title: 2005/928/WE: Decyzja Komisji z dnia  20 grudnia 2005 r.  w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 169,4-169,8125 MHz we Wspólnocie  (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5503)   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               27.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/47

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 20 grudnia 2005 r.
   w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 169,4-169,8125 MHz we Wspólnocie
   (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5503)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2005/928/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki widma radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) (1), w szczególności jej art. 4 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa Rady 90/544/EWG z dnia 9 października 1990 r. w sprawie zakresów częstotliwości wyznaczonych dla skoordynowanego wprowadzenia paneuropejskiego lądowego publicznego radiowego systemu przywoławczego we Wspólnocie (tzw. dyrektywa ERMES) (2) została uchylona w dniu 27 grudnia 2005 r. dyrektywą 2005/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Dyrektywa ta nałożyła na Państwa Członkowskie obowiązek wyznaczenia czterech kanałów w zakresie częstotliwości radiowych 169,4 do 169,8 MHz dla paneuropejskiego lądowego publicznego radiowego systemu przywoławczego (dalej zwanego „ERMES”) i umożliwienia jak najszybszego zajęcia przez usługi związane z ERMES całego zakresu 169,4 do 169,8 MHz, w zależności od zapotrzebowania rynku.

               (2)

               Wykorzystanie zakresu 169,4 do 169,8 MHz przez ERMES we Wspólnocie zmalało zdecydowanie lub nawet całkiem ustało, na skutek czego ten zakres nie jest obecnie efektywnie wykorzystywany przez ERMES, a mogłby zostać lepiej wykorzystany spełniając inne potrzeby polityki Wspólnoty.

               (3)

               Na mocy art. 4 ust. 2 decyzji o spektrum radiowym Komisja udzieliła w dniu 7 lipca 2003 r. mandatu Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (dalej zwanej „CEPT”) do zebrania informacji na temat obecnych i przyszłych możliwych zastosowań zakresu 169,4 do 169,8 MHz, określenia alternatywnych opcji wykorzystania tego zakresu, szczególnie takich, które nie są związane wyłącznie z tradycyjną łącznością elektroniczną. Poproszono CEPT o ocenę, dla każdego możliwego zastosowania, współistnienia różnych zastosowań i możliwości wykorzystywania alternatywnych zakresów częstotliwości, zgodnie z zasadami dyrektywy ramowej. Zakres częstotliwości radiowych, który jest już częściowo zharmonizowany, jest odpowiedni dla niektórych zastosowań związanych z ustanowieniem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego w kilku obszarach polityki Wspólnoty, spośród których niektóre mogą służyć osobom niepełnosprawnym lub wspomagać współpracę w dziedzinach wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w Unii Europejskiej.

               (4)

               Artykuł 8 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (4) nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek działania na rzecz interesów obywateli Unii Europejskiej poprzez m.in. zajmowanie się potrzebami określonych grup społecznych, w szczególności osób z upośledzeniem słuchu i osób wymagających pomocy w nagłych przypadkach.

               (5)

               Na podstawie badań technicznych i zebranych informacji, CEPT potwierdziła, że mimo przyjęcia dyrektywy 90/544/EWG wykorzystanie tego zakresu częstotliwości radiowych przez ERMES pozostaje na bardzo ograniczonym poziomie i że zapotrzebowanie na usługi systemów przesyłania wiadomości drogą radiową lub systemów przywoławcze w Europie zmieniło się, ponieważ ich funkcje zostały przejęte przez inne technologie, takie jak systemy krótkich wiadomości tekstowych (SMS) poprzez GSM.

               (6)

               Należy zatem zmienić we Wspólnocie przeznaczenie części zakresu częstotliwości 169,4 do 169,8 MHz dla ERMES, w celu zapewnienia bardziej efektywnego wykorzystania tego zakresu częstotliwości, zachowując jednak jego zharmonizowany charakter.

               (7)

               Zgodnie z mandatem, CEPT opracowała nowy plan częstotliwości i plan aranżacji kanałów umożliwiający współużytkowanie zakresu częstotliwości 169,4 do 169,8125 MHz przez sześć typów preferowanych zastosowań w celu wypełniania potrzeb różnych obszarów polityki Wspólnoty. Potrzeby te obejmują pomoc poprzez wykorzystanie aparatów słuchowych przez osoby cierpiące na upośledzenie słuchu, dla których zharmonizowane pasmo częstotliwości we Wspólnocie poprawiłoby warunki podróżowania pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz obniżyło ceny sprzętu poprzez ekonomie skali; rozwój rynku wewnętrznego w zakresie systemów alarmowych pomocy socjalnej, które pozwalają osobom starszym lub niepełnosprawnym wysyłanie sygnałów alarmowych wzywających pomoc; urządzenia śledzące i odszukujące, które pomagałyby w śledzeniu i odzyskiwaniu skradzionych towarów w całej Wspólnocie; systemy odczytu liczników wykorzystywane przez przedsiębiorstwa użyteczności publicznej zaopatrywania w wodę i prąd; oraz istniejące systemy przywoławcze, takie jak ERMES, jak również prywatne systemy radiowej łączności ruchomej (PMR) do zastosowań tymczasowych, wspomagające obsługę szczególnych doraźnych wydarzeń trwających od kilku dni do kilku miesięcy.

               (8)

               Wyniki uzyskane w ramach mandatu CEPT, które Komisja uważa za zadowalające, powinny być możliwe do zastosowania we Wspólnocie i wdrożone w Państwach Członkowskich. Aktualne licencje na ERMES i/lub PMR, które nie są zgodne z nowym planem częstotliwości i nowym planem aranżacji kanałów, należy pozostawić bez zmian aż do wygaśnięcia ich ważności lub do momentu, kiedy zastosowania ERMES i/lub PMR będą mogły być przeniesione do odpowiednich zakresów częstotliwości bez nadmiernych obciążeń.

               (9)

               Umożliwiając dostęp do widma częstotliwości radiowych, należy zastosować możliwie najmniej uciążliwy system licencjonowania, zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (5), łącznie z rezygnacją z przyznawania indywidualnych praw użytkowania.

               (10)

               Nie podważając faktu, że potrzeby widmowe określonych polityk mogą wymagać wyznaczenia częstotliwości do wyłącznego wykorzystania, zwykle właściwe jest proponowanie jak najogólniejszych przeznaczeń zakresów częstotliwości radiowych, tak aby sterować ich wykorzystaniem wyłącznie poprzez określanie konkretnych ograniczeń w warunkach ich wykorzystania, takich jak aktywność nadajnika lub poziomy mocy oraz zapewnić – poprzez zharmonizowane normy zgodne z dyrektywą 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (6) – aby sprzęt działający w przeznaczonym widmie częstotliwości radiowych w minimalnym stopniu wykorzystywał widmo radiowe dla uniknięcia szkodliwych zakłóceń.

               (11)

               Koordynacja kanałów pomiędzy krajami sąsiadującymi w części zakresu 169,4 – 169,8125 MHz przeznaczonej dla urządzeń dużej mocy zostanie zapewniona przez umowy dwu- i wielostronne.

               (12)

               Aby zapewnić efektywne wykorzystanie zakresu 169,4 – 169,8125 MHz również w dłuższej perspektywie czasowej, administracje powinny kontynuować badania mogące zwiększyć efektywność, w szczególności możliwość wykorzystania określonego pasma ochronnego.

               (13)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Spektrum Radiowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Przedmiotem niniejszej decyzji jest harmonizacja we Wspólnocie warunków dostępności i efektywnego wykorzystania zakresu częstotliwości radiowych 169,4 – 169,8125 MHz.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji:

               a)

               „aparat słuchowy” oznacza system łączności radiowej, który zwykle obejmuje jeden lub więcej nadajników radiowych i jeden lub więcej odbiorników radiowych pozwalający osobom cierpiącym na upośledzenie słuchu zwiększyć ich zdolność słyszenia;

               b)

               „system alarmowy pomocy socjalnej” oznacza niezawodny system i sieć łączności radiowej obejmujące sprzęt przenośny, który umożliwia osobie znajdującej się w niebezpieczeństwie w ograniczonej przestrzeni uruchomienie wezwania pomocy za pomocą prostej czynności;

               c)

               „system odczytu liczników” oznacza system, który pozwala na zdalną kontrolę stanu, pomiary i serwisowanie przy użyciu urządzeń łączności radiowej;

               d)

               „system śledzenia i odszukiwania mienia” oznacza system, który umożliwia śledzenie i odszukiwanie towarów, prowadząc do ich odzyskania, składający się zwykle z nadajnika radiowego umieszczonego na przedmiocie, który ma być chroniony oraz odbiornika; może on także obejmować alarm;

               e)

               „system przywoławczy” oznacza system umożliwiający łączność radiową w jedną stronę pomiędzy nadawcą i odbiorcą, wykorzystujący stację bazową i odbiornik ruchomy;

               f)

               „prywatna radiowa łączność ruchoma (PMR)” oznacza usługę naziemnej łączności ruchomej wykorzystującą na poziomie urządzenia końcowego tryb pracy simpleks, pół-dupleks lub pełny dupleks, zapewniającą łączność zamkniętej grupie użytkowników.

