title: 2008/785/WE: Decyzja Komisji z dnia 9 października 2008 r. zmieniająca decyzję Komisji 2005/56/WE ustanawiającą Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego do zarządzania działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003

text:
               10.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 269/11

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 9 października 2008 r.
   zmieniająca decyzję Komisji 2005/56/WE ustanawiającą „Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego” do zarządzania działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003
   (2008/785/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (1), w szczególności jego art. 3 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Komisji 2005/56/WE (2) ustanowiono Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (dalej zwaną „Agencją”). Kieruje ona działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, sektora audiowizualnego i kultury, w tym projektami finansowanymi za pośrednictwem instrumentów polityki europejskiej w dziedzinie pomocy zagranicznej, ze środków 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju i na mocy niektórych umów zawartych przez Wspólnotę ze Stanami Zjednoczonymi i Kanadą.

               (2)

               W dniu 31 grudnia 2006 r. zakończył się trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (Tempus III). Komisja postanowiła przedłużyć to działanie na lata 2007–2013 (Tempus IV) i finansować go za pośrednictwem trzech instrumentów polityki europejskiej w dziedzinie pomocy zagranicznej, tj. instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA), europejskiego instrumentu polityki sąsiedztwa i partnerstwa oraz instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju.

               (3)

               W oparciu o inicjatywy realizowane przez Wspólnotę wraz ze Stanami Zjednoczonymi i Kanadą Komisja postanowiła ponadto wzmocnić współpracę w dziedzinie edukacji i młodzieży z państwami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie.

               (4)

               Zakończona w kwietniu 2008 r. ocena zewnętrzna, przeprowadzona przez służby Komisji, wykazała, że najlepszym rozwiązaniem kwestii zarządzania programem Tempus (czwarta faza programu, a także zakończenie fazy trzeciej) oraz projektami finansowanymi za pośrednictwem instrumentu współpracy z państwami uprzemysłowionymi i innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie, byłoby powierzenie tych zadań Agencji. W ocenie tej zaleca się także włączenie do zadań Agencji zarządzania tymi programami i projektami.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/56/WE.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Nadzorującego ds. Agencji Wykonawczych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Artykuł 4 ust. 1 decyzji 2005/56/WE otrzymuje brzmienie:

      „1.   Agencja jest odpowiedzialna za zarządzanie niektórymi elementami następujących programów wspólnotowych:

                  1)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte dofinansowaniem w ramach pomocy gospodarczej na rzecz niektórych krajów Europy Środkowej i Wschodniej (Phare), zatwierdzonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3906/89 (3);

                  2)

                  program wspierający rozwój i rozpowszechnianie utworów audiowizualnych (MEDIA II – Rozwój i rozpowszechnianie) (1996–2000), zatwierdzony decyzją Rady 95/563/WE (4);

                  3)

                  program kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA II – Kształcenie) (1996–2000), zatwierdzony decyzją 95/564/WE (5);

                  4)

                  drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates (2000–2006), zatwierdzony decyzją nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6);

                  5)

                  druga faza wspólnotowego programu działań w dziedzinie kształcenia zawodowego »Leonardo da Vinci« (2000–2006), zatwierdzona decyzją Rady 1999/382/WE (7);

                  6)

                  wspólnotowy program działań »Młodzież« (2000–2006), zatwierdzony decyzją nr 1031/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8);

                  7)

                  program »Kultura 2000« (2000–2006), zatwierdzony decyzją nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9);

                  8)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach świadczenia pomocy państwom partnerskim w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (2000–2006), przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 (10);

                  9)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Kosowa (UNSCR 1244) (2000–2006), zatwierdzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2666/2000 (11);

                  10)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, zatwierdzonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2698/2000 (12);

                  11)

                  trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006), zatwierdzony decyzją Rady 1999/311/WE (13);

                  12)

                  projekty, które mogą być objęte finansowaniem na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/196/WE (14);

                  13)

                  projekty, które mogą być objęte dofinansowaniem na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/197/WE (15);

                  14)

                  program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001–2005), zatwierdzony decyzją Rady 2000/821/WE (16);

                  15)

                  program kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – Kształcenie) (2001–2006), zatwierdzony decyzją nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (17);

                  16)

                  wieloletni program (2004–2006) w celu skutecznej integracji technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w systemy kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego w Europie (Program »eLearning«) (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 2318/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (18);

                  17)

                  wspólnotowy program działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udział społeczeństwa obywatelskiego) (2004–2006), zatwierdzony decyzją Rady 2004/100/WE (19);

                  18)

                  wspólnotowy program działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 790/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (20);

                  19)

                  wspólnotowy program działań w celu promowania jednostek działających na poziomie europejskim oraz wspierania określonych działań w obszarze edukacji i szkolenia (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 791/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (21);

                  20)

                  wspólnotowy program działań wspierający organy działające na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (22);

                  21)

                  program poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008), zatwierdzony decyzją nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (23);

                  22)

                  projekty, które mogą być objęte finansowaniem na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/910/WE (24);

                  23)

                  projekty, które mogą być objęte finansowaniem na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady ustanawiającej ramy współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego i szkolenia oraz młodzieży (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/964/WE (25);

                  24)

                  program działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013), zatwierdzony decyzją nr 1720/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (26);

                  25)

                  program Kultura (2007–2013), zatwierdzony decyzją nr 1855/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (27);

                  26)

                  program »Europa dla Obywateli« na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego na lata 2007–2013, zatwierdzony decyzją nr 1904/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (28);

                  27)

                  program »Młodzież w działaniu« (2007–2013), zatwierdzony decyzją nr 1719/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (29);

                  28)

                  program wspierający europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) (2007–2013), zatwierdzony decyzją nr 1718/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (30);

                  29)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte dofinansowaniem w ramach pomocy dla rozwijających się krajów Azji oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami, zatwierdzone w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 443/92 (31);

                  30)

                  projekty dotyczące szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, które mogą być objęte finansowaniem na mocy instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA) ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1085/2006 (32);

                  31)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem na mocy Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (33);

                  32)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem na mocy instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (34);

                  33)

                  projekty dotyczące szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, które mogą być objęte finansowaniem na mocy instrumentu finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1934/2006 (35);

                  34)

                  projekty w dziedzinie szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (2000–2007) (36).

