title: Decyzja Rady (UE) 2019/848 z dnia 17 maja 2019 r. dotycząca zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r.

text:
                  27.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 139/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/848
         z dnia 17 maja 2019 r.
         dotycząca zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r.
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4, w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) i jego art. 218 ust. 7,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Dnia 19 listopada 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Unii negocjacji dotyczących zawarcia nowej umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych.

                     (2)

                     Tekst umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r. (zwanej dalej „umową”) został przyjęty dnia 9 października 2015 r. przez przedstawicieli 24 państw członkowskich Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD) i dwóch organizacji międzyrządowych podczas konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie negocjacji dotyczących umowy zastępującej Umowę międzynarodową w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r.

                     (3)

                     Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1892 (1) umowa została podpisana w imieniu Unii w dniu 28 listopada 2016 r. w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

                     (4)

                     Umowa weszła w życie tymczasowo w dniu 1 stycznia 2017 r., zgodnie z jej art. 31 ust. 2.

                     (5)

                     Rada Członków jest organem decyzyjnym Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, który wykonuje wszystkie uprawnienia oraz wszystkie zadania niezbędne do realizacji celów tej umowy. Należy upoważnić Komisję do reprezentowania Unii w tej Radzie Członków.

                     (6)

                     Zgodnie z art. 19 ust. 2 umowy Rada Członków ma możliwość zmiany nazwy i definicji oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek i oliwek stołowych wymienionych w załącznikach B i C do umowy, a tym samym zmienić umowę.

                     (7)

                     W celu ułatwienia przyjęcia takich zmian w umowie przez Radę Członków oraz by uniknąć ryzyka braku stanowiska Unii, należy upoważnić Komisję do zatwierdzenia takich proponowanych zmian w imieniu Unii, z zastrzeżeniem, że spełnione będą określone warunki merytoryczne i proceduralne.

                     (8)

                     W celu zagwarantowania dostępu do wiedzy fachowej państw członkowskich i w celu zapewnienia, by zatwierdzenie przez Komisję proponowanych zmian do załączników B i C umowy było zgodne z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, Komisja powinna przedłożyć te proponowane zmiany z wystarczającym wyprzedzeniem przed posiedzeniem stosownej grupy roboczej Rady.

                     (9)

                     Zgodność proponowanych zmian przedłożonych Radzie przez Komisję powinna być oceniana przez przedstawicieli państw członkowskich w ramach Komitetu Stałych Przedstawicieli („Coreper”). Komisja powinna zatwierdzić te proponowane zmiany, chyba że państwa członkowskie w liczbie reprezentującej mniejszość blokującą w Radzie zgodnie z art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) sprzeciwi się im w ramach Coreperu.

                     (10)

                     Umowę tę należy zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę międzynarodową w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r. (2).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii, instrumentu zatwierdzenia przewidzianego w art. 28 ust. 4 umowy (3).

            Artykuł 3
            Komisja reprezentuje Unię w Radzie Członków.

            Artykuł 4
            Jeżeli Rada Członków ma przyjmować zmiany nazw i definicji oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek i oliwek stołowych wymienionych w załącznikach B i C do umowy, zgodnie z art. 19 ust. 2 umowy, Komisja jest uprawniona do zatwierdzania proponowanych zmian w imieniu Unii na następujących warunkach:

                        1)

                        Komisja zapewnia, by zatwierdzenie w imieniu Unii:

                                    —

                                    było w interesie Unii,

                                    —

                                    służyło celom realizowanym przez Unię w ramach jej polityki handlowej,

                                    —

                                    uwzględniało interesy producentów, przedsiębiorstw handlowych i konsumentów w Unii,

                                    —

                                    nie było sprzeczne z prawem Unii lub prawem międzynarodowym, i w szczególności nie było sprzeczne z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (4), bez uszczerbku dla uprawnień Komisji w zakresie przyjmowania aktów delegowanych dostosowujących przepisy Unii do zmian w umowie przyjmowanych przez Radę Członków, w szczególności w odniesieniu do norm handlowych w sektorze oliwy z oliwek i oliwek stołowych, o których mowa w art. 75 tego rozporządzenia,

                                    —

                                    w stosownych przypadkach wspierało poprawę jakości produktów z oliwek, poprzez lepsze wykrywanie oszukańczych i wprowadzających w błąd praktyk i przypadków obniżania jakości,

                                    —

                                    w stosownych przypadkach w większym stopniu uwzględniało różnorodność autentycznych produktów z oliwek,

                                    —

                                    w stosownych przypadkach miało na celu zbliżenie norm międzynarodowych dotyczących fizykochemicznych i organoleptycznych cech oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek i oliwek stołowych,

                                    —

                                    w stosownych przypadkach pozwalało nie dopuścić do tworzenia barier dla innowacji, oraz

                                    —

                                    w stosownych przypadkach ułatwiało obrót produktami z oliwek.

                        2)

                        Zanim Komisja zatwierdzi takie proponowane zmiany w imieniu Unii, przekazuje je – w formie pisemnego dokumentu roboczego – do rozważenia stosownej grupie roboczej Rady z wystarczającym wyprzedzeniem i co najmniej 15 dni roboczych przed posiedzeniem, na którym Rada Członków ma przyjąć te proponowane zmiany.
                        Zgodność proponowanych zmian z kryteriami określonymi w pkt 1 niniejszego artykułu jest oceniana przez Coreper.
                        Komisja zatwierdza proponowane zmiany w imieniu Unii, chyba że proponowanym zmianom sprzeciwią się państwa członkowskie w liczbie reprezentującej mniejszość blokującą w Radzie zgodnie z art. 16 ust. 4 TUE. W przypadku wystąpienia takiej mniejszości blokującej zgodnie z art. 16 ust. 4 TUE, Komisja odrzuca proponowane zmiany w imieniu Unii.

            Artykuł 5
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 17 maja 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2016/1892 z dnia 10 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r. (Dz.U. L 293 z 28.10.2016, s. 2).

            (2)  Tekst umowy został opublikowany w Dz.U. L 293 z 28.10.2016, s. 4 wraz z decyzją w sprawie podpisania.

            (3)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/851 z dnia 14 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej na 74. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 101. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian do załącznika II do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, zmian do Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r., zmian do Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych, zmian do formularzy C, E i P załącznika do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu oraz zmian do Międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa statków stosujących paliwo gazowe lub inne paliwa o niskiej temperaturze zapłonu

text:
                  27.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 139/10

         DECYZJA RADY (UE) 2019/851
         z dnia 14 maja 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej na 74. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 101. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian do załącznika II do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, zmian do Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r., zmian do Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych, zmian do formularzy C, E i P załącznika do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu oraz zmian do Międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa statków stosujących paliwo gazowe lub inne paliwa o niskiej temperaturze zapłonu
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, w związku z jego art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Działanie Unii w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu ochronę środowiska morskiego i poprawę bezpieczeństwa morskiego.

                     (2)

                     Komitet Ochrony Środowiska Morskiego (zwany dalej „MEPC”) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (zwanej dalej „IMO”) na swoim 74. posiedzeniu w dniach 13-17 maja 2019 r. (zwanym dalej „posiedzeniem MEPC 74”) ma przyjąć zmiany do załącznika II do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (zwanego dalej „załącznikiem II do konwencji MARPOL”).

                     (3)

                     Komitet Bezpieczeństwa na Morzu (zwany dalej „MSC”) IMO na swoim 101. posiedzeniu w dniach 5–14 czerwca 2019 r. (zwanym dalej „posiedzeniem MSC 101”) ma przyjąć zmiany do Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r. (zwanego dalej „kodeksem ESP z 2011 r.”), zmiany do Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych (zwanego dalej „kodeksem LSA”), zmiany do wykazu wyposażenia (formularze C, E i P załącznika do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (zwanej dalej „konwencją SOLAS”)) oraz zmiany do części A i A-1 Międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa statków stosujących paliwo gazowe lub inne paliwa o niskiej temperaturze zapłonu (zwanego dalej „kodeksem IGF”).

                     (4)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu MEPC 74, ponieważ zmiany do załącznika II do konwencji MARPOL będą mogły w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) i dyrektywę 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

                     (5)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu MSC 101, ponieważ: zmiany do kodeksu ESP z 2011 r. będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 (3); zmiany do kodeksu LSA będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/773 (4) i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE (5); ponieważ zmiany do konwencji SOLAS będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE (6); oraz zmiany do kodeksu IGF będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę 2009/45/WE.

                     (6)

                     Zmiany do załącznika II do konwencji MARPOL powinny zapewniać zmniejszenie oddziaływania na środowisko związanego z pozostałościami ładunku i wodą po myciu zbiorników zawierającymi unoszące się na powierzchni substancje trwałe o dużej lepkości lub wysokiej temperaturze topnienia.

                     (7)

                     Zmiany do kodeksu ESP z 2011 r. powinny obejmować zmiany redakcyjne w tym kodeksie, służące określeniu wszystkich obowiązkowych wymogów oraz poprawieniu tabel i formularzy, a także łączyć te zmiany redakcyjne z tekstem dotyczącym nowych zasadniczych wymogów w celu uwzględnienia ostatnich aktualizacji serii Z10 ujednoliconych wymogów Międzynarodowego Stowarzyszenia Towarzystw Klasyfikacyjnych.

                     (8)

                     Zmiany do ust. 6.1.1.3 kodeksu LSA powinny zapewniać jednolite wdrażanie dotyczące ręcznego wodowania małych łodzi ratowniczych, które nie należą do jednostek ratunkowych statku.

                     (9)

                     Zmiany do ust. 4.4.8.1 kodeksu LSA powinny zapewniać wyłączenie łodzi ratunkowych o dwóch niezależnych układach napędowych z obowiązku wyposażenia w odpowiednie pływające wiosła i powiązane elementy umożliwiające płynięcie łodzią po spokojnym morzu.

