title: Decyzja Rady 2005/495/WPZiB z dnia 13 czerwca 2005 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiającej zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską

text:
               13.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 182/28

         DECYZJA RADY 2005/495/WPZiB
   z dnia 13 czerwca 2005 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiającej zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Warunki dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską powinny zostać określone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.

               (2)

               Prezydencja, po otrzymaniu od Rady upoważnienia w dniu 23 lutego 2004 r., wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiającą zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.

               (3)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiającą zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.
   Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej (umocowanych) do podpisania umowy, tak by stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

   TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Ukrainą ustanawiająca zasady ogólne udziału Ukrainy w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
   UNIA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   UKRAINA,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska (UE) może zadecydować o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysami, w tym działań mających na celu utrzymanie pokoju.

               (2)

               Rada Europejska na szczycie w Sewilli w dniach 21 i 22 czerwca 2002 r. ustaliła sposoby prowadzenia konsultacji i współpracy między Unią Europejską a Ukrainą w zakresie zarządzania kryzysami.

               (3)

               Unia Europejska zadecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w operacji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE. Ukraina może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój wkład. W takim przypadku Unia Europejska zadecyduje w sprawie przyjęcia proponowanego wkładu Ukrainy.

               (4)

               Ogólne warunki dotyczące udziału Ukrainy w prowadzonych przez UE operacjach cywilnych i wojskowych zarządzania kryzysami powinny być ustalone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji. Dodatkowe porozumienia wykonawcze powinny zostać zawarte dla każdej operacji, jak określono w art. 13 niniejszej umowy.

               (5)

               Umowa powinna pozostawać bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską oraz nie powinna przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Ukrainy dotyczącej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami zgodnie z jej prawem.

               (6)

               Umowa powinna dotyczyć jedynie przyszłych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE oraz powinna być bez uszczerbku dla możliwych istniejących umów dotyczących udziału Ukrainy w już trwających operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   SEKCJA I
   POSTANOWIENIA OGÓLNE
   Artykuł 1
   Decyzje odnoszące się do udziału
   1.   Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Ukrainy do udziału w prowadzonej przez nią operacji zarządzania kryzysami oraz po podjęciu przez Ukrainę decyzji o udziale, Ukraina przekazuje Unii Europejskiej informacje w sprawie proponowanego wkładu.
   2.   Dokonywana przez Unię Europejską ocena wkładu Ukrainy jest prowadzona w konsultacji z Ukrainą.
   3.   Możliwie najwcześniej Unia Europejska dostarcza Ukrainie początkowych danych szacunkowych dotyczących prawdopodobnej wysokości udziału w kosztach wspólnych operacji w celu pomocy Ukrainie w sformułowaniu jej oferty.
   4.   Unia Europejska informuje listownie Ukrainę o wyniku oceny w celu zagwarantowania udziału Ukrainy zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
   Artykuł 2
   Ogólne zasady
   1.   Ukraina włącza się do wspólnego działania, na mocy którego Rada Unii Europejskiej decyduje, że UE będzie prowadziła operację zarządzania kryzysami oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską operację zarządzania kryzysami zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi porozumieniami wykonawczymi.
   2.   Udział Ukrainy w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami odbywa się bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
   Artykuł 3
   Status personelu i sił zbrojnych
   1.   Status personelu oddelegowanego do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami lub sił zbrojnych wysłanych do prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami przez Ukrainę podlega umowie w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, jeżeli jest ona dostępna, zawartej między Unią Europejską i Państwem/Państwami, w którym/których operacja jest prowadzona.
   2.   Status personelu przydzielonego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Państwem/Państwami, w którym/których ma miejsce prowadzona przez UE operacja zarządzania kryzysami, podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Ukrainą.
   3.   Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, Ukraina sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
   4.   Ukraina ponosi odpowiedzialność z tytułu wszelkich roszczeń związanych z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, dotyczących lub pochodzących od któregokolwiek z członków jej personelu. Ukraina jest odpowiedzialna za wszczęcie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jej personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi.
   5.   Ukraina zobowiązuje się do wydania oświadczenia odnośnie do zrzeczenia się roszczeń wobec któregokolwiek z Państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w której Ukraina uczestniczy, oraz do uczynienia tego w trakcie podpisywania niniejszej umowy. Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
   6.   Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do wydania oświadczenia odnośnie do zrzeczenia się roszczeń, dotyczącego wszelkiego przyszłego udziału Ukrainy w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu niniejszej umowy. Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
   Artykuł 4
   Informacje niejawne
   1.   Ukraina podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE (1) oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez dowódcę operacji prowadzonej przez UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami lub przez Szefa Misji UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
   2.   W przypadkach gdy UE i Ukraina zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy stosuje się w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
   SEKCJA II
   OGÓLNE WARUNKI UDZIAŁU W OPERACJACH CYWILNYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
   Artykuł 5
   Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami
   1.   Ukraina gwarantuje, że jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:

               —

               wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,

               —

               planem operacji,

               —

               środkami wykonawczymi.

         2.   Ukraina informuje w odpowiednim czasie szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach co do wkładu wniesionego do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
   3.   Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przejść badania lekarskie i szczepienia oraz uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Ukrainy. Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przedstawić kopię takiego zaświadczenia.
   Artykuł 6
   Struktura dowodzenia
   1.   Personel oddelegowany przez Ukrainę wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
   2.   Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
   3.   Władze krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami, który sprawuje dowodzenie poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
   4.   Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE operacją cywilną zarządzania kryzysami i odpowiada za jej bieżące zarządzanie.
   5.   Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, Ukraina ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
   6.   Szef misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami odpowiedzialny jest za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami. W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
   7.   W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Ukraina wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC). W sprawach krajowych NPC podlega szefowi misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami oraz odpowiada za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   8.   Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Ukrainą, pod warunkiem że w dniu zakończenia operacji Ukraina nadal wnosi wkład w prowadzoną przez UE operację cywilną zarządzania kryzysami.
   Artykuł 7
   Finansowanie
   1.   Ukraina przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji. Procedura ta nie stanowi uszczerbku dla art. 8.
   2.   W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z Państwa/Państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Ukraina, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, jeżeli jest ona dostępna, jak określono w art. 3 ust. 1 niniejszej umowy.
   Artykuł 8
   Wkład do budżetu operacyjnego
   1.   Ukraina wnosi wkład w finansowanie budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
   2.   Wkład finansowy Ukrainy do budżetu operacyjnego równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:

               a)

               tej części kwoty referencyjnej, która jest proporcjonalna do stosunku jej dochodu narodowego brutto (DNB) do sumy DNB wszystkich Państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego operacji; lub

               b)

               tej części kwoty referencyjnej dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich Państw uczestniczących w operacji.

         3.   Nie naruszając ust. 1 i 2, Ukraina nie wnosi żadnych wkładów w celu finansowania diet dziennych wypłacanych personelowi Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
   4.   Nie naruszając ust. 1, Unia Europejska zwalnia zasadniczo państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do prowadzonych przez UE poszczególnych operacji cywilnych zarządzania kryzysami, gdy:

               a)

               Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji wnosi znaczny wkład, który jest istotny dla operacji; lub

               b)

               DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

         5.   W sprawie wkładów Ukrainy wnoszonych do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami podpisuje się porozumienie w sprawie praktycznych sposobów dokonywania płatności między szefem misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami a odpowiednimi służbami administracyjnymi Ukrainy. Porozumienie to będzie zawierać między innymi postanowienia dotyczące:

               a)

               wysokości kwoty;

               b)

               uzgodnienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;

               c)

               procedury audytu.

         SEKCJA III
   OGÓLNE WARUNKI UDZIAŁU W OPERACJACH WOJSKOWYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
   Artykuł 9
   Udział w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysem
   1.   Ukraina gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami wykonują swoją misję zgodnie z:

               —

               wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,

               —

               planem operacji,

               —

               środkami wykonawczymi.

