title: 2013/550/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych#Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/136

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   (2013/550/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 436 – C7-0232/2012) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0095/2013),

               1.

               udziela Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 68 z 15.3.2011.

      (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 436 – C7-0232/2012) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0095/2013),

                  1.

                  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym w łącznych płatnościach za rok zakończony dnia 31 grudnia 2011 r. w odniesieniu do wydatków administracyjnych i innych wydatków Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (zwanego dalej Inspektorem) nie wystąpiły istotne błędy i że zbadane systemy nadzoru i kontroli wydatków administracyjnych i innych wydatków były skuteczne;

                  2.

                  zauważa z zadowoleniem, że w sprawozdaniu rocznym za rok 2011 Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż nie odnotowano istotnych słabych punktów w objętych audytem obszarach dotyczących zasobów ludzkich i zamówień dla Inspektora;

                  3.

                  popiera zalecenia Trybunału Obrachunkowego i radzi Inspektorowi, by wymagał od wszystkich swoich pracowników regularnego, najlepiej dorocznego przedstawiania dokumentów potwierdzających ich sytuację osobistą, a także by wprowadził system wczesnego monitorowania tych dokumentów;

                  4.

                  z zadowoleniem przyjmuje postępy odnotowane przez Trybunał Obrachunkowy w zakresie poprawy zarządzania świadczeniami dodatkowymi oraz ustalenie, że podjęte środki były skuteczne; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Inspektor zamierza dalej usprawniać system umożliwiający terminowe monitorowanie i kontrolę;

                  5.

                  zauważa z uznaniem, że kontrola przeprowadzona przez Trybunał Obrachunkowy wykazała skuteczność środków podjętych przez Inspektora w 2010 r. w celu poprawy zarządzania świadczeniami dodatkowymi; wzywa Inspektora do dalszego monitorowania i poprawy wyników;

                  6.

                  zauważa, że w 2011 r. Inspektor miał łącznie do dyspozycji 7 564 137 EUR środków na zobowiązania (w 2010 r. 7 104 351 EUR) oraz że wskaźnik wykonania tych środków wyniósł 89,31 % (w 2010 r. 82,73 %); uważa taki rozwój sytuacji za pozytywny, ale wzywa do dalszych wysiłków na rzecz poprawy wskaźnika wykonania oraz do monitorowania wprowadzonych zmian; oczekuje, że w kolejnym roku zobowiązania przekroczą 90 %;

                  7.

                  podkreśla, że budżet Inspektora jest czysto administracyjny; zauważa, że wskaźnik wykonania wydatków na pracowników instytucji wyniósł 75,63 % (tytuł 1), a wydatków na budynki, meble, wyposażenie i różne wydatki operacyjne – 73,38 % (tytuł 2); odnotowuje, że po opłaceniu wszystkich wydatków z obu tytułów wskaźnik wykonania w 2011 r. osiągnął 85,03 %;

                  8.

                  wzywa Inspektora, by sporządzał projekty rocznych budżetów tak, by lepiej odpowiadały one jego potrzebom; wzywa Inspektora do lepszego wykonywania rocznego budżetu;

                  9.

                  ponownie zwraca się o informacje na temat wyników wdrażania planu zatrudnienia w 2010 r. oraz o włączenie do następnego rocznego sprawozdania z działalności informacji o podjętych działaniach, zgodnie z zaleceniami Parlamentu;

                  10.

                  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie z przeprowadzonej przez Inspektora kontroli 13 instytucji i organów Unii z siedzibą w Brukseli, podczas której sprawdzano, czy instytucje i organy Unii skutecznie i zrozumiale informują odwiedzających o nadzorze w formie telewizji przemysłowej; sugeruje przeprowadzenie wymiany informacji i najlepszych praktyk z krajowymi organami ds. ochrony danych;

                  11.

                  zachęca Inspektora, by w przyszłym rocznym sprawozdaniu z działalności podał wskaźnik niewykorzystanych usług tłumaczenia ustnego zamówionych w danym roku;

                  12.

                  wyraża nadzieję, że w pełni działa już system określania kluczowych wskaźników wyników oraz plan systemu badań porównawczych określony w 2012 r.; oczekuje, że w kolejnym roku w sprawozdaniu z działalności znajdzie się szczegółowa ocena udoskonaleń wprowadzonych w tym systemie;

                  13.

                  wzywa do przekazania mu informacji o działaniach podjętych w reakcji na zalecenia sformułowane w rezolucjach Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium;

                  14.

                  wzywa Inspektora, by do kolejnego rocznego sprawozdania z działalności dołączył kompletną tabelę wszystkich zasobów ludzkich, jakimi dysponuje, w podziale na kategorię, stopień zaszeregowania, płeć i narodowość oraz ze wskazaniem udziału w szkoleniach zawodowych; z zadowoleniem przyjmuje zawarte w sprawozdaniu rocznym informacje na temat szkoleń;

                  15.

                  ogólnie zwraca się do Trybunału Obrachunkowego, aby nadal skupiał się na kontroli należytego zarządzania finansami przez Inspektora, tj. na gospodarności, efektywności i skuteczności, z jaką Inspektor wykorzystuje środki, realizując swoje zadania.

         (1)  Dz.U. L 68 z 15.3.2011.

         (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

         (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy

text:
               26.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/7

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 kwietnia 2013 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
   2013/C 120/02
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2003/C 218/01 z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając listy kandydatów przedstawione Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lutego 2010 r. (2) Rada mianowała członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 28 lutego 2013 r.

               (2)

               Należy zatem mianować nowych członków i zastępców członków na okres trzech lat.

               (3)

               Członkowie ci i ich zastępcy pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia lub ponownego mianowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby niniejszym mianuje się na stanowisko członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od dnia 22 kwietnia 2013 r. do dnia 28 lutego 2016 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDU

               Państwo członkowskie

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               Christian DENEVE

               Jan BATEN
               Xavier LEBICHOT

               Bułgaria

               Vaska SEMERDZHIEVA

               Atanas KOLCHAKOV
               Darina KONOVA

               Republika Czeska

               Jaroslav HLAVÍN

               Anna SAMKOVÁ
               Anežka SIXTOVÁ

               Dania

               Charlotte SKJOLDAGER

               Annemarie KNUDSEN
               Christine HOLM DONATZKY

               Niemcy

               Michael KOLL

               Ellen ZWINK
               Kai SCHÄFER

               Estonia

               Veronika KAIDIS

               Kristel PLANGI
               Rein REISBERG

               Irlandia

               Paula GOUGH

               Michael WALSH
               John NEWHAM

               Grecja

               Antonios CHRISTODOULOU

               Stamatina PISSIMISSI
               Aggeliki MOIROU

               Hiszpania

               Dolores LIMÓN TAMÉS

               Mario GRAU RÍOS
               Mercedes TEJEDOR AIBAR

               Francja

               Bénédicte LEGRAND-JUNG

               Sophie BARON
               Olivier MEUNIER

               Włochy

               Paolo PENNESI

               Lorenzo FANTINI
               Paola CASTELLANO

               Cypr

               Leandros NICOLAIDES

               Marios KOURTELLIS
               Anastasios YIANNAKI

               Łotwa

               Māra VĪKSNE

               Jolanta GEDUŠA
               Renārs LŪSIS

               Litwa

               Aldona SABAITIENĖ

               Vilija KONDROTIENĖ
               Nerita ŠOT

               Luksemburg

               Paul WEBER

               Robert HUBERTY
               Carlo STEFFES

               Węgry

               József BAKOS

               Katalin BALOGH
               Éva GRÓNAI

               Malta

               Mark GAUCI

               Vincent ATTARD
               David SALIBA

               Niderlandy

               Esther de KLEUVER

               Martin G. DEN HELD
               Andre MARCET

               Austria

               Anna RITZBERGER-MOSER

               Gertrud BREINDL
               Gerlinde ZINIEL

               Polska

               Danuta KORADECKA

               Daniel Andrzej PODGÓRSKI
               Roman SĄSIADEK

               Portugalia

               Pedro Nuno PIMENTA BRAZ

               Carlos PEREIRA

               Rumunia

               Livia COJOCARU

               Anca PRICOP
               Marian TĂNASE

               Słowenia

               Tatjana PETRIČEK

               Jože HAUKO
               Etbin TRATNIK

               Słowacja

               Romana ČERVIENKOVÁ

               Eleonóra FABIÁNOVÁ
               Erich VASELÉNYI

               Finlandia

               Leo SUOMAA

               Kristiina MUKALA
               Wiking HUSBERG

               Szwecja

               Mikael SJÖBERG

               Per EWALDSSON
               Boel CALLERMO

               Zjednoczone Królestwo

               Stuart BRISTOW

               Clive FLEMING
               Stephen TAYLOR

   II.   PRZEDSTAWICIELE ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH

               Państwo członkowskie

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               François PHILIPS

