title: 2014/815/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2014 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2014/003 ES/działalność usługowa związana z wyżywieniem w Aragonii z Hiszpanii)

text:
               20.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 333/17

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 22 października 2014 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2014/003 ES/działalność usługowa związana z wyżywieniem w Aragonii z Hiszpanii)

      (2014/815/UE)

   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (2), w szczególności jego art. 12,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (3), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku spowodowanych globalizacją poważnych zmian strukturalnych w kierunkach światowego handlu lub w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 (4), lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013 środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.).

               (3)

               W dniu 21 lutego 2014 r. Hiszpania złożyła wniosek w sprawie uruchomienia EFG w związku ze zwolnieniami (5) w 661 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 56 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Działalność usługowa związana z wyżywieniem) (6) w regionie Aragonia zaliczonym do poziomu NUTS 2 (ES24) i uzupełniła go dodatkowymi informacjami zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w kwocie 960 000 EUR dla wniosku złożonego przez Hiszpanię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 960 000 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 22 października 2014 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         B. DELLA VEDOVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

      (3)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26.

      (5)  W rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG.

      (6)  Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).


title: Decyzja Rady 2005/765/WPZiB z dnia 3 października 2005 r. dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 288/59

         DECYZJA RADY 2005/765/WPZiB
   z dnia 3 października 2005 r.
   dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 9 września 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja)) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) (1).

               (2)

               Artykuł 7 wspólnego działania przewiduje, że status personelu Misji Obserwacyjnej w Acehu, w Indonezji, w tym, w stosownych przypadkach, przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania tej misji zostają ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Traktatu.

               (3)

               Po udzieleniu w dniu 18 lipca 2005 r. przez Radę upoważnienia Prezydencji, wspieranej w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, na wypadek przyszłych cywilnych misji zarządzania kryzysami, do rozpoczęcia negocjacji z państwami przyjmującymi zmierzających do zawarcia umów w sprawie statusu cywilnych misji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE na podstawie wzoru umowy w sprawie statusu cywilnej misji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE w państwie przyjmującym, Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała z rządem Indonezji porozumienie w formie wymiany listów w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM) oraz jej personelu.

               (4)

               Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu niniejszym zostaje zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej lub osób uprawnionych do podpisania porozumienia, tak by stało się ono wiążące dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 3 października 2005 r.

            W imieniu Rady

         D. ALEXANDER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 234 z 10.9.2005, str. 13.
    ---documentbreak---

               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 288/60

         TŁUMACZENIE
   POROZUMIENIE
   w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu
   Ekscelencjo,
   Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z dnia 14 września 2005 r. wraz z załącznikami, dotyczącego zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej w Acehu (AMM), o następującej treści:
   „
         W nawiązaniu do Pana listu z dnia 9 września 2005 r. mam zaszczyt potwierdzić zadania i mandat Misji Obserwacyjnej w Acehu (AMM) określone w ust. 2 Pańskiego listu znajdującego się w załączniku I.
         Pragnąłbym również powiadomić Pana, że w celu ułatwienia Misji Obserwacyjnej w Acehu wypełnienia mandatu ustalonego na mocy protokołu ustaleń podpisanego w Helsinkach w dniu 15 sierpnia 2005 r. między rządem Republiki Indonezji oraz Ruchem Wyzwolenia Aceh (GAM), mającego na celu ustanowienie pokojowego, wszechstronnego i trwałego rozwiązania problemu w Acehu w ramach jednolitej Republiki Indonezji, niezbędne są ramy prawne, które stanowiłyby podstawę wypełniania przez AMM powierzonego jej mandatu.
         W związku z tym mam zaszczyt przedstawić zawartą w załączniku II propozycję takich ram prawnych, które stanowiłyby o statusie, przywilejach i immunitetach misji AMM i jej personelu do celów wypełniania przez nich mandatu. W opinii rządu Indonezji wspomniane ramy prawne opierają się na indonezyjskiej ustawie nr 2 z dnia 25 stycznia 1982 r. dotyczącej ratyfikacji konwencji w sprawie misji specjalnych (Nowy Jork 1969).
         Byłbym wdzięczny, gdyby mógł Pan potwierdzić w imieniu Unii Europejskiej akceptację tych postanowień, a także swe zrozumienie faktu, że niniejszy list wraz załącznikami oraz Pańska odpowiedź stanowią wiążący prawnie instrument między rządem Indonezji a Unią Europejską. Niniejszy instrument wchodzi w życie z dniem podpisania Pana odpowiedzi. Rząd Indonezji będzie stosował to porozumienie tymczasowo od dnia 15 września 2005 r. w przypadku otrzymania Pana odpowiedzi w późniejszym terminie. Porozumienie to może zostać zmienione za obopólną zgodą i wygaśnie dnia 15 marca 2006 r., o ile nie zostanie przedłużone za obopólną zgodą na kolejny okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.
         Przepisy dotyczące statusu, przywilejów i immunitetów misji AMM i jej personelu będą obowiązywały do wyjazdu całego personelu AMM z Republiki Indonezji oraz ostatecznego zaspokojenia wszelkich ewentualnych roszczeń odszkodowawczych zgodnie z sekcją 16 załącznika II.
         Proszę przyjąć wyrazy mego najgłębszego szacunku.
         Z wyrazami szacunku,

               Yusril Ihza Mahendra
               Minister Spraw Zagranicznych a.i.

         ZAŁĄCZNIK I
         Bruksela, dnia 9 września 2005 r.
         Szanowny Panie Ministrze,
         Nawiązuję do Pańskiego listu z dnia 12 lipca 2005 r., w którym zwraca się Pan do Unii Europejskiej z propozycją wzięcia udziału w Misji Obserwacyjnej w Acehu (AMM) oraz do mojej odpowiedzi z dnia 22 lipca 2005 r. potwierdzającej zasadniczą zgodę ze strony UE. Mam zaszczyt poinformować Pana, że w dniu 9 września 2005 r. Rada UE przyjęła wspólne działanie określające ramy prawne uczestnictwa UE w AMM.
         W nawiązaniu do protokołu ustaleń (zwanego dalej »protokołem«) podpisanego przez rząd Indonezji i Ruch Wyzwolenia Aceh (GAM) w dniu 15 sierpnia 2005 r. i ustanowienia Misji Obserwacyjnej w Acehu (AMM), pragnę potwierdzić, że AMM będzie wykonywać następujące zadania:
         AMM nadzoruje wprowadzenie w życie zobowiązań podjętych przez strony protokołu.
         AMM w szczególności:

                     a)

                     monitoruje demobilizację GAM i jego rozbrojenie,

                     b)

                     monitoruje relokację wysłanych przez rząd do prowincji sił wojskowych i oddziałów policji;

                     c)

                     monitoruje reintegrację aktywnych członków GAM;

                     d)

                     monitoruje przestrzeganie praw człowieka i udziela pomocy w tym zakresie;

                     e)

                     monitoruje proces zmian legislacyjnych;

                     f)

                     orzeka w spornych sprawach dotyczących amnestii;

                     g)

                     prowadzi dochodzenia i orzeka w sprawach dotyczących skarg i domniemanego pogwałcenia protokołu;

                     h)

                     ustanawia i utrzymuje stosunki i dobrą współpracę między stronami.

               Sugeruję, w razie potrzeby, uzgodnienie między szefem misji AMM a przedstawicielami Pańskiego rządu ustaleń dotyczących wprowadzenia w życie protokołu.
         Po konsultacjach między naszymi przedstawicielami pragnę zachęcić Pana do zainicjowania wymiany listów dotyczących statusu, przywilejów i immunitetów misji AMM i jej personelu.
         Oczekuję dalszej bliskiej współpracy z Panem i Pańskim rządem.
         Proszę przyjąć wyrazy mego najgłębszego szacunku.
         Z wyrazami szacunku,

            Javier SOLANA

         ZAŁĄCZNIK II
         Postanowienia dotyczące statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej w Acehu (AMM)
          1.   Do celów ustalenia ram prawnych AMM stosuje się następujące definicje

                     a)

                     »AMM« lub »misja« oznacza Misję Obserwacyjną w Acehu w prowincji Nanggroe Aceh Darussalam, utworzoną przez Unię Europejską i uczestniczące kraje ASEAN zgodnie z protokołem ustaleń podpisanym między rządem Republiki Indonezji a Ruchem Wyzwolenia Aceh (GAM) podpisanym w Helsinkach w dniu 15 sierpnia 2005 r., w tym jej części składowe, elementy, siedzibę, personel i obiekty rozmieszczone na terytorium Republiki Indonezji i przydzielone misji AMM;

                     b)

                     »Szef Misji« oznacza Szefa Misji AMM;

                     c)

                     »personel AMM« oznacza Szefa Misji/Głównego Zastępcę Szefa Misji, personel oddelegowany przez Państwa Członkowskie UE, inne państwa europejskie i uczestniczące kraje ASEAN, personel międzynarodowy zatrudniony na podstawie umów przez AMM, rozmieszczony w celu przygotowania, wsparcia i realizacji misji oraz personel wysłany przez Państwo wysyłające lub instytucję UE w ramach misji. Nie obejmuje kontrahentów handlowych ani personelu lokalnego;

                     d)

                     »siedziba« oznacza siedzibę główną AMM znajdującą się w miejscowości Banda Aceh;

                     e)

                     »Państwo wysyłające« oznacza każde Państwo Członkowskie UE, inne państwo europejskie lub uczestniczący kraj ASEAN, który oddelegował personel do AMM;

                     f)

                     »obiekty« oznaczają wszelkie budynki, pomieszczenia i teren niezbędny do prowadzenia działalności przez AMM oraz do zakwaterowania personelu AMM;

                     g)

                     wyrażenie »personel lokalny« oznacza osoby zatrudnione będące obywatelami lub stałymi mieszkańcami Republiki Indonezji.

