title: 2005/845/Euratom: Decyzja Komisji z dnia  25 listopada 2005 r.  w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego

text:
               30.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/27

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 25 listopada 2005 r.
   w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego
   (2005/845/Euratom)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ustęp drugi,
   uwzględniając decyzję Rady z dnia 23 maja 2005 r. zatwierdzającą zawarcie Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umawiającymi się Stronami Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego są dwadzieścia trzy Państwa Członkowskie.

               (2)

               Europejska Wspólnota Energii Atomowej powinna przystąpić do Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej przystąpienie do Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego.
   Do niniejszej decyzji załącza się tekst Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego oraz deklarację złożoną przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej zgodnie z postanowieniami art. 14 ust. 5 lit. c) tej Konwencji.
   Artykuł 2
   Dokument przystąpienia zostaje złożony dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, będącemu depozytariuszem Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego, w jak najkrótszym terminie od dnia przyjęcia niniejszej decyzji pismem podpisanym przez Szefa Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej przy organizacjach międzynarodowych w Wiedniu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 listopada 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Andris PIEBALGS

            Członek Komisji

   Deklaracja, o której mowa w artykule 14 ustęp 5 litera c) Konwencji o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego
   Wspólnota posiada kompetencje, dzielone z Państwami Członkowskimi, w dziedzinie pomocy w przypadku zagrożenia radiologicznego w zakresie określonym artykułem 2 litera b) oraz właściwymi przepisami tytułu II, rozdziału 3 zatytułowanego „Ochrona zdrowia i bezpieczeństwo” Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
    ---documentbreak---

               30.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/28

         KONWENCJA O POMOCY W PRZYPADKU AWARII JĄDROWEJ LUB ZAGROŻENIA RADIOLOGICZNEGO
   PAŃSTWA-STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
   ŚWIADOME, iż w wielu Państwach prowadzona jest działalność jądrowa,
   BIORĄC POD UWAGĘ, że były i nadal są podejmowane działania o charakterze globalnym ukierunkowane na zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w działalności jądrowej celem zapobieżenia awariom jądrowym oraz minimalizowania skutków ewentualnych takich awarii w razie ich wystąpienia,
   PRAGNĄC wzmacniać dalszą międzynarodową współpracę w zakresie bezpiecznego rozwoju i wykorzystania energii jądrowej,
   PRZEKONANE o potrzebie ustanowienia ram międzynarodowych umożliwiających szybkie zapewnienie pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego celem złagodzenia ich skutków,
   BIORĄC POD UWAGĘ pożytek płynący z dwustronnych i wielostronnych porozumień dotyczących pomocy wzajemnej w tym zakresie,
   BIORĄC POD UWAGĘ działalność Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w zakresie opracowywania wytycznych dotyczących wzajemnej pomocy w sytuacjach kryzysowych w związku z awarią jądrową lub zagrożeniem radiologicznym,
   UZGODNIŁY, co następuje:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Państwa-Strony współpracują ze sobą oraz z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (zwaną dalej „Agencją”), zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji, celem ułatwienia szybkiej pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego dla zminimalizowania ich skutków i ochrony życia, mienia oraz środowiska przed skutkami uwolnienia się materiałów radioaktywnych.
   2.   W celu ułatwienia takiej współpracy Państwa-Strony mogą zawrzeć dwustronne lub wielostronne porozumienia lub, w stosownych przypadkach, szereg takich porozumień w sprawie zapobiegania lub minimalizowania obrażeń cielesnych i zniszczeń mogących powstać wskutek awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego.
   3.   Państwa-Strony zwracają się do Agencji, działającej w ramach swojego statutu, o dołożenie wszelkich starań zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji dla propagowania, ułatwiania oraz wspierania współpracy między Państwami-Stronami przewidzianej niniejszą Konwencją.
   Artykuł 2
   Świadczenie pomocy
   1.   Jeżeli Państwo-Strona potrzebuje pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego, niezależnie od tego, czy taka awaria lub zagrożenie powstało na jego terytorium, w obszarze jego jurysdykcji lub kontroli, czy też nie, może ono zwrócić się o pomoc do dowolnego innego Państwa-Strony – bezpośrednio lub za pośrednictwem Agencji – oraz do Agencji lub, w stosownych przypadkach, do innych międzynarodowych organizacji międzyrządowych (zwanych dalej „organizacjami międzynarodowymi”).
   2.   Państwo-Strona wnioskujące o pomoc określa zakres i rodzaj wymaganej pomocy oraz, jeśli to możliwe, przekazuje stronie udzielającej pomocy informacje niezbędne tej stronie do ustalenia zakresu, w jakim będzie ona w stanie odpowiedzieć na wniosek. W sytuacji gdy wnioskujące Państwo Strona nie jest w stanie określić zakresu i rodzaju wymaganej pomocy, wnioskujące Państwo Strona oraz strona udzielająca pomocy decydują o zakresie i rodzaju wymaganej pomocy w drodze konsultacji.
   3.   Każde Państwo-Strona, do którego skierowany jest wniosek o pomoc, niezwłocznie podejmuje decyzję i powiadamia wnioskujące Państwo-Stronę – bezpośrednio lub za pośrednictwem Agencji – o tym, czy jest w stanie udzielić wymaganej pomocy, oraz o zakresie i warunkach pomocy, jaka może zostać udzielona.
   4.   W granicach swoich możliwości Państwa-Strony wskazują i powiadamiają Agencję o ekspertach, sprzęcie i materiałach dostępnych w ramach pomocy dla innych Państw-Stron w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego, a także o warunkach, szczególnie finansowych, na jakich pomoc taka może zostać zapewniona.
   5.   Państwo-Strona może wnioskować o pomoc związaną z leczeniem osób poszkodowanych w związku z awarią jądrową lub zagrożeniem radiologicznym lub z tymczasowym przeniesieniem takich osób na terytorium innego Państwa-Strony.
   6.   Zgodnie ze swoim statutem oraz z postanowieniami niniejszej Konwencji Agencja odpowiada na wniosek o pomoc złożony przez wnioskujące Państwo-Stronę lub Państwo Członkowskie w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego poprzez:

               a)

               udostępnienie odpowiednich zasobów przeznaczonych na ten cel;

               b)

               szybkie przekazanie wniosku innym Państwom oraz organizacjom międzynarodowym, które, zgodnie z informacjami posiadanymi przez Agencję, mogą dysponować niezbędnymi zasobami;

               c)

               o ile Państwo wnioskujące wystąpi z takim wnioskiem, koordynację pomocy na szczeblu międzynarodowym w przypadku, gdy pomoc taka staje się dostępna.

         Artykuł 3
   Kierowanie pomocą oraz jej kontrola
   O ile nie postanowiono inaczej:

               a)

               za całościowe kierowanie, kontrolę, koordynację i nadzór nad pomocą na terytorium Państwa wnioskującego odpowiedzialne jest Państwo wnioskujące. W przypadkach świadczenia pomocy z udziałem personelu strona udzielająca pomocy w porozumieniu z Państwem wnioskującym mianuje osobę odpowiedzialną, która zachowa bezpośredni nadzór operacyjny nad zapewnianym przez tę stronę personelem oraz sprzętem. Mianowana osoba powinna sprawować nadzór we współpracy z właściwymi organami Państwa wnioskującego;

               b)

               w miarę swoich możliwości Państwo wnioskujące zapewnia lokalną infrastrukturę i obsługę dla właściwego i skutecznego zarządzania pomocą. Zapewnia ono także ochronę personelu, sprzętu i materiałów sprowadzanych w tym celu na jego terytorium przez stronę udzielającą pomocy lub w jej imieniu;

               c)

               prawo własności do sprzętu oraz materiałów zapewnionych przez którąkolwiek ze stron na okres świadczenia pomocy pozostaje nienaruszone, a ponadto należy zapewnić ich zwrot;

               d)

               Państwo-Strona świadczące pomoc w odpowiedzi na wniosek złożony zgodnie z artykułem 2 ustęp 5 koordynuje taką pomoc na swoim terytorium.

