title: Decyzja Rady z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a rządem Wysp Owczych o współpracy naukowo-technicznej, przewidującej stowarzyszenie Wysp Owczych w ramach siódmego programu ramowego Unii w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013)

text:
               17.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 245/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 marca 2010 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a rządem Wysp Owczych o współpracy naukowo-technicznej, przewidującej stowarzyszenie Wysp Owczych w ramach siódmego programu ramowego Unii w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013)
   (2010/558/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 5 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy naukowo-technicznej z rządem Wysp Owczych (zwaną dalej „Umową”), która przewiduje jej tymczasowe stosowanie od dnia 1 stycznia 2010 r. Tymczasowe stosowanie umożliwi podmiotom z Wysp Owczych udział w zaproszeniach do składania wniosków w ramach siódmego programu ramowego Unii, których uruchomienie zaplanowano na styczeń 2010 r.

               (2)

               Efektem negocjacji było parafowanie Umowy w dniu 13 lipca 2009 r.

               (3)

               Umowę należy podpisać oraz tymczasowo stosować w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Umowy między Unią Europejską a rządem Wysp Owczych o współpracy naukowo-technicznej, przewidującej stowarzyszenie Wysp Owczych w ramach siódmego programu ramowego Unii w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013), z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2010 r., w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej zawarcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 marca 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. BLANCO

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               17.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 245/2

         UMOWA
   między Unią Europejską a rządem Wysp Owczych o współpracy naukowo-technicznej
   UNIA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Unią”,
   z jednej strony,
   oraz
   RZĄD WYSP OWCZYCH,
   zwany dalej „Wyspami Owczymi”,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie aktualnej współpracy naukowo-technicznej między Wyspami Owczymi a Unią, a także ich obopólny interes we wzmocnieniu tej współpracy w kontekście utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej,
   MAJĄC NA UWADZE, że naukowcy z Wysp Owczych biorą już z powodzeniem udział w projektach finansowanych przez Unię,
   UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że obie Strony są zainteresowane wspieraniem wzajemnego dostępu swoich jednostek badawczych do działalności badawczo-rozwojowej na Wyspach Owczych, z jednej strony, oraz do unijnych programów ramowych w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, z drugiej strony,
   MAJĄC NA UWADZE, że Wyspy Owcze i Unia są zainteresowane współpracą w ramach tych programów dla obopólnej korzyści,
   MAJĄC NA UWADZE, że decyzją nr 1982/2006/WE (1) z dnia 18 grudnia 2006 r. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej przyjęły siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (zwany dalej „programem ramowym”),
   UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że rząd Wysp Owczych zawiera niniejszą Umowę w imieniu Królestwa Danii zgodnie z ustawą w sprawie zawierania przez rząd Wysp Owczych umów na mocy prawa międzynarodowego,
   MAJĄC NA UWADZE, że bez uszczerbku dla odpowiednich postanowień Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) niniejsza Umowa oraz wszelkie działania realizowane na jej mocy w żaden sposób nie wpłyną na uprawnienia państw członkowskich do podejmowania z Wyspami Owczymi dwustronnych działań w dziedzinie nauki, techniki, badań i rozwoju, oraz do zawierania w tym celu, w stosownych przypadkach, umów,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres
   1.   Wyspy Owcze są stowarzyszone, na warunkach ustanowionych lub określonych w niniejszej Umowie i załącznikach do niej, w ramach programu ramowego, ustanowionego decyzją nr 1982/2006/WE, rozporządzeniem (WE) nr 1906/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiającym zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni wyższych w działaniach prowadzonych w ramach siódmego programu ramowego oraz zasady upowszechniania wyników badań (2007–2013) (2), a także decyzjami Rady 2006/971/WE (3), 2006/972/WE (4), 2006/973/WE (5), 2006/974/WE (6) i 2006/975/WE (7), dotyczącymi różnych programów szczegółowych w ramach programu ramowego.
   2.   Wszystkie akty prawne pochodne w stosunku do aktów, o których mowa w ust. 1, w tym akty prawne ustanawiające struktury potrzebne do wdrażania programu ramowego za pomocą działań w dziedzinie badań zgodnie z art. 185 i 187 TFUE, mają zastosowanie do Wysp Owczych.
   3.   Oprócz stowarzyszenia, o którym mowa w ust. 1, współpraca może obejmować:

               a)

               regularne dyskusje na temat kierunków i priorytetów polityki w dziedzinie badań oraz planowania badań na Wyspach Owczych i w Unii;

               b)

               dyskusje na temat perspektyw i rozwoju współpracy;

               c)

               dostarczanie na czas informacji dotyczących realizacji programów i projektów badawczych na Wyspach Owczych i w Unii, oraz informacji o wynikach prac podjętych w ramach niniejszej Umowy;

               d)

               wspólne spotkania;

               e)

               wizyty i wymianę pracowników naukowych, inżynierów i techników;

               f)

               regularne i stałe kontakty między kierownikami programów lub projektów ze strony Wysp Owczych i Unii,

               g)

               udział ekspertów w seminariach, sympozjach i warsztatach.

         Artykuł 2
   Warunki odnoszące się do stowarzyszenia Wysp Owczych w ramach programu ramowego
   1.   Podmioty prawne z Wysp Owczych biorą udział w pośrednich działaniach oraz w działalności Wspólnego Centrum Badawczego programu ramowego na takich samych warunkach jak te mające zastosowanie do podmiotów prawnych z państw członkowskich Unii, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych lub określonych w załącznikach I i II. Warunki przedkładania i oceny wniosków oraz udzielania dotacji i zawierania umów o dotacje lub umów w ramach programów unijnych są dla jednostek badawczych z Wysp Owczych takie same jak warunki mające zastosowanie do zawierania umów o dotacje lub umów z jednostkami badawczymi mającymi siedzibę w Unii w ramach tych samych programów, z uwzględnieniem obopólnych interesów Unii i Wysp Owczych.
   Podmioty prawne z Unii uczestniczą w programach i projektach badawczych Wysp Owczych w obszarach tematycznych odpowiadających obszarom tematycznym programu ramowego na takich samych warunkach jak te mające zastosowanie do podmiotów prawnych z Wysp Owczych, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych lub określonych w załącznikach I i II. Podmiot prawny mający siedzibę w innym kraju stowarzyszonym w ramach programu ramowego ma te same prawa i obowiązki wynikające z niniejszej Umowy co podmioty prawne mające siedzibę w państwie członkowskim, pod warunkiem że dany kraj stowarzyszony, w którym podmiot ma siedzibę zgodził się, by podmioty prawne z Wysp Owczych miały takie same prawa i obowiązki.
   2.   Od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszej Umowy Wyspy Owcze wnoszą wkład finansowy do rocznego budżetu Unii za każdy rok trwania programu ramowego. Wkład finansowy Wysp Owczych dodaje się do kwot przewidzianych każdego roku w budżecie rocznym Unii na przydział środków na zobowiązania finansowe wynikające z różnych form działań koniecznych do realizacji i funkcjonowania programu ramowego oraz do zarządzania tym programem. Zasady obliczania i wnoszenia wkładu finansowego Wysp Owczych określono w załączniku III.
   3.   Przedstawiciele Wysp Owczych uczestniczą jako obserwatorzy w posiedzeniach komitetów programu ramowego ustanowionych decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (8). Przedstawiciele Wysp Owczych nie biorą udziału w posiedzeniach tych komitetów podczas głosowań. Wyspy Owcze będą informowane o wyniku głosowania. Uczestnictwo, o którym mowa w niniejszym ustępie, przyjmuje taką samą formę, włącznie z procedurami otrzymywania informacji i dokumentacji, jak forma stosowana wobec przedstawicieli państw członkowskich.
   4.   Przedstawiciele Wysp Owczych uczestniczą jako obserwatorzy w posiedzeniach Rady Zarządzającej Wspólnego Centrum Badawczego. Uczestnictwo, o którym mowa w niniejszym ustępie, przyjmuje taką samą formę, włącznie z procedurą otrzymywania informacji i dokumentacji, jak forma stosowana wobec przedstawicieli państw członkowskich.
   5.   Unia zwraca koszty podróży i utrzymania ponoszone przez przedstawicieli Wysp Owczych biorących udział w posiedzeniach komitetów i organów określonych w niniejszym artykule lub w posiedzeniach związanych z wdrażaniem programu ramowego organizowanych przez Unię, na takiej samej podstawie jak przedstawicielom państw członkowskich i zgodnie z obowiązującymi ich procedurami.
   Artykuł 3
   Umocnienie współpracy
   1.   Strony dołożą wszelkich starań w ramach własnego ustawodawstwa, by ułatwiać swobodny przepływ i pobyt pracowników naukowych uczestniczących w działaniach objętych niniejszą Umową oraz transgraniczny przepływ towarów przeznaczonych do wykorzystania w tych działaniach.
   2.   Strony dopilnują, by transakcje polegające na przekazywaniu między Unią i Wyspami Owczymi środków finansowych koniecznych do realizacji działań objętych niniejszą Umową nie podlegały żadnym opłatom ani podatkom.
   Artykuł 4
   Komitet Badawczy UE-Wyspy Owcze
   1.   Powołuje się wspólny komitet, zwany „Komitetem Badawczym UE-Wyspy Owcze”, którego zadania obejmują:

               a)

               zapewnienie wprowadzania w życie niniejszej Umowy, jego ocenę i przegląd;

               b)

               badanie wszelkich środków, które mogą poprawić i rozwinąć współpracę;

               c)

               regularne dyskusje na temat przyszłych kierunków i priorytetów polityki w dziedzinie badań oraz planowania badań na Wyspach Owczych i w Unii, a także na temat perspektyw dla przyszłej współpracy;

               d)

               wprowadzanie, w razie potrzeby, poprawek technicznych do niniejszej Umowy, pod warunkiem ich zatwierdzenia zgodnie z krajowymi procedurami każdej ze Stron.

