title: Decyzja Rady (UE) 2018/538 z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Zmiany 1 do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską

text:
               6.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/538
   z dnia 7 grudnia 2017 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Zmiany 1 do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5 i 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii zmianę Porozumienia o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską (1) (zwanego dalej „Porozumieniem o współpracy NAT-I-9406”) zgodnie z decyzją Rady z dnia 8 maja 2017 r. upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (2)

               Zmiana 1 do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską (zwana dalej „Zmianą 1”) została parafowana w dniu 28 lipca 2017 r.

               (3)

               Należy podpisać Zmianę 1 w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (4)

               Zmiana 1 łącznie z addendum do niej powinna być tymczasowo stosowana, zgodnie z art. II pkt A Zmiany 1, w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.

               (5)

               Konieczne jest określenie procedur dotyczących udziału Unii w zarządzaniu dotyczącym Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską na rzecz modernizacji zarządzania ruchem lotniczym, badań i rozwoju w lotnictwie cywilnym oraz globalnej interoperacyjności (zwanego dalej „Porozumieniem o współpracy NAT-I-9406A”), które jest zawarte w addendum do Zmiany 1 i zastępuje Porozumienie o współpracy NAT-I-9406.

               (6)

               Zgodnie z art. 218 ust. 7 Traktatu Rada powinna upoważnić Komisję do zatwierdzania zmian do załączników do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A oraz do dodatków do tych załączników, jak również do przyjmowania dodatkowych załączników i dodatków, pod warunkiem przeprowadzonych w odpowiednim czasie uprzednich konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Zmiany 1 do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską, z zastrzeżeniem zawarcia tej zmiany.
   Tekst Zmiany 1 dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Zmiany 1 w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Zmianę 1 łącznie z addendum do niej stosuje się tymczasowo, zgodnie z art. II pkt A Zmiany 1, począwszy od dnia jej podpisania (2), w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   Artykuł 4
   Po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę Komisja określa stanowiska, jakie ma zająć Unia w ramach zarządzania dotyczącego Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A i załączników do niego, o którym mowa w art. III Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A, w odniesieniu do:

               a)

               przyjęcia dodatkowych załączników do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A oraz dodatków do załączników do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A; oraz

               b)

               przyjęcia zmian w załącznikach do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A oraz w dodatkach do tych załączników.

         Artykuł 5
   Bez uszczerbku dla art. 4 niniejszej decyzji Komisja może podejmować wszelkie stosowne działania na podstawie art. III, IV, V, VII i VIII Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A.
   Artykuł 6
   Komisja reprezentuje Unię w konsultacjach prowadzonych na podstawie art. XI Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A.
   Artykuł 7
   Komisja regularnie informuje Radę o postępach we wprowadzaniu w życie Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         A. ANVELT

            Przewodniczący

      (1)  Porozumienie o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską (Dz.U. L 89 z 5.4.2011, s. 3).

      (2)  Data podpisania Zmiany1 zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/539 z dnia 20 marca 2018 r. w sprawie zawarcia Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji

text:
               6.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/36

         DECYZJA RADY (UE) 2018/539
   z dnia 20 marca 2018 r.
   w sprawie zawarcia Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z jego art. 218 ust. 6,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/1792 (2) Umowa dwustronna pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji (zwana dalej „Umową”) została podpisana dnia 22 września 2017 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Zawarcie Umowy doprowadzi do zwiększenia pewności regulacyjnej przy stosowaniu ram regulacyjnych ubezpieczeń i reasekuracji dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji prowadzących działalność w Unii i Stanach Zjednoczonych Ameryki, a także poprawi ochronę ubezpieczających i innych konsumentów poprzez współpracę między organami nadzoru w zakresie wymiany informacji.

               (3)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa dwustronna pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 Umowy (4).
   Artykuł 3
   Komisja reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 7 Umowy po wysłuchaniu opinii Grupy Roboczej Rady ds. Usług Finansowych oraz informuje tę grupę roboczą w stosownych przypadkach, co najmniej raz do roku, o postępach we wdrażaniu Umowy.
   Artykuł 4
   Stanowiska, które mają być wyrażone w imieniu Unii, są przyjmowane zgodnie z Traktatami czyli przez Radę zgodnie z art. 16 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej lub art. 218 ust. 9 Trakatatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 1 marca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/1792 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji (Dz.U. L 258 z 6.10.2017, s. 1).

      (3)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 258 z 6.10.2017, s. 4 wraz z decyzją w sprawie jej podpisania i tymczasowego stosowania.

      (4)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/547 z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie wyznaczenia kierowników jednostek organizacyjnych przyjmujących decyzje delegowane w przedmiocie funduszy własnych (EBC/2018/11)

text:
               6.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/110

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2018/547
   z dnia 27 marca 2018 r.
   w sprawie wyznaczenia kierowników jednostek organizacyjnych przyjmujących decyzje delegowane w przedmiocie funduszy własnych (EBC/2018/11)
   ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CANTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 11 ust. 6,
   uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/933 z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie ogólnych warunków ramowych przekazywania uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do instrumentów prawnych związanych z zadaniami nadzorczymi (EBC/2016/40) (1), w szczególności art. 4 oraz 5,
   uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/546 z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie przekazania uprawnień do przyjmowania decyzji w przedmiocie funduszy własnych (EBC/2018/10) (2), w szczególności art. 2,
   uwzględniając decyzję EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmującą Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (3), w szczególności art. 10,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu umożliwienia przyjmowania przez Europejski Bank Centralny (EBC) znacznej liczby decyzji w ramach wykonywania przez EBC zadań nadzorczych, ustanowiono procedurę przyjmowania szczególnych decyzji delegowanych.

