title: 2010/521/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Chemikaliów za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/150

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Chemikaliów za rok budżetowy 2008
   (2010/521/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Chemikaliów na rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Chemikaliów za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) ustanawiające Europejską Agencję Chemikaliów, w szczególności jej art. 97,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0089/2010),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Chemikaliów za rok budżetowy 2008;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Chemikaliów, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2002/262/: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 262/02/COL z dnia  18 grudnia 2002 r.  zmieniająca po raz trzydziesty piąty Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowych wytycznych odnośnie do metody analizy pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi

text:
               25.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 139/1

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

   nr 262/02/COL
   z dnia 18 grudnia 2002 r.
   zmieniająca po raz trzydziesty piąty Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowych wytycznych odnośnie do metody analizy pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61 do 63,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24 i art. 1 Protokołu 3,
   ZGODNIE Z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   ZGODNIE Z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia oraz wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,
   PRZYWOŁUJĄC Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (3) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA (4) dnia 19 stycznia 1994 r.,
   MAJĄC NA UWADZE, że dnia 26 lipca 2001 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat określający zasady analizowania pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi w sektorze energetycznym (5),
   MAJĄC NA UWADZE, że niniejszy komunikat ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że należy zagwarantować jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa na całym terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA w celu zachowania równych warunków konkurencji przyjmie, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję WE,
   PO KONSULTACJI z Komisją Europejską,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO konsultacji, które Urząd Nadzoru EFTA odbył z państwami EFTA w przedmiotowej sprawie na wielostronnym spotkaniu dnia 19 października 2001 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Zmienia się wytyczne w sprawie pomocy państwa, dodając nowy rozdział 21: Metoda analizy pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi. Nowy rozdział stanowi załącznik I do niniejszej decyzji.

               2.

               Państwa EFTA zostają poinformowane pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji wraz z załącznikiem I. Państwa EFTA muszą wyrazić swoją zgodę na zaproponowane odpowiednie środki (obowiązek sprawozdawczy zawarty w sekcji 21.4 pkt 5 lit. c)) zgodnie z załącznikiem I w ciągu 20 dni roboczych od daty doręczenia im pisma.

               3.

               Komisja Europejska zostaje poinformowana, zgodnie z lit. d) Protokołu 27 do Porozumienia EOG, poprzez przekazanie jej egzemplarza niniejszej decyzji wraz z załącznikiem I.

               4.

               Decyzja, w tym załącznik I, zostaje opublikowana w Sekcji EOG Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich oraz w jego Suplemencie EOG po wyrażeniu przez państwa EFTA zgody na odpowiednie środki.

               5.

               Decyzja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 2002 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Einar M. BULL

            Przewodniczący

         Hannes HAFSTEIN

          Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (3)  Zwane dalej „wytycznymi w sprawie pomocy państwa”.

      (4)  Opublikowane pierwotnie w Dz.U. L 231 z 3.9.1994, Suplement EOG nr 32.

      (5)  Komunikat dostępny jest na stronie internetowej Komisji pod adresem:
   http://europa.eu.int/comm/competition/state_aid/legislation/stranded_costs/en.pdf

      ZAŁĄCZNIK

         „21.   METODA ANALIZY POMOCY PAŃSTWA ZWIĄZANEJ Z KOSZTAMI OSIEROCONYMI
         21.1.   WPROWADZENIE

                     (1)

                     Dyrektywa 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (1)
                        1 (zwana dalej »dyrektywą« lub »dyrektywą 96/92/WE«) określa zasady otwarcia europejskiego przemysłu elektroenergetycznego dla konkurencji.

                     (2)

                     Decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 168/1999 (2) wyżej wymienioną dyrektywę włączono do Porozumienia EOG.

                     (3)

                     Stopniowe przechodzenie na poziomie EOG z sytuacji konkurencji w dużej mierze ograniczonej do sytuacji rzeczywistej konkurencji winno odbywać się na warunkach ekonomicznych możliwych do zaakceptowania i uwzględniających szczególne cechy przemysłu elektroenergetycznego. Obawa ta w dużym stopniu znalazła odzwierciedlenie w samej treści dyrektywy.

                     (4)

                     Artykuł 24 dyrektywy pozwala państwom EFTA odroczyć na okres przejściowy stosowanie niektórych przepisów dyrektywy, umożliwiając im w ten sposób zmierzenie się z szeregiem nietypowych problemów. Mechanizmy pomocy państwa stworzone, aby na korzystnych warunkach pozwolić przedsiębiorstwom energetycznym na przystosowanie się do wdrożenia konkurencji, nie wchodzą w zakres odstępstw, o których mowa w art. 24.

                     (5)

                     Celem niniejszych wytycznych jest wyjaśnienie, w jaki sposób Urząd zamierza – w świetle dyrektywy 96/92/WE – stosować zasady Porozumienia EOG do tego rodzaju pomocy państwa. Niniejsze wytyczne nie naruszają zasad pomocy państwa wynikających z innych odpowiednich zasad ramowych, wytycznych i obwieszczeń. Urząd będzie nadal zatwierdzał zwłaszcza pomoc regionalną i pomoc na ochronę środowiska zgodnie z odpowiednimi wytycznymi. Podobnie pomoc, która nie może być zatwierdzona na mocy art. 61 Porozumienia EOG, będzie w danym wypadku rozpatrywana w świetle art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

               21.2.   ŚRODKI PRZEJŚCIOWE I POMOC PAŃSTWA

                     (1)

                     Artykuł 24 dyrektywy 96/92/WE zmieniony art. 1 lit. i) decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 168/1999 z dnia 26 listopada 1999 r. stanowi, że Urząd (3) może zatwierdzać środki przejściowe stanowiące tymczasowe odstępstwo od dyrektywy:
                     »Państwa EFTA, w których zobowiązania lub gwarancje funkcjonowania, przyznane przed wejściem w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 168/1999 z dnia 26 listopada 1999 r., mogą nie być uznawane ze względu na przepisy tej decyzji, mogą wnioskować o wprowadzenie systemu przejściowego na podstawie art. 24 ust. 1 i 2. Wnioski o ustanowienie okresu przejściowego muszą zostać złożone w Urzędzie Nadzoru EFTA nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 168/1999 z dnia 26 listopada 1999 r.«.

                     (2)

                     Zgodnie z aktualnym stanem debaty Urząd uważa, że decyzją podjętą na mocy art. 24 ustanowić może system przejściowy jedynie w przypadkach, w których wcześniej uznał środki zgłoszone przez państwa członkowskie EFTA zgodnie z przytoczonym artykułem za niezgodne z przepisami dyrektywy zawartymi w rozdziale IV, V, VI i VII. Zgodnie z art. 24 dyrektywy wyłącznie Urząd posiada uprawnienia do zatwierdzania odstępstwa od wspomnianych przepisów.

                     (3)

                     Zatem system opłat wdrożony przez państwo EFTA w postaci funduszu w celu zrównoważenia kosztów zobowiązań lub gwarancji, które nie mogą być uznawane ze względu na przepisy decyzji nr 168/1999, nie stanowi środka, który może korzystać z decyzji Urzędu przyznającej system przejściowy na mocy art. 24 dyrektywy 96/92/WE. Środek taki nie wymaga bowiem odstępstwa od odpowiednich rozdziałów dyrektywy. Z drugiej strony, może on stanowić pomoc państwa wchodzącą w zakres art. 61 Porozumienia EOG i Protokołu 3 do Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.