      Sporządzono w Brukseli, dnia 9 października 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Ján FIGEĽ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 24 z 27.1.2005, s. 35.

      (3)  Dz.U. L 375 z 23.12.1989, s. 11.

      (4)  Dz.U. L 321 z 30.12.1995, s. 25.

      (5)  Dz.U. L 321 z 30.12.1995, s. 33.

      (6)  Dz.U. L 28 z 3.2.2000, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 146 z 11.6.1999, s. 33.

      (8)  Dz.U. L 117 z 18.5.2000, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 63 z 10.3.2000, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 12 z 18.1.2000, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 1.

      (12)  Dz.U. L 311 z 12.12.2000, s. 1.

      (13)  Dz.U. L 120 z 8.5.1999, s. 30.

      (14)  Dz.U. L 71 z 13.3.2001, s. 7.

      (15)  Dz.U. L 71 z 13.3.2001, s. 15.

      (16)  Dz.U. L 336 z 30.12.2000, s. 82.

      (17)  Dz.U. L 26 z 27.1.2001, s. 1.

      (18)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 9.

      (19)  Dz.U. L 30 z 4.2.2004, s. 6.

      (20)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 24.

      (21)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 31.

      (22)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 40.

      (23)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 1.

      (24)  Dz.U. L 346 z 9.12.2006, s. 33.

      (25)  Dz.U. L 397 z 30.12.2006, s. 14.

      (26)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 45.

      (27)  Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 1.

      (28)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 32.

      (29)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 30.

      (30)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 12.

      (31)  Dz.U. L 52 z 27.2.1992, s. 1.

      (32)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

      (33)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

      (34)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

      (35)  Dz.U. L 405 z 3.12.2006, s. 37.

      (36)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.”.


title: 2014/744/UE: Decyzja Rady z dnia 21 października 2014 r. w sprawie uruchomienia w Estonii zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów

text:
               29.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/102

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 października 2014 r.
   w sprawie uruchomienia w Estonii zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów

      (2014/744/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1), w szczególności jej art. 25,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW (2), w szczególności jej art. 20 i rozdział 4 załącznika do niej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie postanowień przejściowych załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.

               (2)

               W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji 2008/615/WSiSW i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.

               (3)

               Art. 20 decyzji 2008/616/WSiSW stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji 2008/615/WSiSW sprawozdanie z oceny ma być oparte na wizycie ewaluacyjnej i operacji pilotażowej.

               (4)

               Zgodnie z rozdziałem 4 pkt 1.1 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW kwestionariusz opracowany przez odpowiednią grupę roboczą Rady dotyczy każdej z zautomatyzowanych metod wymiany danych i musi być wypełniony przez państwo członkowskie w momencie uznania przez to państwo, że spełnia ono wymogi dotyczące wymiany danych w odpowiedniej kategorii danych.

               (5)

               Estonia wypełniła kwestionariusz dotyczący ochrony danych i kwestionariusz dotyczący danych rejestracyjnych pojazdów.

               (6)

               Estonia z powodzeniem przeprowadziła operację pilotażową z Niderlandami.

               (7)

               Niderlandzko-fiński zespół oceniający przeprowadził w Estonii wizytę ewaluacyjną i sporządził sprawozdanie z tej wizyty, które przekazano odpowiedniej grupie roboczej Rady.

               (8)

               Radzie przedstawiono ogólne sprawozdanie z oceny podsumowujące wyniki kwestionariusza, wizytę ewaluacyjną i operację pilotażową dotyczącą danych rejestracyjnych pojazdów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych rejestracyjnych pojazdów Estonia w pełni wdrożyła przepisy ogólne o ochronie danych zawarte w rozdziale 6 decyzji 2008/615/WSiSW i jest uprawniona do otrzymywania oraz przekazywania danych osobowych na mocy art. 12 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 października 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.


title: 2011/66/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie podziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro (EBC/2010/23)

text:
               9.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 35/17

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 25 listopada 2010 r.
   w sprawie podziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro
   (wersja przekształcona)
   (EBC/2010/23)
   (2011/66/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej „Statutem ESBC”), w szczególności art. 32,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2001/16 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie podziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich od roku budżetowego 2002 (1) została kilkakrotnie zmieniona w znacznym zakresie (2). Zważywszy na planowane dalsze nowelizacje tej decyzji, z uwagi na wymogi jasności i przejrzystości konieczne jest sporządzenie jej przekształconej wersji.

               (2)

               Zgodnie z art. 32 ust. 1 Statutu ESBC dochodem pieniężnym jest dochód osiągany przez krajowe banki centralne w wyniku realizowania zadań polityki pieniężnej. Na mocy art. 32 ust. 2 Statutu ESBC wysokość dochodu pieniężnego każdego KBC równa jest jego rocznemu dochodowi uzyskanemu z aktywów odpowiadających banknotom w obiegu oraz zobowiązaniom wobec instytucji kredytowych z tytułu depozytów. Aktywa te KBC wyodrębniają zgodnie z wytycznymi Rady Prezesów. KBC powinny wyodrębniać aktywa pochodzące z realizacji zadań polityki pieniężnej jako aktywa odpowiadające banknotom w obiegu oraz zobowiązaniom wobec instytucji kredytowych z tytułu depozytów. Zgodnie z art. 32 ust. 4 Statutu ESBC kwotę dochodu pieniężnego KBC zmniejsza się o kwotę odsetek zapłaconych przez ten KBC z tytułu zobowiązań wobec instytucji kredytowych wynikających z depozytów ustanowionych zgodnie z art. 19.

               (3)

               Zgodnie z art. 32 ust. 5 Statutu ESBC sumę dochodów pieniężnych wszystkich KBC rozdziela się pomiędzy poszczególne krajowe banki centralne proporcjonalnie do ich opłaconych udziałów w kapitale Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

               (4)

               Zgodnie z art. 32 ust. 6 i 32 ust. 7 Statutu ESBC Rada Prezesów EBC jest uprawniona do wydawania wytycznych dotyczących rozliczania i rozrachunku przez EBC sald wynikających z podziału dochodu pieniężnego i przyjmowania wszelkich innych środków koniecznych dla stosowania art. 32.

