title: Decyzja Rady 2013/88/WPZiB z dnia 18 lutego 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/800/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               19.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 46/28

         DECYZJA RADY 2013/88/WPZiB
   z dnia 18 lutego 2013 r.
   zmieniająca decyzję 2010/800/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/800/WPZiB z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (1), w szczególności jej art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 3;
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 grudnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/800/WPZiB.

               (2)

               W dniu 10 grudnia 2012 r. Rada wyraziła głębokie zaniepokojenie z powodu zamiaru wystrzelenia przez Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną („KRLD”) „satelity roboczego”, ponieważ przy takim wystrzeleniu wykorzystuje się technologię pocisków balistycznych, co stanowi kolejne wyraźne naruszenie międzynarodowych zobowiązań KRLD określonych w szczególności w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) nr 1695 (2006), nr 1718 (2006) i nr 1874 (2009) i bezpośrednio ignoruje jednogłośne wezwanie społeczności międzynarodowej, by nie dokonywać takich działań.

               (3)

               W dniu 22 stycznia 2013 r. RB ONZ przyjęła rezolucję nr 2087 (2013), w której potępiła wystrzelenie przez KRLD satelity w dniu 12 grudnia 2012 r. z wykorzystaniem technologii pocisków balistycznych, stanowiące naruszenie rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) i nr 1874 (2009).

               (4)

               W dniu 12 lutego 2013 r. KRLD – naruszając swoje międzynarodowe zobowiązania wynikające z rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), nr 1874 (2009) i nr 2087 (2013) – przeprowadziła próbę jądrową, co stanowi poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa w regionie i na świecie.

               (5)

               Pkt 5 lit. a) rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013) stanowi, że kolejne osoby i podmioty mają podlegać środkom ograniczającym.

               (6)

               Oprócz tego w pkt 5 lit. b) rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013) stwierdza się, że zakaz dostarczania, sprzedaży lub przekazywania pewnych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii zgodnie z pkt 8 lit. a) ppkt ii) rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) ma mieć zastosowanie także do produktów określonych w pkt 5 lit. b) rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013).

               (7)

               W pkt 8 rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013) precyzuje się pewne metody, które powinny stosować państwa pragnące zutylizować przedmioty zajęte na mocy postanowień rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) i nr 1874 (2009) oraz zgodnie z pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 1874 (2009).

               (8)

               W pkt 12 rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013) apeluje się również do państw, by zachowały czujność i powściągliwość w kwestii wjazdu na ich terytorium lub przejazdu przez nie osób pracujących na rzecz lub pod kierownictwem umieszczonych w wykazie osób lub podmiotów.

               (9)

               Zgodnie z pkt 13 rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013) należy ustalić, że osobom lub podmiotom wymienionym w wykazie ani żadnej innej osobie lub innemu podmiotowi z KRLD nie mogą zostać przyznane żadne roszczenia w związku z wykonaniem jakiejkolwiek umowy lub transakcji, na które wpływ mają środki ustalone na mocy odnośnych rezolucji RB ONZ lub ustalone przez Unię lub którekolwiek jej państwo członkowskie zgodnie z odnośną decyzją RB ONZ lub na mocy niniejszej decyzji.

               (10)

               Zgodnie z konkluzjami Rady na temat KRLD z dnia 10 grudnia 2012 r. stosowne jest przyjęcie dodatkowych środków ograniczających.

               (11)

               Do decyzji 2010/800/WPZiB wprowadzić należy dodatkowe kryterium autonomicznego umieszczania przez Unię kolejnych pozycji w wykazach osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym.

               (12)

               Należy zakazać sprzedaży, dostarczania lub przekazywania do KRLD niektórych innych towarów mających znaczenie dla programów KRLD dotyczących broni masowego rażenia, zwłaszcza sektora pocisków balistycznych; w szczególności dotyczy to pewnych rodzajów aluminium.

               (13)

               Ponadto należy sprecyzować, że w przypadkach gdy niniejsza decyzja przewiduje zakaz dotyczący usług finansowych, zakaz taki obejmuje świadczenie usług z zakresu ubezpieczeń i reasekuracji.

               (14)

               Należy także zakazać sprzedaży rządowi KRLD lub na jego rzecz złota, metali szlachetnych i diamentów, nabywania ich od rządu KRLD, transportu lub pośrednictwa w handlu nimi z udziałem lub na rzecz rządu KRLD.

               (15)

               Ponadto zakazane powinno być również przekazywanie nowo wydrukowanych banknotów i nowo wybitego bilonu lub niewyemitowanych banknotów i bilonu w walucie KRLD Bankowi Centralnemu KRLD lub na jego rzecz.

               (16)

               Należy zakazać sprzedaży lub kupna obligacji państwowych KRLD lub obligacji gwarantowanych przez państwo.

               (17)

               Ponadto należy zakazać otwierania nowych oddziałów, filii lub przedstawicielstw banków KRLD na terytorium państw członkowskich oraz tworzenia nowych spółek joint venture lub przejmowania przez banki KRLD, w tym Bank Centralny KRLD, własności banków podlegających jurysdykcji państw członkowskich. Co więcej, państwa członkowskie powinny podjąć stosowne środki, aby zakazać instytucjom finansowym na swoim terytorium lub instytucjom finansowym podlegającym ich jurysdykcji otwierania w KRLD przedstawicielstw lub filii.

               (18)

               W związku z decyzją Komitetu RB ONZ utworzonego na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), sześć podmiotów należy wykreślić z wykazów zamieszczonych w załącznikach II i III do decyzji 2010/800/WPZiB i umieścić je w wykazie zamieszczonym w załączniku I do tej decyzji. Należy również zmienić treść wpisów dotyczących tych podmiotów.

               (19)

               Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 3 decyzji 2010/800/WPZiB Rada dokonała pełnego przeglądu wykazów osób i podmiotów zamieszczonych w załącznikach II i III do tej decyzji oraz uznała, że te osoby i podmioty powinny być nadal objęte odpowiednimi środkami ograniczającymi przewidzianymi w tej decyzji.

               (20)

               Należy w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję 2010/800/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji Rady 2010/800/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                                       „b)

                                       wszelkich produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii określonych przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub komitet utworzony na mocy pkt 12 rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) (dalej zwany „Komitetem Sankcji”) zgodnie z pkt 8 lit. a) ppkt (ii) rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) i pkt 5 lit. b) rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013), które mogłyby posłużyć do programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia;”;

                           b)

                           w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

                                       „d)

                                       określonych kluczowych składników przeznaczonych dla sektora pocisków balistycznych, takich jak niektóre rodzaje aluminium wykorzystywane w systemach powiązanych z pociskami balistycznymi. Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objąć niniejszym przepisem.”;

                           c)

                           w ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                                       „b)

                                       bezpośrednie lub pośrednie finansowanie lub zapewnianie pomocy finansowej związanej z produktami i technologią, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów eksportowych oraz usług ubezpieczeń i reasekuracji na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostarczanie, przekazywanie lub wywóz tych produktów i technologii lub też na zapewnianie związanych z powyższymi działaniami szkoleń technicznych, doradztwa, usług, pomocy lub pośrednictwa – jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w KRLD lub do użytku na terytorium tego państwa;”.

