title: Decyzja Rady (UE) 2019/305 z dnia 18 lutego 2019 r. upoważniająca Austrię, Cypr, Chorwację, Luksemburg, Portugalię, Rumunię i Zjednoczone Królestwo do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/9

         DECYZJA RADY (UE) 2019/305
         z dnia 18 lutego 2019 r.
         upoważniająca Austrię, Cypr, Chorwację, Luksemburg, Portugalię, Rumunię i Zjednoczone Królestwo do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

                     (2)

                     Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

                     (3)

                     Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

                     (4)

                     Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

                     (5)

                     Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

                     (6)

                     Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

                     (7)

                     Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                     (8)

                     Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

                     (9)

                     Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

                     (10)

                     Republika Dominikańska złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 11 sierpnia 2004 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Republice Dominikańskiej w dniu 1 listopada 2004 r.

                     (11)

                     Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Cypru, Chorwacji, Danii, Luksemburga, Portugalii, Rumunii i Zjednoczonego Królestwa wyraziły już zgodę na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Republice Dominikańskiej wynika, że Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

                     (12)

                     Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo powinny zatem zostać upoważniona do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

                     (13)

                     Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                     (14)

                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Austria, Cypr, Chorwacja, Luksemburg, Portugalia, Rumunia i Zjednoczone Królestwo zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r.

               2.   Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, najpóźniej do dnia 19 lutego 2020 r., składają oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. w następującym brzmieniu:

                  „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/305”.

               3.   Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, informują Radę i Komisję o złożeniu swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Republiki Dominikańskiej do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują Komisji tekst takich oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od ich złożenia.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii, Cypru, Chorwacji, Luksemburga, Portugalii, Rumunii i Zjednoczonego Królestwa.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               N. BĂDĂLĂU

                  Przewodniczący

            (1)  Opinia z dnia 31 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

            (3)  ECLI:EU:C:2014:2303.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/323 z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wyznaczenia kierowników jednostek organizacyjnych przyjmujących decyzje delegowane dotyczące uprawnień nadzorczych przyznanych na mocy prawa krajowego (EBC/2019/5)

text:
                  25.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 55/16

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2019/323
         z dnia 12 lutego 2019 r.
         w sprawie wyznaczenia kierowników jednostek organizacyjnych przyjmujących decyzje delegowane dotyczące uprawnień nadzorczych przyznanych na mocy prawa krajowego (EBC/2019/5)
         ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CANTRALNEGO,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 11 ust. 6,
         uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/933 z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie ogólnych warunków ramowych przekazywania uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do instrumentów prawnych związanych z zadaniami nadzorczymi (EBC/2016/40) (1), w szczególności art. 4 i 5,
         uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/322 z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie przekazania uprawnień do przyjmowania decyzji dotyczących uprawnień nadzorczych przyznanych na mocy prawa krajowego (EBC/2019/4) (2), w szczególności art. 3,
         uwzględniając decyzję EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmującą Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (3), w szczególności art. 10,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W celu umożliwienia przyjmowania przez Europejski Bank Centralny (EBC) znacznej liczby decyzji w ramach wykonywania przez EBC zadań nadzorczych ustanowiono procedurę przyjmowania szczególnych decyzji delegowanych.

                     (2)

                     Decyzja delegująca nabiera skuteczności po przyjęciu przez Zarząd decyzji dokonującej wyznaczenia jednego lub większej liczby kierowników jednostek organizacyjnych, którzy będą podejmowali decyzje delegowane na podstawie decyzji delegującej.

                     (3)

                     Dokonując wyznaczenia kierowników jednostek organizacyjnych, Zarząd powinien uwzględnić wagę decyzji delegującej oraz liczbę adresatów, do których kierowane są decyzje delegowane.

                     (4)

                     Przewodniczący Rady ds. Nadzoru otrzymał wniosek o wydanie opinii w sprawie kierowników jednostek organizacyjnych, którym przekazane powinno zostać uprawnienie do przyjmowania decyzji dotyczących uprawnień nadzorczych przyznanych na mocy prawa krajowego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Decyzje delegowane dotyczące uprawnień nadzorczych przyznanych na mocy prawa krajowego
            Decyzje delegowane zgodnie z decyzją (UE) 2019/322 (ECB/2019/4) są przyjmowane przez jednego z następujących kierowników jednostek organizacyjnych:

                        a)

                        dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego I – jeżeli nadzór nad właściwym nadzorowanym podmiotem lub grupą prowadzony jest przez Dyrekcję Generalną ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego I;

                        b)

                        dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego II – jeżeli nadzór nad właściwym nadzorowanym podmiotem lub grupą prowadzony jest przez Dyrekcję Generalną ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego II; lub

                        c)

                        pod nieobecność któregoś z dyrektorów generalnych – przez ich odpowiednich zastępców.