         2.   Personel oddelegowany przez Ukrainę wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
   3.   Ukraina informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
   Artykuł 10
   Struktura dowodzenia
   1.   Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczącego w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
   2.   Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne lub kontrolę swoich sił zbrojnych i personelu dowódcy prowadzonej przez UE operacji. Dowódca prowadzonej przez UE operacji ma uprawnienia do delegowania swojej władzy.
   3.   Ukraina ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
   4.   Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Ukrainą, wnioskować o wycofanie wkładu Ukrainy.
   5.   W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami Ukraina mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR). SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   Artykuł 11
   Finansowanie
   1.   Bez uszczerbku dla art. 12 Ukraina przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak określono w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy oraz w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne (2).
   2.   W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z Państwa/Państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Ukraina, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, jeżeli jest ona dostępna, jak określono w art. 3 ust. 1 niniejszej umowy.
   Artykuł 12
   Wkład w koszty wspólne
   1.   Ukraina wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami, jak określono w decyzji Rady wymienionej w art. 11.
   2.   Wkład finansowy Ukrainy w koszty wspólne równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:

               a)

               tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku jej DNB do sumy DNB wszystkich Państw wnoszących wkład do kosztów wspólnych operacji; lub

               b)

               tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich Państw uczestniczących w operacji.

         Przy wyliczaniu kwoty z ust. 2 lit. b), jeżeli Ukraina wysyła jedynie personel do kwatery głównej operacji lub sił zbrojnych, bierze się pod uwagę stosunek jej personelu do całkowitej liczby odpowiedniego personelu kwatery głównej. W pozostałych przypadkach bierze się pod uwagę stosunek całkowitej liczby personelu wysłanego przez Ukrainę do całkowitej liczby personelu operacji.
   3.   Nie naruszając ust. 1, Unia Europejska zwalnia zasadniczo państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonej przez UE poszczególnej operacji wojskowej zarządzania kryzysami, gdy:

               a)

               Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji dokonuje znacznego wkładu w środki majątkowe lub potencjał, które są istotne dla tej operacji; lub

               b)

               DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

         4.   Podpisuje się porozumienie między zarządcą, o którym mowa w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r., a właściwymi organami administracyjnymi Ukrainy. Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:

               a)

               wysokości kwoty;

               b)

               uzgodnień w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;

               c)

               procedury audytu.

         SEKCJA IV
   POSTANOWIENIA KOŃCOWE
   Artykuł 13
   Porozumienia wykonawcze do umowy
   Bez uszczerbku dla postanowień art. 8 ust. 5 i art. 12 ust. 4, wszelkie niezbędne porozumienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy zawierane są między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a właściwymi władzami Ukrainy.
   Artykuł 14
   Nieprzestrzeganie obowiązków
   Jeżeli jedna ze Stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
   Artykuł 15
   Rozstrzyganie sporów
   Spory dotyczące interpretacji lub zastosowania niniejszej umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między Stronami.
   Artykuł 16
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji Stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
   2.   Niniejsza umowa podlega przeglądowi nie później niż dnia 1 czerwca 2008 r., a następnie przynajmniej co trzy lata.
   3.   Zmiany do niniejszej umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej za wspólną zgodą Stron.
   4.   Strona może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez złożenie drugiej Stronie pisemnego wypowiedzenia. Tego rodzaju wypowiedzenie jest skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez drugą Stronę.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 czerwca 2005 r. w języku angielskim w czterech egzemplarzach.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Ukrainy

      (1)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2004/194/WE (Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 48).

      (2)  Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 68. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2005/68/WPZiB (Dz.U. L 27 z 29.1.2005, str. 59).
   ZAŁĄCZNIK
   TEKSTY DEKLARACJI
   DEKLARACJA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UE
   Państwa Członkowskie UE, stosujące wspólne działanie UE dotyczące prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w której uczestniczy Ukraina, dołożą starań, w stopniu, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne, by w miarę możliwości odstąpić w stosunku do Ukrainy od roszczeń powstałych na skutek odniesionych uszkodzeń ciała, śmierci członka personelu, uszkodzenia lub straty wszelkich własnych środków majątkowych używanych w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, jeżeli takie uszkodzenia ciała, śmierć, szkoda lub strata:

               —

               zostały spowodowane przez personel z Ukrainy podczas wykonywania jego obowiązków związanych z prowadzoną przez UE operacją zarządzania kryzysami, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub winy umyślnej, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek środków majątkowych posiadanych przez Ukrainę, pod warunkiem że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub winy umyślnej personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami pochodzącego z Ukrainy i używającego tych środków.

         DEKLARACJA UKRAINY
   Ukraina, stosując wspólne działanie UE dotyczące prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, dołoży starań, w stopniu, w jakim zezwala na to jej krajowy system prawny, by w miarę możliwości odstąpić od roszczeń w stosunku do któregokolwiek z pozostałych państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami powstałych na skutek odniesionych uszkodzeń ciała, śmierci członka personelu, uszkodzenia lub straty wszelkich własnych środków majątkowych używanych w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, jeżeli takie uszkodzenia ciała, śmierć, szkoda lub strata:

               —

               zostały spowodowane przez personel podczas wykonywania jego obowiązków związanych w związku z prowadzoną przez UE operacją zarządzania kryzysami, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub winy umyślnej, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek środków majątkowych posiadanych przez państwa uczestniczące w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, pod warunkiem że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub winy umyślnej personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, używającego tych środków.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1400 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie przedłużenia o dodatkowy okres czasu trwania mandatu Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania

text:
               29.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 199/12

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1400
   z dnia 4 lipca 2017 r.
   w sprawie przedłużenia o dodatkowy okres czasu trwania mandatu Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając wniosek Konferencji Przewodniczących,

               —

               uwzględniając art. 226 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 19 kwietnia 1995 r. w sprawie szczegółowych przepisów regulujących egzekwowanie przez Parlament Europejski jego prawa do prowadzenia dochodzeń (1),

               —

               uwzględniając swoją decyzję (UE) 2016/1021 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie powołania, kompetencji, składu liczbowego i czasu trwania mandatu Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania (2),

               —

               uwzględniając swoją decyzję (UE) 2017/846 z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie przedłużenia czasu trwania mandatu Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania (3),

               —

               uwzględniając art. 198 ust. 11 Regulaminu,

               A.

               mając na uwadze, że zważywszy na liczbę dokumentów wymagających jeszcze zbadania, zleconych analiz i podmiotów, które należy przesłuchać, komisja śledcza wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie czasu trwania mandatu, aby umożliwić jego pełne i odpowiednie wykonanie;

               1.

               postanawia przedłużyć czas trwania mandatu komisji śledczej o dodatkowy okres trzech miesięcy.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 19.5.1995, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 166 z 24.6.2016, s. 10.

      (3)  Dz.U. L 125 z 18.5.2017, s. 34.


title: 2009/582/WE: Decyzja Komisji z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie finansowania specjalnych środków stosowanych w stanach zagrożenia w celu ochrony Wspólnoty przed wścieklizną

text:
               30.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 198/85

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 29 lipca 2009 r.
   w sprawie finansowania specjalnych środków stosowanych w stanach zagrożenia w celu ochrony Wspólnoty przed wścieklizną
   (2009/582/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 6 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W myśl decyzji 90/424/EWG, w przypadku gdy państwo członkowskie jest bezpośrednio zagrożone wystąpieniem lub rozwojem na terytorium państwa trzeciego choroby wymienionej w załączniku do tej decyzji, mogą zostać przyjęte wszelkie, odpowiednie do sytuacji środki, łącznie z udzieleniem przez Wspólnotę finansowego wsparcia dla środków uznanych za szczególnie konieczne dla powodzenia podjętych działań.

               (2)

               Wścieklizna jest chorobą zwierzęcą, która atakuje głównie dzikie i domowe zwierzęta mięsożerne, powodując groźne skutki dla zdrowia publicznego. Wścieklizna jest wymieniona w załączniku do decyzji 90/424/EWG.

               (3)

               W ubiegłych latach współfinansowane przez Wspólnotę programy doustnego uodparniania dzikich zwierząt mięsożernych, będących rezerwuarem choroby, doprowadziły do bardzo korzystnej sytuacji w większości państw członkowskich, to znaczy do gwałtownego spadku liczby zachorowań u zwierząt dzikich i domowych oraz do zaniku występowania choroby u ludzi.

               (4)

               Terytorium obwodu kaliningradzkiego, eksklawy Rosji otoczonej terytorium UE, sąsiaduje z państwami członkowskimi, które są już bliskie całkowitego wyeliminowania choroby.

