title: Decyzja Rady z dnia 25 lutego 1991 r. ustanawiająca Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego

text:
Ważna informacja prawna

|

31991D0115

Dziennik Urzędowy L 059 , 06/03/1991 P. 0019 - 0020 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0064  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0064

		Decyzja Radyz dnia 25 lutego 1991 r.ustanawiająca Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego(91/115/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICHuwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],decyzja Rady 90/142/EWG z dnia 12 marca 1990 r., w sprawie stopniowego zbliżania polityki gospodarczej i wyników pracy w czasie pierwszego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej [4] pociąga za sobą potrzebę dostępności zgodnych wskaźników, zwłaszcza w dziedzinach: walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;decyzja Rady 90/142/EWG z dnia 12 marca 1990 r., zmieniająca decyzję 64/300/EWG w sprawie współpracy między bankami centralnymi Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [5], ma w szczególności na celu promowanie koordynacji polityki walutowej, która zależy od wspólnych wskaźników nadzoru;dlatego istnieje potrzeba ustanowienia wieloletniego programu działania w dziedzinie statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, który byłby częścią wieloletniego programu statystycznego Komisji;decyzją 89/382/EWG, Euratom [6] Rada powołała Komitet Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich, złożony z przedstawicieli instytutów statystycznych Państw Członkowskich, aby zapewnić bliską współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w trakcie ustanawiania programu statystycznego;w Państwach Członkowskich statystykę walutową i bankową sporządzają banki centralne, a statystykę finansową i bilansu płatniczego sporządzają różne instytucje, w tym banki centralne;obecnie nie istnieje żaden organ, który zapewnia ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w dziedzinie statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, a w którym miałyby swoich przedstawicieli główne instytucje narodowe zajmujące się tego typu sprawami;aby osiągnąć tego typu współpracę, zwłaszcza z uwagi na urzeczywistnianie Unii Gospodarczej i Walutowej, należy powołać komitet złożony z przedstawicieli tych instytucji, mający za zadanie udzielanie pomocy Komisji w projektowaniu i realizacji wieloletniego programu działania dotyczącego statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;zważywszy na specyficzną rolę, jaką pełnią w Państwach Członkowskich wspomniane wyżej instytucje, należy zezwolić Komitetowi, aby wybrał swego przewodniczącego;ze statystycznego punktu widzenia istnieje ścisła współzależność między dziedzinami walutową, finansową i bilansu płatniczego z jednej strony, a niektórymi innymi dziedzinami statystyki gospodarczej z drugiej;zwiększone zapotrzebowanie Państw Członkowskich i instytucji wspólnotowych na udoskonaloną informację statystyczną wymaga zwiększenia współpracy między użytkownikami i producentami statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;badania odnośnie do tego, czy zadania Komitetu zaspokoją potrzeby przyszłego Europejskiego Systemu Banków Centralnych, powinny zostać przeprowadzone w ramach dokonań Unii Gospodarczej i Walutowej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego, dalej zwany "Komitetem".Artykuł 2Komitet wspomaga Komisję w sporządzaniu projektu i realizacji wieloletniego programu pracy nad statystyką walutową, finansową i bilansu płatniczego. Komitet będzie miał w szczególności zadanie wyrażania opinii na temat rozwoju i koordynacji statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, niezbędnej do realizacji polityki przez Radę, Komisję i różne wspierające je komitety.Komitet może być proszony o wyrażenie opinii na temat związków między statystyką walutową finansową i bilansu płatniczego z jednej strony a niektórymi innymi statystykami gospodarczymi z drugiej, zwłaszcza tymi, na których opierają się rozliczenia krajowe. Pracę niniejszego Komitetu będzie się koordynować z działalnością Komitetu Programów Statystycznych.Artykuł 3Kierując się własną inicjatywą oraz gdyby zaszła potrzeba, reagując na wniosek Rady lub komitetów służących jej pomocą, Komisja konsultuje się z Komitetem w sprawach:a) stworzenia wieloletnich programów wspólnotowych do spraw statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego;b) środków, jakie Komisja ma zamiar podjąć, aby osiągnąć cel, o którym mowa w programach wieloletnich do spraw statystyki walutowej, finansowej i bilansu płatniczego, oraz służących temu środków finansowych i harmonogramów;c) w każdej innej sprawie, zwłaszcza w sprawach dotyczących metodologii, wyłaniającej się z ustanowienia lub realizacji Programu Statystycznego we właściwej dziedzinie;Komitet może z własnej inicjatywy wyrażać opinie we wszelkich sprawach dotyczących stworzenia lub realizacji programów statystycznych w dziedzinach walutowej, finansowej i bilansu płatniczego.Artykuł 4Komitet składa się z jednego, dwóch lub trzech przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, wywodzących się z instytucji zajmujących się głównie statystyką finansową, walutową i bilansu płatniczego, oraz z trzech przedstawicieli Komisji.Ponadto w posiedzeniach Komitetu mogą brać udział w roli obserwatorów jeden przedstawiciel Komitetu Gubernatorów Banków Centralnych Wspólnoty i jeden przedstawiciel Komitetu Walutowego.Przedstawiciele innych organizacji, jak też wszelkie osoby wnoszące swoją opinię do dyskusji mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu za jego zgodą.Artykuł 5Komitet wybiera swego przewodniczącego zwykłą większością głosów Państw Członkowskich. Jego sekretariat tworzy Komisja.Artykuł 6Komitet opracowuje swój regulamin.Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lutego 1991 r.W imieniu RadyJ.-C. JunckerPrzewodniczący[1] Dz.U. C 212 z 25.8.1990, str. 5.[2] Dz.U. C 324 z 24.12.1990.[3] Dz.U. C 31 z 6.2.1991, str. 22.[4] Dz.U. L 78 z 24.3.1990, str. 23.[5] Dz.U. C 78 z 24.3.1990, str. 25.[6] Dz.U. C 181 z 28.6.1989, str. 47.--------------------------------------------------


title: 2005/616/WE: Decyzja Komisji z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie monitorowania i oceny sytuacji w dziedzinie praw pracowników na Białorusi w kontekście czasowego wycofania preferencji handlowych

text:
               18.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 213/16

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 17 sierpnia 2005 r.
   w sprawie monitorowania i oceny sytuacji w dziedzinie praw pracowników na Białorusi w kontekście czasowego wycofania preferencji handlowych
   (2005/616/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 (1), w szczególności jego art. 26 i 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Preferencje taryfowe udzielone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2501/2001 mogą być czasowo wycofane w całości lub w części w sytuacjach obejmujących poważne i systematyczne naruszanie wolności zrzeszania się oraz prawa do rokowań zbiorowych, zgodnie z ich definicjami zawartymi w odpowiednich Konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP).

               (2)

               Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 Republika Białorusi (dalej zwana „Białorusią”) korzysta z ogólnych preferencji taryfowych.

               (3)

               W dniu 29 stycznia 2003 r. Komisja otrzymała informacje od Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych (ICFTU), Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC) i Światowej Konfederacji Pracy (WCL) o domniemanym występowaniu na Białorusi systematycznych, poważnych naruszeń wolności zrzeszania się, zgodnie z definicją zawartą w Konwencjach MOP nr 87 i 98.

               (4)

               Przedstawione informacje stanowiły wystarczające uzasadnienie dla rozpoczęcia dochodzenia, dlatego też Komisja w dniu 29 grudnia 2003 r. (2) podjęła decyzję o przeprowadzeniu dochodzenia.

               (5)

               Władze Białorusi współuczestniczyły w dochodzeniu. Pisemne i ustne oświadczenia zebrane przez Komisję w toku dochodzenia potwierdzają zarzuty zawarte we wcześniej dostarczonych informacjach. Białoruś w różnych istotnych kwestiach narusza Konwencję nr 87 MOP o wolności związkowej, ograniczając prawo do wolnego zakładania organizacji związkowych, prawo do organizowania się, wolność wyboru organizacji związkowych oraz możliwość uzyskiwania przez te organizacje osobowości prawnej. Białoruś utrudnia działalność organizacji związkowych, w tym otrzymywanie przez nie pomocy finansowej z tytułu uczestnictwa w organizacjach międzynarodowych, a także podejmuje działania zmierzające do rozwiązywania lub zawieszania związków zawodowych. Rząd Białorusi narusza również Konwencję 98 (1949 r.) dotyczącą stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych poprzez dyskryminację związków zawodowych.

               (6)

               Dostępne informacje stanowią zatem wystarczające podstawy do uznania, że wymienione naruszenia są poważne i systematyczne oraz że uzasadnione jest wycofanie dostępu Białorusi do programu ogólnych preferencji taryfowych. Sprawozdanie z ustaleń dochodzenia zostało dostarczone Komitetowi ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych.

               (7)

               W świetle powyższych informacji Komisja będzie prowadzić monitorowanie i ocenę sytuacji w dziedzinie praw pracowników na Białorusi przez okres sześciu miesięcy. Po upływie tego okresu Komisja zamierza przedłożyć Radzie wniosek dotyczący czasowego wycofania preferencji handlowych, o ile przed upływem tego okresu Białoruś nie zobowiąże się do podjęcia środków zmierzających do podporządkowania się w terminie ośmiu miesięcy zasadom określonym w Deklaracji dotyczącej Podstawowych Zasad i Praw w Pracy, przyjętej przez MOP w 1998 r.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   1.   Komisja będzie prowadzić monitorowanie i ocenę sytuacji na Białorusi w odniesieniu do Konwencji MOP nr 87 i 98 przez okres sześciu miesięcy począwszy od daty publikacji ogłoszenia o okresie monitorowania i oceny w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   W ogłoszeniu, o którym mowa, Komisja wezwie Białoruś do zobowiązania się przed upływem wspomnianego okresu sześciu miesięcy do podjęcia środków koniecznych do podporządkowania się w terminie ośmiu miesięcy zasadom określonym w Deklaracji dotyczącej Podstawowych Zasad i Praw w Pracy, przyjętej przez MOP w 1998 r., zgodnie z dwunastoma zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu Komisji Śledczej MOP z lipca 2004 r.
   3.   O ile Białoruś nie podejmie zobowiązania, o którym mowa, Komisja zamierza przedłożyć Radzie, po upływie wspomnianego w pkt. 1 okresu sześciu miesięcy, wniosek dotyczący czasowego wycofania preferencji handlowych udzielonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2501/2001.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 sierpnia 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 346 z 31.12.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 980/2005 (Dz.U. L 169 z 30.6.2005, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 90.


title: Decyzja Komitetu Politycznego I Bezpieczeństwa BiH/15/2009 z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie mianowania dowódcy sił Unii Europejskiej dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

text:
               14.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 299/17

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA BiH/15/2009
   z dnia 11 listopada 2009 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił Unii Europejskiej dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
   (2009/836/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie art. 6 wspólnego działania 2004/570/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia dalszych decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił Unii Europejskiej.

               (2)

               W dniu 21 listopada 2008 r. KPiB decyzją BiH/14/2008 (2) mianował dowódcą sił Unii Europejskiej dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie generała dywizji Stefana CASTAGNOTTA.

               (3)

               Dowódca operacji Unii Europejskiej zalecił mianowanie nowym dowódcą sił Unii Europejskiej dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie generała dywizji Bernharda BAIRA.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE poparł to zalecenie.

               (5)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wykonaniu decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne.