               (2)

               Decyzja delegująca nabiera skuteczności po przyjęciu przez Zarząd decyzji dokonującej wyznaczenia jednego lub większej liczby kierowników jednostek organizacyjnych, którzy będą przyjmowali decyzje delegowane na podstawie decyzji delegującej.

               (3)

               Dokonując wyznaczenia kierowników jednostek organizacyjnych, Zarząd powinien uwzględnić wagę decyzji delegującej oraz liczbę adresatów, do których kierowane są decyzje delegowane.

               (4)

               Przewodniczący Rady ds. Nadzoru otrzymał wniosek o wydanie opinii w sprawie kierowników jednostek organizacyjnych, na których delegowane powinno zostać uprawnienie do przyjmowania decyzji w przedmiocie funduszy własnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Decyzje delegowane w przedmiocie funduszy własnych
   Decyzje delegowane przyjmowane zgodnie z art. 2 decyzji (UE) 2018/546 (EBC/2018/10) są przyjmowane przez jednego z następujących kierowników jednostek organizacyjnych:

               a)

               dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego I – jeżeli nadzór nad właściwym nadzorowanym podmiotem lub grupą prowadzony jest przez Dyrekcję Generalną ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego I;

               b)

               dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego II – jeżeli nadzór nad właściwym nadzorowanym podmiotem lub grupą prowadzony jest przez Dyrekcję Generalną ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego II; lub

               c)

               pod nieobecność któregoś z dyrektorów generalnych – przez ich odpowiednich zastępców.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 27 marca 2018 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 141 z 1.6.2017, s. 14.

      (2)  Zob. s. 105 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (3)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/900 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie

text:
               25.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               LI 160/9

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/900
   z dnia 25 czerwca 2018 r.
   zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/184/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie.

               (2)

               W dniu 26 lutego 2018 r. Rada przyjęła konkluzje potępiające ciągłe, powszechne, systematyczne, poważne naruszenia praw człowieka popełniane przez siły wojskowe i bezpieczeństwa Mjanmy/Birmy. W konkluzjach tych apelowano o wnioski dotyczące ukierunkowanych środków ograniczających wobec starszych rangą oficerów sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw).

               (3)

               W dniu 26 kwietnia 2018 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2018/665 (2), która zapewnia ramy prawne do nałożenia ukierunkowanych środków ograniczających wobec niektórych osób fizycznych należących do zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw) i tamtejszej Policji Granicznej odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka, za utrudnianie dostarczania pomocy humanitarnej ludności cywilnej będącej w potrzebie i za utrudnianie prowadzenia niezależnych dochodzeń w sprawie domniemanych poważnych naruszeń lub pogwałceń praw człowieka.

               (4)

               Z uwagi na sytuację w Mjanmie/Birmie i na odpowiedzialność za pogwałcenia praw człowieka popełnione przez część sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw) i Policję Graniczną, należy wpisać siedem osób do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów podlegających środkom ograniczającym, zawartego w załączniku do decyzji 2013/184/WPZiB.

               (5)

               Załącznik do decyzji 2013/184/WPZiB należy odpowiednio zmienić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku do decyzji 2013/184/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/184/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie oraz uchylająca decyzję 2010/232/WPZiB (Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 75).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/655 z dnia 26 kwietnia 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie (Dz.U. L 108 z 27.4.2018, s. 29).

      ZAŁĄCZNIK
      Następujące osoby zostają dodane do wykazu osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów zawartego w załączniku do decyzji 2013/184/WPZiB:

                     „Nazwisko

                     Informacje identyfikacyjne

                     Przyczyny

                     Data umieszczenia

                     1.

                     Aung Kyaw Zaw

                     Data urodzenia: 20 sierpnia 1961 r.
                     Nr paszportu: DM000826
                     Data wydania: 22 listopada 2011 r.
                     Termin ważności: 21 listopada 2021 r.
                     Krajowy numer identyfikacyjny BC 17444

                     Generał broni Aung Kyaw Zaw był dowódcą biura operacji specjalnych nr 3 sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw) od sierpnia 2015 r. do końca 2017 r. Biuro operacji specjalnych nr 3 nadzorowało dowództwo zachodnie, zatem generał broni Aung Kyaw Zaw ponosi odpowiedzialność za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w tym okresie przez dowództwo zachodnie wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Pogwałcenia te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                     25.6.2018

                     2.

                     Maung Maung Soe

                     Data urodzenia: marzec 1964 r.
                     Krajowy numer identyfikacyjny Tatmadaw Kyee 19571

                     Generał dywizji Maung Maung Soe był szefem dowództwa zachodniego w ramach sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw) od października 2016 r. do 10 listopada 2017 r. i nadzorował operacje wojskowe w stanie Arakan. Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w tym okresie przez dowództwo zachodnie wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Pogwałcenia te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                     25.6.2018

                     3.

                     Than Oo

                     Data urodzenia: 12 października 1973 r.
                     Krajowy numer identyfikacyjny BC 25723

                     Generał brygady Than Oo jest dowódcą 99. dywizji piechoty lekkiej sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw). Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w drugiej połowie 2017 r. przez 99. dywizję piechoty wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Pogwałcenia te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                     25.6.2018

                     4.

                     Aung Aung

                     Krajowy numer identyfikacyjny: BC 23750

                     Generał brygady Aung Aung jest dowódcą 33. dywizji piechoty lekkiej sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw). Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w drugiej połowie 2017 r. przez 33. dywizję piechoty lekkiej wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Pogwałcenia te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                     25.6.2018

                     5.

