title: Decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0628

Dziennik Urzędowy L 201 , 31/07/2002 P. 0048 - 0049

		Decyzja Radyz dnia 25 czerwca 2002 r.dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej(2002/628/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1, w powiązaniu z pierwszym zdaniem pierwszego akapitu jego art. 300 ust. 2 oraz pierwszym akapitem art. 300 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Wspieranie działań na szczeblu międzynarodowym zmierzających do rozwiązywania regionalnych i ogólnoświatowych problemów w zakresie ochrony środowiska, w tym zachowanie i zrównoważone użytkowanie różnorodności biologicznej, jest jednym z celów polityki Wspólnoty Europejskiej dotyczącej środowiska, zgodnie z art. 174 Traktatu.(2) Decyzją 93/626/EWG [3] Wspólnota Europejska zawarła Konwencję o różnorodności biologicznej pod auspicjami Programu Środowiskowego Organizacji Narodów Zjednoczonych.(3) W 1995 r. Rada upoważniła Komisję do uczestnictwa w imieniu Wspólnoty w negocjacjach dotyczących Protokołu w sprawie bezpieczeństwa biologicznego, w ramach art. 19 ust. 3 Konwencji o różnorodności biologicznej. Komisja uczestniczyła w tych negocjacjach razem z Państwami Członkowskimi.(4) Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym został przyjęty 29 stycznia 2000 r. w Montrealu.(5) Protokół tworzy ramy oparte na zasadzie zapobiegania, dla bezpiecznego transferu, sposobu postępowania i użytkowania zmodyfikowanych żywych organizmów powstałych w wyniku zastosowania nowoczesnych biotechnologii, które mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie i zrównoważone użytkowanie różnorodności biologicznej, przy uwzględnieniu również zagrożeń dla zdrowia człowieka i ze specjalnym ukierunkowaniem na przewóz transgraniczny.(6) Wspólnota Europejska i czternaście Państw Członkowskich podpisały Protokół 24 maja 2000 r., podczas piątego posiedzenia Stron Konwencji o różnorodności biologicznej, które odbyło się w Nairobi. Luksemburg podpisał Protokół 11 lipca 2000 r.(7) Zgodnie z art. 34 Konwencji o różnorodności biologicznej każdy protokół do tej Konwencji podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa oraz przez organizacje regionalnej integracji gospodarczej.(8) Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym przyczynia się do osiągnięcia celów wspólnotowej polityki w zakresie ochrony środowiska. Należy zatem jak najszybciej zawrzeć ten Protokół w imieniu Wspólnoty,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Protokół z Kartageny o bezpieczeństwie biologicznym jako protokół do Konwencji o różnorodności biologicznej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Tekst Protokołu jest zamieszczony w załączniku A do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia instrumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej u Sekretarza Generalnego ONZ, zgodnie z art. 34 i 41 Konwencji o różnorodności biologicznej.2. Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej deklaracji kompetencji zamieszczonej w załączniku B do niniejszej decyzji, zgodnie z artykułem 34 ust. 3 Konwencji o różnorodności biologicznej.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 25 czerwca 2002 r.W imieniu RadyJ. Matas I palouPrzewodniczący[1] Dz.U. C 181 E z 30.7.2002, str. 258.[2] Opinia wydana dnia 11 czerwca 2002 r. (jeszcze nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 309 z 13.12.1993, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 5 listopada 2003 r. zmieniająca decyzję 2001/528/WE ustanawiającą Europejski Komitet Papierów WartościowychTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0008

Dziennik Urzędowy L 003 , 07/01/2004 P. 0033 - 0033

		Decyzja Komisjiz dnia 5 listopada 2003 r.zmieniająca decyzję 2001/528/WE ustanawiającą Europejski Komitet Papierów Wartościowych(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2004/8/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W czerwcu 2001 r. Komisja przyjęła decyzje 2001/527/WE [1] i 2001/528/WE [2] ustanawiające Komitet Europejskich Instytucji Organów Nadzoru Papierów Wartościowych i Europejski Komitet Papierów Wartościowych.(2) Decyzją 2001/528/WE został ustanowiony Komitet Papierów Wartościowych z jego funkcją doradczą. Na mocy dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [3] Europejski Komitet Papierów Wartościowych może działać również jako komitet regulacyjny stosownie do decyzji 1999/468/WE Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].(3) Parlament Europejski w swoich rezolucjach z dnia 5 lutego 2002 r. i z dnia 21 listopada 2002 r. potwierdził czterostopniowe ramy regulacyjne zalecane w sprawozdaniu końcowym Komitetu Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych i rozszerzenie kilku aspektów tego podejścia na sektor bankowy i ubezpieczeniowy, pod warunkiem że Rada w sposób nieograniczony zobowiąże się do zachowania odpowiedniej instytucjonalnej równowagi.(4) W dniu 3 grudnia 2002 r. Rada zwróciła się z prośbą do Komisji o podjęcie kroków w celu przekazania zadań i kompetencji, które do tej pory były sprawowane przez UCITS (przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe), ustanowiony dyrektywą 85/611/EWG Rady z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [5], ostatnio zmienioną dyrektywami 2001/107/WE i 2001/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], już ustanowionym strukturom w obszarze papierów wartościowych.(5) Komisja przedłożyła propozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającą, inter alia, dyrektywę 85/611/EWG (ostatnio zmienioną przez dyrektywy 2001/107/WE i 2001/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), aby uchylić zadania przekazane Komitetowi Kontaktowemu-UCITS na mocy art. 53 i aby przekazać Komitetowi Papierów Wartościowych te ustanowione na mocy art. 53a tej samej dyrektywy.(6) Tego rodzaju zmiana będzie wymagać odpowiedniej i równoczesnej zmiany kompetencji Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, tak jak są one określone w art. 2 decyzji 2001/528/WE,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1W decyzji 2001/528/WE wprowadza się następujące zmiany:Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:"Artykuł 2Komitet pełni rolę doradczą wobec Komisji w kwestiach polityki oraz przy opracowaniu propozycji legislacyjnych, które Komisja może przyjąć w dziedzinie papierów wartościowych, w tym w kwestiach przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)."Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie tego samego dnia jak każda ewentualna dyrektywa zmieniająca zadania Komitetu Kontaktowego UCITS i przekazująca te zadania Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych.Sporządzono w Brukseli, dnia 5 listopada 2003 r.W imieniu KomisjiFrederik BolkesteinCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 191 z 13.7.2001, str. 43.[2] Dz.U. L 191 z 13.7.2001, str. 45.[3] Dz.U. L 96 z 12.4.2003, str. 16.[4] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.[5] Dz.U. L 375 z 31.12.1985, str. 3.[6] Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 35.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 6 lipca 1998 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 1993 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0489

Dziennik Urzędowy L 220 , 07/08/1998 P. 0001 - 0024

		Decyzja Radyz dnia 6 lipca 1998 r.dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 1993 r.(98/489/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 1993 r. zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie;na podstawie decyzji Rady 94/109/WE z dnia 7 lutego 1994 r. dotyczącej podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 1993 r. [1] Wspólnota, w charakterze członka importującego, notyfikowała Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar stosowania Porozumienia tymczasowo do czasu zakończenia wewnętrznych procedur wymaganych do jej zawarcia;większość Państw Członkowskich Wspólnoty notyfikowała tymczasowe stosowanie przedmiotowego Porozumienia do czasu złożenia wspólnie ze Wspólnotą dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzających;procedury ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia w Państwach Członkowskich osiągnęły etap wystarczający do wspólnego złożenia dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzających,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Międzynarodowe porozumienie w sprawie kakao z 1993 r.Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu zatwierdzającego.Sporządzono w Brukseli, dnia 6 lipca 1998 r.W imieniu RadyR. EdlingerPrzewodniczący[1] Dz.U. L 52 z 23.2.1994, str. 25.--------------------------------------------------


Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Vladimíra Železnego (2004/2173 (IMM))


title: Decyzja Komisji z dnia 13 grudnia 2012 r. zmieniająca decyzję 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych

text:
               14.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 385/10

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 grudnia 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych
   2012/C 385/06
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (1), w szczególności jej art. 2 i 3,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/972/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. dotyczącą programu szczegółowego „Pomysły”, wdrażającego siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (2), w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2007/134/WE z dnia 2 lutego 2007 r. ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych (3) Komisja ustanowiła Europejską Radę ds. Badań Naukowych (zwaną dalej „ERBN”), która służy realizacji programu szczegółowego „Pomysły”. ERBN składa się z niezależnej Rady Naukowej wspieranej przez specjalną jednostkę ds. realizacji, a jej funkcjonowanie przewidziano do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (2)

               Rada Naukowa składa się z uznanych naukowców, inżynierów i uczonych powoływanych przez Komisję i działających we własnym imieniu, niezależnie od jakichkolwiek zewnętrznych wpływów. W skład Rady wchodzi 22 członków działających zgodnie z mandatem określonym w art. 3 decyzji 2007/134/WE.

               (3)

               Po rezygnacji 3 członków Komisja wyznaczyła ich następców decyzją 2009/357/WE z dnia 27 kwietnia 2009 r. zmieniającą decyzję 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych (4). Po wygaśnięciu kadencji 7 członków Komisja wyznaczyła ich następców decyzją 2011/12/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. zmieniającą decyzję 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych (5).

               (4)

               Mandaty 10 członków Rady Naukowej wygasają w dniach 1 lutego i 26 kwietnia 2013 r., w związku z czym konieczne jest etapowe przedłużenie kadencji członków Rady.

               (5)

               Etapowe przedłużenie kadencji członków Rady Naukowej powinno nastąpić zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 i 7 decyzji 2007/134/WE, które stanowią m.in., że członkowie powoływani są na czteroletnią kadencję, z możliwością jednokrotnego przedłużenia na podstawie systemu rotacyjnego, który zapewni ciągłość prac Rady Naukowej, oraz że członkowie mogą być powoływani na okres krótszy niż maksymalna kadencja, aby umożliwić etapową rotację członków.

               (6)

               Zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 2007/134/WE przyszłych członków mianuje Komisja na podstawie czynników i kryteriów określonych w załączniku I do tej decyzji, po przeprowadzeniu niezależnej i przejrzystej procedury ich wyznaczenia uzgodnionej z Radą Naukową, włączając w to konsultacje ze środowiskiem naukowym oraz sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady. W tym celu utworzono stały Komitet Identyfikacyjny wysokiego szczebla, w którego skład wchodzą niezależni eksperci otrzymujący honoraria z budżetu operacyjnego programu szczegółowego „Pomysły”. Komitet przedstawił zalecenia dotyczące etapowego przedłużenia kadencji członków Rady Naukowej, które zostały przyjęte.

               (7)

               Zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 2007/134/WE nazwiska przyszłych członków publikowane są zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 (6).

               (8)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2007/134/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Załącznik II do decyzji 2007/134/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 grudnia 2012 r.

            W imieniu Komisji

         Máire GEOGHEGAN-QUINN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 54 z 22.2.2007, s. 81.

      (3)  Dz.U. L 57 z 24.2.2007, s. 14.

      (4)  Dz.U. L 110 z 1.5.2009, s. 37.

      (5)  Dz.U. L 9 z 13.1.2011, s. 5.

      (6)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 23 stycznia 2017 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Naukowo-Technicznego

text:
               27.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/10

         DECYZJA RADY
   z dnia 23 stycznia 2017 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Naukowo-Technicznego
   (2017/C 27/07)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 134 ust. 2,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2013/412/Euratom (1) Rada mianowała członków Komitetu Naukowo-Technicznego (zwanego dalej „komitetem”) na okres od dnia 25 lipca 2013 r. do dnia 24 lipca 2018 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Franka-Petera WEISSA zwolniło się stanowisko członka komitetu. Należy zatem mianować nowego członka na pozostały okres kadencji Franka-Petera WEISSA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Uwe STOLL zostaje niniejszym mianowany członkiem Komitetu Naukowo-Technicznego na okres do dnia 24 lipca 2018 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2017 r.

            W imieniu Rady

         R. GALDES

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/412/Euratom z dnia 22 lipca 2013 r. dotycząca odnowienia członkostwa członków Komitetu Naukowo-Technicznego oraz uchylająca decyzję z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Naukowo-Technicznego (Dz.U. L 205 z 1.8.2013, s. 11).


title: Decyzja Rady 2006/475/WPZiB z dnia  12 czerwca 2006 r.  w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Gabońską dotyczącej statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej

text:
               8.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/42

         DECYZJA RADY 2006/475/WPZiB
   z dnia 12 czerwca 2006 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Gabońską dotyczącej statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1671 (2006) zezwalającą na tymczasowe rozmieszczenie sił zbrojnych Unii Europejskiej (EUFOR DR Kongo) w celu wsparcia MONUC w okresie wyborów w Demokratycznej Republice Konga. Następnie Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zwróciła się do wszystkich państw członkowskich ONZ, a zwłaszcza do tych, które sąsiadują z Demokratyczną Republiką Konga, o zapewnienie koniecznego wsparcia, aby ułatwić szybkie rozmieszczenie sił EUFOR DR Kongo, a w szczególności aby do Demokratycznej Republiki Konga zapewnić sprawny i odbywający się bez przeszkód transport personelu, wyposażenia, aprowizacji, rezerw i innych dóbr, w tym pojazdów i części zamiennych, przeznaczonych do wyłącznego i oficjalnego użytku sił zbrojnych.

               (2)

               W dniu 27 kwietnia 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/319/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (1) (operacja EUFOR DR Kongo).

               (3)

               W odpowiedzi na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP), wystosowany w dniu 27 kwietnia 2006 r., rząd Republiki Gabońskiej w piśmie z dnia 18 maja 2006 r. wyraził zgodę na stacjonowanie sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej na terytorium Republiki Gabońskiej do celów przeprowadzenia operacji.

               (4)

               Po otrzymaniu upoważnienia Rady w dniu 23 maja 2005 r., zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej, Prezydencja wraz z SG/WP wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Gabońską dotyczącą statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej.

               (5)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Republiką Gabońską dotyczącą statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 12 czerwca 2006 r.

            W imieniu Rady

         J. PRÖLL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 116 z 29.4.2006, str. 98.
    ---documentbreak---

               8.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/43

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Gabońską w sprawie statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA GABOŃSKA, zwana dalej „Państwem Przyjmującym”,
   z drugiej strony,
   razem zwane dalej „Stronami”,
   MAJĄC NA UWADZE:

               —

               rezolucję 1671 (2006) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 kwietnia 2006 r.,

               —

               wspólne działanie Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (1) (operacja EUFOR DR Kongo),

               —

               fakt, że umowa ta nie będzie miała wpływu na prawa ani obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych ani innych instrumentów ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres zastosowania i definicje
   1.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej oraz do zatrudnianego przez nie personelu.
   2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium Państwa Przyjmującego.
   3.   Do celów niniejszej umowy:

               a)

               termin „siły zbrojne działające pod auspicjami Unii Europejskiej (EUFOR)” oznacza dowództwo UE oraz narodowe kontyngenty wojskowe biorące udział w operacji, ich wyposażenie oraz środki transportu;

               b)

               termin „operacja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie misji wojskowej w ramach mandatu wynikającego z rezolucji 1671 (2006) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 kwietnia 2006 r.;

               c)

               termin „dowódca sił zbrojnych UE” oznacza dowódcę w teatrze działań lub w Państwie Przyjmującym;

               d)

               termin „dowództwo UE” oznacza dowództwo oraz jego elementy zabezpieczenia w kwaterach, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym dowództwo lub kontrolę nad operacją;

               e)

               termin „kontyngenty narodowe” oznacza jednostki i elementy zabezpieczenia należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;

               f)

               termin „personel EUFOR” oznacza personel cywilny i wojskowy przydzielony EUFOR, jak również personel rozlokowany w celu przygotowania operacji oraz personel pełniący misję z ramienia Państwa Wysyłającego lub instytucji UE w ramach operacji, i – o ile niniejsza umowa nie stwierdza inaczej – znajdujący się na terytorium Państwa Przyjmującego, za wyjątkiem personelu lokalnego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;

               g)

               termin „personel lokalny” oznacza osoby zatrudnione będące obywatelami lub stałymi mieszkańcami Państwa Przyjmującego;

               h)

               termin „obiekty” oznacza wszelkie pomieszczenia, mieszkania oraz tereny niezbędne EUFOR i personelowi EUFOR;

               i)

               termin „Państwo Wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUFOR.

