title: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2002 r. przyjmująca regulamin wewnętrzny Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0647

Dziennik Urzędowy L 212 , 08/08/2002 P. 0008 - 0012

		Decyzja Radyz dnia 12 lipca 2002 r.przyjmująca regulamin wewnętrzny Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju(2002/647/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1],uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową udzielaną na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydzielenia pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się Część Czwartą Traktatu WE [2], podpisaną w Brukseli dnia 18 września 2000 r., w szczególności jej art. 21 ust. 2,uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [3] ("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim"),uwzględniając wniosek Komisji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Regulamin wewnętrzny Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju, określony w Załączniku, zostaje niniejszym przyjęty.Artykuł 2Do wejścia w życie Umowy wewnętrznej regulamin Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju stosuje się wyłącznie do potrzeb programowania, określonych w art. 1 pkt 1 i 2 decyzji 2000/770/WE przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, dnia 3 października 2000 r. [4] oraz w odniesieniu do KTZ, w art. 20 decyzji 2001/822/WE.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lipca 2002 r.W imieniu RadyT. PedersenPrzewodniczący[1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3.[2] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 355.[3] Dz.U. L 314 z 30.11.2001, str. 1.[4] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 354.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKREGULAMIN WEWNĘTRZNY KOMITETU EUROPEJSKIEGO FUNDUSZU ROZWOJUArtykuł 1SkładKomitet Europejskiego Funduszu Rozwoju, zwany dalej "Komitetem", składa się z delegacji Państw Członkowskich, zwanych dalej "delegacjami", a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.Przedstawiciel Europejskiego Banku Inwestycyjnego bierze udział w postępowaniu przed Komitetem.Przedstawiciel Sekretariatu Generalnego Rady uczestniczy w posiedzeniach jako obserwator.Artykuł 2Odwołanie się do Komitetu1. Należy odwołać się do Komitetu w przypadkach i zgodnie z procedurami ustanowionymi w Umowie wewnętrznej między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową udzielaną na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydzielenia pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się Część Czwartą Traktatu WE [1], podpisaną w Brukseli dnia 18 września 2000 r. (zwanej dalej "Umową wewnętrzną") oraz, gdzie właściwe, w decyzji Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("decyzja o stowarzyszeniu zamorskim") [2]. W odniesieniu do obowiązków nałożonych na niego na mocy decyzji, Komitet określa się jako "Komitet EFR - KTZ".2. Poza przypadkami odwołania się, przewidzianymi w ust. 1:a) na każdym posiedzeniu Komisja przedkłada Komitetowi wykaz decyzji podjętych w poprzednim okresie na podstawie art. 24 ust. 2 lit. b), art. 24 ust. 3, art. 24 ust. 4 oraz art. 25 ust. 3 tiret pierwsze Umowy wewnętrznej;b) Komitet jest informowany najszybciej jak to możliwe o opóźnieniach lub trudnościach przy realizacji projektów lub programów działań, które mogłyby powodować znaczące zobowiązania dodatkowe lub istotne zmiany, które mogłyby pociągać za sobą obowiązkowe odwołanie się na mocy postanowień Umowy wewnętrznej.Artykuł 3Zwoływanie posiedzeń1. Komitet zwoływany jest przez przewodniczącego, stanowiącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.2. Wspólne posiedzenia Komitetu z innymi komitetami mogą być zwoływane w celu omówienia spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, należących do ich odnośnych obszarów odpowiedzialności.Artykuł 4Porządek dzienny1. Przewodniczący opracowuje projekt porządku dziennego i przedkłada go Komitetowi.2. W porządku dziennym rozróżnia się:- projektowane środki, w odniesieniu do których Komitet proszony jest o wydanie opinii zgodnie z warunkami Umowy wewnętrznej,- inne kwestie przedstawione Komitetowi zgodnie z warunkami Umowy wewnętrznej.3. Każda delegacja może złożyć wniosek o włączenie pozycji do porządku dziennego posiedzeń Komitetu. Istotne informacje dotyczące tych pozycji mogą być przedstawiane ustnie.4. Porządek dzienny zawiera zatwierdzenie Protokołu z poprzedniego posiedzenia.Artykuł 5Dokumenty, które mają być przesłane członkom Komitetu1. Przewodniczący przesyła zaproszenie na posiedzenie, projekt porządku dziennego i projektowane środki, w odniesieniu do których wymagana jest opinia Komitetu oraz wszelkie inne dokumenty robocze do członków Komitetu za pośrednictwem sekretariatu w językach urzędowych Wspólnoty, z reguły nie później niż 15 dni roboczych przed terminem posiedzenia.2. W nagłych wypadkach oraz w sytuacjach, gdy środki, które mają być przyjęte muszą być zastosowane niezwłocznie, przewodniczący może, na wniosek członka Komitetu lub z jego własnej inicjatywy, skrócić okres ustanowiony w ust. 1 do sześciu dni roboczych przed terminem posiedzenia.3. Na zasadzie wyjątku, we właściwie umotywowanych przypadkach szczególnie pilnych (np. poważne okoliczności ekonomiczne, społeczne lub polityczne, klęski żywiołowe dotykające kraj przyjmujący lub inne okoliczności wymagające bardzo szybkiej reakcji), przewodniczący może odstąpić od okresów ustanowionych w ust. 1 i 2.4. W przypadku wniosków składanych do Komitetu w drodze procedury ustnej na mocy Umowy wewnętrznej, delegacje informują sekretariat Komitetu w formie pisemnej, co najmniej trzy dni robocze przed terminem posiedzenia o:- tych pozycjach, na które zasadniczo wyrazili już zgodę i które proponują wpisać jako pozycje A (z uwagą lub bez lub z wnioskiem o dalsze informacje) do porządku dziennego określonego w art. 4 ust. 1, oraz- tych pozycjach, które uważają za wymagające omówienia i które proponują wpisać jako pozycje B.Delegacje przygotowują również uwagi i wnioski o dalsze informacje w formie pisemnej w tym samym terminie.Komisja dostarcza dalszych informacji i odpowiada na uwagi, w każdym przypadku, kiedy to możliwe w formie pisemnej oraz przed posiedzeniem Komitetu.Artykuł 6Opinia Komitetu1. Komitet wydaje opinię w przypadkach i zgodnie z procedurami, przewidzianymi w Umowie wewnętrznej. W przypadku gdy sprawa zostaje przedłożona Komitetowi w celu uzyskania jego opinii, zostaje ona omówiona zgodnie z warunkami i z procedurą określoną odpowiednio w art. 21 i 27 Umowy wewnętrznej.2. W przypadku zastosowania procedury ustnej i wprowadzenia znaczących zmian lub dodania nowego stanu faktycznego do projektowanych środków w trakcie posiedzenia, przewodniczący, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może odroczyć głosowanie w sprawie poszczególnej pozycji porządku dziennego na koniec posiedzenia lub na kolejne posiedzenie.3. Jeżeli, w przypadku określonym w ust. 2, przewodniczący nie podejmie decyzji o odroczeniu głosowania wnioskowanego przez delegacje, ta delegacja może wnieść zastrzeżenie, które powinno zostać wycofane najpóźniej w ciągu trzech dni roboczych począwszy od dnia następującego po posiedzeniu. Opinia Komitetu uważana jest jako ostateczna w chwili upłynięcia tego terminu. Komisja informuje Państwa Członkowskie o swoim ostatecznym stanowisku, przyjętym przez Państwo Członkowskie, którego delegacja wniosła zastrzeżenie do Komitetu.Artykuł 7Reprezentacja i kworum1. Delegacja każdego Państwa Członkowskiego traktowana jest jako jeden członek Komitetu. Każde Państwo Członkowskie podejmuje decyzję dotyczącą składu swojej delegacji oraz informuje o tym przewodniczącego.Za zgodą przewodniczącego, delegacjom mogą towarzyszyć eksperci spoza rządu, na koszt danego Państwa Członkowskiego.2. Delegacja Państwa Członkowskiego może, jeśli to konieczne, reprezentować maksymalnie jedno Państwo Członkowskie. Przewodniczący Komitetu jest informowany w formie pisemnej przez reprezentowaną delegację.3. Wymagane kworum dla ważności obrad Komitetu musi umożliwiać wydanie opinii większościowej zgodnie z Umową wewnętrzną.Artykuł 8Dopuszczenie stron trzecich1. Przewodniczący może podjąć decyzję o wysłuchaniu ekspertów w konkretnych sprawach na wniosek członka lub z jego własnej inicjatywy.2. Wspomniani eksperci oraz ci, określeni w art. 7 ust. 1 nie są obecni lub nie biorą udziału w chwili przystępowania Komitetu do głosowania.Artykuł 9Procedura pisemna1. W przypadku gdy projektowane środki są przedmiotem procedury pisemnej, delegacje mają 15 dni roboczych od dnia przesłania propozycji o przyjęciu stanowiska. Każdy członek Komitetu, który nie wyrazi swojego sprzeciwu lub zamiaru wstrzymania się od głosu w terminie ustanowionym w liście, uważany jest za wyrażający milczącą zgodę na propozycję.W nagłych lub wyjątkowo nagłych przypadkach, terminy ustanowione w art. 5 ust. 2 i 3 mają zastosowanie. Wyjątkowo nagły przypadek musi zostać właściwie umotywowany i zgoda delegacji zostaje wydana wyłącznie, jeżeli został on wyraźnie notyfikowany.2. Jednakże jeżeli członek Komitetu wnioskuje o rozważenie projektowanych środków w trakcie posiedzenia Komitetu, procedura pisemna zostaje w ten sposób zakończona; projektowane środki zostają przeniesione na następne posiedzenie Komitetu.Artykuł 10Wsparcie sekretariatuObsługa sekretariatu Komitetu jest zapewniona przez Komisję.Artykuł 11Protokoły i skrócone sprawozdania z posiedzeńProtokoły z każdego posiedzenia opracowywane są pod nadzorem przewodniczącego i zawierają wyrażone opinie w sprawie projektowanych środków i stanowisk w trakcie posiedzenia. Protokoły przesyłane są do członków Komitetu w ciągu 15 dni roboczych.Członkowie Komitetu przesyłają wszelkie pisemne uwagi w sprawie protokołów do przewodniczącego. Komitet zostaje o tym poinformowany; w przypadku jakichkolwiek niezgodności, proponowana zmiana omawiana jest przez Komitet. Jeżeli niezgodność pozostaje, proponowana zmiana zostaje załączona do Protokołu.Artykuł 12Lista obecności1. Na każdym posiedzeniu, przewodniczący sporządza listę obecności, określającą władze lub organy, do których należą uczestnicy.2. Członkowie delegacji, którzy nie należą do konkretnej władzy lub organizacji Państwa Członkowskiego muszą podpisać deklarację, stwierdzającą, że ich udział nie powoduje konfliktu interesów.W przypadku takiego konfliktu interesów, zainteresowany członek musi się wycofać w trakcie omawiania odnośnej pozycji porządku dziennego, na wniosek przewodniczącego.Artykuł 13Korespondencja1. Korespondencja odnosząca się do Komitetu kierowana jest do Komisji, do wiadomości sekretariatu Komitetu.2. Korespondencja kierowana do członków Komitetu przez sekretariat przesyłana jest również do Stałego Przedstawiciela zainteresowanego Państwa Członkowskiego.3. Poza szczególnymi okolicznościami, korespondencja między Komisją a członkami Komitetu przesyłana jest w obu kierunkach drogą elektroniczną przewidzianą w tym celu.Artykuł 14Przejrzystość1. Zasady i warunki dotyczące publicznego dostępu do dokumentów, mających zastosowanie do Komisji, stosują się do Komitetu EFR - KTZ. Jeżeli wniosek taki przesyłany jest do Państwa Członkowskiego, musi ono stanowić zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [3].2. Postępowania przed Komitetem są poufne dla wszystkich uczestników.Artykuł 15Koszty bieżące1. Koszty bieżące Komitetu, włączając koszty podróży dla jednego uczestnika z jednego Państwa Członkowskiego, ponosi Komisja.Jeżeli przyznane środki finansowe na to pozwalają oraz w granicach tych środków, Komisja pokrywa koszty podróży dwóch członków delegacji, którzy przedłożą w tym celu wniosek.2. Komisja jest upoważniona do zwrotu kosztów zakwaterowania i podróży ekspertów, wezwanych na mocy art. 8 ust. 1.3. Komisja udostępnia Komitetowi pomieszczenia i zasoby materialne niezbędne do jego pracy.[1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 355.[2] Dz.U. L 314 z 30.11.2001, str. 1.[3] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.--------------------------------------------------