         2.   Komitet Badawczy UE-Wyspy Owcze może wskazywać, na wniosek Wysp Owczych, regiony Wysp Owczych, które spełniają kryteria określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności (9), i w związku z tym mogą kwalifikować się do korzystania z działalności badawczej prowadzonej w ramach programu prac „Potencjał badawczy”, a konkretnie szczegółowego programu „Zdolności”.
   3.   Komitet Badawczy UE-Wyspy Owcze, złożony z przedstawicieli Komisji i Wysp Owczych, przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   4.   Komitet Badawczy UE-Wyspy Owcze spotyka się przynajmniej raz na dwa lata. Na wniosek jednej ze Stron organizuje się posiedzenia nadzwyczajne.
   Artykuł 5
   Postanowienia końcowe
   1.   Załączniki I, II, III i IV stanowią integralną część niniejszej Umowy.
   2.   Niniejsza Umowa zostaje niniejszym zawarta na pozostały czas trwania programu ramowego. Umowa wchodzi w życie w dniu, w którym obie Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu swoich procedur z tym związanych. Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2010 r.
   Wszelkich zmian niniejszej Umowy dokonuje się wyłącznie na piśmie, za zgodą Stron. Wejście zmian w życie przebiega według tej samej procedury jak w przypadku samej Umowy, z wykorzystaniem drogi dyplomatycznej. Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w dowolnym momencie, z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, w drodze pisemnego zawiadomienia przekazanego drogą dyplomatyczną. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie złożenia wypowiedzenia lub wygaśnięcia niniejszej Umowy są kontynuowane do czasu ich zakończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie. Strony wspólnie uzgadniają inne konsekwencje wygaśnięcia Umowy.
   3.   Jeżeli jedna ze Stron powiadomi drugą Stronę o tym, że nie zawrze niniejszej Umowy, niniejszym uzgadnia się, że:

               —

               Unia zwróci Wyspom Owczym ich wkład do rocznego budżetu Unii Europejskiej określony w art. 2 ust. 2,

               —

               Unia potrąci jednak z tej kwoty fundusze, które zaangażowała w związku z udziałem podmiotów prawnych z Wysp Owczych w pośrednich działaniach, w tym zwroty, o których mowa w art. 2 ust. 5,

               —

               projekty i działania rozpoczęte w okresie tymczasowego stosowania niniejszej Umowy i będące w trakcie realizacji w chwili zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, są kontynuowane do czasu ich zakończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie.

         4.   Jeżeli Unia postanowi wprowadzić zmiany do programu ramowego, powiadamia Wyspy Owcze o dokładnej treści takich zmian w ciągu tygodnia od ich przyjęcia przez Unię. W przypadku takiej zmiany lub rozszerzenia programów badawczych Wyspy Owcze mogą rozwiązać niniejszą Umowę z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Strony powiadamiają o zamiarze rozwiązania lub rozszerzenia niniejszej Umowy w terminie trzech miesięcy od przyjęcia decyzji Unii.
   5.   W przypadku przyjęcia przez Unię nowego wieloletniego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji nowa umowa może być renegocjowana lub odnowiona na wzajemnie uzgodnionych warunkach, na wniosek jednej ze Stron.
   6.   Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, na terytoriach, na których stosowany jest TFUE, i na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony — na terytorium Wysp Owczych.
   7.   Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, holenderskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz farerskim, przy czym wszystkie te teksty są jednakowo autentyczne.

      Съставено в Брюксел на трети юни две хиляди и десета година.
      Hecho en Bruselas, el tres de junio de dos mil diez.
      V Bruselu dne třetího června dva tisíce deset.
      Udfærdiget i Bruxelles den tredje juni to tusind og ti.
      Geschehen zu Brüssel am dritten Juni zweitausendzehn.
      Kahe tuhande kümnenda aasta juunikuu kolmandal päeval Brüsselis.
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις τρεις Ιουνίου δύο χιλιάδες δέκα.
      Done at Brussels on the third day of June in the year two thousand and ten.
      Fait à Bruxelles, le trois juin deux mille dix.
      Fatto a Bruxelles, addì tre giugno duemiladieci.
      Briselē, divi tūkstoši desmitā gada trešajā jūnijā
      Priimta du tūkstančiai dešimtų metų birželio trečią dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizedik év június harmadik napján.
      Magħmul fi Brussell, it-tielet jum ta' Ġunju tas-sena elfejn u għaxra.
      Gedaan te Brussel, de derde juni tweeduizend tien.
      Sporządzono w Brukseli dnia trzeciego czerwca dwa tysiące dziesiątego roku.
      Feito em Bruxelas, em três de Junho de dois mil e dez.
      Întocmit la Bruxelles, la trei iunie două mii zece.
      V Bruseli tretieho júna dvetisícdesať.
      V Bruslju, dne tretjega junija leta dva tisoč deset.
      Tehty Brysselissä kolmantena päivänä kesäkuuta vuonna kaksituhattakymmenen.
      Som skedde i Bryssel den tredje juni tjugohundratio.
      Gjørdur í Brússel triðja juni tvey túsund og tíggju.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savieníbas vārdā
         Europos Sajungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Ghall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen
         Fyri Evropeiska Somveldið

         За правителството на Фарьорските острови
         Por el Gobierno de las Islas Feroe
         Za vládu Faerských ostrovů
         For Færøernes landsstyre
         Für die Regierung der Färöer
         Fääri saarte valitsuse nimel
         Για την Κυβέρνηση των Νήσων Φερόες
         For the Government of the Faroes
         Pour le gouvernement des îles Féroé
         Per il governo delle isole Færøer
         Fēru salu valdības vārdā
         Farerų Vyriausybės vardu
         A Feröer szigetek kormánya részéről
         Għall-Gvern tal-Gżejjer Faeroe.
         Voor de regering van de Faeröer
         W imieniu rządu Wysp Owczych
         Pelo Governo das IIhas Faroé
         Pentru Guvernul Insulelor Feroe
         Za vládu Faerských ostrovov
         Za Vlado Ferskih otokov
         Färsaarten hallituksen puolesta
         För Färöarnas landsstyre
         Fyri Føroya landsslýri

      (1)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 391 z 30.12.2006, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 66.

      (4)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 224.

      (5)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 252.

      (6)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 281.

      (7)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 350.

      (8)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

      (9)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25.
   ZAŁĄCZNIK I

      WARUNKI UCZESTNICTWA PODMIOTÓW PRAWNYCH Z PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII I Z WYSP OWCZYCH

   Do celów niniejszej Umowy „podmiot prawny” oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną, utworzoną zgodnie z krajowym prawem miejsca, w którym znajduje się jej siedziba, lub z prawem Unii, posiadającą osobowość prawną oraz uprawnioną do posiadania wszelkich praw i obowiązków we własnym imieniu.
   I.   Warunki uczestnictwa podmiotów prawnych z Wysp Owczych w pośrednich działaniach programu ramowego

               1.

               Uczestnictwo i finansowanie podmiotów prawnych mających siedzibę na Wyspach Owczych w pośrednich działaniach programu ramowego podlega warunkom ustanowionym dla „krajów stowarzyszonych” w rozporządzeniu (WE) nr 1906/2006. W przypadku wprowadzenia przez Unię przepisów mających na celu wykonanie art. 185 i 187 TFUE, Wyspy Owcze są uprawnione do uczestniczenia w strukturach prawnych tworzonych na mocy tych przepisów, z zastrzeżeniem przepisów przyjętych na potrzeby utworzenia wspomnianych struktur prawnych.
               Podmioty prawne mające siedzibę na Wyspach Owczych kwalifikują się do udziału w pośrednich działaniach realizowanych na podstawie art. 185 i 187 TFUE na tych samych warunkach co podmioty prawne mające siedzibę w państwach członkowskich.
               Podmioty prawne mające siedzibę na Wyspach Owczych kwalifikują się na tych samych warunkach co podmioty prawne mające siedzibę w państwach członkowskich, do kredytów udzielanych przez Europejski Bank Inwestycyjny w ramach wsparcia celów działalności badawczej określonych dla programu ramowego (mechanizm finansowania oparty na podziale ryzyka).

               2.

               Podmioty prawne z Wysp Owczych bierze się pod uwagę razem z podmiotami prawnymi z Unii przy wyborze odpowiedniej liczby niezależnych ekspertów do zadań oraz zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 17 i 27 rozporządzenia (WE) nr 1906/2006, jak również do udziału w różnych grupach i komitetach doradczych programu ramowego, uwzględniając przy tym kwalifikacje i wiedzę stosowne do przydzielonych im zadań.

               3.

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1906/2006 oraz z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1) (zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”), umowy o dotacje lub umowy zawierane przez Unię z każdym podmiotem prawnym z Wysp Owczych w celu realizacji pośredniego działania przewidują przeprowadzenie inspekcji i kontroli przez Komisję lub Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej, lub z ich upoważnienia. W duchu współpracy i w obopólnym interesie, właściwe władze Wysp Owczych zapewniają wszelką należytą i możliwą pomoc, jaka może być potrzebna lub przydatna w danych okolicznościach do przeprowadzenia takich inspekcji i kontroli.

         II.   Warunki uczestnictwa podmiotów prawnych z państw członkowskich w programach i projektach badawczych Wysp Owczych

               1.

               Uczestnictwo podmiotów prawnych mających siedzibę w Unii, utworzonych na mocy prawa krajowego jednego z państw członkowskich Unii lub na podstawie prawa unijnego, w projektach programów badawczo-rozwojowych Wysp Owczych może wymagać współudziału co najmniej jednego podmiotu prawnego z Wysp Owczych. Wnioski dotyczące takiego udziału przedkłada się, gdy jest to wymagane, wspólnie z podmiotem prawnym/podmiotami prawnymi z Wysp Owczych.

               2.