                2.   Przepisy ogólne

                     a)

                     AMM i personel AMM szanuje suwerenność, integralność terytorialną, jedność narodową i niezależność polityczną Republiki Indonezji zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych.

                     b)

                     AMM i personel AMM zachowuje całkowitą bezstronność, obiektywizm i niezawisłość w wykonywaniu swego mandatu i zadań oraz zachowuje poszanowanie dla krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych Republiki Indonezji, w tym lokalnych przepisów ustawowych i wykonawczych prowincji Nanggroe Aceh Darussalam.

                     c)

                     W trakcie realizacji misji personel AMM powstrzymuje się od wszelkich działań niezgodnych z charakterem i celem misji. Personel ten nie nosi broni.

                     d)

                     AMM zachowuje niezależność w wykonywaniu swoich funkcji. Państwo przyjmujące szanuje jednolity charakter AMM.

                     e)

                     Szef Misji regularnie informuje Ministerstwo Spraw Zagranicznych o liczbie i nazwiskach personelu uznawanego za niezbędny do zagwarantowania bezstronnego, obiektywnego i wiarygodnego monitorowania całościowego wdrożenia protokołu ustaleń podpisanego przez rząd Indonezji i GAM.

                3.   Identyfikacja

                     a)

                     Członkowie personelu AMM otrzymują karty identyfikacyjne AMM, które pozwalają na ich identyfikację i które są obowiązani mieć stale przy sobie. Odpowiednie organy rządu Indonezji otrzymują od AMM wzór karty identyfikacyjnej AMM.

                     b)

                     Pojazdy i inne środki transportu używane przez personel AMM oznakowane są emblematem AMM i muszą zostać zgłoszone lokalnej policji. Wszystkie środki używane są wyłącznie przez personel misji AMM i personel lokalny zatrudniony przez misję.

                     c)

                     AMM ma prawo oznakować swoją siedzibę główną i biura okręgowe oraz inne swoje budynki flagami UE i uczestniczących krajów ASEAN wraz z flagą Republiki Indonezji. Emblemat AMM może być umieszczany na obiektach misji AMM, na jej pojazdach i ubraniu cywilnym jej personelu, zgodnie z decyzją Szefa Misji.

                4.   Przejścia graniczne i poruszanie się w obrębie terytorium Państwa przyjmującego

                     a)

                     Personel AMM oraz majątek i środki transportu należące do AMM przekraczają granice Republiki Indonezji, korzystając z oficjalnych przejść granicznych, portów morskich oraz międzynarodowych korytarzy powietrznych. Wyjątki związane z ewakuacją medyczną i ewakuacją w innych nagłych sytuacjach są przedmiotem ustaleń zgodnie z sekcją 19.

                     b)

                     Rząd Indonezji ułatwia AMM i jej personelowi wjazd na terytorium Republiki Indonezji i wyjazd z niego, w tym poprzez wydawanie niezbędnych zezwoleń na pobyt na terytorium Republiki Indonezji w czasie trwania misji. Poza kontrolą paszportową przy wjeździe na terytorium Republiki Indonezji i wyjeździe z niego, członkowie personelu AMM posiadający kartę identyfikacyjną, o której mowa w sekcji 3 lit. a), nie podlegają przepisom paszportowym, kontroli celnej, przepisom wizowym i imigracyjnym ani jakimkolwiek formom kontroli imigracyjnej na terytorium Republiki Indonezji.

                     c)

                     Personel AMM nie podlega przepisom Republiki Indonezji w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa on praw do stałego pobytu lub zamieszkania w obrębie terytorium Republiki Indonezji.

                     d)

                     Majątek i środki transportu AMM wwożone na terytorium Republiki Indonezji, przewożone przez nie lub wywożone z niego w celu wspierania AMM nie podlegają obowiązkowi przedłożenia spisu inwentarza lub innych dokumentów celnych ani też kontroli, o ile nie istnieją poważne powody do przypuszczeń, że zawierają one przedmioty zabronione prawem Republiki Indonezji lub podlegające przepisom Republiki Indonezji w zakresie kwarantanny Kontrola taka przeprowadzana jest wyłącznie w obecności upoważnionego przedstawiciela AMM.

                     e)

                     Personel AMM może kierować pojazdami silnikowymi, statkami morskimi i powietrznymi pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych lub międzynarodowych praw jazdy, uprawnień kapitańskich lub licencji pilota. Rząd Indonezji uznaje ważność takich praw, uprawnień lub licencji, nie pobierając z tego tytułu podatków ani opłat.

                     f)

                     Pojazdy i samoloty wykorzystywane do celów misji nie podlegają wymaganiom dotyczącym lokalnych licencji ani rejestracji. Nadal obowiązują odpowiednie międzynarodowe i krajowe normy i przepisy dotyczące przelotów, lądowań i kontroli ruchu powietrznego. W razie konieczności zawarte będą ustalenia wykonawcze na podstawie sekcji 19.

                     g)

                     AMM i personel AMM oraz należące do nich pojazdy, statki powietrzne i pozostałe środki transportu, sprzęt i dostawy korzystają z prawa do swobodnego i nieograniczonego poruszania się po całym terytorium prowincji Nanggroe Aceh Darussalam oraz innych częściach terytorium Republiki Indonezji zgodnie z indonezyjskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi dotyczącymi stref, do których wstęp jest zabroniony lub kontrolowany ze względu na bezpieczeństwo narodowe.

                     h)

                     Do celów misji personel AMM i personel lokalny zatrudniony przez AMM może podczas podróży służbowych korzystać z dróg, mostów, promów, lotnisk i portów bez obowiązku uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i innych należności, z wyjątkiem usług świadczonych przez sektor prywatny. AMM nie jest zwolniona z uzasadnionych opłat za usługi zamówione i wykonane na zasadach odnoszących się do usług świadczonych na rzecz personelu Republiki Indonezji.

                5.   Przywileje i immunitety przyznane AMM przez rząd Indonezji

                     a)

                     Obiekty AMM są nietykalne. Funkcjonariusze rządu Indonezji nie mogą do nich wkraczać bez zgody Szefa Misji.

                     b)

                     Obiekty misji AMM, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz jej środki transportu nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.

                     c)

                     Misja AMM, jej mienie i majątek objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.

                     d)

                     Archiwa i dokumenty AMM, w tym materiały multimedialne zarówno w formie konwencjonalnej, jak i cyfrowej są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.

                     e)

                     Korespondencja służbowa AMM jest nietykalna. Korespondencja służbowa oznacza wszelką korespondencję związaną z misją i jej funkcjami.

                     f)

                     Rząd Indonezji uzgodni bezcłowy przywóz i wywóz oraz zwolnienie z podatków wewnętrznych w odniesieniu do produktów, mienia, materiałów i sprzętu przywożonego do państwa przyjmującego lub nabywanego w nim przez członków personelu misji AMM lub dla nich w związku z ich obowiązkami służbowymi.

                     g)

                     Rząd Indonezji zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych dla misji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i opłat o podobnym charakterze innych niż opłaty za przechowywanie, przewóz i inne świadczone usługi.

