title: Decyzja Rady (UE) 2017/971 z dnia 8 czerwca 2017 r. określająca uzgodnienia dotyczące planowania i prowadzenia misji wojskowych UE w dziedzinie WPBIO bez mandatu wykonawczego oraz zmieniająca decyzje 2010/96/WPZIB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa, 2013/34/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) i (WPZiB) 2016/610 w sprawie szkoleniowej misji wojskowej Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Republice Środkowoafrykańskiej (EUTM RCA)

text:
               9.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 146/133

         DECYZJA RADY (UE) 2017/971
   z dnia 8 czerwca 2017 r.
   określająca uzgodnienia dotyczące planowania i prowadzenia misji wojskowych UE w dziedzinie WPBIO bez mandatu wykonawczego oraz zmieniająca decyzje 2010/96/WPZIB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa, 2013/34/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) i (WPZiB) 2016/610 w sprawie szkoleniowej misji wojskowej Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Republice Środkowoafrykańskiej (EUTM RCA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rada ustaliła, że konieczne jest usprawnienie planowania i prowadzenia misji wojskowych UE bez mandatu wykonawczego.

               (2)

               W konkluzjach z dnia 6 marca 2017 r. Rada uzgodniła, by ustanowić, jako cel krótkoterminowy, Komórkę Planowania i Prowadzenia Operacji Wojskowych (MPCC) w ramach Sztabu Wojskowego UE (EUMS) w Brukseli, która będzie na szczeblu strategicznym odpowiedzialna za planowanie operacyjne i prowadzenie misji wojskowych bez mandatu wykonawczego, działając pod kontrolą polityczną i strategicznym kierownictwem Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB).

               (3)

               Nowo utworzona MPCC będzie pracować równolegle i w sposób skoordynowany z Komórką Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych, zwłaszcza poprzez Wspólną Komórkę ds. Koordynacji Wsparcia.

               (4)

               W konkluzjach z dnia 6 marca 2017 r. Rada postanowiła, że dyrektor generalny EUMS będzie dyrektorem MPCC i pełniąc tę funkcję, będzie działać w roli dowódcy misji w przypadku misji wojskowych bez mandatu wykonawczego, w tym trzech misji szkoleniowych UE (EUTM) rozmieszczonych w Somalii, Mali i Republice Środkowoafrykańskiej, zgodnie z zakresem uprawnień dyrektora MPCC.

               (5)

               W konkluzjach z dnia 6 marca 2017 r. Rada zgodziła się również na propozycje dotyczące strategicznych prognoz i nadzoru, służących do tego, by Rada, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) oraz KPiB mogli być skutecznie wspierani w wykonywaniu swoich odpowiednich obowiązków w odniesieniu do misji wojskowych bez mandatu wykonawczego przez właściwe struktury zarządzania kryzysowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), w tym przez systematyczną współpracę i koordynację między dowódcami misji a tymi strukturami na strategicznym szczeblu politycznym, bez uszczerbku dla struktury dowodzenia.

               (6)

               W dniu 8 czerwca 2017 r. Rada zatwierdziła skonsolidowany zakres uprawnień EUMS, w tym MPCC. Ten zakres uprawnień uwzględnia specyfikę EUMS i charakter jego zadań, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. a) decyzji Rady 2010/427/UE (1) określającej organizację i zasady funkcjonowania ESDZ, dostosowane do nowych uzgodnień w zakresie struktury dowodzenia i kontroli zatwierdzonych przez Radę, i zastępuje zakres uprawnień EUMS załączony do decyzji Rady 2001/80/WPZiB (2) w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej, który nie ma już zastosowania. MPCC będzie zatem wykonywać zadania powierzone mu w nowym skonsolidowanym zakresie uprawnień.

               (7)

               Poczyniono niezbędne przygotowania, by MPCC mogła wykonywać swoje obowiązki, w szczególności w odniesieniu do misji EUTM rozmieszczonych w Somalii, Mali i Republice Środkowoafrykańskiej.

               (8)

               Rada powinna zatem przedstawić uzgodnienia dotyczące planowania i prowadzenia misji wojskowych bez mandatu wykonawczego i wprowadzić zmiany w strukturze dowodzenia tych trzech misji.

               (9)

               Dyrektor MPCC powinien wykonywać obowiązki dowódcy operacji zgodnie z decyzją Rady (WPZiB) 2015/528 (3) ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (ATHENA).

               (10)

               Dowódcy sił misji EUTM powinni, o ile ma to zastosowanie, przyłączać się do zaleceń dowódcy misji skierowanych do KPiB dotyczących udziału państw trzecich.

               (11)

               Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, dowódcy sił misji UE powinni otrzymywać lokalne wytyczne polityczne od, w stosownych przypadkach, specjalnych przedstawicieli UE i od odnośnych delegatur Unii w regionie.

               (12)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. Dania nie uczestniczy we wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Odpowiedzialność w zakresie planowania operacyjnego i prowadzenia misji wojskowych UE bez mandatu wykonawczego, na strategicznym poziomie wojskowym, powierza się dyrektorowi Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Wojskowych (MPCC).
   2.   Na poziomie operacyjnym w teatrze działań misje wojskowe bez mandatu wykonawczego, po ich ustanowieniu, są dowodzone przez dowódcę sił misji UE, który będzie działał pod dowództwem dyrektora MPCC pełniącego funkcje dowódcy misji.
   3.   Dyrektor MPCC, pełniąc funkcje dowódcy misji wojskowych misji bez mandatu wykonawczego, działa pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa, zgodnie z art. 38 Traktatu.
   Artykuł 2
   1.   W zgodzie z ustalonymi uzgodnieniami UE dotyczącymi dowodzenia i kontroli, MPCC wspiera dyrektora MPCC w pełnieniu jego funkcji dowódcy misji jako statyczna struktura dowodzenia i kontroli poza obszarem działań na strategicznym szczeblu wojskowym, która jest odpowiedzialna za operacyjne planowanie i prowadzenie misji wojskowych bez mandatu wykonawczego, w tym utworzenie, mobilizację, utrzymanie i odtworzenie sił Unii.
   2.   W teatrze działań, po utworzeniu misji, dowództwo sił misji wspomaga dowódcę sił misji UE.
   Artykuł 3
   Dyrektor MPCC, pełniąc funkcje dowódcy misji, wykonuje obowiązki dowódcy operacji na mocy decyzji (WPZiB) 2015/528.
   Artykuł 4
   W decyzji 2010/96/WPZiB (4) wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Wojskowych (MPCC) jest dowódcą misji EUTM Somalia.
               2.   Generał brygady Maurizio Morena zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił misji UE EUTM Somalia.”;

               2)

               art. 3 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „1.   MPCC jest statyczną strukturą dowodzenia i kontroli na strategicznym szczeblu wojskowym poza obszarem działań, która jest odpowiedzialna za planowanie operacyjne i prowadzenie misji EUTM Somalia.
               2.   Dowództwo sił misji EUTM Somalia znajduje się w Mogadiszu i działa pod dowództwem dowódcy sił misji UE. Obejmuje ono biuro łącznikowe w Nairobi.
               3.   Dopóki MPCC nie osiągnie pełnej zdolności operacyjnej, do MPCC jest włączana mająca siedzibę w Brukseli komórka wsparcia dowództwa sił misji.”;

               3)

               w art. 5 ust. 1 na końcu zdania czwartego wyrazy „dowódcy misji UE” zastępuje się przez:
               „dowódcy sił misji UE”;

               4)

               w art. 5 ust. 3 w zdaniu drugim przed wyrazami „na swoje posiedzenia” dodaje się następujące wyrazy:
               „i dowódcę sił misji UE”;

               5)

               w art. 6 ust. 2 w zdaniu drugim przed wyrazami „na swoje posiedzenia” dodaje się następujące wyrazy:
               „i dowódcę sił misji UE”;

               6)

               art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia dowódca sił misji UE otrzymuje lokalne wytyczne polityczne od Specjalnego Przedstawiciela UE w Rogu Afryki w koordynacji z odnośnymi delegaturami Unii w regionie.”;

               7)

               w art. 8 ust. 2 przed wyrazami „i EUMC” dodaje się następujące wyrazy:
               „w konsultacji z dowódcą sił misji UE,”;

               8)

               w art. 11 ust. 5 na końcu zdania dodaje się następujące wyrazy:
               „lub dowódcy sił misji UE”;

               9)

               w art. 13 ust. 2 wyrazy „dowódcy misji UE” zastępuje się przez:
               „dowódcy sił misji UE”.

         Artykuł 5
   W decyzji 2013/34/WPZiB (5) wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Wojskowych (MPCC) jest dowódcą misji EUTM Mali.
               2.   Generał brygady Peter Devogelaere zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił misji UE EUTM Mali.”;

               2)

               art. 3 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „1.   MPCC jest statyczną strukturą dowodzenia i kontroli na strategicznym szczeblu wojskowym poza obszarem działań, która jest odpowiedzialna za planowanie operacyjne i prowadzenie EUTM Mali.
               2.   Dowództwo sił misji EUTM Mali znajduje się w Mali i działa pod dowództwem dowódcy sił misji UE.
               3.   Dopóki MPCC nie osiągnie pełnej zdolności operacyjnej, do MPCC jest włączana mająca siedzibę w Brukseli komórka wsparcia dowództwa sił misji.”;

               3)

               w art. 5 ust. 1 na końcu zdania czwartego wyrazy „dowódców misji UE” zastępuje się przez:
               „dowódców sił misji UE”;

               4)

               w art. 5 ust. 3 w zdaniu drugim przed wyrazami „na swoje posiedzenia” dodaje się następujące wyrazy:
               „i dowódcę sił misji UE”;

               5)

               w art. 6 ust. 2 w zdaniu drugim przed wyrazami „na swoje posiedzenia” dodaje się następujące wyrazy:
               „i dowódcę sił misji UE”;

               6)

               art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, dowódca sił misji UE otrzymuje lokalne wytyczne polityczne od Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu w koordynacji z szefem delegatury Unii w Bamako.”;

               7)

               w art. 8 ust. 2 przed wyrazami „i EUMC” dodaje się następujące wyrazy:
               „w konsultacji z dowódcą sił misji UE”;

               8)

               w art. 11 ust. 5 na końcu zdania dodaje się następujące wyrazy:
               „lub dowódcy sił misji UE”.