               (6)

               Na posiedzeniu w Kopenhadze w dniach 12–13 grudnia 2002 r. Rada Europejska przyjęła deklarację, zgodnie z którą uzgodnienia „Berlin plus” i ich wykonanie dotyczą wyłącznie tych państw członkowskich Unii Europejskiej, które są również członkami NATO albo stronami „Partnerstwa dla pokoju” i które wskutek tego zawarły z NATO dwustronne umowy dotyczące bezpieczeństwa,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Generał dywizji Bernhard BAIR zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił Unii Europejskiej dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 4 grudnia 2009 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2009 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

            Przewodniczący

         O. SKOOG

      (1)  Dz.U. L 252 z 28.7.2004, s. 10.

      (2)  Dz.U. L 319 z 29.11.2008, s. 80.


title: 2007/490/WE: Decyzja Rady z dnia 5 czerwca 2007 r. uchylająca decyzję 2003/89/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Niemczech

text:
               13.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 183/23

      DECYZJA RADY

   z dnia 5 czerwca 2007 r.
   uchylająca decyzję 2003/89/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Niemczech
   (2007/490/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 12,
   uwzględniając zalecenie Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Rady 2003/89/WE (1), przyjętą po otrzymaniu zalecenia Komisji zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, stwierdzono występowanie nadmiernego deficytu w Niemczech. Rada odnotowała, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych (general government) wyniósł 3,7 % PKB w 2002 r., znacznie przekraczając określoną w Traktacie wartość odniesienia wynoszącą 3 % PKB, natomiast dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych przewidywano na poziomie 60,9 % PKB, tj. nieznacznie powyżej określonej w Traktacie wartości odniesienia wynoszącej 60 % PKB.

               (2)

               W dniu 21 stycznia 2003 r., zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (2), Rada skierowała zalecenie do Niemiec, aby państwo to położyło kres tej sytuacji najszybciej jak to tylko możliwe i najpóźniej do roku 2004. Zalecenie to zostało podane do publicznej wiadomości. Wobec nadzwyczajnych okoliczności wynikających z konkluzji Rady z dnia 25 listopada 2003 r. oraz w następstwie orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 lipca 2004 r. (3) za właściwy termin skorygowania nadmiernego deficytu należy uznać rok 2005.

               (3)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonym do Traktatu Komisja przedstawia dane służące do wszczęcia tej procedury. W ramach stosowania protokołu państwa członkowskie muszą przedłożyć dane na temat deficytu i długu publicznego oraz inne związane z tym zmienne dwa razy w roku, mianowicie przed dniem 1 kwietnia i przed dniem 1 października, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (4).

               (4)

               Z danych rzeczywistych dostarczonych przez Komisję (Eurostat) po dokonaniu przez Niemcy tymczasowego zgłoszenia w lutym 2006 r. wynikało, że do 2005 r. nie skorygowano nadmiernego deficytu. W dniu 14 marca 2006 r. stosownie do art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 i na podstawie zalecenia Komisji Rada bezzwłocznie postanowiła, stanowiąc zgodnie z art. 104 ust. 9 Traktatu, wezwać Niemcy do zastosowania środków zmierzających do takiego ograniczenia deficytu budżetowego, jakie zostanie uznane za niezbędne w celu zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu tak szybko jak to tylko możliwe, a najpóźniej do 2007 r. (5). Rada zadecydowała, że Niemcy powinni w szczególności zapewnić w latach 2006 i 2007 r. kumulatywną poprawę salda dostosowywanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych o przynajmniej jeden punkt procentowy.

               (5)

               Zgodnie z art. 104 ust. 12 Traktatu należy uchylić decyzję Rady o występowaniu nadmiernego deficytu, kiedy w ocenie Rady nadmierny deficyt w danym państwie członkowskim zostanie skorygowany.

               (6)

               Na podstawie danych przekazanych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 8g ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3605/93 po przedłożeniu sprawozdania przez Niemcy przed dniem 1 kwietnia 2007 r. i na podstawie prognozy służb Komisji z wiosny 2007 r., uzasadnione są następujące wnioski:

                           —

                           deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrósł z poziomu 3,7 % PKB w 2002 r. do 4,0 % PKB w 2003 r., by następnie zmniejszyć się do 3,7 % PKB w 2004 r., 3,2 % PKB w 2005 r. i wreszcie 1,7 % PKB w 2006 r. Rok przed terminem wyznaczonym przez Radę osiągnięty poziom jest niższy od poziomu 3,3 % PKB zakładanego w zaktualizowanym programie stabilności z lutego 2006 r. oraz plasuje się znacznie poniżej wartości odniesienia dla deficytu wynoszącej 3 % PKB,

                           —

                           w poprzednich latach sprzyjającej koniunktury gospodarczej Niemcy nie stworzyły dostatecznego marginesu budżetowego na dostosowanie do dłuższych okresów cyklicznego spowolnienia w latach 2002–2005 przy średnim wzroście realnego PKB na poziomie 0,5 % rocznie. Seria cięć podatkowych, realizowanych do 2005 r., stanowiła dalsze obciążenie dla budżetu, natomiast środki kompensujące po stronie wydatków zostały wprowadzone dopiero z pewnym opóźnieniem. Środki ukierunkowane na konsolidację budżetową obejmowały ograniczenie wynagrodzeń w sektorze publicznym, czemu towarzyszyła redukcja personelu, reforma systemu opieki zdrowotnej w 2004 r., zmniejszenie dotacji i inwestycji publicznych. Nie bez znaczenia był także fakt, że niski wzrost wynagrodzeń w sektorze prywatnym doprowadził do niższych wydatków na emerytury. Ponadto w 2006 r. z podatków bezpośrednich, zwłaszcza powiązanych z osiągnięciem zysków, uzyskano większe dochody, niż sugerowałby to rozwój sytuacji gospodarczej. Saldo dostosowywane cyklicznie poprawiało się, począwszy od 2002 r., bez znaczących środków jednorazowych. W szczególności w 2006 r. szacowane saldo strukturalne (tj. saldo dostosowane cyklicznie minus środki jednorazowe i inne środki tymczasowe) wyrażone jako procent PKB poprawiło się o blisko jeden punkt procentowy PKB,

                           —

                           na 2007 r. prognoza służb Komisji z wiosny 2007 r. przewiduje dalsze zmniejszanie się deficytu do poziomu 0,6 % PKB, do czego przyczyniać się będzie stały wysoki wzrost PKB oraz w szczególności wzrost stawki VAT z 16 % do 19 %, począwszy od stycznia 2007 r. (nie przewiduje się żadnych środków jednorazowych). W swoim zgłoszeniu z wiosny 2007 r. władze Niemiec szacują deficyt w 2007 r. na 1,2 % PKB. Ponadto służby Komisji przewidują poprawę salda strukturalnego wyrażonego jako procent PKB na poziomie 0,75 punktu procentowego w 2007 r. Zatem wydaje się, że Niemcy wypełniły wezwanie Rady do kumulatywnej poprawy salda strukturalnego o co najmniej jeden punkt procentowy w latach 2006 i 2007. Na rok 2008 prognoza wiosenna przewiduje, przy niezmienionej polityce, dalsze zmniejszenie deficytu do 0,3 % PKB. Wskazuje to, że deficyt zmniejszono do poziomu poniżej 3 % PKB w wiarygodny i trwały sposób. Przy niezmienionej polityce deficyt strukturalny w 2008 r. powinien zmniejszyć się jedynie w nieznacznym stopniu. Należy to postrzegać w kontekście konieczności dokonania postępów w realizacji celu średnioterminowego dla pozycji budżetowej, jakim w przypadku Niemiec jest zrównoważenie budżetu w kategoriach strukturalnych,

                           —

                           wskaźnik zadłużenia wzrósł początkowo z 60,3 % PKB w 2002 r. do 67,9 % PKB w 2005 r., następnie ustabilizował się w 2006 r. i przewiduje się, że spadnie do poziomu 65,4 % PKB w 2007 r. oraz do poziomu około 63,5 % do roku 2008 (przy niezmienionej polityce) według prognozy służb Komisji z wiosny 2007 r., zbliżając się tym samym do wartości odniesienia szybciej, niż prognozowano w ostatnim zaktualizowanym programie stabilizacji.

               (7)

               W ocenie Rady Niemcy skorygowały nadmierny deficyt, należy zatem uchylić decyzję 2003/89/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Z całościowej oceny wynika, że nadmierny deficyt w Niemczech został skorygowany.
   Artykuł 2
   Decyzja 2003/89/WE niniejszym traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 5 czerwca 2007 r.

            W imieniu Rady

         F. TEIXEIRA DOS SANTOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 34 z 11.2.2003, str. 16.

      (2)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 6. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1056/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 5).

      (3)  Sprawa C-27/04, Komisja przeciwko Radzie [2004] Zb.Orz. str. I-6649.

      (4)  Dz.U. L 332 z 31.12.1993, str. 7. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2103/2005 (Dz.U. L 337 z 22.12.2005, str. 1).

      (5)  Decyzja Rady 2006/344/WE (Dz.U. L 126 z 13.5.2006, str. 20).


title: Decyzja Rady 2009/917/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie stosowania technologii informatycznej do potrzeb celnych

text:
               10.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/20

      DECYZJA RADY 2009/917/WSiSW
   z dnia 30 listopada 2009 r.
   w sprawie stosowania technologii informatycznej do potrzeb celnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Administracje celne wraz z innymi właściwymi organami odpowiadają za to, by na granicach zewnętrznych Wspólnoty i na jej terytorium zapobiegać naruszeniom nie tylko norm wspólnotowych, ale i przepisów krajowych, oraz by prowadzić dochodzenia w sprawie tych naruszeń i je ścigać.

               (2)

               Nasilenie wszelkiego rodzaju nielegalnego handlu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego, moralności publicznej i bezpieczeństwa publicznego.

               (3)

               Należy zacieśnić współpracę między administracjami celnymi i w tym celu ustanowić procedury, dzięki którym administracje celne będą mogły działać wspólnie oraz wymieniać dane osobowe i inne dane na temat nielegalnego handlu, wykorzystując nowe technologie do zarządzania takimi informacjami i ich przekazywania, przestrzegając jednak decyzji ramowej Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (2), a także przestrzegając zasad zawartych w zaleceniu nr R (87) 15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 r. w sprawie wykorzystania danych osobowych przez policję (zwanym dalej „zaleceniem nr R (87) 15”).

               (4)

               Należy także zwiększyć komplementarność względem działań prowadzonych w ramach współpracy z Europejskim Biurem Policji (Europol) oraz Europejską Jednostką ds. Współpracy Sądowej (Eurojust), umożliwiając tym podmiotom dostęp do systemu informacji celnej, w tym do bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych, by mogły wypełniać zadania w ramach swoich mandatów.

               (5)

               Możliwość czytania zapisów w systemie informacji celnej powinna pozwolić Europolowi na sprawdzanie informacji otrzymywanych przy zastosowaniu innych środków i informacji otrzymanych z tych baz, na odkrycie nowych związków, które dotychczas nie mogły być znalezione, i na przygotowanie tym samym szerszej analizy. Możliwość czytania zapisów w bazie danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych powinno pozwolić Europolowi na rozpoznanie powiązań pomiędzy dochodzeniami, o których wcześniej nie wiedział i które dotyczą Unii Europejskiej lub wykraczają poza nią.

               (6)

               Możliwość czytania zapisów w systemie informacji celnej powinna pozwolić Eurojustowi na natychmiastowe otrzymywanie informacji wymaganych do właściwej wstępnej analizy pozwalającej na rozpoznanie i pokonanie przeszkód prawnych i osiągnięcie lepszych rezultatów ścigania. Możliwość czytania zapisów w bazie danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych powinna pozwolić Eurojustowi na otrzymywanie informacji dotyczących prowadzonych i zakończonych dochodzeń w różnych państwach członkowskich, zapewniając tym samym lepsze wsparcie organom wymiaru sprawiedliwości w państwach członkowskich.