               Herman FONCK
               Stéphane LEPOUTRE

               Bułgaria

               Ivan KOKALOV

               Aleksander ZAGOROV
               Reneta VASILEVA

               Republika Czeska

               Jaroslav ZAVADIL

               Miroslav KOSINA
               Jindřich POLÍVKA

               Dania

               Heidi RØNNE MØLLER

               Jan KAHR FREDERIKSEN

               Niemcy

               Marina SCHRÖDER

               Horst RIESENBERG-MORDEJA
               Susanne JASPER

               Estonia

               Aija MAASIKAS

               Peeter ROSS
               Ülo KRISTJUHAN

               Irlandia

               Sylvester CRONIN

               Esther LYNCH
               Dessie ROBINSON

               Grecja

               Ioannis ADAMAKIS

               Andreas STOIMENIDIS
               Efthimios THEOHARIS

               Hiszpania

               Marisa RUFINO

               Pedro J. LINARES
               Emilio GONZALEZ

               Francja

               Gilles SEITZ

               Henri FOREST

               Włochy

               Cinzia FRASCHERI

               Marco LUPI
               Sebastiano CALLERI

               Cypr

               Nikos SATSIAS

               Nikos ANDREOU
               Stelios CHRISTODOULOU

               Łotwa

               Ziedonis ANTAPSONS

               Mārtiņš PUŽULS
               Vladimirs NOVIKOVS

               Litwa

               Inga RUGINIENĖ

               Petras GRĖBLIAUSKAS
               Gediminas MOZŪRA

               Luksemburg

               Serge SCHIMOFF

               Marcel GOEREND
               Robert FORNIERI

               Węgry

               Malta

               Joseph CARABOTT

               Edwin BALZAN
               Chris ATTARD

               Niderlandy

               W. VAN VEELEN

               H. VAN STEENBERGEN
               S. BALJEU

               Austria

               Ingrid REIFINGER

               Julia NEDJELIK-LISCHKA
               Alexander HEIDER

               Polska

               Iwona PAWLACZYK

               Dariusz GOC
               Stanisław STOLARZ

               Portugalia

               Fernando José MACHADO GOMES

               Georges CASULA
               Catarina FERREIRA TAVARES

               Rumunia

               Słowenia

               Lučka BÖHM

               Aljoša ČEČ
               Bojan GOLJEVŠČEK

               Słowacja

               Peter RAMPAŠEK

               Alexander TAŽÍK
               Bohuslav BENDÍK

               Finlandia

               Raili PERIMÄKI

               Paula ILVESKIVI
               Erkki AUVINEN

               Szwecja

               Christina JÄRNSTEDT

               Jana FROMM
               Karin FRISTEDT

               Zjednoczone Królestwo

               Hugh ROBERTSON

   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo członkowskie

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               Kris DE MEESTER

               Thierry VANMOL
               Marc JUNIUS

               Bułgaria

               Georgi STOEV

               Daniela SIMIDCHIEVA
               Petya GEOREVA

               Republika Czeska

               Karel PETRŽELKA

               František HROBSKÝ
               Martin RÖHRICH

               Dania

               Christina SODE HASLUND

               Karoline KLAKSVIG
               Sven-Peter NYGAARD

               Niemcy

               Eckhard METZE

               Rüdiger TRIEBEL
               Stefan ENGEL

               Estonia

               Marek SEPP

               Marju PEÄRNBERG
               Ülle MATT

               Irlandia

               Carl ANDERS

               Theresa DOYLE
               Kevin ENRIGHT

               Grecja

               Hiszpania

               Isabel MAYA RUIO

               Laura CASTRILLO NUÑEZ
               José de la CAVADA HOYO

               Francja

               Nathalie BUET

               Franck GAMBELLI
               Patrick LÉVY

               Włochy

               Fabiola LEUZZI

               Giorgio RUSSOMANNO
               Pietro MASCIOCCHI

               Cypr

               Emilios MICHAEL

               Polyvios POLYVIOU
               Lena PANAGIOTOU

               Łotwa

               Aleksandrs GRIGORJEVS

               Irēna UPZARE
               Andris POMMERS

               Litwa

               Vaidotas LEVICKIS

               Jonas GUZAVIČIUS

               Luksemburg

               Pierre BLAISE

               François ENGELS
               Marc KIEFFER

               Węgry

               Malta

               John SCICLUNA

               Andrew Agius MUSCAT
               Carmen BORG

               Niderlandy

               W.M.J.M. VAN MIERLO

               R. VAN BEEK
               J.J.H. KONING

               Austria

               Christa SCHWENG

               Alexander BURZ
               Pia-Maria ROSNER-SCHEIBENGRAF

               Polska

               Grzegorz JUSZCZYK

               Grażyna SPYTEK-BANDURSKA

               Portugalia

               Luís HENRIQUE

               Manuel Marcelino PENA COSTA
               Luís Miguel CORREIA MIRA

               Rumunia

               Ovidiu NICOLESCU

               Cristian HOTOBOC
               Irina Mirela MANOLE

               Słowenia

               Igor ANTAUER

               Tatjana ČERIN
               Anže HIRŠL

               Słowacja

               Róbert MEITNER

               Finlandia

               Katja LEPPÄNEN

               Jan SCHUGK
               Rauno TOIVONEN

               Szwecja

               Bodil MELLBLOM

               Ned CARTER
               Cecilia ANDERSSON

               Zjednoczone Królestwo

               Guy BAILEY

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali jeszcze wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 kwietnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         S. COVENEY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 218 z 13.9.2003, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 45 z 20.2.2010, s. 5.


title: Decyzja Rady 2008/298/WPZiB z dnia 7 kwietnia 2008 r. zmieniająca decyzję 2001/80/WPZiB w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 102/25

      DECYZJA RADY 2008/298/WPZiB
   z dnia 7 kwietnia 2008 r.
   zmieniająca decyzję 2001/80/WPZiB w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 stycznia 2001 r. Rada przyjęła decyzję 2001/80/WPZiB (1) w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej („SWUE”), którego zakres uprawnień został określony w załączniku do tej decyzji.

               (2)

               W dniu 19 listopada 2007 r. Rada zatwierdziła cztery środki, których celem jest poprawa zdolności SWUE do wczesnego planowania wojskowego na poziomie strategicznym w odniesieniu do operacji dowodzonych przez UE.

               (3)

               Zakres uprawnień SWUE należy zmienić, aby wdrożyć powyższe środki, przed kompleksowym przeglądem zakresu uprawnień po dokonaniu oceny wdrożenia tych środków.

               (4)

               Ponadto zakres uprawnień SWUE powinien odzwierciedlać te zmiany, które wprowadzono w strukturach i procedurach zarządzania kryzysowego Rady od ostatniej zmiany zakresu uprawnień.

               (5)

               Należy również zmienić decyzję 2001/80/WPZiB, aby uwzględnić przyjęcie decyzji Rady 2007/829/WE z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady (2),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji 2001/80/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               artykuł 4 otrzymuje natępujące brzmienie:
               „Artykuł 4
               Członkowie Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej podlegają zasadom ustanowionym decyzją Rady 2007/829/WE z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącą zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady (3).

               2)

               załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 7 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         R. ŽERJAV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2001, s. 7. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2005/395/WPZiB (Dz.U. L 132 z 26.5.2005, s. 17).

      (2)  Dz.U. L 327 z 13.12.2007, s. 10.

      (3)  Dz.U. L 327 z 13.12.2007, s. 10.”;

      ZAŁĄCZNIK
      ZAKRES UPRAWNIEŃ I ORGANIZACJA SZTABU WOJSKOWEGO UNII EUROPEJSKIEJ (SWUE) (1)

      1.   Wstęp
      W Helsinkach państwa członkowskie UE podjęły decyzję o ustanowieniu w ramach Rady nowych stałych organów politycznych i wojskowych umożliwiających UE przyjęcie odpowiedzialności za pełen zakres zadań związanych z zapobieganiem konfliktom i zarządzaniem kryzysowym określonych w TUE. Jak przewiduje sprawozdanie z Helsinek, SWUE „w ramach struktur Rady służy fachową wiedzą o sprawach wojskowych i wspiera europejską politykę bezpieczeństwa i obrony, łącznie z prowadzeniem dowodzonych przez UE wojskowych operacji zarządzania kryzysowego”.
      Rada Europejska na posiedzeniu w dniach 12 i 13 grudnia 2003 r. z zadowoleniem przyjęła dokument zatytułowany „Obrona europejska: konsultacje, planowanie i operacje NATO/UE”. W dniach 16 i 17 grudnia 2004 r. Rada Europejska zatwierdziła szczegółowe wnioski dotyczące wprowadzenia w życie tego dokumentu.
      W dniu 19 listopada 2007 r. Rada z zadowoleniem przyjęła sprawozdanie Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) na temat zdolności Sztabu Wojskowego UE w zakresie wczesnego planowania na poziomie strategicznym operacji dowodzonych przez UE, zgodnie z wnioskiem Rady z maja 2007 r., i zatwierdziła zalecenia dotyczące realizacji – jako pakietu – czterech środków, wraz z działaniami określonymi w opinii wojskowej.
      Określono następujący zakres uprawnień SWUE:
      2.   Misja
      Sztab Wojskowy ma zajmować się wczesnym ostrzeganiem, oceną sytuacji i planowaniem strategicznym misji i zadań, o których mowa w art. 17 ust. 2 TUE, w tym misji i zadań określonych w europejskiej strategii bezpieczeństwa.
      Uwzględnia się tu również określanie europejskich sił krajowych i wielonarodowych oraz wprowadzanie w życie polityk i decyzji zgodnie z zaleceniami EUMC.
      3.   Rola

                  —

                  Jest źródłem fachowej wiedzy o sprawach wojskowych UE.

