title: Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0018

Dziennik Urzędowy L 008 , 14/01/2003 P. 0018 - 0021

		Decyzja Radyz dnia 19 grudnia 2002 r.dotycząca zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych(2003/18/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony [1], przewiduje niektóre wzajemne koncesje handlowe na niektóre produkty rolne.(2) Artykuł 21 ust. 5 Układu Europejskiego przewiduje, że Wspólnota i Rumunia mają zbadać, produkt po produkcie i na usystematyzowanej i wzajemnej podstawie, możliwość wzajemnego przyznawania dalszych koncesji.(3) Pierwsze poprawki do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Rumunią zostały przewidziane w Protokole dostosowującym aspekty handlowe Układu Europejskiego, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego, zatwierdzonym decyzją Rady 98/626/WE [2].(4) Poprawki do ustaleń preferencyjnych zostały również przewidziane w wyniku negocjacji, mających na celu liberalizację handlu produktami rolnymi, zakończonych w 2000 r. Ze strony Wspólnoty zostały one wprowadzone w życie od dnia 1 lipca 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2435/2000 z dnia 17 października 2000 r. ustanawiającym niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Rumunią [3]. To drugie dostosowanie ustaleń preferencyjnych nie zostało jeszcze włączone do Układu Europejskiego w formie Protokołu dodatkowego.(5) Negocjacje dotyczące dalszych poprawek do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Rumunią zakończono w dniu 18 czerwca 2002 r.(6) Nowy protokół do Układu Europejskiego, dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony (zwany dalej Protokołem), powinien zostać zatwierdzony, w celu ujednolicenia wszystkich koncesji w handlu produktami rolnymi między obiema stronami, w tym wyników negocjacji zakończonych w 2000 r. i w 2002 r.(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być stosowane w porządku chronologicznym według daty zgłoszenia celnego. Dlatego też niektórymi kontyngentami taryfowymi na podstawie niniejszej decyzji zarządzać należy zgodnie z tymi zasadami.(8) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [5].(9) W wyniku wymienionych wyżej negocjacji, rozporządzenie (WE) nr 2435/2000 zostało zastąpione i dlatego też powinno zostać uchylone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych, zostaje zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Artykuł 21. Niniejszym Przewodniczący Rady zostaje upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Protokołu, w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.2. Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty dokonuje notyfikacji o zatwierdzeniu przewidzianym w art. 3 Protokołu.Artykuł 31. Po wejściu w życie niniejszej decyzji, ustalenia przewidziane w załącznikach do Protokołu załączonego do niniejszej decyzji zastępują te określone w załącznikach XI i XII, oraz określone w art. 21 ust. 2 i 4, ze zmianami, Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony.2. Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania przepisów Protokołu, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.Artykuł 41. Numery porządkowe przypisane kontyngentom taryfowym w Załączniku do niniejszej decyzji mogą zostać zmienione przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2. Kontyngenty taryfowe o numerach porządkowych powyżej 09.5100, zarządzane są przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia(EWG) nr 2454/93.2. Ilości towarów podlegających kontyngentom taryfowym i dopuszczonych do swobodnego obrotu począwszy od dnia 1 lipca 2002 r. na podstawie koncesji przewidzianych w załączniku A b) do rozporządzenia (WE) nr 2435/2000 zostają w pełni zaliczone na poczet ilości przewidzianych w czwartej kolumnie załącznika A b) do załączonego Protokołu, z wyjątkiem ilości, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane przed dniem 1 lipca 2002 r.Artykuł 51. Komisja wspierana jest przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [6] lub, gdzie właściwe, przez komitet ustanowiony odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.2. W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrznyArtykuł 6Rozporządzenie (WE) nr 2435/2000 traci moc z chwilą wejścia w życie Protokołu.Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 2002 r.W imieniu RadyL. EspersenPrzewodniczący[1] Dz.U. L 357 z 31.12.1994, str. 2.[2] Dz.U. L 301 z 11.11.1998, str. 1.[3] Dz.U. L 280 z 4.11.2000, str. 17.[4] Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 (Dz.U. L 68 z 12.3.2002, str. 11).[5] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.[6] Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 21.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKNumery porządkowe dla wspólnotowych kontygentów taryfowych na produkty pochodzące z Rumunii(określone w art. 4)Nr porządkowy kontyngentu | Kod CN | Wyszczególnienie |09.4598 09.4537 | 0102900501029021010290290102904101029049 | Bydło żywe o wadze żywej nieprzekraczającej 80 kg Bydło żywe o wadze żywej przekraczającej 80 kg, ale nieprzekraczającej 300 kg |09.4563 | ex010290 | Jałówki i krowy nieprzeznaczone na ubój następujących ras górskich: szara, brązowa, żółta, Simmental nakrapiana i Pinzgau |09.4753 | 02010202 | Mięso wołowe świeże, chłodzone lub mrożone: |09.4756 | ex0203 | Mięso ze świń domowych, świeże, chłodzone lub mrożone: |09.4765 | 020610950206299102102002109951 | Świeża lub mrożona jadalna wołowa przepona gruba i cienka Mrożona jadalna wołowa przepona gruba i cienka Wołowina, solona, w solance, suszona lub wędzona Wołowa przepona gruba i cienka |09.5855 | 0207 | Mięso i jadalne podroby drobiowe z pozycji 0105 |09.4758 | 0406 | Sery i twarogi |09.6101 | 07020000 | Pomidory |09.6103 | 07031019 | Cebule, różne od sadzonek |09.6105 | ex080410000704901007049090 | Kalafior, brokuły włoskie, od dnia 15 kwietnia do dnia 30 listopada Kapusta biała i czerwona Pozostałe |09.6107 | ex07070005 | Ogórki, od dnia 1 listopada do dnia 15 maja |09.5611 | ex07070005 | Ogórki, od dnia 16 maja do dnia 31 października |09.6109 | 07082000 | Fasola |09.6111 | 07096010 | Papryka słodka |09.6113 | 071021000710220007102900 | Groch, mrożony Fasola, mrożona Inne warzywa strączkowe, mrożone |09.4726 | 071151002003102020031030 | Grzyby z rodzaju pieczarek |09.6119 | 080810200808105008081090 | Jabłka, inne niż jabłka cydrowe |09.6121 | 08091000 | Morele |09.6123 | 08094005 | Śliwki |09.6125 | 08101000 | Truskawki |09.6131 | 081310000813200008133000 | Morele, suszone Śliwki, suszone Jabłka, suszone |09.4766 | 1001 | Pszenica i mieszanka żyta z pszenicą (meslin) |09.5871 | 10051090 | Kukurydza, inna niż hybrydy siewne |09.4767 | 10059000 | Kukurydza, nie przeznaczona do siewu |09.5872 | 110111031111032060 | Pszenica i mieszanka żyta z pszenicą (meslin) Kasza lub mąka z pszenicy Granulki pszeniczne |09.5873 | 1107 | Słód |09.6133 | 120929801209999112099999 | Inne nasiona, owoce i zarodniki |09.6137 | 1512119115121991 | Olej z ziaren słonecznika |09.4751 | 1601009116010099 | Kiełbasy, inne niż wątrobiane |09.6139 | 160231160232160239 | Mięso drobiowe przetworzone lub zakonserwowane |09.4752 | 1602411016024210160249111602491316024915160249191602493016024950 | Zakonserwowane mięso ze świń domowych |09.4768 | 160250 | Inne przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby bydlęce |09.6141 | 20011000200190602001907020019075200190852001909320019096 | Ogórki i korniszony Inne konserwowane owoce i warzywa |09.6143 | 20029031200290392002909120029099 | Pomidory konserwowane |09.5545 | 2003102020031030 | Grzyby z rodzaju pieczarek |09.6145 | 20054000 | Groszek zielony |09.5723 | 200710992007991020079998 | Inne przetwory homogenizowane Przecier i pasta ze śliwek Inne przetwory |09.6149 | 24011060240110702401206024012070 | Wyroby tytoniowe |--------------------------------------------------


title: 2009/816/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 19 października 2009 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 291/24

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 19 października 2009 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2009/816/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając zgodę Rady, zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i państw członkowskich w dniu 9 grudnia 2008 r. zgodnie z decyzją Rady 2009/173/WE (2).

               (2)

               Do czasu wejścia protokołu w życie stosuje się go tymczasowo od dnia 1 stycznia 2007 r.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz państw członkowskich zatwierdza się Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
   Tekst protokołu stanowi załącznik do niniejszej decyzji (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich składa powiadomienie przewidziane w art. 3 protokołu. Przewodniczący Komisji równocześnie składa takie powiadomienie w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 19 października 2009 r.