                     (4)

                     Zadaniem niniejszych wytycznych jest wyjaśnienie, w jaki sposób Urząd zamierza stosować zawarte w Porozumieniu EOG zasady dotyczące pomocy państwa w przypadku środków pomocy służących zrekompensowaniu kosztów zobowiązań lub gwarancji, których Urząd potencjalnie nie będzie mógł uznawać ze względu na decyzję 168/1999. Wytyczne nie mają w szczególności zastosowania do środków, które nie mogą zostać uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               21.3.   DEFINICJA KWALIFIKOWANYCH KOSZTÓW OSIEROCONYCH

                     (1)

                     Wspomniane zobowiązania lub gwarancje funkcjonowania określa się zwykle mianem »kosztów osieroconych«. W praktyce mogą one przybierać różną postać: długoterminowych umów kupna, inwestycji posiadających bezpośrednią lub pośrednią gwarancję zbytu, inwestycji wykraczających poza obszar normalnej działalności itd. Aby zobowiązania i gwarancje traktować jako kwalifikowane koszty osierocone, które mogą zostać uznane przez Urząd, muszą one spełniać niżej wymienione kryteria:

                                 (a)

                                 »Zobowiązania i gwarancje funkcjonowania« powodujące koszty osierocone muszą być opatrzone datą wcześniejszą niż dzień wejścia w życie decyzji nr 168/1999, tj. 27 listopada 1999 r.

                                 (b)

                                 Istnienie i ważność wspomnianych zobowiązań lub gwarancji będą uzasadnione w świetle leżących u ich podstaw przepisów ustawowych i postanowień umownych oraz kontekstu prawodawczego, w jakim zostały poczynione.

                                 (c)

                                 Zobowiązania lub gwarancje funkcjonowania muszą wiązać się z ryzykiem, że nie zostaną uznane ze względu na przepisy decyzji 96/92/WE. W celu kwalifikowania się do kosztów osieroconych zobowiązania i gwarancje muszą zatem stać się nieekonomiczne z uwagi na skutki dyrektywy oraz w istotny sposób wpływać na konkurencyjność przedsiębiorstw, których dotyczą. Winno to, między innymi, skłonić dane przedsiębiorstwo do dokonania zapisów księgowych (np. rezerw) obrazujących przewidywalny wpływ zobowiązania lub gwarancji.
                                 Szczególnie w przypadkach, w których w wyniku przedmiotowego zobowiązania lub gwarancji rentowność przedsiębiorstwa przy braku pomocy lub środków tymczasowych może być zagrożona, zobowiązania i gwarancje uznaje się za spełniające wymogi określone w poprzednim ustępie.
                                 Ocena wpływu takich zobowiązań lub gwarancji na konkurencyjność lub rentowność rozpatrywanych przedsiębiorstw nastąpi na poziomie skonsolidowanym. Aby zobowiązania lub gwarancje mogły stanowić koszty osierocone, musi istnieć możliwość ustanowienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wejściem w życie decyzji 168/1999 a trudnościami, jakie odnośne przedsiębiorstwa napotykają w związku z realizacją takich zobowiązań lub gwarancji. W celu ustanowienia wspomnianego związku przyczynowo-skutkowego Urząd uwzględniać będzie spadek cen energii lub utratę udziałów w rynku, z którymi zmagają się odnośne przedsiębiorstwa. Zobowiązania lub gwarancje, które nie mogły zostać zrealizowane bez względu na wejście w życie decyzji 168/1999, nie stanowią kosztów osieroconych.

                                 (d)

                                 Wspomniane zobowiązania lub gwarancje muszą być nieodwołalne. Fakt posiadania przez przedsiębiorstwo możliwości wycofania takich zobowiązań lub gwarancji w wyniku dokonania płatności lub ich modyfikacji należy uwzględnić przy wyliczaniu kwalifikowanych kosztów osieroconych.

                                 (e)

                                 Zobowiązania lub gwarancje łączące przedsiębiorstwa należące do jednej i tej samej grupy z zasady kwalifikują się jako koszty osierocone.

                                 (f)

                                 Koszty osierocone są kosztami ekonomicznymi, które muszą odpowiadać kwotom faktycznie zainwestowanym, zapłaconym lub należnym z tytułu zobowiązań lub gwarancji, z których się wywodzą. Nie można zatem uznawać wyliczeń ryczałtowych, chyba że można wykazać, że odzwierciedlają one realia ekonomiczne.

                                 (g)

                                 Koszty osierocone nie mogą zawierać wpływów, zysków czy wartości dodanej związanych ze zobowiązaniami lub gwarancjami, z tytułu których powstały.

                                 (h)

                                 Koszty osierocone wycenia się w ujęciu netto po potrąceniu pomocy wypłaconej lub należnej z uwagi na stosowne aktywa. Szczególnie w sytuacjach, w których zobowiązanie lub gwarancja funkcjonowania odpowiada inwestycji będącej przedmiotem pomocy państwa, koszty osierocone wynikające ze zobowiązania lub gwarancji należy pomniejszyć o wartość pomocy.

                                 (i)

                                 Jeśli koszty osierocone wynikają ze zobowiązań lub gwarancji trudnych do uznania ze względu na decyzję 168/1999, wyliczenie kwalifikowanych kosztów osieroconych uwzględniać winno faktyczną zmianę w czasie warunków ekonomicznych i warunków konkurencji panujących zarówno na krajowym, jak i na wspólnym rynku energii elektrycznej. W szczególności tam, gdzie zobowiązania lub gwarancje mogłyby stanowić koszty osierocone z uwagi na przewidywalny spadek cen energii, wyliczenie kosztów osieroconych uwzględniać musi rzeczywisty spadek lub wzrost cen energii.

                                 (j)

                                 Kosztów zamortyzowanych przed transpozycją decyzji 168/1999 do prawa krajowego nie można uznać za koszty osierocone. Koszty osierocone mogą natomiast stanowić rezerwy lub amortyzacja składników aktywów zawarte w bilansie danego przedsiębiorstwa, których wyraźnym celem jest uwzględnienie przewidywalnych skutków decyzji.

                                 (k)

                                 Kwalifikowane koszty osierocone nie mogą przekraczać minimalnej kwoty niezbędnej przedsiębiorstwom, których to dotyczy, do dalszego uznawania lub zapewniania zgodności ze zobowiązaniami lub gwarancjami zakwestionowanymi decyzją 168/1999 (4). W związku z tym wyliczenie ich będzie musiało uwzględniać najbardziej ekonomiczne rozwiązanie (w przypadku braku jakiejkolwiek pomocy) z punktu widzenia danego przedsiębiorstwa. Szczególnie w przypadkach, w których nie jest to sprzeczne z zasadami samych zobowiązań lub gwarancji, może to – między innymi – następować w drodze wypowiedzenia zobowiązań lub gwarancji powodujących powstanie kosztów osieroconych lub odstąpienia wszystkich aktywów powodujących powstanie kosztów osieroconych bądź ich części.

                                 (l)

                                 Koszty, jakie mogą powstać w niektórych przedsiębiorstwach poza terminem, o którym mowa w art. 26 dyrektywy (26 listopada 2006 r.), zasadniczo nie mogą stanowić kwalifikowanych kosztów osieroconych w rozumieniu niniejszej metody (5). W razie konieczności Urząd może jednak w stosownym czasie uwzględnić takie zobowiązania lub gwarancje i w danym wypadku uznać je za kwalifikowane koszty osierocone w trakcie kolejnego etapu otwierania wspólnego rynku energii elektrycznej.

                                 (m)

                                 W przypadku państw EFTA otwierających swoje rynki szybciej niż wymaga tego decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 168/1999, Urząd wyrazić może zgodę na uznanie za kwalifikowane koszty osierocone w ramach niniejszej metody kosztów, jakie niektóre przedsiębiorstwa mogą ponosić po terminie, o którym mowa w art. 26 dyrektywy, jeśli koszty takie wynikają ze zobowiązań lub gwarancji spełniających kryteria określone w sekcji 21.3 pkt l) lit. a) powyżej i nie wykraczają poza dzień 31 grudnia 2010 r.