                     (10)

                     Zmiany do pozycji 8.1 w wykazie wyposażenia (formularze C, E i P załącznika do konwencji SOLAS) powinny zapewniać jasność w odniesieniu do faktu, że nie wszystkie wymienione wskaźniki mają zastosowanie do wszystkich statków i w związku z tym wskaźniki można w stosownych przypadkach usuwać.

                     (11)

                     Zmiany do części A i A-1 kodeksu IGF powinny zapewniać spójność w odniesieniu do obowiązujących wymogów dotyczących statków wykorzystujących gaz ziemny jako paliwo poprzez wprowadzenie niezbędnych zmian w oparciu o doświadczenia zdobyte w związku ze stosowaniem kodeksu.

                     (12)

                     Unia nie jest członkiem IMO ani umawiającą się stroną odnośnych konwencji i kodeksów. W związku z tym Rada powinna upoważnić państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii i wyrażenia ich zgody na związanie się tymi zmianami, w zakresie, w jakim zmiany te należą do wyłącznej kompetencji Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 74. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian do załącznika II do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, odnoszących się do wymogów w zakresie zrzutu dotyczących wody po myciu zbiorników zawierająch unoszące się na powierzchni substancje trwałe o dużej lepkości lub wysokiej temperaturze topnienia, określonych w załączniku do dokumentu IMO MEPC 74/3/1.

            Artykuł 2
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 101. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO, polega na wyrażeniu zgody na:

                        a)

                        przyjęcie zmian do Międzynarodowego kodeksu rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r., określonych w dokumencie IMO SDC 6/13/Add.1;

                        b)

                        przyjęcie zmian do ust. 6.1.1.3 Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych, określonych w załączniku 4 do dokumentu IMO MSC 101/3;

                        c)

                        przyjęcie zmian do ust. 4.4.8.1 Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych, określonych w załączniku 4 do dokumentu IMO MSC 101/3;

                        d)

                        przyjęcie zmian do pozycji 8.1 w wykazie wyposażenia (formularze C, E i P załącznika do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu), określonych w załączniku 1 do dokumentu IMO MSC 101/3;

                        e)

                        przyjęcie zmian do części A i A-1 Międzynarodowego kodeksu bezpieczeństwa statków stosujących paliwo gazowe lub inne paliwa o niskiej temperaturze zapłonu, określonych w załączniku 3 do dokumentu IMO MSC 101/3.

            Artykuł 3

               1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, określone w art. 1, wyrażają państwa członkowskie – z których wszystkie są członkami IMO – działające wspólnie w interesie Unii.

               2.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, określone w art. 2, wyrażają państwa członkowskie – z których wszystkie są członkami IMO – działające wspólnie w interesie Unii.

               3.   Niewielkie zmiany stanowisk, o których mowa w art. 1 i 2, mogą zostać uzgodnione bez przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji.

            Artykuł 4
            Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się, w interesie Unii, zmianami, o których mowa w art. 1 i 2, w zakresie, w jakim zmiany te podlegają wyłącznej kompetencji Unii.

            Artykuł 5
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 14 maja 2019 r.

                  W imieniu Rady

               P. DAEA

                  Przewodniczący

            (1)  Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczeń pochodzących ze statków oraz wprowadzenia sankcji, w tym sankcji karnych, za przestępstwa związane z zanieczyszczeniami (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 11).

            (2)  Dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 81).

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych (Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3).

            (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/773 z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wymogów w zakresie projektu, budowy i działania oraz norm dotyczących badań dla wyposażenia morskiego i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/306 (Dz.U. L 133 z 30.5.2018, s. 1).

            (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylająca dyrektywę Rady 96/98/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 146).

            (6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/852 z dnia 21 maja 2019 r. ustalająca skład Komitetu Regionów

text:
                  27.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 139/13

         DECYZJA RADY (UE) 2019/852
         z dnia 21 maja 2019 r.
         ustalająca skład Komitetu Regionów
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Art. 300 Traktatu określa zasady dotyczące składu Komitetu Regionów.

                     (2)

                     Decyzją Rady 2014/930/UE (1) dostosowano skład Komitetu Regionów po przystąpieniu Chorwacji. Liczba członków dla Estonii, Cypru i Luksemburga została zmniejszona o jeden w celu zniwelowania rozbieżności między maksymalną liczbą członków Komitetu Regionów określoną w art. 305 akapicie pierwszym Traktatu a liczbą członków Komitetu Regionów po przystąpieniu Chorwacji.

                     (3)

                     W preambule do decyzji 2014/930/UE przewiduje się poddanie tej decyzji przeglądowi w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem się kadencji Komitetu Regionów w 2020 r.

                     (4)

                     W dniu 3 lipca 2018 r. Komitet Regionów przyjął zalecenia dla Komisji i Rady dotyczące swojego przyszłego składu.

                     (5)

                     Obecna równowaga w składzie Komitetu Regionów powinna zostać w miarę możliwości utrzymana, ponieważ jest ona wynikiem kolejnych konferencji międzyrządowych.

                     (6)

                     Po wyjściu Zjednoczonego Królestwa z Unii w Komitecie Regionów zwolnią się 24 mandaty. Zatem równowaga w przydziale miejsc, która istniała przed przyjęciem decyzji 2014/930/UE powinna zostać przywrócona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Liczba członków Komitetu Regionów kształtuje się następująco:

                           Belgia

                           12

                           Bułgaria

                           12

                           Czechy

                           12

                           Dania

                           9

                           Niemcy

                           24

                           Estonia

                           7

                           Irlandia

                           9

                           Grecja

                           12

                           Hiszpania

                           21

                           Francja

                           24

                           Chorwacja

                           9

                           Włochy

                           24

                           Cypr

                           6

                           Łotwa

                           7

                           Litwa

                           9

                           Luksemburg

                           6

                           Węgry

                           12

                           Malta

                           5

                           Niderlandy

                           12

                           Austria

                           12

                           Polska

                           21

                           Portugalia

                           12

                           Rumunia

                           15

                           Słowenia

                           7

                           Słowacja

                           9

                           Finlandia

                           9

                           Szwecja

                           12

               2.   W przypadku gdyby Zjednoczone Królestwo nadal było państwem członkowskim Unii w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, liczba członków Komitetu Regionu odpowiada liczbie określonej w art. 1 decyzji 2014/930/UE, do czasu gdy wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii stanie się prawnie skuteczne. Od dnia, gdy wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii stanie się prawnie skuteczne, liczba członków w Komitecie Regionów będzie odpowiadała liczbom określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 26 stycznia 2020 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 21 maja 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2014/930/UE z dnia 16 grudnia 2014 r. ustalająca skład Komitetu Regionów (Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 143).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/853 z dnia 21 maja 2019 r. ustalająca skład Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

text:
                  27.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 139/15

         DECYZJA RADY (UE) 2019/853
         z dnia 21 maja 2019 r.
         ustalająca skład Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 301,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Art. 300 Traktatu określa zasady dotyczące składu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.

                     (2)

                     Decyzją Rady (UE) 2015/1157 (1) ustalono skład Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego po przystąpieniu Chorwacji. Liczbę członków z Estonii, Cypru i Luksemburga w przypadku każdego z tych państw zmniejszono o jeden, aby wyeliminować różnicę między maksymalną liczbą członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego określoną w art. 301 akapit pierwszy Traktatu a liczbą członków tego Komitetu ustaloną po przystąpieniu Chorwacji.

                     (3)

                     W preambule do decyzji (UE) 2015/1157 przewiduje się jej zmianę w odpowiednim czasie przed kadencją Komitetu rozpoczynającą się w 2020 r.

                     (4)

                     Dnia 18 września 2018 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął zalecenia dla Komisji i Rady dotyczące swojego przyszłego składu.

                     (5)

                     Obecna równowaga w składzie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego powinna zostać w możliwie największym stopniu utrzymana, ponieważ jest wynikiem kolejnych konferencji międzyrządowych.

                     (6)

                     Skutkiem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym byłoby zwolnienie 24 stanowisk. W związku z powyższym, równowaga w przydziale miejsc istniejąca przed przyjęciem decyzji Rady (UE) 2015/1157 powinna zostać przywrócona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Liczba członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego jest następująca:

                           Belgia

                           12

                           Bułgaria

                           12

                           Czechy

                           12

                           Dania

                           9

                           Niemcy

                           24

                           Estonia

                           7

                           Irlandia

                           9

                           Grecja

                           12

                           Hiszpania

                           21

                           Francja

                           24

                           Chorwacja

                           9

                           Włochy

                           24

                           Cypr

                           6

                           Łotwa

                           7

                           Litwa

                           9

                           Luksemburg

                           6

                           Węgry

                           12

                           Malta

                           5

                           Niderlandy

                           12

                           Austria

                           12

                           Polska

                           21

                           Portugalia

                           12

                           Rumunia

                           15

                           Słowenia

                           7

                           Słowacja

                           9

                           Finlandia

                           9

                           Szwecja

                           12.

               2.   Jeżeli Zjednoczone Królestwo nadal będzie państwem członkowskim Unii w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, liczba członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego odpowiadać będzie liczbie określonej w art. 1 decyzji Rady (UE) 2015/1157, do czasu gdy wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii stanie się prawnie skuteczne. Po tym jak wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii stanie się prawnie skuteczne, liczba członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego będzie odpowiadała liczbie określonej w ust. 1 niniejszego artykułu.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 21 września 2020 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 21 maja 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/1157 z dnia 14 lipca 2015 r. ustalająca skład Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (Dz.U. L 187 z 15.7.2015, s. 28).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/937 z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji

text:
                  7.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 149/61

         DECYZJA RADY (UE) 2019/937
         z dnia 27 maja 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Konwencja w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim (1) (zwana dalej „konwencją NASCO”) została zatwierdzona decyzją Rady 82/886/EWG (2) i weszła w życie w dniu 1 października 1983 r.