         Artykuł 4
   Właściwe organy i punkty kontaktowe
   1.   Każde Państwo-Strona powiadamia Agencję oraz pozostałe Państwa-Strony, bezpośrednio lub za pośrednictwem Agencji, o swoich właściwych organach oraz punktach kontaktowych upoważnionych do składania i otrzymywania wniosków o pomoc oraz przyjmowania ofert pomocy. Punkty kontaktowe oraz centrum koordynacji w strukturach Agencji są dostępne w trybie ciągłym.
   2.   Każde Państwo-Strona niezwłocznie informuje Agencję o wszelkich zmianach, które mogą wystąpić w zakresie informacji, o których mowa w ustępie 1.
   3.   Agencja w sposób regularny i sprawny przekazuje Państwom-Stronom, Państwom Członkowskim oraz właściwym organizacjom międzynarodowym informacje, o których mowa w ustępach 1 i 2.
   Artykuł 5
   Funkcje Agencji
   Zgodnie z artykułem 1 ustęp 3 i bez uszczerbku dla pozostałych postanowień niniejszej Konwencji Państwa-Strony zwracają się do Agencji o:

               a)

               zbieranie i rozpowszechnianie wśród Państw-Stron oraz Państw Członkowskich informacji dotyczących:

                           i)

                           ekspertów, sprzętu i materiałów, które mogą zostać udostępnione w przypadku awarii jądrowych lub zagrożeń radiologicznych;

                           ii)

                           metod, technik i dostępnych wyników badań dotyczących reagowania na awarie jądrowe lub zagrożenia radiologiczne;

               b)

               udzielanie Państwu-Stronie lub Państwu Członkowskiemu pomocy w odpowiedzi na odpowiedni wniosek dotyczący następujących zagadnień lub innych odnośnych kwestii:

                           i)

                           przygotowywanie zarówno planów awaryjnych na wypadek awarii jądrowych i zagrożeń radiologicznych, jak i stosownego ustawodawstwa;

                           ii)

                           opracowywanie stosownych programów szkoleniowych dla personelu biorącego udział w działaniach związanych z awariami jądrowymi i zagrożeniami radiologicznymi;

                           iii)

                           przekazywanie wniosków o pomoc oraz odpowiednich informacji w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego;

                           iv)

                           opracowywanie odpowiednich programów, procedur i standardów monitoringu radiacyjnego;

                           v)

                           prowadzenie dochodzeń odnośnie do możliwości utworzenia stosownych systemów monitoringu radiacyjnego;

               c)

               udostępnianie Państwu-Stronie lub Państwu Członkowskiemu wnioskującemu o pomoc w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego odpowiednich zasobów przyznanych w celu przeprowadzenia wstępnej oceny awarii lub zagrożenia;

               d)

               oferowanie swoich dobrych usług Państwom-Stronom i Państwom Członkowskim w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego;

               e)

               nawiązywanie i podtrzymywanie kontaktów z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi w celu pozyskiwania i wymiany odnośnych informacji oraz danych, a także udostępnianie wykazu takich organizacji Państwom-Stronom oraz wyżej wymienionym organizacjom.

         Artykuł 6
   Poufność i oświadczenia publiczne
   1.   Państwo wnioskujące oraz strona udzielająca pomocy przestrzegają tajności wszelkich poufnych informacji udostępnianych im w związku z udzielaniem pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego. Informacje takie będą wykorzystywane wyłącznie w celach związanych z uzgodnioną pomocą.
   2.   Strona udzielająca pomocy podejmują wszelkie dostępne kroki w celu porozumienia się z Państwem wnioskującym przed dokonaniem publicznego ujawnienia informacji na temat pomocy udzielanej w związku z awarią jądrową lub zagrożeniem radiologicznym.
   Artykuł 7
   Zwrot kosztów
   1.   Strona udzielająca pomocy może oferować pomoc bez obciążania kosztami Państwa wnioskującego. Rozważając możliwość zaoferowania pomocy w takim trybie, strona udzielająca pomocy uwzględnia:

               a)

               charakter awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego;

               b)

               miejsce wystąpienia awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego;

               c)

               potrzeby krajów rozwijających się;

               d)

               szczególne potrzeby krajów nieposiadających instalacji jądrowych;

               e)

               wszelkie inne istotne czynniki.

         2.   W przypadku gdy pomoc udzielana jest na zasadzie całkowitego lub częściowego zwrotu kosztów, Państwo wnioskujące zwraca stronie udzielającej pomocy koszty poniesione z tytułu usług świadczonych przez działające w jej imieniu osoby lub organizacje oraz wszystkie koszty związane z pomocą w zakresie, w jakim nie są one bezpośrednio pokrywane przez Państwo wnioskujące. O ile nie uzgodniono inaczej, zwrot następuje w miarę możliwości jak najszybciej po złożeniu przez stronę udzielającą pomocy wniosku o zwrot kosztów do Państwa wnioskującego, a w zakresie kosztów niebędących kosztami miejscowymi dopuszcza się swobodny transfer.
   3.   Bez uszczerbku dla postanowień ustępu 2, strona udzielająca pomocy może w dowolnym momencie zrzec się zwrotu całości lub części kosztów lub wyrazić zgodę na jego odroczenie. Rozważając możliwość zrzeczenia się lub odroczenia zwrotu kosztów, strony udzielające pomocy winny w należytym stopniu uwzględnić potrzeby krajów rozwijających się.
   Artykuł 8
   Przywileje, immunitety oraz udogodnienia
   1.   Państwo wnioskujące zapewnia personelowi strony udzielającej pomocy oraz personelowi działającemu w jej imieniu wszelkie niezbędne przywileje, immunitety oraz udogodnienia przy wykonywaniu zadań związanych z udzielaniem pomocy.
   2.   Państwo wnioskujące zapewnia następujące przywileje oraz immunitety personelowi strony udzielającej pomocy lub personelowi działającemu w jej imieniu, który został w należytym trybie zgłoszony do Państwa wnioskującego oraz zatwierdzony przez to Państwo:

               a)

               immunitet chroniący przed aresztowaniem, zatrzymaniem i postępowaniem sądowym, w tym w sprawach karnych, cywilnych i administracyjnych pozostających w jurysdykcji Państwa wnioskującego, w związku z działaniami lub zaniedbaniami w trakcie wykonywania obowiązków;

               b)

               zwolnienie od podatków, ceł i innych opłat z wyjątkiem tych, które są w zwykłym trybie wliczane w cenę towarów lub w opłaty za świadczone usługi w odniesieniu do wykonywania przez ten personel zadań związanych z udzielaniem pomocy.

         3.   Państwo wnioskujące:

               a)

               zapewnia stronie udzielającej pomocy zwolnienie od podatków, ceł i innych opłat od sprzętu i mienia sprowadzanego na terytorium Państwa wnioskującego przez stronę udzielającą pomocy w celach związanych z udzielaniem pomocy;

               b)

               zapewnia ochronę przed konfiskatą, zajęciem i zarekwirowaniem takiego sprzętu oraz mienia.