            Artykuł 2
            Wejście w życie
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 12 lutego 2019 r.

               Mario DRAGHI

                  Prezes EBC

            (1)  Dz.U. L 141 z 1.6.2017, s. 14.

            (2)  Zob. s. 7 niniejszego Dziennika Urzędowego.

            (3)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/513 z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku władz niemieckich – EGF/2017/008 DE/Goodyear

text:
               28.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 84/16

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/513
   z dnia 14 marca 2018 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku władz niemieckich – EGF/2017/008 DE/Goodyear
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz ułatwienie im powrotu na rynek pracy.

               (2)

               Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3) środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.).

               (3)

               W dniu 6 października 2017 r. Niemcy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Goodyear Dunlop Tires Germany GmbH w Niemczech. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG, ustanowione w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w kwocie 2 165 231 EUR w odpowiedzi na wniosek złożony przez Niemcy.

               (5)

               W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2018 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 2 165 231 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 14 marca 2018 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 14 marca 2018 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         L. PAVLOVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/515 z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku z Hiszpanii – EGF/2017/006 ES/Galicia apparel

text:
               28.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 84/20

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/515
   z dnia 14 marca 2018 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku z Hiszpanii – EGF/2017/006 ES/Galicia apparel
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz w celu udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.) zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

               (3)

               W dniu 19 lipca 2017 r. Hiszpania przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w pięciu przedsiębiorstwach prowadzących działalność w sektorze produkcji odzieży w regionie Galicii w Hiszpanii. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG, ustanowione w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

               (4)

               Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 wniosek Hiszpanii uznaje się za dopuszczalny, ponieważ zwolnienia mają poważny wpływ na zatrudnienie i gospodarkę lokalną.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w wysokości 720 000 EUR dla wniosku złożonego przez Hiszpanię.

               (6)

               W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji udostępnia się kwotę 720 000 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 14 marca 2018 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 14 marca 2018 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         L. PAVLOVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


title: Decyzja Komisji (UE) 2018/517 z dnia 21 marca 2018 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Brytyjscy przyjaciele – zostańcie z nami w UE” (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 1730)

text:
               28.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 84/25

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/517
   z dnia 21 marca 2018 r.
   w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Brytyjscy przyjaciele – zostańcie z nami w UE”

         (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 1730)

   (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1), w szczególności jego art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Przedmiot proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Brytyjscy przyjaciele – zostańcie z nami w UE” określony jest w następujący sposób: „Referendum w sprawie brexitu w 2016 r. nie było wiążącym plebiscytem, lecz jedynie referendum mającym dać brytyjskiemu parlamentowi możliwość zapoznania się z aktualną opinią obywateli”.

               (2)

               Główne cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej: „Naszym celem jest stworzenie platformy, która pozwoli wszystkim europejskim obywatelom na wzięcie udziału w tej inicjatywie, która dotrze do większości brytyjskich obywateli (w tym tych, którzy mieszkają w UE, a którzy byli faktycznie pozbawieni możliwości głosowania w pierwotnym w referendum), umożliwiając tym samym wszystkim brytyjskim obywatelom możliwość wyrażenia swojej opinii”.

               (3)

               Traktat o Unii Europejskiej (TUE) wzmacnia obywatelstwo Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

               (4)

               W tym celu procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć dostępność Unii.

               (5)

               Prawo każdego państwa członkowskiego do wystąpienia z Unii Europejskiej zapisane jest w art. 50 ust. 1 TUE, zgodnie z którym każde państwo członkowskie może podjąć decyzję o wystąpieniu z Unii, zgodnie ze swoimi wymogami konstytucyjnymi.

               (6)

               Choć Komisja Europejska wyraża ubolewanie w związku z decyzją Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii Europejskiej, jak to oświadczyli wspólnie w dniu 24 czerwca 2016 r. (2) Jean-Claude Juncker, przewodniczący Komisji Europejskiej, Martin Schulz, przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Donald Tusk, przewodniczący Rady Europejskiej i Mark Rutte, premier Niderlandów, które pełniły wtedy prezydencję Rady Unii Europejskiej, nie ma w traktatach żadnej podstawy prawnej, która pozwalałaby na przyjęcie aktu prawnego dotyczącego procesu decyzyjnego państwa członkowskiego w związku z powiadomieniem, że to państwo członkowskie zamierza zgodnie z art. 50 TUE wystąpić z Unii Europejskiej.

               (7)

               Dlatego też proponowana inicjatywa obywatelska „Brytyjscy przyjaciele – zostańcie z nami w UE” wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu stosowania traktatów w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b) wspomnianego wyżej rozporządzenia w związku z jego art. 2 pkt 1,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym odrzuca się wniosek o rejestrację proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „Brytyjscy przyjaciele – zostańcie z nami w UE”.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „Brytyjscy przyjaciele – zostańcie z nami w UE”, reprezentowanych przez [Dane personalne usunięto po konsultacji z organizatorami], którzy są osobami wyznaczonymi do kontaktu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2018 r.

