title: 2005/622/WE: Decyzja Komisji z dnia 5 sierpnia 2005 r. przyjmująca zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji

text:
               27.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 223/42

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 5 sierpnia 2005 r.
   przyjmująca zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji
   (2005/622/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1)(zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 28 maja 2004 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”), opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2), wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA) i Rosji oraz wszczęcie okresowego przeglądu cła antydumpingowego na przywóz niektórych blach elektrotechnicznych o ziarnach zorientowanych pochodzących z Rosji, o szerokości ponad 500 mm pochodzących z Rosji.

               (2)

               Biorąc pod uwagę potrzebę dalszego zbadania niektórych aspektów dochodzenia, a także z powodu powiązania ze wspomnianym powyżej przeglądem okresowym, postanowiono kontynuować dochodzenie bez nakładania środków tymczasowych.

               (3)

               W związku z powyższym Komisja kontynuowała dochodzenie w sprawie szkody spowodowanej dumpingiem oraz interesu Wspólnoty, a ostateczne ustalenia są przedstawione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1371/2005 (3) nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji („rozporządzenie ostateczne”).

               (4)

               Dochodzenie potwierdziło tymczasowe ustalenia dotyczące szkodliwego dumpingu w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Rosji i USA.

         B.   ZOBOWIĄZANIE

               (5)

               Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń, jeden współpracujący producent eksportujący w Rosji (Novolipetsk Iron & Steel Corporation) oraz jeden współpracujący producent eksportujący w USA (AK Steel Corporation) złożyli zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym zobowiązaniem producenci-eksporterzy, o których mowa, zaproponowali ceny sprzedaży produktu objętego postępowaniem na poziomie równym lub wyższym od cen eliminujących szkodliwy efekt dumpingu.

               (6)

               Przedsiębiorstwa te będą również regularnie dostarczały Komisji szczegółowe informacje dotyczących dokonywanego przez nie wywozu do Wspólnoty, co oznacza możliwość skutecznego monitorowania przez Komisję złożonego zobowiązania. Ponadto struktura sprzedaży stosowana przez oba przedsiębiorstwa sprawia, że zdaniem Komisji ryzyko obejścia zobowiązania jest ograniczone.

               (7)

               W świetle powyższego zobowiązanie uznaje się za możliwe do przyjęcia.

               (8)

               Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązania przez przedsiębiorstwa, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zgodnie z zobowiązaniem, zwolnienie celne będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej co najmniej te informacje, które są wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 1371/2005. Informacje te są również niezbędne, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z wystarczającą precyzją, że ładunek jest zgodny z dokumentami handlowymi. Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub też nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu organom celnym, należne będzie z tego tytułu odpowiednie cło antydumpingowe.

               (9)

               W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania lub podejrzenia naruszenia, może zostać nałożone cło antydumpingowe zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym przyjmuje się zobowiązanie złożone przez wspomnianych poniżej producentów, w związku z obecnym postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowo-elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych, pochodzących z Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji

               Państwo

               Przedsiębiorstwo

               Kod dodatkowy TARIC

               Rosja

               Produkowany i sprzedawany przez Novolipetsk Iron & Steel Corporation (NLMK) - 2, Metallurgov sq., Lipetsk —
               lub
               Produkowany przez Novolipetsk Iron & Steel Corporation (NLMK) - 2, Metallurgov sq., Lipetsk — i sprzedawany przez Stinol AG — Lugano, Szwajcaria, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie, działającemu w charakterze importera

               A674

               USA

               Produkowane przez AK Steel Corporation — 703, Curtis, Middletown, Ohio —
               lub
               Produkowane przez AK Steel Corporation 703, Curtis Street, Middletown, Ohio — a sprzedawane przez AK Steel BV — Oosterhout, Niderlandy, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie, działającemu w charakterze importera.

               A673

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 sierpnia 2005 r.

            W imieniu Komisji,

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

      (2)  Dz.U. C 144 z 28.5.2004, str. 2.

      (3)  Patrz str. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2014/788/UE: Decyzja Rady z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG, odnośnie do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (program Copernicus)

text:
               13.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/56

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 listopada 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG, odnośnie do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (program Copernicus)

      (2014/788/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 189 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)

               Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia i ustalenia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)

               Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu włączenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 377/2014 (3).

               (5)

               Właściwe jest, aby udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) nr 377/2014 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2014 r., nawet jeśli decyzja Wspólnego Komitetu EOG dołączona do niniejszej decyzji zostanie przyjęta po dniu 10 lipca 2014 r. lub jeśli spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, odnoszących się do tej decyzji Wspólnego Komitetu EOG zostanie zgłoszone po tej dacie.

               (6)

               Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonej do niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich Unii, pod warunkiem że decyzja Wspólnego Komitetu EOG wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG.