               (5)

               Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (3) EBC i KBC wprowadzają do obiegu banknoty denominowane w euro. Zgodnie z art. 15 rozporządzenia banknoty denominowane w jednostce waluty krajowej pozostaną prawnym środkiem płatniczym w obrębie swych granic terytorialnych nie dłużej niż przez sześć miesięcy od daty wymiany gotówkowej. Rok wymiany gotówkowej powinien być zatem traktowany jako rok szczególny, gdyż pozostające w obiegu banknoty denominowane w jednostkach waluty krajowej mogą nadal stanowić znaczną część całości banknotów w obiegu.

               (6)

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 wytycznych EBC/2006/9 z 14 lipca 2006 r. w sprawie niektórych przygotowań do wymiany pieniądza gotówkowego związanych z wprowadzeniem waluty euro oraz w sprawie zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego w banknoty i monety euro podmiotów poza strefą euro (4) banknoty euro objęte zaopatrzeniem wstępnym kwalifikowanych podmiotów obciążają rachunki tych kwalifikowanych podmiotów prowadzone przez ich KBC kwotą równą ich wartości nominalnej, zgodnie z następującym „liniowym modelem obciążeń”: całkowita kwota banknotów i monet euro objętych zaopatrzeniem wstępnym jest księgowana w trzech równych ratach, w datach rozliczenia pierwszej, czwartej oraz piątej podstawowej operacji refinansującej Eurosystemu następujących po dacie wymiany gotówkowej. Obliczanie dochodu pieniężnego za rok wymiany gotówkowej powinno uwzględniać ten „liniowy model obciążeń”.

               (7)

               Niniejsza decyzja jest związana z decyzją EBC/2010/29 z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie emisji banknotów euro (wersja przekształcona) (5), która stanowi, że EBC i KBC emitują banknoty euro. Decyzja EBC/2010/29 przypisuje będące w obiegu banknoty euro krajowym bankom centralnym proporcjonalnie do opłaconych przez nie udziałów w kapitale EBC. Ta sama decyzja przypisuje EBC 8 % całkowitej wartości banknotów euro w obiegu. Przydział banknotów euro członkom Eurosystemu stanowi podstawę sald w ramach Eurosystemu. Oprocentowanie tych sald w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu ma bezpośredni wpływ na dochód każdego z członków Eurosystemu, a zatem powinno być uregulowane w niniejszej decyzji. Dochód EBC z tytułu oprocentowania przysługujących mu wobec KBC należności w ramach Eurosystemu z tytułu przypadającej na EBC części banknotów euro w obiegu powinien co do zasady zostać podzielony pomiędzy KBC zgodnie z decyzją EBC/2010/24 z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie tymczasowego podziału dochodu Europejskiego Banku Centralnego z tytułu banknotów euro w obiegu oraz z tytułu papierów wartościowych nabytych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych (6), proporcjonalnie do ich udziału w kluczu subskrybowanego kapitału w roku obrotowym, w którym dochód ten został uzyskany.

               (8)

               Saldo netto należności i zobowiązań w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu obiektywnego kryterium określającego koszt pieniądza. Za właściwą w tym celu należy uznać stopę podstawowych operacji refinansujących stosowaną przez Eurosystem w ofertach przetargowych na podstawowe operacje refinansujące.

               (9)

               Zobowiązania netto w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu należy włączyć do podstawy zobowiązań dla celów obliczania dochodu pieniężnego KBC zgodnie z art. 32 ust. 2 Statutu ESBC, gdyż odpowiadają one banknotom w obiegu. Rozliczenia oprocentowania sald w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu spowodują w rezultacie podział znacznej kwoty dochodu pieniężnego Eurosystemu pomiędzy KBC proporcjonalnie do opłaconych przez nie udziałów w kapitale EBC. Wskazane wyżej salda w ramach Eurosystemu koryguje się w celu umożliwienia stopniowego dostosowania bilansów oraz rachunków zysków i strat KBC. Korekty te powinny opierać się na wartości banknotów w obiegu każdego z KBC w okresie przed momentem wprowadzenia banknotów euro. Korekty przeprowadza się corocznie, zgodnie z ustalonym wzorem, przez okres nie dłuższy niż pięć lat od tego momentu.

               (10)

               Korekty sald w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro wylicza się w celu odzwierciedlenia znaczących zmian w pozycjach dochodu KBC stanowiących konsekwencję wprowadzenia banknotów euro, a następnie podziału dochodu pieniężnego.

               (11)

               Ogólne zasady określone w art. 32 Statutu ESBC znajdują zastosowanie także do dochodów uzyskiwanych z tytułu odpisów dotyczących banknotów euro wycofywanych z obiegu.

               (12)

               Zgodnie z art. 32 ust. 5 Statutu ESBC sumę dochodów pieniężnych KBC rozdziela się pomiędzy KBC proporcjonalnie do opłaconych przez nie udziałów w kapitale EBC. Zgodnie z art. 32 ust. 7 Statutu ESBC Rada Prezesów jest uprawniona do podejmowania wszelkich innych środków koniecznych dla zastosowania art. 32. Uprawnienie to obejmuje prawo do uwzględniania innego typu czynników przy podejmowaniu decyzji o podziale dochodów uzyskiwanych z tytułu odpisów dotyczących banknotów euro wycofywanych z obiegu. Zasady równego traktowania i słuszności wymagają wzięcia pod uwagę okresu, w którym emitowane były wycofane z obiegu banknoty. Klucz przydziału dla tego rodzaju dochodów musi zatem odzwierciedlać zarówno odpowiedni udział w kapitale EBC, jak i długość fazy emisji.