            W imieniu Rady

         E. ERLANDSSON

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lipca 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 62 z 6.3.2009, s. 7.

      (3)  Dz.U. L 62 z 6.3.2009, s. 9.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470–790 MHz w Unii

text:
               25.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 138/131

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2017/899
   z dnia 17 maja 2017 r.
   w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470–790 MHz w Unii
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   po konsultacji z Komitetem Regionów,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W ramach ustanowionego na mocy decyzji nr 243/2012/UE (3) wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego („RSPP”) Parlament Europejski i Rada sformułowały następujące cele: określenie do roku 2015 przedziału widma radiowego wynoszącego co najmniej 1 200 MHz odpowiedniego do celów bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej w Unii, wspomaganie dalszego rozwoju nowatorskich usług radiodyfuzyjnych poprzez zapewnienie odpowiednich zasobów widma dla dostarczania takich usług drogą satelitarną i naziemną – jeżeli istnieje wyraźna uzasadniona potrzeba – oraz zapewnienie odpowiednich zasobów dla realizacji programów i imprez specjalnych („PMSE”).

               (2)

               W swoim komunikacie z dnia 6 maja 2015 r. zatytułowanym „Strategia jednolitego rynku cyfrowego Europy” Komisja uwypukliła znaczenie zakresu częstotliwości 694–790 MHz („pasmo700 MHz”) dla zapewnienia świadczenia usług szerokopasmowych na obszarach wiejskich, aby zapewnić dostęp i łączność, oraz podkreśliła potrzebę skoordynowanego uwolnienia tego zakresu, przy jednoczesnym dostosowaniu się do specyficznych potrzeb dystrybucji usług radiodyfuzyjnych. Zmniejszanie przepaści cyfrowej, pod względem zarówno pokrycia, jak i wiedzy, jest istotnym czynnikiem, który musi mieć charakter priorytetowy, tak aby nie tworzyć nowych przepaści, gdy użytkownicy zaczynają korzystać z nowych technologii.

               (3)

               Skuteczne zarządzanie widmem jest warunkiem przejścia na technologię 5G w skali przemysłowej, dzięki któremu Unia stałaby się głównym ośrodkiem innowacyjności i które stworzyłoby środowisko sprzyjające rozwojowi sieci i usług łączności elektronicznej, zapewniając w ten sposób maksymalizację potencjału wzrostowego gospodarki cyfrowej. Gospodarka unijna będzie w coraz większym stopniu opierać się na społeczeństwie cyfrowym, co wymaga wszechobecnego zasięgu sieci, aby rozwijać usługi związane z internetem rzeczy, handlem elektronicznym oraz europejskimi usługami przetwarzania w chmurze, a także by w całej Unii czerpać pełne korzyści z czwartej rewolucji przemysłowej.

               (4)

               Pasmo 700 MHz oferuje szansę na globalnie zharmonizowany i skoordynowany zasób widma radiowego na potrzeby bezprzewodowych usług szerokopasmowych oferujących korzyści skali. Powinno to umożliwić na obszarach miejskich, wiejskich lub oddalonych rozwój nowych innowacyjnych usług cyfrowych, takich jak e-zdrowie i m-zdrowie, przy wykorzystaniu telefonów komórkowych, urządzeń do monitorowania pacjentów i innych urządzeń bezprzewodowych, a także inteligentnych sieci energetycznych.

               (5)

               W swojej rezolucji z dnia 19 stycznia 2016 r. zatytułowanej „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym” Parlament Europejski przypominał państwom członkowskim o ich zobowiązaniu do pełnego wdrożenia rozwiązań zapewniających minimalną docelową przepustowość na poziomie co najmniej 30 Mb/s do 2020 r., podkreślał, że zasoby widma radiowego mają kluczowe znaczenie dla wewnętrznego rynku bezprzewodowych połączeń szerokopasmowych, jak również radiodyfuzyjnych, i mają zasadnicze znaczenie dla przyszłej konkurencyjności Unii, a także wzywał do opracowania w pierwszej kolejności zharmonizowanych i wspierających konkurencję ram dotyczących przeznaczenia częstotliwości i skutecznego zarządzania widmem.

               (6)

               Widmo jest dobrem publicznym. Jest, w zakresie częstotliwości 470–790 MHz, cennym dobrem dla opłacalnego wprowadzania sieci bezprzewodowych o powszechnym zasięgu, zarówno wewnątrz budynków jak i poza nimi. Widmo to jest obecnie wykorzystywane w całej Unii przez naziemną telewizję cyfrową (DTT) i bezprzewodowe urządzenia PMSE do transmisji sygnałów akustycznych. Jest ono zatem niezbędnym warunkiem rozpowszechniania i dostępu do treści kulturalnych, informacji i idei. Wspiera ono, równolegle do nowych form dystrybucji, rozwój sektorów: medialnego, twórczego, kulturalnego i badawczego, które w ogromnej mierze uzależnione są od tego w bezprzewodowym dostarczaniu treści użytkownikom końcowym.

               (7)

               Przydział zakresu częstotliwości pasma 700 MHz powinien zostać zorganizowany w sposób sprzyjający konkurencji i przeprowadzony w sposób, który nie zakłóca istniejącej konkurencji.

               (8)

               W regionie 1, obejmującym Unię, regulamin radiokomunikacyjny Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego przyjęty w 2015 r. podczas Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej zapewnia przeznaczenie zakresu częstotliwości pasma 700 MHz dla służby radiodyfuzyjnej i służby ruchomej (z wyjątkiem ruchomej łączności lotniczej) na równych prawach pierwszej ważności. Zakres częstotliwości 470–694 MHz („poniżej pasma 700 MHz”) pozostaje przeznaczony wyłącznie dla służby radiodyfuzyjnej na prawach pierwszej ważności, a dla użytkowania bezprzewodowych urządzeń PMSE do transmisji sygnałów akustycznych – na prawach drugiej ważności.

               (9)

               Gwałtowny wzrost ruchu w bezprzewodowych sieciach szerokopasmowych oraz wzrastające gospodarcze, przemysłowe i społeczne znaczenie gospodarki cyfrowej sprawiają, że zwiększenie pojemności sieci bezprzewodowych jest koniecznością. Widmo w paśmie częstotliwości 700 MHz oferuje nie tylko dodatkową przepustowość oraz powszechny zasięg, w szczególności na obszarach nieopłacalnych ekonomicznie, wiejskich, górskich oraz wyspiarskich, a także innych trudno dostępnych, we wcześniej ustalonych krajowych obszarach priorytetowych, w tym wzdłuż głównych naziemnych szlaków transportowych oraz do użytku w budynkach i w szerokim zakresie łączności automatycznej. W tym kontekście spójne i skoordynowane środki służące zapewnieniu w całej Unii zasięgu bezprzewodowego sygnału naziemnego o wysokiej jakości, bazujące na najlepszych praktykach krajowych w odniesieniu do obowiązków operatorów w ramach udzielonych im licencji, powinny zmierzać do osiągnięcia celu programu RSPP, który przewiduje, że wszyscy obywatele w całej Unii powinni do 2020 r. uzyskać dostęp, zarówno w budynkach, jak i poza nimi, do najszybszych połączeń szerokopasmowych, o prędkości nie mniejszej niż 30 Mb/s, a także powinien zmierzać do osiągnięcia ambitnej wizji społeczeństw gigabitowych w Unii. Takie środki będą wspierać nowatorskie usługi cyfrowe, zapewniając długoterminowe korzyści społeczno-ekonomiczne.

               (10)

               Technologia 5G wywrze znaczny wpływ nie tylko na sektor cyfrowy, ale i na całą gospodarkę. Szczególnie na tle powolnego wdrażania technologii 4G i powiązanych z nią usług pomyślne uruchomienie 5G w Unii będzie miało kluczowe znaczenie dla rozwoju gospodarczego oraz dla konkurencyjności i produktywności gospodarki unijnej. Unia musi zatem przejąć inicjatywę poprzez zapewnienie odpowiednich zasobów widma wystarczających do udanego uruchomienia i rozwoju technologii 5G. Ponadto przy udzielaniu zezwoleń na wykorzystywanie zakresu częstotliwości pasma700 MHz państwa członkowskie powinny uwzględnić możliwość zapewnienia, by wirtualni operatorzy sieci komórkowej byli w stanie zwiększyć swój zasięg geograficzny. Na wniosek państwa członkowskiego Komisja powinna ułatwiać, tam gdzie jest to wykonalne, organizację połączonych aukcji, przyczyniając się w ten sposób do tworzenia struktur paneuropejskich.