                6.   Przywileje i immunitety przyznane personelowi AMM przez rząd Indonezji

                     a)

                     Personel AMM nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.

                     b)

                     Dokumenty, korespondencja i mienie personelu AMM są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy sekcji 6 lit. f).

                     c)

                     Personel AMM korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej Republiki Indonezji niezależnie od okoliczności. Immunitet od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel AMM, może zostać uchylony przez Państwo wysyłające lub stosowną instytucję UE, w zależności od przypadku. Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.

                     d)

                     Personel AMM korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej Republiki Indonezji w odniesieniu do wypowiedzi ustnej, pisemnej i wszelkich działań podjętych przez jego członków w toku pełnienia swych funkcji służbowych. Szef Misji oraz właściwy organ Państwa wysyłającego lub instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed jakimkolwiek sądem Republiki Indonezji powództwa przeciwko personelowi AMM. Przed wszczęciem postępowania sądowego Szef Misji oraz właściwy organ Państwa wysyłającego lub instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy działanie, o którym mowa, zostało podjęte przez personel AMM w toku pełnienia funkcji służbowych. Jeśli czyn ten został popełniony w toku pełnienia funkcji służbowych, nie można wszcząć postępowania. Jeśli czyn ten nie został popełniony w toku pełnienia funkcji służbowych, można wszcząć postępowanie. Poświadczenie Szefa Misji oraz właściwego organu Państwa wysyłającego lub instytucji UE jest wiążące dla jurysdykcji Republiki Indonezji, która nie może go zakwestionować. Wszczęcie postępowania przez członka personelu AMM uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.

                     e)

                     Personel AMM nie jest obowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.

                     f)

                     W stosunku do członka personelu AMM nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne, z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne nie powiązane z wykonywaniem funkcji służbowych. Mienie członka personelu AMM nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeśli Szef Misji poświadczy, iż jest ono niezbędne do wykonywania jego funkcji służbowych. W postępowaniu cywilnym personel AMM nie podlega żadnemu ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.

                     g)

                     Immunitet personelu AMM od jurysdykcji Republiki Indonezji nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiednich Państw wysyłających.

                     h)

                     Personel AMM nie podlega w zakresie usług świadczonych na rzecz AMM przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w Republice Indonezji.

                     i)

                     Personel AMM zwolniony jest w Republice Indonezji z wszelkich form opodatkowania wynagrodzenia i honorariów wypłacanych jego członkom przez AMM lub Państwo wysyłające, a także wszelkich innych dochodów uzyskanych spoza rządu Indonezji.

                     j)

                     Rząd Indonezji, w zgodzie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które może wydać, zezwala na przywóz i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i innych należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu AMM. Rząd Indonezji zezwala również na wywóz takich przedmiotów. W przypadku towarów zakupionych lub usług zakontraktowanych na rynku krajowym, personel AMM jest zwolniony z podatku VAT i innych podatków, zgodnie z przepisami ustawowymi Republiki Indonezji.

                     k)

                     Osobisty bagaż personelu AMM jest zwolniony z kontroli, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku członka personelu AMM lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez prawodawstwo Republiki Indonezji lub podlega przepisom Republiki Indonezji w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach kontrola powinna być przeprowadzona jedynie w obecności danego członka personelu AMM lub upoważnionego przedstawiciela AMM.

                7.   Personel lokalny
         Personel lokalny, który stanowią obywatele lub stali mieszkańcy Państwa przyjmującego, korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez Republikę Indonezji. Republika Indonezji musi jednak sprawować jurysdykcję nad tymi osobami w taki sposób, aby nadmiernie nie zakłócać wypełniania przez nich funkcji związanych z misją.
          8.   Jurysdykcja karna
         Właściwe organy Państwa wysyłającego mają prawo w pełni sprawować na terytorium Państwa przyjmującego jurysdykcję karną oraz władzę dyscyplinarną przyznaną im przez prawodawstwo Państwa wysyłającego w stosunku do jego personelu zgodnie z odpowiednimi przepisami Państwa wysyłającego.
          9.   Bezpieczeństwo

                     a)

                     Rząd Indonezji, korzystając z własnych możliwości, przyjmuje pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo personelu AMM.

                     b)

                     W tym celu rząd Indonezji podejmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa AMM i personelu AMM. Wszelkie postanowienia szczegółowe proponowane przez rząd Indonezji są uzgadniane z Szefem Misji przed ich realizacją.

                     c)

                     Ewakuacja medyczna personelu AMM może być przeprowadzana przez kontrahentów prywatnych z głównych lotnisk; siły bezpieczeństwa rządu Indonezji odpowiedzialne są jednakże za ewakuację medyczną z placówek terenowych wewnątrz prowincji Nanggroe Aceh Darussalam do głównych lotnisk. W sytuacjach nagłych kontrahent AMM może wykonać zadania związane z ewakuacją medyczną z placówek terenowych do głównych lotnisk po uprzednim powiadomieniu o tym organów rządu Indonezji. Podczas procesu ewakuacji może być obecny personel medyczny rządu Indonezji.

               10.   Strój
         Personel AMM nosi strój cywilny z widocznym oznakowaniem AMM, zgodnie z zasadami określonymi przez Szefa Misji.
         11.   Współpraca i dostęp do informacji i środków masowego przekazu

                     a)

                     Rząd Indonezji zapewnia pełną współpracę i wsparcie AMM i personelowi AMM.

                     b)

                     Jeżeli jest to pożądane i niezbędne w celu wypełnienia misji oraz istotne ze względu na mandat AMM, Państwo przyjmujące zapewnia personelowi AMM skuteczny dostęp do:

                                 —

                                 budynków, obiektów, miejsc i pojazdów służbowych znajdujących się pod kontrolą Państwa Przyjmującego,

                                 —

                                 dokumentów, materiałów i informacji znajdujących się pod jego kontrolą.

                           W razie konieczności zawarte zostaną ustalenia dodatkowe, o których mowa w sekcji 19.

                     c)

                     Szef Misji i rząd Indonezji regularnie podejmują wzajemne konsultacje i stosowne środki w celu zapewnienia bliskiej i wzajemnej współpracy na każdym odpowiednim szczeblu. Rząd Indonezji może wyznaczyć oficera łącznikowego przy AMM.

                     d)

                     Szef Misji ma swobodny dostęp do przedstawicieli lokalnych, narodowych i międzynarodowych środków masowego przekazu w celu swobodnego wyrażania swych poglądów w związku z działaniami AMM oraz realizacją misji. Środkom masowego przekazu przyznaje się taki sam nieograniczony dostęp do Szefa Misji lub jego rzecznika.

                     e)

                     Szef Misji ma prawo korzystać z istniejących systemów i organizacji nadawczych oraz mieć do nich dostęp lub tworzyć i rozpowszechniać wiadomości za pomocą środków własnych w celu dostarczania informacji odpowiednim odbiorcom w prowincji Nanggroe Aceh Darussalam w granicach swej misji i na podstawie ustaleń z odpowiednimi podmiotami nadawczymi i medialnymi.

                     f)

                     Przepisy ustawowe i wykonawcze Indonezji przyznają misji AMM zdolność do czynności prawnych w celu wykonywania jej mandatu, w szczególności w celu umożliwienia AMM otwarcia rachunku bankowego i nabywania lub zbywania mienia ruchomego i nieruchomego oraz występowania jako strona w postępowaniu sądowym.

               12.   Wsparcie rządu Indonezji i zawieranie umów

                     a)

                     Rząd Indonezji zgadza się na udzielenie misji AMM, na jej prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.

                     b)

                     Rząd Indonezji udostępnia, w miarę potrzeb i możliwości, bez pobierania jakichkolwiek opłat, obiekty, których jest właścicielem, w zakresie potrzebnym do prowadzenia przez AMM działań administracyjnych i operacyjnych.

                     c)

                     W zakresie swoich środków i możliwości rząd Indonezji udziela pomocy w przygotowaniu, utworzeniu, realizacji i wsparciu misji, w tym w zakresie wspólnego zakwaterowania i sprzętu dla ekspertów AMM.

                     d)

                     Rząd Indonezji udziela pomocy i wsparcia misji na takich samych warunkach, na jakich udziela pomocy i wsparcia swojemu personelowi.

                     e)

                     Przepisy mające zastosowanie do umów zawieranych przez AMM w Republice Indonezji są określane w tych odpowiednich umowach.

               13.   Zmiany w obiektach

                     a)

                     Misja AMM upoważniona jest do budowy, przebudowy i wprowadzania innych zmian w obiektach, w zależności od wymogów operacyjnych, w porozumieniu z właściwymi organami indonezyjskimi. Misja AMM jest niezwłocznie informowana o wszelkich zastrzeżeniach ze strony właściwych organów indonezyjskich.

                     b)

                     Rząd Indonezji nie żąda od AMM żadnej rekompensaty za wspomniane budowy, przebudowy lub zmiany.

               14.   Zmarli członkowie personelu AMM

                     a)

                     Szef Misji ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu AMM oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia, jak również podjąć odpowiednie działania w tym zakresie.

                     b)

                     Nie przeprowadza się sekcji zwłok zmarłych członków AMM bez zgody odpowiedniego Państwa oraz obecności przedstawiciela AMM lub odpowiedniego Państwa.

                     c)

                     Rząd Indonezji oraz AMM współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu AMM do kraju pochodzenia.