title: 2005/542/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie absolutorium dla Dyrektora Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003

text:
               27.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/86

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie absolutorium dla Dyrektora Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003
   (2005/542/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie rozliczeń Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy za rok obrachunkowy 2003, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 8 marca 2005 r. (6851/2005 – C6-0069/2005),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1654/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2062/94 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy (3), w szczególności jego art. 14,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 70 i 71 oraz załącznik V do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0074/2005),

               1.

               udziela absolutorium Dyrektorowi Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003;

               2.

               zapisuje swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania decyzji i dołączonej rezolucji Dyrektorowi Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, a także do opublikowania ich treści w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 324 z 30.12.2004, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 38.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      zawierająca uwagi dołączone do decyzji w sprawie absolutorium dla Dyrektora Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003
      PARLAMENT EUROPEJSKI,
      uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie rozliczeń Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy za rok obrachunkowy 2003, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
      uwzględniając zalecenie Rady z dnia 8 marca 2005 r. (6851/2005 – C6-0069/2005),
      uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1654/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2062/94 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy (3), w szczególności jego art. 14,
      uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
      uwzględniając art. 70 i 71 oraz załącznik V do Regulaminu,
      uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0074/2005),

                  A.

                  zważywszy, że Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) stwierdził w swoim wyżej wspomnianym sprawozdaniu szczegółowym, iż uzyskał zasadną pewność, że roczne sprawozdania finansowe za rok budżetowy zakończony dnia 31 grudnia 2003 r. są wiarygodne oraz że transakcje będące ich podstawą były, w ujęciu całościowym, zgodne z prawem i prawidłowe;

                  B.

                  zważywszy, że dnia 21 kwietnia 2004 r. Parlament Europejski udzielił absolutorium (5) dyrektorowi Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy (Agencji) w odniesieniu do wykonania jej budżetu za rok budżetowy 2002, zaś w rezolucji dołączonej do decyzji w sprawie absolutorium Parlament Europejski między innymi:

                              —

                              podkreślał, że Agencja musi poprawić programowanie swoich działań tak, aby ograniczyć dużą kwotę przeniesień środków,

                              —

                              zachęcał Agencję, aby wykorzystała doświadczenia zdobyte podczas zarządzania programem finansowania MSP w 2002 r. w celu zapewnienia większej dyscypliny i osiągnięcia wyższej wartości pieniężnej w kolejnych programach,

            1.   odnotowuje następujące dane liczbowe w rocznych sprawozdaniach finansowych Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Miejscu Pracy za lata budżetowe 2003 i 2002;
      Zestawienie dochodów i wydatków za lata budżetowe 2003 i 2002

                  (in EUR 1000)

                  2003

                  2002

                  Revenue

                  Community subsidies

                  11 641

                  12 324

                  Other subsidies

                  66

                  252

                  Other revenue

                  157

                  81

                  Phare revenue

                  824

                  0

                  Total revenue (a)

                  12 688

                  12 657

                  Expenditure

                  Staff — Title I of the budget

                  Payments

                  3 245

                  3 024

                  Appropriations carried over

                  87

                  136

                  Administration — Title II of the budget

                  Payments

                  1 146

                  1 140

                  Appropriations carried over

                  186

                  247

                  Operating activities — Title III of the budget

                  Payments

                  2 559

                  2 030

                  Appropriations carried over

                  5 859

                  5 623

                  Phare expenditure

                  Payments

                  548

                  0

                  Appropriations carried over

                  502

                  0

                  Total expenditure (b)

                  14 131

                  12 199

                  Outturn for the financial year (c = a – b) (6)

                  – 1 443

                  458

                  Balance carried over from the previous financial year

                  – 1 108

                  – 2 185

                  Appropriations carried over from the previous financial year and cancelled

                  766

                  609

                  Sums to be re-used carried over from the previous financial year and not used

                  1

                  0

                  Payments against commitment cancelled in 2002

                  – 191

                  0

                  Exchange rate differences

                  4

                  4

                  Adjustment entries

                  – 16

                  7

                  Outturn for the financial year before economic adjustment (d)

                  – 1 987

                  – 1 108

                  Budget revenue to be recovered

                  850

                  0

                  Other revenue to be recovered

                  3

                  0

                  Acquisitions of fixed assets

                  207

                  0

                  Depreciation (7)

                  – 186

                  0

                  Miscellaneous expenditure

                  – 1

                  0

                  Economic adjustments (e)

                  873

                  0

                  Balance for the financial year (d + e) (8)

                  – 1 113

                  – 1 108

                     NB: Differences in totals are due to the effects of rounding.

                     Source: The Agency's data, the tables present, in summary form, the data provided by the Agency in its own accounts.

            2.   z zadowoleniem zauważa wysiłki podejmowane przez Agencję, które doprowadziły do znacznego obniżenia przeniesień środków operacyjnych; podziela pogląd Trybunału, że stopa przeniesień dla tych środków jest nadal wysoka; oczekuje, że Agencja podejmie większe wysiłki w celu ograniczenia przeniesień;
      3.   w tym kontekście wzywa Agencję do opracowania planu obniżenia przeniesień przewidującego roczne docelowe wielkości ich obniżenia zgodne z cyklem realizacji jej programu prac;
      4.   zachęca Agencję do jasnego określenia, które z jej działań operacyjnych mogą być najlepiej obsługiwane za pomocą finansowania zróżnicowanymi środkami;
      5.   powtarza swoje wezwanie skierowane do Agencji, aby stosowała dokładniejsze programowanie i poprawiła monitorowanie swoich działań operacyjnych; zachęca Agencję do kontynuowania wysiłków zmierzających do określenia lepiej ukierunkowanych i bardziej realistycznych celów w ujęciu operacyjnym, jak sugerowała to Komisja w ocenie Agencji za rok 2003;
      6.   przyjmuje wyjaśnienia Agencji dotyczące wysiłków w realizacji programu pracy we współpracy z ograniczona liczba ośrodków tematycznych; zwraca się do Agencji o przedstawienia w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności za rok 2004 analizy doświadczeń zdobytych z pracy z ośrodkami tematycznymi, w nawiązaniu do postanowień zawartych w regulaminie założycielskim Agencji i wyjaśniając zalety i wady tego modelu współpracy i ponadto zachęca Agencję do podkreślenia w tym sprawozdaniu wartości dodanej wypływającej z osiągniętych rezultatów, zaleca Agencji dodatkowe zwiększenie monitoringu i kontroli kosztów przedstawionych przez ośrodki tematyczne i uzyskanie zaświadczenia o dokonanej przez nie pracy ze strony zewnętrznego audytora, zgodnie z zaleceniami ETO;
      7.   wyraża żal z powodu braku planu na rzecz równości i oczekuje, że agencja wkrótce opracuje plan czyniący z niej pracodawcę stwarzającego równe szanse pracownikom; oczekuje, że agencja nie tylko będzie brać pod uwagę kwestie równości na etapie rekrutacji, ale także podejmie aktywne i długofalowe działania w celu wspierania równości płci;
      8.   z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie agencji w przekazywanie obywatelom informacji na temat swojej działalności i ma nadzieję, że pojawią się dalsze środki służące rozwojowi i wzmocnieniu strategii agencji w zakresie informacji i komunikacji;
      Uwagi ogólne skierowane do Komisji i agencji

                  9.

                  przypomina swoje stanowisko, zgodnie z którym wspiera wysiłki Komisji zmierzające do ustanowienia ograniczonej liczby modeli, przynajmniej dla przyszłych agencji „regulacyjnych”, jednak jest zdania, że struktura obecnych i przyszłych agencji wymaga pogłębionego rozważenia na szczeblu międzyinstytucjonalnym; podkreśla również, że zanim Komisja określi warunki ramowe wykorzystywania agencji regulacyjnych, należy sformułować wspólne wytyczne w porozumieniu międzyinstytucjonalnym; powinno to nastąpić przed określeniem zharmonizowanych ram dla struktur agencji;

                  10.