         4.   Państwo wnioskujące zapewnia zwrot takiego sprzętu i mienia. Na wniosek strony udzielającej pomocy Państwo wnioskujące zapewnia w miarę swoich możliwości niezbędne odkażenie odzyskiwalnego sprzętu użytkowanego w ramach udzielania pomocy przed dokonaniem jego zwrotu.
   5.   Państwo wnioskujące ułatwia wjazd, pobyt oraz wyjazd ze swojego terytorium dla personelu zgłoszonego zgodnie z ustępem 2 oraz sprzętu i mienia wykorzystywanego przy udzielaniu pomocy.
   6.   Żadne postanowienia niniejszego artykułu nie wymagają od Państwa wnioskującego zapewnienia swoim obywatelom lub osobom posiadającym prawo stałego pobytu na jego terytorium przywilejów i immunitetów określonych w poprzednich ustępach.
   7.   Bez uszczerbku dla przywilejów i immunitetów wszyscy beneficjenci takich przywilejów i immunitetów przysługujących na mocy niniejszego artykułu mają obowiązek przestrzegać praw i przepisów Państwa wnioskującego. Wymaga się od nich także nieingerowania w sprawy wewnętrzne Państwa wnioskującego.
   8.   Żadne postanowienia niniejszego artykułu nie naruszają praw ani obowiązków w odniesieniu do przywilejów oraz immunitetów przyznanych na mocy innych umów międzynarodowych bądź zasad międzynarodowego prawa zwyczajowego.
   9.   Podpisując, ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając niniejszą Konwencję lub przystępując do niej, Państwo może oświadczyć, iż nie uważa się za związane postanowieniami ustępów 2 i 3 w całości lub w części.
   10.   Państwo-Strona, które złożyło oświadczenie zgodnie z ustępem 9, może w dowolnym momencie wycofać je poprzez powiadomienie o tym depozytariusza.
   Artykuł 9
   Tranzyt personelu, sprzętu i mienia
   Na wniosek Państwa wnioskującego lub strony udzielającej pomocy każde Państwo-Strona dąży do ułatwienia tranzytu przez swoje terytorium w kierunku do oraz z Państwa wnioskującego dla zgłoszonego w należytym trybie personelu, sprzętu oraz mienia wykorzystywanego w udzielaniu pomocy.
   Artykuł 10
   Roszczenia i rekompensaty
   1.   Państwa-Strony podejmują bliską współpracę w celu ułatwienia rozstrzygnięć postępowania sądowego oraz zaspokajania roszczeń przewidzianych w niniejszym artykule.
   2.   O ile nie uzgodniono inaczej, w odniesieniu do zgonu lub obrażeń cielesnych osób, zniszczenia lub utraty mienia bądź zniszczenia środowiska spowodowanego na terytorium danego Państwa wnioskującego lub na innym terenie podlegającym jego jurysdykcji lub kontroli w trakcie świadczenia wnioskowanej pomocy Państwo wnioskujące:

               a)

               nie wszczyna postępowania sądowego przeciwko stronie udzielającej pomocy ani osobom czy innym podmiotom prawnym działającym w jej imieniu;

               b)

               przyjmuje na siebie odpowiedzialność za postępowanie sądowe oraz roszczenia zgłoszone przez strony trzecie przeciwko stronie udzielającej pomocy lub przeciwko osobom czy innym podmiotom prawnym działającym w jej imieniu;

               c)

               zwalnia od odpowiedzialności stronę udzielającą pomocy lub osoby czy inne podmioty prawne działające w jej imieniu w zakresie postępowania sądowego oraz roszczeń wskazanych w literze b);

               d)

               zapewnia rekompensatę stronie udzielającej pomocy lub osobom czy innym podmiotom prawnym działającym w jej imieniu z tytułu:

                           i)

                           zgonu lub obrażeń cielesnych personelu strony udzielającej pomocy lub osób działających w jej imieniu;

                           ii)

                           utraty lub uszkodzenia sprzętu trwałego użytku lub materiałów związanych z taką pomocą;

         z wyjątkiem przypadków świadomego działania osób, które spowodowały zgon, obrażenia cielesne osób, utratę lub uszkodzenie mienia.
   3.   Niniejszy artykuł nie wyklucza rekompensaty ani odszkodowania dostępnego na mocy stosownej umowy międzynarodowej lub prawa krajowego dowolnego Państwa.
   4.   Żadne postanowienia niniejszego artykułu nie wymagają od Państwa wnioskującego stosowania ustępu 2 w całości lub w części do swoich obywateli lub do osób posiadających prawo stałego pobytu na jego terytorium.
   5.   Podpisując, ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając niniejszą Konwencję lub przystępując do niej, Państwo może oświadczyć:

               a)

               iż nie uważa się za związane postanowieniami ustępu 2 w całości lub w części;

               b)

               iż nie będzie stosować postanowień ustępu 2 w całości lub w części w przypadkach rażącego zaniedbania ze strony osób, które spowodowały zgon, obrażenia cielesne, utratę lub uszkodzenie.

         6.   Państwo Strona, które złożyło oświadczenie przewidziane w ustępie 5, może w dowolnym momencie wycofać je poprzez powiadomienie o tym depozytariusza.
   Artykuł 11
   Zaprzestanie pomocy
   Wnioskujące Państwo lub strona udzielająca pomocy może w dowolnym momencie, po odbyciu odpowiednich konsultacji oraz za pisemnym powiadomieniem, złożyć wniosek o zaprzestanie pomocy otrzymywanej lub udzielanej na mocy niniejszej Konwencji. Po złożeniu takiego wniosku strony podejmują wzajemne konsultacje celem poczynienia przygotowań do zakończenia pomocy we właściwym trybie.
   Artykuł 12
   Stosunek do innych umów międzynarodowych
   Niniejsza Konwencja nie narusza wzajemnych praw i obowiązków Państw-Stron w ramach istniejących umów międzynarodowych, które dotyczą kwestii poruszanych w niniejszej Konwencji ani w ramach przyszłych umów międzynarodowych zawieranych zgodnie z przedmiotem i celem niniejszej Konwencji.
   Artykuł 13
   Rozstrzyganie sporów
   1.   W przypadku powstania sporu między Państwami-Stronami bądź między Państwem Stroną a Agencją w zakresie interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji strony sporu podejmują konsultacje celem rozstrzygnięcia sporu na drodze negocjacji lub przy pomocy innych pokojowych środków rozstrzygania sporów możliwych do przyjęcia przez strony.
   2.   Jeżeli tego rodzaju spór między Państwami-Stronami nie może zostać rozstrzygnięty w ciągu jednego roku od wystosowania wniosku o podjęcie konsultacji zgodnie z ust. 1, zostanie on, na wniosek dowolnej strony takiego sporu, zgłoszony do postępowania arbitrażowego lub poddany pod rozstrzygnięcie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Jeżeli w przypadku zgłoszenia sporu do postępowania arbitrażowego strony sporu nie są w stanie w ciągu sześciu miesięcy od daty wniosku osiągnąć porozumienia w sprawie organizacji arbitrażu, strona może zwrócić się do Prezesa Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości lub Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o powołanie jednego lub kilku arbitrów. W przypadku złożenia w tym samym czasie wniosków przez strony sporu pierwszeństwo ma wniosek złożony do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
   3.   Podpisując, ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając niniejszą Konwencję lub przystępując do niej, Państwo może oświadczyć, iż nie uważa się za związane jedną lub obiema procedurami rozstrzygania sporów przewidzianymi w ustępie 2. Pozostałe Państwa Strony nie będą związane procedurą rozstrzygania sporów przewidzianą w ustępie 2 w odniesieniu do Państwa-Strony, dla którego takie oświadczenie pozostaje w mocy.
   4.   Państwo-Strona, które złożyło oświadczenie zgodnie z ustępem 3, może w dowolnym momencie wycofać je poprzez powiadomienie o tym depozytariusza.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu przez wszystkie Państwa oraz Namibię, reprezentowaną przez Radę ONZ ds. Namibii, w siedzibie Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu oraz w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, odpowiednio od dnia 26 września 1986 roku i 6 października 1986 roku do momentu jej wejścia w życie lub przez okres dwunastu miesięcy, w zależności od tego, który z tych okresów jest dłuższy.
   2.   Państwo oraz Namibia, reprezentowana przez Radę ONZ ds. Namibii, może wyrazić zgodę na związanie się niniejszą Konwencją przez złożenie podpisu bądź też przez złożenie dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia po podpisaniu z zastrzeżeniem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, bądź też przez złożenie dokumentu przystąpienia. Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zostają złożone u depozytariusza.
   3.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie trzydzieści dni od momentu wyrażenia przez trzy Państwa zgody na związanie się jej postanowieniami.
   4.   Dla każdego Państwa wyrażającego zgodę na związanie się Konwencją po jej wejściu w życie niniejsza Konwencja nabiera mocy wiążącej dla danego Państwa trzydzieści dni od dnia wyrażenia zgody.

               5.

                           a)

                           Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu do niniejszej Konwencji mogą przystępować organizacje międzynarodowe oraz organizacje integracji regionalnej powołane przez suwerenne państwa i posiadające kompetencje w zakresie negocjowania, zawierania i stosowania umów międzynarodowych w sprawach objętych niniejszą Konwencją.

                           b)

                           W sprawach wchodzących w zakres ich kompetencji organizacje takie we własnym imieniu wykonują prawa i wypełniają obowiązki, które niniejsza Konwencja określa dla Państw-Stron.