               15.   Systemy komunikacyjne

                     a)

                     AMM ma prawo korzystać ze sprzętu niezbędnego do wypełniania swego mandatu, takiego jak mapy i narzędzia nawigacyjne, instrumenty obserwacyjne, kamery, urządzenia wideo do zapisu obrazu i dźwięku oraz z innego sprzętu tego rodzaju, zależnie od potrzeb.

                     b)

                     AMM może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. Współpracuje ona z właściwymi organami rządu Indonezji w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Rząd Indonezji udostępnia zakres częstotliwości bez pobierania opłat.

                     c)

                     AMM korzysta z prawa do nieograniczonej komunikacji radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w ramach misji AMM i między jej obiektami, włącznie z kładzeniem kabli i linii naziemnych do celów przeprowadzenia operacji, po uzgodnieniu z władzami indonezyjskimi.

                     d)

                     W ramach swych obiektów AMM może zorganizować dystrybucję poczty adresowanej do AMM lub personelu AMM i przez nich nadawanej.

               16.   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody i straty

                     a)

                     Rząd Indonezji, Państwa wysyłające, misja AMM ani personel AMM nie ponoszą odpowiedzialności za szkody i straty dotyczące mienia cywilnego i państwowego, które związane są z potrzebami operacyjnymi lub powstają w wyniku działalności związanych z niepokojami cywilnymi lub ochroną AMM.

                     b)

                     W celu osiągnięcia ugody roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub państwowego nieobjętych postanowieniami ust. 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób, oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia AMM, są przekazywane AMM przez właściwe organy rządu Indonezji, w przypadku szkód poniesionych przez osoby prawne lub fizyczne z Republiki Indonezji lub kierowane do właściwych organów Republiki Indonezji, w przypadku szkód poniesionych przez misję AMM i jej personel. Roszczenia mogą dotyczyć kwestii związanych zarówno z odpowiedzialnością umowną, jak i pozaumowną.

                     c)

                     Jeśli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji ds. roszczeń złożonej z jednakowej liczby przedstawicieli AMM i przedstawicieli rządu Indonezji. Ugodę osiąga się na zasadzie wspólnego porozumienia.

               17.   Współpraca i spory

                     a)

                     Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszych postanowień są rozpatrywane wspólnie przez przedstawiciela AMM oraz właściwe organy rządu Indonezji.

                     b)

                     W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszych postanowień rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej.

               18.   Inne postanowienia

                     a)

                     W przypadkach gdy niniejsze postanowienia odnoszą się do przywilejów, immunitetów i praw AMM oraz personelu AMM, rząd Indonezji odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe władze lokalne rządu Indonezji.

                     b)

                     Żadne z niniejszych postanowień nie stanowi odstępstwa i nie może być interpretowane jako odstępstwo od wszelkich praw, które mogą przysługiwać Państwu wysyłającemu.

               19.   Ustalenia wykonawcze
         W celu zastosowania niniejszych postanowień kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych ustaleń pomiędzy Szefem Misji a organami administracyjnymi rządu Indonezji.
      ”
   Mam zaszczyt potwierdzić w imieniu Unii Europejskiej, że treść Pańskiego listu wraz z załącznikami została zaakceptowana przez Unię Europejską oraz że Pański list wraz z załącznikami oraz niniejszą odpowiedzią stanowią prawnie wiążący instrument, zgodnie z Pana propozycją. Zgodnie z treścią Pańskiego listu, niniejszy instrument wchodzi w życie z dniem podpisania niniejszego listu. Korzystając z okazji, chciałbym również podziękować rządowi Indonezji za wyrażenie zgody na tymczasowe stosowanie niniejszego instrumentu od dnia 15 września 2005 r.
   Byłbym zobowiązany, gdyby mógł Pan potwierdzić odbiór niniejszego listu.
   Proszę przyjąć wyrazy mego najgłębszego szacunku.

      Javier SOLANA

      c.c: Dr. N. Hassan Wirajuda
      Minister for Foreign Affairs


title: Decyzja nr 848/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działania w celu wspierania organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0848