                  odnotowuje stanowisko Komisji (9) dotyczące delegowania odpowiedzialności za wykonanie zadań do instytucji, w tym agencji, innych niż podstawowa administracja Komisji; jest zdania, że nie stanowi to odpowiedzi na wezwanie Parlamentu do pogłębionego rozważenia na szczeblu międzyinstytucjonalnym struktury istniejących agencji; zachęca zatem Komisję, aby przedstawiła wyjaśnienie na temat tej kwestii i na temat przyszłego całościowego porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczącego nowych rozwiązań, jakie mają zostać wprowadzone w ramach Perspektywy Finansowej lub równolegle z nią (10);

                  11.

                  zachęca Komisję do organizowania i wykonywania w średnim terminie, np. w standardowym cyklu trzyletnim, analizy przekrojowej ocen dotyczących poszczególnych agencji w celu:

                              a)

                              sformułowania wniosków dotyczących spójności działalności danej agencji z politykami UE w ogólności, a także istniejących lub przyszłych synergii pomiędzy agencjami i wydziałami Komisji, tak aby uniknąć częściowego pokrywania się ich kompetencji;

                              b)

                              dokonania oceny, w szerszym europejskim kontekście, wartości dodanej wyników agencji w ich odpowiednich obszarach działalności, a także odpowiedniości, sprawności i skuteczności modelu agencji w zakresie realizacji lub wspomagania polityk UE;

                              c)

                              określenia i wzmocnienia oddziaływania działalności agencji w kategoriach bliskości, dostępności i dostrzegalności UE dla jej obywateli;

                  12.

                  oczekuje, że taka całościowa analiza będzie dostępna na koniec 2005 r. tak, aby obejmowała trzyletni okres od czasu wprowadzenia nowego rozporządzenia finansowego i w konsekwencji nowych ram dla systemu agencji;

                  13.

                  zachęca agencje do aktywnego udziału w takim procesie oraz do współpracy z Komisją, poprzez przedstawianie niezbędnych informacji na temat kwestii, które ich zdaniem są istotne dla ich funkcjonowania, roli, zakresu kompetencji i potrzeb, a także na temat wszelkich kwestii, które mogą pomóc w udoskonaleniu całej procedury absolutorium, w celu zapewnienia powodzenia takiego procesu oraz wzmocnienia odpowiedzialności i przejrzystości w agencjach; zachęca agencje do przedstawienia takich informacji również właściwym dla nich komisjom;

                  14.

                  wzywa Komisję, aby równolegle z tym działaniem przedstawiła najpóźniej z końcem 2005 r. propozycje zmian w dotychczasowych aktach założycielskich agencji z myślą między innymi o optymalizacji swoich stosunków z agencjami; propozycje takie powinny zmierzać do:

                              a)

                              zwiększenia zakresu komunikacji pomiędzy Komisją a agencjami,

                              b)

                              nawiązania lub poszerzenia współpracy przy określaniu potrzeb do zaspokojenia, celów, wyników do osiągnięcia oraz strategii ich realizacji, a także przy wyznaczaniu standardów monitorowania i oceny,

                              c)

                              wsparcia działań uzupełniających, lepszej organizacji środków i ich efektywnej alokacji dla osiągania wyników, a także opracowania strategii komunikacji dla upowszechniania tych wyników;

                  15.

                  kładzie nacisk na fakt, że zanim zostanie podjęta jakakolwiek decyzja co do propozycji utworzenia nowej agencji, Komisja musi przeprowadzić bardzo szczegółową ocenę potrzeb i wartości dodanej związanych z przyszłą działalnością takiej agencji, biorąc pod uwagę istniejące już struktury, zasadę pomocniczości, skrupulatne planowanie i efektywne wykorzystanie budżetu oraz uproszczenie procedur;

                  16.

                  oczekuje, że przed zakończeniem procedury budżetowej w 2005 r. Komisja przekaże niezwłocznie wytyczne dotyczące polityki kadrowej agencji, o które wnioskował Parlament Europejski;

            Uwagi ogólne skierowane do agencji

                  17.

                  oczekuje, że odtąd będzie otrzymywał od każdej z agencji sprawozdanie z podsumowaniem informacji na temat audytów przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego, sformułowanych zaleceń oraz działań podjętych na podstawie tych zaleceń zgodnie z art. 72 ust. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002;

                  18.

                  zachęca agencje do podejmowania dalszych starań w celu poprawnego stosowania regulaminów pracowniczych oraz przepisów obowiązujących innych urzędników publicznych a dotyczących ich personelu (procedury rekrutacji i odpowiednie podejmowane decyzje, akta personalne, obliczanie wynagrodzenia i innych świadczeń, polityka rozwoju kariery, odsetek wolnych stanowisk, limity wyznaczane dla zachowania równouprawnienia płci itp.);

                  19.

                  zauważa, że na ogół odpowiedni odsetek mężczyzn i kobiet wśród ogółu pracowników agencji wskazuje, iż występuje nierównowaga pomiędzy mężczyznami a kobietami; wyraża żal, że mężczyźni stanowią około jedną trzecią personelu i mają przewagę liczebną na wysokich stanowiskach, podczas gdy kobiety mają przewagę liczebną na niskich stanowiskach; oczekuje, że agencje podejmą natychmiastowe, skuteczne działania w celu zaradzenia tej sytuacji;

                  20.

                  wzywa wszystkie agencje do zapewnienia, by wszystkie odnośne postanowienia dyrektywy 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy zostały wcielone do polityki kadrowej każdej z nich (11);

                  21.

                  oczekuje, że agencje w reakcji na odpowiednie obserwacje ETO będą w pełni przestrzegały zasad budżetowych określonych w rozporządzeniu finansowym, a zwłaszcza zasad jednolitości i rzetelności budżetowej; wzywa agencje, które jeszcze tego nie uczyniły, do realizacji wymagań rozporządzenia finansowego dotyczących kwestii rachunkowych oraz do dalszego wzmocnienia swoich procedur wewnętrznego zarządzania i kontroli, w celu wzmocnienia odpowiedzialności, przejrzystości oraz wartości dodanej na płaszczyźnie europejskiej;

                  22.

                  zachęca agencje, w szczególności te, których działalność ma wspólne elementy z działalnością lub misją innych agencji, aby nasiliły wzajemną współpracę, stwarzając tym samym możliwości rozwoju synergii; zachęca je do formalizacji w odpowiednich sytuacjach takiej współpracy poprzez specjalne porozumienia (wspólne deklaracje, listy intencyjne, decyzje o wspólnym planowaniu i wspólnych działaniach/programach zawierających elementy komplementarne) tak, aby uniknąć powielania prac oraz zapewnić, że wkład każdej agencji będzie wyraźnie określony, zaś wyniki wspólnych wysiłków będą maksymalizować wartość dodaną i oddziaływanie ich prac; oczekuje, że będzie regularnie informowany w tej kwestii;

                  23.

                  wzywa agencje, aby ze szczególną uwagą podchodziły do procedur zawierania kontraktów i zarządzania nimi; zachęca je do podejmowania wszelkich odpowiednich środków odnośnie do ich struktur administracyjnych w celu wzmocnienia swoich wewnętrznych procedur, kanałów i zarządzania w zakresie kontroli; jest zdania, że środki takie mogą obejmować, gdy jest to konieczne lub wykonalne, utworzenie specjalistycznych zespołów, którym powierza się zadanie doradzania – na podstawie analizy zagrożeń – na temat najlepszych sposobów przygotowania procedur zawierania kontraktów, zapewnienia monitorowania i realizacji działań uzupełniających, zależnie od wymagań; w kwestii tej wzywa Komisję i ETO do zintensyfikowania współpracy z agencjami;

                  24.

                  zauważa trudności, o których wspominali niektórzy dyrektorzy, szczególnie w przypadku „nowych agencji”, w zakresie dotrzymywania przez agencje kalendarza i terminów sprawozdań określonych w rozporządzeniu finansowym; zachęca dyrektorów agencji, aby w kontekście zbliżającego się przeglądu rozporządzenia finansowego w 2005 r. poinformowali Komisję Budżetową i Komisję Kontroli Budżetowej PE o napotykanych dotąd trudnościach tak, aby można było je rozpatrzyć w ramach przeglądu; oczekuje, że dyrektorzy przedstawią konkretne propozycje rozwiązań alternatywnych dotyczące terminów, które najlepiej odpowiadałyby wymaganiom funkcjonalnym, przy jednoczesnym przestrzeganiu obowiązków agencji w zakresie sprawozdawczości przewidzianych w rozporządzeniu finansowym;

                  25.

                  zauważa pozytywną reakcję dyrektorów agencji na wezwanie parlamentarnej komisji odpowiedzialnej za przygotowanie absolutorium do ustanowienia bardziej precyzyjnego systemu komunikacji, zwłaszcza w zakresie przekazywania przez agencje do tej komisji dokumentów dotyczących obowiązków sprawozdawczych agencji; jest zdania, że lepsza organizacja takiej komunikacji wzmocni jego współpracę z agencjami i poprawi kontrolę demokratyczną;

                  26.

                  zachęca dyrektorów agencji, aby odtąd do swojego rocznego sprawozdania z działalności, które jest przedstawiane razem z informacjami finansowymi i na temat zarządzania, dołączali oświadczenie o wiarygodności dotyczące zgodności z prawem i prawidłowości operacji, podobne do oświadczeń podpisywanych przez dyrektorów generalnych Komisji;

                  27.

                  zachęca agencje do opracowania całościowej strategii komunikacji w odpowiedzi na potrzebę udostępniania w odpowiedniej formie wyników ich prac opinii publicznej, oprócz prezentacji takich wyników instytucjom, właściwym służbom Państw Członkowskich, specjalistom, partnerom czy konkretnym beneficjentom; z uwagi na opracowywanie takiej strategii wzywa agencje do zintensyfikowania wzajemnej współpracy i wymiany informacji na temat najlepszej praktyki dla osiągnięcia tego celu; oczekuje, że przed kolejną procedurą absolutorium jego właściwe komisje zostaną należycie poinformowane przez agencje o postępach w opracowywaniu takiej strategii, w celu zapewnienia efektywnego i regularnego nadzorowania ich działalności;

            Uwagi ogólne skierowane do ETO i agencji

                  28.

