title: 2011/307/UE: Decyzja Rady z dnia 13 maja 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony

text:
               26.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 138/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 maja 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony
   (2011/307/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 lutego 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z partnerami z regionu śródziemnomorskiego w celu ustanowienia mechanizmu rozstrzygania sporów odnoszącego się do postanowień handlowych.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem wyznaczonym zgodnie z art. 207 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Negocjacje te zostały zakończone i Umowa w formie protokołu („protokół”) między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony (1), została parafowana w dniu 27 kwietnia 2010 r.

               (4)

               Protokół został podpisany w imieniu Unii w dniu 11 listopada 2010 r.

               (5)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę w formie protokołu między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony („protokół”).
   Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, powiadomienia przewidzianego w art. 23 protokołu (2).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 39.

      (2)  Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               26.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 138/3

         PROTOKÓŁ
   między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiający mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
   z jednej strony,
   oraz
   ARABSKA REPUBLIKA EGIPTU, zwana dalej „Egiptem”,
   z drugiej strony,
   UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   ROZDZIAŁ I

      CEL I ZAKRES STOSOWANIA

   Artykuł 1
   Cel
   Celem niniejszego protokołu jest uniknięcie wszelkich sporów handlowych między Stronami i ich rozstrzyganie w celu osiągnięcia, w miarę możliwości, wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   Artykuł 2
   Stosowanie protokołu
   1.   Postanowienia niniejszego protokołu mają zastosowanie w odniesieniu do sporów dotyczących interpretacji i stosowania postanowień tytułu II (z wyjątkiem art. 22, 23, 24) Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony (zwanego dalej „układem o stowarzyszeniu”) (1), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej. Artykuł 82 układu o stowarzyszeniu ma zastosowanie do sporów dotyczących stosowania i interpretacji pozostałych postanowień układu o stowarzyszeniu.
   2.   Procedury niniejszego protokołu stosuje się, jeżeli 60 dni po przekazaniu sporu Radzie Stowarzyszenia zgodnie z art. 82 układu o stowarzyszeniu, Rada Stowarzyszenia nie doprowadziła do rozstrzygnięcia sporu.
   3.   Do celów ust. 2 spór uznaje się za rozstrzygnięty, jeśli Rada Stowarzyszenia podjęła decyzję zgodnie z art. 82 ust. 2 układu o stowarzyszeniu lub jeśli oświadczyła, że spór już nie istnieje.
   ROZDZIAŁ II

      KONSULTACJE I MEDIACJA

   Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Strony dokładają starań, aby rozstrzygać wszelkie spory dotyczące interpretacji i stosowania postanowień, o których mowa w art. 2, poprzez podejmowanie konsultacji prowadzonych w dobrej wierze w celu szybkiego osiągnięcia sprawiedliwych i wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   2.   Strona występuje z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji na podstawie pisemnego wniosku przesłanego drugiej Stronie, którego kopia zostaje przesłana podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji, z określeniem wszelkich środków oraz postanowień układu o stowarzyszeniu, które jej zdaniem mają zastosowanie.
   3.   Konsultacje przeprowadza się w ciągu 40 dni od daty otrzymania wniosku i odbywają się one na terytorium Strony, przeciwko której wysunięto zarzut, chyba że Strony postanowią inaczej. Konsultacje uznaje się za zakończone w ciągu 60 dni od daty otrzymania wniosku, chyba że obie Strony postanawiają je kontynuować. Konsultacje, w szczególności wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   4.   Konsultacje w pilnych przypadkach, w tym w przypadkach dotyczących towarów nietrwałych lub sezonowych, przeprowadza się w ciągu 15 dni od daty otrzymania wniosku i uznaje się za zakończone w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku.
   5.   Jeśli Strona, do której kierowany jest wniosek, nie odpowiedziała na wniosek o konsultacje w ciągu 15 dni od daty jego otrzymania lub jeśli konsultacje nie odbyły się w terminie określonym odpowiednio w ust. 3 lub w ust. 4, lub zostały zakończone bez osiągnięcia porozumienia w sprawie wspólnie uzgodnionego rozwiązania, Strona skarżąca może wystąpić z wnioskiem o powołanie organu arbitrażowego zgodnie z art. 5.
   Artykuł 4
   Mediacja
   1.   Jeśli w wyniku konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania, wówczas Strony mogą, za obopólną zgodą, odwołać się do mediatora. Wszelkie wnioski o mediację muszą być przedkładane na piśmie Stronie, przeciwko której wysunięto zarzut, oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji, z podaniem środka, który był przedmiotem konsultacji, jak również wspólnie uzgodnionego zakresu mediacji. Każda ze Stron zobowiązuje się życzliwie rozważyć wnioski o mediację.
   2.   O ile Strony nie porozumieją się co do osoby mediatora w ciągu 15 dni od daty otrzymania wniosku o mediację, przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji lub osoba przez nich delegowana wybierają mediatora w drodze losowania spośród grona osób figurujących na liście, o której mowa w art. 19, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Wyboru dokonuje się w ciągu 10 dni od daty otrzymania wniosku o mediację. Mediator zwołuje zebranie ze Stronami najwcześniej w ciągu 20 dni i najpóźniej w ciągu 30 dni od daty swego wyboru. Mediator otrzymuje od Stron oświadczenia nie później niż 15 dni przed zebraniem i może zażądać dodatkowych informacji od Stron, ekspertów lub doradców technicznych, jeżeli uzna je za niezbędne. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje muszą zostać ujawnione obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia uwag. Mediator doręcza opinię nie później niż 45 dni od swego wyboru.
   3.   Opinia mediatora może zawierać zalecenie dotyczące tego, jak rozstrzygnąć spór, zgodne z postanowieniami, o których mowa w art. 2. Opinia mediatora nie ma charakteru wiążącego.
   4.   Strony mogą porozumieć się w sprawie zmiany terminów, o których mowa w ust. 2. Mediator może również podjąć decyzję o zmianie tych terminów na wniosek którejkolwiek ze Stron, z uwagi na szczególne trudności, jakie napotyka dana Strona, lub ze względu na złożony charakter sprawy.
   5.   Postępowanie obejmujące mediację, w szczególności opinia mediatora i wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas tego postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   6.   Za zgodą Stron procedury mediacyjne mogą być kontynuowane podczas trwania procedury arbitrażowej.
   7.   Zmiana mediatora następuje wyłącznie z powodów określonych w pkt 18–21 regulaminu i zgodnie z ustanowionymi tam procedurami.
   ROZDZIAŁ III