Dziennik Urzędowy L 157 , 30/04/2004 P. 0018 - 0032

		Decyzja nr 848/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Radyz dnia 29 kwietnia 2004 r.ustanawiająca wspólnotowy program działania w celu wspierania organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietamiPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],a także mając na uwadze co następuje:(1) Zasada równości między kobietami i mężczyznami jest podstawową zasadą prawodawstwa wspólnotowego, ustanowioną w art. 2 i art. 3 ust. 2 Traktatu i wyjaśnianą poprzez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Zgodnie z postanowieniami Traktatu, równość między kobietami i mężczyznami stanowi jedno ze szczególnych zadań i celów Wspólnoty i Wspólnota aktywnie działa w celu wspierania tej równości we wszystkich dziedzinach swoich działań.(2) Artykuł 13 ust. 1 Traktatu nadaje Radzie uprawnienia do podjęcia stosownego działania w celu zwalczania wszelkiej dyskryminacji z powodów, inter alia, płci. Zgodnie z art. 13 ust. 2, gdy Rada przyjmie wspólnotowe środki zachęcające, wyłączając jakąkolwiek harmonizację przepisów i rozporządzeń Państw Członkowskich, w celu wsparcia działania podjętego przez te Państwa Członkowskie, by uczestniczyć w osiągnięciu tego celu, tj. by działać zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu.(3) Artykuł 21 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zakazuje wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, a art. 23 ustanawia zasadę równości między mężczyznami i kobietami we wszystkich obszarach.(4) Doświadczenia w działaniach zebranych na poziomie Wspólnoty pokazały, że wspieranie równości płci w praktyce wymaga połączenia różnego typu środków, w szczególności wzajemnie się wzmacniających działań prawodawczych i praktycznych.(5) Biała Księga Komisji dotycząca zarządzania europejskiego popiera udział obywateli w tworzeniu i wprowadzaniu w życie polityk, zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego i jego organizacji społecznych, oraz bardziej skuteczne i przejrzyste konsultacje zainteresowanych stron.(6) IV Światowa Konferencja na rzecz Kobiet przeprowadzona w Pekinie przyjęła w dniu 15 września 1995 r. Deklarację i Platformę Działania wzywającą rządy, wspólnotę międzynarodową i społeczeństwo obywatelskie do podjęcia strategicznego działania w celu wyeliminowania zarówno dyskryminacji wobec kobiet jak i przeszkód dla równości płci.(7) Decyzją 2001/51/WE [3], Rada ustanowiła wspólnotowy program działań odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci. Działania te powinny być uzupełnione poprzez środki wsparcia w rzeczonych obszarach.(8) Pozycje budżetu A-3037 (nr ABB 040501) i A-3046 (nr ABB 040503) budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok 2003 i lata poprzednie miały na celu wsparcie Europejskiego Lobby Kobiet i organizacji kobiecych, pracujących na rzecz wspierania równości między mężczyznami i kobietami.(9) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4], zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym", wymaga przyjęcia podstawowego aktu dla istniejących środków wsparcia, który byłby zgodny z jego przepisami.(10) Działania niektórych organizacji przyczyniają się do wsparcia równości płci, zwłaszcza w przypadku środków wspólnotowych skierowanych szczególnie do kobiet.(11) Europejskie Lobby Kobiet, w szczególności, które obejmuje większość organizacji kobiecych w 15 Państwach Członkowskich i zrzesza ponad 3000 członków, odgrywa główną rolę we wspieraniu, monitorowaniu i upowszechnianiu środków wspólnotowych przeznaczonych dla kobiet, w celu osiągnięcia równości pomiędzy mężczyznami i kobietami. Jego działalność służy ogólnemu interesowi europejskiemu.(12) W związku z tym powinien zostać przyjęty program strukturalny w celu dostarczenia pomocy finansowej dla takich organizacji, w formie dotacji operacyjnej na działania w celach leżących w interesie europejskim w dziedzinie równości płci lub w celu, który tworzy część polityki Unii Europejskiej w tej dziedzinie, i w formie określonych dotacji na takie działanie.(13) Program ten obejmuje szeroki obszar geograficzny ze względu na fakt, że nowy Traktat o Przystąpieniu został podpisany w dniu 16 kwietnia 2003 r. oraz, że Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) przewiduje zwiększoną współpracę w dziedzinie równości płci między Wspólnotą Europejską oraz jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) z drugiej strony. Porozumienie EOG ustala procedury dla uczestnictwa, włączonych do Porozumienia EOG państw EFTA, we wspólnotowych programach w tej dziedzinie. Ponadto program ten powinien być otwarty dla uczestnictwa Rumunii i Bułgarii, zgodnie z warunkami określonymi w ich Układach Europejskich, w Protokołach dodatkowych do nich i w decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia, oraz dla Turcji zgodnie z warunkami ustanowionymi w Umowie Ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Republiki Turcji w programach wspólnotowych [5].(14) Szczególny charakter organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie wspierania równości między mężczyznami i kobietami powinien być brany pod uwagę przy ustalaniu procedur przyznawania takiej pomocy.(15) Niniejsza decyzja, na cały okres trwania programu, ustala ramy finansowe stanowiące podstawowe odniesienie w rozumieniu punktu 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej oraz poprawy procedury budżetowej [6], dla organu budżetowego w okresie rocznej procedury budżetowej.(16) Wspólna Deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 24 listopada 2003 r. w sprawie podstawowych aktów odnoszących się do przyznawania dotacji przewiduje w wyjątkowych sytuacjach klauzule przejściowe dotyczące okresu kwalifikowania wydatków, które muszą być włączone do tego programu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Cel programu1. Niniejsza decyzja ustala niniejszym program wspólnotowego działania (zwany dalej "programem") w celu wspierania organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami.2. Celem ogólnym tego programu jest wspieranie działań takich organizacji, których bieżący program pracy lub działań specjalnych służy ogólnemu interesowi europejskiemu w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami lub dąży do celu, który stanowi część polityki Unii Europejskiej w tym obszarze.3. Program rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2004 r. i kończy się z dniem 31 grudnia 2005 r.Artykuł 2Dostęp do programu1. Aby spełniać warunki kwalifikujące do uzyskania dotacji, organizacja aktywna na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami musi przestrzegać przepisów ustanowionych w Załączniku i jej działania muszą:a) przyczyniać się do rozwoju i wdrażania działań wspólnotowych w celu wspierania równości między mężczyznami i kobietami;b) być w zgodzie z zasadami podstawowymi oraz przepisami prawnymi kierującymi działaniami wspólnotowymi w dziedzinie polityki równości między mężczyznami i kobietami;c) posiadać potencjał międzynarodowy.2. Przedmiotowa organizacja musi zostać prawnie ustanowiona na okres dłuższy niż jeden rok, działając samodzielnie lub w formie różnych stowarzyszeń skoordynowanych.Artykuł 3Uczestnictwo państw trzecichOprócz organizacji mających siedzibę w Państwach Członkowskich, uczestnictwo w programie jest otwarte również dla organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami, które mają siedzibę w:a) państwach przystępujących, które podpisały Traktat o Przystąpieniu w dniu 16 kwietnia 2003 r.;b) państwach EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu EOG;c) Rumunii i Bułgarii, jeżeli warunki dla ich uczestnictwa zostaną ustanowione zgodnie z Układami Europejskimi i Protokołami dodatkowymi do nich oraz decyzjami odpowiednich Rad Stowarzyszeń;d) Turcji, jeżeli warunki dla jej uczestnictwa zostaną ustanowione zgodnie Umową Ramową między Wspólnotą Europejską i Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad dla uczestnictwa Republiki Turcji w programach wspólnotowych.Artykuł 4Wybór beneficjentów1. Dotacje operacyjne są przyznawane bezpośrednio beneficjentom określonym w punkcie 2.1 Załącznika.2. Przyznanie dotacji operacyjnej na podstawie bieżącego programu pracy, lub przyznanie dotacji na konkretne działanie dla organizacji, która działa zgodnie z celami interesu ogólnoeuropejskiego, tworzącego część polityki Unii Europejskiej odnośnie do wspierania równości miedzy mężczyznami i kobietami, musi spełniać ogólne kryteria ustanowione w Załączniku. Organizacje uprawnione do otrzymania dotacji zgodnie z punktem 2.2 i 2.3 Załącznika zostaną wybrane w następstwie konkursu.Artykuł 5Przyznanie dotacji1. Dotacje operacyjne przyznane zgodnie z pkt 2.1 i 2.2 Załącznika dla organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami mogą pokryć nie więcej niż 80 % całości kwalifikujących się wydatków organizacji na rok kalendarzowy, na który zostaje przyznana dotacja.2. Zgodnie z art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego, i ze względu na charakter organizacji objętych niniejszą decyzją, dokonuje się odstępstwa od zasady degresyjności w odniesieniu do dotacji przyznanych w ramach tego programu.Artykuł 6Przepisy finansowe1. Ramy finansowe na wdrożenie tego programu na okres od 2004–2005 r. wynoszą 2,2 miliony EUR2. Roczne środki są zatwierdzane przez organ budżetowy w ramach limitów perspektywy finansowej.Artykuł 7Klauzule przejścioweW odniesieniu do dotacji przyznanych w 2004 r., okres kwalifikowania wydatków może rozpocząć się 1 stycznia 2004 r., pod warunkiem że wydatki nie wyprzedzają daty, z którą został złożony wniosek o dotację lub daty rozpoczęcia roku budżetowego beneficjenta.W trakcie 2004 r. w przypadku beneficjentów, których rok budżetowy rozpoczyna się przed 1 marca, będzie można odstąpić od obowiązku podpisania umowy o dotację w ciągu pierwszych czterech miesięcy od rozpoczęcia roku budżetowego beneficjenta, jak określono w art. 112 ust. 2 rozporządzenia finansowego. W takim przypadku umowa o dotację powinna być podpisana najpóźniej do dnia 30 czerwca.Artykuł 8Monitorowanie i ocenaKomisja składa Parlamentowi Europejskiemu, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., sprawozdanie w sprawie osiągnięcia celów tego programu. Sprawozdanie opiera się na wynikach uzyskanych przez beneficjentów i ocenia, w szczególności, ich skuteczność w osiąganiu celów ustalonych w art. 1 i w Załączniku.Artykuł 9Wejście w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.Sporządzono w Strasburgu, dnia 29.4.2004 r.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoP.CoxPrzewodniczącyW imieniu RadyM. McDowellPrzewodniczący[1] Dz.U. C 80 z 30.3.2004, str.115.[2] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada 2003 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), Wspólne Stanowisko Rady z dnia 6 lutego 2004 r. (Dz.U C 95 E z 20.4.2004, str.1.), Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 30 marca 2004 r.(dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i Decyzja Rady z dnia 20 kwietnia 2004 r.[3] Dz.U. L 17 z 19.1.2001, str. 22.[4] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.[5] Dz.U. L 61 z 2.3.2002, str. 29.[6] Dz.U. L 172 z 18.6.1999, str. 1. Porozumienie zmienione decyzją 2003/429/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 147 z 14.6.2003, str. 25.).--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK1. Działania wymagające wsparciaCel ogólny ustanowiony w art. 1 ma wzmocnić działania Wspólnoty w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami oraz skuteczność takich działań poprzez oferowanie pomocy finansowej na rzecz organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami, włączając Europejskie Lobby Kobiet.1.1. Działalność organizacji pracujących na rzecz wsparcia równości między mężczyznami i kobietami, które mogą pomóc wzmocnić i zwiększyć skuteczność działań Wspólnoty, obejmie, co następuje:- reprezentację zainteresowanych stron na poziomie Wspólnoty,- działalność podnoszącą świadomość skierowaną na wspieranie równości płci, w szczególności poprzez badania, kampanie i seminaria,- rozpowszechnianie informacji w sprawie działań wspólnotowych w celu wspierania równości płci,- działania wspierające, inter alia, pogodzenie pracy zawodowej i życia rodzinnego, zaangażowanie kobiet w proces decyzyjny, walkę przeciwko przemocy w związku z przynależnością do określonej płci, stereotypami związanymi z płcią i dyskryminacją w pracy,- środki wspierające współpracę z organizacjami kobiecymi w państwach trzecich i podnoszące świadomość na temat sytuacji kobiet na całym świecie.1.2. Działania prowadzone przez Europejskie Lobby Kobiet w zakresie reprezentowania i koordynowania pozarządowych organizacji kobiecych, oraz przekazywania informacji dotyczących kobiet do instytucji europejskich i organizacji pozarządowych, obejmą, co następuje:- kontynuację Platformy Działania z Pekinu (Narody Zjednoczone),- pracę na rzecz poprawy prawodawstwa europejskiego w sprawie równości płci oraz włączenie kobiet we wszystkie obszary polityki,- uczestnictwo w spotkaniach i konferencjach dotyczących równości płci,- podejmowanie działań w celu zapewnienia, że opinie i interesy kobiet są włączone do krajowych i europejskich polityk, w szczególności poprzez zachęcanie ich do uczestniczenia w procesie decyzyjnym,- wzmacnianie równości między mężczyznami i kobietami w procesie rozszerzania UE oraz rozwoju współpracy z organizacjami kobiecymi w przystępujących Państwach Członkowskich.2. Prowadzenie działań wymagających wsparciaDziałania prowadzone przez organizacje, które kwalifikują się do otrzymania dotacji wspólnotowej w ramach programu, wchodzą w zakres następujących obszarów działań:2.1. Obszar działania 1: bieżące działania Europejskiego Lobby Kobiet, którego członkowie to, inter alia, organizacje kobiece w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, pod warunkiem przestrzegania następujących zasad:- musi być wolne w wyborze swoich członków,- musi być samodzielne w wykonywaniu swoich działań zgodnie z pkt 1.2.2.2. Obszar działania 2: bieżące działania organizacji realizującej cel leżący w ogólnoeuropejskim interesie w dziedzinie równości płci lub cel tworzący część polityki Unii Europejskiej w tym obszarze.Zgodnie z art. 2, stosuje się to do organu o celu niezarobkowym, prowadzącym działalność wyłącznie w celu osiągania równości między kobietami i mężczyznami lub do organizacji mającej szerszy cel, która prowadzi część swoich działań wyłącznie dla wspierania równości płci.Roczna dotacja operacyjna może być przyznana w celu wsparcia wdrażania bieżącego programu pracy takiej organizacji.2.3. Obszar działania 3: szczególne działania organizacji realizującej cel leżący w ogólnym interesie europejskim w dziedzinie równości między kobietami i mężczyznami lub cel tworzący część polityki Unii Europejskiej w tym obszarze.3. Wybór beneficjentów3.1. Dotacja operacyjna może zostać przyznana bezpośrednio Europejskiemu Lobby Kobiet, zgodnie z obszarem działania 1 programu, po zatwierdzeniu odpowiedniego planu pracy i budżetu.3.2. Organizacje uprawnione do otrzymania dotacji operacyjnej zgodnie z częścią 2 programu zostaną wybrane na podstawie wezwania do składania propozycji.3.3. Organizacje uprawnione do otrzymania dotacji na działania szczególne, zgodnie z częścią 3 programu, zostaną wybrane w drodze konkursu.4. Kontrole i audyty4.1. Beneficjent dotacji operacyjnej zobowiązany jest do udostępnienia Komisji wszelkich dokumentów związanych ze wsparciem, włączając sprawdzone sprawozdanie finansowe, odnośnie do wydatków poniesionych w roku otrzymania dotacji, przez okres pięciu lat od ostatniej płatności. Beneficjent dotacji ma zapewnić, aby w danym przypadku, dokumenty związane ze wsparciem, będące w posiadaniu partnerów lub członków organizacji, zostały udostępnione Komisji.4.2. Komisja może zorganizować urzędową kontrolę dotyczącą wykorzystania dotacji, przeprowadzoną albo przez jej własny personel, albo przez nią wybrany inny wykwalifikowany organ zewnętrzny. Kontrole takie mogą być przeprowadzane w każdym czasie, w okresie obowiązywania umowy o dotacji oraz w okresie pięciu lat od daty płatności pozostałej sumy. W odpowiednim przypadku, wyniki kontroli mogą prowadzić do decyzji Komisji o zwrocie.4.3. Personel Komisji i personel zewnętrzny upoważniony przez Komisję muszą mieć odpowiednie prawo dostępu, w szczególności do biur beneficjenta, oraz do wszystkich takich informacji, włączając informacje w formacie elektronicznym, jakie mogą być konieczne, w celu przeprowadzenia takich kontroli.4.4. Szczególnie w kwestii dostępu, Trybunał Obrachunkowy oraz Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) mają takie same prawa jak Komisja.4.5. W celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przeciwko oszustwom i innym nieprawidłowościom, Komisja może przeprowadzać kontrole i dokonywać inspekcji na miejscu w ramach tego programu zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 [1]. Tam, gdzie to konieczne, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadza dochodzenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [2].[1] Dz.U. L 292 z 15.11.1996 r. str.2.[2] Dz.U. L 136 z 31.5.1999 r. str.1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 1993 r. w sprawie zawarcia Konwencji celnej w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych (1956) i przyjęcia rezolucji ONZ dotyczącej stosowalności carnets de passage en douane i karnetów CPD do handlowych pojazdów drogowych