               21.4.   KOSZTY OSIEROCONE A POMOC PAŃSTWA

                     (1)

                     Ogólna zasada zawarta w art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi o zakazie pomocy państwa. Ustpy 2 i 3 przytoczonego artykułu przewidują jednak odstępstwa od tej zasady. Ponadto, zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG, »przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego« podlegają zasadom Porozumienia EOG, zwłaszcza zasadom konkurencji, w zakresie, w jakim ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych. Rozwój handlu nie może być naruszony w zakresie pozostającym w sprzeczności z interesami Umawiających się Stron.

                     (2)

                     Pomoc państwa odpowiadająca kwalifikowanym kosztom osieroconym zdefiniowanym w niniejszych wytycznych ma za zadanie ułatwić przedsiębiorstwom energetycznym przestawienie się na działanie w warunkach konkurencyjnego rynku energii elektrycznej. Urząd może pozytywnie ocenić taką pomoc w zakresie, w jakim zakłócenie konkurencji zrównoważone jest wkładem pomocy na rzecz osiągnięcia wspólnego celu niedającego się osiągnąć przy pomocy mechanizmów rynkowych. Zakłócenie konkurencji wynikające z pomocy udzielonej na ułatwienie przedsiębiorstwom energetycznym przejścia z rynku w dużym stopniu zamkniętego do rynku częściowo zliberalizowanego nie może być sprzeczne ze wspólnym interesem, jeśli jego czas i oddziaływanie są ograniczone, jako że liberalizacja rynku energii elektrycznej leży w ogólnym interesie rynku EOG i uzupełnia działania na rzecz ustanowienia rynku wewnętrznego. Urząd uważa również, że pomoc przyznana na koszty osierocone pozwala przedsiębiorstwom energetycznym zmniejszyć ryzyko związane ze zobowiązaniami bądź inwestycjami poczynionymi przez nie w przeszłości, a tym samym może zachęcić je do utrzymania inwestycji w perspektywie długookresowej. Wreszcie, w przypadku braku rekompensaty kosztów osieroconych większe byłoby ryzyko, że dane przedsiębiorstwa mogłyby przenieść całość kosztów z tytułu zobowiązań lub gwarancji o charakterze nieekonomicznym na powiązanych z nimi klientów.

                     (3)

                     Pomoc na zrekompensowanie kosztów osieroconych w przemyśle elektroenergetycznym może być w stosunku do innych zliberalizowanych sektorów usprawiedliwiona ponadto faktem, że liberalizacji rynku energii elektrycznej nie towarzyszył ani szybszy postęp technologiczny ani zwiększony popyt, oraz faktem, że w interesie ochrony środowiska, bezpieczeństwa dostaw i prawidłowego funkcjonowania gospodarki w państwach EOG trudno sobie wyobrazić czekanie z przyznaniem pomocy państwa do czasu napotkania trudności przez przedsiębiorstwa energetyczne.

                     (4)

                     W tym kontekście Urząd uważa, że pomoc mająca na celu zrównoważenie kosztów osieroconych kwalifikuje się do odstępstwa na mocy art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG, jeśli ułatwia rozwój niektórych działań gospodarczych, nie zmieniając jednak warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

                     (5)

                     Bez uszczerbku dla szczegółowych postanowień wynikających z wytycznych Urzędu w sprawie stosowania przepisów EOG dotyczących pomocy państwa, w tym także wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (6), za zgodną z art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG Urząd może zasadniczo uznać pomoc przeznaczoną na zrównoważenie kwalifikowanych kosztów osieroconych, która spełnia niżej wymienione kryteria.

                                 (a)

                                 Pomoc musi służyć zrównoważeniu wyraźnie określonych i wyodrębnionych kosztów osieroconych. W żadnym wypadku nie może ona przekraczać kwoty kwalifikowanych kosztów osieroconych.

                                 (b)

                                 Ustalenia dotyczące wypłaty pomocy muszą pozwalać na uwzględnienie rozwoju wydarzeń w zakresie konkurencji w przyszłości. Rozwój taki ocenić można przede wszystkim na podstawie wymiernych czynników (ceny, udział w rynku, inne odpowiednie czynniki wskazane przez państwo EFTA). Z uwagi na fakt, że zmiany warunków konkurencji mają bezpośredni wpływ na kwotę kwalifikowanych kosztów osieroconych, wysokość wypłaconej pomocy będzie z konieczności uzależniona od rozwoju rzeczywistej konkurencji, a wyliczenie pomocy wypłaconej w czasie uwzględniać musi zmiany w zakresie odpowiednich czynników celem oceny osiągniętego stopnia konkurencji.

                                 (c)

                                 Państwo EFTA musi zobowiązać się do wysyłania Urzędowi rocznych sprawozdań opisujących zwłaszcza sytuację w zakresie konkurencji na rynku energii elektrycznej tego państwa, wskazując między innymi zmiany zaobserwowane w ramach odpowiednich wymiernych czynników. Sprawozdania roczne zawierać będą szczegółowe informacje na temat sposobu wyliczenia kosztów osieroconych uwzględnianych w danym roku oraz wysokości wypłaconej pomocy.

                                 (d)

                                 Degresywny charakter pomocy mającej na celu zrównoważenie kosztów osieroconych traktowany będzie przez Urząd przychylnie w toku przeprowadzania oceny; pomoże on danym przedsiębiorstwom przyspieszyć przygotowania do prowadzenia działalności na zliberalizowanym rynku energii elektrycznej.

                                 (e)

                                 Maksymalna wysokość pomocy, jaką można wypłacić przedsiębiorstwu w celu zrównoważenia kosztów osieroconych, musi być z góry określona. Winna ona uwzględniać wzrost wydajności przedsiębiorstwa.
                                 Podobnie z góry dokonać należy szczegółowych uzgodnień dotyczących obliczania i finansowania pomocy służącej zrównoważeniu kosztów osieroconych i maksymalnego okresu, na jaki można ją przyznać. Zgłoszenie pomocy zawierać winno w szczególności informacje, w jaki sposób wyliczenie kosztów osieroconych uwzględniać będzie zmiany czynników, o których mowa w lit. b).

                                 (f)

                                 Aby uniknąć kumulacji pomocy, państwo EFTA podejmie z wyprzedzeniem działania, których celem będzie niewypłacanie pomocy na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstwom korzystającym z pomocy z tytułu kosztów osieroconych. Urząd jest zdania, że wypłata rekompensaty za koszty osierocone związana z inwestycją w aktywa niezapewniające długookresowej rentowności nie ułatwia przemysłowi elektroenergetycznemu przestawienia się na warunki zliberalizowanego rynku, nie może zatem kwalifikować się do odstępstwa, o którym mowa w art. 61 ust. 3 lit c) Porozumienia EOG.

                     (6)

                     Urząd zgłasza jednak bardzo poważne zastrzeżenia w odniesieniu do pomocy mającej na celu zrównoważenie kosztów osieroconych, która nie spełnia wyżej wymienionych kryteriów lub która może z dużym prawdopodobieństwem doprowadzić do zakłóceń konkurencji sprzecznych ze wspólnym interesem z następujących powodów:

                                 (a)

                                 Pomoc nie jest powiązana z kwalifikowanymi kosztami osieroconymi odpowiadającymi przytoczonej wyżej definicji, ani z jednoznacznie określonymi kosztami osieroconymi o indywidualnym charakterze, albo też przekracza kwotę kwalifikowanych kosztów osieroconych.