      PROCEDURY ROZSTRZYGANIA SPORÓW

      SEKCJA I

         Procedura arbitrażowa

   Artykuł 5
   Wszczęcie procedury arbitrażowej
   1.   W przypadku gdy Stronom nie udało się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji przewidzianych w art. 3 lub w drodze mediacji przewidzianej w art. 4, Strona skarżąca może wystąpić z wnioskiem o powołanie organu arbitrażowego.
   2.   Wniosek o powołanie organu arbitrażowego przedkłada się na piśmie Stronie, przeciwko której wysunięto zarzut, oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji. Strona skarżąca określa w swoim wniosku konkretny środek będący przedmiotem sporu oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 2. Z wnioskiem o powołanie organu arbitrażowego występuje się nie później niż 18 miesięcy od daty otrzymania wniosku o konsultacje, bez uszczerbku dla praw Strony skarżącej do występowania z wnioskiem o nowe konsultacje w tej samej kwestii w przyszłości.
   Artykuł 6
   Powołanie organu arbitrażowego
   1.   W skład organu arbitrażowego wchodzi trzech arbitrów.
   2.   W ciągu 15 dni od daty otrzymania przez Stronę, przeciwko której wysunięto zarzut, wniosku o powołanie organu arbitrażowego Strony konsultują się w celu osiągnięcia porozumienia w kwestii składu organu arbitrażowego.
   3.   W przypadku gdy Strony nie są w stanie porozumieć się w kwestii jego składu w terminie określonym w ust. 2, każda ze Stron może zwrócić się do przewodniczących podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji lub osoby przez nich delegowanej o dokonanie wyboru wszystkich trzech członków w drodze losowania z listy kandydatów sporządzonej na mocy art. 19 – jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę skarżącą, jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę, przeciwko której wysunięto zarzut, i jednego spośród osób wytypowanych przez Strony na stanowisko przewodniczącego. W przypadku gdy Strony porozumieją się co do jednego lub większej liczby członków organu arbitrażowego, wszelkich pozostałych członków wybiera się według tej samej procedury.
   4.   Przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji lub osoba przez nich delegowana dokonują wyboru arbitrów w ciągu dziesięciu dni od daty złożenia przez jedną ze Stron wniosku, o którym mowa w ust. 3.
   5.   Za datę powołania organu arbitrażowego uznaje się dzień, w którym dokonano wyboru trzech arbitrów.
   6.   Zmiana arbitrów następuje wyłącznie z powodów określonych w pkt 18–21 regulaminu i zgodnie z ustanowionymi tam procedurami.
   Artykuł 7
   Sprawozdanie okresowe organu arbitrażowego
   Organ arbitrażowy przekazuje Stronom sprawozdanie okresowe przedstawiające ustalenia faktyczne, możliwość zastosowania stosownych postanowień oraz ogólne uzasadnienie każdego ze swoich ustaleń i zaleceń, co do zasady nie później niż w ciągu 120 dni od daty swojego powołania. Każda ze Stron może przedłożyć organowi arbitrażowemu pisemny wniosek o dokonanie przeglądu szczegółowych aspektów sprawozdania okresowego w ciągu 15 dni od jego przekazania. Ustalenia w ostatecznej decyzji organu arbitrażowego zawierają ustosunkowanie się do argumentów przedstawionych na etapie przeglądu okresowego.
   Artykuł 8
   Decyzja organu arbitrażowego
   1.   Co do zasady, w ciągu 150 dni od daty powołania organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji. W przypadku gdy uzna on, że nie zdoła dotrzymać tego terminu, przewodniczący organu arbitrażowego musi powiadomić o tym na piśmie Strony oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin zakończenia prac przez organ arbitrażowy. W żadnym przypadku decyzja nie powinna zostać przekazana później niż 180 dni od daty powołania organu arbitrażowego.
   2.   Na wniosek obu Stron organ arbitrażowy w każdej chwili zawiesza swoją działalność na uzgodniony przez Strony okres nieprzekraczający 12 miesięcy i wznawia ją po upływie tego uzgodnionego okresu na wniosek Strony skarżącej. Jeśli Strona skarżąca nie wystąpi z wnioskiem o wznowienie prac organu arbitrażowego przed upływem uzgodnionego okresu zawieszenia, procedura zostaje zakończona. Zawieszenie i zakończenie prac organu arbitrażowego pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w innym postępowaniu w tej samej kwestii.
   3.   W pilnych przypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby przekazać swoją decyzję w ciągu 75 dni od daty swojego powołania. W każdym przypadku decyzję należy przekazać nie później niż w ciągu 90 dni od daty powołania organu. Organ arbitrażowy wydaje decyzję wstępną w sprawie pilnego charakteru sprawy w ciągu 10 dni od daty jego powołania.

      SEKCJA II

         Wykonanie decyzji

   Artykuł 9
   Wykonanie decyzji organu arbitrażowego i organu apelacyjnego
   Każda ze Stron podejmuje wszelkie środki niezbędne do wykonania decyzji organu arbitrażowego; Strony dokładają wszelkich starań, aby uzgodnić termin na wykonanie tej decyzji.
   Artykuł 10
   Rozsądny termin na wykonanie decyzji
   1.   Nie później niż 30 dni od daty przekazania Stronom decyzji organu arbitrażowego Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadamia Stronę skarżącą i podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji o tym, ile czasu potrzebuje na wykonanie decyzji (rozsądny termin), jeśli niezwłoczne wykonanie nie jest możliwe.
   2.   Jeżeli Strony nie mogą się porozumieć co do rozsądnego terminu, w którym należy wykonać decyzję organu arbitrażowego, Strona skarżąca składa w ciągu 20 dni od daty otrzymania od Strony, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, pisemny wniosek do organu arbitrażowego o ustalenie długości rozsądnego terminu. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się jednocześnie drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji. W ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji.
   3.   Rozsądny termin może zostać przedłużony za zgodą obu Stron.
   Artykuł 11
   Przegląd środków podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego
   1.   Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, przed upływem rozsądnego terminu powiadamia drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji o wszelkich środkach, które podjęła w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego.
   2.   W przypadku braku porozumienia między Stronami co do istnienia jakiegokolwiek środka zgłoszonego na podstawie ust. 1 lub co do jego zgodności z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. We wniosku takim określa się konkretny środek będący przedmiotem sporu oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten jest niezgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2. Organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu 90 dni od daty otrzymania wniosku.
   Artykuł 12
   Tymczasowe środki zaradcze w przypadku niewykonania decyzji
   1.   Jeżeli Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, nie powiadomi o podjęciu jakichkolwiek środków służących wykonaniu decyzji organu arbitrażowego przed upływem rozsądnego terminu lub jeżeli organ arbitrażowy uzna, że środek zgłoszony na podstawie art. 11 ust. 1 jest niezgodny ze zobowiązaniem nałożonym na tę Stronę na mocy postanowień, o których mowa w art. 2, Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, jeżeli z takim wnioskiem wystąpi Strona skarżąca, przedstawia propozycję tymczasowej rekompensaty.
   2.   Jeśli Strony nie dojdą do porozumienia co do rekompensaty w ciągu 30 dni od daty upływu rozsądnego terminu lub od daty przekazania przez organ arbitrażowy decyzji na podstawie art. 11 stwierdzającej, że środek podjęty w celu wykonania decyzji jest niezgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca jest uprawniona – po wcześniejszym powiadomieniu drugiej Strony oraz podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji – do zawieszenia zobowiązań wynikających z postanowień, o których mowa w art. 2, w stopniu równoważnym do zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem postanowień. Strona skarżąca może wprowadzić w życie takie zawieszenie po upływie 15 dni od daty otrzymania powiadomienia przez Stronę, przeciwko której wysunięto zarzut, chyba że Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, złoży wniosek o arbitraż na podstawie ust. 3.
   3.   Jeśli Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, uzna, że stopień zawieszenia nie jest równoważny poziomomi zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem, może zwrócić się z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji przed upływem 15 dni, o których mowa w ust. 2. Organ arbitrażowy, po zasięgnięciu w w stosownych przypadkach opinii ekspertów, w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku przekazuje Stronom oraz organowi instytucjonalnemu odpowiedzialnemu za zagadnienia związane z handlem swoją decyzję w sprawie stopnia zawieszenia zobowiązań. Zawieszenie zobowiązań nie może nastąpić przed przekazaniem decyzji organu arbitrażowego i musi być zgodne z decyzją tego organu.
   4.   Zawieszenie zobowiązań ma charakter tymczasowy i stosuje się je jedynie do czasu wycofania każdego środka uznanego za niezgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2, lub do czasu jego zmiany w sposób zapewniający jego zgodność z tymi postanowieniami, na mocy art. 13, lub też do czasu rozstrzygnięcia sporu przez Strony.
   Artykuł 13
   Przegląd wszelkich środków podjętych w celu wykonania decyzji po zawieszeniu zobowiązań
   1.   Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadamia drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji o wszelkich środkach podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego oraz o swoim wniosku o zakończenie stosowanego przez Stronę skarżącą zawieszenia zobowiązań.
   2.   Jeżeli w ciągu 30 dni od daty otrzymania takiego powiadomienia Strony nie osiągną porozumienia w kwestii zgodności zgłoszonego środka z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca zwraca się do organu arbitrażowego z pisemnym wnioskiem o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić jednocześnie drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji. W ciągu 45 dni od daty otrzymania wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji. Jeśli organ arbitrażowy uzna, że jakikolwiek środek podjęty w celu wykonania decyzji jest zgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2, zawieszenie zobowiązań zostaje zakończone.