               2)

               dodaje się artykuły w brzmieniu:
               „Artykuł 1a
               Zakazane są – dokonywane bezpośrednio lub pośrednio – sprzedaż, zakup, transport złota i metali szlachetnych oraz diamentów oraz pośrednictwo w handlu nimi, z udziałem, od lub na rzecz rządu KRLD, jego organów publicznych, przedsiębiorstw i agencji, Banku Centralnego KRLD, a także z udziałem, od lub na rzecz osób i podmiotów działających w ich imieniu lub na ich zlecenie, lub podmiotów będących ich własnością lub przez nie kontrolowanych.
               Unia podejmuje środki niezbędne do określenia produktów, które mają zostać objęte niniejszym przepisem.
               Artykuł 1b
               Zabrania się dostarczania nowo wydrukowanych banknotów i nowo wybitego bilonu lub niewprowadzonych do obiegu banknotów i bilonu w walucie KRLD Centralnemu Bankowi KRLD lub na jego rzecz.
               Artykuł 2a
               Zakazane są – dokonywane bezpośrednio lub pośrednio – sprzedaż lub kupno obligacji państwowych KRLD lub gwarantowanych przez państwo, wydanych po wejściu w życie niniejszej decyzji, pośrednictwo w handlu nimi lub pomoc w ich wydawaniu, na rzecz lub od rządu KRLD, jej organów publicznych, korporacji i agencji, Banku Centralnego KRLD, banków mających siedzibę w KRLD, lub podlegających albo niepodlegających jurysdykcji państw członkowskich oddziałów i filii banków mających siedzibę w KRLD, lub podmiotów finansowych, które nie mają siedziby w KRLD, ani nie podlegają jurysdykcji państw członkowskich, ale są kontrolowane przez osoby i podmioty mające siedzibę w KRLD, a także jakichkolwiek osób i podmiotów działających w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub podmiotów, które do nich należą lub są przez nie kontrolowane.”;

               3)

               W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

                                       „d)

                                       osób nieujętych w załączniku I, II lub III, które, także przez świadczenie usług finansowych biorą udział w dostarczaniu do lub z KRLD broni i materiałów z nią związanych lub produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, które mogłyby przyczyniać się do dalszego prowadzenia przez KRLD programów dotyczących broni jądrowej, pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia; osoby te wymieniono w załączniku IIIA.”;

                           b)

                           ust. 7 otrzymuje brzmienie:
                           „7.   Państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na mocy ust. 1 lit. b), c) i d) w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniu międzyrządowym, włącznie z posiedzeniami promowanymi przez Unię lub posiedzeniami, których gospodarzem jest państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE i na których prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio wspierający demokrację, prawa człowieka i praworządność w KRLD.”;

                           c)

                           ust. 9 otrzymuje brzmienie:
                           „9.   W przypadku gdy zgodnie z ust. 4, 5 i 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osobom wymienionym w załączniku I, II, III lub IIIA, zezwolenie ograniczone jest do celu, w którym zostało udzielone i do osób, których dotyczy.”;

                           d)

                           dodaje się ustęp w brzmieniu:
                           „10.   Państwa członkowskie zachowują czujność i powściągliwość w zakresie wjazdu na ich terytoria lub przejazdu przez nie przez osoby pracujące na rzecz lub pod kierownictwem osób lub podmiotów wymienionych w załączniku I.”;

               4)

               w art. 5 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

                           „d)

                           osób i podmiotów nieujętych w załączniku I, II lub III, które, także przez świadczenie usług finansowych, biorą udział w dostarczaniu do lub z KRLD broni i materiałów z nią związanych lub produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, które mogłyby przyczyniać się do dalszego prowadzenia przez KRLD programów dotyczących broni jądrowej, pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia; osoby i podmioty te wymieniono w załączniku IIIA.”;

               5)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 6a
               1.   Zakazane jest otwieranie nowych oddziałów, filii lub przedstawicielstw banków KRLD na terytorium państw członkowskich oraz tworzenie nowych spółek joint venture lub nabywanie przez banki KRLD – w tym Bank Centralny KRLD, jego oddziały i filie oraz inne podmioty finansowe, o których mowa w art. 6 – własności banków podlegających jurysdykcji państw członkowskich.
               2.   Zakazane jest otwieranie przez instytucje finansowe na terytorium państw członkowskich lub podlegające ich jurysdykcji przedstawicielstw lub filii w KRLD.”;

               6)

               art. 7 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
               „5.   W przypadku przeprowadzania inspekcji, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie dokonują zajęcia i zniszczenia produktów, których dostarczania, sprzedaży, przekazywania lub wywozu zakazuje się na mocy niniejszej decyzji zgodnie z pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 1874 (2009) i pkt 8 rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013).”;

               7)

               dodaje się następujący artykuł:
               „Artykuł 8a
               Żadne roszczenia, w tym o odszkodowanie lub rekompensatę ani inne tego rodzaju uprawnienia, takie jak prawo do potrącenia, roszczenie o zapłatę kary lub roszczenia z tytułu gwarancji, roszczenia o odroczenie lub o zapłatę zobowiązania, gwarancji finansowej, w tym roszczenia wynikające z akredytyw i innych podobnych instrumentów w związku z umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie lub częściowo, z powodu środków ustanowionych na podstawie rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), nr 1874 (2008) i nr 2087 (2013), także środków przyjętych przez Unię lub którekolwiek z jej państw członkowskich zgodnie lub w związku z realizacją odnośnych decyzji Rady Bezpieczeństwa lub środków objętych niniejszą decyzją nie przysługują wyznaczonym osobom lub podmiotom wymienionym w załącznikach I, II, III i IIIA, ani żadnej innej osobie lub podmiotowi w KRLD, w tym rządowi KRLD, jej organom publicznym, korporacjom i agencjom, ani żadnej osobie lub podmiotowi zgłaszającemu roszczenie za pośrednictwem takiej osoby lub podmiotu lub na ich rzecz.”;

               8)

               art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek państw członkowskich lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, opracowuje wykazy w załącznikach II, III i IIIA i przyjmuje do nich zmiany.”;

               9)

               art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Jeżeli Rada podejmie decyzję o zastosowaniu wobec danej osoby lub danego podmiotu środków, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b), c) i d) oraz w art. 5 ust. 1 lit. b), c) i d), odpowiednio zmienia załącznik II, III lub IIIA.”;

               10)

               art. 11 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 11
               1.   Załączniki I, II, III i IIIA obejmują powody umieszczenia danych osób i podmiotów w wykazie, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub, w odniesieniu do załącznika I, przez Komitet Sankcji.
               2.   Załączniki I, II, III i IIIA zawierają również, w stosownych przypadkach, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób lub podmiotów, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub, w odniesieniu do załącznika I, przez Komitet Sankcji. Jeżeli chodzi o osoby, takie informacje mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportów i dokumentów tożsamości, płeć, adres, jeśli jest znany, a także funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załączniku I umieszczana jest także data umieszczenia w wykazie przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet Sankcji.”;

               11)

               art. 12 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Środki, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b), c) i d) oraz art. 5 ust. 1 lit. b), c) i d), są regularnie, co najmniej raz na 12 miesięcy, poddawane przeglądom. Przestają one obowiązywać w odniesieniu do danych osób i podmiotów, jeżeli Rada stwierdzi – zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2 – że warunki ich stosowania nie są już spełniane.”.

         Artykuł 2
   Osoby i podmioty wymienione w załączniku I do niniejszej decyzji dodaje się do wykazów zamieszczonych w załączniku I do decyzji 2010/800/WPZiB.
   Artykuł 3
   Podmioty wymienione w załączniku II do niniejszej decyzji skreśla się z wykazów zamieszczonych w załącznikach II i III do decyzji 2010/800/WPZiB.
   Artykuł 4
   Załącznik III do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik IIIA do decyzji 2010/800/WPZiB.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2013 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 341 z 23.12.2010, s. 32.

      ZAŁĄCZNIK I

         Osoby i podmioty, o których mowa w art. 2.

      A.   Wykaz osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 lit. a)

                  Imię i nazwisko

                  Pseudonim

                  Data urodzenia

                  Data umieszczenia w wykazie

                  Inne informacje

                  1.

                  Paek Chang-Ho

                  Pak Chang-Ho;
                  Paek Ch’ang-Ho

                  data ur.: 18 czerwca 1964 r.;
                  miejsce ur.: Kaesong, KRLD

                  22.1.2013 r.

                  Urzędnik wyższego szczebla i kierownik ośrodka kontroli satelitarnej Koreańskiego Komitetu Technologii Kosmicznych.
                  Paszport: 381420754;
                  data wydania paszportu: 7 grudnia 2011 r.;
                  termin ważności paszportu: 7 grudnia 2016 r.;

                  2.

                  Chang Myong-Chin

                  Jang Myong-Jin

                  Data ur. 1966 r.;
                  altern. data ur. 1965 r.

                  22.1.2013 r.

                  Główny zarządca stacji wystrzeliwania satelitów Sohae i kierownik centrum wystrzeliwania, z którego wystrzelono satelity 13 kwietnia i 12 grudnia 2012 r.

                  3.

                  Ra Ky’ong-Su

                  22.1.2013 r.

                  Ra Ky’ong-Su jest urzędnikiem Tanchon Commercial Bank (TCB). Pełniąc tę funkcję, ułatwiał transakcje na rzecz TCB. Tanchon umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 r.; to najważniejsza północnokoreańska instytucja finansowa odpowiedzialna za sprzedaż broni konwencjonalnej, rakietowych pocisków balistycznych oraz towarów związanych ze składaniem i produkcją takiej broni.

