title: 2010/649/UE: Decyzja Rady z dnia 7 października 2010 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie#Umowa między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających bez zezwolenia

text:
               4.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 287/50

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 października 2010 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie
   (2010/649/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwaną dalej „Umową”).

               (2)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 26 października 2009 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (3)

               W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (5)

               W Umowie ustanowiono Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Właściwe jest wprowadzenie uproszczonej procedury ustalania stanowiska Unii Europejskiej w tym przypadku.

               (6)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo notyfikowało życzenie uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu ninejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (8)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwaną dalej „Umową”).
   Tekst Umowy dołączono do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady przekazuje powiadomienie przewidziane w art. 20 ust. 2 Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii (1), oraz przekazuje następujące oświadczenie:

         „W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym od tej daty wykonuje wszelkie prawa i ponosi wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia do »Wspólnoty Europejskiej« lub »Wspólnoty« w tekście Umowy należy, w odpowiednich przypadkach, traktować jako odniesienia do »Unii Europejskiej«.”

   Artykuł 3
   Komisja wspomagana przez ekspertów z państw członkowskich zaproszonych na jej wniosek reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji ustanowionym na mocy art. 16 Umowy.
   Artykuł 4
   Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego zgodnie z wymogami art. 16 ust. 2 Umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. VATHELET

            Przewodniczący

      (1)  Termin wejścia w życie umowy o readmisji zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      UMOWA
      między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających bez zezwolenia
      WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
      WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
      zwana dalej „Wspólnotą”,
      oraz
      ISLAMSKA REPUBLIKA PAKISTANU,
      zwana dalej „Pakistanem”,
      zwane dalej indywidualnie „Stroną”, a wspólnie „Stronami”,
      PRAGNĄC zacieśniać wzajemną współpracę w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji,
      PRAGNĄC ustanowić w drodze niniejszej Umowy oraz na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury ustalania tożsamości i organizowania bezpiecznego i zgodnego z przepisami powrotu osób, które nie spełniają warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Pakistanu bądź jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub przestały spełniać te warunki, oraz aby ułatwić tranzyt takich osób w duchu współpracy,
      PODKREŚLAJĄC, że niniejsza Umowa nie narusza praw, obowiązków i zakresu odpowiedzialności państw członkowskich Unii Europejskiej i Pakistanu wynikających z prawa międzynarodowego,
      ZWAŻYWSZY, że postanowienia tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i wszystkie akty przyjęte na podstawie tego tytułu nie mają zastosowania do Królestwa Danii,
      UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Definicje
      Na użytek niniejszej Umowy:

                  a)

                  „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Królestwa Danii;

                  b)

                  „obywatel państwa członkowskiego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo państwa członkowskiego w rozumieniu definicji przyjętej na potrzeby Wspólnoty;

                  c)

                  „obywatel Pakistanu” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo Pakistanu;

                  d)

                  „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo inne niż obywatelstwo Pakistanu albo jednego z państw członkowskich;

                  e)

                  „bezpaństwowiec” oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa;

                  f)

                  „zezwolenie na pobyt” oznacza wszelkiego rodzaju zezwolenie wydane przez Pakistan lub jedno z państw członkowskich uprawniające daną osobę do przebywania na terytorium państwa, które wydało zezwolenie;

                  g)

                  „wiza” oznacza zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez Pakistan lub jedno z państw członkowskich, wymagane w związku z wjazdem na terytorium Pakistanu lub jednego z państw członkowskich albo tranzytem przez terytorium tych krajów. Niniejsza definicja nie obejmuje lotniskowej wizy tranzytowej;

                  h)

                  „państwo składające wniosek” oznacza państwo (Pakistan lub jedno z państw członkowskich), które składa wniosek o readmisję zgodnie z art. 2 i 3 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 12;

                  i)

                  „państwo rozpatrujące wniosek” oznacza państwo (Pakistan lub jedno z państw członkowskich), do którego skierowany jest wniosek o readmisję zgodnie z art. 2 i art. 3 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 12 niniejszej Umowy.

            SEKCJA I
      OBOWIĄZKI W ZAKRESIE READMISJI
      Artykuł 2
      Readmisja własnych obywateli
      1.   Państwo rozpatrujące wniosek, po ustaleniu obywatelstwa zgodnie art. 6, na wniosek państwa składającego wniosek ponownie przyjmuje swoich obywateli, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium państwa składającego wniosek lub przestały spełniać te warunki.
      2.   W razie konieczności państwo rozpatrujące wniosek bezzwłocznie wydaje osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, dokument podróży, którego okres ważności wynosi przynajmniej sześć miesięcy. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności dokumentu podróży, państwo rozpatrujące wniosek wydaje w ciągu 14 dni nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
      Artykuł 3
      Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
      1.   Na wniosek państwa składającego wniosek i bez żadnych dodatkowych formalności innych niż przewidziane w niniejszej Umowie państwo rozpatrujące wniosek dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania i pobytu na terytorium państwa składającego wniosek lub przestali spełniać takie warunki, o ile takie osoby:

                  a)

                  posiadają w chwili składania wniosku o readmisję ważne zezwolenie na pobyt wydane przez państwo rozpatrujące wniosek; lub

                  b)

                  bezprawnie wjechały na terytorium państwa składającego wniosek bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek. W rozumieniu niniejszego akapitu osoba przyjeżdża bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek, jeżeli przybyła na terytorium państwa składającego wniosek, lub, w przypadku gdy państwem składającym wniosek jest Pakistan, na terytorium państw członkowskich, statkiem lub samolotem, bez międzylądowania lub zawijania do portu w innym państwie.

            2.   Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, gdy:

                  a)

                  obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywał na terenie międzynarodowego portu lotniczego w państwie rozpatrującym wniosek jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

                  b)

                  państwo składające wniosek wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub zezwolenie na pobyt przed wjazdem tej osoby na jego terytorium lub po wjeździe, chyba że taka osoba jest w posiadaniu wizy lub zezwolenia na pobyt wydanych przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek, które mają dłuższy okres ważności.

            3.   Jeżeli państwo składające wniosek jest państwem członkowskim, obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy tego państwa członkowskiego, które wydało wizę lub zezwolenie na pobyt. Jeśli wizę lub zezwolenie na pobyt wydały dwa państwa członkowskie lub więcej, obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności lub – jeśli okres ważności jednego lub kilku z nich upłynął – dokument, który jest nadal ważny. Jeżeli upłynął okres ważności wszystkich dokumentów, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności.
      4.   W razie konieczności państwo rozpatrujące wniosek bezzwłocznie wydaje osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, dokument podróży wymagany dla jej powrotu, którego okres ważności wynosi przynajmniej sześć miesięcy. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności dokumentu podróży, państwo rozpatrujące wniosek wydaje w ciągu 14 dni kalendarzowych nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
      SEKCJA II
      PROCEDURA READMISJI
      Artykuł 4
      Zasady
      1.   Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie obowiązków określonych w art. 2 i 3 niniejszej Umowy, wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
      2.   Bez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 złożenie wniosku o readmisję nie jest konieczne, jeżeli osoba, która ma podlegać readmisji, posiada ważny dokument podróży, a tam gdzie to ma zastosowanie, ważną wizę lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.
      3.   Żadna osoba nie podlega readmisji tylko na podstawie dowodu obywatelstwa prima facie.
      Artykuł 5
      Wniosek o readmisję
      1.   Wniosek o readmisję zawiera następujące informacje:

                  a)

                  dane dotyczące tożsamości osoby, która ma podlegać readmisji (np. imię, nazwisko, data i miejsce urodzenia i ostatnie miejsce zamieszkania);

                  b)

                  wskazanie środków stanowiących dowód potwierdzający obywatelstwo, tranzyt, podstawy readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, a także bezprawny wjazd i pobyt.

            2.   Wniosek o readmisję, w zakresie w jakim jest to możliwe, powinien również zawierać następujące informacje:

                  a)

                  oświadczenie stwierdzające, że osoba, która ma podlegać readmisji, może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba ta wyraziła jednoznaczną zgodę na takie oświadczenie;

                  b)

                  wszelkie inne środki ochrony lub bezpieczeństwa, które mogą być konieczne przy readmisji danej osoby.