               (8)

               Stanowisko Unii na forum Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG, odnośnie do proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 listopada 2014 r.

            W imieniu Rady

         P. C. PADOAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 377/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustanawiające program Copernicus i uchylające rozporządzenie (UE) nr 911/2010 (Dz.U. L 122 z 24.4.2014, s. 44).

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2014
      z dnia
      zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu uwzględnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 377/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustanawiającego program Copernicus i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 911/2010 (1).

                  (2)

                  Właściwe jest, aby udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) nr 377/2014 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2014 r., nawet jeśli niniejsza decyzja zostanie przyjęta po dniu 10 lipca 2014 r. lub jeśli spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, odnoszących się do niniejszej decyzji zostanie zgłoszone po tej dacie.

                  (3)

                  Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE, pod warunkiem że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.

                  (4)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Po art. 1 ust. 8c protokołu 31 do Porozumienia EOG dodaje się ustęp w brzmieniu:

                     „8d.

                                 a)

                                 Począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. państwa EFTA uczestniczą w działaniach, które mogą wynikać z następującego aktu prawnego Unii:

                                             —

                                                32014 R 0377: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 377/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustanawiające program Copernicus i uchylające rozporządzenie (UE) nr 911/2010 (Dz.U. L 122 z 24.4.2014, s. 44).

                                 b)

                                 Państwa EFTA wnoszą wkład finansowy w działania, o których mowa w lit. a), zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia i protokołem 32 do Porozumienia.

                                 c)

                                 Koszty poniesione na działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne od momentu rozpoczęcia działania na podstawie odpowiedniej umowy o udzielenie dotacji lub decyzji o przyznaniu dotacji, pod warunkiem że decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr …/2014 z dnia … wejdzie w życie przed zakończeniem działania.

                                 d)

                                 Państwa EFTA w pełni uczestniczą, bez prawa głosu, we wszystkich komitetach Unii, które wspierają Komisję Europejską w zarządzaniu działaniami, o których mowa w lit. a), oraz ich rozwoju i realizacji.

                                 e)

                                 Niniejszego ustępu nie stosuje się do Norwegii i Liechtensteinu.”

      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (2).
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze

               Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L 122 z 24.4.2014, s. 44.

         (2)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady 2013/668/WPZiB z dnia 18 listopada 2013 r. wspierająca działania Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej w ramach strategii Unii Europejskiej przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               20.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 310/13

         DECYZJA RADY 2013/668/WPZiB
   z dnia 18 listopada 2013 r.
   wspierająca działania Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej w ramach strategii Unii Europejskiej przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią UE”), której rozdział III zawiera wykaz środków służących zwalczaniu tego rozprzestrzeniania.

               (2)

               Unia czynnie realizuje strategię UE i wprowadza w życie środki wymienione w jej rozdziale III, zwłaszcza dotyczące ulepszania, realizacji i upowszechniania Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC).

               (3)

               Na szóstej i siódmej konferencji przeglądowej, które odbyły się, odpowiednio, w 2006 i 2011 r., Unia zachęcała do pełnego przestrzegania postanowień BTWC wszystkie państwa strony tej konwencji, do wzmacniania – w miarę potrzeby – krajowych środków realizacji obejmujących także ustawodawstwo karne oraz do kontroli nad drobnoustrojami chorobotwórczymi i toksynami w ramach BTWC.

               (4)

               W dniu 14 kwietnia 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/307/WPZiB (1). Światowa Organizacja Zdrowia (dalej zwana „WHO”) skutecznie wdrożyła to wspólne działanie do dnia 31 grudnia 2011 r.

               (5)

               W dniu 11 grudnia 2008 r. Rada przyjęła „Nowe kierunki działania UE”, by wzmocnić strategię UE. Rozdział IV strategii UE stanowi, że Unia wspiera skoordynowane i uzupełniające podejście do problemów w zakresie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej, zapewniające optymalne zarządzanie w szczególności w przypadku ryzyka biologicznego lub zagrożeń biologicznych.

               (6)

               W dniu 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/429/WPZiB (2) określającą wsparcie Unii dla rozwoju krajowych ram regulacyjnych, w szczególności dotyczących bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej.

               (7)

               Na siódmej konferencji przeglądowej potwierdzono, że państwa strony są zobowiązane do stosowania niezbędnych środków na szczeblu krajowym w ramach art. I, III i IV BTWC, aby zapewnić bezpieczeństwo i ochronę w odniesieniu do drobnoustrojów lub innych czynników biologicznych lub toksyn w laboratoriach i innych obiektach oraz podczas ich transportu, a także aby uniemożliwić osobom nieuprawnionym dostęp do takich czynników i toksyn oraz ich niedozwolone przemieszczanie. Na konferencji zwrócono się także do państw stron, które mają odpowiednie doświadczenie w stosowaniu środków prawnych i administracyjnych podczas realizacji postanowień BTWC, aby udzieliły pomocy na wniosek innego państwa strony. Na konferencji zachęcano do oferowania pomocy na szczeblu regionalnym.