         Artykuł 6
   W decyzji Rady (WPZiB) 2016/610 (6) wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Wojskowych (MPCC) jest dowódcą misji EUTM RCA.
               2.   Generał brygady Herman Ruys zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił misji UE EUTM RCA.”;

               2)

               art. 3 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „1.   MPCC jest statyczną strukturą dowodzenia i kontroli na strategicznym szczeblu wojskowym poza obszarem działań, która jest odpowiedzialna za planowanie operacyjne i prowadzenie EUTM RCA.
               2.   Dowództwo sił misji EUTM RCA znajduje się w Bangi i działa pod dowództwem dowódcy sił misji.
               3.   Dopóki MPCC nie osiągnie pełnej zdolności operacyjnej, do MPCC jest włączana mająca siedzibę w Brukseli komórka wsparcia dowództwa sił misji.”;

               3)

               w art. 5 ust. 1 w zdaniu czwartym wyrazy „dowódców misji UE” zastępuje się przez:
               „dowódców sił misji UE”;

               4)

               w art. 5 ust. 3 w zdaniu drugim przed wyrazami „na swoje posiedzenia” dodaje się następujące wyrazy:
               „i dowódcę sił misji UE”;

               5)

               w art. 6 ust. 2 w zdaniu drugim przed wyrazami „na swoje posiedzenia” dodaje się następujące wyrazy:
               „i dowódcę sił misji UE”;

               6)

               art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia dowódca sił misji UE otrzymuje lokalne wytyczne polityczne od szefa delegatury Unii w Republice Środkowoafrykańskiej.”;

               7)

               w art. 7 ust. 4 wyrazy „dowódcą misji UE” zastępuje się przez:
               „dowódcą sił misji UE”;

               8)

               w art. 8 ust. 2 przed wyrazami „i EUMC” dodaje się następujące wyrazy:
               „w konsultacji z dowódcą sił misji UE”;

               9)

               w art. 12 ust. 5 na końcu zdania dodaje się następujące wyrazy:
               „lub dowódcy sił misji UE”.

         Artykuł 7
   Niniejszym tracą moc decyzje Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/396 (7), (WPZiB) 2016/2352 (8) i (WPZiB) 2017/112 (9).
   Artykuł 8
   Na podstawie sprawozdania przedstawionego przez WP Rada dokona przeglądu ustanowienia MPCC oraz Wspólnej Komórki ds. Koordynacji Wsparcia po roku, od kiedy staną się one w pełni operacyjne, a w każdym razie przed końcem 2018 r.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 czerwca 2017 r.

            W imieniu Rady

         U. REINSALU

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

      (2)  Decyzja Rady 2001/80/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 27 z 30.1.2001, s. 7).

      (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/528 z dnia 27 marca 2015 r. ustanawiająca mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (ATHENA) oraz uchylająca decyzję 2011/871/WPZiB (Dz.U. L 84 z 28.3.2015, s. 39).

      (4)  Decyzja Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16).

      (5)  Decyzja Rady 2013/34/WPZiB z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) (Dz.U. L 14 z 18.1.2013, s. 19).

      (6)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/610 z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie szkoleniowej misji wojskowej Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Republice Środkowoafrykańskiej (EUTM RCA) (Dz.U. L 104 z 20.4.2016, s. 21).

      (7)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/396 z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/173 (EUTM Somalia/1/2016) (Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 99).

      (8)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/2352 z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2016/939 (EUTM Mali/2/2016) (Dz.U. L 348 z 21.12.2016, s. 25).

      (9)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/112 z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla szkoleniowej misji wojskowej Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Republice Środkowoafrykańskiej (EUTM RCA) (EUTM RCA/1/2017) (Dz.U. L 18 z 24.1.2017, s. 47).


title: 2012/406/UE: Decyzja Rady z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii

text:
               19.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 189/10

         DECYZJA RADY
   z dnia 16 lipca 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii
   (2012/406/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Francisco ÁLVAREZ-CASCOSA FERNÁNDEZA. Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu José PORTILLI GONZALEZA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane w Komitecie Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Javier FERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, Presidente del Principado de Asturias

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Guillermo MARTÍNEZ SUÁREZ, Consejero de la Presidencia del Principado de Asturias.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. ALETRARIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2009/941/WE: Decyzja Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych

text:
               16.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 331/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 30 listopada 2009 r.
   w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych
   (2009/941/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Wspólnota podejmuje wysiłki zmierzające do stworzenia wspólnej przestrzeni sądowej opartej na zasadzie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych.

               (2)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (2), stanowi, że prawo właściwe w sprawach zobowiązań alimentacyjnych jest określane zgodnie z Protokołem haskim z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych (zwanym dalej „protokołem”) w państwach członkowskich, dla których protokół ten jest wiążący.

               (3)

               Protokół jest wartościową inicjatywą, umożliwiającą zapewnienie większej pewności prawa i przewidywalności wierzycielom i dłużnikom w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych. Stosowanie jednolitych zasad w celu ustalenia prawa właściwego pozwoli na swobodny obieg orzeczeń dotyczących zobowiązań alimentacyjnych we Wspólnocie bez jakiejkolwiek formy kontroli w państwie członkowskim, w którym występuje się o wykonanie orzeczenia.

               (4)

               Artykuł 24 protokołu pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Wspólnota, podpisać, przyjąć lub zatwierdzić protokół albo przystąpić do niego.

               (5)

               Wspólnocie przysługuje wyłączna kompetencja we wszystkich sprawach uregulowanych protokołem. Nie ma to wpływu na stanowiska państw członkowskich, które nie są związane niniejszą decyzją ani jej nie stosują i o których mowa w motywach 11 i 12.

               (6)

               Wspólnota powinna w związku z tym zatwierdzić protokół.

               (7)

               Protokół powinien obowiązywać w stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi najpóźniej od dnia 18 czerwca 2011 r., tj. dnia, od którego stosowane jest rozporządzenie (WE) nr 4/2009.

               (8)

               Ze względu na ścisły związek pomiędzy protokołem a rozporządzeniem (WE) nr 4/2009, jeśli protokół ten nie wejdzie w życie do dnia 18 czerwca 2011 r., tj. dnia, od którego stosuje się rozporządzenie (WE) nr 4/2009, postanowienia protokołu powinny być stosowane we Wspólnocie tymczasowo. W tym celu w momencie zawierania protokołu należy złożyć jednostronną deklarację.

               (9)

               Jeśli orzeczenie dotyczące danego zobowiązania alimentacyjnego ma być uznane i wykonalne na mocy przepisów dotyczących zniesienia exequatur określonych w rozporządzeniu (WE) nr 4/2009, do ustalenia prawa właściwego w sprawie danego zobowiązania alimentacyjnego powinny być stosowane postanowienia protokołu. Aby do roszczeń alimentacyjnych odnoszących się zarówno do okresu poprzedzającego datę wejścia w życie lub datę rozpoczęcia tymczasowego stosowania protokołu we Wspólnocie, jak i do okresu następującego po tych datach, stosowane były we Wspólnocie te same normy kolizyjne, postanowienia protokołu powinny mieć również zastosowanie do roszczeń odnoszących się do okresu poprzedzającego te dwie daty, bez uszczerbku dla art. 22 protokołu. W tym celu w momencie zawierania protokołu należy złożyć jednostronną deklarację.

               (10)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (11)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane, ani jej nie stosuje.

               (12)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół haski z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych.
   Tekst protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu, tak, aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
   Artykuł 3
   W momencie zawierania protokołu Wspólnota składa zgodnie z jego art. 24 następującą deklarację:

      „Wspólnota Europejska oświadcza zgodnie z art. 24 protokołu, że ma kompetencje we wszystkich sprawach uregulowanych w protokole. Państwa członkowskie Wspólnoty będą związane protokołem na skutek zawarcia go przez Wspólnotę Europejską.
      Na użytek niniejszej deklaracji termin »Wspólnota Europejska« nie obejmuje Danii na mocy art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ani Zjednoczonego Królestwa na mocy art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.”.

   Artykuł 4
   1.   Postanowienia protokołu stosuje się we Wspólnocie tymczasowo – bez uszczerbku dla art. 5 niniejszej decyzji – od dnia 18 czerwca 2011 r., tj. dnia, od którego stosowane jest rozporządzenie (WE) nr 4/2009, jeśli do tego dnia protokół jeszcze nie wejdzie w życie.
   2.   W momencie zawierania protokołu Wspólnota składa następującą deklarację, aby uwzględnić możliwość tymczasowego stosowania protokołu, o której mowa w ust. 1:

      „Wspólnota Europejska deklaruje, że będzie stosować tymczasowo postanowienia protokołu od dnia 18 czerwca 2011 r., tj. dnia, od którego stosuje się rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych (3), jeśli do tego dnia protokół jeszcze nie wejdzie w życie, zgodnie z jego art. 25 ust. 1.”.