                  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę ETO, aby do jego szczegółowych sprawozdań na temat agencji dołączyć tabelę prezentującą sumaryczne informacje na temat kompetencji, zarządzania, dostępnych środków oraz produktów/wyników poszczególnych agencji; jest zdania, że poprawi to jasność i przejrzystość prac tych instytucji wspólnotowych, przy jednoczesnym zapewnieniu w odpowiednich sytuacjach użytecznej podstawy do porównań, z myślą o ułatwieniu określenia zharmonizowanych ram dla agencji, do czego wzywał Parlament;

                  29.

                  zachęca ETO i agencje do wzmocnienia wzajemnej współpracy w celu wsparcia procedur i narzędzi technicznych zmierzających do poprawy należytego zarządzania we wszystkich kwestiach budżetowych i finansowych, z myślą o wprowadzeniu metodologii, która od początku tego procesu przygotowuje grunt dla pozytywnego przebiegu procedury absolutorium; oczekuje, że będzie regularnie informowany o poczynionych postępach i wprowadzaniu najlepszych praktyk;

                  30.

                  wzywa ETO i agencje do zwiększenia przejrzystości procedury kontradyktoryjnej przed ostatecznym sprawozdaniem ETO w sprawie absolutorium tak, aby unikać wszelkich sprzeczności lub dwuznaczności, które mogą narazić na szwank wiarygodność całej procedury; w tym kontekście zachęca ETO i Komisję, aby zaproponowały wykonalny sposób aktualizacji informacji na temat wprowadzonych ulepszeń i/lub wykrytych problemów w okresie od pierwszych dyskusji na temat sprawozdania przygotowawczego ETO do momentu podjęcia decyzji w sprawie udzielenia absolutorium w celu zapewnienia jak najbardziej rzetelnego obrazu sytuacji w agencjach.

         (1)  Dz.U. C 324 z 30.12.2004, str. 1.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

         (3)  Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 38.

         (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

         (5)  Dz.U. L 330 z 4.11.2004, str. 8.

         (6)  Calculation according to the principles of Article 15 of Council Regulation (EC, Euratom) No 1150/2000 of 22 May 2000 (OJ L 130, 31.5.2000. p. 8.

         (7)  In 2003 the Agency depreciated its fixed assets for the first time.

         (8)  The negative balance is due to the fact that carry-overs are still being treated as expenditure, without any economic adjustment. A rough estimate of the adjustment to be applied suggests that the actual balance for the financial year is of the order of a EUR 1 million.

         NB: Differences in totals are due to the effects of rounding.

         Source: The Agency's data, the tables present, in summary form, the data provided by the Agency in its own accounts.

         (9)  Zgodnie z załącznikiem 1 do komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania polityki i środki budżetowe poszerzonej Unii 2007–2013” (COM(2004) 0101, str. 38).

         (10)  Patrz: załącznik do sprawozdania uzupełniającego Komisji z absolutorium za 2002 r. (COM(2004) 0648, str. 108).

         (11)  Dz.U. L 269 z 5.10.2002, str. 15.


title: Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie kontynuacji porównawczych wspólnotowych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek Prunus domestica zgodnie z dyrektywą Rady 92/34/EWGTekst mający znaczenie dla EOG

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0983

Dziennik Urzędowy L 341 , 17/12/2002 P. 0069 - 0069

		Decyzja Komisjiz dnia 16 grudnia 2002 r.w sprawie kontynuacji porównawczych wspólnotowych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek Prunus domestica zgodnie z dyrektywą Rady 92/34/EWG(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2002/983/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/WE z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/112/WE [2],uwzględniając decyzję Komisji 2001/896/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek roślin sadowniczych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [3], w szczególności jej art. 2,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja 2001/896/WE określa uzgodnienia dotyczące porównawczych prób i analiz, jakie mają być przeprowadzone zgodnie z dyrektywą 92/34/EWG na Prunus domestica od 2002 r. do 2006 r.(2) Próby i analizy przeprowadzone w 2002 r. należy kontynuować w 2003 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Porównawcze wspólnotowe próby i analizy, rozpoczęte w 2002 r. na materiale, rozmnożeniowm i nasadzeniowym Prunus domestica, są nadal prowadzone w 2003 r., zgodnie z decyzją 2001/896/WE.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 2002 r.W imieniu KomisjiDavid ByrneCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 157 z 10.6.1992, str. 10.[2] Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 44.[3] Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 95.--------------------------------------------------


title: 2012/114/UE: Decyzja Rady z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie stanowiska, które ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego dodatkowych autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Europejską Pakistanowi

text:
               24.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 lutego 2012 r.
   w sprawie stanowiska, które ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku o przyznanie przez WTO zwolnienia dotyczącego dodatkowych autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Europejską Pakistanowi
   (2012/114/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z jego art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia jest obecnie w trakcie przyjmowania przepisów przyznających dodatkowe autonomiczne preferencje handlowe Pakistanowi. Wobec braku zwolnienia Unii w niezbędnym zakresie z obowiązków zawartych w art. I ust. 1 oraz art. XIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT 1994), traktowanie wynikające z tych dodatkowych autonomicznych preferencji handlowych należałoby rozszerzyć na wszystkie pozostałe państwa członkowskie Światowej Organizacji Handlu (WTO). W związku z powyższym właściwe jest wystąpienie z wnioskiem o zwolnienie w niezbędnym zakresie z obowiązków zawartych w art. I ust. 1 i art. XIII GATT 1994 na podstawie art. IX ust. 3 Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu.

               (2)

               Unia złożyła taki wniosek o zwolnienie w dniu 18 listopada 2010 r., a w dniach 26 października 2011 r. oraz 19 stycznia 2012 r. jego poprawioną wersję, nad którą Rada Generalna WTO będzie debatować.

               (3)

               W związku z powyższym właściwe jest ustalenie stanowiska, które ma być zajęte przez Unię na forum Rady Generalnej WTO w odniesieniu do tego wniosku,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowiskiem, które ma być zajęte przez Unię Europejską na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu jest zatwierdzenie przyznania przez WTO zwolnienia dotyczącego dodatkowych autonomicznych preferencji handlowych przyznanych przez Unię Europejską Pakistanowi.
   Stanowisko to jest wyrażone przez Komisję.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. LIDEGAARD

            Przewodniczący


title: 2013/792/UE: Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie uruchomienia w Finlandii zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 349/103

         DECYZJA RADY
   z dnia 16 grudnia 2013 r.
   w sprawie uruchomienia w Finlandii zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych
   (2013/792/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1), w szczególności jej art. 25,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW (2), w szczególności jej art. 20 i rozdział 4 załącznika do niej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie postanowień przejściowych załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.

               (2)

               W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji 2008/615/WSiSW i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.

               (3)

               Art. 20 decyzji 2008/616/WSiSW stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji 2008/615/WSiSW sprawozdanie z oceny ma być oparte na wizycie ewaluacyjnej i operacji pilotażowej.

               (4)

               Zgodnie z rozdziałem 4 pkt 1.1 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW kwestionariusz opracowany przez odpowiednią grupę roboczą Rady dotyczy każdej z zautomatyzowanych metod wymiany danych i musi być wypełniony przez państwo członkowskie w momencie uznania przez to państwo, że spełnia ono wymogi dotyczące wymiany danych w odpowiedniej kategorii danych.

               (5)

               Finlandia wypełniła kwestionariusz dotyczący ochrony danych i kwestionariusz dotyczący wymiany danych daktyloskopijnych.

               (6)

               Finlandia przeprowadziła z powodzeniem operację pilotażową z Austrią.

               (7)

               W Finlandii przeprowadzono wizytę ewaluacyjną, a austriacki zespół oceniający sporządził sprawozdanie z tej wizyty, które przekazano odpowiedniej grupie roboczej Rady.

               (8)

               Radzie przedstawiono ogólne sprawozdanie z oceny podsumowujące wyniki kwestionariusza, wizytę ewaluacyjną i operację pilotażową dotyczące wymiany danych daktyloskopijnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych daktyloskopijnych Finlandia w pełni wdrożyła przepisy ogólne o ochronie danych zawarte w rozdziale 6 decyzji 2008/615/WSiSW i jest uprawniona do otrzymywania oraz przekazywania danych osobowych na mocy art. 9 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         V. JUKNA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wprowadzenia w życie Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 19 czerwca 1990 r. (SCH/Com-ex (94) 29, rev. 2)