               Z zastrzeżeniem ust. 1 i załącznika II prawa i obowiązki podmiotów prawnych mających siedzibę w Unii, uczestniczących w projektach naukowych programów badawczo-rozwojowych Wysp Owczych, warunki przedkładania i oceny wniosków oraz warunki udzielania dotacji i zawierania umów o dotacje lub umów w ramach takich projektów, podlegają przepisom ustawowym i wykonawczym oraz wytycznym rządowym Wysp Owczych regulującym prowadzenie programów badawczo-rozwojowych, jak również, w stosownych przypadkach, ograniczeniom ze względu na bezpieczeństwo kraju, mającym zastosowanie wobec podmiotów prawnych z Wysp Owczych oraz zapewniającym równe traktowanie, uwzględniając charakter współpracy między Wyspami Owczymi a Unią w tej dziedzinie.
               Przyznawanie środków finansowych podmiotom prawnym mającym siedzibę w Unii i uczestniczącym w projektach naukowych Wysp Owczych w ramach programów badawczo-rozwojowych podlega przepisom ustawowym i wykonawczym oraz wytycznym rządowym Wysp Owczych regulującym prowadzenie programów badawczo-rozwojowych, jak również, w stosownych przypadkach, ograniczeniom ze względu na bezpieczeństwo kraju, mającym zastosowanie do podmiotów prawnych spoza Wysp Owczych, które uczestniczą w projektach naukowych Wysp Owczych w ramach programów badawczo-rozwojowych. W przypadku gdy nie przewidziano finansowania dla podmiotów prawnych spoza Wysp Owczych, podmioty prawne z Unii pokrywają własne koszty, w tym ich odpowiedni udział w ogólnych kosztach administracyjnych i zarządzania projektem.

               3.

               Wnioski dotyczące badań w zakresie wszystkich dziedzin należy przedkładać radzie ds. badań naukowych Wysp Owczych (Granskingarráðið).

               4.

               Wyspy Owcze regularnie informują Unię o aktualnych programach Wysp Owczych i możliwościach udziału w nich podmiotów prawnych mających siedzibę w Unii.

      (1)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK II

      ZASADY PRZYZNAWANIA PRAW WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

   I.   Zastosowanie
   Do celów niniejszej Umowy: „własność intelektualna” ma znaczenie nadane w art. 2 Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji ds. Własności Intelektualnej, podpisanej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r., „wiedza” oznacza wyniki, w tym informacje, nawet te, których nie można chronić, oraz prawa autorskie lub prawa związane z takimi informacjami, wynikające z dokonania zgłoszeń lub rejestracji praw patentowych, wzorów, odmian roślin, uzupełniających świadectw ochronnych lub podobnych form ochrony.
   II.   Prawa własności intelektualnej podmiotów prawnych Stron

               1.

               Każda ze Stron dopilnuje, by prawa własności intelektualnej podmiotów prawnych drugiej Strony, uczestniczących w działaniach prowadzonych na mocy niniejszej Umowy, oraz pokrewne prawa i obowiązki wynikające z takiego uczestnictwa były zgodne z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi, które mają zastosowanie wobec Stron, w tym z Porozumieniem TRIPS (Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, nadzorowane przez Światową Organizację Handlu), jak również konwencją berneńską (Akt paryski z 1971 r.) i konwencją paryską (Akt sztokholmski z 1967 r.).

               2.

               Podmioty prawne z Wysp Owczych, uczestniczące w pośrednich działaniach programu ramowego, mają prawa i obowiązki w stosunku do własności intelektualnej na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1906/2006 oraz, odpowiednio, w umowach o dotacje lub umowach zawieranych z Unią, które to prawa i obowiązki są zgodne z pkt 1. W przypadku gdy podmioty prawne z Wysp Owczych uczestniczą w pośrednich działaniach programu ramowego, realizowanych na podstawie art. 185 TFUE, mają takie same prawa i obowiązki w stosunku do własności intelektualnej jak podmioty prawne z uczestniczących państw członkowskich, ustanowione odpowiednią decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady oraz odpowiednio umowami o dotacje lub umowami zawartymi z Unią, zgodne z pkt 1.

               3.

               Podmioty prawne z Unii, uczestniczące w programach lub projektach badawczych Wysp Owczych, mają takie same prawa i obowiązki w stosunku do własności intelektualnej jak podmioty prawne mające siedzibę na Wyspach Owczych i uczestniczące w takich programach lub projektach badawczych, które to prawa i obowiązki są zgodne z pkt 1.

         III.   Prawa własności intelektualnej Stron

               1.

               Jeżeli Strony nie postanowią inaczej, do wiedzy uzyskanej przez Strony w trakcie działań podejmowanych w ramach art. 1 ust. 3 niniejszej Umowy stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           Strona, która uzyskuje wiedzę, jest jej właścicielem. W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie odnośnego wkładu pracy Stron, wiedza taka jest wspólną własnością Stron;

                           b)

                           Strona będąca właścicielem wiedzy przyznaje prawa dostępu do tej wiedzy drugiej Stronie w celu prowadzenia działań, o których mowa w art. 1 ust. 3 niniejszej Umowy. Prawa dostępu przyznawane są nieodpłatnie.

               2.

               Jeżeli Strony nie postanowią inaczej, do dzieł literackich Stron o charakterze naukowym stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           w przypadku opublikowania przez Stronę naukowych i technicznych danych, informacji i wyników za pośrednictwem czasopism, artykułów, sprawozdań, książek, a także w przypadku upowszechnienia ich w formie nagrań wideo i oprogramowania, związanych z działaniami prowadzonymi na mocy niniejszej Umowy, druga Strona otrzyma obowiązujące na całym świecie, nieodwołalne, niewyłączne i bezpłatne prawo do tłumaczenia, powielania, adaptacji, przekazywania oraz publicznego rozpowszechniania tych prac;

                           b)

                           we wszystkich kopiach danych i informacji, chronionych prawami autorskimi, które mają być rozpowszechniane publicznie i przygotowywane zgodnie z niniejszym punktem, wymienione są nazwiska autora(-ów) utworu, chyba że autor wyraźnie odmawia ujawnienia swojego nazwiska. Zawierają one również wyraźne potwierdzenie wsparcia udzielanego przez Strony w ramach współpracy.

               3.

               Jeżeli Strony nie postanowią inaczej, do niejawnych informacji Stron stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           przy przekazywaniu drugiej Stronie informacji dotyczących działań prowadzonych na podstawie niniejszej Umowy każda ze Stron oznacza informacje, które pragnie zachować jako niejawne;

                           b)

                           Strona otrzymująca niejawne informacje może, w ramach własnej odpowiedzialności, przekazać je organom lub osobom jej podlegającym dla określonych potrzeb wykonania niniejszej Umowy;

                           c)

                           Strona otrzymująca niejawne informacje może, za uprzednią pisemną zgodą Strony udostępniającej takie informacje, rozpowszechniać je szerzej, niż jest to dozwolone postanowieniami lit. b). Strony współpracują w celu wypracowania procedur ubiegania się o uprzednią pisemną zgodę i otrzymywania uprzedniej pisemnej zgody na takie szersze rozpowszechnianie informacji, a każda ze Stron udzieli takiej zgody w zakresie dozwolonym jej polityką wewnętrzną, przepisami ustawowymi i wykonawczymi;

                           d)

                           informacje niejawne nie mające formy dokumentów lub inne informacje poufne przedstawione w trakcie seminariów i innych spotkań organizowanych w ramach niniejszej Umowy między przedstawicielami Stron, lub informacje będące rezultatem zatrudniania pracowników, korzystania z obiektów, lub wynikające z działań pośrednich, pozostaną poufne, jeżeli otrzymujący takie informacje niejawne lub inne informacje poufne czy uprzywilejowane został powiadomiony o poufnym charakterze przekazywanych mu informacji w chwili ich przekazywania, zgodnie z lit. a);

                           e)

                           każda ze Stron dokłada wszelkich starań w celu zagwarantowania, by informacje niejawne otrzymane przez nią na mocy lit. a) i c) pozostały pod kontrolą przewidzianą w niniejszej Umowie. Jeżeli jedna ze Stron jest świadoma, iż nie będzie mogła lub że na podstawie rozsądnych przesłanek można oczekiwać, iż nie będzie mogła spełnić postanowień dotyczących nierozpowszechniania informacji zgodnie z postanowieniami lit. a) i c), niezwłocznie informuje o tym drugą Stronę. Strony przeprowadzają następnie konsultacje w celu określenia odpowiednich metod postępowania.

         ZAŁĄCZNIK III

      ZASADY DOTYCZĄCE WKŁADU FINANSOWEGO WYSP OWCZYCH DO PROGRAMU RAMOWEGO

   I.   Obliczenie wkładu finansowego Wysp Owczych

               1.

               Wkład finansowy Wysp Owczych do programu ramowego ustala się na bazie rocznej, proporcjonalnie i ponad kwotę dostępną każdego roku w budżecie rocznym Unii na pokrycie zobowiązań wynikających z wdrażania i funkcjonowania programu ramowego oraz zarządzania tym programem, zgodnie z rozporządzeniem finansowym i rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1).

               2.

               Współczynnik proporcjonalności regulujący wkład Wysp Owczych uzyskuje się przez ustalenie stosunku między produktem krajowym brutto Wysp Owczych w cenach rynkowych a sumą produktów krajowych brutto w cenach rynkowych państw członkowskich Unii. Współczynniki te wylicza się dla państw członkowskich na podstawie najnowszych danych statystycznych opracowanych przez Komisję (Eurostat), dostępnych w momencie publikacji wstępnego projektu budżetu Unii, odnoszących się do tego samego roku, natomiast dla Wysp Owczych współczynniki te wylicza się na podstawie najnowszych danych statystycznych dotyczących tego samego roku opracowanych przez krajowy urząd statystyczny Wysp Owczych (Hagstova Føroya) dostępnych w momencie publikacji wstępnego projektu budżetu Unii.

               3.

               Komisja przekazuje Wyspom Owczym możliwie jak najszybciej, a najpóźniej do dnia 1 września roku poprzedzającego każdy rok budżetowy, następujące informacje wraz z odpowiednimi materiałami pomocniczymi:

                           —

                           kwoty środków na zobowiązania w zestawieniu wydatków wstępnego projektu budżetu Unii, odpowiadające programowi ramowemu,

                           —

                           szacunkową kwotę wkładu wynikającą ze wstępnego projektu budżetu Unii, odpowiadającą udziałowi Wysp Owczych w programie ramowym, zgodnie z pkt 1, 2 i 3.

                     Po ostatecznym przyjęciu rocznego budżetu Unii Komisja powiadamia Wyspy Owcze o ostatecznej wysokości kwot, o których mowa w pkt 1, w formie zestawienia wydatków odpowiadających udziałowi Wysp Owczych.

         II.   Wpłata wkładu finansowego Wysp Owczych

               1.