   Artykuł 5
   1.   Niezależnie od art. 22 protokołu jego postanowienia są również stosowane do ustalenia prawa właściwego w sprawach wysuwanych w państwie członkowskim roszczeń alimentacyjnych odnoszących się do okresu poprzedzającego wejście w życie lub rozpoczęcie tymczasowego stosowania protokołu we Wspólnocie w sytuacjach, gdy – na mocy rozporządzenia (WE) nr 4/2009 – postępowania są wszczynane, ugody sądowe są zatwierdzane lub zawierane, a dokumenty urzędowe są sporządzane od dnia 18 czerwca 2011 r., tj. dnia, od którego stosuje się rozporządzenie (WE) nr 4/2009.
   2.   W momencie zawierania protokołu Wspólnota składa następującą deklarację:

      „Wspólnota Europejska deklaruje, że będzie stosować postanowienia protokołu także do roszczeń alimentacyjnych wysuniętych w jednym z jej państwach członkowskich odnoszących się do okresu poprzedzającego wejście w życie lub rozpoczęcie tymczasowego stosowania protokołu we Wspólnocie w sytuacjach, gdy – na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (3) – postępowania są wszczynane, ugody sądowe są zatwierdzane lub zawierane, a dokumenty urzędowe są sporządzane od dnia 18 czerwca 2011 r., tj. dnia, od którego stosuje się to rozporządzenie.”.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 24 listopada 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 7 z 10.1.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 7 z 10.1.2009, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK

      TŁUMACZENIE

         PROTOKÓŁ

         o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych

      Państwa sygnatariusze niniejszego protokołu,
      pragnąć ustanowić wspólne postanowienia dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań alimentacyjnych,
      pragnąc unowocześnić Konwencję haską z dnia 24 października 1956 roku o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci oraz Konwencję haską z dnia 2 października 1973 roku o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych,
      pragnąc rozwinąć ogólne zasady dotyczące prawa właściwego, które mogłyby uzupełnić Konwencję haską z dnia 23 listopada 2007 r. oku o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny,
      postanowiły zawrzeć w tym celu niniejszy protokół i uzgodniły następujące postanowienia:
      Artykuł 1
      Zakres stosowania
      1.   Protokół określa prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych wynikających ze stosunków rodzinnych, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa, w tym zobowiązań alimentacyjnych wobec dziecka niezależnie od stanu cywilnego rodziców.
      2.   Orzeczenia wydane przy zastosowaniu niniejszego protokołu nie mają wpływu na istnienie jakiegokolwiek ze stosunków, o których mowa w ustępie 1.
      Artykuł 2
      Uniwersalne stosowanie
      Niniejszy protokół stosuje się niezależnie od tego, czy prawo właściwe jest prawem umawiającego się państwa.
      Artykuł 3
      Ogólna właściwość prawa
      1.   Zobowiązania alimentacyjne podlegają prawu państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu, chyba że niniejszy protokół stanowi inaczej.
      2.   W przypadku zmiany miejsca zwykłego pobytu wierzyciela stosuje się prawo państwa, w którym wierzyciel ma nowe miejsce zwykłego pobytu, od momentu, w którym nastąpiła ta zmiana.
      Artykuł 4
      Szczególna właściwość prawa uprzywilejowująca niektórych wierzycieli
      1.   Poniższe postanowienia mają zastosowanie w przypadku zobowiązań alimentacyjnych:

                  a)

                  rodziców na rzecz ich dzieci;

                  b)

                  osób innych niż rodzice na rzecz osób, które nie ukończyły 21 lat, z wyłączeniem zobowiązań wynikających ze stosunków, o których mowa w artykule. 5; oraz

                  c)

                  dzieci na rzecz ich rodziców.

            2.   Jeśli wierzyciel nie może na mocy prawa, o którym mowa w artykule 3, uzyskać świadczeń alimentacyjnych od dłużnika, stosuje się prawo miejsca organu orzekającego w sprawie.
      3.   Niezależnie od artykułu 3, jeśli wierzyciel wytoczył powództwo przed właściwym organem państwa, w którym dłużnik ma miejsce zwykłego pobytu, stosuje się prawo miejsca organu orzekającego w sprawie. Jeżeli jednak wierzyciel nie jest w stanie uzyskać na mocy tego prawa świadczeń alimentacyjnych od dłużnika, stosuje się prawo państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu.
      4.   Jeśli wierzyciel nie jest w stanie uzyskać na mocy prawa, o którym mowa w artykule 3 i w ustępach 2 i 3 niniejszego artykułu, świadczeń alimentacyjnych od dłużnika, stosuje się prawo państwa ich obywatelstwa, jeśli mają wspólne.
      Artykuł 5
      Szczególna właściwość prawa w odniesieniu do małżonków i byłych małżonków
      W przypadku zobowiązań alimentacyjnych między małżonkami, byłymi małżonkami lub stronami unieważnionego małżeństwa nie ma zastosowania artykuł 3, jeśli jedna ze stron się temu sprzeciwi i jeśli prawo innego państwa, w szczególności państwa ostatniego wspólnego miejsca zwykłego pobytu małżonków, ma ściślejszy związek z ich małżeństwem. W takim przypadku zastosowanie ma prawo tego innego państwa.
      Artykuł 6
      Szczególne środki obrony
      W przypadku zobowiązań alimentacyjnych innych niż zobowiązania na rzecz dzieci wynikające ze stosunków między rodzicami i dziećmi oraz innych niż zobowiązania, o których mowa w artykule 5, dłużnik może sprzeciwić się żądaniu wierzyciela z uwagi na fakt, że takie zobowiązanie nie istnieje zarówno w prawie państwa miejsca zwykłego pobytu dłużnika, jak i w prawie państwa obywatelstwa stron, jeśli mają wspólne.
      Artykuł 7
      Wybór prawa właściwego do celów konkretnego postępowania
      1.   Niezależnie od artykułów 3–6 wierzyciel alimentacyjny i dłużnik mogą wyłącznie na użytek konkretnego postępowania w danym państwie wyraźnie wybrać prawo tego państwa jako prawo właściwe dla zobowiązania alimentacyjnego.
      2.   Przed wszczęciem postępowania wyboru takiego dokonuje się w drodze umowy podpisanej przez obie strony, w formie pisemnej lub utrwalonej w inny sposób, tak by istniała możliwość późniejszego dostępu do informacji w niej zawartych.
      Artykuł 8
      Wybór prawa właściwego
      1.   Niezależnie od artykułów 3–6, wierzyciel alimentacyjny i dłużnik mogą w każdym momencie wybrać jedno z następujących praw jako prawo właściwe dla zobowiązania alimentacyjnego:

                  a)

                  prawo państwa, którego obywatelem jest jedna ze stron w chwili wyboru;

                  b)

                  prawo państwa, w którym jedna ze stron ma miejsce zwykłego pobytu w chwili wyboru;

                  c)

                  prawo wybrane przez strony jako właściwe lub prawo faktycznie stosowane do ich stosunków majątkowych;

                  d)

                  prawo wybrane przez strony jako właściwe lub prawo faktycznie stosowane do ich rozwodu lub separacji.

            2.   Umowa musi być podpisana przez obie strony i musi mieć formę pisemną lub zostać utrwalona w inny sposób, tak by istniała możliwość późniejszego dostępu do informacji w niej zawartych.
      3.   Ustęp 1 nie ma zastosowania do zobowiązań alimentacyjnych wobec osoby, która nie ukończyła 18 roku życia ani wobec osoby dorosłej, która ze względu na zaburzenia lub ograniczenia swych zdolności osobistych, nie jest w stanie zadbać o swoje interesy.
      4.   Niezależnie od prawa wybranego przez strony zgodnie z ustępem 1, prawo państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu w chwili wyboru określa, czy wierzyciel może zrzec się prawa do roszczeń alimentacyjnych.
      5.   Prawa wybranego przez strony nie stosuje się, jeśli jego zastosowanie mogłoby prowadzić do oczywiście niesprawiedliwych lub niesłusznych skutków dla jednej ze stron, chyba że w chwili wyboru prawa strony były w pełni poinformowane i świadome skutków swojego wyboru.
      Artykuł 9
      „Domicyl” zamiast „obywatelstwa”
      Państwo, w którym jako łącznik w sprawach rodzinnych stosuje koncepcję „domicylu”, może poinformować Stałe Biuro Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego, że do celów spraw rozpatrywanych przez swoje organy słowo „obywatelstwo” w artykułach 4 i 6 jest zastępowane przez „domicyl” w znaczeniu przyjętym w tym państwie.
      Artykuł 10
      Instytucje publiczne
      Uprawnienie instytucji publicznej do dochodzenia zwrotu świadczeń wypłaconych wierzycielowi zamiast świadczeń alimentacyjnych podlega prawu, któremu podlega ta instytucja.
      Artykuł 11
      Zakres stosowania prawa właściwego
      Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa między innymi:

                  a)

                  czy, w jakim zakresie oraz od kogo wierzyciel może dochodzić świadczeń alimentacyjnych;

                  b)

                  zakres, w jakim wierzyciel może dochodzić świadczeń alimentacyjnych wstecz;

                  c)

                  podstawę obliczania wysokości świadczeń alimentacyjnych i ich indeksacji;

                  d)

                  kto jest uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych, z wyjątkiem kwestii dotyczących zdolności sądowej i zastępstwa procesowego;

                  e)

                  termin przedawnienia lub termin wniesienia powództwa;

                  f)

                  zakres obowiązku alimentacyjnego dłużnika, gdy instytucja publiczna dochodzi zwrotu świadczeń wypłaconych wierzycielowi zamiast świadczeń alimentacyjnych.

            Artykuł 12
      Wyłączenie odesłania
      W niniejszym protokole termin „prawo” oznacza przepisy prawa obowiązujące w danym państwie z wyłączeniem norm prawa prywatnego międzynarodowego.
      Artykuł 13
      Porządek publiczny
      Można odmówić stosowania prawa wskazanego na mocy niniejszego protokołu jedynie w zakresie, w jakim skutki jego zastosowania byłyby oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym miejsca organu orzekającego.
      Artykuł 14
      Ustalenie wysokości świadczeń alimentacyjnych
      Nawet jeśli prawo właściwe stanowi inaczej, przy określaniu wysokości świadczeń alimentacyjnych bierze się pod uwagę potrzeby wierzyciela i możliwości majątkowe dłużnika oraz wszelkie świadczenia, które wierzyciel otrzymał zamiast okresowo wypłacanych świadczeń alimentacyjnych.
      Artykuł 15
      Wyłączenie stosowania protokołu do konfliktów wewnętrznych
      1.   Umawiające się państwo, w którym do zobowiązań alimentacyjnych mają zastosowanie różne systemy prawne lub zespoły norm, nie jest zobowiązane do stosowania zasad protokołu do kolizji dotyczących wyłącznie tych różnych systemów lub zespołów norm.
      2.   Niniejszego artykułu nie stosuje się do regionalnej organizacji integracji gospodarczej.
      Artykuł 16
      Terytorialnie niejednolite systemy prawne
      1.   W przypadku państwa, w którym do zagadnień uregulowanych w niniejszym protokole mają zastosowanie w różnych jednostkach terytorialnych co najmniej dwa systemy prawne lub zespoły norm:

                  a)

                  wszelkie odwołania do prawa tego państwa uznaje się za odwołania, w stosownych przypadkach, do prawa obowiązującego w danej jednostce terytorialnej;

                  b)

                  wszelkie odwołania do właściwych organów lub instytucji publicznych tego państwa uznaje się za odwołania, w stosownych przypadkach, do organów uprawnionych do działania w danej jednostce terytorialnej;

                  c)

                  wszelkie odwołania do miejsca zwykłego pobytu w tym państwie uznaje się za odwołania, w stosownych przypadkach, do miejsca zwykłego pobytu w danej jednostce terytorialnej;

                  d)

                  wszelkie odwołania do państwa wspólnego obywatelstwa, uznaje się za odwołania do jednostki terytorialnej wskazanej przez prawo tego państwa lub, w przypadku braku odpowiednich przepisów, do jednostki terytorialnej, z którą zobowiązanie alimentacyjne jest najściślej związane;

                  e)

                  wszelkie odwołania do państwa, którego obywatelstwo ma dana osoba, uznaje się za odwołania do jednostki terytorialnej wskazanej przez prawo tego państwa lub, w przypadku braku odpowiednich przepisów, do jednostki terytorialnej, z którą osoba jest najściślej związana.