                                 (b)

                                 Pomoc ma zabezpieczyć w całości lub w części wpływy uzyskane przed wejściem w życie decyzji 168/1999, nieuwzględniając jednak rygorystycznie kwalifikowanych kosztów osieroconych, które mogą wynikać z wprowadzenia konkurencji.

                                 (c)

                                 Nie istnieje możliwość takiego dostosowania kwoty pomocy, aby należycie uwzględnić różnice pomiędzy założeniami ekonomicznymi i rynkowymi przyjętymi pierwotnie podczas szacowania kosztów osieroconych a ich rzeczywistą zmianą w czasie.

               21.5.   METODA FINANSOWANIA POMOCY MAJĄCEJ NA CELU ZRÓWNOWAŻENIE KOSZTÓW OSIEROCONYCH

                     (1)

                     Państwa EFTA posiadają swobodę wyboru takich metod finansowania pomocy mającej na celu zrównoważenie kosztów osieroconych, które uważają za najwłaściwsze. W ramach zatwierdzania przedmiotowej pomocy Urząd sprawdza, czy uzgodnienia dotyczące finansowania nie powodują skutków sprzecznych z celami dyrektywy 96/92/WE lub interesami Umawiających się Stron. Interesy Umawiających się Stron uwzględniają, między innymi, ochronę konsumentów, swobodny przepływ towarów i usług oraz konkurencję.

                     (2)

                     Uzgodnienia dotyczące finansowania nie mogą uniemożliwiać przedsiębiorstwom trzecim lub nowym podmiotom gospodarczym wejścia na określony rynek krajowy lub regionalny. Pomoc mająca na celu zrównoważenie kosztów osieroconych nie może być zwłaszcza finansowana z opłat za przesył energii elektrycznej pomiędzy państwami EOG oraz z opłat z tytułu odległości pomiędzy producentem a konsumentem.

                     (3)

                     Urząd zapewni także, aby wynikiem uzgodnień dotyczących finansowania pomocy mającej na celu zrównoważenie kosztów osieroconych było równe traktowanie konsumentów kwalifikujących się i niekwalifikujących się do pomocy. W tym celu w sprawozdaniach rocznych, o których mowa w pkt c) sekcji 21.4, w zakresie źródeł finansowania przeznaczonego na równoważenie kosztów osieroconych wprowadzi się podział na konsumentów kwalifikujących się i niekwalifikujących się do pomocy. Wyraźnie wskazać należy sytuacje, w których konsumenci niekwalifikujący się do pomocy uczestniczą w finansowaniu kosztów osieroconych bezpośrednio poprzez taryfy zakupu energii elektrycznej. Składka nałożona na każdą z tych grup (klientów kwalifikujących się lub niekwalifikujących się do pomocy) nie może przekraczać części kosztów osieroconych podlegających zrównoważeniu, która odpowiada udziałowi tych konsumentów w rynku.

                     (4)

                     W przypadku gromadzenia przez prywatne przedsiębiorstwa funduszy w celu finansowania mechanizmów pomocy służących równoważeniu kosztów osieroconych, istnieje konieczność wyraźnego rozdzielenia zarządzania tymi funduszami od zarządzania zwykłymi zasobami przedsiębiorstwa. Inwestycje takie nie mogą stwarzać korzyści dla przedsiębiorstw nimi zarządzających.

               21.6.   POZOSTAŁE CZYNNIKI OCENY

                     (1)

                     Badając pomoc państwa mającą na celu zrównoważenie kosztów osieroconych, Urząd uwzględnia zwłaszcza wielkość sieci i poziomu połączenia danej sieci, a także strukturę przemysłu elektroenergetycznego. W przypadku pomocy dla niewielkich sieci o niskim poziomie połączenia z pozostałymi sieciami EOG, prawdopodobieństwo spowodowania istotnych zakłóceń konkurencji będzie mniejsze.

                     (2)

                     Metoda analizy kosztów osieroconych nie narusza stosowania, w regionach objętych art. 61 ust. 3 lit. a) Porozumienia EOG, wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej (7). Zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG w przypadkach, w których stosowanie zasad w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do kosztów osieroconych stanowi prawną lub faktyczną przeszkodę w wykonywaniu przez przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego powierzonych im szczególnych zadań, można odstąpić od tych zasad, jeśli rozwój handlu nie jest naruszony w zakresie pozostającym w sprzeczności z interesami Umawiających się Stron.

                     (3)

                     Zasady określone w niniejszej metodzie analizy pomocy państwa mającej na celu zrównoważenie kosztów osieroconych wynikających z decyzji 168/1999 mają zastosowanie niezależnie od tego, czy rozpatrywane przedsiębiorstwo stanowi własność państwową czy prywatną.”

         (1)  Dz.U. L 27 z 30.1.1997, str. 20.

         (2)  Dz.U. L 61 z 1.3.2001 r., str. 23 oraz Suplement EOG nr 11 z 1.3.2001 r., str. 221.

         (3)  Artykuł 3 decyzji nr 168/1999 stanowi: »Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 27 listopada 1999 r., jeżeli do tego czasu Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie zgłoszenia, o których mowa w art. 103 ust. 1 Porozumienia.«.

         (4)  W przypadku długoterminowych umów kupna lub sprzedaży koszty osierocone wyliczane będą zatem poprzez porównanie z warunkami, w jakich przedsiębiorstwa mogłyby zbywać lub nabywać przedmiotowy produkt na zliberalizowanym rynku, przy czym pozostałe warunki byłyby jednakowe.

         (5)  Należy rozumieć, że inwestycje, które w wyniku liberalizacji rynku wewnętrznego energii elektrycznej nie podlegają zwrotowi lub nie są rentowne, mogą stanowić koszty osierocone w rozumieniu niniejszej metody także w przypadkach, w których zasadniczo wykraczają poza rok 2006. Ponadto zobowiązania lub gwarancje, które bezwzględnie wymagają dalszego uznawania po dniu 26 listopada 2006 r., gdyż w przeciwnym razie mogłyby powstać poważne zagrożenia w zakresie ochrony środowiska, bezpieczeństwa publicznego, ochrony socjalnej pracowników lub bezpieczeństwa sieci elektrycznej, mogą – należycie uzasadnione – stanowić kwalifikowane koszty osierocone w rozumieniu niniejszej metody.

         (6)  Dz.U. L 237 z 6.9.2001, str. 16.

         (7)  Dz.U. L 111 z 29.4.1999 oraz Suplement EOG nr 18. W tym kontekście zob. rozdział 25 wytycznych w sprawie pomocy państwa.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/332 z dnia 2 marca 2015 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji

text:
               3.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 58/70

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/332
   z dnia 2 marca 2015 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/438/WPZiB (1) w sprawie mianowania Herberta SALBERA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji. Mandat SPUE wygasa w dniu 28 lutego 2015 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych ośmiu miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Herberta SALBERA jako SPUE w Regionie Południowego Kaukazu i ds. Kryzysu w Gruzji zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 października 2015 r. Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w regionie Kaukazu Południowego z uwzględnieniem celów określonych w konkluzjach z nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniu 1 września 2008 r. oraz w konkluzjach Rady z dnia 15 września 2008 r., jak również konkluzjach z dnia 27 lutego 2012 r. Cele te obejmują:

               a)

               zgodnie z istniejącymi mechanizmami, łącznie z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i jej Grupą Mińską, zapobieganie konfliktom w regionie, wnoszenie wkładu w pokojowe rozwiązywanie konfliktów w regionie, w tym kryzysu w Gruzji i konfliktu w Górskim Karabachu, poprzez wspieranie powrotu uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych oraz poprzez inne odpowiednie środki, a także sprzyjanie realizacji takiego rozwiązania zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego;

               b)

               podejmowanie konstruktywnych działań dotyczących regionu z głównymi zainteresowanymi podmiotami;

               c)

               propagowanie i dalsze wspieranie współpracy między Armenią, Azerbejdżanem i Gruzją oraz, w stosownych przypadkach, współpracy z krajami sąsiadującymi;

               d)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie.