text:
Avis juridique important

|

31994D0111

Official Journal L 056 , 26/02/1994 P. 0027 - 0027 Finnish special edition: Chapter 2 Volume 11 P. 0067  Swedish special edition: Chapter 2 Volume 11 P. 0067

DECYZJA RADYz dnia 16 grudnia 1993 r.w sprawie zawarcia Konwencji celnej w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych (1956) i przyjęcia rezolucji ONZ dotyczącej stosowalności carnets de passage en douane i karnetów CPD do handlowych pojazdów drogowych(94/111/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Konwencja celna w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych, wynegocjowana pod auspicjami ONZ i podpisana w Genewie dnia 18 maja 1956 r., dotyczy warunków i związanych z tym procedur, czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych na obszar celny Wspólnoty i państw trzecich i stanowi umowę celną, która może skutecznie wpłynąć na zwiększenie handlu międzynarodowego;na mocy art. 33 ust. 2a konwencja jest otwarta do przystąpienia przez regionalne organizacje integracji gospodarczej;ponadto wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty są Umawiającymi się Stronami konwencji;jeżeli Wspólnota ma zostać Umawiającą się Stroną, musi złożyć dokument przystąpienia u Sekretarza Generalnego ONZ;obecne przepisy wspólnotowe w sprawie odprawy czasowej pojazdów drogowych do celów handlowych są zgodne z przepisami konwencji i dlatego nie ma potrzeby wprowadzania żadnych zastrzeżeń w odniesieniu do art. 38 konwencji;właściwe jest przyjęcie konwencji;byłoby właściwe przyjęcie w tym samym czasie rezolucji ONZ z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowalności carnetsde passage en douane i karnetów CPD dla handlowych pojazdów drogowych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Konwencja celna w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych jest niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.Tekst konwencji znajduje się w załączniku I.2. Rezolucja ONZ z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowalności carnetsde passage en douane i karnetów CPD dla handlowych pojazdów drogowych zostaje niniejszym przyjęta przez Wspólnotę, zgodnie z warunkami zawartymi w załączniku II do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu przystąpienia do konwencji w imieniu Wspólnoty.2. Osoba wyznaczona notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu ONZ przyjęcie rezolucji.3. Komisja jest niniejszym upoważniona do przekazywania Sekretarzowi Generalnemu ONZ informacji zawartych w art. 33 ust. 2a konwencji, po uprzedniej konsultacji z Państwem Członkowskim i złożenia dokumentu przystąpienia, określonego w ust. 1.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 1993 r.W imieniu RadyR. URBAINPrzewodniczący


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1908 z dnia 12 października 2017 r. w sprawie wprowadzenia w życie w Republice Bułgarii i w Rumunii niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Wizowego Systemu Informacyjnego

text:
               19.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 269/39

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1908
   z dnia 12 października 2017 r.
   w sprawie wprowadzenia w życie w Republice Bułgarii i w Rumunii niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Wizowego Systemu Informacyjnego
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 2,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2005 r. przepisy dorobku Schengen inne niż przepisy wymienione w załączniku II do tego Aktu, do których Bułgaria i Rumunia przystąpiły z chwilą przystąpienia, stosuje się w Bułgarii i w Rumunii na mocy decyzji Rady przyjętej w tym celu po sprawdzeniu, czy zostały spełnione niezbędne warunki dla stosowania wszystkich części dorobku Schengen.

               (2)

               W dniu 9 czerwca 2011 r. Rada stwierdziła, zgodnie z mającymi zastosowanie procedurami oceny Schengen, że Bułgaria i Rumunia spełniły warunki we wszystkich obszarach dorobku Schengen dotyczących granic powietrznych, granic lądowych, współpracy policyjnej, ochrony danych, Systemu Informacyjnego Schengen, granic morskich i wiz.

               (3)

               Zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE (2) wprowadzono uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych. System ten jest oparty na jednostronnym uznaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów, a mianowicie wiz Schengen, za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

               (4)

               Należy umożliwić Bułgarii i Rumunii, od momentu wejścia w życie niniejszej decyzji, dostęp do danych Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS), w formacie read-only (tylko do odczytu), do celów przeglądania, bez prawa do wprowadzania, zmieniania lub usuwania danych w VIS. Dostęp ten ma na celu ułatwić ich krajowym procedurom ubiegania się o wizę unikanie oszustw i nadużyć wobec wiz Schengen poprzez sprawdzanie ich ważności i autentyczności w stosunku do danych przechowywanych w VIS, aby ułatwić – w odniesieniu do obywateli krajów trzecich posiadających wizę Schengen – kontrole na punktach kontroli granicznej na zewnętrznych granicach i na terytorium państw członkowskich, aby wzmocnić determinację państwa członkowskiego odpowiedzialnego za stosowanie ochrony międzynarodowej, aby ułatwić rozpatrywanie takich wniosków i aby podnieść poziom bezpieczeństwa wewnętrznego na terytorium państw członkowskich poprzez ułatwianie walki z poważną przestępczością i terroryzmem. Dostęp do celów przeglądania i wykorzystywania danych VIS powinien również pomóc w identyfikacji osób, które mogą nie spełniać lub przestały spełniać warunki wjazdu lub pobytu na terytorium danych państw członkowskich.

               (5)

               Należy zatem przyjąć decyzję dotyczącą wprowadzenia w życie odpowiednich przepisów VIS, o których mowa w załączniku, oraz wszystkich kolejnych zmian tych przepisów. Wprowadzenie w życie takich przepisów powinno zostać ograniczone do takiego zakresu, w jakim przepisy te dotyczą dostępu do danych VIS, w formacie read-only, do celów przeglądania. W związku z powyższym Bułgaria i Rumunia powinny być upoważnione do dostępu do danych VIS do celów przeglądania zgodnie z procedurami i warunkami określonymi we wprowadzonych w życie przepisach. Załącznik powinien zawierać stosowny dorobek dotyczący dostępu do danych VIS do celów przeglądania. Do Bułgarii i Rumunii stosuje się już jednak rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 (3), decyzja Rady 2004/512/WE (4) i decyzja Komisji 2006/648/WE (5). Z tego powodu nie zostały one uwzględnione w załączniku.