                     Khin Maung Soe

                     Generał dywizji Khin Maung Soe jest dowódcą 15. dywizji piechoty lekkiej sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw), której część stanowi batalion piechoty nr 564. Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione przez w drugiej połowie 2017 r. przez 15. dywizję piechoty lekkiej, w szczególności przez batalion piechoty nr 564 wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Pogwałcenia te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                     25.6.2018

                     6.

                     Thura San Lwin

                     Data urodzenia: 1957 r.

                     Generał brygady Thura San Lwin był dowódcą Policji Granicznej od października 2016 r. do początku października 2017 r. Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w tym okresie przez Policję Graniczną wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Pogwałcenia te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                     25.6.2018

                     7.

                     Thant Zin Oo

                     Thant Zin Oo jest dowódcą 8. batalionu sił bezpieczeństwa. Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w drugiej połowie 2017 r. przez 8. batalion sił bezpieczeństwa wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Pogwałcenia te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja. Pogwałceń tych dokonywano wraz i przy bezpośrednim wsparciu z 33. dywizją piechoty lekkiej sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw) pod kierownictwem generała brygady Aung Aunga, zatem Thant Zin Oo jest powiązany z generałem brygady Aung Aungiem umieszczonym w wykazie osób.

                     25.6.2018”


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1215 z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich

text:
                  5.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 224/4

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1215
         z dnia 16 lipca 2018 r.
         w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 148 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
         uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
         po konsultacji z Komitetem Regionów”
         uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia (3),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Państwa członkowskie i Unia, mając na względzie osiągnięcie celów w zakresie pełnego zatrudnienia i postępu społecznego określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, mają działać w celu wypracowania skoordynowanej strategii na rzecz zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania rynków pracy reagujących na zmiany gospodarcze. Państwa członkowskie mają uznawać wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynować swoje działania w tym względzie w ramach Rady, uwzględniając krajowe praktyki związane z funkcjami partnerów społecznych.

                     (2)

                     Unia ma zwalczać wykluczenie społeczne i dyskryminację, promować sprawiedliwość społeczną i ochronę socjalną oraz równość kobiet i mężczyzn. Przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia ma brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego, a także z wysokim poziomem kształcenia i szkolenia.

                     (3)

                     Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia opracowała i wdrożyła instrumenty koordynacji polityki w dziedzinie polityki budżetowej, makroekonomicznej i strukturalnej. Do instrumentów tych należą przedstawiane tutaj wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich wraz z określonymi w zaleceniu Rady (UE) 2015/1184 (4) ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii, które to wytyczne stanowią razem zintegrowane wytyczne dotyczące wdrażania strategii „Europa 2020”. Założeniem wytycznych jest pokierowanie realizacją polityki w państwach członkowskich i Unii. Odzwierciedlają one współzależność między państwami członkowskimi. Otrzymany w ten sposób zestaw skoordynowanych polityk i reform na szczeblu europejskim i krajowym ma zapewnić odpowiednie połączenie ogólnych polityk gospodarczych i społecznych w celu zwiększenia ich wzajemnego pozytywnego oddziaływania.

                     (4)

                     Wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia są spójne z paktem stabilności i wzrostu, obowiązującym prawodawstwem Unii i różnymi inicjatywami Unii, w tym z zaleceniem Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie ustanowienia gwarancji dla młodzieży (5), zaleceniem Rady z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie integracji osób długotrwale bezrobotnych na rynku pracy (6), zaleceniem Rady z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie ścieżek poprawy umiejętności (7) oraz zaleceniem Rady w sprawie europejskich ram jakości i skuteczności przygotowania zawodowego (8).

                     (5)

                     W ramach europejskiego semestru połączono ze sobą różne instrumenty, tworząc nadrzędne ramy zintegrowanego wielostronnego nadzoru nad polityką gospodarczą, polityką budżetową, polityką zatrudnienia i polityką społeczną; europejski semestr ma służyć osiągnięciu celów strategii „Europa 2020”, w szczególności w zakresie zatrudnienia, edukacji i ograniczania ubóstwa, określonych w decyzji Rady 2010/707/UE (9). Równolegle z podejściem promującym cele polityczne polegające na stymulowaniu inwestycji, przeprowadzaniu reform strukturalnych i zapewnianiu odpowiedzialnych polityk fiskalnych europejski semestr jest od 2015 r. stale wzmacniany i usprawniany. Przede wszystkim w większym stopniu skupiono się na kwestiach związanych z zatrudnieniem i na kwestiach społecznych oraz pogłębiono dialog z państwami członkowskimi, partnerami społecznymi i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego.

                     (6)

                     Pokryzysowe ożywienie gospodarcze w Unii sprzyja pozytywnym tendencjom na rynku pracy, choć wewnątrz państw członkowskich i pomiędzy nimi nadal występują istotne problemy i różnice w osiąganych wynikach gospodarczych i społecznych. Kryzys potwierdził istnienie ścisłej współzależności między gospodarkami i rynkami pracy państw członkowskich. Zapewnienie, by Unia podążała w kierunku osiągnięcia inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, to główne wyzwanie, z jakim trzeba się dzisiaj zmierzyć. Wymaga to skoordynowanych, ambitnych i skutecznych działań politycznych zarówno na szczeblu unijnym, jak i na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami TFUE oraz unijnymi przepisami dotyczącymi zarządzania gospodarczego. Poprzez połączenie środków odnoszących się do podaży i popytu takie działania z zakresu polityki powinny obejmować stymulowanie inwestycji, a także odnowione zobowiązanie na rzecz prowadzonych w odpowiedniej kolejności reform strukturalnych mających na celu poprawę wydajności, wzrostu, spójności społecznej i odporności gospodarczej w obliczu wstrząsów, oraz na rzecz odpowiedzialności budżetowej, przy jednoczesnym uwzględnieniu skutków tych środków dla zatrudnienia i społeczeństwa.