               (5)

               Litwa i Polska poinformowały Komisję, że występowanie wścieklizny leśnej w obwodzie kaliningradzkim stanowi obecnie bezpośrednie zagrożenie dla pomyślnego zakończenia ich programów zwalczania wścieklizny.

               (6)

               Aby przenikanie choroby z terytorium obwodu kaliningradzkiego nie zniweczyło postępów poczynionych w sąsiednich państwach członkowskich w dziedzinie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, niezbędne są pilne działania na terytorium obwodu.

               (7)

               Konieczny jest specjalny środek mający na celu zapobieganie powtarzającym się ponownym zakażeniom w sąsiednich państwach członkowskich wywołanym przez ogniska choroby znajdujące się w obwodzie kaliningradzkim. Biorąc pod uwagę wielkość jego terytorium, środkiem bardziej odpowiednim i opłacalnym niż ustanowienie buforowej strefy szczepień na terytorium sąsiednich państw członkowskich, którą należałoby utrzymywać bezterminowo, jest pomoc udzielona obwodowi kaliningradzkiemu w zwalczaniu wścieklizny na jego terytorium.

               (8)

               Zgodnie z art. 110 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (2) przyznanie dotacji następuje w ramach rocznego programu prac. Roczny program prac realizowany jest poprzez ogłaszanie zaproszeń do składania ofert, z wyjątkiem właściwie umotywowanych, wyjątkowych nagłych przypadków. Zgodnie z art. 168 ust. 1 lit. b) szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, określonych w rozporządzeniu Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (3), Komisja może podjąć decyzję o przyznaniu dotacji bez zaproszenia do składania ofert we właściwie umotywowanych, wyjątkowych nagłych przypadkach.

               (9)

               Dnia 21 października 2008 r. Rosja przedłożyła Komisji program zwalczania wścieklizny w obwodzie kaliningradzkim, który to program został uznany za możliwy do zaakceptowania w kontekście celu, którym jest ochrona Wspólnoty przed wścieklizną. Działania przewidziane w programie są niezbędne dla ochrony interesów Wspólnoty, właściwe jest zatem finansowanie przez Wspólnotę niektórych środków. W związku z powyższym na wdrożenie tego programu należy w roku 2009 przyznać dotację finansową Wspólnoty.

               (10)

               Niniejsza decyzja stanowi decyzję w sprawie finansowania w rozumieniu art. 75 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, art. 90 szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 oraz art. 15 przepisów wewnętrznych dotyczących wykonania budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4).

               (11)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE
   Artykuł 1
   1.   Niniejszym zatwierdza się 36-miesięczny plan zwalczania wścieklizny w obwodzie kaliningradzkim (zwany dalej „programem zwalczania wścieklizny”), przedłożony przez Rosję.
   2.   Działanie na mocy niniejszej decyzji obejmuje następujące działania szczegółowe:

               —

               zakup przynęt ze szczepionką w celu doustnego uodparniania dzikich zwierząt mięsożernych,

               —

               rozmieszczenie na terytorium obwodu kaliningradzkiego przynęt ze szczepionką, o których mowa w powyższym punkcie.

         Artykuł 2
   Maksymalny wkład Wspólnoty ustala się na kwotę 1 800 000 EUR finansowaną z pozycji 17 04 03 01 budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich na rok 2009.
   Artykuł 3
   1.   Dopuszcza się przyznanie indywidualnej dotacji służbie weterynaryjnej i państwowej inspekcji weterynaryjnej obwodu kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej (Служба ветеринарии и госветинспекции Калининградской области).
   2.   Działania objęte niniejszą decyzją mogą być finansowane do wysokości 100 % odpowiednich kosztów kwalifikowalnych, pod warunkiem że część całkowitych kosztów tych działań zostanie pokryta przez służbę weterynaryjną i państwową inspekcję weterynaryjną obwodu kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej (Служба ветеринарии и госветинспекции Калининградской области) lub poprzez wkład finansowy z innych źródeł niż wkład wspólnotowy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 lipca 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Androulla VASSILIOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 19.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.

      (4)  Decyzja Komisji z dnia 6 kwietnia 2009 r. (C(2009) 2105).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/51 z dnia 18 stycznia 2016 r. wspierająca Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               19.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 12/50

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/51
   z dnia 18 stycznia 2016 r.
   wspierająca Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwana dalej „strategią UE”) (1), której rozdział III zawiera wykaz środków służących zwalczaniu tego rozprzestrzeniania.

               (2)

               Unia czynnie realizuje strategię UE i wprowadza w życie środki wymienione w rozdziale III tej strategii, zwłaszcza dotyczące ulepszania, realizacji i upowszechniania Konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC).

               (3)

               W dniu 27 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/184/WPZiB wspierające BTWC i stanowiące część strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (2). Od czasu przyjęcia wspólnego działania 2006/184/WPZiB do BTWC przystąpiło kolejnych siedem państw. Wspólne działanie 2006/184/WPZiB wygasło w dniu 26 sierpnia 2007 r.

               (4)

               W marcu 2006 r. Rada przyjęła plan działania dotyczący broni biologicznej i toksycznej będący uzupełnieniem wspólnego działania 2006/184/WPZiB wspierającego BTWC (3). W planie tym przewidziano sprawne wykorzystywanie środków budowy zaufania oraz opracowaną przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) metodę prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni biologicznej.

               (5)

               W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/858/WPZiB wspierające BTWC w ramach realizacji strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (4). Od czasu przyjęcia tego wspólnego działania 2008/858/WPZiB do BTWC przystąpiły kolejne trzy państwa, a kilka państw skorzystało z pomocy ekspertów Unii.

               (6)

               Na szóstej konferencji przeglądowej BTWC, w genewskim oddziale Biura ONZ ds. Rozbrojenia (zwanym dalej „UN ODA”) postanowiono utworzyć Jednostkę ds. Wspierania Realizacji BTWC(zwaną dalej „ISU”) posiadającą mandat na pięć lat (2007–2011); jednostka ta zapewnia wsparcie administracyjne posiedzeń uzgodnionych na szóstej konferencji przeglądowej oraz wsparcie w kompleksowej realizacji i upowszechnianiu BTWC, jak również w wymianie środków budowy zaufania.

               (7)

               W dniu 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/429/WPZiB (5) w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową państw stron BTWC (zwaną dalej „siódmą konferencją przeglądową”).

               (8)

               Na siódmej konferencji przeglądowej postanowiono odnowić mandat ISU na kolejne pięć lat (2012–2016) i postanowiono rozszerzyć zakres jej zadań na realizację decyzji o utworzeniu bazy wniosków o pomoc i ofert pomocy oraz zarządzaniu tą bazą, a także na wspomaganie powiązanej z tym wymiany informacji wśród państw stron oraz, w stosownych przypadkach, wspieranie realizacji przez państwa strony decyzji i zaleceń sformułowanych na siódmej konferencji przeglądowej.

               (9)

               W dniu 23 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/421/WPZiB (6) wspierającą Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia. Od czasu przyjęcia decyzji 2012/421/WPZiB do BTWC przystąpiło kolejnych sześć państw, a kilka państw skorzystało z pomocy ekspertów Unii.

               (10)

               Cele decyzji 2011/429/WPZiB i decyzji 2012/421/WPZiB, w szczególności w zakresie tych kwestii, co do których osiągnięto konsensus na siódmej konferencji przeglądowej, powinny być w dalszym ciągu realizowane,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Na potrzeby niezwłocznego i praktycznego zastosowania niektórych części strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i korzystając z pomyślnej realizacji wspólnych działań 2006/184/WPZiB, 2008/858/WPZiB oraz decyzji Rady 2012/421/WPZiB, niniejsza decyzja stanowi operacyjne narzędzie polityki służące realizacji celów decyzji 2011/429/WPZiB i skupia się w szczególności na tych kwestiach, co do których osiągnięto konsensus na siódmej konferencji przeglądowej zgodnie z dokumentem końcowym z tej konferencji.
   Niniejsza decyzja opiera się na następujących zasadach:

               a)

               jak najlepszym wykorzystaniu doświadczeń zdobytych za pomocą wspólnych działań 2006/184/WPZiB, 2008/858/WPZiB i decyzji Rady 2012/421/WPZiB;

               b)

               przemyśleniu konkretnych potrzeb wyrażonych przez państwa strony, jak również państwa niebędące stronami BTWC, związanych z lepszą realizacją i upowszechnianiem BTWC;

               c)

               zachęcaniu do lokalnej i regionalnej odpowiedzialności za przedsięwzięcia, by zapewnić ich trwałość w dłuższej perspektywie i stworzyć partnerstwo między Unią Europejską a stronami trzecimi w ramach BTWC;

               d)

               skupianiu się na działaniach przynoszących konkretne rezultaty lub przyczyniających się do szybkiego osiągania wspólnego porozumienia, które będzie jednym z elementów ocenianych na konferencji przeglądowej BTWC przewidzianej na rok 2016;

               e)

               ujmowaniu wymiernych wskaźników wyników, które zostaną określone przed rozpoczęciem działań oraz, w miarę możliwości, wskaźników związanych z oddziaływaniem programów informacyjnych i edukacyjnych;

               f)

               wspieraniu przewodniczącego w posiedzeniach państw stron z myślą o ósmej konferencji przeglądowej i jak najlepsze wykorzystywanie mandatu ISU, co uzgodniono na szóstej konferencji przeglądowej oraz ponownie uzgodniono w szerszym zakresie na siódmej konferencji przeglądowej.