               (7)

               Ponieważ administracje celne muszą w codziennych działaniach stosować zarówno przepisy wspólnotowe, jak i niewspólnotowe, należy zadbać o to, by przepisy o wzajemnej pomocy i współpracy administracyjnej ewoluowały w podobny sposób. W związku z tym należy uwzględnić przepisy dotyczące systemu informacji celnej i bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych, zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 766/2008 (3).

               (8)

               Państwa członkowskie uznają korzyści, jakie pełne wykorzystanie bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych będzie miało dla koordynowania i wzmocnienia zwalczania przestępczości transgranicznej, zobowiązują się zatem do jak najszerszego wprowadzania danych do tej bazy.

               (9)

               Doświadczenie nabyte od czasu wejścia w życie Konwencji w sprawie wykorzystania technologii informatycznej dla potrzeb celnych z dnia 26 lipca 1995 r. (zwanej dalej „konwencją o CIS”) (4) pokazuje, że stosowanie systemu informacji celnej jedynie do obserwacji, składania sprawozdań, niejawnego nadzoru lub kontroli szczególnych nie pozwala w pełni zrealizować celu Systemu, którym jest zapobieganie poważnym naruszeniom przepisów krajowych, prowadzenie dochodzeń w sprawie tych naruszeń i ich ściganie.

               (10)

               Analiza strategiczna powinna osobom, które na najwyższym szczeblu odpowiadają za ustalanie projektów, celów i polityki zwalczania nadużyć finansowych, ułatwiać planowanie działań i stosowanie środków niezbędnych do osiągnięcia celów operacyjnych.

               (11)

               Analiza operacyjna działań, środków i zamiarów niektórych osób lub przedsiębiorstw, które nie przestrzegają lub prawdopodobnie nie przestrzegają przepisów krajowych, powinna ułatwiać organom celnym podejmowanie odpowiednich kroków w konkretnych przypadkach, tak aby realizowane były cele w zakresie zwalczania nadużyć finansowych.

               (12)

               Konwencję o CIS należy zatem zastąpić.

               (13)

               Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

               (14)

               Niniejsza decyzja nie uniemożliwia państwom członkowskim stosowania swoich konstytucyjnych zasad dotyczących publicznego dostępu do dokumentów urzędowych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   ROZDZIAŁ I

      UTWORZENIE SYSTEMU INFORMACJI CELNEJ

   Artykuł 1
   1.   Niniejszym tworzy się wspólny zautomatyzowany system informacji do potrzeb celnych, zwany dalej „systemem informacji celnej” lub „Systemem”.
   2.   System informacji celnej ma, zgodnie z niniejszą decyzją, pomagać w zapobieganiu poważnym naruszeniom przepisów krajowych, w prowadzeniu dochodzeń w sprawie tych naruszeń i w ich ściganiu i w tym celu ma możliwie szybko udostępniać dane, a przez to zwiększać skuteczność procedur współpracy i kontroli stosowanych przez administracje celne państw członkowskich.
   ROZDZIAŁ II

      DEFINICJE

   Artykuł 2
   Na użytek niniejszej decyzji:

               1)

               „przepisy krajowe” oznaczają przepisy ustawowe lub wykonawcze państwa członkowskiego, których stosowanie wchodzi w pełni lub częściowo w zakres kompetencji administracji celnej tego państwa członkowskiego w odniesieniu do:

                           a)

                           przepływu towarów podlegających zakazom, ograniczeniom lub środkom kontroli, w szczególności tym, o których mowa w art. 30 i 296 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską („traktat WE”);

                           b)

                           środków kontroli przepływów gotówki we Wspólnocie, gdy takie środki są przyjmowane zgodnie z art. 58 traktatu WE;

                           c)

                           przenoszenia, przekształcania, ukrywania lub maskowania mienia lub produktów nabytych lub uzyskanych bezpośrednio lub pośrednio w wyniku międzynarodowego nielegalnego handlu narkotykami lub w wyniku naruszenia:

                                       (i)

                                       przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa członkowskiego, których stosowanie wchodzi w pełni lub częściowo w zakres kompetencji administracji celnej tego państwa członkowskiego i które dotyczą transgranicznego przepływu towarów podlegających zakazom, ograniczeniom lub środkom kontroli, w szczególności tym, o których mowa w art. 30 i 296 traktatu WE, oraz nieujednoliconym podatkom akcyzowym;

                                       (ii)

                                       ogółu przepisów wspólnotowych i związanych z nimi przepisów wykonawczych, które regulują przywóz, wywóz, tranzyt i obecność towarów będących przedmiotem handlu między państwami członkowskimi a państwami trzecimi oraz między państwami członkowskimi w przypadku towarów niemających statusu towarów wspólnotowych w rozumieniu art. 23 traktatu WE lub w przypadku towarów podlegających dodatkowym kontrolom lub dochodzeniom służącym określeniu ich statusu wspólnotowego;

                                       (iii)

                                       ogółu przepisów przyjętych na szczeblu wspólnotowym w ramach wspólnej polityki rolnej oraz szczególnych przepisów przyjętych w odniesieniu do towarów, które powstają w wyniku przetworzenia produktów rolnych; lub

                                       (iv)

                                       ogółu przepisów, które na szczeblu wspólnotowym zostały przyjęte pod względem ujednoliconego podatku akcyzowego i podatku od wartości dodanej w odniesieniu do przywozu, oraz krajowych przepisów wykonawczych lub przepisów stosowanych w tym zakresie;

               2)

               „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej („osoby, której dotyczą dane”), przy czym osoba możliwa do zidentyfikowania to taka osoba, która może zostać zidentyfikowana bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności na podstawie numeru identyfikacyjnego lub co najmniej jednej cechy szczególnej związanej z jej tożsamością fizyczną, fizjologiczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową czy społeczną;

               3)

               „dostarczające państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które wprowadza dane do systemu informacji celnej;

               4)

               „analiza operacyjna” oznacza analizę operacji, które naruszają lub prawdopodobnie naruszają przepisy krajowe; analiza ta obejmuje następujące etapy:

                           a)

                           gromadzenie informacji, w tym danych osobowych;

                           b)

                           ocenę wiarygodności źródła informacji oraz samych informacji;

                           c)

                           badanie, metodyczne przedstawianie i interpretowanie zależności między tymi informacjami lub między tymi informacjami a innymi istotnymi danymi;

                           d)

                           formułowanie stwierdzeń, hipotez lub zaleceń, które jako informacja o ryzyku mogą być bezpośrednio wykorzystywane przez właściwe organy do zapobiegania innym operacjom sprzecznym z przepisami krajowymi i do wykrywania takich operacji lub do dokładnej identyfikacji osób lub przedsiębiorstw zaangażowanych w takie operacje;

               5)

               „analiza strategiczna” oznacza badanie i przedstawianie ogólnych tendencji w naruszeniach przepisów krajowych, polegające na ocenie zagrożenia, skali i wpływu niektórych rodzajów operacji sprzecznych z przepisami krajowymi i pozwalające ustalić priorytety, zyskać dokładniejszy obraz danego zjawiska lub zagrożenia, ukierunkować działania na prewencję i wykrywanie nadużyć finansowych oraz dokonać przeglądu struktury organizacyjnej. Do analizy strategicznej mogą służyć jedynie dane, z których zostały usunięte elementy identyfikacyjne.

         ROZDZIAŁ III

      FUNKCJONOWANIE SYSTEMU INFORMACJI CELNEJ I KORZYSTANIE Z NIEGO

   Artykuł 3
   1.   System informacji celnej składa się z centralnej bazy danych dostępnej z terminali umiejscowionych w każdym państwie członkowskim. Zawiera on wyłącznie dane, w tym dane osobowe, niezbędne do realizacji celu, o którym mowa w art. 1 ust. 2; dane te obejmują następujące kategorie:

               a)

               towary;

               b)

               środki transportu;

               c)

               przedsiębiorstwa;

               d)

               osoby;

               e)

               tendencje w zakresie nadużyć finansowych;

               f)

               dostępna wiedza specjalistyczna;

               g)

               przedmioty zatrzymane, zajęte lub skonfiskowane;

               h)

               gotówka zatrzymana, zajęta lub skonfiskowana.

         2.   Komisja zapewnia techniczne zarządzanie infrastrukturą systemu informacji celnej zgodnie z zasadami przewidzianymi w przyjętych przez Radę przepisach wykonawczych.
   Sprawozdania z zarządzania Komisja przedstawia komitetowi, o którym mowa w art. 27.
   3.   Komisja informuje ten komitet o rozwiązaniach praktycznych przyjętych w zakresie zarządzania technicznego.
   Artykuł 4
   1.   W zakresie niezbędnym do realizacji celu Systemu państwa członkowskie ustalają, jakie informacje z każdej z kategorii wymienionych w art. 3 ust. 1 mają być wprowadzane do Systemu. W ramach kategorii określonej w art. 3 ust. 1 lit. e) nie wolno w żadnym wypadku wprowadzać danych osobowych.
   2.   W ramach kategorii określonych w art. 3 ust. 1 lit. a)–d) wprowadzane informacje dotyczące osób mogą zawierać jedynie następujące dane:

               a)

               nazwisko, nazwisko rodowe, imiona, poprzednie nazwiska oraz pseudonimy;

               b)

               datę i miejsce urodzenia;

               c)

               obywatelstwo;

               d)

               płeć;

               e)

               numer, miejsce i datę wystawienia dokumentów tożsamości (paszportów, dowodów tożsamości, praw jazdy);

               f)

               adres;

               g)

               wszystkie obiektywne i trwałe znaki szczególne;

               h)

               powód wprowadzenia danych;

               i)

               proponowane działanie;

               j)

               kod ostrzegawczy, informujący, czy dana osoba w przeszłości posiadała broń, stosowała przemoc lub zbiegła organom ścigania;

               k)

               numery rejestracyjne środków transportu.

         3.   W ramach kategorii określonych w art. 3 ust. 1 lit. f) informacje wprowadzane o osobach zawierają jedynie nazwiska i imiona ekspertów.
   4.   W ramach kategorii określonych w art. 3 ust. 1 lit. g) i h) informacje wprowadzane o osobach zawierają jedynie:

               a)

               nazwisko, nazwisko rodowe, imiona, poprzednie nazwiska oraz pseudonimy;

               b)

               datę i miejsce urodzenia;

               c)

               obywatelstwo;

               d)

               płeć;

               e)

               adres.

         5.   W żadnym przypadku do systemu informacji celnej nie wolno wprowadzać danych osobowych, o których mowa w art. 6 decyzji ramowej 2008/977/WSiSW.
   Artykuł 5
   1.   Dane z kategorii, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a)–g), wprowadza się do systemu informacji celnej jedynie do celów obserwacji, składania sprawozdań, niejawnego nadzoru, kontroli szczególnych oraz analizy strategicznej i operacyjnej.
   Dane z kategorii, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. h), wprowadza się do systemu informacji celnej jedynie do celów analizy strategicznej lub operacyjnej.
   2.   Na potrzeby działań, o których mowa w ust. 1, dane osobowe wchodzące w zakres kategorii wymienionych w art. 3 ust. 1 mogą zostać wprowadzone do systemu informacji celnej jedynie wtedy, gdy istniejące informacje pozwalają domniemywać, w szczególności na podstawie wcześniejszych nielegalnych działań, że dana osoba dopuściła się, dopuszcza się lub dopuści się poważnych naruszeń przepisów krajowych.
   Artykuł 6
   1.   Jeżeli przeprowadza się działania, o których mowa w art. 5 ust. 1, można w całości lub w części gromadzić i przekazywać dostarczającemu państwu członkowskiemu następujące informacje:

               (i)

               fakt odnalezienia zgłoszonego towaru, środka transportu, przedsiębiorstwa lub zgłoszonej osoby;

               (ii)

               miejsce, godzinę i powód kontroli;

               (iii)

               trasę podróży i miejsce docelowe;

               (iv)

               dane osób towarzyszących danej osobie lub pasażerów środka transportu;

               (v)

               wykorzystywane środki transportu;

               (vi)

               przewożone przedmioty;

               (vii)

               okoliczności odnalezienia towaru, środka transportu, przedsiębiorstwa lub osoby.

