title: 2014/365/UE: Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 30 do Porozumienia EOG w sprawie szczególnych postanowień dotyczących organizacji współpracy w dziedzinie statystyki

text:
               18.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 178/14

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 czerwca 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 30 do Porozumienia EOG w sprawie szczególnych postanowień dotyczących organizacji współpracy w dziedzinie statystyki

      (2014/365/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie — między innymi — Protokołu 30 do Porozumienia EOG.

               (3)

               Załącznik XXI do Porozumienia EOG zawiera przepisy szczegółowe dotyczące statystyki.

               (4)

               Program statystyczny EOG na lata 2014–2017 powinien opierać się na rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013 (3) zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1383/2013 (4) i powinien obejmować te elementy programu, które są niezbędne do opisu i monitorowania wszystkich istotnych gospodarczych, społecznych i środowiskowych aspektów Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

               (5)

               Program statystyczny EOG na lata 2003–2007 nie ma już zastosowania i powinien w związku z tym zostać usunięty z tekstu Porozumienia EOG.

               (6)

               Protokół 30 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie takiej szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.

               (7)

               Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany Protokołu 30 do Porozumienia EOG w sprawie szczególnych postanowień dotyczących organizacji współpracy w dziedzinie statystyki, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         Y. MANIATIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie Europejskiego programu statystycznego 2013–2017 (Dz.U. L 39 z 9.2.2013, s. 12).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1383/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 99/2013 w sprawie Europejskiego programu statystycznego 2013–2017 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 84).

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR .../2014
      z dnia
      zmieniająca Protokół 30 do Porozumienia EOG w sprawie szczególnych postanowień dotyczących organizacji współpracy w dziedzinie statystyki
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Program statystyczny EOG na lata 2014–2017 powinien opierać się na rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013 (1) zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1383/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 99/2013 w sprawie Europejskiego programu statystycznego 2013–2017 (2) i powinien obejmować te elementy programu, które są niezbędne do opisu i monitorowania wszystkich istotnych gospodarczych, społecznych i środowiskowych aspektów Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

                  (2)

                  Program statystyczny EOG na lata 2003–2007 nie ma już zastosowania i powinien w związku z tym zostać usunięty z tekstu Porozumienia EOG.

                  (3)

                  Protokół 30 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie takiej szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W protokole 30 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  rok „2013” w tytule art. 5 zastąpiony zostaje latami „2013–2017”;

                  2)

                  w art. 5 ust. 1 dodaje się, co następuje:
                  „zmienione:

                              —

                                 32013 R 1383: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1383/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 84).”;

                  3)

                  w art. 5 ust. 2 datę „31 grudnia 2013 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2017 r.”;

                  4)

                  art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                  „Urząd Statystyczny EFTA oraz Eurostat opracowują wspólnie szczegółowy roczny program statystyczny EOG na lata 2013–2017. Roczny program statystyczny EOG opiera się na rocznym programie prac opracowanym przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 99/2013, i jest sporządzany równolegle z tym programem. Roczny program statystyczny EOG jest zatwierdzany przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.”;

                  5)

                  art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
                  „Zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia i należącego do niego rozporządzenia finansowego, państwa EFTA wnoszą wkład finansowy w wysokości 75 % kwoty wykazanej w pozycjach budżetowych 29 02 05 (Europejski program statystyczny 2013–17) i 29 01 04 05 (Polityka dotycząca informacji statystycznych — wydatki na administrację i zarządzanie) w budżecie Unii Europejskiej na 2013 r., oraz w wysokości 75 % kwoty wykazanej w pozycjach budżetowych 29 02 01 (Europejski program statystyczny 2013–17) i 29 01 04 01 (Polityka dotycząca informacji statystycznych — wydatki na administrację i zarządzanie) w budżecie Unii Europejskiej na lata 2014–2017.”;

                  6)

                  uchyla się art. 2.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (3).
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze

               Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L 39 z 9.2.2013, s. 12.

         (2)  Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 84.

         (3)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady 2011/169/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/638/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei

text:
               22.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 76/59

         DECYZJA RADY 2011/169/WPZiB
   z dnia 21 marca 2011 r.
   dotycząca zmiany decyzji 2010/638/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 października 2009 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2009/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei (1), co było odpowiedzią na brutalne stłumienie przez siły bezpieczeństwa demonstracji politycznych w Konakry w dniu 28 września 2009 r.

               (2)

               W dniu 25 października 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/638/WPZiB (2) przedłużającą stosowanie środków ograniczających do dnia 27 października 2011 r. i uchylającą wspólne stanowisko 2009/788/WPZiB.

               (3)

               Decyzja 2010/638/WPZiB powinna zostać zmieniona w związku z sytuacją polityczną i sprawozdaniem międzynarodowej komisji śledczej upoważnionej do zbadania okoliczności wydarzeń, które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji Rady 2010/638/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby uniemożliwić wjazd na swoje terytoria lub przejazd przez nie osób wskazanych przez międzynarodową komisję śledczą, odpowiedzialnych za wydarzenia, które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei, oraz osób z nimi powiązanych, wymienionych w załączniku.”;

               2)

               art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Zamrożone zostają wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze stanowiące własność, znajdujące się w posiadaniu lub pod kontrolą osób wskazanych przez międzynarodową komisję śledczą, odpowiedzialnych za wydarzenia, które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei, oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych, wymienionych w załączniku.”;

               3)

               załącznik do decyzji 2010/638/WPZiB zostaje zastąpiony załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 281 z 28.10.2009, s. 7.

      (2)  Dz.U. L 280 z 26.10.2010, s. 10.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK

               Wykaz osób, o których mowa w art. 3 i 4

                        Nazwisko
                        (i ewent. pseudonimy)

                        Informacje identyfikujące
                        (data i miejsce urodzenia (data ur. i miejsce ur.), numer paszportu (paszp.)/dowodu tożsamości itd.)

                        Uzasadnienie

                        1.

                        kapitan Moussa Dadis CAMARA

                        data ur.: 1.1.1964 r. lub 29.12.1968 r.
                        paszp.: R0001318

                        wskazany przez międzynarodową komisję śledczą jako osoba odpowiedzialna za wydarzenia które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei

                        2.

                        komendant Moussa Tiégboro CAMARA

                        data ur.: 1.1.1968 r.
                        paszp.: 7190

                        wskazany przez międzynarodową komisję śledczą jako osoba odpowiedzialna za wydarzenia, które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei

                        3.

                        pułkownik dr Abdoulaye Chérif DIABY

                        data ur.: 26.2.1957 r.
                        paszp.: 13683

                        wskazany przez międzynarodową komisję śledczą jako osoba odpowiedzialna za wydarzenia, które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei.

                        4.

                        porucznik Aboubacar Chérif (alias Toumba) DIAKITÉ

                        wskazany przez międzynarodową komisję śledczą jako osoba odpowiedzialna za wydarzenia, które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei

                        5.

                        porucznik Jean-Claude PIVI (alias Coplan)

                        data ur.: 1.1.1960 r.

                        wskazany przez międzynarodową komisję śledczą jako osoba odpowiedzialna za wydarzenia, które miały miejsce w dniu 28 września 2009 r. w Gwinei”


title: 2013/611/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/328

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011
   (2013/611/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich za rok budżetowy 2011 (1) wraz z odpowiedziami Agencji,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 30,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0079/2013),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 202.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 31 marca 1992 r. w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych

text:
Ważna informacja prawna

|

31992D0242

Dziennik Urzędowy L 123 , 08/05/1992 P. 0019 - 0025 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 16 Tom 2 P. 0025  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 16 Tom 2 P. 0025

