title: Decyzja Rady (UE) 2016/192 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zmiany decyzji 1999/70/WE dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska

text:
               13.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 38/7

         DECYZJA RADY (UE) 2016/192
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie zmiany decyzji 1999/70/WE dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
   uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 10 grudnia 2015 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Národná banka Slovenska (EBC/2015/45) (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, są badane przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów wyznaczanych na zalecenie Rady Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę.

               (2)

               Mandat zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska wygasł po przeprowadzeniu badania za rok obrotowy 2014. Niezbędne jest zatem wyznaczenie zewnętrznego biegłego rewidenta na okres od roku obrotowego 2015.

               (3)

               Národná banka Slovenska wybrała na swojego zewnętrznego biegłego rewidenta na lata obrotowe 2015 i 2016 Ernst & Young Slovakia, spol. s r.o.

               (4)

               Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie Ernst & Young Slovakia, spol. s r.o. na zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska na lata obrotowe 2015 i 2016.

               (5)

               Zgodnie z zaleceniem Rady Prezesów EBC należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 1 decyzji 1999/70/WE ust. 16 otrzymuje brzmienie:

                  „16.

                  Ernst & Young Slovakia, spol. s r.o. zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Národná banka Slovenska na lata obrotowe 2015 i 2016.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do EBC.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 425 z 18.12.2015, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


title: 2009/327/WE: Decyzja Komisji z dnia 16 kwietnia 2009 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu

text:
               17.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/39

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 16 kwietnia 2009 r.
   w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu
   (2009/327/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

   1.1.   Wszczęcie postępowania

               (1)

               W dniu 1 lutego 2008 r. Komisja, na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego, ogłosiła w drodze zawiadomienia („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), Republiki Korei i Tajwanu („kraje, których dotyczy postępowanie”).

               (2)

               Postępowanie wszczęto na skutek skargi złożonej w dniu 21 grudnia 2007 r. przez EUROFER („skarżący”) w imieniu europejskich producentów reprezentujących większą część, w tym przypadku ponad 25 %, całkowitej wspólnotowej produkcji płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na przywóz dumpingowy płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z krajów, których dotyczy postępowanie, i wynikającą z niego znaczną szkodę, które uznano za wystarczające do wszczęcia postępowania.

         1.2.   Zainteresowane strony i wizyty weryfikacyjne

               (3)

               Komisja oficjalnie zawiadomiła skarżącego, wszystkich producentów wspólnotowych, importerów/handlowców oraz zainteresowanych użytkowników i ich stowarzyszenia, a także producentów eksportujących oraz władze zainteresowanych krajów o wszczęciu postępowania. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

               (4)

               Aby umożliwić producentom eksportującym z ChRL złożenie wniosku o traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej („MET”) lub o traktowanie indywidualne („IT”), Komisja przesłała zainteresowanym producentom eksportującym i władzom ChRL formularze wniosków. Cztery grupy przedsiębiorstw w ChRL wystąpiły z wnioskiem o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego lub IT, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniły wymogów uzyskania MET.

               (5)

               Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL, Republice Korei i Tajwanie, importerów we Wspólnocie oraz producentów wspólnotowych, zawiadomienie o wszczęciu postępowania przewidywało kontrolę wyrywkową dla tych stron, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

               (6)

               Jednakże w przypadku ChRL i Republiki Korei, ze względu na to, że dochodzenie obejmujące wszystkie współpracujące przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw zostało uznane za możliwe do zrealizowania w terminie oraz za niebędące nadmiernie uciążliwym, następnie zadecydowano, że kontrola wyrywkowa nie będzie konieczna. W przypadku Tajwanu, z dziesięciu przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw (jedna grupa składała się z dwóch przedsiębiorstw), które odpowiedziały na pytania dotyczące kontroli wyrywkowych, wybrano kontrolę wyrywkową czterech przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw. Jednakże jedno z nich następnie wycofało się ze współpracy; w związku z tym próba dotyczy ostatecznie trzech przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw. Ponadto jedno tajwańskie przedsiębiorstwo, które nie zostało objęte kontrolą wyrywkową, złożyło wniosek o ocenę indywidualną na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Jednakże ze względu na to, że przedsiębiorstwo to nie przedstawiło wystarczających informacji, zostało uznane za niebiorące udziału we współpracy.

               (7)

               W odniesieniu do importerów płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno Komisja zwróciła się do wszystkich znanych jej importerów o przedstawienie informacji dotyczących przywozu i sprzedaży produktu objętego postępowaniem. Duża liczba importerów zadeklarowała chęć współpracy. Do próby wybrano pięciu głównych importerów pod względem wielkości przywozu. Importerzy ci stanowią około 16 % łącznego przywozu Wspólnoty z krajów objętych postępowaniem. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zainteresowane strony zapytano o zgodę na kontrole i nie wniosły one sprzeciwu. Jednakże trzech z wybranych importerów ostatecznie nie udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i podjęło decyzję o zaprzestaniu dalszej współpracy w dochodzeniu. Dwóch pozostałych importerów reprezentowało 2–4 % łącznego przywozu Wspólnoty z krajów objętych postępowaniem w okresie dochodzenia. Ponieważ włączenie pewnej liczby innych importerów, którzy zaoferowali współpracę, tylko w niewielkim stopniu wpłynęłoby na reprezentatywność próby, podjęto decyzję o niezastępowaniu tych trzech importerów objętych próbą, którzy zakończyli współpracę w dochodzeniu.

               (8)

               W odniesieniu do producentów wspólnotowych, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, dokonano doboru próby, przyjmując za kryterium największą reprezentatywną wielkość produkcji i sprzedaży WE płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno we Wspólnocie, która mogłaby zostać objęta dochodzeniem w dostępnym terminie. Na podstawie informacji otrzymanych od producentów wspólnotowych Komisja wybrała cztery przedsiębiorstwa (dwie grupy przedsiębiorstw powiązanych), które charakteryzują się największą produkcją i sprzedażą we Wspólnocie. W odniesieniu do produkcji wspólnotowej, ze wszystkich przedsiębiorstw, które zaoferowały współpracę, przedsiębiorstwa objęte próbą reprezentowały 62 % szacowanej produkcji całkowitej płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno we Wspólnocie oraz 99 % sprzedaży we Wspólnocie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami i nie wniosły one sprzeciwu. Ponadto pozostałych producentów wspólnotowych poproszono o dostarczenie pewnych ogólnych danych w celu analizy szkody.

               (9)

               Komisja rozesłała kwestionariusze objętym próbą producentom eksportującym, producentom i importerom wspólnotowym oraz wszystkim znanym jej użytkownikom i stowarzyszeniom użytkowników. Pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach otrzymano od czterech producentów wspólnotowych, 25 przedsiębiorstw należących do czterech grup przedsiębiorstw w ChRL, ośmiu przedsiębiorstw należących do trzech grup przedsiębiorstw w Republice Korei, trzech objętych próbą producentów eksportujących z Tajwanu, jednego przedsiębiorstwa z Tajwanu wnioskującego o ocenę indywidualną, dwóch importerów i pięciu użytkowników ze Wspólnoty. Ponadto sześciu pozostałych producentów wspólnotowych przedstawiło wymagane dane ogólne.

               (10)

               Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów oceny wniosków MET/IT w przypadku ChRL oraz do określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty w odniesieniu do krajów objętych postępowaniem. Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibie następujących przedsiębiorstw:

                           a)

                           producenci wspólnotowi

                                       —

                                       ArcelorMittal, Genk, Belgia,

                                       —

                                       ArcelorMittal, Paryż, Francja,

                                       —

                                       ThyssenKrupp Nirosta, Krefeld, Niemcy,

                                       —

                                       ThyssenKrupp Terni, Terni, Włochy;

                           b)

                           producenci eksportujący z Tajwanu

                                       —

                                       Chia Far Industrial Factory Co., Ltd, Tajpej;

                                       —

                                       Jie Jin Material Science Technology Co. Ltd, Yung Kang City,

                                       —

                                       Yeun Chyang Industrial Co., Ltd, Shijou Shiang, Chang-Hwa,

                                       —

                                       Grupa YUSCO (Yieh United Steel Corporation i przedsiębiorstwa powiązane), Kaohsiung;

                           c)

                           producenci eksportujący z Republiki Korei

                                       —

                                       Daiyang Metal Co., Ltd; Seul,

                                       —

                                       Grupa BNG Steel Co., Ltd oraz Hyundai Steel Company; Changwon and Seul,

                                       —

                                       Grupa POSCO oraz Daimyung TMS CO., Ltd; Seul;

                           d)

                           producenci eksportujący w ChRL

                                       —

                                       Lianzhong Stainless Steel Corp. (LISCO), Guangzhou,

                                       —

                                       Ningbo Qiyi Precision Metals Co., Ltd; Ningbo,

                                       —

                                       POSCO China Group, (grupa ośmiu przedsiębiorstw); Zhangjiagang, Qingdao oraz Hong Kong SAR,

                                       —

                                       Grupa STSS (Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd oraz 14 przedsiębiorstw powiązanych); Taiyuan, Tianjin, Wuxi, Foshan, Hong Kong SAR oraz Willich, Niemcy;

                           e)

                           niepowiązani importerzy wspólnotowi

                                       —

                                       Minmetals Germany GmbH, Düsseldorf, Niemcy,

                                       —

                                       Nord Est Metalli Srl, San Vito al Tagliamento, Włochy;

                           f)

                           użytkownicy we Wspólnocie

                                       —

                                       BSH Bosch Siemens Hausgeräte GmbH, Monachium, Niemcy,

                                       —

                                       Eberspächer GmbH & Co. KG, Neunkirchen, Niemcy,

                                       —

                                       Lowara Srl, Montecchio Maggiore, Włochy.