                  4.

                  Kim Kwang-il

                  22.1.2013 r.

                  Kim Kwang-il jest urzędnikiem Tanchon Commercial Bank (TCB). Pełniąc tę funkcję, ułatwiał transakcje na rzecz TCB i Korea Mining Development Trading Corporation (KOMID). Tanchon umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 r.; to najważniejsza północnokoreańska instytucja finansowa odpowiedzialna za sprzedaż broni konwencjonalnej, rakietowych pocisków balistycznych oraz towarów związanych ze składaniem i produkcją takiej broni. KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną.

      B.   Wykaz podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a)

                  Nazwa

                  Inne nazwy

                  Adres

                  Data umieszczenia w wykazie

                  Inne informacje

                  1.

                  Koreański Komitet Technologii Kosmicznej

                  Komitet Technologii Kosmicznej KRLD;
                  Dział Technologii Kosmicznej KRLD;
                  Komitet Technologii Kosmicznej;
                  KKTK

                  Pjongjang, KRLD

                  22.1.2013 r.

                  Koreański Komitet Technologii Kosmicznej (KKTK) kierował dokonanymi przez KRLD próbami wystrzelenia satelitów 13 kwietnia 2012 r. i 12 grudnia 2012 r. przez ośrodek kontroli satelitarnej i stację Sohae.

                  2.

                  Bank of East Land

                  Dongbang Bank;
                  Tongbang U’Nhaeng;
                  Tongbang Bank

                  P.O. Box 32, BEL Building, Jonseung-Dung, okręg Moranbong Pjongjang, KRLD

                  22.1.2013 r.

                  Bank of East Land ułatwia, jako instytucja finansowa KRLD, związane z bronią transakcje, i innego rodzaju wsparcie, na rzecz producenta i eksportera broni Green Pine Associated Corporation (Green Pine). Bank of East Land aktywnie współpracował z Green Pine przy transferach środków w sposób pozwalający obejść sankcje. W latach 2007 i 2008 Bank of East Land ułatwiał transakcje z udziałem Green Pine i irańskich instytucji finansowych, w tym Bank Melli i Bank Sepah. W rezolucji 1747 (2007) Rada Bezpieczeństwa podjęła decyzję o umieszczeniu przedsiębiorstwa Bank Sepah w wykazie w związku z jego zaangażowaniem w irański program dotyczący rakietowych pocisków balistycznych. Green Pine umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2012 r.

                  3.

                  Korea Kumryong Trading Corporation

                  22.1.2013 r.

                  Podmiot, którego nazwa jest wykorzystywana jako pseudonim przez Korea Mining Development Trading Corporation (KOMID) do prowadzenia działalności związanej z zamówieniami. KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną.

                  4.

                  Tosong Technology Trading Corporation

                  Pjongjang, KRLD

                  22.1.2013 r.

                  Spółką dominującą Tosong Technology Trading Corporation jest Korea Mining Development Corporation (KOMID). KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną.

                  5.

                  Korea Ryonha Machinery Joint Venture Corporation

                  Chosun Yunha Machinery Joint Operation Company;
                  Korea Ryenha Machinery J/V Corporation;
                  Ryonha Machinery Joint Venture Corporation

                  Okręg centralny, Pjongjang, KRLD;
                  Mangungdae-gu, Pjongjang, KRLD;
                  okręg Mangyongdae, Pjongjang, KRLD

                  22.1.2013

                  Spółką dominującą Korea Ryonha Machinery Joint Venture Corporation jest Korea Ryonbong General Corporation. Korea Ryonbong General Corporation umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 r. i jest to konglomerat z branży obronnej specjalizujący się w zakupach dla przemysłu obronnego KRLD i wsparciu dla prowadzonej przez nią sprzedaży związanej ze sprzętem wojskowym.

                  6.

                  Leader (Hong Kong) International

                  Leader International Trading Limited

                  Biuro1610 Nan Fung Tower, 173 Des Voeux Road, Hong Kong

                  22.1.2013 r.

                  Ułatwia przemieszczanie towarów w imieniu Korea Mining Development Trading Corporation (KOMID). KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną.

                  7.

                  Green Pine Associated Corporation

                  Cho’ngsong United Trading Company;
                  Chongsong Yonhap;
                  Ch’o’ngsong Yo’nhap;
                  Chosun Chawo’n Kaebal T’uja Hoesa;
                  Jindallae;
                  Ku’mhaeryong Company LTD;
                  Natural Resources Development and Investment Corporation;
                  Saeingp’il Company

                  Reconnaissance General Bureau Headquarters, Hyongjesan-Guyok, Pjongjang, KRLD;
                  Nungrado, Pjongjang, KRLD

                  2.5.2012 r.

                  Przedsiębiorstwo Green Pine Associated Corporation („Green Pine”) przejęło znaczną część działalności Korea Mining Development Trading Corporation (KOMID). KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną.
                  Green Pine odpowiada również za mniej więcej połowę ilości broni i materiałów pokrewnych eksportowanych przez KRLD.
                  Na podmiot ten nałożono sankcje za wywóz broni lub materiałów pokrewnych z Korei Północnej. Green Pine specjalizuje się w produkcji okrętów i uzbrojenia dla marynarki wojennej, np. łodzi podwodnych, łodzi wojskowych i systemów rakietowych; podmiot ten dostarczał torpedy i pomoc techniczną irańskim przedsiębiorstwom związanym z sektorem obronności.

                  8.

                  Amroggang Development Banking Corporation

                  Amroggang Development Bank;
                  Amnokkang Development Bank

                  Tongan-dong, Pjongjang, KRLD

                  2.5.2012 r.

                  Spółką dominującą przedsiębiorstwa Amroggang, które utworzono w 2006 r. i które zarządzane jest przez urzędników Tanchon, jest Tanchon Commercial Bank. Tanchon odgrywa rolęw finansowaniu prowadzonej przez KOMID sprzedaży rakietowych pocisków balistycznych; jest również zaangażowane w sprzedaż rakietowych pocisków balistycznych przez KOMID irańskiemu przedsiębiorstwu Shahid Hemmat Industrial Group (SHIG). Tanchon Commercial Bank umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; to najważniejsza północnokoreańska instytucja finansowa zajmująca się sprzedażą broni konwencjonalnej, rakietowych pocisków balistycznych oraz towarów związanych ze składaniem i produkcją takiej broni. KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną. W rezolucji 1737 (2006) Rada Bezpieczeństwa podjęła decyzję o umieszczeniu przedsiębiorstwa SHIG w wykazie jako podmiotu zaangażowanego w irański program dotyczący rakietowych pocisków balistycznych.

                  9.

                  Korea Heungjin Trading Company

                  Hunjin Trading Co.;
                  Korea Henjin Trading Co.;
                  Korea Hengjin Trading Company

                  Pjongjang, KRLD.

                  2.5.2012 r.

                  Heungjin współpracuje z KOMID, a dokładniej z działem zaopatrzenia tej spółki. Heungjin wykorzystano do zdobycia zaawansowanego sterownika cyfrowego mającego zastosowanie przy projektowaniu pocisków rakietowych. KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną. W rezolucji 1737 (2006) Rada Bezpieczeństwa podjęła decyzję o umieszczeniu przedsiębiorstwa SHIG w wykazie jako podmiotu zaangażowanego w irański program dotyczący rakietowych pocisków balistycznych.

      ZAŁĄCZNIK II

         Podmioty, o których mowa w art. 3.

                  1.

                  Green Pine Associated Corporation

                  2.

                  Korea Heungjin Trading Company

                  3.

                  Tosong Technology Trading Corporation

                  4.

                  Korea Ryonha Machinery Joint Venture Corporation

                  5.

                  Amroggang Development Banking Corporation

                  6.

                  Bank of East Land

      ZAŁĄCZNIK III

            „ZAŁĄCZNIK IIIA
            A.   Wykaz osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. d) i w art. 5 ust. 1 lit. d)
            … .
            B.   Wykaz podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. d)
            … .”


               19.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/184

         P7_TA(2013)0250
   Skład liczbowy komisji stałych
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie składu liczbowego komisji stałych (2013/2671(RSO))
   (2016/C 065/29)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając propozycję Konferencji Przewodniczących,

               —

               uwzględniając swoje decyzje z dnia 15 lipca 2009 r. (1), 14 grudnia 2011 r. (2) oraz 18 stycznia 2012 r. (3) w sprawie składu liczbowego komisji stałych,

               —

               uwzględniając art.183 Regulaminu,

               1.

               podejmuje decyzję o zmianie składu liczbowego komisji stałych, jak następuje:

                           I.