		Decyzja Radyz dnia 31 marca 1992 r.w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych(92/242/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:Wspólnota, mając za cel, poprzez ustanowienie wspólnego rynku i stopniowe zbliżanie polityki gospodarczej Państw Członkowskich, wspieranie we Wspólnocie harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej, ciągłą i zrównoważoną ekspansję, zwiększenie stabilności, przyspieszenie podnoszenia poziomu życia i zacieśnienie związków między Państwami Członkowskimi;informacje przechowywane, przetwarzane i przekazywane drogą elektroniczną odgrywają coraz większą rolę w działalności gospodarczej i społecznej;pojawienie się skutecznej komunikacji ogólnoświatowej i powszechnego korzystania z elektronicznego przetwarzania oraz przekazywania informacji uwydatnia potrzebę jej właściwej ochrony;Parlament Europejski na swych posiedzeniach i w przyjmowanych rezolucjach wielokrotnie podkreślał znaczenie bezpieczeństwa systemów informatycznych;Komitet Ekonomiczno-Społeczny zwrócił uwagę na potrzebę zajęcia się zagadnieniami dotyczącymi bezpieczeństwa systemów informatycznych w formach działania Wspólnoty, zwłaszcza w związku z wpływem tego bezpieczeństwa na wprowadzenie rynku wewnętrznego;formy działania na poziomie krajowym, międzynarodowym i wspólnotowym dostarczają dobrych ku temu podstaw;istnieje ścisły związek między telekomunikacją, technologią informatyczną, normalizacją, rynkiem informatycznym a rynkiem informacji politykami w dziedzinie badań, rozwoju i technologii, a także wszelkimi pracami już podjętymi w tych obszarach przez Wspólnotę;właściwe jest zapewnienie, aby wysiłki i starania zostały połączone poprzez wykorzystanie istniejących opracowań krajowych i międzynarodowych oraz promowanie współpracy między głównymi zainteresowanymi stronami; właściwe jest zatem postępowanie w ramach spójnego planu działania;złożoność problematyki bezpieczeństwa systemów informatycznych wymaga opracowania strategii umożliwiającej swobodny przepływ informacji w obrębie jednolitego rynku przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa korzystania z systemów informatycznych w całej Wspólnocie;każde Państwo Członkowskie odpowiedzialne jest za uwzględnienie ograniczeń nakładanych przez zasady bezpieczeństwa ogólnego i porządku publicznego;odpowiedzialność Państw Członkowskich w tym zakresie implikuje konieczność opracowania uzgodnionego podejścia do tej problematyki, opartego na bliskiej współpracy z wyższymi urzędnikami Państw Członkowskich;należy przyjąć przepis dotyczący planu działania na okres pierwszych dwudziestu czterech miesięcy i powołania Komitetu Wyższych Urzędników o długoterminowej kadencji, który będzie ciałem doradczym Komisji odnośnie do form działania w obszarze bezpieczeństwa systemów informatycznych;uznano, że na realizację działań w okresie pierwszych 24 miesięcy niezbędna jest kwota 12 milionów ECU;w kontekście obecnej perspektywy finansowej niezbędne potrzeby w zakresie środków na 1992 r. ocenia się na 2 miliony ECU;kwoty, jakie mają być przeznaczone na finansowanie programu w okresie po roku budżetowym 1992, będą stanowić część obowiązujących ram finansowych Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym przyjmuje się działania w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych. Obejmują one:- opracowanie ogólnej strategii bezpieczeństwa systemów informatycznych (plan działań) na wstępny okres 24 miesięcy, i- ustanowienie Zespołu Wyższych Urzędników o długoterminowej kadencji, który będzie ciałem doradczym Komisji w sprawach działań, jakie będą podejmowane w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych, zwanego dalej "Komitetem".Artykuł 21. Komisja regularnie zasięga opinii Komitetu w sprawach dotyczących bezpieczeństwa systemów informatycznych w obszarach różnych działań podejmowanych przez Wspólnotę, zwłaszcza w zakresie określania strategii prac i programów.2. Plan działań, jak podano w Załączniku, obejmuje prace przygotowawcze w zakresie następującej tematyki:I. opracowanie strategicznych ram dla bezpieczeństwa systemów informatycznych;II. określenie wymagań użytkownika i usługodawcy w celu zapewnienia bezpieczeństwa systemów informatycznych;III zaspokajanie bieżących i tymczasowych potrzeb użytkowników, dostawców oraz usługodawców;IV. opracowanie specyfikacji, normalizacji, oceny i certyfikacji w odniesieniu do bezpieczeństwa systemów informatycznych;V. opracowania dotyczące technologii i eksploatacji w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych;VI. zapewnienie bezpieczeństwa systemów informatycznych.Artykuł 31. Fundusze Wspólnoty, ocenione jako niezbędne do realizacji działań w okresie początkowym, wynoszą 12 milionów ECU, w tym 2 miliony ECU na 1992 r. w ramach perspektywy finansowej na lata 1988-1992.Kwota niezbędna w dalszym okresie do realizacji programu powinna zostać ujęta w obowiązujących ramach finansowych Wspólnoty.2. Władza budżetowa określa środki przyznawane na każdy rok finansowy przy uwzględnieniu zasad należytego zarządzania, określonego w art. 2 rozporządzenia finansowego, stosowanego dla ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.Artykuł 4Grupa niezależnych ekspertów dokona na potrzeby Komisji oceny postępów osiągniętych w początkowej fazie działań. Sprawozdanie tej grupy ekspertów, wraz z ewentualnymi komentarzami Komisji, przedstawione zostaje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.Artykuł 51. Za realizację działań odpowiedzialna jest Komisja. Komisja wspomagana jest przez komitet doradczy, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczyć będzie przedstawiciel Komisji.2. Plan działań realizowany jest zgodnie z celami określonymi w art. 2, a w miarę potrzeb uaktualniany. Plan określa szczegółowo cele i rodzaje działań, jakie mają być podejmowane, a także ustalenia w sprawach finansowych z nim związanych. Opierając się na tym planie, Komisja wystosowuje zaproszenie do składania odpowiednich wniosków.3. Plan działań realizowany jest przy ściślej współpracy z reprezentantami branży. Uwzględnia, wspiera i uzupełnia europejską i międzynarodową działalność normalizacyjną w zakresie prowadzonych w tej dziedzinie prac.Artykuł 61. Procedura ustanowiona w art. 7 stosuje się do:- środków dotyczących polityki Wspólnoty w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych.2. Procedura ustanowiona w art. 8 stosuje się do:- przygotowania i uaktualniania planu działania, określonego w art. 5;- treści zaproszeń do składania wniosków, oceny tych wniosków i szacowania kwoty udziału Wspólnoty w środkach w przypadku, kiedy kwota ta przekracza 20000 tysięcy ECU;- współpracy wszystkich organizacji pozawspólnotowych we wszelkich rodzajach działalności podejmowanej na mocy niniejszej decyzji;- ustaleń dotyczących upowszechniania, ochrony i wykorzystywania wyników podejmowanych środków;- środków, jakie mają być podejmowane w celu oceny działań.3. W przypadku gdy kwota udziału Wspólnoty w środkach nie przekracza dwustu tysięcy ECU, Komisja zasięga opinii Komitetu w sprawie środków, jakie mają być podjęte, i poinformuje Komitet o wynikach tej oceny.Artykuł 7Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wydaje na temat tego projektu swą opinię w czasie, wyznaczonym przez przewodniczącego Komitetu w zależności od pilności sprawy; w miarę potrzeb w drodze głosowania.Opinia zostaje sporządzona w formie Protokołu. Ponadto Państwo Członkowskie ma prawo zażądać odnotowania swojego stanowiska w Protokole.Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak największym zakresie. Informuje ona również Komitet o zakresie, w jakim opinia ta została uwzględniona.Artykuł 8Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wydaje na temat tego projektu swą opinię w czasie, wyznaczonym przez przewodniczącego Komitetu w zależności od pilności sprawy. Opinia ta jest przyjmowana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji. Głosy oddane przez Państwa Członkowskie reprezentowane w Komitecie są ważone w sposób ustalony w tym artykule. Przewodniczący Komitetu nie bierze udziału w głosowaniu.Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu albo jeżeli nie przedstawiono żadnej opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie propozycje dotyczące środków, jakie mają zostać podjęte. Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.Jeżeli przed upływem trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, Rada nie podjęła żadnych czynności, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję, z wyjątkiem przypadku, kiedy Rada podjęła decyzję negatywną co do wspomnianych środków zwykłą większością.Sporządzono w Brukseli, dnia 31 marca 1992 r.W imieniu RadyVitor MartinsPrzewodniczący[1] Dz.U. C 268 z 5.11.1990, str. 18.[2] Dz.U. C 94 z 13.3.1992.[3] Dz.U. C 159 z 17.6.1991, str. 38.