                     (2)

                     W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało swój zamiar wystąpienia z Unii zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, z zastrzeżeniem decyzji Rady Europejskiej (UE) 2019/584 (3), od dnia 1 listopada 2019 r., chyba że Rada Europejska w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu.

                     (3)

                     Do czasu wystąpienia z Unii Zjednoczone Królestwo pozostaje państwem członkowskim korzystającym ze wszystkich praw wynikających z Traktatów oraz podlegającym wszystkim wynikającym z nich obowiązkom, łącznie z zasadą lojalnej współpracy.

                     (4)

                     W wytycznych przyjętych w dniu 29 kwietnia 2017 r. Rada Europejska uznała potrzebę uwzględnienia, w kontekście międzynarodowym, szczególnej sytuacji Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego występującego z Unii, pod warunkiem że Zjednoczone Królestwo będzie wywiązywało się ze swoich obowiązków i respektowało interesy Unii, dopóki będzie jej państwem członkowskim.

                     (5)

                     Umowa o wystąpieniu opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 25 kwietnia 2019 r. (4) (zwana dalej „umową o wystąpieniu”) zawiera postanowienia dotyczące stosowania prawa Unii do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie po dniu, w którym Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie („okres przejściowy”). Jeżeli umowa o wystąpieniu wejdzie w życie, prawo Unii – w tym umowy międzynarodowe, których Unia jest stroną – nadal będą miały zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w okresie przejściowym zgodnie z umową o wystąpieniu i przestaną mieć zastosowanie z końcem okresu przejściowego.

                     (6)

                     Konwencja NASCO ma obecnie zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, ponieważ Unia jest jedną z Umawiających się Stron tej konwencji.

                     (7)

                     Zgodnie z art. 17 ust. 3 konwencji NASCO każde państwo, które sprawuje jurysdykcję w zakresie rybołówstwa na północnym Oceanie Atlantyckim lub z którego pochodzą stada łososia, może przystąpić do tej konwencji, pod warunkiem zatwierdzenia przez radę Organizacji do Spraw Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego, ustanowioną na mocy konwencji NASCO.

                     (8)

                     W dniu 28 lutego 2019 r. Zjednoczone Królestwo złożyło wniosek o przystąpienie do konwencji NASCO jako Umawiająca się Strona w związku z możliwym niezawarciem umowy o wystąpieniu do dnia, w którym traktaty przestaną mieć do zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa.

                     (9)

                     Zgodnie z art. 66 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) (5) państwa, z których rzek pochodzą stada anadromiczne, są w pierwszej kolejności nimi zainteresowane i ponoszą za nie odpowiedzialność. Państwo, z którego pochodzą stada anadromiczne, zapewnia ich zachowanie w drodze podejmowania odpowiednich środków regulujących połowy na wszystkich wodach położonych między lądem a zewnętrznymi granicami swojej wyłącznej strefy ekonomicznej. W przypadku gdy stada anadromiczne wędrują do wód lub poprzez wody położone między lądem a zewnętrznymi granicami wyłącznej strefy ekonomicznej danego państwa innego niż państwo pochodzenia, państwo to współpracuje z państwem pochodzenia w zakresie zachowania tych stad i gospodarowania nimi.

                     (10)

                     Aby zapobiegać połowom o niezrównoważonym charakterze, w interesie Unii leży, aby Zjednoczone Królestwo współpracowało w zakresie zarządzania stadami łososia, przestrzegając w pełni postanowień UNCLOS oraz Porozumienia Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. („porozumienie UNFSA”) (6), lub wszelkich innych umów międzynarodowych lub norm prawa międzynarodowego.

                     (11)

                     Zgodnie z art. 66 UNCLOS państwo pochodzenia stad anadromicznych i inne państwa poławiające te stada zawierają układy w celu wykonania postanowień tego artykułu. Taką współpracę można nawiązać w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.

                     (12)

                     Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO umożliwi temu państwu współpracę w zakresie niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem i ochrony, z należytym uwzględnieniem praw, interesów i obowiązków innych państw oraz Unii, i pozwoli zapewnić, by działalność połowowa była prowadzona w sposób gwarantujący zrównoważoną eksploatację odnośnych stad łososia.

                     (13)

                     W interesie Unii leży zatem, by poprzeć wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do konwencji NASCO, od momentu gdy prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach rady Organizacji do Spraw Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego ustanowionej na mocy Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim, polega na poparciu wniosku w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO, pod warunkiem że to poparcie jest udzielone od momentu, gdy prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2019 r.

                  W imieniu Rady

               N. HURDUC

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 25.

            (2)  Decyzja Rady 82/886/EWG z dnia 13 grudnia 1982 r. dotycząca zawarcia Konwencji w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim (Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 24).

            (3)  Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2019/584 przyjęta w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem z dnia 11 kwietnia 2019 r. przedłużająca okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE (Dz.U. L 101 z 11.4.2019, s. 1).

            (4)  Dz.U. C 144I z 25.4.2019, s. 1.

            (5)  Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 3.

            (6)  Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2019/938 z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie wsparcia procesu budowy zaufania prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowej i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia

text:
                  7.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 149/63

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2019/938
         z dnia 6 czerwca 2019 r.
         w sprawie wsparcia procesu budowy zaufania prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowej i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 31 ust. 1,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Globalna strategia Unii Europejskiej na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii z 2016 r., a także strategia Unii Europejskiej przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (BMR) z 2003 r. opierają się na przekonaniu, że wielostronne podejście do bezpieczeństwa, w tym rozbrojenia i nieproliferacji, stanowi najlepszy sposób utrzymania międzynarodowego ładu.

                     (2)

                     Unijna polityka polega zatem na utrzymywaniu, realizacji i wzmacnianiu wdrażania i upowszechniania istniejących traktatów, umów i norm w dziedzinie rozbrojenia i nieproliferacji oraz na współpracy z państwami trzecimi w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z wielostronnych konwencji i systemów oraz na udzielaniu im pomocy w tym zakresie.

                     (3)

                     Wspólna deklaracja ze szczytu na rzecz Śródziemnomorza w Paryżu wydana 13 lipca 2008 r., ustanawiająca Unię dla Śródziemnomorza, potwierdziła wspólny zamiar zapewnienia pokoju i bezpieczeństwa w regionie zgodnie z przyjętą na konferencji euro-śródziemnomorskiej w dniach 27–28 listopada 1995 r. deklaracją barcelońską; deklaracja ta między innymi przewiduje wspieranie bezpieczeństwa regionalnego m.in. poprzez działania na rzecz nierozprzestrzeniania broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, przystępowanie i stosowanie się do międzynarodowych i regionalnych systemów nieproliferacji oraz do umów w sprawie kontroli zbrojeń i rozbrojenia – takich jak Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), konwencja o zakazie broni chemicznej, konwencja o zakazie broni biologicznej i toksycznej czy Traktat o całkowitym zakazie prób jądrowych – lub do porozumień regionalnych – takich jak strefy wolne od broni jądrowej – wraz z systemami kontroli przewidzianymi w tych umowach lub porozumieniach, a także poprzez wypełnianie w dobrej wierze zobowiązań sygnatariuszy deklaracji barcelońskiej w ramach konwencji dotyczących kontroli zbrojeń, rozbrojenia i nieproliferacji.

                     (4)

                     Strony Unii dla Śródziemnomorza będą dążyć do stworzenia na Bliskim Wschodzie strefy, którą byłyby w stanie wzajemnie i skutecznie kontrolować, wolnej od BMR – broni jądrowej, chemicznej i biologicznej – oraz od środków jej przenoszenia. Ponadto strony rozważą podjęcie praktycznych kroków m.in. aby zapobiegać rozprzestrzenianiu broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, jak również nadmiernemu gromadzeniu broni konwencjonalnej.

                     (5)

                     W 2008 r. Unia zorganizowała w Paryżu seminarium pt. „Bezpieczeństwo, nierozprzestrzenianie BMR i rozbrojenie na Bliskim Wschodzie”, podczas którego spotkali się przedstawiciele państw regionu i państw członkowskich Unii, a także przedstawiciele środowisk akademickich i krajowych agencji energii jądrowej.

                     (6)

                     Podczas zorganizowanej w 2010 r. konferencji przeglądowej NPT podkreślono znacznie, jakie mają działania prowadzące do pełnego wdrożenia rezolucji z 1995 roku w sprawie Bliskiego Wschodu (zwanej dalej „rezolucją z 1995 roku”). W związku z tym podczas wspomnianej konferencji zatwierdzono praktyczne działania, m.in. przeanalizowanie wszystkich propozycji służących wsparciu wdrożenia rezolucji z 1995 roku, w tym propozycji Unii, która podjęła się organizacji seminarium następczego po seminarium z czerwca 2008 r.

                     (7)

                     Ponadto podczas wspomnianej konferencji przeglądowej uznano rolę, jaką we wdrażaniu rezolucji z 1995 roku odgrywa społeczeństwo obywatelskie, i zachęcono do podejmowania wszelkich wysiłków w tym zakresie.

                     (8)

                     W 2011 r. Unia zorganizowała w Brukseli seminarium, by propagować budowę zaufania oraz wspierać proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR i środków jej przenoszenia; w seminarium tym wzięli udział przedstawiciele wyższego szczebla z państw regionu, trzech państw depozytariuszy NPT, państw członkowskich Unii, innych zainteresowanych państw, a także przedstawiciele środowisk akademickich oraz oficjalni przedstawiciele najważniejszych organizacji regionalnych i międzynarodowych.