               (11)

               Współkorzystanie z widma w danym wspólnym paśmie częstotliwości na potrzeby dwukierunkowych bezprzewodowych rozległych sieci szerokopasmowych (łącza „w górę” i „w dół”) i do celów jednokierunkowej radiodyfuzji sygnału telewizyjnego lub bezprzewodowej transmisji sygnałów akustycznych przez urządzenia PMSE jest trudne technicznie, gdy obszary ich zasięgu pokrywają się lub są położone blisko siebie. Znaczyłoby to, że udostępnienie zakresu częstotliwości pasma 700 MHz do celów bezprzewodowych dwukierunkowych naziemnych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej odebrałoby część zasobów widma użytkownikom DTT i bezprzewodowych urządzeń PMSE do transmisji sygnałów akustycznych. Sektory DTT i PMSE wymagają zatem długoterminowej przewidywalności przepisów dotyczących dostępności wystarczających zasobów widma, tak by mogły one zapewnić stabilną realizację i rozwijanie takich usług, w szczególności dla odbiorców bezpłatnej telewizji, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego otoczenia inwestycyjnego, a także osiągnięcia celów krajowej i unijnej polityki audiowizualnej, takich jak spójność społeczna, pluralizm mediów i różnorodność kulturowa. Możliwe jest, że konieczne będą odpowiednie środki na szczeblu unijnym i krajowym, aby zapewnić dodatkowe zasoby widma na potrzeby bezprzewodowych urządzeń PMSE do transmisji sygnałów akustycznych poza obecnym zakresem częstotliwości 470–790 MHz.

               (12)

               W sprawozdaniu przedłożonym Komisji Pascal Lamy, przewodniczący grupy wysokiego szczebla ds. przyszłego stosowania zakresu ultrawysokiej częstotliwości (zwanej dalej „470–790 MHz”), zalecił udostępnienie do 2020 r (z tolerancją +/- dwa lata) zakresu częstotliwości pasma 700 MHz do celów bezprzewodowych usług szerokopasmowych. Takie uwolnienie pomogłoby w osiągnięciu celu, którym jest długoterminowa przewidywalność regulacyjna dla DTT poprzez udostępnienie zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz w okresie do roku 2030, choć wymagałoby to przeprowadzenia przeglądu do roku 2025.

               (13)

               Z kolei Grupa ds. Polityki Widma Radiowego w swojej opinii na temat długoterminowej strategii przyszłego zastosowania zakresu ultrawysokiej częstotliwości („470–790 MHz”) w Unii Europejskiej z dnia 19 lutego 2015 r. zaleciła przyjęcie skoordynowanego podejścia unijnego w celu faktycznego udostępnienia pasma 700 MHz do celów bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej do końca roku 2020, zauważając, że państwa członkowskie są w stanie podjąć, z należycie uzasadnionych powodów, decyzję o odroczeniu udostępnienia tego zakresu na okres maksymalnie dwóch lat. Ponadto należy zapewnić do roku 2030 utrzymanie dostępności zakresu poniżej pasma 700 MHz do celów świadczenia usług radiodyfuzyjnych.

               (14)

               Niektóre państwa członkowskie rozpoczęły już albo nawet ukończyły proces krajowego wydawania zezwoleń dla zakresu częstotliwości pasma 700 MHz dla usług dwukierunkowej naziemnej bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej. Skoordynowana koncepcja jest niezbędna w odniesieniu do przyszłego wykorzystywania zakresu częstotliwości pasma 700 MHz, która zapewniłaby również przewidywalność regulacyjną, równoważyłaby różnice pomiędzy państwami członkowskimi z celami jednolitego rynku cyfrowego i wspierałaby wiodącą europejską pozycję w odniesieniu do międzynarodowego rozwoju technologii. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć obowiązek zmiany przeznaczenia zakresu częstotliwości pasma 700 MHz w odpowiednim terminie, z poszanowaniem prawa unijnego i krajowego.

               (15)

               Państwa członkowskie powinny mieć możliwość odroczenia, z należycie uzasadnionych powodów, dopuszczenia do korzystania z zakresu częstotliwości pasma 700 MHz na potrzeby systemów naziemnych umożliwiających dostarczanie bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej o maksymalnie dwa lata w stosunku do wspólnego unijnego terminu wyznaczonego na rok 2020. Przyczynami takiego odroczenia mogą być wyłącznie: nierozwiązane problemy dotyczące koordynacji transgranicznej, skutkujące szkodliwymi zakłóceniami; potrzeba zapewnienia i złożoność zapewnienia technicznej migracji dużej liczby ludności do zaawansowanych standardów nadawania; fakt, że koszty finansowe migracji przewyższają oczekiwane przychody wynikające z przyjętych procedur rozdysponowania zakresów częstotliwości, lub siła wyższa. Państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu minimalizacji szkodliwych zakłóceń w państwach członkowskich, których dotykałyby skutki takich zakłóceń. Jeżeli państwa członkowskie odraczają dopuszczenie do korzystania z pasma 700 MHz, informują o tym odpowiednio pozostałe państwa członkowskie i Komisję oraz ujmują wspomniane należycie uzasadnione względy w swoich krajowych planach działania. Takie państwa członkowskie oraz każde państwo członkowskie, którego dotykają skutki tego odroczenia, powinny współpracować ze sobą, aby koordynować proces uwalniania zakresu częstotliwości pasma 700 MHz oraz ująć informacje o takiej koordynacji w swoich krajowych planach działania.

               (16)

               Wykorzystanie zakresu częstotliwości pasma 700 MHz dla innych zastosowań w państwach trzecich, o ile jest zgodne z porozumieniami międzynarodowymi lub też odbywa się na terytoriach krajowych będących poza faktyczną kontrolą władz danego państwa członkowskiego, może ograniczać możliwości korzystania z zakresu częstotliwości pasma 700 MHz do celów naziemnych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej w niektórych państwach członkowskich. W tych przypadkach nie byłoby możliwe spełnienie przez te państwa członkowskie wspólnego harmonogramu ustalonego na poziomie unijnym. Państwa członkowskie dotknięte tym problemem powinny podjąć wszelkie konieczne środki w celu zminimalizowania czasu trwania i zasięgu terytorialnego tych ograniczeń, a w razie konieczności wystąpić o pomoc Unii na podstawie art. 10 ust. 2 decyzji nr 243/2012/UE. Powinny one również powiadomić Komisję o wystąpieniu takich ograniczeń zgodnie z art. 6 ust. 2 i art. 7 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 676/2002/WE (4); informacje takie powinny być publikowane zgodnie z art. 5 decyzji nr 676/2002/WE.

               (17)

               Niniejsza decyzja nie powinna naruszać środków podejmowanych na szczeblu krajowym, zgodnie z prawem unijnym, służących realizacji celów dotyczących interesów ogólnych, odnoszących się do prawa państw członkowskich do organizowania i wykorzystywania własnego widma do celów zachowania porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego oraz obronności.

               (18)

               Wykorzystanie zakresu częstotliwości pasma 700 MHz do celów naziemnych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej powinno jak najszybciej zostać objęte elastycznym systemem zezwoleń. Powinno się przy tym uwzględnić możliwość obrotu prawami użytkowania widma i podnajmu tych praw przez ich właścicieli w kontekście stosowania przepisów art. 9, 9a i 9b dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5), biorąc pod uwagę obowiązek wspierania skutecznej konkurencji bez zakłóceń na rynku wewnętrznym usług łączności elektronicznej zgodnie z art. 5 decyzji nr 243/2012/UE. Podczas przeprowadzania odpowiednich ocen przy licencjonowaniu korzystania z widma państwa członkowskie powinny uwzględnić okres obowiązywania licencji, plan biznesowy operatorów oraz jego wkład w osiąganie celów agendy cyfrowej oraz promowanie innowacyjnych usług cyfrowych i długoterminowe korzyści społeczno-gospodarcze.