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKKierunki działań w skrócieKIERUNKI PLANU DZIAŁAŃ W DZIEDZINIE BEZPIECZEŃSTWA SYSTEMÓW INFORMATYCZNYCHWPROWADZENIECelem planu działań jest opracowanie ogólnej strategii, zmierzającej do zapewnienia użytkownikom i autorom informacji przechowywanych w postaci elektronicznej, przetwarzanych lub przesyłanych odpowiedniego zabezpieczenia systemów informatycznych przed przypadkowymi lub umyślnymi zagrożeniami.Plan działań uwzględnia i uzupełnia ogólnoświatowe prace normalizacyjne w tej dziedzinie.Plan ten obejmuje następujące kierunki działania:- opracowanie strategicznych ram dla bezpieczeństwa systemów informatycznych;- określenie wymagań użytkownika i usługodawcy związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa systemów informatycznych;- zaspokajanie bieżących i tymczasowych potrzeb użytkowników, dostawców oraz usługodawców;- opracowanie specyfikacji, normalizacji, oceny i certyfikacji w odniesieniu do bezpieczeństwa systemów informatycznych;- opracowania dotyczące technologii i eksploatacji w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych;- zapewnienie bezpieczeństwa systemów informatycznych.Plan działań wykonywany jest przez Komisję, w ścisłym związku z odpowiednimi działaniami Państwach Członkowskich i w połączeniu ze stosownymi pracami badawczo-rozwojowymi we Wspólnocie.1. Kierunek działań I — opracowanie strategicznych ram dla bezpieczeństwa systemów informatycznych1.1. ZagadnieniaBezpieczeństwo systemów informatycznych jest uważane za coraz bardziej powszechną jakość, niezbędną w nowoczesnym społeczeństwie. Usługi dotyczące informacji w postaci elektronicznej wymagają bezpiecznej infrastruktury telekomunikacyjnej, bezpiecznego sprzętu i oprogramowania, a także bezpiecznego wykorzystywania tych informacji i zarządzania nimi. Istnieje potrzeba ustanowienia ogólnej strategii, uwzględniającej wszelkie aspekty bezpieczeństwa systemów informatycznych, unikając rozwiązań cząstkowych. Każda strategia bezpieczeństwa informacji przetwarzanych drogą elektroniczną musi odzwierciedlać wolę funkcjonowania społeczeństwa w sposób efektywny, niemniej jednak przy posiadaniu odpowiednich zabezpieczeń w szybko zmieniającym się świecie.1.2. CeleAby pogodzić cele społeczne, ekonomiczne i polityczne z celami i wyborami technicznymi, funkcjonalnością i kwestiami prawnymi Wspólnoty w aspekcie międzynarodowym, należy ustanowić ramy o charakterze strategicznym. Podmioty tego sektora, pracujące razem nad stworzeniem wspólnego sposobu widzenia tego zagadnienia, muszą określić ten delikatny stan równowagi między różnymi kwestiami, celami i ograniczeniami oraz uzgodnić strategiczne ramy. Są to warunki wstępne pogodzenia interesów i potrzeb zarówno w tworzeniu polityki postępowania, jak i opracowań przemysłowych.1.3. Stan obecny i kierunki rozwojuStan obecny charakteryzuje się narastającą świadomością potrzeby działań. Jednakże w sytuacji braku inicjatyw dotyczących koordynacji wysiłków i zamierzeń wydaje się, że rozproszenie wysiłków w różnych sektorach doprowadzi do sytuacji, która w istocie będzie sprzeczna ze stanem, jaki zamierza się osiągnąć oraz generować będzie narastające i coraz poważniejsze problemy prawne, społeczne i ekonomiczne.1.4. Wymagania, opcje i priorytetyTakie wspólne ramy działania wymagają ujęcia i odniesienia się do analizy ryzyka i zarządzania ryzykiem dotyczących wrażliwości informacji i związanych z nią usług, dostosowania przepisów ustawowych i wykonawczych związanych z nadużywaniem i niewłaściwym wykorzystaniem techniki komputerowej i telekomunikacyjnej, infrastruktury administracyjnej, łącznie z polityką bezpieczeństwa i sposobami jej wprowadzania w życie w sposób efektywny przez różne gałęzie przemysłu i branże, a także spraw społecznych i kwestii prywatności (np. stosowania identyfikacji, uwierzytelnienia, uznawania i być może systemów autoryzacji w społeczeństwie demokratycznym).Muszą być podane jasne wytyczne co do opracowania fizycznej i logicznej architektury służącej bezpiecznemu rozpowszechnianiu informacji, ustalaniu norm, wskazówek i definicji produktów oraz usług zabezpieczających, opracowaniom pilotażowym i prototypowym w celu określenia efektywności różnych struktur administracyjnych, konstrukcji i norm związanych z potrzebami określonych działów gospodarki.Należy wytwarzać świadomość potrzeby bezpieczeństwa, aby w ten sposób wpływać na stosunek użytkowników do narastających obaw związanych z bezpieczeństwem technologii informatycznych.2. Kierunek działań II — określenie wymagań użytkownika i usługodawcy związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa systemów informatycznych2.1. ZagadnieniaBezpieczeństwo systemów informatycznych jest nieodłącznym warunkiem wstępnym integralności i wiarygodności dla zastosowań gospodarczych, własności intelektualnej i poufności. Prowadzi to w sposób nieuchronny do trudności w utrzymaniu równowagi, a czasami wyborów, między zobowiązaniem do wolnego handlu a zobowiązaniem do zapewnienia prywatności i zabezpieczenia własności intelektualnej. Wybory takie, aby mogły spełniać swoje cele w tym zakresie i uwzględniać kompromisy, muszą być oparte na pełnym uznaniu i zrozumieniu wymagań oraz wpływu możliwych opcji na bezpieczeństwo systemów informatycznych.Z wymagań użytkownika wynika bezpieczeństwo funkcjonowania systemów informatycznych współzależne od uwarunkowań technologicznych, eksploatacyjnych i prawnych. Dlatego też systematyczne badanie wymagań bezpieczeństwa systemów informatycznych stanowi podstawowy element opracowania właściwych i skutecznych środków.2.2. CeleUstalenie charakteru i właściwości wymagań użytkowników oraz usługodawców, a także ich stosunku do środków bezpieczeństwa systemów informatycznych2.3. Stan obecny i kierunki rozwojuDotychczas nie podejmowano wspólnych wysiłków w celu określenia szybko rozwijających się i zmieniających wymagań głównych podmiotów zainteresowanych bezpieczeństwem systemów informatycznych. Państwa Członkowskie Wspólnoty określiły wymagania dotyczące harmonizacji działań państwowych (zwłaszcza w zakresie kryteriów oceny bezpieczeństwa IT). Jednolite kryteria oceny i zasady wzajemnego uznawania certyfikatów oceny mają tu znaczenie podstawowe.2.4. Wymagania, opcje i priorytetyZa podstawę spójnego i przejrzystego traktowania uzasadnionych potrzeb uczestników tych działań uznano potrzebę opracowania uzgodnionej klasyfikacji wymagań użytkownika i ich stosunku do zapewnienia bezpieczeństwa systemów informatycznych.Za ważne uznano również zdefiniowanie wymagań co do legislacji, przepisów i kodeksów postępowania w świetle oceny trendów w charakterystyce usług i technologii, rozpoznanie alternatywnych strategii umożliwiających spełnienie celów poprzez przepisy o charakterze administracyjnym, usługowym, eksploatacyjnym i technicznym, a także ocenę skuteczności, wygody użytkownika w posługiwaniu się systemem oraz kosztów alternatywnych opcji i strategii bezpieczeństwa dotyczących użytkownika, usługodawców i operatorów.3. Kierunek działań III — rozwiązania zaspokajające bieżące i tymczasowe potrzeby użytkowników, dostawców i usługodawców3.1. ZagadnienieObecnie możliwe jest skuteczne zabezpieczenie komputerów przed nieuprawnionym dostępem ze świata zewnętrznego poprzez tzw. odizolowanie, tzn. użycie konwencjonalnych środków organizacyjnych i fizycznych. Stosuje się to również do komunikacji elektronicznej w obrębie zamkniętej grupy użytkowników korzystających z sieci dedykowanej. Sytuacja staje się zupełnie odmienna, gdy informacje są wymieniane między grupami użytkowników lub dostarczane poprzez sieć publiczną bądź ogólnie dostępną. Zarówno technologia, terminale, czy usługi, jak i normy oraz procedury, które zapewniałyby porównywalne bezpieczeństwo systemów informatycznych, generalnie są w tym przypadku nieosiągalne.3.2. CeleCelem musi być dostarczenie, w formie krótkiego opisu, rozwiązań, które mogą zaspokajać najpilniejsze potrzeby użytkowników, usługodawców i producentów. Obejmuje to stosowanie wspólnych kryteriów oceny bezpieczeństwa technologii informacji, które należy traktować jako sprawę otwartą w przyszłych wymaganiach i rozwiązaniach.3.3. Stan obecny i kierunki rozwojuNiektóre grupy użytkowników opracowały techniki i procedury przeznaczone do swoich własnych, specjalnych celów, odpowiadające w szczególności potrzebom uwierzytelniania, integralności i uznawania. Generalnie stosowane są karty magnetyczne lub karty procesorowe Niektórzy stosują mniej lub bardziej wymyślne techniki kryptograficzne. Często wymagało to zdefiniowania specyficznych "władz" grupy użytkowników. Trudno jest jednak tak uogólnić te techniki i metody, aby spełniały one wymagania otwartego środowiska.Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna ISO pracuje nad Bezpieczeństwem Systemów Informatycznych w modelu OSI (Otwartym Połączeniu Systemów) (ISO DIS 7498-2) oraz w związku ze standardem X400 wraz z Międzynarodowym Komitetem Doradczym ds. telefonii i telegrafii (CCITT). Istnieje również możliwość umieszczenia segmentów zabezpieczających w wiadomościach. Uwierzytelnianie, integralność i uznawanie są traktowane jako część wiadomości (EDIFACT) a także jako część usługi przekazywania komunikatu (MHS) w standardzie X400.Obecnie prawne ramy elektronicznej wymiany danych (EDI) są ciągle na etapie prac koncepcyjnych. Międzynarodowa Izba Handlu opublikowała jednolite zasady postępowania przy wymianie danych handlowych przez telekomunikacyjne sieci.Kilka państw (np. Niemcy, Francja, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone) opracowało lub jest w trakcie opracowywania kryteriów oceny wiarygodności produktów i systemów informatycznych oraz telekomunikacyjnych, a także i odpowiadających temu procedur umożliwiających dokonywanie takich ocen. Kryteria te zostały uzgodnione z producentami krajowymi i będą prowadzić do wzrostu liczby wiarygodnych produktów i systemów, poczynając od prostych produktów. Ustanowienie narodowych organizacji, które będą dokonywały tych ocen i oferowały certyfikację, wesprze ten kierunek rozwoju.Zapewnienie poufności uważane jest przez większość użytkowników za rzecz mniej ważną i pilną. W przyszłości jednakże sytuacja ta prawdopodobnie się zmieni, ponieważ zaawansowane usługi telekomunikacyjne, a w szczególności usługi mobilne staną się wszechobecne.3.4. Wymagania, opcje i priorytetyJest rzeczą bardzo ważną, aby jak najszybciej opracować procedury, normy, produkty i narzędzia odpowiednie do zapewnienia bezpieczeństwa zarówno w systemach informatycznych jako takich (komputery, urządzenia peryferyjne), jak i w publicznych sieciach komunikacyjnych. Wysoki priorytet powinien zostać nadany uwierzytelnianiu, integralności i uznawania. Powinny zostać przeprowadzone projekty pilotażowe w celu ustalenia stosowności proponowanych rozwiązań. Do rozwiązania potrzeb priorytetowych dotyczących EDI można wykorzystać program TEDIS w zakresie bardziej ogólnej treści tego planu działań.4. Kierunek działań IV — opracowanie specyfikacji, normalizacji, oceny i certyfikacji w odniesieniu do bezpieczeństwa systemów informatycznych4.1. ZagadnienieWymagania bezpieczeństwa systemów informatycznych są bardzo szerokie i powszechne, dlatego