            W imieniu Komisji

         Frans TIMMERMANS

            Pierwszy wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.

      (2)  http://europa.eu/rapid/press-release_STATEMENT-16-2329_pl.htm


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2018/522 z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2017/1356 (ATALANTA/1/2018)

text:
               3.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 87/14

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2018/522
   z dnia 27 marca 2018 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2017/1356 (ATALANTA/1/2018)
   KOMITET POLITYCZNY i BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (zwanego dalej „dowódcą sił UE”).

               (2)

               W dniu 18 lipca 2017 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2017/1356 (2) w sprawie mianowania wiceadmirała Fabia GREGORIEGO dowódcą sił UE.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie z dniem 5 kwietnia 2018 r. wiceadmirała Simonego MALVAGNI nowym dowódcą sił UE na miejsce wiceadmirała Fabia GREGORIEGO.

               (4)

               W dniu 5 marca 2018 r. Komitet Wojskowy UE poparł to zalecenie.

               (5)

               Należy w związku z tym uchylić decyzję (WPZiB) 2017/1356.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wiceadmirał Simone MALVAGNA zostaje mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) z dniem 5 kwietnia 2018 r.
   Artykuł 2
   Decyzja (WPZiB) 2017/1356 zostaje uchylona.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 5 kwietnia 2018 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 marca 2018 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/1356 z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2017/321 (ATALANTA/2/2017) (Dz.U. L 190 z 21.7.2017, s. 12).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/654 z dnia 26 kwietnia 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/1869 w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq)

text:
               27.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 108/28

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/654
   z dnia 26 kwietnia 2018 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/1869 w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               16 października 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/1869 (1) w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq).

               (2)

               Aby pokryć potrzeby misji w zakresie usług bezpieczeństwa do końca jej obecnego mandatu, finansowa kwota odniesienia powinna zostać zaktualizowana, a decyzja (WPZiB) 2017/1869 – odpowiednio zmieniona.

               (3)

               Misja EUAM Iraq jest prowadzona w kontekście, który może ulec pogorszeniu i który mógłby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiana do decyzji (WPZiB) 2017/1869
   W art. 14 decyzji (WPZiB) 2017/1869 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

      „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Iraq od dnia 16 października 2017 r. do dnia 17 października 2018 r. wynosi 17 300 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na ewentualne kolejne okresy podejmuje Rada.”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1869 z dnia 16 października 2017 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq) (Dz.U. L 266 z 17.10.2017, s. 12).


title: Decyzja Komisji (UE) 2018/672 z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie krajowego programu pomocy długoterminowej dla rolnictwa w północnych regionach Finlandii (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 8419)

text:
               3.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 113/10

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/672
   z dnia 15 grudnia 2016 r.
   w sprawie krajowego programu pomocy długoterminowej dla rolnictwa w północnych regionach Finlandii

         (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 8419)

   (Jedynie teksty w językach fińskim i szwedzkim są autentyczne)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Akt przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 142,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 95/196/WE (1) Komisja zatwierdziła krajowy program pomocy długoterminowej dla rolnictwa w północnych regionach Finlandii („program pomocy nordyckiej”) zgłoszony przez Finlandię zgodnie z art. 143 Aktu przystąpienia w celu uzyskania zezwolenia zgodnie z art. 142 Aktu przystąpienia. Decyzję 95/196/WE zastąpiono decyzją Komisji C(2009) 3067 z dnia 30 kwietnia 2009 r. (2) Decyzję tę zmieniono ostatnio decyzją Komisji C(2015) 2790 z dnia 30 kwietnia 2015 r.

               (2)

               W dniu 12 października 2015 r. Finlandia wystąpiła z wnioskiem, aby Komisja zmieniła decyzję C(2009) 3067 w celu uproszczenia zarządzania programem i uwzględnienia zmian we wspólnej polityce rolnej, a także zmian sytuacji gospodarczej w rolnictwie w północnych regionach Finlandii. Pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. Finlandia zmieniła wniosek i przekazała dodatkowe informacje dotyczące produkcji rolnej w regionach północnych.

               (3)

               Biorąc pod uwagę wynikające z tego zmiany w decyzji C(2009) 3067 oraz szereg poprzednich zmian, należy zastąpić wspomnianą decyzję nową decyzją.

               (4)

               Pomoc długoterminowa, o której mowa w art. 142 Aktu przystąpienia, ma na celu zapewnienie utrzymania działalności rolniczej w regionach północnych określonych przez Komisję.