                           c)

                           Składając dokument przystąpienia, organizacja przekazuje depozytariuszowi deklarację wskazującą zakres swoich kompetencji w odniesieniu do spraw objętych niniejszą Konwencją.

                           d)

                           Organizacja nie posiada dodatkowego prawa głosu ponad prawa głosu przysługujące jej Państwom Członkowskim.

         Artykuł 15
   Tymczasowe stosowanie
   W momencie podpisania lub w okresie przed wejściem niniejszej Konwencji w życie dla danego Państwa może ono oświadczyć, iż będzie stosować się do niniejszej Konwencji tymczasowo.
   Artykuł 16
   Poprawki
   1.   Państwo-Strona może proponować poprawki do niniejszej Konwencji. Proponowaną poprawkę przedkłada się depozytariuszowi, który niezwłocznie rozsyła ją do wszystkich pozostałych Państw-Stron.
   2.   Jeżeli większość Państw-Stron zwróci się do depozytariusza z wnioskiem o zwołanie konferencji celem rozpatrzenia proponowanych poprawek, depozytariusz zaprasza wszystkie Państwa-Strony do udziału w takiej konferencji, która rozpoczyna się nie wcześniej niż trzydzieści dni po wystosowaniu zaproszeń. Każda poprawka przyjęta na konferencji większością dwóch trzecich wszystkich Państw-Stron zostaje przyjęta w formie protokołu, który będzie otwarty do podpisu w Wiedniu oraz Nowym Jorku dla wszystkich Państw-Stron.
   3.   Protokół wchodzi w życie trzydzieści dni od momentu wyrażenia przez trzy Państwa zgody na związanie się jego postanowieniami. Dla każdego Państwa wyrażającego zgodę na związanie się protokołem po jego wejściu w życie protokół nabiera mocy wiążącej dla danego Państwa trzydzieści dni od dnia wyrażenia zgody.
   Artykuł 17
   Wypowiedzenie
   1.   Państwo-Strona może wypowiedzieć niniejszą Konwencję poprzez złożenie pisemnego powiadomienia u depozytariusza.
   2.   Wypowiedzenie nabiera mocy w terminie jednego roku od dnia otrzymania powiadomienia przez depozytariusza.
   Artykuł 18
   Depozytariusz
   1.   Depozytariuszem niniejszej Konwencji jest dyrektor generalny Agencji.
   2.   Dyrektor generalny Agencji niezwłocznie informuje Państwa-Strony oraz wszystkie pozostałe Państwa o:

               a)

               każdym podpisaniu niniejszej Konwencji lub dowolnego protokołu poprawek;

               b)

               każdym złożeniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia dotyczącego niniejszej Konwencji lub dowolnego protokołu poprawek;

               c)

               oświadczeniu lub wycofaniu oświadczenia zgodnie z postanowieniami artykułów 8, 10 i 13;

               d)

               oświadczeniu o tymczasowym stosowaniu niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 15;

               e)

               wejściu w życie niniejszej Konwencji oraz dowolnej poprawki do niniejszej Konwencji;

               f)

               o wypowiedzeniu złożonym na mocy artykułu 17.

         Artykuł 19
   Teksty autentyczne i uwierzytelnione kopie
   Oryginał niniejszej Konwencji, którego teksty w języku angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostanie złożony dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, który przekaże uwierzytelnione kopie Państwom-Stronom oraz wszystkim pozostałym Państwom.
   W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję, otwartą do podpisu zgodnie z postanowieniami artykułu 14 ustęp 1.
   PRZYJĘTO na posiedzeniu Konferencji Generalnej Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej na sesji specjalnej w Wiedniu dnia dwudziestego szóstego września tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku.


title: Decyzja nr 451/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. zmieniająca decyzję nr 253/2000/WE ustanawiającą drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0451

Dziennik Urzędowy L 069 , 13/03/2003 P. 0006 - 0007

		Decyzja nr 451/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Radyz dnia 27 lutego 2003 r.zmieniająca decyzję nr 253/2000/WE ustanawiającą drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji SokratesPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 i 150,uwzględniając wniosek Komisji [1];uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2];po konsultacji z Komitetem Regionów,stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Sekcja V pkt B.2 Załącznika do decyzji nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] stanowi, że pomoc wspólnotowa przy realizacji projektów wybranych do finansowania w ramach wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates (zwanego dalej "programem") nie może przekraczać 75 % całkowitego kosztu projektu, z wyjątkiem przypadku środków towarzyszących.(2) Decyzja nr 819/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 1995 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań Sokrates [5] nie przewidziała minimalnego poziomu współfinansowania.(3) Projekty w ramach zdecentralizowanych działań programu nie mogą być zrealizowane bez znacznej pomocy w formie czasu personelu oraz wsparcia infrastrukturalnego organizacji zaangażowanych w projekt partnerski. Pomoc wspólnotowa przyznana do celów tych projektów nie pokrywa kosztów udziału takiego personelu, ale może pokryć do 100 % innych kosztów poniesionych podczas realizacji projektu.(4) Grupa docelowa projektów to przede wszystkim małe instytucje, takie jak szkoły i instytucje oświatowe dla dorosłych, które mają ograniczone zasoby administracyjne.(5) Wspólnota dotychczas nie wymagała od instytucji uczestniczących w projektach w ramach działań zdecentralizowanych programu, aby udzielały informacji o kosztach udziału personelu zatrudnianego do celów realizacji projektów.(6) Kwoty przyznawane jako pomoc wspólnotowa dla projektów w ramach działań zdecentralizowanych programu są małe i wynoszą średnio 3315 EUR w 2000 r.(7) Parlament Europejski w rezolucji z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie wykonania programu Sokrates wyraził obawę spowodowaną nieproporcjonalnie uciążliwymi procedurami administracyjnymi w stosunku do niewielkich dotacji, szczególnie w działaniu Comenius, i wezwał Komisję do zaproponowania zmian legislacyjnych, niezbędnych do zniesienia wymogu współfinansowania takich dotacji.(8) Komisja w swoje Białej Księdze – część II – Plan Działań zatytułowany "Reformowanie Komisji" zobowiązała się do poprawy i uproszczenia swoich procedur wewnętrznych i zewnętrznych w takiej mierze, w jakiej odnoszą się do innych instytucji, Państw Członkowskich i obywateli.(9) Nie jest zgodne z zasadami uproszczenia i proporcjonalności stosowanie nowych wymogów w stosunku do instytucji uczestniczących w projektach w ramach działań zdecentralizowanych, uwzględniania kosztów udziału personelu zatrudnionego przez te instytucje do realizacji tych projektów, jedynie w celu wykazania, że pomoc wspólnotowa zwykle nie przekracza 75 % całkowitych kosztów projektu.(10) Istnieje potrzeba zmiany przepisu zawartego w sekcji IV pkt B.2 akapit pierwszy Załącznika do decyzji nr 253/2000/WE w celu umożliwienia właściwej elastyczności w stosowaniu niniejszego wymogu współfinansowania,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W sekcji IV pkt B.2 akapit pierwszy Załącznika do decyzji nr 253/2000/WE otrzymuje brzmienie:"Jako ogólna reguła – wspólnotowa pomoc finansowa przyznawana projektom w ramach niniejszego programu przeznaczona jest częściowo na rekompensatę szacowanych kosztów niezbędnych do przeprowadzenia danych działań, które mogą obejmować maksymalnie okres trzech lat, z zastrzeżeniem regularnego dokonywania przeglądu osiągniętego postępu. Zgodnie z zasadą współfinansowania wkład beneficjenta może przyjąć formę zapewnienia pracowników i/lub infrastruktury niezbędnej do realizacji projektu. Pomoc może zostać przyznana z wyprzedzeniem w celu umożliwienia przeprowadzenia wizyt przygotowawczych w odniesieniu do danych projektów."Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2003 r.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoP. CoxPrzewodniczącyW imieniu RadyM. ChrisochoïdisPrzewodniczący[1] Dz.U. C 203 E z 27.8.2002, str. 133.[2] Dz.U. C 241 z 7.10.2002, str. 97.[3] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 3 września 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 27 lutego 2003 r.[4] Dz.U. L 28 z 3.2.2000, str. 1.[5] Dz.U. L 87 z 20.4.1995, str. 10. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją nr 68/2000/WE (Dz.U. L 10 z 14.1.2000, str. 1).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1062 z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Liberii i Protokołu wykonawczego do tej Umowy

text:
               1.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 177/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1062
   z dnia 24 maja 2016 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Liberii i Protokołu wykonawczego do tej Umowy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) oraz art. 218 ust. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia i Republika Liberii prowadziły negocjacje dotyczące Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów (zwanej dalej „Umową”) oraz Protokołu wykonawczego do tej Umowy (zwanego dalej „Protokołem”), przyznających statkom unijnym uprawnienia do połowów na wodach objętych zwierzchnictwem lub jurysdykcją Republiki Liberii w zakresie rybołówstwa.