kluczową sprawą staje się wspólna specyfikacja i normalizacja. Brak uzgodnionych norm i specyfikacji dotyczących bezpieczeństwa technologii informatycznej może stanowić główną barierę dla rozwoju gospodarczego i społecznego procesów opartych na wykorzystywaniu informacji i usług z tym związanych. Wymagane jest również podjęcie działań mających na celu przyśpieszenie rozwoju oraz wykorzystanie technologii i norm w kilku obszarach związanych z sieciami komunikacyjnymi i komputerowymi, które to obszary mają ogromne znaczenie dla użytkowników, przemysłu i administracji.4.2. CeleNależy podjąć wysiłki w celu zapewnienia środków wspierających i realizujących określone funkcje zabezpieczające w ogólnych obszarach OSI, ONP, ISDN/IBC oraz zarządzania siecią. Z natury rzeczy z normalizacją i specyfikacją związane są techniki i metody wymagane przy weryfikacji, włączając w to certyfikację zapewniającą wzajemne uznanie. Tam, gdzie to możliwe należy wspierać rozwiązania uzgodnione na szczeblu międzynarodowym. Należy również zachęcać do rozwoju i wykorzystywania systemów komputerowych posiadających funkcje zabezpieczające.4.3. Stan obecny i kierunki rozwojuPoważne inicjatywy w kierunku zapewnienia bezpieczeństwa systemów informatycznych podjęły w szczególności Stany Zjednoczone. W Europie temat ten rozpatrywany jest w ramach zagadnień normalizacji technologii informatycznych i telekomunikacyjnych w kontekście Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) i Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego (CEN)/Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego Elektrotechniki (CENELEC) podczas prac przygotowawczych Międzynarodowego Komitetu Doradczego ds. telefonii i telegrafii (CCITT) oraz Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) w tym obszarze.Zważywszy na coraz większe znaczenie tych zagadnień, Stany Zjednoczone gwałtownie intensyfikują prace, a zarówno producenci, jak i usługodawcy zwiększają swoje wysiłki. W Europie podobne działania rozpoczęły niezależnie Francja, Niemcy i Wielka Brytania, ale łączenie wysiłków w tym kierunku następuje bardzo powoli, w porównaniu do Stanów Zjednoczonych.4.4. Wymagania, opcje ipriorytetyW dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych z natury rzeczy istnieje bardzo ścisły związek między aspektami prawnymi, eksploatacyjnymi, administracyjnymi i technicznymi. Uregulowania prawne powinny znaleźć odzwierciedlenie w normach, a przepisy dotyczące bezpieczeństwa systemów informatycznych powinny spełniać normy i uregulowania w sposób możliwy do sprawdzenia. W kilku aspektach uregulowania wymagają specyfikacji, która wykracza poza konwencjonalny zakres normalizacji, tj. obejmuje kodeks postępowania. Wymagania dotyczące norm i kodeksów postępowania istnieją we wszystkich obszarach bezpieczeństwa systemów informatycznych i dlatego powinno zostać wprowadzone rozróżnienie między wymaganiami ochronnymi, które służą celom bezpieczeństwa, a pewnymi wymaganiami technicznymi, które mogą być powierzone właściwym europejskim instytucjom normalizacyjnym (CEN/CENELEC/ETSI).Specyfikacje i normy muszą obejmować usługi zapewniające bezpieczeństwo systemów informatycznych (uwierzytelnienie osób i instytucji/firm, protokoły uznawania, prawnie akceptowalne dowody elektroniczne, kontrola upoważnień), usługi komunikowania się tych systemów (zapewnienie prywatności przesyłania obrazu, prywatności bezprzewodowej transmisji głosu i danych i, zabezpieczenia baz danych i obrazów, bezpieczeństwo usług zintegrowanych), zarządzanie komunikacją systemów i jej bezpieczeństwem (system kodów publicznych/prywatnych do pracy w sieciach otwartych, ochrona zarządzania siecią, ochrona usługodawcy) oraz ich certyfikację (kryteria i poziomy pewności, procedury zapewnienia bezpieczeństwa systemów informatycznych).5. Kierunek działań V — opracowania dotyczące technologii i eksploatacji w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych5.1. ZagadnienieSystematyczne badania i rozwój technologii, umożliwiające stosowanie rozwiązań efektywnych gospodarczo i zadowalających z punktu widzenia ich funkcjonalności w odniesieniu do wielu obecnych i przyszłych wymagań bezpieczeństwa systemów informatycznych, jest warunkiem wstępnym rozwoju rynku usług i konkurencyjności gospodarki europejskiej jako całości.Wszelkie opracowania dotyczące bezpieczeństwa systemów informatycznych będą musiały mieścić w sobie zarówno aspekty bezpieczeństwa sprzętu komputerowego, jak i bezpieczeństwa komunikacji, ponieważ większość dzisiejszych systemów stanowią systemy dystrybucji, a dostęp do nich odbywa się poprzez usługi komunikacyjne.5.2. CeleSystematyczne badania i rozwój technologii, umożliwiające stosowanie rozwiązań efektywnych gospodarczo i zadowalających z punktu widzenia ich funkcjonalności i w odniesieniu do wielu obecnych i przyszłych wymagań bezpieczeństwa systemów informatycznych5.3. Wymagania, opcje i priorytetyPrace nad bezpieczeństwem systemów informatycznych będą wymagały zajęcia się strategiami rozwoju i wdrażania, technologiami oraz integracją i weryfikacją.Strategiczne prace badawczo-rozwojowe będą musiały objąć modele koncepcyjne systemów bezpiecznych (chroniących przed zagrożeniami, nieuprawnionymi modyfikacjami i odmową usługi), modele funkcjonalne, modele ryzyka i architekturę zapewniającą bezpieczeństwo.Prace badawczo-rozwojowe zorientowane na technologię będą musiały objąć uwierzytelnianie użytkowników i wiadomości (np. poprzez analizę głosu i podpis elektroniczny), interfejsy techniczne i protokoły kodowania, mechanizmy kontroli dostępu oraz metody wdrażania bezpiecznych systemów z możliwością ich kontrolowania.Weryfikacja i zatwierdzenie bezpieczeństwa systemu technicznego oraz możliwość jego zastosowania byłyby sprawdzane poprzez plany integracji i weryfikacji.W uzupełnieniu do konsolidacji i opracowywania technologii zabezpieczeń wymagane będą pewne środki towarzyszące, związane ze stworzeniem, utrzymywaniem i spójnym stosowaniem norm, a także z zatwierdzaniem oraz certyfikacją produktów informatycznych i telekomunikacyjnych w odniesieniu do właściwości ich bezpieczeństwa, z zatwierdzaniem i certyfikacją metod projektowania oraz wdrażania systemów włącznie.Do wspierania projektów współpracy, w fazie przedkonkurencyjnej i przednormatywnej, mógłby zostać wykorzystany trzeci wspólnotowy ramowy program badawczo-rozwojowy.6. Kierunek działań VI — zapewnienie bezpieczeństwa systemów informatycznych6.1. ZagadnieniaW zależności od właściwego charakteru cech zabezpieczenia systemów informatycznych wymagane funkcje będą musiały zostać uwzględnione w różnych częściach systemu informatycznego, począwszy od terminali i komputerów, usług, zarządzania siecią do urządzeń kodujących, kart procesorowych, kluczy publicznych i prywatnych. Można oczekiwać, że niektóre z nich będą wbudowane w urządzenia komputerowe lub oprogramowanie dostarczane przez producentów, inne natomiast mogą stanowić część systemów dystrybucyjnych (np. zarządzania siecią), pozostawać w posiadaniu indywidualnych użytkowników (np. karty procesorowe) lub być dostarczane przez specjalistyczne organizacje (np. klucze publiczne/prywatne).Większość produktów zabezpieczających i usług będzie prawdopodobnie dostarczana przez producentów, usługodawców lub operatorów. W przypadku funkcji specjalnych, np. dostarczania klucza publicznego/prywatnego, upoważnień do przeprowadzania audytu, może zachodzić potrzeba wyznaczenia i upoważnienia odpowiednich organizacji.To samo stosuje się do certyfikacji, oceny i weryfikacji jakości usług, które winny być świadczone przez organizacje niezależne od producentów, usługodawców czy operatorów. Mogą to być organizacje prywatne, rządowe lub upoważnione przez rząd do wykonywania swoich zadań.6.2. CeleW celu ułatwienia harmonijnego rozwoju zabezpieczania, w obrębie Wspólnoty, systemów informatycznych, dla ochrony interesów publicznych i gospodarczych, zachodzić będzie potrzeba opracowania spójnej metody zapewnienia tych środków bezpieczeństwa. W przypadku gdy konieczne będzie upoważnienie niezależnych organizacji, należy określić i uzgodnić ich funkcje oraz warunki, a gdzie to niezbędne, włączyć je do ram regulacyjnych. Cele te będą musiały zawierać jasno zdefiniowany i uzgodniony podział odpowiedzialności między różnymi podmiotami na poziomie Wspólnoty jako warunek wstępny do wzajemnego uznawania.6.3. Stan obecny i kierunki rozwojuZapewnienie bezpieczeństwa systemów informatycznych jest obecnie dobrze zorganizowane wyłącznie w określonych obszarach i ogranicza się do określonych potrzeb. Organizacja na poziomie europejskim jest przeważnie nieformalna, a wzajemne uznawanie weryfikacji i certyfikacji poza zamkniętymi grupami nie zostało jeszcze ustanowione. Wraz ze wzrostem znaczenia bezpieczeństwa systemów informatycznych sprawą pilną staje się potrzeba określenia spójnego podejścia do sprawy wyposażania systemów informatycznych w zabezpieczenia w Europie i w skali międzynarodowej.6.4. Wymagania, opcje i priorytetyZ uwagi na dużą liczbę różnych podmiotów zainteresowanych zagadnieniami bezpieczeństwa systemów informatycznych i ścisłym związkiem tych spraw z kwestiami natury prawej i legislacyjnej jest rzeczą szczególnie ważną, aby dokonać wstępnych uzgodnień co do zasad, które będą rządzić wyposażaniem systemów informatycznych w zabezpieczenia.Podczas opracowywania spójnych sposobów podejścia do tej kwestii pojawi się potrzeba zwrócenia uwagi na aspekty określenia i specyfikacji funkcji wymagających, z natury rzeczy, istnienia pewnych niezależnych organizacji (lub organizacji współdziałających). Mogłoby to objąć takie funkcje, jak administrowanie systemem kluczy publicznych/prywatnych.Poza tym na etapie wstępnym wymaga się określenia i podania funkcji, jakie w interesie publicznym powinny być powierzone organizacjom niezależnym (lub organizacjom współdziałającym). Mogą one obejmować np. audyt, zapewnienie jakości, weryfikację, certyfikację i podobne funkcje.--------------------------------------------------