               (13)

               Wycofywanie banknotów euro z obiegu powinno być regulowane przez odrębne decyzje przyjmowane na podstawie art. 5 decyzji EBC/2003/4 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro (7),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Dla celów niniejszej decyzji użyte w niej określenia oznaczają:
   a)   „KBC”– krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro;
   b)   „podstawa zobowiązań”– kwotę kwalifikujących się zobowiązań w ramach bilansu każdego z KBC, określoną zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji;
   c)   „aktywa celowe”– kwotę aktywów odpowiadających podstawie zobowiązań w ramach bilansu każdego z KBC, określoną zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji;
   d)   „salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu”– należności i zobowiązania powstające pomiędzy KBC a EBC oraz pomiędzy poszczególnymi KBC w wyniku zastosowania art. 4 decyzji EBC/2010/29;
   e)   „klucz subskrybowanego kapitału”– udziały krajowych banków centralnych (wyrażone w wartościach procentowych) w subskrybowanym kapitale EBC, ustalone w wyniku zastosowania do krajowych banków centralnych wag w kluczu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 Statutu ESBC, w odniesieniu do odpowiedniego roku obrachunkowego;
   f)   „instytucja kredytowa”– a) instytucję kredytową w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (8), zgodnie z odpowiednią implementacją tej dyrektywy do krajowego porządku prawnego, podlegającą nadzorowi wykonywanemu przez właściwy organ; lub b) inną instytucję kredytową, o której mowa w art. 123 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, podlegającą kontroli o standardzie porównywalnym do nadzoru prowadzonego przez właściwe organy krajowe;
   g)   „HBS”– zharmonizowany bilans zgodnie z załącznikiem VIII do wytycznych EBC/2010/20 z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie ram prawnych rachunkowości i sprawozdawczości finansowej w Europejskim Systemie Banków Centralnych (9);
   h)   „stopa referencyjna”– ostatnia dostępna krańcowa stopa procentowa stosowana przez Eurosystem w ofertach przetargowych na podstawowe operacje refinansujące zgodnie z pkt 3.1.2 załącznika I do wytycznych EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (10). W przypadku gdy tego samego dnia przeprowadzono i przedstawiono do rozrachunku więcej niż jedną podstawową operację refinansującą, stosuje się średnią arytmetyczną stóp krańcowych przeprowadzonych równolegle operacji;
   i)   „data wymiany gotówkowej”– datę, w której banknoty i monety euro uzyskają status prawnego środka płatniczego w państwie członkowskim, którego walutą jest euro;
   j)   „okres referencyjny”– 24-miesięczny okres rozpoczynający się na 30 miesięcy przed datą wymiany gotówkowej;
   k)   „rok wymiany gotówkowej”– 12-miesięczny okres rozpoczynający się w dacie wymiany gotówkowej;
   l)   „dzienny referencyjny kurs walutowy”– dzienny kurs referencyjny wynikający z regularnej codziennej procedury uzgodnieniowej przeprowadzanej pomiędzy bankami centralnymi należącymi do Europejskiego Systemu Banków Centralnych, jak i bankami centralnymi spoza tego systemu, która standardowo jest realizowana o godz. 14.15 czasu środkowoeuropejskiego;
   m)   „wycofane banknoty euro”– banknoty euro dowolnego typu i serii, które zostały wycofane z obiegu na mocy decyzji Rady Prezesów przyjętej na podstawie art. 5 decyzji EBC/2003/4;
   n)   „klucz emisji”– średni klucz subskrybowanego kapitału w czasie fazy emisji danego typu lub serii wycofanych banknotów euro;
   o)   „faza emisji”– w odniesieniu do banknotów euro dowolnego typu i serii – okres rozpoczynający się w dacie uwzględnienia pierwszej emisji banknotów euro danego typu lub serii w podstawie zobowiązań oraz kończący w dacie uwzględnienia w podstawie zobowiązań ostatniej emisji banknotów euro tego typu lub serii;
   p)   „odpisać”– wykreślić wycofane banknoty euro z pozycji bilansu „Banknoty w obiegu”.
   Artykuł 2
   Salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu
   1.   Salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu oblicza się w okresach miesięcznych i ujmuje w księgach rachunkowych EBC i KBC pierwszego roboczego dnia miesiąca, z datą waluty na ostatni dzień roboczy poprzedniego miesiąca.
   W przypadku gdy państwo członkowskie przyjmuje walutę euro, obliczenie sald w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu dokonywane na podstawie pierwszego akapitu jest księgowane przez EBC i poszczególne KBC z datą waluty przypadającą na datę wymiany gotówkowej.
   Salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu, za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 stycznia pierwszego roku, od którego ma zastosowanie każda kolejna pięcioletnia korekta dokonywana zgodnie z art. 29 ust. 3 Statutu ESBC, oblicza się na podstawie skorygowanego klucza subskrybowanego kapitału zastosowanego do sald z tytułu całkowitej sumy banknotów euro pozostających w obiegu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku.
   2.   Salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu, włącznie z tymi, które wynikają ze stosowania art. 4 niniejszej decyzji, podlegają oprocentowaniu według stopy referencyjnej.
   3.   Oprocentowanie, o którym mowa w ust. 2, rozlicza się kwartalnie za pośrednictwem płatności w systemie TARGET2.
   Artykuł 3
   Metoda pomiaru dochodu pieniężnego
   1.   Kwotę dochodu pieniężnego KBC ustala się mierząc rzeczywisty dochód uzyskany z aktywów celowych zarejestrowanych w księgach rachunkowych danego KBC. W drodze wyjątku od tej zasady przyjmuje się, że złoto nie generuje dochodu, a papiery wartościowe utrzymywane na potrzeby polityki pieniężnej zgodnie z decyzją EBC/2009/16 z dnia 2 lipca 2009 r. w sprawie realizacji programu zakupu zabezpieczonych obligacji (11) generują dochód w wysokości stopy referencyjnej.
   2.   W przypadku gdy wartość aktywów celowych KBC jest wyższa lub niższa od wartości jego podstawy zobowiązań, różnicę potrąca się stosując do wartości tej różnicy stopę referencyjną.
   Artykuł 4
   Korekty sald w ramach Eurosystemu
   1.   Dla celów obliczania dochodu pieniężnego, dotyczące danego KBC salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu koryguje się o kwotę wyrównawczą ustaloną według następującego wzoru:
   C = (K – A) × S
   gdzie:

               C

               stanowi kwotę wyrównawczą,

               K

               stanowi wyrażoną w euro kwotę przyjmowaną dla każdego KBC i wynikającą z zastosowania klucza subskrybowanego kapitału do średniej wartości banknotów w obiegu w okresie referencyjnym, przy czym wartość będących w obiegu banknotów denominowanych w walucie krajowej państwa członkowskiego, które przyjmuje walutę euro, podlega w okresie referencyjnym przeliczeniu na euro po dziennym referencyjnym kursie walutowym,