            3.   Wspólny wzór formularza wniosku o readmisję stanowi załącznik V do niniejszej Umowy.
      Artykuł 6
      Środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo
      1.   Dowód potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
      2.   Do celów stosowania art. 2 ust. 1 obywatelstwo można udowodnić za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku I do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo składające wniosek i państwo rozpatrujące wniosek wzajemnie uznają obywatelstwo bez prowadzenia dalszego dochodzenia.
      3.   Potwierdzenie obywatelstwa zgodnie z art. 2 ust. 1 obywatelstwo może nastąpić również za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku II do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek rozpoczyna proces ustalania obywatelstwa danej osoby.
      4.   Jeżeli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku I lub II, właściwe władze państwa składającego wniosek i przedstawicielstwo dyplomatyczne lub konsularne państwa rozpatrującego wniosek podejmują na wniosek czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa.
      Artykuł 7
      Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
      1.   Dowody istnienia podstaw do readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 są przedstawiane w szczególności za pomocą środków dowodowych wymienionych w załączniku III do niniejszej Umowy. Nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Wszelkie dowody muszą opierać się na elementach uznawanych wzajemnie przez państwo składające wniosek i państwo rozpatrujące wniosek
      2.   Dowody istnienia podstaw do readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 mogą także być przedstawiane za pomocą środków dowodowych wymienionych w załączniku IV do niniejszej Umowy. Jeżeli zostaną przedstawione takie środki dowodowe, państwo rozpatrujące wniosek uzna je za odpowiednie do wszczęcia dochodzenia.
      3.   O bezprawnym charakterze wjazdu, przebywania lub pobytu decyduje brak w dokumentach podróży danej osoby koniecznej wizy lub innego zezwolenia na pobyt na terytorium państwa składającego wniosek. Dowodem prima facie bezprawnego wjazdu, przebywania lub pobytu może być oświadczenie państwa składającego wniosek, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub dokumentu pobytowego.
      Artykuł 8
      Terminy
      1.   Właściwy organ państwa składającego wniosek składa wniosek o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek w ciągu jednego roku od daty uzyskania informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium tego państwa lub przestał spełniać takie warunki. Jeżeli istnieją prawne lub faktyczne przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku w terminie, na wniosek termin przedłuża się, ale wyłącznie do czasu ustąpienia przeszkód.
      2.   Odpowiedź na wniosek o readmisję jest udzielana bez zbędnej zwłoki, w każdym przypadku w ciągu 30 dni kalendarzowych; odrzucenie wniosku o readmisję należy uzasadnić. Bieg terminu rozpoczyna się od dnia otrzymania wniosku o readmisję. Jeżeli zaistnieją przeszkody prawne lub faktyczne uniemożliwiające udzielenie odpowiedzi na wniosek w terminie, termin ten, na należycie umotywowany wniosek, może zostać przedłużony do maksymalnie 60 dni kalendarzowych, z wyjątkiem sytuacji, w której maksymalny okres zatrzymania w prawie krajowym państwa składającego wniosek jest równy lub krótszy od 60 dni. W przypadku braku odpowiedzi w tym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uznaje się za udzieloną.
      3.   Po uzyskaniu zgody bądź, w stosownych przypadkach, po upływie terminów określonych w ust. 2 niniejszego artykułu przekazanie danej osoby następuje w ciągu trzech miesięcy. Na wniosek termin ten może być przedłużony o czas potrzebny do usunięcia występujących przeszkód prawnych lub praktycznych.
      Artykuł 9
      Formy przekazania i rodzaje transportu
      Przed przekazaniem osoby właściwe organy Pakistanu oraz danego państwa członkowskiego dokonują z odpowiednim wyprzedzeniem uzgodnień na piśmie co do daty przekazania, przejścia granicznego, ewentualnej eskorty i środków transportu.
      Artykuł 10
      Omyłkowa readmisja
      Pakistan ponownie przyjmuje bez zwłoki każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez państwo członkowskie, a państwo członkowskie przyjmuje bez zwłoki każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez Pakistan, jeżeli w okresie trzech miesięcy po przekazaniu tej osoby ustalono, że wymogi określone w art. 2 lub 3 niniejszej umowy nie są spełnione. W takich przypadkach właściwe organy Pakistanu i danego państwa członkowskiego wymieniają także wszystkie dostępne informacje dotyczące rzeczywistej tożsamości, obywatelstwa i trasy tranzytu osoby, która ma być ponownie przyjęta.
      SEKCJA III
      TRANZYT
      Artykuł 11
      Zasady
      1.   Państwo rozpatrujące wniosek może zezwolić na tranzyt obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca w sytuacji, gdy taki obywatel lub taka osoba nie może zostać zawrócona do państwa będącego celem jej podróży bezpośrednio po wykazaniu na podstawie dowodów pisemnych, że państwo będące celem podróży zobowiązało się do readmisji swojego obywatela lub tej osoby.
      2.   Państwo rozpatrujące wniosek może cofnąć swoją zgodę, jeżeli przestanie być zapewniona dalsza podróż przez potencjalne państwa tranzytu lub readmisja przez państwo docelowe. W takich przypadkach państwo składające wniosek przyjmuje z powrotem danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca na swój koszt.
      Artykuł 12
      Procedura tranzytowa
      1.   Wniosek o tranzyt składa się na piśmie do właściwego organu i zawiera on następujące informacje:

                  a)

                  rodzaj tranzytu, inne możliwe państwa tranzytu i końcowy cel podróży;

                  b)

                  szczegółowe informacje o danej osobie (np. imię, nazwisko, nazwisko rodowe, datę urodzenia i – jeśli to możliwe – miejsce urodzenia, obywatelstwo, rodzaj i numer dokumentu podróży);

                  c)

                  przewidywane przejście graniczne, termin przekazania i ewentualne użycie eskorty.

            Wzór wspólnego formularza wniosku tranzytowego stanowi załącznik VI do niniejszej Umowy.
      2.   Państwo rozpatrujące wniosek powiadamia na piśmie państwo składające wniosek o swojej decyzji w ciągu 14 dni kalendarzowych, a jeżeli zezwala na tranzyt, potwierdza przejście graniczne i przewidywany termin przekazania.
      3.   Jeśli tranzyt odbywa się drogą lotniczą, osoba, która podlega tranzytowi, oraz ewentualne osoby ją eskortujące są zwolnione z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
      4.   Właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek, pod warunkiem przeprowadzenia wzajemnych konsultacji, udzielają niezbędnej pomocy przy tranzycie, w szczególności poprzez nadzorowanie osób podlegających readmisji oraz zapewnienie właściwych do tego celu udogodnień, zgodnie ze swoimi prawami i procedurami.
      SEKCJA IV
      KOSZTY
      Artykuł 13
      Koszty transportu oraz tranzytu
      Bez uszczerbku dla prawa właściwych władz państwa składającego wniosek do dochodzenia zwrotu kosztów związanych z readmisją od osoby, która ma jej podlegać, lub od osób trzecich, wszystkie koszty transportu poniesione w związku z readmisją i operacjami tranzytu do granicy państwa końcowego przeznaczenia pokrywa zgodnie z niniejszą Umową państwo składające wniosek. W przypadku omyłkowej readmisji zgodnie z art. 10 koszty te ponosi państwo, które musi przyjąć daną osobę z powrotem.
      SEKCJA V
      OCHRONA DANYCH I SPÓJNOŚĆ Z INNYMI ZOBOWIĄZANIAMI PRAWNYMI
      Artykuł 14
      Dane osobowe
      1.   Przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest konieczne do wykonania niniejszej Umowy przez właściwe organy Pakistanu i państw członkowskich. Do celów niniejszego artykułu zastosowanie mają definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 95/46/WE (1). W przypadku gdy kontroler jest właściwym organem państwa członkowskiego, przetwarzanie danych podlega przepisom dyrektywy 95/46/WEi przepisom krajowym przyjętym zgodnie z tą dyrektywą, w tym zasadom dotyczącym przekazywania danych osobowych do krajów trzecich.
      2.   Ponadto przetwarzanie danych osobowych do celów wykonania niniejszej Umowy, a w szczególności przekazywanie danych osobowych z Pakistanu do państwa członkowskiego i odwrotnie, podlega następującym zasadom:

                  a)

                  dane osobowe muszą być przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem;

                  b)

                  dane osobowe muszą być zbierane w określonym, jednoznacznym i prawnie dopuszczonym celu związanym z wykonaniem niniejszej Umowy i nie mogą być dalej przetwarzane przez organ przekazujący ani organ, który je przyjmuje, w sposób niezgodny z tym celem;

                  c)

                  dane osobowe muszą być adekwatne do potrzeb i istotne dla danej sprawy oraz nie mogą wykraczać poza cel, w jakim są gromadzone lub dalej przetwarzane; w szczególności przekazywane dane osobowe mogą dotyczyć wyłącznie:

                              —

                              szczegółowych informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. imię, nazwisko, wszelkie poprzednie imiona i nazwiska, przezwiska lub pseudonimy, data i miejsce urodzenia, płeć, obecne i poprzednie obywatelstwo),

                              —

                              paszportu lub dowodu tożsamości (numer, okres ważności, data wydania, nazwa organu wydającego, miejsce wydania),

                              —

                              miejsc międzylądowań i trasy podróży,

                              —

                              innych informacji koniecznych do ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przekazana lub do zbadania wymogów dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą Umową;

                  d)

                  dane osobowe muszą być dokładne, a w razie konieczności aktualizowane;

                  e)

                  dane osobowe należy przechowywać w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do celu, w jakim zostały zgromadzone lub w jakim są dalej przetwarzane;

                  f)

                  zarówno organ przekazujący dane osobowe, jak i organ przyjmujący dane, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia odpowiednio sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych osobowych, w przypadku gdy ich przetwarzanie nie jest zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, w szczególności w przypadku gdy nie są one adekwatne do potrzeb, istotne dla sprawy, dokładne lub gdy wykraczają poza cel, w jakim są przetwarzane. Dotyczy to także zgłaszania drugiej stronie wszelkich przypadków sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych;

                  g)

                  organ przyjmujący dane powiadamia organ przekazujący dane na jego wniosek o sposobie wykorzystania przekazanych danych i uzyskanych wynikach;

                  h)

                  dane osobowe można przekazywać wyłącznie właściwym organom. Udostępnienie otrzymanych danych innym organom wymaga wcześniejszej zgody organu przekazującego;

                  i)

                  organy przekazujące i otrzymujące dane osobowe są zobowiązane do prowadzenia pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymywanych danych osobowych.