      SEKCJA III

         Postanowienia wspólne

   Artykuł 14
   Wspólnie uzgodnione rozwiązanie
   Strony mogą w każdej chwili wspólnie uzgodnić rozwiązanie sporu podlegającego niniejszemu protokołowi. O takim rozwiązaniu powiadamiają podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji oraz organ arbitrażowy. Po powiadomieniu o wspólnie uzgodnionym rozwiązaniu organ kończy prace i procedura zostaje zakończona.
   Artykuł 15
   Regulamin
   1.   Procedury rozstrzygania sporów, o których mowa w rozdziale III niniejszego protokołu, określa regulamin załączony do niniejszego protokołu.
   2.   Wszelkie posiedzenia organu arbitrażowego są otwarte dla publiczności zgodnie z regulaminem, chyba że Strony postanowią inaczej.
   Artykuł 16
   Informacje i doradztwo techniczne
   Na wniosek jednej ze Stron lub z inicjatywy własnej organ arbitrażowy może uzyskać informacje, które uzna za stosowne w związku z prowadzonym przez siebie postępowaniem. W szczególności organ arbitrażowy ma także prawo zwrócić się o opinię do ekspertów, o ile uzna to za stosowne. Przed dokonaniem wyboru takich ekspertów organ arbitrażowy przeprowadza konsultacje ze Stronami. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje muszą zostać ujawnione obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia uwag. O ile Strony nie postanowią inaczej, zainteresowane osoby fizyczne lub prawne mające swoją siedzibę na terytorium Stron mogą składać organom arbitrażowym pisemne oświadczenia zgodnie z regulaminem. Oświadczenia takie ograniczają się do aspektów faktycznych sporu i nie odnoszą się do kwestii prawnych.
   Artykuł 17
   Reguły interpretacji
   Każdy organ arbitrażowy dokonuje interpretacji postanowień, o których mowa w art. 2, zgodnie ze zwyczajowymi zasadami interpretacji prawa międzynarodowego publicznego, w tym zgodnie z zasadami określonymi w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Decyzje organu arbitrażowego nie mogą rozszerzać ani ograniczać praw i obowiązków przewidzianych w postanowieniach, o których mowa w art. 2.
   Artykuł 18
   Decyzje organu arbitrażowego
   1.   Organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby wszelkie jego decyzje podejmowane były w drodze konsensusu. Jednak w przypadku gdy decyzja nie może być podjęta w drodze konsensusu, sprawa będąca przedmiotem decyzji rozstrzygana jest większością głosów. W żadnym jednak wypadku odrębne opinie arbitrów nie są publikowane.
   2.   Wszelkie decyzje organu arbitrażowego mają dla Stron moc wiążącą i nie ustanawiają żadnych praw ani obowiązków dla osób fizycznych lub prawnych. W decyzji podaje się fakty ustalone w sprawie, zastosowanie stosownych postanowień układu o stowarzyszeniu oraz ogólne uzasadnienie wszelkich ustaleń i wniosków. Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji podaje decyzję organu arbitrażowego w całości do wiadomości publicznej, chyba że postanowi inaczej w celu zapewnienia poufności poufnych informacji handlowych.
   ROZDZIAŁ IV

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 19
   Listy arbitrów
   1.   Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego protokołu sporządza listę przynajmniej 15 osób chętnych i zdolnych do pełnienia funkcji arbitrów. Każda ze Stron proponuje przynajmniej pięć osób mających pełnić funkcję arbitra. Obie Strony wybierają także przynajmniej pięć osób mających pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji zapewnia, aby na liście tej zawsze znajdowała się odpowiednia liczba osób.
   2.   Arbitrzy muszą posiadać specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego. Muszą być niezależni, działać w imieniu własnym, nie mogą przyjmować instrukcji od jakiegokolwiek rządu lub organizacji, ani być powiązani z rządem którejkolwiek ze Stron, a ich postępowanie musi być zgodne z kodeksem postępowania załączonym do niniejszego protokołu.
   3.   Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji może sporządzić dodatkową listę przynajmniej 15 osób posiadających fachową wiedzę sektorową w zakresie szczególnych zagadnień objętych układem o stowarzyszeniu. W przypadku odwołania się do procedury wyboru członków, o której mowa w art. 6 ust. 2, przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i inwestycji mogą skorzystać z listy sektorowej za zgodą obu Stron.
   4.   Jeżeli lista, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie zostanie sporządzona do czasu złożenia wniosku o mediację lub o powołanie organu arbitrażowego, arbitrzy zostają wybrani losowo spośród osób formalnie zaproponowanych przez jedną ze Stron lub obie Strony. Osoby zaproponowane jako mające pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego nie mogą być obywatelami żadnej ze Stron.
   Artykuł 20
   Odniesienie do zobowiązań w ramach WTO
   1.   Jeżeli Strona dąży do rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zobowiązania w ramach porozumienia WTO, odwołuje się ona do stosownych zasad i procedur porozumienia WTO, które mają zastosowanie bez względu na postanowienia niniejszej umowy.
   2.   Jeżeli Strona dąży do rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zobowiązania wchodzącego w zakres stosowania niniejszej umowy w rozumieniu art. 2, odwołuje się ona do zasad i procedur niniejszej umowy.
   3.   O ile Strony nie postanowiły inaczej, w przypadku gdy Strona dąży do rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zobowiązania wchodzącego w zakres stosowania niniejszej umowy w rozumieniu art. 2, które jest w istocie równoważne zobowiązaniu w ramach WTO, odwołuje się ona do stosowanych zasad i procedur porozumienia WTO, które mają zastosowanie bez względu na postanowienia niniejszej umowy.
   4.   Po wszczęciu procedur rozstrzygania sporów forum wybrane zgodnie z powyższymi ustępami, jeżeli nie stwierdziło ono braku swej właściwości, jest wykorzystywane z wyłączeniem drugiego.
   5.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie wyklucza możliwości zawieszenia realizacji zobowiązań przez jedną ze Stron, jeśli zezwala na to Organ Rozstrzygania Sporów WTO. Nie można w oparciu o porozumienie WTO uniemożliwić jednej ze Stron zawieszenia zobowiązań na mocy niniejszej umowy.
   Artykuł 21
   Terminy
   1.   Wszystkie terminy określone w niniejszym protokole, łącznie z terminami dotyczącymi przekazywania decyzji przez organy arbitrażowe, liczy się w dniach kalendarzowych od dnia następującego po wykonaniu czynności lub wystąpieniu zdarzenia, do którego się odnoszą.
   2.   Każdy termin, o którym mowa w niniejszym protokole, można przedłużyć za porozumieniem stron. Strony zobowiązują się życzliwie rozważać wnioski o przedłużenie każdego terminu, uzasadnione trudnościami, jakie napotyka jedna ze Stron w przestrzeganiu procedur niniejszego protokołu. Na wniosek jednej ze Stron organ arbitrażowy może przedłużyć mające zastosowanie w postępowaniu terminy, uwzględniając różny poziom rozwoju Stron.
   Artykuł 22
   Przegląd i zmiana protokołu
   1.   Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszego protokołu i załączników do niego Rada Stowarzyszenia dokona przeglądu ich wdrożenia w celu podjęcia decyzji o ich dalszym obowiązywaniu, wprowadzeniu do nich zmian lub zakończeniu ich obowiązywania.
   2.   W ramach tego przeglądu Rada Stowarzyszenia może rozważyć możliwość utworzenia organu apelacyjnego wspólnego dla kilku układów eurośródziemnomorskich.
   3.   Rada Stowarzyszenia może zdecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego protokołu i załączników do niego.
   Artykuł 23
   Wejście w życie
   Niniejszy protokół zostanie zatwierdzony przez Strony zgodnie z ich właściwymi procedurami. Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają się o zakończeniu procedur, o których mowa w niniejszym artykule.