         Artykuł 3
   Mandat
   Aby zrealizować cele polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, innymi kluczowymi podmiotami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim w regionie;

               b)

               zachęcanie państw w regionie do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, takich jak zagrożenia dla wspólnego bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalnego handlu i przestępczości zorganizowanej;

               c)

               wkład w pokojowe rozwiązywanie konfliktów zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego oraz sprzyjanie wdrażaniu takich rozwiązań w ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, OBWE oraz jej Grupą Mińską;

               d)

               w odniesieniu do kryzysu w Gruzji:

                           (i)

                           pomoc w przygotowaniu międzynarodowych rozmów przewidzianych w pkt 6. porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. („międzynarodowe rozmowy genewskie”) oraz w jego środkach wykonawczych z dnia 8 września 2008 r., w tym dotyczących rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i stabilności w regionie, kwestii uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych, na podstawie zasad uznanych na szczeblu międzynarodowym, oraz wszelkich innych tematów, wspólnie uzgodnionych przez strony;

                           (ii)

                           pomoc w określeniu stanowiska Unii i reprezentowanie jej, na poziomie SPUE, podczas rozmów, o których mowa w ppkt (i); oraz

                           (iii)

                           ułatwianie wprowadzania w życie postanowień porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. oraz jego środków wykonawczych z dnia 8 września 2008 r.;

               e)

               ułatwianie opracowywania i wprowadzania w życie środków budowy zaufania;

               f)

               pomoc w przygotowywaniu, w stosownych przypadkach, wkładu Unii w możliwe rozwiązanie konfliktu;

               g)

               intensyfikację dialogu Unii z głównymi podmiotami w kwestiach związanych z regionem;

               h)

               wsparcie Unii w dalszym wypracowywaniu wszechstronnej polityki wobec Kaukazu Południowego;

               i)

               w ramach działań określonych w niniejszym artykule – przyczynianie się do realizacji polityki Unii w dziedzinie praw człowieka oraz wytycznych Unii w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci i kobiet na obszarach dotkniętych konfliktami, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji pod tym względem i reagowanie na tę sytuację.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE w ramach jego mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. wynosi 1 350 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych, SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu, co właściwe działy ESDZ lub delegatury Unii, aby zapewnić spójność i zgodność ich odpowiednich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i członków personelu SPUE ustala się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza dostosowany do potrzeb misji plan bezpieczeństwa, oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, kontrolowanie zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie jego zespołu, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, opracowane na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane w sieci COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywana jest ścisła współpraca w terenie z szefami delegatur Unii i szefami misji państw członkowskich, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Gruzji, udziela szefowi Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) porad i informacji dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. W miarę potrzeb SPUE i dowódca operacji cywilnych EUMM Georgia konsultują się ze sobą. SPUE współpracuje również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Pomoc w zakresie roszczeń
   SPUE i personel SPUE udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów poprzednich SPUE ds. Kaukazu Południowego oraz ds. Kryzysu w Gruzji, oraz zapewniają w tym celu pomoc administracyjną i dostęp do odpowiednich akt.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie podlegają regularnemu przeglądowi. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu przed końcem sierpnia 2015 r.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2015 r.

            W imieniu Rady

         D. REIZNIECE-OZOLA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/438/WPZiB z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie zmiany i przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji (Dz.U. L 200 z 9.7.2014, s. 11).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: 2014/645/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUCAP NESTOR/2/2014 z dnia 24 lipca 2014 r. w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w misję Unii Europejskiej dotyczącą budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR)

text:
               6.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 267/7

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUCAP NESTOR/2/2014
   z dnia 24 lipca 2014 r.
   w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w misję Unii Europejskiej dotyczącą budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR)

      (2014/645/WPZiB)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2012/389/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR) (1), w szczególności jej art. 10 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 10 ust. 3 decyzji 2012/389/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptowania proponowanych wkładów państw trzecich.

               (2)

               Zgodnie z zaleceniem cywilnego dowódcy operacji wkład Australii powinien zostać zaakceptowany.

               (3)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Wkład Australii na rzecz misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR) zostaje zaakceptowany i uznany za znaczny.
   2.   Australia jest zwolniona z wkładów finansowych do budżetu EUCAP NESTOR.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 lipca 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 187 z 17.7.2012, s. 40.


title: Decyzja Komisji z dnia 6 marca 2013 r. zmieniająca decyzję Komisji z dnia 6 października 2010 r. ustanawiającą grupę ekspertów w dziedzinie rozwoju misji europejskich systemów nawigacji satelitarnej, „Grupę Doradczą ds. Rozwoju Misji”  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               7.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/24

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 6 marca 2013 r.
   zmieniająca decyzję Komisji z dnia 6 października 2010 r. ustanawiającą grupę ekspertów w dziedzinie rozwoju misji europejskich systemów nawigacji satelitarnej, „Grupę Doradczą ds. Rozwoju Misji”
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2013/C 66/05
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Komisji z dnia 6 października 2010 r. ustanowiono grupę ekspertów w dziedzinie rozwoju misji europejskich systemów nawigacji satelitarnej, „Grupę Doradczą ds. Rozwoju Misji” (1) (zwaną dalej „grupą”), w celu zapewnienia Komisji niezależnego doradztwa w odniesieniu do kwestii oceny rozwoju misji EGNOS i Galileo.

               (2)

               Ustanawiając grupę, Komisja postanowiła, że powinna ona składać się z osób prywatnych.

               (3)

               Zgodnie z zasadami Komisji dotyczącymi grup ekspertów (2) członkowie powołani jako osoby prywatne muszą działać niezależnie i w interesie publicznym.

               (4)

               Niektórzy członkowie grupy powołani przez Komisję (3) są pracownikami lub kierownikami przedsiębiorstw prywatnych, na które praca grupy ma bezpośredni wpływ. Tacy pracownicy lub kierownicy nie mogą być członkami grupy jako osoby prywatne; mogą jednak uczestniczyć w pracach grupy jako przedstawiciele zainteresowanych stron.

               (5)

               W świetle powyższego członkowie grupy powinni być: osobami prywatnymi, osobami wyznaczonymi w celu reprezentowania wspólnego interesu zainteresowanych stron i przedstawicielami organizacji. Zgodnie z zasadami Komisji dotyczącymi grup ekspertów (4) termin „organizacje” interpretuje się w szerokim zakresie obejmującym m.in. przedsiębiorstwa, stowarzyszenia, organizacje pozarządowe, związki zawodowe, agencje i organy unijne oraz organizacje międzynarodowe.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji z dnia 6 października 2010 r. ustanawiającą grupę ekspertów w dziedzinie rozwoju misji europejskich systemów nawigacji satelitarnej, „Grupę Doradczą ds. Rozwoju Misji”,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 4 ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 6 października 2010 r. ustanawiającej grupę ekspertów w dziedzinie rozwoju misji europejskich systemów nawigacji satelitarnej, „Grupę Doradczą ds. Rozwoju Misji”, otrzymuje brzmienie:

      „2.   Członków grupy powołuje Komisja spośród specjalistów posiadających kompetencje w dziedzinach, o których mowa w art. 2, oraz spośród organizacji prowadzących udokumentowaną działalność w tych dziedzinach, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do zgłaszania kandydatur.
      3.   Członkami grupy są:

                  —

                  osoby powołane jako osoby prywatne,

                  —

                  osoby powołane w celu reprezentowania wspólnego interesu zainteresowanych stron w dziedzinie nawigacji satelitarnej; nie reprezentują one indywidualnych zainteresowanych stron, lub

                  —

                  organizacje rozumiane w szerokim zakresie, obejmujące m.in. przedsiębiorstwa, stowarzyszenia, organizacje pozarządowe, związki zawodowe, agencje i organy unijne oraz organizacje międzynarodowe. Organizacje mianują swoich przedstawicieli.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 marca 2013 r.