            Artykuł 15
      Spójność z innymi zobowiązaniami prawnymi
      1.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na prawa, obowiązki i zakres odpowiedzialności Wspólnoty, państw członkowskich oraz Pakistanu wynikające z prawa międzynarodowego i umów międzynarodowych, których są stronami.
      2.   Żadne postanowienia niniejszej Umowy nie uniemożliwiają powrotu danej osoby na mocy innych dwustronnych uzgodnień.
      3.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na środki odwoławcze i prawa dostępne danym osobom na mocy prawodawstwa kraju przyjmującego, w tym wynikające z prawa międzynarodowego.
      SEKCJA VI
      WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE
      Artykuł 16
      Wspólny Komitet ds. Readmisji
      1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie stosowania i wykładni niniejszej Umowy. W tym celu Strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany „komitetem”), którego zadania obejmują w szczególności:

                  a)

                  nadzorowanie stosowania niniejszej Umowy;

                  b)

                  podejmowanie decyzji w sprawie uzgodnień technicznych niezbędnych do jednolitego stosowania Umowy, w tym w sprawie zmian załączników III i IV;

                  c)

                  prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat protokołów wykonawczych sporządzanych przez poszczególne państwa członkowskie i Pakistan zgodnie z art. 17;

                  d)

                  proponowanie wprowadzenia zmian do niniejszej Umowy i załączników I i II.

            2.   Decyzje komitetu są podejmowane jednomyślnie i odpowiednio wykonywane.
      3.   W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej i Pakistanu. Wspólnotę reprezentuje Komisja Europejska, którą wspomagają eksperci z państw członkowskich.
      4.   Komitet zbiera się w razie potrzeby na wniosek jednej z Umawiających się Stron, zazwyczaj co roku.
      5.   Spory, których komitet nie może rozstrzygnąć, są rozstrzygane w drodze konsultacji pomiędzy Stronami.
      6.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny i ustala język roboczy wspólny dla obydwu Stron.
      Artykuł 17
      Protokoły wykonawcze
      1.   Pakistan i państwa członkowskie mogą sporządzić protokół wykonawczy zawierający zasady dotyczące:

                  a)

                  wyznaczania właściwych organów, przejść granicznych i wymiany punktów kontaktowych;

                  b)

                  warunków powrotu osób pod eskortą, w tym tranzytu eskortowanych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców;

                  c)

                  środków i dokumentów uzupełniających te wymienione w załącznikach I–IV do niniejszej Umowy.

            2.   Protokoły wykonawcze, o których mowa w ust. 1, wchodzą w życie po ich zgłoszeniu komitetowi, o którym mowa w art. 16.
      Artykuł 18
      Związek z dwustronnymi umowami o readmisji lub uzgodnieniami państw członkowskich
      Postanowienia niniejszej umowy mają pierwszeństwo wobec postanowień wszelkich dwustronnych umów lub innych uzgodnień dotyczących readmisji osób przebywających bez zezwolenia, które zostały zawarte lub mogą zgodnie z art. 17 niniejszej Umowy zostać zawarte przez poszczególne państwa członkowskie oraz Pakistan w zakresie, w jakim takie postanowienia są niezgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
      SEKCJA VII
      PRZEPISY KOŃCOWE
      Artykuł 19
      Terytorialny zakres stosowania
      1.   Z zastrzeżeniem ust. 2, niniejszą Umowę stosuje się na terytorium, na którym ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na terytorium Pakistanu.
      2.   Niniejsza Umowa nie ma zastosowania na terytorium Królestwa Danii.
      Artykuł 20
      Wejście w życie, czas obowiązywania i rozwiązanie Umowy
      1.   Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
      2.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonają wzajemnego powiadomienia o zakończeniu procedur określonych w ustępie 1.
      3.   Bez uszczerbku dla istniejących zobowiązań Stron do przyjmowania z powrotem własnych obywateli wynikających z międzynarodowego prawa zwyczajowego, niniejsza Umowa wraz z protokołami wykonawczymi ma zastosowanie do osób, które wjechały na terytorium Pakistanu i państw członkowskich po jej wejściu w życie.
      4.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w dowolnym czasie, powiadamiając o tym drugą Stronę. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy po dokonaniu takiego powiadomienia.
      Artykuł 21
      Załączniki
      Załączniki I–VI stanowią integralną część niniejszej Umowy.

         Sporządzono w Brukseli dnia 26 października 2009 r. w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

            За Европейската общност
            Por la Comunidad Europea
            Za Evropské společenství
            For Det Europæiske Fællesskab
            Für die Europäische Gemeinschaft
            Euroopa Ühenduse nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
            For the European Community
            Pour la Communauté européenne
            Per la Comunità europea
            Eiropas Kopienas vārdā
            Europos bendrijos vardu
            Az Európai Közösség részéről
            Għall-Komunità Ewropea
            Voor de Europese Gemeenschap
            W imieniu Wspólnoty Europejskiej
            Pela Comunidade Europeia
            Pentru Comunitatea Europeană
            Za Európske spoločenstvo
            Za Evropsko skupnost
            Euroopan yhteisön puolesta
            För Europeiska gemenskapen

            За Ислямска република Пакистан
            Por la República Islámica de Pakistán
            Za Pákistánskou islámskou republiku
            For Den Islamiske Republik Pakistan
            Für die Islamische Republik Pakistan
            Pakistani Islamivabariigi nimel
            Για την Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν
            For the Islamic Republic of Pakistan
            Pour la République islamique du Pakistan
            Per la Repubblica islamica del Pakistan
            Pakistānas Islāma Republikas vārdā
            Pakistano Islamo Respublikos vardu
            A Pakisztáni Iszlám Köztársaság részéről
            Għar-Repubblika Iżlamika tal-Pakistan
            Voor de Islamitische Republiek Pakistan
            W imieniu Islamskiej Republiki Pakistanu
            Pela República Islâmica do Paquistão
            Pentru Republica Islamică Pakistan
            Za Pakistanskú islamskú republiku
            Za Islamsko republiko Pakistan
            Pakistanin islamilaisen tasavallan puolesta
            För Islamiska republiken Pakistan

         (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

         ZAŁĄCZNIK I
         Wspólny wykaz dokumentów, których przedstawienie jest uznawane za dowód obywatelstwa (art. 2 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2)

                     —

                     Wszelkiego rodzaju autentyczne paszporty (paszporty krajowe, dyplomatyczne, służbowe, zbiorowe oraz zastępcze, w tym paszporty dla dzieci),

                     —

                     skomputeryzowane krajowe dokumenty tożsamości,

                     —

                     autentyczne zaświadczenia o obywatelstwie.

         ZAŁĄCZNIK II
         Wspólny wykaz dokumentów, których przedstawienie powoduje wszczęcie procedury ustalania obywatelstwa (art. 2 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3)

                     —

                     Cyfrowe odciski palców lub inne dane biometryczne,

                     —

                     tymczasowe krajowe dokumenty tożsamości, wojskowe dowody tożsamości i akty urodzenia wydane przez rząd Strony rozpatrującej wniosek,

                     —

                     fotokopie (1) wszelkich dokumentów wymienionych w załączniku I do niniejszej Umowy,

                     —

                     prawa jazdy lub ich fotokopie (1),

                     —

                     fotokopie (1) innych urzędowych dokumentów, w których wymieniono lub wskazano obywatelstwo (np. świadectwo urodzenia),

                     —

                     legitymacje służbowe, książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich oraz ich fotokopie (1),

                     —

                     oświadczenia danych osób.

            (1)  Na potrzeby niniejszego załącznika termin „fotokopie” oznacza fotokopie oficjalnie poświadczone przez władze Pakistanu lub państw członkowskich.

         ZAŁĄCZNIK III
         Wspólny wykaz dokumentów, które są uznawane za środek dowodowy służący potwierdzeniu spełnienia warunków dla readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców (art. 3 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1)

                     —

                     Stemple wjazdu lub wyjazdu bądź adnotacje w dokumencie podróży danej osoby,

                     —

                     ważna wiza lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.