                     (9)

                     W 2012 r. Unia podjęła decyzję o dalszym wspieraniu procesu budowy zaufania prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowej i wszelkich innych rodzajów BMR, m.in. poprzez wspieranie prac powołanego przez ONZ mediatora na konferencję w 2012 roku dotyczącą ustanowienia takiej strefy na Bliskim Wschodzie oraz poprzez zorganizowanie warsztatów służących budowaniu zdolności i wydarzenia następczego po seminariach Unii z 2008 i 2011 roku.

                     (10)

                     Unia nieustannie wyraża gotowość do dalszego wspomagania procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR i pragnie kontynuować wspieranie procesów budowy zaufania podobnie jak to czyniono w ramach seminariów i warsztatów przeprowadzonych przez Unię w 2008, 2011 i 2012 r.

                     (11)

                     W przedstawionym w dniu 24 maja 2018 r. planie działań na rzecz rozbrojenia pt. „Zabezpieczenie naszej wspólnej przyszłości” sekretarz generalny ONZ zobowiązał się współpracować z państwami członkowskimi ONZ w celu wzmocnienia i konsolidacji stref wolnych od broni jądrowej, m.in. poprzez wspieranie dalszego tworzenia takich stref, w tym także na Bliskim Wschodzie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Aby poczynić postępy w wypełnianiu zobowiązania Unii na rzecz ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR oraz w celu zapewnienia działań następczych dotyczących wcześniejszych przedsięwzięć Unii z 2008, 2011 i 2012 roku oraz propagowania budowy zaufania na rzecz procesu prowadzącego do ustanowienia takiej strefy, UE wspiera działania służące wspieraniu pluralistycznego dialogu z udziałem ekspertów i decydentów na temat strefy wolnej od BMR na Bliskim Wschodzie poprzez m.in.:

                           a)

                           wskazanie doświadczeń wyniesionych z wysiłków na rzecz postępów w zakresie stref wolnych od BMR podjętych w latach 1996–2015;

                           b)

                           budowanie zdolności analitycznej służącej wsparciu nowego sposobu myślenia o kwestiach bezpieczeństwa regionalnego i o strefie wolnej od BMR, w tym wyciągnięcie wniosków z ustanowienia stref wolnych od BMR w innych regionach;

                           c)

                           zestawienie pomysłów i opracowanie nowych propozycji co dalszych kroków w tej kwestii.

               2.   W tym kontekście projekt, który ma być wspierany przez Unię, obejmuje następujące konkretne działania:

                           a)

                           Etap I
                           Pierwszy etap projektu skupi się na tworzeniu sieci ekspertów, działaniach informacyjnych i komunikacyjnych oraz określeniu kwestii i tematów, które należy przeanalizować. Kluczowe działania obejmują:

                                       (i)

                                       utworzenie wstępnej regionalnej sieci odpowiednich ekspertów i instytucji;

                                       (ii)

                                       działania informacyjne, wywiady i przegląd piśmiennictwa oraz zgromadzenie odpowiedniej dokumentacji;

                                       (iii)

                                       pierwsze posiedzenie grupy referencyjnej projektu;

                                       (iv)

                                       wydarzenie towarzyszące podczas sesji Pierwszego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w październiku 2019 r.;

                                       (v)

                                       warsztaty z udziałem 15–20 członków sieci regionalnej projektu i grupy referencyjnej projektu.

                           b)

                           Etap II
                           Drugi etap projektu skupi się na kontaktach z odpowiednimi osobami, ekspertami, naukowcami i badaczami zajmującymi się przedmiotową dziedziną polityki oraz instytutami w regionie służących zapoznaniu się ze spostrzeżeniami i poglądami dotyczącymi kwestii i tematów określonych na etapie I, jak również na zweryfikowaniu opisu wysiłków na rzecz strefy wolnej od BMR podjętych w latach 1995–2015. Kluczowe działania obejmują:

                                       (i)

                                       przeprowadzenie maksymalnie 50 indywidualnych wywiadów z osobami z regionu i spoza regionu;

                                       (ii)

                                       zorganizowanie maksymalnie sześciu posiedzeń odpowiednich ekspertów w regionie z pomocą małych instytutów badawczych;

                                       (iii)

                                       udostępnienie państwom członkowskim ONZ i Biuru ONZ ds. Rozbrojenia pełnego projektu sprawozdania Instytutu Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Badań nad Rozbrojeniem (UNIDIR) na temat inicjatywy dotyczącej ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR;

                                       (iv)

                                       zorganizowanie specjalnego wydarzenia przy okazji konferencji przeglądowej Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej w 2020 r.;

                                       (v)

                                       zorganizowanie posiedzenia w siedzibie ONZ w Nowym Jorku w 2020 r. w celu przedstawienia państwom członkowskim ONZ i innym zainteresowanym stronom aktualnych informacji i ustaleń dotyczących projektu.

                           c)

                           Etap III

                                       (i)

                                       dwa warsztaty z udziałem wielu zainteresowanych stron w celu przeanalizowania zestawu wariantów i zaleceń dotyczących dalszych działań;

                                       (ii)

                                       opublikowanie pozostałych dokumentów analitycznych określających warianty i poglądy uznane za potencjalnie obiecujące, jeśli chodzi o poprawę współpracy w zakresie bezpieczeństwa w regionie, między innymi poprzez ustanowienie na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR;

                                       (iii)

                                       dwa warsztaty z udziałem indywidualnych ekspertów i urzędników występujących we własnym imieniu.

                     Szczegółowy opis projektów znajduje się w załączniku.

            Artykuł 2

               1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).

               2.   Techniczną realizacją projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmuje się UNIDIR, który wykonuje to zadanie pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z UNIDIR.

            Artykuł 3

               1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 2 856 278 EUR.

               2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.

               3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę o finansowaniu z UNIDIR. Umowa o finansowaniu przewiduje, że partner wykonawczy musi zapewnić wyeksponowanie wkładu Unii stosownie do jego wielkości.

               4.   Komisja dokłada starań, aby umowa o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, została zawarta w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy.

            Artykuł 4

               1.   WP składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie sprawozdań opisowych przygotowywanych co sześć miesięcy przez UNIDIR. Sprawozdania te stanowią podstawę oceny dokonywanej przez Radę przed końcem projektu.

               2.   Komisja przedstawia informacje na temat finansowych aspektów projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.

            Artykuł 5

               1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               2.   Niniejsza decyzja wygasa 36 miesięcy po dniu zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3. Wygasa ona jednak sześć miesięcy po jej wejściu w życie, jeśli do tego czasu umowa o finansowaniu nie zostanie zawarta.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 6 czerwca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               A. BIRCHALL

                  Przewodnicząca

            ZAŁĄCZNIK

               Projekt dotyczący wsparcia procesu budowy zaufania prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowej i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia

            I.   Cele projektu

            Proponowany projekt będzie miał cztery nadrzędne cele:

                        1)

                        wypełnienie znacznej luki badawczej dotyczącej tego, w jaki sposób kwestia ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia (BMR) ewoluowała w latach 1995–2015, w tym wyciągnięcie wniosków przydatnych obecnie i wniosków na przyszłość;

                        2)

                        budowanie zdolności analitycznej służącej wsparciu nowego sposobu myślenia o kwestiach bezpieczeństwa regionalnego i o przedmiotowej strefie, w tym wyciągnięcie wniosków z ustanowienia innych regionalnych stref wolnych od broni jądrowej;

                        3)

                        zestawienie pomysłów i opracowanie nowych propozycji co dalszych kroków w tej kwestii; oraz

                        4)

                        wspieranie pluralistycznego dialogu z udziałem ekspertów i decydentów na temat kwestii dotyczących bezpieczeństwa regionalnego – m.in. poprzez strefę wolną od BMR na Bliskim Wschodzie – który mógłby z kolei stanowić wkład w trwające procesy wielostronne, w tym NPT, a także w wysiłki corocznej konferencji ONZ w odniesieniu do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR.