               (11)

               Biorąc pod uwagę potrzebę ustanowienia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, co do których istnieje możliwość, że nie zostanie im przyznane MET, przeprowadzono weryfikację w tymczasowo wybranym kraju analogicznym – Stanach Zjednoczonych, w siedzibie następujących przedsiębiorstw:

                           —

                           AK Steel; West Chester, OH, Coshocton, OH oraz Butler, PA,

                           —

                           Theis Precision Metal; Bristol, CT.

         1.3.   Okres objęty dochodzeniem

               (12)

               Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

         1.4.   Produkt objęty postępowaniem

               (13)

               Produktem, którego dotyczy zarzut dumpingu, są płaskie wyroby ze stali nierdzewnej niepoddane innej obróbce niż walcowanie na zimno, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu („produkt objęty postępowaniem”), zgłaszane zwykle w ramach kodów CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81 i 7220 20 89.

               (14)

               Płaskie wyroby ze stali nierdzewnej walcowane na zimno są szeroko wykorzystywane w sektorach produkcji towarów konsumpcyjnych i w produktach końcowych. Przykłady ich wykorzystania obejmują:

                           —

                           produkcję samochodów: układy wydechowe, elementy dekoracyjne, komponenty z zakresu bezpieczeństwa i elementy konstrukcyjne,

                           —

                           wyposażenie stosowane przy substancjach chemicznych i petrochemicznych, produkcji papieru, przetwórstwie żywności oraz w przemyśle farmaceutycznym,

                           —

                           sprzęt gospodarstwa domowego, sprzęt kuchenny, naczynia i sztućce,

                           —

                           produkcję sprzętu medycznego,

                           —

                           oświetlenie przestrzeni publicznych oraz elementy wyposażenia ulic,

                           —

                           produkcję rur do transportu płynów, dekoracji, elementów konstrukcyjnych, wymienników ciepła,

                           —

                           budownictwo okrętowe,

                           —

                           zakłady odsalania,

                           —

                           produkcję wagonów towarowych i osobowych, cystern, kontenerów chłodniczych,

                           —

                           dekoracje i elementy konstrukcyjne w przemyśle budowlanym.

         1.5.   Sprawozdanie okresowe i dalsza procedura

               (15)

               W dniu 4 listopada 2008 r. Komisja ujawniła zainteresowanym stronom sprawozdanie okresowe prezentujące wstępne ustalenia w odniesieniu do tego postępowania, tj. fakt, że w dochodzeniu wstępnie stwierdzono istnienie dumpingu, jednak nie ustalono istotnego związku pomiędzy przywozem dumpingowym a jakąkolwiek szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, oraz podkreśliła potrzebę dalszej analizy sytuacji i kwestii możliwego zagrożenia wystąpieniem szkody. Na podstawie wstępnych ustaleń uznano, że nie należy wprowadzać żadnych środków tymczasowych, lecz kontynuować dochodzenie. Wszystkim stronom umożliwiono przedstawienie odpowiednich dowodów i wyrażenie opinii na temat wstępnych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono przedstawienie swojego stanowiska. Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.

         2.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (16)

               Pismem z dnia 4 marca 2009 r. skarżący oficjalnie wycofał skargę skierowaną do Komisji. Według skarżącego wycofanie skargi było spowodowane tym, że obecna sytuacja rynkowa dla przemysłu wspólnotowego zdecydowanie różni się od sytuacji rynkowej, w której złożono skargę, biorąc pod uwagę, że popyt rzeczywisty i pozorny w UE ostatnio gwałtownie się zmniejszył, co spowodowało również spadek przywozu. W obliczu tych zaburzeń rynkowych skarżący nie chce kontynuować dochodzenia w tej sprawie, która została oparta na odnoszących się do przeszłości danych, które nie odzwierciedlają już w pełni obecnych warunków rynkowych. W opinii skarżącego w tych okolicznościach należałoby raczej odpowiedzieć na ewentualne nieuczciwe i wyrządzające szkodę praktyki handlowe poprzez wszczęcie nowego dochodzenia, jeżeli przyszła sytuacja uzasadni takie postępowanie, które może w pełni uwzględnić wszystkie problemy.

               (17)

               Skarżący twierdził również, że w przypadku, w którym przywóz ponownie by wzrósł, mógłby on w większości przypadków wywołać wątpliwości co do żywotności przemysłu wspólnotowego.

               (18)

               Należy zauważyć, że obecną sytuację produktu objętego postępowaniem, zarówno w UE, jak i w krajach objętych postępowaniem, charakteryzuje bezprecedensowa zmiana w obrębie podstawowych uwarunkowań gospodarczych. Choć w tych okolicznościach trudne jest poczynienie racjonalnych założeń w odniesieniu do krótko- i średnioterminowego rozwoju rynku, wydaje się jednak, iż sytuacja gospodarcza jest zmienna i pojawienie się dumpingu wyrządzającego szkodę nie może zostać wykluczone. Biorąc pod uwagę, że przez co najmniej pewną część okresu dochodzenia miał miejsce znaczący wzrost omawianego przywozu w relatywnie krótkim okresie, a także biorąc pod uwagę ustalone podcięcie cenowe, uznano, że należy monitorować przywóz produktu objętego postępowaniem do UE. Informacje uzyskane w ramach tego monitoringu pozwoliłyby Komisji, w razie konieczności, na szybkie reagowanie. Na przykład mógłby on być wykorzystany do celów wszczęcia nowego postępowania, przy założeniu, że spełnione zostały warunki określone w art. 5 rozporządzenia podstawowego, tj. jeżeli istnieją wystarczające dowody prima facie na wyrządzający szkodę dumping.

               (19)

               Komisja zauważa również, że w przypadku wszczęcia nowego postępowania dotyczącego tego produktu i jeżeli sytuacja uzasadni takie działanie, właściwe będzie przeprowadzenie szybkiego dochodzenia. Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego daje taką możliwość, ponieważ pozwala na szybkie zastosowanie środków tymczasowych po wszczęciu postępowania.

               (20)

               Okres monitorowania powinien obowiązywać przez maksymalnie 24 miesiące od daty publikacji decyzji w sprawie zakończenia niniejszego postępowania.

               (21)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, o ile nie jest to sprzeczne z interesem Wspólnoty.

               (22)

               Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, że takie zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Nie otrzymano jednak żadnych uwag, które mogłyby wpłynąć na zmianę tej decyzji.

               (23)

               Komisja stwierdza zatem, że postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu powinno zostać zakończone, a środki antydumpingowe nie powinny zostać zastosowane,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej niepoddanych innej obróbce niż walcowanie na zimno pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu, zgłaszane zwykle w ramach kodów CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81 i 7220 20 89 zostaje zakończone.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 kwietnia 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Catherine ASHTON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 29 z 1.2.2008, s. 13.


title: 2012/265/UE: Decyzja Komisji z dnia 21 maja 2012 r. kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

text:
               22.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 131/7

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 21 maja 2012 r.
   kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
   (2012/265/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 16 czerwca 2011 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała skargę dotyczącą domniemanego dumpingu wyrządzającego szkodę w odniesieniu do przywozu niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), złożoną zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego przez europejskie stowarzyszenie Glass Fibre Fabrics Defence Coalition („GFFDC” lub „skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 25 %, łącznej unijnej produkcji niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych.

               (2)

               Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu, jak również wynikającą z niego istotną szkodę, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie dla wszczęcia dochodzenia antydumpingowego.

               (3)

               Dnia 28 lipca 2011 r., po konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja wszczęła w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii Europejskiej niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z ChRL.

               (4)

               Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu postępowania eksporterów lub producentów z ChRL, importerów, użytkowników, a także zainteresowane stowarzyszenia, jak również władze ChRL i wszystkich znanych producentów unijnych. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

               (5)

               Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

         B.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (6)

               Pismem z dnia 12 marca 2012 r. skierowanym do Komisji skarżący oficjalnie wycofał skargę.

               (7)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, o ile nie jest to sprzeczne z interesem Unii.

               (8)

               Dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, że takie zakończenie byłoby sprzeczne z interesem Unii. Dlatego Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Uwagi otrzymano od jednej zainteresowanej strony. Nie zmieniły one jednak ustalenia, że zakończenie postępowania nie będzie sprzeczne z interesem Unii.