               A

               stanowi przyjmowaną dla każdego KBC średnią wartość w euro banknotów w obiegu w okresie referencyjnym, przeliczaną w okresie referencyjnym na euro po dziennym referencyjnym kursie walutowym,

               S

               stanowi następujący współczynnik dla poszczególnych lat obrachunkowych, poczynając od daty wymiany gotówkowej:

                           Rok obrachunkowy

                           Współczynnik

                           Rok wymiany gotówkowej

                           1

                           Rok wymiany gotówkowej plus jeden rok

                           0,8606735

                           Rok wymiany gotówkowej plus dwa lata

                           0,7013472

                           Rok wymiany gotówkowej plus trzy lata

                           0,5334835

                           Rok wymiany gotówkowej plus cztery lata

                           0,3598237

                           Rok wymiany gotówkowej plus pięć lat

                           0,1817225

         2.   Suma kwot wyrównawczych KBC powinna wynieść 0.
   3.   Kwoty wyrównawcze oblicza się za każdym razem, kiedy państwo członkowskie przyjmuje euro, lub gdy dochodzi do zmiany klucza kapitału subskrybowanego EBC.
   4.   W przypadku KBC przystępującego do Eurosystemu, kwotę wyrównawczą tego KBC przypisuje się pozostałym KBC proporcjonalnie do ich udziałów w kluczu subskrybowanego kapitału oraz po odwróceniu znaku (+/–) – jako uzupełnienie kwot wyrównawczych już obowiązujących wobec takich pozostałych KBC.
   5.   Kwoty wyrównawcze i odpowiadające im zapisy księgowe księguje się na odrębnych wewnętrznych rachunkach Eurosystemu w księgach każdego KBC, z datą waluty odpowiadającą dacie wymiany gotówkowej i z odpowiadającą jej datą waluty dla każdego kolejnego roku w okresie korekty. Zapisy księgowe odpowiadające kwotom wyrównawczym nie podlegają oprocentowaniu.
   6.   W drodze wyjątku od postanowień ust. 1, w przypadku wystąpienia szczególnych okoliczności związanych ze zmianami w obserwowanych wielkościach banknotów w obiegu zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji, salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro obiegu dla danego KBC podlegają korekcie zgodnie z przepisami zawartymi we wskazanym załączniku.
   7.   Korekty sald w ramach Eurosystemu, o których mowa w niniejszym artykule, przestają mieć zastosowanie, począwszy od pierwszego dnia szóstego roku następującego po odpowiednim roku wymiany gotówkowej.
   Artykuł 5
   Kalkulacja i podział dochodu pieniężnego
   1.   Kalkulacja dochodu pieniężnego poszczególnych KBC prowadzona jest przez EBC w układzie dziennym. Kalkulacja ta jest oparta na danych księgowych przekazanych EBC przez KBC. EBC podaje do wiadomości KBC kwoty łączne w okresach kwartalnych.
   2.   Kwotę dochodu pieniężnego KBC pomniejsza się o kwotę równą odsetkom naliczonym lub zapłaconym od zobowiązań należących do podstawy zobowiązań, oraz zgodnie z decyzją Rady Prezesów EBC wydaną zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Statutu ESBC.
   3.   Podział kwot dochodu pieniężnego poszczególnych KBC w proporcjach określonych zgodnie z kluczem subskrybowanego kapitału odbywa się na koniec każdego roku obrachunkowego.
   Artykuł 6
   Kalkulacja i podział dochodu wynikającego z odpisów banknotów euro
   1.   Wycofane banknoty euro pozostają częścią podstawy zobowiązań do czasu ich wymiany lub odpisania, którekolwiek z tych zdarzeń nastąpi wcześniej.
   2.   Rada Prezesów może zdecydować o odpisaniu wycofanych banknotów euro, przy czym w takim przypadku określa datę odpisania oraz całkowitą sumę rezerw celowych, jakie powinny być utworzone z tytułu tych wycofanych banknotów euro, które mają zostać wymienione.
   3.   Wycofane banknoty euro podlegają odpisaniu w następujący sposób:

               a)

               w dacie odpisu pozycje „Banknoty w obiegu” w ramach bilansów EBC i poszczególnych KBC pomniejsza się o całkowitą wartość wycofanych banknotów euro nadal pozostających w obiegu. W tym celu rzeczywistą wartość wycofanych banknotów euro, które zostały wprowadzone do obiegu, koryguje się w celu osiągnięcia ich proporcjonalnej wartości obliczonej zgodnie z kluczem emisji, a różnicę rozlicza pomiędzy EBC i KBC;

               b)

               skorygowana wartość wycofanych banknotów euro podlega odpisaniu z pozycji bilansowej „Banknoty w obiegu” i przeniesieniu do rachunków zysków i strat poszczególnych KBC;

               c)

               KBC ustanawiają rezerwę celową z tytułu wycofanych banknotów euro, które mają zostać wymienione. Rezerwa ta odpowiada udziałowi odpowiedniego KBC w całkowitej kwocie rezerwy obliczonemu zgodnie z kluczem emisji.

         4.   Wycofane banknoty euro wymieniane po dacie odpisu podlegają uwzględnieniu w księgach KBC, który je przyjął. Wpływ wycofanych banknotów euro podlega przynajmniej raz do roku redystrybucji pomiędzy KBC na podstawie klucza emisji, przy czym powstające różnice podlegają rozliczeniu pomiędzy tymi KBC. KBC dokonują potrącenia swojego proporcjonalnego udziału z kwotą rezerwy, albo – w przypadku gdy wpływ banknotów przekracza kwotę rezerwy – uwzględniają wynikające z tego koszty w rachunku zysków i strat.
   5.   Rada Prezesów dokonuje corocznej rewizji całkowitej kwoty rezerwy.
   Artykuł 7
   Uchylenie obowiązujących przepisów
   Uchyla się decyzję EBC/2001/16. Odniesienia do uchylonej decyzji traktuje się jak odniesienia do niniejszej decyzji i odczytuje zgodnie z tabelą zgodności określoną w załączniku V.
   Artykuł 8
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2010 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 25 listopada 2010 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 337 z 20.12.2001, s. 55.

      (2)  Zob. załącznik IV.