         Artykuł 2
   Przepisy ogólne
   1.   EUFOR i personel EUFOR przestrzegają praw i przepisów Państwa Przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań i działalności niezgodnych z celami operacji.
   2.   EUFOR regularnie informuje rząd Państwa Przyjmującego o liczbie personelu EUFOR przebywającego na terytorium Państwa Przyjmującego.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Personel EUFOR musi zawsze mieć przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
   2.   Pojazdy, statki powietrzne, okręty i inne środki transportu EUFOR posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne sił zbrojnych EUFOR, o których poinformowane są odpowiednie organy Państwa Przyjmującego.
   3.   EUFOR ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu. Mundury personelu EUFOR oznakowane są widocznym emblematem EUFOR. Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w operacji mogą być umieszczane na obiektach sił EUFOR, na ich pojazdach i innych środkach transportu oraz mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy sił zbrojnych UE.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium Państwa Przyjmującego
   1.   Członkowie personelu EUFOR mają wstęp na terytorium Państwa Przyjmującego wyłącznie po przedstawieniu dokumentów określonych w artykule 3 ustęp 1 lub, w przypadku pierwszego wjazdu, indywidualnego lub zbiorowego rozkazu wyjazdu wydanego przez EUFOR. Następnie zaś nie podlegają oni przepisom paszportowym ani wizowym, kontroli imigracyjnej ani celnej podczas wjazdu, wyjazdu lub pobytu na terytorium Państwa Przyjmującego.
   2.   Personel EUFOR nie podlega przepisom Państwa Przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa on praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium Państwa Przyjmującego.
   3.   Podczas wjazdu, przejazdu lub wyjazdu z terytorium Państwa Przyjmującego majątek i środki transportu EUFOR nie podlegają obowiązkowi przedłożenia spisu inwentarza bądź innych dokumentów celnych, ani też rewizji.
   4.   Personel EUFOR może kierować pojazdami silnikowymi, okrętami i statkami powietrznymi na terytorium Państwa Przyjmującego pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy, uprawnień kapitańskich lub licencji pilota.
   5.   Do celów operacji Państwo Przyjmujące przyznaje EUFOR i personelowi EUFOR swobodę poruszania się i podróżowania w obrębie terytorium Państwa Przyjmującego, w tym także jego morza terytorialnego i przestrzeni powietrznej. Swoboda poruszania się w obrębie morza terytorialnego Państwa Przyjmującego obejmuje postój i kotwiczenie niezależnie od okoliczności.
   6.   Do celów przeprowadzenia operacji, EUFOR może prowadzić w obrębie terytorium Państwa Przyjmującego, włączając jego morze terytorialne oraz przestrzeń powietrzną, dowolne ćwiczenia i treningi z użyciem broni, a także startem, lądowaniem lub przyjęciem na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego lub urządzenia wojskowego.
   7.   Do celów przeprowadzenia operacji okręty podwodne EUFOR nie mają obowiązku poruszać się po powierzchni wód ani uwidaczniać swej flagi na morzu terytorialnym Państwa Przyjmującego.
   8.   Do celów przeprowadzenia operacji EUFOR może korzystać z dróg publicznych, mostów, promów, lotnisk i portów bez uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i tym podobnych należności. Siły EUFOR nie są zwolnione z rozsądnych opłat za usługi zamówione i wykonane.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane EUFOR przez Państwo Przyjmujące
   1.   Obiekty EUFOR są nietykalne. Funkcjonariusze Państwa Przyjmującego nie mogą do nich wkraczać bez zgody dowódcy sił zbrojnych UE.
   2.   Obiekty sił EUFOR, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz ich środki transportu nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
   3.   Siły EUFOR, ich mienie i majątek objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.
   4.   Archiwa i dokumenty EUFOR są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
   5.   Korespondencja służbowa EUFOR jest nietykalna. Korespondencja służbowa EUFOR oznacza wszelką korespondencję związaną z operacją i jej funkcjami.
   6.   W odniesieniu do zakupywanych i przywożonych towarów, świadczonych usług oraz obiektów wykorzystywanych przez EUFOR do celów operacji, siły EUFOR zwolnione są z wszelkich opłat krajowych, regionalnych i lokalnych, podatków i należności o podobnym charakterze. Siły EUFOR nie są zwolnione z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za świadczone usługi.
   7.   Państwo Przyjmujące zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych dla operacji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i opłat o podobnym charakterze innych niż opłaty za przechowywanie, przewóz i inne świadczone usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUFOR przez Państwo Przyjmujące
   1.   Personel EUFOR nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUFOR są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ust. 6.
   3.   Personel EUFOR korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej Państwa Przyjmującego niezależnie od okoliczności.
   Immunitet od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUFOR, może zostać uchylony przez Państwo Wysyłające lub stosowną instytucję UE, w zależności od przypadku. Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.
   4.   Personel EUFOR korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej Państwa Przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnej, ustnej i wszystkich działań podjętych przez niego w toku pełnienia swych funkcji służbowych. Dowódca sił zbrojnych UE oraz właściwy organ Państwa Wysyłającego lub instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem Państwa Przyjmującego powództwa przeciwko personelowi EUFOR. Przed wszczęciem postępowania sądowego dowódca sił zbrojnych UE oraz właściwy organ Państwa Wysyłającego lub instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy działanie, o którym mowa, zostało podjęte przez personel EUFOR w toku pełnienia funkcji służbowych.
   Jeśli działanie to zostało podjęte przez personel EUFOR w toku pełnienia funkcji służbowych, postępowanie nie zostaje wszczęte i zastosowanie mają przepisy artykułu 15. Jeśli działanie to nie zostało podjęte w toku pełnienia funkcji służbowych, można wszcząć postępowanie. Poświadczenie dowódcy sił zbrojnych UE oraz właściwego organu Państwa Wysyłającego lub odpowiedniej instytucji UE jest wiążące dla jurysdykcji Państwa Przyjmującego, które nie może go zakwestionować.
   Wszczęcie postępowania przez członka personelu EUFOR uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
   5.   Personel EUFOR nie jest obowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
   6.   W stosunku do członka personelu EUFOR nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne, z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne nie powiązane z wykonywaniem funkcji służbowych. Mienie członka personelu EUFOR nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego jeśli dowódca sił zbrojnych UE poświadczy, iż jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUFOR funkcji służbowych. W postępowaniu cywilnym personel EUFOR nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   Immunitet personelu EUFOR od jurysdykcji Państwa Przyjmującego nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego Państwa Wysyłającego.
   8.   W zakresie usług świadczonych na rzecz EUFOR personel EUFOR nie podlega przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w Państwie Przyjmującym.
   9.   Personel EUFOR zwolniony jest z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia wypłacanych im przez EUFOR lub Państwo Wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza Państwa Przyjmującego.
   10.   Państwo Przyjmujące, w zgodzie z ustawami i przepisami, które może wydać, zezwala na przywóz i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i innych należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu EUFOR.
   Osobisty bagaż personelu EUFOR jest zwolniony z rewizji, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku personelu EUFOR, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez ustawodawstwo Państwa Przyjmującego lub podlega przepisom tego Państwa w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach rewizja powinna być przeprowadzona jedynie w obecności członka personelu EUFOR lub upoważnionego przedstawiciela EUFOR.
   Artykuł 7
   Personel lokalny
   Personel lokalny korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez Państwo Przyjmujące. Państwo Przyjmujące powinno jednak wykonywać jurysdykcję nad tym personelem w taki sposób, aby zbytnio nie zakłócać wypełniania przez niego funkcji związanych z operacją.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy Państwa Wysyłającego mają prawo sprawować na terytorium Państwa Przyjmującego całkowitą jurysdykcję karną oraz władzę dyscyplinarną przyznaną im przez ustawodawstwo Państwa Wysyłającego w stosunku do całego personelu EUFOR podlegającego odpowiednim przepisom Państwa Wysyłającego.
   Artykuł 9
   Mundury i broń
   1.   Noszenie mundurów podlega zasadom przyjętym przez dowódcę sił zbrojnych UE.
   2.   Personel wojskowy EUFOR może nosić broń i amunicję pod warunkiem, że jest do tego upoważniony przez wydane mu rozkazy.
   Artykuł 10
   Wsparcie Państwa Przyjmującego i zawieranie umów
   1.   Państwo Przyjmujące zgadza się na udzielenie siłom EUFOR, na ich prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
   2.   W miarę swoich możliwości Państwo Przyjmujące udostępni, bez pobierania jakichkolwiek opłat, obiekty, których jest właścicielem, w zakresie potrzebnym do prowadzenia przez EUFOR działań administracyjnych i operacyjnych.
   3.   W miarę dostępnych mu środków i możliwości Państwo Przyjmujące udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wspieraniu operacji.
   4.   Przepisy mające zastosowanie do umów zawieranych przez EUFOR w Państwie Przyjmującym są określane w tych umowach.
   5.   Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej zastosowania ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów, o której mowa w artykule 15 ustępy 3 i 4.
   Artykuł 11
   Zmiany w obiektach
   1.   Siły EUFOR są upoważnione do budowy, przebudowy i wprowadzania innych zmian w obiektach, w zależności od wymogów operacyjnych.
   2.   Państwo Przyjmujące nie będzie żądało od EUFOR żadnego odszkodowania za wspomnianą budowę, przebudowę lub zmiany.
   Artykuł 12
   Śmierć członka personelu EUFOR
   1.   Dowódca sił zbrojnych UE ma prawo objąć nadzór i podjąć stosowne kroki w celu odesłania zwłok zmarłych członków personelu EUFOR oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia.
   2.   Sekcja zwłok zmarłych członków EUFOR nie jest przeprowadzana bez zgody zainteresowanego państwa oraz bez obecności przedstawiciela EUFOR lub zainteresowanego państwa.
   3.   Państwo Przyjmujące oraz EUFOR współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu EUFOR do kraju pochodzenia.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo EUFOR i żandarmeria wojskowa
   1.   EUFOR jest uprawniony do stosowania środków koniecznych do ochrony swych obiektów, w tym obiektów wykorzystywanych podczas szkoleń, przed wszelkimi atakami lub ingerencjami z zewnątrz.
   2.   Dowódca sił zbrojnych UE może ustanowić jednostkę żandarmerii wojskowej w celu utrzymania porządku w obiektach EUFOR.
   3.   Jednostka żandarmerii wojskowej może także, w porozumieniu i współpracy z żandarmerią wojskową lub policją Państwa Przyjmującego, podejmować działania poza tymi obiektami w celu zapewnienia porządku i dyscypliny wśród personelu EUFOR.
   Artykuł 14
   Systemy komunikacyjne
   1.   EUFOR może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. EUFOR współpracuje z właściwymi organami Państwa Przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Państwo Przyjmujące udostępnia spektrum częstotliwości bez pobierania dodatkowych opłat.
   2.   EUFOR korzysta z prawa do nieograniczonej komunikacji radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w ramach i między obiektami EUFOR, włącznie z kładzeniem kabli i linii naziemnych do celów przeprowadzenia operacji.
   3.   W ramach swych obiektów EUFOR może podjąć kroki niezbędne do dystrybucji poczty adresowanej do EUFOR lub jego personelu i nadawanej przez EUFOR lub jego personel.
   Artykuł 15
   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody i straty
   1.   EUFOR ani personel EUFOR nie ponoszą odpowiedzialności za szkody ani straty dotyczące mienia cywilnego ani państwowego, które powstają w wyniku działalności związanej z ochroną EUFOR.
   2.   W celu osiągnięcia ugody, roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub państwowego nie objętych postanowieniami ust. 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia EUFOR są przekazywane EUFOR przez właściwe organy Państwa Przyjmującego w przypadku roszczeń odszkodowawczych dochodzonych przez osoby prawne lub fizyczne z Państwa Przyjmującego, lub kierowane do właściwych organów Państwa Przyjmującego, w przypadku roszczeń odszkodowawczych dochodzonych przez EUFOR.
   3.   Jeśli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji ds. roszczeń złożonej z jednakowej liczby przedstawicieli EUFOR i przedstawicieli Państwa Przyjmującego. Ugodę osiąga się na zasadzie wspólnego porozumienia.
   4.   Jeśli niemożliwe jest osiągnięcie ugody w ramach komisji ds. roszczeń, spór:

               a)

               w przypadku roszczeń w wysokości 40 000 EUR lub poniżej tej kwoty rozstrzygany jest na drodze dyplomatycznej pomiędzy Państwem Przyjmującym a przedstawicielami UE;

               b)

               w przypadku roszczeń powyżej kwoty określonej w lit. a) jest wnoszony przez trybunał rozjemczy, którego decyzja jest wiążąca.

         5.   Trybunał rozjemczy składa się z trzech sędziów polubownych, z których jeden jest wyznaczany przez Państwo Przyjmujące, jeden przez EUFOR, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez Państwo Przyjmujące i EUFOR. Jeśli jedna ze Stron nie wyznaczy sędziego polubownego w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy Państwem Przyjmującym a EUFOR co do wyznaczenia trzeciego sędziego, sędzia ten jest wyznaczany przez Przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   6.   EUFOR oraz organy administracyjne Państwa Przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji roszczeniowej oraz trybunału rozjemczego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad dochodzenia roszczeń.
   Artykuł 16
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli EUFOR oraz właściwe organy Państwa Przyjmującego.
   2.   W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej pomiędzy Państwem Przyjmującym a przedstawicielami UE.
   Artykuł 17
   Inne postanowienia
   1.   W przypadkach, gdy niniejsza umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUFOR oraz personelu EUFOR, rząd Państwa Przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe organy lokalne Państwa Przyjmującego.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa i nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUFOR.
   Artykuł 18
   Uzgodnienia wykonawcze
   Do celów niniejszej umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą sił zbrojnych UE oraz organami administracyjnymi Państwa Przyjmującego.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu podpisania i pozostaje w mocy do dnia wyjazdu ostatniego elementu zabezpieczającego EUFOR oraz ostatniego członka personelu EUFOR, zgodnie z informacją dostarczoną przez EUFOR.
   2.   Nie naruszając postanowień ustępu 1, postanowienia artykułu 4 ustęp 8, artykułu 5 ustępy 1–3, 6 i 7, artykułu 6 ustępy 1, 3, 4, 6 i 8–10, artykułu 10 ustęp 2, artykułu 11 i artykułu 15 uznaje się za obowiązujące od dnia rozlokowania pierwszego członka personelu EUFOR, jeśli data ta była wcześniejsza niż data wejścia w życie niniejszej umowy.
   3.   Niniejsza umowa może być zmieniona w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej umowy nie ma wpływu na prawa lub obowiązki wynikające z wykonania niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem.