         Artykuł 3
   Zastosowania zharmonizowane
   1.   Zakres 169,4 – 169,8125 MHz dzieli się na część dla małej mocy i część dla dużej mocy. Plan częstotliwości i plan aranżacji kanałów zakresu jest określony w Załączniku do niniejszej decyzji.
   2.   Część zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla małej mocy przeznacza się dla następujących preferowanych zastosowań:

               a)

               wyłączne użytkowanie aparatów słuchowych;

               b)

               wyłączne użytkowanie systemów alarmowych pomocy socjalnej;

               c)

               użytkowanie bez wyłączności systemów odczytu liczników;

               d)

               użytkowanie bez wyłączności nadajników małej mocy wykorzystywanych w systemach śledzenia i odszukiwania mienia.

         3.   Część zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla wysokiej mocy przeznacza się dla następujących preferowanych zastosowań:

               a)

               nadajników dużej mocy wykorzystywanych w systemach śledzenia;

               b)

               istniejących systemów przywoławczych lub systemów przywoławczych przenoszonych z innych kanałów zakresu częstotliwości.

         4.   Alternatywne zastosowania dla zakresu 169,4 – 169,8125 MHz mogą być wdrażane pod warunkiem, że nie ograniczają zharmonizowanego wdrażania zastosowań preferencyjnych. Tymi alternatywnymi zastosowaniami są:

               a)

               aparaty słuchowe użytkowane bez wyłączności w części pasma dla małej mocy;

               b)

               urządzenia śledzące, przywoławcze, do zastosowań tymczasowych lub prywatna radiowa łączność ruchoma na szczeblu krajowym, w części zakresu dla dużej mocy.

         5.   Maksymalną moc promieniowywaną w części zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla małej mocy ogranicza się do 0,5 W skutecznej mocy promieniowywania (e.r.p.). Maksymalną aktywność nadajnika dla systemów odczytu liczników oraz śledzenia w części zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla małej mocy ustala się na odpowiednio < 10 % i < 1 %.
   6.   Wykorzystanie zakresu 169,4 – 169,8125 MHz przez systemy przywoławcze i prywatną radiową łączność ruchomą, na które wydano licencje obowiązujące w dniu notyfikowania niniejszej decyzji i które nie są zgodne z art. 3 ust. 1 do 5, może być kontynuowane do czasu utraty ważności przez wspomniane wyżej licencje.
   Artykuł 4
   Wejście w życie art. 3
   Artykuł 3 wchodzi w życie z dniem 27 grudnia 2005 r.
   Artykuł 5
   Przeglądy
   Państwa Członkowskie dokonują stałych przeglądów wykorzystania zakresu 169,4 – 169,8125 MHz w celu zapewnienia jego efektywnego wykorzystania i informują Komisję o wynikach.
   Artykuł 6
   Adresaci
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Viviane REDING

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 310 z 9.11.1990, str. 28.

      (3)  Dz.U. L 344 z 27.12.2005, str. 38.

      (4)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33.

      (5)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21.

      (6)  Dz.U. L 91 z 7.4.1999, str. 10. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      Plan częstotliwości zakresu 169,4 – 169,8125 MHz

                  Zastosowania małej mocy

                  „Pasmo ochronne”

                  Zastosowania dużej mocy

                  Szczególne zastosowania małej mocy

                  System alarmowy pomocy socjalnej

                  Aparaty słuchowe

                  System alarmowy pomocy socjalnej

                  System śledzenia i odszukiwania

                  System przywoławczy

                  System przywoławczy

                  System przywoławczy

                  System śledzenia i odszukiwania

                  System śledzenia i odszukiwania

                  System przywoławczy

                  System śledzenia i odszukiwania

                  Aparaty słuchowe

                  Wyłączne zastosowanie

                  Kanały te można wykorzystywać na szczeblu krajowym dla zastosowań dużej mocy takich jak system przywoławczy, śledzenia, do zastosowań tymczasowych lub PMR

                  12,5

                  12,5

                  50

                  12,5

                  12,5 (1)

                  1a

                  1b

                  2a

                  2b

                  3a

                  3b

                  4a

                  4b+5+6a

                  6b+7+8a

                  8b

                  9a

                  9b

                  10a

                  10b

                  11a

                  11b

                  12a

                  12b

                  13a

                  13b

                  14a

                  14b

                  15a

                  15b

                  16a

                  16b

                     Legenda:

                  1. linia: kategoria zastosowania, tj. zastosowania małej lub dużej mocy;
                  2. linia: zastosowania preferencyjne:

                              —

                              Szczególne zastosowania małej mocy, patrz: art. 3 ust. 2 lit c) i d),

                              —

                              Systemy powiadamiania, patrz: art. 3 ust. 2 lit b),

                              —

                              Aparaty słuchowe, patrz: art. 3 ust. 2 lit a),

                              —

                              System śledzenia i odszukiwania (część wysokiej mocy), patrz: art. 3 ust. 3 lit a),

                              —

                              System przywoławczy, patrz: art. 3 ust. 3 lit b);

                        3. linia: zastosowania alternatywne, patrz: art. 3 ust. 4;
                  4. i 5. linia: odstępy kanałowe (w kHz) i numer kanału.

      Plan aranżacji kanałów dla zakresu 169,4 – 169,8125 MHz

                  Szerokość kanału 12,5 kHz

                  Szerokość kanału 25 kHz

                  Szerokość kanału 50 kHz

                  Numer kanału

                  Środkowa częstotliwość

                  Numer kanału

                  Środkowa częstotliwość

                  Numer kanału

                  Środkowa częstotliwość

                  1a

                  169,406250

                  1

                  169,412500

                  1b

                  169,418750

                  „0”

                  169,437500

                  2a

                  169,431250

                  2

                  169,437500

                  2b

                  169,443750

                  3a

                  169,456250

                  3

                  169,462500

                  3b

                  169,468750

                  4a

                  169,481250

                  4

                  169,487500

                  4b

                  169,493750

                  „1”

                  169,512500

                  5a

                  169,506250

                  5

                  169,512500

                  5b

                  169,518750

                  6a

                  169,531250

                  6

                  169,537500

                  6b

                  169,543750

                  „2”

                  169,562500

                  7a

                  169,556250

                  7

                  169,562500

                  7b

                  169,568750

                  8a

                  169,581250

                  8

                  169,587500

                  8b

                  169,593750

                  12,5 kHz „pasmo ochronne”

                  9a

                  169,618750

                  9

                  169,62500

                  9b

                  169,631250

                  10a

                  169,643750

                  10

                  169,65000

                  10b

                  169,656250

                  11a

                  169,668750

                  11

                  169,67500

                  11b

                  169,681250

                  12a

                  169,693750

                  12

                  169,70000

                  12b

                  169,706250

                  13a

                  169,718750

                  13

                  169,72500

                  13b

                  169,731250

                  14a

                  169,743750

                  14

                  169,75000

                  14b

                  169,756250

                  15a

                  169,768750

                  15

                  169,77500

                  15b

                  169,781250

                  16a

                  169,793750

                  16

                  169,80000

                  16b

                  169,806250

         (1)  Ze względu na możliwość wykorzystania każdego kanału dużej mocy do zastosowań tymczasowych. Jednak w celu ułatwienia koordynacji przygranicznej systemy wykorzystujące kanały 25 kHz muszą zachowywać wymagany odstęp kanałowy poczynając od dolnej granicy kanału 9.


title: 2009/484/WE: Decyzja Rady z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie zawarcia protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               23.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/9

      DECYZJA RADY

   z dnia 6 kwietnia 2009 r.
   w sprawie zawarcia protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2009/484/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając Akt Przystąpienia z 2005 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół dodatkowy do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (zwany dalej „protokołem dodatkowym”), został podpisany w imieniu Wspólnoty i państw członkowskich w dniu 10 października 2007 r. zgodnie z decyzją Rady 2008/74/WE z dnia 9 października 2007 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (2).

               (2)

               Należy zatwierdzić protokół dodatkowy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich niniejszym zatwierdza się protokół dodatkowy.
   Tekst protokołu dodatkowego jest dołączony do niniejszej decyzji (3).
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich dokumentu zatwierdzającego, o którym mowa w art. 6 ust. 2 protokołu dodatkowego, w celu wyrażenia zgody Wspólnoty i jej państw członkowskich na związanie protokołem dodatkowym.

      Sporządzono w Luksemburgu. dnia 6 kwietnia 2009 r.

            W imieniu Rady

         J. POSPÍŠIL

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 10 marca 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 22 z 25.1.2008, s. 11.