         Jeżeli takie informacje zostały zgromadzone podczas niejawnego nadzoru, należy podjąć odpowiednie kroki, aby zabezpieczyć niejawny charakter nadzoru.
   2.   W ramach kontroli szczególnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, osoby, środki transportu i przedmioty można przeszukać w dopuszczalnym zakresie oraz zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami państwa członkowskiego, w którym dokonuje się przeszukania. Jeżeli przepisy państwa członkowskiego nie zezwalają na przeprowadzanie kontroli szczególnych, kontrole te są automatycznie zamieniane przez to państwo członkowskie na obserwacje i składanie sprawozdań lub na niejawny nadzór.
   Artykuł 7
   1.   Bezpośredni dostęp do danych wprowadzonych do systemu informacji celnej jest zastrzeżony dla organów krajowych wyznaczonych przez każde państwo członkowskie. Organami tymi są administracje celne, ale oprócz tego mogą nimi być także inne organy właściwe, które zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami danego państwa członkowskiego są właściwe do prowadzenia działań w celu określonym w art. 1 ust. 2.
   2.   Każde państwo członkowskie przesyła pozostałym państwom członkowskim oraz komitetowi, o którym mowa w art. 27, wykaz swoich właściwych organów wyznaczonych zgodnie z ust. 1 jako organy mające bezpośredni dostęp do systemu informacji celnej i określa, do jakich danych i w jakim celu każdy z tych organów może mieć dostęp.
   3.   Niezależnie od ust. 1 i 2, Rada może w drodze jednogłośnej decyzji przyznać organizacjom międzynarodowym lub regionalnym dostęp do systemu informacji celnej. Podejmując taką decyzję, Rada uwzględnia wszystkie wzajemne uzgodnienia oraz wszystkie opinie wspólnego organu nadzorczego, o którym mowa w art. 25, dotyczące adekwatności środków ochrony danych.
   Artykuł 8
   1.   Państwa członkowskie, Europol i Eurojust mogą wykorzystywać dane z systemu informacji celnej jedynie w celu, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Mogą one jednak wykorzystywać te dane do celów administracyjnych lub innych za uprzednią zgodą państwa członkowskiego, które wprowadziło te dane do Systemu, z zastrzeżeniem wszelkich warunków postawionych przez to państwo członkowskie. Wykorzystanie danych do takich innych celów musi być zgodne z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami państwa członkowskiego, które zamierza te dane wykorzystać zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji ramowej 2008/977/WSiSW, i powinno uwzględniać zasadę 5.2.i zalecenia nr R (87) 15.
   2.   Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 i 4 niniejszego artykułu, art. 7 ust. 3 oraz art. 11 i 12, dane z systemu informacji celnej mogą być wykorzystywane jedynie przez krajowe organy, które w każdym państwie członkowskim zostały wyznaczone przez to państwo członkowskie i są – w świetle przepisów ustawowych, wykonawczych i procedur tego państwa członkowskiego – organami właściwymi do podejmowania działań w celu określonym w art. 1 ust. 2.
   3.   Każde państwo członkowskie przesyła pozostałym państwom członkowskim oraz komitetowi, o którym w art. 27, wykaz właściwych organów, które wyznaczyło zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
   4.   Dane z systemu informacji celnej można – za uprzednią zgodą państwa członkowskiego, które wprowadziło dane do Systemu, i z zastrzeżeniem wszelkich warunków postawionych przez to państwo – przekazywać do użytku organom krajowym innym niż organy wyznaczone zgodnie z ust. 2, państwom trzecim oraz organizacjom międzynarodowym lub regionalnym, które pragną wykorzystać te dane. Każde państwo członkowskie przyjmuje specjalne środki, aby zapewnić bezpieczeństwo tych danych podczas ich przekazywania służbom znajdującym się poza jego terytorium. Szczegółowy opis taki środków należy przekazać wspólnemu organowi nadzorczemu, o którym mowa w art. 25.
   Artykuł 9
   1.   Wprowadzenie danych do systemu informacji celnej podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i procedurom dostarczającego państwa członkowskiego, chyba że niniejsza decyzja zawiera przepisy bardziej rygorystyczne.
   2.   Wykorzystywanie danych z systemu informacji celnej – w tym wykonywanie wszelkich działań, o których mowa w art. 5 ust. 1, proponowanych przez dostarczające państwo członkowskie – podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i procedurom państwa członkowskiego wykorzystującego te dane, chyba że niniejsza decyzja zawiera przepisy bardziej rygorystyczne.
   Artykuł 10
   1.   Każde państwo członkowskie wyznacza właściwą administrację celną odpowiedzialną na szczeblu krajowym za system informacji celnej.
   2.   Administracja, o której mowa w ust. 1, odpowiada za prawidłowe działanie systemu informacji celnej w danym państwie członkowskim i stosuje niezbędne środki, by zapewnić przestrzeganie niniejszej decyzji.
   3.   Państwa członkowskie przekazują sobie informacje o administracji, o której mowa w ust. 1.
   Artykuł 11
   1.   Europol – w granicach swojego mandatu i w celu realizacji swoich zadań – jest uprawniony dostępu do danych wprowadzonych do systemu informacji celnej zgodnie z art. 1, art. 3–6 oraz art. 15–19 oraz do ich przeszukiwania.
   2.   Jeżeli w trakcie przeszukiwania danych Europol stwierdzi, że istnieje powiązanie między informacjami przetwarzanymi przez Europol a wpisem w systemie informacji celnej, Europol – w trybie określonym w decyzji Rady 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiającej Europejski Urząd Policji (Europol) (5) – informuje państwo członkowskie, które dokonało tego wpisu.
   3.   Wykorzystanie informacji uzyskanych dzięki przeszukaniu danych w systemie informacji celnej wymaga zgody państwa członkowskiego, które wprowadziło te dane do Systemu. Jeżeli dane państwo członkowskie zezwoli na wykorzystanie tych informacji, ich przetwarzanie reguluje decyzja 2009/371/WSiSW. Europol może przekazać takie informacje państwom trzecim lub organom trzecim jedynie za zgodą państwa członkowskiego, które wprowadziło odnośne dane do Systemu.
   4.   Europol może wystąpić do zainteresowanych państw członkowskich o dalsze informacje zgodnie z decyzją 2009/371/WSiSW.
   5.   Bez uszczerbku dla ust. 3 i 4, Europol nie podłącza żadnych udostępnionych mu części systemu informacji celnej do żadnego komputerowego systemu gromadzenia i przetwarzania danych, który jest stosowany przez Europol lub w ramach jego struktury, ani nie przenosi danych z tych części do żadnego takiego systemu, ani nie pobiera, ani w żaden inny sposób nie kopiuje żadnych części systemu informacji celnej.
   Europol zapewnia, by dostęp do danych wprowadzonych do systemu informacji celnej mieli jedynie odpowiednio upoważnieni pracownicy Europolu.
   Europol zezwala wspólnemu organowi nadzorczemu ustanowionemu na mocy art. 34 decyzji 2009/371/WSiSW na kontrolę swoich działań prowadzonych w ramach wykonywania prawa dostępu do danych w systemie informacji celnej i prawa ich przeszukiwania.
   6.   Przepisy niniejszego artykułu nie mogą być interpretowane jako modyfikacja tych przepisów decyzji 2009/371/WSiSW, które dotyczą ochrony danych i odpowiedzialności prawnej za wszelkie nieuprawnione lub nieprawidłowe przetwarzanie takich danych przez pracowników Europolu, ani jako modyfikacja uprawnień wspólnego organu nadzorczego ustanowionego na mocy wspomnianej decyzji.
   Artykuł 12
   1.   Członkowie krajowi Eurojustu, ich zastępcy, asystenci oraz specjalnie upoważniony personel mają – w granicach swojego mandatu i w celu realizacji zadań Eurojustu – prawo dostępu do danych wprowadzonych do systemu informacji celnej zgodnie z art. 1, art. 3–6 i art. 15–19 oraz do ich przeszukiwania.
   2.   Jeżeli w trakcie przeszukiwania danych członek krajowy Eurojustu, jego zastępcy, asystenci lub specjalnie upoważniony personel stwierdzi, że istnieje powiązanie między informacjami przetwarzanymi przez Eurojust a wpisem w systemie informacji celnej, osoba ta informuje o tym państwo członkowskie, które dokonało tego wpisu. Informacje uzyskane w wyniku takiego przeszukiwania można przekazywać państwom trzecim i organom trzecim jedynie za zgodą państwa członkowskiego, które dokonało wpisu.
   3.   Przepisy niniejszego artykułu nie mogą być interpretowane jako modyfikacja przepisów decyzji Rady 2009/426/WSiSW z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wzmocnieniu Eurojustu i w sprawie zmiany decyzji 2002/187/WSiSW ustanawiającej Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (6), które dotyczą ochrony danych i odpowiedzialności prawnej za wszelkie nieuprawnione lub nieprawidłowe przetwarzanie takich danych przez krajowych przedstawicieli Eurojustu, ich zastępców, asystentów i specjalnie upoważniony personel, ani jako modyfikacja uprawnień wspólnego organu nadzorczego ustanowionego na mocy wspomnianej decyzji.
   4.   Żadnych części systemu informacji celnej, do których mają dostęp członkowie krajowi Eurojustu, ich zastępcy, asystenci i specjalnie upoważniony personel, nie wolno podłączać do żadnego komputerowego systemu gromadzenia i przetwarzania danych stosowanego przez Eurojust lub w ramach jego struktury, ani żadnych danych, które są w tych częściach zawarte, nie wolno przenosić do takiego systemu ani nie wolno pobierać żadnej części systemu informacji celnej.
   5.   Dostęp do danych wprowadzonych do systemu informacji celnej mają jedynie członkowie krajowi Eurojustu, ich zastępcy, asystenci i specjalnie upoważniony personel; dostęp ten nie może być rozszerzany na innych pracowników Eurojustu.
   ROZDZIAŁ IV