               (19)

               Istotne jest osiągnięcie długoterminowej przewidywalności regulacyjnej dla DTT w odniesieniu do dostępu do zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz, przy uwzględnieniu ustaleń Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej z 2015 r. Zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2002/21/WE państwa członkowskie powinny, gdy tylko to możliwe, stosować elastyczne podejście i mieć możliwość dopuszczenia wprowadzania alternatywnych zastosowań naziemnych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej w zakresie częstotliwości poniżej pasma 700 MHz, odpowiednio do potrzeb krajowych w zakresie dystrybucji usług radiodyfuzyjnych, w tym innowacyjnych inicjatyw zorientowanych na użytkowników. Takie alternatywne zastosowania powinny zagwarantować radiodyfuzji jako głównemu użytkownikowi stały dostęp do zasobów widma, w zależności od potrzeb krajowych. W tym względzie państwa członkowskie powinny promować współpracę między nadawcami, operatorami sieci radiodyfuzyjnych i operatorami łączności ruchomej, aby ułatwiać konwergencję platform audiowizualnych i internetowych oraz wspólne wykorzystywanie widma. Zezwalając na korzystanie z zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz do celów naziemnych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej, państwa członkowskie powinny zapewnić, by takie użytkowanie nie powodowało szkodliwych zakłóceń w cyfrowej naziemnej radiodyfuzji w sąsiednich państwach członkowskich, zgodnie z porozumieniem zawartym na Regionalnej Konferencji Radiokomunikacyjnej w 2006 r.

               (20)

               Państwa członkowskie powinny przyjąć spójne krajowe plany działania ułatwiające wykorzystanie zakresu częstotliwości pasma 700 MHz do celów naziemnych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej, a jednocześnie zapewnić ciągłość telewizyjnych usług nadawczych, które zwalniają ten zakres. Po przyjęciu takich narodowych planów działania państwa członkowskie powinny je udostępnić w przejrzysty sposób w ramach Unii. Narodowe plany powinny zawierać zakres działań i harmonogram zmian przeznaczenia częstotliwości, opis koniecznej modernizacji sieci i urządzeń użytkowników końcowych, współistnienia urządzeń radiowych i nieradiowych, obowiązujące i nowo wprowadzane systemy udzielania zezwoleń, mechanizmy zapobiegające szkodliwym zakłóceniom użytkowników widma w pasmach sąsiednich oraz informacje o możliwości uzyskania rekompensaty za koszty migracji w przypadku wystąpienia takich kosztów, w celu m.in. uniknięcia kosztów dla odbiorców końcowych lub nadawców. W przypadku państw, które pragną utrzymać DTT, w narodowych planach działania należy rozważyć wariant ułatwienia modernizacji urządzeń nadawczych w celu dostosowania ich do technologii bardziej efektywnie gospodarujących widmem, takich jak zaawansowane formaty wideo (np. HEVC) bądź technologii przesyłu sygnału (np. DVB-T2).

               (21)

               Zakres i mechanizm ewentualnej rekompensaty za przejście na nowy sposób użytkowania widma, w szczególności w odniesieniu do użytkowników końcowych, należy przeanalizować w myśl obowiązujących przepisów krajowych, zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), zakres ten i mechanizm powinny być zgodne z art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, aby np. ułatwiać przejście na technologie efektywniej gospodarujące zasobami widma. Na wniosek państwa członkowskiego Komisja powinna mieć możliwość udzielenia państwom członkowskim wytycznych w celu ułatwienia przejścia na nowy sposób użytkowania widma.

               (22)

               Komisja powinna, we współpracy z państwami członkowskimi, składać sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z postępów w wykorzystaniu zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz w celu zapewnienia efektywnego wykorzystania widma zgodnie z mającym zastosowanie prawem unijnymi. Komisja powinna uwzględniać społeczne, gospodarcze, kulturowe i międzynarodowe aspekty wykorzystywania zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz, dalszy rozwój technologiczny, zmiany w zachowaniu konsumentów i wymogi dotyczące łączności w celu wspierania wzrostu i innowacji w Unii.

               (23)

               Ponieważ cel niniejszej decyzji, a mianowicie zapewnienie skoordynowanego podejścia do użytkowania zakresu częstotliwości 470–790 MHz w Unii zgodnie ze wspólnymi celami, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez poszczególne państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego rozmiary i skutki możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zapisaną w tym samym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Do dnia 30 czerwca 2020 r. państwa członkowskie dopuszczają do korzystania z zakresu częstotliwości 694–790 MHz („pasmo 700 MHz”) na potrzeby naziemnych systemów zdolnych do zapewniania usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej wyłącznie zgodnie ze zharmonizowanymi warunkami technicznymi ustanowionymi przez Komisję zgodnie z art. 4 decyzji nr 676/2002/WE.
   Państwa członkowskie mogą jednak odroczyć dopuszczenie do korzystania z zakresu częstotliwości pasma 700 MHz na okres maksymalnie dwóch lat z należycie uzasadnionych powodów określonych w załączniku do niniejszej decyzji. W przypadku odroczenia dane państwo członkowskie informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i Komisję oraz uwzględnia te należycie uzasadnione powody w krajowym planie działania przyjętym zgodnie z art. 5 niniejszej decyzji. W celu dopuszczenia takiego wykorzystania, w razie konieczności państwa członkowskie przeprowadzą procedury wydawania zezwoleń lub wprowadzą zmiany w obowiązujących prawach do użytkowania określonego zakresu częstotliwości zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE.
   Państwo członkowskie, które odracza dopuszczenie do korzystania z zakresu częstotliwości pasma700 MH zgodnie z akapitem drugim oraz państwa członkowskie, których dotykają skutki tego odroczenia, współpracują ze sobą, aby koordynować proces uwalniania zakresu częstotliwości pasma700 MH do celów usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej oraz podają informacje o takiej koordynacji w krajowych planach działania przyjętych zgodnie z art. 5.
   2.   Aby dopuścić do korzystania z zakresu częstotliwości pasma 700 MHz zgodnie z ust. 1, państwa członkowskie do dnia 31 grudnia 2017 r. zawierają wszelkie niezbędne umowy o transgranicznej koordynacji częstotliwości w Unii.
   3.   Państwa członkowskie nie są zobowiązane do przestrzegania przepisów ustanowionych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do obszarów geograficznych, na których kwestia koordynacji z krajami trzecimi nie została rozstrzygnięta, pod warunkiem że dokładają one wszelkich możliwych starań w celu zminimalizowania czasu trwania i zasięgu terytorialnego takich nierozstrzygniętych kwestii z zakresu koordynacji i zdają Komisji relację z wyników swoich działań do czasu rozstrzygnięcia kwestii związanych z koordynacją.
   Akapit pierwszy ma zastosowanie do problemów z koordynacją widma w Republice Cypryjskiej wynikających z faktu, że rząd Cypru nie ma możliwości sprawowania faktycznej kontroli nad częścią terytorium państwa.
   4.   Niniejsza decyzja nie narusza uprawnień państw członkowskich do organizowania i wykorzystywania własnych zasobów widma do celów związanych z zachowaniem porządku publicznego, bezpieczeństwem publicznym oraz obronnością.
   Artykuł 2
   Przyznając prawa użytkowania zakresu częstotliwości pasma 700 MHz na potrzeby naziemnych systemów zdolnych do zapewniania usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej, państwa członkowskie dopuszczą przenoszenie lub dzierżawę tych praw zgodnie z otwartymi i przejrzystymi procedurami zgodnie z mającym zastosowanie prawem unijnym.
   Artykuł 3
   1.   W przypadku gdy państwa członkowskie zezwalają na użytkowanie lub zmieniają istniejące prawa do użytkowania zakresu częstotliwości pasma 700 MHz, uwzględniają one we właściwy sposób konieczność osiągnięcia docelowej prędkości oraz celów jakościowych określonych w art. 6 ust. 1 decyzji nr 243/2012/UE, w tym zasięgu, we wcześniej ustalonych krajowych obszarach priorytetowych, takich jak obszary wzdłuż głównych naziemnych szlaków transportowych, aby zastosowania bezprzewodowe i wiodąca pozycja Europy w dziedzinie nowych usług cyfrowych mogły skutecznie przyczynić się do wzrostu gospodarczego Unii. Środki tego rodzaju mogą obejmować warunki ułatwiające dzielenie się infrastrukturą sieciową lub zasobami widma lub zachęcające do takiego dzielenia się, zgodnie z prawem unijnym.
   2.   W wykonaniu ust. 1 państwa członkowskie oceniają potrzebę dołączenia do praw użytkowania zakresu częstotliwości w paśmie 700 MHz warunków i, w odpowiednich przypadkach, konsultują się w tym zakresie z właściwymi zainteresowanymi stronami.
   Artykuł 4
   Państwa członkowskie zapewniają dostępność, co najmniej do 2030 r., zakresu częstotliwości 470–694 („poniżej pasma700 MHz”) do celów świadczenia naziemnego usług radiodyfuzyjnych, w tym telewizji bezpłatnej, i na potrzeby bezprzewodowych urządzeń PMSE do transmisji sygnałów akustycznych, w zależności od potrzeb krajowych, uwzględniając zasadę neutralności technologicznej. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie inne użytkowanie zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz na ich terytorium było zgodne z krajowymi potrzebami nadawczymi danego państwa członkowskiego i nie powodowało szkodliwych zakłóceń naziemnych usług radiodyfuzyjnych w sąsiednim państwie członkowskim ani też nie powodowało powstawania żądań ochrony przed wpływem takiego użytkowania. Tego rodzaju użytkowanie nie ma wpływu na obowiązki wypływające z porozumień międzynarodowych, takich jak umowy o transgranicznej koordynacji częstotliwości.
   Artykuł 5
   1.   Państwa członkowskie jak najwcześniej, a w każdym razie nie później niż w dniu 30 czerwca 2018 r., przyjmują i ogłaszają publicznie swoje krajowe plany i harmonogramy („krajowe plany działania”), w tym działania szczegółowe, dotyczące spełnienia spoczywających na nich obowiązków z tytułu art. 1 i 4. Państwa członkowskie sporządzają te krajowe plany działania po konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami.
   2.   W celu zapewnienia, aby wykorzystanie zakresu częstotliwości pasma 700 MHz odbywało się zgodnie z art. 1 ust. 1, w odpowiednich przypadkach państwa członkowskie uwzględniają w swoich krajowych planach działania informacje dotyczące środków, w tym wszelkich środków wspierających, łagodzących skutki zbliżającej się migracji dla ogółu obywateli i dla użytkowania bezprzewodowych urządzeń PMSE do transmisji sygnałów akustycznych oraz sprzyjających terminowemu udostępnieniu na rynku wewnętrznym interoperacyjnych urządzeń telewizyjnych sieci nadawczych i odbiorników.
   Artykuł 6
   W stosownych przypadkach i zgodnie z prawem unijnym państwa członkowskie zapewniają odpowiednią rekompensatę za bezpośrednie koszty migracji lub zmiany przeznaczenia zasobów widma, zwłaszcza koszty ponoszone przez użytkowników końcowych, w szybki i w przejrzysty sposób, aby między innymi ułatwić przejście na technologie efektywniej wykorzystujące zasoby widma.
   Na wniosek danego państwa członkowskiego Komisja może udzielać mu wskazówek dotyczących takiej rekompensaty, aby ułatwić przejście na nowe sposoby wykorzystywania widma.
   Artykuł 7
   Komisja we współpracy z państwami członkowskimi składa sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z postępów w wykorzystaniu zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz w celu zapewnienia efektywnego wykorzystania widma zgodnie z mającym zastosowanie prawem unijnym. Komisja uwzględnia społeczne, gospodarcze, kulturowe i międzynarodowe aspekty wykorzystywania zakresu częstotliwości poniżej pasma 700 MHz, zgodnie z przepisami art. 1 i 4, dalszy rozwój technologiczny, zmiany w zachowaniu konsumentów oraz wymogi dotyczące łączności w celu wspierania wzrostu i innowacji w Unii.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 17 maja 2017 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         C. ABELA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 303 z 19.8.2016, s. 127.