               (6)

               Pożądane jest również ustanowienie daty, od której te przepisy dorobku Schengen dotyczące VIS powinny być stosowane, jak określono zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 (6) w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii. Powinno to nastąpić zaraz po tym, jak Bułgaria i Rumunia powiadomią Komisję, że wszystkie stosowne kompleksowe testy przeprowadzane przez eu-LISĘ zakończyły się pomyślnie.

               (7)

               Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych przedmiotowych państw członkowskich i ich pełne uczestnictwo w dorobku Schengen dotyczącym wspólnej polityki wizowej powinno być przedmiotem odrębnej decyzji Rady przyjętej jednogłośnie zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu o przystąpieniu z 2005 r. Do czasu przyjęcia tej decyzji, która wprowadzi w życie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii przepisy mające zastosowanie w obszarze wiz krótkoterminowych, inne niż przepisy wymienione w załączniku do niniejszej decyzji, w tym obejmujące kodeks wizowy (7), oraz przepisy przyjęte do celów jego wdrożenia, Bułgaria i Rumunia nie są uprawnione do wydawania wiz Schengen i nadal będą wydawać wizy krótkoterminowe na mocy swojego prawa krajowego. Do dnia określonego w tej decyzji należy utrzymać ograniczenia dotyczące wykorzystywania VIS wynikające z niniejszej decyzji, w szczególności te dotyczące prawa do wprowadzania stosownych danych do systemu.

               (8)

               Niemniej jednak pożądane jest przyznanie właściwym organom wizowym Bułgarii i Rumunii w okresie przejściowym dostępu do danych VIS, w formacie read-only, do celów przeglądania na potrzeby rozpatrywania wniosków o wizy krótkoterminowe wydawane przez te państwa na mocy ich prawa krajowego i na potrzeby podejmowania decyzji dotyczących tych wniosków. Ma to obejmować decyzję o unieważnieniu, cofnięciu, przedłużeniu lub skróceniu ważności wizy wydanej zgodnie z ich stosownymi przepisami krajowymi.

               (9)

               Jako że sprawdzenia prowadzone w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii w myśl odnośnych procedur oceny Schengen już się zakończyły zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r., w odniesieniu do tych państw członkowskich nie będzie przeprowadzana weryfikacja na podstawie art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (UE) nr 1053/2013 (8). W następstwie przyjęcia niniejszej decyzji przepisy zamieszczone w załączniku powinny zostać wprowadzone w życie wyłącznie po pomyślnym przeprowadzeniu przez eu-LISA kompleksowych testów w stosunku do Bułgarii lub Rumunii i po stosownym powiadomieniu o nich Komisji. Ponadto pożądane jest, aby Bułgaria i Rumunia zwróciły się do ekspertów z państw członkowskich i Komisji o dokonanie przeglądu stosowania tych przepisów.

               (10)

               W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B i G decyzji Rady 1999/437/WE (10).

               (11)

               W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (11), które wchodzą w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt B i G decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (12).

               (12)

               W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (13), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B i G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (14),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Przepisy dorobku Schengen dotyczące VIS, o których mowa w załączniku, stosuje się do Bułgarii i Rumunii; przepisy te stosuje się w stosunkach między tymi dwoma państwami oraz w stosunkach tych dwóch państw z Królestwem Belgii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Węgrami, Republiką Malty, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji, a także Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską. Przepisy te stosuje się od momentu pomyślnego zakończenia wszystkich stosownych kompleksowych testów w odniesieniu do przepisów wymienionych w załączniku, które to testy mają być przeprowadzone przez eu-LISA, oraz po powiadomieniu Bułgarii, Rumunii, jak również Komisji o tym, że testy te zostały pomyślnie zakończone. Ponadto Bułgaria i Rumunia mogą zwrócić się do ekspertów z państw członkowskich i Komisji o dokonanie przeglądu stosowania tych przepisów.
   2.   Do przyjęcia decyzji Rady w sprawie zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych państw członkowskich właściwe organy wizowe Bułgarii i Rumunii mogą mieć dostęp do VIS, w formacie read-only, w celu przeglądania na potrzeby:

               a)

               rozpatrywania wniosków o wizy krótkoterminowe wydawane przez Bułgarię i Rumunię na mocy ich prawa krajowego;

               b)

               wydawania decyzji w sprawie tych wniosków, w tym decyzji o unieważnieniu, cofnięciu, przedłużeniu lub skróceniu ważności wizy wydanej zgodnie z ich stosownymi przepisami krajowymi.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia, który zostanie ustalony przez Komisję po powiadomieniu Komisji przez Bułgarię i Rumunię, że kompleksowe testy, o których mowa w art. 1 ust. 1, zakończyły się pomyślnie.
   Artykuł 3
   Niniejszą decyzję stosuje się zgodnie z Traktatami.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 października 2017 r.

            W imieniu Rady

         U. REINSALU

            Przewodniczący

      (1)  Opinia wydana w dniu 4 października 2017 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym i uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE (Dz.U. L 157 z 27.5.2014, s. 23).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 z dnia 25 października 2011 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 286 z 1.11.2011, s. 1).

      (4)  Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5).

      (5)  Decyzja Komisji 2006/648/WE z dnia 22 września 2006 r. ustanawiająca specyfikacje techniczne dotyczące norm przyjętych dla cech biometrycznych na potrzeby rozwoju Wizowego Systemu Informacyjnego (Dz.U. L 267 z 27.9.2006, s. 41).

      (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1053/2013 z dnia 7 października 2013 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu oceny i monitorowania w celu weryfikacji stosowania dorobku Schengen oraz uchylenia decyzji komitetu wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. dotyczącej utworzenia Stałego Komitetu ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen (Dz.U. L 295 z 6.11.2013, s. 27).

      (9)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

      (10)  Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

      (11)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

      (12)  Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

      (13)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

      (14)  Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz przepisów dorobku Schengen dotyczących VIS, które mają mieć zastosowanie do Bułgarii i Rumunii

                  1.

                  Art. 1 i 126–130 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach („konwencji z Schengen”) (Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19) – w zakresie, w jakim dotyczą pozostałych przepisów, o których mowa w niniejszym załączniku.

                  2.

                  Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5).

                  3.

                  Następujące przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60):

                              —

                              rozdział I, z wyjątkiem art. 6 ust. 1,

                              —

                              art. 15, stosowany odpowiednio do rozpatrywania wniosków o wizy krótkoterminowe wydawane przez Bułgarię i Rumunię na mocy ich prawa krajowego, w tym do decyzji w sprawie tych wniosków,

                              —

                              rozdział III,

                              —

                              rozdział V, z wyjątkiem art. 31 ust. 2 i 3,

                              —

                              rozdział VI i VII, z wyjątkiem art. 50 ust. 6.

                  4.

                  Decyzja Rady 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 129).

                  5.

                  Art. 21 ust. 2, art. 37 ust. 1 i art. 43 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

                  6.

                  Decyzja Komisji 2009/756/WE z dnia 9 października 2009 r. ustanawiająca specyfikacje dotyczące rozdzielczości oraz korzystania z odcisków palców do identyfikacji i weryfikacji biometrycznej w wizowym systemie informacyjnym (Dz.U. L 270 z 15.10.2009, s. 14).

                  7.

                  Decyzja Komisji 2009/876/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia technicznych środków wykonawczych w związku z wprowadzaniem danych i tworzeniem odsyłaczy między wnioskami, dostępem do danych, zmianą, usuwaniem i wcześniejszym usuwaniem danych oraz prowadzeniem rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępem do nich w wizowym systemie informacyjnym (Dz.U. L 315 z 2.12.2009, s. 30) – w zakresie, w jakim niniejsza decyzja dotyczy rozpatrywania wniosków wizowych.

                  8.