title: 2010/212/CFSP: Decyzja Rady 2010/212/WPZiB z dnia 29 marca 2010 r. dotycząca stanowiska Unii Europejskiej na konferencję przeglądową 2010 stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej

text:
               10.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/8

         DECYZJA RADY 2010/212/WPZiB
   z dnia 29 marca 2010 r.
   dotycząca stanowiska Unii Europejskiej na konferencję przeglądową 2010 stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska nadal uznaje Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (układ NPT) za zasadniczy element światowego systemu nieproliferacji, podstawowy fundament realizacji rozbrojenia jądrowego zgodnie z art. VI NPT oraz za istotny element dalszego rozwoju zastosowania energii jądrowej do celów pokojowych.

               (2)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, której celem było uregulowanie działań w tej dziedzinie. W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła dokument pt. „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia”.

               (3)

               W dniu 12 grudnia 2008 r. Rada Europejska zatwierdziła oświadczenie w sprawie umocnienia bezpieczeństwa międzynarodowego, w którym potwierdziła swoją determinację w walce z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia oraz poparła konkretne i realistyczne inicjatywy w zakresie rozbrojenia, które Unia przedłożyła Zgromadzeniu Ogólnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               (4)

               Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła jednogłośnie rezolucję nr 1540 (2004), w której rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia przedstawiono jako zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. W dniu 12 czerwca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/419/WPZiB (1), a w dniu 14 maja 2008 r. – wspólne działanie 2008/368/WPZiB (2), obydwa wspierające wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.

               (5)

               Spotykając się na szczeblu szefów państw i rządów, Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła jednogłośnie rezolucję nr 1887 (2009), w której: postanowiono dążyć do tego, żeby świat, w którym wszyscy żyjemy, stał się bezpieczniejszy, oraz do stworzenia warunków umożliwiających istnienie świata bez broni jądrowej zgodnie z celami układu NPT, wspierając stabilność międzynarodową na podstawie zasady takiego samego bezpieczeństwa dla wszystkich, wzywając wszystkie państwa, które nie są stronami układu NPT, aby do niego przystąpiły jako państwa strony nieposiadające broni jądrowej oraz wzywając państwa strony układu NPT, aby w pełni dotrzymywały wszystkich swoich zobowiązań i wypełniły swoje obowiązki wynikające z układu NPT i aby współpracowały ze sobą z myślą o tym, aby konferencja przeglądowa 2010 układu NPT mogła z powodzeniem wzmocnić postanowienia układu NPT oraz wytyczyć realistyczne i osiągalne cele w odniesieniu do jego wszystkich trzech filarów: nieproliferacji, pokojowego wykorzystania energii jądrowej i rozbrojenia.

               (6)

               Począwszy od roku 2004, Rada przyjęła kilka wspólnych działań dotyczących wspierania działań Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia – ostatnie z takich działań to wspólne działanie 2008/314/WPZiB (3).

               (7)

               W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła konkluzje Rady na temat wkładu UE w wysokości do 25 mln EUR w stworzenie banku paliwa jądrowego MAEA.

               (8)

               Począwszy od roku 2006, Rada przyjęła kilka wspólnych działań w sprawie wsparcia działań Komisji Przygotowawczej Organizacji Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych w celu zwiększenia jej zdolności monitorowania i oceny. Ostatnie z takich działań to wspólne działanie 2008/588/WPZiB (4). Ponadto Rada wspierała szybkie wejście w życie i upowszechnienie Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT).

               (9)

               Prezydent Stanów Zjednoczonych zwołał na dzień 13 kwietnia 2010 r. szczyt w sprawie bezpieczeństwa jądrowego, który ma przyczynić się do zwiększenia zaangażowania na rzecz globalnego bezpieczeństwa jądrowego, w tym przeciwdziałania zagrożeniu terroryzmem jądrowym.

               (10)

               Podczas konferencji przeglądowej i przedłużającej w 1995 r. układu NPT przyjęto decyzje w sprawie: bezterminowego przedłużenia układu NPT, zasad i celów dotyczących nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia jądrowego, usprawnienia procedury przeglądu układu NPT oraz rezolucji w sprawie Bliskiego Wschodu.

               (11)

               Podczas konferencji przeglądowej 2000 układu NPT przyjęto dokument końcowy.

               (12)

               W dniu 25 kwietnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/329/WPZiB dotyczące konferencji przeglądowej 2005 stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (5).

               (13)

               Zorganizowano trzy sesje komitetu przygotowawczego konferencji przeglądowej 2010 układu NPT: w dniach 30 kwietnia – 11 maja 2007 r. w Wiedniu, 28 kwietnia – 9 maja 2008 r. w Genewie oraz 4 – 15 maja 2009 r. w Nowym Jorku.

               (14)

               W świetle wyników konferencji przeglądowej 2000 układu NPT, konferencji przeglądowej 2005 układu NPT i dyskusji przeprowadzonych podczas trzech sesji komitetu przygotowawczego konferencji przeglądowej 2010 układu NPT, a także mając na uwadze obecną sytuację, należy uaktualnić i doprecyzować zarówno cele określone we wspólnym stanowisku 2000/329/WPZiB, jak i inicjatywy podejmowane na jego podstawie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Unia dąży do wzmocnienia międzynarodowego systemu nieproliferacji poprzez upowszechnianie konkretnych i zrównoważonych wyników konferencji przeglądowej 2010 stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (układ NPT), co powinno pomóc w osiągnięciu wymiernych i realistycznych postępów w zakresie celów określonych w układzie NPT.
   Aby osiągnąć ten cel, Unia dąży do tego, aby poparcie uzyskało w szczególności przyjęcie zestawu konkretnych, skutecznych, pragmatycznych i przyjętych za obopólną zgodą środków służących zwiększeniu międzynarodowych wysiłków na rzecz nieproliferacji, dalszemu rozbrojeniu, a także odpowiedzialnemu rozwojowi pokojowego wykorzystania energii jądrowej przez kraje, które chcą zwiększyć swoje zdolności w tej dziedzinie. W tym celu Unia opracowała i przedłożyła Konferencji przeglądowej 2010 układu NPT dokument roboczy zawierający dalekosiężne plany UE w zakresie wszystkich trzech filarów NPT (6); propozycje te zostaną włączone do ambitnego planu działania, który ma zostać przyjęty podczas konferencji przeglądowej 2010 układu NPT.
   Artykuł 2
   Podczas konferencji przeglądowej 2010 układu NPT Unia dąży w szczególności do zapewnienia, by państwa strony układu NPT („państwa strony”) zajęły się następującymi priorytetami:

               1)

               potwierdzenie przez wszystkie państwa strony zobowiązania do wykonania ich obowiązków i osiągnięcia celów wynikających z układu NPT oraz do dążenia do upowszechniania układu NPT;