      (2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2017 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2017 r.

      (3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego (Dz.U. L 81 z 21.3.2012, s. 7).

      (4)  Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1).

      (5)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 33).

      (6)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 21).

      ZAŁĄCZNIK
      Uzasadnione powody odroczenia dopuszczenia do korzystania z zakresu częstotliwości pasma 700 MHz na potrzeby naziemnych systemów zdolnych do zapewnienia usług bezprzewodowej szerokopasmowej łączności elektronicznej po dniu 30 czerwca 2020 r. (art. 1 ust. 1):

                  1)

                  nierozwiązane problemy dotyczące koordynacji transgranicznej skutkujące szkodliwymi zakłóceniami;

                  2)

                  potrzeba zapewnienia i złożoność zapewnienia migracji technologicznej dużej liczby ludności do zaawansowanych standardów nadawania;

                  3)

                  fakt, że koszty finansowe przejścia przewyższałyby oczekiwane przychody z procedur przyznawania;

                  4)

                  siła wyższa.


title: Decyzja Rady z dnia 5 czerwca 1998 r. w sprawie danych statystycznych stosowanych do określania formuły subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0382

Dziennik Urzędowy L 171 , 17/06/1998 P. 0033 - 0034

		Decyzja Radyz dnia 5 czerwca 1998 r.w sprawie danych statystycznych stosowanych do określania formuły subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego(98/382/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 29.2 dołączonego Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego [3],działając zgodnie z procedurą określoną w art. 106 ust. 6 Traktatu oraz w art. 42 wspomnianego Protokołu,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Europejski Bank Centralny (EBC) zostanie ustanowiony z chwilą powołania jego Zarządu.(2) Kapitał założycielski EBC, który po jego ustanowieniu stanie się kapitałem operacyjnym, wynosi 5 miliardów ECU.(3) Krajowe banki centralne są jedynymi subskrybentami i udziałowcami kapitału EBC.(4) Formuła subskrypcji kapitału EBC zostanie określona w momencie ustanowienia EBC.(5) Dane statystyczne stosowane do określenia formuły subskrypcji zostaną dostarczone przez Komisję, zgodnie z zasadami przyjętymi przez Radę.(6) W formule subskrypcji należy określić rodzaj i źródła danych, które zostaną wykorzystane, a także metodę wyliczania wag krajowych banków centralnych.(7) Dyrektywa Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [4] wprowadza procedurę przyjmowania przez Państwa Członkowskie danych o produkcie krajowym brutto w cenach rynkowych; Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że dane te są przekazywane Komisji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Dane statystyczne stosowane do określenia formuły subskrypcji kapitału EBC zostaną dostarczone przez Komisję zgodnie z zasadami określonymi w następujących artykułach.Artykuł 2Ludność i produkt krajowy brutto w cenach rynkowych, dalej określane jako "PKB cr", określa się zgodnie z Europejskim Systemem Zintegrowanych Rachunkowości Gospodarczych (ESA) w wersji używanej przy stosowaniu dyrektywy 89/130/EWG, Euratom. PKB cr oznacza PKB cr zgodnie z definicją zawartą w art. 2 niniejszej dyrektywy.Artykuł 3Dane dotyczące ludności zostaną zebrane za 1996 r. Średnia całkowitej liczby ludności w tym roku będzie obliczana zgodnie z zaleceniem ESA.Artykuł 4Dane o PKB cr zostaną zebrane z każdego roku od 1991–1995 r. Dane dotyczące PKB cr dla każdego Państwa Członkowskiego będą wyrażone w walucie krajowej w cenach bieżących.Artykuł 5Dane dotyczące ludności będą zbierane od Państw Członkowskich przez Komisję (Eurostat).Artykuł 6Dane o PKB cr za lata 1991–1995 są wynikiem zastosowania dyrektywy 89/130/EWG, Euratom.Artykuł 71. Udział Państwa Członkowskiego w ogólnej liczbie ludności Wspólnoty będzie jego udziałem w sumie ludności Państw Członkowskich, wyrażonym procentowo.2. Dane o PKB cr dla każdego roku i każdego Państwa Członkowskiego wyrażone w walucie krajowej powinny zostać przeliczone na kwoty wyrażone w ecu. Kurs walutowy wykorzystany w tym celu będzie stanowić średnią kursów walutowych dla wszystkich dni roboczych w roku. Dzienny kurs walutowy będzie kursem obliczonym przez Komisję i opublikowanym w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.3. Udział Państwa Członkowskiego w PKB cr Wspólnoty będzie jego udziałem w sumie PKB cr Państw Członkowskich przez okres pięciu lat, wyrażonym procentowo.Artykuł 8Waga krajowego banku centralnego w formule subskrypcji jest średnią arytmetyczną udziałów danego Państwa Członkowskiego w liczbie ludności oraz w PKB cr Wspólnoty.Artykuł 9Dla zapewnienia rzetelności, na różnych etapach obliczeń należy użyć wystarczającej ilości cyfr. Waga krajowych banków centralnych w formule subskrypcji będzie wyrażona z dokładnością do czterech miejsc po przecinku.Artykuł 10Dane wspomniane w niniejszej decyzji Komisja przekaże EBC zaraz po jego ustanowieniu.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 5 czerwca 1998 r.W imieniu RadyG. BrownPrzewodniczący[1] Dz.U. C 118 z 17.4.1998, str. 13.[2] Opinia wydana dnia 28 maja 1998 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Opinia wydana dnia 6 kwietnia 1998 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[4] Dz.U. L 49 z 21.2.1989, str. 26.--------------------------------------------------


title: 2011/279/UE: Decyzja Komisji z dnia 13 maja 2011 r. w sprawie przyjęcia zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/26

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 maja 2011 r.
   w sprawie przyjęcia zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny
   (2011/279/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               Rozporządzeniem (UE) nr 1036/2010 (2) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Unii zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny.