                  Jeśli chodzi o pierwszy z celów, złożoność zagadnienia, którym jest ustanowienie na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR, dotychczasowy brak postępów oraz niewielka wola polityczna w regionie i poza nim spowodowały zmniejszenie zainteresowania politycznego i badawczego tą kwestią w ostatnich latach. Istnieje znaczny zbiór badań dotyczących początków tej inicjatywy oraz wysiłków na rzecz postępów w jej realizacji podjętych przed konferencją przeglądową z 1995 roku i w jej trakcie. Bezterminowe przedłużenie NPT w tym samym roku oraz rezolucja w sprawie Bliskiego Wschodu, która umożliwiła konsensus co do przedłużenia, były przedmiotem wszechstronnych badań, także w postaci realizowanego obecnie programu historii mówionej dotyczącego konferencji przeglądowej NPT z 1995 roku.
            Znacznie mniej jest jednak dostępnej dokumentacji i badań na temat lat 2010–2015. W tym okresie podjęto w każdym razie szereg istotnych inicjatyw dyplomatycznych dotyczących strefy. Podczas gdy część naukowców i ekspertów skoncentrowała się na badaniu konkretnych elementów tej kwestii, a niektórzy prawnicy starali się opracować modelowe teksty ewentualnego porozumienia, nie ma wiarygodnego empirycznego sprawozdania na temat wysiłków na rzecz realizacji koncepcji strefy wolnej od BMR na Bliskim Wschodzie podjętych w latach 1996–2015. Przy braku takiej dokumentacji istnieje ryzyko, że istotne szczegóły i fakty, a także poglądy zaangażowanych podmiotów i wnioski na przyszłość zostaną utracone. Będzie to stanowić przeszkodę dla przyszłych wysiłków badawczych i politycznych dotyczących tej kwestii. Proponowany projekt UNIDIR wypełni tę lukę.
            W odniesieniu do drugiego celu, projekt ten posłuży wsparciu dalszych badań naukowych i działań ekspertów w odniesieniu do zagrożeń związanych z BMR na Bliskim Wschodzie, współpracy w zakresie bezpieczeństwa w regionie, a w szczególności strefy wolnej od BMR. Wsparcie to udzielane będzie w czasie, gdy pilnie potrzebne są nowe i zrównoważone rozważania i pomysły dotyczące tych kwestii. Poprzez badanie ugruntowanych, pojawiających się lub zapomnianych w ciągu dwóch dekad zagadnień i pomysłów dotyczących strefy wolnej od BMR projekt ten przyczyni się do rozszerzenia wiedzy dotyczącej tej kwestii i jej zrozumienie. Opierając się na najnowszej literaturze dotyczącej innych stref wolnych od broni jądrowej lub BMR, może służyć ocenie podobieństw lub specyfiki w kontekście regionu Bliskiego Wschodu. Wynikiem projektu będzie kompleksowe repozytorium tematów i pomysłów, które mają przyczynić się do odnowionych działań, oraz rozbudowana sieć analityków i ekspertów mających dostęp do tego zbioru prac.
            W odniesieniu do trzeciego celu, projekt przyczyni się do przeanalizowania kwestii ustanowienia na Bliskim Wschodzi strefy wolnej od BMR w szerszym kontekście regionalnym związanym z BMR i bezpieczeństwem, poprzez udokumentowanie zagadnień i podejść, które zostały poruszone w ramach różnych inicjatyw w ciągu dwóch dekad. Poprzez pluralistyczna angażowanie ekspertów w regionie projekt posłuży zidentyfikowaniu kwestii i pomysłów, które badacze, uczestnicy i eksperci-obserwatorzy uznają za mające potencjał do dalszej analizy, a także te kwestie, które okazały się najtrudniejsze do rozwiązania. Taki proces może zapewnić decydentom wszechstronną podstawę do rozważenia i oceny poglądów dotyczących postępów we współpracy w zakresie bezpieczeństwa w regionie dotyczącej zagrożeń związanych z BMR w obecnym dynamicznym środowisku strategicznym. Może również wesprzeć rozwój zdolności do prowadzenia przyszłych negocjacji dotyczących kwestii bezpieczeństwa regionalnego, w tym strefy wolnej od BMR.
            Ponadto, i co najważniejsze, w odniesieniu do czwartego celu, projekt ułatwi nieformalny dialog ekspercki – wśród państw regionu i ich partnerów zewnętrznych – na temat konkretnych pomysłów i inicjatyw mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa regionalnego i usprawnienie zarządzania zagrożeniami związanymi z BMR na Bliskim Wschodzie. W ten sposób projekt ten przyczyni się do rozwoju zasadniczych podstaw przyszłego półoficjalnego i oficjalnego dialogu na temat aspektów BMR i systemów jej przenoszenia. W szczególności zapewni nieoficjalną strukturę pozwalającą na analizę szeregu istotnych kwestii oraz zbadanie i rozwinięcie nowych perspektyw mogących utorować drogę do dalszych postępów, a także na wsparcie i przyczynienie się do tworzenia środowiska sprzyjającego potencjalnemu przyszłemu dialogowi. W ten sposób zapewni także istotne merytoryczne uwagi i pomysły z myślą o konferencji ONZ na temat ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR, a także przyczyni się do budowania pewności i zaufania w szerokim gronie ekspertów, którzy mogą być zaangażowani w ten proces, oraz w ramach innych właściwych forów.
            II.   Opis projektu

            1)   Cele oraz grupy odbiorców
            Projekt, jak wskazano powyżej, ma cztery cele:

                        —

                        Opracowanie opartej na faktach relacji dotyczącej wysiłków na rzecz ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR podjętych w latach 1995–2015, wypełniającej znaczną lukę w literaturze naukowej i wskazującej wnioski do wykorzystania w przyszłych wysiłkach.

                        —

                        Zidentyfikowanie kluczowych kwestii, możliwości, przeszkód i pomysłów istotnych współcześnie w rozważaniach nad ustanowieniem na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR i w wysiłkach na rzecz wzmocnienia współpracy w zakresie bezpieczeństwa w regionie, i wniesienie w ten sposób wkładu dotyczącego aspektów merytorycznych i proceduralnych związanych ze strefą oraz możliwych dalszych działań w kontekście zmieniającego się otoczenia strategicznego.

                        —

                        Utrzymywanie kontaktów dotyczących tych zagadnień z szeroką społecznością badaczy, decydentów i przedstawicieli środowisk akademickich w regionie oraz uzyskanie ich poglądów i spostrzeżeń na ten temat, a przez to zwiększenie liczby i różnorodności uczestników, którzy badają możliwości dialogu i postępów w od lat nierozwiązanej kwestii ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR oraz w kontekście szerzej pojętych regionalnych problemów dotyczących BMR i bezpieczeństwa, a także w kontekście innych doświadczeń związanych z regionalnymi strefami wolnymi od broni jądrowej.

                        —

                        Ułatwianie dialogu tych ekspertów z myślą o sprzyjaniu sieciom, komunikacji i zaangażowaniu, co ze swej strony mogłoby przyczynić się do przyszłych wysiłków na rzecz postępów w zakresie bezpieczeństwa regionalnego, kontroli zbrojeń, nieproliferacji i rozbrojenia w regionie.

                  Przewidziano trzy zazębiające się grupy odbiorców:

                        —

                        Badacze zajmujący się bezpieczeństwem międzynarodowym i kontrolą zbrojeń, zwłaszcza kwestią nierozprzestrzeniania broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, a także rozbrojeniem i systemami przenoszenia broni, bezpieczeństwem regionalnym lub problemami bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie. Szczególny nacisk zostanie położony na nowe pokolenie naukowców, którzy poświęcają więcej uwagi: międzynarodowym i regionalnym kwestiom dotyczącym BMR w świetle konfliktu syryjskiego, podziałom związanym z irańskim programem jądrowym, a także innym zdolnościom jądrowym w regionie, postępowi technologicznemu i nowym zdolnościom do wykorzystania broni, napiętym stosunkom politycznym między kluczowymi państwami posiadającymi broń jądrową i kwestiom spornym między niektórymi państwami posiadającymi broń jądrową, a państwami jej nieposiadającymi na drodze do rozbrojenia nuklearnego. Wiarygodnie, sporządzone w języku angielskim sprawozdanie dotyczące przebiegu działań w zakresie ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR podjętych w latach 1995–2015 stanowiłoby istotny zasób i repozytorium, który byłby brany pod uwagę przy analizie szerokiego zakresu kwestii dotyczących BMR, m.in. stref wolnych od broni jądrowej, a także problemów charakterystycznych dla Bliskiego Wschodu.

                        —

                        Decydenci zajmujący się kontrolą zbrojeń, nieproliferacją i rozbrojeniem. Obejmuje to osoby reprezentujące zarówno perspektywę regionalną, jak i międzynarodową, w ramach różnorodnych forów, m.in. konferencji przeglądowej NPT w 2020 r. Wiele państw, niezależnie od ich stanowiska w sprawie rozbrojenia nuklearnego, uważa, że uzgodniony wynik tego spotkania ma kluczowe znaczenie, ze względu na niepowodzenie konferencji dotyczącej NPT w 2015 r., na której nie udało się uzgodnić dokumentu końcowego, oraz liczne wyzwania dotyczące NPT. Kwestia postępów na drodze do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR jest uznawana za jedną z kluczowych zmiennych, jeśli chodzi o wynik konferencji przeglądowej.

                        —

                        Naukowcy i praktycy z Bliskiego Wschodu starający się śledzić i zrozumieć: szybko zmieniającą się dynamikę regionu, jego państw i ludności, konsekwencje zmieniających się sojuszy, a także zdolności w zakresie bezpieczeństwa regionalnego oraz możliwości dotyczące zapobiegania obecnym i przyszłym napięciom i konfliktom oraz możliwości ich łagodzenia.

                  2)   Ramy czasowe
            Projekt ma rozpocząć się w drugiej połowie 2019 r. i trwać 36 miesięcy. Zakończenie projektu przewidziano na wiosnę 2022 r. i do tego czasu mają ukazać się wszystkie publikacje. Ostateczny projekt relacji oraz sprawozdania finansowe zostaną opracowane przed końcem 2022 r.
            3)   Działania, rezultaty i metodyki
            Projekt będzie realizowany w trzech etapach. Poszczególne wydarzenia i terminy będą dostosowywane odpowiednio do potrzeb i rozwoju sytuacji. Dokumenty, ustalenia i pomysły związane z projektem będą udostępniane Sekretariatowi ONZ i uczestnikom, co ma pomóc w przygotowaniu corocznych konferencji organizowanych przez Sekretarza Generalnego ONZ. Te trzy etapy są następujące:

                        Etap I:

                        Pierwszy etap skupi się na ustanowieniu projektu i utworzeniu sieci ekspertów, działaniach informacyjnych i komunikacyjnych oraz określeniu kwestii i tematów, które należy przeanalizować. Kluczowe działania obejmują:

                                    —

                                    utworzenie wstępnej regionalnej sieci odpowiednich ekspertów i instytucji do celów projektu;

                                    —

                                    rozpoczęcie działań informacyjnych i wywiadów z odpowiednimi osobami zaangażowanymi w różnorodne inicjatywy dotyczące ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR;

                                    —

                                    dokonanie przeglądu literatury oraz zebranie dokumentacji dotyczącej działań w zakresie ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR podjętych w okresie od konferencji przeglądowej NPT z 1995 r. do zakończenia konferencji dotyczącej NPT w 2015 r. Przeglądowi poddane zostaną również odpowiednie szerzej zakrojone badania polityczne dotyczące innych stref wolnych od broni jądrowej lub podobnych inicjatyw, a także doświadczenia w zakresie współpracy na Bliskim Wschodzie.