               (8)

               Na siódmej konferencji przeglądowej odnotowano także – w odniesieniu do art. VII BTWC – że wewnętrzna gotowość państw stron w przypadku wystąpienia ognisk choroby, również w sytuacjach spowodowanych domniemanym zastosowaniem broni biologicznej lub toksycznej, przyczynia się do zwiększenia zdolności w zakresie reagowania w przypadku wystąpienia ognisk choroby, ich badania i działań łagodzących.

               (9)

               Na siódmej konferencji przeglądowej zachęcano państwa strony – w ramach art. X BTWC – do dalszego wzmacniania istniejących organizacji i sieci międzynarodowych, w szczególności tych w ramach WHO, Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) i Międzynarodowej konwencji ochrony roślin (IPPC).

               (10)

               W dniu 15 czerwca 2007 r. weszły w życie międzynarodowe przepisy zdrowotne (zwane dalej „IHR”). Regulują one obserwację ognisk chorób zakaźnych oraz ich kontrolę i reagowanie na nie bez względu na ich pochodzenie i wymagają od państw członkowskich WHO utworzenia podstawowych zdolności laboratoryjnych i obserwacyjnych w zakresie ochrony zdrowia publicznego przed chorobami zakaźnymi w celu umożliwienia wdrażania IHR. Sekretariat WHO wspiera państwa członkowskie WHO we wdrażaniu ich krajowych planów w zakresie IHR, za pośrednictwem biur głównych i regionalnych WHO. W ramach programu WHO dotyczącego kontroli zmniejszania ryzyka biologicznego określono sposób działania laboratoriów poprzez przedstawienie wytycznych normatywnych, zapewnienie warsztatów i szkoleń w zakresie praktycznych działań w dziedzinie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej w laboratoriach oraz w zakresie odpowiednich sposobów postępowania podczas prowadzenia odpowiedzialnych badań w dziedzinie nauk biologicznych. Sekretariat uczestniczy również w ustalaniu wskazówek ONZ dotyczących transportu substancji zakaźnych. IHR wymagają, by laboratoria będące placówkami sektora zdrowia publicznego były przygotowane do reakcji na zagrożenia biologiczne, chemiczne, radiologiczne i jądrowe. Definicje bezpieczeństwa biologicznego oraz ochrony biologicznej w laboratoriach znajdują się w instrukcji bezpieczeństwa biologicznego WHO, wydanie trzecie (2004) oraz wskazówkach dotyczących kontroli ryzyka biologicznego oraz ochrony biologicznej w laboratoriach (2006).

               (11)

               WHO jest jedynym podmiotem wdrażającym, który dysponuje odpowiednią wiedzą fachową, personelem, strukturą i zasobami umożliwiającymi realizację projektów i działań przewidzianych w niniejszej decyzji Rady.

               (12)

               Nadzór nad właściwą realizacją wkładu finansowego Unii powierza się Komisji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W celu niezwłocznego i praktycznego zastosowania odpowiednich elementów strategii UE, Unia uczestniczy w realizacji decyzji podjętych przez państwa strony na siódmej konferencji przeglądowej BTWC, mając następujące cele:

               —

               zapewnianie bezpieczeństwa i ochrony w odniesieniu do drobnoustrojów i innych czynników biologicznych lub toksyn w laboratoriach i innych obiektach, a także w odpowiednich przypadkach podczas transportu, aby uniemożliwić osobom nieuprawnionym dostęp do takich czynników i toksyn oraz ich niedozwolone przemieszczanie,

               —

               propagowanie działań praktycznych w zakresie zmniejszania ryzyka biologicznego i rozpowszechnianie odnośnej wiedzy – w tym w zakresie bezpieczeństwa biologicznego, ochrony biologicznej, bioetyki oraz gotowości do przeciwdziałania umyślnemu niewłaściwemu wykorzystywaniu czynników biologicznych i toksyn – dzięki międzynarodowej współpracy na tym polu.

         2.   Projekty związane ze środkami strategii UE mają na celu:

               —

               propagowanie zarządzania ryzykiem biologicznym w laboratoriach poprzez krajowe i regionalne działania popularyzatorskie,

               —

               rozwijanie krajowych strategii zarządzania ryzykiem biologicznym w laboratoriach, by przeciwdziałać ryzyku biologicznemu (model pokazowy dla różnych krajów).