      (3)  Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 207 z 28.7.2006, s. 39.

      (5)  Zob. s. 26 niniejszego Dziennika Urzędowego. Decyzja EBC/2010/29 została przyjęta przed opublikowaniem decyzji EBC/2010/23.

      (6)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym. Decyzja EBC/2010/24 została przyjęta przed opublikowaniem decyzji EBC/2010/23.

      (7)  Dz.U. L 78 z 25.3.2003, s. 16.

      (8)  Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1.

      (9)  Zob. s. 31 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (10)  Dz.U. L 310 z 11.12.2000, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 175 z 4.7.2009, s. 18.

      ZAŁĄCZNIK I

         SKŁAD PODSTAWY ZOBOWIĄZAŃ

                  A

                  Podstawa zobowiązań obejmuje wyłącznie następujące pozycje:

                              1.

                              Banknoty w obiegu
                              Na potrzeby niniejszego załącznika, w roku wymiany gotówkowej dla każdego KBC przystępującego do Eurosystemu pozycja „Banknoty w obiegu”:

                                          a)

                                          obejmuje banknoty wyemitowane przez ten KBC i denominowane w jednostkach waluty krajowej; oraz

                                          b)

                                          podlega pomniejszeniu o wartość nieoprocentowanych pożyczek dotyczących wstępnego zaopatrzenia w banknoty euro, które nie zostały jeszcze zapisane w ciężar odpowiednich rachunków (część pozycji 6 aktywów HBS).

                                    Po upływie odpowiedniego roku wymiany gotówkowej, w odniesieniu do każdego KBC pozycja „Banknoty w obiegu” obejmuje banknoty denominowane w euro, z wyłączeniem jakichkolwiek innych banknotów.
                              W przypadku gdy data wymiany gotówkowej przypada na dzień, w którym nie działa system TARGET2, zobowiązanie nowego KBC Eurosystemu z tytułu banknotów euro dostarczonych w ramach wstępnego zaopatrzenia zgodnie z wytycznymi EBC/2006/9 i wprowadzonych do obiegu przed datą wymiany gotówkowej stanowi część podstawy zobowiązań (jako część rachunków korespondencyjnych w pozycji pasywów 10.4 HBS) do chwili, w której zobowiązanie to stanie się częścią zobowiązań w ramach Eurosystemu wynikających z transakcji w systemie TARGET2.

                              2.

                              Zobowiązania wobec instytucji kredytowych strefy euro dotyczące operacji polityki pieniężnej w euro, obejmujące:

                                          a)

                                          rachunki bieżące, w tym rachunki dotyczące wymogów w zakresie rezerwy obowiązkowej zgodnie z art. 19 ust. 1 Statutu ESBC (pozycja pasywów 2.1 HBS);

                                          b)

                                          kwoty w depozycie w banku centralnym na koniec dnia (pozycja pasywów 2.2 HBS);

                                          c)

                                          depozyty terminowe (pozycja pasywów 2.3 HBS);

                                          d)

                                          zobowiązania wynikające z odwracalnych operacji dostrajających (pozycja pasywów 2.4 HBS);

                                          e)

                                          depozyty związane ze zmianą wartości depozytu zabezpieczającego (pozycja pasywów 2.5 HBS).

                              3.

                              Zobowiązania z tytułu depozytów wobec kontrahentów Eurosystemu, którzy dopuścili się niewykonania zobowiązań, reklasyfikowane z pozycji pasywów 2.1 HBS.

                              4.

                              Zobowiązania KBC będące zobowiązaniami w ramach Eurosystemu, wynikające z emisji certyfikatów dłużnych EBC zgodnie z rozdziałem 3.3 załącznika I do wytycznych EBC/2000/7 (pozycja pasywów 10.2 HBS).

                              5.

                              Zobowiązania netto w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu, włącznie ze zobowiązaniami wynikającymi z zastosowania art. 4 niniejszej decyzji (część pozycji pasywów 10.3 HBS).

                              6.

                              Zobowiązania netto w ramach Eurosystemu wynikające z transakcji w systemie TARGET2, oprocentowane według stopy referencyjnej (część pozycji pasywów 10.4 HBS).

                  B.

                  Wartość podstawy zobowiązań poszczególnych KBC oblicza się zgodnie ze zharmonizowanymi zasadami rachunkowości określonymi w wytycznych EBC/2010/20.

      ZAŁĄCZNIK II

         AKTYWA CELOWE

                  A

                  Aktywa celowe obejmują wyłącznie następujące pozycje:

                              1.

                              Należności od instytucji kredytowych strefy euro w euro z tytułu operacji polityki pieniężnej (pozycja aktywów 5 HBS).

                              2.

                              Papiery wartościowe na potrzeby polityki pieniężnej (pozycja aktywów 7.1 HBS).

                              3.

                              Należności w ramach Eurosystemu odpowiadające aktywom rezerw walutowych z wyjątkiem złota, przekazanym EBC zgodnie z art. 30 Statutu ESBC (część pozycji aktywów 9.2 HBS).

                              4.

                              Należności netto w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu, włącznie z należnościami wynikającymi z zastosowania art. 4 niniejszej decyzji (część pozycji aktywów 9.4 HBS).

                              5.

                              Należności netto w ramach Eurosystemu wynikające z transakcji w systemie TARGET2, podlegające wyrównaniu według stopy referencyjnej (część pozycji aktywów 9.5 HBS).

                              6.

                              Złoto, w tym należności z tytułu złota przekazanego EBC, w kwocie umożliwiającej danemu KBC wyodrębnienie takiej części jego zasobów złota, która odpowiada proporcji pomiędzy udziałem tego KBC w kluczu subskrybowanego kapitału a całkowitą ilością złota wyznaczoną przez wszystkie KBC (pozycja aktywów 1 i część pozycji aktywów 9.2 HBS).
                              Na potrzeby niniejszej decyzji wartość złota oblicza się na podstawie ceny złota w euro za jedną uncję czystego złota wg stanu na dzień 31 grudnia 2002 r.

                              7.