                              Kluczowe rezultaty obejmują:

                                    —

                                    pierwsze posiedzenie grupy referencyjnej projektu;

                                    —

                                    wydarzenie towarzyszące podczas sesji Pierwszego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w październiku 2019 r., w którym wezmą udział odpowiedni regionalni eksperci i odpowiednie regionalne instytucje i które posłuży nakreśleniu projektu, przedstawieniu wstępnych tematów oraz omówieniu kluczowych priorytetowych, które należy zbadać;

                                    —

                                    określenie harmonogramu kluczowych wydarzeń oraz nakreślenie tematów, kwestii i debat, w tym relacja dotycząca dyskusji na temat ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR prowadzonych w tym regionie. Dla ułatwienia przegląd ten będzie zawierał spis treści i zostanie podzielony na części stosownie do najważniejszych ustaleń. Materiały te mogłyby być udostępniane uczestnikom i obserwatorom na Konferencji w sprawie ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR, która to konferencja ma zostać zwołana przez Sekretarza Generalnego ONZ w 2019 r.;

                                    —

                                    zorganizowanie w Valletcie na Malcie w grudniu 2019 r. warsztatów z udziałem 15–20 członków sieci regionalnej projektu i grupy referencyjnej projektu; warsztaty te będą okazją do podzielenia się aktualnymi informacjami dotyczącymi konferencji ONZ, możliwych dalszych kroków i wszelkich pojawiających się kwestii, które uczestnicy projektu mogą chcieć uwzględnić lub zweryfikować w wyniku konferencji.

                        Etap II:

                        Drugi etap skupi się na kontaktach z odpowiednimi osobami, ekspertami, naukowcami i badaczami zajmującymi się przedmiotową dziedziną polityki oraz instytutami w regionie służących zapoznaniu się ze spostrzeżeniami i poglądami dotyczącymi kwestii i tematów określonych na etapie I, jak również na walidacji opisu wysiłków na rzecz strefy wolnej od BMR podjętych w latach 1995–2015. Kluczowe działania obejmują:

                                    —

                                    przeprowadzenie maksymalnie 50 indywidualnych wywiadów z osobami z regionu i spoza regionu zaangażowanymi od 1995 r. w rozmowy lub badania dotyczące ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR (podczas spotkań w regionie, przy okazji odnośnych posiedzeń lub konferencji międzynarodowych, z wykorzystaniem komunikatora Skype lub telefonu);

                                    —

                                    zorganizowanie maksymalnie 6 posiedzeń odpowiednich ekspertów (maksymalnie 25) w regionie z pomocą małych instytutów badawczych w celu: a) zweryfikowania i dopracowania relacji, w tym kluczowych faktów i dat; b) uzyskanie poglądów dotyczących priorytetowych kwestii, przeszkód, wyzwań i możliwości dotyczących strefy oraz c) zbadanie możliwych sposobów przezwyciężenia zidentyfikowanych przeszkód i wyzwań w celu umożliwienia pewnego postępu na drodze do ustanowienia strefy wolnej od BMR i w kwestiach bezpieczeństwa regionalnego na Bliskim Wschodzie. Planuje się, że posiedzenia odbędą się w Egipcie (Kair), Jordanii (Amman), Iranie (Teheran), Libanie (Bejrut) oraz Kuwejcie.

                              Kluczowe rezultaty obejmują:

                                    —

                                    pełny projekt sprawozdania UNIDIR na temat inicjatywy dotyczącej ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR;

                                    —

                                    opracowany przez UNIDIR przegląd kluczowych kwestii i przeszkód, obejmujący pomysły dotyczące bieżących lub przyszłych inicjatyw i poglądy co do możliwych dalszych działań zidentyfikowane w toku badań i dyskusji z udziałem ekspertów;

                                    —

                                    drugie posiedzenie grupy referencyjnej projektu służące podsumowaniu działań w ramach projektu i ocenie postępów, a także zatwierdzeniu przeglądu kluczowych kwestii opracowanego przez UNIDIR;

                                    —

                                    zorganizowanie specjalnego wydarzenia przy okazji konferencji przeglądowej Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej w 2020 r.;

                                    —

                                    zorganizowanie posiedzenia w siedzibie ONZ w Nowym Jorku w 2020 r. w celu przedstawienia państwom członkowskim ONZ i innym zainteresowanym stronom aktualnych informacji i ustaleń dotyczących projektu;

                                    —

                                    warsztaty w Akabie (Jordania) służące zebraniu aktualnych informacji na temat poczynionych postępów w procesie konferencji Sekretarza Generalnego ONZ oraz rozważeniu obszarów priorytetowych do dalszego omówienia na kolejnych posiedzeniach.

                        Etap III:

                        Końcowy etap projektu będzie wymagał sfinalizowania relacji, z myślą o jej opublikowaniu przez UNIDIR. W tym okresie, opierając się na kompleksowej ocenie i analizie przeprowadzonej na etapie II, zostaną zorganizowane w ramach projektu dwa ostatnie warsztaty z udziałem wielu zainteresowanych stron w celu przeanalizowania zestawu wariantów i zaleceń dotyczących dalszych działań.
                        Kluczowe działania obejmują:

                                    —

                                    opublikowanie pozostałych dokumentów analitycznych określających warianty i poglądy uznane za potencjalnie obiecujące, jeśli chodzi o poprawę współpracy w zakresie bezpieczeństwa regionalnego, między innymi poprzez ustanowienie na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR, a także kwestie istotne dla decydentów;

                                    —

                                    wydarzenia (prezentacje i dyskusje panelowe) w Genewie, Brukseli i Waszyngtonie w celu zaprezentowania opracowanej przez UNIDIR relacji i dokonanych przez ten instytut ustaleń;

                                    —

                                    dwa warsztaty z udziałem indywidualnych ekspertów i urzędników występujących we własnym imieniu. Zostaną one opracowane w świetle wyników konferencji przeglądowej 2020 oraz odpowiednich dyskusji podczas konferencji ONZ na temat strefy wolnej od BMR na Bliskim Wschodzie. Potencjalne lokalizacje to Kair (Egipt) i Rzym (Włochy).

                              Kluczowe rezultaty obejmują:

                                    —

                                    udostępnienie na stronie internetowej UNIDIR relacji dotyczącej działań w zakresie ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR wraz z chronologią kluczowych wydarzeń oraz najważniejszymi załącznikami i danymi;

                                    —

                                    maksymalnie pięć dokumentów analitycznych na temat określonych aspektów, wariantów i perspektyw dotyczących ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR;

                                    —

                                    dwa podsumowania warsztatów do udostępnienia na potrzeby odpowiednich urzędników, organów i procesów wielostronnych, nakreślające perspektywy, poglądy i dalsze działania dotyczące ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR.

                  W toku projektu wykorzystywana będzie kombinacja metodyk, w tym przegląd porównawczy i analiza porównawcza literatury, zbieranie i analizowanie dokumentów ze źródeł otwartych, a także wywiady ustne. Ta ostatnia metodyka będzie się opierać na standardowych procedurach badawczych – m.in. będzie obejmować uzyskanie pisemnej zgody osoby wysłuchiwanej na zarejestrowanie wywiadu, weryfikację pisemnych relacji lub streszczeń wraz z osobą wysłuchiwaną w celu sprawdzenia poprawności merytorycznej oraz nierozpowszechnianie zarejestrowanych ustnych wywiadów ani relacji bez wyraźnej zgody osoby wysłuchiwanej – oraz na standardowym protokole wywiadu. Relacje i szczegóły uzyskane ze źródeł otwartych i historii mówionej będą podlegać triangulacji w celu zapewnienia poprawności merytorycznej.
            Wszystkie posiedzenia organizowane w ramach projektu będą prowadzone w formule Chatham House.
            Wszelkie materiały dotyczące projektu, w tym pochodzące ze źródeł otwartych i ustne, zostaną cyfrowo zarchiwizowane i będą przechowywane przez UNIDIR przez określony czas. Do wszystkich publikacji stosowane będą wytyczne redakcyjne i procedury zapewniania jakości UNIDIR, m.in. prowadzone będą zewnętrzne wzajemne oceny projektów dokumentów.
            4)   Struktura projektu
            Projektem pokieruje szef projektu posiadający niezbędną wiedzę i doświadczenie związane z regionem i dotyczącymi go kwestiami BMR. Szef projektu będzie dysponował szeroką siecią kontaktów i cieszył się renomą w regionie. Szef projektu będzie składał sprawozdania dyrektorowi UNIDIR i koordynował prace zespołu projektowego. Będzie kierował opracowaniem relacji dotyczącej działań w zakresie ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR podjętych od 1995 r oraz będzie zarządzał i kierował procesem angażowania ekspertów i byłych urzędników oraz kompilowania poglądów na temat przeszłych wysiłków dotyczących strefy i obecnych perspektyw w tej dziedzinie.
            Zatrudniony zostanie – w pełnym wymiarze czasu pracy – kierownik projektu / badacz odpowiedzialny za inicjowanie odnośnych procesów przeglądu literatury, zbierania dokumentacji i prowadzenia wywiadów ustnych oraz za kierowanie tymi procesami. Kierownik projektu / badacz: a) musi posiadać dyplom ukończenia studiów wyższych z odpowiedniej dziedziny (sprawy bliskowschodnie, bezpieczeństwo międzynarodowe lub kwestie dotyczące BMR), doskonałą wiedzę na temat Bliskiego Wschodu, znajomość odpowiednich języków oraz solidny zasób własnych publikacji; b) musi posiadać udokumentowane doświadczenie w zakresie wysokiej jakości, bezstronnych i odpowiedzialnych badań, a także doskonałe umiejętności interpersonalne; oraz c) odegra wiodącą rolę w opracowaniu sprawozdań podsumowujących dotyczących perspektyw i dalszych działań sformułowanych w sprawozdaniu.
            Starszy pracownik naukowy – zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy (50 %) – będzie służyć szefowi projektu i kierownikowi projektu / badaczowi wskazówkami, wiedzą i doradztwem i wniesie wkład w skompilowanie i zredagowanie relacji. Starszy pracownik naukowy będzie posiadać wszechstronną wiedzę i doświadczenie z zakresu kwestii bliskowschodnich i wysiłków na rzecz ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR.
            Na potrzeby projektu ustanowiona zostanie grupa referencyjna projektu, składająca się z 4–5 osób, która będzie zapewniać mu doradztwo i wskazówki, weryfikować projekty publikacji, pomagać w kontaktach z odpowiednimi ekspertami i instytutami oraz uczestniczyć w posiedzeniach i dialogach eksperckich w regionie. Osoby te będą wybierane na podstawie wiedzy fachowej z zakresu inicjatyw dotyczących ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR i na podstawie znajomości tego tematu i będą uczestniczyć w projekcie we własnym imieniu. Będą otrzymywać zwrot kosztów podróży oraz dietę dzienną z tytułu uczestnictwa w działaniach związanych z projektem, a także niewielkie honorarium.
            Ponieważ z projektem wiążą się liczne podróże i kontakty z szeroką i różnorodną siecią ekspertów, zatrudniony zostanie asystent zespołu projektowego do celów wsparcia administracyjnego i logistycznego, w tym podróży do i w obrębie regionu, do celów organizacji posiedzeń, a także do celów procedur finansowych i administracyjnych w kontekście oenzetowskiego systemu planowania zasobów przedsiębiorstwa (Umoja). Idealny kandydat na asystenta zespołu będzie porozumiewać się w języku arabskim.
            Stażysta zatrudniony na potrzeby projektu w niepełnym wymiarze czasu pracy (50 %) wspomoże projekt poprzez zbieranie i przegląd dokumentacji, weryfikację faktów, opracowywanie odnośnych tabel/wykazów danych oraz archiwizację.
            III.   Zarządzanie projektem i nadzór nad nim