      Sporządzono w Libreville, dnia 16 czerwca 2006 r. w czterech oryginalnych egzemplarzach w języku francuskim.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Państwa Przyjmującego

      (1)  Dz.U. L 116 z 29.4.2006, str. 98.


title: Decyzja nr 1150/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 września 2007 r. ustanawiająca na lata 2007–2013 program szczegółowy Profilaktyka narkotykowa i informacja o narkotykach jako część programu ogólnego Prawa podstawowe i sprawiedliwość

text:
               3.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 257/23

      DECYZJA NR 1150/2007/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 25 września 2007 r.
   ustanawiająca na lata 2007–2013 program szczegółowy „Profilaktyka narkotykowa i informacja o narkotykach” jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i sprawiedliwość”
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Traktatem podczas definiowania i realizacji wszystkich wspólnotowych polityk i działań powinien zostać zapewniony wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego. Wymagane jest, aby działalność Wspólnoty obejmowała przyczynianie się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia.

               (2)

               Działalność Wspólnoty powinna uzupełniać krajowe działania mające na celu poprawę zdrowia publicznego, eliminowanie źródeł zagrożeń dla zdrowia ludzkiego i ograniczanie szkodliwości zdrowotnej związanej z uzależnieniem od narkotyków, w tym polityki w zakresie informacji i profilaktyki.

               (3)

               Ponieważ wyniki badań dowodzą, że zachorowalność i śmiertelność w związku z uzależnieniem od narkotyków dotyczą znacznej liczby obywateli Europy, szkodliwość zdrowotna związana z uzależnieniem od narkotyków stanowi poważny problem w dziedzinie zdrowia publicznego.

               (4)

               W komunikacie Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczącym wyników końcowej oceny strategii oraz planu działań UE w zakresie narkotyków (2000–2004) wskazano na potrzebę regularnego angażowania społeczeństwa obywatelskiego w formułowanie polityk UE dotyczących narkotyków.

               (5)

               Decyzja nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. przyjmująca program działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008) (4) obejmuje opracowywanie strategii i środków dotyczących uzależnienia od narkotyków jako jednego z istotnych determinantów zdrowia związanych ze stylem życia.

               (6)

               W zaleceniu 2003/488/WE z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie profilaktyki i ograniczania szkodliwości zdrowotnej związanej z uzależnieniem od narkotyków (5) Rada zaleciła, aby państwa członkowskie za cel w dziedzinie zdrowia publicznego postawiły sobie profilaktykę w zakresie uzależnienia od narkotyków i ograniczanie związanych z tym zagrożeń oraz aby stosownie opracowywały i wdrażały kompleksowe strategie.

               (7)

               W grudniu 2004 roku Rada Europejska zatwierdziła strategię antynarkotykową UE na lata 2005–2012, która obejmuje wszystkie dotyczące narkotyków działania Unii Europejskiej oraz wyznacza główne cele. Należy do nich osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia, dobrobytu i spójności społecznej poprzez zapobieganie zażywaniu narkotyków, uzależnieniu narkotykowemu oraz szkodliwym skutkom narkotyków dla zdrowia i społeczeństwa oraz poprzez ograniczanie tych zjawisk.

               (8)

               Rada przyjęła plan działania UE w zakresie narkotyków (2005–2008) (6) jako podstawowy instrument służący przełożeniu na konkretne działania strategii antynarkotykowej UE na lata 2005–2012. Ostatecznym celem planu działania jest znaczne zmniejszenie powszechności zażywania narkotyków w społeczeństwie oraz zmniejszenie negatywnych skutków społecznych i zdrowotnych zażywania narkotyków oraz nielegalnego handlu nimi.

               (9)

               Program szczegółowy „Profilaktyka narkotykowa i informacja o narkotykach” ustanowiony na podstawie niniejszej decyzji (zwany dalej „programem”) zmierza do realizacji celów określonych w strategii antynarkotykowej UE na lata 2005–2012 i w planach działania UE w zakresie narkotyków na lata 2005–2008 i 2009–2012 poprzez wspieranie projektów mających na celu profilaktykę narkotykową, w tym zajęcie się kwestią zmniejszenia szkodliwych skutków narkotyków i kwestią metod leczenia z uwzględnieniem aktualnego stanu wiedzy naukowej.

               (10)

               Istotne i niezbędne jest zrozumienie poważnych, bezpośrednich i długoterminowych konsekwencji zażywania narkotyków dla zdrowia, rozwoju psychicznego i społecznego osób, rodzin i społeczności, w tym równych szans dotkniętych tym problemem osób, a także uznanie wysokich kosztów społecznych i ekonomicznych dla ogółu społeczeństwa.

               (11)

               Szczególną uwagę należy zwrócić na prowadzenie profilaktyki narkotykowej wśród młodzieży, która stanowi najbardziej zagrożoną grupę społeczeństwa. Głównym wyzwaniem w dziedzinie profilaktyki jest zachęcanie młodzieży do prowadzenia zdrowego trybu życia.

               (12)

               Wspólnota Europejska może wnieść wartość dodaną do działań podejmowanych przez państwa członkowskie w zakresie profilaktyki narkotykowej i informacji o narkotykach, w tym do leczenia i zmniejszenia szkodliwych skutków narkotyków, uzupełniając te działania oraz dążąc do uzyskania synergii.

               (13)

               Zgodnie z art. 7 ust. 3 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7) Komisja powinna poinformować Parlament Europejski o działaniach komitetu związanych z realizacją niniejszego programu. Parlament Europejski powinien w szczególności otrzymać projekt rocznego programu w momencie jego przedłożenia komitetowi zarządzającemu. Ponadto Parlament Europejski powinien otrzymać wyniki głosowania i wnioski z posiedzeń tego komitetu.

               (14)

               Komplementarność względem technicznej wiedzy fachowej Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (zwanego dalej „Centrum”) powinna zostać zapewniona poprzez wykorzystanie metodologii i najlepszych praktyk opracowanych przez Centrum oraz poprzez jego zaangażowanie w przygotowywanie rocznego programu prac.

               (15)

               W związku z tym, że ze względu na potrzebę wymiany informacji na poziomie wspólnotowym i rozpowszechniania dobrych praktyk w całej Wspólnocie, cele niniejszej decyzji nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na potrzebę skoordynowanego i interdyscyplinarnego podejścia oraz na rozmiary i skutki programu możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (16)

               Mając na uwadze znaczenie uwidocznienia finansowania wspólnotowego, Komisja powinna przedstawić wytyczne mające zapewnić, że każda instytucja, organizacja pozarządowa, organizacja międzynarodowa lub inny podmiot otrzymujący dotację w ramach programu właściwie zaznacza otrzymane wsparcia.

               (17)

               Niniejsza decyzja ustanawia na cały okres trwania programu kopertę finansową stanowiącą główny punkt odniesienia dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej w rozumieniu pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (8).

               (18)

               Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (9) (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym”) oraz rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (10), które zabezpieczają interesy finansowe Wspólnoty, powinny być stosowane z uwzględnieniem zasad upraszczania i spójności w wyborze instrumentów budżetowych, ograniczenia liczby przypadków, w których Komisja jest bezpośrednio odpowiedzialna za ich wdrożenie i zarządzanie nimi, a także wymaganego stopnia proporcjonalności między kwotą zasobów a obciążeniem administracyjnym związanym z ich wykorzystaniem.