               Najpóźniej w styczniu i czerwcu każdego roku budżetowego Komisja wystawia Wyspom Owczym wezwanie do wpłacenia środków odpowiadających ich wkładowi na mocy niniejszej Umowy. Wezwania takie dotyczą wpłacenia odpowiednio:
               sześciu dwunastych wkładu Wysp Owczych, w terminie 30 dni od otrzymania wezwania do wpłacenia środków. Jednak sześć dwunastych, które mają zostać wpłacone w terminie 30 dni od otrzymania wezwania wystawionego w styczniu, oblicza się na podstawie kwoty określonej w zestawieniu dochodów wstępnego projektu budżetu: wyrównanie kwoty wpłaconej w ten sposób następuje przy wpłacie sześciu dwunastych, w terminie 30 dni od otrzymania wezwania do wpłacenia środków wystawionego najpóźniej w czerwcu.
               W odniesieniu do pierwszego roku wykonywania niniejszej Umowy Komisja wystawia pierwsze wezwanie do wpłacenia środków w ciągu 30 dni od rozpoczęcia jej tymczasowego stosowania. W przypadku wystawienia wezwania po dniu 15 czerwca przewiduje się, że Wyspy Owcze dokonają płatności dwunastu dwunastych swojego wkładu w terminie 30 dni, a część ta zostanie obliczona na podstawie kwoty wskazanej w zestawieniu dochodów w budżecie.

               2.

               Wkład Wysp Owczych jest wyrażany i płatny w euro. Wpłatę Wysp Owczych wpisuje się w dobro programów unijnych jako dochód, we właściwej pozycji budżetu w zestawieniu dochodów rocznego budżetu Unii. Do zarządzania środkami stosuje się rozporządzenie finansowe.

               3.

               Wyspy Owcze dokonują wpłaty swojego wkładu na mocy niniejszej Umowy zgodnie z harmonogramem podanym w pkt 1. Każde opóźnienie wpłaty wkładu stanowi podstawę do zapłaty przez Wyspy Owcze odsetek od należnej kwoty, naliczanych od terminu wymagalności. W odniesieniu do należności niespłaconych w terminie stosuje się stopę odsetek równą stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowych, publikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o 1,5 punktu procentowego.
               W przypadku gdy opóźnienie wpłaty wkładu jest na tyle znaczne, że może zagrozić realizacji programu i zarządzaniu nim, Komisja zawiesi udział Wysp Owczych w programie w danym roku budżetowym, jeżeli wpłata nie zostanie dokonana w ciągu 20 dni roboczych po wysłaniu Wyspom Owczym formalnego monitu, bez uszczerbku dla zobowiązań Unii wynikających z umów o dotacje lub z umów, które zostały już zawarte i dotyczą realizacji wybranych działań pośrednich.

               4.

               Najpóźniej do dnia 31 maja roku następującego po roku budżetowym przygotowuje się i przekazuje do wiadomości Wysp Owczych zestawienie środków programu ramowego zgodnie z formatem bilansu dochodów i wydatków Komisji.

               5.

               W chwili zamykania bilansu odnoszącego się do każdego roku budżetowego Komisja, w ramach ustalania bilansu dochodów i wydatków, przystępuje do wyrównania rozliczeń odnoszących się do udziału Wysp Owczych. W wyrównaniu tym uwzględnia się zmiany, które miały miejsce w wyniku przeniesienia, anulowania, przesunięcia na przyszłość, wycofania zobowiązań, lub w wyniku uzupełnień i zmian budżetu w ciągu roku budżetowego. Wyrównania takiego dokonuje się w czasie dokonywania drugiej wpłaty na następny rok budżetowy, natomiast za ostatni rok budżetowy – w lipcu 2014 r. Dalsze wyrównania będą miały miejsce co roku, do lipca 2016 r.

      (1)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK IV

      KONTROLA FINANSOWA PODMIOTÓW Z WYSP OWCZYCH UCZESTNICZĄCYCH W PROGRAMACH UNIJNYCH OBJĘTYCH NINIEJSZĄ UMOWĄ

   I.   Bezpośrednia komunikacja
   Komisja komunikuje się bezpośrednio z uczestnikami programu mającymi siedzibę na Wyspach Owczych oraz z ich podwykonawcami. Mogą oni kierować bezpośrednio do Komisji wszystkie istotne informacje i dokumenty, które są zobowiązani przedkładać na podstawie instrumentów, o których mowa w niniejszej Umowie, oraz na podstawie umów o dotacje lub umów zawieranych w celu ich wdrożenia.
   II.   Kontrole

               1.

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002 i rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2342/2002, jak również z innymi przepisami, o których mowa w niniejszej Umowie, umowy o dotacje lub umowy zawierane z uczestnikami programu mającymi siedzibę na Wyspach Owczych mogą przewidywać kontrole naukowe, finansowe, techniczne lub inne, które pracownicy Komisji lub inne osoby upoważnione przez Komisję, w tym OLAF, mogą przeprowadzać w każdym czasie w obiektach i pomieszczeniach należących do uczestników i ich podwykonawców.

               2.

               Pracownikom Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej i osobom upoważnionym przez Komisję, w tym OLAF-owi, przysługuje odpowiedni dostęp do miejsc, prac i dokumentów, oraz do wszystkich informacji potrzebnych w celu przeprowadzenia takich kontroli, w tym do materiałów w formacie elektronicznym, z zastrzeżeniem wyraźnego wskazania na istnienie takiego prawa dostępu w umowach o dotacje lub umowach zawieranych z uczestnikami z Wysp Owczych w celu wdrożenia instrumentów, o których mowa w niniejszej Umowie.

               3.

               Kontrole można przeprowadzać po zakończeniu programu ramowego lub po wygaśnięciu niniejszej Umowy, na warunkach określonych w umowach o dotacje lub umowach, o których mowa.

               4.

               Właściwy organ z Wysp Owczych, wyznaczony przez rząd Wysp Owczych, jest z wyprzedzeniem informowany o kontrolach, które mają być prowadzone na terytorium Wysp Owczych. Powiadomienie takie nie stanowi z prawnego punktu widzenia warunku koniecznego do przeprowadzenia kontroli.

         III.   Kontrole na miejscu

               1.

               W ramach niniejszej Umowy Komisja, w tym OLAF, jest uprawniona do przeprowadzania kontroli oraz inspekcji na miejscu, w obiektach i pomieszczeniach należących do uczestników i ich podwykonawców z Wysp Owczych zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (1).

               2.

               Komisja przygotowuje i przeprowadza kontrole oraz inspekcje na miejscu w ścisłej współpracy z krajowym urzędem kontroli (Landsgrannskoðanin). Urząd ten otrzymuje odpowiednio wcześniej informacje dotyczące przedmiotu, celu i podstawy prawnej kontroli oraz inspekcji, co umożliwia mu zapewnienie pomocy. W tym celu urzędnicy właściwego organu z Wysp Owczych mogą uczestniczyć w kontrolach oraz inspekcjach na miejscu.

               3.

               Na życzenie danych organów z Wysp Owczych mogą one przeprowadzać kontrole oraz inspekcje na miejscu wspólnie z Komisją.

               4.

               Jeżeli uczestnicy programu ramowego sprzeciwiają się kontroli lub inspekcji na miejscu, organy z Wysp Owczych, działając zgodnie z krajowymi przepisami i regulacjami, udzielają inspektorom Komisji pomocy, w zakresie koniecznym do wywiązania się przez nich z obowiązku przeprowadzenia kontroli lub inspekcji na miejscu.

               5.

               Komisja zgłasza możliwie jak najszybciej właściwemu organowi z Wysp Owczych każdy przypadek podejrzenia lub stwierdzenia przez nią nieprawidłowości w trakcie kontroli lub inspekcji na miejscu. W każdym przypadku Komisja jest zobowiązana informować wymieniony wyżej organ o wynikach takich kontroli i inspekcji.

         IV.   Informacje i konsultacje

               1.

               W celu prawidłowego wykonania postanowień niniejszego załącznika właściwe organy Wysp Owczych i Unii regularnie wymieniają się informacjami, chyba że krajowe przepisy i regulacje zabraniają tego lub nie udzielają do tego upoważnienia, oraz, na wniosek jednej ze Stron, konsultują się ze sobą.

               2.

               Właściwe organy z Wysp Owczych zgłaszają Komisji w odpowiednim czasie każdy przypadek podejrzenia lub stwierdzenia przez nie nieprawidłowości związanych z zawarciem i wykonaniem umów o dotacje lub umów zawieranych w zastosowaniu instrumentów, o których mowa w niniejszej Umowie.

         V.   Poufność
   Informacje przekazywane lub otrzymywane w jakiejkolwiek formie na podstawie niniejszego załącznika są objęte tajemnicą zawodową oraz chronione w taki sam sposób, w jaki podobne informacje są chronione prawem Wysp Owczych lub odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie do instytucji unijnych. Informacji takich nie wolno przekazywać osobom innym niż osoby z instytucji unijnych lub państw członkowskich bądź Wysp Owczych, które są prawnie zobowiązane do posiadania takich informacji z racji pełnionych funkcji, ani nie wolno ich wykorzystywać do celów innych niż te służące skutecznej ochronie finansowych interesów Stron.
   VI.   Środki i sankcje administracyjne
   Bez uszczerbku dla stosowania prawa karnego Wysp Owczych Komisja może nakładać środki i sankcje administracyjne zgodnie z rozporządzeniami (WE, Euratom) nr 1605/2002 i (WE, Euratom) nr 2342/2002 oraz z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (2) w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.
   VII.   Dochodzenie roszczeń i postępowanie egzekucyjne
   Decyzje podejmowane przez Komisję w ramach programu ramowego, w zakresie stosowania niniejszej Umowy, nakładające zobowiązanie pieniężne na podmioty inne niż państwa, podlegają egzekucji na Wyspach Owczych w drodze postępowania cywilnego przed sądem na Wyspach Owczych. Umowy o dotacje z uczestnikami z Wysp Owczych zawierają stosowne postanowienia dotyczące postępowania egzekucyjnego. Organy wyznaczone przez rząd Wysp Owczych przedkładają w sądzie na Wyspach Owczych tytuł stanowiący podstawę egzekucji, który poza sprawdzeniem autentyczności nie podlega żadnej innej kontroli, oraz informują o tym fakcie Komisję. Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest zgodnie z przepisami proceduralnymi Wysp Owczych. Zgodność z prawem orzeczenia o egzekucji podlega kontroli sprawowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, wydawane na podstawie klauzuli arbitrażowej w umowach o dotacje lub w umowach zawieranych w ramach programu ramowego, podlegają egzekucji na tych samych warunkach.