text:
Ważna informacja prawna

|

41994D0029

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0130 - 0132

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 22 grudnia 1994 r.w sprawie wprowadzenia w życie Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 19 czerwca 1990 r.(SCH/Com-ex (94) 29, rev. 2)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 131 wspomnianej Konwencji,uwzględniając art. 132 wspomnianej Konwencji,uwzględniając art. 139 ust. 2 wraz z ust. 1 i 2 I wspólnej deklaracji w sprawie art. 139 zawartej w Akcie Końcowym wspomnianej Konwencji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Konwencję Wykonawczą do Układu z Schengen (zwaną dalej "Konwencją") stosuje się nieodwołalnie:1. Wprowadzenie w życie przepisów i regulacjiKonwencja w całości zostaje wprowadzona w życie dnia 26 marca 1995 r. przez pierwotne Państwa — Sygnatariuszy, to jest: Belgię, Niemcy, Francję, Luksemburg, Niderlandy, oraz przez państwa przystępujące, Hiszpanię i Portugalię.Od tej daty wszystkie postanowienia Konwencji stosuje się w stosunkach między Umawiającymi się Stronami Schengen zgodnie z decyzjami Komitetu Wykonawczego, w szczególności tymi odnoszącymi się do:- zniesienia kontroli osób na granicach wewnętrznych, w szczególności usunięcia przeszkód i ograniczeń w ruchu na przejściach drogowych na granicach wewnętrznych(SCH/Com-ex (94) 1, rev. 2),- wprowadzenia i stosowania uzgodnień Schengen na lotniskach i lądowiskach(SCH/Com-ex (94) 17, rev. 4),- przeprowadzania kontroli na granicach zewnętrznych i środków dla dalszego umacniania bezpieczeństwa na tych granicach(SCH/Com-ex (93) 4 rev. 2 corr. [1]; SCH/Com-ex (94) decl. 8 corr. [2]; SCH/Com-ex (94) 12 [3]; SCH/Com-ex (94) 16 rev.; SCH/Com-ex (94) 23 rev. [4]),- wspólnej polityki wizowej(SCH/Com-ex (93) 6 [5], SCH/Com-ex (93) 7 [6], SCH/Com-ex (93) 19 [7], SCH/Com-ex (93) 24, SCH/Com-ex (93) 21, SCH/Com-ex (94) 15 rev., SCH/Com-ex (94) 2, SCH/Com-ex (94) 5 [8], SCH/Com-ex (94) 6 [9], SCH/Com-ex (94) 7 [10], SCH/Com-ex (94) 20 rev. [11], SCH/Com-ex (94) 24 [12]),- walki z nielegalnym handlem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi(SCH/Com-ex (93) 9; SCH/Com-ex (94) 28 rev.),- odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosków o azyl(SCH/Com-ex (93) 15 corr. [13], SCH/Com-ex (94) 3 [14], SCH/Com-ex (94) 11 [15],- międzynarodowej wzajemnej pomocy sądowej(SCH/Com-ex (93) 14).Decyzja zostanie przyjęta w późniejszym terminie w odniesieniu do innych państw, które przystąpiły do Konwencji, tj.: Włoch i Grecji, gdy tylko spełnią warunki konieczne do wprowadzenia Konwencji w życie.2. Ogłoszenie operacyjnego Systemu Informacji Schengen (SIS)Dnia 26 marca 1995 r. zostanie ogłoszona gotowość operacyjna systemu SIS i jego udostępnienie urzędom uprawnionym do bezpośredniego korzystania z danych w nim zawartych.Podręcznik Sirene (SCH/Com-ex (93) 8 [16], uzupełniający SIS, stosuje się w całości ze skutkiem od tej samej daty.Z uwagi na wnioski zawarte w sprawozdaniu Komitetu Sterującego SIS, Komitet Wykonawczy uważa, że SIS będzie sprawny oraz że istniejące dane krajowe uznane za zasadnicze w rozumieniu jego deklaracji z dnia 18 października 1993 r. (SCH/Com-ex (93) decl. 1 [17]) zostały wprowadzone do systemu zgodnie z jego deklaracją z dnia 27 czerwca 1994 r. (SCH/Com-ex (94) decl. 4 rev. 2).Od tego momentu Wspólny Organ Nadzorczy, przewidziany na mocy art. 115 Konwencji, zaczyna wykonywać swoje funkcje.Przepisy Konwencji w sprawie ochrony danych stosuje się w całości. Komitet Wykonawczy nawiązuje do powiadomienia Tymczasowego Wspólnego Organu Nadzorczego ochrony danych o tym, że Umawiające się Strony, które zakończyły testy z pozytywnym wynikiem, spełniają warunki ochrony danych, umożliwiając tym samym rozpoczęcie działania SIS.3. Ustalenia dotyczące okresu przygotowawczego (od dnia 22 grudnia 1994 r. do dnia 26 marca 1995 r.)Komitet Wykonawczy zwraca się do Umawiających się Stron, które zakończyły testy z wynikiem pozytywnym, aby przyjęły przed dniem 26 marca 1995 r. następujące środki polegające na:- umocnieniu, w dziedzinie organizacyjnej i zasobów ludzkich, środków niezbędnych do pełnego stosowania przepisów i regulacji Schengen, w szczególności w dziedzinie współpracy konsularnej, sądowej i policyjnej, jak również w dziedzinie walki przeciwko środkom odurzającym; zapewnieniu szkolenia właściwego personelu w dziedzinie stosowania przepisów i regulacji Schengen oraz,- zakończeniu przygotowań w dziedzinie technicznej, organizacyjnej i zasobów ludzkich, w celu uruchomienia N. SIS w odniesieniu do C. SIS oraz zakończeniu przygotowań do udostępnienia systemu jego użytkownikom końcowym.Komitet Wykonawczy zaleca Komitetowi Sterującemu SIS, aby potwierdził, z odpowiednim wyprzedzeniem, przed upływem wyżej wymienionego terminu, gotowość operacyjną SIS w dziedzinie technicznej, organizacyjnej i zasobów ludzkich.Komitet Wykonawczy zwraca się do Umawiających się Stron z prośbą o potwierdzenie, że system jest dostępny dla urzędów, które zostały już zgłoszone Komitetowi Wykonawczemu (SCH/OR. SIS (94) 18 rev. 3), a które są uprawnione do bezpośredniego korzystania z danych zawartych w systemie.Komitet Wykonawczy zwraca się do Umawiających się Stron z prośbą o wprowadzenie z mocą wsteczną w tym okresie dalszych danych osobowych i rzeczowych, wykraczających poza dane uznane za istotne (SCH/Com-ex (94) decl. 4 rev. 2 [18]. Bazy danych SIS muszą być stale aktualizowane.Komitet Wykonawczy wzywa Umawiające się Strony do zapewnienia, by przed zmianą rozkładu lotów w dniu 26 marca 1995 r. towarzystwa lotnicze dokonały zmian koniecznych dla swobodnego przepływu osób, podmioty zarządzające lotniskami zakończyły działania przewidziane do tych celów w decyzji dotyczącej wprowadzenia i stosowania postanowień z Schengen na lotniskach i lądowiskach (SCH/Com-ex (94) 17 rev. 4) oraz spełniły wstępne warunki organizacyjne i techniczne dla swobodnego przepływu osób.Umawiające się Strony są proszone o możliwie jak najszybsze powiadomienie o tym podmiotów zarządzających lotniskami.4) Organizacja stosowania Konwencji po jej wejściu w życie, w szczególności w początkowej fazie stosowaniaCelem wprowadzenia w życie Konwencji jest umocnienie bezpieczeństwa obywateli w Europie podczas spełniania warunków koniecznych do osiągnięcia swobodnego przepływu osób w rozumieniu art. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Komitet Wykonawczy przykłada dlatego szczególne znaczenie do początkowej fazy stosowania Konwencji w całości, w pierwszych trzech miesiącach po dniu 26 marca 1995 r.Każda z Umawiających się Stron odpowiada za stosowanie Konwencji, w szczególności za zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych w początkowej fazie jej stosowania. Umawiające się Strony wzajemnie informują się, zasięgają opinii w każdym przypadku gdy zajdzie taka potrzeba oraz ściśle ze sobą współpracują.W celu stworzenia instrumentu koniecznego dla kontroli stosowania Konwencji, Komitet Wykonawczy niniejszym postanawia utworzyć stałą strukturę kontynuacyjną złożoną z istniejącej Grupy Centralnej oraz jej grup i podgrup roboczych.W początkowej fazie stosowania systemu Komitet Wykonawczy zaleca stałej strukturze kontynuacyjnej szczególnie ścisłe monitorowanie stosowania regulacji i przepisów Schengen, identyfikowanie, analizowanie i szybkie rozwiązywanie występujących problemów technicznych oraz, jeśli to konieczne, podejmowanie środków w celu bardziej skutecznego stosowania Konwencji.Komitet Wykonawczy zaleca Prezydencji przygotowanie od dnia 1 stycznia 1995 r. prac stałej struktury kontynuacyjnej i zapewnienie w szczególności, że grupy robocze będą identyfikowały występujące trudności i szybko wypracowywały rozwiązania.Podczas trzymiesięcznego początkowego okresu stosowania struktury, grupy robocze struktury kontynuacyjnej zbierają się regularnie oraz tak często, jak to konieczne.Gdy w poszczególnych sprawach należy podjąć pilne decyzje, Grupa Centralna może zwołać oddzielne spotkanie w krótkim terminie jako komitet kontynuacyjny. W jego skład wchodzą przewodniczący delegacji Umawiających się Stron lub wysocy rangą urzędnicy desygnowani przez Umawiające się Strony, wspierani przez przedstawicieli grup roboczych, które muszą być konsultowane w celu rozwiązania występujących trudności.Na żądanie jednej z Umawiających się Stron, Grupa Centralna zajmuje się również ogólną analizą występujących problemów i składa propozycje rozwiązań, współpracując z grupami i podgrupami roboczymi.Jeżeli Grupa Centralna nie osiągnie porozumienia, sprawa zostaje przekazana Komitetowi Wykonawczemu. W tym względzie zainteresowane Umawiające się Strony muszą mieć zagwarantowaną możliwość wydania opinii w sprawie przedłożonych wniosków.Każda z Umawiających się Stron może również żądać od Grupy Centralnej dokonania oceny przypadków, które wystąpiły tylko na jej terytorium.W trzy miesiące po wejściu w życie Konwencji, Grupa Centralna przedłoży Komitetowi Wykonawczemu wstępne sprawozdanie dotyczące funkcjonowania systemu SIS, skuteczności kontroli na granicach zewnętrznych, efektywności walki przeciwko środkom odurzającym oraz rezultatów współpracy policyjnej i sądowej.Grupa Centralna przedłoży Komitetowi Wykonawczemu generalne sprawozdanie do dnia 31 marca 1996 r.Bonn, dnia 22 grudnia 1994 r.Bernd SchmidbauerPrzewodniczący[1] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[2] Dokument ten nie został włączony do dorobku.[3] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[4] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[5] Dokument ten nie został włączony do dorobku.[6] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[7] Dokument ten nie został włączony do dorobku.[8] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[9] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[10] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[11] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[12] Patrz SCH/Com-ex (99) 13.[13] Przepisy "azylowe" zawarte w protokole z Bonn (SCH/Com-ex (94) 3).[14] Przepisy "azylowe" zawarte w protokole z Bonn (SCH/Com-ex (94) 3).[15] Przepisy "azylowe" zawarte w protokole z Bonn (SCH/Com-ex (94) 3).[16] Zastąpiony przez SCH/Com-ex (99)5.[17] Dokument ten nie został włączony do dorobku.[18] Dokument ten nie został włączony do dorobku.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1112 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Tunezji

text:
               9.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 186/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/1112
   z dnia 6 lipca 2016 r.
   w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Tunezji
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Stosunki między Unią Europejską (zwaną dalej „Unią”) a Republiką Tunezyjską (zwaną dalej „Tunezją”) rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS). W dniu 17 lipca 1995 r. Tunezja, jako pierwsze państwo z regionu Morza Śródziemnego, podpisała układ o stowarzyszeniu (2) z Unią, który wszedł w życie z dniem 1 marca 1998 r. Na mocy tego układu w 2008 r. Tunezja zakończyła proces znoszenia ceł na wyroby przemysłowe, stając się pierwszym krajem śródziemnomorskim, który zawarł umowę o wolnym handlu z Unią. Dwustronny dialog polityczny i współpraca gospodarcza zostały następnie zacieśnione dzięki planom działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, z których ostatni obejmuje lata 2013–2017.