                  —

                  Zapewnia powiązanie między EUMC, z jednej strony, a zasobami wojskowymi dostępnymi dla UE, z drugiej strony, oraz służy organom UE fachową wiedzą w sprawach wojskowych zgodnie z zaleceniami EUMC.

                  —

                  Pełni trzy główne funkcje operacyjne: wczesnego ostrzegania, oceny sytuacji i planowania strategicznego.

                  —

                  Prowadzi wystarczająco szczegółowe wczesne planowanie, m.in. aby umożliwić państwom członkowskim oszacowanie ewentualnych wkładów sił wojskowych oraz aby dostarczyć SWUE odpowiednią wiedzę fachową w trakcie całego procesu podejmowania decyzji.

                  —

                  Zapewnia zdolność wczesnego ostrzegania. Planuje, ocenia i wydaje zalecenia dotyczące koncepcji zarządzania kryzysowego oraz ogólnej strategii wojskowej i wprowadza w życie decyzje i wytyczne EUMC.

                  —

                  Wspiera EUMC w zakresie oceny sytuacji oraz wojskowych aspektów planowania strategicznego (2) w pełnym zakresie misji i zadań przewidzianych w art. 17 ust. 2 TUE, w tym misji i zadań określonych w europejskiej strategii bezpieczeństwa, we wszelkich operacjach dowodzonych przez UE niezależnie od tego, czy UE korzysta z zasobów i zdolności NATO.

                  —

                  Wspiera (na wniosek SG/WP lub KPiB) tymczasowe misje w państwach trzecich lub przy organizacjach międzynarodowych służące, w zależności od potrzeby, radą lub pomocą w wojskowych aspektach zapobiegania konfliktom, zarządzania kryzysowego oraz stabilizacji sytuacji po konflikcie.

                  —

                  Wnosi wkład w proces szczegółowego opracowania, oceny i przeglądu celów dotyczących zdolności, uwzględniając potrzebę zapewnienia przez zainteresowane państwa członkowskie spójności z DPP NATO i z PARP w ramach PdP zgodnie z ustalonymi procedurami.

                  —

                  Ściśle koordynuje swoje prace z Europejską Agencją Obrony.

                  —

                  Odpowiada za monitorowanie, ocenę i opracowywanie zaleceń dotyczących szkoleń, ćwiczeń i interoperacyjności; w powiązaniu z siłami wojskowymi i zdolnościami udostępnianymi UE przez państwa członkowskie.

                  —

                  Utrzymuje zdolność wzmocnienia krajowej kwatery głównej wyznaczonej do prowadzenia autonomicznej operacji UE.

                  —

                  Odpowiada za uzyskiwanie zdolności do planowania i prowadzenia autonomicznej operacji UE oraz utrzymuje w ramach SWUE zdolność do szybkiego ustanowienia centrum operacji dla danej operacji, w szczególności w takich przypadkach, kiedy konieczna jest wspólna reakcja cywilno-wojskowa oraz kiedy nie określono żadnej krajowej kwatery głównej, po podjęciu decyzji dotyczącej takiej operacji przez Radę na podstawie doradztwa EUMC.

            4.   Zadania

                  —

                  Pod kierownictwem EUMC służy fachową wiedzą w sprawach wojskowych SG/WP oraz organom UE.

                  —

                  Monitoruje potencjalne kryzysy polegając na odnośnych krajowych i wielonarodowych zdolnościach wywiadowczych.

                  —

                  Współpracuje ze Wspólnym Centrum Sytuacyjnym w dziedzinie wymiany informacji zgodnie z ustaleniami w sprawie jednolitych zdolności w zakresie analizy danych wywiadowczych.

                  —

                  Przeprowadza wyprzedzające planowanie wojskowe na szczeblu strategicznym.

                  —

                  Prowadzi wystarczająco szczegółowe wczesne planowanie, m.in. aby umożliwić państwom członkowskim oszacowanie ewentualnych wkładów sił wojskowych oraz aby dostarczyć SWUE odpowiednią wiedzę fachową w trakcie całego procesu podejmowania decyzji.

                  —

                  Określa i sporządza wykaz europejskich sił krajowych i wielonarodowych przeznaczonych do prowadzenia operacji dowodzonych przez UE we współpracy z NATO.

                  —

                  Przyczynia się do rozwoju i przygotowywania (łącznie ze szkoleniami i ćwiczeniami) krajowych i wielonarodowych sił udostępnionych UE przez państwa członkowskie. Zasady regulujące stosunki z NATO określają odpowiednie dokumenty.

                  —

                  Organizuje i koordynuje procedury z krajowymi i wielonarodowymi kwaterami głównymi, łącznie z kwaterami głównymi NATO udostępnianymi UE, zapewniając, w miarę możności, zgodność z procedurami NATO.

                  —

                  Wnosi wkład w wojskowe aspekty walki z terroryzmem w ramach EPBiO.

                  —

                  Przyczynia się do opracowywania koncepcji, doktryn, planów i procedur wykorzystywania wojskowych zasobów i zdolności w prowadzeniu operacji zarządzania konsekwencjami klęski żywiołowej lub katastrofy spowodowanej przez człowieka.

                  —

                  Programuje, planuje, stosuje i ocenia procedury dotyczące aspektów wojskowych zarządzania kryzysowego UE, łącznie ze stosowaniem procedur UE/NATO.

                  —

                  Uczestniczy w szacunkowej ocenie kosztów operacji i ćwiczeń.

                  —

                  Działa w porozumieniu z krajowymi kwaterami głównymi i wielonarodowymi kwaterami sił wielonarodowych.

                  —

                  Ustanawia stałe stosunki z NATO zgodnie ze „Stałymi uzgodnieniami między UE a NATO”.

                  —

                  Gości zespół łącznikowy NATO przy SWUE oraz utrzymuje komórkę UE przy SHAPE zgodnie ze sprawozdaniem prezydencji na temat EPBiO przyjętym przez Radę dnia 13 grudnia 2004 r.

                  —

                  Nawiązuje odpowiednie stosunki z określonymi odpowiednikami w ONZ oraz innych organizacjach międzynarodowych, łącznie z OBWE i UA, pod warunkiem zawarcia porozumień z tymi organizacjami.

                  —

                  Przyczynia się do koniecznego wszechstronnego procesu nabywania doświadczeń.

                  —

                  Przeprowadza strategiczne planowanie interwencyjne z inicjatywy SG/WP lub KPiB.

                  —

                  Dokonuje wkładu w opracowywanie zbioru doktryn/koncepcji, nabywając doświadczenia w cywilno-wojskowych operacjach i ćwiczeniach.

                  —

                  Przygotowuje koncepcje i procedury dla Centrum Operacji UE oraz zapewnia dostępność i gotowość personelu, urządzeń i sprzętu centrum operacji do przeprowadzania operacji, ćwiczeń i szkoleń.

                  —

                  Utrzymuje, unowocześnia i wymienia urządzenia i sprzęt Centrum Operacji UE oraz dba o siedzibę i teren tego centrum.

            a)   Dodatkowe zadania w sytuacjach związanych z zarządzaniem kryzysowym

                  —

                  Występuje do organizacji wywiadowczych o określone informacje i przetwarza je, podobnie jak inne istotne informacje ze wszystkich dostępnych źródeł.

                  —

                  Wspiera Komitet Wojskowy Unii Europejskiej (EUMC) w jego wkładzie we wstępne wytyczne planowania i dyrektywy planowania KPiB.

                  —

                  Opracowuje i szereguje pod względem ważności wojskowe opcje strategiczne stanowiące podstawę doradztwa w sprawach wojskowych, jakiego EUMC udziela KPiB, przez:

                              —

                              określanie wstępnych szerokich opcji,

                              —

                              korzystanie w stosownych przypadkach ze wsparcia w planowaniu udzielanego przez źródła zewnętrzne, które następnie będą służyć analizie i dalszemu opracowaniu tych opcji w sposób bardziej szczegółowy,

                              —

                              ocenę rezultatów tych bardziej szczegółowych prac i zlecanie wszelkich dalszych prac, które mogą okazać się konieczne,

                              —

                              przedstawianie oceny ogólnej, ze wskazaniem w stosownych przypadkach priorytetów i zaleceń dla EUMC.

                  —

                  Określa siły, które mogą uczestniczyć w ewentualnych operacjach dowodzonych przez UE, koordynując swoje działanie z krajowym personelem ds. planowania i, w stosownych przypadkach, z NATO.

                  —

                  Wspiera dowódcę operacji w wymianach technicznych z państwami trzecimi oferującymi wkład wojskowy w operację dowodzoną przez UE, jak również w przygotowaniu konferencji w sprawie formowania sił.

                  —

                  Kontynuuje monitorowanie sytuacji kryzysowych.

                  —

                  Na wniosek skierowany przez DG E do DGSWUE pomaga w polityczno-wojskowym planowaniu strategicznym reagowania kryzysowego opracowywanym w zakresie odpowiedzialności DG E (przygotowywanie koncepcji zarządzania kryzysowego (CMC), wspólne działanie itp.).

                  —

                  Na wniosek skierowany przez DG E do DGSWUE pomaga w polityczno-wojskowym planowaniu strategicznym reagowania kryzysowego opracowywanym w zakresie odpowiedzialności DG E (przygotowanie Koncepcji Zarządzania Kryzysami – CMC, wspólne działanie itp.).