         Szczegółowy opis tych projektów znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „WP”).
   2.   Techniczną realizację działań, o których mowa w art. 1, powierza się WHO. Wykonuje ono to zadanie pod kierunkiem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z WHO.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 1 727 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę finansową z WHO. Umowa finansowa zobowiązuje WHO do zapewnienia wyeksponowania wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy finansowej, o której mowa w ust. 3, w możliwie jak najkrótszym terminie od wejścia w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy finansowej.
   Artykuł 4
   WP składa Radzie sprawozdania z realizacji niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez WHO. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny. Komisja przedstawia informacje na temat finansowych aspektów projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 24 miesiące od dnia zawarcia umowy finansowej, o której mowa w art. 3 ust. 3. Niniejsza decyzja wygasa jednak 6 miesięcy po jej przyjęciu, jeżeli umowa finansowa nie zostanie zawarta do tego czasu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 listopada 2013 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne działanie Rady 2008/307/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2008 r. wspierające działania Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej w laboratoriach, w ramach strategii Unii Europejskiej przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 106 z 16.4.2008, s. 17).

      (2)  Decyzja Rady 2011/429/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową państw stron Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC) (Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 42).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   Ramy ogólne

      Ogólnym celem niniejszej decyzji jest wspieranie – dzięki przedsięwzięciom opisanym poniżej – realizacji przez państwa strony rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr 1540 i innych powiązanych rezolucji, Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC) oraz Międzynarodowych przepisów zdrowotnych (IHR), w szczególności tych aspektów, które dotyczą bezpieczeństwa i ochrony w zakresie czynników biologicznych i toksyn w laboratoriach i innych obiektach, w tym w okresie transportowania z jednego miejsca na drugie, po to by uniemożliwić naturalne, przypadkowe lub umyślne uwolnienie substancji biologicznych i by lepiej kontrolować zakażenia. Decyzja ma również przyczynić się do większej świadomości metod zarządzania ryzykiem biologicznym oraz zachęcać do stosowania tych metod, umożliwiając kontrole oparte na materiałach dowodowych i analizie ryzyka, oraz propagować wymianę sprawdzonych rozwiązań laboratoryjnych, a także pomóc krajom w spełnianiu podstawowych wymogów w zakresie zdolności służb laboratoryjnych w odniesieniu do priorytetowych zagrożeń dla zdrowia określonych w IHR.
      2.   Szczególne cele przedsięwzięć

      W ciągu ostatnich kilku lat termin „bezpieczeństwo biologiczne” jest coraz bardziej kojarzony z „zapewnieniem bezpieczeństwa poprzez ścisłą fizyczną ochronę” (ang. „biocontainment”) wraz ze zwiększaniem się na świecie liczby laboratoriów o wysokiej zdolności izolacji czynników. Koncentracja na budowaniu zaawansowanych technologicznie obiektów częstokroć powodowała niedoszacowanie wielu innych, niezwykle ważnych elementów kompleksowego programu zarządzania ryzykiem biologicznym, w tym kwestii ochrony, personelu i kompetencji, właściwych technik mikrobiologicznych, prowadzenia dochodzeń w sprawie incydentów i wypadków oraz konserwacji sprzętu. Oprócz tego koncentracja na wybranych obiektach krajowych mogła spowodować także zaniedbanie wielu innych, bardziej konwencjonalnych laboratoriów, które także mogłyby skorzystać z realizacji dokładnego systemu zarządzania ryzykiem biologicznym oraz z dostarczenia niezbędnego sprzętu i materiałów będących podstawą bezpiecznego i chronionego działania.
      Istnieje potrzeba świadomości, lepszego rozumienia rodzajów ryzyka, jakie napotyka się w sytuacjach laboratoryjnych, oraz strategii zaradzenia mu, a także potrzebne są przepisy ustawowe i wykonawcze oraz odpowiednie wskazówki. Zachęca się do poprawiania standardu obiektów i do dostarczania niezbędnych materiałów oraz szkolenia personelu na wszystkich szczeblach, by zapewnić odpowiednie i dokładne zarządzanie ryzykiem biologicznym w laboratoriach.
      Wychodząc od wysiłków zapoczątkowanych wspólnym działaniem 2008/307/WPZiB na rzecz wsparcia działań WHO w obszarze bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej, niniejsza decyzja ma na celu zaradzenie niektórym z powyższych niedociągnięć.
      Koncentrując się na wybranych poszczególnych państwach lub subregionach, zaproponowano dwa następujące przedsięwzięcia:
      2.1.   Przedsięwzięcie 1: propagowanie zarządzania ryzykiem biologicznym w laboratoriach przez regionalne działania popularyzatorskie i powielanie działań

      2.1.1.   Cele przedsięwzięcia 1

                  a)

                  Zachęcenie wybranych poszczególnych państw lub subregionów, by wdrożyły strategie zarządzania ryzykiem biologicznym (BRM) w laboratoriach w zakresie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej tych laboratoriów.

                  b)

                  Przedstawienie państwom z danego regionu możliwości spotkania się i wymiany sprawdzonych rozwiązań i zdobytych doświadczeń. Aby jak najlepiej spożytkować tę okazję, krajowym przedstawicielom zostanie umożliwiony udział w opartym na potrzebach szkoleniu, ewentualnie obejmującym sesje praktyczne.

                  c)

                  Wspomaganie danych krajów w rozpowszechnianiu sprawdzonych rozwiązań i wdrażaniu ich u siebie.