               (2)

               Po rewolucji i odsunięciu od władzy prezydenta Bena Alego w dniu 14 stycznia 2011 r., w dniu 23 października 2011 r. odbyły się w Tunezji pierwsze wolne i demokratyczne wybory. W styczniu 2014 r. przyjęto nową konstytucję, a w czwartym kwartale 2014 r. odbyły się wybory parlamentarne i prezydenckie, przy czym główne siły polityczne wspólnie dążyły do przeprowadzenia reform na rzecz pełnej demokracji.

               (3)

               Oprócz przemian politycznych na gospodarkę Tunezji oddziałują ciągłe niepokoje wewnętrzne, brak stabilności w regionie (w tym wpływ konfliktu w Libii) oraz pogorszenie sytuacji na świecie (zwłaszcza w Unii, która jest głównym partnerem handlowym Tunezji). Te niekorzystne czynniki znacznie osłabiły wzrost, a także sytuację budżetową i bilans płatniczy w Tunezji.

               (4)

               Od 2011 r., w następstwie zmian politycznych w Tunezji, Unia deklaruje jednoznaczne zaangażowanie na rzecz wspierania Tunezji w reformach gospodarczych i politycznych. Unia zwiększyła wsparcie finansowe na rzecz Tunezji, zacieśniając współpracę w wielu dziedzinach, między innymi w zakresie społeczeństwa obywatelskiego, systemu wyborczego, bezpieczeństwa, rozwoju regionalnego oraz reform społecznych i gospodarczych. Ponadto Unia zaproponowała zawarcie pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu, a w październiku 2014 r. rozpoczęto negocjacje w tej sprawie.

               (5)

               W obliczu wspomnianych trudności gospodarczych i finansowych władze Tunezji oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) uzgodniły w kwietniu 2013 r. trzyletnią umowę promesy kredytowej o wartości 1 146 mln SDR (specjalnych praw ciągnienia) w celu wsparcia tunezyjskiego programu dostosowań i reform gospodarczych, który następnie przedłużono do końca 2015 r. Łącznie w ramach programu MFW wypłacono 1 500 mln USD po sześciu zakończonych przeglądach programu.

               (6)

               W sierpniu 2013 r. Tunezja wystąpiła o dodatkową pomoc makrofinansową z Unii. W związku z tym w maju 2014 r. przyjęto decyzję o przyznaniu pomocy makrofinansowej (MFA-I) w wysokości 300 mln EUR w formie pożyczek (3). Protokół ustaleń określający warunki polityczne związane z pomocą MFA-I wszedł w życie dnia 4 marca 2015 r. Po wdrożeniu uzgodnionych środków politycznych, w dniu 7 maja 2015 r. wypłacono pierwszą transzę MFA-I, a w dniu 1 grudnia 2015 r. drugą.

               (7)

               W celu wsparcia programu reform gospodarczych i politycznych w Tunezji Unia udostępniła 524 mln EUR w formie dotacji na lata 2011–2015 w ramach programu regularnej współpracy. Ponadto w latach 2011–2013 Tunezji przyznano 155 mln EUR w ramach programu wsparcia na rzecz partnerstwa, reform i wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu (SPRING), a w latach 2014–2015 przyznano 122 mln EUR w ramach programu patronackiego. Ponadto od 2011 r. Europejski Bank Inwestycyjny udzielił Tunezji pożyczek w wysokości 1 338 mln EUR.

               (8)

               W 2015 r. gospodarka Tunezji mocno ucierpiała w wyniku kilku ataków terrorystycznych, które wymierzone były w główne gałęzie gospodarki, takie jak turystyka i transport, i które miały zakłócić utrwalenie przemian politycznych. Ataki te negatywnie wpłynęły na ożywienie gospodarcze w Tunezji. Przy utrzymującym się braku stabilności w regionie (w tym wznowieniu konfliktu w Libii) i utrzymującej się niekorzystnej sytuacji gospodarczej w Europie i na świecie, wydarzenia te pogorszyły już i tak niestabilny bilans płatniczy i trudną sytuację budżetową Tunezji. W związku z tym powstały znaczne luki w finansowaniu zewnętrznym i w budżecie.

               (9)

               W obliczu tych wyzwań Unia potwierdziła swoje zaangażowanie na rzecz wspierania Tunezji w reformach gospodarczych i politycznych. W szczególności wyrażono to zaangażowanie w konkluzjach z posiedzenia Rady Stowarzyszenia między Unią a Tunezją w marcu 2015 r., a także – po ataku terrorystycznym w pobliżu Sousse w czerwcu 2015 r. – w konkluzjach Rady z dnia 20 lipca 2015 r. Polityczne i gospodarcze wsparcie ze strony Unii dla procesu reform w Tunezji jest spójne z polityką Unii wobec krajów południowego regionu Morza Śródziemnego, określoną w ramach EPS.

               (10)

               W związku z pogorszeniem sytuacji gospodarczej i finansowej w Tunezji, MFW i Tunezja rozpoczęły dyskusje nad kolejnym porozumieniem obejmującym wyższą kwotę, które mogłoby mieć formę instrumentu rozszerzonego wsparcia kredytowego (zwanym dalej „programem MFW”) i prawdopodobnie objęłoby okres czterech lat, począwszy od wiosny 2016 r. Nowy program MFW ma rozwiązać krótkoterminowe problemy bilansu płatniczego Tunezji, a jednocześnie zachęcić do wdrożenia znaczących środków dostosowawczych.

               (11)

               W sierpniu 2015 r., w związku z pogarszającą się sytuacją gospodarczą i prognozami gospodarczymi, Tunezja wystąpiła o dodatkową pomoc makrofinansową z Unii.

               (12)

               Biorąc pod uwagę, że Tunezja jest objęta europejską polityką sąsiedztwa, należy ją uznać za państwo kwalifikujące się do otrzymania pomocy makrofinansowej z Unii.

               (13)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach wyjątkowych, mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego, służący zaspokojeniu pilnych potrzeb beneficjenta w zakresie finansowania zewnętrznego; pomoc ta powinna także stanowić podstawę realizacji programu dotyczącego polityki obejmującego solidne środki dostosowawcze i środki w zakresie reformy strukturalnej służącej poprawie pozycji bilansu płatniczego w perspektywie krótkoterminowej.

               (14)

               Biorąc pod uwagę fakt, że w bilansie płatniczym Tunezji utrzymuje się znaczna pozostająca do pokrycia luka w finansowaniu zewnętrznym, przekraczająca zasoby udostępnione przez MFW i inne instytucje wielostronne, unijną pomoc makrofinansową, która ma zostać przyznana Tunezji, w obecnych nadzwyczajnych okolicznościach uznaje się, w powiązaniu z programem MFW, za właściwą odpowiedź na wniosek tego państwa o wsparcie stabilizacji gospodarczej. Unijna pomoc makrofinansowa stanowiłaby wsparcie dla stabilizacji gospodarczej oraz dla programu reform strukturalnych Tunezji, uzupełniając środki udostępnione w ramach porozumienia finansowego z MFW.

               (15)

               Celem unijnej pomocy makrofinansowej powinno być wspieranie przywrócenia Tunezji trwałego finansowania zewnętrznego, a tym samym wsparcie jej rozwoju gospodarczego i społecznego.

               (16)

               Kwota unijnej pomocy makrofinansowej jest ustalona na podstawie kompleksowej oceny ilościowej pozostających do zaspokojenia potrzeb Tunezji w zakresie finansowania zewnętrznego oraz uwzględnia zdolność tego państwa do finansowania się z zasobów własnych, w szczególności rezerwy międzynarodowe, którymi dysponuje. Unijna pomoc makrofinansowa powinna uzupełniać programy i środki udostępniane przez MFW i Bank Światowy. Przy ustalaniu kwoty pomocy uwzględnia się również spodziewane wkłady finansowe ze strony darczyńców będących podmiotami wielostronnymi oraz potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciążeń między Unią a innymi darczyńcami, a także wcześniej uruchomione środki w Tunezji w ramach innych unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego oraz wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii.

               (17)

               Komisja powinna zapewnić zgodność prawną i merytoryczną unijnej pomocy makrofinansowej z głównymi zasadami, celami i środkami podejmowanymi w różnych obszarach działań zewnętrznych oraz z innymi stosownymi politykami Unii.

               (18)

               Unijna pomoc makrofinansowa powinna wspierać politykę zewnętrzną Unii dotyczącą Tunezji. Służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny ściśle współpracować przez cały okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynowania zewnętrznej polityki Unii i zapewnienia spójności tej polityki.

               (19)

               Unijna pomoc makrofinansowa powinna wspierać zaangażowanie Tunezji w przestrzeganie wartości podzielanych przez to państwo i Unię, w tym demokracji, praworządności, dobrych rządów, poszanowania praw człowieka, zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa, a także jej zaangażowanie w przestrzeganie zasad otwartego, regulowanego przepisami i uczciwego handlu.

               (20)

               Warunkiem wstępnym przyznania unijnej pomocy makrofinansowej powinno być respektowanie przez Tunezję skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego i praworządności, oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Ponadto cele szczególne unijnej pomocy makrofinansowej powinny polegać na zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności organów odpowiedzialnych za zarządzanie finansami publicznymi w Tunezji i wspieraniu reform strukturalnych mających na celu wsparcie trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego, tworzenie miejsc pracy i konsolidację budżetową. Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny regularnie monitorować zarówno spełnienie warunków wstępnych, jak i realizację tych celów.

               (21)

               W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii, powiązanych z unijną pomocą makrofinansową, Tunezja powinna podjąć odpowiednie środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z tą pomocą oraz w zakresie zwalczania tych zjawisk. Należy również zapewnić kontrole przeprowadzane przez Komisję oraz przez Trybunał Obrachunkowy.

               (22)

               Przekazanie unijnej pomocy makrofinansowej nie narusza uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady, jako władzy budżetowej.

               (23)

               Kwoty przeznaczone na pomoc makrofinansową powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

               (24)

               Unijną pomocą makrofinansową powinna zarządzać Komisja. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie możliwość śledzenia wykonania niniejszej decyzji, Komisja powinna regularnie informować wspomniane instytucje o rozwoju sytuacji w związku z pomocą i udostępniać im odpowiednie dokumenty.