                  —

                  Wnosi wkład w cywilne planowanie strategiczne reagowania kryzysowego dla wspólnych operacji cywilno-wojskowych, opracowując opcje strategiczne, jak to przewidują procedury zarządzania kryzysowego. Bezpośrednią odpowiedzialność za to planowanie ponosi DGSWUE i dyrektor CPCC, zaś ogólne zwierzchnictwo sprawuje SG/WP.

                  —

                  Na wniosek skierowany przez DCPCC do DGSWUE pomaga w planowaniu w reakcji na kryzys na poziomie strategicznym i operacyjnym w przypadku misji cywilnych prowadzonych pod zwierzchnictwem DCPCC.

            b)   Dodatkowe zadania podczas prowadzenia operacji

                  —

                  Dzięki „komórce monitorującej” SWUE zapewnia całodobową zdolność do monitorowania wszystkich misji i operacji prowadzonych w ramach EPBiO, aby zapewnić systematyczne przekazywanie informacji dotyczących konkretnych operacji.

                  —

                  SWUE, działając pod kierownictwem EUMC, nieustannie monitoruje wszystkie wojskowe aspekty operacji. Prowadzi strategiczną analizę we współpracy z wyznaczonym dowódcą operacji, aby wspierać EUMC w pełnieniu roli doradczej wobec KPiB odpowiedzialnego za kierownictwo strategiczne.

                  —

                  W świetle politycznego i operacyjnego rozwoju sytuacji przedstawia EUMC nowe opcje stanowiące podstawę doradztwa wojskowego udzielanego KPiB.

                  —

                  Wnosi wkład we wzmocnione kluczowe jądro oraz, w razie potrzeby, w centrum operacyjne UE.

                  —

                  Stanowi stałe kluczowe jądro centrum operacyjnego UE.

                  —

                  Pomaga w koordynowaniu operacji cywilnych. Operacje takie są planowane i prowadzone pod zwierzchnictwem DCPCC. Pomaga w planowaniu, wspieraniu (łącznie z ewentualnym użyciem środków wojskowych) oraz prowadzeniu operacji cywilnych (poziom strategiczny pozostaje w gestii DG E IX).

            5.   Organizacja

                  —

                  SWUE działa pod wojskowym kierownictwem EUMC, któremu podlega.

                  —

                  Jest to departament Sekretariatu Rady przyporządkowany bezpośrednio SG/WP i ściśle współpracujący z innymi departamentami Sekretariatu Generalnego Rady.

                  —

                  Jest kierowany przez DGSWUE, oficera w stopniu generała broni lub w równorzędnym stopniu.

                  —

                  W jego skład wchodzi personel oddelegowany z państw członkowskich, działający jako podmiot prawa międzynarodowego zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego Rady, jak również urzędników zatrudnionych w Sekretariacie Generalnym Rady i urzędników oddelegowanych z Komisji. W celu poprawy procesu doboru SWUE zachęca się państwa członkowskie do typowania więcej niż jednego kandydata na każde stanowisko.

                  —

                  Aby sprostać pełnemu zakresowi misji i zadań, SWUE jest zorganizowany w sposób przedstawiony w dodatku A.

                  —

                  W sytuacjach wymagających zarządzania kryzysowego lub w trakcie ćwiczeń z zarządzania kryzysowego SWUE może ustanowić zespoły planowania i zarządzania, korzystając ze swej własnej wiedzy fachowej, kadry i infrastruktury. Dodatkowo, w razie konieczności, może wystąpić do państw członkowskich UE za pośrednictwem EUMC o udostępnienie kadry w celu czasowego wzmocnienia.

                  —

                  EUMC będzie dostarczać za pośrednictwem DGSWUE wytycznych dotyczących działań wojskowych podejmowanych przez SWUE w ramach cywilnego zarządzania kryzysowego. DG E IX ponosi funkcjonalną odpowiedzialność za wkłady SWUE na rzecz aspektów cywilnych zarządzania kryzysowego we wszystkich działaniach (planowanie, misje wywiadowcze itd.), aż po opracowanie koncepcji zarządzania kryzysowego (CMC) oraz, w odpowiednich przypadkach, cywilnych opcji strategicznych/policyjnych opcji strategicznych (CSO/PSO). Po podjęciu decyzji o uruchomieniu misji kierownictwo funkcjonalne nad tymi wkładami zaczyna sprawować DCPCC. Składanie sprawozdań z tych działań Komitetowi ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego (CIVCOM) będzie zgodne z ustanowionymi procedurami dotyczącymi aspektów cywilnych zarządzania kryzysowego.

            6.   Stosunki z państwami trzecimi
      Stosunki między SWUE a europejskimi członkami NATO nienależącymi do UE, innymi państwami trzecimi oraz państwami kandydującymi do UE są określone w odpowiednich dokumentach dotyczących stosunków UE z państwami trzecimi.

         (1)  Objaśnienia występujących w tekście skrótów znajdują się w dodatku B.

         (2)  Definicje:

                  Planowanie strategiczne: działania związane z planowaniem, które rozpoczynają się natychmiast po zidentyfikowaniu potencjalnego kryzysu lub jego wystąpieniu i kończą się, gdy organy polityczne UE zatwierdzą opcję wojskowo-strategiczną lub pakiet opcji wojskowo-strategicznych. Proces strategiczny obejmuje ocenę sytuacji wojskowej, definicję ram polityczno-wojskowych (POL/MIL) oraz opracowanie opcji wojskowo-strategicznych.

                  Opcja wojskowo-strategiczna: ewentualne działanie wojskowe ukierunkowane na osiągnięcie celów POL/MIL nakreślonych w ramach POL/MIL. Opcja wojskowo-strategiczna opisuje zarys rozwiązania wojskowego, wymagane zasoby i ograniczenia oraz zalecenia odnośnie do wyboru dowódcy operacji i kwatery głównej operacji (OHQ).

         Dodatek A
         ZARYS STRUKTURY SWUE

         Dodatek B
         SKRÓTY
         A
         ADMIN – oddział administracji
         C
         CESDP – wspólna europejska polityka bezpieczeństwa i obrony
         CEUMC – przewodniczący Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej
         CIS – wydział systemów łączności i informacji
         CIS POL/REQ – polityka i potrzeby w zakresie systemów łączności i informacji
         CIV/MIL CELL – komórka cywilno-wojskowa
         CIV/MIL STRAT PLAN – oddział cywilno-wojskowego planowania strategicznego
         CIVCOM – Komitet ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego
         CMC – koncepcja zarządzania kryzysowego
         CMC SPT – wsparcie przewodniczącego Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej
         COMMS & IS – Dyrekcja ds. Systemów Łączności i Informacji
         CONOPS – koncepcja operacji
         CPCC – cywilne zdolności planowania i prowadzenia operacji
         CRISIS RESP/CURRENT OPS – oddział reagowania kryzysowego i operacji bieżących
         CSO – cywilna opcja strategiczna
         D
         DCPCC – dyrektor ds. cywilnych zdolności planowania i prowadzenia operacji
         DDG – zastępca dyrektora generalnego
         DGEUMS – dyrektor generalny Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej
         DPP – proces planowania obrony
         E
         EPBiO – europejska polityka bezpieczeństwa i obrony
         EU CELL (SHAPE) – komórka Unii Europejskiej w SHAPE
         EUMC – Komitet Wojskowy Unii Europejskiej
         EX/TRN/ANL – oddział analizy ćwiczeń i szkoleń
         I
         INT POLICY – oddział polityki wywiadowczej
         INT PRODUCTION – oddział gromadzenia danych wywiadowczych
         INT REQ – określanie potrzeb wywiadu
         IT SUPPORT – oddział wsparcia informatycznego
         K
         KPiB – Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa
         L
         LEGAL – doradca prawny
         LOG POLICY – oddział polityki logistycznej
         M
         MAP – oddział wojskowej oceny i planowania
         O
         OBWE – Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie
         OCPS – stały personel Centrum Operacji
         OHQ – kwatera główna operacji
         OP CENTRE PERM STAFF – stały personel Centrum Operacji
         OPLAN – plan operacji
         OPSCEN – Centrum Operacji
         P
         PARP – proces planowania i przeglądu
         PdP – partnerstwo dla pokoju
         POL – oddział ds. polityki
         PSO – policyjna opcja strategiczna
         S
         SWUE – Sztab Wojskowy Unii Europejskiej
         T
         TUE – Traktat o Unii Europejskiej
         U
         UA – Unia Afrykańska


title: 2007/820/WE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie

text:
               19.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 334/65

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2007 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie
   (2007/820/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 pkt 3 lit. b) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę z Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie.

               (2)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 18 września 2007 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady z dnia 18 września 2007 r.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (4)

               Na mocy umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Celowe jest wprowadzenie uproszczonej procedury przyjęcia stanowiska Wspólnoty w tej sprawie.