               (19)

               Należy również przedsięwziąć właściwe środki, aby zapobiec nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, a także podjąć konieczne działania w celu odzyskania utraconych, niesłusznie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (11), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (12) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (13).

               (20)

               Rozporządzenie finansowe wymaga, aby dotacje operacyjne miały oparcie w akcie podstawowym.

               (21)

               Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z uwzględnieniem różnic między środkami podlegającymi procedurze zarządzania a środkami podlegającymi procedurze doradczej, przy czym, w pewnych przypadkach, procedura doradcza jest właściwsza ze względu na większą skuteczność.

               (22)

               W celu zapewnienia skutecznej i terminowej realizacji programu niniejsza decyzja powinna stosować się od dnia 1 stycznia 2007 r.,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie i zakres programu
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia program szczegółowy „Profilaktyka narkotykowa i informacja o narkotykach” (zwany dalej „programem”), jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i sprawiedliwość”, aby w ten sposób przyczynić się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i do zmniejszenia szkód zdrowotnych związanych z narkotykami.
   2.   Program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Cele ogólne
   Cele ogólne programu są następujące:

               a)

               zapobieganie zażywaniu narkotyków, uzależnieniu od narkotyków oraz szkodliwym skutkom narkotyków i ograniczanie tych zjawisk;

               b)

               przyczynianie się do poprawy informacji na temat zażywania narkotyków; oraz

               c)

               wspieranie wdrożenia strategii antynarkotykowej UE.

         Artykuł 3
   Cele szczegółowe
   Cele szczegółowe programu są następujące:

               a)

               propagowanie działań ponadnarodowych mających na celu:

                           (i)

                           tworzenie multidyscyplinarnych sieci;

                           (ii)

                           zapewnienie poszerzania bazy wiedzy, wymiany informacji oraz identyfikacji i rozpowszechniania dobrych praktyk, również poprzez szkolenia, wizyty studyjne oraz wymiany personelu;

                           (iii)

                           podnoszenie świadomości w zakresie problemów zdrowotnych i społecznych powodowanych przez zażywanie narkotyków oraz zachęcanie do otwartego dialogu mającego na celu propagowanie lepszego zrozumienia zjawiska narkomanii; oraz

                           (iv)

                           wspieranie środków mających na celu zapobieganie zażywaniu narkotyków, między innymi poprzez zajęcie się kwestią zmniejszenia szkodliwych skutków narkotyków i kwestią metod leczenia, z uwzględnieniem aktualnego stanu wiedzy naukowej;

               b)

               angażowanie społeczeństwa obywatelskiego w realizację i rozwój strategii UE i planów działania UE w zakresie narkotyków; oraz

               c)

               monitorowanie, realizację i ocenę realizacji poszczególnych zadań w ramach planów działania w zakresie narkotyków na lata 2005–2008 oraz 2009–2012. Parlament Europejski jest zaangażowany w proces oceny poprzez udział w działalności komisyjnej grupy sterującej ds. oceny.

         Artykuł 4
   Działania
   W celu realizacji celów ogólnych i szczegółowych określonych w art. 2 i 3 program wspiera następujące rodzaje działań na warunkach określonych w rocznym programie prac, o którym mowa w art. 9 ust. 2:

               a)

               konkretne działania podejmowane przez Komisję, takie jak studia i badania naukowe, badania opinii publicznej, opracowywanie wskaźników i wspólnych metodologii, gromadzenie, opracowywanie i rozpowszechnianie danych i statystyk, seminaria, konferencje i spotkania ekspertów, organizacja kampanii i imprez publicznych, tworzenie i prowadzenie witryn internetowych, przygotowywanie i rozpowszechnianie materiałów informacyjnych, wsparcie dla sieci ekspertów krajowych i inspirowanie ich prac oraz działania w zakresie analizy, monitorowania i oceny;

               b)

               konkretne projekty ponadnarodowe o znaczeniu dla Wspólnoty przedstawione przez co najmniej dwa państwa członkowskie lub co najmniej jedno państwo członkowskie i jedno inne państwo, którym może być państwo przystępujące lub kandydujące, na warunkach określonych w rocznym programie prac; lub

               c)

               działalność organizacji pozarządowych lub innych podmiotów działających w ogólnym interesie europejskim w ramach ogólnych celów programu na warunkach określonych w rocznym programie prac.

         Artykuł 5
   Uczestnictwo
   W działaniach objętych programem mogą uczestniczyć następujące kraje:

               a)

               państwa EFTA będące stronami porozumienia o EOG, zgodnie z postanowieniami tego porozumienia; oraz

               b)

               kraje kandydujące, a także kraje Bałkanów Zachodnich objęte procesem stabilizacji i stowarzyszenia na warunkach określonych w odpowiednich układach stowarzyszeniowych lub dodatkowych protokołach do nich, które dotyczą uczestnictwa w programach Wspólnoty i które zostały zawarte z tymi krajami lub zostaną z nimi zawarte w przyszłości.

         Kraje kandydujące nieuczestniczące w programie mogą zostać zaproszone do uczestnictwa w projektach, o ile przyczyni się to do przygotowania tych krajów do przystąpienia; zaproszone do uczestnictwa w projektach mogą zostać także inne państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe nieuczestniczące w programie, o ile służy to celom danych projektów.
   Artykuł 6
   Grupy docelowe
   1.   Program skierowany jest do wszystkich grup, które bezpośrednio lub pośrednio zajmują się zjawiskiem narkomanii.
   2.   W odniesieniu do problemu narkotyków do grup ryzyka zalicza się młodzież, kobiety, grupy wymagające szczególnej ochrony i społeczności żyjące w niekorzystnym otoczeniu społecznym, które to grupy należy określić jako grupy docelowe. Pozostałe grupy docelowe obejmują kadrę nauczycielską i edukacyjną, rodziców, pracowników socjalnych, władze lokalne i krajowe, personel medyczny i paramedyczny, pracowników wymiaru sprawiedliwości, organy ścigania i władze penitencjarne, organizacje pozarządowe, związki zawodowe i wspólnoty wyznaniowe.
   Artykuł 7
   Dostęp do programu
   Dostęp do niniejszego programu jest także otwarty dla publicznych lub prywatnych organizacji i instytucji (władz lokalnych na stosownym poziomie, wydziałów uniwersytetów i ośrodków badawczych) działających w zakresie informacji o narkotykach i profilaktyki narkotykowej, w tym w zakresie leczenia i zmniejszenia szkodliwych skutków narkotyków.
   Podmioty i organizacje nastawione na osiąganie zysku mają dostęp do dotacji w ramach programu wyłącznie w powiązaniu z organizacjami o celach niezarobkowych lub organizacjami państwowymi.
   Artykuł 8
   Rodzaje interwencji
   1.   Finansowanie wspólnotowe może przyjąć następujące formy:

               a)

               dotacji; lub

               b)

               zamówień publicznych.