               2)

               skuteczniejsze wdrażanie układu NPT dzięki przyjęciu zestawu konkretnych, skutecznych, pragmatycznych i przyjętych za obopólną zgodą środków służących wzmocnieniu międzynarodowych wysiłków na rzecz walki z proliferacją, dalszemu rozbrojeniu i odpowiedzialnemu rozwojowi pokojowego wykorzystania energii jądrowej, a także czynienie postępów w zakresie wdrażania rezolucji układu NPT z 1995 r. w sprawie Bliskiego Wschodu;

               3)

               potwierdzenie zobowiązania w zakresie kontroli zbrojeń jądrowych i rozbrojenia oraz podkreślenie potrzeby osiągania konkretnych postępów w tych procesach, zwłaszcza przez dalsze ogólne redukowanie światowych zapasów broni jądrowej, zgodnie z art. VI układu NPT, z uwzględnieniem szczególnej odpowiedzialności państw, które posiadają największy arsenał takiej broni, oraz osiągnięcie porozumienia w sprawie konkretnych i wczesnych działań, takich jak zapewnienie szybkiego wejścia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT) i rozpoczęcie prowadzonych – w ramach konferencji rozbrojeniowej – negocjacji w sprawie Traktatu o zakazie produkcji materiałów rozszczepialnych do broni jądrowej lub innych wybuchowych urządzeń jądrowych (FMCT), które to działania są niezbędne do zrealizowania obowiązków i celu końcowego wynikających z art. VI układu NPT;

               4)

               zwiększenie skuteczności i wszechstronności systemu nieproliferacji: standardem weryfikacji powinno stać się zawarcie ogólnego porozumienia o zabezpieczeniach wraz z protokołem dodatkowym, zgodnie z art. III układu NPT;

               5)

               wzmocnienie układu NPT, dzięki wspólnemu porozumieniu państw stron co do tego, w jaki sposób skutecznie reagować na przypadki wycofywania się państw stron z układu NPT;

               6)

               utrzymywanie w mocy układu NPT, przy uwzględnieniu obecnych najważniejszych wyzwań w dziedzinie proliferacji, w szczególności w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i w Islamskiej Republice Iranu, dzięki wspólnemu porozumieniu państw stron co do tego, w jaki sposób zdecydowanie i skutecznie reagować na przypadki jego nieprzestrzegania;

               7)

               zwiększanie akceptacji i poparcia dla koncepcji odpowiedzialnego rozwijania pokojowego wykorzystania energii jądrowej w warunkach najlepiej gwarantujących bezpieczeństwo, ochronę i nieproliferację, jak również wielostronnych rozwiązań w zakresie jądrowego cyklu paliwowego.

         Artykuł 3
   Aby osiągnąć cel określony w art. 1 i priorytety zdefiniowane w art. 2, Unia:

               a)

               bierze udział w przeprowadzeniu uporządkowanego i wyważonego przeglądu funkcjonowania układu NPT na konferencji przeglądowej 2010 układu NPT, w tym w weryfikacji, jak państwa strony wykonują zobowiązania wynikające z układu NPT, oraz w określeniu dziedzin, w których należy dążyć do osiągnięcia dalszych postępów w przyszłości, i środków podejmowanych w tym zakresie, zwłaszcza z myślą o konferencji przeglądowej 2015 układu NPT;

               b)

               przyczynia się do osiągnięcia konsensusu na podstawie ram prawnych ustanowionych układem NPT, popierając decyzje i rezolucje dotyczące Bliskiego Wschodu przyjęte na konferencji przeglądowej i przedłużającej 1995 układu NPT oraz dokument końcowy konferencji przeglądowej 2000 układu NPT, a także bierze pod uwagę bieżącą sytuację i wspiera, między innymi, następujące kwestie o zasadniczym znaczeniu:

                           1)

                           podejmowanie wysiłków w celu zachowania integralności układu NPT oraz zwiększenia jego oddziaływania i usprawnienia jego wdrażania;

                           2)

                           uznanie, że układ NPT stanowi wyjątkowy i niezastąpiony wielostronny instrument służący zachowaniu i umocnieniu międzynarodowego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności, ze względu na to, że tworzy on ramy prawne, które służą zapobieganiu rozprzestrzenianiu broni jądrowej i dalszemu opracowywaniu systemu kontroli gwarantującemu wykorzystanie energii jądrowej przez państwa nieposiadające broni jądrowej wyłącznie do celów pokojowych, oraz stanowi podstawowy fundament dalszego rozbrojenia jądrowego zgodnie z jego art. VI i ważny element w dalszym rozwoju zastosowania energii jądrowej do celów pokojowych; jednocześnie należy podkreślić, że układ NPT, w tym jego trzy wzajemnie się uzupełniające filary, reprezentuje interesy w zakresie bezpieczeństwa wspólne dla wszystkich państw stron;

                           3)

                           podkreślanie bezwzględnej konieczności pełnego przestrzegania wszystkich postanowień układu NPT przez wszystkie państwa strony;

                           4)

                           podkreślanie potrzeby, by polityki i strategie państw stron były spójne z postanowieniami układu NPT;

                           5)

                           działania na rzecz upowszechniania układu NPT; wezwanie wszystkich państw niebędących stronami układu NPT do bezzwłocznego przystąpienia do tego układu jako państwa strony nieposiadające broni jądrowej, a także do przestrzegania jego postanowień i wypełniania zobowiązań w zakresie nieproliferacji i rozbrojenia jeszcze przed przystąpieniem;

                           6)

                           uznanie wkładu społeczeństwa obywatelskiego w upowszechnianie zasad i celów układu NPT;

                     ROZBROJENIE

                           7)

                           potwierdzenie zobowiązania do dążenia do tego, żeby świat, w którym wszyscy żyjemy, stał się bezpieczniejszy, oraz do stworzenia warunków umożliwiających istnienie świata bez broni jądrowej, zgodnie z celami określonymi w układzie NPT; przekonanie, że pośrednie kroki na drodze prowadzącej do tego celu mogą również przyczynić się do znaczącego wzrostu bezpieczeństwa powszechnego;

                           8)

                           przyjęcie z zadowoleniem znacznego zmniejszenia zapasów broni jądrowej, które nastąpiło od czasu zakończenia zimnej wojny, w tym w przypadku dwóch państw członkowskich Unii; podkreślenie konieczności ogólnej redukcji arsenału jądrowego z myślą o przeprowadzeniu stopniowego i systematycznego rozbrojenia jądrowego na mocy art. VI układu NPT, z uwzględnieniem szczególnej odpowiedzialności państw posiadających największy arsenał; w tym kontekście przyjęcie z zadowoleniem rozpoczęcia negocjacji w sprawie nowej umowy START między Stanami Zjednoczonymi a Federacją Rosyjską; potwierdzenie, że konieczne jest czynienie większych postępów w zakresie zmniejszenia ich arsenału i redukcji gotowości operacyjnej ich systemów broni jądrowej do minimalnego niezbędnego poziomu;

                           9)

                           w odniesieniu do broni jądrowej, która nie ma charakteru strategicznego:

                                       (i)

                                       wezwanie wszystkich państw stron posiadających taką broń, aby uwzględniły ją w ogólnym procesie kontroli zbrojeń i rozbrojenia, z myślą o redukcji i likwidacji takiej broni z zachowaniem zasad przejrzystości, skutecznej kontroli i nieodwracalności;

                                       (ii)

                                       przyznanie, że do osiągnięcia postępów w procesie rozbrojenia jądrowego potrzebne są dalsze działania w zakresie przejrzystości i budowania zaufania;

                                       (iii)

                                       zachęcanie Stanów Zjednoczonych i Federacji Rosyjskiej do dalszego rozwijania jednostronnych inicjatyw prezydenckich z lat 1991/92 oraz do uwzględnienia niestrategicznej broni jądrowej przy kolejnej rundzie obustronnej redukcji posiadanej przez nie broni jądrowej, co doprowadzi do obniżenia pułapu ilości strategicznej i niestrategicznej broni jądrowej znajdującej się w ich arsenałach;

                           10)

                           uznanie stosowania zasady nieodwracalności, która ma na celu wytyczenie kierunku dla wszystkich działań w dziedzinie rozbrojenia jądrowego i kontroli zbrojeń, jako wkładu w utrzymywanie i wzmacnianie międzynarodowego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności, uwzględniając te warunki;

                           11)

                           uznanie znaczenia, z punktu widzenia rozbrojenia jądrowego, programów zniszczenia i likwidacji broni jądrowej oraz likwidacji materiałów rozszczepialnych zdefiniowanych w ramach partnerstwa globalnego G-8;

                           12)

                           podejmowanie przez mocarstwa atomowe wysiłków w dążeniach do wiarygodności i przejrzystości oraz stosowanie innych środków budowy zaufania z myślą o wspieraniu dalszych postępów w dziedzinie rozbrojenia; wyrażenie w tym kontekście zadowolenia w związku z faktem, że niektóre państwa posiadające broń jądrową – w tym dwa państwa członkowskie Unii – zwiększyły przejrzystość w odniesieniu do posiadanej przez siebie broni jądrowej, oraz wezwanie pozostałych państw do powielenia tego wzorca;

                           13)

                           potwierdzenie również zobowiązania do prowadzenia kontroli zbrojeń jądrowych i rozbrojenia jądrowego zgodnie z postanowieniami układu oraz podkreślenie konieczności zwiększenia wielostronnych wysiłków i reaktywowania wielostronnych instrumentów, takich jak konferencja rozbrojeniowa;