            Projekt będzie realizowany pod auspicjami UNIDIR. UNIDIR jest instytucją autonomiczną w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, utworzoną w 1980 r. w celu prowadzenia niezależnych badań nad rozbrojeniem i powiązanymi kwestiami, dotyczącymi w szczególności bezpieczeństwa międzynarodowego. Jest on zlokalizowany w Genewie, cieszy się światową renomą i ma wieloletnie doświadczenie w kwestiach dotyczących BMR, w tym znaczną pamięć instytucjonalną i archiwum z zakresu procesów rozbrojeniowych, w tym w odniesieniu do NPT i stref wolnych od BMR na całym świecie. Ma również znaczny zasób własnych publikacji, z których wszystkie są udostępnione publicznie w internecie, a dostęp do nich jest bezpłatny.
            Jednym z istotnych elementów działania UNIDIR jest inicjowanie i ułatwianie nieformalnego dialogu różnych ekspertów na temat rozbrojenia, od kwestii dotyczących BMR po te związane z nowymi i pojawiającymi się technologiami uzbrojenia. W związku z tym UNIDIR ma szeroką sieć, z której może korzystać, oraz doświadczenie w organizacji posiedzeń w Genewie i innych miejscach oraz w przygotowywaniu sprawozdań podsumowujących i działań następczych.
            UNIDIR jest zarządzany prze Radę Nadzorczą, która pełni również funkcję komitetu doradczego ds. rozbrojenia i której podlega dyrektor UNIDIR. W jej skład wchodzi różnorodna grupa ekspertów z całego świata, działających we własnym imieniu; spotykają się oni dwa razy w roku w celu dokonania przeglądu merytorycznej i finansowej działalności UNIDIR. Rada Nadzorcza co roku przedkłada Sekretarzowi Generalnemu ONZ sprawozdania ze swojej pracy. Dyrektor UNIDIR odpowiada za kwestie organizacyjne oraz za kierowanie i zarządzanie UNIDIR, w tym za jego merytoryczne wyniki badawcze, a także za procedury finansowe i administracyjne.
            Mimo że UNIDIR jest organizacją autonomiczną, stosuje przepisy i regulacje finansowe ONZ, a jej finanse podlegają kontroli Kolegium biegłych rewidentów ONZ. Wszystkie finanse projektu są administrowane i zarządzane za pośrednictwem Umoja i podlegają przeglądowi kwartalnemu. UNIDIR składa sprawozdania na temat postępów w realizacji poszczególnych projektów i na temat kwestii finansowych donośnym darczyńcom, co najmniej raz w roku lub maksymalnie co kwartał, w zależności od wymogów konkretnego darczyńcy.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/1001 z dnia 14 czerwca 2019 r. uchylająca decyzję 2009/417/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Hiszpanii

text:
                  20.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 163/59

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1001
         z dnia 14 czerwca 2019 r.
         uchylająca decyzję 2009/417/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Hiszpanii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust. 12,
         uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 27 kwietnia 2009 r., na podstawie zalecenia Komisji, Rada stwierdziła, w drodze decyzji 2009/417/WE (1), zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), istnienie nadmiernego deficytu w Hiszpanii. Rada odnotowała, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na 2008 r. wskazany w programie stabilnosci ze stycznia 2009 r. wyniósł 3,4 % produktu krajowego brutto (PKB), a zatem przekroczył określoną w TFUE wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB. Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych miał wynieść w 2008 r. 39,5 % PKB, znacznie poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB..

                     (2)

                     W dniu 27 kwietnia 2009 r., zgodnie z art. 126 ust. 7 TFUE oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 (2), Rada, na podstawie zalecenia Komisji, wydała zalecenie skierowane do Hiszpanii mające na celu zlikwidowanie nadmiernego deficytu najpóźniej do 2012 r.

                     (3)

                     W dniach 2 grudnia 2009 r., 10 lipca 2012 r. i 21 czerwca 2013 r. Rada wydała trzy nowe zalecenia skierowane do Hiszpanii na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE przedłużając termin korekty nadmiernego deficytu odpowiednio do 2013 r., 2014 r. i 2016 r. We wszystkich trzech zaleceniach Rada uznała, że Hiszpania podjęła skuteczne działania, lecz wystąpiły nieprzewidziane niekorzystne zdarzenia gospodarcze, niosące poważne negatywne konsekwencje dla finansów publicznych.

                     (4)

                     W dniu 12 lipca 2016 r., na podstawie art. 126 ust. 8 TFUE Rada ustaliła, że Hiszpania nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. W dniu 8 sierpnia 2016 r. Rada na podstawie art. 126 ust. 9 TFUE przyjęła decyzję (UE) 2017/984 (3) wzywającą Hiszpanię do podjęcia środków służących ograniczeniu deficytu, uznanych za niezbędne w celu skorygowania nadmiernego deficytu, i wyznaczyła 2018 r. jako nowy termin korekty. Rada wyznaczyła również dzień 15 października 2016 r. jako termin podjęcia skutecznych działań oraz złożenia Radzie i Komisji sprawozdania z działań podjętych w odpowiedzi na wezwanie Rady.

                     (5)

                     W dniu 16 listopada 2016 r. Komisja stwierdziła, że Hiszpania podjęła skuteczne działania w ramach art. 126 ust. 9 TFUE zgodnie z decyzją (UE) 2017/984.

                     (6)

                     Zgodnie z art. 4 Protokołu nr 12 w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i TFUE, Komisja dostarcza dane na potrzeby zastosowania procedury nadmiernego deficytu. W ramach stosowania tego protokołu państwa członkowskie przedkładają dane na temat deficytu i długu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz inne związane z tym zmienne dwa razy w roku, mianowicie przed dniem 1 kwietnia oraz przed dniem 1 października, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 479/2009 (4).

                     (7)

                     Rada podejmuje decyzję o uchyleniu decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na podstawie przekazanych danych. Ponadto decyzja w sprawie istnienia nadmiernego deficytu powinna zostać uchylona tylko wówczas, gdy prognozy Komisji wskazują, że deficyt nie przekroczy w okresie objętym prognozą określonej w TFUE wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB.

                     (8)

                     Na podstawie danych dostarczonych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 479/2009, na podstawie zgłoszenia z kwietnia 2019 r. przez Hiszpanię, programu stabilności z 2019 r. oraz prognozy Komisji z wiosny 2019 r., uzasadnione jest wyciągnięcie następujących wniosków:

                                 —

                                 Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych osiągnął w 2017 r. poziom 3,1 % PKB, po czym spadł do 2,5 % PKB w 2018 r. W porównaniu z prognozami zawartymi w projekcie planu budżetowego na 2019 r., przedłożonym w październiku 2018 r., deficyt w 2018 r. wyniósł 0,2 punkty procentowe mniej, dzięki wyższemu o 0,3 punkty procentowe wskaźnikowi dochodów do PKB, który został tylko częściowo wyrównany przez wyższy o 0,1 punktu procentowego wskaźnik wydatków. Po stronie dochodów zarówno dochody z podatku od osób prawnych, jak i pozostałe dochody były wyższe niż przewidywano, natomiast po stronie wydatków nieco wyższe były koszty związane z zatrudnieniem.

                                 —

                                 W przedłożonym przez rząd Hiszpanii w dniu 30 kwietnia 2019 r. programie stabilności na lata 2019-2022 przewiduje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych obniży się do poziomu 2 % PKB w 2019 r., a w 2020 r. spadnie do 1,1 % PKB. W prognozie Komisji z wiosny 2019 r. przewiduje się, że deficyt wyniesie 2,3 % PKB w 2019 r. i 2 % PKB w 2020 r., utrzymując się zatem na poziomie niższym od określonej w TFUE wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB.