         2.   Dotacje wspólnotowe są przyznawane w następstwie zaproszeń do składania wniosków, poza należycie uzasadnionymi, wyjątkowymi przypadkami określonymi w rozporządzeniu finansowym, i przekazywane są w formie dotacji operacyjnych i dotacji na działania.
   Minimalną stawkę rocznych wydatków przeznaczonych na dotacje oraz maksymalną stawkę współfinansowania określa się w rocznym programie prac.
   3.   Ponadto wprowadza się przepis, zgodnie z którym wydatki na środki towarzyszące są dokonywane w drodze zamówień publicznych, w którym to przypadku z finansowania wspólnotowego pokrywa się zakup towarów i usług. Obejmuje to, między innymi, wydatki na działania informacyjno-komunikacyjne, opracowanie, realizację, monitorowanie, kontrolę i ocenę projektów, polityk, programów i przepisów prawa.
   Artykuł 9
   Środki wykonawcze
   1.   Komisja realizuje wsparcie finansowe Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
   2.   W celu realizacji programu, w ramach celów ogólnych określonych w art. 2, Komisja przyjmuje roczny program prac z uwzględnieniem technicznej wiedzy Centrum. Program ten określa cele szczegółowe, priorytety tematyczne, opis środków towarzyszących, o których mowa w art. 8 i, w razie konieczności, wykaz innych działań.
   Pierwszy roczny program prac zostaje przyjęty do dnia 23 stycznia 2008 r.
   3.   Roczny program prac zostaje przyjęty zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 10 ust. 3.
   4.   Procedury oceny i przyznawania dotacji na działania uwzględniają między innymi następujące kryteria:

               a)

               zgodność proponowanego działania z rocznym programem prac, celami określonymi w art. 2 i 3, i z rodzajami działań określonymi w art. 4;

               b)

               jakość proponowanego działania pod względem jego projektu, organizacji, sposobu przedstawienia i oczekiwanych wyników;

               c)

               wysokość kwoty finansowania wspólnotowego przedstawiona we wniosku i jej adekwatność względem oczekiwanych wyników; oraz

               d)

               wpływ oczekiwanych wyników na cele określone w art. 2 i 3, i na działania, o których mowa w art. 4.

         5.   Wnioski o dotacje operacyjne, o których mowa w art. 4 lit. c), ocenia się w świetle:

               a)

               ich spójności z celami programu;

               b)

               jakości planowanych działań;

               c)

               prawdopodobnego efektu mnożnikowego wywieranego na adresatów tych działań;

               d)

               geograficznych i społecznych skutków przeprowadzonych działań;

               e)

               zaangażowania obywateli w organizację stosownych podmiotów;

               f)

               stosunku kosztów do korzyści proponowanego działania.

         6.   Komisja podejmuje decyzje dotyczące proponowanych działań, o których mowa w art. 4 lit. a), zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 10 ust. 3. Komisja podejmuje decyzje dotyczące projektów i działalności, o których mowa, odpowiednio, w art. 4 lit. b) i c) zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
   Komisja podejmuje decyzje w sprawie wniosków o dotacje z udziałem podmiotów lub organizacji nastawionych na osiąganie zysku zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 10 ust. 3.
   Artykuł 10
   Komitet
   1.   Komisja jest wspierana przez komitet.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisu jej art. 8.
   3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisu jej art. 8.
   Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
   Artykuł 11
   Komplementarność
   1.   Dąży się do osiągnięcia synergii i komplementarności względem innych instrumentów Wspólnoty, w szczególności względem programu ogólnego „Bezpieczeństwo i ochrona wolności”, siódmego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju oraz wspólnotowego programu w zakresie zdrowia publicznego. Zapewniona zostaje komplementarność względem metodologii i najlepszych praktyk opracowanych przez Centrum, w szczególności w odniesieniu do statystycznego wymiaru informacji na temat narkotyków.
   2.   Program może mieć wspólne zasoby z innymi instrumentami Wspólnoty, w szczególności z programami ogólnymi „Bezpieczeństwo i ochrona wolności” i „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” oraz z siódmym programem ramowym w dziedzinie badań i rozwoju, co pozwoli zrealizować działania spełniające cele wszystkich programów.
   3.   Działania finansowane na mocy niniejszej decyzji nie mogą uzyskać wsparcia finansowego na te same cele, pochodzącego z innych instrumentów finansowych Wspólnoty. Komisja wymaga dostarczenia przez beneficjentów programu informacji na temat środków finansowych otrzymanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz z innych źródeł, a także na temat bieżących wniosków o finansowanie.
   Artykuł 12
   Środki budżetowe
   1.   Koperta finansowa na wykonanie niniejszej decyzji w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 21 350 000 EUR.
   2.   Środki budżetowe przydzielone na działania przewidziane w niniejszym programie zapisuje się w rocznych środkach budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Dostępne roczne środki zatwierdza władza budżetowa w granicach wyznaczonych przez ramy finansowe.
   Artykuł 13
   Monitorowanie
   1.   Komisja zapewnia, aby beneficjent przedłożył sprawozdania techniczne i finansowe z postępu prac dla każdego działania finansowanego w ramach programu oraz sprawozdanie końcowe w terminie trzech miesięcy od zakończenia działania. Komisja określa formę i treść sprawozdań.
   2.   Komisja zapewnia, aby kontrakty i umowy zawierane w ramach realizacji programu przewidywały w szczególności nadzór i kontrolę finansową przeprowadzaną przez Komisję (lub przez jej upoważnionego przedstawiciela), w razie konieczności za pomocą kontroli na miejscu, w tym kontroli wyrywkowych, i audytów prowadzonych przez Trybunał Obrachunkowy.
   3.   Komisja wymaga od beneficjenta korzystającego ze wsparcia finansowego zachowania do dyspozycji Komisji wszelkich dokumentów poświadczających wydatki związane z działaniem przez okres pięciu lat od daty dokonania ostatniej płatności w związku z jakimkolwiek działaniem.
   4.   Na podstawie wyników sprawozdań i kontroli na miejscu, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja koryguje, w razie konieczności, pierwotnie zatwierdzoną wysokość wsparcia finansowego lub warunki jego przydziału oraz harmonogram płatności.
   5.   Komisja podejmuje wszelkie inne niezbędne kroki w celu sprawdzenia, czy finansowane działania są przeprowadzane prawidłowo i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji i rozporządzenia finansowego.
   Artykuł 14
   Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
   1.   Komisja zapewnia, że podczas realizacji działań finansowanych na mocy niniejszej decyzji interesy finansowe Wspólnoty są chronione przez zastosowanie środków zapobiegawczych przeciwko nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, przez skuteczny system kontroli, odzyskiwanie nienależycie wypłaconych kwot oraz, w przypadku wykrycia nieprawidłowości, przez system skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, zgodnie z rozporządzeniami (WE, Euratom) nr 2988/95, (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz (WE) nr 1073/1999.
   2.   W przypadku działań Wspólnoty finansowanych w ramach niniejszej decyzji do wszelkich naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, w tym także do naruszeń zobowiązania umownego ustanowionego na podstawie programu, wynikających z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które poprzez nieuzasadnioną pozycję wydatków przynoszą lub mogłyby przynieść szkodę budżetowi ogólnemu Unii Europejskiej lub innym budżetom zarządzanym przez Wspólnoty, mają zastosowanie przepisy rozporządzeń (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz (Euratom, WE) nr 2185/96.
   3.   Komisja obniża, zawiesza lub odzyskuje kwotę wsparcia finansowego przydzielonego na dane działanie, jeżeli stwierdzi nieprawidłowości, w tym niezgodność z przepisami niniejszej decyzji lub decyzji indywidualnej lub z postanowieniami danego kontraktu lub umowy o przyznaniu wsparcia finansowego, lub też jeżeli okaże się, że dane działanie zostało bez uprzedniej zgody Komisji zmienione w sposób sprzeczny z charakterem lub warunkami realizacji projektu.
   4.   Jeżeli nie dotrzymano terminów lub jeżeli stan realizacji danego działania uzasadnia jedynie część przydzielonego wsparcia finansowego, Komisja wymaga przedstawienia przez beneficjenta uwag w określonym terminie. Jeżeli beneficjent nie udzieli satysfakcjonującej odpowiedzi, Komisja może anulować pozostałą część wsparcia finansowego i zażądać zwrotu już wypłaconych kwot.
   5.   Komisja zapewnia, aby wszelkie nienależycie wypłacone kwoty zostały jej zwrócone. Do kwot, które nie zostały zwrócone w odpowiednim czasie, doliczane są odsetki na warunkach określonych w rozporządzeniu finansowym.
   Artykuł 15
   Ocena
   1.   Program jest regularnie monitorowany w celu śledzenia postępów w realizacji działań przeprowadzanych w jego ramach.
   2.   Komisja zapewnia regularną, niezależną, zewnętrzną ocenę programu.
   3.   Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:

               a)

               coroczną prezentację dotyczącą realizacji programu;

               b)

               okresowe sprawozdanie z oceny dotyczące uzyskanych wyników oraz jakościowych i ilościowych aspektów realizacji programu – nie później niż dnia 31 marca 2011 r.;

               c)

               komunikat w sprawie kontynuacji programu – nie później niż dnia 30 sierpnia 2012 r.; oraz

               d)

               sprawozdanie z oceny ex post – nie później niż dnia 31 grudnia 2014 r.