                           14)

                           wezwanie państw do bezzwłocznego i bezwarunkowego podpisania i ratyfikowania CTBT, w szczególności dziewięciu pozostałych państw wymienionych w załączniku II CTBT, które jeszcze tego nie zrobiły, mając na uwadze, że CTBT stanowi zasadniczy element systemu rozbrojenia jądrowego i nieproliferacji oraz że powinien on wejść jak najszybciej w życie; wyrażenie w tym kontekście zadowolenia w związku z podjętymi niedawno przez Stany Zjednoczone zobowiązaniami do szybkiego ratyfikowania CTBT;

                           15)

                           w oczekiwaniu na wejście w życie CTBT, wezwanie wszystkich państw do przestrzegania moratorium na przeprowadzanie prób jądrowych, do powstrzymania się od wszelkich działań niezgodnych z obowiązkami i postanowieniami zawartymi w CTBT oraz do jak najszybszego demontażu – w sposób przejrzysty i otwarty dla społeczności międzynarodowej – wszystkich obiektów służących próbom jądrowym; podkreślenie znaczenia i przyjęcie z zadowoleniem prac prowadzonych przez Komisję Przygotowawczą Organizacji CTBT, zwłaszcza w zakresie międzynarodowego systemu monitorowania;

                           16)

                           wyrażenie zadowolenia w związku z przyjęciem w 2009 r. w drodze konsensusu programu prac konferencji rozbrojeniowej oraz wezwanie w związku z tym do bezzwłocznego rozpoczęcia i szybkiego zakończenia negocjacji w sprawie FMCT, mając za podstawę dokument CD/1299 z dnia 24 marca 1995 r. i zawarty w nim mandat, zgodnie z decyzją z dnia 29 maja 2009 r. konferencji rozbrojeniowej, mającej na celu ustanowienie programu prac na sesje 2009 (dok. CD/1864);

                           17)

                           w oczekiwaniu na wejście w życie FMCT, wezwanie wszystkich zainteresowanych państw do przyjęcia i utrzymania w mocy natychmiastowego moratorium na produkcję materiałów rozszczepialnych do broni jądrowej lub innych wybuchowych urządzeń jądrowych, jak również do demontażu obiektów służących do produkcji materiałów rozszczepialnych do broni jądrowej lub do przekształcenia tych obiektów do celów wykluczających przeprowadzanie wybuchów jądrowych; przyjęcie z zadowoleniem działania tych spośród pięciu państw posiadających broń jądrową, w szczególności państw członkowskich Unii, które wprowadziły takie moratoria i dokonały demontażu wspomnianych obiektów;

                           18)

                           wezwanie wszystkich zainteresowanych państw do podjęcia stosownych działań praktycznych służących zmniejszeniu ryzyka przypadkowej wojny jądrowej;

                           19)

                           dalsza analiza kwestii gwarancji bezpieczeństwa dla tych państw stron, które nie posiadają broni jądrowej;

                           20)

                           wezwanie państw posiadających broń jądrową do potwierdzenia istniejących gwarancji bezpieczeństwa określonych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w rezolucji 984 (1995), uznając, że takie gwarancje bezpieczeństwa wzmacniają system nierozprzestrzeniania broni jądrowej, a także do podpisania i ratyfikowania odpowiednich protokołów do traktatów ustanawiających strefy wolne od broni jądrowej, sporządzonych po przeprowadzeniu wymaganych konsultacji zgodnie z wytycznymi z 1999 r. Komisji ONZ ds. Rozbrojenia (UNDC), uznając, że strefy te mają dostęp do gwarancji bezpieczeństwa opartych na traktatach;

                           21)

                           podkreślenie konieczności czynienia dalszych postępów w zakresie ogólnej kontroli zbrojeń i rozbrojenia oraz wezwanie do dalszego rozwijania wszystkich aspektów rozbrojenia w celu zwiększenia bezpieczeństwa powszechnego;

                           22)

                           prowadzenie działań na rzecz rozpoczęcia konsultacji w sprawie traktatu o zakazie pocisków ziemia-ziemia krótkiego i średniego zasięgu;

                           23)

                           wzywanie do upowszechniania i skutecznego wdrażania przyjętego w Hadze kodeksu postępowania przeciwko proliferacji rakiet balistycznych;

                           24)

                           podkreślenie znaczenia upowszechniania i wdrażania konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej, konwencji o zakazie broni chemicznej oraz konwencji, działań i inicjatyw przyczyniających się do kontroli broni konwencjonalnej;

                           25)

                           prowadzenie prac nad rozwiązaniem problemów związanych z niestabilnością i brakiem bezpieczeństwa regionalnego oraz z sytuacjami konfliktowymi, które często dają początek programom zbrojeniowym;

                     NIEPROLIFERACJA

                           26)

                           przyznanie, że w ostatnich latach pojawiły się duże wyzwania związane z rozprzestrzenianiem broni jądrowej, zwłaszcza w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i w Islamskiej Republice Iranu, podkreślenie, że wspólnota międzynarodowa musi być gotowa stawić czoła tym wyzwaniom, i zauważenie, że w odpowiedzi na nie należy podjąć zdecydowane działania;

                           27)

                           podkreślanie konieczności wzmocnienia roli Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych jako ostatecznego arbitra, aby mogła ona podejmować stosowne działania w przypadku niewypełniania obowiązków wynikających z układu NPT, zgodnie ze statutem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA), w tym stosować zabezpieczenia;

                           28)

                           zwrócenie uwagi na możliwe skutki, jakie dla światowego pokoju i bezpieczeństwa miałoby wycofanie się z układu NPT; wezwanie wspólnoty międzynarodowej do ukierunkowanego i szybkiego reagowania na przypadki powiadomienia o wycofaniu się z układu NPT i na skutki takiego wycofania; podkreślenie wymogu, aby Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych działała w sposób szybki, a zwłaszcza, aby podejmowała niezwłoczne działania w przypadku powiadomienia przez jakiekolwiek państwo stronę o tym, że wycofuje się ono z układu NPT; wezwanie państw stron układu NPT, aby wspierały przyjmowanie środków w tym zakresie, w tym środków służących zachowaniu odpowiednich zabezpieczeń MAEA w odniesieniu do materiałów, sprzętu, technologii i obiektów jądrowych mających służyć pokojowym celom;

                           29)

                           w przypadku gdy MAEA nie jest w stanie dać wystarczających gwarancji, że program jądrowy danego państwa opracowano wyłącznie do celów pokojowych, domaganie się zawieszenia współpracy w dziedzinie energii jądrowej z tym państwem do czasu, gdy MAEA będzie w stanie udzielić takich gwarancji;

                           30)

                           wezwanie wszystkich państw w regionie Bliskiego Wschodu do czynienia postępów m.in. w kierunku utworzenia w tym regionie strefy, którą byłyby wstanie skutecznie kontrolować, wolnej od broni jądrowej i innej broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia oraz wstrzymanie się od stosowania środków, które uniemożliwiają osiągnięcie tego celu; uznanie znaczenia wypracowania porozumienia co do konkretnych działań stanowiących część procesu, który obejmuje wszystkie państwa tego regionu i który ma ułatwić wdrażanie rezolucji układu NPT z 1995 r. w sprawie Bliskiego Wschodu;

                           31)

                           wezwanie wszystkich państw stron, a zwłaszcza państw stron posiadających broń jądrową, by rozszerzyły współpracę i podjęły wzmożone wysiłki na rzecz utworzenia przez podmioty działające na Bliskim Wschodzie strefy, którą byłyby w stanie skutecznie kontrolować i która byłaby wolna od broni jądrowej i innej broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia, zgodnie z postanowieniami rezolucji układu NPT z 1995 roku w sprawie Bliskiego Wschodu;

                           32)

                           priorytetowe traktowanie wdrożenia systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej w regionie Morza Śródziemnego, z uwagi na to, że bezpieczeństwo w Europie związane jest z bezpieczeństwem w tym regionie;

                           33)

                           uznanie stref wolnych od broni jądrowej utworzonych – zgodnie z wytycznymi UNDC z 1999 r. – na podstawie dobrowolnych ustaleń pomiędzy państwami danego regionu za istotne dla pokoju i bezpieczeństwa;

                           34)

                           podkreślanie konieczności zrobienia wszystkiego co możliwe, aby zapobiec zagrożeniu terroryzmem jądrowym, związanemu z potencjalnym dostępem terrorystów do broni jądrowej lub materiałów jądrowych, które mogą zostać użyte do produkcji bomb rozpraszających materiały radioaktywne, a także, w tym kontekście, podkreślanie konieczności wypełniania obowiązków wynikających z rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) i 1887 (2009), jak również wezwanie do zwiększenia bezpieczeństwa jądrowego źródeł o wysokim stopniu promieniotwórczości;

                           35)

                           wezwanie wszystkich państw, które jeszcze tego nie zrobiły, do podpisania, ratyfikowania i wdrożenia Międzynarodowej konwencji w sprawie zwalczania aktów terroryzmu jądrowego, która stanowi ważną część międzynarodowych ram prawnych służących walce z zagrożeniami wynikającymi z terroryzmu jądrowego;