         2.   Unia Europejska będzie wspierała następujące przedsięwzięcia odpowiadające środkom zawartym w strategii UE:

               —

               propagowanie powszechnego przystępowania do BTWC przez zachęcanie państw niebędących jej stronami do lepszego zrozumienia korzyści płynących z przystąpienia do BTWC oraz do bardziej intensywnego udziału w posiedzeniach BTWC i innych działaniach,

               —

               polepszanie interakcji ze stronami pozarządowymi w kwestiach dotyczących nauki i techniki oraz bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej,

               —

               rozwijanie krajowych zdolności do realizacji postanowień BTWC – zwłaszcza w krajach rozwijających się i w dziedzinach takich jak art. VII i X – przez poprawę jakości i ilości deklaracji składanych w ramach środków budowania zaufania, by poprawić zaufanie zgodnie z BTWC,

               —

               wspieranie programu międzysesyjnego oraz przygotowań do ósmej konferencji przeglądowej,

               —

               wzmacnianie opracowanej przez Sekretarza Generalnego ONZ metody prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanego stosowania broni chemicznej, biologicznej i toksycznej,

               —

               udostępnianie metod upowszechniania wiedzy, edukacji i zaangażowania.

         Szczegółowy opis tych przedsięwzięć znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Techniczną realizację działań, o których mowa w art. 1, powierza się UN ODA. Biuro to będzie realizować swe zadanie pod nadzorem WP. W tym celu WP zawrze z UN ODA stosowne porozumienia.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 2 340 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera z UN ODA porozumienie o finansowaniu. W porozumieniu zostanie zawarte postanowienie, że UN ODA ma zapewnić wyeksponowanie wkładu Unii, odpowiednio do jego rozmiaru.
   4.   Komisja dąży do zawarcia porozumienia o finansowaniu, o którym mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie od wejścia w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia porozumienia o finansowaniu.
   Artykuł 4
   WP składa Radzie sprawozdania z realizacji niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez UN ODA. Sprawozdania te będą stanowić podstawę oceny, której dokona Rada. Komisja przedstawia informacje na temat finansowych aspektów przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 36 miesięcy od dnia zawarcia porozumienia o finansowaniu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lub sześć miesięcy od dnia jej przyjęcia, jeżeli do tego czasu nie zawarto porozumienia o finansowaniu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 stycznia 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dokument Rady 15708/03. Nieopublikowany dotychczas w Dzienniku Urzędowym, dostępny na http://register.consilium.europa.eu.

      (2)  Dz.U. L 65 z 7.3.2006, s. 51.

      (3)  Dz.U. C 57 z 9.3.2006, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 302 z13.11.2008, s. 29.

      (5)  Decyzja Rady 2011/429/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową państw stron Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC) (Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 42).

      (6)  Decyzja Rady 2012/421/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. wspierająca Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 196 z 24.7.2012, s. 61).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   PRZEDSIĘWZIĘCIA
      1.1.   Przedsięwzięcie 1: Wspieranie upowszechniania BTWC

      1.1.1.   Cel przedsięwzięcia

      Propagowanie powszechnego przystępowania do BTWC przez zachęcanie państw niebędących stronami BTWC do lepszego zrozumienia korzyści płynących z przystąpienia do BTWC oraz do bardziej intensywnego udziału w posiedzeniach w ramach BTWC i innych działaniach. Przedsięwzięcie to będzie wspierało realizację decyzji i zaleceń sformułowanych na siódmej konferencji przeglądowej dotyczącej upowszechniania BTWC.
      1.1.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia:

                  a)

                  coraz więcej państw przystępujących do BTWC we wszystkich regionach geograficznych;

                  b)

                  większe zrozumienie BTWC przez właściwe organy krajowe, także przez członków parlamentów, lub umocnienie kontaktów subregionalnych dotyczących BTWC, aby propagować przystąpienie do BTWC i jej realizację;

                  c)

                  większa liczba państw, które zobowiązały się przystąpić do BTWC i które podejmują kroki w tym celu;

                  d)

                  większa liczba państw niebędących stronami BTWC biorących udział w działaniach i posiedzeniach w ramach BTWC;

                  e)

                  dobrowolna realizacja BTWC przez państwa przed ich przystąpieniem do niej.

            1.1.3.   Opis przedsięwzięcia

      Na konferencjach przeglądowych BTWC regularnie stwierdzano, że sprawą dużej wagi jest zwiększenie liczby stron BTWC. Nadal są jednak 24 państwa, które nie są stronami BTWC – w większości są to państwa w Afryce i regionie Pacyfiku. Przedsięwzięcie to zawiera zatem konkretne programy skierowane do tych państw. W ramach tych programów prowadzona byłaby ścisła współpraca z odpowiednimi stronami, w tym Organizacją ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW), Komitetem 1540 Rady Bezpieczeństwa ONZ, z centrami doskonałości CBRN oraz organizacjami społeczeństwa obywatelskiego (np. VERTIC i Instytutem Studiów nad Bezpieczeństwem) w celu rozwijania stałych związków roboczych między organami regionalnymi i subregionalnymi, w miarę potrzeby zapewniania konkretnie dostosowanych materiałów informacyjnych i bezpośredniego działania z państwami w danym regionie.
      Na wniosek państw niebędących stronami BTWC zostaną przeprowadzone w tych państwach liczne działania na rzecz upowszechniania; działania te rozpoczną się od państw będących blisko przystąpienia do BTWC. W działaniach tych wykorzystywano by rozmowy i wyniki poprzednich warsztatów regionalnych, przenosząc je w sferę krajową; działania te dostosowywano by do sytuacji krajowej. Obejmowałyby one opracowanie przeznaczonego dla każdego państwa planu prac z zakresu upowszechniania, z udziałem krajowych zainteresowanych stron. W miarę możliwości i w stosownych przypadkach wizyty te mogłyby stanowić wspólne działanie państw stale ze sobą współpracujących i mających podobną sytuację. Głównymi punktami tych działań będzie przekazywanie konkretnych materiałów informacyjnych na temat korzyści płynących z przystąpienia do BTWC, upowszechnianie wiedzy wśród lokalnych zainteresowanych stron, w tym parlamentarzystów i innych decydentów politycznych, stworzenie koordynacji krajowej, oraz sponsorowanie udziału osób mających kluczowe znaczenie w posiedzeniach BTWC lub innych podobnych wydarzeniach.
      1.2.   Przedsięwzięcie 2: Interakcja ze stronami pozarządowymi w dziedzinie nauki i techniki