               (2)

               Umowa ta oraz Protokół zostały podpisane zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/2312 (2) i są tymczasowo stosowane od dnia 9 grudnia 2015 r.

               (3)

               W Umowie ustanawia się Wspólny Komitet, który jest odpowiedzialny za kontrolę jej wykonywania, wykładni i stosowania Umowy. Ponadto Wspólny Komitet może zatwierdzać określone zmiany do Protokołu. W celu ułatwienia zatwierdzenia tych zmian należy upoważnić Komisję, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków, do ich zatwierdzania w ramach procedury uproszczonej.

               (4)

               Umowa i Protokół powinny zostać zatwierdzone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Liberii i Protokół wykonawczy do tej Umowy.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianych w art. 16 Umowy i art. 13 Protokołu (3).
   Artykuł 3
   Z zastrzeżeniem postanowień i warunków zawartych w załączniku do niniejszej decyzji Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Unii, zmian do Protokołu przyjętych przez Wspólny Komitet.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 maja 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 10 maja 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/2312 z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Liberii i protokołu wykonawczego do tej umowy (Dz.U. L 328 z 12.12.2015, s. 1).

      (3)  Data wejścia w życie umowy oraz protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      ZAŁĄCZNIK

         Zakres uprawnień i procedura ustalania stanowiska Unii na forum Wspólnego Komitetu

                  1)

                  Komisja jest upoważniona do prowadzenia negocjacji z Republiką Liberii oraz, w stosownych przypadkach i z zastrzeżeniem zgodności z pkt 3 niniejszego załącznika, do uzgadniania zmian do Protokołu w odniesieniu do następujących kwestii:

                              a)

                              przeglądu uprawnień do połowów, a w konsekwencji przeglądu odnośnej rekompensaty finansowej, oraz decyzji o zwiadzie rybackim, zgodnie z art. 6 i 7 Protokołu;

                              b)

                              decyzji dotyczącej warunków wsparcia sektorowego zgodnie z art. 4 Protokołu;

                              c)

                              decyzji w sprawie środków mających na celu zapewnienie zrównoważonego zarządzania zasobami rybnymi zgodnie z art. 5 ust. 5 Protokołu;

                              d)

                              decyzji w sprawie ustaleń technicznych Protokołu i załącznika do niego, zgodnie z art. 6 ust. 2 Protokołu.

                  2)

                  Na forum Wspólnego Komitetu Unia:

                              a)

                              działa zgodnie z realizowanymi przez siebie celami w ramach wspólnej polityki rybołówstwa;

                              b)

                              działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa;

                              c)

                              wspiera stanowiska, które są spójne z odpowiednimi postanowieniami przyjmowanymi przez regionalne organizacje do spraw zarządzania rybołówstwem oraz w ramach wspólnego zarządzania przez państwa nadbrzeżne.

                  3)

                  W przypadku gdy na posiedzeniu Wspólnego Komitetu ma zostać przyjęta decyzja w sprawie zmian do Protokołu, o których mowa w pkt 1, podejmuje się kroki konieczne do zapewniania, aby stanowisko, które ma zostać wyrażone w imieniu Unii, uwzględniało najnowsze statystyczne, biologiczne i inne stosowne informacje przekazywane Komisji.
                  W tym celu i w oparciu o te informacje odpowiednio wcześnie przed odnośnym posiedzeniem Wspólnego Komitetu służby Komisji przekazują Radzie lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument zawierający szczegóły proponowanego stanowiska Unii.
                  W odniesieniu do kwestii, o których mowa w pkt 1 lit. a), zatwierdzenie planowanego stanowiska Unii przez Radęwymaga większości kwalifikowanej głosów. W pozostałych przypadkach stanowisko Unii planowane w dokumencie przygotowawczym uznaje się za zatwierdzone, chyba że podczas posiedzenia organu przygotowawczego Rady lub w terminie 20 dni od otrzymania dokumentu przygotowawczego – w zależności od tego, co miało miejsce wcześniej – sprzeciwią się temu państwa członkowskie w liczbie odpowiadającej mniejszości blokującej. W przypadku takiego sprzeciwu dana kwestia zostaje skierowana do Rady.
                  Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.

                  4)

                  Zachęca się Komisję do podejmowania, w odpowiednim czasie, wszelkich niezbędnych działań następczych wobec decyzji Wspólnego Komitetu, w tym, w stosownych przypadkach, publikacji odpowiedniej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i przedłożenia wszelkich wniosków potrzebnych do wdrożenia tej decyzji.


title: 2009/914/WE: Decyzja Rady z dnia 30 listopada 2009 r. zmieniająca decyzję Komitetu Wykonawczego, ustanowionego na mocy konwencji z Schengen z 1990 r., zmieniającą rozporządzenie finansowe w sprawie kosztów instalacji i eksploatacji funkcji technicznego wsparcia systemu informacyjnego Schengen (C.SIS)

text:
               10.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/6

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 listopada 2009 r.
   zmieniająca decyzję Komitetu Wykonawczego, ustanowionego na mocy konwencji z Schengen z 1990 r., zmieniającą rozporządzenie finansowe w sprawie kosztów instalacji i eksploatacji funkcji technicznego wsparcia systemu informacyjnego Schengen (C.SIS)
   (2009/914/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając art. 119 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach („konwencja z Schengen z 1990 r.”) (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z postanowieniami art. 119 konwencji z Schengen z 1990 r. koszty instalacji i eksploatacji jednostki C.SIS, o której mowa w art. 92 ust. 3, ponoszą wspólnie umawiające się strony.

               (2)

               Zobowiązania finansowe wynikające z instalacji i eksploatacji C.SIS są regulowane przez szczególne rozporządzenie finansowe zmodyfikowane decyzją Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 15 grudnia 1997 r. zmieniającą rozporządzenie finansowe w sprawie C.SIS (2) (dalej zwane „rozporządzeniem finansowym w sprawie C.SIS”).

               (3)

               Rozporządzenie finansowe w sprawie C.SIS ma zastosowanie do Danii, Finlandii i Szwecji oraz do Islandii i Norwegii na mocy decyzji Rady 2000/777/WE (3), jak również do Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii i Republiki Węgierskiej na mocy decyzji Rady 2007/471/WE (4), a także do Szwajcarii na mocy decyzji Rady 2008/421/WE (5).

               (4)

               Bułgaria i Rumunia mają zostać objęte systemem informacyjnym Schengen pierwszej generacji (SIS 1+) w ramach projektu SIS 1+ z dniem, który Rada określi zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z roku 2005.

               (5)

               Od tej daty Bułgaria i Rumunia powinny uczestniczyć w stosowaniu rozporządzenia finansowego w sprawie C.SIS.

               (6)

               Rozsądne jest, aby Bułgaria i Rumunia uczestniczyły we wcześniejszych kosztach związanych z C.SIS. Ponieważ jednak przystąpiły one do Unii Europejskiej dopiero w roku 2007, uznaje się za właściwe, aby uczestniczyły we wcześniejszych kosztach powstałych w związku z instalacją C.SIS od dnia 1 stycznia 2007 r. Uważa się również za rozsądne, aby uczestniczyły w kosztach eksploatacyjnych od dnia 1 stycznia 2010 r.