               (2)

               Po wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych Komisja kontynuowała badanie dumpingu, szkody i interesu Unii. Dochodzenie potwierdziło tymczasowe ustalenia dotyczące dumpingu wyrządzającego szkodę w odniesieniu do tego przywozu.

               (3)

               Ostateczne ustalenia i wnioski z dochodzenia przedstawiono w rozporządzeniu Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (3) („produkt objęty postępowaniem”).

         B.   ZOBOWIĄZANIE

               (4)

               W następstwie przyjęcia tymczasowych środków antydumpingowych współpracujący producent eksportujący w Bośni i Hercegowinie, Alumina d.o.o. Zvornik, wraz ze swoim przedsiębiorstwem powiązanym, AB Kauno Tiekimas filialas „Kauno Tiekimas”, z siedzibą w Kownie (Litwa), złożył ofertę zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W tej ofercie zobowiązania oba przedsiębiorstwa zobowiązały się do sprzedaży produktu objętego postępowaniem po cenach równych lub wyższych od poziomu, który usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu ustalony podczas dochodzenia.

               (5)

               Oferta przedsiębiorstw dotycząca minimalnej ceny importowej („MIP”) została oparta na wartości normalnej obliczonej dla okresu dochodzenia.

               (6)

               W ofercie zawarto również zobowiązanie do wysyłania sprzedawanego produktu objętego postępowaniem bezpośrednio z przedsiębiorstwa Alumina d.o.o. Zvornik do pierwszego niezależnego klienta w Unii, przy czym fakturę wystawi Alumina d.o.o. Zvornik pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii lub też sprzedaż ta będzie fakturowana bezpośrednio przez Kauno. Ponadto przedsiębiorstwa zaproponowały powiązanie faktur transferowych dotyczących produktu objętego postępowaniem wystawionych przez Alumina d.o.o Zvornik dla Kauno Tiekimas z fakturami odsprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii wystawionymi przez Kauno Tiekimas.

               (7)

               Oba przedsiębiorstwa zobowiązały się również regularnie dostarczać Komisji szczegółowe informacje dotyczące dokonywanej przez nie sprzedaży w Unii, co oznacza możliwość skutecznego monitorowania przez Komisję złożonego zobowiązania.

         C.   UWAGI STRON I PRZYJĘCIE ZOBOWIĄZANIA

               (8)

               Przedstawiciele przemysłu unijnego oświadczyli, że są przeciwni przyjęciu zobowiązania, w szczególności stałej MIP. Argumentowali oni, że cena zeolitu A w postaci sproszkowanej zależy od kosztu surowców, w szczególności sody kaustycznej, a także od kosztów energii, oraz że ich ceny rynkowe prawdopodobnie wzrosną. Należy tu zauważyć, że z dostępnych informacji na temat zmian kosztów produkcji, obejmujących koszt surowców i energii, wynika, że zmiany te miały charakter liniowy. Informacje uzyskane podczas dochodzenia wskazują, że ceny głównych surowców nie uległy radykalnym zmianom, z wyjątkiem ceny sody kaustycznej w połowie 2009 r.; tendencja ta została jednak odwrócona pod koniec 2009 r. i ceny wróciły do poziomu przeciętnej długoterminowej. Co więcej, energia nie jest surowcem zużywanym przy produkcji i nie mogłaby zostać powiązana z MIP. Przedstawiciele przemysłu unijnego zakwestionowali wiarygodność producenta eksportującego z Bośni i Hercegowiny oraz jego przedsiębiorstwa powiązanego w Unii z uwagi na sytuację finansową tych przedsiębiorstw. Nie dostarczono jednak konkretnych i weryfikowalnych informacji na poparcie tego stanowiska. Wiarygodność przedmiotowych przedsiębiorstw została zakwestionowana również dlatego, że, jak argumentowano, zadeklarowały one przywóz produktu objętego postępowaniem sklasyfikowanego w ramach różnych kodów CN. Należy tu zauważyć, że produkt objęty postępowaniem jest obecnie objęty kodem CN ex 2842 10 00 i że zgłoszenie celne nie jest sporządzane przez przedsiębiorstwa składające ofertę zobowiązania. Argumentowano dalej, że producent eksportujący z Bośni i Hercegowiny może sprzedawać inne produkty w Unii, zwiększając przez to ryzyko wyrównywania różnic cen tych produktów, oraz że przedsiębiorstwo powiązane w Unii może wyrównywać ceny na korzyść swoich klientów w Unii, sprzedając produkt objęty MIP. Należy tu zauważyć, że Komisja nie stwierdziła systemowego ryzyka wyrównywania cen, zwłaszcza z tego względu, że rynek zeolitu A w postaci sproszkowanej i obecni na nim klienci są wyraźnie określeni. Klienci kupujący zeolit A w postaci sproszkowanej nie kupują bowiem żadnych innych produktów wytwarzanych przez Alumina d.o.o. Zvornik, gdyż działają oni na rynkach innych niż te, na których obecni są klienci kupujący inne produkty. W związku z tym Komisja podkreśla, że będzie ściśle monitorować wszystkie strony objęte przedmiotowym zobowiązaniem. Przedstawiciele przemysłu unijnego wskazali również, że oferta zobowiązania nie została złożona w terminie przewidzianym w rozporządzeniu podstawowym. Należy jednak zauważyć, że w rzeczywistości ofertę złożono w terminie przewidzianym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Przedstawiciele przemysłu unijnego przedstawili kilka dodatkowych uwag na temat metody obliczeniowej dotyczącej MIP oraz monitorowania zobowiązania, których nie uznano jednak za istotne ani uzasadnione, jako że Komisja upewniła się, że zaproponowana MIP jest zgodna z praktyką administracyjną związaną z ofertami zobowiązania.

               (9)

               W związku z powyższym można przyjąć zobowiązanie złożone przez oba przedsiębiorstwa.

               (10)

               Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązania przez przedmiotowe przedsiębiorstwa, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od (i) przedstawienia faktury w ramach zobowiązania zawierającej przynajmniej informacje wymienione w załączniku do rozporządzenia (UE) nr 464/2011; (ii) spełnienia warunku, że przywożone towary są produkowane przez Alumina d.o.o. Zvornik, wysyłane bezpośrednio przez to przedsiębiorstwo do pierwszego niezależnego klienta w Unii oraz fakturowane na rzecz pierwszego niezależnego klienta w Unii bezpośrednio przez Alumina d.o.o. Zvornik lub Kauno Tiekimas; oraz (iii) spełnienia warunku, że zgłoszone i przedstawione do oclenia towary ściśle odpowiadają opisowi na fakturze w ramach zobowiązania. W przypadku braku takiej faktury lub jeśli nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu do oclenia, nałożone zostanie cło antydumpingowe w odpowiedniej wysokości.

               (11)

               W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania zobowiązania, w wymienionym powyżej w motywie 3 rozporządzeniu Rady poinformowano importerów, że niespełnienie warunków określonych w tym rozporządzeniu lub wycofanie przyjęcia zobowiązania przez Komisję może prowadzić do powstania długu celnego z tytułu odpowiednich transakcji.

               (12)

               W przypadku naruszenia zobowiązania lub wycofania się z niego lub w przypadku wycofania przyjęcia tegoż zobowiązania przez Komisję cło antydumpingowe nałożone zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego jest automatycznie stosowane na mocy art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przyjęte zostaje zobowiązanie złożone przez niżej wymienionego producenta eksportującego wraz ze swoim przedsiębiorstwem powiązanym w Unii w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny.

               Państwo

               Przedsiębiorstwo

               Dodatkowy kod TARIC

               Bośnia i Hercegowina

               Towar wytworzony, wysłany i zafakturowany bezpośrednio przez Alumina d.o.o., Zvornik, Bośnia i Hercegowina, na rzecz pierwszego niezależnego klienta w Unii.