               (5)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o woli uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady przekazuje powiadomienie przewidziane w art. 22 ust. 2 umowy (2).
   Artykuł 3
   Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, ustanowionym na mocy art. 18 umowy.
   Artykuł 4
   Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         R. PEREIRA

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 24 października 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o readmisji osób przebywających nielegalnie
   WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   BOŚNIA I HERCEGOWINA,
   KIERUJĄC SIĘ chęcią zacieśnienia współpracy w celu skuteczniejszego zwalczania nielegalnej imigracji;
   PRAGNĄC ustanowić w drodze niniejszej Umowy oraz na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury ustalania tożsamości i organizowania bezpiecznego i zgodnego z przepisami powrotu osób, które nie spełniają warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Bośni i Hercegowiny bądź jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub przestały spełniać te warunki, oraz aby ułatwić tranzyt takich osób w duchu współpracy,
   PODKREŚLAJĄC, że niniejsza Umowa nie narusza praw, obowiązków i zakresu odpowiedzialności Wspólnoty, państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Bośni i Hercegowiny wynikających z prawa międzynarodowego, a w szczególności z europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. i Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r.,
   ZWAŻYWSZY, że postanowienia niniejszej Umowy, która jest objęta zakresem stosowania postanowień tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, nie mają zastosowania do Królestwa Danii zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej Umowy:

               a)

               „Umawiające się Strony” oznaczają Bośnię i Hercegowinę oraz Wspólnotę;

               b)

               „obywatel Bośni i Hercegowiny” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo Bośni i Hercegowiny zgodnie z jej przepisami krajowymi;

               c)

               „obywatel państwa członkowskiego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo państwa członkowskiego w rozumieniu definicji przyjętej na potrzeby Wspólnoty;

               d)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Królestwa Danii;

               e)

               „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo inne niż obywatelstwo Bośni i Hercegowiny albo jednego z państw członkowskich;

               f)

               „bezpaństwowiec” oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa;

               g)

               „dokument pobytowy” oznacza wszelkiego rodzaju zezwolenia wydane przez Bośnię i Hercegowinę lub jedno z państw członkowskich uprawniające daną osobę do przebywania na terytorium tych krajów. Pojęcie to nie obejmuje czasowych zezwoleń na pobyt na terytorium tych krajów w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub dokument pobytowy;

               h)

               „wiza” oznacza zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez Bośnię i Hercegowinę lub jedno z państw członkowskich, wymagane w związku z wjazdem na terytorium Bośni i Hercegowiny lub jednego z państw członkowskich albo tranzytem przez terytorium tych krajów. Niniejsza definicja nie obejmuje lotniskowej wizy tranzytowej;

               i)

               „państwo składające wniosek” oznacza państwo (Bośnię i Hercegowinę lub jedno z państw członkowskich), które składa wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej Umowy;

               j)

               „państwo rozpatrujące wniosek” oznacza państwo (Bośnię i Hercegowinę lub jedno z państw członkowskich), do którego skierowany jest wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej Umowy;

               k)

               „właściwy organ” oznacza krajowy organ Bośni i Hercegowiny lub jednego z państw członkowskich, któremu powierzono zadanie wdrożenia niniejszej Umowy zgodnie z jej art. 19 ust. 1 lit. a);

               l)

               „tranzyt” oznacza przejazd obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca przez terytorium państwa rozpatrującego wniosek podczas podróży z państwa składającego wniosek do kraju przeznaczenia.

         SEKCJA I
   OBOWIĄZKI BOŚNI I HERCEGOWINY W ZAKRESIE READMISJI
   Artykuł 2
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Bośnia i Hercegowina dokonuje readmisji, na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej Umowie, wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek, lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że osoby takie są obywatelami Bośni i Hercegowiny.
   2.   Bośnia i Hercegowina dokonuje również readmisji:

               —

               niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia czy ich obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek,

               —

               posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, o ile mają oni prawo wjazdu i pobytu bądź przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium Bośni i Hercegowiny, chyba że mają niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek.

         3.   Bośnia i Hercegowina dokonuje także readmisji osób, które wraz z wjazdem na terytorium państwa członkowskiego zostały pobawione obywatelstwa Bośni i Hercegowiny lub zrzekły się tego obywatelstwa, chyba że osoby takie otrzymały ze strony tego państwa członkowskiego przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez Bośnię i Hercegowinę wniosku o readmisję właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny Bośni i Hercegowiny bezzwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje dokument podróży wymagany do powrotu danej osoby, którego okres ważności wynosi 20 dni. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny Bośni i Hercegowiny wydaje w ciągu 14 dni kalendarzowych nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności. Jeżeli w ciągu 14 dni kalendarzowych Bośnia i Hercegowina nie wyda nowego dokumentu podróży, uznaje się, że do celów wydalenia z kraju akceptuje ona standardowy dokument podróży wydawany przez UE (1).
   5.   W przypadku gdy osoba podlegająca readmisji oprócz obywatelstwa Bośni i Hercegowiny posiada także obywatelstwo państwa trzeciego, państwo członkowskie składające wniosek bierze pod uwagę wolę danej osoby co do wyboru państwa, do którego ma nastąpić jej readmisja.
   Artykuł 3
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej Umowie, Bośnia i Hercegowina dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania i pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek, lub przestali spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że takie osoby:

               a)

               posiadają, bądź posiadały w momencie wjazdu ważną wizę lub dokument pobytowy wydane przez Bośnię i Hercegowinę; lub

               b)

               bezprawnie i bezpośrednio wjechały na terytorium danego państwa członkowskiego po pobycie na terytorium Bośni i Hercegowiny bądź po tranzycie przez jej terytorium.

         2.   Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywał na terenie międzynarodowego portu lotniczego w Bośni i Hercegowinie jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

               b)

               państwo członkowskie składające wniosek wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed wjazdem tej osoby na swoje terytorium lub po wjeździe, chyba że:

                           —

                           osoba taka jest w posiadaniu wizy lub dokumentu pobytowego wydanych przez Bośnię i Hercegowinę, których okres ważności jest dłuższy, lub

                           —

                           taka osoba uzyskała wizę lub dokument pobytowy od państwa składającego wniosek na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów, bądź składając nieprawdziwe oświadczenia, lub

                           —

                           osoba taka nie spełnia warunków określonych w wizie.

         3.   Na wniosek państwa członkowskiego Bośnia i Hercegowina dokonuje także readmisji byłych obywateli Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii, którzy nie uzyskali żadnego innego obywatelstwa i których miejsce urodzenia i miejsce stałego pobytu znajdowały się w dniu 6 kwietnia 1992 r. na terytorium Bośni i Hercegowiny.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez Bośnię i Hercegowinę wniosku o readmisję państwo członkowskie składające wniosek wydaje osobie, na readmisję której wyrażono zgodę, standardowy dokument podróży UE do celów wydalenia z kraju (1).
   SEKCJA II
   OBOWIĄZKI WSPÓLNOTY W ZAKRESIE READMISJI
   Artykuł 4
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Państwo członkowskie dokonuje readmisji, na wniosek Bośni i Hercegowiny i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej Umowie, wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Bośni i Hercegowiny, lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że osoby takie są obywatelami tego państwa członkowskiego.
   2.   Państwo członkowskie dokonuje również readmisji:

               —

               niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia lub ich obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w Bośni i Hercegowinie,

               —

               posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, o ile mają oni prawo wjazdu i pobytu bądź przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek, chyba że mają niezależne prawo pobytu w Bośni i Hercegowinie.

         3.   Państwo członkowskie dokonuje także readmisji osób, które po wjeździe na terytorium Bośni i Hercegowiny zostały pobawione obywatelstwa państwa członkowskiego lub zrzekły się tego obywatelstwa, chyba że osoby takie otrzymały ze strony Bośni i Hercegowiny przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o readmisję przez rozpatrujące wniosek państwo członkowskie właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny tego państwa członkowskiego bezzwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje wymagany do powrotu podlegającej readmisji osoby dokument podróży, którego okres ważności wynosi co najmniej 3 miesiące. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny tego państwa członkowskiego wydaje w ciągu 14 dni kalendarzowych nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
   5.   W przypadku gdy osoba podlegająca readmisji oprócz obywatelstwa państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek posiada także obywatelstwo państwa trzeciego, Bośnia i Hercegowina bierze pod uwagę wolę danej osoby co do wyboru państwa, do którego ma nastąpić jej readmisja.
   Artykuł 5
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek Bośni i Hercegowiny i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej Umowie, państwo członkowskie dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania i pobytu na terytorium Bośni i Hercegowiny, lub przestali spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że takie osoby:

               a)

               posiadają, bądź posiadały w momencie wjazdu ważną wizę lub dokument pobytowy wydane przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek; lub

               b)

               bezprawnie i bezpośrednio wjechały na terytorium Bośni i Hercegowiny po pobycie na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek bądź po tranzycie przez terytorium tego państwa członkowskiego.

         2.   Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywał na terenie międzynarodowego portu lotniczego w państwie członkowskim rozpatrującym wniosek jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

               b)

               Bośnia i Hercegowina wydała obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed wjazdem tej osoby na swoje terytorium lub po wjeździe, chyba że osoba taka:

                           —

                           posiada wizę lub dokument pobytowy o dłuższym okresie ważności wydane przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek,

                           —

                           uzyskała wizę lub dokument pobytowy od Bośni i Hercegowiny na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów, bądź składając nieprawdziwe oświadczenie, lub

                           —

                           nie spełnia warunków określonych w wizie.