               (9)

               Komisja uznaje zatem, że postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z ChRL powinno zostać zakończone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu materiałów z tkanych lub zszywanych lub tkanych i zszywanych niedoprzędów z ciągłego włókna szklanego, z wyłączeniem produktów impregnowanych lub preimpregnowanych (prepregów) oraz z wyłączeniem tkanin siatkowych o otwartych oczkach, o rozmiarze oczka powyżej 1,8 mm w wymiarze długości i szerokości oraz o masie powierzchniowej powyżej 35 g/m2, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, obecnie objętych kodami CN ex 7019 39 00, ex 7019 40 00 i ex 7019 90 00, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 maja 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. C 222 z 28.7.2011, s. 12.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1711 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/303

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1711
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Fundacji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Fundacji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0049/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (4), w szczególności jego art. 16,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0111/2017),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy absolutorium z wykonania budżetu Fundacji za rok budżetowy 2015;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 188.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie uzyskiwania wspólnych pieczęci wjazdu i wyjazdu (SCH/Com-ex (94)16 rev.)

text:
Ważna informacja prawna

|

41994D0016

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0166 - 0167

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 21 listopada 1994 r.w sprawie uzyskiwania wspólnych pieczęci wjazdu i wyjazdu(SCH/Com-ex (94)16 rev.)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 6 wyżej wymienionej Konwencji,przyjmując do wiadomości i zatwierdzając dokument SCH/I-Front (94)43,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Uzyskanie wspólnych pieczęci wjazdu i wyjazdu przez Umawiające się Strony odbywa się zgodnie z zasadami określonymi w dokumencie SCH/Gem-handb (93)15 [1].Heidelberg, dnia 21 listopada 1994 r.Bernd SchmidbauerPrzewodniczący[1] Dokument poufny. Patrz SCH/Com-ex (98)17.--------------------------------------------------SCH/I-Front (94)43Uzyskiwanie Wspólnych Pieczęci Wjazdu I WyjazduUmawiające się Strony przyjmują warunki wytwarzania wspólnych pieczęci wjazdu i wyjazdu z dnia 17 wrzśnia 1993 r. (SCH/Gem-handb (93)15) jako podstawę uzyskiwania pieczęci poświadczających wjazd i wyjazd przez zewnętrzne granice obszaru Schengen. Warunki te określają przede wszystkim, że pieczęci te mają być tuszowe i dwukolorowe.W drodze wyjątku wykonane i przekazane już służbom granicznym wspólne pieczęci jednobarwne potwierdzające wjazd i wyjazd mogą być stosowane do momentu zastąpienia. Pieczęci zastępujące bezwzględnie muszą być dwukolorowe.--------------------------------------------------


title: 2005/405/WE: Decyzja Komisji z dnia 4 maja 2005 r. zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1369)   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               31.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 137/31

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 4 maja 2005 r.
   zatwierdzająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej zmiany w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
   (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1369)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2005/405/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 98/258/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi (1), w szczególności jej art. 4 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Standardowa metoda testowa Wspólnoty do badania obecności Enterobacteriaceae i TVC (Total Viable Count) w mięsie została uznana za metodę równoważną metodzie testowej USA do badania obecności Escherichia coli.

               (2)

               Wspólnota i USA prowadziły negocjacje w sprawie dodatkowych wytycznych dotyczących audytu łącznie z wytycznymi dotyczącymi badań nad zdrowiem zwierząt. Negocjacje te doprowadziły do sporządzenia tekstu tych wytycznych, uzgodnionego przez obie Strony.

               (3)

               Wspólny Komitet Zarządzający ds. Umowy („Komitet”) wydał zalecenia dotyczące określenia równoważności pomiędzy dwoma metodami testowymi i przyjęcia dodatkowych wytycznych dotyczących audytu. W wyniku tych zaleceń należy wprowadzić zmiany w załącznikach V i VI oraz przypisie 1 do Umowy.

               (4)

               Zmiany te powinny zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.

               (5)

               Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zgodnie z zaleceniami Wspólnego Komitetu Zarządzającego ustanowionego na mocy art. 14 Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, zmiany w punkcie 6 załącznika V, w załączniku VI oraz w przypisie 1 do przedmiotowej Umowy zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
   Tekst Umowy w formie wymiany listów, łącznie ze zmianami w punkcie 6 załącznika V, w przypisie 1 oraz w załączniku VI do Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów zostaje niniejszym upoważniony do podpisania Umowy w formie wymiany listów, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
   Artykuł 3
   Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym USA powiadomią na piśmie Komisję o zakończeniu procedur wewnętrznych dotyczących zatwierdzenia zmian określonych w art. 1.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 maja 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Markos KYPRIANOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 118 z 21.4.1998, str. 1. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2003/833/WE (Dz.U. L 316 z 29.11.2003, str. 20).
   POROZUMIENIE W FORMIE WYMIANY LISTÓW
   dotyczące zmian w załącznikach do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
   Bruksela, dnia 7 października 2004 r.
   Szanowny Panie,
   Odnośnie do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi mam zaszczyt zaproponować zmiany w załącznikach do Umowy:
   Zgodnie z zaleceniami Wspólnego Komitetu Zarządzającego ustanowionego na mocy art. 14 ust. 1 Umowy zastępuje się tekst punktu 6 załącznika V oraz przypisu 1 do Umowy tekstem znajdującym się w dodatku A do niniejszego listu oraz zastępuje się tekst załącznika VI do Umowy tekstem znajdującym się w załączniku B do niniejszego listu.
   Będę wdzięczny za potwierdzenie, że Stany Zjednoczone Ameryki przyjmują ww. zmiany w punkcie 6 załącznika V, przypisie 1 oraz w załączniku VI do Umowy.
   Proszę przyjąć wyrazy szacunku.

       (1)

         W imieniu Wspólnoty Europejskiej

      Jaana HUSU-KALLIO

   Bruksela, dnia 6 kwietnia 2005 r.
   Szanowna Pani,
   Niniejszym mam zaszczyt przedstawić odpowiedź na list dotyczący szczegółów proponowanych zmian w punkcie 6 załącznika V, przypisie 1 oraz w załączniku VI do Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
   Mam zaszczyt potwierdzić, że Stany Zjednoczone Ameryki przyjmują proponowane zmiany zgodnie z zaleceniami Wspólnego Komitetu Zarządzającego, ustanowionego na mocy postanowień art. 14 ust. 1 Umowy, których kopia jest załączona do niniejszego listu.
   Rozumiem, że zmiany te wejdą w życie z dniem, w którym WE powiadomi USA o dopełnieniu niezbędnych procedur stosowanych przy wdrażaniu tych zmian.
   Proszę przyjąć wyrazy szacunku.

       (2)

         W imieniu właściwego organu USA

      Norval E. FRANCIS

      (1)

               W załączeniu: dodatek A zastępujący załącznik V, punkt 6 oraz przypis 1 do Umowy i załącznik B zastępujący załącznik VI do Umowy.

      (2)

               W załączeniu: dodatek A zastępujący załącznik V, punkt 6 oraz przypis 1 do Umowy i załącznik B zastępujący załącznik VI do Umowy.

         DODATEK A

         „ZAŁĄCZNIK V

                                 —

                                 Artykuł

                                 —

                                 Gatunek

                                 —

                                 Zdrowie zwierząt/zdrowie publiczne

                     Wywóz z WE do USA

                     Wywóz z USA do WE

                     Warunki handlowe

                     Równo-ważność

                     Warunki szczególne

                     Działanie

                     Warunki handlowe

                     Równoważ-ność

                     Warunki szczególne

                     Działanie

                     Normy WE

                     Normy USA

                     Normy USA

                     Normy WE

               6.   Świeże mięso

                     Zdrowie zwierząt

                                 —

                                 Przeżuwacze

                     64/432
                     72/461
                     72/462

                     9 CFR 94

                     Tak 2

                     Dodatkowe certyfikaty dla krów pochodzących z krajów dotkniętych BSE

                     USA zrewiduje przepisy dotyczące BSE, jeśli chodzi o regiony o wysokiej/niskiej częstości występowania

                     9 CFR 53
                     (w przypadku wystąpienia choroby egzotycznej)

                     72/462
                     82/426

                     Tak 2

                      Pobyt trzy miesiące
                     Owce i kozy wolne od brucelozy

                                 —

                                 Koniowate

                     64/432
                     72/461
                     72/462

                     9 CFR 94

                     Tak 1

                     9 CFR 53

                     72/462
                     82/426

                     Tak 2

                     Pobyt trzy miesiące

                                 —

                                 Świniowate

                     64/432
                     72/461
                     72/462

                     9 CFR 94

                     Tak 1

                     9 CFR 53

                     72/462
                     82/426

                     Tak 2

                      Pobyt trzy miesiące
                     Wolne od brucelozy

                     Zdrowie publiczne

                     Przeżuwacze (8)
                     Koniowate
                     Świniowate
                     Owce
                     Kozy
                     Przeżuwacze (8)
                     Koniowate
                     Świniowate
                     Owce
                     Kozy

                        (c.d.)