         Artykuł 16
   Publikacja projektów
   Corocznie Komisja publikuje wykaz projektów finansowanych w ramach programu zawierający krótki opis każdego projektu.
   Artykuł 17
   Uwidocznienie
   Komisja określa wytyczne zapewniające uwidocznienie finansowania przyznanego na mocy niniejszej decyzji.
   Artykuł 18
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 10 ust. 3, które stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 25 września 2007 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         H.-G. PÖTTERING

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. LOBO ANTUNES

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2006, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 192 z 16.8.2006, str. 25.

      (3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 23 lipca 2007 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 6 września 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (4)  Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją nr 786/2004/WE (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 7).

      (5)  Dz.U. L 165 z 3.7.2003, str. 31.

      (6)  Dz.U. C 168 z 8.7.2005, str. 1.

      (7)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

      (8)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.

      (9)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (10)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 478/2007 (Dz.U. L 111 z 28.4.2007, str. 13).

      (11)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

      (12)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

      (13)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 13 maja 2003 r. dotycząca podpisania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0457

Dziennik Urzędowy L 154 , 21/06/2003 P. 0079 - 0079

		Decyzja Radyz dnia 13 maja 2003 r.dotycząca podpisania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael(2003/457/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Poprzez swoją decyzję 1999/224/WE z dnia 22 lutego 1999 r. [1], Rada zawarła Umowę o współpracy naukowo -technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael, która weszła w życie dnia 8 marca 1999 r.; Umowa stowarzysza Państwo Izrael ze wszystkimi działaniami programów szczególnych piątego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań, rozwoju technologicznego i działań pokazowych.(2) Artykuł 12 ust. 4 Umowy przewiduje, że "w przypadku gdy Wspólnota przyjmuje nowy wieloletni program ramowy na rzecz badań i rozwoju, niniejsza Umowa może zostać renegocjowana lub odnowiona na mocy wzajemnie uzgodnionych warunków".(3) Dnia 5 listopada 2002 r., Rada zatwierdziła negocjacje w celu odnowienia obecnej Umowy, oraz również przewidziała dla negocjacji tymczasowe stosowanie odnowionej Umowy. To stosowanie tymczasowe umożliwia podmiotom izraelskim uczestniczenie w pierwszych zaproszeniach do składania projektów na mocy szóstego programu ramowego.(4) Negocjacje przyniosły efekt w parafowaniu projektu Umowy dnia 17 grudnia 2002 r. przez upoważnionych przedstawicieli obydwu Stron.(5) Z zastrzeżeniem możliwych wniosków w późniejszym terminie, Umowa parafowana dnia 17 grudnia 2002 r. powinna zostać podpisana i powinno dokonać się zapewnienia jej tymczasowego stosowania wraz z podpisaniem,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Podpisanie Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia wymienionej Umowy.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.Artykuł 3Umowę stosuje się na zasadach tymczasowych wraz z podpisaniem.Sporządzono w Brukseli, dnia 13 maja 2003 r.W imieniu RadyA.-A. TsochatzopoulosPrzewodniczący[1] Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 50.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE, Euratom) 2015/1701 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/393

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE, EURATOM) 2015/1701
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsięwzięcia (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsięwzięciu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05306/2015 – C8-0049/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając decyzję Rady 2007/198/Euratom z dnia 27 marca 2007 r. powołującą Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej oraz przyznającą mu określone korzyści (5), w szczególności jej art. 5 ust. 3,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7),

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0108/2015),

         1.

            udziela dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej absolutorium z wykonania budżetu Wspólnego Przedsięwzięcia za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia ich publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 452 z 16.12.2014, s. 44.

         (2)  Dz.U. C 452 z 16.12.2014, s. 45.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 58.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie wykonania decyzji 77/270/Euratom upoważniającej Komisję do emisji pożyczek w ramach Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31977D0271

Dziennik Urzędowy L 088 , 06/04/1977 P. 0011 - 0011 Specjalne wydanie greckie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0121  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 12 Tom 3 P. 0026  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 12 Tom 3 P. 0026  Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0013  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0013

		Decyzja Radyz dnia 29 marca 1977 r.w sprawie wykonania decyzji 77/270/Euratom upoważniającej Komisję do emisji pożyczek w ramach Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych(77/271/EURATOM)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,uwzględniając decyzję Rady 77/270/Euratom z dnia 29 marca 1977 r. upoważniającą Komisję do emisji pożyczek w ramach Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych [1], w szczególności jej art. 1,a także mając na uwadze, co następuje: maksymalna kwota pożyczek, które Komisja ma prawo wyemitować w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, powinna wynosić 500 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych;Komisja powinna odpowiednio poinformować Radę, gdy całkowita wartość dokonanych operacji pożyczkowych wyniesie 300 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych, tak aby Rada mogła, w świetle osiągniętych wyników, podjąć decyzję w sprawie ustalenia nowej kwoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł jedynyPożyczki przewidziane w art. 1 decyzji 77/270/Euratom można zaciągnąć na kwotę nieprzekraczającą 500 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych; Europejska jednostka rozliczeniowa jest określona w decyzji 75/250/EWG [2].Gdy całkowita wartość dokonanych operacji pożyczkowych wyniesie 300 milionów europejskich jednostek rozliczeniowych, Komisja poinformuje o tym Radę, która, stanowiąc jednomyślnie, możliwie jak najszybciej podejmuje decyzję w sprawie ustalenia nowej kwoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 29 marca 1977 r.W imieniu RadyT. BennPrzewodniczący[1] Dz.U. L 88 z 6.4.1977, str. 9.[2] Dz.U. L 104 z 24.4.1975, str. 35.--------------------------------------------------


title: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE, Euratom) 2017/1543 z dnia 6 września 2017 r. w sprawie mianowania sędziego Sądu

text:
               14.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 236/22

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH (UE, Euratom) 2017/1543
   z dnia 6 września 2017 r.
   w sprawie mianowania sędziego Sądu
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 48 Protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 (1), przewiduje, że Sąd od dnia 1 września 2016 r. składa się z 47 sędziów. Art. 2 lit. b) przywołanego rozporządzenia określa długość kadencji siedmiu dodatkowych sędziów w taki sposób, aby skorelować koniec tej kadencji z częściowym odnowieniem składu Sądu, które będzie miało miejsce w dniu 1 września 2019 r. i w dniu 1 września 2022 r.

               (2)

               W związku z tym na stanowisko dodatkowego sędziego Sądu przedstawiono kandydaturę Geerta DE BAERE.

               (3)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował kandydaturę Geerta DE BAERE na stanowisko sędziego Sądu.

               (4)

               Należy dokonać mianowania Geerta DE BAERE na okres od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji do dnia 31 sierpnia 2022 r.,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Geert DE BAERE zostaje mianowany sędzią Sądu na okres od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji do dnia 31 sierpnia 2022 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 września 2017 r.

         K. TAEL

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające Protokół nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 14).