            2.1.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia 1

                  a)

                  Zwiększenie świadomości korzyści z wdrożenia strategii BRM w laboratoriach na szczeblu krajowym i regionalnym poprzez regionalne warsztaty szkoleniowe.

                  b)

                  Lepsza zdolność i możliwości podmiotów w zakresie: oceny ryzyka biologicznego, określania i przyjmowania strategii łagodzących z myślą o zmniejszaniu ryzyka do akceptowalnych poziomów, zapewnienia stałego udoskonalania takich strategii, oraz w zakresie postępowania z czynnikami zakaźnymi z zachowaniem kryteriów odpowiedzialności, bezpieczeństwa i ochrony.

                  c)

                  Utworzenie zespołu szkoleniowców na potrzeby realizacji krajowych programów szkoleniowych i upowszechniania informacji o możliwościach w zakresie szkoleń.

            2.1.3.   Opis przedsięwzięcia 1

      a)   Zapewnianie możliwości szkolenia na szczeblu regionalnym
      Próba dotarcia do pełnego zakresu podmiotów w całym regionie oraz wyjścia naprzeciw ich potrzebom szkoleniowym; nie więcej niż dwa razy zaproponowane zostaną różne krajowe lub regionalne warsztaty skierowane za każdym razem do grupy nie większej niż pięćdziesiąt osób. Maksymalnie wykorzystując sposobność, by eksperci i decydenci z regionu mogli się spotkać, warsztaty te powinny także udostępnić regionalne forum, na którym każde państwo członkowskie może wymieniać się z państwami sąsiednimi osiągnięciami, problemami i dobrymi praktykami.
      b)   Zwielokrotnienie sesji szkoleniowych na szczeblu krajowym lub regionalnym
      Ponadto na podstawie wyżej wymienionych warsztatów zostanie wyłoniony zespół szkoleniowców, co umożliwi przeprowadzanie wielokrotnych sesji szkoleniowych na szczeblu krajowym lub regionalnym, tym samym docierając do różnych podmiotów krajowych. Wsparcie zostanie udzielone w szczególności tym państwom w danym regionie, które nie korzystają z przedsięwzięcia 2, maksymalnie siedem razy, ewentualnie z udziałem zewnętrznych ekspertów, aby wspomagać zwiększanie świadomości wśród odnośnych podmiotów i polepszyć miejscowe możliwości techniczne służące realizacji uzgodnionych w regionie dobrych praktyk na szczeblu centralnym, pośrednim i peryferyjnym. W miarę możliwości rozważone zostanie zaangażowanie regionalnych lub krajowych stowarzyszeń na rzecz bezpieczeństwa biologicznego.
      Działania takie będą prowadzone w maksymalnie siedmiu państwach, które pojedynczo lub w grupach zostaną uznane za odpowiednie.
      2.2.   Przedsięwzięcie 2: rozwinięcie krajowych strategii laboratoryjnych w celu zwalczania ryzyka biologicznego i ulepszenia zdolności podstawowych (model pokazowy dla krajów).

      2.2.1.   Cele przedsięwzięcia 2

                  a)

                  Zaangażowanie i połączenie głównych decydentów (w tym podmioty z dziedzin zdrowia publicznego, spraw zagranicznych, zdrowia zwierząt, środowiska, kształcenia i badań naukowych, wymiaru sprawiedliwości oraz handlu) oraz personelu laboratoriów wszystkich szczebli w tworzenie, wdrażanie i poprawianie polityk oraz praktyk zarządzania ryzykiem biologicznym, a także wspieranie rozwijania przejrzystej i odpowiedzialnej kultury bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej.

                  b)

                  Wspomaganie określonych krajów w lepszym wyposażaniu kluczowych laboratoriów działających na rzecz zdrowia publicznego w sprzęt i materiały niezbędne do uzyskania bezpiecznych i dobrej jakości możliwości diagnostycznych. Usprawnianie rozwijania konkretnych podstawowych zdolności w ramach IHR, ze szczególnym uwzględnieniem laboratoriów i punktów wprowadzenia.

                  c)