                     64/433
                     96/22
                     96/23

                     9 CFR
                     301–381, 416, 417

                     Tak 3

                      Lista zakładów zgodnie z przypisem 7 oraz spełniające odnośne postanowienia przypisu 1
                     Testy na obecność Enterobacteriaceae oraz TVC przeprowadza się zgodnie z przepisami decyzji 2001/471/WE z dnia 8 czerwca 2001 r., chyba, że:

                                 —

                                 próby wyrywkowe muszą być przeprowadzane w okresie uboju,

                                 —

                                 cztery ośrodki poboru próbek od bydła, świni, owiec, kóz i koni nie mogą być inne niż te określone w decyzji 2001/471/WE z dnia 8 czerwca 2001 r.

                     Równoważność (Tak 2) zostanie uznana po tym jak USA zakończą weryfikację systemów dostaw weterynaryjnych
                     Proces ten zostanie ukończony w ciągu 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej Umowy

                     9 CFR
                     301–381, 416, 417

                     72/462
                     93/158
                     96/22
                     96/23

                     Tak 3

                     Lista obiektów zgodnie z przypisem 7 oraz spełniające odnośne przepisy przypisów 2, 3, 4 i 5

                     WE oceni program USA dotyczący pozostałości oraz dodatkowe informacje, które zostaną złożone przez USA w celu sprawdzenia, czy odpowiada on poziomowi ochrony WE. Ocena ta zostanie dokonana w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy
                      WE oceni normy USA dotyczące jakości wody w celu sprawdzenia, czy odpowiadają one poziomowi ochrony WE. Ocena ta zostanie dokonana w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy
                     WE oceni po złożeniu wniosku USA dotyczącego konieczności dalszego badania koniny na obecność trichinae

                     Odnośnie przypisu 5e wyniki kontroli po rozcięciu serc świń zostaną łącznie poddane ocenie po upływie 12 miesięcy w celu określenia zmian zgodnie z przepisami przypisu 5e
                     Równoważność (Ta2) zostanie uznana po tym, jak WE zakończy weryfikację stosowania warunków szczególnych. Proces ten zostanie zakończony w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy ”

   PRZYPIS 1

                  „(1)

                   Zmniejszenie liczby patogenów: analiza zagrożeń oraz systemy krytycznych punktów kontrolnych (HACCP); ostateczna zasada została opublikowana w 61. Rejestrze Federalnym 38806–38989 i wnosi poprawki do różnych przepisów CFR części 304, 310, 320, 327, 381, 416 i 417.
                  Stosuje się przepisy dotyczące sanitarnych procedur operacyjnych.
                  USA i WE omówią, przed wdrożeniem, elementy ww. zasady w celu określenia, czy konieczne jest wprowadzenie warunków szczególnych.”

   DODATEK B

         „ZAŁĄCZNIK VI
         WYTYCZNE DOTYCZĄCE PRZEPROWADZANIA AUDYTU
         Z chwilą przyjęcia norm, wytycznych lub zaleceń dotyczących przeprowadzania audytu przez jedną z właściwych międzynarodowych jednostek normalizacyjnych, Strony zrewidują treść niniejszego załącznika i wprowadzą odpowiednie zmiany.
         Przepisy ogólne
         1.   Definicje
         W niniejszym załączniku stosowane będą poniższe definicje terminów:

                     1.1.

                     »audyt« – ocena wykonania;

                     1.2.

                     »audytowany« – strona eksportująca, której program wdrażania i kontroli jest przedmiotem audytu;

                     1.3.

                     »audytor« – strona importująca przeprowadzająca audyt;

                     1.4.

                     »zakład« – zakład przetwórczy dla zwierząt lub produktów zwierzęcych;

                     1.5.

                     »obiekt« – miejsce inne niż zakład przetwórczy, gdzie zwierzęta lub produkty zwierzęce mogą być obsługiwane, z wyjątkiem placówek sprzedaży detalicznej;

                     1.6.

                     »badanie zdrowia zwierząt« – wizyta na miejscu w celu zebrania lub zweryfikowania informacji związanych ze statusem lub warunkami danego regionu odnośnie jednej lub więcej chorób zwierzęcych wymienionych w załączniku III.

               2.   Zasady ogólne
         2.1.   Audytor oraz audytowany powinni współpracować podczas audytu zgodnie z postanowieniami zawartymi w niniejszym załączniku. W skład zespołu audytującego powinni wchodzić przedstawiciele zarówno audytora, jak i audytowanego i audytowany powinien wyznaczyć personel odpowiedzialny za ułatwienie przeprowadzenia audytu. Do przeprowadzenia audytów wyspecjalizowanych systemów i programów konieczne mogą być specjalistyczne umiejętności zawodowe.
         Informacje zbierane są w drodze rozmów, przeglądania dokumentów i akt oraz podczas wizyt w danym miejscu. Zawarte są zmiany kontroli od momentu przyjęcia Umowy lub od momentu poprzedniego audytu. Informacje mogą być weryfikowane w drodze badania i kontroli innych źródeł; mogą do nich należeć obserwacje fizyczne, pomiary, próbki i zapisy. Informacje uzyskane w trakcie audytu należy udokumentować.
         2.2.   Celem audytów powinna być raczej kontrola skuteczności programu wdrażania i kontroli audytowanego niż odrzucanie pojedynczych zwierząt, partii żywności lub zakładów. Program wdrażania i kontroli audytowanego, objęty Umową, powinien zostać poddany odpowiedniej ocenie.
         2.2.1.   Podstawę oceny wszystkich audytów przeprowadzonych zgodnie z Umową, stanowią normy strony eksportującej lub kombinacja norm strony eksportującej i importującej oraz wszelkie warunki szczególne odpowiednie dla danego audytu. Normy oraz odpowiednie warunki szczególne są przedstawione w załączniku V i są zawarte w art. 6.
         2.2.2.   Przyjmuje się, że audyty na miejscu stanowiące część procesu określania początkowej równoważności będą przeprowadzane przy wykorzystaniu jedynie norm kraju eksportującego, natomiast kolejne audyty na miejscu przeprowadzane w celu zweryfikowania stosowania wcześniej ustanowionego warunku dotyczącego równoważności, będą przeprowadzane przy wykorzystaniu jedynie norm kraju eksportującego, tych odnośnych norm kraju importującego, które nie zostały określone jako równoważne oraz dla których wymagana jest zgodność oraz wszelkie uzgodnione warunki szczególne zawarte w załączniku V.
         2.3.   Audytowany musi obsługiwać udokumentowany program, aby udowodnić audytorowi, że normy są spełniane w oparciu o spójną podstawę.
         2.4.   Częstotliwość audytów powinna zależeć od wykonania przez stronę eksportującą programu wdrażania i kontroli. Przy niskim poziomie wykonania audyt powinien być przeprowadzany częściej, na przykład w celu zagwarantowania poprawy wykonania uznanej za niezadowalającą.
         2.4.1.   Do informacji, które należy wykorzystać przy ustalaniu częstotliwości przeprowadzania audytów zaliczamy między innymi:

                     —

                     analizy epidemiologiczne,

                     —

                     wyniki poprzednich audytów,

                     —

                     wyniki kontroli weterynaryjnych na granicy (łącznie z wynikami z poboru i analizy próbek z przywożonych przesyłek),

                     —

                     czas, jaki minął od ostatniego audytu,

                     —

                     wielkość wymiany,

                     —

                     wyniki badania zdrowia publicznego,

                     —

                     listę chorób, od jakich zwierzęta są wolne,

                     —

                     oraz czynniki środowiskowe i geograficzne.

               2.5.   Audyty oraz decyzje podejmowane w oparciu o nie powinny być przeprowadzane w sposób przejrzysty i jednolity.
         Audytor powinien:

                     2.5.1.

                     dopilnować, aby wszystkie wnioski z audytów były sporządzane w oparciu o obiektywne dowody lub dane i obserwacje, które można zweryfikować jako dokładne i rzetelne;

                     2.5.2.

                     być wolny od konfliktu interesów lub niewłaściwych wpływów;

                     2.5.3.

                     dopilnować, aby celem przeprowadzanego audytu były:

                                 —

                                 weryfikacja, czy wcześniej uznane warunki dotyczące równoważności są stosowane przez stronę eksportującą, oraz

                                 —

                                 wskazanie audytowanemu dziedzin, w których można dokonać ulepszeń w celu poprawy wykonania udokumentowanego programu kontroli audytowanego, tak aby był on w stanie początkowo przestrzegać lub nadal przestrzegać warunku równoważności niezbędnego do osiągnięcia odpowiedniego poziomu ochrony strony importującej;

                     2.5.4.

                     dopilnować, aby wszystkie dokumenty i zapisy uzyskane w czasie audytu zostały zachowane i zabezpieczone zgodnie z ustaleniami stron oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej ze stron;

                     2.5.5.

                     dopilnować zachowania tajemnicy handlowej zgodnie z obowiązującymi przepisami i regulacjami prawnymi każdej ze stron.