      Sporządzono w Brukseli dnia jedenastego listopada roku dwa tysiące dziesiątego, w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l’Union européenne
         Per l’Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         За Арабска република Египет
         Por la República Árabe de Egipto
         Za Egyptskou arabskou republiku
         For Den Arabiske Republik Egypten
         Für die Arabische Republik Ägypten
         Egiptuse Araabia Vabariigi nimel
         Για την Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου
         For the Arab Republic of Egypt
         Pour la République arabe d'Égypte
         Per la Repubblica araba d'Egitto
         Ēģiptes Arābu Republikas vārdā –
         Egipto Arabų Respublikos vardu
         Az Egyiptomi Arab Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika Għarbija tal-Eġittu
         Voor de Arabische Republiek Egypte
         W imieniu Arabskiej Republiki Egiptu
         Pela República Árabe do Egipto
         Pentru Republica Arabă Egipt
         Za Arabsko republiko Egipt
         Za Egyptskú arabskú republiku
         Egyptin arabitasavallan puolesta
         På Arabrepubliken Egyptens vägnar

      (1)  Postanowienia niniejszego protokołu pozostają bez uszczerbku dla art. 34 protokołu dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej.
   ZAŁĄCZNIKI

               ZAŁĄCZNIK I

               :

                  REGULAMIN POSTĘPOWANIA ARBITRAŻOWEGO

               ZAŁĄCZNIK II

               :

                  KODEKS POSTĘPOWANIA CZŁONKÓW ORGANU ARBITRAŻOWEGO I MEDIATORÓW


title: 2012/133/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 27 lutego 2012 r. uchylająca decyzję EBC/2010/3 w sprawie tymczasowych zasad dotyczących kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez rząd Grecji (EBC/2012/2)

text:
               1.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 59/36

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 27 lutego 2012 r.
   uchylająca decyzję EBC/2010/3 w sprawie tymczasowych zasad dotyczących kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez rząd Grecji
   (EBC/2012/2)
   (2012/133/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej „Statutem ESBC”), w szczególności jego art. 12 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 tiret drugie w związku z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze oraz art. 18 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu ESBC Europejski Bank Centralny (EBC) i krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro, mogą dokonywać właściwie zabezpieczonych operacji kredytowych z instytucjami kredytowymi oraz innymi uczestnikami rynku. Kryteria kwalifikowania zabezpieczeń na potrzeby operacji polityki pieniężnej Eurosystemu zostały określone w załączniku I do wytycznych EBC/2011/14 z dnia 20 września 2011 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (1) (zwanym dalej „dokumentacją ogólną”).

               (2)

               Zgodnie z pkt 1.6 dokumentacji ogólnej Rada Prezesów EBC może w dowolnym czasie zmieniać instrumenty, zasady, kryteria i procedury prowadzenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu. Zgodnie z pkt 6.3.1 dokumentacji ogólnej Eurosystem zastrzega sobie prawo rozstrzygania – na podstawie informacji, które uzna za właściwe – czy określona emisja, emitent, dłużnik lub gwarant spełnia wymogi wysokiej jakości kredytowej.

               (3)

               Decyzja EBC/2010/3 z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie tymczasowych zasad dotyczących kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez rząd Grecji (2) wprowadziła nadzwyczajny środek w postaci tymczasowego zawieszenia stosowania minimalnych wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych przez rząd Grecji lub emitowanych przez podmioty z siedzibą w Grecji i w pełni gwarantowanych przez rząd Grecji.

               (4)

               W kontekście udziału sektora prywatnego Republika Grecji zdecydowała o przedstawieniu posiadaczom rynkowych instrumentów dłużnych wyemitowanych przez rząd Grecji oferty zamiany tych instrumentów dłużnych.

               (5)

               Wspomniana decyzja Republiki Grecji o przedstawieniu oferty zamiany dodatkowo negatywnie wpływa na ocenę rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych przez rząd Grecji lub emitowanych przez podmioty z siedzibą w Grecji i w pełni gwarantowanych przez rząd Grecji jako zabezpieczenia na potrzeby operacji Eurosystemu.

               (6)

               Należy uchylić decyzję EBC/2010/3,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Uchylenie decyzji EBC/2010/3
   Uchyla się decyzję EBC/2010/3.
   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 lutego 2012 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 27 lutego 2012 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 331 z 14.12.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 117 z 11.5.2010, s. 102.


title: 2012/24/UE: Decyzja Komisji z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu octanu winylu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych

text:
               12.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 8/36

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 11 stycznia 2012 r.
   w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu octanu winylu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych
   (2012/24/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

   1.   Wszczęcie postępowania i wprowadzenie środków tymczasowych

               (1)

               W dniu 22 października 2010 r. Komisja otrzymała skargę złożoną zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego dotyczącą domniemanego dumpingu wyrządzającego szkodę w odniesieniu do przywozu octanu winylu (zwanego dalej „produktem objętym postępowaniem”) pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („Stany Zjednoczone”).

               (2)

               Skarga została złożona przez Ineos Oxide Ltd („skarżący”), producenta reprezentującego znaczną część, w tym przypadku ponad 25 %, ogólnej produkcji unijnej produktu objętego postępowaniem.

               (3)

               W dniu 4 grudnia 2010 r. Komisja powiadomiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Unii octanu winylu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych.

               (4)

               Komisja, rozporządzeniem (UE) nr 821/2011 (3) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”), nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz octanu winylu objętego obecnie kodem CN 2915 32 00 pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych.