               (7)

               Liechtenstein ma uczestniczyć w stosowaniu przepisów dorobku Schengen dotyczących systemu informacyjnego Schengen od dnia, który zostanie określony przez Radę zgodnie z art. 10 Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. Od tej daty Liechtenstein powinien uczestniczyć w stosowaniu rozporządzenia finansowego w sprawie C.SIS.

               (8)

               Rozsądne jest, aby Liechtenstein uczestniczył we wcześniejszych kosztach. Ponieważ jednak wspomniany wyżej protokół został podpisany dopiero w dniu 28 lutego 2008 r., uznaje się za właściwe, aby Lichtenstein uczestniczył we wcześniejszych kosztach powstałych w związku z instalacją C.SIS od dnia 1 stycznia 2008 r. Uważa się również za rozsądne, aby uczestniczył on w kosztach eksploatacyjnych od dnia 1 stycznia 2010 r.

               (9)

               W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja rozwija – w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej oraz Republikę Islandii i Królestwo Norwegii o włączeniu tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (6) – przepisy dorobku Schengen, które wchodzą w zakres art. 1 punkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy (7).

               (10)

               W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja rozwija – w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską o włączeniu Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (8) – przepisy dorobku Schengen, które wchodzą w zakres art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (9) i 2008/149/WSiSW (10).

               (11)

               W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja rozwija – w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską o włączeniu Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen – przepisy dorobku Schengen, które wchodzą w zakres art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE (11) i 2008/262/WSiSW (12).

               (12)

               Zjednoczone Królestwo uczestniczy w stosowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (13).

               (13)

               Irlandia uczestniczy w stosowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (14).

               (14)

               W odniesieniu do Republiki Cypryjskiej niniejsza decyzja jest aktem, który rozwija prawny dorobek Schengen lub jest w inny sposób z tym dorobkiem związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r.

               (15)

               Niniejsza decyzja jest aktem, który rozwija prawny dorobek Schengen lub jest w inny sposób z tym dorobkiem związany w rozumieniu art. 4 ust. 2 aktu przystąpienia z 2005 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W tytule I pkt 3 dodaje się następujące tiret w brzmieniu:

               „—

               w przypadku Bułgarii i Rumunii składki oblicza się wyłącznie na podstawie kosztów poniesionych na instalację C.SIS od dnia 1 stycznia 2007 r. Państwa te uczestniczą również w kosztach eksploatacyjnych C.SIS od dnia 1 stycznia 2010 r.;

               —

               w przypadku Liechtensteinu składkę oblicza się wyłącznie na podstawie kosztów poniesionych na instalację C.SIS od dnia 1 stycznia 2008 r. Liechtenstein uczestniczy również w kosztach eksploatacyjnych C.SIS od dnia 1 stycznia 2010 r.”.

         Artykuł 2
   W tytule II pkt 2 ostatni akapit oraz w tytule III pkt 2 akapit ósmy określenie beneficjenta otrzymuje brzmienie:

      „Ministère de l'Intérieur, Direction des systèmes d'information et de communications
      (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Wydział Systemów Informacyjnych i Komunikacyjnych).”

   Artykuł 3
   W całej decyzji słowa „franki”, „franki francuskie” oraz „francs” zastępuje się słowem „euro”.
   Artykuł 4
   W odniesieniu do Liechtensteinu powyższe zmiany stosuje się od wejścia w życie Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

      (2)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 444.

      (3)  Dz.U. L 309 z 9.12.2000, s. 24.

      (4)  Dz.U. L 179 z 7.7.2007, s. 46.

      (5)  Dz.U. L 149 z 7.6.2008, s. 74.

      (6)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

      (7)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

      (8)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

      (9)  Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

      (10)  Decyzja Rady 2008/149/WSiSW z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50).

      (11)  Decyzja Rady 2008/261/WE z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 3).

      (12)  Decyzja Rady 2008/262/WSiSW z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5).

      (13)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (14)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.


title: 2010/811/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/018 DE/Heidelberger Druckmaschinen z Niemiec)

text:
               28.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 342/23

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 15 grudnia 2010 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/018 DE/Heidelberger Druckmaschinen z Niemiec)
   (2010/811/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), a w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 27 maja 2010 r. Niemcy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Heidelberger Druckmaschinen, uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 1 lipca 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 8 308 555 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w związku z wnioskiem złożonym przez Niemcy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 8 308 555 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 15 grudnia 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         O. CHASTEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2009/123/WE: Decyzja Rady z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Portugalii

text:
               13.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 42/17

      DECYZJA RADY

   z dnia 10 lutego 2009 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Portugalii
   (2009/123/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Portugalii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE (1) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana Vasco CORDEIRO,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., zostaje mianowany:

               —

               pan André Jorge DIONÍSIO BRADFORD, Secretário Regional da Presidência, Ponta Delgada, Açores.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 2009 r.

            W imieniu Rady

         M. KALOUSEK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2013/442/UE: Decyzja Komisji z dnia 21 sierpnia 2013 r. w sprawie ustanowienia rocznych wykazów priorytetów do celów opracowywania kodeksów sieci i wytycznych na rok 2014  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               22.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 224/14

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 21 sierpnia 2013 r.
   w sprawie ustanowienia rocznych wykazów priorytetów do celów opracowywania kodeksów sieci i wytycznych na rok 2014
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2013/442/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (1) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (2), w szczególności ich art. 6 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 4 lutego 2011 r. ustalono, że rok 2014 będzie stanowić docelowy termin realizacji wewnętrznego rynku energii elektrycznej i gazu. Trzeci pakiet energetyczny stanowi istotny element osiągnięcia powyższego celu. Konieczne jest jednak podjęcie dalszych starań w celu umożliwienia swobodnego przepływu gazu i energii elektrycznej w całej Europie. Kodeksy sieci oraz wytyczne dotyczące sieci, które przewidziano w ramach trzeciego pakietu, zapewnią odpowiednie zasady dla tego rodzaju dalszych działań.

               (2)

               Pierwszy etap na drodze do powstania wiążących europejskich kodeksów sieci, czyli roczny wykaz priorytetów określający obszary, które należy uwzględnić w ramach opracowywania kodeksów sieci, musi zostać ustanowiony przez Komisję zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 („rozporządzenie w sprawie sieci przesyłowych energii elektrycznej”) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009 („rozporządzenie w sprawie sieci przesyłowych gazu”). Wyznaczając priorytety, Komisja Europejska musi się konsultować z Agencją ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki („ACER”), odpowiedzialną europejską siecią operatorów systemów przesyłowych („ENTSO”) oraz pozostałymi właściwymi zainteresowanymi stronami. W niniejszej decyzji wyznaczono priorytety zgodnie z decyzją Komisji, której podstawę stanowi wynik konsultacji społecznych.

               (3)

               Na potrzeby planowania zasobów jest rzeczą ważną, aby co roku określać obszary najważniejsze dla rozwoju kodeksów sieci i wytycznych dotyczących sieci. Natychmiast po uznaniu danego obszaru za ważny należy rozpocząć działania rozpoznawcze w celu określenia stopnia koniecznej harmonizacji. Najważniejsze obszary, w których rozpoczęły się już prace nad kodeksami sieci i wytycznymi dotyczącymi sieci, zostaną utrzymane i uzupełnione.

               (4)

               Konsultacje społeczne, konieczne na mocy art. 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sieci przesyłowych energii elektrycznej i rozporządzenia w sprawie sieci przesyłowych gazu, odbyły się w okresie od dnia 2 kwietnia do dnia 13 maja 2013 r. Komisja otrzymała 22 odpowiedzi (3).

               (5)

               Poniżej przedstawiono najważniejsze uwagi zgłoszone w trakcie konsultacji społecznych:

                           a)

                           Z konsultacji społecznych wynika jednoznacznie, że zainteresowane strony popierają ukierunkowane podejście Komisji zakładające wyznaczenie priorytetów dla prac mających na celu wdrożenie najważniejszych elementów niezbędnych dla realizacji wewnętrznego rynku energii. Interesariusze stoją na stanowisku, że w swoich konsultacjach Komisja wskazała najważniejsze zadania, które należy wykonać w celu osiągnięcia dalszej integracji rynku energii, i że do rocznych wykazów priorytetów na rok 2014 nie należy dodawać nowych zadań.