               Audytowany powinien:

                     2.5.6.

                     dostarczać informacji koniecznych do przeprowadzenia audytu, których zażąda audytor, w odpowiednim czasie w trakcie audytu lub w ciągu 20 dni roboczych po zakończeniu audytu, aby zagwarantować osiągnięcie celów audytu;

                     2.5.7.

                     współpracować z audytorem i służyć mu pomocą w wykonywaniu jego/jej obowiązków, tak aby osiągnąć cele audytu. Do zadań tych należą:

                                 —

                                 informowanie personelu biorącego udział w audycie o jego celach,

                                 —

                                 mianowanie pracowników posiadających odpowiednie kwalifikacje, aby towarzyszyli zespołowi audytorów,

                                 —

                                 zapewnienie odpowiedniego zaplecza niezbędnego dla zespołu audytorów w celu zagwarantowania skuteczności i efektywności procesu audytu,

                                 —

                                 udostępnienie miejsc oraz dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia audytu zgodnie z wymaganiami audytora.

               2.6.   Badanie zdrowia zwierząt
         Badanie zdrowia zwierząt zostanie przeprowadzone w celu zebrania odpowiednich informacji epidemiologicznych oraz innych informacji dotyczących statusu choroby w danym regionie (Państwo Członkowskie/Państwo, część Państwa Członkowskiego/Państwa lub części więcej niż jednego Państwa Członkowskiego/Państwa). Badanie zdrowia zwierząt może być przeprowadzone przez jedną ze stron (zwaną dalej „stroną importującą”) w celu uzyskania potwierdzenia początkowego określenia przez drugą stronę (zwaną dalej „stroną eksportującą”) statusu choroby w regionie (tj. uznania po raz pierwszy regionu za wolny od choroby) lub po wybuchu choroby.
         WYTYCZNE OPERACYJNE
         Przygotowanie audytów
         3.   Wstępne przygotowanie
         3.1.   Planowanie audytów
         W celu zagwarantowania odpowiedniego przygotowania i przeprowadzania audytów w najbardziej efektywny sposób strony powinny:

                     —

                     ustalić wstępny program audytu, zaplanowany, jeśli to wykonalne, na okres dwunastu miesięcy, uwzględniając między innymi analizę określoną w punkcie 2.4 załącznika VI do Umowy oraz działania określone w załączniku V do Umowy; indykatywny program należy zrewidować co sześć miesięcy w celu ustalenia bieżącego programu audytu,

                     —

                     potwierdzić, możliwie najwcześniej, najlepiej 60 dni przed, zamiar przeprowadzenia audytu przewidzianego w indykatywnym programie,

                     —

                     powiadomić, możliwie najwcześniej, audytowanego o wszelkich spodziewanych zmianach w programie indykatywnym,

                     —

                     wymieniać informacje dotyczące programów audytów zaplanowanych do przeprowadzenia poza postanowieniami Umowy, jeśli zachodzi taka potrzeba w celu wprowadzenia przepisów ust. 6.3.

               3.2.   Rozpoczęcie audytu
         Poniższe elementy będą stanowiły podstawę do rozpoczęcia audytu:

                     —

                     audyty wyznaczone w programie indykatywnym,

                     —

                     audyty na wniosek audytowanego,

                     —

                     audyty na uzasadniony wniosek którejkolwiek ze stron Umowy, takie jak audyty przeprowadzane w przypadku poważnych zastrzeżeń którejkolwiek ze Stron dotyczących pojawiającego się lub nowo zidentyfikowanego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.

               We wszystkich przypadkach audytor powinien powiadomić audytowanego o planowanym audycie w celu umożliwienia mu poczynienia przygotowań niezbędnych do przeprowadzenia audytu. Powiadomienie z wyprzedzeniem powinno odzwierciedlać naglącą potrzebę związaną z ochroną zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt związanym z jego przeprowadzeniem.
         Komunikacja między audytorem a audytowanym
         3.3.   Czynności przed audytem
         3.3.1.   Przygotowanie planu audytu
         W porozumieniu z audytowanym audytor przygotuje plan audytu. Plan audytu powinien zostać przedłożony audytowanemu przez audytora odpowiednio wcześniej przed audytem, aby audytowany miał czas na dostarczenie informacji, najlepiej 60 dni przed planowanym audytem. Audyt powinien być na tyle elastyczny, aby możliwe było wprowadzanie zmian w oparciu o informacje zebrane przed audytem lub w jego trakcie.
         Plan powinien zawierać:

                     —

                     temat, dogłębność i zakres audytu,

                     —

                     cele audytu,

                     —

                     identyfikację odnośnych norm określonych w załączniku V, w oparciu o które przeprowadzony zostanie audyt. Są to zwłaszcza normy strony eksportującej, gdy audyt jest przeprowadzany jako początkowa ocena na miejscu wykonania programu kontroli audytowanego, co stanowi część określenia istnienia warunku równoważności lub kombinacja norm strony eksportującej i importującej, z poprawkami wprowadzonymi szczególnymi warunkami określonymi w załączniku V, gdy przeprowadzany jest kolejny audyt w celu weryfikacji wcześniej określonego warunku równoważności,

                     —

                     datę i miejsce audytu oraz rodzaj zakładów lub obiektów, które zostaną odwiedzone tak, aby można było wybrać odpowiednie osoby do zespołu audytorów,

                     —

                     harmonogram do momentu prezentacji uwzględniający prezentację raportu końcowego,

                     —

                     język lub języki, w których przeprowadzany będzie audyt i sporządzony raport,

                     —

                     dane członków zespołu audytorów, łącznie z przewodniczącym,

                     —

                     harmonogram spotkań z urzędnikami, wizyty w zakładach i obiektach, łącznie z niezapowiedzianymi wizytami, jeśli dotyczy,

                     —

                     przepisy dotyczące zachowania tajemnicy handlowej oraz unikania konfliktów interesów.

               3.3.2.   Uzgodnienie z audytowanym planu i terminów
         Jeśli audytowany ma zastrzeżenia co do postanowień wyszczególnionych w planie audytu, należy niezwłocznie powiadomić o tym audytora, zwykle w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania planu audytu. Zastrzeżenia takie powinny być rozwiązane pomiędzy audytorem a audytowanym. Proponowana(-e) poprawka(-i) do planu audytu, w wyniku informacji otrzymanych przed lub w trakcie audytu, strona proponująca wniesienie poprawek powinna przekazać niezwłocznie drugiej stronie.
         3.3.3.   Otrzymanie niezbędnej dokumentacji od audytowanego
         Przed audytem audytor może zażądać od audytowanego dokumentacji niezbędnej do przygotowania i przeprowadzenia audytu. W skład takiej dokumentacji mogą wchodzić na przykład:

                     —

                     przepisy prawne i odnośne normy techniczne oraz specyfikacje,

                     —

                     struktura kierownicza audytowanego,

                     —

                     funkcje nadzorujące i uprawnienia audytowanego oraz wyniki wszelkich działań wdrożeniowych,

                     —

                     procedury zatwierdzające audytowanego,

                     —

                     szczegóły dotyczące programów kontroli, łącznie z kopiami roboczych dokumentów, instrukcji obsługi oraz tym podobnych instrukcji.

               Audytor może zażądać wyjaśnienia od audytowanego dotyczącego wszelkiej złożonej dokumentacji.
         Przeprowadzanie audytu
         4.   Spotkanie otwierające
         Audytowany i audytor powinni zorganizować spotkanie otwierające w miejscu ustalonym wcześniej przez obie strony. Jeśli zachodzi taka potrzeba, aby wyjaśnić sprawy dotyczące audytu, spotkanie otwierające odbędzie się w Waszyngtonie, D.C. w przypadku audytów przeprowadzanych przez zespoły Komisji Europejskiej lub w Brukseli, Belgia lub Grange, Irlandia w przypadku audytów przeprowadzanych przez zespoły amerykańskie. W innych przypadkach spotkania otwierające mogą odbywać się w odpowiednich miejscach, takich jak stolice Państw Członkowskich Unii Europejskiej lub miasta USA, w zależności od tego, co jest bardziej praktyczne i dogodne dla danego audytu. Niezależnie od miejsca spotkania otwierającego, spotkaniu powinien przewodniczyć odpowiedni przedstawiciel właściwego organu audytowanego. Celem spotkania otwierającego jest:

                     —

                     przedstawienie zespołu audytorów audytowanemu,

                     —

                     potwierdzenie tematu, dogłębności, zakresu, norm audytowych oraz celów audytu,

                     —

                     naszkicowanie metod pracy i procedur stosowanych w trakcie audytu,

                     —

                     potwierdzenie oficjalnej komunikacji pomiędzy zespołem audytorów a audytowanym w trakcie audytu, łącznie z określeniem, którzy przedstawiciele oficjalnych służb będą towarzyszyć zespołowi audytorów przy każdej wizycie,

                     —

                     potwierdzenie rządowych i pozarządowych miejsc, które zostaną odwiedzone,

                     —

                     potwierdzenie odpowiedniej liczby i roli członków zespołu audytorów, którzy wezmą udział w wizytach lub będą obserwatorami w czasie wizyt w zakładach produkcyjnych lub obiektach,

                     —

                     potwierdzenie czasu, daty i miejsca spotkania zamykającego oraz wszelkich spotkań przejściowych z audytowanym,

                     —

                     potwierdzenie ustaleń dotyczących podróży i zakwaterowania,

                     —

                     potwierdzenie, że zasoby i zaplecze wymagane przez zespół audytorów zostaną udostępnione,

                     —

                     potwierdzenie metod raportowania, które zostaną wykorzystane,

                     —

                     żądanie dodatkowej dokumentacji zidentyfikowanej na etapie przed-audytowym jako niezbędnej do przeprowadzenia audytu,

                     —

                     udzielenie odpowiedzi na pytania audytowanego dotyczące procesu audytu.