                  Tytuł II i załączniki do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1) – w zakresie, w jakim dotyczą VIS.


title: 2013/16/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/018 ES/País Vasco Productos metálicos z Hiszpanii)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 8/15

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 12 grudnia 2012 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/018 ES/País Vasco Productos metálicos z Hiszpanii)
   (2013/16/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 30 grudnia 2011 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 28 grudnia 2011 r. Hiszpania przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 423 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 25 według klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja metalowych wyrobów gotowych, z wyłączeniem maszyn i urządzeń”) w regionie País Vasco (Kraj Basków, ES21) według klasyfikacji NUTS II i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 5 września 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 1 299 545 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Hiszpanię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 299 545 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 12 grudnia 2012 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2010/479/UE: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2010 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu UE-Meksyk w odniesieniu do załącznika III do decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady UE-Meksyk, dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej

text:
               4.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 234/14

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2010 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu UE-Meksyk w odniesieniu do załącznika III do decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady UE-Meksyk, dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej
   (2010/479/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Wspólna deklaracja V (1) do decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady UE-Meksyk (2) ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli dnia 8 grudnia 1997 r. (3) (zwanej dalej „decyzją nr 2/2000”), przewiduje, że Wspólny Komitet UE-Meksyk, ustanowiony na mocy tej umowy, sprawdza konieczność przedłużenia poza dzień 30 czerwca 2003 r. stosowania reguł pochodzenia ustanowionych w uwagach 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III do decyzji nr 2/2000.

               (2)

               W dniach 22 marca 2004 r. i 14 czerwca 2007 r. Wspólny Komitet przyjął decyzje nr 1/2004 (4) i nr 1/2007 (5) przedłużające okres stosowania reguł pochodzenia ustanowionych w powyższych uwagach odpowiednio do dnia 30 czerwca 2006 r. i do dnia 30 czerwca 2009 r.

               (3)

               Zgodnie z analizą odpowiednich uwarunkowań ekonomicznych, przeprowadzoną zgodnie ze wspólną deklaracją V, uważa się za właściwe kolejne tymczasowe przedłużenie okresu stosowania reguł pochodzenia ustanowionych w uwagach 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III do decyzji nr 2/2000, zapewniając w ten sposób kontynuację stosowania wzajemnych korzyści przewidzianych na mocy tej decyzji.

               (4)

               Przedłużenie okresu stosowania reguł pochodzenia, ustanowionych w uwagach 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III do decyzji nr 2/2000, przyznane decyzją Wspólnego Komitetu nr 1/2007, wygasło w dniu 30 czerwca 2009 r.; aby nie zakłócać istniejących uwarunkowań ekonomicznych, za właściwe uznaje się zatem stosowanie decyzji o ponownym przedłużeniu, której dotyczy wniosek, z mocą wsteczną od dnia 1 lipca 2009 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zająć Unia w ramach Wspólnego Komitetu UE-Meksyk w odniesieniu do załącznika III do decyzji nr 2/2000, jest określone w dołączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu.
   Artykuł 2
   Decyzja Wspólnego Komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. LARUELLE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 245 z 29.9.2000, s. 1167.

      (2)  Dz.U. L 157 z 30.6.2000, s. 10 i Dz.U. L 245 z 29.9.2000, s. 1 (załączniki).

      (3)  Dz.U. L 276 z 28.10.2000, s. 45.

      (4)  Dz.U. L 113 z 20.4.2004, s. 60.

      (5)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 15.

      ZAŁĄCZNIK

         Wniosek
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE-MEKSYK
         NR …/2009
         z dnia
         w sprawie załącznika III do decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady UE-Meksyk z dnia 23 marca 2000 r. dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej
         WSPÓLNY KOMITET,
         uwzględniając decyzję nr 2/2000 Wspólnej Rady UE-Meksyk z dnia 23 marca 2000 r. (zwaną dalej „decyzją nr 2/2000”), w szczególności uwagi 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej i wspólną deklarację V do tej decyzji,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Załącznik III do decyzji nr 2/2000 ustanawia reguły pochodzenia dla produktów pochodzących z terytorium Stron Umowy.

                     (2)

                     Zgodnie ze wspólną deklaracją V Wspólny Komitet sprawdza konieczność przedłużenia poza dzień 30 czerwca 2003 r. stosowania reguł pochodzenia ustanowionych w uwagach 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III do decyzji nr 2/2000, jeśli uwarunkowania ekonomiczne stanowiące podstawę ustanowienia reguły ujętej w tych uwagach nadal będą aktualne. W dniach 22 marca 2004 r. i 14 czerwca 2007 r. Wspólny Komitet UE-Meksyk przyjął decyzje nr 1/2004 i nr 1/2007 przedłużające okres stosowania reguł pochodzenia ustanowionych w uwagach 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III do decyzji nr 2/2000 odpowiednio do dnia 30 czerwca 2006 r. i do dnia 30 czerwca 2009 r.

                     (3)

                     Zgodnie z analizą odpowiednich uwarunkowań ekonomicznych, przeprowadzoną zgodnie ze wspólną deklaracją V, uważa się za właściwe – w celu zapewnienia kontynuacji stosowania wzajemnych korzyści przewidzianych na mocy decyzji nr 2/2000 – tymczasowe przedłużenie okresu stosowania reguł pochodzenia ustanowionych w uwagach 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III do decyzji nr 2/2000,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:
         Artykuł 1
         Reguły pochodzenia ustanowione w uwagach 2 i 3 w dodatku IIa do załącznika III do decyzji nr 2/2000 stosuje się do dnia 30 czerwca 2014 r. zamiast reguł pochodzenia ustanowionych w dodatku II do załącznika III do decyzji nr 2/2000.
         Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem wymiany przez Strony pisemnych powiadomień potwierdzających zakończenie odpowiednich procedur prawnych.
         Artykuł 1 stosuje się od dnia 1 lipca 2009 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia

                  W imieniu Wspólnego Komitetu

                  Przewodniczący


title: Decyzja Rady z dnia 28 września 1987 r. dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską

text:
Ważna informacja prawna

|

31987D0513

Dziennik Urzędowy L 297 , 21/10/1987 P. 0028 - 0028 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 13 P. 0063  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 13 P. 0063

		Decyzja Radyz dnia 28 września 1987 r.dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską(87/513/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,uwzględniając zalecenie Komisji,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejska Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską [2], podpisany w Brukseli dnia 3 maja 1977 r., powinien zostać zatwierdzony,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 5 Protokołu [3].Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 28 września 1987 r.W imieniu RadyB. HaarderPrzewodniczący[1] Zgoda udzielona dnia 16 września 1987 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. L 266 z 27.9.1978, str. 2.[3] Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: 2006/212/WE: Decyzja Rady z dnia  14 marca 2006 r.  zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank

text:
               16.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/25

      DECYZJA RADY

   z dnia 14 marca 2006 r.
   zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank
   (2006/212/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
   uwzględniając zalecenie EBC/2006/1 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 lutego 2006 r. udzielone Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rachunki Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

               (2)

               Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy federalnej o Österreichische Nationalbank walne zgromadzenie Österreichische Nationalbank (ÖNB) corocznie dokonuje wyboru dwóch biegłych rewidentów oraz dwóch zastępczych biegłych rewidentów. Zastępczy biegli rewidenci dysponują mandatem jedynie na wypadek niemożności wykonywania obowiązków przez biegłych rewidentów.

               (3)

               Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów ÖNB nie może podlegać odnowieniu na kolejną kadencję po zakończeniu kontroli za rok obrachunkowy 2005. Niezbędne jest zatem ustanowienie zewnętrznych biegłych rewidentów, począwszy od roku obrachunkowego 2006.

               (4)

               ÖNB wybrał KPMG Alpen-Treuhand GmbH, TPA Horwath Wirtschaftsprüfung GmbH, Moore Stephens Austria Wirtschaftsprüfungsgesellschaft mbH oraz BDO Auxilia Treuhand GmbH jako swoich nowych zewnętrznych biegłych rewidentów zgodnie ze wspólnotowymi i austriackimi przepisami prawa zamówień publicznych, przy czym EBC uważa, że spółki te spełniają warunki niezbędne do ustanowienia ich biegłymi rewidentami.

               (5)

               Rada Prezesów EBC zaleciła coroczne odnawianie mandatu zewnętrznych biegłych rewidentów przez okres nieprzekraczający pięciu lat.

               (6)

               Właściwym jest stosowanie się do zalecenia Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiedniej zmiany decyzji Rady 1999/70/WE (2),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 ust. 9 decyzji 1999/70/WE otrzymuje następujące brzmienie:

      „9.   KPMG Alpen-Treuhand GmbH oraz TPA Horwath Wirtschaftsprüfung GmbH zostają niniejszym wspólnie zatwierdzone jako zewnętrzni biegli rewidenci Österreichische Nationalbank (ÖNB) za rok obrachunkowy 2006.
      Moore Stephens Austria Wirtschaftsprüfungsgesellschaft mbH oraz BDO Auxilia Treuhand GmbH zostają niniejszym wspólnie zatwierdzone jako zastępczy biegli rewidenci ÖNB za rok obrachunkowy 2006.
      Mandat może podlegać corocznemu odnowieniu przez okres nieprzekraczający pięciu lat i kończący się najpóźniej rokiem obrachunkowym 2010.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja jest notyfikowana Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 marca 2006 r.

            W imieniu Rady

         K.-H. GRASSER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 34 z 10.2.2006, str. 30.

      (2)  Dz.U. L 22 z 29.1.1999, str. 69. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2005/866/WE (Dz.U. L 318 z 6.12.2005, str. 25).