         ZAŁĄCZNIK IV
         Wspólny wykaz dokumentów, które są uznawane za środek dowodowy umożliwiający wszczęcie dochodzenia w celu readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców (art. 3 w związku z art. 7 ust. 2)

                     —

                     Oficjalne oświadczenie złożone w szczególności przez pracowników służby granicznej lub świadków bona
                        fide (np. personelu linii powietrznych), którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę,

                     —

                     wydany przez właściwe organy państwa składającego wniosek opis miejsca i okoliczności, w których dana osoba została przejęta po wjeździe na terytorium tego państwa,

                     —

                     informacje dotyczące tożsamości lub pobytu osoby dostarczone przez organizację międzynarodową (np. Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)),

                     —

                     zgłoszenia/potwierdzenia informacji przez członków rodziny,

                     —

                     oświadczenie danej osoby,

                     —

                     bilety imienne oraz wszelkiego rodzaju zaświadczenia lub rachunki (np. rachunki hotelowe, karty przyjęć u lekarzy/dentystów, karty wejścia do instytucji publicznych/prywatnych itd.), które jednoznacznie wskazują, że dana osoba pozostawała na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek,

                     —

                     bilety imienne lub listy pasażerów podróżujących samolotem lub statkiem, które wskazują trasę podróży na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

                     —

                     informacje wskazujące na to, że dana osoba korzystała z usług kurierskich lub usług biur podróży.

         ZAŁĄCZNIK V

         ZAŁĄCZNIK VI

         WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 1 LIT. f)
         Do celów art. 1 lit. f) Strony zgadzają się, że „zezwolenia na pobyt” nie obejmuje czasowych zezwoleń na pobyt na terytorium tych krajów w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub wydanie dokumentu pobytowego.

         WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 2 UST. 1
         Strony przyjmują do wiadomości, że zgodnie z obecną pakistańską ustawą o obywatelstwie z 1951 r. i wynikającymi z niej zasadami, obywatel Pakistanu nie może zrezygnować ze swojego obywatelstwa, nie uzyskawszy ważnego dokumentu gwarantującego uzyskanie obywatelstwa innego państwa.
         Strony zgadzają się przeprowadzić wzajemne konsultacje, jeżeli i kiedy zaistnieje taka potrzeba.

         WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 3
         W odniesieniu do art. 3 Strony będą starały się, co do zasady, zapewnić powrót każdego obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca, który nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na ich odnośnych terytoriach, do jego państwa pochodzenia, lub który przestał spełniać takie warunki.

         WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 3 UST. 1 LIT. b)
         Strony zgadzają się, że za „międzylądowanie lub zawijanie do portu w innym państwie” nie uznaje się pobytu w państwie trzecim w związku z tranzytem lotniczym w rozumieniu niniejszych postanowień.

         WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 8 UST. 2
         Strony zgadzają się, że w stosunku do wniosków o readmisję złożonych przez państwa członkowskie, w których zgodnie z przepisami krajowymi maksymalny okres zatrzymania wynosi 30 dni lub krócej, termin 30 dni kalendarzowych, o którym mowa w art. 8 ust. 2, obejmuje, w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na wniosek o readmisję, wydanie dokumentu podróży niezbędnego do readmisji danej osoby zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 4 Umowy.

         WSPÓLNA DEKLARACJA KOMISJI EUROPEJSKIEJ I PAKISTANU W SPRAWIE LEGALNEJ MIGRACJI
         Zgodnie z interesem Pakistanu, polegającym na wykorzystywaniu możliwości legalnej migracji istniejących w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Strony zgodziły się, że stosowanie niniejszej Umowy będzie umożliwiało zachęcanie poszczególnych państw członkowskich do oferowania możliwości legalnej migracji obywatelom pakistańskim. W tym kontekście Komisja Europejska wzywa państwa członkowskie do podjęcia rozmów z Pakistanem, zgodnie z ich własnym prawodawstwem krajowym, dotyczących możliwości legalnej migracji dla obywateli pakistańskich.

         WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE POMOCY TECHNICZNEJ
         Strony są zobowiązane do wdrożenia niniejszej Umowy w oparciu o zasady wspólnej odpowiedzialności i zrównoważonego partnerstwa w duchu solidarności, jeżeli chodzi o zarządzanie przepływami migracyjnymi pomiędzy Unią Europejską a Pakistanem.
         W tym kontekście Unia Europejska będzie wspierała Pakistan za pośrednictwem wspólnotowych programów pomocy, w szczególności programu Aeneas, w stosowaniu wszystkich elementów niniejszej Umowy, w tym udzielając pomocy przy przesiedlaniu i zagwarantowaniu dobrobytu osobom podlegającym readmisji.
         Tego typu wsparcie może, co do zasady, obejmować także wspieranie powiązań pomiędzy migracją a rozwojem, organizowanie i wspieranie legalnej migracji ekonomicznej, zarządzanie nielegalną migracją oraz ochronę migrantów przez wykorzystaniem i wykluczeniem.

         WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
         Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii ani do jego obywateli. W takich okolicznościach Pakistan powinien zawrzeć z Danią umowę o readmisji na takich samych warunkach jak niniejsza Umowa.

         WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
         Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Wspólnotą Europejską a Islandią i Norwegią, w szczególności na mocy Umowy z dnia 18 maja 1999 r., dotyczącej włączenia tych krajów we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen. W takich okolicznościach Pakistan powinien zawrzeć umowę o readmisji z Islandią i Norwegią na takich samych warunkach jak niniejsza Umowa.

         WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE KOMPLEKSOWEGO DIALOGU DOTYCZĄCEGO ZARZĄDZANIA MIGRACJĄ
         Strony zobowiązują się do prowadzenia kompleksowego dialogu dotyczącego zarządzania migracją w ramach wspólnej komisji, która ma powstać na mocy umowy o współpracy trzeciej generacji pomiędzy WE a Pakistanem. Dialog ten będzie obejmował politykę wizową w celu ułatwienia wymiany międzyludzkiej.


title: 2011/580/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2009#Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/162

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2009
   (2011/580/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2009,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) ustanawiające Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, w szczególności jego art. 44,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0146/2011),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu Urzędu za rok budżetowy 2009;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 108.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
      z dnia 10 maja 2011 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na rok budżetowy 2009
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2009,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),

                  —

                  uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) ustanawiające Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, w szczególności jego art. 44,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0146/2011),

                  A.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdania roczne za rok budżetowy 2009 są wiarygodne, a transakcje leżące u ich podstaw są zgodne z prawem i prawidłowe,

                  B.

                  mając na uwadze fakt, że w dniu 5 maja 2010 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu urzędu za rok budżetowy 2008 (5), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                              —

                              zaobserwował, że Trybunał Obrachunkowy trzeci rok z rzędu zgłasza uwagi do środków przeniesionych na następny rok budżetowy (23 % środków budżetowych przyznanych na 2008 r. przeniesiono na 2009 r., 16 % środków budżetowych przyznanych na 2007 r. przeniesiono na 2008 r., 20 % środków budżetowych przyznanych na 2006 r. przeniesiono na 2007 r.),

                              —

                              zauważył, że 20 z 25 zaleceń (80 %) przedstawionych przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS) i jednostkę audytu wewnętrznego (IAC) zostało wdrożonych,

                              —

                              zauważył, że przeprowadzony został w październiku 2008 r. drugi sondaż wśród pracowników, mający na celu ocenę warunków pracy w Urzędzie,

                  C.

                  mając na uwadze, że budżet Urzędu na rok 2009 wynosił 71 400 000 EUR, czyli o 7,5 % więcej niż w roku budżetowym 2008,

         Wyniki

                  1.

                  odnotowuje, że budżet Urzędu za rok 2009 wyniósł 71 400 000 EUR w porównaniu z 66 400 000 EUR w poprzednim roku;

                  2.

                  podkreśla, że w trakcie procedury budżetowej na 2009 r. organ władzy budżetowej wprowadził do budżetu Urzędu całkowitą rezerwę w wysokości 4 546 000 EUR; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w listopadzie 2009 r. z rezerwy tej uwolniono kwotę w wysokości 2 000 000 EUR przeznaczoną na realizację projektów Urzędu w zakresie rozwoju narzędzi informatycznych i infrastruktury, jako że Urząd przedstawił odpowiedniemu komitetowi wyniki badania opinii personelu, co było warunkiem uwolnienia tej rezerwy;

                  3.

                  zauważa ponadto, że pozostała część rezerwy została przeznaczona na ten sam obszar polityki, aby wesprzeć środki skutecznego reagowania w obliczu pandemii H1N1; jest świadomy tego, że Urząd nie wystąpił z wnioskiem o przeznaczenie tych środków na procedury rekrutacji, ponieważ zostały one przełożone na rok 2010;

                  4.

                  pochwala Urząd za przedstawienie w tabeli załączonej do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego za rok 2009 zestawienia porównawczego działań, które zostały przeprowadzone w latach 2008 i 2009, aby umożliwić organowi udzielającemu absolutorium dokonanie skuteczniejszej oceny działalności Urzędu na przestrzeni dwóch kolejnych lat; wyraża zadowolenie z faktu, że Urząd zwiększył liczbę dokumentów tematycznych i publikacji informacyjnych;

                  5.

                  zauważa, że w 2009 r. Urząd wprowadził zróżnicowane środki na dotacje naukowe i projekty współpracy naukowej, co doprowadziło do anulowania środków na pokrycie płatności w wysokości 6 000 000 EUR; zaleca Urzędowi usprawnienie planowania i monitorowania procesów budżetowych związanych ze środkami zróżnicowanymi;

                  6.