      1.2.1.   Cel przedsięwzięcia

      Poprawa interakcji między BTWC a stronami pozarządowymi, takimi jak środowisko naukowe oraz przemysł, poprzez organizowanie w okresie poprzedzającym ósmą konferencję przeglądową regionalnych warsztatów z zakresu problematyki naukowo-technicznej oraz bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej. Przedsięwzięcie to zapewni ponadto bezpośrednie zaangażowanie naukowców i osób zawodowo zajmujących się bezpieczeństwem biologicznym w krajach rozwijających się w upowszechnianie wiedzy na temat BTWC, aby rozwinąć możliwości skuteczniejszej realizacji BTWC i by ułatwić międzynarodową współpracę w celach pokojowych.
      1.2.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia:

                  a)

                  w środowisku naukowym i w przemyśle – lepsza wiedza na temat BTWC i kwestii pokrewnych oraz większy udział środowiska naukowego oraz krajowych i regionalnych stowarzyszeń naukowych, zawodowych i branżowych w realizacji BTWC;

                  b)

                  szersze i głębsze zrozumienie znaczenia kwestii naukowych i technicznych dla realizacji BTWC wśród krajowych decydentów i urzędników;

                  c)

                  konstruktywny wkład w rozważania kwestii nauki i techniki jako stałego punktu porządku obrad BTWC, a także wkład w rozważenie na ósmej konferencji przeglądowej sposobów polepszenia recenzji nowych odkryć nauki i techniki mających odniesienie do BTWC;

                  d)

                  większa interakcja między społecznością naukową, środowiskiem akademickim, organizacjami badawczymi, stowarzyszeniami zawodowymi, przemysłem i organami regulacyjnymi oraz decydentami na szczeblu krajowym i regionalnym, a także większy wkład w recenzje nowych odkryć nauki i techniki mających odniesienie do BTWC;

                  e)

                  propagowanie powiązań z innymi wielostronnymi i regionalnymi inicjatywami z dziedziny nauki i techniki; oraz

                  f)

                  zwiększona współpraca międzynarodowa w kwestiach naukowych i technicznych, która mogłaby wspierać budowanie w krajach rozwijających się zdolności w obszarach mających odniesienie do BTWC, zwłaszcza art. VII i X, takich jak wykrywanie i diagnoza ognisk chorób oraz zapobieganie im, szczepionki, terapia, metody analityczne, gotowość i reagowanie.

            1.2.3.   Opis przedsięwzięcia i jego realizacja

      Warsztaty – w maksymalnej liczbie pięciu – organizowane we współpracy ze światowymi i regionalnymi stowarzyszeniami naukowymi, branżą (reprezentowaną przez światowe lub regionalne federacje i stowarzyszenia zawodowe takie jak zajmujące się bezpieczeństwem biologicznym) i ekspertami akademickimi skupiałyby się na tematach określonych na podstawie stałego punktu porządku obrad dotyczącego nauki i techniki oraz ich wpływu na bezpieczeństwo biologiczne i ochronę biologiczną; podczas tych warsztatów zachęcano by do dialogu regionalnego na te tematy, jednocześnie upowszechniając wiedzę w środowiskach naukowych i zawodowych w tych regionach. Warsztaty te będą w miarę potrzeby prowadzone przy okazji konferencji naukowych lub konferencji na temat bezpieczeństwa biologicznego, aby maksymalnie zwiększyć możliwości oddziaływania oraz zminimalizować koszty. Kluczowym elementem tych warsztatów będzie czynny udział naukowców oraz osób zawodowo zajmujących się regulacją z krajów rozwijających się, co będzie wymagało sponsorowania. Aby dalej podtrzymać zaangażowanie wyżej wspomnianych stron, zostaną udostępnione niewielkie granty umożliwiające im prowadzenie dalszych badań prowadzących do publikacji na tematy omawiane w trakcie warsztatów.
      Możliwość dalszego trwania tego przedsięwzięcia będzie analizowana przez utworzenie wirtualnej sieci ekspertów wyłonionych spośród uczestników warsztatów. Eksperci ci mogą także być w składzie krajowych delegacji na posiedzenia BTWC i mogą brać udział w recenzowaniu nowych odkryć naukowych i technologicznych.
      1.3.   Przedsięwzięcie 3: Rozwijanie zdolności w celu realizacji BTWC

      1.3.1.   Cel przedsięwzięcia

      Na siódmej konferencji przeglądowej ponownie potwierdzono, że stworzenie i realizacja niezbędnych środków krajowych poprawi skuteczność BTWC. Na tej konferencji wezwano państwa strony do przyjmowania środków legislacyjnych, administracyjnych, sądowych i innych – w tym z zakresu upowszechniania wiedzy i kodeksów postępowania – przeznaczonych do ulepszania realizacji BTWC na szczeblu krajowym oraz do zapewnienia bezpieczeństwa drobnoustrojów i innych czynników biologicznych lub toksyn. Na podstawie doświadczeń zdobytych za pośrednictwem wspólnego działania 2008/858/WPZiB i decyzji Rady 2012/421/WPZiB maksymalnie ośmiu krajom zostaną zapewnione rozszerzone programy wspomagania realizacji BTWC.
      1.3.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia:

                  a)

                  przyjęcie odpowiednich środków legislacyjnych lub administracyjnych, w tym przepisów prawa karnego, obejmujących pełen zakres zakazów i środków zapobiegawczych przewidzianych w BTWC i opracowanych na siódmej konferencji przeglądowej;

                  b)

                  skuteczne wdrożenie i egzekwowanie środków mających na celu przeciwdziałanie naruszaniu BTWC oraz nałożenie sankcji w przypadku naruszenia BTWC;

                  c)

                  ulepszenie koordynacji i kontaktów między wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w proces BTWC, w tym krajowymi i regionalnymi stowarzyszeniami na rzecz bezpieczeństwa biologicznego, parlamentarzystami i sektorem prywatnym, aby propagować skuteczną realizację;

                  d)

                  propagowanie programów upowszechniających wiedzę, kodeksów postępowania i norm bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej;

                  e)

                  utworzenie lub ulepszenie krajowych mechanizmów służących gromadzeniu wymaganych informacji oraz corocznemu przedkładaniu środków budowy zaufania;

                  f)

                  większa liczba państw stron regularnie uczestniczących w wymianie środków budowy zaufania i wyższa jakość przedkładanych informacji;

                  g)

                  większa liczba państw stron przedkładających drogą elektroniczną deklaracje dotyczące środków budowy zaufania;

                  h)

                  większa liczba państw stron aktywnie przyczyniających się do recenzowania najnowszych odkryć w nauce i technice w ramach BTWC;

                  i)

                  bardziej intensywna współpraca naukowa między krajami w dziedzinach odnoszących się do BTWC; oraz

                  j)

                  poprawa kompetencji i wiedzy technicznej u naukowców z krajów rozwijających się, którzy uczestniczą w takich programach.

            1.3.3.   Opis przedsięwzięcia

      Każdy z tych programów będzie trwał około 12 miesięcy; będą w nim brać udział delegatury UE i centra doskonałości CBRN w państwach beneficjentach oraz, w stosownych przypadkach, regionalne centra ONZ ds. rozbrojeń, a strukturę programów stanowić będą:

                  a)

                  warsztaty wstępne na szczeblu krajowym, których celem będzie zgromadzenie wszystkich właściwych krajowych agencji i zainteresowanych stron, by przedstawić BTWC, określić zmotywowanych i solidnych partnerów lokalnych oraz dokonać wstępnej oceny potrzeb i priorytetów;

                  b)

                  wykorzystanie istniejącego przewodnika po środkach budowy zaufania i krajowego przewodnika po realizacji, a także odpowiednich informacji lub e-szkoleń przeznaczonych dla punktów kontaktowych BTWC dotyczących korzystania z platformy elektronicznej, gdy będzie ona już działać;

                  c)

                  opracowanie konkretnego planu działania dostosowanego specjalnie do państwa beneficjenta, który to plan obejmował będzie wizyty i warsztaty prowadzone przez podmioty udzielające pomocy w trakcie trwania programu oraz szkolenia prowadzone w państwach członkowskich UE lub gdzie indziej;

                  d)

                  realizację planu działania, przy czym podmioty udzielające pomocy będą prowadziły odpowiednie działania pomocowe (np. sporządzanie projektów aktów prawnych, szkolenia z zakresu bezpieczeństwa biologicznego lub ochrony biologicznej, kontrola wywozu towarów podwójnego zastosowania, opracowywanie i przedkładanie środków budowy zaufania, szkolenie policji, upowszechnianie wiedzy wśród naukowców, planowanie reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych itd.); oraz

                  e)

                  warsztaty końcowe po zakończeniu działań, w trakcie których podsumowane zostaną wszystkie wątki, agencje złożą sprawozdania ze swoich działań i postępów oraz zostanie dokonana ocena potrzeb w zakresie dalszej lub ciągłej pomocy.