                  Zwiększenie ogólnokrajowej świadomości w zakresie odpowiednich, uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym dokumentów normatywnych, w szczególności porozumienia warsztatowego Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego (CEN) ISO 15793: 2011 Laboratory biorisk management (zarządzanie ryzykiem biologicznym w laboratoriach) m ISO 15189: 2007 Laboratoria medyczne. Szczególne wymagania dotyczące jakości i kompetencji; ISO 15190: 2003 Laboratoria medyczne. Wymogi bezpieczeństwa; ISO/IEC 17025: 2005 Ogólne wymagania dotyczące laboratoriów badawczych i wzorcujących; ISO 9001: 2008 Systemy zarządzania jakością. Wymogi; oraz ISO 14001: 2004 Systemy zarządzania środowiskiem. Wymogi i wytyczne dotyczące stosowania obejmujące również krajowych decydentów odpowiedzialnych za politykę zdrowotną oraz kierownictwo laboratoriów i personel, który zachęca się, by zaangażował się w otwartą i odpowiedzialną kulturę systemów bezpieczeństwa biologicznego, ochrony biologicznej i jakości laboratoriów.

                  d)

                  Usprawnienie współpracy i kontaktów między sektorami, starając się zaangażować różnorodne krajowe podmioty i urzędy, w tym ministerstwa zdrowia, edukacji, nauki i badań naukowych, rolnictwa, transportu, spraw wewnętrznych i spraw zagranicznych, oraz organy celne.

                  e)

                  Zapewnianie narzędzi i odpowiednich wskazówek mających na celu propagowanie zarządzania ryzykiem biologicznym w laboratoriach, jak również pomoc w opracowaniu takich narzędzi i wskazówek oraz usprawnienie krajowych systemów laboratoriów.

            2.2.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia 2

                  a)

                  Opracowanie i zapewnienie różnorakich możliwości szkolenia zgodnie z określonymi priorytetami i potrzebami każdego podmiotu krajowego.

                  b)

                  Ulepszenie zdolności i możliwości zarządzania ryzykiem biologicznym, by minimalizować takie ryzyko.

                  c)

                  Podniesienie świadomości podmiotów krajowych i zainteresowanych organów i ich zaangażowania w proaktywny dialog na tematy związane z bezpieczeństwem i ochroną w zakresie niebezpiecznych czynników biologicznych i toksyn w laboratoriach i innych obiektach. Wśród podmiotów krajowych – lepsze zrozumienie i zaufanie, by umożliwić międzysektorowe i spójne podejście do zarządzania ryzykiem biologicznym.

                  d)

                  Propagowanie standaryzacji i opracowanie odnośnych narzędzi i wytycznych oceny ryzyka biologicznego, co pozwoli stosować właściwe środki łagodzące i stale poprawiać ich skuteczność.

                  e)

                  Zapewnienie wsparcia, by wzmocnić konkretne podstawowe zdolności zgodnie z IHR.

                  f)

                  Weryfikacja, dyskusja i rozwijanie krajowych polityk i strategii.

                  g)

                  Rozważenie i podjęcie ulepszenia struktury i reformy organizacji z zamiarem przełożenia - w sposób trwały - przyjętej strategii na działanie.

                  h)

                  Fizyczna kontrola niebezpieczeństw biologicznych ulepszona za pomocą niezbędnego sprzętu i poprawienia standardu określonego obiektu o kluczowym znaczeniu.

                  i)

                  Wymiana dobrych praktyk z krajowymi odpowiednikami na różnych poziomach oraz kontakty między laboratoriami przez organizowanie spotkań i działań popularyzatorskich.

                  j)

                  Opracowanie narzędzi niezbędnych do wspomagania skutecznego wdrożenia przedsięwzięcia.