            2.   Na potrzeby określania na mocy niniejszego protokołu prawa właściwego w stosunku do państwa obejmującego co najmniej dwie jednostki terytorialne, które mają własne systemy prawne lub zespoły norm w odniesieniu do kwestii objętych niniejszym protokołem, stosuje się następujące zasady:

                  a)

                  jeśli w takim państwie obowiązują przepisy określające, który z systemów prawnych obowiązujących w poszczególnych jednostkach terytorialnych jest właściwy, stosuje się prawo wskazanej jednostki;

                  b)

                  w przypadku braku takich przepisów stosuje się prawo właściwej jednostki terytorialnej określone zgodnie z ustępem 1.

            3.   Niniejszego artykułu nie stosuje się do regionalnej organizacji integracji gospodarczej.
      Artykuł 17
      Niejednolite systemy prawne – normy kolizyjne odnoszące się do różnych kategorii osób
      Do celów określania na mocy niniejszego protokołu prawa właściwego w stosunku do państwa posiadającego różne systemy prawa lub zespoły norm prawa mającego zastosowanie wobec różnych kategorii osób w zakresie zagadnień uregulowanych niniejszych protokołem, wszelkie odwołania do prawa takiego państwa uznaje się za odwołania do systemu prawnego ustalonego na mocy zasad obowiązujących w danym państwie.
      Artykuł 18
      Stosunek do wcześniejszych konwencji haskich dotyczących zobowiązań alimentacyjnych
      Pomiędzy umawiającymi się państwami niniejszy protokół zastępuje Konwencję haską z dnia 2 października 1973 roku o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych i Konwencję haską z dnia 24 października 1956 roku o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci.
      Artykuł 19
      Stosowanie innych instrumentów międzynarodowych
      1.   Niniejszy protokół nie narusza innych instrumentów międzynarodowych, których umawiające się państwa są lub staną się stronami, a które zawierają postanowienia w kwestiach uregulowanych niniejszym protokołem, chyba że państwa strony złożą odmienne oświadczenie do takiego instrumentu.
      2.   Ustęp 1 stosuje się również do jednolitych przepisów prawnych opartych na szczególnych powiązaniach o charakterze regionalnym lub innym między państwami, których to dotyczy.
      Artykuł 20
      Jednolita wykładnia
      Przy dokonywaniu wykładni niniejszego protokołu należy uwzględniać jego międzynarodowy charakter oraz potrzebę wspierania jednolitego jego stosowania.
      Artykuł 21
      Przegląd funkcjonowania protokołu w praktyce
      1.   Sekretarz Generalny Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego zwołuje w miarę konieczności Komisję Specjalną w celu dokonania przeglądu funkcjonowania protokołu w praktyce.
      2.   Na potrzeby takiego przeglądu umawiające się państwa współpracują ze Stałym Biurem Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w gromadzeniu informacji o orzecznictwie dotyczącym stosowania protokołu.
      Artykuł 22
      Postanowienia przejściowe
      Niniejszego protokołu nie stosuje się do zobowiązań alimentacyjnych dochodzonych w umawiającym się państwie, dotyczących okresu poprzedzającego jego wejście w życie w tym państwie.
      Artykuł 23
      Podpisanie, ratyfikacja i przystąpienie
      1.   Niniejszy protokół jest otwarty do podpisu przez wszystkie państwa.
      2.   Niniejszy protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa-sygnatariuszy.
      3.   Do niniejszego protokołu mogą przystąpić wszystkie państwa.
      4.   Dokumenty ratyfikacyjne, dokumenty przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia składa się w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów, będącym depozytariuszem protokołu.
      Artykuł 24
      Regionalne organizacje integracji gospodarczej
      1.   Niniejszy protokół może podpisać, przyjąć go, zatwierdzić lub do niego przystąpić również regionalna organizacja integracji gospodarczej, którą tworzą wyłącznie suwerenne państwa i której przysługują kompetencje w niektórych lub wszystkich sprawach uregulowanych w niniejszym protokole. W takiej sytuacji regionalna organizacja integracji gospodarczej ma prawa i obowiązki umawiającego się państwa w zakresie, w jakim ma kompetencje w sprawach uregulowanych w niniejszym protokole.
      2.   Regionalna organizacja integracji gospodarczej przy podpisaniu, przyjęciu, zatwierdzeniu lub przystąpieniu notyfikuje depozytariuszowi pisemnie sprawy uregulowane w niniejszym protokole, w odniesieniu do których nastąpiło przekazanie kompetencji tej organizacji przez jej państwa członkowskie. Organizacja niezwłocznie notyfikuje depozytariuszowi pisemnie każdą zmianę jej kompetencji w stosunku do ostatniej notyfikacji zgodnie z niniejszym ustępem.
      3.   Regionalna organizacja integracji gospodarczej przy podpisaniu, przyjęciu, zatwierdzeniu lub przystąpieniu może oświadczyć, zgodnie z artykułem 28, że ma kompetencje we wszystkich sprawach uregulowanych w niniejszym protokole i że jej państwa członkowskie, które przekazały kompetencje regionalnej organizacji integracji gospodarczej w odnośnej sprawie, są nim związane na podstawie podpisania, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia przez tę organizację.
      4.   Na użytek wejścia w życie niniejszego protokołu, nie uwzględnia się dokumentu złożonego przez regionalną organizację integracji gospodarczej, chyba że regionalna organizacja integracji gospodarczej złoży oświadczenie zgodnie z ustępem 3.
      5.   Każde odwołanie w niniejszym protokole do „umawiającego się państwa” lub „państwa” odnosi się odpowiednio do regionalnej organizacji integracji gospodarczej będącej stroną niniejszego protokołu. Jeżeli regionalna organizacja integracji gospodarczej złoży oświadczenie zgodnie z ustępem 3, każde odwołanie w niniejszym protokole do „umawiającego się państwa” lub „państwa” odnosi się odpowiednio do państw członkowskich organizacji.
      Artykuł 25
      Wejście w życie
      1.   Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od złożenia drugiego dokumentu ratyfikacyjnego, dokumentu przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, o których mowa w artykule 23.
      2.   Po tym dniu niniejszy protokół wchodzi w życie:

                  a)

                  w stosunku do każdego państwa lub dla każdej regionalnej organizacji integracji gospodarczej, o której mowa w artykule 24, które później go ratyfikowały, przyjęły go, zatwierdziły lub przystąpiły do niego, pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od złożenia przez nie dokumentu ratyfikacyjnego, dokumentu przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;

                  b)

                  w stosunku do jednostki terytorialnej, na którą rozszerzono stosowanie niniejszego protokołu zgodnie z artykułem 26, pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od notyfikacji oświadczenia, o którym mowa w tym artykule.

            Artykuł 26
      Oświadczenia dotyczące niejednolitych systemów prawnych
      1.   Jeżeli w państwie funkcjonują co najmniej dwie jednostki terytorialne z różnymi systemami prawa stosowanego w kwestiach określonych niniejszym protokołem, może ono w chwili podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia złożyć oświadczenie, zgodnie z artykułem 28, iż niniejszy protokół stosuje się na terenie wszystkich jego jednostek terytorialnych lub tylko na terenie jednej lub kilku z nich, a także może zmienić takie oświadczenie przez złożenie nowego oświadczenia w dowolnym czasie.
      2.   Każde takie oświadczenie notyfikuje się depozytariuszowi i wyraźnie określa jednostki terytorialne, do których stosuje się niniejszy protokół.
      3.   Jeżeli państwo nie złoży oświadczenia na mocy niniejszego artykułu, protokół ma zastosowanie do wszystkich jednostek terytorialnych tego państwa.
      4.   Niniejszego artykułu nie stosuje się do regionalnej organizacji integracji gospodarczej.
      Artykuł 27
      Zastrzeżenia
      Do niniejszego protokołu nie można zgłaszać żadnych zastrzeżeń.
      Artykuł 28
      Oświadczenia
      1.   Oświadczenia, o których mowa w artykule 24 ustęp 3 i artykule 26 ustęp 1 można złożyć w chwili podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia lub w dowolnym późniejszym terminie oraz można je w każdej chwili zmienić lub wycofać.
      2.   Oświadczenia, zmiany i wycofania notyfikuje się depozytariuszowi.
      3.   Oświadczenie złożone przy podpisaniu, ratyfikacji, przyjęciu, zatwierdzeniu lub przystąpieniu staje się skuteczne z chwilą wejścia w życie niniejszego protokołu dla państwa, które je złożyło.
      4.   Oświadczenie złożone w późniejszym czasie oraz każda zmiana lub wycofanie oświadczenia stają się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od otrzymania notyfikacji przez depozytariusza.
      Artykuł 29
      Wypowiedzenie
      1.   Umawiające się państwo może wypowiedzieć niniejszy protokół przez notyfikację na piśmie skierowaną do depozytariusza. Wypowiedzenie może się ograniczać do określonych jednostek terytorialnych państwa o niejednolitym systemie prawnym, do których protokół ma zastosowanie.
      2.   Wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie dwunastu miesięcy od otrzymania notyfikacji przez depozytariusza. Jeżeli w notyfikacji dla skuteczności wypowiedzenia wskazano dłuższy okres, wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie wskazanego okresu, po dacie otrzymania notyfikacji przez depozytariusza.
      Artykuł 30
      Notyfikacja
      Depozytariusz notyfikuje członkom Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego oraz innym państwom i regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, które zgodnie z artykułami 23 i 24 podpisały protokół, ratyfikowały go, przyjęły, zatwierdziły lub przystąpiły do niego, następujące okoliczności:

                  a)

                  podpisy, ratyfikacje, przyjęcia, zatwierdzenia oraz przystąpienia, o których mowa w artykułach 23 i 24;

                  b)

                  datę wejścia w życie niniejszego protokołu zgodnie z artykułem 25;

                  c)

                  oświadczenia, o których mowa w artykule 24 ustęp 3 i artykule 26 ustęp 1,

                  d)

                  wypowiedzenia, o których mowa w artykule 29.