                              Należności z tytułu banknotów euro dostarczonych w ramach wstępnego zaopatrzenia zgodnie z wytycznymi EBC/2006/9 a następnie wprowadzonych do obiegu przed datą wymiany gotówkowej (do daty wymiany gotówkowej część pozycji aktywów 4.1 HBS, po tej dacie część rachunków korespondencyjnych w pozycji aktywów 9.5 HBS), ale tylko do chwili, w której należności takie staną się częścią należności w ramach Eurosystemu wynikających z transakcji w systemie TARGET2.

                              8.

                              Zaległe należności wynikające z niewykonania zobowiązań przez kontrahentów Eurosystemu w kontekście operacji kredytowych Eurosystemu lub aktywa finansowe bądź należności (względem podmiotów trzecich) przejęte lub nabyte w ramach realizacji zabezpieczenia złożonego przez kontrahentów Eurosystemu, którzy dopuścili się niewykonania zobowiązań w kontekście operacji kredytowych Eurosystemu, reklasyfikowane z pozycji aktywów 5 HBS (część pozycji aktywów 11.6 HBS).

                  B.

                  Wartość aktywów celowych poszczególnych KBC oblicza się zgodnie ze zharmonizowanymi zasadami rachunkowości określonymi w wytycznych EBC/2010/20.

      ZAŁĄCZNIK III
      A.   Pierwsza korekta w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności
      Jeśli łączna średnia wartość banknotów będących w obiegu w roku wymiany gotówkowej jest niższa niż łączna średnia wartość w euro banknotów będących w obiegu w okresie referencyjnym (włączając w to banknoty denominowane w walucie krajowej państwa członkowskiego, które przyjęło walutę euro, podlegające w okresie referencyjnym przeliczeniu na euro po dziennym referencyjnym kursie walutowym), wówczas współczynnik „S” mający zastosowanie do roku wymiany gotówkowej zgodnie z art. 4 ust. 1 powinien być retroaktywnie pomniejszony w tej samej proporcji, w jakiej miało miejsce obniżenie całkowitej średniej wartości banknotów w obiegu.
      W wyniku takiej redukcji współczynnik nie powinien być niższy niż 0,8606735. W przypadku zastosowania powyższych zasad szczególnych jedną czwartą wynikającej stąd redukcji kwot wyrównawczych poszczególnych KBC (C) mających zastosowanie w roku wymiany gotówkowej dodaje się do kwot wyrównawczych każdego z KBC mających zastosowanie zgodnie z art. 4 ust. 1 od drugiego do piątego roku następującego po roku wymiany gotówkowej.
      B.   Druga korekta w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności
      W przypadku gdy KBC, dla których kwota wyrównawcza określona w art. 4 ust. 1 stanowi liczbę dodatnią, dokonują wypłat kwot tytułem wyrównania sald w ramach Eurosystemu dotyczących banknotów będących w obiegu, przy czym wypłaty takie po dodaniu do pozycji „wynik netto zsumowania dochodu pieniężnego” skutkują powstaniem kosztu netto w rachunku zysków i strat takiego KBC na koniec roku, wówczas współczynnik „S” mający zastosowanie do roku wymiany gotówkowej zgodnie z art. 4 ust. 1 jest pomniejszany w zakresie niezbędnym dla wyeliminowania takiego efektu.
      W wyniku takiej redukcji współczynnik nie powinien być niższy niż 0,8606735. W przypadku zastosowania powyższych zasad szczególnych jedną czwartą wynikającej stąd redukcji kwot wyrównawczych poszczególnych KBC (C) mających zastosowanie w roku wymiany gotówkowej dodaje się do kwot wyrównawczych każdego z KBC mających zastosowanie zgodnie z art. 4 ust. 1 od drugiego do piątego roku następującego po roku wymiany gotówkowej.

      ZAŁĄCZNIK IV

         DECYZJA UCHYLONA ORAZ DECYZJE JĄ ZMIENIAJĄCE

                  Decyzja EBC/2001/16

                     Dz.U. L 337 z 20.12.2001, s. 55.

                  Decyzja EBC/2003/22

                     Dz.U. L 9 z 15.1.2004, s. 39.

                  Decyzja EBC/2006/7

                     Dz.U. L 148 z 2.6.2006, s. 56.

                  Decyzja EBC/2007/15

                     Dz.U. L 333 z 19.12.2007, s. 86.

                  Decyzja EBC/2009/27

                     Dz.U. L 339 z 22.12.2009, s. 55.

      ZAŁĄCZNIK V

         TABELA KORELACJI

                  Decyzja EBC/2001/16

                  Niniejsza decyzja

                  Artykuł 5a

                  Artykuł 6

                  Artykuł 6

                  Artykuł 7


title: Decyzja Rady (UE) 2016/275 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Trynidadu i Tobago dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               27.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/17

         DECYZJA RADY (UE) 2016/275
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Trynidadu i Tobago dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Republiką Trynidadu i Tobago dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1037 (2) umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana od dnia 28 maja 2015 r.

               (3)

               Umowa ustanawia wspólny komitet ekspertów ds. zarządzania Umową. Unia ma być reprezentowana w ramach wspólnego komitetu przez Komisję, która powinna być wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Republiką Trynidadu i Tobago dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 umowy (5).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię w ramach wspólnego komitetu ekspertów ustanowionego na mocy art. 6 umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 15 grudnia 2015 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1037 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Trynidadu i Tobago dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 173 z 3.7.2015, s. 64).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Komitetu Stałych Przedstawicieli z dnia 13 czerwca 2001 r. ustanawiająca grupę roboczą wysokiego szczebla (2001/C 183/01)

text:
01/t. 3           PL                           Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                                  239

42001D0629(01)

C 183/1                                  DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH                                          29.6.2001

                                      DECYZJA KOMITETU STAŁYCH PRZEDSTAWICIELI
                                                   z dnia 13 czerwca 2001 r.
                                        ustanawiająca grupę roboczą wysokiego szczebla

                                                        (2001/C 183/01)

KOMITET STAŁYCH PRZEDSTAWICIELI,                                                               Artykuł 3

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,          Sprawozdania składane są Radzie w pełnym poszanowaniu art..
w szczególności jego art. 207 ust. 1,                              207 Traktatu WE.

uwzględniając regulamin wewnętrzny Rady, w szczególności jego
art. 19 ust. 3,                                                                                Artykuł 4

a także mając na uwadze, co następuje:                             Co do spraw odnoszących się do ogólnego rozwoju
                                                                   gospodarczego i polityki gospodarczej, sprawozdania grupy
(1)   Rada dnia 5 czerwca 2001 r. uzgodniła, że powinna zostać     roboczej, bez uszczerbku dla roli Komitetu Stałych
      powołana grupa robocza wysokiego szczebla w celu             Przedstawicieli, powinny być również przekazywane Komitetowi
      zapewnienia koordynacji prac i osiągnięcia równomier-        Ekonomiczno-Finansowemu         i/lub   Komitetowi   Polityki
      nego postępu w sprawie pakietu podatkowego.                  Gospodarczej w celu uzyskania ewentualnej opinii.