               B115

               Bośnia i Hercegowina

               Towar wytworzony i wysłany bezpośrednio przez Alumina d.o.o., Zvornik, Bośnia i Hercegowina, pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii i zafakturowany bezpośrednio przez AB Kauno Tiekimas filialas, Kowno, Litwa, na rzecz pierwszego niezależnego klienta w Unii.

               B116

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 298 z 16.11.2010, s. 27.

      (3)  Zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Komisji z dnia 18 marca 2004 r. zawieszająca cło antydumpingowe nałożone na mocy decyzji nr 2730/2000/EWWiS w sprawie przywozu koksu węglowego w kawałkach o średnicy większej niż 80 mm pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0264

Dziennik Urzędowy L 081 , 19/03/2004 P. 0089 - 0091

		Decyzja Komisjiz dnia 18 marca 2004 r.zawieszająca cło antydumpingowe nałożone na mocy decyzji nr 2730/2000/EWWiS w sprawie przywozu koksu węglowego w kawałkach o średnicy większej niż 80 mm pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej(2004/264/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/2000 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 4,po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. PROCEDURA(1) Na mocy decyzji nr 2730/2000/EWWiS [3] Komisja nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz koksu węglowego w kawałkach o średnicy większej niż 80 mm pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL), objęty kodem CN ex27040019 (przedmiotowy produkt). Kwota cła antydumpingowego jest równa ustalonej kwocie EUR 32,6 za tonę suchego produktu, w wadze netto.(2) W świetle Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stal, na mocy rozporządzenia (WE) nr 963/2002 [4], rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/2002 [5], 23 lipca 2002 r. Rada podjęła decyzję, że postępowanie antydumpingowe wszczęte zgodnie z decyzją Komisji nr 2277/96/EWWiS [6], decyzja ostatnio zmieniona decyzją nr 435/2001/EWWiS [7], nadal obowiązuje i należy je kontynuować, a począwszy od 24 lipca 2002 r. podlega przepisom rozporządzenia podstawowego. Podobnie środki antydumpingowe wynikające z prowadzenia dochodzenia antydumpingowego podlegają przepisom rozporządzenia podstawowego począwszy od 24 lipca 2002 r.(3) W grudniu 2002 r., na wniosek Eucoke - EZIG (wnioskodawca), złożony w imieniu producentów stanowiących znaczną część ogółu wspólnotowych producentów koksu węglowego w kawałkach o średnicy większej niż 80 mm, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja rozpoczęła przegląd tymczasowy.(4) Po wycofaniu skargi przez wnioskodawcę Komisja zaproponowała Radzie wstrzymanie przeglądu tymczasowego.(5) Jednakże w toku dochodzenia prowadzonego w ramach przeglądu tymczasowego dotyczącego okresu od 1 października 2001 r. do 30 września 2002 r. (okres analizowany) Komisji przedstawiono informacje w sprawie zmiany warunków rynkowych, jaka nastąpiła po upływie analizowanego okresu (tzn. od 1 października 2002 r. do 30 września 2003 r.), a która może uzasadniać zawieszenie aktualnie obowiązujących środków, zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym Komisja przeanalizowała gwarancję zawieszenia tych środków.B. UZASADNIENIE(6) Artykuł 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego stanowi, że w interesie Wspólnoty środki antydumpingowe można zawiesić w oparciu o uzasadnienie, że tymczasowo warunki rynkowe uległy zmianie w takim zakresie, że zagrożenie wynikające z zawieszenia takich środków jest mało prawdopodobne, pod warunkiem że przemysł wspólnotowy ma możliwość przedstawienia swoich opinii w tej sprawie, a opinie te zostały uwzględnione. art. 14 ust. 4 określa ponadto, że przedmiotowe środki antydumpingowe można ponownie wprowadzić w dowolnym momencie, jeżeli przyczyna ich zawieszenia wygasa.(7) W toku dochodzenia prowadzonego w ramach przeglądu tymczasowego kilka zainteresowanych stron zgłosiło zarzuty stwierdzające, że w terminie jaki upłynął od analizowanego okresu sytuacja na rynku uległa drastycznej zmianie. Zarzuty poparto mniejszym popytem na dostawy przedmiotowego produktu oraz wysokim poziomem cen naliczanych przez podmioty gospodarcze obecne na rynku wspólnotowym.(8) W świetle wagi tych zarzutów Komisja przeprowadziła dalsze dochodzenie z zamiarem dokonania oceny poziomów cen przedmiotowego produktu w terminie między 1 października 2002 r. a 30 września 2003 r. Wszystkim zainteresowanym stronom dano możliwość wyrażenia poglądów w tej sprawie. Wszystkie zainteresowane strony brały udział w nowym dochodzeniu, użytkownicy przedmiotowego produktu w mniejszym zakresie.(9) W odniesieniu do informacji przedstawionych przez współpracującego importera, potwierdzonych przez użytkowników, w analizowanym okresie odnotowano wzrost cen przedmiotowego produktu przywożonego z ChRL w zakresie 20–50 %. Ta tendencja cenowa została potwierdzona także przez przemysł wspólnotowy. Przemysł stalowy, nie będący stroną w postępowaniu, również zgłosił 76 % podwyżkę cen na wszystkie rodzaje koksu.(10) Zważywszy, że użytkownicy wspólnotowi nie kupują przedmiotowego produktu bezpośrednio z ChRL, ale od podmiotów gospodarczych, które nie dokonują dokładnego rozróżnienia pochodzenia produktu, informacje w sprawie ilości przedmiotowego produktu opierały się na ustaleniach poczynionych w publikacji branżowej zatytułowanej "Sprawozdanie rynku koksowniczego", uznanej za rzetelne źródło informacji dotyczących rynku koksowniczego. W tej publikacji stwierdzono spadek przywozu z ChRL z 15,5 miliona ton dla wszystkich rodzajów koksu w 2002 r. do 12 milionów ton w 2003 r., tj. spadek rzędu 23 %. Spadek ten jest głównie wynikiem ostatnich zmian w polityce władz chińskich, które podjęły decyzję o skierowaniu produkcji chińskiej na rynek krajowy w celu pokrycia rosnącego popytu wewnętrznego, ograniczając liczbę pozwoleń na wywóz przyznanych eksporterom chińskim. Oczekuje się, iż w 2004 r. nastąpi dalszy spadek przywozu z ChRL rzędu 6,5 miliona ton, jednakże do chwili obecnej informacje te nie zostały potwierdzone, ponieważ władze chińskie nadal mają obowiązek wydawania pozwoleń. W świetle malejącej liczby pozwoleń na wywóz wydawanych przez władze chińskie, w 2004 r. oczekuje się dalszego wzrostu cen przedmiotowego produktu o kolejne 19 %. Ponieważ znaczna zmiana w dostawach przedmiotowego produktu jest wynikiem polityki stosowanej przez władze chińskie, brakuje informacji, które pozwoliłyby Komisji na stwierdzenie czy zmiany te mają charakter trwały.(11) W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego należy odnotować, że od chwili nałożenia środków w 2002 r. sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie. Wielkość produkcji i sprzedaży nieznacznie spadła, podobnie jak zużycie we Wspólnocie, jednak ceny sprzedaży znacznie wzrosły. Inwestycje zwiększyły się o jedną trzecią, natomiast zatrudnienie wzrosło o 10 %. Stabilny pozostał jedynie udział w rynku (33 %), jednak było to wynikiem wyłonienia się nowych krajów wywozu, takich jak Republika Czeska i Polska, natomiast udział Chin w rynku spadł o ponad 10 punktów procentowych i w analizowanym okresie stanowił 9 % rynku wspólnotowego. Zyski uległy poprawie, chociaż nie osiągnięto dotychczas zysku na poziomie 10,5 % ustalonym na mocy decyzji nr 2730/2000/EWWiS. Jednakże od 2000 r. przemysł wspólnotowy zdobył 17 punktów procentowych i w analizowanym okresie wykazywał dochodowość. Ponadto jeżeli chodzi o sytuację po analizowanym okresie (tzn. od 1 października 2002 r. do 30 września 2003 r.) warto nadmienić, że mimo iż producenci wspólnotowi odnotowali wzrost produkcji i sprzedaży na rynku wspólnotowym odpowiednio w wysokości 20 % i 40 %, mając na uwadze, że producenci wspólnotowi pokrywają zaledwie jedną trzecią popytu rynku wspólnotowego na przedmiotowy produkt, przywóz z ChRL nadal ma podstawowe znaczenie dla zaspokajania popytu rynku wspólnotowego.C. WNIOSKI(12) Konkludując, uwzględniając tymczasowe warunki rynkowe, w szczególności wysoki poziom cen przedmiotowego produktu stosowany na rynku wspólnotowym, znacznie przekraczający poziom szkodliwy ustalony w pierwotnym dochodzeniu oraz zarzucany spadek popytu na przedmiotowy produkt uznaje się, że wystąpienie zagrożenia związanego z przywozem przedmiotowego produktu, a wynikającego z leżącego w interesie Wspólnoty zawieszenia środków jest mało prawdopodobne. Dlatego też, zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, proponuje się zawieszenie obowiązujących środków na dziewięć miesięcy.(13) Na podstawie art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, Komisja poinformowała przemysł wspólnotowy o swoim zamiarze zawieszenia obowiązujących środków antydumpingowych. Przemysłowi wspólnotowemu dano możliwość przedstawienia opinii w tej sprawie. Przemysł wspólnotowy nie sprzeciwił się zawieszeniu obowiązujących środków antydumpingowych.(14) Dlatego Komisja uważa, że zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego spełniono wszystkie wymogi zawieszenia cła antydumpingowego nałożonego na przedmiotowy produkt. W związku z tym cło antydumpingowe nałożone na mocy decyzji nr 2730/2000/EWWiS zawiesza się na dziewięć miesięcy.(15) Komisja nadal monitoruje rozwój przywozu i ceny przedmiotowego produktu. Jeżeli w jakimkolwiek momencie dojdzie do zwiększenia wielkości przywozu przedmiotowego produktu z ChRL po dumpingowych cenach, a tym samym do zagrożenia przemysłu wspólnotowego, Komisja ponownie wprowadzi cło antydumpingowe poprzez uchylenie niniejszego zawieszenia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym na dziewięć miesięcy zawiesza się ostateczne cło antydumpingowe nałożone na mocy decyzji nr 2730/2000/EWWiS na przywóz koksu węglowego w kawałkach o średnicy większej niż 80 mm, objętego kodem CN ex27040019 (kod TARIC 2704001910), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 marca 2004 r.W imieniu KomisjiPascal LamyCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.[2] Dz.U. L 305 z 7.11.2002, str. 1.[3] Dz.U. L 316 z 15.12.2000, str. 30.[4] Dz.U. L 149 z 7.6.2002, str. 3.[5] Dz.U. L 192 z 20.7.2002, str. 9.[6] Dz.U. L 308 z 29.11.1996, str. 11.[7] Dz.U. L 63 z 3.3.2001, str. 14.--------------------------------------------------