         3.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy tego państwa członkowskiego, które wydało wizę lub dokument pobytowy. Jeśli wizy lub dokumenty pobytowe wydały dwa państwa członkowskie lub więcej, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności, lub jeśli okres ważności jednego lub kilku z takich dokumentów upłynął, dokument, który jest nadal ważny. Jeżeli upłynął okres ważności wszystkich dokumentów, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności. Jeżeli nie da się tego ustalić, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które dana osoba opuściła najpóźniej.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez dane państwo członkowskie wniosku o readmisję Bośnia i Hercegowina wydaje osobie, na readmisję której wyrażono zgodę, dokument podróży wymagany do jej powrotu.
   SEKCJA III
   PROCEDURA READMISJI
   Artykuł 6
   Zasady
   1.   Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie jednego z obowiązków określonych w art. 2–5, wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
   2.   Złożenie wniosku o readmisję nie jest konieczne, jeżeli osoba, która ma podlegać readmisji, posiada ważny dokument podróży lub dokument tożsamości oraz, w odpowiednich przypadkach, ważną wizę lub dokument pobytowy wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.
   Artykuł 7
   Wniosek o readmisję
   1.   Wniosek o readmisję, w zakresie, w jakim jest to możliwe, powinien zawierać następujące informacje:

               a)

               dane określające tożsamość osoby, która ma podlegać readmisji (np. imiona, nazwiska, datę i — w miarę możliwości — miejsce urodzenia oraz ostatnie miejsce pobytu), a w stosownych przypadkach także dane określające tożsamość nieletnich dzieci niebędących w związku małżeńskim lub małżonków;

               b)

               wskazanie środków stanowiących dowód lub dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo, tranzyt, spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, a także bezprawny wjazd i pobyt;

               c)

               fotografię osoby, która ma podlegać readmisji.

         2.   Wniosek o readmisję, w zakresie, w jakim jest to możliwe, powinien również zawierać następujące informacje:

               a)

               oświadczenie stwierdzające, że osoba, która ma być przekazana, może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba ta w sposób wyraźny zgodziła się na takie oświadczenie;

               b)

               wszelkie inne środki ochrony, zabezpieczenia lub informacje dotyczące stanu zdrowia danej osoby, jakie mogą być niezbędne w poszczególnych przypadkach przekazywania.

         3.   Wspólny wzór formularza wniosku o readmisję stanowi załącznik 6 do niniejszej Umowy.
   Artykuł 8
   Środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo
   1.   Obywatelstwo zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 można udowodnić w szczególności za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie oraz Bośnia i Hercegowina wzajemnie uznają obywatelstwo bez prowadzenia dalszego dochodzenia. Dowód potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
   2.   Potwierdzenie obywatelstwa zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 poprzez dowód prima facie może nastąpić w szczególności za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 2 do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie oraz Bośnia i Hercegowina uznają, że obywatelstwo zostało ustalone, chyba że mogą udowodnić, że jest inaczej. Dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
   3.   Jeśli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku 1 lub 2, właściwe przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne danego rozpatrującego wniosek państwa podejmują na wniosek czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w ciągu 3 dni roboczych od daty złożenia wniosku, rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa.
   Artykuł 9
   Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Dowody potwierdzające warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 3 do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Państwa członkowskie oraz Bośnia i Hercegowina wzajemnie uznają wszelkie takie dowody bez prowadzenia dalszego dochodzenia.
   2.   Dowody prima facie potwierdzające spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 4 do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. W przypadku przedstawienia takich dowodów prima facie państwa członkowskie oraz Bośnia i Hercegowina uznają warunki za spełnione, chyba że mogą udowodnić, że jest inaczej.
   3.   O bezprawnym charakterze wjazdu, przebywania lub pobytu decyduje brak w dokumentach podróży danej osoby koniecznej wizy lub innego zezwolenia na pobyt na terytorium państwa składającego wniosek. Dowodem prima facie bezprawnego wjazdu, przebywania lub pobytu jest także oświadczenie państwa składającego wniosek, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub dokumentu pobytowego.
   4.   Dowody potwierdzające warunki readmisji byłych obywateli Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii określone w art. 3 ust. 3 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 5a do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Bośnia i Hercegowina uznaje wszelkie takie dowody bez prowadzenia dalszego dochodzenia.
   5.   Dowody potwierdzające warunki readmisji byłych obywateli Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii określone w art. 3 ust. 3 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 5b do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. W przypadku przedstawienia takich dowodów prima facie Bośnia i Hercegowina uznaje warunki za spełnione, chyba że może udowodnić, że jest inaczej.
   6.   Jeśli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku 5a i 5b, właściwe przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne Bośni i Hercegowiny na wniosek podejmują czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki lub najpóźniej w ciągu 3 dni roboczych od daty złożenia wniosku, rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa.
   Artykuł 10
   Terminy
   1.   Wniosek o readmisję składa się do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek w ciągu jednego roku od daty uzyskania przez właściwy organ państwa składającego wniosek informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu bądź przestał spełniać takie warunki. Jeśli istnieją prawne lub faktyczne przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku w terminie, na wniosek państwa składającego wniosek termin ten przedłuża się, ale wyłącznie do czasu ustąpienia przeszkód.
   2.   Odpowiedź na wniosek o readmisję jest udzielana na piśmie, we wszystkich przypadkach w terminie 10 dni kalendarzowych. Termin ten biegnie od dnia otrzymania wniosku o readmisję. W przypadku braku odpowiedzi w tym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uznaje się za udzieloną.
   3.   Jeśli zaistnieją przeszkody prawne lub faktyczne uniemożliwiające udzielenie odpowiedzi na wniosek w ciągu 10 dni kalendarzowych, termin ten, na należycie umotywowany wniosek, może zostać przedłużony o maksymalnie 6 dni kalendarzowych. W przypadku braku odpowiedzi w przedłużonym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uznaje się za udzieloną.
   4.   Odrzucenie wniosku o readmisję jest uzasadniane.
   5.   Po uzyskaniu zgody bądź w stosownych przypadkach po upływie terminów określonych w ust. 2 przekazanie danej osoby następuje w ciągu trzech miesięcy. Na prośbę państwa składającego wniosek termin ten może zostać przedłużony o czas potrzebny do usunięcia przeszkód prawnych lub praktycznych.
   Artykuł 11
   Formy przekazania i rodzaje transportu
   1.   Przed przekazaniem danej osoby właściwe organy Bośni i Hercegowiny oraz zainteresowanego państwa członkowskiego dokonują z odpowiednim wyprzedzeniem uzgodnień na piśmie co do daty przekazania, miejsca wjazdu, ewentualnej eskorty i innych szczegółów przekazania.
   2.   Transport może się odbyć drogą powietrzną, morską lub lądową. W przypadku przekazania danej osoby drogą lotniczą nie ma obowiązku korzystania z usług krajowych przewoźników Bośni i Hercegowiny lub państw członkowskich; można korzystać zarówno z regularnych, jak i czarterowych połączeń lotniczych. W przypadku przekazania pod eskortą nie musi się ona ograniczać do uprawnionych osób z państwa składającego wniosek, jednak osoby takie muszą pochodzić z Bośni i Hercegowiny lub jednego z państw członkowskich.
   Artykuł 12
   Omyłkowa readmisja
   Państwo składające wniosek ponownie przyjmuje każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez państwo rozpatrujące wniosek, jeżeli w okresie 3 miesięcy po przekazaniu tej osoby ustalono, że wymogi określone w art. 2–5 niniejszej Umowy nie są spełnione.
   W takich przypadkach postanowienia proceduralne niniejszej Umowy stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian, a państwo rozpatrujące wniosek przekazuje wszystkie dostępne informacje dotyczące rzeczywistej tożsamości i obywatelstwa osoby, która ma być ponownie przyjęta.
   SEKCJA IV
   TRANZYT
   Artykuł 13
   Zasady
   1.   Państwa członkowskie oraz Bośnia i Hercegowina ograniczają tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do przypadków, gdy niemożliwe jest przewiezienie ich bezpośrednio do państwa przeznaczenia.
   2.   Bośnia i Hercegowina zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek państwa członkowskiego, a państwo członkowskie zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek Bośni i Hercegowiny, pod warunkiem że zapewniono dalszą podróż przez ewentualne inne państwa tranzytu oraz readmisję przez państwo przeznaczenia.
   3.   Bośnia i Hercegowina lub państwo członkowskie mogą nie zezwolić na tranzyt przez swoje terytorium:

               a)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec narażony jest w państwie będącym miejscem przeznaczenia lub w innym państwie tranzytu na realne ryzyko tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania czy ukarania, karę śmierci lub prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub przekonania polityczne;

               b)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec będzie podlegał sankcjom karnym w państwie rozpatrującym wniosek lub innym państwie tranzytu; lub

               c)

               ze względu na zdrowie publiczne, bezpieczeństwo wewnętrzne, porządek publiczny lub inne narodowe interesy państwa rozpatrującego wniosek.