         B.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (5)

               W piśmie z dnia 4 listopada 2011 r. skierowanym do Komisji skarżący oficjalnie wycofał skargę.

               (6)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, o ile nie jest to sprzeczne z interesem Unii.

               (7)

               Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie leżałoby w interesie Unii. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Nie wpłynęły żadne uwagi wskazujące, że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Unii.

               (8)

               W następstwie ujawnienia informacji jedna ze stron stwierdziła, że nie powinna była ona zostać wykluczona z definicji przemysłu unijnego, lub że ewentualnie należy tak zmienić rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych, aby definicja uwzględniała tę stronę. W tym względzie należy stwierdzić, że ustalenia rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, na podstawie informacji uzyskanych w trakcie dochodzenia, miały charakter jedynie tymczasowy, jak stwierdzono w motywie 31 samego rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponieważ po wycofaniu skargi postępowania antydumpingowe zostają zakończone bez wprowadzania środków ostatecznych, niewłaściwe jest podawanie ostatecznych ustaleń w decyzji o zakończeniu postępowania, ani też zmienianie rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

               (9)

               Przypomina się, że omawiane ustalenia miały charakter tymczasowy. Wynika z tego, że wszelkie przyszłe sprawy odnoszące się do produktu lub stron, których dotyczy niniejsze postępowanie, będą oceniane indywidualnie na podstawie faktów.

               (10)

               Komisja stwierdza zatem, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych produktu objętego postępowaniem powinno zostać zakończone bez wprowadzania środków antydumpingowych.

               (11)

               Należy zwolnić wszelkie cła tymczasowo zabezpieczone na podstawie rozporządzenia (UE) nr 821/2011,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu octanu winylu objętego obecnie kodem CN 2915 32 00 pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki zostaje niniejszym zakończone bez wprowadzania środków antydumpingowych.
   Artykuł 2
   Rozporządzenie (UE) nr 821/2011 traci moc.
   Artykuł 3
   Kwoty zabezpieczone przez nałożenie rozporządzeniem (UE) nr 821/2011 tymczasowych ceł antydumpingowych na przywóz octanu winylu, objętego obecnie kodem CN 2915 32 00 i pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki zostają zwolnione.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 stycznia 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. C 327 z 4.12.2010, s. 23.

      (3)  Dz.U. L 209 z 17.8.2011, s. 24.


               23.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 482/155

         P7_TA(2014)0001
   Wniosek Lary Comi o skorzystanie z immunitetu parlamentarnego
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 stycznia 2014 r. w sprawie wniosku o skorzystanie z immunitetu i przywilejów przez Larę Comi (2013/2190(IMM))
   (2016/C 482/25)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając złożony przez Larę Comi w dniu 30 lipca 2013 r. wniosek o skorzystanie z immunitetu poselskiego w związku z postępowaniem karnym prowadzonym przed sądem w Ferrarze, który to wniosek został ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 9 września 2013 r.;

               —

               po wysłuchaniu w dniu 5 listopada 2013 r. wyjaśnień Lary Comi zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz uwzględniając art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r. i 6 września 2011 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 6 ust. 3 oraz art. 7 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7-0469/2013),

               A.

               mając na uwadze, że posłanka do Parlamentu Europejskiego Lara Comi zwróciła się z wnioskiem o skorzystanie z immunitetu poselskiego w związku z postępowaniem sądowym wszczętym przez prokuraturę krajową przy sądzie w Ferrarze dotyczącym skargi, której przedmiotem jest występek zniesławienia, przy wystąpieniu okoliczności dodatkowo obciążających, przewidzianych w art. 595 ust. 2 i 3 włoskiego kodeksu karnego oraz w art. 30 ustawy nr 223 z dnia 6 sierpnia 1990 r., którego to występku L. Comi miała się dopuścić, wygłaszając pewne stwierdzenia w politycznej debacie telewizyjnej w trakcie transmisji telewizyjnej;

               B.

               mając na uwadze, że na mocy art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, na który Lara Comi powołuje się wyraźnie w swoim wniosku o skorzystanie z immunitetu, wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               C.

               mając na uwadze, że art. 6 Regulaminu stanowi, że wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami oraz immunitetami, Parlament dąży przede wszystkim do utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia ustawodawczego oraz do zagwarantowania niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji;

               D.

               mając na uwadze, że Parlament dysponuje szerokim zakresem uznania, jeśli chodzi o kierunek, który zamierza nadać decyzji w przedmiocie złożonego przez jednego z posłów wniosku o skorzystanie z immunitetu poselskiego (2);

               E.

               mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości uznał, że oświadczenie złożone przez posła poza pomieszczeniami Parlamentu Europejskiego może stanowić opinię wyrażoną w czasie pełnienia przez niego obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8 Protokołu, ponieważ istnienie takiej opinii uzależnione jest nie od miejsca, w jakim oświadczenie to zostało złożone, lecz od jego charakteru i treści (3);

               F.

               mając na uwadze, że Lara Comi została zaproszona do udziału w rzeczonym programie telewizyjnym jako posłanka do Parlamentu Europejskiego, a nie jako reprezentantka partii krajowej, która zresztą miała już reprezentanta w osobie innego z zaproszonych gości, zgodnie z przepisami krajowymi mającymi na celu zapewnienie zrównoważonej reprezentacji opcji politycznych w debatach politycznych prowadzonych w okresach kampanii wyborczych, co miało zastosowanie w omawianej sprawie;

               G.

               uznając, że we współczesnych demokracjach debata polityczna toczy się nie tylko w Parlamencie, ale prowadzona jest również za pośrednictwem środków masowego przekazu, od oświadczeń prasowych po wypowiedzi w internecie;

               H.

               mając na uwadze, że w omawianym programie telewizyjnym Lara Comi wypowiadała się w charakterze posłanki do Parlamentu Europejskiego w celu przedyskutowania kwestii politycznych, także tych związanych z zagadnieniami zamówień publicznych oraz przestępczości zorganizowanej, którymi posłanka miała zwyczaj zajmować się w kontekście europejskim;

               I.

               mając na uwadze, że dzień po transmisji Lara Comi skierowała do skarżącego przeprosiny, które ponowiła następnie w innej krajowej transmisji telewizyjnej;

               1.

               wyraża zgodę na skorzystanie przez Larę Comi z immunitetu i przywilejów;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji, właściwym władzom Republiki Włoskiej i Larze Comi.

      (1)  Wyrok z dnia 12 maja 1964 r. w sprawie 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier (Zbiór 1964, s. 387); wyrok z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 149/85, Wybot/Faure i inni (Zbiór 1964, s. 2391); wyrok z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-345/05, Mote/Parlament (Zbiór 2008, s. II-2849); wyrok z dnia 21 października 2008 r. w połączonych sprawach C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente (Zbiór 2008, s. I-7929); wyrok z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06, Gollnisch/Parlament (Zbiór 2010, s. II-1135); wyrok z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-163/10, Patriciello (Zbiór 2011, s. I-7565).)

      (2)  Sprawa T-42/06 Gollnisch/Parlament, ust. 101

      (3)  Sprawa Patriciello, cytat z ust. 30 wyroku.


title: 2011/620/UE: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Gruzją w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych

text:
               21.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 243/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2011 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Gruzją w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych
   (2011/620/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W imieniu Unii Komisja wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Gruzją w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych („umowa”).