               (5)

               Uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 142 ust. 1 i 2 Aktu przystąpienia, pomoc krajowa na mocy tego artykułu powinna być ograniczona do obszarów położonych na północ od 62. równoleżnika lub na obszarach przylegających do niego, na których występują porównywalne warunki klimatyczne, powodujące, że prowadzenie działalności rolniczej jest szczególnie utrudnione. Za odpowiednią jednostkę administracyjną należy uznać gminę (kunta), w tym gminy otoczone innymi w obrębie tych obszarów, nawet jeśli nie spełniają one tych samych wymogów.

               (6)

               W celu ułatwienia zarządzania programem oraz skoordynowania go ze wsparciem udzielanym na podstawie rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (3) i (UE) nr 1307/2013 (4) i z krajowymi programami pomocy na obszarach otrzymujących pomoc na podstawie niniejszej decyzji należy uwzględnić te same gminy co te, które należą do obszaru wyznaczonego na podstawie art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 w programie rozwoju obszarów wiejskich stałego lądu Finlandii na lata 2014–2020.

               (7)

               Okres odniesienia, który należy uwzględnić podczas dokonywania oceny rozwoju produkcji rolnej i ogólnego poziomu wsparcia, powinien – na podstawie dostępnych statystyk krajowych – pozostać taki sam jak ten przewidziany w decyzji C(2009) 3067 oraz obejmować lata 1991, 1992 i 1993 w odniesieniu do produkcji rolnej.

               (8)

               Zgodnie z art. 142 Aktu przystąpienia całkowita kwota przyznanej pomocy powinna być wystarczająca do utrzymania działalności rolniczej w północnych regionach Finlandii, ale nie może prowadzić do ogólnego wsparcia przekraczającego poziom wsparcia w przedakcesyjnym okresie odniesienia. W związku z tym konieczne jest uwzględnienie wsparcia dochodu w ramach wspólnej polityki rolnej przy określaniu maksymalnego dopuszczalnego poziomu pomocy na podstawie tego artykułu. Na podstawie danych z 2016 r. maksymalna kwota rocznej pomocy obliczona jako średnia w pięcioletnim okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. powinna wynosić 563,9 mln EUR.

               (9)

               W celu uproszczenia programu pomocy nordyckiej i umożliwienia Finlandii elastycznego kierowania pomocy do różnych sektorów produkcji, przy jednoczesnym zapewnieniu zrównoważonego podziału wsparcia pomiędzy sektorami, maksymalna średnia roczna kwota pomocy powinna zostać podzielona na kategorie pomocy w odniesieniu do hodowli zwierząt, produkcji roślinnej i innych rodzajów pomocy nordyckiej. W odniesieniu do produkcji mleka krowiego należy ustanowić odrębną maksymalną średnią roczną kwotę pomocy, która byłaby wystarczająca do utrzymania produkcji w północnych regionach Finlandii.

               (10)

               Pomoc należy przyznawać corocznie na podstawie czynników produkcji (duże jednostki przeliczeniowe i hektary) w ramach całkowitych limitów określonych w niniejszej decyzji.

               (11)

               Pomoc na rzecz reniferów należy przyznawać w przeliczeniu na zwierzę i należy ją ograniczyć do tradycyjnej liczby reniferów w północnych regionach Finlandii. W odniesieniu do przechowywania dzikich jagód i grzybów należy zezwolić na wypłacanie pomocy na kilogram oraz na wsparcie w zakresie transportu mleka i mięsa oraz usług niezbędnych dla hodowli zwierząt, w zależności od poniesionych kosztów, po odliczeniu wszelkich innych płatności ze środków publicznych odnośnie do tych samych kosztów.

               (12)

               W odniesieniu do mleka krowiego należy zezwolić na wypłacanie pomocy na kilogram mleka w celu utrzymania zachęty do efektywnej produkcji.

               (13)

               Dane z gospodarstw rolnych z Finlandii wskazują na znaczną roczną zmienność dochodów gospodarstw rolnych w regionach północnych, w szczególności od 2008 r. Aby umożliwić szybkie reagowanie na zmienność i utrzymanie działalności rolniczej w północnych regionach Finlandii, należy umożliwić Finlandii ustalenie na każdy rok kalendarzowy kwoty pomocy na sektor w ramach kategorii pomocy i na jednostkę produkcji.

               (14)

               W odniesieniu do tej kwestii Finlandia powinna zróżnicować pomoc w swoich północnych regionach i ustalić roczne kwoty pomocy stosownie do stopnia nasilenia naturalnego utrudnienia oraz innych obiektywnych, przejrzystych i uzasadnionych kryteriów odnoszących się do celów określonych w art. 142 ust. 3 akapit trzeci Aktu przystąpienia, którymi są: zachowanie tradycyjnej produkcji produktów podstawowych i przetworzonych odpowiadających w szczególny sposób warunkom klimatycznym danych regionów, poprawa struktur produkcji, wprowadzania do obrotu i przetwarzania produktów rolnych, ułatwienie usuwania takich produktów oraz zapewnienie odpowiedniej ochrony środowiska i terenów wiejskich.