                  podkreśla, że Urząd powinien zapewniać wysoką jakość i niezależność swoich opinii celem zagwarantowania zgodności z normami bezpieczeństwa Unii, wysokiego poziomu naukowego i niezależności we wszelkich kwestiach mających bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i pasz oraz ochronę roślin; zaleca, w szczególności z myślą o przejrzystości, podjęcie środków na rzecz dalszego promowania i monitorowania wewnętrznych przepisów dotyczących deklaracji o braku konfliktu interesów składanych przez personel Urzędu i pracujących dla niego ekspertów;

                  7.

                  zwraca się do Trybunału Obrachunkowego o przeprowadzenie kontroli wyników Urzędu;

         Zarządzanie budżetowe i finansowe

                  8.

                  nawołuje Urząd do poprawy procesów budżetowych związanych ze swoimi środkami zróżnicowanymi oraz planowania i monitorowania ich wieloletniego wykonania; odnotowuje, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, że 6 000 000 EUR (75 %) zróżnicowanych środków na dotacje naukowe i projekty współpracy naukowej zostało anulowanych, z których 3 100 000 EUR stanowiły środki przekraczające potrzeby określone przez Urząd; wyraża jednak zadowolenie z faktu, że Urząd zamierza przyjąć środki w oparciu o swoje doświadczenie z roku 2009, który był pierwszym rokiem wprowadzenia pojęcia zróżnicowanych środków na projekty współpracy naukowej;

                  9.

                  nawołuje ponadto Urząd do lepszego zarządzania budżetem w celu ograniczenia przenoszenia tak wysokich kwot na kolejne lata budżetowe; podkreśla, że Trybunał Obrachunkowy istotnie czwarty rok z rzędu zgłosił uwagi do środków przeniesionych na następny rok budżetowy (13 % środków budżetowych przyznanych na 2009 r. przeniesiono na 2010 r., 23 % środków budżetowych przyznanych na 2008 r. przeniesiono na 2009 r., 16 % środków budżetowych przyznanych na 2007 r. przeniesiono na 2008 r., zaś 20 % środków budżetowych przyznanych na rok 2006 przeniesiono na 2007 r.); odnotowuje w szczególności, że sytuacja ta wskazuje na niedociągnięcia Urzędu w zarządzaniu kontraktami oraz w monitorowaniu przekazywania sprawozdań i zestawień poniesionych wydatków;

                  10.

                  ubolewa, że Trybunał Obrachunkowy trzeci rok z rzędu podkreślił, że przeniesione z poprzedniego roku zobowiązania przeznaczone na działania operacyjne powinny były zostać anulowane (19 % zobowiązań na działania operacyjne przeniesionych z roku 2008, 37 % zobowiązań na działania operacyjne przeniesionych z roku 2007 oraz 26 % zobowiązań na działania operacyjne przeniesionych z roku 2006); nakłania Urząd do zmiany tej sytuacji i poinformowania Trybunału Obrachunkowego o podjętych środkach;

                  11.

                  zauważa ponadto, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził trudności w wykonaniu programu prac na 2009 r.; nawołuje zatem Urząd do podjęcia koniecznych działań w celu usunięcia tych nieprawidłowości;

         Audyt wewnętrzny

                  12.

                  odnotowuje, że Urząd przekazał organowi udzielającemu absolutorium sprawozdanie przygotowane przez dyrektora wykonawczego Urzędu zawierające streszczenie treści zalecenia IAS, zgodnie z art. 75 ust. 5 ramowego rozporządzenia finansowego; jest jednak szczególnie zaniepokojony faktem, że spośród 48 zaleceń jedno zostało określone jako „kluczowe” (w sprawie zarządzania dotacjami), 27 jako „bardzo ważne”, 20 jako „ważne”, jednak nie przedstawiono organowi udzielającemu absolutorium informacji o treści tych zaleceń; domaga się w związku z tym, by dyrektor wykonawczy Urzędu przedstawił te informacje;

                  13.

                  odnotowuje, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Urząd, że IAS przeprowadziła pogłębiony audyt oceny ryzyka w ostatnim kwartale 2009 r., aby określić priorytety audytu oraz plan audytu IAS na następne trzy lata, audyt oświadczeń o braku konfliktu interesów oraz audyt dotyczący zatrudnienia w roku 2009;

                  14.

                  uważa, że Komitet ds. Audytu utworzony przez Urząd w 2006 r. odgrywa ważną rolę we wspieraniu zarządu poprzez zapewnianie właściwej pracy Służby Audytu Wewnętrznego (IAS) i jednostki audytu wewnętrznego (IAC) i należyte jej uwzględnianie przez zarząd i dyrektora wykonawczego; jest w związku z tym przekonany, że Komitet ds. Audytu działający w ramach Urzędu może służyć za przykład dla innych agencji;

                  15.

                  ponownie zwraca się do Urzędu o podjęcie właściwych kroków w przypadku konfliktu interesów; zwraca się do Urzędu o przeprowadzenie badania w sprawie ewentualnych konfliktów interesów dotyczących jego czołowych naukowców, członków zarządu oraz panelu, aby możliwe było wykrycie ewentualnego braku informacji w deklaracjach o braku konfliktu interesów oraz podjęcie na czas odpowiednich działań;

                  16.

                  w odniesieniu do pozostałych uwag towarzyszących decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter horyzontalny, odsyła do swojej rezolucji z dnia 10 maja 2011 r. (6) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 108.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (5)  Dz.U. L 252 z 25.9.2010, s. 155.

         (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0163. Zob. s. 269 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2011/213/UE: Decyzja Rady z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii#Umowa o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii

text:
               6.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 marca 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii
   (2011/213/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę o współpracy naukowej i technicznej z rządem Japonii.

               (2)

               Umowa ta została podpisana przez przedstawicieli Stron w dniu 30 listopada 2009 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (4)

               Umowę należy zawrzeć w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisja przyjmuje stanowisko, które ma zająć Unia we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 6 ust. 1 umowy w odniesieniu do zmian umowy dokonywanych zgodnie z jej art. 13 ust. 5.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 13 ust. 1 umowy oraz przekazuje rządowi Japonii następujące oświadczenie:

      „W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, i od tego dnia wykonuje wszystkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym odesłania do »Wspólnoty Europejskiej« w tekście umowy odczytuje się, w stosownych przypadkach, jako odesłania do »Unii Europejskiej«”.

   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         CSÉFALVAY Z.

            Przewodniczący

      UMOWA
      o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii
      WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
      oraz
      RZĄD JAPONII,
      PRAGNĄC dalej promować obecne bliskie i przyjazne stosunki między Japonią a Wspólnotą oraz uwzględniając szybki rozwój wiedzy naukowej i jej pozytywny wkład w promowanie współpracy dwustronnej i międzynarodowej,
      WYRAŻAJĄC życzenie poszerzenia zakresu współpracy naukowej i technicznej w wielu obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania poprzez stworzenie owocnego partnerstwa służącego osiągnięciu pokojowych celów i obopólnych korzyści,
      WIERZĄC, że taka współpraca i zastosowanie jej wyników przyczyni się do gospodarczego i społecznego rozwoju Japonii i Wspólnoty,
      PRAGNĄC ustanowić formalne ramy dla realizacji całościowych wspólnych działań, które wzmocnią współpracę naukową i techniczną między Stronami,
      UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      1.   Strony wspierają, rozwijają i ułatwiają wspólne działania w ramach niniejszej umowy w obszarach nauki i techniki w celach pokojowych.
      2.   Wspólne działania w ramach niniejszej umowy odbywają się w oparciu o następujące zasady:

                  a)

                  obopólnych i równych nakładów i korzyści;

                  b)

                  wzajemnego dostępu do programów i projektów badawczo-rozwojowych oraz obiektów dla zaproszonych pracowników naukowych;

                  c)

                  terminowej wymiany informacji, które mogą mieć wpływ na wspólne działania w ramach niniejszej umowy;

                  d)

                  promowania społeczeństwa opartego na wiedzy na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego Japonii i Wspólnoty.

            Artykuł 2
      1.   Na wspólne działania w ramach niniejszej umowy składają się bezpośrednie wspólne działania i pośrednie wspólne działania.
      2.   Na użytek niniejszej umowy:

                  a)

                  termin „Strony” oznacza rząd Japonii i Wspólnotę;

                  b)

                  termin „bezpośrednie wspólne działania” oznacza wspólne działania Stron lub ich agencji;

                  c)

                  termin „pośrednie wspólne działania” oznacza wspólne działania osób z Japonii i Wspólnoty realizowane w ramach programów i projektów badawczych i rozwojowych;

                  d)

                  termin „programy i projekty badawcze i rozwojowe” oznacza program ramowy na rzecz badań i rozwoju technologicznego realizowany przez Wspólnotę lub programy i projekty badawcze i rozwojowe mające konkurencyjny system finansowania realizowane przez rząd Japonii, jego agencje lub oficjalne instytucje;

                  e)

                  termin „osoby” oznacza:

                              (i)

                              w odniesieniu do Japonii, wszelkich obywateli Japonii lub wszelkie osoby prawne utworzone zgodnie z prawem krajowym Japonii; oraz

                              (ii)

                              w odniesieniu do Wspólnoty, wszelkich obywateli państw członkowskich Wspólnoty lub wszelkie osoby prawne utworzone zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich Wspólnoty lub z prawem wspólnotowym;

                  f)

                  termin „agencje” oznacza:

                              (i)

                              w odniesieniu do Japonii – agencje rządowe Japonii; oraz

                              (ii)

                              w odniesieniu do Wspólnoty – Komisję Europejską;

                  g)

                  termin „oficjalne instytucje” oznacza oficjalne instytucje, których budżety i plany operacyjne są zatwierdzane przez właściwych ministrów rządu Japonii, i których programy i projekty badawcze i rozwojowe mające konkurencyjny system finansowania zostały za ich zgodą włączone do programów i projektów dotyczących pośrednich wspólnych działań;

                  h)

                  termin „prawa własności intelektualnej” otrzymuje znaczenie nadane „własności intelektualnej” w art. 2 Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r.

            Artykuł 3
      1.   Formy bezpośrednich wspólnych działań mogą obejmować:

                  a)

                  różne formy spotkań, takie jak spotkania ekspertów, w celu dyskusji i wymiany informacji dotyczących aspektów naukowych i technicznych zagadnień ogólnych lub szczegółowych oraz w celu określenia projektów i programów badawczych i rozwojowych, które można realizować z obopólną korzyścią;

                  b)

                  wymianę informacji na temat działań, strategii politycznych, zwyczajów oraz przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących badań i rozwoju;

                  c)

                  wizyty i wymianę naukowców, personelu technicznego lub innych ekspertów dotyczące ogólnych lub szczegółowych zagadnień;

                  d)

                  wdrażanie wszelkich innych form wspólnych działań, które może określić, zaproponować i o których może zadecydować Wspólny Komitet ds. Współpracy Naukowej i Technicznej, o którym mowa w art. 6 niniejszej umowy.

            2.   W celu opracowania pośrednich wspólnych działań, każda osoba danej Strony może uczestniczyć w programach i projektach badawczych i rozwojowych realizowanych przez drugą Stronę, jej agencje lub instytucje zgodnie z przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi tej drugiej Strony, z zastrzeżeniem załączników I i II do niniejszej umowy.
      Artykuł 4
      Szczegóły i procedury dotyczące każdego wspólnego działania w ramach niniejszej umowy mogą ustalać Strony, ich agencje lub instytucje zaangażowane w dane wspólne działanie.
      Artykuł 5
      W odniesieniu do bezpośrednich wspólnych działań w ramach niniejszej umowy, każda Strona lub jej agencje mogą zezwolić, w stosownych przypadkach, na uczestnictwo pracowników naukowych i organizacji ze wszystkich sektorów badań naukowych, w tym z sektora prywatnego, za zgodą drugiej Strony lub jej agencji.
      Artykuł 6
      1.   W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej umowy Strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Współpracy Naukowej i Technicznej (zwany dalej „wspólnym komitetem”). Wspólnemu komitetowi przewodniczą wspólnie urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Japonii oraz Komisji Europejskiej.
      2.   Do zadań wspólnego komitetu należą:

                  a)

                  wymiana informacji i poglądów na temat zagadnień związanych z polityką naukową i techniczną;

                  b)

                  określanie, proponowanie oraz podejmowanie decyzji dotyczących wspólnych działań w ramach niniejszej umowy;

                  c)

                  przegląd i omawianie osiągnięć wspólnych działań w ramach niniejszej umowy;

                  d)

                  udzielanie Stronom porad i zachęty w odniesieniu do wdrażania niniejszej umowy;

                  e)

                  regularne przeglądy wzajemnego dostępu do programów i projektów badawczych i rozwojowych oraz ustaleń dotyczących zaproszonych pracowników naukowych oraz sprawdzanie określonych środków celem poprawy tego dostępu i zapewnienia skuteczności zasady wzajemności, o której mowa w art. 1 niniejszej umowy.

            3.   Decyzje wspólnego komitetu zapadają za obopólną zgodą.
      4.   Wspólny komitet spotyka się w terminach odpowiadających obydwu Stronom, najlepiej co najmniej raz na dwa lata.
      5.   Rząd Japonii i Wspólnota są na zmianę gospodarzami posiedzeń wspólnego komitetu, o ile nie ustalono inaczej.
      6.   W przypadku posiedzeń wspólnego komitetu każda ze Stron ponosi koszty podróży i zakwaterowania swoich uczestników. Pozostałe koszty związane z posiedzeniami wspólnego komitetu ponosi Strona będąca gospodarzem spotkania.
      7.   Wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
      8.   Wspólny komitet może podejmować decyzje na drodze dyplomatycznej, gdy nie odbywa się jego posiedzenie.
      Artykuł 7
      Wdrożenie niniejszej umowy zależy od dostępności przyznanych środków finansowych i podlega stosownym przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron.
      Artykuł 8
      1.   Niechronione prawem informacje naukowe i techniczne pochodzące z bezpośrednich wspólnych działań mogą zostać publicznie udostępnione przez każdą ze Stron za pośrednictwem przyjętych zwyczajowo kanałów oraz zgodnie z normalnymi procedurami uczestniczących agencji.
      2.   Prawa własności intelektualnej i inne informacje niejawne pochodzące ze wspólnych działań, wprowadzone w ich trakcie lub uzyskane poprzez wspólne działania w ramach niniejszej umowy traktuje się zgodnie z postanowieniami załącznika II do niniejszej umowy.
      Artykuł 9
      Każda ze Stron dokłada wszelkich starań w ramach swoich przepisów ustawowych i wykonawczych w celu przyznania osobom realizującym wspólne działania w ramach niniejszej umowy wszelkich możliwych udogodnień mających na celu ułatwienie swobodnego przemieszczania się i pobytu pracowników naukowych biorących udział w tych wspólnych działaniach oraz ułatwienie przywozu na swoje terytorium i wywozu z niego materiałów, danych lub urządzeń przeznaczonych do wykorzystania w tych wspólnych działaniach.
      Artykuł 10
      Postanowienia niniejszej umowy pozostają bez uszczerbku dla praw i obowiązków dotyczących obowiązujących i przyszłych umów o współpracy między Stronami lub między rządem Japonii a rządem któregokolwiek z państw członkowskich Wspólnoty.
      Artykuł 11
      Wszystkie pytania lub spory związane z wykładnią lub wdrażaniem niniejszej umowy rozstrzygane są w drodze wzajemnych konsultacji miedzy Stronami.
      Artykuł 12
      Załączniki I i II do niniejszej umowy stanowią integralną część niniejszej umowy.
      Artykuł 13
      1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie z dniem wymiany przez Strony not dyplomatycznych wzajemnie informujących, że odpowiednie wewnętrzne procedury Stron niezbędne do wejścia umowy w życie zostały zakończone.
      2.   Niniejsza umowa pozostaje w mocy przez pięć lat i obowiązuje w okresie późniejszym, chyba że zostanie wypowiedziana przez jedną ze Stron na koniec początkowego okresu pięciu lat lub w każdej chwili w okresie późniejszym poprzez przekazanie drugiej Stronie, z co najmniej sześciomiesięcznym wyprzedzeniem, pisemnego powiadomienia o zamiarze wypowiedzenia niniejszej umowy.
      3.   Wypowiedzenie niniejszej umowy nie ma wpływu na realizację wspólnych działań podjętych w ramach niniejszej umowy, które w chwili jej wypowiedzenia nie zostały w pełni zrealizowane, ani na szczególne prawa i obowiązki powstałe zgodnie z załącznikiem II do niniejszej umowy.
      4.   Każda ze Stron może co pięć lat dokonać oceny wpływu niniejszej umowy oraz działań prowadzonych w jej ramach, a Strona, która przeprowadza ocenę, powiadamia drugą Stronę o jej wynikach. Każda ze Stron dołoży wszelkich starań w celu ułatwienia oceny prowadzonej przez drugą Stronę.
      5.   Niniejsza umowa może zostać zmieniona za porozumieniem Stron w drodze wymiany not dyplomatycznych. Zmiany wchodzą w życie na takich samych warunkach jak te, o których mowa w ust. 1 powyżej, o ile nie uzgodniono inaczej.
      Niniejszą umowę oraz załączniki I i II do niniejszej umowy sporządzono w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i japońskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny. W przypadku rozbieżności interpretacji wersje angielska i japońska mają pierwszeństwo przed innymi wersjami językowymi.

         NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni przez, odpowiednio, Wspólnotę Europejską i rząd Japonii, podpisali niniejszą umowę.
         Sporządzono w Brukseli dnia trzydziestego listopada 2009 r.

               W imieniu Wspólnoty Europejskiej

               W imieniu rządu Japonii

         ZAŁĄCZNIK I

            WARUNKI UDZIAŁU OSÓB W PROGRAMACH I PROJEKTACH BADAWCZYCH I ROZWOJOWYCH

                     I.

                     W przypadku gdy w ramach niniejszej umowy Strona, jej agencje lub instytucje zawierają z osobą drugiej Strony umowę dotyczącą programów i projektów badawczych i rozwojowych, druga Strona, na wniosek, stara się udzielić wszelkiej uzasadnionej i wykonalnej pomocy, która może być niezbędna lub przydatna pierwszej Stronie, jej agencjom lub instytucjom celem ułatwienia sprawnego wdrażania takiej umowy.

                     II.

                     Osoby z Japonii mogą uczestniczyć w programie ramowym na rzecz badań i rozwoju technologicznego realizowanym przez Wspólnotę. Taki udział osób z Japonii odbywa się zgodnie z zasadami udziału w programie ramowym, zasadami jego rozpowszechniania i realizacji.

                     III.

                     Osoby ze Wspólnoty mogą uczestniczyć w programach i projektach badawczo-rozwojowych mających konkurencyjny system finansowania realizowanych przez rząd Japonii, jego agencje lub instytucje w dziedzinach nauki i techniki podobnych do programów i projektów programu ramowego na rzecz badań i rozwoju technologicznego. Taki udział osób ze Wspólnoty odbywa się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Japonii oraz odpowiednimi zasadami udziału w określonym programie lub projekcie, zasadami jego rozpowszechniania i realizacji.

         ZAŁĄCZNIK II

            PRAWA WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ ORAZ INFORMACJE NIEJAWNE

         I.   Prawa własności intelektualnej stron w przypadku bezpośrednich wspólnych działań

                     1.

                     Do praw własności intelektualnej wynikających z bezpośrednich wspólnych działań, z wyjątkiem praw autorskich i praw pokrewnych, o których mowa w pkt 3 poniżej, stosuje się następujące zasady:

                                 a)

                                 Prawa własności intelektualnej stanowią własność Strony lub jej agencji, które tworzą własność intelektualną. W przypadku gdy własność intelektualna została wytworzona wspólnie, Strony lub ich agencje prowadzą konsultacje celem osiągnięcia porozumienia co do własności lub rozdziału praw własności intelektualnej uwzględniając odpowiednio wkład pracy Stron lub ich agencji.

                                 b)

                                 Strona lub jej agencje będące właścicielami praw własności intelektualnej udzielają drugiej Stronie lub jej agencjom licencji na używanie takich praw w celu realizacji jakiegokolwiek bezpośredniego wspólnego działania, jeśli jest to potrzebne, celem umożliwienia drugiej Stronie lub jej agencjom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy. W przypadku patentów i wzorów użytkowych licencji takiej udziela się nieodpłatnie. Przyznanie licencji na używanie praw własności intelektualnej na mocy niniejszej litery podlega odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron oraz warunkom uzgodnionym przez Strony lub ich agencje przed rozpoczęciem projektu.

                     2.

                     Strona lub jej agencje będące właścicielami praw własności intelektualnej powstałych w trakcie bezpośrednich wspólnych działań udzielają drugiej Stronie lub jej agencjom licencji na używanie takich praw w celu realizacji jakiegokolwiek bezpośredniego wspólnego działania, jeśli jest to potrzebne celem umożliwienia drugiej Stronie lub jej agencjom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy. Przyznanie licencji na używanie praw własności intelektualnej na mocy niniejszego punktu podlega odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron oraz warunkom uzgodnionym przez Strony lub ich agencje przed rozpoczęciem projektu.

                     3.

                     Do praw autorskich i praw pokrewnych Stron lub ich agencji stosuje się następujące zasady:

                                 a)

                                 W przypadku gdy Strona lub jej agencje publikują wynikające z bezpośrednich wspólnych działań dane naukowe i techniczne, informacje i wyniki w periodykach, artykułach, sprawozdaniach, książkach, na taśmach wideo i za pomocą cyfrowych urządzeń do przechowywania danych, Strona ta dokłada wszelkich starań w celu otrzymania przez drugą Stronę niewyłącznych, nieodwołalnych i bezpłatnych licencji we wszystkich krajach, w których istnieje ochrona praw autorskich, obejmujących tłumaczenie, powielanie, adaptację, przekazywanie i powszechną dystrybucję takich prac.

                                 b)

                                 Na wszystkich publicznie rozpowszechnianych egzemplarzach dzieła chronionego prawami autorskimi zgodnie z postanowieniami lit. a) powyżej należy podać nazwisko (nazwiska) autora (autorów) dzieła, chyba że autor wyraźnie odmówi zgody na podanie nazwiska. Będą one również zawierać wyraźne potwierdzenie wsparcia udzielanego przez Strony w ramach współpracy.

               II.   Informacje niejawne dotyczące bezpośrednich wspólnych działań

         Do informacji niejawnych Stron lub ich agencji stosuje się następujące zasady:

                     1.

                     Przekazując drugiej Stronie lub jej agencjom informacje konieczne do prowadzenia bezpośrednich wspólnych działań, każda ze Stron określa, które informacje chce zachować jako niejawne.

                     2.

                     Strona lub jej agencje, które otrzymują informacje niejawne, mogą, na własną odpowiedzialność, podać takie informacje niejawne swoim agencjom lub osobom w tych agencjach lub przez nie zatrudnionym, jeśli są one potrzebne w celu umożliwienia tym agencjom lub osobom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy.

                     3.

                     Za uprzednią pisemną zgodą Strony lub jej agencji dostarczających informacji niejawnych, druga Strona lub jej agencje mogą rozpowszechniać takie informacje niejawne w szerszym zakresie niż jest to dopuszczone w pkt 2 powyżej. Strony lub ich agencje współpracują ze sobą w zakresie opracowywania procedur wnioskowania o uprzednią pisemną zgodę i otrzymywania takiej zgody na tego rodzaju szersze rozpowszechnienie; każda Strona udziela takiej zgody w zakresie dopuszczonym jej krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

                     4.

                     Informacje uzyskane w ramach seminariów, innych posiedzeń, delegowania pracowników oraz wykorzystania środków przewidzianych w ramach niniejszej umowy, pozostają poufne, w przypadku gdy osoba otrzymująca takie informacje niejawne lub inne poufne bądź zastrzeżone informacje została powiadomiona o poufnym charakterze przekazywanych informacji w momencie przekazania takich informacji zgodnie z pkt 1 powyżej, i są traktowane zgodnie z postanowieniami pkt 2 i 3 powyżej.

                     5.

                     W przypadku gdy jedna ze Stron stwierdzi, że stanie się lub może się stać niezdolna do spełnienia ograniczeń i warunków dotyczących rozpowszechniania informacji zawartych w pkt 2, 3 i 4 powyżej, niezwłocznie informuje o tym drugą Stronę. Strony następnie przeprowadzają konsultacje w celu określenia odpowiednich metod postępowania.

               III.   Prawa własności intelektualnej osób uczestniczących w pośrednich wspólnych działaniach

         Każda ze Stron zapewnia, aby prawa własności intelektualnej osób drugiej Strony uczestniczących w programach i projektach badawczych i rozwojowych realizowanych przez pierwszą Stronę, jej agencje lub instytucje oraz pokrewne prawa i obowiązki wynikające z takiego uczestnictwa, były zgodne z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi, wiążącymi dla rządu Japonii i Wspólnoty lub jej wszystkich państw członkowskich, w tym z Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej – załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marrakeszu, jak również Aktem paryskim Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych sporządzonym w Paryżu dnia 24 lipca 1971 r. oraz Aktem sztokholmskim zmieniającym Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej sporządzonym dnia 14 lipca 1967 r.


title: 2011/604/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009#Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji PE w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/224

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009
   (2011/604/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 30,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0145/2011),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu agencji za rok budżetowy 2009;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 40

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
      z dnia 10 maja 2011 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji PE w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),

                  —

                  uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 30,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0145/2011),

                  A.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne za rok budżetowy 2009 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są zgodne z prawem i prawidłowe,

                  B.

                  mając na uwadze, że w dniu 5 maja 2010 r. Parlament udzielił dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu agencji za rok budżetowy 2008 (5), a także mając na uwadze, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                              —

                              z zaniepokojeniem zauważył, iż Trybunał Obrachunkowy stwierdził szereg nieprawidłowości, które zostały już wskazane w jego sprawozdaniach rocznych za lata 2006 oraz 2007 i które w szczególności dotyczyły:

                                          (i)

                                          wysokiego poziomu środków przeniesionych i anulowanych (w roku budżetowym 2008 nie wydano 49 % środków dostępnych na ten rok, w 2007 r. odsetek ten wyniósł około 69 %, a w 2006 r. – 55 %);

                                          (ii)

                                          faktu, że zobowiązania prawne zaciągnięto przed odpowiadającymi im zobowiązaniami budżetowymi;

                                          (iii)

                                          stwierdzonej przez Trybunał Obrachunkowy niezgodności procedur rekrutacyjnych z przepisami, w szczególności w zakresie przejrzystości i niedyskryminacyjnego charakteru tych procedur,

                              —

                              zwrócił się do Agencji, aby usprawniła zarządzanie finansami, szczególnie jeśli chodzi o zwiększenie jej budżetu na lata budżetowe 2007 i 2008,

                  C.

                  mając na uwadze, że rok 2008 był czwartym pełnym rokiem funkcjonowania Agencji,

                  D.

                  mając na uwadze, że budżet Agencji na rok 2009 wynosił 88 800 000 EUR, co stanowi wzrost o prawie 28 % w porównaniu z rokiem poprzednim,

                  1.

                  z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż Trybunał Obrachunkowy był w stanie uzyskać racjonalną pewność, że roczne sprawozdanie finansowe agencji za rok budżetowy 2009 jest we wszystkich istotnych aspektach wiarygodne i że transakcje leżące u podstaw rozliczeń są, jako całość, zgodne z prawem i prawidłowe;

         Znaczne zwiększenie budżetu

                  2.

                  stwierdza, że w ostatnich czterech latach budżet Agencji znacznie wzrósł; odnotowuje, że w roku budżetowym 2009 budżet ten wzrósł ponad trzykrotnie w porównaniu z rokiem budżetowym 2006 (19 200 000 EUR);

         Wyniki

                  3.

                  z zadowoleniem odnotowuje, że w czerwcu 2009 r. zarząd Agencji przyjął wieloletni plan na lata 2010–2013, chociaż nie było to przewidziane w rozporządzeniu ustanawiającym Agencję; podkreśla znaczenie tego wieloletniego planu, który umożliwi Agencji lepsze planowanie działalności i ocenę związanego z nią ryzyka; zwraca się jednak do Agencji o niezwłoczne powiązanie programu prac z prognozami finansowymi;

                  4.

                  ponownie zwraca się do Agencji o przedstawienie – w tabeli załączonej do przyszłego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego – porównania działalności prowadzonej podczas omawianego roku, którego dotyczy absolutorium, oraz przeprowadzonej w roku poprzednim, tak aby pozwolić organowi udzielającemu absolutorium na lepszą ocenę wyników Agencji na przestrzeni dwóch lat;

                  5.

                  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Agencji dotyczącą uruchomienia w 2009 r. tzw. systemu zarządzania działalnością Agencji („Frontex Performance Management System”), który służy lepszemu informowaniu zarządu Agencji poprzez dostarczanie mu danych na temat skutków działań Agencji; zauważa, że ten nowy system ma na celu promowanie sprawozdawczości, która jest bardziej „zorientowana na wyniki” i która stanowi uzupełnienie wskaźników dotyczących wkładu i wyników; wzywa jednak Agencję do podania informacji o skutkach jej działalności i do powiadomienia o tym organu udzielającego absolutorium;

                  6.

                  zwraca uwagę, że absolutorium z wykonania budżetu Agencji powinno w jeszcze większym stopniu opierać się na wynikach jej pracy w ciągu całego roku;

         Współpraca z państwami członkowskimi

                  7.

                  zwraca się do Agencji, aby usprawniła zarządzanie finansami w zakresie zwrotu kosztów poniesionych przez państwa członkowskie, poprzez wspólne wskazanie wraz z państwami członkowskimi przyczyn wystąpienia problemu, co pozwoli na wspólne zastosowanie odpowiednich rozwiązań;

         Przenoszenie i anulowanie środków

                  8.

                  z zaniepokojeniem zauważa, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził przypadki przenoszenia środków, które zostały już wskazane w jego sprawozdaniach rocznych za lata 2006, 2007 i 2008; w szczególności wyraża ubolewanie z powodu wysokiego poziomu przenoszenia i anulowania środków, począwszy od 2006 r.;

                  9.

                  wzywa w związku z tym Agencję do poprawy poziomu wykorzystania środków przez wprowadzenie odpowiednich instrukcji i procedur dotyczących analizy ewentualnych przeniesień środków z lat ubiegłych, aby ograniczyć do minimum ilość środków przeniesionych; uważa też, że Agencja powinna usprawnić programowanie i monitorowanie swych działań;

                  10.

                  wyraża również zaniepokojenie, że Agencja musiała dokonać anulowania środków (13 900 000 EUR za 2009 r. oraz 13 000 000 EUR za 2008 r.);

                  11.

                  zauważa, że Trybunał Obrachunkowy zgłosił 28 przesunięć budżetowych spowodowanych tym, że procedury sporządzania budżetu nie były wystarczająco rygorystyczne; zauważa także, że na koniec roku 2009 nie wykorzystano sześciu z 39 pozycji budżetowych w tytule II – Wydatki administracyjne, a 35 % odpowiadających im środków anulowano;

                  12.

                  podkreśla, że wysoki poziom środków przeniesionych i anulowanych wskazuje na niezdolność Agencji do zarządzania tak znacznie zwiększonym budżetem; zastanawia się, czy przejawem większej odpowiedzialności ze strony organów budżetowych nie byłoby w przyszłości ostrożniejsze podejmowanie decyzji o zwiększeniu budżetu Agencji, mając na uwadze czas niezbędny do realizacji nowych zadań; dlatego zwraca się do Agencji o przedstawienie mu bardziej szczegółowych informacji na temat wykonalności przyszłych zobowiązań;

                  13.

                  z zadowoleniem przyjmuje jednak inicjatywę Agencji dotyczącą dalszego rozwijania systemu planowania i monitorowania umownego terminu określonego w dotacjach; odnotowuje również, że od 2009 roku Agencja wdrożyła w odniesieniu do swej działalności procedurę oceny ryzyka i zarządzania ryzykiem;

         Zarządzanie dotacjami

                  14.

                  zauważa, że Trybunał Obrachunkowy zgłosił drugi rok z rzędu, iż Agencja dokonywała wypłat na podstawie jednostronnych decyzji w sprawie przyznania dotacji, podpisanych przez Agencję, chociaż obowiązujące przepisy nie przewidują instrumentu tego typu; zauważa, że kwota wypłacona w 2009 r. wynosiła ponad 28 000 000 EUR, a w 2008 r. było to 17 000 000 EUR; z zadowoleniem przyjmuje jednak inicjatywę Agencji, podjętą w reakcji na uwagi Trybunału, dotyczącą podpisania umowy ramowej o partnerstwie z organami granicznymi państw członkowskich;

                  15.

                  wzywa Agencję do lepszego zarządzania dotacjami przez:

                              —

                              prowadzenie miejscowych kontroli beneficjentów dotacji,

                              —

                              promowanie standardowych kosztów jednostkowych z podziałem na kategorie zamiast dotacji w oparciu o zwrot kosztów kwalifikowalnych,

                              —

                              wyraźne opisanie, przekazanie i monitorowanie zakresu odpowiedzialności poszczególnych podmiotów,

                              —

                              dostarczenie planu operacyjnego uzgodnionego przez wszystkie podmioty;

         Dokładność budżetu operacyjnego

                  16.

                  z niepokojem odnotowuje, że we wszystkich ośmiu skontrolowanych przypadkach Trybunał Obrachunkowy stwierdził zawyżenie o 27 % kosztów zaliczek dla organów granicznych; odnotowuje również, że w odniesieniu do działań zakończonych w 2009 r. musiano wydać ponad 40 nakazów odzyskania środków, aby odzyskać wypłacone w nadmiarze zaliczki;

         Zasoby ludzkie

                  17.

                  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Agencji dotyczącą przyjęcia środków na rzecz zwiększenia obiektywności i przejrzystości procedur rekrutacyjnych zgodnie z zaleceniami Parlamentu; zauważa, że Agencja przyjęła przepisy wykonawcze i wewnętrzne wytyczne dla członków komisji kwalifikacyjnych; w szczególności gratuluje Agencji przyjęcia w listopadzie 2010 r. zasad rekrutacji, które obejmują następujące konkretne działania: przestrzeganie terminów w przypadku mianowania członków komisji rekrutacyjnej, wcześniejsze przygotowanie pytań do rozmowy kwalifikacyjnej i treści egzaminów pisemnych, anonimową ocenę egzaminów pisemnych; przygotowanie wzorcowych odpowiedzi na pytania z rozmowy kwalifikacyjnej i z egzaminów pisemnych, każdorazowe sporządzanie protokołów w odniesieniu do rekrutacji, opracowanie elektronicznego narzędzia do rekrutacji, które ma być wdrożone w trakcie 2011 r. w celu ułatwienia procedur rekrutacji i selekcji;

         Audyt wewnętrzny

                  18.

                  przyznaje, że Służba Audytu Wewnętrznego przeprowadziła w 2009 r. kontrolę zarządzania dotacjami, aby ocenić następujące elementy: roczne planowanie dotacji, zastosowany instrument prawny, wdrażanie dotacji oraz monitorowanie i sprawozdawczość;

                  19.

                  przyznaje, że spośród 19 wydanych przez Służbę Audytu Wewnętrznego zaleceń dotyczących realizacji wcześniejszych zaleceń sześć zostało odpowiednio i skutecznie wdrożonych, dziesięć jest w toku, a trzy są zakończone, ale wymagają jeszcze weryfikacji przez Służbę Audytu Wewnętrznego; wzywa jednak dyrektora Agencji do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o treści zaleceń, które przez Służbę Audytu Wewnętrznego uznane są za „bardzo ważne”, a także o działaniach podjętych w tym zakresie;

                  20.

                  jeżeli chodzi o inne uwagi załączone do decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 10 maja 2011 r. (6) w sprawie wyników, gospodarowania środkami finansowymi i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 40

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (5)  Dz.U. L 252 z 25.9.2010, s. 211.

         (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0163. Zob. s. 269 niniejszego Dziennika Urzędowego.