      ZMIANA DANYCH

   Artykuł 13
   1.   Jedynie dostarczające państwo członkowskie ma prawo zmieniać, uzupełniać, korygować lub usuwać dane, które wprowadziło do systemu informacji celnej.
   2.   Jeżeli dostarczające państwo członkowskie zauważy lub dowie się, że wprowadzone przez nie dane są niezgodne ze stanem faktycznym albo zostały wprowadzone lub są przechowywane niezgodnie z przepisami niniejszej decyzji, państwo to odpowiednio zmienia, uzupełnia, koryguje lub usuwa takie dane i powiadamia o tym odpowiednio pozostałe państwa członkowskie, Europol i Eurojust.
   3.   Jeżeli państwo członkowskie, Europol lub Eurojust posiada dowody sugerujące, że część danych jest niezgodna ze stanem faktycznym albo została wprowadzona lub jest przechowywana w systemie informacji celnej niezgodnie z przepisami niniejszej decyzji, niezwłocznie powiadamia o tym dostarczające państwo członkowskie. Sprawdza ono odnośne dane i w razie konieczności niezwłocznie koryguje lub usuwa nieprawidłowości. Dostarczające państwo członkowskie powiadamia pozostałe państwa członkowskie, Europol i Eurojust o dokonaniu wszelkich korekt lub usunięć.
   4.   Jeżeli w chwili wprowadzania danych do systemu informacji celnej państwo członkowskie zauważy, że jego zgłoszenie jest sprzeczne z poprzednim zgłoszeniem pod względem treści lub wymaganych działań, powiadamia o tym niezwłocznie państwo członkowskie, które dokonało poprzedniego zgłoszenia. Oba państwa członkowskie podejmują następnie próbę rozwiązania problemu. Jeżeli brak jest porozumienia, zachowane zostaje pierwsze zgłoszenie, a do Systemu zostają wprowadzone te elementy nowego zgłoszenia, które nie są sprzeczne z pierwszym zgłoszeniem.
   5.   Z zastrzeżeniem niniejszej decyzji, jeżeli sąd lub inny właściwy organ któregokolwiek państwa członkowskiego podejmuje ostateczną decyzję o zmianie, uzupełnieniu, korekcie lub usunięciu danych znajdujących się w systemie informacji celnej, państwa członkowskie zobowiązują się wzajemnie do wykonania tej decyzji. W razie sprzeczności między decyzjami sądów lub innych właściwych organów różnych państw członkowskich, w tym między decyzjami, o których mowa w art. 23 ust. 1, dotyczącymi korekt lub usunięć, państwo członkowskie, które wprowadziło odnośne dane, usuwa te dane z Systemu.
   ROZDZIAŁ V

      ZATRZYMYWANIE DANYCH

   Artykuł 14
   1.   Dane wprowadzone do systemu informacji celnej zatrzymywane są jedynie przez okres konieczny do osiągnięcia celu, który uzasadniał ich wprowadzenie. Przynajmniej raz w roku dostarczające państwo członkowskie dokonuje przeglądu danych pod względem oceny konieczności ich zatrzymywania.
   2.   Dostarczające państwo członkowskie może w okresie dokonywania przeglądu zdecydować o zatrzymaniu danych do czasu następnego przeglądu, jeżeli ich zatrzymanie jest konieczne do celów, do których zostały wprowadzone. Bez uszczerbku dla art. 22 i 23, jeżeli nie podjęto decyzji o zatrzymaniu danych, zostają one automatycznie przeniesione do tej części systemu informacji celnej, do której dostęp jest ograniczony zgodnie z ust. 4.
   3.   Jeżeli zgodnie z ust. 2 ma nastąpić przeniesienie danych z systemu informacji celnej, system ten automatycznie z miesięcznym wyprzedzeniem informuje o tym dostarczające państwo członkowskie.
   4.   Dane przeniesione zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu zatrzymuje się w systemie informacji celnej jeszcze przez jeden rok, ale – bez uszczerbku dla przepisów art. 22 i 23 – są one dostępne jedynie przedstawicielom komitetu, o którym mowa w art. 27, lub organom nadzorczym, o których mowa w art. 24 i art. 25 ust. 1. W tym okresie mogą oni przeszukiwać te dane jedynie po to, by sprawdzić ich zgodność ze stanem faktycznym i legalność; potem dane te muszą zostać usunięte.
   ROZDZIAŁ VI

      UTWORZENIE BAZY DANYCH REJESTRU CELNEGO DLA CELÓW IDENTYFIKACYJNYCH

   Artykuł 15
   1.   Oprócz danych, o których mowa w art. 3, system informacji celnej zawiera w specjalnej bazie danych, zwanej dalej „bazą danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych”, dane określone w niniejszym rozdziale. Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozdziału oraz rozdziału VII i VIII, wszystkie przepisy niniejszej decyzji mają zastosowanie również do bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych. Wyjątek określony w art. 21 ust. 2 nie ma zastosowania.
   2.   Celem bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych jest umożliwienie organom krajowym odpowiedzialnym za prowadzenie dochodzeń celnych i wyznaczonym zgodnie z przepisami art. 7, aby podczas tworzenia akt dochodzeń lub podczas prowadzenia dochodzenia – na potrzeby Europolu i Eurojustu – względem jednej lub więcej osób lub jednego lub więcej przedsiębiorstw identyfikowały właściwe organy pozostałych państw członkowskich, które prowadzą dochodzenia względem tych osób lub przedsiębiorstw, tak by dzięki informacjom o istnieniu akt dochodzeń osiągnąć cele, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   3.   Na potrzeby bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych każde państwo członkowskie przekazuje pozostałym państwom członkowskim, Europolowi, Eurojustowi oraz komitetowi, o którym mowa w art. 27, wykaz poważnych naruszeń własnych przepisów krajowych.
   Wykaz ten zawiera tylko te naruszenia, które podlegają:

               a)

               karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu polegającemu na pozbawieniu wolności na maksymalny okres co najmniej 12 miesięcy; lub

               b)

               grzywnie w wysokości co najmniej 15 000 EUR.

         4.   Jeżeli państwo członkowskie pobierające dane z bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych potrzebuje dalszych informacji o zarejestrowanych aktach dochodzeniowych dotyczących danej osoby lub przedsiębiorstwa, zwraca się ono o pomoc do dostarczającego państwa członkowskiego na podstawie obowiązujących aktów dotyczących wzajemnej pomocy.
   ROZDZIAŁ VII

      FUNKCJONOWANIE BAZY DANYCH REJESTRU CELNEGO DLA CELÓW IDENTYFIKACYJNYCH I KORZYSTANIE Z NIEJ

   Artykuł 16
   1.   Dane z akt dochodzeniowych będą wprowadzane do bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych jedynie z uwagi na cele określone w art. 15 ust. 2. Wprowadzane są jedynie dane następujących kategorii:

               a)

               osoby lub przedsiębiorstwa, które są lub były przedmiotem aktów dochodzeniowych założonych przez właściwy organ państwa członkowskiego:

                           (i)

                           które w świetle prawa krajowego danego państwa członkowskiego są podejrzane o to, że poważnie naruszają lub naruszyły przepisy krajowe albo uczestniczą lub uczestniczyły w takim naruszeniu;

                           (ii)

                           co do których istnieje zgłoszenie stwierdzające, że nastąpiło takie naruszenie; lub

                           (iii)

                           na które nałożono karę administracyjną lub sądową za takie naruszenie;

               b)

               dziedzina, której dotyczą akta dochodzeniowe;

               c)

               nazwa, przynależność państwowa i dane teleadresowe organu państwa członkowskiego, który prowadzi dochodzenie, wraz z sygnaturą akt.

         Dane, o których mowa w lit. a)–c), są wprowadzane do rekordu danych oddzielnie dla każdej osoby lub każdego przedsiębiorstwa. Zakazane jest tworzenie odesłań między rekordami danych.
   2.   Dane osobowe, o których mowa w ust. 1 lit. a), zawierają jedynie:

               a)

               w przypadku osób: nazwisko, nazwisko rodowe, imiona, poprzednie nazwiska i pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, narodowość i płeć;

               b)

               w przypadku przedsiębiorstw: nazwę przedsiębiorstwa, nazwę handlową, adres, numer identyfikacyjny VAT oraz numer identyfikacyjny podatku akcyzowego.

         3.   Dane są wprowadzane na czas określony zgodnie z art. 19.
   Artykuł 17
   Państwo członkowskie nie ma obowiązku w żadnym konkretnym przypadku wprowadzać danych, o których mowa w art. 16, jeżeli i dopóki zakłócałoby to porządek publiczny lub szkodziło innym podstawowym interesom, w szczególności gdyby stanowiło bezpośrednie i poważne zagrożenie dla jego bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa publicznego innego państwa członkowskiego bądź państwa trzeciego, lub gdyby zagrożone były inne istotne interesy o równoważnym znaczeniu, lub gdyby takie wpisy mogły poważnie zaszkodzić prawom jednostek lub utrudnić prowadzenie dochodzenia.
   Artykuł 18
   1.   Wprowadzać dane do bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych oraz je przeszukiwać mają prawo wyłącznie organy, o których mowa w art. 15 ust. 2.
   2.   Każde zapytanie skierowane do bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych musi dotyczyć następujących danych osobowych:

               a)

               w przypadku osób: imię lub nazwisko, lub nazwisko rodowe, lub poprzednie nazwiska, lub pseudonimy, lub data urodzenia;

               b)

               w przypadku przedsiębiorstw: nazwa przedsiębiorstwa lub nazwy handlowe, lub adres, lub numer identyfikacyjny VAT, lub numer identyfikacyjny podatku akcyzowego.

         ROZDZIAŁ VIII

      OKRES ZATRZYMYWANIA DANYCH W BAZIE DANYCH REJESTRU CELNEGO DLA CELÓW IDENTYFIKACYJNYCH

   Artykuł 19
   1.   Długość okresów przechowywania danych określa się zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami państwa członkowskiego, które wprowadza dane. Nie mogą być jednak przekraczane następujące okresy, liczone od dnia wprowadzenia danych do akt:

               a)

               dane dotyczące bieżących aktów dochodzeniowych są zatrzymywane nie dłużej niż trzy lata, jeżeli w tym okresie nie stwierdzono żadnego naruszenia. Dane te usuwa się przed upływem tego trzyletniego okresu, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od ostatniej czynności dochodzeniowej;

               b)

               dane dotyczące aktów dochodzeniowych, które doprowadziły do stwierdzenia, że miało miejsce naruszenie, ale nie doprowadziły jeszcze do wydania wyroku skazującego ani do nałożenia grzywny, są zatrzymywane nie dłużej niż sześć lat;

               c)

               dane dotyczące aktów dochodzeniowych, które doprowadziły do wydania wyroku skazującego lub do nałożenia grzywny, są zatrzymywane nie dłużej niż dziesięć lat.

         2.   Na wszystkich etapach dochodzenia, o którym mowa w ust. 1 lit. a)–c), jeżeli osoba lub przedsiębiorstwo, o których mowa w art. 16, zostają wyłączone z zakresu dochodzenia zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi dostarczającego państwa członkowskiego, wtedy wszelkie dane dotyczące tej osoby lub tego przedsiębiorstwa niezwłocznie się usuwa.
   3.   Dane usuwane są automatycznie z bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych w dniu, w którym upłynęły okresy zatrzymywania danych określone w ust. 1.
   ROZDZIAŁ IX