               (15)

               W celu zapewnienia regularnych płatności w danym roku kalendarzowym Finlandia powinna mieć prawo do wypłaty pomocy w danym roku z wykorzystaniem zaliczek w oparciu o wstępne szacunki dotyczące liczby czynników produkcji i jednostek produkcyjnych oraz do wypłaty pomocy w odniesieniu do produkcji mleka w miesięcznych ratach w oparciu o rzeczywistą produkcję.

               (16)

               Należy unikać nadmiernej rekompensaty dla producentów poprzez odzyskiwanie nienależnych płatności przed dniem 1 czerwca następnego roku.

               (17)

               Zgodnie z art. 142 ust. 2 Aktu przystąpienia pomoc przyznana na podstawie niniejszej decyzji nie powinna prowadzić do zwiększenia całkowitej produkcji w stosunku do tradycyjnego poziomu produkcji na obszarze objętym programem pomocy nordyckiej.

               (18)

               W związku z tym konieczne jest ustalenie rocznej maksymalnej liczby kwalifikujących się czynników produkcji w odniesieniu do każdej kategorii pomocy, w tym odrębnej maksymalnej liczby krów mlecznych, na poziomie równym lub niższym niż w okresach odniesienia.

               (19)

               W odniesieniu do liczby krów mlecznych należy wziąć pod uwagę zmiany, które zaszły pod względem wielkości produkcji dla każdego czynnika produkcji od okresów odniesienia. Należy zatem ustalić maksymalną kwalifikującą się liczbę krów mlecznych na podstawie średniej produkcji na jedną krowę w latach 2004–2013.

               (20)

               Należy przyznać pomoc w odniesieniu do hodowli, przetwarzania i wprowadzania do obrotu reniferów, unikając nadmiernych rekompensat w związku z pomocą przyznaną zgodnie z art. 213 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (5).

               (21)

               W odniesieniu do produkcji roślinnej, aby zapewnić elastyczność w zakresie użytkowania gruntów rolnych przez różne sektory produkcji, maksymalny dozwolony obszar powinien wynosić 944 300 ha, jak określono w załączniku II do decyzji C(2009) 3067 zmienionej decyzją C(2015) 2790, który to obszar może obejmować maksymalnie 481 200 ha użytków zielonych.

               (22)

               W odniesieniu do upraw szklarniowych odrębny maksymalny dozwolony obszar należy ustanowić na 203 ha, co odpowiada tradycyjnemu obszarowi produkcji w północnych regionach Finlandii.

               (23)

               W przypadku gdy liczba czynników produkcji w danej kategorii przekracza maksymalną liczbę w danym roku, liczbę kwalifikujących się czynników produkcji należy zmniejszyć o odpowiadającą liczbę czynników produkcji w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym przekroczono tę maksymalną liczbę.

               (24)

               Zgodnie z art. 143 ust. 2 Aktu przystąpienia Finlandia powinna przekazać Komisji informacje na temat wdrażania i skutków pomocy. W celu lepszej oceny długoterminowych skutków pomocy oraz w celu ustalenia poziomów pomocy jako średnich pięcioletnich należy co pięć lat składać sprawozdania o społeczno-gospodarczych skutkach pomocy i przekazywać coroczne sprawozdania zawierające informacje finansowe i inne informacje dotyczące wdrażania, niezbędne do zapewnienia przestrzegania warunków ustanowionych w niniejszej decyzji.

               (25)

               Finlandia powinna zapewnić podjęcie odpowiednich środków kontroli w stosunku do beneficjentów pomocy. W celu zapewnienia skuteczności tych środków i przejrzystości wdrażania programu pomocy wspomniane środki kontroli należy w jak największym stopniu dostosować do środków stosowanych w ramach wspólnej polityki rolnej.

               (26)

               Należy zatem uchylić decyzję C(2009) 3067,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zatwierdzona pomoc
   1.   Od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. Finlandia jest uprawniona do wdrażania programu pomocy długoterminowej dla rolnictwa w północnych regionach obejmujących jednostki gminne (kunta) wymienione w załączniku I.
   2.   Całkowita kwota przyznanej pomocy nie przekracza 563,9 mln EUR na rok kalendarzowy, z czego maksymalnie 216,9 mln EUR przeznacza się na produkcję mleka krowiego. Kwoty te uznaje się za roczne średnie pomocy przyznanej w okresie pięciu lat kalendarzowych objętych niniejszą decyzją.
   3.   Kategorie pomocy i sektory produkcji w odniesieniu do każdej kategorii, maksymalne dopuszczalne średnie roczne kwoty na kategorię pomocy, obliczone zgodnie z ust. 2, a także maksymalną roczną liczbę kwalifikujących się czynników produkcji na kategorię pomocy określono w załączniku II.
   4.   Pomoc przyznaje się na podstawie kwalifikujących się czynników produkcji w następujący sposób:

               a)

               na dużą jednostkę przeliczeniową inwentarza w przypadku produkcji zwierzęcej;

               b)

               na hektar w przypadku produkcji roślinnej;

               c)

               na m2 w przypadku upraw szklarniowych;

               d)

               na m3 w przypadku przechowywania produktów ogrodniczych; oraz

               e)

               jako rekompensatę kosztów rzeczywistych z tytułu transportu mleka i mięsa oraz niezbędnych usług w zakresie produkcji zwierzęcej, odliczając wszelkie inne wsparcie publiczne na pokrycie tych samych kosztów.

         Pomoc na rzecz produkcji mleka krowiego i dopłaty do przechowywania dzikich jagód i grzybów dziko rosnących mogą zostać przyznane na kilogram rzeczywistej produkcji.
   Pomoc na rzecz hodowli reniferów nie może prowadzić do nadmiernej rekompensaty w związku z pomocą przyznaną na mocy art. 213 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
   Kursy przeliczeniowe na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza dla różnych rodzajów zwierząt gospodarskich są określone w załączniku III.
   5.   Zgodnie z ust. 3 oraz w granicach określonych w załączniku II, Finlandia dokonuje rozróżnienia pomocy w swoich północnych regionach i ustala corocznie kwoty pomocy z tytułu czynnika produkcji, kosztu lub jednostki produkcji na podstawie obiektywnych kryteriów odnoszących się do stopnia nasilenia naturalnego utrudnienia i innych czynników przyczyniających się do osiągnięcia celów określonych w art. 142 ust. 3 akapit trzeci Aktu przystąpienia.
   Artykuł 2
   Okresy odniesienia i niektóre maksymalne liczby czynników produkcji
   1.   Okres odniesienia, o którym mowa w art. 142 ust. 3 akapit pierwszy tiret drugie Aktu przystąpienia jest następujący:

               a)

               w odniesieniu do produkcji: 1992 r. dla mleka krowiego i bydła; 1993 r. dla ogrodnictwa; średnia z lat 1991, 1992 i 1993 dla innych produktów;

               b)

               w odniesieniu do ogólnego poziomu wsparcia: 1993 r.

         2.   Maksymalna liczba kwalifikujących się krów mlecznych wynosi 227 200.
   3.   Maksymalna liczba kwalifikujących się hektarów produkcji roślinnej wynosi 944 300 ha, w tym maksymalnie 481 200 ha użytków zielonych i 203 ha upraw szklarniowych.
   Artykuł 3
   Warunki przyznawania pomocy
   1.   Finlandia określa, w granicach przewidzianych w niniejszej decyzji, warunki przyznawania pomocy różnym kategoriom beneficjentów. Warunki te obejmują stosowane kryteria kwalifikowalności i wyboru oraz zapewniają równe traktowanie beneficjentów.
   2.   Finlandia co roku wypłaca pomoc na rzecz beneficjentów na podstawie rzeczywistych wskaźników produkcji lub jednostek produkcyjnych, o których mowa w art. 1 ust. 3. Na podstawie wstępnych szacunków na dany rok mogą być wypłacane zaliczki na poczet pomocy.
   3.   W przypadku mleka krowiego pomoc może być wypłacana w ratach miesięcznych na podstawie rzeczywistych danych liczbowych dotyczących produkcji.
   4.   Przekroczenie maksymalnej rocznej liczby czynników produkcji kwalifikujących się do pomocy określonych w załączniku II uwzględnia się jako odpowiednie zmniejszenie liczby czynników produkcji kwalifikujących się do pomocy w roku następującym po roku, w którym nastąpiło przekroczenie.
   5.   Nadpłatę lub nienależną płatność na rzecz beneficjenta odzyskuje się, odliczając odpowiednie kwoty od pomocy wypłacanej beneficjentowi w kolejnym roku lub w inny sposób w tym samym roku, w przypadku gdy beneficjentowi nie wypłaca się żadnych kwot pomocy.
   Artykuł 4
   Informacje i środki kontroli
   1.   W ramach informacji przekazywanych zgodnie z art. 143 ust. 2 Aktu przystąpienia Finlandia przedkłada Komisji co roku do dnia 1 czerwca informacje na temat wdrażania pomocy przyznanej na podstawie niniejszej decyzji w poprzednim roku kalendarzowym.
   Informacje te dotyczą zwłaszcza:

               a)

               identyfikacji gmin, w których wypłacono pomoc, za pomocą szczegółowej mapy oraz, w razie potrzeby, za pomocą innych danych;

               b)

               całkowitej produkcji obejmującej rok sprawozdawczy w przypadku regionów kwalifikujących się do objęcia pomocą na podstawie niniejszej decyzji, wyrażonej w ilościach dla każdego z produktów wymienionych w załączniku II;

               c)