                           b)

                           Niektóre zainteresowane strony podkreślają znaczenie właściwego wdrażania już przyjętych kodeksów sieci, przy czym niektóre z nich wzywają Komisję i ACER do odgrywania bardziej aktywnej roli w zapewnieniu spójnego wdrożenia. Oprócz tego zainteresowane strony postulują większą przejrzystość w kwestii przyszłych zmian już przyjętych kodeksów sieci oraz formy, jaką przyjmie w przyszłości zarządzanie. Jedna z zainteresowanych stron wskazuje na pilną potrzebę powstania globalnego i niepowtarzalnego wykazu definicji obowiązujących w odniesieniu do wszystkich kodeksów sieci.

                           c)

                           Niektórzy interesariusze zaakcentowali znaczenie przejrzystego, efektywnego i spójnego procesu gwarantującego wczesne i ścisłe zaangażowanie zainteresowanych stron. Wskazano również, że należy przewidzieć niezbędne ramy czasowe do celów opracowania solidnych kodeksów sieci, gwarantujące wystarczającą ilość czasu na potrzeby konsultacji z interesariuszami. W tym kontekście zainteresowane strony wnioskowały, aby projekty propozycji dotyczących wytycznych ramowych i kodeksów sieci były opatrzone odpowiednimi ocenami skutków, które są poddawane konsultacjom z zainteresowanymi stronami.

               (6)

               Poniżej przedstawiono najważniejsze uwagi przekazane w trakcie konsultacji społecznych na temat rocznego wykazu priorytetów na 2014 r., odnoszące się do zasad dla sieci elektroenergetycznych:

                           a)

                           Niektóre zainteresowane strony wyraziły obawy, że opracowywane kodeksy sieci nie zapewniają dostatecznego poziomu harmonizacji na szczeblu europejskim, wskazując na fakt, że decyzje w wielu kwestiach (np. wartości i metodyk) nie są podejmowane w samym kodeksie, ale są zależne od dalszych procedur decyzyjnych i zatwierdzających operatorów systemów przesyłowych i krajowych organów regulacyjnych. Zainteresowane strony obawiają się, że sytuacja ta może doprowadzić do powstania dodatkowej warstwy regulacyjnej na poziomie europejskim i zamiast rozwiązać problem braku jednolitości przepisów dotyczących zarządzania siecią i struktury rynku, jeszcze go spotęguje.

                           b)

                           Niektórzy interesariusze wyrazili obawy dotyczące ewentualnego braku spójności pomiędzy kodeksami sieci i stwierdzili, że opracowywanie większej liczby kodeksów sieci na podstawie tej samej wytycznej ramowej nie sprawdziło się jako optymalna metoda ustanawiania europejskich przepisów; w związku z tym interesariusze ci zaproponowali, aby na podstawie jednej wytycznej ramowej powstawał tylko jeden odpowiedni kodeks sieci. Inna grupa zainteresowanych stron podkreślała, że w celu zapewnienia spójności przynajmniej niektóre kodeksy sieci muszą być opracowywane łącznie, np. zasady dotyczące wymagań wobec wytwórców w związku z przyłączeniem do sieci, zasady dotyczące długoterminowej alokacji zdolności przesyłowych, zasady dotyczące bilansowania i zasady dotyczące wymogów w sytuacjach awaryjnych.

                           c)

                           Część zainteresowanych stron opowiada się za opracowaniem zasad dotyczących zharmonizowanych struktur taryf przesyłowych, ponieważ istniejące zróżnicowanie struktur taryf prowadzi do nierówności pod względem sytuacji wytwórców energii elektrycznej w UE, gdyż niektórzy z nich muszą płacić np. taryfy sieciowe, a inni nie.

                           d)

                           ENTSO-E wyraziła zaniepokojenie faktem, że roczny wykaz priorytetów na 2014 r. nie zawiera zasad dotyczących zachęt inwestycyjnych, chociaż znalazły się one w wykazie na 2013 r. ENTSO-E jest zdania, że poleganie na procedurze określonej nowym rozporządzeniem w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej (4) („rozporządzenie TEN-E”), która przewiduje, że KE może wydawać wytyczne, jeśli uzna, że metodologia, która ma zostać opublikowana do dnia 31 marca 2014 r. przez każdy krajowy organ regulacyjny nie jest wystarczająca, aby zapewnić terminową realizację projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, nie zapewni terminowej realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz zagraża skuteczności całego rozporządzenia TEN-E.

               (7)

               Poniżej przedstawiono najważniejsze uwagi na temat rocznego wykazu priorytetów na 2014 r. dotyczących zasad dla sieci gazowych, które przedstawiono w trakcie konsultacji społecznych:

                           a)

                           Większość zainteresowanych stron przyjmuje z zadowoleniem włączenie kwestii przyrostu zdolności do rocznego wykazu priorytetów na 2014 r. i podkreśla, że zasady te muszą być poddane szczegółowym konsultacjom z zainteresowanymi stronami na etapie ich przygotowywania oraz muszą być spójne z kodeksem sieci w zakresie zasad alokacji zdolności. Kilku interesariuszy, w tym ENTSO gazu, wskazuje na silne powiązanie pomiędzy zasadami dotyczącymi taryf a przyrostem zdolności i na konieczność zachowania spójności pomiędzy nimi.

                           b)

                           Pewna liczba interesariuszy, w tym ENTSO gazu, popiera przeprowadzenie w 2014 r. działań rozpoznawczych w zakresie zasad dotyczących wymiany handlowej, aby określić, czy potrzebne są zharmonizowane europejskie przepisy dotyczące struktury produktów i umów z zakresu zdolności w odniesieniu do ciągłości zdolności, ograniczeń dotyczących alokacji oraz rynków wtórnych. Działanie to uwzględni doświadczenie zgromadzone podczas wdrażania kodeksów sieci w zakresie zasad alokacji zdolności i w zakresie bilansowania, a także ewentualne skutki rosnącego udziału rynkowego energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Jedna z zainteresowanych stron proponuje przeprowadzenie dokładnej analizy różnic pomiędzy warunkami umownymi i procedurami mającymi zastosowanie do operatorów systemów przesyłowych w każdym punkcie połączenia międzysystemowego. ENTSO gazu wzywa do uznania faktu, że niedopasowanie zdolności i różne poziomy ciągłości zdolności stanowią nieuniknione konsekwencje wprowadzania systemów wejścia-wyjścia. Jeden z interesariuszy zaprotestował stanowczo przeciwko dalszej harmonizacji struktury produktów i umów z zakresu zdolności, twierdząc, że nie jest ona konieczna i że doprowadzi do niedostatecznej oferty zdolności ciągłej, a ostatecznie do nieefektywnych inwestycji. Ponadto stwierdzono, że zasady dotyczące wymiany handlowej nie powinny dodatkowo komplikować procesu wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1227/2011 (5) w sprawie integralności i przejrzystości rynku energii.

                           c)

                           Jedna z zainteresowanych stron wzywa do ustanowienia kodeksu sieci w zakresie jakości gazu oraz kodeksu sieci w zakresie wydajności związanych z analizami porównawczymi, w tym analizą porównawczą taryf, aby osiągnąć cel polegający na utworzeniu wewnętrznego rynku w sprawny i skuteczny sposób; jako pierwszy krok sugeruje ona zlecenie ACER przeprowadzenia porównania wszystkich europejskich operatorów systemów przesyłowych, w tym wszystkich świadczonych usług.

                           d)

                           Jedna z zainteresowanych stron sugeruje włączenie do wykazu priorytetów opracowywania wytycznych, aby rozwiązać problem umów zawartych w przeszłości, zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009.

               (8)

               Mimo że niniejsza decyzja skupia się wyłącznie na określeniu rocznych wykazów priorytetów na 2014 r., Komisja skonsultowała się również z zainteresowanymi stronami w sprawie potrzeby i ewentualnego zakresu kodeksów sieci i wytycznych, którym można by było nadać priorytetowe znaczenie po 2014 r., aby umożliwić ACER uwzględnienie działań rozpoznawczych w jej programie prac na 2014 r.