                           Komisja Spraw Zagranicznych: 79 członków

                           II.

                           Komisja Rozwoju: 30 członków

                           III.

                           Komisja Handlu Międzynarodowego: 31 członków

                           IV.

                           Komisja Budżetowa: 45 członków

                           V.

                           Komisja Kontroli Budżetowej: 31 członków

                           VI.

                           Komisja Gospodarcza i Monetarna: 50 członków

                           VII.

                           Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych: 50 członków

                           VIII.

                           Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności: 71 członków

                           IX.

                           Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii: 61 członków

                           X.

                           Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów: 41 członków

                           XI.

                           Komisja Transportu i Turystyki: 47 członków

                           XII.

                           Komisja Rozwoju Regionalnego: 50 członków

                           XIII.

                           Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi: 44 członków

                           XIV.

                           Komisja Rybołówstwa: 25 członków

                           XV.

                           Komisja Kultury i Edukacji: 31 członków

                           XVI.

                           Komisja Prawna: 25 członków

                           XVII.

                           Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych: 60 członków

                           XVIII.

                           Komisja Spraw Konstytucyjnych: 26 członków

                           XIX.

                           Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia: 35 członków

                           XX.

                           Komisja Petycji: 35 członków;

               2.

               postanawia, że niniejsza decyzja wejdzie w życie w dniu 1 lipca 2013 r.;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. C 224 E z 19.8.2010, s. 34.

      (2)  Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0570.

      (3)  Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0001.


title: 2012/105/UE: Decyzja Rady z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczącego zarządzania kontyngentami taryfowymi mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej do Unii Europejskiej i Protokołu między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie warunków technicznych przy zastosowaniu tego porozumienia

text:
                  29.2.2012

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 57/1

         DECYZJA RADY
         z dnia 14 grudnia 2011 r.
         w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczącego zarządzania kontyngentami taryfowymi mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej do Unii Europejskiej i Protokołu między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie warunków technicznych przy zastosowaniu tego porozumienia
         (2012/105/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Mając na uwadze znaczenie gospodarcze, jakie dla Unii ma przywóz drewna surowego, oraz znaczenie, jakie dla Unii ma Federacja Rosyjska jako dostawca drewna surowego, Komisja wynegocjowała z Federacją Rosyjską zobowiązania do ograniczenia lub zniesienia stosowanych obecnie przez Federację Rosyjską należności celnych wywozowych, w tym wobec drewna surowego.

                     (2)

                     Zobowiązania te mają stać się częścią listy koncesyjnej Federacji Rosyjskiej w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) po jej przystąpieniu do WTO, obejmują kontyngenty taryfowe na wywóz określonych rodzajów drewna iglastego, z których pewna część została przyznana na wywóz do Unii.

                     (3)

                     W kontekście negocjacji dotyczących przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej do Unii Europejskiej (zwane dalej „Porozumieniem”).

                     (4)

                     Jak przewidziano w Porozumieniu, Unia i Federacja Rosyjska wynegocjowały szczegółowe warunki techniczne zarządzania kontyngentami taryfowymi, które są zawarte w protokole w sprawie warunków technicznych przy zastosowaniu tego porozumienia (zwanym dalej „Protokołem”).

                     (5)

                     Porozumienie i Protokół powinny zostać podpisane.

                     (6)

                     Mając na uwadze potrzebę zapewnienia wdrożenia koniecznego systemu zarządzania kontyngentami taryfowymi mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej do Unii od daty przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO, Porozumienie i Protokół powinny być stosowane tymczasowo od tej daty, w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla ich zawarcia.

                     (7)

                     W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania postanowień porozumienia i protokołu dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej do Unii należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (1).

                     (8)

                     W przypadku przyjmowania aktów wykonawczych dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi Unii mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej należy stosować procedurę sprawdzającą, biorąc pod uwagę, że akty te dotyczą wspólnej polityki handlowej i w związku z tym są objęte art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 182/2011,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczącego zarządzania kontyngentami taryfowymi mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej do Unii Europejskiej i Protokołu między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie warunków technicznych przy zastosowaniu tego porozumienia, z zastrzeżeniem ich zawarcia.
            Teksty Porozumienia i Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia i Protokołu w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Zgodnie z postanowieniami Porozumienia i art. 26 ust. 3 Protokołu, Porozumienie i Protokół stosuje się tymczasowo, począwszy od dnia przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla zawarcia Porozumienia (2).

            Artykuł 4
            Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące metody przydziału zezwoleń na dostęp do kontyngentu na podstawie art. 5 ust. 2 Protokołu, a także wszelkie inne przepisy niezbędne do zarządzania przez Unię ilościami w ramach kontyngentów taryfowych przyznanych na wywóz do Unii. Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5.

            Artykuł 5

               1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

               2.   W przypadku odniesień do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

            Artykuł 6
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Genewie dnia 14 grudnia 2011 r.

                  W imieniu Rady

               M. NOGAJ

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

            (2)  Data rozpoczęcia tymczasowego stosowania Porozumienia i Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady 2005/366/WPZiB z dnia  20 marca 2006 r.  dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu w Gruzji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego

text:
               23.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 135/14

         DECYZJA RADY 2005/366/WPZiB
   z dnia 20 marca 2006 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu w Gruzji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W związku z decyzją o wzmocnieniu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu w sytuacji powstałej po zamknięciu misji OBWE monitorującej granice w Gruzji, w dniu 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/582/WPZiB w sprawie zmiany i przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu (1).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady z dnia 3 października 2005 r. upoważniającą Prezydencję, wspieraną w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do podjęcia negocjacji, Prezydencja wynegocjowała umowę między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu SPUE w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego.

               (3)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu w Gruzji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 marca 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 199 z 29.7.2005, str. 92. Wspólne działanie zmienione wspólnym działaniem 2006/121/WPZiB (Dz.U. L 49 z 21.2.2006, str. 14).
    ---documentbreak---

               23.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 135/15

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu w Gruzji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego
   RZĄD GRUZJI, dalej zwany „Stroną Przyjmującą”,
   z jednej strony, oraz
   UNIA EUROPEJSKA, dalej zwana „UE”,
   z drugiej strony,
   razem dalej zwane „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:

               —

               wspólne działanie Rady 2003/496/WPZiB z dnia 7 lipca 2003 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,

               —

               wspólne działanie Rady 2003/872/WPZiB z dnia 8 grudnia 2003 r. w sprawie przedłużenia i zmiany mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,

               —

               wspólne działanie Rady 2005/330/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie zmiany mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,

               —

               wspólne działanie Rady 2005/582/WPZiB z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie przedłużenia i zmiany mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,

               —

               list SG/WP Javiera Solany do premiera Gruzji Zuraba Nogaidelego z dnia 6 lipca 2005 r. i jego odpowiedź z dnia 31 sierpnia 2005 r.,