         Na dowód czego niżej podpisani, będąc należycie upełnomocnieni, podpisali niniejszy protokół.
         Sporządzono w Hadze, w dniu 23 listopada 2007 roku, w języku angielskim i francuskim – przy czym oba teksty są równie autentyczne – w jednym egzemplarzu, który zostaje złożony się w archiwach Rządu Królestwa Niderlandów, a którego uwierzytelniony odpis przekazuje się drogą dyplomatyczną każdemu członkowi Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w czasie jej Dwudziestej Pierwszej Sesji, oraz każdemu innemu państwu biorącemu udział w tej sesji.


title: Decyzja Komisji z dnia 6 czerwca 2001 r. ustanawiająca Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi (notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1501)Tekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0527

Dziennik Urzędowy L 191 , 13/07/2001 P. 0043 - 0044

		Decyzja Komisjiz dnia 6 czerwca 2001 r.ustanawiająca Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi(notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1501)(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2001/527/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Swoboda świadczenia usług i swoboda przepływu kapitału stanowią cele priorytetowe Wspólnoty, o czym mowa w art. 49 i 56 Traktatu WE.(2) Budowa prawdziwego rynku wewnętrznego usług finansowych jest kluczowa dla przyśpieszenia wzrostu ekonomicznego i tworzenia miejsc pracy we Wspólnocie.(3) Plan działań Komisji dotyczący usług finansowych [1] wymienia szereg przedsięwzięć koniecznych do osiągnięcia jednolitego rynku usług finansowych.(4) Na posiedzeniu w Lizbonie w marcu 2000 r. Rada Europejska wezwała do wdrożenia wymienionego planu działań do 2005 r.(5) Dnia 17 lipca 2000 r. Rada powołała Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.(6) W swoim końcowym raporcie Komitet Mędrców wezwał do ustanowienia dwóch komitetów — Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych, złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich wysokiego szczebla, oraz Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi, złożonego z wyższych przedstawicieli krajowych władz państwowych posiadających kompetencje w dziedzinie papierów wartościowych w celu m.in. doradzania Komisji.(7) W swojej uchwale dotyczącej usprawnienia regulacji rynku papierów wartościowych w Unii Europejskiej na posiedzeniu w Sztokholmie Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła zamiar Komisji dotyczący formalnego utworzenia komitetu niezależnych organów nadzoru, zgodnie z propozycją ze sprawozdania Komitetu Mędrców.(8) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi ma pełnić funkcję niezależnego organu powołanego do rozpatrywania, omawiania i doradzania Komisji w dziedzinie papierów wartościowych.(9) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi powinien również przyczynić się do spójnego i szybkiego wprowadzenia w życie przepisów wspólnotowych w Państwach Członkowskich poprzez zapewnienie efektywniejszej współpracy między krajowymi organami nadzoru, prowadząc wzajemne weryfikacje i propagując najlepsze praktyki [2].(10) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi powinien utworzyć własną strukturę organizacyjną i utrzymywać bliskie powiązania operacyjne z Komisją i Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych. Przewodniczącego Komitetu wybiera się spośród jego członków.(11) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi ma na wstępnym etapie otwarcie i w sposób przejrzysty prowadzić szeroko zakrojone konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.(12) Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi powinien uchwalić własny regulamin i w pełni przestrzegać prerogatyw instytucji oraz równowagi instytucjonalnej ustanowionej Traktatem [3],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym ustanawia się niezależną grupę doradczą do spraw papierów wartościowych we Wspólnocie, pod nazwą "Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi" (dalej zwany "Komitetem").Artykuł 2Komitet doradza Komisji na jej żądanie, w terminie określonym przez Komisję stosownie do pilności sprawy, albo z własnej inicjatywy Komitetu, w szczególności przy opracowywaniu projektów środków wykonawczych w zakresie papierów wartościowych.Artykuł 3Komitet składa się z przedstawicieli krajowych władz państwowych wysokiego szczebla, posiadających kompetencje w dziedzinie papierów wartościowych. Każde Państwo Członkowskie wyznacza do uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu wysokiego szczebla przedstawiciela własnego właściwego organu.Komisja jest obecna na posiedzeniach Komitetu i do uczestnictwa we wszystkich jego dyskusjach wyznacza swojego przedstawiciela wysokiego szczebla.Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego.Komitet może zapraszać do udziału w swoich posiedzeniach ekspertów i obserwatorów.Artykuł 4Komitet utrzymuje bliskie powiązania operacyjne z Komisją i Europejskim Komitetem Papierów Wartościowych.Komitet może tworzyć grupy robocze.Artykuł 5Przed przekazaniem swojej opinii Komisji Komitet otwarcie i w sposób przejrzysty prowadzi na wstępnym etapie szeroko zakrojone konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi.Artykuł 6Komitet przedstawia Komisji roczne sprawozdania.Artykuł 7Komitet uchwala swój regulamin i tworzy własną strukturę operacyjną.Artykuł 8Komitet rozpocznie swoją działalność w dniu 7 czerwca 2001 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 6 czerwca 2001 r.W imieniu KomisjiFrederik BolkesteinCzłonek Komisji[1] COM(1999) 232 wersja ostateczna.[2] Tekst w brzmieniu według ust. 3 pkt 6 uchwały Rady Europejskiej z posiedzenia w Sztokholmie.[3] Tekst w brzmieniu według ostatniego akapitu preambuły uchwały Rady Europejskiej z posiedzenia w Sztokholmie.--------------------------------------------------


title: 2013/203/UE: Decyzja Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską o współpracy w zakresie stosowania prawa konkurencji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 117/6

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 kwietnia 2013 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską o współpracy w zakresie stosowania prawa konkurencji
   (2013/203/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 103 i 352, w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 grudnia 2010 r., Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z Konfederacją Szwajcarską dotyczących współpracy w zakresie stosowania prawa konkurencji Unii i Konfederacji Szwajcarskiej.

               (2)

               Negocjacje z Konfederacją Szwajcarską zostały zakończone.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską o współpracy w zakresie stosowania prawa konkurencji, z zastrzeżeniem jej zawarcia (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 kwietnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         S. COVENEY

            Przewodniczący

      (1)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1458 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja II – Rada Europejska i Rada

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/20

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1458
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja II – Rada Europejska i Rada
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za 2014 r. (COM(2015) 377 – C8-0201/2015) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0101/2016),

               1.

               odracza decyzję w sprawie udzielenia sekretarzowi generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu Rady Europejskiej i Rady za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 51 z 20.2.2014.

      (2)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 373 z 5.11.2015, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 146.

      (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: 2006/326/WE: Decyzja Rady z dnia  27 kwietnia 2006 r.  dotycząca zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych

text:
               5.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 120/23

      DECYZJA RADY

   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   dotycząca zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych
   (2006/326/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie jest związana przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w państwach członkowskich (2) ani nie podlega jego stosowaniu.

               (2)

               Komisja wynegocjowała Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzającą na Danię przepisy rozporządzenia (WE) nr 1348/2000.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 19 października 2005 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2005/794/WE z dnia 20 września 2005 r. (3).

               (4)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji oraz nie jest nią związana i nie podlega jej stosowaniu.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 2 Umowy.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 kwietnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         L. PROKOP

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 23 marca 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 160 z 30.6.2000, str. 37.

      (3)  Dz.U. L 300 z 17.11.2005, str. 53.


title: Decyzja Rady 2003/170/WSiSW z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wspólnego wykorzystywania oficerów łącznikowych oddelegowanych za granicę przez organy ścigania Państw Członkowskich