      OCHRONA DANYCH OSOBOWYCH

   Artykuł 20
   Jeżeli niniejsza decyzja nie stanowi inaczej, ochrona danych wymienianych na podstawie niniejszej decyzji podlega przepisom decyzji ramowej 2008/977/WSiSW.
   Artykuł 21
   1.   Dane mogą być kopiowane jedynie ze względów technicznych, pod warunkiem że takie kopiowanie jest potrzebne organom, o których mowa w art. 7, do ich bezpośredniego przeszukiwania.
   2.   Z zastrzeżeniem art. 8 ust. 1, dane osobowe wprowadzone przez inne państwa członkowskie nie mogą być kopiowane z systemu informacji celnej do innych krajowych baz danych, chyba że chodzi o kopie przechowywane w systemach zarządzania ryzykiem, które służą do bezpośrednich krajowych kontroli celnych, lub kopie przechowywane w systemie analizy operacyjnej, który służy do koordynacji działań. Takie kopie mogą być wykonywane jedynie w specjalnych przypadkach lub do celów dochodzeń.
   3.   W obu wyjątkowych przypadkach, o których mowa w ust. 2, wyłącznie analitycy upoważnieni przez organy krajowe każdego państwa członkowskiego mają prawo przetwarzać dane osobowe z systemu informacji celnej w ramach systemu zarządzania ryzykiem, który służy do bezpośrednich kontroli celnych prowadzonych przez organy krajowe, lub w ramach systemu analizy operacyjnej, który służy do koordynacji działań.
   4.   Każde państwo członkowskie przesyła pozostałym państwom członkowskim i komitetowi, o którym mowa w art. 27, wykaz wydziałów zarządzających ryzykiem, których analitycy są upoważnieni do kopiowania i przetwarzania danych osobowych wprowadzonych do systemu informacji celnej.
   5.   Dane osobowe skopiowane z systemu informacji celnej zatrzymuje się jedynie przez okres niezbędny do osiągnięcia celu, w którym zostały skopiowane. Państwo członkowskie, które dokonało skopiowania, weryfikuje co najmniej raz w roku konieczność ich zatrzymywania. Okres przechowywania nie może być dłuższy niż dziesięć lat. Dane osobowe, które nie są konieczne do kontynuowania analizy operacyjnej, są niezwłocznie usuwane lub usuwa się z nich wszelkie elementy umożliwiające identyfikację.
   Artykuł 22
   Prawa osób, których dane osobowe figurują w systemie informacji celnej, w szczególności prawo dostępu do nich, prawo do ich korekty, usunięcia lub zablokowania są wykonywane zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami państwa członkowskiego, które stosuje decyzję ramową 2008/977/WSiSW i w którym osoby te powołują się na te prawa. Jednak dostępu można odmówić, jeśli taka odmowa jest konieczna i proporcjonalna, by nie utrudniać żadnego z prowadzonych dochodzeń krajowych, lub w okresie niejawnego nadzoru lub obserwacji i składania sprawozdań. Przy ocenie, czy należy zastosować takie wyłączenie, uwzględnia się uzasadnione interesy danej osoby.
   Artykuł 23
   1.   Na terytorium każdego z państw członkowskich każdy może – zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i procedurami danego państwa członkowskiego – wystąpić do sądu lub organu właściwego w świetle przepisów ustawowych, wykonawczych i procedur tego państwa członkowskiego o wszczęcie postępowania lub w stosownym przypadku wnieść do tego sądu lub organu skargę w sprawie swoich danych osobowych, które znajdują się w systemie informacji celnej, i zażądać, aby:

               a)

               skorygować lub usunąć dane osobowe niezgodne ze stanem faktycznym;

               b)

               skorygować lub usunąć dane osobowe umieszczone lub przechowywane w systemie informacji celnej niezgodnie z przepisami niniejszej decyzji;

               c)

               uzyskać dostęp do danych osobowych;

               d)

               zablokować dane osobowe;

               e)

               uzyskać odszkodowanie zgodnie z art. 30 ust. 2.

         2.   Bez uszczerbku dla art. 31, zainteresowane państwa członkowskie zobowiązują się wzajemnie do wykonywania ostatecznych decyzji sądów lub innych właściwych organów odnoszących się do ust. 1 lit. a)–c) niniejszego artykułu.
   Artykuł 24
   Każde państwo członkowskie wyznacza krajowy organ nadzorczy lub organy nadzorcze odpowiedzialne za ochronę danych osobowych, które zgodnie z decyzją ramową 2008/977/WSiSW niezależnie nadzorują dane osobowe zawarte w systemie informacji celnej.
   Artykuł 25
   1.   Ustanawia się wspólny organ nadzorczy, który składa się z dwóch przedstawicieli z każdego państwa członkowskiego reprezentujących odnośny(-e) niezależny(-e) krajowy(-e) organ(-y) nadzorczy(-e).
   2.   Wspólny organ nadzorczy prowadzi nadzór i zapewnia, by podczas przetwarzania danych osobowych za pomocą systemu informacji celnej stosowane były przepisy niniejszej decyzji i decyzji ramowej 2008/977/WSiSW pod względem ochrony osób fizycznych.
   3.   W tym celu wspólny organ nadzorczy jest organem właściwym do prowadzenia nadzoru nad działaniem systemu informacji celnej, do badania wszelkich trudności w stosowaniu lub interpretacji, które mogą się pojawić podczas działania Systemu, do analizowania problemów, które mogą się pojawić w zakresie prowadzenia niezależnego nadzoru przez krajowe organy nadzorcze państw członkowskich lub w zakresie wykonywania praw dostępu do Systemu przysługujących osobom fizycznym, oraz do formułowania propozycji służących wspólnemu rozwiązywaniu problemów.
   4.   Aby wykonywać swoje obowiązki, wspólny organ nadzorczy ma dostęp do systemu informacji celnej.
   5.   Sprawozdania sporządzane przez wspólny organ nadzorczy przekazuje się organom, którym swoje sprawozdania składają krajowe organy nadzorcze, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
   Artykuł 26
   1.   Europejski Inspektor Ochrony Danych nadzoruje działania Komisji w dziedzinie systemu informacji celnej. Obowiązki i uprawnienia, o których mowa w art. 46 i 47 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (7), mają odpowiednie zastosowanie.
   2.   Wspólny organ nadzorczy oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych, działając w ramach swoich odpowiednich kompetencji, współpracują w ramach swoich zadań i zapewniają skoordynowany nadzór nad systemem informacji celnej, obejmujący wydawanie odpowiednich zaleceń.
   3.   Wspólny organ nadzorczy oraz Europejski Inspektor ds. Ochrony Danych spotykają się w tym celu przynajmniej raz w roku. Koszty tych spotkań i ich obsługa leżą w gestii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.
   ROZDZIAŁ X

      RAMY INSTYTUCJONALNE

   Artykuł 27
   1.   Ustanawia się komitet, w którego skład wchodzą przedstawiciele administracji celnych państw członkowskich. W sprawach objętych ust. 2 lit. a) komitet podejmuje decyzje jednomyślnie, a w sprawach objętych ust. 2 lit. b) – większością dwóch trzecich głosów. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny jednomyślnie.
   2.   Komitet odpowiada za:

               a)

               wprowadzanie w życie i prawidłowe stosowanie niniejszej decyzji, bez uszczerbku dla uprawnień organów, o których mowa w art. 24, art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1;

               b)

               sprawne działanie systemu informacji celnej pod względem technicznym i operacyjnym. Komitet podejmuje wszelkie niezbędne działania, by środki określone w art. 14 i 28 zostały prawidłowo wdrożone w odniesieniu do systemu informacji celnej.

         Do celów niniejszego ustępu komitet może mieć bezpośredni dostęp do danych w systemie informacji celnej i bezpośrednio z nich korzystać.
   3.   Zgodnie z postanowieniami tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej komitet corocznie przedkłada Radzie sprawozdanie na temat skuteczności i sprawnego funkcjonowania systemu informacji celnej, w razie potrzeby przedstawiając zalecenia. Sprawozdanie to jest przesyłane do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu.
   4.   Komisja jest włączona w prace komitetu.
   ROZDZIAŁ XI

      BEZPIECZEŃSTWO SYSTEMU INFORMACJI CELNEJ

   Artykuł 28
   1.   Wszelkie środki administracyjne niezbędne do zachowania bezpieczeństwa są stosowane przez:

               a)

               właściwe organy państw członkowskich – w odniesieniu do terminali systemu informacji celnej znajdujących się w ich odpowiednich państwach członkowskich – oraz Europol i Eurojust;

               b)

               komitet, o którym mowa w art. 27 – w odniesieniu do systemu informacji celnej i terminali znajdujących się w tych samych obiektach co system informacji celnej i służących do celów technicznych i do kontroli wymaganych w myśl ust. 3.

         2.   Właściwe organy, Europol, Eurojust oraz komitet, o którym mowa w art. 27, stosują w szczególności środki, by:

               a)

               uniemożliwić osobom nieuprawnionym dostęp do urządzeń wykorzystywanych do przetwarzania danych;

               b)

               uniemożliwić osobom nieuprawnionym odczytywanie, kopiowanie, zmienianie lub usuwanie danych i nośników danych;

               c)

               uniemożliwić niedozwolone wprowadzanie danych, jak również wszelkie niedozwolone przeszukiwanie, zmienianie lub usuwanie danych;

               d)

               uniemożliwić osobom nieuprawnionym dostęp do danych w systemie informacji celnej za pomocą sprzętu do przesyłania danych;

               e)

               zagwarantować, by, w odniesieniu do korzystania z systemu informacji celnej, osoby uprawnione mogły mieć dostęp jedynie do danych podlegających ich kompetencjom;

               f)

               zagwarantować możliwość sprawdzenia i ustalenia, którym organom można przekazywać dane za pomocą sprzętu do przesyłania danych;

               g)

               zagwarantować możliwość sprawdzenia i ustalania a posteriori, jakie dane zostały wprowadzone do systemu informacji celnej, kiedy i przez kogo, oraz zagwarantować możliwość kontrolowania przeszukiwań;

               h)

               uniemożliwić niedozwolone odczytywanie, kopiowanie, zmienianie lub usuwanie danych podczas przesyłania danych i transportu nośników danych.

         3.   Komitet, o którym mowa w art. 27, monitoruje przeszukiwanie systemu informacji celnej, by skontrolować, czy prowadzone poszukiwania były dozwolone i były prowadzone przez uprawnionych użytkowników. Co najmniej 1 % wszystkich przeszukiwań poddawanych jest kontroli. Rejestr takich przeszukiwań i kontroli pozostaje w Systemie i służy tylko w wyżej określonym celu wspomnianemu komitetowi i organom nadzorczym, o których mowa w art. 24 i 25. Rejestr ten usuwa się po sześciu miesiącach.
   Artykuł 29
   Właściwa administracja celna, o której mowa w art. 10 ust. 1, odpowiada za środki bezpieczeństwa, o których mowa w art. 28, w odniesieniu do terminali znajdujących się na terytorium danego państwa członkowskiego, za weryfikacje, o których mowa w art. 14 ust. 1 i 2 oraz w art. 19, oraz pod innymi względami za prawidłowe stosowanie niniejszej decyzji w zakresie, w jakim jest to konieczne w świetle przepisów ustawowych, wykonawczych i procedur tego państwa członkowskiego.
   ROZDZIAŁ XII

      OBOWIĄZKI I ODPOWIEDZIALNOŚĆ

   Artykuł 30
   1.   Każde państwo członkowskie zapewnia, aby dane, które wprowadziło do systemu informacji celnej zgodnie z art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 8 decyzji ramowej 2008/977/WSiSW, były zgodne ze stanem faktycznym, aktualne, pełne, wiarygodne i wprowadzone zgodnie z prawem.
   2.   Każde państwo członkowskie odpowiada zgodnie ze swoim prawem krajowym za wszelkie szkody wyrządzone danej osobie przez korzystanie z systemu informacji celnej. Dotyczy to także szkód spowodowanych przez państwo członkowskie, które wprowadziło dane nieścisłe albo wprowadziło lub przechowywało dane niezgodnie z prawem.
   3.   W przypadku wypłacenia przez otrzymujące państwo członkowskie odszkodowania za szkody wyrządzone przez korzystanie z danych, które są nieprawdziwe i zostały wprowadzone do systemu informacji celnej przez inne państwo członkowskie, to inne państwo członkowskie musi zwrócić otrzymującemu państwu członkowskiemu wypłaconą kwotę odszkodowania, biorąc pod uwagę stopień przyczynienia się otrzymującego państwa członkowskiego do powstania szkody.
   4.   Europol i Eurojust ponoszą odpowiedzialność zgodnie z postanowieniami aktów je ustanawiających.
   Artykuł 31
   1.   Koszty zakupu, analizy, rozwoju i konserwacji centralnej infrastruktury informatycznej (sprzętu komputerowego), oprogramowania i specjalnych połączeń sieciowych, a także odnośnych usług w zakresie produkcji, wsparcia i szkolenia – które to koszty są nierozerwalnie związane z funkcjonowaniem systemu informacji celnej do potrzeb stosowania wspólnotowych przepisów celnych i rolnych – oraz koszty związane z wykorzystywaniem systemu informacji celnej przez państwa członkowskie na ich terytoriach, w tym koszty łączności, są pokrywane z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
   2.   Koszty utrzymania krajowych stacji roboczych i terminali związane z wykonaniem niniejszej decyzji są pokrywane przez państwa członkowskie.
   ROZDZIAŁ XIII