               łącznej liczby czynników produkcji, liczby czynników produkcji kwalifikujących się do pomocy oraz liczby czynników produkcji wspieranych na sektor produkcji określony w załączniku II w podziale na produkty w poszczególnych sektorach, w tym wskazania przekroczenia kwalifikującej się maksymalnej rocznej liczby czynników produkcji;

               d)

               całkowitej wypłaconej pomocy, całkowitej kwoty pomocy przypadającej na kategorię pomocy i rodzaj produkcji, kwot wypłaconych na rzecz beneficjentów według czynnika produkcyjnego/innej jednostki, a także kryteriów różnicujących kwoty pomocy według podregionów i rodzajów gospodarstw rolnych lub na podstawie innych czynników;

               e)

               zastosowanego systemu płatności wraz ze szczegółami dotyczącymi wszelkich zaliczek opartych na szacunkach, płatności końcowych, a także stwierdzonych nadpłat i ich odzyskiwania;

               f)

               kwot pomocy zgodnie z art. 32 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 i na mocy art. 213 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, wypłacane w gminach objętych niniejszą decyzją; oraz

               g)

               odniesień do ustawodawstwa krajowego, w ramach którego pomoc jest wykonywana.

         2.   Przed dniem 1 czerwca 2022 r. Finlandia, oprócz sprawozdania rocznego obejmującego rok 2021, przedkłada Komisji sprawozdanie obejmujące pięcioletni okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.
   W sprawozdaniu wskazuje się w szczególności:

               a)

               całkowitą kwotę pomocy wypłaconą w trakcie pięcioletniego okresu oraz jej podział na kategorie pomocy, rodzaje produkcji i podregiony;

               b)

               całkowitą produkcję, liczbę czynników produkcji i poziomy dochodów rolników w regionach kwalifikujących się do pomocy;

               c)

               zmiany w produkcji rolnej, przetwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu w społecznym i gospodarczym kontekście regionów północnych;

               d)

               wpływ pomocy na ochronę środowiska naturalnego i ochronę terenów wiejskich; oraz

               e)

               wnioski dotyczące rozwoju pomocy w oparciu o dane przedstawione w sprawozdaniu, krajowy i unijny kontekst produkcji rolnej, a także inne istotne czynniki.

         3.   Finlandia dostarcza dane w formie zgodnej ze standardami statystycznymi stosowanymi przez Unię.
   4.   Finlandia podejmuje wszelkie kroki niezbędne do zastosowania niniejszej decyzji i odpowiednie środki kontroli w stosunku do beneficjentów pomocy.
   5.   Środki kontroli są w jak najszerszym zakresie zharmonizowane z systemami kontroli stosowanymi w ramach unijnych systemów wsparcia.
   Artykuł 5
   Zastosowanie ewentualnych zmian
   Jeżeli Komisja podejmie decyzję o zmianie niniejszej decyzji, w szczególności na podstawie zmian we wspólnej organizacji rynków rolnych lub w systemie wsparcia bezpośredniego bądź zmiany stawki jakiejkolwiek zatwierdzonej krajowej pomocy państwa w dziedzinie rolnictwa, każda zmiana programu pomocy zatwierdzonego niniejszą decyzją ma zastosowanie tylko od roku następującego po roku, w którym zmiana została przyjęta.
   Artykuł 6
   Uchylenie
   Decyzja C(2009) 3067 traci moc.
   Artykuł 7
   Adresat
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Komisji 95/196/WE z dnia 4 maja 1995 r. w sprawie krajowego programu pomocy długoterminowej dla rolnictwa w północnych regionach Finlandii (Dz.U. L 126 z 9.6.1995, s. 35).

      (2)  Decyzja Komisji C(2009) 3067 z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie krajowego programu pomocy długoterminowej dla rolnictwa w północnych regionach Finlandii.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