            2.2.3.   Opis przedsięwzięcia 2

      Z powodów opisanych w pkt 2.2.1 przedsięwzięcie będzie realizowane przez okres dwóch lat, w oparciu o długoterminowe zaangażowanie państw beneficjentów oraz Unii i WHO. Przedsięwzięcie będzie realizowane w dwóch następujących etapach:
      a)   Etap przygotowań
      Wspólne działanie 2008/307/WPZiB pozwalało WHO na ocenę potrzeb w zakresie zarządzania ryzykiem biologicznym w pewnych państwach, w tym w Indonezji, oraz na rozpoznawanie krajowego zaangażowania na rzecz utworzenia wyraźnego politycznego i technicznego planu rozpoczęcia wspólnego przedsięwzięcia z myślą o ulepszeniu zarządzania ryzykiem biologicznym w laboratoriach na szczeblu krajowym. Dalsze dyskusje z Unią i z zainteresowanym rządem (zainteresowanymi rządami) pozwolą wskazać do dwóch państw, ewentualnie współpracujących z małą grupą państw sąsiadujących, które mogły być beneficjentami przedsięwzięcia 2, z uwzględnieniem regionalnych potrzeb technicznych i szybko rosnących zdolności poszczególnych państw w zakresie diagnostyki biologicznej i badań, a w szczególności krajowego zaangażowania zgodnie z innymi działaniami Unii i WHO. Zostanie wzięta pod uwagę możliwość zaoferowania niektórym obywatelom tych państw możliwości szkolenia za granicą, by wykształcić osoby odpowiedzialne za podstawowe zagadnienia bezpieczeństwa biologicznego w danym państwie (lub państwach) zgodnie z uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym kompetencjami, aby prowadzić program w lepszy i trwały sposób.
      W wyniku tego etapu przygotowań Unia, WHO i wybrane państwa podpiszą protokół ustaleń.
      b)   Etap realizacji
      Podczas tego etapu wybrane państwa sformułują krajowy plan podstawowy i strategiczny plan działania opisujący działania, które mają zostać zrealizowane, by osiągnąć długofalowy cel, jakim są bezpieczne i niezawodne praktyki laboratoryjne. Plany te obejmą sporządzenie planu koordynacji mającego na celu informowanie wszystkich zainteresowanych stron o stanie gotowości kraju do reagowania na incydenty biologiczne oraz zapoczątkowanie ujednolicania obowiązków sektora zdrowia publicznego w ramach krajowego planu gotowości dotyczącego zagrożeń lub incydentów biologicznych, a także sytuacji kryzysowych w zakresie zdrowia publicznego mających znaczenie w skali międzynarodowej określonych w IHR. Plan powinien być tworzony pod rzeczywistym przywództwem danego państwa i z przejęciem przez nie odpowiedzialności za inicjatywę.
      Działania będą realizowane, a sprzęt i materiały zamawiane zgodnie z planem i z tym, co zostanie uzgodnione przez właściwe strony. Dzięki niniejszej decyzji zapewniona zostanie pomoc techniczna i finansowa konieczna do utworzenia wzajemnych połączeń między podmiotami krajowymi oraz między tymi podmiotami i organizacjami międzynarodowymi i innymi zainteresowanymi stronami, tak by wesprzeć działania tych podmiotów oraz pomóc im stać się odpowiedzialnymi i aktywnymi globalnymi partnerami w ramach regionalnych stowarzyszeń zawodowych i sieci międzynarodowych.
      WHO wraz z wybranymi państwami przygotuje sprawozdania z postępu prac, uaktualniając i oceniając z perspektywy bezpieczeństwa biologicznego, ochrony biologicznej oraz IHR realizację krajowego planu usprawnienia zarządzania ryzykiem biologicznym oraz działanie laboratoriów krajowych, a także stosownie przekaże te sprawozdania Unii.
      Pod koniec etapu realizacji odbędą się warsztaty subregionalne lub regionalne w celu rozpowszechnienia osiągnięć i doświadczeń wśród państw sąsiadujących.
      3.   Czas realizacji

      Całkowity szacowany czas realizacji niniejszej decyzji wynosi 24 miesiące.
      4.   Beneficjenci

      Beneficjenci przedsięwzięcia 1 to państwa i subregiony określone po konsultacjach z Unią, wykazujące potrzeby dotyczące zwiększenia świadomości w zakresie zarządzania ryzykiem biologicznym, strategii i praktyk, ewentualnie również państwa sygnatariusze BTWC.
      Beneficjenci przedsięwzięcia 2 to państwa zamierzające kompleksowo wzmocnić dzięki niniejszej decyzji swoje krajowe zdolności i możliwości, określone po konsultacjach z Unią i właściwymi organami krajowymi z uwagi na ich zobowiązania do usprawnienia zarządzania ryzykiem biologicznym w laboratoriach oraz usprawnienia krajowych systemów laboratoriów.
      5.   Instytucja realizująca

      Przedsięwzięcia będą zarządzane i realizowane przez WHO, w stałej konsultacji z Unią i ze wsparciem, w stosownych przypadkach i we właściwy sposób, zewnętrznych ekspertów zajmujących się tymi kwestiami.
      6.   Agencja wdrażająca: podstawy wyboru

      WHO to organizacja międzynarodowa, która zapewnia struktury ramowe, wiedzę fachową i narzędzia w celu informowania, ukierunkowywania i wspierania swoich państw członkowskich w ochronie zdrowia ludzi w laboratoriach i w ich otoczeniu za pomocą odpowiedniego zarządzania ryzykiem biologicznym, standardów, przepisów i procedur. Przedsięwzięcie to mieści się w zakresie ogólnego prawnie wiążącego porozumienia IHR, które w istotny sposób przyczynia się do światowego bezpieczeństwa w zakresie zdrowia publicznego. WHO wspiera swoje państwa członkowskie przez zapewnianie struktury ramowej służącej koordynacji działań przy wydarzeniach mogących stanowić sytuację nadzwyczajną w zakresie zdrowia publicznego o międzynarodowym zasięgu, i będzie poprawiać możliwości wszystkich państw w zakresie wykrywania i oceny zagrożeń dla zdrowia publicznego oraz informowania o nich i reagowania na nie. WHO prowadziła już rozmowy z potencjalnymi państwami beneficjentami, by uzyskać ich zgodę. Proponowane działania są określane po wielu rundach dialogu przeprowadzonymi ze wspomnianymi państwami oficjalnymi kanałami WHO, na podstawie faktycznych potrzeb i priorytetów tych państw i zgodnie z ich poszczególnymi krajowymi strategiami. Unia stara się dalej prowadzić owocną współpracę z WHO.
      7.   Współfinansowanie