      (1)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.


title: Decyzja Rady 2009/916/WPZiB z dnia 23 października 2009 r. dotycząca podpisania i zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Seszeli w ramach operacji wojskowej UE Atalanta

text:
               10.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/12

         DECYZJA RADY 2009/916/WPZiB
   z dnia 23 października 2009 r.
   dotycząca podpisania i zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Seszeli w ramach operacji wojskowej UE Atalanta
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 15 maja 2008 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję 1814 (2008) wzywającą państwa i organizacje regionalne do podjęcia działań, aby chronić statki zaangażowane w transport i dostarczanie pomocy humanitarnej do Somalii oraz w działalność zatwierdzoną przez Organizację Narodów Zjednoczonych.

               (2)

               Dnia 2 czerwca 2008 r. RB ONZ przyjęła rezolucję 1816 (2008) upoważniającą państwa współpracujące z tymczasowym rządem federalnym Somalii, na okres sześciu miesięcy od dnia przyjęcia rezolucji, do wpływania na wody terytorialne Somalii i zastosowania w sposób zgodny z właściwymi postanowieniami prawa międzynarodowego wszelkich środków niezbędnych do powstrzymania aktów piractwa i rozboju na morzu. Okres obowiązywania tych przepisów przedłużono o 12 miesięcy w drodze rezolucji RB ONZ 1846 (2008) przyjętej 2 grudnia 2008 r.

               (3)

               Dnia 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (operacja „Atalanta”).

               (4)

               Art. 11 wspólnego działania 2008/851/WPZiB przewiduje, że status sił dowodzonych przez UE i ich personelu przebywającego na terytoriach lądowych państw trzecich lub działającego na wodach terytorialnych lub na wodach wewnętrznych państw trzecich ma zostać ustalony zgodnie z procedurą określoną w art. 24 Traktatu.

               (5)

               Po otrzymaniu dnia 18 września 2007 r. upoważnienia Rady, zgodnie z art. 24 Traktatu, Prezydencja wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela wynegocjowała umowę między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Seszeli.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Seszeli w ramach operacji wojskowej UE Atalanta.
   Tekst umowy dołączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 23 października 2009 r.

            W imieniu Rady

         T. BILLSTRÖM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.
    ---documentbreak---

               10.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/14

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Seszeli w ramach operacji wojskowej UE Atalanta
   UNIA EUROPEJSKA (UE),
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA SESZELI, zwana dalej „państwem przyjmującym”,
   z drugiej strony,
   razem zwane dalej „stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:
   rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) 1814 (2008), 1838 (2008), 1846 (2008) oraz 1851 (2008),
   pisma Republiki Seszeli z dnia 2 kwietnia 2009 r. i z dnia 21 sierpnia 2009 r., w których zwraca się z prośbą o obecność jednostek sił morskich UE na swoim terytorium,
   wspólne działanie Rady Unii Europejskiej 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii,
   fakt, że umowa ta nie będzie miała wpływu na prawa ani obowiązki stron wynikające z umów międzynarodowych ani innych instrumentów ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres stosowania i definicje
   1.   Niniejszą umowę stosuje się do sił dowodzonych przez Unię Europejską oraz do ich personelu.
   2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium państwa przyjmującego, w tym na jego wodach i w przestrzeni powietrznej.
   3.   Na użytek niniejszej umowy:

               a)

               „siły dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR)” oznaczają dowództwo wojskowe UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w operacji UE „Atalanta”, ich okręty, statki powietrzne, wyposażenie oraz środki transportu;

               b)

               „operacja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie misji wojskowej w ramach mandatu wynikającego z rezolucji RB ONZ 1814 (2008), 1838 (2008), 1846 (2008), 1851 (2008) oraz wszelkich kolejnych właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz pism z zaproszeniami od Republiki Seszeli z dnia 2 kwietnia 2009 r. i z dnia 21 sierpnia 2009 r.;

               c)

               „dowódca operacji” oznacza dowódcę operacji;

               d)

               „dowódca sił UE” oznacza dowódcę w teatrze działań;

               e)

               „dowództwo wojskowe UE” oznacza dowództwo wojskowe oraz jego oddziały, niezależnie od ich umiejscowienia, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym dowództwo lub kontrolę nad operacją;

               f)

               „kontyngenty narodowe” oznaczają jednostki, okręty, statki powietrzne i oddziały – w tym oddziały ochrony statków zaokrętowane na pokładzie statków handlowych – należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do państw trzecich biorących udział w operacji;

               g)

               „personel EUNAVFOR-u” oznacza personel cywilny i wojskowy przydzielony EUNAVFOR-owi, jak również personel rozmieszczony w celu przygotowania operacji, personel towarzyszący osobom zatrzymanym przez EUNAVFOR oraz personel pełniący misję z ramienia państwa wysyłającego lub instytucji UE w ramach operacji, który, o ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej, znajduje się na terytorium państwa przyjmującego, z wyjątkiem personelu miejscowego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;

               h)

               „personel miejscowy” oznacza personel posiadający obywatelstwo państwa przyjmującego lub mający w nim stałe miejsce pobytu;

               i)

               „obiekty” oznaczają wszelkie pomieszczenia, mieszkania oraz tereny niezbędne EUNAVFOR-owi i personelowi EUNAVFOR-u;

               j)

               „państwo wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUNAVFOR-u, w tym każde z państw członkowskich Unii Europejskiej i państw trzecich uczestniczących w operacji;

               k)

               „wody” oznaczają wody wewnętrzne, wody archipelagu i morze terytorialne państwa przyjmującego oraz przestrzeń powietrzną ponad tymi wodami;

               l)

               „korespondencja służbowa” oznacza wszelką korespondencję związaną z operacją i jej funkcjami.