               (2)

               Umowa umożliwi wzajemną ochronę oznaczeń geograficznych odpowiednich Stron oraz przyczyni się do zbliżenia przepisów krajów sąsiadujących z UE.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a Gruzją w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy (1).
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej lub osób uprawnionych do podpisania umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

            Przewodniczący

      (1)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja II - Rada

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/18

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja II – Rada
   (2009/629/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2007 – tom I (C6-0417/2008) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Rady dla organu udzielającego absolutorium w sprawie kontroli wewnętrznych przeprowadzonych w 2007 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 traktatu WE (4),

               —

               uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 traktatu WE,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając decyzję nr 190/2003 Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa dotyczącą zwrotu kosztów podróży delegatom członków Rady (6),

               —

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (7),

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0150/2009),

               1.

               odracza decyzję dotyczącą udzielenia Sekretarzowi Generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu Rady za rok budżetowy 2007;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. L 77 z 16.3.2007.

      (2)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 286 z 10.11.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 111.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Decyzja oparta na Regulaminie Rady z dnia 22 lipca 2002 r. (Dz.U. L 230 z 28.8.2002, s. 7).

      (7)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
   REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja II – Rada
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2007 – tom I (C6-0417/2008) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Rady dla organu udzielającego absolutorium w sprawie kontroli wewnętrznych przeprowadzonych w 2007 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu na rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 traktatu WE (4),

               —

               uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 traktatu WE,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając decyzję nr 190/2003 Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa dotyczącą zwrotu kosztów podróży delegatom członków Rady (6),

               —

               uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (7) (PMI),

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0150/2009),

               A.

               mając na uwadze, że Rada odmawia przekazania Parlamentowi pełnego dokumentu na temat wykonania budżetu i pełnego rocznego sprawozdania z działalności oraz że dostarczyła tylko roczne sprawozdanie z działalności swojego kontrolera wewnętrznego,

               B.

               mając na uwadze, że Rada odmawia zorganizowania jakiegokolwiek oficjalnego spotkania z Parlamentem w sprawie absolutorium,

               C.

               mając na uwadze, że konkluzje Rady Europejskiej z Kolonii z dni 3 i 4 czerwca 1999 r. przewidują przyznanie Radzie zdolności operacyjnych z zakresu wzmocnionej wspólnej europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO),

               D.

               mając na uwadze, że w swojej decyzji nr 190/2003 Rada wyraźnie zaznacza, że wykorzystuje środki przyznane w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, a zwłaszcza że „Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa […], z pomocą Zastępcy Sekretarza Generalnego, jest w pełni odpowiedzialny za zarządzanie przyznanymi środkami z sekcji II – Rada – budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich i podejmuje wszystkie niezbędne kroki, aby zapewnić należyte zarządzanie nimi. Sekretarz Generalny wykorzystuje przyznane środki zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich”,

               E.

               mając na uwadze, że decyzja Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. (8) ustanowiła mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, zwany ATHENA, oraz że ta decyzja, łącznie z decyzją 2004/582/WE przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady dnia 28 kwietnia 2004 r. dotyczącą przywilejów i immunitetów przyznanych ATHENA (9) tworzy mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, przyznaje mu przywileje i immunitety oraz nadaje Radzie uprawnienia operacyjne,

               F.

               mając na uwadze, że decyzja Rady 2000/178/WPZiB z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do krajowych biegłych wojskowych oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady w trakcie okresu przejściowego (10) i decyzja Rady 2001/80/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej (11) precyzują, że wydatki związane z oddelegowaniem biegłych wojskowych pokrywane są z budżetu Rady,

               G.

               mając na uwadze, że roczne sprawozdanie Rady dotyczące głównych aspektów i podstawowych wyborów WPZiB, przedstawione Parlamentowi na podstawie pkt 43 porozumienia międzyinstytucjonalnego, jest ograniczone, obejmując swoim zakresem tylko opis działań podejmowanych w ramach WPZiB, takich jak wspólne stanowiska, wspólne działania i decyzje wykonawcze,

               1.

               zauważa, że w 2007 r. Rada dysponowała środkami na zobowiązania o łącznej kwocie 650 mln EUR (w 2006 r.: 626 mln EUR), przy stopie wykorzystania wynoszącej 81,89 %, niższej niż w 2006 r. (91,79 %) i poniżej średniej innych instytucji (93,82 %);

               2.

               potwierdza swoje stanowisko przyjęte w rezolucji z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie absolutorium za rok finansowy 2000, zgodnie z którym „[…] Parlament Europejski i Rada w przeszłości nie kontrolowały wykonania swoich sekcji budżetu; uważa, że biorąc pod uwagę coraz bardziej operacyjny charakter wydatków finansowanych z administracyjnego budżetu Rady w dziedzinie spraw zagranicznych, bezpieczeństwa i polityki obrony oraz sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, należałoby wyjaśnić zakres porozumienia, mając na celu oddzielenie tradycyjnych wydatków administracyjnych od operacji w tych nowych obszarach polityki” (12);

               3.

               odrzuca sugestię Rady, według której fakt, że Parlament i Rada w przeszłości nie kontrolowały wykonania swoich sekcji budżetu, wynikał z umowy dżentelmeńskiej; uważa, że biorąc pod uwagę coraz bardziej operacyjny charakter wydatków, wydatki Rady powinny być kontrolowane w taki sam sposób, jak wydatki innych instytucji, w ramach procedury udzielania absolutorium przewidzianej w art. 276 Traktatu;

               4.

               powtarza swoją opinię wyrażoną w ust. 3 swojej rezolucji z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2006: „wyraża ubolewanie, że w przeciwieństwie do innych instytucji, Rada nie przedstawia Parlamentowi rocznego sprawozdania z działalności, powołując się na dżentelmeńską umowę z 1970 r. […] oraz brak jakiegokolwiek odpowiedniego wymogu w rozporządzeniu finansowym; wzywa Radę do ponownego rozważenia decyzji o niepublikowaniu i nieprzekazywaniu Parlamentowi sprawozdania z działalności i do wykazania się większą odpowiedzialnością wobec obywateli i podatników” (13); przypomina, że to oświadczenie jest również w pełni spójne z ust. 44 i 45 rezolucji z dnia 19 lutego 2008 r. w sprawie przejrzystości w kwestiach finansowych (14); wzywa Radę do ponownego rozpatrzenia decyzji o niepublikowaniu rocznego sprawozdania z działalności na swojej stronie internetowej;

               5.

               powtarza swoją opinię wyrażoną w ust. 12 swojej rezolucji z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2005: „wzywa do maksymalnej przejrzystości w obszarze wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB); wzywa Radę do zagwarantowania, że zgodnie z pkt 42 porozumienia międzyinstytucjonalnego […] w budżecie Rady nie pojawią się żadne wydatki operacyjne w dziedzinie WPZiB; zastrzega sobie możliwość podjęcia koniecznych kroków w przypadku naruszenia postanowień porozumienia” (15);

               6.

               wymaga, aby Rada wskazała dokładny charakter wydatków, artykuł po artykule, pozycja po pozycji, w ramach tytułu 3 (Wydatki związane z wykonywaniem przez instytucję zadań specjalnych), tak aby umożliwić Parlamentowi sprawdzenie, że żaden z wydatków dokonanych w ramach wykonywania budżetu Rady nie ma charakteru operacyjnego, zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym;

               7.