            Aby zapewnić sprawną i wydajną pomoc, zostaną zorganizowane warsztaty z ramienia UE dla ekspertów UE wspomagających państwa beneficjentów w ramach niniejszego przedsięwzięcia w celu omówienia sprawdzonych rozwiązań i odpowiednich przygotowań do działań pomocowych.
      1.4.   Przedsięwzięcie 4: Wspieranie programu międzysesyjnego oraz przygotowań do ósmej konferencji przeglądowej

      1.4.1.   Cel przedsięwzięcia

      Przedsięwzięcie to skupia się na mobilizacji państw stron BTWC do czynnego udziału w ósmej konferencji przeglądowej przez organizowanie regionalnych lub subregionalnych warsztatów i oferowanie możliwości przemyślenia i omówienia głównych tematów programu międzysesyjnego w latach 2012–2015.
      Obejmuje ono także praktyczne wsparcie odnoszące się do tematów omówionych w trakcie programu międzysesyjnego, takich jak art. VII oraz koncepcja wzajemnej weryfikacji.
      1.4.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia:

                  a)

                  lepsza wiedza na temat BTWC i ósmej konferencji przeglądowej przewidzianej na rok 2016 oraz jej znaczenia dla przyszłej ewolucji BTWC;

                  b)

                  kompleksowy i ogólnoregionalny dialog na temat kwestii, które mają zostać rozważone na ósmej konferencji przeglądowej;

                  c)

                  opracowanie pewnej liczby wniosków dotyczących nowych inicjatyw, które mają zostać zrealizowane po ósmej konferencji przeglądowej, oraz szerokie poparcie dla ich przyjęcia na tej konferencji;

                  d)

                  bardziej szczegółowe opracowanie koncepcji wzajemnej weryfikacji w ramach BTWC. Na przykład można poprzeć zorganizowanie jednego czy kilku takich działań w krajach trzecich oraz określić przydatne doświadczenia dotyczące znaczenia takiej koncepcji; oraz

                  e)

                  określenie doświadczeń uzyskanych z wybuchu epidemii eboli w Afryce Zachodniej, które mają znaczenie dla realizacji art. VII i X BTWC.

            1.4.3.   Opis przedsięwzięcia

      Zostanie zorganizowana seria regionalnych lub subregionalnych warsztatów, aby podjąć tematy zawarte w programie międzysesyjnym na lata 2012–2015 oraz aby wspomóc przewodniczącego następnej konferencji przeglądowej przed ósmą konferencją przeglądową i w jej trakcie, z myślą o dalszej ewolucji BTWC; celem tych warsztatów będzie ułatwienie porozumienia na szczeblu regionalnym lub subregionalnym przez omawianie propozycji postępów w różnych kwestiach. Warsztaty takie mogą się odbywać obok warsztatów naukowo-technicznych opisanych powyżej, by w jak największym stopniu skorzystać z zasobów i wiedzy ekspertów, a także by umożliwiać dialog i kontakty między naukowcami, bez względu na ich przynależność instytucyjną, oraz między decydentami. W miarę potrzeby wydarzenia będą także organizowane w Genewie. Warsztaty te powinny zatem mieć na celu udział naukowców i przedstawicieli przemysłu oraz stowarzyszeń zawodowych. Ułatwi to wypracowanie szerokiego konsensusu państw stron na rzecz stopniowego wzmacniania BTWC. Z warsztatami powiązany byłby program sponsorski, by umożliwić uczestnikom z państw stron rozwijających się udział w warsztatach i w ósmej konferencji przeglądowej. W związku z tym można zbadać sposób, w jaki sponsorowani uczestnicy mogą kontaktować się z członkami delegacji państw członkowskich UE w trakcie posiedzeń BTWC.
      Warto zastanowić się nad sposobem, w jaki można wykorzystać art. VII BTWC, uwzględniając bogate doświadczenia zdobyte podczas wybuchu epidemii eboli w Afryce Zachodniej. Zostanie podjęta analiza zdobytych doświadczeń, koncentrująca się na skutkach wybuchu tej epidemii i międzynarodowej reakcji na niego dla realizacji art. VII BTWC, obejmująca także aspekty mające znaczenie dla art. X w kategoriach współpracy naukowej i opracowywania metod leczenia oraz szczepionek. Zostanie sporządzone sprawozdanie do rozważenia przez państwa strony przy przygotowaniach do ósmej konferencji przeglądowej.
      Między państwami stronami zostanie podjęte przynajmniej jedno działanie z zakresu wzajemnej weryfikacji, by uzyskać szersze poparcie dla tej koncepcji oraz głębiej zbadać jej przydatność. Działanie to będzie oparte na działaniach przeprowadzonych we Francji w roku 2013 i przez kraje Beneluksu w roku 2015, na potrzeby sporządzenia sprawozdania do rozważenia przez państwa strony przed ósmą konferencją przeglądową. Zostanie także przeprowadzone badanie mające na celu określenie sposobu uczynienia bardziej skutecznymi przepisów art. V BTWC dotyczących konsultacji między państwami stronami.
      1.5.   Przedsięwzięcie 5: Wsparcie metody Sekretarza Generalnego ONZ

      1.5.1.   Cel przedsięwzięcia

      Wzmacnianie opracowanej przez Sekretarza Generalnego ONZ metody prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanego stosowania broni chemicznej, biologicznej i toksycznej.
      1.5.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia

      Wzmocnienie gotowości tej metody, w tym działania stosowne do wyników analizy doświadczeń zdobytych w ramach misji dochodzeniowej ONZ w roku 2013 w Syrii:

                  a)

                  rozszerzony spis przeszkolonych ekspertów (szkolenia podstawowe i specjalistyczne – szacunkowo odbyły się trzy szkolenia);

                  b)

                  zwołanie inauguracyjnego spotkania osób zainteresowanych tą metodą (jedno spotkanie); ma ono służyć jako metoda wewnątrzorganizacyjnej i międzyorganizacyjnej współpracy, również wtedy, gdy metoda prowadzenia dochodzeń nie jest uruchomiona, by ją regularnie oceniać i wzmacniać;

                  c)

                  szkolenia międzyorganizacyjne: szkolenia współorganizowane przez ONZ i inne organizacje międzynarodowe w celu wykorzystania i lepszego koordynowania istniejących zasobów i sprawdzonych rozwiązań, by maksymalnie rozwinąć sprawność i nie dopuścić do nakładania się starań (szacunkowo zwołane dwa szkolenia).

            1.5.3.   Opis przedsięwzięcia

      Oprócz dalszego wsparcia świadczonego na rzecz regularnych podstawowych i specjalistycznych szkoleń oferowanych ekspertom ujętym w spisie dotyczącym metody prowadzenia dochodzeń, istnieje kilka powiązanych z tą metodą wydarzeń, które można określić jako ważne działania w ramach niniejszego przedsięwzięcia. Szczególnie ważne w tym względzie są działania mające na celu realizację m.in. wyżej wymienionych wniosków z próby z zastosowaniem zdobytych doświadczeń z misji ONZ w Syrii, a zatem wzmacniające metodę prowadzenia dochodzeń w wymiarze długoterminowym.
      1.6.   Przedsięwzięcie 6: Udostępnianie narzędzi upowszechniania wiedzy, edukacji i zaangażowania

      1.6.1.   Cel przedsięwzięcia

      Stworzenie konkretnych i praktycznych narzędzi, materiałów i metod podejścia umożliwiających podjęcie działań opisanych w powyższych przedsięwzięciach. Narzędzia te będą tworzone w formatach dostosowanych do ich odbiorców, także w wersji drukowanej, i ogólnie wymagały będą tłumaczenia na wszystkie języki urzędowe ONZ. W celu propagowania korzystania z tych narzędzi, które zostały stworzone podczas poprzednich działań UE, wykorzystane zostaną: przewodnik po środkach budowy zaufania i krajowy przewodnik ds. realizacji.
      1.6.2.   Spodziewane wyniki przedsięwzięcia:

                  a)

                  wspieranie powyższych przedsięwzięć;

                  b)

                  lepsza wiedza na temat kwestii dotyczących broni biologicznej, odpowiedzialnego prowadzenia badań naukowych, oraz kwestii etycznych wśród studentów i ich nauczycieli;

                  c)

                  szerokie rozpowszechnianie materiałów informacyjnych na temat BTWC i szerszych zagadnień dotyczących potencjalnego niewłaściwego stosowania materiałów biologicznych.