         Artykuł 2
   Postanowienia ogólne
   1.   EUNAVFOR i jego personel przestrzegają przepisów ustawowych i wykonawczych państwa przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań lub działalności niezgodnych z celami operacji.
   2.   EUNAVFOR regularnie informuje rząd państwa przyjmującego o liczbie swego personelu przebywającego na terytorium państwa przyjmującego, jak również podaje dane identyfikacyjne okrętów, statków powietrznych i jednostek działających na wodach państwach przyjmującego i zawijających do portów tego państwa.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Członkowie personelu EUNAVFOR-u obecni na terytorium lądowym państwa przyjmującego muszą zawsze mieć przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
   2.   Pojazdy, statki powietrzne, okręty i inne środki transportu EUNAVFOR-u posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne sił EUNAVFOR-u, o których z wyprzedzeniem powiadamiane są właściwe organy państwa przyjmującego.
   3.   EUNAVFOR ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia, takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne, na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu. Mundury personelu EUNAVFOR-u oznakowane są widocznym emblematem EUNAVFOR-u. Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w operacji mogą być umieszczane na obiektach sił EUNAVFOR-u, na ich pojazdach i innych środkach transportu oraz na mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy sił UE.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium państwa przyjmującego
   1.   Personel EUNAVFOR-u – z wyłączeniem załóg okrętów i statków powietrznych EUNAVFOR-u – ma wstęp na terytorium lądowe państwa przyjmującego wyłącznie po przedstawieniu dokumentów przewidzianych w art. 3 ust. 1. Personel EUNAVFOR-u nie podlega przepisom paszportowym ani wizowym, kontroli imigracyjnej ani celnej podczas wjazdu na terytorium państwa przyjmującego, opuszczania tego terytorium lub pobytu na nim.
   2.   Personel EUNAVFOR-u nie podlega przepisom państwa przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa on żadnych praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Przy wjeździe do portu lotniczego lub morskiego państwa przyjmującego, EUNAVFOR przestrzega przepisów ustawowych i wykonawczych państwa przyjmującego w zakresie zdrowia publicznego i ochrony środowiska. W tym celu można zawrzeć uzgodnienie wykonawcze, o którym mowa w art. 18.
   4.   Po wkroczeniu EUNAVFOR-u na terytorium państwa przyjmującego państwo to otrzymuje w celach informacyjnych ogólny wykaz zasobów EUNAVFOR-u. Zasoby te posiadają oznaczenia identyfikacyjne EUNAVFOR-u. EUNAVFOR nie podlega obowiązkowi przedkładania wykazów ani innych dokumentów celnych dotyczących zasobów i środków transportu EUNAVFOR-u służących wsparciu operacji, gdy zasoby lub środki transportu są przywożone na terytorium państwa przyjmującego, przewożone przez nie lub z niego wywożone; nie podlegają one również żadnym kontrolom.
   5.   Personel EUNAVFOR-u – z poszanowaniem przepisów ustawowych i wykonawczych państwa przyjmującego – może kierować pojazdami silnikowymi, pilotować okręty i statki powietrzne na terytorium państwa przyjmującego pod warunkiem posiadania odpowiednio ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy, uprawnień kapitańskich lub licencji pilota.
   6.   Do celów operacji państwo przyjmujące przyznaje EUNAVFOR-owi i personelowi EUNAVFOR-u swobodę poruszania się i podróżowania na swoim terytorium, w tym także w obrębie swoich wód i przestrzeni powietrznej. Swoboda poruszania się w obrębie wód państwa przyjmującego obejmuje postój i kotwiczenie niezależnie od okoliczności.
   7.   Do celów operacji EUNAVFOR może realizować – na terytorium państwa przyjmującego, w tym na jego morzu terytorialnym i w przestrzeni powietrznej – start, lądowanie lub przyjmowanie na pokład każdego statku powietrznego lub urządzenia wojskowego, z zastrzeżeniem uzyskania upoważnienia organu państwa przyjmującego, odpowiedzialnego za bezpieczeństwo lotów.
   8.   Do celów operacji okręty podwodne EUNAVFOR-u nie mają obowiązku poruszania się po powierzchni wód ani uwidaczniania swojej flagi na morzu terytorialnym państwa przyjmującego.
   Do celów operacji, EUNAVFOR oraz wszelkie wyczarterowane przez niego środki transportu mogą korzystać z dróg publicznych, mostów, promów, portów lotniczych i morskich bez uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i podobnych należności. EUNAVFOR nie jest zwolniony z uzasadnionych opłat za usługi zamówione i wykonane na takich samych warunkach, jakie obowiązują w tym zakresie siły zbrojne państwa przyjmującego.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane EUNAVFOR-owi przez państwo przyjmujące
   1.   Obiekty EUNAVFOR-u oraz jego okręty i statki powietrzne są nietykalne. Funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą na nich przebywać bez zgody dowódcy sił UE.
   2.   Obiekty EUNAVFOR-u, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz środki transportu EUNAVFOR-u nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
   3.   EUNAVFOR, jego mienie i zasoby objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.
   4.   Archiwa i dokumenty EUNAVFOR-u są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
   5.   Korespondencja służbowa EUNAVFOR-u jest nietykalna.
   6.   W odniesieniu do zakupywanych i przywożonych towarów, świadczonych usług oraz obiektów wykorzystywanych przez EUNAVFOR do celów operacji, siły EUNAVFOR-u oraz ich dostawcy lub kontrahenci zwolnieni są z wszelkich opłat krajowych, regionalnych i lokalnych, podatków i należności o podobnym charakterze. EUNAVFOR nie podlega zwolnieniu z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za zamówione i wykonane usługi.
   7.   Państwo przyjmujące zezwala na przywóz i wywóz artykułów przeznaczonych dla operacji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i podobnych należności innych niż należności za przechowywanie, przewóz i inne zamówione i wykonane usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUNAVFOR-u przez państwo przyjmujące
   1.   Personel EUNAVFOR-u nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUNAVFOR-u są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ust. 6.
   3.   Personel EUNAVFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa przyjmującego niezależnie od okoliczności.
   Państwo wysyłające lub dana instytucja UE, w zależności od przypadku, mogą uchylić immunitet od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUNAVFOR-u. Uchylenie takie powinno zawsze być w formie pisemnej.
   4.   Personel EUNAVFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnej, ustnej i wszystkich działań podejmowanych przez niego podczas pełnienia obowiązków służbowych. Dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem państwa przyjmującego powództwa przeciwko personelowi EUNAVFOR-u. Przed wszczęciem postępowania sądowego dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy czyn będący przedmiotem postępowania został popełniony przez personel EUNAVFOR-u podczas pełnienia obowiązków służbowych.
   Jeżeli czyn ten został popełniony przez personel EUNAVFOR-u podczas pełnienia obowiązków służbowych, nie wszczyna się postępowania i stosuje się przepisy art. 15. Jeżeli czyn ten nie został popełniony podczas pełnienia obowiązków służbowych, można wszcząć postępowanie. Poświadczenie dowódcy sił UE oraz właściwego organu państwa wysyłającego lub instytucji UE jest wiążące dla jurysdykcji państwa przyjmującego i państwo to nie może go zakwestionować.
   Wszczęcie postępowania przez personel EUNAVFOR-u uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
   5.   Personel EUNAVFOR-u nie może być zmuszany do składania zeznań w charakterze świadka. EUNAVFOR i państwa wysyłające podejmują jednak starania, aby przedstawić zeznania świadków lub pisemne oświadczenia personelu EUNAVFOR-u, biorącego udział w jakimkolwiek incydencie w związku z przekazywaniem osób w ramach umowy między Unią Europejską a państwem przyjmującym na temat warunków przekazywania przez EUNAVFOR państwu przyjmującemu osób podejrzewanych o piractwo lub rozbój oraz ich zasobów.
   6.   W stosunku do członka personelu EUNAVFOR-u nie można stosować żadnych środków egzekucyjnych z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne niepowiązane z wykonywaniem obowiązków służbowych. Mienie członka personelu EUNAVFOR-u nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeżeli dowódca sił UE poświadczy, że jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUNAVFOR-u obowiązków służbowych. W postępowaniu cywilnym personel EUNAVFOR-u nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   Immunitet personelu EUNAVFOR-u od jurysdykcji państwa przyjmującego nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiednich państw wysyłających.
   8.   W zakresie usług świadczonych na rzecz EUNAVFOR-u personel EUNAVFOR-u nie podlega przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w państwie przyjmującym.
   9.   Personel EUNAVFOR-u zwolniony jest z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych mu przez EUNAVFOR lub państwa wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza państwa przyjmującego.
   Państwo przyjmujące, w zgodzie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które może wydać, zezwala na przywóz przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu EUNAVFOR-u i zwalnia te przedmioty z wszelkich opłat celnych, podatków i związanych z tym należności, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi.
   Osobisty bagaż personelu EUNAVFOR-u jest zwolniony z rewizji, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku personelu EUNAVFOR-u, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez prawodawstwo państwa przyjmującego lub podlega przepisom tego państwa w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach rewizję przeprowadza się jedynie w obecności członka personelu EUNAVFOR-u lub upoważnionego przedstawiciela EUNAVFOR-u.
   Artykuł 7
   Personel miejscowy
   Personel miejscowy korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez państwo przyjmujące. Państwo przyjmujące sprawuje jednak jurysdykcję nad tym personelem w taki sposób, aby nadmiernie nie zakłócać wypełniania przez niego funkcji związanych z operacją.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy danego państwa wysyłającego mają prawo w pełni sprawować na terytorium państwa przyjmującego jurysdykcję karną oraz władzę dyscyplinarną przyznaną im przez prawodawstwo tego państwa wysyłającego w stosunku do każdego członka personelu EUNAVFOR-u podlegającego temu prawodawstwu. W każdym możliwym przypadku państwo przyjmujące stara się ułatwiać sprawowanie jurysdykcji przez właściwe organy państwa wysyłającego.
   Artykuł 9
   Mundury i broń
   1.   Noszenie mundurów podlega zasadom przyjętym przez dowódcę sił UE.
   2.   Na morzu personel wojskowy EUNAVFOR-u, jak również personel policyjny towarzyszący osobom zatrzymanym przez EUNAVFOR, może nosić broń i amunicję, pod warunkiem że jest do tego upoważniony wydanymi mu rozkazami; jest to ściśle ograniczone potrzebami operacyjnymi.
   3.   Na terytorium lądowym Seszeli personel EUNAVFOR-u może – pod warunkiem że jest do tego upoważniony wydanymi mu rozkazami – nosić broń na terenie swoich jednostek lub gdy przemieszcza się między takimi jednostkami lub okrętami i statkami powietrznymi oraz gdy eskortuje osoby zatrzymane podejrzewane o piractwo. W każdym innym przypadku broń można nosić wyłącznie po uzyskaniu uprzedniego upoważnienia zgodnie z ustawą dotyczącą broni i amunicji na Seszelach.
   Artykuł 10
   Wsparcie państwa przyjmującego i zawieranie umów
   1.   Państwo przyjmujące zgadza się na udzielenie siłom EUNAVFOR-u, na ich prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
   2.   Państwo przyjmujące udostępnia, w miarę dostępnych mu środków i możliwości, bez pobierania jakichkolwiek opłat, obiekty, których jest właścicielem, w zakresie potrzebnym do prowadzenia przez EUNAVFOR działań administracyjnych i operacyjnych; nie dotyczy to opłat za użytkowanie i paliwo.
   3.   W miarę dostępnych mu środków i możliwości państwo przyjmujące udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wsparciu operacji. Pomoc i wsparcie operacji przez państwo przyjmujące udzielane są na takich samych warunkach jakie obowiązują w tym zakresie siły zbrojne państwa przyjmującego.
   4.   Prawo właściwe dla umów zawieranych przez EUNAVFOR w państwie przyjmującym jest określane w tych umowach.
   5.   Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej realizacji zastosowanie ma procedura rozstrzygania sporów, o której mowa w art. 15 ust. 3 i 4.
   6.   Państwo przyjmujące ułatwia wykonywanie umów zawartych przez EUNAVFOR z podmiotami gospodarczymi do celów operacji.
   Artykuł 11
   Zmiany w obiektach
   1.   Siły EUNAVFOR-u upoważnione są do budowy lub przebudowy obiektów i wprowadzania w nich innych zmian w zależności od potrzeb operacji z poszanowaniem przepisów ustawowych i wykonawczych państwa przyjmującego.
   2.   Państwo przyjmujące nie żąda od EUNAVFOR-u żadnego odszkodowania za wspomnianą budowę, przebudowę lub zmiany.
   Artykuł 12
   Śmierć członków personelu EUNAVFOR-u
   1.   Dowódca sił UE ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu EUNAVFOR-u oraz ich mienia osobistego do państwa pochodzenia i podjąć w tym celu stosowne kroki.
   2.   Nie przeprowadza się sekcji zwłok zmarłych członków personelu EUNAVFOR-u bez zgody państwa, którego obywatelem była zmarła osoba, oraz obecności przedstawiciela EUNAVFOR-u lub przedstawiciela danego państwa, którego obywatelem była zmarła osoba.
   3.   Państwo przyjmujące oraz EUNAVFOR współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu EUNAVFOR-u do państwa pochodzenia.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo EUNAVFOR-u i żandarmeria wojskowa
   1.   Państwo przyjmujące podejmuje wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa EUNAVFOR-u i jego personelu.
   2.   Dowódca sił UE może ustanowić jednostkę żandarmerii wojskowej w celu utrzymania porządku w obiektach EUNAVFOR-u.
   3.   Żandarmeria wojskowa może także w porozumieniu i we współpracy z żandarmerią wojskową lub policją państwa przyjmującego podejmować działania poza tymi obiektami w celu zapewnienia porządku i dyscypliny wśród personelu EUNAVFOR-u.
   4.   Personel EUNAVFOR-u przejeżdżający przez terytorium państwa przyjmującego, aby towarzyszyć osobom zatrzymanym przez EUNAVFOR, może stosować niezbędne środki przymusu przeciw tym osobom.
   Artykuł 14
   Łączność
   1.   EUNAVFOR może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. EUNAVFOR współpracuje z właściwymi organami państwa przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Państwo przyjmujące nieodpłatnie udostępnia spektrum częstotliwości zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi państwa przyjmującego.
   2.   EUNAVFOR korzysta z prawa do nieograniczonej łączności radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w obiektach EUNAVFOR-u i między nimi, w tym instalowania kabli i linii naziemnych na potrzeby operacji.
   3.   W obrębie swoich obiektów EUNAVFOR może podjąć działania niezbędne do przekazywania poczty adresowanej do EUNAVFOR-u lub jego personelu i przez nich nadawanej.
   Artykuł 15
   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, uszkodzenia ciała, szkód i strat
   1.   EUNAVFOR i personel EUNAVFOR-u nie ponoszą odpowiedzialności z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub rządowego, spowodowanych przez działania podejmowane przez EUNAVFOR w trakcie wykonywania obowiązków służbowych lub powstałych w wyniku działalności związanej z zakłóceniami porządku publicznego lub ochroną EUNAVFOR.
   2.   W celu osiągnięcia ugody roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub rządowego nie objęte postanowieniami ust. 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub uszkodzenia ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia EUNAVFOR-u przekazywane są EUNAVFOR-owi za pośrednictwem właściwych organów państwa przyjmującego – w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez osoby prawne lub fizyczne z państwa przyjmującego – lub kierowane do właściwych organów państwa przyjmującego w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez EUNAVFOR.
   3.   W przypadku gdy osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji ds. roszczeń składającej się z jednakowej liczby przedstawicieli EUNAVFOR-u i przedstawicieli państwa przyjmującego. Ugodę osiąga się na zasadzie wspólnego porozumienia.
   4.   W przypadku gdy niemożliwe jest osiągnięcie ugody w ramach komisji ds. roszczeń, spór:

               a)

               w przypadku roszczeń w wysokości 40 000 EUR lub poniżej tej kwoty rozstrzygany jest na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE;

               b)

               w przypadku roszczeń powyżej kwoty, o której mowa w lit. a), wnoszony jest przed trybunał rozjemczy, którego decyzje są wiążące.

         5.   Trybunał rozjemczy składa się z trzech sędziów polubownych, z których jeden jest wyznaczany przez państwo przyjmujące, drugi przez EUNAVFOR, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez państwo przyjmujące i EUNAVFOR. Jeżeli jedna ze stron nie wyznaczy sędziego polubownego w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy państwem przyjmującym a EUNAVFOR-em co do wyznaczenia trzeciego sędziego, sędzia ten jest wyznaczany przez przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Dowódca operacji/sił UE oraz organy administracyjne państwa przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji ds. roszczeń oraz trybunału rozjemczego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad wnoszenia roszczeń odszkodowawczych.
   Artykuł 16
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej umowy rozpatrywane są wspólnie przez przedstawicieli EUNAVFOR-u oraz właściwe organy państwa przyjmującego.
   2.   W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia, spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej przez przedstawicieli UE i przedstawicieli państwa przyjmującego.
   Artykuł 17
   Inne postanowienia
   1.   W każdym przypadku gdy niniejsza umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUNAVFOR-u oraz jego personelu, rząd państwa przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i ich poszanowanie przez właściwe organy lokalne państwa przyjmującego.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa ani nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUNAVFOR.
   Artykuł 18
   Uzgodnienia wykonawcze
   Do celów niniejszej umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą operacji/sił UE oraz organami administracyjnymi państwa przyjmującego.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania i pozostaje w mocy do dnia wyjazdu ostatniego oddziału EUNAVFOR-u oraz ostatniego członka personelu EUNAVFOR-u, zgodnie z informacją dostarczoną przez EUNAVFOR. Każda ze stron może rozwiązać niniejszą umowę w dowolnym wcześniejszym terminie po złożeniu pisemnego wypowiedzenia z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem.
   2.   Niezależnie od ust. 1, postanowienia art. 4 ust. 8, art. 5 ust. 1–3, art. 5 ust. 6, art. 5 ust. 7, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 4, art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 8–10, art. 10 ust. 2, art. 11, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 15 uznaje się za stosowane od dnia rozmieszczenia pierwszego członka personelu EUNAVFOR-u, jeżeli data ta była wcześniejsza niż data wejścia w życie niniejszej umowy.
   3.   Niniejsza umowa może być zmieniona poprzez pisemne porozumienie stron.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej umowy nie wpływa na jakiekolwiek prawa ani obowiązki wynikające z wykonania niniejszej umowy przed takim wygaśnięciem.

      Sporządzono w Victorii, Seszele, w dwóch egzemplarzach, w języku angielskim, dnia 10 listopada 2009 r.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Republiki Seszeli


title: 2012/680/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2012 r. w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/015 FR/Peugeot z Francji)

text:
               7.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 307/74

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 25 października 2012 r.
   w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/015 FR/Peugeot z Francji)
   (2012/680/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej ponowną integrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony na wnioski przedłożone w okresie od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 30 grudnia 2011 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników zwolnionych w bezpośrednim związku z globalnym kryzysem finansowym i gospodarczym.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić środki z EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 5 maja 2010 r. Francja przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwach grupy PSA Peugeot Citroën we Francji i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 13 kwietnia 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 11 949 666 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Francję,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 11 949 666 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 25 października 2012 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2010/351/CFSP: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUJUST LEX-IRAQ/1/2010 z dnia 22 czerwca 2010 r. przedłużająca mandat szefa zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX-IRAQ

text:
               26.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/10

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUJUST LEX-IRAQ/1/2010
   z dnia 22 czerwca 2010 r.
   przedłużająca mandat szefa zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX-IRAQ
   (2010/351/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/330/WPZiB z dnia 14 czerwca 2010 r. w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX-IRAQ (1), w szczególności jej art. 9 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 9 ust. 2 decyzji Rady 2010/330/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podjęcia stosownych decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad zintegrowaną misją Unii Europejskiej w Iraku dotyczącą państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ (zwaną dalej „EUJUST LEX-IRAQ”), w tym w szczególności do podjęcia decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               W dniu 15 grudnia 2009 r., na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), KPiB przyjął decyzję 2009/982/WPZiB (2) w sprawie mianowania Francisco DÍAZ ALCANTUD szefem zintegrowanej misji EUJUST LEX-IRAQ.

               (3)

               W dniu 16 czerwca 2010 r. WP zaproponował, aby KPiB przedłużył mandat Francisco DÍAZ ALCANTUD jako szefa misji EUJUST LEX-IRAQ do dnia 30 czerwca 2011 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Mandat Francisco DÍAZ ALCANTUD jako szefa misji EUJUST LEX-IRAQ zostaje niniejszym przedłużony od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 30 czerwca 2011 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 czerwca 2010 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         C. FERNÁNDEZ-ARIAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 149 z 15.6.2010, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 338 z 19.12.2009, s. 92.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/938 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP Sahel Mali/1/2016)

text:
               14.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/23

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2016/938
   z dnia 31 maja 2016 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP Sahel Mali/1/2016)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/219/WPZiB z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,
   uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2015/76 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie uruchomienia misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) i zmiany decyzji 2014/219/WPZiB (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją 2014/219/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji, aby sprawować kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją EUCAP Sahel Mali, w tym również decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               W dniu 26 maja 2014 r. KPiB przyjął decyzję EUCAP Sahel Mali/1/2014 (3) w sprawie mianowania Albrechta CONZEGO szefem misji EUCAP Sahel Mali na okres od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r.

               (3)

               W dniu 14 stycznia 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/67 (4) przedłużającą mandat Albrechta CONZEGO jako szefa misji EUCAP Sahel Mali do dnia 14 czerwca 2015 r.

               (4)

               W dniu 15 kwietnia 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/610 (5) przedłużającą mandat Albrechta CONZEGO jako szefa misji EUCAP Sahel Mali do dnia 14 czerwca 2016 r.

               (5)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, aby przedłużyć mandat Albrechta CONZEGO jako szefa misji EUCAP Sahel Mali na okres od dnia 15 czerwca 2016 r. do dnia 14 stycznia 2017 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przedłuża się mandat Albrechta CONZEGO jako szefa misji EUCAP Sahel Mali do dnia 14 stycznia 2017 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 maja 2016 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 21.

      (2)  Dz.U. L 13 z 20.1.2015, s. 5.

      (3)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUCAP SAHEL Mali/1/2014 z 26 maja 2014 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP SAHEL Mali) (Dz.U. L 164 z 3.6.2014, s. 43).

      (4)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/67 z 14 stycznia 2015 r. przedłużająca mandat szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP SAHEL Mali/1/2015) (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 72).

      (5)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/610 z 15 kwietnia 2015 r. przedłużająca mandat szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP Sahel Mali/2/2015) (Dz.U. L 101 z 18.4.2015, s. 60).


title: 2014/467/UE: Decyzja Rady z dnia 14 lipca 2014 r. przedłużająca obowiązywanie decyzji 2011/492/UE oraz zawieszająca stosowanie określonych w niej właściwych środków

text:
               18.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 212/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 lipca 2014 r.
   przedłużająca obowiązywanie decyzji 2011/492/UE oraz zawieszająca stosowanie określonych w niej właściwych środków

      (2014/467/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”), ostatnio zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r. (2), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP-UE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Rady 2011/492/UE (4) zakończono konsultacje z Republiką Gwinei Bissau prowadzone na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE oraz przyjęto właściwe środki określone w załączniku do tej decyzji.

               (2)

               Decyzją Rady 2013/385/UE (5) zmieniono decyzję 2011/492/UE w celu przedłużenia o jeden rok, do dnia 19 lipca 2014 r., okresu stosowania właściwych środków.

               (3)

               Istotne elementy wymienione w art. 9 umowy o partnerstwie AKP-UE są nadal naruszane, a obecna sytuacja w Gwinei Bissau nie zapewnia poszanowania praw człowieka, zasad demokracji oraz praworządności. Zatem właściwe jest przedłużenie okresu obowiązywania decyzji 2011/492/UE o jeden rok.

               (4)

               Biorąc jednak pod uwagę przeprowadzenie pokojowych, wolnych i wiarygodnych wyborów w dniach 13 kwietnia 2014 r. i 18 maja 2014 r., które stanowią znaczący krok w kierunku większej demokracji i stabilności, a także aby nawiązać kontakt z demokratycznie wybranymi władzami i zapewnić im bezpośrednie wsparcie w ich wysiłkach zmierzających do umocnienia instytucji demokratycznych, zażegnania konfliktów społecznych i promowania rozwoju społeczno-gospodarczego Gwinei Bissau, należy zawiesić stosowanie właściwych środków określonych w załączniku do decyzji 2011/492/UE.