                                 —

                                 Saldo strukturalne, tj. saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, nie uległo zmianie w latach 2017-2018, w oparciu o prognozę Komisji z wiosny 2019 r. Od 2016 r. poprawa salda strukturalnego wyniosła łącznie 0,4 % PKB.

                                 —

                                 Relacja długu publicznego brutto do PKB zmniejszyła się w 2018 r. do 97,1 % (z poziomu 98,1 % w 2017 r.), co wynikało głównie ze zmniejszającego dług wpływu wzrostu realnego i inflacji, który skompensował z naddatkiem odwrotny wpływ wydatków z tytułu odsetek, podczas gdy saldo pierwotne jest bliskie zeru. Prognoza Komisji z wiosny 2019 r. zakłada, że wskaźnik zadłużenia zmniejszy się do 96,3 % w 2019 r. i 95,7 % w 2020 r., głównie dzięki wysokiemu wzrostowi nominalnemu, który przeważa nad wpływem zwiększającej zadłużenie wartości rezydualnej zmiany długu oraz wydatków z tytułu odsetek, podczas gdy saldo pierwotne tylko nieznacznie się poprawia.

                     (9)

                     Zgodnie z art. 126 ust. 12 TFUE decyzję Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu należy uchylić, kiedy nadmierny deficyt w danym państwie członkowskim zostanie, w ocenie Rady, skorygowany.

                     (10)

                     W opinii Rady nadmierny deficyt w Hiszpanii został skorygowany i w związku z tym decyzja 2009/417/WE powinna zostać uchylona.

                     (11)

                     Począwszy od 2019 r., czyli roku następującego po roku, w którym nastąpiła korekta nadmiernego deficytu, Hiszpania podlega części zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu oraz powinna w odpowiednim tempie czynić postępy na drodze do osiągnięcia swojego średniookresowego celu budżetowego, przestrzegając przy tym docelowej wartości wydatków, oraz spełniać kryterium długu zgodnie z art. 2 ust. 1a rozporządzenia (WE) nr 1467/97,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Z ogólnej oceny wynika, że sytuacja nadmiernego deficytu w Hiszpanii została skorygowana.

            Artykuł 2
            Decyzja 2009/417/WE traci moc.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 czerwca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2009/417/WE z dnia 27 kwietnia 2009 r. w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Hiszpanii (Dz.U. L 135 z 30.5.2009, s. 25).

            (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2017/984 z dnia 8 sierpnia 2016 r. wzywająca Hiszpanię do podjęcia środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 148 z 10.6.2017, s. 38).

            (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2009 z dnia 25 maja 2009 r. o stosowaniu Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/1002 z dnia 14 czerwca 2019 r. stwierdzająca, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 4 grudnia 2018 r.

text:
                  20.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 163/62

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1002
         z dnia 14 czerwca 2019 r.
         stwierdzająca, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 4 grudnia 2018 r.
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1466/97/WE z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 10 ust. 2 akapit czwarty,
         uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W czerwcu 2017 r. i w czerwcu 2018 r. Rada stwierdziła, zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu, że w, odpowiednio, 2016 i 2017 r. istniało znaczące odnotowane odstępstwo od średniookresowego celu budżetowego Rumunii lub od ścieżki dostosowania prowadzącej do tego celu. W związku z tymi stwierdzonymi znaczącymi odstępstwami Rada wydała zalecenia z dnia 16 czerwca 2017 r. (2) i z dnia 22 czerwca 2018 r. (3) zalecające Rumunii podjęcie środków niezbędnych do skorygowania tych odstępstw.

                     (2)

                     W dniu 4 grudnia 2018 r. Rada, w drodze decyzji (UE) 2018/2020 (4), stwierdziła, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na jej zalecenie z dnia 22 czerwca 2018 r. Na tej podstawie Rada wydała w dniu 4 grudnia 2018 r. zmienione zalecenie (5) skierowane do Rumunii, w którym zaleciła jej podjęcie środków niezbędnych do zapewnienia, aby stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto nie przekroczyła 4,5 % w 2019 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 1 % produktu krajowego brutto (PKB). Rada zaleciła również Rumunii, aby wszelkie nieoczekiwane zyski przeznaczyła na redukcję deficytu oraz aby postanowiła, że środki konsolidacji budżetowej powinny zapewnić trwałą poprawę salda sektora instytucji rządowych i samorządowych w sposób sprzyjający wzrostowi. Rada wyznaczyła Rumunii termin na dzień 15 kwietnia 2019 r. na przedstawienie sprawozdania dotyczącego działań podjętych w odpowiedzi na zalecenie z dnia 4 grudnia 2018 r.

                     (3)

                     W dniach 14 i 15 marca 2019 r. Komisja przeprowadziła w Rumunii misję wzmocnionego nadzoru w celu monitorowania sytuacji na miejscu, zgodnie z art. -11 ust. 2 rozporządzenia nr 1466/97/WE. Po przekazaniu wstępnych ustaleń władzom rumuńskim w celu przedstawienia uwag Komisja przedstawiła w dniu 5 czerwca 2019 r. swoje ustalenia Radzie. Ustalenia te zostały następnie podane do wiadomości publicznej. W sprawozdaniu Komisji stwierdzono, że władze rumuńskie nie zamierzają działać zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 4 grudnia 2018 r. Władze potwierdziły Komisji, że rząd nie ma zamiaru zastosować się do zalecanej korekty strukturalnej. W dalszym ciągu skupiają się na utrzymaniu deficytu nominalnego poniżej zapisanej w Traktacie wartości progowej 3 % PKB, a więc mają na celu uniknięcie części naprawczej paktu stabilności i wzrostu. Budżet na 2019 r. obejmuje docelowy deficyt w ujęciu memoriałowym wynoszący 2,8 % PKB. Według własnych oszacowań rządu, dostępnych w czasie misji, taki deficyt nominalny oznaczałby korektę strukturalną o około 0,1 % w stosunku do 2018 r., a więc znacząco mniejszą od zalecanej przez Radę.

                     (4)

                     W dniu 20 kwietnia 2018 r., tj. po terminie wyznaczonym przez Radę, władze rumuńskie przekazały sprawozdanie z działań podjętych w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 4 grudnia 2018 r. W sprawozdaniu tym powtórzyły, że ich celem na 2019 r. jest deficyt nominalny wynoszący 2,8 % PKB i tylko nieznaczne zmniejszenie deficytu strukturalnego. Skutki budżetowe środków, o których poinformowała Rumunia, zdecydowanie nie spełniają wymogów określonych w zaleceniu z dnia 4 grudnia 2018 r.

                     (5)

                     Według prognozy Komisji z wiosny 2019 r. wzrost publicznych wydatków pierwotnych netto w 2019 r. wyniesie 11,6 %, czyli znacznie powyżej wartości odniesienia dotyczącej wydatków, która wynosi 4,5 %. Saldo strukturalne pogorszy się w 2019 r. o 0,7 % PKB, co sprawi, że deficyt wyniesie 3,6 % PKB. Pogorszenie salda strukturalnego jest sprzeczne z zalecaną jego poprawą o 1 % PKB w stosunku do wartości z 2018 r. Oba wskaźniki świadczą zatem o odstępstwie od zalecanej korekty. Wartość odniesienia dotycząca wydatków wskazuje na odstępstwo wynoszące 2,1 % PKB. Saldo strukturalne potwierdza tę diagnozę, wskazując na nieco mniejsze odstępstwo wynoszące 1,7 % PKB. Wielkość tego odstępstwa, którą wskazuje saldo strukturalne, jest mniejsza ze względu na nadzwyczajne dochody oraz wyższy deflator PKB. Po uwzględnieniu tych czynników ocena ogólna potwierdza odstępstwo od zalecanej korekty.

                     (6)

                     Prognozowany wzrost deficytu w porównaniu z 2018 r. jest tak jak w poprzednich latach głównie spowodowany rosnącymi wydatkami na wynagrodzenia dla pracowników sektora publicznego. Od czasu prognozy Komisji z jesieni 2018 r., która stanowiła podstawę zalecenia Rady z dnia 4 grudnia 2018 r., władze nałożyły nowe podatki na sektory telekomunikacyjny, energetyczny i bankowy. Jednakże władze obniżyły podatki w sektorze budowlanym i podniosły niektóre świadczenia społeczne.

                     (7)

                     Prowadzi to do wniosku, że odpowiedź Rumunii na zalecenie Rady z dnia 4 grudnia 2018 r. jest niewystarczająca. Wysiłek fiskalny znacząco odbiega od rocznej korekty strukturalnej na poziomie 1 % PKB w 2019 r., która odpowiada stopie wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto nieprzekraczającej 4,5 % w 2019 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 4 grudnia 2018 r.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Rumunii.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 czerwca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1.

            (2)  Zalecenie Rady z dnia 16 czerwca 2017 r. mające na celu skorygowanie odnotowanego znaczącego odstępstwa od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego w Rumunii (Dz.U. C 216 z 6.7.2017, s. 1).

            (3)  Zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r. mające na celu skorygowanie znaczącego odnotowanego odstępstwa od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego w Rumunii (Dz.U. C 223 z 27.6.2018, s. 3).

            (4)  Decyzja Rady (UE) 2018/2020 z dnia 4 grudnia 2018 r. stwierdzająca, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r. (Dz.U. L 323 z 19.12.2018, s. 16).

            (5)  Zalecenie Rady z dnia 4 grudnia 2018 r. mające na celu skorygowanie odnotowanego znacznego odstępstwa od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego w Rumunii (Dz.U. C 460 z 21.12.2018, s. 1).