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0170

Dziennik Urzędowy L 067 , 12/03/2003 P. 0027 - 0030

		Decyzja Rady 2003/170/WSiSWz dnia 27 lutego 2003 r.w sprawie wspólnego wykorzystywania oficerów łącznikowych oddelegowanych za granicę przez organy ścigania Państw CzłonkowskichRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a), b) i c), art. 30 ust. 2 lit. c) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na swoim posiedzeniu w dniu 3 grudnia 1998 r. Rady Ministrów ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przyjęła plan działań Rady i Komisji, w sprawie najlepszego sposobu wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3], którego środek 48 stanowi, że w ciągu pięciu lat od wejścia Traktatu w życie należy podjąć działania w celu wspierania współpracy i wspólnych inicjatyw w dziedzinie szkolenia, wymiany oficerów łącznikowych, oddelegowywania, wykorzystania sprzętu i badań kryminalistycznych.(2) Na swoim spotkaniu w Wiedniu w dniach 11 i 12 grudnia 1998 r. Rada Europejska potwierdziła w swojej konkluzji 83 plan działań Rady i Komisji w sprawie najlepszego sposobu wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, oraz w swojej konkluzji 89 wezwała do wzmocnienia działań przeciwko przestępczości zorganizowanej w świetle nowych możliwości przewidzianych przez Traktat.(3) Na swoim spotkaniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska wezwała Radę i Komisję, w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim, do wspierania pełnego i bezpośredniego stosowania Traktatu z Amsterdamu, na podstawie planu działań przyjętego w dniu 3 grudnia 1998 r. przez Radę Ministrów ds. Wewnętrznych oraz potwierdzonego na posiedzeniu Rady Europejskiej w Wiedniu w dniach 11 i 12 grudnia 1998 r. oraz wykonania wytycznych politycznych i konkretnych celów obejmujących pogłębianie współpracy policyjnej, w celu zwalczania przestępczości transgranicznej, które zostały uzgodnione w Tampere.(4) Na swoim spotkaniu w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r. Rada Europejska wezwała Unię Europejską do zintensyfikowania wysiłków na poziomie międzynarodowym poprzez wzmocnienie współpracy z państwami trzecimi, w celu obniżenia popytu i podaży na narkotyki oraz w sprawie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Rada Europejska zauważyła również, że zaistnieje potrzeba połączonych wysiłków wszystkich odpowiednich władz, ze szczególną rolą Europolu.(5) Na swoim spotkaniu w Laeken w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r. Rada Europejska potwierdziła w konkluzji 37 wytyczne i cele określone w Tampere oraz zauważyła, że zaistnieje potrzeba nowych bodźców i wydania wytycznych w celu wprowadzenia korzystnych opóźnień w niektórych dziedzinach.(6) W dniu 14 października 1996 r. Rada przyjęła wspólne działanie 96/602/WSiSW przewidujące wspólne ramy w odniesieniu do inicjatyw Państw Członkowskich, dotyczących oficerów łącznikowych [4].(7) W świetle doświadczeń w stosowaniu wspólnego działania oraz w świetle postanowień Traktatu z Amsterdamu w sprawie zwalczania przestępczości transgranicznej należy wzmacniać i rozwijać współpracę między Państwami Członkowskimi w sprawie zadań powierzonych oficerom łącznikowym oraz w sprawie ich delegowania do państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych.(8) W stopniu, w jakim jest to właściwe do realizowania zadań, określonych w Konwencji o Europolu [5], Europol będzie ustanawiał i podtrzymywał stosunki współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.(9) Europol ustanowił i będzie nadal ustanawiał oraz podtrzymywał stosunki współpracy z dużą grupą państw trzecich i organizacji międzynarodowych.(10) Należy wspierać Europol i zapewniać mu środki mające na celu skuteczne funkcjonowanie jako punktu ogniskowego europejskiej współpracy policyjnej. Rada Europejska podkreśliła, że Europol odgrywa główną rolę we współpracy między organami Państw Członkowskich przy dochodzeniach dotyczących przestępczości transgranicznej poprzez wspieranie zapobiegania, analizowania i dochodzenia dotyczących przestępczości na poziomie Unii.(11) Należy zapewnić Europolowi możliwość wykorzystania w pewnym stopniu oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w państwach trzecich w celu wzmocnienia funkcji wsparcia operacyjnego Europolu w stosunku do krajowych organów policji.(12) Państwa Członkowskie uznają, że szeroka współpraca ma już miejsce między oficerami łącznikowymi oddelegowanymi przez Państwa Członkowskie, w związku z potrzebami krajowymi, do państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych. Jednakże istnieje potrzeba wzmocnienia niektórych aspektów współpracy między tymi oficerami łącznikowymi, w celu jak najlepszego wykorzystania zasobów Państw Członkowskich.(13) Należy wzmocnić współpracę między Państwami Członkowskimi w tej dziedzinie w celu ułatwienia wymiany informacji, uwzględniając zwalczanie poważnej przestępczości transgranicznej.(14) Państwa Członkowskie przywiązują szczególną wagę do współpracy w zwalczaniu przestępczości transgranicznej, jako że uważają, iż wzmocnienie współpracy dotyczącej wymiany informacji wzmocni zdolność organów krajowych do skutecznego zwalczania przestępczości. Państwa Członkowskie uważają, że Europol powinien odgrywać w tym główną rolę.(15) Celem niniejszej decyzji jest uregulowanie kwestii odnoszących się do walki z poważną przestępczością transgraniczną.(16) Postanowienia Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [6] (zwanej dalej "Konwencją wykonawczą do Układu z Schengen"), które wiążą się ze wspólnym wykorzystaniem oficerów łącznikowych, powinny być dalej rozwijane w celu wzmocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi w walce przeciwko przestępczości transgranicznej.(17) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [7], które jest zgodne z obszarem określonym w art. 1 pkt H decyzji Rady 1999/437/WE [8] w sprawie niektórych uzgodnień w sprawie wykonania tej umowy.(18) Zjednoczone Królestwo uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [9].(19) Irlandia uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [10].(20) Wspólne działanie Rady 96/602/WSiSW oraz postanowienia art. 47 ust. 4 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen zostają jednocześnie uchylone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Definicja1. W niniejszej decyzji określenie "oficer łącznikowy" oznacza przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich, oddelegowanego za granicę przez organ ścigania do jednego lub więcej państw trzecich lub do organizacji międzynarodowych w celu ustanowienia i utrzymania kontaktów z organami w tych państwach lub organizacjach, w związku z wniesieniem wkładu w zapobieganie i dochodzenie w sprawach przestępstw kryminalnych.2. Niniejsza decyzja nie narusza zadań oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w ramach ich obowiązków oraz w zgodności z prawem krajowym, potrzebami krajowymi i innymi korzystnymi umowami, zawartymi z państwem przyjmującym lub organizacją międzynarodową.Artykuł 2Zadania oficerów łącznikowych1. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jego oficerowie łącznikowi ustanawiają i podtrzymują bezpośrednie kontakty z właściwymi organami w państwie przyjmującym lub w organizacji międzynarodowej w celu ułatwienia i przyspieszenia zbierania i wymiany informacji.2. Każdy oficer łącznikowy Państwa Członkowskiego przyczynia się również do zbierania i wymiany informacji, które mogą być wykorzystane do zwalczania poważnej przestępczości transgranicznej, włączając informacje zapewniające lepszą wiedzę na temat systemów prawnych i metod operacyjnych, dostępnych w poszczególnych państwach lub organizacjach międzynarodowych.3. Oficerowie łącznikowi wykonują swoje zadania w ramach swoich obowiązków i zgodnie z przepisami, włączając te dotyczące ochrony danych osobowych, ustanowionymi przez ich prawo krajowe i przez wszelkie umowy zawarte z państwami przyjmującymi lub organizacjami międzynarodowymi.Artykuł 3Notyfikacja delegacji oficerów łącznikowych1. Państwa Członkowskie informują się wzajemnie o swoich zamiarach w odniesieniu do oddelegowania oficerów łącznikowych do państw trzecich i organizacji międzynarodowych oraz informują Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej (Sekretariat Generalny) każdego roku o oddelegowaniu oficerów łącznikowych, włączając ich obowiązki i wszelkie umowy dotyczące współpracy między Państwami Członkowskimi w sprawie oddelegowania oficerów łącznikowych.2. Sekretariat Generalny opracowuje roczne sprawozdanie w celu przesłania Państwom Członkowskim i Europolowi, dotyczące oddelegowania oficerów łącznikowych Państw Członkowskich, włączając ich obowiązki i wszelkie umowy dotyczące współpracy między Państwami Członkowskimi w sprawie oddelegowania oficerów łącznikowych.Artykuł 4Sieci oficerów łącznikowych w państwach trzecich1. Państwa Członkowskie zapewniają, że oficerowie łącznikowi Państw Członkowskich oddelegowani do tego samego państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej odbywają spotkania regularnie lub w miarę potrzeb w celu wymiany istotnych informacji. Państwo Członkowskie sprawujące prezydencję Rady Unii Europejskiej zapewnia, że jego oficerowie łącznikowi podejmują inicjatywę organizowania tych spotkań. Jeżeli Państwo Członkowskie sprawujące prezydencję nie jest reprezentowane w poszczególnym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, wówczas przedstawiciel państwa, które ma sprawować kolejną lub następną prezydencję podejmuje inicjatywę organizacji tych spotkań. Komisja i Europol, gdzie sytuacja tego wymaga, zapraszane są do uczestnictwa w tych spotkaniach.2. Państwa Członkowskie zapewniają, że ich oficerowie łącznikowi oddelegowani do tego samego państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej zapewniają sobie pomoc w kontaktach z władzami państwa przyjmującego. W przypadku gdy jest to właściwe, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę, aby ich oficerowie łącznikowi dzielili swoje zadania między sobą.3. Państwa Członkowskie mogą dwustronnie lub wielostronnie wyrażać zgodę, aby oficerowie łącznikowi oddelegowani do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej przez Państwo Członkowskie dbali również o interesy jednego lub więcej innych Państw Członkowskich.Artykuł 5Współpraca między Państwami Członkowskimi w sprawie wymiany informacji za pośrednictwem oficerów łącznikowych w państwach trzecich1. Państwa Członkowskie zapewniają, że ich oficerowie łącznikowi w państwach trzecich i organizacjach międzynarodowych, zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi dokumentami międzynarodowymi oraz zgodnie ze stosowanymi przepisami, dotyczącymi ochrony danych osobowych, dostarczają swoim odpowiednim organom krajowym informacje dotyczące poważnych zagrożeń przestępstwami w odniesieniu do Państw Członkowskich niereprezentowanych przez ich własnych oficerów łącznikowych w danym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej. Władze krajowe oceniają, zgodnie z prawem krajowym oraz ze stopniem zagrożenia, czy zainteresowane Państwa Członkowskie powinny zostać poinformowane.2. Oficerowie łącznikowi Państw Członkowskich w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych mogą, zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi instrumentami międzynarodowymi oraz na podstawie stosowanych przepisów, dotyczących ochrony danych osobowych, udzielać informacji, związanych z poważnym zagrożeniem przestępstwami w odniesieniu do innych Państw Członkowskich bezpośrednio oficerom łącznikowym zainteresowanego Państwa Członkowskiego, jeżeli to Państwo Członkowskie jest reprezentowane w danym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej.3. Zgodnie z prawem krajowym i odpowiednimi dokumentami międzynarodowymi Państwa Członkowskie, które nie posiadają oficerów łącznikowych w państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, mogą zwracać się do innego Państwa Członkowskiego, które posiada oficerów łącznikowych w danym państwie trzecim lub organizacji międzynarodowej, w celu wymiany odpowiednich informacji.4. Państwa Członkowskie postępują z każdym wnioskiem w sposób określony w ust. 3 zgodnie z ich odpowiednim prawem krajowym i odpowiednimi dokumentami międzynarodowymi oraz decydują w najkrótszym możliwym terminie, czy wniosek ten może zostać przyjęty.5. Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na wymianę informacji bezpośrednio między oficerami łącznikowymi w państwach trzecich i organizacjach międzynarodowych oraz władzami innych Państw Członkowskich, zgodnie ze stosowanymi przepisami, dotyczącymi ochrony danych osobowych.6. Realizacja zadań określonych w ust. 1 i 2 nie może utrudniać oficerom łącznikowym wykonywania ich podstawowych obowiązków.Artykuł 6Wspólne seminaria dla oficerów łącznikowych1. W celu wzmocnienia współpracy między oficerami łącznikowymi w jednym lub więcej państw trzecich i organizacjach międzynarodowych, w przypadku gdy istnieje szczególne zapotrzebowanie na wiedzę i interwencję w danych państwach trzecich i organizacjach międzynarodowych, Państwa Członkowskie mogą organizować wspólne seminaria w sprawie tendencji w przestępczości oraz w sprawie najskuteczniejszych metod zwalczania przestępczości transgranicznej, biorąc należycie pod uwagę dorobek UE. Komisja oraz Europol zapraszane są do udziału w tych seminariach.2. Uczestnictwo w seminariach określonych w ust. 1 nie może utrudniać oficerom łącznikowym wykonywania ich podstawowych obowiązków.Artykuł 7Właściwe organy krajowe1. Państwa Członkowskie wyznaczają punkty kontaktowe w ramach ich właściwych organów w celu ułatwienia wykonania zadań określonych w niniejszej decyzji oraz zapewniają, że krajowe punkty kontaktowe mogą realizować swoje obowiązki szybko i skutecznie.2. Państwa Członkowskie informują Sekretariat Generalny w formie pisemnej o punktach kontaktowych w ramach ich właściwych organów oraz o późniejszych zmianach na podstawie decyzji. Sekretariat Generalny publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.3. Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla istniejących przepisów krajowych, w szczególności w odniesieniu do podziału uprawnień pomiędzy różnymi organami i służbami w zainteresowanych Państwach Członkowskich.Artykuł 8Europol1. Państwa Członkowskie ułatwiają, zgodnie z prawem krajowym oraz Konwencją o Europolu, przetwarzanie wniosków złożonych przez Europol w celu uzyskania informacji od oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych, w których Europol nie ma swoich przedstawicieli. Wnioski Europolu kierowane są do jednostek narodowych Państw Członkowskich, które zgodnie z prawem krajowym i Konwencją o Europolu podejmują decyzję w sprawie wniosku. Informacje od oficerów łącznikowych Państw Członkowskich w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych przekazywane są do Europolu, zgodnie z prawem krajowym oraz Konwencją o Europolu.2. Ustanawiając obowiązki swoich oficerów łącznikowych, Państwa Członkowskie, gdzie sytuacja tego wymaga, zwracają uwagę na zadania, które zgodnie z Konwencją o Europolu mają być wykonywane przez Europol.Artykuł 9Stosowanie do GibraltaruNiniejszą decyzję stosuje się do Gibraltaru.Artykuł 10OcenaRada ocenia stosowanie niniejszej decyzji w ciągu dwóch lat od jej przyjęcia.Artykuł 11Uchylenie1. Wspólne działanie 96/602/WSiSW niniejszym traci moc.2. Postanowienie art. 47 ust. 4 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen zostaje niniejszym uchylone.Artykuł 12Wejście w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie czternastego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2003 r.W imieniu RadyM. ChrisochoïdisPrzewodniczący[1] Dz.U. C 176 z 24.7.2002, str. 8.[2] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. C 19 z 23.1.1999, str. 1.[4] Dz.U. L 268 z 19.10.1996, str. 2.[5] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 2.[6] Dz.U. L 239 z 22.9.2000, str. 19.[7] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 36.[8] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.[9] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, str. 43.[10] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, str. 20.--------------------------------------------------