               (5)

               Należy dokonać przeglądu niniejszej decyzji sześć miesięcy po jej wejściu w życie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przedłuża się do dnia 19 lipca 2015 r. obowiązywanie decyzji 2011/492/UE i określonych w niej właściwych środków. Niniejszym zawiesza się jednak stosowanie właściwych środków.
   Właściwe środki są przedmiotem stałego przeglądu; zostaną one zastosowane ponownie w przypadku istotnego pogorszenia się sytuacji w Gwinei Bissau. W każdym razie środki takie podlegają przeglądowi sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Pismo znajdujące się w załączniku do niniejszej decyzji przesyła się władzom Gwinei Bissau.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         M. MARTINA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Umowa zmieniająca po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376, zmieniona Umową wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie zmieniającą Umowę wewnętrzną z dnia 18 września 2000 r. w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP-WE (Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 48).

      (4)  Decyzja Rady 2011/492/UE z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Gwinei Bissau na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE (Dz.U. L 203 z 6.8.2011, s. 2).

      (5)  Decyzja Rady 2013/385/UE z dnia 15 lipca 2013 r. przedłużająca okres stosowania właściwych środków przewidzianych w decyzji 2011/492/UE dotyczących Gwinei Bissau i zmieniająca tę decyzję (Dz.U. L 194 z 17.7.2013 s. 6).

      ZAŁĄCZNIK

      Jego Ekscelencja Prezydent Republiki Gwinei Bissau,
      Jego Ekscelencja Premier Republiki Gwinei Bissau,
      Szanowny Panie Prezydencie! Szanowny Panie Premierze!
      Po konsultacjach, które odbyły się w Brukseli w dniu 29 marca 2011 r., w ramach art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-UE, Unia Europejska zadecydowała w dniu 18 lipca 2011 r. na mocy decyzji Rady 2011/492/UE o przyjęciu właściwych środków, w tym programu wzajemnych zobowiązań w celu stopniowego wznowienia współpracy Unii Europejskiej.
      Decyzją Rady 2013/385/UE okres obowiązywania decyzji Rady 2011/492/UE został przedłużony o rok, i obowiązuje ona do dnia 19 lipca 2014 r.
      W ciągu ostatnich dwunastu miesięcy, w trakcie których władzę sprawowały władze tymczasowe, nie poczyniono żadnych postępów w zakresie poszanowania praw człowieka, walki z bezprawiem, reformy sektora bezpieczeństwa i zwalczania nielegalnego handlu, zwłaszcza handlu narkotykami, które przewidziano w ramach programu wzajemnych zobowiązań w celu wznowienia współpracy z Unią Europejską.
      Jednakże Unia Europejska wyraża zadowolenie z przeprowadzenia wolnych, pokojowych i wiarygodnych wyborów parlamentarnych i prezydenckich w dniach 13 kwietnia 2014 r. i 18 maja 2014 r., co stanowiło znaczący krok w kierunku przywrócenia demokracji i stabilności w kraju. Unia Europejska podjęła zatem decyzję o zawieszeniu środków stosowanych na mocy art. 96 umowy z Kotonu określonych w decyzji Rady 2011/492/UE w celu nawiązania kontaktów z demokratycznie wybranymi władzami oraz udzielenia im wsparcia w wysiłkach na rzecz umocnienia demokracji, zażegnania konfliktów i rozwoju kraju, we współpracy z innymi partnerami międzynarodowymi.
      Unia Europejska przywiązuje ogromną wagę do postanowień art. 9 umowy z Kotonu, ponieważ poszanowanie praw człowieka, instytucji demokratycznych i praworządności stanowi główną podstawę stosunków między Unią Europejską a Gwineą Bissau. Unia Europejska będzie także nadal bacznie śledzić sytuację w Gwinei Bissau.
      Kraj stoi obecnie w obliczu znacznych wyzwań politycznych i społeczno-gospodarczych, ale jesteśmy przekonani, że nawiązany zostanie dialog ze wszystkimi grupami politycznymi oraz zostaną pojęte decyzje niezbędne zarówno na szczeblu gospodarczym i finansowym, jak i w najważniejszych obszarach reformy sektora bezpieczeństwa i walki z bezkarnością.
      Unia Europejska podtrzymuje zdecydowane zaangażowanie na rzecz partnerstwa z narodem Gwinei Bissau. Obecna decyzja Unii Europejskiej o zawieszeniu stosowania właściwych środków oraz o wznowieniu dialogu i współpracy z prawowitymi władzami ma być dodatkowym impulsem w procesie zacieśniania stosunków między UE a Gwineą Bissau, z myślą o normalizacji stosunków dwustronnych. Jednakże zobowiązania podjęte przez Gwineę Bissau w ramach art. 96 konsultacji nadal obowiązują, a Unia Europejska oczekuje, że rząd podejmie wszelkie niezbędne działania, aby je zrealizować w trybie pilnym.
      Unia Europejska wzywa wszystkie strony, by wykorzystały możliwość skierowania kraju w stronę stabilności demokratycznej, praworządności, poszanowania praw człowieka oraz rozwoju społeczno-gospodarczego.
      Z poważaniem

         W imieniu Rady
         C. ASHTON
         Wysoka Przedstawiciel

         W imieniu Komisji
         A. PIEBALGS
         Członek Komisji


               25.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/42

         P8_TA(2015)0039
   Powołanie Komisji Specjalnej ds. Interpretacji Prawa Podatkowego i Innych Środków o Podobnym Charakterze lub Skutkach
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie powołania, kompetencji, składu liczbowego i czasu trwania mandatu Komisji Specjalnej ds. Interpretacji Prawa Podatkowego i Innych Środków o Podobnym Charakterze lub Skutkach (2015/2566(RSO))
   (2016/C 310/10)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając propozycję Konferencji Przewodniczących,

               —

               uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej o przeprowadzeniu analizy praktyki wydawania interpretacji prawa podatkowego na podstawie przepisów UE dotyczących pomocy państwa we wszystkich państwach członkowskich,

               —

               uwzględniając spoczywający na wszystkich państwach członkowskich, na mocy przepisów podatkowych UE, obowiązek przekazywania innym państwom członkowskim, w drodze wymiany z urzędu, informacji dotyczących interpretacji prawa podatkowego, w szczególności jeżeli może dojść do strat podatkowych w innym państwie członkowskim lub jeżeli oszczędność podatkowa może wynikać z fikcyjnych transferów zysków wewnątrz grupy przedsiębiorstw,

               —

               uwzględniając art. 197 Regulaminu,

               1.

               postanawia powołać Komisję Specjalną ds. Interpretacji Prawa Podatkowego i Innych Środków o Podobnym Charakterze lub Skutkach w celu przeanalizowania praktyki w zakresie stosowania prawa UE odnoszącego się do pomocy państwa i do opodatkowania w związku z interpretacjami prawa podatkowego i innymi środkami o podobnym charakterze lub skutkach wydawanymi przez państwa członkowskie, jeżeli praktyka taka wydaje się być działaniem państwa członkowskiego lub Komisji;

               2.

               postanawia, że ta komisja specjalna będzie posiadać następujące uprawnienia:

                           a)

                           analiza i badanie praktyki w zakresie stosowania art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach wydanych przez państwa członkowskie od dnia 1 stycznia 1991 r.;

                           b)

                           analiza i ocena stosowanej przez Komisję praktyki, której domniemanym skutkiem jest znaczna liczba interpretacji prawa podatkowego niezgodnych z przepisami UE dotyczącymi pomocy państwa, a polegającej na stałym badaniu, zgodnie z art. 108 TFUE, wszystkich systemów pomocy istniejących w państwach członkowskich, na proponowaniu państwom członkowskim stosownych środków koniecznych ze względu na stopniowy rozwój lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, na sprawdzaniu, czy pomoc przyznawana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym i nie jest nadużywana, na decydowaniu, że dane państwo musi znieść lub zmienić taką pomoc w określonym terminie, oraz na kierowaniu sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli dane państwo nie stosuje się do tych decyzji;

                           c)

                           analiza i badanie przestrzegania przez państwa członkowskie od dnia 1 stycznia 1991 r. obowiązków określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE (1) w odniesieniu do obowiązku współpracy i przekazywania wszelkich niezbędnych dokumentów;

                           d)

                           analiza i badanie przestrzegania obowiązków określonych w dyrektywie Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych (2) oraz w dyrektywie Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (3) w odniesieniu do przekazywania przez państwa członkowskie innym państwom członkowskim, od dnia 1 stycznia 1991 r., w drodze wymiany z urzędu, informacji dotyczących interpretacji prawa podatkowego;

                           e)

                           analiza i ocena praktyki Komisji Europejskiej w zakresie właściwego stosowania dyrektyw 77/799/EWG i 2011/16/UE w odniesieniu do przekazywania przez państwa członkowskie innym państwom członkowskim, w drodze wymiany z urzędu, informacji dotyczących interpretacji prawa podatkowego;

                           f)

                           analiza i ocena przestrzegania przez państwa członkowskie zasady lojalnej współpracy zapisanej w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w tym wykonywania zobowiązania do ułatwiania wypełniania przez Unię jej zadań oraz do powstrzymania się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii, zważywszy na domniemaną wielką skalę agresywnego planowania podatkowego ułatwianego przez państwa członkowskie oraz prawdopodobny znaczący wpływ, jaki wywiera to na unijne finanse publiczne oraz finanse publiczne w UE;

                           g)

                           analiza i ocena związanych z krajami trzecimi aspektów agresywnego planowania podatkowego prowadzonego przez spółki mające siedzibę lub zarejestrowane w państwach członkowskich, a także wymiany informacji z krajami trzecimi w tym zakresie;

                           h)

                           przedstawianie wszelkich zaleceń, jakie uzna za niezbędne w tym względzie;

               3.

               postanawia, że komisja specjalna będzie liczyć 45 członków;

               4.

               ustala czas trwania mandatu komisji specjalnej na 6 miesięcy, począwszy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.

               5.

               uważa, że komisja specjalna powinna przedstawić sprawozdanie przygotowane przez dwóch współsprawozdawców.

      (1)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 336 z 27.12.1977, s. 15.

      (3)  Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.