      (3)  Dz.U. L 22 z 25.1.2008, s. 13.


title: 2009/313/WE: Decyzja Rady z dnia 30 marca 2009 r. dotycząca odnowienia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 92/3

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 marca 2009 r.
   dotycząca odnowienia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej
   (2009/313/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2000/742/WE (2) Rada zatwierdziła zawarcie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej (zwanej dalej „umową”).

               (2)

               Art. 12 lit. b) umowy stanowi w szczególności, że umowa jest odnawiana na mocy wspólnego porozumienia między stronami na dodatkowy okres pięciu lat.

               (3)

               Decyzją 2003/798/WE (3) Rada zatwierdziła odnowienie umowy na pierwszy dodatkowy okres pięciu lat.

               (4)

               Podczas spotkania Wspólnego Komitetu Wspólnota–Rosja ds. Współpracy w dziedzinie Nauki i Technologii w dniu 28 czerwca 2007 r. w Brukseli obie strony umowy wyraziły zgodę na odnowienie jej na kolejne pięć lat. Strony uważają, że szybkie odnowienie umowy byłoby w ich wspólnym interesie. Ponadto podczas posiedzenia Rady Współpracy Unia Europejska–Rosja w dniu 26 maja 2008 r. obie strony zgodziły się podjąć niezbędne kroki w celu odnowienia umowy.

               (5)

               Treść odnowionej umowy będzie identyczna z treścią umowy, która wygasa w dniu 20 lutego 2009 r.

               (6)

               Odnowienie umowy powinno zostać zatwierdzone w imieniu Wspólnoty,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty odnowienie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej na dodatkowy okres pięciu lat.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady, działając w imieniu Wspólnoty oraz zgodnie z art. 12 umowy, powiadamia Rząd Federacji Rosyjskiej, że Wspólnota zakończyła procedury wewnętrzne niezbędne dla wejścia w życie odnowionej umowy (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 marca 2009 r.

            W imieniu Rady

         P. BENDL

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 3 lutego 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 299 z 28.11.2000, s. 14.

      (3)  Dz.U. L 299 z 18.11.2003, s. 20.

      (4)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady z dnia 22 lipca 1997 r. dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0393

Dziennik Urzędowy L 152 , 18/06/1999 P. 0001 - 0056

		Decyzja Radyz dnia 22 lipca 1997 r.dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi(1999/393/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:w imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi;na podstawie decyzji 96/410/WE [1] Umowa była stosowana na zasadach tymczasowych od dnia 1 stycznia 1996 r. do momentu jej formalnego zawarcia;Umowa powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 lipca 1997 r.W imieniu RadyJ. PoosPrzewodniczący[1] Dz.U. L 169 z 8.7.1996, str. 39.--------------------------------------------------


title: 2011/181/UE: Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 15 października 2010 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Eurośródziemnomorskiej umowy lotniczej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony

text:
               25.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/1

         DECYZJA RADY I PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZEBRANYCH W RADZIE
   z dnia 15 października 2010 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Eurośródziemnomorskiej umowy lotniczej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony
   (2011/181/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ ZEBRANI W RADZIE,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5 i 7 oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii i państw członkowskich eurośródziemnomorską umowę lotniczą z Jordańskim Królestwem Haszymidzkim (zwaną dalej „umową”) zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (2)

               Umowa została parafowana dnia 17 marca 2010 r.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana i być stosowana tymczasowo przez Unię i państwa członkowskie, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w terminie późniejszym.

               (4)

               Konieczne jest określenie procedur podejmowania, w stosownych przypadkach, decyzji dotyczących sposobu zaprzestania tymczasowego stosowania umowy. Konieczne jest także określenie właściwych procedur udziału Unii i państw członkowskich we wspólnym komitecie utworzonym na podstawie art. 21 umowy i w postępowaniach w sprawie rozstrzygania sporów przewidzianych w art. 22 umowy, jak również procedur dotyczących wdrażania niektórych postanowień umowy dotyczących ochrony i bezpieczeństwa,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Podpisanie
   1.   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Eurośródziemnomorskiej umowy lotniczej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”), z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy (1).
   2.   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do podpisania umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 2
   Tymczasowe stosowanie
   Do momentu wejścia w życie umowa jest stosowana tymczasowo przez Unię i państwa członkowskie, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po: (i) dacie ostatniej noty, którą umawiające się strony wzajemnie notyfikowały zakończenie procedur koniecznych do tymczasowego stosowania umowy; lub (ii) z zastrzeżeniem odpowiednio procedur wewnętrznych lub prawa krajowego umawiających się stron, dacie następującej w 12 miesięcy od daty podpisania umowy, w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.
   Artykuł 3
   Wspólny komitet
   1.   We wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 21 umowy Unię Europejską i państwa członkowskie reprezentują przedstawiciele Komisji i państw członkowskich.
   2.   Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska i jej państwa członkowskie we wspólnym komitecie, dotyczące zmian załącznika III lub załącznika IV umowy zgodnie z art. 26 ust. 2 umowy oraz kwestii wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji UE, które nie wymagają przyjęcia decyzji mającej skutki prawne, ustalane jest przez Komisję i przekazywane z wyprzedzeniem Radzie oraz państwom członkowskim.
   3.   Odnośnie do decyzji wspólnego komitetu dotyczących spraw wchodzących w zakres kompetencji UE, stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska i jej państwa członkowskie, przyjmowane jest przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, chyba że mające zastosowanie procedury głosowania, określone w Traktatach UE, stanowią inaczej.
   4.   Odnośnie do decyzji wspólnego komitetu dotyczących spraw wchodzących w zakres kompetencji państw członkowskich stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska i jej państwa członkowskie, przyjmowane jest przez Radę stanowiącą jednomyślnie, na wniosek Komisji lub państw członkowskich, chyba że w terminie jednego miesiąca od przyjęcia stanowiska państwo członkowskie poinformowało Sekretariat Generalny Rady, że może zaakceptować decyzję, która ma być przyjęta przez wspólny komitet tylko w porozumieniu ze swoimi organami legislacyjnymi.
   5.   Stanowisko Unii i państw członkowskich we wspólnym komitecie przedstawiane jest przez Komisję, z wyjątkiem kwestii, które wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich, w których to przypadkach stanowisko przedstawiane jest przez prezydencję Rady lub, jeżeli taką decyzję podejmie Rada, przez Komisję.
   Artykuł 4
   Rozstrzyganie sporów
   1.   Komisja reprezentuje Unię i państwa członkowskie w postępowaniach w sprawie rozstrzygania sporów, określonych w art. 22 umowy.
   2.   Decyzja w sprawie zawieszenia korzyści na podstawie art. 22 ust. 7 umowy jest podejmowana przez Radę na wniosek Komisji. Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
   3.   Decyzje dotyczące wszystkich pozostałych właściwych działań podejmowanych na podstawie art. 22 umowy w sprawach wchodzących w zakres kompetencji UE są podejmowane przez Komisję wspomaganą przez specjalny komitet złożony z przedstawicieli państw członkowskich wyznaczonych przez Radę.
   Artykuł 5
   Informacje przekazywane Komisji
   1.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich decyzjach dotyczących odmowy udzielenia, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zezwolenia wydanego przewoźnikowi lotniczemu, które zamierzają podjąć na podstawie art. 4 umowy.
   2.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 13 umowy (bezpieczeństwo lotnicze).
   3.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 14 umowy (ochrona lotnictwa).

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         E. SCHOUPPE

            Przewodniczący

      (1)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: 2009/748/WE: Decyzja Rady z dnia 9 października 2009 r. dotycząca stanowiska Wspólnoty w ramach Rady Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania porozumienia ustanawiającego zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty 2001

text:
               13.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 268/9

      DECYZJA RADY

   z dnia 9 października 2009 r.
   dotycząca stanowiska Wspólnoty w ramach Rady Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania porozumienia ustanawiającego zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty 2001
   (2009/748/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie ustanawiające zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty z 2001 r. zostało podpisane i zawarte w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2002/312/WE (1) z dnia 15 kwietnia 2002 r.

               (2)

               Na mocy zasady 25 lit. a) i b) porozumienie z 2001 r. ustanawiające zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty wygaśnie w dniu 26 kwietnia 2010 r., chyba że jego okres obowiązywania zostanie przedłużony decyzją Rady Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty na jeden lub dwa okresy, łącznie nieprzekraczające czterech lat.

               (3)

               Przedłużenie okresu obowiązywania powyższego porozumienia leży w interesie Wspólnoty.

               (4)

               Należy określić stanowisko Wspólnoty w ramach Rady Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Wspólnota Europejska w ramach Rady Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty głosuje za przedłużeniem okresu obowiązywania porozumienia z 2001 r. ustanawiającego zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty na jeden lub dwa okresy, łącznie nieprzekraczające czterech lat, oraz za powiadomieniem o tym fakcie Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 października 2009 r.

            W imieniu Rady

         Å. TORSTENSSON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 112 z 27.4.2002, s. 34.


title: 2011/197/UE: Decyzja Komisji z dnia 29 marca 2011 r. na podstawie rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie właściwego poziomu ochrony zapewnianego przez Japonię w odniesieniu do danych osobowych przekazywanych z Unii Europejskiej w szczególnych przypadkach przekazywania danych organom celnym Japonii przez Komisję Europejską zgodnie z decyzją nr 1/2010 Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej na podstawie art. 21 Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych w sprawie wzajemnego uznawania programów upoważnionego przedsiębiorcy w Unii Europejskiej i w Japonii oraz na potrzeby wyłącznych i szczególnych celów decyzji nr 1/2010 Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej

text:
               31.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 85/8

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 29 marca 2011 r.
   na podstawie rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie właściwego poziomu ochrony zapewnianego przez Japonię w odniesieniu do danych osobowych przekazywanych z Unii Europejskiej w szczególnych przypadkach przekazywania danych organom celnym Japonii przez Komisję Europejską zgodnie z decyzją nr 1/2010 Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej na podstawie art. 21 Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych w sprawie wzajemnego uznawania programów upoważnionego przedsiębiorcy w Unii Europejskiej i w Japonii oraz na potrzeby wyłącznych i szczególnych celów decyzji nr 1/2010 Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej
   (2011/197/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 i 2,
   po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 czerwca 2010 r. Wspólny Komitet Współpracy Celnej utworzony na podstawie art. 21 Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (2) przyjął decyzję nr 1/2010 w sprawie wzajemnego uznawania programów upoważnionego przedsiębiorcy w Unii Europejskiej i w Japonii (3) (zwaną dalej „decyzją Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010”).

               (2)

               Decyzja Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010 przewiduje w sekcji IV wymianę informacji między organami celnymi określonymi w art. 1 lit. c) Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Zgodnie z tą definicją za organ celny uważa się japońskie Ministerstwo Finansów i właściwe służby Komisji.

               (3)

               Informacje podlegające wymianie między japońskim Ministerstwem Finansów i właściwymi służbami Komisji obejmują dane dotyczące przedsiębiorców, które mogą zawierać również dane osobowe. Przekazywanie danych przedsiębiorców wchodzi w zakres zadań Komisji, które powinny być wykonywane zgodnie z decyzją Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010.

               (4)

               Dane osobowe, które mają podlegać wymianie, wymienione są w sekcji IV pkt 4 lit. a)–f) decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010. Okres przekazywania danych obejmuje cały okres, w którym japońskie Ministerstwo Finansów korzysta z informacji w celu przyznania europejskim przedsiębiorcom korzyści zgodnie z warunkami określonymi w decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010. Komisja będzie regularnie przekazywać japońskiemu Ministerstwu Finansów zaktualizowane i zmienione dane europejskich przedsiębiorców. W odniesieniu do wymiany informacji w sekcji IV pkt 6 decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010 ograniczono wykorzystanie takich danych do celów stosowania wzajemnego uznawania programów upoważnionego przedsiębiorcy między Unią Europejską i Japonią, które zostało ustanowione tą decyzją. Umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zapewnia również wykorzystywanie przez japońskie Ministerstwo Finansów takich informacji, w tym danych osobowych, wyłącznie do celów uznawania europejskich przedsiębiorców za upoważnionych przedsiębiorców w Japonii. Dane AEO nie mogą być dalej przekazywane przez organ otrzymujący innym organom lub służbom w Japonii lub poza Japonią, ponieważ oznaczałoby to zmianę celu na taki, którego nie obejmuje decyzja Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010.

               (5)

               Przetwarzanie danych osobowych przez japońskie organy publiczne, takie jak japońskie Ministerstwo Finansów, reguluje japońska ustawa o ochronie danych osobowych znajdujących się w posiadaniu organów administracji. Prawo dostępu do „dokumentów urzędowych” oraz procedury korzystania z nich określone są w japońskiej ustawie o dostępie do informacji znajdujących się w posiadaniu organów administracji. Przepisy dotyczące poufności danych, z którymi mają do czynienia japońskie organy publiczne, oraz przekazywania danych między Ministerstwem Finansów i zagranicznymi organami celnymi zawarte są odpowiednio w ustawie o państwowej służbie publicznej i prawie celnym.

               (6)

               Japońskie prawodawstwo dotyczące ochrony danych wymaga, aby japońskie organy publiczne, w tym japońskie Ministerstwo Finansów, zapewniły osobom, których dotyczą dane, odpowiednie ujawnienie informacji. Osoby, których dotyczą dane, mają prawo dostępu do dotyczących ich danych oraz mogą zażądać ich sprostowania lub usunięcia.

               (7)

               Japońskie prawodawstwo gwarantuje podjęcie przez japońskie Ministerstwo Finansów organizacyjnych środków bezpieczeństwa odpowiednich do ryzyka, jakie wiąże się z przetwarzaniem danych.

               (8)

               Japońskie prawodawstwo przewiduje mechanizm dochodzeniowy w postaci komisji ds. oceny, która może wnosić odwołania administracyjne i prowadzić dochodzenia. Mechanizm ten można uznać za wystarczający na potrzeby szczególnego przekazywania danych przewidzianego decyzją Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010, uwzględniając fakt, że dane są ograniczone i niewrażliwe, oraz cele przetwarzania danych.

               (9)

               Powyższe przepisy zapewniają istnienie w Japonii odpowiednich mechanizmów egzekwowania prawa w celu zapewnienia ochrony danych osobowych, które może przekazywać Komisja w celu identyfikacji europejskich przedsiębiorców na potrzeby uznania ich w Japonii za upoważnionych przedsiębiorców.

               (10)

               W świetle wszystkich okoliczności dotyczących zestawu operacji szczególnego przekazywania danych dokonywanych przez Komisję w ramach wykonywania decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010, charakteru danych, celu i czasu trwania planowanej lub planowanych operacji przetwarzania danych, obowiązujących w Japonii przepisów prawa, zarówno ogólnego, jak i branżowego, oraz zasad zawodowych i środków bezpieczeństwa stosowanych w Japonii, poziom ochrony zapewniany w Japonii w odniesieniu do przekazywania danych osobowych przez właściwe służby Komisji japońskiemu Ministerstwu Finansów w ramach wykonywania decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010 uważa się za właściwy.

               (11)

               Niniejsza decyzja powinna być ograniczona do szczególnej sytuacji określonej w decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010, ponieważ ocena japońskich ram prawnych w zakresie ochrony danych opierała się na ograniczonej liczbie kategorii danych, które mają być przekazywane, ograniczonym celu przetwarzania danych i ograniczonym okresie wykorzystywania takich danych. Niniejsza decyzja ogranicza się zatem do ochrony przyznanej danym osobowym przekazywanym z UE do Japonii przez Komisję Europejską na podstawie wspomnianej decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej z uwzględnieniem szczególnego celu i okoliczności ich przetwarzania w Japonii.

               (12)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla ustaleń Komisji dokonywanych w zastosowaniu art. 25 ust. 4 i 6 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Japonia zapewnia właściwy poziom ochrony danych osobowych przekazywanych z Unii Europejskiej przez Komisję Europejską do Japonii zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w związku z wzajemnym uznawaniem programów upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z decyzją Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010 na potrzeby wykonania decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 marca 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 62 z 6.3.2008, s. 24.

      (3)  Dz.U. L 279 z 23.10.2010, s. 71.

      (4)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.


title: 2010/718/UE: Decyzja Rady Europejskiej z dnia 29 października 2010 r. w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy

text:
               9.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 325/4

         DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ
   z dnia 29 października 2010 r.
   w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy
   (2010/718/UE)
   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 355 ust. 6,
   uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada Europejska może, z inicjatywy zainteresowanego państwa członkowskiego, przyjąć – jednomyślnie i po konsultacji z Komisją – decyzję zmieniającą wobec Unii status duńskiego, francuskiego lub niderlandzkiego kraju lub terytorium, o którym mowa w art. 355 ust. 1 i 2.

               (2)

               W piśmie prezydenta Republiki Francuskiej z dnia 30 czerwca 2010 r. Republika Francuska (zwana dalej „Francją”) zwróciła się do Rady Europejskiej o podjęcie takiej decyzji w odniesieniu do wyspy Saint-Barthélemy, o której mowa w art. 355 ust. 1 TFUE. Francja występuje z wnioskiem o zmianę statusu wyspy Saint-Barthélemy ze statusu regionu najbardziej oddalonego, podlegającego art. 349 TFUE, na status kraju i terytorium zamorskiego, przewidziany w części czwartej TFUE.

               (3)

               Wniosek Francji jest zgodny z wolą wyrażoną przez wybieralnych przedstawicieli wyspy Saint-Barthélemy, która w ramach Republiki Francuskiej jest autonomiczną wspólnotą zamorską podlegającą postanowieniom art. 74 konstytucji francuskiej; postuluje się w nim nadanie wyspie wobec Unii statusu lepiej dostosowanego do statusu, którym dysponuje ona w ramach prawa krajowego, szczególnie ze względu na fizyczne oddalenie wyspy od metropolii oraz jej niewielką gospodarkę wyspiarską nastawioną wyłącznie na turystykę i borykającą się z konkretnymi problemami zaopatrzeniowymi, gdyż sytuacja ta utrudnia stosowanie części norm Unii.

               (4)

               Francja zobowiązała się zawrzeć umowy, które są niezbędne, by ta zmiana statusu przebiegła bez uszczerbku dla interesów Unii. Umowy te powinny dotyczyć, z jednej strony, spraw walutowych z uwagi na to, że Francja ma zamiar utrzymać euro jako jedyną walutę na wyspie Saint-Barthélemy i że należy zagwarantować dalsze stosowanie unijnych przepisów w dziedzinach, które są nieodzowne dla prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej. Z drugiej strony, umowy te powinny dotyczyć opodatkowania i mieć na celu zagwarantowanie, by mechanizmy przewidziane w dyrektywie Rady 77/779/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych (1) i w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (2), mające na celu zwalczanie transgranicznych przypadków oszustw podatkowych i unikania opodatkowania, również w przyszłości miały zastosowanie na terytorium wyspy Saint-Barthélemy. Obywatele Saint-Barthélemy powinni pozostać obywatelami Unii i korzystać w ramach Unii z tych samych praw i swobód co inni obywatele francuscy, podobnie jak wszyscy obywatele Unii powinni nadal korzystać na wyspie Saint-Barthélemy z tych samych co obecnie praw i swobód.

               (5)

               Zmiana wobec Unii statusu wyspy Saint-Barthélemy, zgodna z wolą wyrażoną w demokratyczny sposób przez jej wybieralnych przedstawicieli, nie powinna zatem naruszać interesów Unii i powinna być spójna z uzyskaniem przez wyspę autonomicznego statusu w ramach prawa krajowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Z dniem 1 stycznia 2012 r. wyspa Saint-Barthélemy przestaje być regionem najbardziej oddalonym Unii i otrzymuje status kraju i terytorium zamorskiego, przewidziany w części czwartej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
   Artykuł 2
   W związku z tym w TFUE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 349 akapit pierwszy skreśla się wyrazy „Saint-Barthélemy,”;

               2)

               w art. 355 ust. 1 skreśla się wyrazy „Saint-Barthélemy,”;

               3)

               w załączniku II między tiret dotyczącym Saint Pierre i Miquelon a tiret dotyczącym Aruby dodaje się tiret w brzmieniu:

                           „—

                           Saint-Barthélemy,”.

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 października 2010 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

         H. VAN ROMPUY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 336 z 27.12.1977, s. 15.

      (2)  Dz.U. L 157 z 26.6.2003, s. 38.


title: 2009/514/WE: Decyzja Rady z dnia 22 czerwca 2009 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Nepalu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych

text:
               3.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 173/8

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 czerwca 2009 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Nepalu dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych
   (2009/514/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a rządem Nepalu dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych (1) (zwaną dalej „umową”) zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 23 stycznia 2009 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2009/117/WE (2).

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Nepalu dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 umowy.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 22 czerwca 2009 r.

            W imieniu Rady

         J. ŠEBESTA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 41 z 12.2.2009, s. 5.

      (2)  Dz.U. L 41 z 12.2.2009, s. 3.


title: 2009/469/WE: Decyzja Rady z dnia 30 marca 2009 r. w sprawie podpisania umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego pomiędzy Wspólnotą Europejską i Kanadą

text:
               17.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 153/10

         DECYZJA RADY
   z dnia 30 marca 2009 r.
   w sprawie podpisania umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego pomiędzy Wspólnotą Europejską i Kanadą
   (2009/469/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 oraz art. 133 ust. 4 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja w imieniu Wspólnoty wynegocjowała umowę dotyczącą bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego z Kanadą, zgodnie z decyzją Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (2)

               Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia na późniejszym etapie.

               (3)

               Państwa członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki w celu zagwarantowania, że ich umowy dwustronne z Kanadą dotyczące tego samego tematu zostaną rozwiązane z dniem wejścia w życie umowy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie umowy dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską a Kanadą z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 marca 2009 r.

            W imieniu Rady

         I. LANGER

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               17.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 153/11

         UMOWA
   dotycząca bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Wspólnotą Europejską i Kanadą
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA i KANADA, dalej zwane wspólnie „stronami”,
   ZWAŻYWSZY, że każda strona stwierdza na podstawie długotrwałej wymiany technicznej i stosowania dwustronnych umów pomiędzy członkami Wspólnoty Europejskiej (WE) a Kanadą, że normy i systemy każdej ze stron dotyczące certyfikacji w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska lub uznawania wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym są wzajemnie dostatecznie równoważne, aby umowa była skuteczna,
   UZNAJĄC powstającą tendencję w kierunku wielonarodowych projektów, produkcji i wymiany wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym,
   PRAGNĄC promować bezpieczeństwo lotnictwa cywilnego oraz jakość i równowagę środowiska naturalnego oraz ułatwić wymianę wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym,
   PRAGNĄC poprawić współpracę i zwiększyć skuteczność w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego,
   ZWAŻYWSZY, że współpraca może przyczynić się i stanowić zachętę do dalszego ujednolicania w skali światowej norm i procesów,
   ZWAŻYWSZY na ewentualne ograniczenie obciążeń finansowych nakładanych na lotnictwo i przewoźników w wyniku zbędnych kontroli, ocen i testów,
   UZNAJĄC wspólne korzyści wynikające z usprawnionych procedur wzajemnego uznawania zatwierdzeń i testów w zakresie zdatności do lotu, ochrony środowiska, obsługi technicznej statków powietrznych i sprzętu oraz nieprzerwanej zdatności do lotu,
   UZNAJĄC, że wszelkiego rodzaju wzajemne uznawanie musi stanowić gwarancję zgodności z obowiązującymi przepisami technicznymi lub normami równoważną gwarancji, jaką dają własne procedury strony,
   UZNAJĄC, że wszelkiego rodzaju wzajemne uznawanie wymaga także zaufania każdej ze stron, co do nieprzerwanej wiarygodności ocen zgodności drugiej strony,
   UZNAJĄC zobowiązania stron wynikające z umów dwustronnych, regionalnych i wielostronnych, dotyczące bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i zgodności z zasadami ochrony środowiska,
   UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cele
   Cele niniejszej umowy obejmują:

               a)

               ustanowienie, w ramach obowiązującego każdą ze stron prawa, zasad i norm w celu umożliwienia wzajemnego uznawania zatwierdzeń wydanych przez właściwe organy każdej ze stron w obszarach objętych niniejszą umową, zgodnie z art. 4;

               b)

               umożliwienie stronom dostosowania się do powstającej tendencji, w kierunku wielonarodowych projektów, produkcji, obsługi technicznej i wymiany wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym, z uwzględnieniem wspólnych interesów stron w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego i jakości środowiska naturalnego;

               c)

               wspieranie współpracy na rzecz trwałej realizacji celów w zakresie bezpieczeństwa i jakości środowiska naturalnego;

               d)

               wspieranie i ułatwianie stałej wymiany wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym oraz usług.

         Artykuł 2
   Definicje
   Do niniejszej umowy stosuje się następujące określenia i definicje:

               a)

               „zatwierdzenie zdatności do lotu” oznacza ustalenie, że projekt lub zmiana projektu wyrobu lotniczego stosowanego w lotnictwie cywilnym spełnia normy ustalone obowiązującym jedną lub drugą stronę prawem lub, że dany wyrób jest zgodny z projektem uznanym za spełniający te normy i, że znajduje się w stanie zapewniającym bezpieczną eksploatację;

               b)

               „wyrób lotniczy stosowany w lotnictwie cywilnym” oznacza dowolny cywilny statek powietrzny, silnik statku powietrznego, lub śmigło, lub podzespół, urządzenie, część lub komponent zamontowane lub przeznaczone do zamontowania w nim;

               c)

               „właściwy organ” oznacza agencję rządową lub jednostkę wyznaczoną jako właściwy organ strony na potrzeby niniejszej umowy, która jest uprawniona do oceny zgodności, monitorowania i kontroli wykorzystania lub sprzedaży wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym lub usług, w zakresie objętym jurysdykcją strony, oraz która może podejmować działania mające na celu egzekwowanie prawa celem zapewnienia zgodności z wymogami prawnymi produktów lub usług wprowadzanych do obrotu na terytorium podlegającym jurysdykcji strony;

               d)

               „wymogi eksploatacyjne związane z projektem” oznaczają wymogi eksploatacyjne lub dotyczące środowiska naturalnego, mające wpływ na cechy konstrukcyjne wyrobu albo na dane konstrukcyjne związane z eksploatacją lub obsługą techniczną wyrobu, które kwalifikują wyrób do określonego rodzaju przeznaczenia;

               e)

               „zatwierdzenie w zakresie ochrony środowiska naturalnego” oznacza ustalenie, że wyrób lotniczy stosowany w lotnictwie cywilnym spełnia normy określone na mocy obowiązującego jedną lub drugą stronę prawa w zakresie hałasu lub emisji spalin;

               f)

               „obsługa techniczna” oznacza przeprowadzenie kontroli, przeglądu, naprawy, konserwacji lub wymiany części, akcesoriów lub komponentów, z wyjątkiem kontroli przed lotem, wyrobu lotniczego stosowanego w lotnictwie cywilnym, w celu zapewnienia nieprzerwanej zdatności do lotu tego wyrobu, i obejmuje także uwzględnianie modyfikacji, ale nie obejmuje projektowania technicznego napraw i zmian;

               g)

               „monitorowanie” oznacza okresowy nadzór sprawowany przez właściwy organ celem stwierdzenia nieprzerwanej zgodności z odpowiednimi obowiązującymi normami;

               h)

               „wyspecjalizowana agencja” oznacza w przypadku Kanady urząd kanadyjski odpowiedzialny za lotnictwo cywilne, a w przypadku Wspólnoty Europejskiej, Europejską Agencję Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego (EASA).

         Artykuł 3
   Zobowiązania ogólne
   1.   Każda strona, zgodnie z załącznikami do niniejszej umowy stanowiącymi jej integralną część, akceptuje lub uznaje wyniki określonych procedur, stosowanych w ocenie zgodności z określonymi przepisami ustawodawczymi, regulacyjnymi i administracyjnymi danej strony, ustalone przez właściwy organ drugiej strony, przy założeniu, że stosowane procedury oceny zgodności zapewniają zgodność w sposób satysfakcjonujący stronę przyjmującą z obowiązującymi przepisami ustawodawczymi, regulacyjnymi i administracyjnymi danej strony, równoważną gwarancji zgodności, jaką dają własne procedury strony przyjmującej.
   2.   Ustęp 1 niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie w przypadku spełnienia wymogów przepisów przejściowych, które mogą zostać określone w załącznikach do niniejszej umowy.
   3.   Niniejszej umowy nie należy interpretować jako oznaczającej wzajemną akceptację norm lub przepisów technicznych stron, oraz, o ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej, nie oznacza ona wzajemnego uznawania równoważności norm lub przepisów technicznych.
   4.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie należy interpretować jako ograniczające uprawnienia strony do ustalenia w drodze przyjęcia przepisów ustawodawczych, regulacyjnych lub administracyjnych poziomu ochrony, jaki strona uzna za wskazany ze względu na bezpieczeństwo lub ochronę środowiska, a także w odniesieniu do zagrożeń wynikających z zakresu odpowiedniego załącznika do niniejszej umowy.
   5.   Ustalenia dokonane przez uprawnione osoby lub zatwierdzone instytucje, upoważnione na podstawie obowiązującego jedną lub drugą stronę prawa do dokonywania takich samych ustaleń jak właściwy organ, mają takie samo znaczenie jak ustalenia dokonane przez właściwy organ na potrzeby niniejszej umowy. Podmiot jednej strony odpowiedzialny za wdrożenie niniejszej umowy, zgodnie z art. 7, może czasami i po uprzednim poinformowaniu swojego odpowiednika u drugiej strony, kontaktować się bezpośrednio z uprawnioną osobą lub zatwierdzoną instytucją drugiej strony.
   Artykuł 4
   Ogólny zakres umowy
   1.   Niniejsza umowa dotyczy:

               a)

               zatwierdzenia zdatności do lotu i monitorowania wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym;

               b)

               nieprzerwanej zdatności do lotu eksploatowanych statków powietrznych;

               c)

               zatwierdzania i monitorowania produkcji i zakładów produkcyjnych;

               d)

               zatwierdzania i monitorowania obiektów obsługi technicznej;

               e)

               zatwierdzenia wyrobów lotniczych stosowanych w lotnictwie cywilnym w zakresie ochrony środowiska naturalnego i ich badania pod względem wpływu na środowisko naturalne; oraz

               f)

               odpowiednich wspólnych działań.

         2.   W przypadku wykorzystania kompetencji Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do operacji lotniczych, licencjonowania załóg i zatwierdzania syntetycznych urządzeń szkoleniowych, strony mogą uzgodnić dodatkowe załączniki, w tym dotyczące przepisów przejściowych, odrębnie dla każdego obszaru, zgodnie z procedurą określoną w art. 16.
   Artykuł 5
   Właściwe organy
   1.   Podmiot uprawniony na mocy prawa jednej strony zostaje uznany za właściwy organ przez drugą stronę, po skontrolowaniu go przez tę ostatnią w celu stwierdzenia, czy:

               a)

               w pełni przestrzega przepisów prawa tej strony;

               b)

               zna wymogi drugiej strony dotyczące rodzaju i zakresu certyfikacji, o którą wnioskuje; oraz

               c)

               jest w stanie wywiązać się z obowiązków wynikających z załączników.

         2.   Strona informuje drugą stronę o tożsamości właściwego organu po pomyślnym zakończeniu kontroli. Druga strona może zakwestionować techniczne kompetencje lub zgodność tego właściwego organu zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu.
   3.   Podmioty określone w dodatkach 1 i 2 uznaje się za zgodne z przepisami ust. 1 niniejszego artykułu w zakresie wdrożenia odpowiednio załączników A i B w chwili wejścia w życie niniejszej umowy.
   4.   Strony zapewniają, że ich właściwe organy są w stanie i nadal będą w stanie prawidłowo oceniać zgodność wyrobów lub instytucji, zgodnie z i w zakresie określonym załącznikami do niniejszej umowy. W związku z tym strony zapewniają przeprowadzanie regularnych kontroli i ocen właściwych organów.
   5.   W razie konieczności strony konsultują się w celu zapewnienia utrzymania wzajemnego zaufania co do procedur oceny zgodności. Konsultacje te mogą obejmować udział jednej strony w regularnych kontrolach związanych z działaniami w zakresie oceny zgodności lub innych rodzajów oceny właściwych organów drugiej strony.
   6.   W przypadku zakwestionowania przez stronę technicznych kompetencji lub zgodności właściwego organu, strona kwestionująca informuje na piśmie drugą stronę o zakwestionowaniu technicznych kompetencji lub zgodności właściwego organu i o zamiarze zawieszenia uznawania ustaleń dokonywanych przez właściwy organ. Kwestionowanie ma charakter obiektywny i jest uzasadnione.
   7.   Zakwestionowanie, o którym poinformowano zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu omawia wspólny komitet ustanowiony na mocy art. 9, który może podjąć decyzję o zawieszeniu uznawania ustaleń właściwego organu lub o konieczności sprawdzenia jego kompetencji technicznych. Sprawdzenia takiego dokonuje zazwyczaj bez zbędnej zwłoki przez stronę, której jurysdykcji podlega zainteresowany właściwy organ, jednak może ono być przeprowadzone także wspólnie, jeśli strony podejmą taką decyzję.
   8.   Jeśli wspólny komitet nie był w stanie rozwiązać kwestionowanej sprawy, o której poinformowano zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu, w ciągu 30 dni od powiadomienia, strona kwestionująca może zawiesić uznawanie ustaleń dokonywanych przez zainteresowany właściwy organ, jednak uznaje ustalenia dokonane przez właściwy organ przed dniem powiadomienia. Zawieszenie takie może obowiązywać do czasu rozwiązania sprawy przez wspólny komitet.
   Artykuł 6
   Środki zabezpieczające
   1.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie może być interpretowane jako ograniczające uprawnienia strony do podejmowania wszelkich właściwych i natychmiastowych działań w każdym przypadku stwierdzenia uzasadnionego ryzyka, że produkt lub usługa mogą:

               a)

               zagrażać zdrowiu lub bezpieczeństwu osób;

               b)

               nie spełniać obowiązujących przepisów ustawodawczych, regulacyjnych lub administracyjnych danej strony, objętych zakresem niniejszej umowy; lub

               c)

               w inny sposób nie spełniać wymogu odnoszącego się do zakresu obowiązującego załącznika do niniejszej umowy.

         2.   W przypadku gdy jedna ze stron podejmuje działania na mocy ust. 1 niniejszego artykułu, informuje o tym drugą stronę na piśmie w ciągu 15 dni roboczych od daty podjęcia takich działań, podając powody takich działań.
   Artykuł 7
   Wymiana informacji
   1.   Strony uzgadniają, że wymiana informacji między nimi w zakresie realizacji niniejszej umowy będzie odbywała się pomiędzy:

               a)

               wyspecjalizowanymi agencjami, w kwestiach technicznych;

               b)

               we wszelkich innych kwestiach:

                           —

                           dla Kanady: Departamentem Transportu,

                           —

                           dla Wspólnoty Europejskiej: Komisją Europejską i właściwymi organami państw członkowskich, w zależności od przypadku.

         2.   Po podpisaniu niniejszej umowy strony przekażą sobie wzajemnie odpowiednie dane kontaktowe.
   Artykuł 8
   Wzajemna współpraca, pomoc i przejrzystość
   1.   Każda strona informuje drugą stronę o wszystkich istotnych przepisach, regulacjach, normach i wymogach oraz o jej systemie certyfikacji.
   2.   Strony informują się wzajemnie o proponowanych istotnych zmianach w odpowiednich przepisach, regulacjach, normach i wymogach oraz w systemach certyfikacji w zakresie, w jakim zmiany te mogą mieć wpływ na niniejszą umowę. W maksymalnie możliwym stopniu strony zapewniają sobie możliwość przekazania uwag na temat takich zmian i należycie rozpatrują takie uwagi.
   3.   W razie konieczności strony opracowują procedury dotyczące współpracy regulacyjnej i przejrzystości w odniesieniu do wszystkich działań wchodzących w zakres niniejszej umowy.
   4.   Strony uzgadniają, że, w zakresie przewidzianym obowiązującym je prawem, będą przekazywać sobie wzajemnie, na żądanie i bez zbędnej zwłoki, informacje na temat wypadków, incydentów lub zdarzeń związanych z przedmiotem niniejszej umowy.
   5.   W celu zbadania i rozwiązania kwestii bezpieczeństwa w ramach wzajemnej współpracy, w razie konieczności, strony umożliwiają sobie nawzajem udział w wybranych inspekcjach i kontrolach drugiej strony lub przeprowadzanie wspólnych inspekcji i kontroli.
   Artykuł 9
   Wspólny Komitet Stron
   1.   Ustanawia się wspólny komitet, składający się z przedstawicieli każdej ze stron. Wspólny komitet odpowiada za skuteczne stosowanie niniejszej umowy i regularnie spotyka się w celu dokonania oceny skuteczności jej realizacji.
   2.   Wspólny komitet może rozważać każdą sprawę dotyczącą stosowania i realizacji niniejszej umowy. W szczególności, komitet odpowiada za:

               a)

               rozpatrywanie i podejmowanie odpowiednich działań, w odniesieniu do kwestionowanych przypadków, o których mowa w art. 5;

               b)

               rozwiązywanie wszelkich kwestii związanych ze stosowaniem i realizacją niniejszej umowy, wraz z kwestiami nierozwiązanymi przez wspólny komitet branżowy ustanowiony na mocy odpowiedniego załącznika;

               c)

               poszukiwanie sposobów udoskonalenia funkcjonowania niniejszej umowy i, w razie konieczności, przekazania stronom zaleceń co do zmian w niniejszej umowie;

               d)

               rozpatrywanie szczegółowych zmian w załącznikach;

               e)

               koordynowanie, w razie konieczności, prac nad opracowaniem dodatkowych załączników;

               f)

               przyjmowanie, w razie konieczności, procedur roboczych dotyczących współpracy regulacyjnej i przejrzystości w odniesieniu do wszystkich działań, o których mowa w art. 4, nieopracowanych przez wspólne komitety branżowe.

         3.   Wspólny Komitet opracowuje własny regulamin wewnętrzny w ciągu jednego roku od wejścia w życie niniejszej umowy.
   Artykuł 10
   Zawieszenie obowiązków wzajemnego uznawania
   1.   Strona może zawiesić, w całości lub częściowo, swoje obowiązki, o których mowa w załączniku do niniejszej umowy, jeżeli:

               a)

               druga strona nie dopełnia swoich obowiązków, o których mowa w ww. załączniku do niniejszej umowy; lub

               b)

               jeden lub więcej jej właściwych organów nie może spełnić nowych lub dodatkowych wymogów przyjętych przez drugą stronę w obszarze objętym ww. załącznikiem do niniejszej umowy; lub

               c)

               druga strona nie realizuje środków prawnych i regulacyjnych oraz działań koniecznych do wykonania postanowień niniejszej umowy.

         2.   Przed zawieszeniem swoich obowiązków strona prosi o konsultacje na mocy art. 15. W przypadku gdy konsultacje nie doprowadzą do rozwiązania sporu dotyczącego któregokolwiek z załączników, każda ze stron może powiadomić drugą stronę o zamiarze zawieszenia uznawania ustaleń kontroli zgodności i zatwierdzeń na mocy załącznika, który jest przedmiotem sporu. Powiadomienie to ma formę pisemną i zawiera szczegółowy opis przyczyn zawieszenia.
   3.   Zawieszenie zaczyna obowiązywać 30 dni po dniu powiadomienia, chyba że przed zakończeniem tego okresu strona, która zainicjowała zawieszenie, powiadomi drugą stronę na piśmie o wycofaniu swojego powiadomienia. Takie zawieszenie nie ma wpływu na ważność ustaleń kontroli zgodności, certyfikatów i zatwierdzeń poczynionych lub wystawionych przez wyspecjalizowane agencje stron lub właściwe organy przed dniem, od którego zaczęło obowiązywać zawieszenie. Zawieszenie, które zaczęło obowiązywać, może zostać uchylone w trybie natychmiastowym po wymianie przez strony pisemnej korespondencji w tej sprawie.
   Artykuł 11
   Poufność
   1.   Każda strona zobowiązuje się zachować, w zakresie wymaganym obowiązującym ją prawem, poufność informacji otrzymanych od drugiej strony na podstawie niniejszej umowy.
   2.   W szczególności, z zastrzeżeniem ich ustawodawstwa, strony nie przekazują do publicznej wiadomości ani nie zezwalają właściwemu organowi na przekazanie do publicznej wiadomości informacji otrzymanych od drugiej strony na podstawie niniejszej umowy, które stanowią tajemnicę handlową, poufne informacje handlowe lub finansowe lub informacje odnoszące się do trwających dochodzeń. W związku z tym informacje takie uznaje się za zastrzeżone i odpowiednio oznaczone jako takie.
   3.   Strona lub właściwy organ mogą, po przekazaniu informacji drugiej stronie lub właściwemu organowi drugiej strony, wydzielić część informacji, które uznają za zwolnione z obowiązku ujawniania.
   4.   Każda strona podejmuje wszelkie uzasadnione środki ostrożności niezbędne dla ochrony informacji otrzymanych na podstawie niniejszej umowy przed bezprawnym ujawnieniem.
   Artykuł 12
   Zwrot kosztów
   1.   Żadna ze stron nie może nakładać opłat lub obciążeń na osoby fizyczne lub prawne, których działalność jest regulowana na podstawie niniejszej umowy w zakresie usług związanych z oceną zgodności wynikającą z niniejszej umowy i świadczonych przez drugą stronę.
   2.   Każda strona stara się zapewnić, aby wszelkie opłaty i obciążenia nakładane przez wyspecjalizowaną agencję na osobę prawną lub fizyczną, której działalność jest regulowana na podstawie niniejszej umowy, były sprawiedliwe, racjonalne i współmierne do świadczonych usług certyfikacji i nadzoru, oraz, aby nie stanowiły bariery w wymianie handlowej.
   3.   Wyspecjalizowana agencja każdej ze stron ma prawo odzyskania w postaci opłat i obciążeń nakładanych na osoby fizyczne lub prawne, których działalność jest regulowana na podstawie niniejszej umowy, kosztów związanych z wykonaniem odpowiedniego załącznika i przeprowadzonych na podstawie art. 5 ust. 5 i art. 8 ust. 5 kontroli i inspekcji.
   Artykuł 13
   Inne umowy
   1.   O ile załączniki nie stanowią inaczej, obowiązki wynikające z umów zawartych przez którąkolwiek ze stron z krajem trzecim, niebędącym stroną niniejszej umowy, nie mają mocy wiążącej w odniesieniu do drugiej strony w zakresie uznawania wyników procedur oceny zgodności w kraju trzecim.
   2.   Po wejściu w życie niniejsza umowa zastępuje dwustronne umowy dotyczące bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego pomiędzy Kanadą i państwami członkowskimi Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii objętych niniejszą umową.
   3.   Niniejsza umowa nie ma wpływu na prawa i obowiązków stron wynikających z innych umów międzynarodowych.
   Artykuł 14
   Terytorialny zakres stosowania
   O ile załączniki do niniejszej umowy nie stanowią inaczej, niniejszą umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na warunkach ustanowionych w Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Kanady.
   Artykuł 15
   Konsultacje i rozstrzyganie sporów
   1.   Każda ze stron może zwrócić się o konsultacje do drugiej strony w każdej sprawie związanej z niniejszą umową. Druga strona odpowiada niezwłocznie na takie żądanie i podejmuje konsultacje w terminie uzgodnionym przez strony, w ciągu 45 dni.
   2.   Strony podejmują wszelkie starania w celu rozwiązania na możliwie najniższym szczeblu wszelkich sporów między nimi, dotyczących wzajemnej współpracy na mocy niniejszej umowy, w drodze konsultacji, zgodnie z przepisami zawartymi w załącznikach do niniejszej umowy.
   3.   W razie nierozstrzygnięcia sporu zgodnie z ust. 2 powyżej, którakolwiek z wyspecjalizowanych agencji może zgłosić spór wspólnemu komitetowi stron, który przeprowadzi konsultacje w danej sprawie.
   Artykuł 16
   Wejście w życie, rozwiązanie i zmiana umowy
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu ostatniej noty dotyczącej wymiany not dyplomatycznych, w których strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu wewnętrznych procedur stron niezbędnych do wejścia w życie niniejszej umowy. Umowa pozostaje w mocy do momentu jej rozwiązania przez jedną ze stron.
   2.   Strona może rozwiązać niniejszą umowę w każdym czasie, na piśmie, z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, chyba że wypowiedzenie to wycofano za obopólną zgodą stron przed upływem okresu wypowiedzenia.
   3.   Jeśli strona zamierza zmienić umowę poprzez usunięcie jednego lub kilku załączników i pozostawienie innych załączników, strony starają się zmienić niniejszą umowę na zasadzie konsensusu, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym artykule. W razie braku konsensusu umowa zostaje rozwiązana po upływie sześciu miesięcy od daty wypowiedzenia, o ile strony nie postanowią inaczej.
   4.   Strony mogą zmienić niniejszą umowę za obopólną pisemną zgodą. Zmiany umowy wchodzą w życie w dniu ostatniego pisemnego powiadomienia jednej strony przez drugą o zakończeniu krajowych procedur dotyczących ich wejścia w życie.
   5.   Bez uszczerbku dla postanowień ust. 4 niniejszego artykułu, strony mogą zdecydować o zmianie istniejących załączników lub dodaniu nowych w formie wymiany not dyplomatycznych pomiędzy stronami. Zmiany te wchodzą w życie na warunkach ustalonych w trakcie wymiany not dyplomatycznych.
   6.   Po rozwiązaniu niniejszej umowy każda ze stron pozostawia w mocy wszelkie zatwierdzenia zdatności do lotu, zatwierdzenia w zakresie ochrony środowiska naturalnego lub certyfikaty wydane na podstawie niniejszej umowy przed jej rozwiązaniem, pod warunkiem że nadal odpowiadają one obowiązującym przepisom i regulacjom tej strony.

      W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani, właściwie do tego uprawnieni, podpisali niniejszą umowę
      Sporządzono w dwóch egzemplarzach w Pradze, dnia szóstego maja roku dwa tysiące dziewiątego, w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

         За Европейската общнoст
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         За Kанада
         Por Canadá
         Za Kanadu
         For Canada
         Für Kanada
         Kanada nimel
         Για τον Καναδά
         For Canada
         Pour le Canada
         Per il Canada
         Kanādas vārdā
         Kanados vardu
         Kanada részéről
         Għall-Kanada
         Voor Canada
         W imieniu Kanady
         Pelo Canadá
         Pentru Canada
         Za Kanadu
         Za Kanado
         Kanadan puolesta
         För Kanada

   Dodatek 1

      Wykaz właściwych organów, które uznaje się za spełniające postanowienia art. 5 ust. 1 w zakresie załącznika A

               1.

               Właściwe organy w zakresie zatwierdzania projektów

                           —

                           dla Kanady: kanadyjski urząd odpowiedzialny za lotnictwo cywilne,

                           —

                           dla Wspólnoty Europejskiej: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

               2.

               Właściwe organy w zakresie nadzoru nad produkcją

                           —

                           dla Kanady: kanadyjski urząd odpowiedzialny za lotnictwo cywilne

                           —

                           dla Wspólnoty Europejskiej: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego, właściwe organy państw członkowskich

         Dodatek 2

      Właściwe organy 27 państw członkowskich UE, które uznaje się za spełniające postanowienia art. 5 ust. 1 w zakresie załącznika B


title: Decyzja Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

text:
               14.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 11/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/37
   z dnia 28 października 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2, art. 91, art. 100 ust. 2, art. 153 ust. 2, art. 192 ust. 1 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 kwietnia 2009 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej z Kanadą.

               (2)

               Negocjacje te zostały zakończone i Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwana dalej „umową”), powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem spełnienia procedur wymaganych w celu jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               Zgodnie z art. 30.6 ust. 1 umowy Umowa nie przyznaje praw ani nie nakłada obowiązków, na które można bezpośrednio powoływać się przed sądami lub trybunałami Unii lub państw członkowskich,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst umowy, wraz ze Wspólnym instrumentem interpretacyjnym oraz powiązanymi oświadczeniami i deklaracjami, dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 października 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący


title: 2006/351/WE: Komisja Administracyjna Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących - Decyzja nr 205 z dnia  17 października 2005 r.  w sprawie zakresu pojęcia  bezrobocie częściowe  w odniesieniu do pracowników przygranicznych (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)

text:
               18.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 130/37

      DECYZJA NR 205
   z dnia 17 października 2005 r.
   w sprawie zakresu pojęcia „bezrobocie częściowe” w odniesieniu do pracowników przygranicznych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)
   (2006/351/WE)
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
   uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), na mocy którego obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych, wynikających z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzeń późniejszych,
   uwzględniając art. 71 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 71 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 zawiera przepis stanowiący odstępstwo, dla pracowników przygranicznych całkowicie bezrobotnych, od ogólnej zasady lex loci laboris wymienionej w art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.

               (2)

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł, że w celu ustalenia, czy pracownik najemny przygraniczny może być uważany za częściowo lub całkowicie bezrobotnego, w rozumieniu art. 71 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, należy stosować jednolite kryteria wspólnotowe, a ocena ta nie może opierać się na kryteriach prawa krajowego (2).

               (3)

               Zważywszy na to, iż z praktyki krajowych instytucji zabezpieczenia społecznego w różnych państwach członkowskich wynikają różnice interpretacyjne w odniesieniu do określania rodzaju bezrobocia, należy uściślić zakres tego artykułu w celu przyjęcia jednolitych i obiektywnych kryteriów jego stosowania przez wspomniane instytucje.

               (4)

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł, że jeżeli pracownik przygraniczny nie ma już żadnego związku z właściwym państwem członkowskim, i jeżeli jest on całkowicie bezrobotny, zasiłek dla bezrobotnych wypłacany jest przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt.

               (5)

               Ocena istnienia lub utrzymywania stosunku pracy oparta jest wyłącznie na ustawodawstwie kraju zatrudnienia.

               (6)

               Cel art. 71 tego rozporządzenia, jakim jest ochrona pracowników przygranicznych, nie zostałby osiągnięty, jeżeli pracownik będąc zatrudniony przez to samo przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym aniżeli państwo, na terytorium którego on zamieszkuje – również w przypadku czasowego zawieszenia zatrudnienia – byłby uznany za całkowicie bezrobotnego i musiałby zwrócić się do instytucji miejsca zamieszkania, aby skorzystać z zasiłku dla bezrobotnych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1)

               Dla celów stosowania art. 71 ust. 1 lit. a) rozporządzenia określenie rodzaju bezrobocia – częściowe lub całkowite – zależy od stwierdzenia utrzymywania lub braku wszelkiego umownego stosunku pracy między stronami, a nie od długości okresu ewentualnego czasowego zawieszenia działalności.

               2)

               Pracownika przygranicznego, który pozostaje zatrudniony przez przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym, aniżeli państwo na terenie którego on zamieszkuje, i którego działalność zostaje zawieszona, przy czym w każdej chwili może on zostać przywrócony na swoje stanowisko pracy, uważa się za częściowo bezrobotnego, a odpowiednie świadczenia są wypłacane przez właściwą instytucję Państwa Członkowskiego miejsca zatrudnienia, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.

               3)

               Jeżeli pracownik przygraniczny nie ma już żadnego związku z państwem członkowskim miejsca zatrudnienia, ponieważ przestał istnieć umowny stosunek pracy – jak w przypadku rozwiązania umowy o pracę lub jej wygaśnięcia – takiego pracownika uważa się za całkowicie bezrobotnego, zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, a świadczenia są udzielane przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt.

               4)

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Anna HUDZIECZEK

      (1)  Dz.U. L 149 z 5.7.1971, str. 2. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 100 z 6.4.2004, str. 1).

      (2)  Orzeczenie „R. J. de Laat/Bestuur van het Landelijk instituut sociale verzekeringen” w sprawie C-444/98 z dnia 15 marca 2001 r., Zb. Orz. 2001 r., str. I-2229 i kolejne.