               5.   Przegląd dokumentów
         5.1.   Przegląd dokumentów może na przykład obejmować:

                     —

                     akta dotyczące programów zgodności,

                     —

                     inspekcję i wewnętrzne raporty z audytu,

                     —

                     dokumentację dotyczącą działań naprawczych i sankcji,

                     —

                     akta dotyczące podjętych działań dotyczących zgodności,

                     —

                     plany badań wyrywkowych i ich wyniki,

                     —

                     dokumenty związane z weryfikacją,

                     —

                     procedury nadzorcze stosowane przez audytowanego.

               5.2.   W przypadku audytu, który jest przeprowadzany po określeniu równoważności, na przegląd dokumentów może także składać się przegląd odnośnych zmian w systemach kontroli i certyfikacji od momentu określenia równoważności lub od poprzedniego audytu.
         5.3.   Audytowany będzie współpracował z audytorem w procesie przeglądu dokumentów i dopilnuje, aby audytor miał dostęp do żądanych dokumentów i akt.
         6.   Weryfikacja na miejscu
         6.1.   Decyzja audytora dotycząca charakteru i zakresu weryfikacji na miejscu powinna uwzględniać czynniki, takie jak dany obszar, historia zgodności z wymogami sektora lub kraju eksportującego według ustaleń przy wcześniejszych audytach i/lub kontrolach weterynaryjnych na granicach (łącznie z wynikami prób wyrywkowych i analizami przywożonych partii), ilość wyprodukowanych, przywożonych lub wywożonych produktów, zmiany w infrastrukturze oraz charakterze i działaniu krajowych systemów kontroli i certyfikacji.
         6.2.   Weryfikacja na miejscu może pociągać za sobą wizyty w zakładach produkcyjnych i wytwórczych, obiektach, pomieszczeniach obsługi żywności lub pomieszczeniach magazynowych oraz laboratoriach kontrolnych w celu sprawdzenia dokładności informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w punkcie 5.1.
         6.3.   Przy przeprowadzaniu kontroli zakładów lub obiektów audytowany przeprowadzi kontrolę zakładu lub obiektu, stosując swoje zwykłe procedury, natomiast audytor będzie brał udział jako obserwator, chociaż ma on prawo do sprawdzenia innych aspektów wykonania, jeśli zajdzie taka potrzeba. Ze względu na ograniczenia czasowe audytor może podjąć decyzję o nieuczestniczeniu jako obserwator w pełnej, kompleksowej kontroli audytowanego, ale może, zamiast tego, zweryfikować poszczególne praktyki kontrolne w drodze rozmów przeprowadzanych poza miejscem z pracownikami audytowanego.
         6.4.   Audytowany będzie współpracował z audytorem w procesie weryfikacji na miejscu oraz ułatwi wejście audytora do zakładów i obiektów, które są poddawane weryfikacji na miejscu.
         6.5.   Jeśli kontrole na miejscu ujawnią poważne potencjalne lub rzeczywiste zagrożenie dla zdrowia człowieka lub zwierząt, audytor powinien niezwłocznie powiadomić audytowanego o takiej ocenie, natomiast audytowany powinien podjąć odpowiednie działania mające na celu zmniejszenie zidentyfikowanego i potwierdzonego zagrożenia.
         7.   Audyt kontrolny
         W celu weryfikacji poprawy braków zidentyfikowanych w trakcie poprzedniego audytu przeprowadzony może zostać audyt kontrolny.
         8.   Robocze dokumenty
         Do roboczych dokumentów mogą należeć listy kontrolne elementów, które należy poddać ocenie, takie jak:

                     —

                     przepisy prawne,

                     —

                     struktura i działanie służby kontroli i certyfikacji,

                     —

                     struktura zakładu i obiektu, layout, operacje i bieżące procedury,

                     —

                     statystyka dotycząca zdrowia, plany badań wyrywkowych i ich wyniki,

                     —

                     działania mające na celu zachowanie zgodności i procedury,

                     —

                     raportowanie i procedury składania skarg,

                     —

                     programy szkoleniowe.

               8.1.   Dokumenty potwierdzające
         Dokumenty potwierdzające dane pochodzące z audytu, wnioski i zalecenia powinny być znormalizowane, o ile to możliwe, w celu przeprowadzenia audytu oraz przedstawienia danych pochodzących z audytu jako jednolitych, przejrzystych i rzetelnych. Dokumenty potwierdzające mogą zawierać notatki lub inne podstawowe informacje na temat elementów, które zostaną poddane ocenie.
         9.   Spotkanie zamykające
         Podobnie jak w przypadku spotkania otwierającego, spotkanie zamykające może odbyć się w miejscu dogodnym zarówno dla audytowanego jak i audytora. Spotkaniu zamykającemu powinien przewodniczyć odpowiedni przedstawiciel właściwego organu audytowanego.
         Celem spotkania zamykającego jest:

                     —

                     ponowne potwierdzenie tematu, dogłębności, zakresu, norm dotyczących audytu oraz celów audytu,

                     —

                     przypomnienie audytowanemu, że audyt opiera się na próbach wyrywkowych kontroli systemu i nie ma na celu wykazania wszystkich braków systemu,

                     —

                     przekazanie audytowanemu wstępnych danych uzyskanych przez audytora i/lub ogólny przegląd danych audytora,

                     —

                     przedstawienie szczegółów istotnych braków, na istnienie których są obiektywne dowody,

                     —

                     oferowanie dodatkowych wyjaśnień niezbędnych do zagwarantowania, że audytowany rozumie charakter istotnych braków,

                     —

                     potwierdzenie, że wszystkie szczegóły audytu zostaną przedstawione w formie raportu z audytu oraz że audytowany będzie miał okazję przedstawić komentarz do raportu,

                     —

                     zezwolenie audytowanemu na przedstawienie komentarza do danych pochodzących z audytu lub wnioskowanie o wyjaśnienie paru punktów.

               Działania po-audytowe
         10.   Raport z audytu
         Raport z audytu powinien przedstawiać zrównoważony obraz danych uzyskanych w trakcie audytu oraz zawierać wnioski i zalecenia, które dokładnie odzwierciedlają te dane. Zwykle powinien zawierać następujące elementy:

                     —

                     temat, dogłębność, zakres, normy audytowe i cele audytu,

                     —

                     szczegóły planu audytu,

                     —

                     identyfikację dokumentów referencyjnych, w oparciu o które przeprowadzony został audyt,

                     —

                     ocenę audytora dotyczącą danych w oparciu o normy audytowe,

                     —

                     punkty, w których pojawiła się różnica zdań pomiędzy audytorem a audytowanym,

                     —

                     zalecenia audytora dotyczące tego, które istotne braki należy naprawić,

                     —

                     odpowiedź na prezentację danych z audytu łącznie ze wszelkimi działaniami mającymi na celu likwidację zidentyfikowanych braków.

               10.1.   Podczas przygotowania i następnie dystrybucji raportu z audytu należy przestrzegać poufności informacji handlowych. Przed przeprowadzeniem audytu każda ze stron powiadomi drugą stronę o jej przepisach prawnych i procedurach dotyczących ochrony poufnych informacji handlowych oraz innych informacji, które mogą zostać uznane przez jedną ze stron lub obie strony za poufne. Każda ze stron będzie w pełni respektować swoje przepisy dotyczące ochrony informacji poufnych. Jeśli między stronami istnieją znaczące różnice odnośnie do tego, które informacje podlegają ochronie, strony określą te różnice przed audytem i uzgodnią odpowiednie procedury, których będą przestrzegać.
         10.2.   Projekty raportów powinny zostać przesłane do audytowanego w terminach określonych w Umowie. Audytowany może przedstawić swój komentarz w ciągu 60 dni; powinien on opisać wszelkie konkretne działania naprawcze, które zostaną lub zostały podjęte w celu ustalenia równoważności na wstępie lub dalszego ustalania równoważności, łącznie z datami zakończenia.
         10.3.   Poprawki do tekstu raportu końcowego w odpowiedzi na komentarze od właściwego organu powinny ograniczać się do naprawy faktycznych braków. Jednakże, inne komentarze audytowanego mogą zostać przedstawione oddzielnie w raporcie, jeśli mają na celu wyjaśnienie zawartości raportu. Komentarze audytowanego powinny być, w każdym przypadku, dołączone do raportu końcowego.
         11.   Działania naprawcze
         Weryfikacja działań naprawczych niezbędnych do ustalenia równoważności będzie różna w zależności od charakteru pierwotnego braku. Weryfikacja działania naprawczego przez audytowanego może zawierać:

                     —

                     przegląd ubezpieczeń zapewnianych przez audytowanego,

                     —

                     przegląd dokumentacji dostarczonej przez audytowanego,

                     —

                     audyty kontrolne,

                     —

                     przegląd działań naprawczych wymienionych w kolejnym audycie.