                     (7)

                     Reformy rynku pracy, w tym krajowe mechanizmy ustalania płac, powinny być zgodne z krajowymi praktykami dialogu społecznego i zapewnić niezbędne możliwości szerokiego uwzględniania zagadnień społeczno-gospodarczych, takich jak poprawa konkurencyjności, tworzenie miejsc pracy, strategie dotyczące uczenia się i szkolenia przez całe życie oraz realne dochody.

                     (8)

                     Państwa członkowskie i Unia powinny także zająć się społecznymi konsekwencjami kryzysu gospodarczego i finansowego oraz dążyć do budowy społeczeństwa integracyjnego, w którym obywatele będą lepiej potrafili przygotowywać się na zmiany i radzić sobie z nimi, a tym samym aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i gospodarczym – jak wskazano również w zaleceniu Komisji 2008/867/WE (10). Należy zająć się problematyką nierówności i dyskryminacji. Należy również zagwarantować powszechne dostęp i szanse, a także ograniczyć ubóstwo i wykluczenie społeczne, w tym wśród dzieci, w szczególności przez zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynków pracy i systemów zabezpieczenia społecznego oraz usunięcie przeszkód utrudniających uczestnictwo w kształceniu lub szkoleniu i w rynku pracy, w tym przez inwestowanie we wczesną edukację i opiekę nad dzieckiem. Należy w większym stopniu wykorzystywać potencjał osób z niepełnosprawnościami, które mogą przyczyniać się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego. W miejscach pracy w Unii zaczynają upowszechniać się nowe modele gospodarcze i biznesowe, zmianie ulegają również stosunki pracy. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby te nowe stosunki pracy wynikające z nowych modeli zatrudnienia utrzymywały i wzmacniały europejski model socjalny.

                     (9)

                     W następstwie szeroko zakrojonych konsultacji publicznych Parlament Europejski, Rada i Komisja podpisały w dniu 17 listopada 2017 r. międzyinstytucjonalną proklamację Europejskiego filaru praw socjalnych (11). W filarze określono 20 zasad i praw, na których mają opierać się sprawiedliwe i sprawnie funkcjonujące rynki pracy i systemy opieki społecznej. Owe zasady i prawa zostały podzielone na trzy kategorie: równe szanse i dostęp do zatrudnienia, sprawiedliwe warunki pracy oraz ochrona socjalna i włączenie społeczne. Filar stanowi ramy odniesienia, które pozwalają monitorować wyniki państw członkowskich, jeśli chodzi o zatrudnienie i sytuację społeczną, stymulować reformy na szczeblu krajowym oraz wytyczyć kierunek nowego procesu konwergencji w całej Europie. W wytycznych uwzględniono wagę tych zasad dla koordynacji polityk strukturalnych. Wytyczne dotyczące zatrudnienia są dostosowane do zasad Europejskiego filaru praw socjalnych.

                     (10)

                     Europejskiemu filarowi praw socjalnych towarzyszy tabela wyników, która powinna umożliwiać monitorowanie wdrażania założeń filaru oraz dokonywanych postępów, poprzez śledzenie tendencji i wyników w państwach członkowskich oraz ocenę postępów w osiąganiu większej konwergencji społeczno-gospodarczej. Analiza ta zostanie także wykorzystana – w stosownych przypadkach – w pracach w ramach europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej.

                     (11)

                     Zintegrowane wytyczne powinny stanowić podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów, jakie Rada może kierować do państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystywać Europejski Fundusz Społeczny i inne fundusze UE w celu wspierania zatrudnienia, włączenia społecznego, doskonalenia zawodowego, uczenia się przez całe życie, edukacji i w celu ulepszenia administracji publicznej. Choć zintegrowane wytyczne skierowane są do państw członkowskich i Unii, to ich realizacja powinna przebiegać w porozumieniu z wszystkimi władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, przy aktywnym udziale parlamentów, a także partnerów społecznych i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego.

                     (12)

                     Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej powinny monitorować wdrażanie stosownych polityk w świetle wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia zgodnie ze swoimi mandatami, których podstawa została określona w Traktacie. Komitety te i inne organy przygotowawcze Rady zaangażowane w koordynację polityk gospodarczych i społecznych powinny ściśle ze sobą współpracować. Należy utrzymać dialog merytoryczny między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w szczególności w kwestii wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich.

                     (13)

                     Zasięgnięto opinii Komitetu Ochrony Socjalnej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym przyjmuje się przedstawione w załączniku wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich. Wytyczne te stanowią część zintegrowanych wytycznych dotyczących wdrażania strategii „Europa 2020”.

            Artykuł 2
            Państwa członkowskie uwzględniają określone w załączniku wytyczne w swoich politykach zatrudnienia i programach reform, w sprawie których przekazywane są sprawozdania zgodnie z art. 148 ust. 3 TFUE.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

            Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2018 r.

                  W imieniu Rady

               J. BOGNER-STRAUSS

                  Przewodnicząca

            (1)  Opinia z dnia 19 kwietnia 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Opinia z dnia 14 marca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (3)  Opinia z dnia 3 maja 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (4)  Zalecenie Rady (UE) 2015/1184 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii Europejskiej (Dz.U. L 192 z 18.7.2015, s. 27).

            (5)  Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1.

            (6)  Dz.U. C 67 z 20.2.2016, s. 1.