      STOSOWANIE I PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 32
   Informacje dostarczone na mocy niniejszej decyzji są bezpośrednio wymieniane między organami państw członkowskich.
   Artykuł 33
   Państwa członkowskie w terminie do dnia 27 maja 2011 r. zapewniają zgodność ich przepisów krajowych z niniejszą decyzją.
   Artykuł 34
   1.   Niniejsza decyzja zastępuje ze skutkiem od dnia 27 maja 2011 r. konwencję o CIS i Protokół z dnia 12 marca 1999 r. sporządzony na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczący zakresu prania wpływów pieniężnych w Konwencji w sprawie wykorzystania technologii informatycznej dla potrzeb celnych oraz włączenia numeru rejestracyjnego środków transportu do konwencji (8) oraz Protokół z dnia 8 maja 2003 r. sporządzony na podstawie artykułu 34 Traktatu o Unii Europejskiej, zmieniający – w zakresie utworzenia bazy danych rejestru celnego dla celów identyfikacyjnych – Konwencję o wykorzystaniu technologii informatycznej dla potrzeb celnych (9).
   2.   W związku z tym, ze skutkiem od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, konwencja o CIS i protokoły, o których mowa w ust. 1, tracą moc.
   Artykuł 35
   O ile nie określono inaczej w niniejszej decyzji, środki służące wykonaniu konwencji o CIS oraz protokołów, o których mowa w art. 34 ust. 1, zostają uchylone ze skutkiem od dnia 27 maja 2011 r.
   Artykuł 36
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 27 maja 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 24 listopada 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 350 z 30.12.2005, s. 60.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 766/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 48).

      (4)  Dz.U. C 316 z 27.11.1995, s. 33.

      (5)  Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37.

      (6)  Dz.U. L 138 z 4.6.2009, s. 14.

      (7)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (8)  Dz.U. C 91 z 31.3.1999, s. 2.

      (9)  Dz.U. C 139 z 13.6.2003, s. 2.


title: Decyzja Rady z dnia 25 lutego 1991 r. ustanawiająca Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych

text:
Ważna informacja prawna

|

31991D0116

Dziennik Urzędowy L 059 , 06/03/1991 P. 0021 - 0022 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0066  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0066

		Decyzja Radyz dnia 25 lutego 1991 r.ustanawiająca Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych(91/116/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:realizacja, kontrola i ocena polityk Wspólnoty w dużej mierze zależy od dostępności rzetelnych danych statystycznych w sferach ekonomicznych i społecznych;w kwietniu 1989 r. Komisja przedłożyła Radzie komunikat dotyczący przyjęcia polityki Wspólnoty w dziedzinie statystyki;na podstawie powyższego komunikatu i działając zgodnie z propozycją Komisji, po otrzymaniu opinii Parlamentu Europejskiego, w dniu 19 czerwca 1989 r. Rada przyjęła uchwałę w sprawie realizacji planu priorytetowych działań w zakresie informacji statystycznych za okres 1989-1992 [4];w drodze decyzji 89/382/EWG, Euratom [5] Rada ustanowiła Komitet ds. Programu Statystycznego, złożony z przedstawicieli instytutów statystycznych Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji (dyrektor generalny Biura Statystycznego Wspólnot Europejskich); powyższy Komitet jest odpowiedzialny za koordynację wspólnotowych i krajowych programów statystycznych w zakresie prac, środków, harmonogramów oraz metod;aby osiągnąć cele wyznaczone dla Wspólnot Europejskich, w szczególności ustanowienie jednolitego rynku przewidzianego przez Jednolity Akt Europejski, należy regularnie konsultować się z wiodącymi przedstawicielami dziedzin naukowych, ekonomicznych i społecznych w celu określenia celów, priorytetów oraz charakteru informacji koniecznych do wsparcia polityk Wspólnoty;w prawie wszystkich Państwach Członkowskich istnieją organy doradcze użytkowników i wytwórców informacji statystycznych, zainteresowane głównie problemami przedmiotowych krajów;tym samym konieczne jest ustanowienie Europejskiego Komitetu Doradczego ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych, złożonego z przedstawicieli wytwórców i użytkowników ww. informacji, których zadaniem będzie pomoc Radzie i Komisji w koordynacji celów polityki Wspólnoty dotyczącej informacji statystycznych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Ustanawia się Europejski Komitet Doradczy ds. Informacji Statystycznych w Sferach Ekonomicznych i Społecznych, zwany dalej Komitetem. Zadaniem Komitetu jest pomoc Radzie i Komisji w zakresie koordynacji celów polityki Wspólnoty dotyczącej informacji statystycznych, biorąc pod uwagę wymagania użytkowników i koszty ponoszone przez wytwórców informacji.Artykuł 2Komitet rozpatruje i formułuje wnioski w odniesieniu do projektów, które mają być realizowane, i środków koniecznych do osiągnięcia celów polityki dotyczącej informacji statystycznych, wyznaczonych przez Wspólnotę.Komitet wydaje opinię w sprawie programu statystycznego Wspólnoty oraz sposobu, w jaki został on zaplanowany i jest kontrolowany. W szczególności wypowiada się w sprawach:- znaczenia programów statystycznych dla wymagań integracji europejskiej, wyrażonego przez instytucje Wspólnoty, władze krajowe i regionalne oraz inne grupy ekonomiczne i społeczne, a także przez kręgi naukowe,- współpracy na poziomach organizacji i planowania pomiędzy różnymi organami, które jako całość obejmują infrastrukturę statystyczną Wspólnoty,- kosztów sektorowych programów statystycznych, włączając w to zarówno koszty bezpośrednio poniesione przez Wspólnotę, władze krajowe i regionalne, jak i wydatki na rzecz osób, które muszą dostarczyć podstawowych informacji,- środków niezbędnych do realizacji sektorowych programów statystycznych i ich zgodności z celami.Artykuł 3Rada oraz Komisja mogą konsultować się z Komitetem w każdej kwestii odnoszącej się do polityki dotyczącej informacji statystycznych. Komitet wydaje opinie oraz przedstawia sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji zawsze, gdy uzna to za konieczne do spełnienia swojego zadania. Pozostaje w bliskiej współpracy z Komitetem ds. Programu Statystycznego oraz Komitetem ds. Statystyki w Dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego, ustanowionym na mocy decyzji 91/115/EWG [6], którym wysyła, dla celów informacyjnych, swoje opinie i sprawozdania, głównie w zakresie wymaganym przez nowe prace statystyczne.Komitet sporządza roczne sprawozdanie o postępie w zakresie europejskich informacji statystycznych dotyczących spraw ekonomicznych i społecznych, które przekazuje do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji oraz Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.Artykuł 4Komitet złożony jest z:- czterech członków reprezentujących Komisję, z których jeden jest członkiem Komisji odpowiedzialnym za politykę dotyczącą informacji statystycznych,- przewodniczącego Komitetu ds. Statystyki w Dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego,- dwunastu prezesów lub dyrektorów generalnych krajowych instytutów statystycznych Państw Członkowskich,- dwudziestu czterech członków (po dwóch z każdego Państwa Członkowskiego) mianowanych przez Radę po konsultacji z Komisją spośród wiodących przedstawicieli różnych grup ekonomicznych i społecznych oraz kręgów naukowych. Z myślą o mianowaniu tych członków każde Państwo Członkowskie dostarcza Radzie listę zawierającą czterech kandydatów. Rada bierze pod uwagę to, aby różne grupy ekonomiczne i społeczne oraz sfery naukowe były odpowiednio reprezentowane.Artykuł 5Członkowie mianowani przez Radę obejmują urząd na czteroletnią kadencję, przy czym dopuszczalne jest ponowne mianowanie. Członkowie piastują urząd osobiście i honorowo. Lista członków jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C.Artykuł 6Komitetowi przewodniczy członek Komisji odpowiedzialny za politykę dotyczącą informacji statystycznych.Z grona swoich członków Komitet wybiera wiceprzewodniczącego na dwuletnią kadencję, przy czym dopuszczalne jest jednorazowe ponowne mianowanie.Obsługę sekretariatu zapewnia Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich.Artykuł 7Przewodniczący zwołuje zebranie Komitetu, gdy jest to konieczne, ale przynajmniej raz do roku, albo z własnej inicjatywy, albo na żądanie co najmniej jednej trzeciej członków Komitetu.Artykuł 8Przewodniczący może zaprosić do uczestnictwa w zebraniach w charakterze obserwatorów dyrektorów generalnych Komisji zaangażowanych w omawiane problemy lub inne osoby mogące wnieść wkład w dyskusję.Artykuł 9Decyzje podejmowane przez Komitet wymagają do ich przyjęcia obecności co najmniej połowy jego członków. Członek może przekazać swój głos innemu członkowi i może reprezentować nie więcej niż dwóch członków.Artykuł 10Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lutego 1991 r.W imieniu RadyJ.-C. JunckerPrzewodniczący[1] Dz.U. C 208 z 21.8.1990, str. 9.[2] Dz.U. C 19 z 28.1.1991.[3] Dz.U. C 31 z 6.2.1991, str. 25.[4] Dz.U. C 161 z 28.6.1989, str. 1.[5] Dz.U. L 181 z 28.6.1989, str. 47.[6] Dz.U. L 59 z 6.3.1991, str. 19.--------------------------------------------------


title: 2005/398/WE: Decyzja Rady z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 135/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 maja 2005 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory
   (2005/398/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71, 137, 149, 150, 151, 152, 156, 159, 161, 175, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Wspólnota jest zdecydowana na umocnienie istniejących związków z Andorą, które dotychczas są regulowane Umową ustanawiającą Unię Celną, podpisaną w Luksemburgu w dniu 28 czerwca 1990 r.

               (2)

               Po przyznaniu przez Radę upoważnienia w dniu 24 lutego 1997 r. Komisja zawarła negocjacje z Andorą dotyczące umowy obejmującej szeroki zakres sektorów współpracy.

               (3)

               Zgodnie z decyzją Rady z dnia 25–26 października 2004 r., i z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym okresie, umowę podpisano w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 15 listopada 2004 r.

               (4)

               Niektóre zadania zostały przypisane Komitetowi ds. Współpracy ustanowionemu na mocy Umowy; Komisja powinna uzyskać uprawnienie do wykonywania tych zadań w imieniu Wspólnoty.