               Audyt kontrolny jest podobny do normalnego audytu, ale skupia się na potwierdzeniu, że działania podjęte przez audytowanego uwzględniają i naprawiają zidentyfikowane braki. Raport kontrolny dotyczący działań naprawczych powinien zostać przygotowany i rozprowadzony podobnie jak raport z pierwotnego audytu.
         Badanie zdrowia zwierząt
         12.   Badanie zdrowia zwierząt
         12.1.   Zasady ogólne
         Wszystkie strony biorące udział w badaniu zdrowia zwierząt powinny współpracować ze sobą w przeprowadzaniu tego badania w sposób otwarty i przejrzysty, mając na celu wypełnienie możliwie najszybciej wszystkich niezbędnych procedur.
         12.2.   Procedury
         12.2.1.   Planowanie oraz rozpoczęcie badania zdrowia zwierząt
         W większości przypadków badanie to zostanie przeprowadzone na żądanie strony eksportującej. Wyniki badania zdrowia zwierząt powinny dostarczyć istotnych informacji na temat ryzyka wystąpienia choroby związanego z eksportem danych towarów z tego regionu. Strona importująca uzna takie żądanie w odpowiednim czasie i wyznaczy osobę kontaktową do ścisłej współpracy z przedstawicielami strony eksportującej. Wyznaczone zostaną niezwłocznie niezbędne wizyty na miejscu z udziałem wszystkich stron.
         W przypadku wystąpienia jednej z chorób określonych w załączniku III oraz w przypadku przyjęcia środków ochrony i regionalizacji strona importująca może zażądać, aby badanie zdrowia zwierząt zostało przeprowadzone przed wymianą handlową, jeśli dane produkty mogą zostać na nowo zbadane. W celu zminimalizowania przerw w wymianie handlowej oraz ułatwienia uznawania produktów za wolne od chorób lub identyfikacji lub podjęcia odpowiednich środków zmniejszających ryzyko, odpowiedni przedstawiciele strony importującej i eksportującej będą pracować nad ustaleniem terminu badania, możliwie najszybciej. Chociaż termin wizyty zależy od postępu nad opanowaniem wybuchu choroby, obie strony powinny rozpocząć rozmowy możliwie najwcześniej.
         12.2.2.   Działania przed wizytą
         Strona importująca w bezpośrednim komunikacie do strony eksportującej wskaże regiony podlegające wizytacji w ramach wizyty na miejscu, jak również rodzaje podmiotów, które powinny zostać włączone. Obie strony powinny ściśle współpracować w zakresie konsultacji dotyczących przygotowania planu badania, który będzie uwzględniał następujące punkty:

                     —

                     proponowane daty wizyty na miejscu,

                     —

                     obszar(-y) stanowiący(-e) przedmiot wizyty oraz rodzaje informacji, jakie należy zebrać,

                     —

                     nazwiska zespołu badaczy, łącznie z przewodniczącym zespołu,

                     —

                     harmonogram spotkań z urzędnikami oraz wizyty na farmach lub w innych miejscach,

                     —

                     szczegółową dokumentację, której przedstawienie może być żądane w ramach badania, taką jak obowiązujące przepisy dotyczące zwalczania i kontroli chorób, dane dotyczące obserwacji i monitorowania, raporty dotyczące danych uprzednich i następczych, akta dotyczące szczepień, jeśli dotyczy, dane epidemiologiczne związane z wybuchem choroby lub ostatnimi wybuchami, raporty laboratoryjne itp.,

                     —

                     nazwy odpowiedzialnych osób kontaktowych strony eksportującej (zalicza się tu przedstawicieli właściwych służb zaangażowanych Państw Członkowskich/Państw), jak również właściwe organy nadzorcze obu stron.

               Plan badania powinien zostać ukończony przed odjazdem zespołu badaczy oraz przekazany wszystkim stronom zaangażowanym w badanie zdrowia zwierząt.
         12.2.3.   Przeprowadzanie badania
         12.2.3.1.   Spotkanie otwierające
         Spotkanie otwierające powinno się odbyć z udziałem przedstawicieli wszystkich stron. Na tym spotkaniu, strona przeprowadzająca badanie dokona przeglądu planu badania i potwierdzi, czy poczynione zostały niezbędne przygotowania do przeprowadzenia badania.
         Miejsce spotkania otwierającego zostanie wyznaczone w planie badania, a gospodarzami mogą być, jeśli dotyczy, urzędnicy właściwych organów nadzorczych.
         Celem spotkania otwierającego jest:

                     —

                     przedstawienie zespołu badaczy przedstawicielom strony eksportującej,

                     —

                     określenie głównych obszarów badania oraz stosowanych procedur,

                     —

                     potwierdzenie oficjalnej komunikacji pomiędzy zespołem badaczy a przedstawicielami strony eksportującej,

                     —

                     potwierdzenie harmonogramu i miejsc, które zostaną odwiedzone,

                     —

                     potwierdzenie daty, czasu i miejsca spotkania zamykającego,

                     —

                     potwierdzenie ustaleń dotyczących podróży i zakwaterowania,

                     —

                     potwierdzenie, że zasoby i zaplecze wymagane przez zespół badaczy zostaną udostępnione,

                     —

                     udzielenie odpowiedzi na pytania przedstawicieli strony eksportującej dotyczące badania.

               12.2.3.2.   Dokumentacja badania
         Urzędnicy przeprowadzający badanie odnotują dane uzyskane w trakcie badania, razem z dokumentacją dostarczoną przez przedstawicieli strony goszczącej. W notatkach znajdą się odwiedzone miejsca, łącznie z farmami oraz nazwiska i tytuły urzędników, z którymi zostały przeprowadzone rozmowy w ramach badania.
         12.2.3.3.   Spotkanie zamykające
         Spotkanie zamykające odbędzie się z udziałem przedstawicieli obu stron. Miejsce spotkania zostanie określone w planie badania, a gospodarzami mogą być, jeśli dotyczy, urzędnicy właściwych organów nadzorczych.
         Celem spotkania jest:

                     —

                     przegląd głównych obszarów badania oraz zastosowanych procedur,

                     —

                     umożliwienie przedstawicielom strony eksportującej do wyjaśnienia spraw związanych z badaniem lub dostarczoną dokumentacją,

                     —

                     zidentyfikowanie dodatkowych informacji niezbędnych do uzupełniania oceny,

                     —

                     odpowiedź na pytania dotyczące oceny oraz następujące po tym działania,

                     —

                     ustalenie harmonogramu przeprowadzenia oceny badania zdrowia zwierząt i/lub przygotowanie raportu dla strony eksportującej.

               12.2.4.   Ocena
         Ocena powinna być oparta na potencjale intelektualnym, przejrzysta i zgodna z odnośnymi międzynarodowymi normami i podobnymi ocenami przeprowadzonymi przez stronę importującą.
         W zależności od procedur strony importującej, ocena i/lub raport mogą zostać ogłoszone. Komentarze strony eksportującej do oceny i/lub raportu będą podlegały istniejącym wymogom prawnym strony importującej.”


title: Decyzja Komisji (UE) 2017/1583 z dnia 1 września 2017 r. określająca zgodnie z dyrektywą 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady normę EN ISO 17994:2014 jako normę równoważności metod mikrobiologicznych (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 5843)

text:
               19.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 239/34

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/1583
   z dnia 1 września 2017 r.
   określająca zgodnie z dyrektywą 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady normę EN ISO 17994:2014 jako normę równoważności metod mikrobiologicznych

         (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 5843)

   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotyczącą zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylającą dyrektywę 76/160/EWG (1), w szczególności jej art. 15 ust. 2 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji 2009/64/WE (2) określa międzynarodową normę ISO 17994:2004(E) „Jakość wody – Kryteria ustalania równoważności metod mikrobiologicznych” jako normę równoważności metod mikrobiologicznych do celów dyrektywy 2006/7/WE.

               (2)

               Norma ISO 17994:2004(E) jest przestarzała i została zaktualizowana (aktualizacja terminologii, klarowniejsze specyfikacje oraz dodanie nowego załącznika dotyczącego obliczeń technicznych).

               (3)

               W związku z tym norma ISO 17994:2004(E) została zastąpiona nowszą wersją – ISO 17994:2014 „Jakość wody – Wytyczne do porównania względnego odzysku mikroorganizmów według dwóch metod ilościowych”. Ta międzynarodowa norma została przetransponowana do europejskiej normy EN ISO 17994:2014 przez Europejski Komitet Normalizacyjny. Należy zatem określić normę EN ISO 17994:2014 jako normę równoważności metod mikrobiologicznych do celów dyrektywy 2006/7/WE.