            (7)  Dz.U. C 484 z 24.12.2016, s. 1.

            (8)  Dz.U. C 153 z 2.5.2018, s. 1.

            (9)  Decyzja Rady 2010/707/UE z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (Dz.U. L 308 z 24.11.2010, s. 46).

            (10)  Zalecenie Komisji 2008/867/WE z dnia 3 października 2008 r. dotyczące aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy (Dz.U. L 307 z 18.11.2008, s. 11).

            (11)  Dz.U. C 428 z 13.12.2017, s. 10.

            ZAŁĄCZNIK
            Wytyczna 5: Zwiększanie popytu na pracę
            Państwa członkowskie powinny ułatwiać tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy, między innymi eliminując przeszkody, na które napotykają przedsiębiorstwa przy zatrudnianiu pracowników, promując odpowiedzialną przedsiębiorczość i rzeczywiste samozatrudnienie, a zwłaszcza wspierając tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw. Państwa członkowskie powinny aktywnie promować gospodarkę społeczną i sprzyjać innowacjom społecznym. Powinny sprzyjać innowacyjnym formom zatrudnienia, dzięki którym powstają miejsca pracy wysokiej jakości.
            Należy przenieść obciążenia podatkowe z pracy na inne źródła opodatkowania, które mają mniej niekorzystny wpływ na zatrudnienie i wzrost gospodarczy. Należy przy tym uwzględnić efekt redystrybucyjny systemu podatkowego i jednocześnie zadbać o ochronę przychodów na potrzeby odpowiedniej ochrony socjalnej i wydatków zorientowanych na pobudzanie wzrostu.
            Państwa członkowskie powinny, respektując autonomię partnerów społecznych, wspierać przejrzyste i przewidywalne mechanizmy ustalania wynagrodzenia, które pozwalają na zmiany wynagrodzeń w reakcji na zmiany wydajności i zapewniają sprawiedliwe wynagrodzenia pozwalające na godny poziom życia. W mechanizmach tych powinny być uwzględniane różnice w poziomie umiejętności oraz rozbieżności w wynikach gospodarczych poszczególnych regionów, sektorów i przedsiębiorstw. Państwa członkowskie i partnerzy społeczni powinni zapewnić odpowiedni poziom płac minimalnych, biorąc pod uwagę ich wpływ na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących, przy jednoczesnym poszanowaniu praktyk krajowych.
            Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy i poprawa dostępu do zatrudnienia, umiejętności i kompetencji
            W kontekście rozwoju technologii, zmian ekologicznych i demograficznych państwa członkowskie powinny we współpracy z partnerami społecznymi promować wydajność i szanse na zatrudnienie poprzez należyte udostępnianie adekwatnej wiedzy, umiejętności i kompetencji w ciągu całego życia zawodowego, w odpowiedzi na obecne i przyszłe potrzeby rynku pracy. Państwa członkowskie powinny dokonać niezbędnych inwestycji w kształcenie i szkolenie wstępne oraz ustawiczne (uczenie się przez całe życie). Powinny współpracować z partnerami społecznymi, organizatorami kształcenia i szkolenia, przedsiębiorstwami oraz pozostałymi zainteresowanymi stronami, aby zaradzić strukturalnym słabościom systemów kształcenia i szkolenia oraz zapewnić kształcenie, szkolenie i uczenie się przez całe życie charakteryzujące się dobrą jakością i prowadzące do włączenia społecznego. Powinny starać się zapewnić możliwość przeniesienia uprawnień do szkolenia w trakcie przekwalifikowania zawodowego. Dzięki temu każdy powinien mieć możliwość lepszego przygotowania się pod kątem potrzeb rynku pracy i dostosowania się do nich oraz skutecznego radzenia sobie ze zmianami. Tym samym powinna wzrosnąć ogólna odporność gospodarki na wstrząsy.
            Państwa członkowskie powinny wspierać równe szanse w edukacji dla wszystkich, w tym w kontekście wczesnej edukacji dzieci. Powinny też podnosić ogólny poziom wykształcenia, zwłaszcza osób o najniższych kwalifikacjach oraz osób uczących się, pochodzących ze środowisk defaworyzowanych. Państwa członkowskie powinny zapewnić pozytywne efekty edukacji, wzmocnić umiejętności podstawowe, zmniejszyć liczbę młodych ludzi wcześnie kończących naukę oraz zwiększyć uczestnictwo dorosłych w kształceniu i szkoleniu ustawicznym. Państwa członkowskie powinny usprawnić uczenie się oparte na pracy w ramach systemów kształcenia i szkolenia zawodowego (w tym poprzez skuteczne praktyki zawodowe wysokiej jakości), w większym stopniu dostosować szkolnictwo wyższe do potrzeb rynku pracy, poprawić monitorowanie i prognozowanie umiejętności, zwiększyć widoczność i porównywalność umiejętności oraz poprawić możliwości uznawania i zatwierdzania umiejętności i kompetencji nabytych poza systemem formalnego kształcenia i szkolenia. Państwa członkowskie powinny zwiększyć ofertę elastycznych formuł ustawicznego kształcenia i szkolenia zawodowego, ulepszyć ją oraz doprowadzić do jej szerszego wykorzystywania. Państwa członkowskie powinny również wspierać osoby dorosłe o niskich umiejętnościach zawodowych w utrzymywaniu ich szans na zatrudnienie oraz w rozwijaniu tych szans w perspektywie długofalowej, zwiększając dostęp do wysokiej jakości możliwości uczenia się oraz zachęcając do korzystania z nich, poprzez ustanowienie „ścieżek poprawy umiejętności” obejmujących ocenę umiejętności, ofertę kształcenia i szkolenia odpowiadającą możliwościom na rynku pracy oraz walidację i uznawanie nabytych umiejętności.