               —

               wspólne działanie Rady 2006/121/WPZiB z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) oraz członkowie jego zespołu wspierającego, w tym personel administracyjny i techniczny oraz personel miejscowy, przestrzegają przepisów prawa Strony Przyjmującej i powstrzymują się od jakichkolwiek działań i jakiejkolwiek działalności niezgodnych z bezstronnym i międzynarodowym charakterem pełnionych przez siebie obowiązków lub niezgodnych z postanowieniami niniejszej umowy.
   2.   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej regularnie i terminowo powiadamia rząd Strony Przyjmującej o liczbie, nazwiskach i obywatelstwie członków zespołu wspierającego, w tym personelu administracyjnego i technicznego oraz personelu miejscowego, przebywających na terytorium Strony Przyjmującej, przedkładając listę notyfikacyjną Ministerstwu Spraw Zagranicznych Strony Przyjmującej.
   Artykuł 2
   Immunitety i przywileje Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej oraz jego zespołu wspierającego
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej oraz członkowie jego zespołu wspierającego zatrudnieni przez Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej – z wyłączeniem personelu administracyjnego i technicznego (w tym personelu miejscowego) – uzyskują przywileje i immunitety równorzędne z przywilejami i immunitetami przyznawanymi przedstawicielom dyplomatycznym na podstawie Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., dalej zwanej „Konwencją wiedeńską”. Przywileje i immunitety przyznaje się także członkom rodziny Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej oraz rodzinom członków jego zespołu wspierającego, o których mowa powyżej.
   Artykuł 3
   Status Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej oraz jego zespołu wspierającego
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej oraz jego zespół wspierający uzyskują status równorzędny ze statusem misji dyplomatycznej zgodnie z Konwencją wiedeńską.
   Artykuł 4
   Immunitety i przywileje personelu administracyjnego i technicznego
   Personelowi administracyjnemu i technicznemu zatrudnionemu przez SPUE przyznaje się przywileje i immunitety równorzędne przywilejom i immunitetom, z których korzysta – zgodnie z Konwencją wiedeńską – personel administracyjny i techniczny misji dyplomatycznych.
   Artykuł 5
   Status personelu miejscowego
   Członkowie personelu miejscowego zatrudnieni przez Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej i posiadający obywatelstwo Strony Przyjmującej lub przebywający stale na jej terytorium uzyskują status równorzędny ze statusem przyznawanym – zgodnie z Konwencją wiedeńską – pracownikom miejscowym zatrudnionym w misjach dyplomatycznych na terytorium Strony Przyjmującej.
   Artykuł 6
   Bezpieczeństwo
   1.   Rząd Strony Przyjmującej bierze pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo członków zespołu wspierającego, wykorzystując własne zasoby, i podejmuje w tym celu – w konsultacji ze Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej lub z jego wyznaczonym przedstawicielem – wszelkie niezbędne działania służące ochronie zespołu wspierającego i jego bezpieczeństwu, w tym także podejmuje nieodpłatnie działania związane z ewakuacją zespołu w sytuacji nadzwyczajnej przy wykorzystaniu wszelkich niezbędnych środków.
   2.   Władze Strony Przyjmującej są odpowiedzialne za zapewnienie zespołowi wspierającemu bezpieczeństwa osobistego, bezpieczeństwa transportu oraz bezpieczeństwa w miejscu zakwaterowania podczas jego prac poza Tbilisi.
   3.   Zapewnienie bezpieczeństwa obejmuje – jeżeli uzgodniono to ze Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej lub jego wyznaczonym przedstawicielem i jeżeli istniejąca sytuacja bezpieczeństwa tego wymaga – zapewnienie odpowiedniej liczby uzbrojonego i odpowiednio wyposażonego personelu towarzyszącego zespołowi wspierającemu, między innymi podczas transportu śmigłowcem.
   Artykuł 7
   Dostęp do granic
   W trakcie pełnienia swoich obowiązków Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej i jego zespół wspierający mają swobodny dostęp do północnej, wschodniej i południowej granicy Strony Przyjmującej.
   Artykuł 8
   Wejście w życie i wygaśnięcie umowy
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie po pisemnym notyfikowaniu sobie przez Strony spełnienia wewnętrznych wymogów jej wejścia w życie.
   2.   Niniejsza umowa może zostać zmieniona za pisemnym porozumieniem Stron. Zmiany takie wchodzą w życie w trybie przewidzianym w ust. 1.
   3.   Niniejsza umowa obowiązuje do czasu ostatecznego opuszczenia miejsca przez SPUE i jego zespołu wspierającego.
   4.   Wypowiedzenie niniejszej umowy jest możliwe w drodze pisemnej notyfikacji przekazanej drugiej Stronie. Wypowiedzenie staje się skuteczne 60 dni po otrzymaniu przez drugą Stronę notyfikacji wypowiedzenia.
   5.   Wygaśnięcie niniejszej umowy lub jej wypowiedzenie nie ma wpływu na prawa ani obowiązki powstałe na mocy niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem lub wypowiedzeniem.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 maja 2006 r. w języku angielskim.


Ważna informacja prawna

|

2006/568/WE: Decyzja Komisji z dnia 3 marca 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony - Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczące zmian w dodatku II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony

Dziennik Urzędowy L 231 , 24/08/2006 P. 0135 - 0138

		Decyzja Komisjiz dnia 3 marca 2006 r.w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczącego zmian w dodatku II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony(2006/568/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając decyzję Rady 2005/269/WE z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Biorąc pod uwagę wnioski z drugiego posiedzenia Wspólnego Komitetu Umowy w sprawie handlu winem oraz wnioski z pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi w ramach Układu o stowarzyszeniu między UE a Chile z 13– 14 czerwca 2005 r., które odbyły się w Madrycie, należy zmienić dodatek II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu zezwolenia na stosowanie niektórych chilijskich znaków towarowych, które są zbieżne z oznaczeniami geograficznymi Wspólnoty, na rynku wewnętrznym Chile w ograniczonych ilościach do dnia 31 stycznia 2014 r. ze skutkiem od dnia 24 kwietnia 2006 r.(2) Wspólnota Europejska i Republika Chile wynegocjowały, zgodnie z art. 16 ust. 2 wspomnianej Umowy, porozumienie w formie wymiany listów w celu wprowadzenia zmian w dodatku II do tej umowy.(3) Należy zatem zatwierdzić wyżej wymienioną wymianę listów.(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Wykonawczego ds. Napojów Spirytusowych,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską i Republiką Chile zmieniające dodatek II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony.Tekst Porozumienia stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się Komisarza ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich do podpisania wymiany listów, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 marca 2006 r.W imieniu KomisjiMariann Fischer BoelCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 84 z 2.4.2005, str. 19.--------------------------------------------------Porozumienie w formie wymiany listówmiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Chile dotyczące zmian w dodatku II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej stronyLIST NR 1List od Wspólnoty EuropejskiejBruksela, dnia 24 kwietnia 2006 r.Szanowny Panie,Mam zaszczyt odnieść się do posiedzeń związanych z dostosowaniami technicznymi, które odbyły się zgodnie z art. 16 ust. 2 Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, z dnia 18 listopada 2002 r., który stanowi, iż Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą wnieść zmiany do dodatków do tej Umowy w celu uwzględnienia wszelkich zmian ustawowych i wykonawczych Stron.Zgodnie z wnioskami z tych posiedzeń należy włączyć do dodatku II (Znaki towarowe określone w art. 7) niektóre chilijskie znaki towarowe, które są zbieżne z oznaczeniami geograficznymi Wspólnoty.Mam zatem zaszczyt zaproponować, aby dodatek II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi zastąpiono dodatkiem stanowiącym dodatek do niniejszego listu ze skutkiem od dzisiejszego dnia.Będę wdzięczna za potwierdzenie, że reprezentowany przez Pana Rząd zgadza się z treścią niniejszego listu.Proszę przyjąć wyrazy najwyższego szacunku.W imieniu Wspólnoty EuropejskiejMariann Fischer BoelLIST NR 2List od ChileBruksela, dnia 24 kwietnia 2006 r.Szanowna Pani,Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pani listu z dnia dzisiejszego, o następującej treści:"Mam zaszczyt odnieść się do posiedzeń związanych z dostosowaniami technicznymi, które odbyły się zgodnie z art. 16 ust. 2 Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonej do Układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, z dnia 18 listopada 2002 r., który stanowi, iż Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą wnieść zmiany do dodatków do tej Umowy w celu uwzględnienia wszelkich zmian ustawowych i wykonawczych Stron.Zgodnie z wnioskami z tych posiedzeń należy włączyć do dodatku II (Znaki towarowe określone w art. 7) niektóre chilijskie znaki towarowe, które są zbieżne z oznaczeniami geograficznymi Wspólnoty.Mam zatem zaszczyt zaproponować, aby dodatek II do Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi zastąpiono dodatkiem stanowiącym dodatek do niniejszego listu ze skutkiem od dzisiejszego dnia.Będę wdzięczna za potwierdzenie, że reprezentowany przez Pana Rząd zgadza się z treścią niniejszego listu."Mam zaszczyt poinformować Panią, że władze Republiki Chile zgadzają się z treścią tego listu.Proszę przyjąć wyrazy najwyższego szacunku.W imieniu Republiki ChileOscar Alcamán Riffo--------------------------------------------------""DODATEK IIZNAKI TOWAROWE OKREŚLONE W ART. 7A. Wykaz znaków towarowych określonych w art. 7 ust. 2Cognac JuanicoCoña ColGran CoñacGrappa San RemoB. Wykaz znaków towarowych określonych w art. 7 ust. 2a [1]Coñac MabilleCoñac Basin – PasquierCoñac Casino, CamarCoñac MendozaCoñac Cepa de Oro TraversoCoñac Black MontCoñac Lomas de BellavistaGran Coñac RucalbanCoñac JormusCoñac el Lagar de los LagosCoñac Tres PinosCoñac RiobarCoñac MiradorCoñac Tres Aguilas, Fray FranciscoCoñac Subercaseaux, 96, Blanc 96Coñac el GaiteroCoñac 103, Tres Palos CruzadosCoñac Quinta NormalCoñac MónacoCoñac Ponce de LeónCoñac AdasmeCoñac Monte GrandeCoñac Casa Dieguez, Saint Pierre du RoiCoñac D' CuzaCoñac TrianeroCalvados Quinta NormalArmagnac Quinta NormalGrapa MabilleGrapa CasinoGrapa IvrenGrapa Lomas de BellavistaGrapa RucalbanGrapa Valle del SurGrapa Tres PinosGrapa RiobarGrapa el GaiteroGrapa Sol Andino, UvitaGrapa Monte Grande"[1] Ilość win, napojów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, określonych w wykazach B Umowy w sprawie handlu winem oraz Umowy w sprawie handlu napojami spirytusowymi i napojami aromatyzowanymi załączonymi do Układu o Stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile, nie przekracza ogółem 22000 hl rocznie."--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie monitorowania stosowania przyjętych przez Radę instrumentów dotyczących nielegalnej imigracji, readmisji, nielegalnego zatrudniania obywateli państw trzecich oraz współpracy w zakresie wykonywania decyzji o wydaleniu