title: 2004/490/EWG, Euratom:Decyzja przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii Europejskiej z dnia 1 maja 2004 r. dotycząca mianowania członków Sądu Pierwszej Instancji

text:
               1.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/23

      DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ

   z dnia 1 maja 2004 r.
   dotycząca mianowania członków Sądu Pierwszej Instancji
   (2004/490/WE, Euratom)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 224,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140,
   uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej i dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Akt przystąpienia z 2003 r.), w szczególności jego art. 46 ust. 1 i 2 lit. b),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 46 ust. 1 i 2 lit. b) Aktu przystąpienia z 2003 r. przewiduje mianowanie dziesięciu sędziów do Sądu Pierwszej Instancji. Mandat pięciu z sędziów Sądu Pierwszej Instancji wygasa 31 sierpnia 2004 roku. Sędziowie ci zostają wybrani w drodze losowania. Mandat pozostałych sędziów wygasa 31 sierpnia 2007 roku.

               (2)

               W związku z tym należy mianować, zgodnie z artykułem, o którym mowa, i po przeprowadzeniu losowania wskazanego w tym artykule, dziesięciu dodatkowych sędziów do Sądu Pierwszej Instancji.

               (3)

               Mianowanie dziesiątego sędziego może nastąpić w późniejszym terminie,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym na członków Sądu Pierwszej Instancji na okres od 1 maja 2004 r. do 31 sierpnia 2004 r. mianowani zostają:

               Küllike JÜRIMÄE

               Savvas S. PAPASAVVAS

               Ottó CZÚCZ

               Irena WISZNIEWSKA-BIAŁECKA

               Daniel ŠVÁBY.

         Artykuł 2
   Niniejszym mianowani zostają na członków Sądu Pierwszej Instancji na okres od 1 maja 2004 r. do 31 sierpnia 2007 r.:

               Irena PELIKÁNOVÁ

               Ingrīda LABUCKA

               Vilenas VADAPALAS

               Ena CREMONA.

         Artykuł 3
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 1 maja 2004 r.

         A. ANDERSON

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady z dnia 2 kwietnia 1963 r. ustanawiająca ogólne zasady realizowania wspólnej polityki kształcenia zawodowego

text:
Ważna informacja prawna

|

31963D0266

Dziennik Urzędowy 063 , 20/04/1963 P. 1338 - 1341 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 16 Tom 1 P. 0003  Specjalne wydanie duńskie: Seria I Rozdział 1963-1964 P. 0022  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 16 Tom 1 P. 0003  Specjalne wydanie angielskie: Seria I Rozdział 1963-1964 P. 0025  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 05 Tom 1 P. 0012  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 05 Tom 1 P. 0030  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 05 Tom 1 P. 0030