            Należy zająć się problemem bezrobocia i bierności zawodowej, między innymi poprzez skuteczne, terminowe, skoordynowane i indywidualne wsparcie, które przewiduje pomoc w poszukiwaniu pracy, szkoleniu i przekwalifikowaniu się. Należy dążyć do opracowywania kompleksowych strategii uwzględniających pogłębioną ocenę indywidualną przeprowadzaną najpóźniej po 18 miesiącach bezrobocia, mających na celu zapobieganie bezrobociu długotrwałemu i strukturalnemu oraz jego znaczne ograniczenie. Należy nadal zajmować się bezrobociem osób młodych i problemem młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się; w tym celu należy zapobiegać wczesnemu kończeniu nauki oraz strukturalnie udoskonalić przechodzenie od kształcenia do zatrudnienia, w tym poprzez pełne wdrożenie gwarancji dla młodzieży (1).
            Państwa członkowskie powinny dążyć do usunięcia przeszkód i czynników zniechęcających do uczestnictwa w rynku pracy oraz zapewniać zachęty do uczestnictwa w nim, zwłaszcza w odniesieniu do osób najbardziej oddalonych od rynku pracy. Państwa członkowskie powinny wspierać dostosowywanie środowiska pracy do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, w tym poprzez ukierunkowaną pomoc finansową i usługi umożliwiające takim osobom uczestnictwo w rynku pracy i w życiu społeczeństwa.
            Państwa członkowskie powinny zapewnić równość płci i większe uczestnictwo kobiet w rynku pracy, w tym poprzez zapewnienie równych szans i równych możliwości rozwoju kariery oraz wyeliminowanie przeszkód w uczestnictwie w rynku pracy. Należy zająć się zróżnicowaniem wynagrodzenia ze względu na płeć, w tym poprzez zapewnienie równości wynagrodzeń za taką samą pracę lub pracę o tej samej wartości. Należy promować godzenie życia zawodowego z rodzinnym i osobistym zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn, szczególnie poprzez zapewnienie dostępu do usług opieki długoterminowej i przystępnej cenowo wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem. Państwa członkowskie powinny zapewnić rodzicom oraz innym osobom pełniącym obowiązki opiekunów dostęp do odpowiednich urlopów ze względów rodzinnych oraz do elastycznej organizacji pracy, tak by umożliwić im godzenie życia zawodowego z rodzinnym i osobistym, oraz powinny promować wyważone wykorzystanie tych rozwiązań przez kobiety i mężczyzn.
            Wytyczna 7: Poprawa funkcjonowania rynków pracy oraz skuteczności dialogu społecznego
            Aby wykorzystać dynamiczną i wydajną siłę roboczą oraz nowe modele pracy i nowe modele biznesowe, państwa członkowskie powinny współpracować z partnerami społecznymi w kwestiach zasad elastyczności i bezpieczeństwa, zapewniając równowagę między prawami a obowiązkami. Powinny zmniejszyć segmentację na rynkach pracy oraz zapobiegać jej, zwalczać pracę nierejestrowaną i wspierać przechodzenie do zatrudnienia na czas nieokreślony. Przepisy dotyczące ochrony zatrudnienia, prawo pracy i instytucje powinny zapewniać zarówno warunki sprzyjające zatrudnieniu, jak i konieczną elastyczność dla pracodawców, aby mogli oni sprawnie dostosowywać się do zmian gospodarczych, przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa oraz zdrowego, bezpiecznego i dobrze dostosowanego środowiska pracy dla pracowników. Należy zapobiegać powstawaniu stosunków pracy prowadzących do niepewnych warunków pracy, w tym poprzez zwalczanie nadużywania nietypowych umów o pracę. Osobom, które zostały zwolnione w sposób niesprawiedliwy, należy zapewnić dostęp do skutecznego i bezstronnego rozstrzygania sporów oraz prawo do dochodzenia roszczeń, w tym do odpowiedniej rekompensaty.
            Celem polityki powinno być zwiększanie i wspieranie uczestnictwa w rynku pracy, lepsze dostosowywanie podaży umiejętności do popytu na nie i wspieranie przemian na rynku pracy. Państwa członkowskie powinny skutecznie aktywizować i tych, którzy mogą uczestniczyć w rynku pracy oraz umożliwiać im to uczestnictwo. Powinny zwiększyć skuteczność j aktywnych polityk rynku pracy poprzez lepsze ich ukierunkowanie, zwiększenie ich oddziaływania i zasięgu oraz lepsze powiązanie ich ze wsparciem dochodu osób bezrobotnych, gdy osoby te poszukują zatrudnienia, i w oparciu o ich prawa i obowiązki. Celem państw członkowskich powinno być usprawnienie i zwiększenie skuteczności publicznych służb zatrudnienia, tak by zapewniały one osobom poszukującym pracy terminowe i dostosowane wsparcie, będą wspierać popyt na rynku pracy oraz wdrażanie zarządzania opartego na wynikach.
            Państwa członkowskie powinny zapewniać osobom bezrobotnym odpowiednie świadczenia wypłacane przez rozsądny okres, odpowiednio do opłacanych przez te osoby składek i zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności. Tego rodzaju świadczenia nie powinny zniechęcać do szybkiego powrotu do zatrudnienia i powinny im towarzyszyć aktywne polityki rynku pracy.