               (5)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 14 Umowy (2).
   Artykuł 3
   1.   Wspólnota jest reprezentowana w Komitecie ds. Współpracy, ustanowionym na mocy art. 9 Umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
   2.   Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez Komitet ds. Współpracy zostanie określone przez Komisję, po konsultacji z przedstawicielami Państw Członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 10 maja 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. KRECKÉ

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 22 lutego 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Sekretariat Generalny Rady zapewni publikację daty wejścia w życie Umowy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   UMOWA O WSPÓŁPRACY
   między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony,
   oraz
   KSIĘSTWO ANDORY,
   z drugiej strony,
   ZDECYDOWANI skonsolidować i poszerzyć istniejące, ścisłe związki między Wspólnotą Europejską i Księstwem Andory,
   MAJĄC NA UWADZE, iż relacje handlowe między Wspólnotą Europejską, a Księstwem Andory reguluje Porozumienie zawarte w formie wymiany listów, podpisane w dniu 28 czerwca 1990 r. w Luksemburgu, ustanawiające unię celną,
   MAJĄC NA UWADZE, iż od tej daty w integracji europejskiej dokonał się znaczny postęp,
   MAJĄC NA UWADZE szczególną sytuację Księstwa Andory, którego obszar jest otoczony ze wszystkich stron terytoriami Unii Europejskiej, ale które nie jest jej członkiem,
   MAJĄC NA UWADZE wolę Księstwa Andory, aby intensywniej uczestniczyć w integracji Europy, a w związku z tym jego życzenie rozszerzenia związków z Unią Europejską,
   MAJĄC NA UWADZE, iż Wspólnota Europejska i Księstwo Andory powinny zawrzeć umowę w celu możliwie najszerszych podstaw współpracy we wszystkich dziedzinach o wspólnym znaczeniu, mieszczących się w ich odpowiednich kompetencjach,
   POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   ZASADY
   Artykuł 1
   W zakresie swoich odpowiednich kompetencji Wspólnota Europejska i Księstwo Andory (zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”) zobowiązują się współpracować na jak najszerszych podstawach i dla ich wspólnej korzyści w dziedzinach o wspólnym znaczeniu, w szczególności w dziedzinach priorytetowych, o których mowa w art. 2–8.
   DZIEDZINY WSPÓŁPRACY
   Artykuł 2
   Środowisko
   Umawiające się Strony współpracują w dziedzinach ochrony i poprawy stanu środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Współpraca ta dotyczy następujących dziedzin: zmiany klimatyczne, ochrona przyrody i różnorodność biologiczna, środowisko i zdrowie, zarządzanie zasobami naturalnymi i odpadami. W tym celu będą dążyć do pogodzenia potrzeb ochrony środowiska Pirenejów oraz rozwoju gospodarczego.
   Umawiające się Strony współpracują w duchu wspólnej odpowiedzialności w rozwiązywaniu problemów środowiskowych, z którymi mają do czynienia Księstwo Andory i regiony pirenejskie Wspólnoty Europejskiej. Biorą one pod uwagę fakt, że niektóre problemy, takie jak problem odpadów, są związane z przepływem towarów i osób pomiędzy ich terytoriami. Umawiające się Strony współpracują w szczególności w dziedzinach transportu i składowania odpadów.
   Księstwo Andory będzie czynić wysiłki na rzecz przyjęcia norm środowiskowych równorzędnych z normami Wspólnoty Europejskiej w miarę swoich środków i o ile normy te będą istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i zasady zrównoważonego rozwoju. Wspólnota Europejska podejmuje w tym względzie współpracę z Księstwem Andory na jego wniosek.
   Umawiające się Strony zbadają wykonalność i praktyczne aspekty włączania Księstwa Andory do otwartych dla państw trzecich programów Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska, którymi może być ono zainteresowane.
   Wspólnota Europejska będzie sprzyjać ustanowieniu współpracy pomiędzy Europejską Agencją Ochrony Środowiska i Księstwem Andory.
   Artykuł 3
   Komunikacja, informacja, kultura
   W ramach możliwości stwarzanych przez działania wspólnotowe i prawo andorskie, Umawiające się Strony postanawiają podjąć wspólne działania w dziedzinie komunikacji, informacji i kultury zgodnie z duchem art. 151 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
   Działania te mogą obejmować:

               —

               wymianę informacji na tematy o wzajemnym znaczeniu w dziedzinach kultury i informacji,

               —

               organizację imprez kulturalnych,

               —

               wymiany kulturalne,

               —

               ochronę andorskiego i pirenejskiego dziedzictwa architektonicznego i renowację zabytków,

               —

               ochronę i wspieranie andorskiego i pirenejskiego dziedzictwa kulturowego,

               —

               opracowanie ponadgranicznych programów badań w dziedzinie historii, sztuki i języków,

               —

               ochronę, wzmacnianie znaczenia i upowszechnianie języka katalońskiego,

               —

               uczestnictwo Księstwa Andory w projektach kulturalnych Wspólnoty Europejskiej.

         Artykuł 4
   Edukacja, kształcenie zawodowe, młodzież
   Kierując się postanowieniami art. 149 i 150 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Umawiające się Strony podejmą współpracę w dziedzinie edukacji i kształcenia zawodowego w celu wspomagania kształtowania europejskiej przestrzeni edukacyjnej.
   Umawiające się Strony zbadają wykonalność i praktyczne aspekty włączania Księstwa Andory do programów Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach edukacji, kształcenia zawodowego i młodzieży, którymi może być ono zainteresowane.
   Artykuł 5
   Kwestie społeczne i ochrona zdrowia
   Umawiające się Strony zobowiązują się przeanalizować sposoby wzmocnienia koordynacji w dziedzinie społecznej poprzez wymianę specjalistów, współpracę między administracjami, współpracę między przedsiębiorstwami i w dziedzinie kształcenia.
   Umawiające się Strony współpracują w taki sam sposób w dziedzinie zdrowia publicznego.
   Umawiające się strony unikają wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo względem pracowników będących obywatelami strony drugiej, którzy legalnie przebywają na ich terytoriach, odnośnie warunków pracy, wynagrodzenia i zwolnienia.
   Współpraca Umawiających się Stron odnośnie do zatrudnienia obejmuje między innymi rozwój usług poradnictwa zawodowego oraz planowania i wspierania zatrudnienia na szczeblu lokalnym i regionalnym.
   Artykuł 6
   Sieci transeuropejskie i transport
   Umawiające się Strony zobowiązują się rozwijać współpracę w dziedzinie transeuropejskich sieci energetycznych, telekomunikacyjnych i transportowych, jak również generalnie w dziedzinie transportu. Współpraca ta ma na celu między innymi wspieranie analiz dotyczących projektów o wspólnym znaczeniu, przyjaznych dla środowiska Pirenejów. Przy współpracy Umawiające się Strony kierować się będą celami określonymi w art. 154 i 155 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
   Artykuł 7
   Polityka regionalna
   Zgodnie z ich odpowiednim ustawodawstwem umawiające się Strony postanawiają niniejszym wzmocnić współpracę regionalną zgodnie z polityką Wspólnoty Europejskiej w zakresie współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej.
   W tym celu Strony wspierają następujące działania:

               —

               analiza wspólnego podejścia wobec rozwoju regionów usytuowanych przy granicy między Wspólnotą Europejską i Księstwem Andory w celu wspierania polityki wobec regionu Pirenejów, analogicznej z polityką wobec regionów alpejskich. W tym duchu Wspólnota Europejska zaproponuje Księstwu Andory udział w przyszłych programach Interreg na takich samych warunkach jak inne państwa trzecie,

               —

               organizacja wizyt, wymian urzędników i specjalistów w celu rozpoznania możliwości współpracy,

               —

               współpraca w dziedzinie polityki obszarów górskich, zgodnej z polityką wspólnotową, której celem jest zapewnienie trwałego i zrównoważonego wykorzystania rolniczego gruntów, rozwoju gospodarczego i ochrony środowiska naturalnego.

         Artykuł 8
   Inne dziedziny współpracy
   Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą rozszerzyć niniejszą umowę poprzez porozumienia dotyczące kwestii szczególnych.
   POSTANOWIENIA OGÓLNE
   Artykuł 9
   1.   Komitet ds. Współpracy jest odpowiedzialny za kwestie dotyczące stosowania niniejszej umowy i czuwa nad jej odpowiednim wykonaniem.
   2.   W celu właściwej realizacji niniejszej umowy umawiające się Strony dokonują wymiany informacji, a na wniosek jednej z nich prowadzą konsultacje w ramach Komitetu ds. Współpracy.
   3.   Komitet ds. Współpracy określa swój regulamin wewnętrzny.
   4.   Komitet ds. Współpracy jest złożony z przedstawicieli Wspólnoty Europejskiej oraz z przedstawicieli Księstwa Andory.
   5.   Komitet ds. Współpracy podejmuje swoje uchwały jednomyślnie.
   6.   Komitetowi ds. Współpracy przewodniczy na przemian każda z Umawiających się Stron zasad, które należy określić w regulaminie wewnętrznym.
   7.   Komitet ds. Współpracy zbiera się na zasadzie wzajemnego porozumienia, na wniosek jednej ze stron. Regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Współpracy zawiera regulacje dotyczące praktycznej organizacji posiedzeń.
   Artykuł 10
   Umawiające się Strony postanawiają, że każdy spór, który mógłby wyniknąć między nimi, w związku ze stosowaniem i interpretacją niniejszej umowy, będzie przedkładany Komitetowi ds. Współpracy.
   Artykuł 11
   Niniejsze porozumienie zostaje zawarte na czas nieokreślony.
   Artykuł 12
   Każda z umawiających się Stron ma możliwość wypowiedzenia niniejszego porozumienia na zasadzie pisemnej notyfikacji skierowanej do drugiej umawiającej się Strony. W takim przypadku niniejsze porozumienie przestaje obowiązywać po sześciu miesiącach od daty notyfikacji.
   Artykuł 13
   Niniejsze porozumienie ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, na których obowiązuje Traktat powołujący Wspólnotę Europejską, na warunkach przewidzianych w powyższym Traktacie, oraz, z drugiej strony, na terytorium Księstwa Andory.
   Artykuł 14
   Niniejsza umowa jest zatwierdzana przez umawiające się Strony, zgodnie z ich właściwymi procedurami.
   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po notyfikacji spełnienia warunków wynikających z procedur, o których mowa w akapicie pierwszym.
   Artykuł 15
   1.   Niniejsza umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach, w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i katalońskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne.
   2.   Wersja w języku maltańskim jest uwierzytelniona przez Umawiające się Strony na podstawie wymiany listów. Jest ona na równi autentyczna z wersjami językowymi, o których mowa w ust. 1.

      Hecho en Bruselas, el quince de noviembre de dos mil cuatro.
      V Bruselu dne patnáctého listopadu dva tisíce čtyři.
      Udfærdiget i Bruxelles, den femtende november to tusind og fire.
      Geschehen zu Brüssel am fünfzehnten November zweitausendundvier.
      Kahe tuhande neljanda aasta novembrikuu viieteistkümnendal päeval Brüsselis.
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις δέκα πέντε Νοεμβρίου δύο χιλιάδες τέσσερα.
      Done at Brussels on the fifteenth day of November in the year two thousand and four.
      Fait à Bruxelles, le quinze novembre deux mille quatre.
      Fatto a Bruxelles, addì quindici novembre duemilaquattro.
      Briselē, divi tūkstoši ceturtā gada piecpadsmitajā novembrī.
      Pasirašyta du tūkstančiai ketvirtų metų lapkričio penkioliktą dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-negyedik év november havának tizenötödik napján.
      Magħmul fi Brussel fil-ħmistax il-jum ta' Novembru tas-sena elfejn u erbgħa.
      Gedaan te Brussel, de vijftiende november tweeduizendvier.
      Sporządzono w Brukseli dnia piętnastego października dwa tysiące czwartego roku.
      Feito em Bruxelas, em quinze de Novembro de dois mil e quatro.
      V Bruseli pätnásteho novembra dvetisícštyri.
      V Bruslju, petnajstega novembra leta dva tisoč štiri.
      Tehty Brysselissä viidentenätoista päivänä marraskuuta vuonna kaksituhattaneljä.
      Som skedde i Bryssel den femtonde november tjugohundrafyra.
      Fet a Brussel les el dia quinze de novembre de l'any dos mil quatre.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar
         Per la Comunitat Europea

         Per la Principat d'Andorra