		Decyzja Radyz dnia 2 kwietnia 1963 r.ustanawiająca ogólne zasady realizowania wspólnej polityki kształcenia zawodowego(63/266/EWG)RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 128,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:w celu spełnienia nałożonego przez Traktat na Państwa Członkowskie obowiązku utrzymania, poprzez odpowiednią politykę ekonomiczną, wysokiego poziomu zatrudnienia państwa te powinny podjąć odpowiednie działania w celu dostosowania umiejętności siły roboczej do zmian w ogólnej sytuacji ekonomicznej i zmian w technologii produkcji;w obliczu szybkiego wprowadzania w życie wspólnego rynku, wraz z koordynacją polityk regionalnych i postępującym wdrażaniem wspólnej polityki rolnej, zmiany strukturalne zachodzące obecnie w niektórych sektorach ekonomicznych powodują problemy w dziedzinie kształcenia i przekwalifikowania zawodowego, które wymagają pilnego rozwiązania;wspólna polityka kształcenia zawodowego, która, zgodnie z art. 128 Traktatu, może przyczynić się do harmonijnego rozwoju zarówno gospodarki poszczególnych państw, jak i wspólnego rynku, powinna być określona zgodnie z ogólnymi celami Traktatu, w szczególności z jego preambułą i art. 2;wdrożenie efektywnej wspólnej polityki kształcenia zawodowego pomoże w uzyskaniu swobodnego przepływu pracowników;swoboda w wyborze zawodu, miejsca kształcenia i miejsca pracy, która jest podstawowym prawem każdej osoby, powinna być respektowana;każda osoba powinna mieć dostęp, na różnych etapach swego życia zawodowego, do właściwego kształcenia zawodowego na poziomie podstawowym i zaawansowanym i, w razie potrzeby, do przekwalifikowania;ogólne zasady wdrażania wspólnej polityki kształcenia zawodowego powinny mieć zastosowanie do wszelkiego rodzaju kształcenia młodzieży i dorosłych, którzy mogą być w przyszłości, lub już są, zatrudnieni na stanowiskach niższych niż kierownicze; szczególną wagę należy przykładać do kształcenia podstawowego i zaawansowanego nauczycieli i instruktorów;osiągnięcie celów wytyczonych w niniejszych ogólnych zasadach wymaga podjęcia działań nie tylko na poziomie państwowym, ale również musi umożliwić Komisji przedstawienie Radzie lub Państwom Członkowskim, na mocy Traktatu, właściwych środków; będzie to wymagać bliskiej współpracy zarówno pomiędzy Państwami Członkowskimi, jak i pomiędzy Państwami Członkowskimi a właściwymi instytucjami wspólnotowymi;należałoby zapewnić, głównie poprzez stworzenie komitetu doradczego przy Komisji, współpracę pomiędzy publicznymi i prywatnymi instytucjami w Państwach Członkowskich, których szczególnie dotyczy kwestia kształcenia zawodowego;niniejsze zasady ogólne odnoszą się do warunków ekonomicznych i socjalnych obecnie panujących we Wspólnocie; mogą one być następnie stopniowo rozszerzane, w miarę zmieniających się potrzeb Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Niniejszym ustanawia się następujące ogólne zasady wprowadzania w życie wspólnej polityki kształcenia zawodowego:Zasada pierwszaWspólna polityka kształcenia zawodowego oznacza spójne i progresywne wspólne działanie, w wyniku którego każde Państwo Członkowskie tworzy programy i zapewnia ich wprowadzenie w życie zgodnie z ogólnymi zasadami zawartymi w niniejszej decyzji, przy zastosowaniu wynikających z niej środków.Ogólne zasady muszą zapewniać każdej osobie otrzymanie odpowiedniego kształcenia, z poszanowaniem prawa do swobody wyboru zawodu, miejsca kształcenia i miejsca pracy.Niniejsze ogólne zasady muszą odnosić się do kształcenia młodzieży i dorosłych, którzy mogą już być lub są zatrudnieni na stanowiskach niższych niż kierownicze.Państwa Członkowskie oraz właściwe instytucje Wspólnoty są odpowiedzialne za zastosowanie tych zasad ogólnych w ramach Traktatu.Zasada drugaWspólna polityka kształcenia zawodowego ma następujące podstawowe cele:a) stworzenie warunków gwarantujących wszystkim odpowiednie kształcenie zawodowe;b) organizowanie we właściwym czasie odpowiednich działań szkoleniowych w celu zapewnienia dopływu takich pracowników, na jakich istnieje zapotrzebowanie w poszczególnych sektorach gospodarki;c) poszerzenie kształcenia ogólnego w ramach kształcenia zawodowego w takim stopniu, by zachęcić do harmonijnego rozwoju osobowości i sprostać wymaganiom wynikającym z postępu technicznego, nowych metod produkcji i rozwoju społeczno-ekonomicznego;d) umożliwienie każdemu uzyskania wiedzy technicznej i umiejętności potrzebnych do wykonywania danego zajęcia i osiągnięcia możliwie najwyższego poziomu wykształcenia przy jednoczesnym zachęcaniu, szczególnie młodych ludzi, do postępów intelektualnych i fizycznych, edukacji społecznej i rozwoju fizycznego;e) uniknięcie niekorzystnej przerwy pomiędzy ukończeniem kształcenia ogólnego a rozpoczęciem kształcenia zawodowego lub w trakcie tego ostatniego;f) promowanie podstawowego i zaawansowanego kształcenia zawodowego oraz, w razie potrzeby, przekwalifikowania, na poszczególnych etapach życia zawodowego;g) udostępnienie każdemu, zgodnie z jego upodobaniami i zdolnościami, praktyczną wiedzą i doświadczeniem, poprzez stały dostęp do kształcenia zawodowego, możliwości osiągnięcia awansu lub uzyskania wykształcenia umożliwiającego osiągnięcie nowego, wyższego stopnia działania;h) ścisłe powiązanie różnych form kształcenia zawodowego z poszczególnymi sektorami gospodarki, tak aby z jednej strony kształcenie zawodowe jak najlepiej odpowiadało zarówno potrzebom gospodarki, jak i zainteresowaniom osób kształconych, a z drugiej strony, aby problemy zaistniałe w kształceniu zawodowym spotykały się z właściwą uwagą wszystkich środowisk zawodowych i przedsiębiorców.Zasada trzeciaPrzy wprowadzaniu w życie wspólnej polityki kształcenia zawodowego szczególną uwagę zwraca się na:- prognozy i przewidywania, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym, dotyczące ilościowych i jakościowych potrzeb w dziedzinie siły roboczej w poszczególnych działach produkcji,- stały system informacji i poradnictwa zawodowego dla młodzieży i dorosłych, oparty na znajomości zdolności indywidualnych, możliwości kształcenia i zatrudnienia, działający w ścisłej współpracy z sektorami gospodarki odpowiedzialnymi za produkcję i dystrybucję oraz ze służbami i szkołami zajmującymi się kształceniem zawodowym,- dostępność dla każdego do korzystania z powyższego systemu, w każdym momencie przed wybraniem zawodu, w trakcie kształcenia zawodowego i w czasie całego życia zawodowego.Zasada czwartaZgodnie z niniejszymi zasadami ogólnymi oraz aby osiągnąć cele wymienione powyżej, Komisja może zaproponować Radzie lub Państwom Członkowskim, na mocy Traktatu, podjęcie takich środków, jakie mogą okazać się niezbędne.Ponadto Komisja prowadzi, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, badania w dziedzinie kształcenia zawodowego, które pozwolą osiągnąć wspólną politykę, mając szczególnie na uwadze ułatwianie zatrudnienia i swobodę przepływu pracowników w obrębie Wspólnoty, zarówno z punktu widzenia geograficznego, jak i zawodowego.Komisja sporządza również listę istniejących w Państwach Członkowskich systemów kształcenia i porównuje je z istniejącymi wymaganiami w celu ustalenia, jakie działania należy zalecić Państwom Członkowskim, wraz ze wskazaniem, w razie potrzeby, priorytetów; tam, gdzie jest to potrzebne, Komisja wspiera zawieranie dwustronnych lub wielostronnych porozumień.Komisja śledzi rozwój takich środków i porównuje ich skutki oraz podaje je do wiadomości Państw Członkowskich.W wykonywaniu swoich zadań w dziedzinie kształcenia zawodowego Komisję wspomaga trójstronny komitet doradczy, którego skład i zasady działania określa Rada po otrzymaniu opinii Komisji.Zasada piątaW celu upowszechniania wszystkich danych i publikacji dotyczących stanu i rozwoju kształcenia zawodowego w obrębie Wspólnoty oraz aby wspomóc aktualizowanie metod nauczania, Komisja podejmuje wszelkie potrzebne działania w celu gromadzenia, rozpowszechniania i wymiany przydatnych informacji, literatury i materiałów szkoleniowych wśród Państw Członkowskich. W szczególności zapewnia ona systematyczne rozpowszechnianie literatury dotyczącej już stosowanych lub planowanych innowacji. Ze swojej strony Państwa Członkowskie udzielają Komisji wszelkiej potrzebnej pomocy i wsparcia w wypełnianiu tych zróżnicowanych zadań, a w szczególności dostarczają wszelkich przydatnych informacji na temat stanu obecnego i rozwoju narodowych systemów kształcenia zawodowego.Zasada szóstaWe współpracy z Państwami Członkowskimi Komisja wspiera taką bezpośrednią wymianę doświadczeń w dziedzinie kształcenia zawodowego, która może umożliwić służbom odpowiedzialnym za kształcenie zawodowe oraz specjalistom z tej dziedziny zapoznanie się z osiągnięciami i nowymi trendami dotyczącymi kształcenia zawodowego w innych państwach Wspólnoty.Wymiana doświadczeń realizowana jest głównie poprzez seminaria i programy wizyt i stażów w instytucjach prowadzących kształcenie zawodowe.Zasada siódmaJednym z podstawowych czynników efektywnej polityki kształcenia zawodowego jest odpowiednie kształcenie nauczycieli i instruktorów, których liczba powinna się zwiększać i których umiejętności techniczne i pedagogiczne powinny być rozwijane.Państwa Członkowskie, z pomocą Komisji, tam gdzie jest to konieczne, wspierają wszelkie środki mogące się przyczynić do poprawy i rozwoju tego kształcenia, szczególnie środki zapewniające ciągłe dostosowywanie się do postępu w dziedzinach ekonomii i techniki.Popierane będzie kształcenie instruktorów wyłonionych spośród pracowników o szczególnych kwalifikacjach. Dąży się do harmonizacji kształcenia instruktorów; wszelka wymiana doświadczeń i inne podobne właściwe kroki, szczególnie te wspomniane w zasadzie szóstej, mogą być zastosowane w celu osiągnięcia tej harmonizacji.W krajach Wspólnoty zostaną podjęte specjalne środki wspierające podstawowe i zaawansowane kształcenie nauczycieli i instruktorów do pracy w mniej uprzywilejowanych regionach Wspólnoty i w krajach i terytoriach rozwijających się, a w szczególności tych, które są stowarzyszone ze Wspólnotą.Zasada ósmaWspólna polityka kształcenia zawodowego musi być w szczególności określona w sposób służący stopniowemu ujednolicaniu poziomów kształcenia.We współpracy z Państwami Członkowskimi, zgodnie z wymaganiami, Komisja określa w odniesieniu do poszczególnych rodzajów zajęcia wymagających specyficznego kształcenia znormalizowany opis podstawowych kwalifikacji wymaganych na poszczególnych poziomach kształcenia.Na tej podstawie należy dążyć do harmonizacji standardów wymaganych do zdania końcowego egzaminu, mając na uwadze wzajemne uznawanie świadectw i innych dokumentów potwierdzających ukończenie kształcenia zawodowego.Państwa Członkowskie i Komisja popierają przeprowadzanie europejskich konkursów i egzaminów.Zasada dziewiątaAby przyczynić się do osiągnięcia ogólnej równowagi pomiędzy podażą a popytem siły roboczej w ramach Wspólnoty oraz biorąc pod uwagę prognozy przygotowywane w tym celu, Państwa Członkowskie i Komisja mogą współpracować poprzez podejmowanie odpowiednich kroków, szczególnie jeśli chodzi o ustalanie odpowiednich programów kształcenia.Te kroki i programy muszą mieć na celu szybkie kształcenie dorosłych i dokształcanie zawodowe, mając na uwadze sytuacje spowodowane ekspansją lub recesją gospodarczą, zmianami strukturalnymi i technologicznymi oraz specjalnymi wymaganiami niektórych zawodów czy kategorii zawodowych lub szczególnych regionów.Zasada dziesiątaW ramach wprowadzania w życie ogólnych zasad wspólnej polityki kształcenia zawodowego szczególną uwagę poświęca się szczególnym problemom dotyczącym specyficznych sektorów działalności lub szczególnym kategoriom osób; w tym zakresie mogą być podjęte specjalne środki.Środki podejmowane z myślą o osiągnięciu celów wspólnej polityki kształcenia zawodowego mogą być finansowane wspólnie.Sporządzono w Brukseli, dnia 2 kwietnia 1963 r.W imieniu RadyEugène SchausPrzewodniczący[1] Dz.U. 31, z 26.4.1962, str. 1034/62.--------------------------------------------------