            Należy promować mobilność osób uczących się i pracujących, tak aby wzmacniać umiejętności zwiększające szanse tych osób na zatrudnienie i w pełni wykorzystać potencjał europejskiego rynku pracy. Należy wyeliminować utrudniające mobilność przeszkody w zakresie kształcenia i szkolenia, emerytur zakładowych i indywidualnych oraz uznawania kwalifikacji. Państwa członkowskie powinny podjąć działania gwarantujące, aby procedury administracyjne nie utrudniały niepotrzebnie podejmowania aktywnego zatrudnienia przez pracowników z innych państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny również unikać nadużywania obowiązujących przepisów i zająć się zjawiskiem ewentualnego drenażu mózgów z niektórych regionów.
            W oparciu o istniejące praktyki krajowe i aby osiągnąć skuteczniejszy dialog społeczny i lepsze efekty społeczno-gospodarcze, państwa członkowskie powinny zapewnić terminowe i rzeczywiste zaangażowanie partnerów społecznych w opracowywanie i realizację reform i polityk w dziedzinie zatrudnienia i kwestii społecznych oraz, w stosownych przypadkach, reform i polityk gospodarczych, również poprzez wspieranie wzmacniania zdolności partnerów społecznych. Należy zachęcać partnerów społecznych do negocjowania i zawierania układów zbiorowych w sprawach, które są dla nich istotne, przy pełnym poszanowaniu ich autonomii i prawa do podejmowania działań zbiorowych.
            W stosownych przypadkach i w oparciu o istniejące krajowe praktyki państwa członkowskie powinny uwzględniać doświadczenia w dziedzinie zatrudnienia i kwestii społecznych zebrane przez odpowiednie organizacje społeczeństwa obywatelskiego.
            Wytyczna 8: Promowanie równości szans dla wszystkich, wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa
            Państwa członkowskie powinny promować rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu, otwarte dla wszystkich. Aby to osiągnąć, powinny wdrażać skuteczne środki mające na celu zwalczanie wszelkich form dyskryminacji oraz promowanie polityki równych szans dla grup niedostatecznie reprezentowanych na rynku pracy. Powinny zapewnić równe traktowanie w dziedzinie zatrudnienia, ochrony socjalnej, edukacji, a także dostępu do towarów i usług, bez względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek czy orientację seksualną.
            Państwa członkowskie powinny zmodernizować systemy ochrony socjalnej, aby zapewnić skuteczną, wydajną, stabilną i adekwatną ochronę socjalną na wszystkich etapach życia człowieka; taka ochrona socjalna powinna sprzyjać włączeniu i awansowi społecznemu, zachęcając do uczestnictwa w rynku pracy oraz zapobiegając nierównościom, również poprzez odpowiednią strukturę systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego. Skuteczność systemów ochrony socjalnej wzrośnie, jeśli uniwersalne sposoby podejścia uzupełniane będą selektywnymi sposobami podejścia. Modernizacja systemów ochrony socjalnej powinna zwiększyć ich stabilność i adekwatność, podnieść ich jakość oraz ułatwić dostęp do nich.
            Państwa członkowskie powinny opracować i wdrożyć zintegrowane strategie prewencyjne obejmujące trzy aspekty aktywnego włączenia: odpowiednie wsparcie dochodu, rynki pracy sprzyjające włączeniu społecznemu oraz dostęp do usług wysokiej jakości, odpowiadających indywidualnym potrzebom. Systemy ochrony socjalnej powinny zapewniać odpowiedni dochód minimalny każdemu, kto nie dysponuje wystarczającymi zasobami, oraz promować włączenie społeczne poprzez zachęcanie do aktywnego uczestnictwa w rynku pracy i w życiu społecznym.
            Kluczowe znaczenie dla zapewnienia równości szans, w tym na rzecz kobiet, dzieci i osób młodych, ma dostępność przystępnych cenowo i cechujących się wysoką jakością usług, takich jak wczesna edukacja i opieka nad dzieckiem, opieka pozaszkolna, kształcenie, szkolenie, mieszkalnictwo, usługi zdrowotne i opieka długoterminowa. Należy zwrócić szczególną uwagę na zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego oraz ograniczanie ubóstwa pracujących oraz ubóstwa wśród dzieci. Państwa członkowskie powinny zapewnić powszechny dostęp do podstawowych usług. Osobom będącym w potrzebie lub znajdującym się w trudnej sytuacji państwa członkowskie powinny zapewnić dostęp do odpowiedniego mieszkania socjalnego lub pomocy mieszkaniowej. Należy w szczególności zająć się zjawiskiem bezdomności. Należy też uwzględnić szczególne potrzeby osób z niepełnosprawnościami.
            Państwa członkowskie powinny zapewnić szybki dostęp do przystępnych cenowo i cechujących się dobrą jakością usług profilaktycznej i leczniczej opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej, jednocześnie zapewniając ich stabilność w perspektywie długoterminowej.
            W kontekście wydłużenia życia ludzkiego i zmian demograficznych państwa członkowskie powinny zapewnić adekwatność i stabilność systemów emerytalnych dla zatrudnionych i samozatrudnionych, zapewniając kobietom i mężczyznom równe szanse w nabywaniu praw emerytalnych, w tym poprzez dodatkowe programy emerytalne, które gwarantują odpowiednie przychody. Reformy systemów emerytalnych powinny być wspierane działaniami na rzecz wydłużania aktywności zawodowej, takimi jak podnoszenie rzeczywistego wieku przejścia na emeryturę, i wpisywać się w strategię aktywnego starzenia się. Państwa członkowskie powinny nawiązać konstruktywny dialog z odpowiednimi zainteresowanymi stronami oraz umożliwić odpowiednie stopniowe wprowadzanie reform.