               (25)

               W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (4).

               (26)

               Unijna pomoc makrofinansowa powinna być uzależniona od spełniania warunków dotyczących polityki gospodarczej, które mają zostać określone w protokole ustaleń. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania i ze względu na efektywność Komisja powinna być uprawniona do negocjowania tych warunków z władzami Tunezji pod nadzorem komitetu przedstawicieli państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Na mocy tego rozporządzenia procedura doradcza powinna, co do zasady, mieć zastosowanie we wszystkich przypadkach innych niż określone we wspomnianym rozporządzeniu. Mając na uwadze potencjalnie duży wpływ pomocy w kwocie większej niż 90 mln EUR, w odniesieniu do takich operacji należy stosować procedurę sprawdzającą. Mając na uwadze kwotę unijnej pomocy makrofinansowej dla Tunezji, w odniesieniu do przyjęcia protokołu ustaleń oraz do obniżenia, zawieszania lub anulowania pomocy zastosowanie powinna mieć procedura sprawdzająca,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Unia udostępnia Tunezji pomoc makrofinansową w maksymalnej kwocie 500 mln EUR (zwaną dalej „unijną pomocą makrofinansową”) w celu wspierania stabilizacji gospodarczej i programu znaczących reform w Tunezji. Pomoc przyczynia się do realizacji potrzeb Tunezji w zakresie bilansu płatniczego określonych w programie MFW.
   2.   Pełna kwota unijnej pomocy makrofinansowej jest udostępniana Tunezji w formie pożyczek. Komisja jest upoważniona do pożyczenia w imieniu Unii niezbędnych środków na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i ich dalszego pożyczenia Tunezji. Maksymalny średni termin wymagalności pożyczek wynosi 15 lat.
   3.   Udostępnianiem unijnej pomocy makrofinansowej zarządza Komisja w sposób spójny z umowami lub ustaleniami zawartymi między MFW a Tunezją oraz z kluczowymi zasadami i celami reform gospodarczych określonych w układzie o stowarzyszeniu między Unią a Tunezją. Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie unijnej pomocy makrofinansowej, w tym o jej wypłatach, a także terminowo przekazuje tym instytucjom odpowiednie dokumenty.
   4.   Unijna pomoc makrofinansowa udostępniana jest na okres dwóch i pół roku, począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 3 ust. 1.
   5.   Jeżeli w okresie wypłacania unijnej pomocy makrofinansowej potrzeby finansowe Tunezji znacznie się zmniejszą w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja – działając zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2 – obniża wysokość pomocy, zawiesza ją lub anuluje.
   Artykuł 2
   1.   Warunkiem wstępnym przyznania unijnej pomocy makrofinansowej jest respektowanie przez Tunezję skutecznych mechanizmów demokratycznych – w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego – i praworządności oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka.
   2.   Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych monitorują wypełnienie warunku wstępnego określonego w ust. 1 przez cały czas udzielania unijnej pomocy makrofinansowej.
   3.   Ust. 1 i 2 stosuje się zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE (5).
   Artykuł 3
   1.   Komisja, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2, uzgadnia z władzami Tunezji jasno określone warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe – koncentrując się na reformach strukturalnych i zdrowych finansach publicznych – od spełniania których uzaleniona ma być unijna pomoc makrofinansowa; warunki te mają zostać określone w protokole ustaleń (zwanym dalej „protokołem ustaleń”). Warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe określone w protokole ustaleń muszą być zgodne z umowami lub ustaleniami, o których mowa w art. 1 ust. 3, w tym z programami w zakresie dostosowań makroekonomicznych i reform strukturalnych realizowanymi przez Tunezję przy wsparciu MFW.
   2.   Warunki, o których mowa w ust. 1, mają w szczególności służyć zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi w Tunezji, w tym w odniesieniu do wykorzystania unijnej pomocy makrofinansowej. Podczas opracowywania środków politycznych uwzględnia się również należycie postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w ramach unijnej polityki zewnętrznej. Komisja regularnie monitoruje postępy w osiąganiu tych celów.
   3.   Szczegółowe warunki finansowe unijnej pomocy makrofinansowej określone są w umowie pożyczki, która zostanie zawarta przez Komisję z władzami Tunezji.
   4.   W regularnych odstępach czasu Komisja sprawdza, czy warunki określone w art. 4 ust. 3 są nadal spełniane, w tym, czy polityki gospodarcze Tunezji są zgodne z celami unijnej pomocy makrofinansowej. Komisja działa w tym zakresie w ścisłej współpracy z MFW i Bankiem Światowym oraz – jeżeli jest to konieczne – z Parlamentem Europejskim i Radą.
   Artykuł 4
   1.   Unijna pomoc makrofinansowa udostępniana jest przez Komisję w trzech transzach, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w ust. 3. Wysokość każdej transzy określa się w protokole ustaleń.
   2.   Kwoty unijnej pomocy makrofinansowej są zabezpieczane, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 (6).
   3.   O przekazaniu każdej transzy pożyczki decyduje Komisja, przy czym jest to uzależnione od spełnienia wszystkich następujących warunków:

               a)

               warunku wstępnego określonego w art. 2;

               b)

               udokumentowania stałych zadowalających postępów we wdrażaniu programu dotyczącego polityki, obejmującego solidne środki dostosowawcze oraz środki w zakresie reformy strukturalnej wspierane przez inne niż ostrożnościowe rozwiązania MFW w zakresie kredytowania; oraz

               c)

               zadowalającej realizacji polityki gospodarczej i warunków finansowych uzgodnionych w protokole ustaleń.

         Wypłata drugiej transzy pożyczki następuje co do zasady nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od dnia wypłaty pierwszej transzy pożyczki. Wypłata trzeciej transzy pożyczki następuje co do zasady nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od dnia wypłaty drugiej transzy pożyczki.
   4.   Jeżeli warunki określone w ust. 3 akapit pierwszy nie są stale spełniane, Komisja tymczasowo zawiesza lub anuluje wypłatę unijnej pomocy makrofinansowej. W takich przypadkach Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o przyczynach takiego zawieszenia lub anulowania.
   5.   Unijna pomoc makrofinansowa jest wypłacana bankowi centralnemu Tunezji. Unijne środki mogą zostać przekazane ministerstwu finansów Tunezji jako beneficjentowi końcowemu, z zastrzeżeniem postanowień uzgodnionych w protokole ustaleń, w tym potwierdzenia budżetowych potrzeb finansowych pozostających do zaspokojenia.
   Artykuł 5
   1.   Operacje zaciągania i udzielania pożyczek związane z unijną pomocą makrofinansową przeprowadzane są w euro z tą samą datą waluty i nie mogą wiązać się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani narażać jej na ryzyko walutowe lub ryzyko związane ze stopami procentowymi ani na inne ryzyko handlowe.
   2.   Jeżeli pozwalają na to okoliczności i jeżeli Tunezja złoży stosowny wniosek, Komisja może podjąć kroki niezbędne do zapewnienia, aby w warunkach dotyczących udzielania pożyczki uwzględniona została klauzula wcześniejszej spłaty i aby odpowiadała jej stosowna klauzula zawarta w warunkach operacji zaciągania pożyczek.
   3.   Jeżeli okoliczności pozwalają na poprawę oprocentowania udzielonej pożyczki i jeżeli Tunezja złoży stosowny wniosek, Komisja może zdecydować o refinansowaniu całości lub części zaciągniętej pierwotnie pożyczki lub może zmienić odpowiednie warunki finansowe. Operacje refinansowania lub zmiany warunków pożyczki przeprowadzane są zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i 4 oraz nie skutkują przedłużeniem terminu wymagalności danej pożyczki ani zwiększeniem kwoty kapitału pozostającej do spłaty na dzień refinansowania lub zmiany warunków pożyczki.
   4.   Tunezja pokrywa wszystkie koszty poniesione przez Unię, które mają związek z operacjami zaciągania i udzielania pożyczek na podstawie niniejszej decyzji.
   5.   Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie operacji, o których mowa w ust. 2 i 3.
   Artykuł 6
   1.   Unijna pomoc makrofinansowa jest udzielana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7) oraz z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012 (8).
   2.   Unijna pomoc makrofinansowa jest udzielana w ramach zarządzania bezpośredniego.
   3.   Umowa pożyczki, o której mowa w art. 3 ust. 3, zawiera postanowienia:

               a)

               zapewniające, aby Tunezja regularnie sprawdzała, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie wykorzystane, podejmowała odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, podejmowała działania prawne zmierzające do odzyskania wszelkich środków udostępnionych na mocy niniejszej decyzji, które zostały sprzeniewierzone;

               b)

               zapewniające ochronę interesów finansowych Unii, w szczególności przewidujące podjęcie szczególnych środków związanych z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom mającym wpływ na unijną pomoc makrofinansową, oraz ze zwalczaniem takich zjawisk, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (9), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (10) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (11);

               c)

               wyraźnie upoważniające Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, lub przedstawicieli tych instytucji, do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli na miejscu i inspekcji;

               d)

               wyraźnie upoważniające Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania – w okresie, na jaki została udostępniona unijna pomoc makrofinansowa, i po jego upływie – kontroli, w tym kontroli dokumentów i kontroli na miejscu, takich jak ocena operacyjna;

               e)

               zapewniające, aby Unia była uprawniona do żądania wcześniejszej spłaty pożyczki, w przypadku gdy stwierdzono, że w związku z zarządzaniem unijną pomocą makrofinansową Tunezja uczestniczyła w czynności stanowiącej nadużycie finansowe lub korupcję lub w innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii.

         4.   Przed udzielaniem unijnej pomocy makrofinansowej Komisja ocenia w drodze oceny operacyjnej prawidłowość stosowanych przez Tunezję uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są odpowiednie dla tej pomocy.
   Artykuł 7
   1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   Artykuł 8
   1.   Do dnia 30 czerwca każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej decyzji w poprzednim roku, zawierające ocenę takiego wykonania. Sprawozdanie to zawiera:

               a)

               analizę postępów poczynionych we wdrażaniu unijnej pomocy makrofinansowej;

               b)

               ocenę sytuacji gospodarczej Tunezji i jej perspektyw gospodarczych, a także ocenę postępów poczynionych we wdrażaniu środków politycznych, o których mowa w art. 3 ust. 1;

               c)

               informacje o związku pomiędzy warunkami dotyczącymi polityki gospodarczej określonymi w protokole ustaleń, bieżącymi wynikami gospodarczymi i budżetowymi Tunezji a decyzjami Komisji dotyczącymi przekazania poszczególnych transz unijnej pomocy makrofinansowej.