      ZAŁĄCZNIK I

         GMINY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 1

      Enonkoski, Hankasalmi, Heinävesi, Ilmajoki, Isokyrö, Joensuu, Joroinen, Juva, Jyväskylä, Jämsä (1), Kaskinen, Kauhajoki, Kauhava, Kitee, Korsnäs, Kristiinankaupunki, Kuopio, Kuortane, Kurikka, Laihia, Lapua, Laukaa, Leppävirta, Liperi, Maalahti, Mikkeli, Mustasaari, Muurame, Mänttä-Vilppula, Närpiö, Outokumpu, Parikkala, Pieksämäki, Puumala, Rantasalmi, Rautjärvi, Ruokolahti, Ruovesi, Rääkkylä, Savitaipale, Savonlinna, Seinäjoki, Siilinjärvi, Sulkava, Suonenjoki, Taipalsaari, Teuva, Tuusniemi, Uusikaarlepyy, Vaasa, Varkaus, Vöyri, Alajärvi, Alavieska, Alavus, Evijärvi, Haapajärvi, Haapavesi, Halsua, Hirvensalmi, Honkajoki, Iisalmi, Isojoki, Joutsa, Juankoski, Kaavi, Kalajoki, Kangasniemi, Kannonkoski, Kannus, Karijoki, Karstula, Karvia, Kaustinen, Keitele, Kempele, Keuruu, Kihniö, Kinnula, Kiuruvesi, Kivijärvi, Kokkola, Konnevesi, Kontiolahti, Kruunupyy, Kyyjärvi, Kärsämäki, Lapinlahti, Lappajärvi, Lestijärvi, Liminka, Luhanka, Lumijoki, Luoto, Merijärvi, Merikarvia, Muhos, Multia, Nivala, Oulainen, Parkano, Pedersören kunta, Perho, Pertunmaa, Petäjävesi, Pielavesi, Pietarsaari, Pihtipudas, Polvijärvi, Pyhäjoki, Pyhäjärvi, Pyhäntä, Raahe, Rautalampi, Reisjärvi, Saarijärvi, Sievi, Siikainen, Siikajoki, Siikalatva, Soini, Sonkajärvi, Tervo, Tohmajärvi, Toholampi, Toivakka, Tyrnävä, Uurainen, Vesanto, Veteli, Vieremä, Viitasaari, Vimpeli, Virrat, Ylivieska, Ylöjärvi (2), Ähtäri, Äänekoski, Ilomantsi, Juuka, Kajaani, Lieksa, Nurmes, Paltamo, Rautavaara, Ristijärvi, Sotkamo, Vaala, Valtimo, Oulu, Utajärvi, Hailuoto, Hyrynsalmi, Ii, Kemi, Keminmaa, Kuhmo, Simo, Tervola, Tornio, Kemijärvi, Pello, Pudasjärvi, Puolanka, Ranua, Rovaniemi, Suomussalmi, Taivalkoski, Ylitornio, Kuusamo, Posio, Kittilä, Kolari, Pelkosenniemi, Salla, Savukoski, Sodankylä, Enontekiö, Inari, Muonio, Utsjoki.

         (1)  Wyłącznie obszar dawnych gmin Jämsänkoski i Kuorevesi.

         (2)  Wyłącznie obszar dawnej gminy Kuru.

      ZAŁĄCZNIK II

         SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE POMOCY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 3

                  Kategoria pomocy

                  Sektory produkcji

                  Maksymalna średnia roczna pomoc w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.
                  (mln EUR) (1)

                  Maksymalna roczna liczba kwalifikujących się czynników produkcji

                              1.

                              Hodowla zwierząt

                  Mleko krowie, bydło, maciorki i kozy, konie, trzoda chlewna i drób

                  433,7
                  z czego mleko krowie
                  216,9

                  227 200  krów mlecznych, 181 000  innych dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, 139 200  dużych jednostek przeliczeniowych trzody chlewnej i drobiu (1)

                              2.

                              Produkcja roślinna

                  Pola i uprawy szklarniowe, przechowywanie produktów ogrodniczych

                  110,5

                  944 300  ha w przypadku produkcji roślinnej, z czego 481 200  ha użytków zielonych;
                  203 ha upraw szklarniowych

                              3.

                              Inne rodzaje pomocy

                  Pomoc na rzecz reniferów, transportu mleka i mięsa, niezbędnych usług w zakresie produkcji zwierzęcej, przechowywania dzikich jagód i grzybów

                  19,7

                  171 100  reniferów

                  Pomoc ogółem

                  563,9

         (1)  Ilość referencyjna dla pomocy niezwiązanej z wielkością produkcji w odniesieniu do trzody chlewnej i drobiu.

      ZAŁĄCZNIK III

         WSPÓŁCZYNNIKI STOSOWANE PRZY PRZELICZANIU NA DUŻE JEDNOSTKI PRZELICZENIOWE INWENTARZA (DJP), O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 4

      Poniższą tabelę należy stosować przy określaniu średniej liczby dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

         Maksymalna liczba dużych jednostek przeliczeniowych

                  DJP

                  Bydło w wieku powyżej dwóch lat i krowy mamki

                  1,0

                  Krowy mamki, jałówki w wieku od sześciu miesięcy do dwóch lat

                  0,6

                  Inne rodzaje bydła w wieku od sześciu miesięcy do dwóch lat

                  0,6

                  Maciorki

                  0,2

                  Kozy

                  0,2

                  Konie (w wieku powyżej sześciu miesięcy):

                              —

                              klacze hodowlane, w tym klacze kuców

                  1,0

                              —

                              konie fińskie

                  1,0

                              —

                              inne rodzaje koni i kuców w wieku od jednego roku do trzech lat

                  0,6