               powtarza swoją opinię wyrażoną w ust. 58 swojej rezolucji z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie rocznego sprawozdania Rady dla Parlamentu Europejskiego dotyczącego głównych aspektów i podstawowych wyborów WPZiB, w tym konsekwencji finansowych dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej – 2005 r. (16): „jest zdania, że rzetelną ocenę skutków finansowych dla budżetu UE utrudniał dotychczas brak proaktywnej polityki informacyjnej ze strony Rady, […]; uważa, że wraz z podpisaniem nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego nadeszła pora na wdrożenie tych postanowień, które są teraz w jasny sposób sformalizowane, z poszanowaniem zarówno ich treści, jak i przesłania”;

               8.

               uważa, że planowanie, przygotowywanie i kontrolowanie operacji przez personel zajmujący się kwestiami WPZiB Sekretariatu Rady to podstawowa część operacji oraz że działania te nie są częścią normalnej pracy Sekretariatu Rady, ale przeprowadza się je raczej w ramach realizacji polityki i operacji;

               9.

               z zaskoczeniem odnotowuje, że znaczna część (do 66 %) linii budżetowej 2 2 0 2 została przeniesiona z tłumaczeń ustnych na podróże w ramach WPZiB/EPBiO; zauważa, że w 2006 r. suma ta wynosiła 12 672 984 i zwraca się o podanie wysokości sumy tej samej linii budżetowej za rok 2007; dla uzyskania większej przejrzystości wzywa do utworzenia odpowiedniej dla tych celów linii budżetowej;

               10.

               domaga się przejrzystości wobec wydatków na Koordynatora UE ds. Zwalczania Terroryzmu i wydatków przez niego ponoszonych;

               11.

               zwraca się do Rady o przedstawienie Parlamentowi oceny ex post poszczególnych działań w ramach EPBiO;

               12.

               potwierdza stanowisko, jakie przyjął w ust. 47 swojej wyżej wymienionej rezolucji z dnia 23 maja 2007 r., a mianowicie: „wyraża […] swoje rozczarowanie z powodu faktu, że Rada ograniczyła się jedynie do informowania Parlamentu o działaniach w zakresie WPZiB oraz przedkładania mu opisowego wykazu tych działań w poprzednim roku, o czym nawet sama Rada wspomina w preambułach sprawozdań rocznych, zamiast rzeczywistego zasięgania jego opinii na początku każdego roku na temat głównych aspektów i podstawowych wyborów przewidywanych na dany rok, w tym również skutków finansowych, zgodnie z art. 28 traktatu UE, a następnie informowania Parlamentu o tym, czy i w jaki sposób jego wkład został uwzględniony, i podkreśla, że praktyka ta stanowi faktyczne naruszenie samej istoty art. 21”;

               13.

               odnotowuje, że Rada przyjęła decyzję zapobiegającą dokonywaniu wszelkich pozostałych płatności związanych z urlopem wyrównawczym w momencie przejścia na emeryturę i ustanawiającą obowiązkowy system mający na celu całkowitą eliminację nagromadzonego urlopu do 2009 r.; zachęca Radę do przestrzegania tego narzuconego przez nią samą terminu;

               14.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że nowy zintegrowany system zarządzania i kontroli finansowej, operacyjny od dnia 1 stycznia 2008 r., opracowany został w ramach międzyinstytucjonalnej współpracy przez Radę, Trybunał Obrachunkowy i Trybunał Sprawiedliwości, pozwalając uzyskać znaczne oszczędności budżetowe i większą skuteczność tych trzech instytucji;

               15.

               ubolewa nad faktem, że zgodnie z rocznym sprawozdaniem z działalności kontrolera wewnętrznego Rady, Rada nie była w stanie obsadzić wolnych stanowisk w jej służbie kontroli wewnętrznej;

               16.

               uwzględnia fakt, że zgodnie z tym samym rocznym sprawozdaniem z działalności kontroler wewnętrzny zalecił całkowitą likwidację comptes hors budget (kont pozabudżetowych); domaga się od Rady całkowitej i natychmiastowej likwidacji wszystkich takich kont;

               17.

               domaga się, aby Rada rozwiązała problem dotyczący kontroli faktur, jak zaleca kontroler wewnętrzny Rady;

               18.

               uważa, że należy położyć nacisk na ponawiane przez Parlament, i jak na razie zawsze odrzucane, wnioski o większą przejrzystość i ściślejszą kontrolę parlamentarną wydatków Rady odnoszących się do WPZiB/EPBiO poprzez poprawki budżetowe mające na celu odłożenie do rezerwy niektórych odpowiednich linii budżetowych w budżecie Rady na 2010 r.;

               19.

               przypomina, że w swojej rezolucji z dnia 4 grudnia 2008 r. w sprawie specjalnego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego nr 8/2007 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od towarów i usług (17) Parlament zwrócił się do Rady, aby przyjęła formalne wnioski dotyczące ustaleń Trybunału Obrachunkowego; ubolewa nad tym, że Rada nie spełniła jego prośby; zwraca się do Rady o dostarczenie właściwej komisji Parlamentu informacji o powodach nieprzyjęcia formalnych wniosków i o działaniach podjętych w związku ze specjalnym sprawozdaniem;

               20.

               zwraca się do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, aby w swoim następnym rocznym sprawozdaniu zwrócił szczególną uwagę na wykonanie budżetu Rady;

         Powody odroczenia decyzji o absolutorium

               21.

               wskazuje następujące powody odroczenia:

                           a)

                           Rada nie przyjęła żadnego zaproszenia na oficjalne i formalne spotkanie z właściwą komisją Parlamentu lub jej sprawozdawcą, aby przedyskutować kwestie dotyczące wykonania budżetu Rady za rok 2007;

                           b)

                           ani jego właściwa komisja, ani jej sprawozdawca nie otrzymali żadnej wyczerpującej pisemnej odpowiedzi przed głosowaniem komisji nad projektem sprawozdania w dniu 16 marca 2009 r., dostarczającej Parlamentowi informacji i dokumentów wymaganych od Rady w załączniku do pisma z dnia 18 lutego 2009 r. podpisanego przez sprawozdawcę i koordynatorów właściwej komisji;

                           c)

                           Parlament nie otrzymał od Rady podstawowych dokumentów, jak roczne sprawozdanie z działalności i pełna lista przesunięć budżetowych;

                           d)

                           ten brak przejrzystości i otwartości ze strony Rady odnośnie do oficjalnego i formalnego dialogu uniemożliwia przyznanie ważnego absolutorium, a przede wszystkim uniemożliwia Parlamentowi sprawdzenie, że żaden z wydatków dokonanych w ramach wykonywania budżetu Rady nie ma charakteru operacyjnego, zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym;

         Dalsze działania, które trzeba będzie podjąć, i dokumenty, które należy przedstawić Parlamentowi

               22.

               wzywa Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa do dostarczenia właściwej komisji Parlamentu najpóźniej do dnia 15 maja 2009 r. wyczerpujących pisemnych odpowiedzi na następujące pytania:

                           A.

                           w odniesieniu do jej comptes hors budget (kont pozabudżetowych, por. zalecenie R.2 kontrolera wewnętrznego z 2007 r.):

                                       —

                                       ile kont pozabudżetowych miała Rada w 2007 r.?

                                       —

                                       kiedy utworzono te konta i w jakim celu?

                                       —

                                       jaką podstawę prawną wykorzystuje się do tych kont? jaką sumę pokrywa każde konto?