                           36)

                           w świetle zwiększonego zagrożenia związanego z rozprzestrzenianiem broni jądrowej i terroryzmem – wspieranie inicjatywy na rzecz partnerstwa globalnego G-8, działalności MAEA i innych wielostronnych mechanizmów w tym zakresie, takich jak inicjatywa przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, światowa inicjatywa na rzecz zwalczania terroryzmu jądrowego i inicjatywa na rzecz zmniejszania zagrożeń globalnych; przyjęcie z zadowoleniem celów w zakresie bezpieczeństwa, określonych podczas szczytu w sprawie globalnego bezpieczeństwa jądrowego;

                           37)

                           uznanie, że ogólne porozumienia o zabezpieczeniach wraz z protokołami dodatkowymi pełnią rolę czynnika ograniczającego rozprzestrzenianie broni jądrowej i wyznaczają obowiązujące obecnie standardy weryfikacji;

                           38)

                           dalsza praca nad upowszechnianiem i wzmacnianiem systemu zabezpieczeń MAEA, z myślą o ułatwieniu wykrywania naruszeń obowiązków w zakresie nieproliferacji, zwłaszcza dzięki przyjęciu i wdrożeniu przez wszystkie zainteresowane państwa ogólnego porozumienia o zabezpieczeniach wraz z protokołem dodatkowym oraz, w stosownych przypadkach, poprawionej wersji tzw. protokołu w sprawie małych ilości, mając na uwadze wzmocnienie systemu zabezpieczeń;

                           39)

                           działanie na rzecz uznania przez konferencję przeglądową 2010 układu NPT i Radę Gubernatorów MAEA, że zawarcie i wdrożenie ogólnego porozumienia o zabezpieczeniach wraz z protokołem dodatkowym stanowi obowiązujący obecnie standard weryfikacji zgodnie z art. III układu NPT;

                           40)

                           podkreślenie wyjątkowej roli, jaką pełni MAEA, kontrolując, czy państwa dotrzymują swoich zobowiązań w zakresie nierozprzestrzeniania broni jądrowej;

                           41)

                           podkreślenie także istotnej roli, jaką pełni MAEA, pomagając państwom – na ich wniosek – zwiększyć bezpieczeństwo materiałów i obiektów jądrowych, oraz wezwanie państw do wspierania działań MAEA;

                           42)

                           uznanie znaczenia odpowiednich i skutecznych kontroli eksportu zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) i nr 1887 (2009) oraz zgodnie z art. III. ust. 2 układu NPT;

                           43)

                           przeprowadzanie na szczeblu krajowym skutecznych kontroli w zakresie eksportu, tranzytu, przeładunku i reeksportu oraz wdrażanie w tym celu odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych, a także podejmowanie na szczeblu międzynarodowym i krajowym zdecydowanych działań służących walce z finansowaniem proliferacji i kontrolowaniu dostępu do niematerialnych transferów technologii;

                           44)

                           wprowadzenie w życie skutecznych sankcji karnych w odniesieniu do przypadków proliferacji w celu powstrzymania nielegalnego eksportu, tranzytu, pośrednictwa, handlu i związanych z nimi operacji finansowych – zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004);

                           45)

                           zachęcanie Komitetu Zanggera i Grupy Dostawców Jądrowych (NSG) do dzielenia się swoimi doświadczeniami w zakresie kontroli eksportu, dzięki czemu wszystkie państwa będą mogły skorzystać zarówno z ustaleń Komitetu Zanggera i wytycznych NSG, jak i z wyników wdrożenia tych środków;

                           46)

                           wskazanie na konieczność szybkiego zakończenia prac nad poprawianiem wytycznych NSG, zwłaszcza w zakresie zwiększenia kontroli w zakresie eksportu technologii wzbogacania rudy i ponownego przerobu paliwa jądrowego, oraz konieczność takiego pokierowania pracami na forum NSG, aby przestrzeganie protokołu dodatkowego było traktowane jako warunek dostaw jądrowych;

                           47)

                           wezwanie państw stron konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych do jak najszybszego ratyfikowania zmian do tej konwencji, aby przyspieszyć jej wejście w życie;

                           48)

                           zachęcanie do opracowywania technologii, których nie będzie można wykorzystywać do proliferacji i w odniesieniu do których będzie można stosować zabezpieczenia;

                     WYKORZYSTYWANIE ENERGII JĄDROWEJ DO CELÓW POKOJOWYCH

                           49)

                           uznanie prawa państw stron do wykorzystywania energii jądrowej do celów pokojowych, zgodnie z art. IV układu NPT i z poszanowaniem jego art. I, II i III, między innymi do produkcji energii elektrycznej oraz w przemyśle, służbie zdrowia i w rolnictwie;

                           50)

                           dalsze przywiązywanie wagi do tego, by zapewnić odpowiedzialny rozwój pokojowego wykorzystania energii jądrowej w warunkach najlepiej gwarantujących bezpieczeństwo, ochronę i nieproliferację;

                           51)

                           zachęcanie w tym zakresie państw stron do potwierdzenia i przestrzegania zasad i norm, regulujących odpowiedzialny rozwój energii jądrowej wykorzystywanej do celów pokojowych;

                           52)

                           podkreślenie znaczenia kontynuowania współpracy międzynarodowej w celu zwiększenia bezpieczeństwa jądrowego, bezpiecznej gospodarki odpadami, ochrony radiologicznej i odpowiedzialności cywilnej za szkody jądrowe, a także wezwanie tych krajów, które jeszcze tego nie zrobiły, aby jak najszybciej przystąpiły do wszystkich stosownych konwencji i w pełni wywiązywały się z wynikających z tych konwencji zobowiązań;

                           53)

                           wspieranie krajowych, dwustronnych i międzynarodowych działań w zakresie szkoleń odpowiednio wykwalifikowanych pracowników, którzy są potrzebni do zapewnienia odpowiedzialnego rozwoju pokojowego korzystania z energii jądrowej w warunkach najlepiej gwarantujących bezpieczeństwo, ochronę i nieproliferację;

                           54)

                           głębokie przekonanie o korzyściach płynących z wielostronnych rozwiązań w zakresie jądrowego cyklu paliwowego, zgodnie z którymi mechanizmy zabezpieczające, osobno lub wraz z innymi uzupełniającymi mechanizmami, nie powinny naruszać równowagi istniejącego, dobrze funkcjonującego rynku, powinny natomiast umożliwiać wykonywanie prawa do pokojowego wykorzystania energii jądrowej, zapewniając bezpieczeństwo dostaw paliwa jądrowego tym państwom, które opracowują programy jądrowe z uwzględnieniem warunków najlepiej gwarantujących bezpieczeństwo, ochronę i nieproliferację;

                           55)

                           uznanie, że dzięki niektórym inicjatywom, w tym utworzeniu banku niskowzbogaconego uranu, który byłby kontrolowany przez MAEA, możliwe będzie udostępnienie zainteresowanym państwom mechanizmów zabezpieczających oraz łatwiejsze stanie się wypracowanie trwałych rozwiązań wielostronnych;

                           56)

                           wspieranie i podejmowanie dalszego dialogu i konsultacji w celu wyjaśnienia nierozstrzygniętych kwestii i zwiększenia poparcia dla koncepcji wielostronnych rozwiązań w zakresie jądrowego cyklu paliwowego.

         Artykuł 4
   Działania podejmowane przez Unię do celów art. 1, 2 i 3 obejmują:

               a)

               stosowanie w odniesieniu do państw stron oraz, w stosownych przypadkach, państw niebędących stronami układu NPT zabiegów dyplomatycznych mających zwiększyć poparcie tych państw dla celów określonych w art. 1, 2 i 3 niniejszej decyzji;

               b)

               uzgadnianie przez państwa członkowskie projektów wniosków w sprawie kwestii merytorycznych przedkładanych w imieniu Unii do rozpatrzenia przez państwa strony, które mogłyby stanowić podstawę dla decyzji konferencji przeglądowej 2010 układu NPT;

               c)

               wydawanie przez Unię oświadczeń w ramach debaty ogólnej oraz debat prowadzonych na forum trzech głównych komitetów i ich organów pomocniczych konferencji przeglądowej 2010 układu NPT.

         Artykuł 5
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 marca 2010 r.

            W imieniu Rady

         E. ESPINOSA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 165 z 17.6.2006, s. 30.

      (2)  Dz.U. L 127 z 15.5.2008, s. 78.

      (3)  Dz.U. L 107 z 17.4.2008, s. 62.

      (4)  Dz.U. L 189 z 17.7.2008, s. 28.

      (5)  Dz.U. L 106 z 27.4.2005, s. 32.

      (6)  NPT/CONF.2010/PC.III/WP.26.


title: 2006/358/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia  15 maja 2006 r.  w sprawie mianowania członka z Litwy do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 134/32

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 maja 2006 r.
   w sprawie mianowania członka z Litwy do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
   (2006/358/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Litwy,
   po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, że stanowisko pochodzącego z Litwy członka powyższego komitetu zwolniło się na skutek rezygnacji pana Rolandasa DOMEIKI,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pani Jovita MOTIEJŪNIENĖ zostaje niniejszym mianowana członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce pana Rolandasa DOMEIKI na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 maja 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 253 z 21.9.2002, str. 9.