         4.   Bośnia i Hercegowina lub państwo członkowskie mogą cofnąć każde zezwolenie, jeśli po jego wydaniu wystąpią lub wyjdą na jaw okoliczności wymienione w ust. 3, stanowiące przeszkodę w przeprowadzeniu operacji tranzytu, lub jeśli przestanie być zapewniona dalsza podróż przez inne państwa tranzytu lub readmisja przez państwo przeznaczenia. W takim przypadku państwo składające wniosek, w razie konieczności bezzwłocznie, przyjmuje z powrotem danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.
   Artykuł 14
   Procedura tranzytowa
   1.   Wniosek o tranzyt jest składany na piśmie do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek i zawiera następujące informacje:

               a)

               rodzaj tranzytu (powietrzny, morski lub lądowy), inne możliwe państwa tranzytu i przewidziany końcowy cel podróży;

               b)

               szczegółowe informacje o danej osobie (np. imię, nazwisko, nazwisko rodowe, inne używane imiona/nazwiska lub imiona/nazwiska, pod jakimi dana osoba jest znana lub pseudonimy, datę urodzenia, płeć i — jeśli to możliwe — miejsce urodzenia, obywatelstwo, język, rodzaj i numer dokumentu podróży);

               c)

               przewidywane miejsce wjazdu, termin przekazania osoby i ewentualność użycia eskorty;

               d)

               oświadczenie, że według państwa składającego wniosek spełnione są warunki określone w art. 13 ust. 2 oraz że nie są znane żadne powody mogące uzasadniać odmowę zgodnie z art. 13 ust. 3.

         Wzór wspólnego formularza wniosku tranzytowego stanowi załącznik 7 do niniejszej Umowy.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek powiadamia na piśmie państwo składające wniosek w ciągu 5 dni kalendarzowych o przyjęciu, potwierdzając nazwę miejsca wjazdu i planowany czas odebrania tej osoby, lub też powiadamia o odmowie przyjęcia, uzasadniając taką decyzję.
   3.   Jeśli tranzyt odbywa się drogą lotniczą, osoba, która podlega readmisji, oraz ewentualne osoby ją eskortujące są zwolnione z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
   4.   Właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek, pod warunkiem przeprowadzenia wzajemnych konsultacji, udzielają niezbędnej pomocy przy tranzycie, w szczególności poprzez nadzorowanie osób podlegających readmisji oraz zapewnienie właściwych do tego celu udogodnień.
   SEKCJA V
   KOSZTY
   Artykuł 15
   Koszty transportu oraz tranzytu
   Bez uszczerbku dla prawa właściwych władz do dochodzenia zwrotu związanych z readmisją kosztów od osoby, która ma jej podlegać, lub od osób trzecich, wszystkie koszty transportu poniesione w związku z readmisją i operacjami tranzytu do granicy państwa końcowego przeznaczenia zgodnie z niniejszą Umową ponosi państwo składające wniosek.
   SEKCJA VI
   OCHRONA DANYCH I KLAUZULA BRAKU WPŁYWU
   Artykuł 16
   Ochrona danych
   Przekazanie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest konieczne do wykonania niniejszej Umowy i odbywa się za pośrednictwem właściwych organów Bośni i Hercegowiny lub państwa członkowskiego, zależnie od okoliczności danego przypadku. Przetwarzanie i obsługa danych osobowych w indywidualnym przypadku podlega krajowemu ustawodawstwu Bośni i Hercegowiny, a w przypadku gdy kontrolerem jest właściwy organ państwa członkowskiego, przepisom dyrektywy 95/46/WE (2) oraz ustawodawstwu krajowemu tego państwa członkowskiego przyjętemu zgodnie ze wspomnianą dyrektywą. Dodatkowo mają zastosowanie następujące zasady:

               a)

               dane osobowe muszą być przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem;

               b)

               dane osobowe muszą być zbierane w określonym, jednoznacznym i prawnie dopuszczonym celu związanym z wykonaniem niniejszej Umowy i nie mogą być dalej przetwarzane przez organ przekazujący ani organ, który je przyjmuje, w sposób niezgodny z tym celem;

               c)

               dane osobowe muszą być adekwatne do potrzeb i istotne dla danej sprawy oraz nie mogą wykraczać poza cel, w jakim są gromadzone lub przetwarzane; w szczególności przekazane dane osobowe mogą dotyczyć wyłącznie:

                           —

                           szczegółowych informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. imiona, nazwiska, wszelkie poprzednie imiona i nazwiska, imiona i nazwiska, pod jakimi jest znana, pseudonimy, płeć, stan cywilny, data i miejsce urodzenia oraz obecne i ewentualne poprzednie obywatelstwo),

                           —

                           paszportu, dowodu tożsamości lub prawa jazdy (numer, okres ważności, data wystawienia, nazwa organu wystawiającego dokument, miejsce wystawienia),

                           —

                           miejsc międzylądowań i trasy podróży,

                           —

                           innych informacji potrzebnych do ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przekazana, lub do zbadania wymogów dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą Umową;

               d)

               dane osobowe muszą być dokładne i w razie konieczności aktualizowane;

               e)

               dane osobowe należy przechowywać w formie, która umożliwia identyfikację osób, których dane te dotyczą, przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do realizacji celu, w jakim zostały zebrane lub w jakim są przetwarzane;

               f)

               zarówno organ, który przekazuje dane osobowe, jak i ten, który je przyjmuje, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia odpowiednio sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych osobowych, w przypadku gdy ich przetwarzanie nie jest zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, w szczególności w przypadku gdy nie są adekwatne do potrzeb, istotne dla danej sprawy lub wykraczają poza cel ich przetwarzania. Obejmuje to także obowiązek powiadamiania drugiej strony o wszelkich przypadkach sprostowania, usuwania lub zablokowania danych;

               g)

               organ, który przyjmuje dane, powiadamia organ przekazujący dane na jego wniosek o sposobie wykorzystania przekazanych danych i uzyskanych wynikach;

               h)

               dane osobowe mogą być przekazywane wyłącznie właściwym organom. Udostępnienie otrzymanych danych innym organom wymaga wcześniejszej zgody organu przekazującego;

               i)

               właściwe organy przekazujące i otrzymujące dane osobowe są zobowiązane do prowadzenia pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymanych danych.

         Artykuł 17
   Klauzula braku wpływu
   1.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na prawa, obowiązki i zakres odpowiedzialności Wspólnoty, państw członkowskich oraz Bośni i Hercegowiny wynikające z prawa międzynarodowego, w szczególności zaś z:

               —

               Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. zmienionej Protokołem z dnia 31 stycznia 1967 r. dotyczącym statusu uchodźców,

               —

               konwencji międzynarodowych określających państwo odpowiedzialne za badanie złożonych wniosków o azyl,

               —

               europejskiej Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

               —

               Konwencji z dnia 10 grudnia 1984 r. w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,

               —

               konwencji międzynarodowych dotyczących ekstradycji i tranzytu,

               —

               wielostronnych konwencji międzynarodowych i umów o readmisji cudzoziemców.

         2.   Postanowienia niniejszej Umowy nie uniemożliwiają powrotu osoby na mocy innych formalnych lub nieformalnych uzgodnień.
   SEKCJA VII
   WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE
   Artykuł 18
   Wspólny Komitet ds. Readmisji
   1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie stosowania i wykładni niniejszej Umowy. W tym celu strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany „komitetem”), którego zadania obejmują w szczególności:

               a)

               nadzorowanie stosowania niniejszej Umowy;

               b)

               podejmowanie decyzji w sprawie uzgodnień wykonawczych niezbędnych do jednolitego stosowania niniejszej Umowy;

               c)

               prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat protokołów wykonawczych sporządzanych przez poszczególne państwa członkowskie oraz Bośnię i Hercegowinę zgodnie z art. 19;

               d)

               sporządzanie zaleceń dotyczących zmian niniejszej Umowy i jej załączników.

         2.   Decyzje komitetu są wiążące dla Umawiających się Stron.
   3.   W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej oraz Bośni i Hercegowiny; Wspólnotę reprezentuje Komisja.
   4.   Komitet zbiera się w razie potrzeby na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
   5.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 19
   Protokoły wykonawcze
   1.   Na wniosek państwa członkowskiego lub Bośni i Hercegowiny, Bośnia i Hercegowina oraz państwo członkowskie sporządzają protokół wykonawczy zawierający zasady dotyczące:

               a)

               wyznaczania właściwych organów, przejść granicznych i wymiany punktów kontaktowych;

               b)

               warunków powrotu osób pod eskortą, w tym tranzytu eskortowanych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców;

               c)

               środków i dokumentów uzupełniających te wymienione w załącznikach 1–5 do niniejszej Umowy.