text:
Ważna informacja prawna

|

31996D0749

Dziennik Urzędowy L 342 , 31/12/1996 P. 0005 - 0005

		Decyzja Radyz dnia 16 grudnia 1996 r.w sprawie monitorowania stosowania przyjętych przez Radę instrumentów dotyczących nielegalnej imigracji, readmisji, nielegalnego zatrudniania obywateli państw trzecich oraz współpracy w zakresie wykonywania decyzji o wydaleniu(96/749/WSiSW)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3. ust. 2 lit. a),uwzględniając program zadań priorytetowych, przyjęty przez Radę dnia 30 listopada 1993 r. w Brukseli, wzywający w szczególności do przygotowania rocznego sprawozdania dotyczącego osiągnięć w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, a także rezolucję Rady z dnia 14 października 1996 r. ustanawiającą priorytety współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w okresie od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 30 czerwca 1998 r. [1],a także mając na uwadze, co następuje:artykuł K.1. ust. 3 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej stwierdza, że Państwa Członkowskie postrzegają walkę z nielegalną imigracją, pobytem i pracą obywateli państw trzecich na terytorium Państw Członkowskich jako przedmiot wspólnego zainteresowania;monitorowanie stosowania przez Państwa Członkowskie instrumentów przyjętych przez Radę w tej dziedzinie ujawni rzeczywiste skutki pracy Rady w tej kwestii i dostarczy pożytecznych wskazówek dla jej pracy w przyszłości,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Przygotowanie kwestionariuszaUrząd Przewodniczącego corocznie przekazuje Państwom Członkowskim kwestionariusz, którego zadaniem jest wykazanie, jak stosują one instrumenty przyjęte przez Radę, dotyczące nielegalnej imigracji, readmisji, nielegalnego zatrudniania obywateli państw trzecich oraz współpracy w zakresie realizacji nakazów wydalenia.Artykuł 2Treść kwestionariuszaKwestionariusz dotyczy następujących spraw:- przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie w roku ubiegłym, a dotyczących dziedzin objętych instrumentami określonymi w art. 1,- wszelkich trudności, jakie napotkano podczas przyjmowania takich przepisów,- prawdopodobieństwa przyjęcia w najbliższej przyszłości przepisów dotyczących dziedzin określonych w tiret pierwszym,- praktycznego zastosowania wspomnianych powyżej instrumentów i przepisów.Artykuł 3Ocena odpowiedziNa podstawie odpowiedzi otrzymanych od Państw Członkowskich Sekretariat Generalny Rady przygotowuje sprawozdanie, które przedstawia Radzie.Artykuł 4Stosowanie po raz pierwszyPierwszy kwestionariusz zostaje przesłany Państwom Członkowskim najpóźniej do dnia 30 czerwca 1997 r. i obejmuje okres od momentu wejścia w życie Traktatu o Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 1996 r.W imieniu RadyM. D. HigginsPrzewodniczący[1] Dz.U. C 319 z 26.10.1996, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 12 września 2016 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017

text:
               13.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 września 2016 r.
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017
   (2016/C 336/01)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314 ust. 3, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 lipca 2016 r. Komisja przedłożyła wniosek zawierający projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 (1).

               (2)

               Rada przeanalizowała wniosek Komisji z myślą o określeniu stanowiska spójnego – po stronie dochodów – z decyzją Rady 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (2), a – po stronie wydatków – z rozporządzeniem Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającym wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (3),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 zostało przyjęte przez Radę w dniu 12 września 2016 r.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/ lub można pobrać go z tej strony.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 września 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

      (1)  COM(2016) 300 final.

      (2)  Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17.

      (3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.


title: Decyzja Rady z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty

text:
Ważna informacja prawna

|

31989D0433

Dziennik Urzędowy L 206 , 18/07/1989 P. 0007 - 0007 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 15 P. 0105  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 15 P. 0105

		Decyzja Radyz dnia 3 maja 1989 r.w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty(89/433/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:całkowite zawieszenie przez Republikę Islandii należności przywozowych w odniesieniu do Hiszpanii usprawniłoby handel między oboma krajami;Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [1], w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, podpisany w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., nie ustanawia przepisów umożliwiających zawieszenie przez Republikę Islandii należności celnych w odniesieniu do towarów przywożonych z Hiszpanii;konieczne jest zatem zatwierdzenie Trzeciego Protokołu dodatkowego do powyższej Umowy w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł w odniesieniu do produktów objętych tą Umową, przywożonych z Hiszpanii do Islandii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Trzeci Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [2].Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 maja 1989 r.W imieniu RadyP. SolbesPrzewodniczący[1] Dz.U. L 301 z 31.12.1971, str. 2.[2] Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2008/266/WPZiB z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Czadu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Czadu

text:
               26.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 83/39

         DECYZJA RADY 2008/266/WPZiB
   z dnia 28 stycznia 2008 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Czadu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Czadu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 września 2007 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1778 (2007), w której zezwolono na utworzenie misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Środkowoafrykańskiej i w Czadzie (MINURCAT) oraz upoważniono Unię Europejską do rozmieszczenia w tych państwach – na okres dwunastu miesięcy od deklaracji o początkowej zdolności operacyjnej – operacji, której celem jest wsparcie misji ONZ. W rezolucji tej zwrócono się również do rządów Republiki Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej oraz do Unii Europejskiej o jak najszybsze zawarcie umów w sprawie statusu sił biorących udział w operacji Unii Europejskiej.

               (2)

               W dniu 15 października 2007 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2007/677/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (1) (EUFOR Tchad/RCA).

               (3)

               Po otrzymaniu w dniu 18 września 2007 r. upoważnienia Rady, zgodnie z art. 24 Traktatu, Prezydencja wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Czadu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Czadu.

               (4)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Republiką Czadu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Czadu.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 stycznia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 21.
    ---documentbreak---

               26.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 83/40

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Czadu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Czadu
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA CZADU, zwana dalej „państwem przyjmującym”,
   z drugiej strony,
   zwane dalej łącznie „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:

               —

               rezolucję 1778 (2007) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 września 2007 r.;

               —

               wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (1) (EUFOR Tchad/RCA);

               —

               fakt, że niniejsza umowa nie wpływa na prawa ani obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych i innych instrumentów międzynarodowych ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres stosowania i definicje
   1.   Postanowienia niniejszej umowy stosuje się do sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej oraz do ich personelu.
   2.   Postanowienia niniejszej umowy stosuje się wyłącznie na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Do celów niniejszej umowy:

               a)

               „siły działające pod przywództwem Unii Europejskiej (EUFOR)” oznaczają sztab wojskowy UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w operacji, ich wyposażenie oraz środki transportu;

               b)

               „operacja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wsparcie misji wojskowej w ramach mandatu wynikającego z rezolucji 1778 (2007) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 września 2007 r.;

               c)

               „dowódca sił UE” oznacza dowódcę obszaru działań;

               d)

               „sztab wojskowy UE” oznacza sztab wojskowy oraz jego oddziały, niezależnie od ich umiejscowienia, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym dowództwo lub kontrolę wojskową nad operacją;

               e)

               „kontyngenty narodowe” oznaczają jednostki i oddziały należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;

               f)

               „personel EUFOR-u” oznacza członków personelu cywilnego i wojskowego przydzielonego EUFOR-owi, jak również personel rozlokowany w celu przygotowania operacji oraz personel pełniący misję z ramienia państwa wysyłającego lub instytucji UE w ramach operacji, który, o ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej, znajduje się na terytorium państwa przyjmującego, z wyjątkiem personelu lokalnego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;

               g)

               „personel lokalny” oznacza członków personelu będących obywatelami państwa przyjmującego lub mających w nim stałe miejsce pobytu;

               h)

               „obiekty” oznacza wszelkie pomieszczenia, kwatery oraz tereny niezbędne EUFOR-owi i jego personelowi;

               i)

               „państwo wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUFOR-u.