            1.6.3.   Opis przedsięwzięcia

      Dotychczas można określić pewną liczbę przedsięwzięć, natomiast inne pojawią się, gdy przedsięwzięcie będzie w toku. Na przykład w poprzedniej kategorii jest to utworzenie działającego w sieci zasobu edukacyjnego i materiałów edukacyjnych przeznaczonych dla studentów uniwersytetów lub uczniów i nauczycieli biologii w szkołach średnich. Istotne będzie tutaj wykorzystanie metod takich jak aktywne uczenie się i mieszane formy uczenia się oraz koordynacja z dotychczasowymi inicjatywami takimi jak prace podjęte przez uniwersytet w Bradford we współpracy z innymi partnerami. Możliwym do określenia i koniecznym przedsięwzięciem jest także przetłumaczenie strony internetowej BTWC oraz materiałów wytworzonych na podstawie niniejszej decyzji Rady i wcześniejszych decyzji.
      2.   ASPEKTY PROCEDURALNE I KOORDYNACJA
      Realizację przedsięwzięć uruchomi Komitet Sterujący z zamiarem ustalenia procedur i metod współpracy. Komitet Sterujący będzie regularnie (co najmniej raz na 6 miesięcy) weryfikować realizację przedsięwzięć, również z zastosowaniem łączności elektronicznej.
      W skład Komitetu Sterującego wejdą przedstawiciele WP i UN ODA/ISU.
      Wnioski państw stron, które nie są państwami członkowskimi UE, o pomoc i współpracę na mocy niniejszej decyzji powinny być kierowane do UN ODA/ISU. UN ODA/ISU dokona w odpowiednich przypadkach weryfikacji i oceny tych wniosków i przedstawi zalecenia Komitetowi Sterującemu. Komitet Sterujący przeanalizuje wnioski o pomoc, jak również plany działania i ich realizację. Na wniosek WP i uwzględniając wyniki rozmów na forum Komitetu Sterującego, WP podejmie ostateczną decyzję co do państw beneficjentów, w konsultacji z właściwymi grupami roboczymi Rady.
      Aby zapewnić silne poczucie odpowiedzialności oraz trwałość zainicjowanych przez UE działań podejmowanych przez państwa beneficjentów, przewiduje się, że w miarę możliwości i w stosownych przypadkach wybrani beneficjenci zostaną poproszeni o opracowanie planów działania, w których określać się będzie między innymi harmonogram przeprowadzania działań finansowanych (w tym także finansowanych z zasobów krajowych), zakres i czas trwania danego przedsięwzięcia, główne zainteresowane podmioty. UN ODA/ISU lub państwa członkowskie UE, w odpowiednich przypadkach, będą uczestniczyły w przygotowywaniu tych planów działania. Przedsięwzięcia będą realizowane zgodnie z tymi planami.
      3.   SPRAWOZDANIA I OCENA
      UN ODA/ISU będą przekazywać WP regularne półroczne sprawozdania z postępów w realizacji przedsięwzięć. Oprócz tego będą przedstawiane sprawozdania z poszczególnych działań pomocowych prowadzonych na podstawie ustalonych planów działania dla państw beneficjentów. Sprawozdania będą przekazywane odpowiedniej grupie roboczej Rady do oceny postępów i ogólnej oceny przedsięwzięć oraz w celu ustalenia ewentualnych działań następczych.
      W miarę możliwości państwa strony BTWC będą informowane o realizacji przedsięwzięć, także drogą elektroniczną. Od państw beneficjentów będzie się oczekiwać informowania na posiedzeniach BTWC o postępie i wynikach działań realizowanych na rzecz tych państw oraz należytego uwzględnienia wsparcia ze strony UE.
      4.   UDZIAŁ EKSPERTÓW Z PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UE
      Czynny udział ekspertów z państw członkowskich UE jest niezbędny do pomyślnej realizacji decyzji. UN ODA /ISU będą zachęcane do korzystania z wiedzy tych ekspertów. Koszty delegacji związane z realizacją przedsięwzięć będą ujęte w niniejszej decyzji.
      Oczekuje się, że w związku z przewidywanymi wizytami pomocowymi (takimi jak pomoc prawna lub pomoc w zakresie środków budowy zaufania) standardowo wizytę taką będzie składać grupa składająca się maksymalnie z trzech ekspertów; maksymalny czas trwania wizyty wynoszący pięć dni również będzie uważany za standardową praktykę.
      Aby zapewnić sprawną i wydajną pomoc, zostaną zorganizowane warsztaty dla ekspertów UE wspomagających państwa beneficjentów w ramach niniejszego przedsięwzięcia w celu omówienia sprawdzonych rozwiązań i odpowiednich przygotowań do działań pomocowych, a także sporządzenia zestawu materiałów pomocowych takich jak prezentacje i publikacje.
      5.   CZAS TRWANIA
      Całkowity szacowany czas realizacji przedsięwzięć wynosi 36 miesięcy.
      6.   BENEFICJENCI
      Beneficjentami przedsięwzięcia 1 będą państwa niebędące stronami BTWC (zarówno państwa sygnatariusze, jak i państwa niebędące sygnatariuszami) w przypadku działań upowszechniających, a także, w stosownych przypadkach, sektor prywatny, środowisko akademickie oraz organizacje pozarządowe.
      Beneficjentami przedsięwzięcia 2 będą państwa strony, które będzie się wspomagać przy ocenie potencjalnych skutków nowych odkryć w dziedzinie nauki i techniki dla BTWC; będą nimi także przedstawiciele środowiska naukowego, międzynarodowe, regionalne i krajowe stowarzyszenia naukowe, środowiska akademickie i przemysł.
      Beneficjentami przedsięwzięcia 3 w odniesieniu do działań związanych z rozwijaniem zdolności są państwa strony BTWC, przy czym szczególną uwagę będzie się zwracać na te państwa, które niedawno przystąpiły do BTWC, natomiast beneficjentami działań prowadzonych na podstawie art. X będą poszczególni naukowcy, konferencje i instytuty naukowe.
      Beneficjentami przedsięwzięcia 4 będą państwa strony, a zwłaszcza urzędnicy pracujący nad zagadnieniami dotyczącymi BTWC, tacy jak urzędnicy wyznaczeni jako krajowe punkty kontaktowe oraz przebywający w stałych przedstawicielstwach w Genewie, eksperci zaproszeni do udziału w warsztatach i w próbie mechanizmu weryfikacji wzajemnej oraz osoby biorące udział w opracowaniach badań na podstawie art. V i VII.
      Beneficjentami przedsięwzięcia 5 będą eksperci ujęci w spisie dotyczącym metody prowadzenia dochodzeń opracowanej przez Sekretarza Generalnego ONZ, uczestnicy szkoleń i imprez dotyczących tej metody oraz uczestnicy spotkania zainteresowanych stron.
      Beneficjentami przedsięwzięcia 6 będą te osoby, które tworzą odpowiednie materiały, jak również te, które z nich korzystają, np. studenci i nauczyciele, urzędnicy z branży i organizacje pozarządowe.
      7.   PRZEDSTAWICIELE STRON TRZECICH
      Aby propagować poczucie odpowiedzialności na szczeblu regionalnym i trwałość przedsięwzięć, na mocy niniejszej decyzji finansowane będzie uczestnictwo ekspertów spoza UE, w tym ekspertów z organizacji regionalnych i innych właściwych organizacji międzynarodowych. Udział UN ODA/ISU w warsztatach na temat BTWC będzie finansowany. Udział przewodniczącego w posiedzeniach BTWC może być finansowany w indywidualnych przypadkach.
      8.   PODMIOT REALIZUJĄCY – KWESTIE DOTYCZĄCE PERSONELU
      Biorąc pod uwagę pozabudżetowy charakter działań przewidzianych w niniejszej decyzji dla UN ODA, potrzebny będzie dodatkowy personel.
      9.   WYEKSPONOWANIE DZIAŁAŃ UE
      UN ODA podejmuje wszelkie działania konieczne do upublicznienia faktu, że działanie to zostało sfinansowane przez Unię Europejską. Takie działania będą prowadzone zgodnie z komunikatem Komisji oraz Podręcznikiem dotyczącym komunikacji i widoczności w ramach działań zewnętrznych Unii Europejskiej przygotowanym i opublikowanym przez Komisję Europejską. UN ODA zapewni zatem wyeksponowanie wkładu Unii przez stosowne logo i działania promocyjne, podkreślanie roli odgrywanej przez Unię, zapewniając przejrzystość swoich działań i podnosząc świadomość co do przyczyn przyjęcia niniejszej decyzji oraz powodów wspierania tej decyzji przez Unię, a także rezultatów tego wsparcia. Na materiałach wyprodukowanych w wyniku tego projektu w widocznym miejscu zostanie umieszczona flaga Unii zgodnie z unijnymi wytycznymi dotyczącymi prawidłowego wykorzystywania i reprodukcji flagi.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/1403 z dnia 23 czerwca 2017 r. zmieniająca decyzję EBC/2012/6 w sprawie ustanowienia Rady TARGET2-Securities (EBC/2017/20)

text:
                  29.7.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 199/24

            DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/1403
      z dnia 23 czerwca 2017 r.
      zmieniająca decyzję EBC/2012/6 w sprawie ustanowienia Rady TARGET2-Securities (EBC/2017/20)
      RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 12 ust. 3 oraz art. 17, 18 i 22,
      uwzględniając wytyczne EBC/2012/13 z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie TARGET2-Securities (1),
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W dniu 16 marca 2016 r. Rada Prezesów zatwierdziła utworzenie Rady ds. Infrastruktury Rynku, nowego organu zarządzającego odpowiedzialnego za zadania techniczne oraz zadania dotyczące zarządzania operacyjnego w odniesieniu do infrastruktur i platform rynkowych.

                  (2)

                  Decyzja EBC/2012/6 (2) powinna zostać odpowiednio zmieniona w celu odzwierciedlenia utworzenia Rady ds. Infrastruktury Rynku oraz działania Rady T2S jako jednego z wyspecjalizowanych składów Rady ds. Infrastruktury Rynku,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Zmiany
      W decyzji EBC/2012/6 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
                  „Artykuł 1
                  Definicje
                  Terminy użyte w niniejszej decyzji mają takie samo znaczenie jak w wytycznych EBC/2012/13 (*1) oraz umowie ramowej T2S zatwierdzonej przez Radę Prezesów w dniu 17 listopada 2011 r.

                     (*1)  Wytyczne EBC/2012/13 z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie TARGET2-Securities (Dz.U. L 215 z 11.8.2012, s. 19).”;"

                  2)

                  w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                  „1.   Ustanawia się Radę T2S jako organ zarządzający, którego zadania obejmują opracowywanie na rzecz Rady Prezesów projektów rozwiązań kluczowych kwestii strategicznych oraz realizowanie zadań o charakterze czysto technicznym powierzonych jej przez Radę Prezesów. Rada T2S działa jako jeden z wyspecjalizowanych składów Rady ds. Infrastruktury Rynku”;

                  3)

                  w załączniku II, w sekcji „Skład” akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
                  „Kadencja członka Rady T2S trwa 24 miesiące, z możliwością powołania na kolejną kadencję. Rada Prezesów może zdecydować o skróceniu mandatu, w tym także w przypadkach rezygnacji członków lub przejścia przez nich na emeryturę przed wygaśnięciem kadencji.”;

                  4)

                  w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                              „3.   Członkowie Rady T2S nie mogą być bezpośrednio zaangażowani w nadzór nad T2S ani nad depozytami papierów wartościowych, które korzystają z usług rozrachunku w T2S w zakresie, w jakim mógłby zachodzić faktyczny lub potencjalny konflikt pomiędzy takim zaangażowaniem a pełnioną przez nich funkcją członka Rady T2S. Ustanowione zostaną odpowiednie środki w celu identyfikacji takich konfliktów i zapobiegania im. Członkowie Rady T2S nie mogą być członkami Komitetu ds. Audytu Wewnętrznego (IAC) ani nie mogą być na co dzień zaangażowani w prace poziomu 3.”;

                              b)

                              w art. 2 skreśla się ust. 1.

            Artykuł 2
      Przepis końcowy
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2017 r.

         Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 23 czerwca 2017 r.

            Mario DRAGHI

               Prezes EBC

         (1)  Dz.U. L 215 z 11.8.2012, s. 19.

         (2)  Decyzja z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia Rady TARGET2-Securities oraz uchylająca decyzję EBC/2009/6 (Dz.U. L 117 z 1.5.2012, s. 13).


title: Decyzja Komisji z dnia 23 lutego 2017 r. dotycząca przyznawania wszystkim koordynatorom europejskich sieci referencyjnych indywidualnych zezwoleń na używanie znaku towarowego europejskiej sieci referencyjnej

text:
               24.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/7

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 23 lutego 2017 r.
   dotycząca przyznawania wszystkim koordynatorom europejskich sieci referencyjnych indywidualnych zezwoleń na używanie znaku towarowego europejskiej sieci referencyjnej
   (2017/C 60/06)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Komisji z dnia 19 września 2001 r. (PV1536) nadającą dyrektorom generalnym i szefom służb uprawnienia do decydowania o konieczności złożenia wniosku o ochronę praw własności intelektualnej wynikających z działań lub programów, za które są oni odpowiedzialni, o udzieleniu powiązanej z tym licencji, o nabyciu, przeniesieniu lub odstąpieniu od praw lub porzuceniu praw, oraz nadającą dyrektorom generalnym uprawnienia do powiązanych środków administracyjnych,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE (1) stanowi, że zadaniem Komisji jest wspieranie rozwoju europejskich sieci referencyjnych (ERN) skupiających podmioty świadczące wysokospecjalistyczną opiekę zdrowotną w państwach członkowskich.

               (2)

               Art. 7 decyzji wykonawczej Komisji 2014/287/UE (2) stanowi, że Komisja wydaje sieciom i ich członkom zezwolenie na używanie niepowtarzalnego identyfikatora graficznego („logo”).

               (3)

               Logo „europejskiej sieci referencyjnej” zostało zarejestrowane przez Komisję jako graficzny znak towarowy (nr rej. 012252128) na terytorium Unii Europejskiej.

               (4)

               Unia Europejska jest prawowitym właścicielem znaku towarowego i jest gotowa zezwolić na jego używanie wszystkim koordynatorom europejskich sieci referencyjnych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Wszyscy koordynatorzy europejskich sieci referencyjnych zatwierdzeni przez radę ds. europejskich sieci referencyjnych państw członkowskich mają prawo do niewyłącznego, nieodpłatnego, warunkowego używania znaku towarowego „europejskiej sieci referencyjnej” (nr rej. 012252128) w odniesieniu do inicjatyw związanych z działalnością europejskich sieci referencyjnych zgodnie z celami określonymi w art. 12 dyrektywy 2011/24/UE.
   Artykuł 2
   Wszyscy koordynatorzy europejskich sieci referencyjnych zatwierdzeni przez radę ds. europejskich sieci referencyjnych państw członkowskich są upoważnieni do udzielania członkom ich sieci sublicencji na używanie znaku towarowego w odniesieniu do inicjatyw związanych z działalnością ich sieci.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lutego 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Vytenis ANDRIUKAITIS

            Członek Komisji

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45).

      (2)  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/287/UE z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie kryteriów tworzenia i oceny europejskich sieci referencyjnych i ich członków oraz ułatwienia wymiany informacji i wiedzy specjalistycznej w odniesieniu do tworzenia i oceny takich sieci (Dz.U. L 147 z 17.5.2014, s. 79).


title: 2014/318/UE: Decyzja Rady z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie prekursorów narkotyków

text:
               4.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/6

         DECYZJA RADY
   z dnia 17 lutego 2014 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie prekursorów narkotyków

      (2014/318/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska oraz Federacja Rosyjska powinny pogłębić współpracę w dziedzinie zapobiegania kierowaniu do nielegalnych celów prekursorów narkotyków pochodzących z legalnego handlu w celu przeciwdziałania nielegalnej produkcji narkotyków i substancji psychotropowych.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 2013/263/UE (1) Umowa między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie prekursorów narkotyków (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 4 czerwca 2013 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               Umowa powinna zapewniać pełne poszanowanie praw podstawowych, w szczególności wysoki poziom ochrony w zakresie przetwarzania i przekazywania danych osobowych przez strony Umowy.

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie prekursorów narkotyków zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia przewidzianego w art. 11 Umowy (2).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         A. TSAFTARIS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/263/UE z dnia 13 maja 2013 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie prekursorów narkotyków (Dz.U. L 154 z 6.6.2013, s. 5).

      (2)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.