title: 2005/696/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 3 października 2005 r. zmieniająca Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, w celu określenia warunków i zakresu poddawania kontroli Trybunału orzeczeń wydanych przez Sąd Pierwszej Instancji

text:
               11.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/60

      DECYZJA RADY

   z dnia 3 października 2005 r.
   zmieniająca Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, w celu określenia warunków i zakresu poddawania kontroli Trybunału orzeczeń wydanych przez Sąd Pierwszej Instancji
   (2005/696/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 225 ust. 2 i 3 oraz art. 245 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140a ust. 2 i 3 oraz art. 160 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2003 r.,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lutego 2004 r.,
   uwzględniając opinię Komisji z dnia 11 lutego 2005 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 225 ust. 2 i 3 Traktatu WE, zmieniony art. 2 ust. 31 Traktatu z Nicei stanowi:
               „2.   Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozpoznawania skarg wniesionych przeciwko orzeczeniom izb sądowych, utworzonych na mocy artykułu 225a.
               Orzeczenia wydane przez Sąd Pierwszej Instancji na mocy niniejszego ustępu mogą zostać w drodze wyjątku, na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności i spójności prawa wspólnotowego.
               3.   Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozpoznawania pytań prejudycjalnych przedkładanych na mocy artykułu 234, w poszczególnych dziedzinach określonych w Statucie.
               Jeżeli Sąd Pierwszej Instancji uzna, że sprawa wymaga orzeczenia co do zasady, które może mieć wpływ na jedność i spójność prawa wspólnotowego, może on przekazać tę sprawę do rozpoznania Trybunałowi Sprawiedliwości.
               Orzeczenia wydane przez Sąd Pierwszej Instancji w sprawach pytań prejudycjalnych mogą zostać w drodze wyjątku, na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności i spójności prawa wspólnotowego.”.

               (2)

               W art. 140a ust. 2 i 3 Traktatu EWEA wprowadzono podobne zmiany na mocy art. 3 ust. 13 Traktatu z Nicei.

               (3)

               Zmiany te zostały częściowo uwzględnione w art. 62 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym: „Jeżeli w przypadkach przewidzianych w artykule 225 ustępy 2 i 3 Traktatu WE oraz artykule 140a ustępy 2 i 3 Traktatu EWEA pierwszy rzecznik generalny uzna, że zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności i spójności prawa wspólnotowego, może wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o poddanie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji kontroli.
               Wniosek musi zostać złożony w terminie jednego miesiąca od wydania orzeczenia przez Sąd Pierwszej Instancji. W terminie miesiąca od otrzymania wniosku pierwszego rzecznika generalnego, Trybunał Sprawiedliwości decyduje, czy poddać orzeczenie kontroli.”.

               (4)

               Zgodnie z deklaracją nr 13 załączoną do Aktu końcowego Traktatu z Nicei, należy przyjąć postanowienia dotyczące kontroli orzeczeń Trybunału odnoszących się do orzeczeń izb sądowych oraz orzeczeń dotyczących pytań prejudycjalnych, precyzujące:

                           „—

                           rolę stron w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości, w celu zabezpieczenia ich praw,

                           —

                           wpływ procedury kontroli na wykonalność orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji,

                           —

                           wpływ orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości na spór między stronami.”,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pomiędzy art. 62 i 63 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości dodaje się następujące artykuły:

      „Artykuł 62a
      Trybunał orzeka w sprawie pytań będących przedmiotem kontroli zgodnie z procedurą nadzwyczajną na podstawie dokumentów przekazanych mu przez Sąd.
      Zainteresowani, o których mowa w artykule 23 niniejszego Statutu, a także w przypadkach przewidzianych w artykule 225 ustęp 2 Traktatu WE oraz w artykule 140a ustęp 2 Traktatu EWEA, strony postępowania przed Sądem mają prawo, w wyznaczonym w tym celu terminie, przedstawić Trybunałowi pisma procesowe lub uwagi na piśmie odnośnie do pytań będących przedmiotem kontroli.
      Trybunał może podjąć decyzję o otwarciu procedury ustnej przed wydaniem orzeczenia.
      Artykuł 62b
      W przypadkach przewidzianych w artykule 225 ustęp 2 Traktatu WE oraz w artykule 140a ustęp 2 Traktatu EWEA, bez uszczerbku dla artykułów 242 i 243 Traktatu WE, wniosek o poddanie orzeczenia kontroli oraz decyzja w sprawie otwarcia procedury kontroli nie mają skutku zawieszającego. Jeżeli Trybunał stwierdzi, że orzeczenie Sądu narusza jedność i spójność prawa wspólnotowego, kieruje sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, który jest związany orzeczeniem Trybunału co do kwestii prawnych; Trybunał może określić, które ze skutków orzeczenia Sądu uważa się za ostateczne wobec stron sporu. Jednakże jeżeli rozstrzygnięcie sporu, przy uwzględnieniu rezultatu kontroli, wynika z ustaleń stanu faktycznego, na których oparte zostało orzeczenie Sądu, Trybunał wydaje orzeczenie ostateczne.
      W przypadkach przewidzianych w artykule 225 ustęp 3 Traktatu WE i w artykule 140a ustęp 3 Traktatu EWEA, w przypadku braku wniosku o poddanie orzeczenia kontroli lub decyzji o otwarciu procedury kontroli, odpowiedzi udzielone przez Sąd na zadane mu pytania stają się skuteczne z chwilą wygaśnięcia terminów określonych w artykule 62 akapit drugi. W przypadku otwarcia procedury kontroli, odpowiedzi, które zostały poddane kontroli, stają się skuteczne wraz z zakończeniem tej procedury, chyba że Trybunał postanowi inaczej. Jeżeli Trybunał uzna, że orzeczenie Sądu narusza jedność lub spójność prawa wspólnotowego, odpowiedź udzielona przez Trybunał na pytania będące przedmiotem kontroli zastępuje odpowiedź Sądu.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 3 października 2005 r.

            W imieniu Rady

         D. ALEXANDER

            Przewodniczący