title: 2010/127/CFSP: Decyzja Rady 2010/127/WPZiB z dnia 1 marca 2010 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Erytrei

text:
               2.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 51/19

         DECYZJA RADY 2010/127/WPZiB
   z dnia 1 marca 2010 r.
   w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Erytrei
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 16 lutego 2009 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB dotyczące środków ograniczających wobec Somalii (1) wdrażające rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) nr 1844 (2008) wprowadzającą środki ograniczające wobec osób usiłujących uniemożliwić lub zablokować pokojowe działania polityczne, osób które grożą siłą tymczasowym instytucjom federalnym Somalii lub misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM), lub które podejmują działania zagrażające stabilności Somalii i regionu.

               (2)

               W dniu 14 stycznia 2009 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1862 (2009) na temat sporu granicznego między Dżibuti a Erytreą i jego ewentualnego wpływu na stabilność i bezpieczeństwo w regionie.

               (3)

               W dniu 23 grudnia 2009 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1907 (2009) nakładającą embargo na przywóz broni do Erytrei i wzywającą wszystkie państwa, by w porozumieniu ze swoimi organami i zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi oraz prawem międzynarodowym dokonywały na swoim terytorium, w tym w portach lotniczych i morskich, inspekcji wszystkich ładunków wysyłanych do Erytrei i przysyłanych z Erytrei, o ile dane państwo posiada informacje dające uzasadnione podstawy do podejrzeń, że dany ładunek zawiera towary, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy wspomnianej rezolucji lub ogólnego, całkowitego embarga na przywóz broni do Somalii ustanowionego zgodnie z ust. 5 rezolucji RB ONZ nr 733 (1992) oraz uzupełnionego i zmienionego kolejnymi rezolucjami.

               (4)

               Rezolucja RB ONZ nr 1907 (2009) wprowadza także środki ograniczające wobec osób fizycznych i podmiotów, m.in. należących do erytrejskiego kierownictwa politycznego i wojskowego, określonych przez komitet, który powstał na mocy rezolucji RB ONZ nr 751 (1992) i został rozszerzony na mocy rezolucji RB ONZ nr 1844 (2008).

               (5)

               Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Państwa członkowskie podejmują konieczne działania, aby uniemożliwić sprzedaż i dostawę broni oraz wszelkiego typu pokrewnego wyposażenia – w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego oraz części zamiennych do nich – do Erytrei przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub za pomocą statków powietrznych lub jednostek pływających państw członkowskich, niezależnie od tego czy pochodzą z ich terytoriów.
   2.   Zakazane jest dostarczanie Erytrei przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich pomocy technicznej, szkoleniowej, finansowej i innej związanej z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, produkcją, konserwacją lub użytkowaniem towarów, o których mowa w ust. 1.
   3.   Zakazane jest również nabywanie przez obywateli państw członkowskich lub z wykorzystaniem jednostek pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych towarów pochodzących z Erytrei, o których mowa w ust. 1, oraz uzyskiwanie przez obywateli państw członkowskich pochodzącej z terytorium Erytrei pomocy technicznej, szkoleniowej, finansowej i innej związanej z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, produkcją, konserwacją lub użytkowaniem towarów, o których mowa w ust. 1.
   Artykuł 2
   1.   Państwa członkowskie - w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi i zgodnie ze swoimi przepisami krajowym oraz prawem międzynarodowym - dokonują na swoim terytorium, w tym w portach lotniczych i morskich, inspekcji wszelkich ładunków wysyłanych do i przysyłanych z Erytrei, jeżeli mają informacje dające uzasadnione podstawy do podejrzeń, że dany ładunek zawiera towary, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
   2.   Statki powietrzne i jednostki pływające przewożące ładunki do oraz z Erytrei podlegają obowiązkowi przedstawienia przed ich przybyciem lub przed ich odlotem/odpłynięciem dodatkowej informacji o wszystkich towarach przywożonych do państwa członkowskiego lub z niego wywożonych.
   3.   W przypadku wykrycia towarów, których dostawa, sprzedaż, przekazanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszej decyzji, państwa członkowskie dokonują ich zajęcia i likwidacji (przez zniszczenie lub pozbawienie możliwości działania).
   Artykuł 3
   Środki ograniczające, o których mowa w art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 zostają nałożone na osoby fizyczne i podmioty, m.in. należące do erytrejskiego kierownictwa politycznego i wojskowego, oraz na podmioty rządowe i okołopaństwowe oraz wszystkie osoby i podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, które wyznaczył komitet powołany na podstawie rezolucji RB ONZ nr 751 (1992) i rozszerzony na mocy rezolucji RB ONZ nr 1844 (2008) (Komitet Sankcji), gdyż:

               —

               naruszają embargo na przywóz broni i powiązane środki, o których mowa w art. 1;

               —

               niosą z Erytrei wsparcie uzbrojonym ugrupowaniom opozycyjnym, które dążą do destabilizacji regionu;

               —

               utrudniają wdrożenie rezolucji RB ONZ nr 1862 (2009) w sprawie Dżibuti;

               —

               goszczą, finansują, wspomagają, popierają, organizują, szkolą lub podburzają osoby lub grupy, które mają popełniać akty przemocy lub terroryzmu przeciwko innym państwom regionu lub ich obywatelom;

               —

               utrudniają śledztwa lub prace prowadzone przez grupę monitorującą utworzoną ponownie na mocy rezolucji RB ONZ nr 1853 (2008).

         Odnośne osoby i podmioty wymieniono w załączniku.
   Artykuł 4
   Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania, aby swoim obywatelom lub osobom działającym z ich terytorium lub korzystającym z jednostek pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych uniemożliwić bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedawanie lub przekazywanie broni i powiązanych towarów wszelkiego typu – w tym uzbrojenia i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego oraz części zamiennych do nich – oraz bezpośredniego lub pośredniego zapewniania pomocy technicznej, szkoleniowej, finansowej i innej – w tym usług inwestycyjnych, brokerskich lub innych usług finansowych związanych z działaniami wojskowymi lub dostarczaniem, produkcją, konserwacją lub użytkowaniem uzbrojenia i sprzętu wojskowego – osobom lub podmiotom, o których mowa w art. 3.
   Artykuł 5
   1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania, aby osobom określonym w art. 3 uniemożliwić wjazd na swoje terytorium lub tranzyt przez nie.
   2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państw członkowskich do odmowy swoim obywatelom zgody na wjazd na swoje terytorium.
   3.   Ust. 1 nie ma zastosowania, gdy Komitet Sankcji w poszczególnych przypadkach stwierdzi, że taka podróż jest uzasadniona względami humanitarnymi, w tym obowiązkami religijnymi, lub jeżeli Komitet Sankcji dojdzie do wniosku, że odstępstwo w inny sposób ułatwi realizację celu, jakim jest utrzymanie pokoju i stabilności w regionie.
   4.   Jeżeli państwo członkowskie zezwala zgodnie z ust. 3 osobom określonym przez Komitet Sankcji na wjazd na lub tranzyt przez swoje terytorium, zezwolenie takie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
   Artykuł 6
   1.   Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze będące własnością osób lub podmiotów, o których mowa w art. 3, lub bezpośrednio albo pośrednio kontrolowane przez te osoby lub podmioty.
   2.   Żadne fundusze ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio ani pośrednio, osobom i podmiotom, o których mowa w ust. 1, ani na rzecz tych osób i podmiotów.
   3.   Państwa członkowskie mogą dopuścić zwolnienia ze środków, o których mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych, które są:

               a)

               konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym płatności za środki spożywcze, najem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie rozsądnych kosztów honorariów oraz na zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawnych;

               c)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat, zgodnie z przepisami krajowymi, za zwykłe przechowywanie lub utrzymywanie zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych;

               d)

               konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu Komitetu Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie i po uzyskaniu zgody tego komitetu;

               e)

               przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego albo przedmiotem wyroku sądowego, w którym to przypadku fundusze i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania wyroku sądowego po powiadomieniu Komitetu Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie, pod warunkiem że zastaw został ustanowiony lub wyrok został wydany przed datą przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 1907 (2009) i zastaw nie został ustanowiony lub wyrok nie został wydany na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

         4.   Ust. 2 nie ma zastosowania do następujących wpływów na zamrożonych rachunkach:

               a)

               odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; lub

               b)

               wpłat na zamrożone rachunki z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań zawartych lub powstałych przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym,
               pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody należne i wpłaty nadal podlegają ust. 1.

         5.   Dane państwo członkowskie może przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), jeżeli powiadomi Komitet Sankcji, że zamierza w odpowiednich przypadkach udzielić zezwolenia na dostęp do takich funduszy i zasobów gospodarczych, oraz jeżeli w terminie trzech dni roboczych od daty takiego powiadomienia Komitet Sankcji nie wyda decyzji odmownej.
   Artykuł 7
   Rada ustala wykaz zawarty w załączniku i zmienia ten wykaz zgodnie z ustaleniami Komitetu Sankcji.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja podlega przeglądowi, zmianie lub uchyleniu zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Artykuł 10
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 marca 2010 r.

            W imieniu Rady

         D. LÓPEZ GARRIDO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 46 z 17.2.2009, s. 73.

      ZAŁĄCZNIK
      Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 3


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1631 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/142

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1631
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając bilanse i sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013 (COM(2014) 487 – C8-0146/2014),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie zarządzania finansami ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2014) 350),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Komisji (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenia Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013 (05135/2015 – C8-0050/2015, 05136/2015 – C8-0051/2015, 05138/2015 – C8-0052/2015),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2012 (COM(2014) 607) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2014) 285 i SWD(2014) 286),

                  —

                  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (3), zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r. (4),

                  —

                  uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (decyzja o stowarzyszeniu zamorskim) (5),

                  —

                  uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na podstawie drugiego Protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE (6),

                  —

                  uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na podstawie Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) w dniu 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przyznania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (7),

                  —

                  uwzględniając art. 11 umowy wewnętrznej z dnia 17 lipca 2006 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie w sprawie finansowania pomocy Wspólnoty z wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie ze zmienioną umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przyznania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (8),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE (9),

                  —

                  uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (10),

                  —

                  uwzględniając art. 142 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (11),

                  —

                  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0102/2015),

         1.

            udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 398 z 12.11.2014, s. 1.

         (2)  Dz.U. C 401 z 13.11.2014, s. 264.

         (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

         (4)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

         (5)  Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1 oraz Dz.U. L 324 z 7.12.2001, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.

         (7)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.

         (8)  Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.

         (9)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.

         (10)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.

         (11)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.


title: Decyzja Komisji z dnia 10 lutego 1999 r. zmieniająca decyzję w sprawie Grupy Łącznikowej ds. Osób Starszych (notyfikowana jako dokument nr C(1999) 211)

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0141

Dziennik Urzędowy L 045 , 19/02/1999 P. 0054 - 0054

		Decyzja Komisjiz dnia 10 lutego 1999 r.zmieniająca decyzję w sprawie Grupy Łącznikowej ds. Osób Starszych(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 211)(1999/141/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:w świetle rozwoju wydarzeń na poziomie Wspólnoty należy dostosować zasady członkostwa w Grupie określone decyzją Komisji 91/544/EWG [1], zmienioną decyzją 93/417/EWG [2]; jednocześnie w interesie sprawności administracyjnej kadencja przewodniczącego i członków Grupy powinna być skrócona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 91/544/EWG wprowadza się następujące zmiany:1. w art. 3 ust. 2 wyrazy "25 członków" zastępuje się wyrazami "24 członków";2. w art. 4 ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:a) w każdym przypadku wyrazy "pięć miejsc" zastępuje się wyrazami "cztery miejsca";b) dodaje się tiret w brzmieniu:"— ESCU — Europejska Unia Osób Starszych: cztery miejsca";3. w art. 5 ust. 1 wyrazy "18 miesięcy" zastępuje się wyrazami "12 miesięcy".4. w art. 7 ust. 1 wyrazy "18 miesięcy" zastępuje się wyrazami "12 miesięcy";5. w Załączniku dodaje się tiret w brzmieniu:"— ESCU — Europejska Unia Osób Starszych".Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 1999 r.W imieniu KomisjiPádraig FlynnCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 296 z 26.10.1991, str. 42.[2] Dz.U. L 187 z 29.7.1993, str. 60.--------------------------------------------------


               28.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/3

         Decyzja Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zmieniająca decyzję EUNB potwierdzającą brak różnicy co do jakości między niezamówionymi ocenami kredytowymi dokonywanymi przez określone ECAI a ocenami kredytowymi dokonywanymi przez nie na zlecenie (2016/C 266/05)
   (2017/C 244/03)
   RADA ORGANÓW NADZORU EUROPEJSKIEGO URZĘDU NADZORU BANKOWEGO
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (1) (zwane dalej „rozporządzeniem EUNB” i „EUNB”),
   uwzględniając art. 138 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2),
   A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

               (1)

               Zgodnie z art. 138 rozporządzenia (UE) 575/2013 dopuszcza się korzystanie z niezamówionych ocen kredytowych zewnętrznych instytucji oceny wiarygodności kredytowej („ECAI”) w celu określenia wag ryzyka, które należy przypisać aktywom i pozycjom pozabilansowym w celu obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych, pod warunkiem potwierdzenia przez EUNB, że niezamówione oceny kredytowe danej ECAI nie różnią się co do jakości od ocen kredytowych dokonywanych przez tę samą ECAI na zlecenie. Zgodnie z tym samym artykułem EUNB odmawia wydania takiego potwierdzenia lub odwołuje je w przypadku, gdy dana ECAI wykorzystała niezamówioną ocenę kredytową do wywarcia na ocenianym podmiocie presji po to, by podmiot ten złożył zlecenie na dokonanie oceny kredytowej lub wykonanie innych usług. Na tej podstawie w dniu 22 lipca 2016 r. opublikowano decyzję EUNB 2016/C 266/05 potwierdzającą brak różnicy co do jakości między niezamówionymi ocenami kredytowymi dokonywanymi przez określone ECAI a ocenami kredytowymi dokonywanymi przez nie na zlecenie (3).

               (2)

               Od czasu opublikowania decyzji EUNB 2016/C 266/05 zarejestrowano lub certyfikowano nowe ECAI, wobec których niezbędne jest również przeprowadzenie oceny, o której mowa w art. 138 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Ponadto jedna z ECAI, która była zarejestrowana w chwili opublikowania decyzji 2016/C 266/05, zaczęła wydawać niezamówione oceny kredytowe w następstwie przyjęcia wspomnianej decyzji w sprawie niezamówionych ocen kredytowych. Ponadto od czasu publikacji decyzji 2016/C 266/05, wycofano rejestrację agencji ratingowej ECAI Feri EuroRating Services AG (4), ponieważ nie spełnia już ona definicji ECAI, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 98 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W wyniku tego należy przeprowadzić ocenę, o której mowa w art. 138 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 również w odniesieniu do nowo zarejestrowanych lub certyfikowanych ECAI oraz dla ECAI nowo oferującej niezamówione oceny kredytowe, jak również usunąć odniesienia do organu, który przestał kwalifikować się jako ECAI od chwili opublikowania decyzji 2016/C 266/05.

               (3)

               Właściwe ECAI poinformowano o zamiarze przyjęcia przez EUNB tej decyzji, miały one również możliwość przedstawienia swoich stanowisk w tej sprawie.

               (4)

               Decyzję 2016/C 266/05 należy odpowiednio zmienić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego 2016/C 266/05 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               do wykazu znajdującego się w załączniku dodaje się następujące ECAI:

                           —

                              Creditreform Rating AG

                           —

                              Egan-Jones Ratings Co.

                           —

                              HR Ratings de México, S.A. de C.V.

                           —

                              INC Rating Sp. z o.o.

                           —

                              modeFinance S.r.l.

                           —

                              Rating-Agentur Expert RA GmbH;

               2)

               z wykazu znajdującego się w załączniku usuwa się następującą ECAI:

                              Feri EuroRating Services AG.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Londynie dnia 18 lipca 2017 r.

            W imieniu Rady Organów Nadzoru

         Andrea ENRIA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

      (3)  Dz.U. C 266 z 22.7.2016, s. 4.

      (4)  Komunikat prasowy ESMA71-99-376 z dnia 29 marca 2017 r.


title: 2006/278/WE,Euratom: Decyzja przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich z dnia  6 kwietnia 2006 r.  w sprawie mianowania rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               13.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 104/36

      DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

   z dnia 6 kwietnia 2006 r.
   w sprawie mianowania rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (2006/278/WE, Euratom)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Na mocy art. 5, 7 i 8 protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w wyniku rezygnacji pana Antonia TIZZANA (Antonio TIZZANO), należy mianować rzecznika generalnego na okres pozostający do końca kadencji, tzn. do dnia 6 października 2006 r.,
   STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Paolo MENGOZZI zostaje mianowany rzecznikiem generalnym Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich od dnia złożenia przysięgi do dnia 6 października 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 6 kwietnia 2006 r.

         G. WOSCHNAGG

            Przewodniczący