         Artykuł 2
   Postanowienia ogólne
   1.   EUFOR i jego personel przestrzegają praw i przepisów państwa przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań lub działalności niezgodnych z celami operacji.
   2.   EUFOR regularnie informuje rząd państwa przyjmującego o liczbie swojego personelu przebywającego na terytorium państwa przyjmującego.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Członkowie personelu EUFOR-u muszą stale mieć przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
   2.   Pojazdy, statki powietrzne, okręty i inne środki transportu EUFOR-u posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne EUFOR-u, o których poinformowane są właściwe organy państwa przyjmującego.
   3.   EUFOR ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu. Mundury personelu EUFOR-u oznakowane są widocznym emblematem EUFOR-u. Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w operacji mogą być umieszczane na obiektach sił EUFOR-u, na ich pojazdach i innych środkach transportu oraz mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy sił UE.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium państwa przyjmującego
   1.   Członkowie personelu EUFOR-u mają wstęp na terytorium państwa przyjmującego wyłącznie po przedstawieniu dokumentów określonych w artykule 3 ustęp 1 lub, w przypadku pierwszego wjazdu, indywidualnego lub zbiorowego rozkazu wyjazdu wydanego przez EUFOR. Nie podlegają oni przepisom paszportowym ani wizowym, kontroli imigracyjnej ani celnej podczas wjazdu, wyjazdu lub pobytu na terytorium państwa przyjmującego.
   2.   Członkowie personelu EUFOR-u nie podlegają przepisom państwa przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie uzyskują oni prawa pobytu ani stałego zamieszkania na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Państwo przyjmujące otrzymuje tytułem informacji wykaz zasobów i środków transportu EUFOR-u służących wsparciu operacji, gdy zasoby te lub środki transportu wjeżdżają na terytorium państwa przyjmującego, znajdują się w tranzycie przez nie lub z niego wyjeżdżają. EUFOR nie podlega jednak obowiązkowi przedłożenia innych dokumentów celnych ani też kontrolom.
   4.   Członkowie personelu EUFOR-u mogą kierować pojazdami silnikowymi i statkami powietrznymi na terytorium państwa przyjmującego pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy lub licencji pilota.
   5.   Do celów operacji państwo przyjmujące przyznaje EUFOR-owi i jego personelowi swobodę poruszania się i podróżowania w obrębie swojego terytorium, w tym także swojej przestrzeni powietrznej, we współpracy z właściwymi organami państwa przyjmującego i w ramach uzgodnień przewidzianych w artykule 18 niniejszej umowy.
   6.   Do celów operacji i w porozumieniu z właściwymi organami Czadu EUFOR może przeprowadzać w obrębie terytorium państwa przyjmującego, w tym jego przestrzeni powietrznej, ćwiczenia, w tym ćwiczenia obejmujące użycie broni.
   7.   Do celów operacji EUFOR może korzystać z dróg, mostów, promów i lotnisk bez uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków lub podobnych należności. EUFOR nie jest zwolniony z uzasadnionych opłat za usługi zamówione i wykonane na takich samych warunkach, jakie obowiązują w tym zakresie siły zbrojne państwa przyjmującego.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane EUFOR-owi przez państwo przyjmujące
   1.   Obiekty EUFOR-u są nietykalne. Funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać bez zgody dowódcy sił UE.
   2.   Obiekty EUFOR-u, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz środki transportu EUFOR-u nie mogą podlegać rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
   3.   EUFOR, jak również mienie i majątek, którym dysponuje, objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.
   4.   Archiwa i dokumenty EUFOR-u są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
   5.   Korespondencja służbowa EUFOR-u jest nietykalna. „Korespondencja służbowa” EUFOR-u oznacza wszelką korespondencję związaną z operacją i jej funkcjami.
   6.   W odniesieniu do kupowanych lub przywożonych towarów, świadczonych usług oraz obiektów wykorzystywanych przez EUFOR do celów operacji, EUFOR oraz jego dostawcy i kontrahenci – o ile nie są oni obywatelami państwa przyjmującego – zwolnieni są z wszelkich krajowych, regionalnych lub lokalnych opłat, podatków i należności o podobnym charakterze. EUFOR nie podlega zwolnieniu z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za świadczone usługi.
   7.   Państwo przyjmujące zezwala na przywóz artykułów, pojazdów wojskowych, materiałów wojskowych oraz produktów przeznaczonych wyłącznie na potrzeby operacji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i podobnych należności, innych niż koszty przechowywania, transportu i należności stanowiących zapłatę za świadczone usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUFOR-u przez państwo przyjmujące
   1.   Personel EUFOR-u nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUFOR-u są nietykalne, z zastrzeżeniem środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ustępu 6.
   3.   Personel EUFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa przyjmującego.
   Państwo wysyłające lub dana instytucja UE, w zależności od przypadku, mogą zrzec się immunitetu od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUFOR-u. Zrzeczenie takie powinno zawsze być wyraźne.
   4.   Personel EUFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnych i ustnych, jak również wszystkich działań podejmowanych przez niego podczas pełnienia funkcji służbowych. Dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub dana instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem państwa przyjmującego powództwa przeciwko personelowi EUFOR-u. Przed wszczęciem postępowania sądowego przed właściwym sądem dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub dana instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy czyn będący przedmiotem postępowania został popełniony przez personel EUFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych.
   Jeżeli czyn ten został popełniony przez personel EUFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych, postępowania nie wszczyna się i stosuje się postanowienia artykułu 15. Jeżeli czyn ten nie został popełniony podczas pełnienia funkcji służbowych, postępowanie może zostać wszczęte. Poświadczenie dowódcy sił zbrojnych UE oraz właściwego organu państwa wysyłającego lub danej instytucji UE jest wiążące dla sądu państwa przyjmującego, który nie może go zakwestionować.
   Wszczęcie postępowania przez członka personelu EUFOR-u uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
   5.   Personel EUFOR-u nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
   6.   W stosunku do członka personelu EUFOR-u nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne niepowiązane z wykonywaniem funkcji służbowych. Mienie członka personelu EUFOR-u nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeżeli dowódca sił zbrojnych UE poświadczy, że jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUFOR-u funkcji służbowych. W postępowaniu cywilnym personel EUFOR-u nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   Immunitet jurysdykcyjny personelu EUFOR-u w państwie przyjmującym nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego państwa wysyłającego.
   8.   Personel EUFOR-u nie podlega w zakresie usług świadczonych na rzecz EUFOR-u przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w państwie przyjmującym.
   9.   Członkowie personelu EUFOR-u zwolnieni są z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych im przez EUFOR lub państwo wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza państwa przyjmującego.
   10.   Użytkowane przedmioty osobiste należące do personelu EUFOR-u są zwolnione z wszelkich opłat i podatków zgodnie z przepisami aktu 2/92-UDEAC/556-CD-SE 1 z dnia 30 kwietnia 1992 r. W celu uzyskania zwolnienia z tych opłat i podatków dowódca sił UE składa do właściwych organów podpisany przez siebie wniosek o wydanie poświadczenia o zwolnieniu z opłat.
   Bagaż osobisty personelu EUFOR-u jest zwolniony z kontroli, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku personelu EUFOR-u, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez prawodawstwo państwa przyjmującego lub podlega przepisom tego państwa w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach kontrolę przeprowadza się jedynie w obecności danego członka personelu EUFOR-u lub upoważnionego przedstawiciela EUFOR-u.
   Artykuł 7
   Personel lokalny
   Personel lokalny korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez państwo przyjmujące. Państwo przyjmujące sprawuje jednak jurysdykcję nad tym personelem w sposób niezakłócający znacząco wypełniania przez niego funkcji związanych z operacją.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy danego państwa wysyłającego mają prawo w pełni sprawować na terytorium państwa przyjmującego jurysdykcję karną oraz dyscyplinarną przyznaną im przez prawodawstwo tego państwa wysyłającego w stosunku do każdego członka personelu EUFOR-u podlegającego temu prawodawstwu.
   Artykuł 9
   Mundury i broń
   1.   Noszenie mundurów podlega zasadom przyjętym przez dowódcę sił UE.
   2.   Członkowie personelu wojskowego EUFOR-u mogą nosić broń i amunicję, pod warunkiem że są do tego upoważnieni wydanymi im rozkazami.
   Artykuł 10
   Wsparcie udzielane przez państwo przyjmujące i zawieranie umów
   1.   Państwo przyjmujące zgadza się na udzielenie EUFOR-owi, na jego prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
   2.   Państwo przyjmujące udostępnia, bez pobierania jakichkolwiek opłat, obiekty, których jest właścicielem, oraz obiekty, których właścicielem są prywatne osoby prawne, w zakresie potrzebnym do prowadzenia przez EUFOR działań administracyjnych i operacyjnych.
   3.   W miarę dostępnych mu środków i możliwości państwo przyjmujące udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wsparciu operacji. Pomoc i wsparcie operacji przez państwo przyjmujące są udzielane na takich samych warunkach jak te udzielane własnym siłom zbrojnym.
   4.   Prawo właściwe dla umów zawieranych przez EUFOR w państwie przyjmującym jest określane w tych umowach.
   5.   Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej zastosowania ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów przewidziana w artykule 15 ustępy 3 i 4.
   6.   Państwo przyjmujące ułatwia wykonywanie umów zawartych przez EUFOR z podmiotami gospodarczymi do celów operacji.
   Artykuł 11
   Zmiany w obiektach
   1.   EUFOR jest upoważniony do wznoszenia obiektów lub do ich przebudowy w zależności od wymogów operacyjnych.
   2.   Państwo przyjmujące nie żąda od EUFOR-u żadnego odszkodowania za wzniesione obiekty ani za przebudowy.
   Artykuł 12
   Śmierć członka personelu EUFOR-u
   1.   Dowódca sił UE ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu EUFOR-u oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia i podjąć w tym celu stosowne kroki.
   2.   Sekcji zwłok zmarłych członków personelu EUFOR-u nie przeprowadza się bez zgody danego państwa oraz pod nieobecność przedstawiciela EUFOR-u lub danego państwa.
   3.   Państwo przyjmujące oraz EUFOR współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu EUFOR-u do kraju pochodzenia.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo EUFOR-u i żandarmeria wojskowa
   1.   Państwo przyjmujące przyjmuje wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony EUFOR-owi i jego personelowi.
   2.   EUFOR jest upoważniony do podejmowania kroków niezbędnych do ochrony jego obiektów, w tym także obiektów wykorzystywanych do szkoleń, przed atakiem lub wtargnięciem z zewnątrz.
   3.   Dowódca sił UE może ustanowić jednostkę żandarmerii wojskowej w celu utrzymania porządku w obiektach EUFOR-u.
   4.   Jednostka żandarmerii wojskowej może także w porozumieniu i we współpracy z żandarmerią wojskową lub policją państwa przyjmującego podejmować działania poza tymi obiektami w celu zapewnienia porządku i dyscypliny wśród personelu EUFOR-u.
   Artykuł 14
   Systemy komunikacyjne
   1.   EUFOR może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. EUFOR współpracuje z właściwymi organami państwa przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Państwo przyjmujące udostępnia spektrum częstotliwości bez pobierania opłat.
   2.   EUFOR korzysta z nieograniczonego prawa do komunikacji radiowej (w tym za pomocą satelitarnych, ruchomych lub przenośnych aparatów radiowych), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w obiektach EUFOR-u i pomiędzy nimi, w tym instalowania kabli i linii naziemnych do celów przeprowadzenia operacji.
   3.   W swoich obiektach EUFOR może podjąć kroki niezbędne do dystrybucji poczty, której nadawcą lub odbiorcą jest EUFOR lub jego personel.
   4.   Wyżej wymieniony sprzęt jest instalowany w ścisłej współpracy z państwem przyjmującym w myśl uzgodnień przewidzianych w artykule 18 niniejszej umowy.
   Artykuł 15
   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkód i strat
   1.   EUFOR ani jego personel nie ponoszą odpowiedzialności za szkody ani straty dotyczące mienia cywilnego lub publicznego, które związane są z wymogami operacyjnymi lub powstają w wyniku działań związanych z zakłóceniami porządku publicznego lub ochroną EUFOR-u.
   2.   W celu osiągnięcia ugody roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub publicznego nie objęte postanowieniami ustępu 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia EUFOR-u są przekazywane EUFOR-owi za pośrednictwem właściwych organów państwa przyjmującego – w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez osoby prawne lub fizyczne z państwa przyjmującego, lub kierowane do właściwych organów państwa przyjmującego – w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez EUFOR.
   3.   Jeżeli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji do spraw roszczeń odszkodowawczych składającej się z jednakowej liczby przedstawicieli EUFOR-u i przedstawicieli państwa przyjmującego. Kwestię roszczenia rozstrzyga się na zasadzie wspólnego porozumienia.
   4.   Jeżeli niemożliwe jest rozstrzygnięcie w ramach komisji do spraw roszczeń odszkodowawczych:

               a)

               roszczenia w wysokości 40 000 EUR lub poniżej tej kwoty reguluje się na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE;

               b)

               roszczenia powyżej kwoty określonej w literze a) są wnoszone przed sąd arbitrażowy, którego decyzja jest wiążąca.

         5.   Sąd arbitrażowy składa się z trzech arbitrów, z których jeden jest wyznaczany przez państwo przyjmujące, jeden przez EUFOR, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez państwo przyjmujące i EUFOR. Jeżeli jedna ze Stron nie wyznaczy arbitra w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy państwem przyjmującym a EUFOR-em co do wyznaczenia trzeciego arbitra, arbiter ten jest wyznaczany z urzędu przez przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   6.   EUFOR oraz organy administracyjne państwa przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji do spraw roszczeń odszkodowawczych oraz sądu arbitrażowego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad wnoszenia roszczeń odszkodowawczych.
   Artykuł 16
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej umowy są rozstrzygane wspólnie przez przedstawicieli EUFOR-u oraz właściwe organy państwa przyjmującego.
   2.   W przypadku braku rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE.
   Artykuł 17
   Inne postanowienia
   1.   W przypadkach, gdy niniejsza umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUFOR-u oraz personelu EUFOR-u, rząd państwa przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe organy lokalne państwa przyjmującego.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa ani nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUFOR.
   Artykuł 18
   Uzgodnienia wykonawcze
   Do celów niniejszej umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą sił zbrojnych UE oraz organami administracyjnymi państwa przyjmującego.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejszą umowę stosuje się tymczasowo od dnia jej podpisania i wchodzi ona w życie od dnia zakończenia przez każdą ze Stron wewnętrznych procedur zatwierdzających, pozostając w mocy do dnia wyjazdu ostatniego oddziału EUFOR-u oraz ostatniego członka personelu EUFOR-u, zgodnie z informacją dostarczoną przez EUFOR.
   2.   Z zastrzeżeniem ustępu 1 postanowienia artykułu 4 ustęp 7, artykułu 5 ustępy 1–3, 6 i 7, artykułu 6 ustępy 1, 3, 4, 6 i 8–10, artykułu 10 ustęp 2, artykułu 11, artykułu 13 ustępy 1 i 2 oraz artykułu 15 uznaje się za obowiązujące od dnia rozlokowania pierwszego członka personelu EUFOR-u, jeżeli data ta była wcześniejsza od daty wejścia w życie niniejszej umowy.
   3.   Niniejsza umowa może być zmieniona w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej umowy nie ma wpływu na prawa ani obowiązki wynikające z wykonywania niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem.

      Sporządzono w Ndżamenie, dnia 6 marca 2008 r. w czterech oryginalnych egzemplarzach w języku francuskim.

      (1)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 21.