            W imieniu Komisji

         Antonio TAJANI

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. C 271 z 7.10.2010, s. 2.

      (2)  C(2010) 7649 wersja ostateczna, zasada 9.

      (3)  C(2011) 3624 wersja ostateczna.

      (4)  C(2010) 7649 wersja ostateczna, zasada 8.


title: 2009/393/WE: Decyzja Rady z dnia 18 maja 2009 r. określająca stanowisko, jakie w imieniu Wspólnoty ma zostać przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

text:
               20.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 124/63

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 maja 2009 r.
   określająca stanowisko, jakie w imieniu Wspólnoty ma zostać przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.
   (2009/393/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. została zawarta przez Wspólnotę decyzją Rady nr 96/88/WE (1), a okres jej obowiązywania był systematycznie przedłużany na kolejne okresy dwóch lat. Okres jej obowiązywania przedłużono ostatnio w czerwcu 2007 r. decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej do dnia 30 czerwca 2009 r. W interesie Wspólnoty leży dokonanie kolejnego przedłużenia. W związku z tym Komisja, reprezentująca Wspólnotę w Konwencji o handlu zbożem, powinna zostać upoważniona do głosowania za przedłużeniem jej obowiązywania,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   W ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej Wspólnota głosuje za kolejnym przedłużeniem obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. na kolejny okres maksymalnie dwóch lat.
   Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażenia takiego stanowiska w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 maja 2009 r.

            W imieniu Rady

         J. KOHOUT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 21 z 27.1.1996, s. 47.


title: 2009/744/WE: Decyzja Rady z dnia 24 września 2009 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Irlandii

text:
               9.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 265/39

      DECYZJA RADY

   z dnia 24 września 2009 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Irlandii
   (2009/744/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Irlandii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W związku z wygaśnięciem mandatu Seamusa MURRAYA zwolniło się stanowisko członka Komitetu Regionów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Członkiem Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., zostaje mianowana:
   Fiona O’LOUGHLIN, członkini Kildare County Council.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2009 r.

            W imieniu Rady

         M. OLOFSSON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/262 z dnia 6 lutego 2017 r. określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylająca decyzję 2013/811/UE

text:
               16.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 39/4

         DECYZJA RADY (UE) 2017/262
   z dnia 6 lutego 2017 r.
   określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylająca decyzję 2013/811/UE
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudniania innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWS) nr 259/68 (1), w szczególności art. 2 tego regulaminu pracowniczego oraz art. 6 tych warunków zatrudniania,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 240 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Sekretariat Generalny Rady działa pod kierunkiem Sekretarza Generalnego.

               (2)

               W celu upraszczania procedur administracyjnych i skutecznego zarządzania personelem Sekretarz Generalny powinien mieć szersze możliwości przekazywania swoich uprawnień w zakresie stosowania regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej („regulaminu pracowniczego”) i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej („warunki zatrudnienia”) dyrektorowi generalnemu ds. administracji. Ponadto Sekretarz Generalny powinien być upoważniony do przekazania wszystkim dyrektorom generalnym uprawnień do decydowania o wewnętrznych zmianach przydziału stanowisk i przeniesieniach stosownie do potrzeb kadrowych w ich dyrekcjach generalnych.

               (3)

               Decyzja Rady 2013/811/UE (2) powinna zostać uchylona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Uprawnienia przyznane na mocy regulaminu pracowniczego organowi powołującemu oraz na mocy warunków zatrudnienia organowi właściwemu do zawierania umów o pracę w odniesieniu do Sekretariatu Generalnego Rady są wykonywane przez:

               a)

               Radę – w odniesieniu do Sekretarza Generalnego;

               b)

               Radę, na wniosek Sekretarza Generalnego – w przypadku stosowania art. 1a, 30, 34, 41, 49, 50 oraz 51 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do dyrektorów generalnych;

               c)

               Sekretarza Generalnego – w pozostałych przypadkach.

         2.   Sekretarz Generalny jest upoważniony do przekazania dyrektorowi generalnemu do spraw administracyjnych całości lub części swoich uprawnień związanych ze stosowaniem regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia.
   3.   Sekretarz Generalny jest upoważniony do przekazania wszystkim dyrektorom generalnym uprawnień do zmiany przydziału stanowisk i przeniesień w interesie służby w podlegających im dyrekcjach generalnych zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.
   Artykuł 2
   Decyzja 2013/811/UE traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 marca 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady nr 2013/811/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylająca decyzję 2011/444/UE (Dz.U. L 355 z 31.12.2013, s. 91).


title: 2013/159/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/1/2013 z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               27.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 87/12

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/1/2013
   z dnia 22 marca 2013 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)
   (2013/159/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania decyzji dotyczących mianowania dowódcy sił UE.

               (2)

               W dniu 27 listopada 2012 r. KPiB przyjął decyzję Atalanta/3/2012 (2), mianując wiceadmirała Angela GARCĺĘ DE PAREDESA PÉREZA DE SEVILLĘ dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta).

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie kontradmirała Jorge’ego NOVO PALMY nowym dowódcą sił UE dla Atalanta na miejsce wiceadmirała Ángela GARCĺI DE PAREDESA PÉREZA DE SEVILLI.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE popiera to zalecenie.

               (5)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu ani we wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Kontradmirał Jorge NOVO PALMA zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii od dnia 6 kwietnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Decyzja Atalanta/3/2012 niniejszym traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 6 kwietnia 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 marca 2013 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/3/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) (Dz.U. L 332 z 4.12.2012, s. 20).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1710 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/429

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1710
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsiębiorstwa (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsiębiorstwu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05306/2015 – C8-0049/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 209,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 72/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo ENIAC (5),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 561/2014 z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (6), w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 12,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 110/2014 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących partnerstwo publiczno-prywatne, o których mowa w art. 209 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (8),

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0104/2015),

         1.

            odracza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2013;

         2.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 452 z 16.12.2014, s. 26.

         (2)  Dz.U. C 452 z 16.12.2014, s. 27.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 21.

         (6)  Dz.U. L 169 z 7.6.2014, s. 152.

         (7)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (8)  Dz.U. L 38 z 7.2.2014, s. 2.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/828 z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

text:
               27.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 140/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/828
   z dnia 21 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/2469 (2) w dniu 8 grudnia 2015 r. podpisano Protokół zmieniający do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (zwany dalej „Protokołem zmieniającym”), z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Tekst Protokołu zmieniającego, który jest wynikiem negocjacji, należycie odzwierciedla wytyczną negocjacyjną wydaną przez Radę, jako że dostosowuje on Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającą środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (3) (zwaną dalej „Umową”) do najnowszych zmian na szczeblu międzynarodowym dotyczących automatycznej wymiany informacji, a mianowicie do globalnego standardu w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych w kwestiach podatkowych opracowanego przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Unia, państwa członkowskie i Republika San Marino brały czynny udział w pracach globalnego forum OECD na rzecz opracowania i wdrożenia tego standardu. Tekst Umowy zmieniony Protokołem zmieniającym stanowi podstawę prawną wdrożenia globalnego standardu w stosunkach między Unią a Republiką San Marino.