               (1)  Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 4 września 2018 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019

text:
                  6.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 314/4

         DECYZJA RADY
         z dnia 4 września 2018 r.
         dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019
         (2018/C 314/05)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314 ust. 3, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     1.

                     W dniu 21 czerwca 2018 r. Komisja przedłożyła wniosek zawierający projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 (1).

                     2.

                     Rada przeanalizowała wniosek Komisji z myślą o określeniu stanowiska spójnego – po stronie dochodów – z decyzją Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (2), a – po stronie wydatków – z rozporządzeniem Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającym wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (3),

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

            Artykuł
            Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 zostało przyjęte przez Radę w dniu 4 września 2018 r.
            Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/ lub można pobrać go z tej strony.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  COM(2018) 600 final.

            (2)  Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.

            (3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1474 z dnia 28 września 2018 r. w sprawie mianowania dwóch członków i czterech zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Austrii

text:
                  3.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 247/7

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1474
         z dnia 28 września 2018 r.
         w sprawie mianowania dwóch członków i czterech zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Austrii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Austrii,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                     (2)

                     Dwa stanowiska członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Michaela HÄUPLA i Herwiga VAN STAA.

                     (3)

                     Trzy stanowiska zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Renate BRAUNER, Brigitty PALLAUF i Barbary SCHWARZ.

                     (4)

                     Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Günthera PLATTERA członkiem Komitetu Regionów,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

                        a)

                        na stanowiska członka:

                                    —

                                    Günther PLATTER, Landeshauptmann von Tirol,

                                    —

                                    Michael LUDWIG, Landeshauptmann/Bürgermeister von Wien;

                        b)

                        na stanowiska zastępcy członka:

                                    —

                                    Sonja LEDL-ROSSMANN, Präsidentin des Landtags von Tirol,

                                    —

                                    Peter HANKE, Stadtrat für Finanzen und Budget der Stadt Wien,

                                    —

                                    Brigitta PALLAUF, Präsidentin des Landtags von Salzburg,

                                    —

                                    Martin EICHTINGER, Landesrat für Wohnen, Arbeitsmarkt und Internationale Beziehungen von Niederösterreich.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               M. SCHRAMBÖCK

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1505 z dnia 12 września 2018 r. w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Bułgarii, Grecji, Litwie i Polsce

text:
                  15.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 258/3

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/1505
         z dnia 12 września 2018 r.
         w sprawie uruchomienia środków z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Bułgarii, Grecji, Litwie i Polsce
         PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,
         uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 11,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

                     (2)

                     Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

                     (3)

                     W dniu 11 stycznia 2018 r. Bułgaria przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w następstwie powodzi spowodowanych intensywnymi opadami deszczu i gwałtownymi burzami w dniach 25 i 26 października 2017 r.

                     (4)

                     W dniu 11 października 2017 r. Grecja złożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w związku z trzęsieniem ziemi, które dotknęło południowy region Morza Egejskiego i wyspę Kos w dniu 20 lipca 2017 r.

                     (5)

                     W dniu 22 grudnia 2017 r. Litwa przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z funduszu w następstwie powodzi spowodowanych nieprzerwanymi opadami deszczu latem i jesienią 2017 r.

                     (6)

                     W dniu 25 października 2017 r. Polska przedłożyła wniosek o wkład z Funduszu w następstwie wyjątkowo gwałtownych burz i silnych opadów deszczu, które miały miejsce w dniach 9–12 sierpnia 2017 r.

                     (7)

                     Wnioski Bułgarii, Grecji, Litwy i Polski spełniają warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

                     (8)

                     W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Bułgarii, Grecji, Litwy i Polski.

                     (9)

                     Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie środków z funduszu, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 2 258 225 EUR dla Bułgarii, 2 535 796 EUR dla Grecji, 16 918 941 EUR dla Litwy i 12 279 244 EUR dla Polski w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 12 września 2018 r.

            Sporządzono w Strasburgu dnia 12 września 2018 r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego

               A. TAJANI

                  Przewodniczący

                  W imieniu Rady

               K. EDTSTADLER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

            (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

            (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1528 z dnia 11 października 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu

text:
                  15.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 257/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1528
         z dnia 11 października 2018 r.
         w sprawie podpisania, w imieniu Unii, umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W maju 2003 r. Komisja przyjęła komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany: „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (FLEGT): wniosek w sprawie planu działań UE”, w którym wezwano do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez opracowanie dobrowolnych umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno (zwanego dalej „planem działań UE”). Rada przyjęła konkluzje dotyczące planu działania UE w październiku 2003 r. (1), a Parlament Europejski przyjął rezolucję w tej sprawie w dniu 7 lipca 2005 r. (2).

                     (2)

                     W dniu 5 grudnia 2005 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno w celu wdrożenia planu działań UE.

                     (3)

                     W dniu 20 grudnia 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2173/2005 (3), w którym ustanowiono system zezwoleń FLEGT na przywóz drewna do Unii z państw, z którymi Unia zawarła dobrowolne umowy o partnerstwie.

                     (4)

                     Negocjacje z Socjalistyczną Republiką Wietnamu zakończyły się pomyślnie, a umowa o dobrowolnym partnerstwie dotycząca egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu (zwana dalej „umową”) została parafowana w dniu 11 maja 2017 r.

                     (5)

                     Należy podpisać umowę,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z zastrzeżeniem zawarcia przedmiotowej umowy (4).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 11 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               J. MOSER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. C 268 z 7.11.2003, s. 1.

            (2)  Dz.U. C 157 E z 6.7.2006, s. 482.

            (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (Dz.U. L 347 z 30.12.2005, s. 1).

            (4)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją o jej zawarciu.