                                       —

                                       lista wszystkich transakcji przypadających na każde konto w roku budżetowym 2007, jak również lista delegowanych urzędników zatwierdzających każdej linii budżetowej;

                           B.

                           w odniesieniu do kontroli faktur (por. zalecenie R.1 kontrolera wewnętrznego z 2007 r.):

                                       —

                                       na jakiej podstawie kontroler wewnętrzny stwierdził, że kontrola ex ante nie zadziałała w zadowalający sposób?

                                       —

                                       czy wszystkie linie budżetowe podlegają kontroli ex ante lub ex post?

                                       —

                                       ile faktur sprawdzono, jaki odsetek faktur wzięto do próbki i jaki odsetek tych faktur zawierał błędy?

                                       —

                                       czy Rada przygotowała jakiś plan działania w celu rozwiązania problemu i, jeśli tak, kiedy zostanie on wdrożony?

                           C.

                           w odniesieniu do linii budżetowej 2 2 0 2 (Koszty tłumaczeń ustnych):

                                       —

                                       powody podwojenia (między rokiem 2006 a 2007) linii budżetowej 2 2 0 2 przeznaczonej na tłumaczenia ustne,

                                       —

                                       dlaczego Rada potrzebuje przesunąć środki z tej linii do wydatków na podróże delegatów?

                                       —

                                       dlaczego Rada wykorzystała 12 672 000 EUR przeznaczone na tłumaczenia ustne na wydatki na podróże delegatów w 2006 r.?

                                       —

                                       dlaczego Rada nie zwiększyła w 2007 r. konkretnej linii budżetowej o tę samą kwotę?

                                       —

                                       jaką dokładną kwotę Rada przesunęła, w związku z rokiem budżetowym 2007, z tej linii budżetowej do linii 2 2 0 0 lub do jakiejkolwiek innej linii?

                           D.

                           w odniesieniu do linii budżetowej 2 2 0 0 (Wydatki na podróże delegacji):

                                       —

                                       podstawą prawną dla tej linii budżetowej jest po części decyzja nr 190/2003 Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, która nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym,

                                       —

                                       czy dla zachowania przejrzystości Rada mogłaby umieścić na swojej stronie internetowej i w rejestrze odniesień wszystkie swoje decyzje?

                           E.

                           w odniesieniu do linii budżetowej 3 0 0 2 (Specjalni doradcy w zakresie WPZiB/EPBiO):

                                       —

                                       jaką kwotę Rada przesunęła do tej linii budżetowej w roku 2007 i dla ilu specjalnych doradców?

               23.

               wzywa Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa do dostarczenia właściwej komisji Parlamentu najpóźniej do dnia 15 maja 2009 r.:

                           —

                           pełnej listy przesunięć budżetowych dotyczących budżetu Rady na rok 2007,

                           —

                           rocznego sprawozdania z działalności Rady za rok 2007,

                           —

                           listy stowarzyszeń, które otrzymały pieniądze w roku budżetowym 2007, wyszczególniającej kwoty otrzymane przez każde stowarzyszenie (linia budżetowa 2 2 3 7 – Inne wydatki operacyjne).

      (1)  Dz.U. L 77 z 16.3.2007.

      (2)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 286 z 10.11.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 111.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Decyzja oparta na Regulaminie Rady z dnia 22 lipca 2002 r. (Dz.U. L 230 z 28.8.2002, s. 7).

      (7)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 63 z 28.2.2004, s. 68.

      (9)  Dz.U. L 261 z 6.8.2004, s. 125.

      (10)  Dz.U. L 57 z 2.3.2000, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 27 z 30.1.2001, s. 7.

      (12)  Dz.U. L 158 z 17.6.2002, s. 66.

      (13)  Dz.U. L 88 z 31.3.2009, s. 20.

      (14)  Teksty przyjęte (P6_TA(2008)0051).

      (15)  Dz.U. L 187 z 15.7.2008, s. 21.

      (16)  Dz.U. C 102 E z 24.4.2008, s. 309.

      (17)  P6_TA(2008)0581, ust. 21.


title: 2007/206/WE: Decyzja Komisji z dnia 29 marca 2007 r. dotycząca rozpoczęcia działalności przez Regionalny Komitet Doradczy ds. Floty Pełnomorskiej/Floty Dalekomorskiej w ramach wspólnej polityki rybackiej

text:
               31.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 91/52

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 29 marca 2007 r.
   dotycząca rozpoczęcia działalności przez Regionalny Komitet Doradczy ds. Floty Pełnomorskiej/Floty Dalekomorskiej w ramach wspólnej polityki rybackiej
   (2007/206/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 2004/585/WE z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiającą regionalne komitety doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jej art. 3 ust. 3,
   uwzględniając zalecenie złożone dnia 7 listopada 2006 r. przez Hiszpanię w imieniu Danii, Niemiec, Estonii, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włoch, Litwy, Niderlandów, Polski, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (2) i decyzja 2004/585/WE stanowią ramy dla utworzenia i działalności regionalnych komitetów doradczych.

               (2)

               Artykuł 2 decyzji 2004/585/WE ustanawia regionalny komitet doradczy obejmujący flotę pełnomorską/flotę dalekomorską na wszystkich wodach niebędących wodami terytorialnymi WE.

               (3)

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2004/585/WE przedstawiciele sektora gospodarki rybnej i pozostałych grup interesów przedłożyły Danii, Niemcom, Estonii, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włochom, Litwie, Niderlandom, Polsce, Portugalii i Zjednoczonemu Królestwu wniosek dotyczący działalności tego regionalnego komitetu doradczego.

               (4)

               Zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 decyzji 2004/585/WE zainteresowane państwa członkowskie zdecydowały, czy wniosek dotyczący Regionalnego Komitetu Doradczego ds. Floty Pełnomorskiej/Floty Dalekomorskiej jest zgodny z przepisami ustanowionymi w tej decyzji. Dnia 7 listopada 2006 r. zainteresowane państwa członkowskie przekazały Komisji zalecenie dotyczące tego regionalnego komitetu doradczego.

               (5)

               Komisja oceniła złożony przez zainteresowane strony wniosek oraz zalecenie w świetle decyzji 2004/585/WE oraz celów i zasad wspólnej polityki rybackiej i uznaje, że Regionalny Komitet Doradczy ds. Floty Pełnomorskiej/Floty Dalekomorskiej może rozpocząć działalność,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Regionalny Komitet Doradczy ds. Floty Pełnomorskiej/Floty Dalekomorskiej ustanowiony na mocy art. 2 ust. 1 lit. g) decyzji 2004/585/WE rozpoczyna działalność z dniem 30 marca 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 marca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Joe BORG

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 256 z 3.8.2004, str. 17.

      (2)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.


title: 2013/708/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/004 ES/Comunidad Valenciana building materials z Hiszpanii)

text:
               4.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/33

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 20 listopada 2013 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/004 ES/Comunidad Valenciana building materials z Hiszpanii)
   (2013/708/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 milionów EUR.

               (3)

               W dniu 22 maja 2013 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 140 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 23 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych”) w regionie Wspólnoty Walenckiej (ES52) objętym klasyfikacją NUTS 2 i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 17 lipca 2013 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 840 000 EUR.

               (4)

               W związku z powyższym należy uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na potrzeby złożonego przez Hiszpanię wniosku,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 840 000 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 20 listopada 2013 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         V. LEŠKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.