               (9)

               Poniżej przedstawiono najważniejsze uwagi przekazane w trakcie konsultacji społecznych na temat potencjalnego zakresu i niezbędności kodeksów sieci i wytycznych dotyczących sieci po roku 2014, odnoszące się do zasad sieci elektroenergetycznych:

                           a)

                           Niektóre z zainteresowanych stron przyjmują z zadowoleniem zasady określające sposób ustalania odpowiedniej zdolności sieci przesyłowych, a tym samym wymagań wobec osób trzecich. Inni interesariusze są zdania, że zasady dotyczące rezerw, odpowiedniej zdolności i mechanizmów zdolności przesyłowych nie są objęte art. 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie sieci przesyłowych energii elektrycznej i rozporządzenia w sprawie sieci przesyłowych gazu, w związku z czym wydaje się, że nie mają wyraźnej podstawy prawnej, a tym samym podlegają kompetencjom rządów krajowych.

                           b)

                           Pewna liczba zainteresowanych stron zwróciła się o wyjaśnienia, które zostaną zawarte w zasadach dotyczących koordynacji operacyjnej.

                           c)

                           Jeden z interesariuszy proponuje opracowanie zasad dotyczących zamówień, wymiany handlowej i zarządzania w zakresie usług dodatkowych, jak również wszystkich typów usług w zakresie elastyczności i zdolności, mając na uwadze ogólny cel stworzenia europejskiego rynku usług wspierających sieci, w tym bilansowania i wszelkiego rodzaju usług zapewniających elastyczność.

               (10)

               Poniżej przedstawiono najważniejsze uwagi przekazane w trakcie konsultacji społecznych na temat potencjalnego zakresu i niezbędności kodeksów sieci i wytycznych dotyczących sieci po roku 2014, odnoszące się do zasad sieci gazowych:

                           a)

                           Pewna liczba zainteresowanych stron wyraziła opinię, że zasady dotyczące przyłączania do sieci oraz procedur w sytuacjach awaryjnych muszą być spójne z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 (6) w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego.

                           b)

                           Interesariusze kwestionowali zakres zasad przyłączania do sieci w odniesieniu do zapewniania sygnałów lokalizacyjnych i opowiedzieli się przeciwko opracowywaniu tego typu zasad.

               (11)

               Uwzględniając odpowiedzi zainteresowanych stron opowiadających się za nadaniem priorytetowego charakteru pracom mającym na celu realizację najważniejszych elementów niezbędnych dla osiągnięcia wewnętrznego rynku energii do 2014 r. oraz biorąc pod uwagę poszczególne działania konieczne do jego osiągnięcia, ograniczenia dotyczące zasobów oraz fakt, że właściwe wdrożenie już przyjętych kodeksów sieci i wytycznych będzie wymagać zasobów oraz że dodanie nowego obszaru do rocznego wykazu priorytetów na 2014 r. może doprowadzić do nieprzyjęcia wytycznych lub kodeksu sieci do 2014 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Komisja ustanawia niniejszy roczny wykaz priorytetów na rok 2014 na potrzeby zharmonizowanych zasad dotyczących sieci elektroenergetycznych:

               —

               zasady alokacji zdolności i zarządzania ograniczeniami, w tym zasady dobrego zarządzania na potrzeby rynku dnia następnego i rynku dnia bieżącego, z uwzględnieniem obliczania zdolności (etap przyjmowania przez Komisję),

               —

               zasady przyłączania do sieci:

                           —

                           zasady dotyczące wymagań wobec wytwórców w związku z przyłączeniem do sieci (etap przyjmowania przez Komisję),

                           —

                           zasady dotyczące przyłączania do sieci operatorów systemów dystrybucyjnych i odbiorców przemysłowych (etap przyjmowania przez Komisję),

                           —

                           zasady dotyczące połączenia wysokonapięciowego systemu przesyłowego prądu stałego (zakończenie prac nad kodeksem sieci i rozpoczęcie etapu przyjmowania przez Komisję),

               —

               zasady dotyczące pracy systemu (7):

                           —

                           zasady dotyczące bezpieczeństwa pracy systemu (etap przyjmowania przez Komisję),

                           —

                           zasady dotyczące planowania pracy sieci (etap przyjmowania przez Komisję),

                           —

                           zasady dotyczące regulacji częstotliwości i mocy oraz rezerw regulacyjnych (etap przyjmowania przez Komisję),

                           —

                           zasady dotyczące wymogów i procedur w sytuacjach awaryjnych (zakończenie prac nad kodeksem sieci i rozpoczęcie etapu przyjmowania przez Komisję),

               —

               zasady dotyczące bilansowania, w tym zasady dotyczące sieciowej rezerwy mocy (etap przyjmowania przez Komisję),

               —

               zasady dotyczące długoterminowej alokacji zdolności przesyłowych (etap przyjmowania przez Komisję),

               —

               zasady dotyczące zharmonizowanych struktur taryf przesyłowych (działanie rozpoznawcze przeprowadzane przez ACER w celu przygotowania wytycznej ramowej (8)).

         Artykuł 2
   Przewiduje się, że zharmonizowane zasady dotyczące alokacji zdolności i bilansowania zostaną zatwierdzone w 2013 r., Komisja ustanawia zatem niniejszy roczny wykaz priorytetów na rok 2014 na potrzeby opracowania zharmonizowanych zasad dotyczących sieci przesyłowych gazu:

               —

               zasady dotyczące interoperacyjności i wymiany danych (etap przyjmowania przez Komisję),

               —

               zasady dotyczące zharmonizowanych struktur taryf przesyłowych (ENTSO gazu przygotowuje kodeks sieci),

               —

               zasady dotyczące ogólnounijnego rynkowego podejścia do alokacji „nowo zbudowanej” zdolności przesyłowej gazu (ACER i ENTSO gazu przygotowują zmianę do kodeksu sieci w zakresie zasad alokacji zdolności i włączenie odpowiednich zasad dotyczących taryf do kodeksu sieci w zakresie zharmonizowanych struktur taryf przesyłowych),

               —

               zasady dotyczące wymiany handlowej w odniesieniu do technicznej i eksploatacyjnej organizacji usług dostępu do sieci i bilansowania systemu (działanie rozpoznawcze przeprowadzane przez ACER w celu ustalenia, czy potrzebne są wiążące przepisy unijne dotyczące dalszej harmonizacji struktury produktów i umów z zakresu zdolności w odniesieniu do ciągłości zdolności, ograniczeń dotyczących alokacji oraz rynków wtórnych, uwzględniając przy tym wdrożenie wytycznej dotyczącej procedur zarządzania ograniczeniami i kodeksów sieci w zakresie zasad alokacji zdolności i w zakresie bilansowania).

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 sierpnia 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 15.

      (2)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 36.

      (3)  Odpowiedzi opublikowano na stronie internetowej:
   http://ec.europa.eu/energy/gas_electricity/consultations/20130513_network_codes_en.htm

      (4)  Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 39.

      (5)  Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 1.

      (7)  W późniejszym terminie zostaną opracowane zasady dotyczące szkolenia służb dyspozytorskich oraz wymogów i procedur operacyjnych w sytuacjach awaryjnych.

      (8)  Jeżeli chodzi o zasady dotyczące zachęt inwestycyjnych, rozporządzenie TEN-E, w szczególności jego art. 13, określa przepisy zapewniające udzielenie odpowiednich zachęt w odniesieniu do projektów dotyczących infrastruktury przesyłu gazu i energii elektrycznej będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, które są związane z większym niż zwykle ryzykiem. W tym kontekście rozporządzenie TEN-E wskazuje następujące zadania:

               —

               do dnia 31 lipca 2013 r. każdy krajowy organ regulacyjny przedkłada ACER swoją metodologię i kryteria oceny inwestycji oraz ponoszonego podwyższonego ryzyka, jeżeli są one dostępne,

               —

               ACER ułatwia wymianę dobrych praktyk i wydaje zalecenia do dnia 31 grudnia 2013 r.,

               —

               do dnia 31 marca 2014 r. każdy krajowy organ regulacyjny publikuje swoją metodologię i kryteria wykorzystywane do oceny inwestycji oraz ponoszonego podwyższonego ryzyka.

         W oparciu o dane uzyskane w wyniku powyższych zadań Komisja decyduje o ewentualnej potrzebie wydawania prawnie wiążących wytycznych.