         2.   Protokoły wykonawcze, o których mowa w ust. 1, wchodzą w życie po ich zgłoszeniu Komitetowi ds. Readmisji, o którym mowa w art. 18.
   3.   Bośnia i Hercegowina zgadza się stosować wszelkie postanowienia protokołu wykonawczego uzgodnionego z jednym państwem członkowskim również w swoich stosunkach z każdym innym państwem członkowskim na jego wniosek.
   Artykuł 20
   Związek z dwustronnymi umowami o readmisji lub uzgodnieniami państw członkowskich
   Postanowienia niniejszej Umowy mają pierwszeństwo wobec postanowień wszelkich dwustronnych umów lub innych uzgodnień dotyczących readmisji osób przebywających bez zezwolenia, które zostały zawarte lub mogą zgodnie z art. 19 niniejszej Umowy zostać zawarte przez poszczególne państwa członkowskie oraz Bośnię i Hercegowinę w zakresie, w jakim takie postanowienia są niezgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
   SEKCJA VIII
   PRZEPISY KOŃCOWE
   Artykuł 21
   Terytorialny zakres stosowania
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszą Umowę stosuje się na terytorium, na którym ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, oraz na terytorium Bośni i Hercegowiny.
   2.   Niniejsza Umowa nie ma zastosowania na terytorium Królestwa Danii.
   Artykuł 22
   Wejście w życie, czas obowiązywania i rozwiązanie Umowy
   1.   Niniejsza Umowa jest ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
   2.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony dokonają wzajemnego powiadomienia o zakończeniu procedur określonych w ustępie pierwszym.
   3.   Niniejsza Umowa jest zawarta na czas nieokreślony.
   4.   Każda z Umawiających się Stron może w całości lub częściowo zawiesić na określony czas wykonanie postanowień niniejszej Umowy w odniesieniu do obywateli państw trzecich i bezpaństwowców z przyczyn związanych z bezpieczeństwem lub ochroną ładu publicznego bądź zdrowia publicznego, powiadamiając o takiej decyzji drugą stronę, i po uprzednich konsultacjach z komitetem określonym w art. 18. Zawieszenie Umowy wchodzi w życie drugiego dnia po dniu powiadomienia o takiej decyzji.
   5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę, powiadamiając o tym drugą Stronę. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy po dokonaniu takiego powiadomienia.
   Artykuł 23
   Załączniki
   Załączniki 1 do 7 stanowią integralną część niniejszej Umowy.

      Sporządzono w Brukseli dnia osiemnastego września dwa tysiące siódmego roku w dwóch egzemplarzach we wszystkich językach urzędowych Stron, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunitá Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         Za Evropsku zajednicu
         За Европску зајелницу
         Za Europsku zajednicu

         За Босна и Херцеговина
         Por Bosnia y Herzegovina
         Za Bosnu a Hercegovinu
         For Bosnien-Hercegovina
         Für Bosnien und Herzegowina
         Bosnia ja Hertsegoviina nimel
         Γiα τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη
         For Bosnia and Herzegovina
         Pour la Bosnie-et-Herzégovine
         Per la Bosnia-Erzegovina
         Bosnijos ir Hercegovinos vardu
         Bosnijas un Hercegovinas vārdā
         Bosznia és Hercegovina részéről
         Għall-Bożnja u Ħerzegovina
         Voor Bosnië en Herzegovina
         W imieniu Bośni i Hercegowiny
         Pela Bósnia e Herzegovina
         Pentru Bosnia și Herţegovina
         Za Bosnu a Hercegovinu
         Za Bosno in Hercegovino
         Bosnia ja Hertsegovinan puolesta
         För Bosnien och Hercegovina
         Za Bosnu i Hercegovinu
         За Босну и Херцеговину
         Za Bosnu i Hercegovinu

      (1)  Zgodnie z wymogami zalecenia Rady UE z dnia 30 listopada 1994 r.

      (2)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31).
   ZAŁĄCZNIK 1
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIENIE JEST UZNAWANE ZA DOWÓD OBYWATELSTWA
   (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 1)

               —

               Wszelkiego rodzaju paszporty lub dokumenty podróży (paszporty krajowe, dyplomatyczne, służbowe, zbiorowe oraz zastępcze, w tym paszporty dla dzieci),

               —

               dokumenty tożsamości wszelkiego rodzaju (w tym wystawione tymczasowo i wstępnie) oraz wojskowe dokumenty tożsamości),

               —

               książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich,

               —

               zaświadczenia o obywatelstwie lub inne urzędowe dokumenty, do których dołączono dokument urzędowy opatrzony fotografią, w którym wymieniono lub wyraźnie wskazano obywatelstwo.

         ZAŁĄCZNIK 2
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIANIE UZNAWANE JEST ZA DOWÓD PRIMA FACIE OBYWATELSTWA
   (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 2)

               —

               Fotokopie wszelkich dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej Umowy,

               —

               prawa jazdy lub ich fotokopie,

               —

               akty urodzenia lub ich fotokopie,

               —

               identyfikatory wydane przez przedsiębiorstwa lub ich fotokopie,

               —

               oświadczenia świadków,

               —

               oświadczenie złożone przez daną osobę i język, jakim się ona posługuje, w tym stwierdzony na podstawie oficjalnego testu,

               —

               wszelkie inne dokumenty mogące pomóc w ustaleniu obywatelstwa danej osoby.

         ZAŁĄCZNIK 3
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD SPEŁNIENIA WARUNKÓW DLA READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW
   (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 1)

               —

               Stempel wjazdu/wyjazdu lub podobne potwierdzenie w dokumencie podróży danej osoby lub inny dowód wjazdu/wyjazdu (np. fotograficzny),

               —

               dokumenty oraz wszelkiego rodzaju zaświadczenia lub rachunki (np. rachunki hotelowe, karty przyjęć u lekarzy/dentystów, karty wejścia do instytucji publicznych/prywatnych, umowy wynajmu samochodów, kwity płatności kartą kredytową itd.), które jednoznacznie wskazują, że dana osoba pozostawała na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

               —

               imienne bilety kolejowe lub listy pasażerów podróżujących samolotem, pociągiem, autokarem lub statkiem, które wskazują przebywanie i trasę podróży danej osoby na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

               —

               informacje, które wskazują, że dana osoba korzystała z usług pośredników wizowych lub biura podróży,

               —

               oficjalne oświadczenie złożone w szczególności przez pracowników służby granicznej lub innych świadków, którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę,

               —

               oficjalne oświadczenie zainteresowanej osoby złożone w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

         ZAŁĄCZNIK 4
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD PRIMA FACIE POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW DLA READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW
   (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 2)

               —

               Wydany przez właściwe organy państwa składającego wniosek opis miejsca i okoliczności, w których dana osoba została przejęta po wjeździe na terytorium tego państwa,

               —

               informacje dotyczące tożsamości lub pobytu osoby dostarczone przez organizację międzynarodową (np. Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)),

               —

               zgłoszenia/potwierdzenia informacji przez członków rodziny, współtowarzyszy podróży itd.,

               —

               oświadczenie danej osoby.

         ZAŁĄCZNIK 5
   WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD PRIMA FACIE POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW DLA READMISJI BYŁYCH OBYWATELI SOCJALISTYCZNEJ FEDERALNEJ REPUBLIKI JUGOSŁAWII
   (ART. 3 UST. 3, ART. 9 UST. 4 ORAZ ART. 9 UST. 5)
   Załącznik 5a (dokumenty uznawane za dowód)

               —

               akty urodzenia (lub ich fotokopie) wydane przez byłą Socjalistyczną Federalną Republikę Jugosławii,

               —

               wydane przez Bośnię i Hercegowinę lub byłą Socjalistyczną Federalną Republikę Jugosławii dokumenty urzędowe (lub ich fotokopie), określające miejsce urodzenia lub miejsce stałego pobytu zgodnie z art. 3 ust. 3.

         Załącznik 5b (dokumenty uznawane za dowód prima facie)

               —

               inne dokumenty lub zaświadczenia (lub ich fotokopie) wskazujące miejsce urodzenia lub miejsce stałego pobytu na terytorium Bośni i Hercegowiny,

               —

               oficjalne oświadczenie zainteresowanej osoby złożone w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

         ZAŁĄCZNIK 6

   ZAŁĄCZNIK 7

   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 3 I ART. 5
   Strony będą starały się zapewnić powrót każdego obywatela państwa trzeciego, który nie spełnia obowiązujących warunków prawnych wjazdu, przebywania lub pobytu na ich odnośnych terytoriach, do jego państwa pochodzenia, lub który przestał spełniać takie warunki.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii ani do jego obywateli. W związku z tym Bośnia i Hercegowina i Dania powinny zawrzeć umowę o readmisji na takich samych warunkach co niniejsza Umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Wspólnotą Europejską a Islandią i Norwegią, w szczególności na mocy Umowy z dnia 18 maja 1999 roku, dotyczącej stowarzyszenia tych krajów we wprowadzaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen. W związku z tym Bośnia i Hercegowina powinna zawrzeć umowę o readmisji z Islandią i Norwegią na takich samych warunkach co niniejsza Umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA SZWAJCARII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że Unia Europejska, Wspólnota Europejska i Szwajcaria podpisały umowę dotyczącą włączenia Szwajcarii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. Wraz z wejściem w życie tej umowy dotyczącej stowarzyszenia Bośnia i Hercegowina powinna zawrzeć umowę o readmisji ze Szwajcarią na takich samych warunkach co niniejsza Umowa.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/738 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros z Francji)

text:
               8.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 117/47

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/738
   z dnia 29 kwietnia 2015 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/017 FR/Mory-Ducros z Francji)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia wsparcia pracownikom zwolnionym i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek, w wyniku spowodowanych globalizacją poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub w wyniku utrzymywania się światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, o czym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 (3), bądź w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także w celu ułatwienia im reintegracji zawodowej.

               (2)

               Artykuł 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (4) pozwala uruchomić środki z EFG w ramach maksymalnej rocznej kwoty wynoszącej 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.).

               (3)

               W dniu 6 października 2014 r. Francja złożyła wniosek o uruchomienie EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Mory-Ducros SAS we Francji oraz uzupełniła go dodatkowymi informacjami zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG w wysokości 6 052 200 EUR, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Francję.

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 6 052 200 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 29 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         Z. KALNIŅA-LUKAŠEVICA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).