      WHO nie jest darczyńcą ani agencją pomocy, lecz agencją techniczną, a zatem procedura współfinansowania z podmiotami zewnętrznymi byłaby niezwykle skomplikowana, zwłaszcza w dziedzinie bezpieczeństwa zdrowotnego, w której podmioty mają różne priorytety i regionalne cele. WHO zapewni fachową wiedzę techniczną i zarządzanie przedsięwzięciem, ale nie jest w stanie zapewnić środków na finansowanie wspólnych działań w tej dziedzinie. Jednak pozostałe przedsięwzięcia prowadzone jednocześnie przez WHO w dziedzinie laboratoriów będą postrzegane jako współdziałające, powiązane i wzajemnie się uzupełniające.
      Chociaż przedsięwzięcie nie jest współfinansowane za pomocą środków finansowych, WHO będzie pokrywała, w części lub w całości, wynagrodzenie personelu biorącego udział w realizacji przedsięwzięcia, co można uważać za wkład w naturze. Wynagrodzenia specjalisty ds. projektów, asystenta administracyjnego i konsultanta krajowego w Bangladeszu zostaną częściowo pokryte przez WHO. Wynagrodzenia dyrektora finansowego, koordynatora, doradcy regionalnego i pracowników medycznych w Indonezji, Mjanmie i Nepalu w całości pokryje WHO.
      8.   Rozpoznawalność

      WHO podejmie wszelkie stosowne środki w celu wyeksponowania faktu, że oba projekty są w pełni finansowane przez Unię. Środki te zostaną przedsięwzięte zgodnie z Podręcznikiem dotyczącym komunikacji i widoczności w ramach działań zewnętrznych Unii Europejskiej opracowanym i opublikowanym przez Komisję oraz zgodnie z wszelkimi innymi wytycznymi uzgodnionymi pomiędzy Komisją i WHO.
      Szczególna uwaga będzie przywiązywana do odpowiedniego oznaczenia i podkreślenia roli Unii jako jedynego podmiotu finansującego oba projekty.


title: 2012/273/UE: Decyzja Rady z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony

text:
               24.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 134/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 maja 2012 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony
   (2012/273/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3, art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 lipca 2009 r. Rada udzieliła Komisji upoważnienia do wynegocjowania umowy ramowej o partnerstwie i współpracy z Mongolią („Umowa”).

               (2)

               Postanowienia Umowy wchodzące w zakres części trzeciej tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wiążą Zjednoczone Królestwo i Irlandię jako odrębne Umawiające się Strony, nie zaś jako część Unii Europejskiej, chyba że Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią wspólnie powiadomią Mongolię, że Zjednoczone Królestwo lub Irlandia są nimi związane jako część Unii Europejskiej zgodnie z Protokołem (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jeżeli Zjednoczone Królestwo lub Irlandia przestaną być związane Umową jako część Unii Europejskiej zgodnie z art. 4a protokołu (nr 21), Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią natychmiast mają poinformować Mongolię o wszelkich zmianach w swoim stanowisku, w którym to przypadku mają nadal pozostać związane postanowieniami Umowy indywidualnie. To samo stosuje się do Danii zgodnie z Protokołem (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonym do tych traktatów.

               (3)

               W przypadku gdy Zjednoczone Królestwo lub Irlandia nie przedłożyły notyfikacji wymaganej na mocy art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, nie biorą one udziału w przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji w takim zakresie, w jakim obejmuje ona przepisy zgodnie z częścią trzecią tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. To samo dotyczy Danii zgodnie z Protokołem (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (4)

               Należy podpisać Umowę, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym udziela się upoważnienia w imieniu Unii do podpisania Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Mongolią, z drugiej strony, z zastrzeżeniem zawarcia wspomnianej Umowy (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 maja 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/654 z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie mianowania Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej na okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.

text:
               25.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 107/74

         DECYZJA RADY (UE) 2015/654
   z dnia 21 kwietnia 2015 r.
   w sprawie mianowania Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej na okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 240 ust. 2 akapit pierwszy,
   a także mając na uwadze fakt, że należy mianować Sekretarza Generalnego Rady na okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Jeppe TRANHOLM-MIKKELSEN zostaje niniejszym mianowany na stanowisko Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej na okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady notyfikuje niniejszą decyzję Jeppemu TRANHOLMOWI-MIKKELSENOWI.

      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący