title: 2006/369/WE: Decyzja Rady z dnia  8 listopada 2005 r.  w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               24.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/21

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2005 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2006/369/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Bułgarii dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wskazaniami zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 listopada 2005 r.

            W imieniu Rady

         G. BROWN

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               24.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/22

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA BUŁGARII (zwana dalej „Bułgarią”),
   z drugiej strony,
   (zwane dalej „Stronami”),
   STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bułgarią, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty ustanowieni w jednym z państw członkowskich mają prawo niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych posiadających licencje wydane zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   UZNAJĄC, że postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bułgarią, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do pełnej zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Bułgarią, a także w celu zachowania kontynuacji świadczenia takich usług lotniczych,
   STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Wspólnotą Europejską a Bułgarią ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Bułgarii, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej Umowy określenie „państwa członkowskie” oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
   2.   Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku I do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku I do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie
   1.   Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Bułgarię oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu. Postanowienia ust. 4 i 5 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez Bułgarię przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń mu udzielonych przez zainteresowane państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych temu przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Bułgaria udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               i)

               przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne, zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i

               iii)

               przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą tych państw lub obywateli.

         3.   Bułgaria może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, w przypadku gdy:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.

         Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Bułgaria nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
   4.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez Bułgarię państwo członkowskie udziela odpowiednich upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               i)

               przewoźnik lotniczy posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne wydane zgodnie z prawem bułgarskim;

               ii)

               Bułgaria odpowiedzialna za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym; i

               iii)

               przewoźnik lotniczy stanowi własność i nią pozostaje, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, Bułgarii lub osoby fizycznej albo podmiotu prawnego w Bułgarii, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą Bułgarii lub osoby fizycznej albo podmiotu prawnego w Bułgarii.

         5.   Państwo członkowskie może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Bułgarię, w przypadku gdy:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego wydanego zgodnie z prawem bułgarskim;

               ii)

               Bułgaria, będąc odpowiedzialna za wydanie certyfikatu operatora lotniczego, nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, Bułgarii lub osoby fizycznej albo podmiotu prawnego w Bułgarii.

         Artykuł 3
   Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Bułgarii zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Bułgarią będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Opodatkowanie paliwa lotniczego
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
   2.   Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nałożenia podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika z Bułgarii, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
   Artykuł 5
   Taryfy przewozowe w obrębie Wspólnoty Europejskiej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
   2.   Taryfy należne za przewóz w całości w obrębie Wspólnoty Europejskiej, nakładane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Bułgarię zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
   Artykuł 6
   Załączniki do Umowy
   Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 7
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdej chwili za ich obopólną zgodą.
   Artykuł 8
   Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po wzajemnym pisemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   2.   Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Bułgarią, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejsza Umowa stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub tymczasowego stosowania.
   Artykuł 9
   Wygaśnięcie
   1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do umowy wymienionej w załączniku I.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
   NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będący należycie upoważnionymi, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.

      Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Salzburgu, dnia piątego maja roku dwa tysiące szóstego w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i bułgarskim.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         За европейската общност

         Por la República de Bulgaria
         Za Bulharskou republiku
         For Republikken Bulgarien
         Für die Republik Bulgarien
         Bulgaaria Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατία της Βουλγαρίας
         For the Republic of Bulgaria
         Pour la République de Bulgarie
         Per la Repubblica di Bulgaria
         Bulgārijas Republikas vārdā
         Bulgarijos Respublikos vardu
         Λ Bolgár Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika tal-Bulgarija
         Voor de Republiek Bulgarije
         W imieniu Republiki Bułgarii
         Pela República da Bulgária
         Za Bulharskú republiku
         Za Republiko Bolgarijo
         Bulgarian tasavallan puolesta
         För Republiken Bulgarien
         За Република България

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Bułgarią a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były zawarte, podpisane lub tymczasowo stosowane:

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Federalnym Austrii a Rządem Republiki Bułgarii, podpisana w Sofii dnia 4 listopada 1997 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Austria”;
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z protokołem ustaleń sporządzonym w Wiedniu dnia 28 czerwca 1996 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Belgii a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Sofii dnia 14 maja 1957 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Belgia”.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Cypryjskiej a Ludową Republiką Bułgarii dotycząca komercyjnych regularnych połączeń lotniczych, podpisana w Nikozji dnia 8 maja 1965 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Cypr”.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii, podpisana w Sofii dnia 25 września 1967 r., co do której Republika Czeska zadeklarowała, że uważa jej postanowienia za wiążące dla siebie, zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Republika Czeska”.

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Danii a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Sofii dnia 24 maja 1958 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Dania”;
                           Ostatnio uzupełniona wymianą listów z dnia 24 maja 1958 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Finlandii a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca usług lotniczych pomiędzy ich terytoriami, podpisana w Helsinkach dnia 19 marca 1970 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Finlandia”.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Francuskiej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Paryżu dnia 4 sierpnia 1965 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Francja”;
                           Uzupełniona wymianą listów z dnia 4 sierpnia 1965 r.; Zmieniona wymianą listów z dnia 12 czerwca i 10 lipca 1969 r.;
                           Ostatnio zmieniona protokołem ustaleń sporządzonym w Sofii dnia 26 stycznia 2000 r.

                           —

                           Umowa między Republiką Federalną Niemiec a Republiką Bułgarii dotycząca usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Sofii dnia 11 czerwca 1993 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Niemcy”;
                           Uzupełniona protokołem ustaleń sporządzonym w Sofii dnia 1 października 2001 r.;
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z pismami z dnia 15 sierpnia 2002 r. i dnia 20 kwietnia 2004 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Greckiej a Rządem Republiki Bułgarii dotycząca usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Atenach dnia 1 listopada 2002 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Grecja”;
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z protokołem ustaleń sporządzonym w Atenach dnia 23 lutego 2000 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Węgierskiej Republiki Ludowej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Sofii dnia 29 sierpnia 1969 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Węgry”.

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Irlandii a Rządem Republiki Bułgarii, podpisana w Dublinie dnia 27 lipca 1995 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Irlandia”.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Włoskiej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Sofii dnia 27 maja 1974 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Włochy”;
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z uzgodnionym protokołem sporządzonym w Rzymie dnia 4 kwietnia 1974 r.;
                           Ostatnio zmieniona protokołem ustaleń sporządzonym w Rzymie dnia 25 lipca 1997 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Łotewskiej a Rządem Republiki Bułgarii dotycząca usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Warszawie dnia 19 maja 1999 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Łotwa”.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii, podpisana w Sofii dnia 8 maja 1965 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Luksemburg”.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Malty a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Warnie dnia 23 lipca 1982 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Malta”;
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z protokołem ustaleń sporządzonym na Malcie dnia 12 kwietnia 1982 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Niderlandów a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Sofii dnia 7 lutego 1958 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Niderlandy”;
                           Ostatnio uzupełniona protokołem ustaleń sporządzonym w Hadze dnia 6 sierpnia 2002 r.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii, podpisana w Warszawie dnia 16 maja 1949 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Polska”.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Portugalii a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii, podpisana w Lizbonie dnia 22 października 1975 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Portugalia”.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Słowackiej a Rządem Republiki Bułgarii, podpisana w Sofii dnia 8 grudnia 1995 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Słowacja”.

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Hiszpanii a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii, podpisana w Sofii dnia 6 listopada 1971 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Hiszpania”;
                           Ostatnio zmieniona uzgodnionym protokołem sporządzonym w Sofii dnia 21 października 1978 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Szwecji a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Sofii dnia 17 kwietnia 1957 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Szwecja”.

                           —

                           Umowa między Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii dotycząca usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Londynie dnia 28 maja 1970 r., zwana dalej w załączniku II „Umową Bułgaria–Zjednoczone Królestwo”;
                           Zmieniona wymianą pism z dnia 23 sierpnia 1973 r.;
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z protokołem ustaleń sporządzonym w Londynie dnia 15 stycznia 1998 r.

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Bułgarią a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie lub nie były tymczasowo stosowane.

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I, o których mowa w art. 2–5 niniejszej Umowy

               a)

               Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Austria,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Belgia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Cypr,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Dania,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Finlandia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Francja,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Grecja,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Węgry,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Włochy,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Malta,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Polska,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Zjednoczone Królestwo.

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Austria,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Belgia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Cypr,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Dania,

                           —

                           Artykuł 3.4 Umowy Bułgaria–Finlandia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Francja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Grecja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Węgry,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Włochy,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Malta,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Polska,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bułgaria–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bułgaria–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Zjednoczone Królestwo.

               c)

               Kontrola regulacyjna:

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bułgaria–Grecja,

                           —

                           Artykuł 11a Umowy Bułgaria–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 12 bis Umowy Bułgaria–Francja,

                           —

                           Artykuł 9 ter Umowy Bułgaria–Włochy.

               d)

               Opodatkowanie paliwa lotniczego:

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bułgaria–Austria,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bułgaria–Belgia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Bułgaria–Cypr,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bułgaria–Dania,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Finlandia,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Bułgaria–Francja,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bułgaria–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Bułgaria–Grecja,

                           —

                           Artykuł 12 Umowy Bułgaria–Węgry,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Bułgaria–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Bułgaria–Włochy,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bułgaria–Łotwa;

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bułgaria–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Malta,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Polska,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bułgaria–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Bułgaria–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Bułgaria–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bułgaria–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bułgaria–Zjednoczone Królestwo.

               e)

               Opłaty za przewóz w obrębie Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Bułgaria–Austria,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bułgaria–Belgia,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Cypr,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Bułgaria–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Dania,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Bułgaria–Finlandia,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Bułgaria–Francja,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Bułgaria–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Bułgaria–Grecja,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Węgry,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bułgaria–Włochy,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Bułgaria–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bułgaria–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Bułgaria–Malta,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bułgaria–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 4 Załącznika do Umowy Bułgaria–Polska,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Bułgaria–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Bułgaria–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bułgaria–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Bułgaria–Zjednoczone Królestwo.

         ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


title: Decyzja Rady z dnia 16 września 1996 r. w sprawie tymczasowego stosowania niektórych umów między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi (Kirgistan, Litwa, Tadżykistan, Turkmenistan)

text:
Ważna informacja prawna

|

31996D0594

Dziennik Urzędowy L 263 , 16/10/1996 P. 0035 - 0035

		Decyzja Radyz dnia 16 września 1996 r.w sprawie tymczasowego stosowania niektórych umów między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi (Kirgistan, Litwa, Tadżykistan, Turkmenistan)(96/594/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:umowy dwustronne w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, zwane dalej "umowami podstawowymi", zostały wynegocjowane z Kirgistanem, Litwą, Tadzykistanem oraz Turkmenistanem, oraz były stosowane tymczasowo na mocy decyzji Rady 94/277/WE z dnia 20 grudnia 1993 r. [1];umowa podstawowa z Litwą została zatwierdzona decyzją Rady 94/978/WE z dnia 19 grudnia 1994 r. [2] oraz weszła w życie dnia 1 stycznia 1995 r.;Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty dwustronne porozumienia w formie wymiany listów w celu zmian umów podstawowych z wyżej wymienionymi krajami, w celu uwzględnienia przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej. Te wynegocjowane porozumienia należy stosować tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r., do czasu zakończenia procedur wymaganych w celu ich zawarcia, z zastrzeżeniem ich tymczasowego stosowania na zasadzie wzajemności przez dane kraje,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Dwustronne porozumienia w formie wymiany listów w celu zmiany istniejących dwustronnych umów, ustaleń i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a odpowiednimi państwami trzecimi wymienionymi w Załączniku do niniejszej decyzji, z drugiej strony, stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r. do czasu ich formalnego zawarcia, pod warunkiem ich tymczasowego stosowania na zasadzie wzajemności przez kraje partnerskie.Artykuł 2Teksty parafowanych porozumień załącza się do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 września 1996 r.W imieniu RadyI. YatesPrzewodniczący[1] Dz.U. L 123 z 17.5.1994, str. 1.[2] Dz.U. L 375 z 31.12.1994, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKWykaz krajówKirgistanLitwaTadżykistanTurkmenistan--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/10)

text:
               14.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 121/20

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2015/774
   z dnia 4 marca 2015 r.
   w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/10)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, a także art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”), mogą dokonywać operacji na rynkach finansowych, m.in. w formie transakcji bezwarunkowego kupna i sprzedaży instrumentów rynkowych, aby osiągnąć cele ESBC.

               (2)

               W dniu 4 września 2014 r. Rada Prezesów postanowiła o rozpoczęciu realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji oraz programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami. Obok ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących wprowadzonych we wrześniu 2014 r. programy zakupu tych aktywów mają na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu w gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu bliższego 2 % zgodnie z podstawowym celem EBC, jakim jest utrzymanie stabilności cen.

               (3)

               W dniu 22 stycznia 2015 r. Rada Prezesów podjęła decyzję o rozszerzeniu zakupu aktywów o program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (secondary markets public sector asset purchase programme, PSPP). Na podstawie programu PSPP krajowe banki centralne – w proporcjach odzwierciedlających ich odpowiednie udziały w kluczu kapitałowym – oraz EBC mogą dokonywać bezwarunkowych zakupów kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych od kwalifikowanych kontrahentów na rynkach wtórnych. Niniejsza decyzja podjęta została jako część jednolitej polityki pieniężnej, z uwagi na szereg czynników, które znacząco zwiększyły ryzyko pogorszenia się perspektyw inflacyjnych w średnim okresie, uniemożliwiając realizację podstawowego celu ECB, którym jest zapewnienie stabilności cen. Do czynników tych zaliczyć należy: mniejszy od oczekiwanego impuls monetarny pochodzący z zastosowanych instrumentów polityki pieniężnej, trend spadkowy większości wskaźników obecnej i oczekiwanej inflacji w strefie euro – zarówno w zakresie wskaźników podstawowych, jak i wskaźników z wyłączeniem wpływu komponentów zmiennych, takich jak energia i żywność – w kierunku najniższych historycznie wartości oraz zwiększony potencjał wystąpienia wtórnych efektów znaczących spadków cen ropy na płace i stabilność cen.

               (4)

               Program PSPP jest proporcjonalnym środkiem ograniczającym ryzyko pogorszenia się perspektywy inflacyjnych, gdyż prowadzi do dalszego rozluźnienia warunków monetarnych i finansowych, w tym mających znaczenie dla warunków kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych, wspierając w ten sposób konsumpcję oraz wydatki inwestycyjne w strefie euro i przyczyniając się przez to do powrotu stóp inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie. W sytuacji, w której podstawowe stopy procentowe EBC osiągnęły poziom swojego dolnego ograniczenia, a programy zakupów skupiające się na aktywach sektora prywatnego oceniane są jako dostarczające wymiernych, lecz niewystarczających impulsów do ograniczenia ryzyk dla stabilności cen, konieczne jest rozszerzenie instrumentarium polityki pieniężnej Eurosystemu o program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, jako instrumentu o wysokim potencjalne transmisji do gospodarki realnej. Poprzez wpływ na realokacje portfela aktywów, znaczący wolumen zakupów dokonanych w ramach programu PSPP przyczyni się do osiągnięcia zasadniczego celu polityki pieniężnej, jakim jest skłonienie instytucji pośrednictwa finansowego do zwiększenia płynności dostarczanej na rynek międzybankowy oraz podaży kredytu dla gospodarki strefy euro.

               (5)

               Program PSPP zawiera szereg rozwiązań służących zapewnieniu proporcjonalności przewidywanych zakupów do stawianych im celów, przy należytym uwzględnieniu w swojej konstrukcji ryzyk finansowych, które będą ograniczane w procesie zarządzania ryzykiem. Aby zapewnić należyte funkcjonowanie rynków kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych i aby uniknąć negatywnego wpływu na restrukturyzację długów, wprowadza się progi ograniczające zakupy tych papierów wartościowych przez banki centralne Eurosystemu.

               (6)

               Program PSPP spełnia wymagania traktatowe stawiane bankom centralnym Eurosystemu, w tym w zakresie zakazu finansowania ze środków banku centralnego oraz nie wpływa negatywnie na działalność Eurosystemu z perspektywy zasad funkcjonowania otwartej gospodarki wolnorynkowej.

               (7)

               Łączna miesięczna płynność dostarczana na rynek w ramach programu PSPP, trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji oraz programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami wyniesie 60 miliardów EUR. Przewiduje się, że zakupy będę prowadzone do końca września 2016 r., a w każdym razie tak długo, jak długo Rada Prezesów nie stwierdzi trwałego dostosowania ścieżki inflacji, odpowiadającego jej celowi inflacyjnemu: poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie.

               (8)

               Mając na uwadze zapewnienie efektywności programu PSPP, Eurosystem wyjaśnia niniejszym, że akceptuje takie samo traktowanie (pari passu) jak stosowane w odniesieniu do inwestorów prywatnych w zakresie rynkowych dłużnych papierów wartościowych nabywanych przez Eurosystem w ramach programu PSPP, zgodnie z zasadami dotyczącymi takich instrumentów.

               (9)

               Zakupy kwalifikowanych rynkowych instrumentów dłużnych przez Eurosystem w ramach programu PSPP powinny zostać wdrożone w sposób zdecentralizowany, z uwzględnieniem kwestii cenotwórczych oraz związanych z funkcjonowaniem rynku, oraz w sposób koordynowany przez EBC, zapewniając tym samym jednolitość polityki pieniężnej Eurosystemu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ustanowienie i zakres programu PSPP
   Eurosystem ustanawia niniejszym program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, w ramach którego banki centralne Eurosystemu będą na szczególnych warunkach dokonywały zakupu na rynkach wtórnych kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych, o których mowa w art. 3, od kwalifikowanych kontrahentów, o których mowa w art. 7.
   Artykuł 2
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji określenia oznaczają:
   1)   „bank centralny Eurosystemu”– EBC i krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”);
   2)   „uznana agencja”– podmiot uznany za taki przez Eurosystem na potrzeby programu PSPP;
   3)   „organizacja międzynarodowa”– podmiot, o którym mowa w art. 118 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (1) i uznany za taki przez Eurosystem na potrzeby programu PSPP;
   4)   „wielostronny bank rozwoju”– podmiot, o którym mowa w art. 117 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i uznany za taki przez Eurosystem na potrzeby programu PSPP;
   5)   „pozytywny wynik przeglądu”– późniejszą z następujących decyzji: decyzję Rady Dyrektorów Europejskiego Mechanizmu Stabilności oraz, w przypadku współfinansowania programu wsparcia przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Zarządu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, o kolejnej wypłacie środków w ramach programu przy założeniu, że obydwie decyzje są konieczne do wznowienia zakupów w ramach programu PSPP.
   Listy podmiotów, o których mowa w pkt 2–4, są publikowane na stronie internetowej EBC.
   Artykuł 3
   Kryteria kwalifikacji rynkowych dłużnych papierów wartościowych
   1.   Z zastrzeżeniem wymogów, o których mowa w niniejszym artykule, do zakupów przez banki centralne Eurosystemu w ramach programu PSPP kwalifikują się denominowane w euro rynkowe dłużne papiery wartościowe wyemitowane przez rządy centralne państw członkowskich, których walutą jest euro, uznane agencje z siedzibą w strefie euro, organizacje międzynarodowe z siedzibą w strefie euro oraz wielostronne banki rozwoju z siedzibą w strefie euro. W wyjątkowych okolicznościach – w razie trudności z osiągnięciem zakładanego poziomu zakupów – Rada Prezesów może podjąć decyzję o zakupie rynkowych dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych przez inne podmioty z siedzibą w strefie euro, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4.
   2.   Aby kwalifikować się do zakupów w ramach programu PSPP, rynkowe dłużne papiery wartościowe muszą spełniać kryteria kwalifikacji aktywów rynkowych na potrzeby operacji kredytowych Eurosystemu zgodnie z załącznikiem I do wytycznych EBC/2011/14 (2), z zastrzeżeniem następujących wymogów:

               a)

               emitent lub gwarant rynkowych dłużnych papierów wartościowych powinien mieć ocenę jakości kredytowej co najmniej na poziomie stopnia 3 jakości kredytowej w zharmonizowanej skali Eurosystemu, wyrażoną w postaci przynajmniej jednego publicznego ratingu kredytowego dostarczonego przez zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) zaakceptowaną zgodnie z ramowymi zasadami oceny kredytowej w Eurosystemie;

               b)

               jeżeli dla danego emitenta i gwaranta dostępna jest większa liczba ratingów, zastosowanie ma zasada najlepszej oceny (tj. wykorzystanie najlepszego dostępnego ratingu nadanego przez instytucję ECAI emitentowi lub gwarantowi). Jeżeli wymogi w zakresie jakości kredytowej spełnione są na podstawie ratingu gwaranta nadanego przez instytucję ECAI, gwarancja powinna spełniać cechy akceptowalnej gwarancji zawarte w pkt 6.3.2 lit. c) pkt (i)–(iv) załącznika I do wytycznych EBC/2011/14;

               c)

               jeżeli ocena kredytowa przyznana przez zaakceptowaną instytucję ECAI emitentowi lub gwarantowi nie jest co najmniej na poziomie stopnia 3 jakości kredytowej w zharmonizowanej skali Eurosystemu, rynkowe dłużne papiery wartościowe uznaje się za kwalifikowane wyłącznie jeżeli zostały one wyemitowane lub są w pełni gwarantowane przez rząd centralny państwa członkowskiego strefy euro w ramach programu wsparcia finansowego i jeżeli zastosowanie do nich minimalnych wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej zostało zawieszone przez Radę Prezesów stosownie do art. 8 wytycznych EBC/2014/31 (3);

               d)

               w przypadku przeglądu istniejącego programu wsparcia finansowego kwalifikacja na potrzeby programu PSPP zostaje zawieszona i przywraca się ją wyłącznie w przypadku pozytywnego wyniku przeglądu.

         3.   Aby kwalifikować się do zakupów w ramach programu PSPP, rynkowe dłużne papiery wartościowe w rozumieniu ust. 1 i 2 powinny mieć – w dacie zakupu przez właściwy bank centralny Eurosystemu – minimalny okres pozostały do zapadalności wynoszący 2 lata oraz maksymalny okres pozostały do zapadalności wynoszący 30 lat. W celu wsparcia należytego wdrożenia do programu PSPP kwalifikują się rynkowe instrumenty dłużne z terminem pozostałym do zapadalności wynoszącym 30 lat i 364 dni. Jeżeli nie da się osiągnąć zakładanego poziomu zakupów rynkowych instrumentów dłużnych wyemitowanych przez rządy centralne i uznane agencje, krajowe banki centralne mogą zastępczo dokonywać zakupów rynkowych dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych przez organizacje międzynarodowe i wielostronne banki rozwoju.
   4.   W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli nie da się osiągnąć zakładanego poziomu zakupów rynkowych instrumentów dłużnych wyemitowanych przez rządy centralne i uznane agencje z siedzibą w danej jurysdykcji, banki centralne Eurosystemu mogą proponować Radzie Prezesów, jako emitentów zastępczych rynkowych instrumentów dłużnych, publiczne przedsiębiorstwa niefinansowe z siedzibą w danej jurysdykcji. Tak zaproponowane publiczne przedsiębiorstwa niefinansowe powinny spełniać co najmniej obydwa poniższe kryteria:

               —

               posiadać status „przedsiębiorstwa niefinansowego”, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 (4),

               —

               posiadać status podmiotu „sektora publicznego”, to znaczy podmiotu, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 3603/93 (5).

         Po zatwierdzeniu przez Radę Prezesów denominowane w euro rynkowe instrumenty dłużne wyemitowane przez takie publiczne przedsiębiorstwa niefinansowe z siedzibą w strefie euro, które spełniają (i) kryteria kwalifikacji zabezpieczeń Eurosystemu dla aktywów rynkowych, określone w pkt 6.2.1 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14; oraz (ii) wymogi, o których mowa w ust. 2 i ust. 3, kwalifikują się do zakupów w ramach programu PSPP jako aktywa zastępcze.
   5.   Co do zasady dopuszcza się zakupy nominalnych instrumentów dłużnych o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub wskaźniku „yield to worst”) powyżej stopy depozytu w banku centralnym.
   Artykuł 4
   Ograniczenia w dokonywaniu zakupów
   1.   Aby umożliwić ustalenie ceny rynkowej kwalifikowanych papierów wartościowych, nie dopuszcza się zakupów nowo wyemitowanych lub finansowanych papierów wartościowych oraz rynkowych instrumentów dłużnych z pozostałym terminem do zapadalności bliskim w czasie terminowi zapadalności rynkowych instrumentów dłużnych, które będą wyemitowane w terminie określonym przez Radę Prezesów („black-out-period”). W przypadku konsorcjów taki black-out period stosuje się na zasadzie najwyższej staranności przed emisją.
   2.   W przypadku dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych lub w pełni gwarantowanych przez rządy centralne państw członkowskich strefy euro w ramach programu wsparcia finansowego okres zakupów w ramach programu PSPP, po każdej pozytywnej ocenie przeglądu programu powinien – co do zasady – być ograniczony do dwóch miesięcy, o ile nie występują wyjątkowe sytuacje uzasadniające zawieszenie zakupów wcześniej lub kontynuację zakupów po takim okresie do rozpoczęcia następnego przeglądu.
   Artykuł 5
   Limity zakupów
   1.   Z zastrzeżeniem art. 3 do zakupów w ramach programu PSPP rynkowych instrumentów dłużnych spełniających kryteria, o których mowa w art. 3, stosuje się limit emisji oparty na międzynarodowym numerze identyfikacyjnym papierów wartościowych po konsolidacji zasobów we wszystkich portfelach banków centralnych Eurosystemu. Limit ustala się wstępnie na 25 % dla pierwszych sześciu miesięcy zakupów; limit ten będzie podlegał następnie przeglądowi przez Radę Prezesów.
   2.   W przypadku dłużnych papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. c), stosuje się inny limit udziału emisji.
   3.   W ramach programu PSPP wprowadza się zagregowany limit 33 % pozostałych papierów wartościowych danego emitenta do całości kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych w odniesieniu do zapadalności określonych w art. 3, po skonsolidowaniu zasobów we wszystkich portfelach banków centralnych Eurosystemu.
   Artykuł 6
   Skład portfeli
   1.   Z całkowitej wartości zakupionych rynkowych instrumentów dłużnych kwalifikowanych w ramach programu PSPP 12 % powinny stanowić papiery wartościowe wyemitowane przez kwalifikowane organizacje międzynarodowe oraz wielonarodowe banki inwestycyjne, a 88 % powinny stanowić papiery wartościowe wyemitowane przez kwalifikowane rządy centralne i uznane agencje. Skład portfela podlega weryfikacji przez Radę Prezesów. Zakupy papierów wartościowych wyemitowanych przez kwalifikowane organizacje międzynarodowe oraz wielostronne banki rozwoju dokonywane są wyłącznie przez KBC.
   2.   Udział KBC w wartości rynkowej zakupów rynkowych dłużnych papierów wartościowych kwalifikowanych w ramach programu PSPP wynosi 92 %, a pozostałe 8 % zostanie zakupione przez EBC. Podział zakupów pomiędzy jurysdykcje oparty jest na kluczu subskrypcji kapitału EBC, o którym mowa w art. 29 Statutu ESBC.
   3.   Banki centralne Eurosystemu zastosują schemat specjalizacji dla przydziału rynkowych dłużnych papierów wartościowych podlegających zakupowi w ramach programu PSPP. Rada Prezesów zezwoli na odstępstwa ad hoc od schematu specjalizacji, w przypadku gdy obiektywne przesłanki mogłyby uniemożliwić działanie zgodne ze schematem, lub w inny sposób zezwoli na odstępstwa uzasadnione interesem osiągnięcia ogólnych celów polityki pieniężnej programu PSPP. W szczególności każdy KBC dokonuje zakupu papierów wartościowych emitentów z jego własnej jurysdykcji. Zakupów papierów wartościowych wyemitowanych przez kwalifikowane organizacje międzynarodowe oraz wielostronne banki rozwoju mogą dokonywać wszystkie KBC. EBC może dokonywać zakupu papierów wartościowych wyemitowanych przez rządy centralne i uznane agencje wszystkich jurysdykcji.
   Artykuł 7
   Kwalifikowani kontrahenci
   Kwalifikowanymi kontrahentami na potrzeby programu PSPP są:

               a)

               podmioty spełniające kryteria kwalifikacji kontrahentów uczestniczących w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu, o których mowa w punkcie 2.1 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14; oraz

               b)

               inni kontrahenci wykorzystywani przez banki centralne Eurosystemu do inwestowania portfeli inwestycyjnych denominowanych w euro.

         Artykuł 8
   Przejrzystość
   1.   Eurosystem publikuje co tydzień zagregowaną wartość księgową papierów wartościowych utrzymywanych w ramach programu PSPP w komentarzu do swojego skonsolidowanego tygodniowego sprawozdania finansowego.
   2.   Eurosystem publikuje co miesiąc ważony średni okres wymagalności posiadanych zasobów w ramach programu PSPP w podziale na siedzibę emitenta, oddzielając organizacje międzynarodowe i wielostronne banki rozwoju od innych emitentów.
   3.   Wartość księgowa papierów wartościowych utrzymywanych w ramach programu PSPP podlega cotygodniowej publikacji na stronie internetowej EBC w zakładce dotyczącej operacji otwartego rynku.
   Artykuł 9
   Pożyczanie papierów wartościowych
   Eurosystem udostępnia papiery wartościowe nabyte w ramach PSPP na potrzeby udzielania pożyczek, w tym transakcji repo, mając na uwadze zapewnienie efektywności programu PSPP.
   Artykuł 10
   Przepis końcowy
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu na stronie internetowej EBC. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 9 marca 2015 r.

      Sporządzono w Nikozji dnia 4 marca 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

      (2)  Wytyczne EBC/2011/14 z dnia 20 września 2011 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (Dz.U. L 331 z 14.12.2011, s. 1).

      (3)  Wytyczne EBC/2014/31 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń oraz zmieniające wytyczne EBC/2007/9 (Dz.U. L 240 z 13.8.2014, s. 28).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 174 z 26.6.2013, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3603/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. określające definicje w celu zastosowania zakazów określonych w art. 104 i 104b ust. 1 Traktatu (Dz.U. L 332 z 31.12.1993, s. 1).


title: Decyzja Rady 2013/133/WPZiB z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu

text:
               19.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 75/29

         DECYZJA RADY 2013/133/WPZiB
   z dnia 18 marca 2013 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konieczna jest odnosząca się do całego regionu reakcja Unii na skomplikowane i wzajemnie powiązane wyzwania w regionie Sahelu.

               (2)

               Michel Dominique REVEYRAND – DE MENTHON powinien zostać mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Sahelu na okres do dnia 28 lutego 2014 r.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   1.   Michel Dominique REVEYRAND – DE MENTHON zostaje niniejszym mianowany SPUE w regionie Sahelu do dnia 28 lutego 2014 r. Mandat SPUE może zostać przedłużony lub może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Do celów mandatu SPUE region Sahelu jest zdefiniowany jako obszar, na który główny nacisk położono w strategii Unii Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu (zwanej dalej „Strategią”), to jest Mali, Mauretanię i Niger. W przypadku kwestii mających skutki dla całego regionu SPUE współdziała – w stosownych przypadkach – z innymi państwami sąsiadującymi oraz podmiotami regionalnymi lub międzynarodowymi spoza regionu Sahelu.
   3.   W związku z potrzebą zastosowania podejścia regionalnego do wzajemnie powiązanych wyzwań dotyczących tego regionu, SPUE w regionie Sahelu prowadzi działania, ściśle konsultując się z innymi odpowiednimi SPUE, w tym SPUE w południowym regionie Morza Śródziemnego, SPUE ds. Praw Człowieka oraz SPUE przy Unii Afrykańskiej.
   Artykuł 2
   Cele polityczne
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w odniesieniu do regionu Sahelu i ma służyć aktywnemu wspieraniu regionalnych i międzynarodowych wysiłków dla osiągnięcia trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w regionie. Celem SPUE jest ponadto poprawa jakości, intensywności i wpływu wieloaspektowego zaangażowania Unii w regionie Sahelu.
   2.   SPUE przyczynia się do rozwijania i wdrażania podejścia Unii obejmującego wszystkie aspekty działań Unii, w szczególności w dziedzinie polityki, bezpieczeństwa i rozwoju, w tym Strategii, oraz do koordynowania wszystkich odpowiednich instrumentów działań Unii.
   3.   Początkowo kwestią priorytetową będzie Mali i regionalne wymiary konfliktu w tym państwie.
   4.   W odniesieniu do Mali cele polityki Unii to propagowanie, poprzez skoordynowane i efektywne wykorzystywanie wszystkich dostępnych jej instrumentów, powrotu Mali i jego ludności na drogę pokoju, pojednania, bezpieczeństwa i rozwoju.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Dla osiągnięcia celów Unii w odniesieniu do regionu Sahelu mandat SPUE obejmuje:

               a)

               aktywne przyczynianie się do wdrażania, koordynacji i rozwijania kompleksowego podejścia Unii do kryzysu w regionie, na podstawie jej Strategii, w celu zwiększenia ogólnej spójności i skuteczności działań Unii w regionie Sahelu, a w szczególności w Mali;

               b)

               współpracę z wszystkimi odpowiednimi podmiotami w regionie, rządami, władzami regionalnymi, organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi, społeczeństwem obywatelskim i diasporą, w celu realizacji celów Unii i przyczyniania się do lepszego rozumienia roli Unii w regionie Sahelu;

               c)

               reprezentowanie Unii na odpowiednich forach regionalnych i międzynarodowych, w tym w grupie ds. wsparcia i monitorowania sytuacji w Mali, oraz zapewnianie widoczności pomocy Unii w zarządzaniu kryzysowym i zapobieganiu konfliktom, w tym misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) oraz misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger);

               d)

               prowadzenie ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ), w szczególności ze Specjalnym Wysłannikiem Sekretarza Generalnego ONZ ds. regionu Sahelu oraz Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Afryki Zachodniej, Unią Afrykańską (UA), w szczególności Wysokim Przedstawicielem UA ds. Mali i Sahelu, Wspólnotą Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS) i innymi istotnymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, w tym ze specjalnymi wysłannikami ds. regionu Sahelu;

               e)

               skrupulatne monitorowanie regionalnego i ponadgranicznego wymiaru kryzysu, w tym terroryzmu, zorganizowanej przestępczości, przemytu broni, handlu ludźmi, handlu narkotykami, przepływów migracyjnych i uchodźców oraz związanych z nimi przepływów finansowych; przyczynianie się do dalszej realizacji unijnej strategii zwalczania terroryzmu w ścisłej współpracy z koordynatorem UE ds. zwalczania terroryzmu;

               f)

               utrzymywanie regularnych kontaktów politycznych wysokiego szczebla z państwami w regionie dotkniętymi terroryzmem i przestępczością międzynarodową w celu zapewnienia spójnego i wszechstronnego podejścia i odgrywania przez Unię kluczowej roli w międzynarodowych wysiłkach na rzecz zwalczania terroryzmu i międzynarodowej przestępczości. Obejmuje to aktywne wspieranie przez Unię regionalnego budowania zdolności w zakresie bezpieczeństwa i zapewnianie odpowiednich działań służących zwalczaniu źródeł terroryzmu i przestępczości międzynarodowej w regionie Sahelu;

               g)

               dokładne śledzenie konsekwencji politycznych i w zakresie bezpieczeństwa wynikających z kryzysu humanitarnego w regionie;

               h)

               w odniesieniu do Mali – przyczynianie się do regionalnych i międzynarodowych działań z myślą o ułatwieniu zakończenia kryzysu w Mali, w szczególności przyjęcie i wdrożenie harmonogramu przemian politycznych, wolnego i przejrzystego procesu wyborczego i wiarygodnego dialogu ogólnonarodowego;

               i)

               propagowanie tworzenia instytucji, reformy sektora bezpieczeństwa i długoterminowego procesu pokojowego oraz pojednania w Mali;

               j)

               współpracę z SPUE ds. Praw Człowieka w propagowaniu poszanowania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego oraz utrzymywanie regularnych kontaktów z właściwymi organami w Mali i w regionie, biurem prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego, biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz obrońcami praw człowieka i obserwatorami w regionie. Przyczynianie się do realizacji unijnej polityki w zakresie praw człowieka, w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka oraz międzynarodowego prawa humanitarnego, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, jak również wytycznych UE w sprawie przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz zwalczania wszelkich form ich dyskryminacji, zaktualizowanych wytycznych Unii Europejskiej w sprawie propagowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego, poprawionych wytycznych w sprawie ochrony ludności cywilnej w ramach misji i operacji WPBiZ oraz polityki Unii w odniesieniu do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr 1325 (2000) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym poprzez monitorowanie wydarzeń, składanie sprawozdań i formułowanie zaleceń w tym zakresie;

               k)

               monitorowanie przestrzegania właściwych rezolucji RB ONZ – i składanie stosownych sprawozdań – w szczególności w odniesieniu do rezolucji nr 2056 (2012), 2071 (2012) i 2085 (2012).

         2.   W celu sprawowania swojego mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w zakresie formułowania stanowiska Unii, w stosownych przypadkach, na forach regionalnych i międzynarodowych, by aktywnie propagować i wzmacniać wszechstronne podejście UE do kryzysu w regionie Sahelu;

               b)

               utrzymuje ogólny ogląd wszystkich działań Unii i współpracuje ściśle z odpowiednimi delegaturami Unii.

         Artykuł 4
   Wdrożenie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wdrożenie mandatu, działając pod kierownictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ).
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE do dnia 28 lutego 2014 r. wynosi 1 350 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych i dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE informuje niezwłocznie Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego personelu oddelegowanego do obsługi SPUE jest pokrywane przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE jest ulokowany w tym samym miejscu co właściwe departamenty ESDZ lub delegatury Unii, by zapewnić spójność i zgodność ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się odpowiednio z państwem przyjmującym lub państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (1).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii, dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE przyjmuje wszelkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa danej misji obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, by wszyscy członkowie jego zespołu, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydanych po dokonaniu regularnych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania o postępach oraz sprawozdania z wykonania mandatu – przedstawia WP, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   1.   SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane poprzez sieć COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   2.   SPUE składa sprawozdania w sprawie najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii, takich jak przyczynianie się Unii do reform, w tym aspektów politycznych odpowiednich projektów rozwojowych Unii, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja z innymi podmiotami unijnymi
   1.   W ramach Strategii SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności unijnych działań politycznych i dyplomatycznych oraz pomaga zapewnić spójność wszystkich instrumentów unijnych i działań państw członkowskich, aby zrealizować cele polityczne Unii.
   2.   SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii, Komisji, jak również z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   3.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefami delegatur Unii i z szefami misji państw członkowskich. SPUE, w ścisłej współpracy z właściwymi delegaturami Unii, zapewnia szefowi misji EUCAP Sahel Niger i dowódcy misji EUTM Mali wytyczne w zakresie polityki lokalnej. W razie potrzeby SPUE, dowódca misji EUTM Mali i cywilny dowódca operacji EUCAP Sahel Niger zasięgają nawzajem swojej opinii.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Pod koniec sierpnia 2013 r. SPUE przedstawi WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         S. COVENEY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.


title: 2009/507/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie mianowania nowego członka Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 172/34

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 czerwca 2009 r.
   w sprawie mianowania nowego członka Komisji Wspólnot Europejskich
   (2009/507/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 215 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 128 akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   W piśmie z dnia 25 czerwca 2009 r. Dalia GRYBAUSKAITĖ rezygnuje ze sprawowania funkcji członka Komisji. Należy zatem wyznaczyć jej następcę na okres pozostały do końca kadencji,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Algirdas Gediminas ŠEMETA zostaje niniejszym mianowany członkiem Komisji na okres od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 31 października 2009 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 lipca 2009 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 czerwca 2009 r.

            W imieniu Rady

         J. KOHOUT

            Przewodniczący


title: 2005/321/WE: Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2005 r. dotycząca zakończenia procedury konsultacyjnej z Republiką Gwinei na mocy art. 96 Umowy z Kotonu

text:
               23.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 104/33

      DECYZJA RADY

   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   dotycząca zakończenia procedury konsultacyjnej z Republiką Gwinei na mocy art. 96 Umowy z Kotonu
   (2005/321/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP-WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną w sprawie przyjęcia środków i stosowania procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP-WE (2), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Naruszono elementy zasadnicze Umowy z Kotonu określone w jej art. 9.

               (2)

               Zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu w dniu 20 lipca 2004 r. rozpoczęto konsultacje z krajami AKP i Republiką Gwinei. W ramach tych konsultacji władze Gwinei podjęły szczególne zobowiązania mające na celu rozwiązanie problemów przedstawionych przez Unię Europejską i realizację tych zobowiązań podczas trzymiesięcznego okresu prowadzenia pogłębionego dialogu.

               (3)

               Po upływie tego okresu wydaje się, że niektóre z wyżej wspomnianych zobowiązań dały początek konkretnym inicjatywom, a niektóre zostały wykonane. Jednakże kolejne ważne środki w odniesieniu do elementów zasadniczych Umowy z Kotonu pozostają nadal do realizacji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Konsultacje prowadzone z Republiką Gwinei zgodnie z art. 96 Umowy z Kotonu zostają zakończone.
   Artykuł 2
   Środki wyszczególnione w piśmie znajdującym się w załączniku zostają przyjęte tytułem właściwych środków określonych w art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy z Kotonu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja wygasa z dniem 14 kwietnia 2008 r. Niniejsza decyzja podlega regularnym przeglądom co najmniej co sześć miesięcy.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 14 kwietnia 2005 r.

            W imieniu Rady

         L. FRIEDEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3.

      (2)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 376.

      ZAŁĄCZNIK
      Szanowny Panie Ministrze,
      Unia Europejska przywiązuje duże znaczenie do postanowień art. 9 Umowy z Kotonu. Poszanowanie praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa, na których opiera się partnerstwo AKP-UE, stanowią elementy zasadnicze tej Umowy, a zatem również podstawę naszych stosunków.
      W tym duchu, Unia Europejska jest zaniepokojona pogorszeniem zasad demokracji i państwa prawa, w szczególności począwszy od referendum konstytucyjnego z 2001 roku oraz w trakcie wyborów do Zgromadzenia Narodowego (2002 rok) i prezydenckich (2003 rok). Unia Europejska jest również zaniepokojona brakiem poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, a także nieprzestrzeganiem zasad dobrego rządzenia w administracji, polityce, gospodarce oraz finansach.
      Unia Europejska uznała, że sytuacja polityczna w Gwinei stanowi pogwałcenie elementów zasadniczych zawartych w art. 9 Umowy z Kotonu. W świetle tego artykułu i sytuacji politycznego zastoju w Gwinei, w dniu 31 marca 2004 r. Unia podjęła decyzję o rozpoczęciu konsultacji na mocy art. 96 Umowy w celu dokładniejszego zbadania sytuacji i, w danym przypadku, jej polepszenia.
      Konsultacje te rozpoczęto w Brukseli dnia 20 lipca 2004 r. Przy tej okazji poruszono wiele zasadniczych kwestii i miał Pan sposobność przedstawić Pański punkt widzenia oraz analizę sytuacji w Pana kraju. Przedstawił Pan także memorandum zawierające plan działania zmierzającego do umocnienia demokracji, poszanowania praw człowieka, zasad państwa prawa i dobrych rządów.
      W odpowiedzi na powyższe sprawozdanie, do Conakry udała się wspólna misja monitorująca Prezydencji Unii Europejskiej i Komisji i we współpracy z przedstawicielami Państw Członkowskich Unii Europejskiej znajdującymi się na miejscu oceniła realizację zobowiązań.
      Unia Europejska stwierdza, że władze gwinejskie dały wyraz dużej gotowości w zakresie, z jednej strony, kontynuacji i pogłębiania dyskusji oraz, z drugiej strony, ułatwienia Unii Europejskiej przeprowadzenia jej misji monitorującej. Stwierdza ona ponadto, że niektóre ze zobowiązań dały początek zachęcającym inicjatywom ze strony Pana kraju. Odnotowuje się w szczególności, że:

                  Pana Rząd wykazał wolę ponownego podjęcia dialogu politycznego z uczestnikami życia politycznego w celu dokonania rewizji zasad wyborczych. Oficjalna ceremonia otwierająca dialog miała miejsce dnia 31 sierpnia 2004 r., a w celu ułatwienia dialogu utworzone zostało biuro konsultacji międzypartyjnych.

                  Rząd potwierdził decyzję zorganizowania wyborów lokalnych w czerwcu 2005 roku, jak również zamiar przyspieszenia procesu decentralizacji. Opracowywane są różne projekty przepisów aktów prawnych.

                  Rząd potwierdził decyzję zorganizowania wyborów do Zgromadzenia Narodowego w terminie określonym w Konstytucji, tzn. w czerwcu 2007 roku. Rząd wyraził także gotowość do zbadania możliwości wcześniejszego zorganizowania wyborów.

                  Ponadto Rząd potwierdził harmonogram liberalizacji częstotliwości radiowych, który stanie się skuteczny w czerwcu 2005 roku.

                  Wreszcie, Rząd potwierdził reformy sektorowe w dziedzinie zarządzania makroekonomicznego oraz harmonogram ich realizacji.

            Nie ulega wątpliwości, że powyższe inicjatywy przyczynią się do większego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Pana kraju. Jednakże większość z tych zobowiązań będzie realizowana przez dłuższy okres i w związku z tym konieczne jest monitorowanie poszanowania pewnej liczby zobowiązań w czasie, w szczególności w celu pogłębienia demokracji. W tej dziedzinie Unia Europejska oczekuje w szczególności konkretnych środków określonych w Pana sprawozdaniu okresowym na temat wdrożenia memorandum z dnia 30 września 2004 r., którego główne elementy przedstawione są poniżej:

                  1)

                  Kontynuowanie dialogu narodowego w celu rewizji zasad wyborczych oraz warunków działania, zgodnie z postanowieniami Deklaracji w sprawie zasad rządzących wyborami demokratycznymi w Afryce przyjętymi przez Unię Afrykańską w 2002 roku w Durbanie (1) w celu zagwarantowania przejrzystego i demokratycznego przebiegu wyborów.

                  2)

                  Kontynuowanie i utrwalanie zobowiązania do przestrzegania przepisów dotyczących poszanowania praw człowieka, podstawowych wolności umożliwiających w szczególności partiom politycznym wykonywanie ich praw i prerogatyw uprawniających do swobodnego gromadzenia się, organizowania manifestacji i posiadania dostępu do państwowych anten radiowych i telewizyjnych.

                  3)

                  Liberalizacja mediów elektronicznych zgodnie z harmonogramem przedstawionym misji monitorującej Unii Europejskiej w październiku 2004 roku, pozwalająca na wprowadzenie prywatnych mediów elektronicznych przed przeprowadzeniem wyborów lokalnych.

                  4)

                  Zorganizowanie głosowania podczas wyborów lokalnych i wyborów do Zgromadzenia Narodowego zgodnie ze zmienionymi zasadami wyborczymi.

                  5)

                  Kontynuowanie procesu decentralizacji.

                  6)

                  Kontynuowanie działań wzmacniających zarządzanie makroekonomiczne oraz reform sektorowych.

            W następstwie konsultacji, uwzględniając zobowiązania zrealizowane na tym etapie i działania, jakie należy jeszcze podjąć, postanowiono przyjąć, na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy z Kotonu, następujące odpowiednie środki:

                  1)

                  Dalsze prowadzenie współpracy na podstawie salda szóstego, siódmego i ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu umożliwienia realizacji zobowiązań przyjętych przez Gwineę w ramach niniejszych konsultacji, w szczególności procesu decentralizacji, liberalizacji mediów oraz dobrego rządzenia w gospodarce.

                  2)

                  Dalsze prowadzenie współpracy również na podstawie transzy B dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu umożliwienia realizacji programów przeznaczonych bezpośrednio na polepszenie warunków życia ludności znajdującej się w najgorszym położeniu lub będącej ofiarą politycznego kryzysu subregionalnego.

                  3)

                  Możliwość wsparcia dla programów, których celem jest wzmocnienie społeczeństwa obywatelskiego (w tym niezorganizowanego), poszanowanie i umocnienie demokracji, praw człowieka i dobrych rządów, a także powstanie i konsolidacja wolnych mediów.

                  4)

                  Indywidualne rozpatrywanie udziału w poszczególnych projektach regionalnych.

                  5)

                  Dalsze prowadzenie działań o charakterze humanitarnym, współpracy handlowej oraz preferencji w dziedzinach związanych z handlem.

                  6)

                  Wsparcie dla przygotowania wyborów może zostać udzielone na podstawie salda szóstego, siódmego i ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju albo na podstawie transzy B dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju, po ustaleniu zasad wyborczych, gwarantujących przejrzysty i demokratyczny przebieg wyborów, opartych na Deklaracji w sprawie zasad rządzących wyborami demokratycznymi w Afryce.

                  7)

                  Transza A dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju została pomniejszona o kwotę w wysokości 65 milionów EUR zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej, podjętej w ramach przeglądów międzyokresowych. Strategia współpracy i narodowy program orientacyjny zostaną sfinalizowane z uwzględnieniem sytuacji w kraju, a także nowych perspektyw finansowych. Dokumenty te zostaną podpisane i wprowadzone do realizacji po stwierdzeniu wystarczającego postępu w wykonywaniu zobowiązań przyjętych przez Gwineę, w szczególności w odniesieniu do przygotowania i przeprowadzenia wolnego i przejrzystego głosowania w wyborach lokalnych i do Zgromadzenia Narodowego. Jako kryteria Unia Europejska przyjmie w szczególności:

                              a)

                              fakt odbycia się wolnych i przejrzystych wyborów lokalnych oraz objęcia funkcji przez należycie wybrane władze wykonawcze wspólnot lokalnych;

                              b)

                              fakt ustanowienia w ramach dialogu politycznego z siłami opozycji zasad wyborczych i warunków działania w odniesieniu do wyborów do Zgromadzenia Narodowego (w tym daty przeprowadzenia wyborów) opartych na Deklaracji w sprawie zasad rządzących wyborami demokratycznymi w Afryce.

            Prezydencja Unii Europejskiej wspólnie z Komisją Europejską zamierza przeprowadzać regularne przeglądy powyższych postanowień, z których pierwszy odbędzie się w terminie nieprzekraczającym sześciu miesięcy.
      Unia Europejska będzie kontynuować śledzenie z bliska sytuacji w Gwinei przez okres następnych trzydziestu sześciu miesięcy. Intensywny dialog polityczny z Pana Rządem w ramach art. 8 Umowy z Kotonu będzie utrzymywany w celu utrwalania zasad demokracji i państwa prawa, w szczególności przez prowadzenie wyborów do Zgromadzenia Narodowego, a także poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności.
      W przypadku przyspieszenia realizacji zobowiązań przyjętych przez władze gwinejskie lub, przeciwnie, w przypadku naruszenia Unia Europejska zastrzega sobie prawo zmiany odpowiednich środków.
      Z wyrazami szacunku,

               W imieniu Rady

               W imieniu Komisji

         (1)  Deklaracja OJA/UA w sprawie zasad rządzących wyborami demokratycznymi w Afryce, AHG/Decl.1 (XXXVIII).