               (4)

               Należy zatem uchylić decyzję 2009/64/WE.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2006/7/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Dla celów art. 3 ust. 9 dyrektywy 2006/7/WE normę EN ISO 17994:2014 „Jakość wody – Wytyczne do porównania względnego odzysku mikroorganizmów według dwóch metod ilościowych” określa się jako normę równoważności metod mikrobiologicznych.
   Artykuł 2
   Decyzja 2009/64/WE traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 września 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 64 z 4.3.2006, s. 37.

      (2)  Decyzja Komisji 2009/64/WE z dnia 21 stycznia 2009 r. określająca zgodnie z dyrektywą 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady normę ISO 17994:2004(E) jako normę równoważności metod mikrobiologicznych (Dz.U. L 23 z 27.1.2009, s. 32).


title: Decyzja nr S1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)

text:
               24.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/23

         DECYZJA NR S1
   z dnia 12 czerwca 2009 r.
   dotycząca europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2010/C 106/08
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2),
   uwzględniając art. 19 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczący uprawnienia ubezpieczonego i członków jego rodziny, przebywających w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie, do świadczeń rzeczowych, które stają się niezbędne z powodów medycznych, z uwzględnieniem charakteru tych świadczeń oraz przewidywanego czasu pobytu,
   uwzględniając art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   uwzględniając art. 25 lit. A) i C) rozporządzenia (WE) nr 987/2009,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w Barcelonie, które miało miejsce w dniach 15 i 16 marca 2002 r., Rada Europejska postanowiła, „że europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego zastąpi obecne papierowe formularze niezbędne do uzyskania opieki zdrowotnej w innym państwie członkowskim. Komisja przedstawi w tym celu wniosek przed wiosennym posiedzeniem Rady Europejskiej w 2003 r. Karta taka uprości procedury, lecz nie zmieni istniejących praw i obowiązków” (pkt 34).

               (2)

               Z uwagi na to, że stosowanie kart ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego przybiera bardzo różne formy w poszczególnych państwach członkowskich, europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego wprowadzana jest początkowo w formacie, w którym dane konieczne do świadczenia opieki zdrowotnej i uzyskania zwrotu kosztów można odczytać gołym okiem. Informacje te mogą być dodatkowo umieszczone na nośniku elektronicznym. Stosowanie nośnika elektronicznego zostanie ponadto upowszechnione w późniejszym terminie.

               (3)

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego musi odpowiadać jednolitemu wzorowi określonemu przez Komisję Administracyjną, co powinno zarówno ułatwić dostęp do opieki zdrowotnej, jak i pomóc w zapobieganiu nieprzepisowemu, stanowiącemu nadużycie lub oszukańczemu wykorzystywaniu karty.

               (4)

               Instytucje państwa członkowskiego ustalają okres ważności wydawanych przez siebie europejskich kart ubezpieczenia zdrowotnego. Okres ważności europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego powinien uwzględniać przewidywany czas trwania uprawnienia ubezpieczonego.

               (5)

               W wyjątkowych okolicznościach powinno się wydawać certyfikat tymczasowo zastępujący europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego, z ograniczoną datą ważności. „Wyjątkowe okoliczności” mogą oznaczać kradzież lub utratę europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego bądź wyjazd w terminie zbyt krótkim, by umożliwić wydanie europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego. O wydanie certyfikatu tymczasowo zastępującego europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego może ubiegać się ubezpieczony lub instytucja państwa pobytu.

               (6)

               Z europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego należy korzystać we wszystkich przypadkach pobytu czasowego, podczas którego ubezpieczony wymaga opieki zdrowotnej, niezależnie od celu pobytu, który może mieć związek z turystyką, działalnością zawodową czy nauką. Europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego nie można jednak używać, gdy jedynym celem pobytu za granicą jest uzyskanie opieki zdrowotnej.

               (7)

               Zgodnie z art. 76 rozporządzenia (WE) nr 883/8004 państwa członkowskie powinny współpracować w celu wprowadzenia procedur pozwalających uniknąć sytuacji, w której dana osoba traci uprawnienie do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby ze strony jednego państwa członkowskiego i uzyskuje uprawnienie do świadczeń rzeczowych ze strony innego państwa członkowskiego, lecz nadal używa wydanej przez instytucję pierwszego państwa członkowskiego europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego po upływie terminu, od którego nie jest już uprawniona do otrzymywania świadczeń rzeczowych ze strony tego państwa.

               (8)

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego wydana przed rozpoczęciem stosowania rozporządzeń (WE) nr 883/204 i (WE) nr 987/2009 zachowa ważność do chwili upływu podanej na niej daty ważności.
               Działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

      Zasady ogólne

               1.

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego stanowi poświadczenie uprawnienia ubezpieczonego i emeryta lub rencisty, jak również członków ich rodzin, przebywających w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie, do świadczeń rzeczowych, które stają się niezbędne z powodów medycznych, z uwzględnieniem charakteru tych świadczeń oraz przewidywanego czasu pobytu.
               Europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego nie można używać w przypadku, gdy celem pobytu czasowego jest poddanie się leczeniu.

               2.

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego jest osobistą kartą wystawioną na nazwisko jej posiadacza.

               3.

               Okres ważności europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego ustala wydająca ją instytucja.

               4.

               Koszty świadczeń rzeczowych udzielanych przez instytucję państwa członkowskiego pobytu na podstawie ważnej europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego zwracane są przez instytucję właściwą zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ważną europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego jest karta, w której przypadku nie upłynął jeszcze podany na niej okres ważności.
               Instytucja właściwa nie może odmówić zwrotu kosztów świadczeń ze względu na to, że dana osoba przestała być ubezpieczona w instytucji, która wystawiła europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego, o ile posiadaczowi karty lub certyfikatu tymczasowo zastępującego kartę udzielono świadczeń w okresie ważności karty lub certyfikatu.

               5.

               Jeżeli wyjątkowe okoliczności uniemożliwiają wydanie europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego, instytucja właściwa wydaje certyfikat tymczasowo zastępujący europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego, o ograniczonym okresie ważności. O wydanie certyfikatu tymczasowo zastępującego europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego może ubiegać się ubezpieczony lub instytucja państwa pobytu.

               6.

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego i certyfikat tymczasowo zastępujący europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego odpowiadają jednolitemu wzorowi posiadającemu właściwości i spełniającemu specyfikacje techniczne określone w decyzji Komisji Administracyjnej.

      Dane zawarte na europejskiej karcie ubezpieczenia zdrowotnego

               7.

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego zawiera następujące dane:

                           —

                           nazwisko i imię posiadacza karty,

                           —

                           osobisty numer identyfikacyjny posiadacza karty albo, w razie jego braku, numer ubezpieczonego, od którego pochodzą prawa posiadacza karty,

                           —

                           datę urodzenia posiadacza karty,

                           —

                           datę ważności karty,

                           —

                           kod ISO państwa członkowskiego wydającego kartę,

                           —

                           numer identyfikacyjny i akronim instytucji właściwej,

                           —

                           numer logiczny karty.

      Korzystanie z europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego

               8.

               Z europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego można korzystać we wszystkich przypadkach pobytu czasowego, podczas którego ubezpieczony potrzebuje świadczeń rzeczowych, niezależnie od celu pobytu, który może mieć związek z turystyką, działalnością zawodową czy nauką.

               9.

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego stanowi dowód na to, że jej posiadacz jest uprawniony w państwie członkowskim pobytu do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, które stają się niezbędne ze względów medycznych i które są udzielane podczas pobytu czasowego w innym państwie członkowskim z myślą o zapobieżeniu przymusowemu powrotowi posiadacza karty do państwa właściwego lub państwa zamieszkania przed końcem planowanego pobytu w celu poddania się wymaganemu leczeniu.
               Celem świadczeń tego typu jest umożliwienie ubezpieczonemu kontynuowania pobytu w warunkach bezpiecznych dla zdrowia.

               10.

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego nie obejmuje świadczeń rzeczowych z tytułu choroby w przypadku, gdy celem pobytu jest poddanie się leczeniu.

               11.

               Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego stanowi gwarancję tego, że jej posiadacz skorzysta w państwie członkowskim pobytu z takiego samego leczenia (procedur i stawek) jak osoba ubezpieczona w systemie ubezpieczeń zdrowotnych tego państwa.

      Współpraca między instytucjami w celu zapobieżenia niewłaściwemu używaniu europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego

               12.

               W przypadku gdy dana osoba traci uprawnienie do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby udzielanych na mocy ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego i uzyskuje uprawnienie do świadczeń rzeczowych udzielanych na mocy ustawodawstwa innego państwa członkowskiego, instytucje zainteresowanych państw członkowskich powinny współpracować w celu zapobieżenia sytuacji, w której ubezpieczony nadal używa wydanej przez instytucję pierwszego państwa członkowskiego europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego po upływie terminu, od którego nie jest już uprawniony do otrzymywania świadczeń rzeczowych ze strony tego państwa. W stosownych przypadkach instytucja drugiego państwa wydaje nową europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego.

               13.

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 987/2009.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Gabriela PIKOROVÁ

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.


2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2005 (C6-0401/2006 - 2006/2168(DEC))