               (3)

               Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 zasięgnięto opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (4).

               (4)

               Protokół zmieniający należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii (5) Protokół zmieniający do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
   Artykuł 2
   1.   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianej w art. 2 ust. 1 Protokołu zmieniającego.
   2.   Komisja informuje Republikę San Marino i państwa członkowskie o notyfikacjach otrzymanych zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. d) Umowy w brzmieniu wynikającym z Protokołu zmieniającego.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         G.A. VAN DER STEUR

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 3 marca 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/2469 z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (Dz.U. L 346 z 31.12.2015, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 381 z 28.12.2004, s. 33.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (5)  Tekst Protokołu zmieniającego został opublikowany w Dz.U. L 346 z 31.12.2015, s. 3, razem z decyzją w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania.


title: Decyzja Rady z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie mianowania prezesa izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               11.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 lipca 2013 r.
   w sprawie mianowania prezesa izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   2013/C 199/03
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), w szczególności jego art. 136,
   uwzględniając kandydatury przedstawione w dniu 31 maja 2013 r. przez Radę Administracyjną Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Théophilos MARGELLOS, urodzony w Atenach w dniu 21 listopada 1953 r., zostaje niniejszym mianowany na stanowisko prezesa izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) na okres pięciu lat.
   Artykuł 2
   Datę rozpoczynającą pięcioletni okres, o którym mowa w art. 1, ustali Rada Administracyjna Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         R. ŠADŽIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52007BP0125(01)

1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na rok budżetowy 2005 (C6-0399/2006 - 2006/2166(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0256 - 0256

		1.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na rok budżetowy 2005 (C6-0399/2006 — 2006/2166(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego z końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi urzędu [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 - C6-0080/2007),- uwzględniając traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [4], a w szczególności jego art. 44,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0112/2007),1. udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu tego urzędu na rok budżetowy 2005;2. przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 22.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 42.[3] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz. U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[5] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1602 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/436

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1602
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za okres od dnia 1 stycznia do dnia 26 czerwca 2014 r. wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsiębiorstwa (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsiębiorstwu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05587/2016 - C8-0058/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 209,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 72/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. ustanawiające Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC (4),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 561/2014 z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (5), w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 12,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 110/2014 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących partnerstwa publiczno-prywatne, o których mowa w art. 209 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0113/2016),

               1.

               odracza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 25.

      (2)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 26.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 21.

      (5)  Dz.U. L 169 z 7.6.2014, s. 152.

      (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (7)  Dz.U. L 38 z 7.2.2014, s. 2.


title: 2009/169/WE,Euratom: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 25 lutego 2009 r. w sprawie mianowania sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich

text:
               28.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 56/17

      DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

   z dnia 25 lutego 2009 r.
   w sprawie mianowania sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
   (2009/169/WE, Euratom)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 224,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Na mocy art. 5 i 7 w związku z art. 47 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w wyniku rezygnacji Virpi TIILI należy mianować sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres pozostający do końca kadencji Virpi TIILI, czyli do dnia 31 sierpnia 2010 r.,
   STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Heikki KANNINEN zostaje niniejszym mianowany sędzią Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lutego 2009 r.

            Przewodniczący

         M. VICENOVÁ


title: Decyzja Rady 2013/477/WPZiB z dnia 27 września 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/573/WPZiB dotyczącą zastosowania środków ograniczających wobec kierownictwa regionu Naddniestrza w Republice Mołdowy

text:
               28.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 257/18

         DECYZJA RADY 2013/477/WPZiB
   z dnia 27 września 2013 r.
   zmieniająca decyzję 2010/573/WPZiB dotyczącą zastosowania środków ograniczających wobec kierownictwa regionu Naddniestrza w Republice Mołdowy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/573/WPZiB (1).

               (2)

               Jak wynika z przeglądu decyzji 2010/573/WPZiB, obowiązywanie tych środków ograniczających wobec kierownictwa regionu Naddniestrza w Republice Mołdowy należy przedłużyć do dnia 30 września 2014 r.

               (3)

               Decyzję 2010/573/WPZiB należy zatem odpowiednio zmienić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 4 ust. 2 decyzji 2010/573/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „2.   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 września 2014 r. Jest ona przedmiotem ciągłego przeglądu. Może ona być w stosownych przypadkach odnawiana lub zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 września 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GUSTAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/573/WPZiB dotycząca zastosowania środków ograniczających wobec kierownictwa regionu Naddniestrza w Republice Mołdowy (Dz.U. L 253 z 28.9.2010, s. 54).


title: 2004/919/WE: Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami

text:
               30.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 389/28

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 grudnia 2004 r.
   w sprawie zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami
   (2004/919/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 2 lit. a) i art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając inicjatywę Królestwa Niderlandów,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Coroczne kradzieże pojazdów silnikowych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej szacuje się na 1,2 miliona.

               (2)

               Kradzieże te pociągają za sobą znaczące szkody sięgające co najmniej 15 miliardów euro rocznie.

               (3)

               Szacuje się, że duża część tych pojazdów – 30-40 % – zostaje skradziona w ramach przestępczości zorganizowanej, a następnie są one poddawane przeróbkom i wywożone do innych państw w obrębie Unii Europejskiej i poza nią.

               (4)

               Poza szkodami materialnymi, jakie powodują kradzieże, wpływają one również bardzo negatywnie na obywatelskie poczucie sprawiedliwości oraz poczucie bezpieczeństwa. Przestępczości związanej z pojazdami mogą towarzyszyć groźne formy przemocy.

               (5)

               W konsekwencji utrudnione jest osiągnięcie celu zawartego w art. 29 Traktatu, polegającego na zapewnieniu obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

               (6)

               Dnia 27 maja 1999 r. Rada przyjęła rezolucję w sprawie zwalczania przestępczości międzynarodowej, obejmując w pełniejszym zakresie wykorzystywane trasy (1).

               (7)

               Przestępczość związana z pojazdami może być również powiązana w skali międzynarodowej z innymi formami przestępczości, takimi jak handel narkotykami, bronią palną i ludźmi.

               (8)

               Zwalczanie przestępczości związanej z pojazdami należy do agencji zajmujących się ściganiem w Państwach Członkowskich Jednakże, wspólne podejście obejmujące – tam gdzie jest to wykonalne i konieczne – współpracę między Państwami Członkowskimi i organami ścigania Państw Członkowskich jest niezbędne i proporcjonalne w celu uwzględnienia transgranicznych aspektów tej formy przestępczości.

               (9)

               Szczególne znaczenie ma współpraca między organami ścigania i organami rejestrującymi pojazdy, tak samo jak przekazywanie informacji odpowiednim stronom.

               (10)

               Współpraca z Europolem ma równie istotne znaczenie z uwagi na to, że Europol może dostarczyć analiz i sprawozdań dotyczących tej kwestii.

               (11)

               Kolegium Policji Europejskiej oferuje siłom policyjnym w Państwach Członkowskich, za pośrednictwem Europejskiej Sieci Kształcenia Policyjnego (EPLN), literaturę fachową w dziedzinie przestępczości dotyczącej pojazdów do celów zdobywania informacji i poszerzania wiedzy fachowej. EPLN zapewnia również możliwość wymiany wiedzy i doświadczenia za pomocą forum dyskusyjnego, które tworzy.

               (12)

               Walka z przestępczością dotyczącą pojazdów zostanie wzmożona poprzez zwiększenie liczby Państw Członkowskich przystępujących do Traktatu dotyczącego Europejskiego Systemu Informacji o Pojazdach i Prawach Jazdy (EUCARIS) z dnia 29 czerwca 2000 r.