         2.   Nie później niż dwa lata po upływie okresu, na jaki udostępniona została pomoc, o którym mowa w art. 1 ust. 4, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny ex post, zawierające ocenę rezultatów i efektywności ukończonych działań w ramach unijnej pomocy makrofinansowej oraz zakresu, w jakim przyczyniły się one do osiągnięcia celów tej pomocy.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 6 lipca 2016 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         I. KORČOK

            Przewodniczący

      (1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 8 czerwca 2016 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2016 r.

      (2)  Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (Dz.U. L 278 z 21.10.2005, s. 9).

      (3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 534/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Republice Tunezyjskiej (Dz.U. L 151 z 21.5.2014, s. 9).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

      (5)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

      (6)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 10).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

      (9)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

      (10)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

      (11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

      Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady
      Niniejsza decyzja zostaje przyjęta bez uszczerbku dla wspólnej deklaracji przyjętej wraz z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 778/2013/UE w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji, która ma być nadal traktowana jako podstawa wszelkich decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej państwom i terytoriom trzecim.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu

text:
               14.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 39/18

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/236
   z dnia 12 lutego 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającą wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (1), w szczególności jej art. 23,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/413/WPZiB.

               (2)

               Decyzja 2010/413/WPZiB zezwala między innymi na wykonanie zobowiązań przewidzianych w umowach zawartych przed dniem 23 stycznia 2012 r. lub w umowach dodatkowych niezbędnych do wykonania takich zobowiązań w przypadku gdy dostarczanie irańskiej ropy naftowej i produktów ropopochodnych lub dochody pochodzące z dostarczana tych produktów służą spłacie zaległych kwot w odniesieniu do umów zawartych przed dniem 23 stycznia 2012 r. należnych osobom lub podmiotom na terytoriach państw członkowskich lub podlegających ich jurysdykcji, w przypadku gdy umowy te specjalnie przewidują takie spłaty.

               (3)

               Decyzja 2010/413/WPZiB przewiduje ponadto, że przewidziane w tej decyzji środki polegające na zamrożeniu aktywów nie mają zastosowania do działań i transakcji dokonywanych w odniesieniu do podmiotów wymienionych w załączniku II do tej decyzji, w zakresie w jakim jest to niezbędne do wykonania, do dnia 31 grudnia 2014 r., odpowiednich zobowiązań.

               (4)

               Rada uważa, że obowiązywanie takiego wyjątku należy przedłużyć do dnia 30 czerwca 2015 r.

               (5)

               Wdrożenie środków przewidzianych w niniejszej decyzji wymaga dalszego działania Unii.

               (6)

               Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie T-58/12 Sąd Unii Europejskiej stwierdził nieważność decyzji Rady o wpisaniu do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB następujących osób: Gholam Golparvar, Ghasem Nabipour, Mansour Eslami, Mohamad Talai, Mohammad Fard, Alireza Ghezelayagh, Hassan Zadeh, Mohammad Pajand, Ahmad Sarkandi, Seyed Rasool oraz Ahmad Tafazoly.

               (7)

               Gholam Golparvar powinien zostać ponownie wpisany do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi na podstawie nowego uzasadnienia.

               (8)

               Wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie T-565/12 Sąd Unii Europejskiej stwierdził nieważność decyzji Rady o wpisaniu National Iranian Tanker Company do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB.

               (9)

               National Iranian Tanker Company powinno ponownie zostać wpisane do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi na podstawie nowego uzasadnienia.

               (10)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/413/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 20 ust. 14 decyzji Rady 2010/413/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „14.   Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do działań i transakcji dokonywanych w odniesieniu do podmiotów wymienionych w załączniku II, w zakresie w jakim jest to niezbędne do wykonania, do dnia 30 czerwca 2015 r., zobowiązań, o których mowa w art. 3c ust. 2, pod warunkiem że dane państwo członkowskie uprzednio, na podstawie indywidualnej oceny, zezwoliło na te działania i transakcje. Dane państwo członkowskie powiadamia pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o zamiarze udzielenia zezwolenia.”

   Artykuł 2
   W załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 195 z 27.7.2010, s. 39.

      ZAŁĄCZNIK

                  I.

                  Wymieniony poniżej podmiot wpisuje się do wykazu zamieszczonego w części I załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB:
                  I.   Osoby i podmioty zaangażowane w działania na rzecz broni jądrowej lub pocisków balistycznych oraz osoby i podmioty popierające rząd Iranu

                  B.   Podmioty

                              Nazwa

                              Informacje identyfikacyjne

                              Uzasadnienie

                              Data umieszczenia w wykazie

                              140.

                              National Iranian Tanker Company (NITC)

                                          35 East Shahid Atefi Street, Africa Ave., 19177 Tehran, P.O. Box: 19395-4833,

                                          Tel. +98 21 23801,

                                          Email: info@nitc- tankers.com; wszystkie biura na całym świecie

                              National Iranian Tanker Company zapewnia wsparcie finansowe rządowi Iranu poprzez swoich akcjonariuszy Iranian State Retirement Fund (irański państwowy fundusz emerytalny), Iranian Social Security Organization (irańska organizacja ubezpieczeń społecznych) oraz Oil Industry Employees Retirement and Savings Fund (fundusz emerytalny i oszczędnościowy pracowników sektora ropy naftowej), które są podmiotami państwowymi. Ponadto NITC jest jednym z największych na świecie operatorów zbiornikowców do przewozu ropy naftowej i jednym z głównych przewoźników irańskiej ropy naftowej. W związku z tym NITC udziela rządowi irańskiemu wsparcia logistycznego, transportując irańską ropę.

                  II.

                  Osobę i wymienioną poniżej wpisuje się do wykazu zamieszczonego w części III załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB:
                  III.   Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Linie Żeglugowe Islamskiej Republiki Iranu (IRISL))

                  A.   Osoba

                              Imię i nazwisko

                              Informacje identyfikacyjne

                              Uzasadnienie

                              Data umieszczenia w wykazie

                              8.

                              Gholam Hossein Golparvar

                              Data ur.: 23 stycznia 1957 r., obywatelstwo irańskie. Dowód tożsamości nr 4207

                              Gholam Hossein Golparvar działa w imieniu IRISL i powiązanych z nim przedsiębiorstw. Jest on dyrektorem handlowym oraz dyrektorem zarządzającym i udziałowcem przedsiębiorstwa żeglugowego SAPID, dyrektorem niepełniącym funkcji wykonawczych i udziałowcem HDSL oraz udziałowcem Rhabaran Omid Darya Ship Management Company, które to podmioty są umieszczone w wykazie przez UE, gdyż działały w imieniu IRISL.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1386 z dnia 25 lipca 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi

text:
               26.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 194/63

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1386
   z dnia 25 lipca 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającym (1), w szczególności jej art. 3 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi.

               (2)

               W dniu 13 marca 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/445 (2), przedłużając tym samym obowiązywanie tych środków na dalsze sześć miesięcy.

               (3)

               Rada dokonała przeglądu wpisu dotyczącego jednej osoby zawartego w załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB. Wpis odnoszący się do tej osoby powinien zostać zmieniony.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/145/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 lipca 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 78 z 17.3.2014, s. 16.

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/445 z dnia 13 marca 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 88).

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB w części „Osoby” wpis nr 92 otrzymuje brzmienie:

                     Imię i nazwisko (transkrypcja angielska)

                     Informacje identyfikacyjne

                     Przyczyny

                     Data umieszczenia w wykazie

                     „92.

                     Arkady Romanovich ROTENBERG,
                     Arkadii Romanovich ROTENBERG
                     (Аркадий Романович РОТЕНБЕРГ)

                     Data urodzenia: 15.12.1951
                     Miejsce urodzenia: Leningrad (Sankt Petersburg)

                     Arkady Rotenberg jest prominentnym rosyjskim biznesmenem mającym osobiste związki z prezydentem Putinem. Od marca 2014 r. Rotenbergowi lub jego przedsiębiorstwom przyznano państwowe kontrakty na łączną kwotę ponad 7 mld USD. W 2015 r. Rotenberg był liderem, jeśli chodzi o wartość przydzielonych kontraktów rządowych, po tym jak rząd Rosji przyznał mu kontrakty o wartości 555 mld RUB. Wiele z tych kontraktów udzielono z pominięciem formalnych procedur konkurencyjnych. W dniu 30 stycznia 2015 r. premier Dmitrij Miedwiediew podpisał dekret, który należącemu do Rotenberga przedsiębiorstwu Strojgazmontaż przyznał państwowy kontrakt na wybudowanie mostu Kerczeńskiego z Rosji do nielegalnie zaanektowanej Republiki Autonomicznej Krymu. Poprzez te kontrakty Rotenberg uzyskiwał finansowe korzyści od rosyjskich decydentów odpowiedzialnych za aneksję Krymu lub destabilizację wschodniej Ukrainy.
                     Jest właścicielem przedsiębiorstwa Strojgazmontaż, któremu przyznano państwowy kontrakt na wybudowanie mostu Kerczeńskiego z Rosji do nielegalnie zaanektowanej Republiki Autonomicznej Krymu, skutkujące umocnieniem jej integracji z Federacją Rosyjską, co z kolei jeszcze bardziej podważa integralność terytorialną Ukrainy. Podobnie, w styczniu 2017 r. Strojgazmontażowi przyznano kontrakt o wartości 17 mld RUB na budowę linii kolejowej na moście Kerczeńskim, co także jeszcze bardziej podważa integralność terytorialną Ukrainy.
                     Jest przewodniczącym zarządu wydawnictwa Proswieszczenije, które realizuje w szczególności projekt »Do dzieci Rosji. Adres: Krym« – kampanię PR zaplanowaną w celu przekonania dzieci na Krymie, że są teraz obywatelami Rosji mieszkającymi w Rosji, i wspierającą tym samym politykę rządu Rosji mającą na celu włączenie Krymu do Rosji.

                     30.7.2014”