               (13)

               Potrzebne będzie podjęcie kilku szczególnych środków dla zapewnienia skutecznego zwalczania przestępczości zorganizowanej mającej wymiar międzynarodowy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji, stosuje się następujące definicje:

               1)

               „pojazd” oznacza każdy pojazd silnikowy lub przyczepę oraz przyczepę kempingową, w rozumieniu przepisów dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen (SIS).

               2)

               „właściwe organy krajowe” oznaczają wszelkie organy krajowe wyznaczone przez Państwa Członkowskie do celów niniejszej decyzji, oraz mogą obejmować, odpowiednio, policję, służby celne, straż graniczną i organy sądownicze.

         Artykuł 2
   Cel
   1.   Celem niniejszej decyzji jest osiągnięcie poprawy współpracy w ramach Unii Europejskiej, zmierzającej do zapobieżenia i zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami.
   2.   Szczególną uwagę należy zwrócić na związek kradzieży pojazdów i nielegalnego handlu samochodami z formami przestępczości zorganizowanej, takimi jak: handel narkotykami, bronią palną i ludźmi.
   Artykuł 3
   Współpraca między właściwymi organami krajowymi
   1.   Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki, zgodnie z prawem krajowym, zmierzające do wzmocnienia wzajemnej współpracy między właściwymi organami krajowymi w celu zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami, takie jak zawieranie umów o współpracy.
   2.   Szczególną uwagę należy zwrócić na współpracę dotyczącą kontroli wywozu, z uwzględnieniem odpowiednich kompetencji Państw Członkowskich.
   Artykuł 4
   Współpraca między właściwymi organami a sektorem prywatnym
   1.   Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zorganizowania konsultacji okresowych, odpowiednio, między właściwymi organami krajowymi, zgodnie z prawem krajowym, oraz mogą objąć takimi konsultacjami przedstawicieli sektora prywatnego (takich jak posiadaczy prywatnych rejestrów zaginionych pojazdów, ubezpieczycieli oraz podmioty prowadzące handel samochodami) mając na uwadze koordynację przepływu informacji oraz wzajemną zgodność działań w tym obszarze.
   2.   Państwa Członkowskie wprowadzają ułatwienia proceduralne, zgodnie z prawem krajowym, służące szybkiemu odesłaniu do kraju pojazdów zwolnionych przez właściwe organy krajowe po ich uprzednim zajęciu.
   Artykuł 5
   Punkty kontaktowe do spraw przestępczości zorganizowanej związanej z pojazdami
   1.   Do 30 marca 2005 r., Państwa Członkowskie wyznaczą, w ramach swych organów ścigania, punkt kontaktowy do spraw zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami.
   2.   Państwa Członkowskie upoważniają punkty kontaktowe do wymiany doświadczeń, wiedzy fachowej, jak również informacji o charakterze ogólnym i technicznym dotyczących przestępczości związanej z pojazdami na podstawie istniejących obowiązujących przepisów prawa. Wymiana informacji obejmuje metody i najlepsze praktyki zapobiegania przestępczości związanej z pojazdami. Taka wymiana nie obejmuje wymiany danych osobowych.
   3.   Informacje dotyczące wyznaczonych krajowych punktów kontaktowych, uwzględniające późniejsze zmiany, przekazywane są do Sekretariatu Generalnego Rady w celu ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 6
   Zamieszczanie komunikatów o skradzionych pojazdach i świadectwach rejestracji pojazdów
   1.   Zawsze, gdy zostanie zgłoszona kradzież pojazdu, właściwe organy Państw Członkowskich bezzwłocznie wprowadzają komunikat o skradzionym pojeździe do SIS, zgodnie z prawem krajowym, oraz, tam gdzie to możliwe, do bazy danych skradzionych pojazdów silnikowych Interpolu.
   2.   Komunikat w sprawie pojazdu znajdujący się w rejestrze poszukiwań jest zgodnie z prawem krajowym wycofywany bezzwłocznie jak tylko ustanie powód jego wydania przez Państwo Członkowskie, które je wydało.
   3.   W sytuacji, gdy zostanie zgłoszona kradzież świadectwa rejestracji, właściwe organy Państw Członkowskich bezzwłocznie wprowadzają komunikat w tej sprawie do SIS, zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
   Artykuł 7
   Rejestracja
   1.   Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jego właściwe organy podejmują niezbędne kroki w celu zapobieżenia nadużyciom i kradzieżom dokumentów rejestracyjnych.
   2.   Organy ścigania informują krajowe organy rejestracji pojazdów o tym, czy pojazd będący w trakcie rejestracji został zgłoszony jako skradziony. Dostęp do baz danych w wyżej wymienionym celu odbywa się z należytym poszanowaniem przepisów prawa wspólnotowego.
   Artykuł 8
   Zapobieganie nadużyciom w odniesieniu do świadectw rejestracji pojazdów
   1.   W celu zapobiegania nadużyciom w odniesieniu do świadectw rejestracji pojazdów, każde Państwo Członkowskie zapewnia, zgodnie z prawem krajowym, że jego właściwe organy podejmą niezbędne kroki w celu odzyskania świadectwa rejestracji właściciela lub posiadacza pojazdu, jeżeli pojazd został poważnie uszkodzony w wypadku (całkowita utrata).
   2.   Świadectwo rejestracji zostaje odzyskane, zgodnie z prawem krajowym, w przypadku, gdy w trakcie kontroli przeprowadzanej przez agencję zajmującą się ściganiem, podejrzewa się, że dokonano naruszenia dotyczącego oznaczeń pojazdu, takich jak numer identyfikacyjny pojazdu.
   3.   Świadectwa rejestracji zwracane są wyłącznie po przeprowadzeniu badania oraz pozytywnej weryfikacji pojazdu, oraz zgodnie z prawem krajowym.
   Artykuł 9
   Europol
   Każde Państwo Członkowskie zapewni, że jego organy ścigania, w razie konieczności, informują Europol na bieżąco w zakresie jego upoważnienia oraz przydzielonych mu zadań o sprawcach przestępstw dotyczących pojazdów.
   Artykuł 10
   Promocja wiedzy fachowej i szkoleń
   Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że instytucje krajowe odpowiedzialne za szkolenie odpowiednich organów ścigania promują w swoich programach nauczania, tam gdzie to właściwe, we współpracy z CEPOLEM, specjalistyczne szkolenia w dziedzinie zapobiegania przestępczości związanej z pojazdami oraz jej wykrywania. Takie szkolenia mogą obejmować wkład ze strony Europolu, zgodnie z zakresem jego kompetencji.
   Artykuł 11
   Posiedzenie punktów kontaktowych i sprawozdanie roczne składane Radzie
   Przedstawiciele punktów kontaktowych do spraw przestępczości zorganizowanej związanej z pojazdami odbywają posiedzenia co najmniej raz w roku pod auspicjami Państwa Członkowskiego sprawującego Prezydencję w Radzie. Wzywa się Europol do uczestnictwa w tym posiedzeniu. Prezydencja składa sprawozdanie Radzie na temat postępów dotyczących odpowiedniej praktycznej współpracy między organami ścigania.
   Artykuł 12
   Ocena
   Rada dokonuje oceny wykonania niniejszej decyzji do 30 grudnia 2007 r.
   Artykuł 13
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   W przypadku Państw Członkowskich, w których przepisy dorobku Schengen dotyczące SIS nie są jeszcze skuteczne, zobowiązania wynikające z niniejszej decyzji dotyczące SIS stają się skuteczne od daty, w której przepisy te zaczynają obowiązywać, jak zostało to określone w decyzji Rady przyjętej w tym celu zgodnie z obowiązującymi procedurami.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2004 r.

            W imieniu Rady

         C. VEERMAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 162 z 9.6.1999, str. 1.