(2)   Rada może powierzyć grupie roboczej inne zadania w sfe-
      rze podatkowej,                                                                          Artykuł 5

                                                                   Po ostatecznym osiągnięciu porozumienia w sprawie pakietu
                                                                   podatkowego zostanie podjęta decyzja odnośnie do przyszłości
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:                                       grupy roboczej.

                          Artykuł 1
                                                                                Artykuł 6
Niniejszym zostaje powołana grupa robocza wysokiego szczebla,
zwana dalej „grupą roboczą”, w celu zapewnienia koordynacji        Niniejsza decyzja staje się skuteczna z mocą od dnia jej przyjęcia.
prac i osiągnięcia równomiernego postępu w sprawie pakietu
podatkowego.                                                       Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym
                                                                   Wspólnot Europejskich.

                          Artykuł 2
                                                                   Sporządzono w Brukseli, dnia 13 czerwca 2001 r.
W skład grupy roboczej wchodzą przedstawiciele wysokiego
szczebla wyznaczeni przez Państwa Członkowskie. Komisja
wyznaczy przedstawiciela wysokiego szczebla, który będzie                               W imieniu KomitetuStałych Przedstawicieli
uczestniczył w pracach grupy roboczej. Zespołowi przewodniczy                                           G. LUND
przedstawiciel Państwa Członkowskiego, które sprawuje
Prezydencję w Radzie.                                                                                Przewodniczący


title: 2009/17/WE: Decyzja Komisji z dnia 19 grudnia 2008 r. ustanawiająca Komitet Ekspertów ds. Delegowania Pracowników

text:
               13.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 8/26

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 19 grudnia 2008 r.
   ustanawiająca Komitet Ekspertów ds. Delegowania Pracowników
   (2009/17/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1), a w szczególności jej art. 4, ustanawia przejrzyste obowiązki w zakresie współpracy administracji krajowych i czyni państwa członkowskie odpowiedzialnymi za stworzenie odpowiednich warunków dla takiej współpracy. Dyrektywa ta nakłada ponadto na państwa członkowskie wyraźny obowiązek podjęcia stosownych środków, aby informacje dotyczące warunków zatrudnienia były powszechnie dostępne, nie tylko dla zagranicznych usługodawców, ale również dla zainteresowanych pracowników delegowanych.

               (2)

               W swoim komunikacie do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowanym „Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – maksymalizacja korzyści i możliwości przy równoczesnym zagwarantowaniu ochrony pracowników” (2), wydanym dnia 13 czerwca 2007 r., Komisja zapowiedziała, że zamierza ustanowić komitet wysokiego szczebla mający wspierać i wspomagać państwa członkowskie w określaniu i wymianie dobrych praktyk, w celu zinstytucjonalizowania obecnej, nieformalnej grupy ekspertów rządowych, a także w celu regularnego, formalnego zaangażowania partnerów społecznych.

               (3)

               W wydanym dnia 3 kwietnia 2008 r. zaleceniu w sprawie pogłębionej współpracy administracyjnej w kontekście delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (3) Komisja wskazuje, że państwa członkowskie powinny wziąć czynny udział w systematycznym i sformalizowanym procesie określania i wymiany dobrych praktyk w dziedzinie delegowania pracowników za pośrednictwem dowolnego forum współpracy ustanowionego do tego celu przez Komisję.

               (4)

               Również w konkluzjach Rady Unii Europejskiej z dnia 9 czerwca 2008 r. zachęcano Komisję do zinstytucjonalizowania nieformalnej grupy specjalistów ds. delegowania pracowników poprzez powołanie komitetu ekspertów.

               (5)

               W myśl tychże konkluzji Rady celem powołanego komitetu powinno być nawiązanie współpracy z organami publicznymi, które odpowiadają za kontrolę, na przykład z inspektoratami pracy, a także – na odpowiednich szczeblach oraz zgodnie z ustawodawstwem krajowym i praktyką krajową – formalne i regularne angażowanie partnerów społecznych, a zwłaszcza przedstawicieli partnerów społecznych z sektorów, w których delegowanie pracowników jest zjawiskiem rozpowszechnionym.

               (6)

               W związku z powyższym konieczne jest ustanowienie komitetu ekspertów w dziedzinie delegowania pracowników oraz zdefiniowanie jego zakresu odpowiedzialności, zadań i struktury.

               (7)

               Do celów komitetu ekspertów powinno należeć, między innymi, wspieranie i wspomaganie państw członkowskich w określaniu i wymianie dobrych praktyk, propagowanie wymiany istotnych informacji, analizowanie wszelkich zagadnień i trudności, jakie mogą wyniknąć w związku z praktycznym stosowaniem przepisów prawa dotyczących delegowania pracowników, a także z egzekwowaniem stosownych przepisów w praktyce, jak również ścisłe obserwowanie osiągniętych postępów w usprawnianiu dostępu do informacji oraz zacieśnianiu współpracy administracyjnej, w szczególności poprzez ewentualne opracowanie elektronicznego systemu wymiany informacji.

               (8)

               W skład komitetu powinni wchodzić eksperci reprezentujący władze krajowe każdego z państw członkowskich, sprawujące odpowiedzialność albo nadzór lub pełniące inne obowiązki w zakresie wdrażania, stosowania i monitorowania zasad obowiązujących w odniesieniu do delegowania pracowników w ramach świadczenia usług. Eksperci powinni być w stanie ogarnąć cały zakres wiedzy, kompetencji i doświadczeń we wszystkich stosownych obszarach polityki. W Komitecie mogą być również reprezentowane, zgodnie z prawem i praktyką krajową, wyspecjalizowane organy odpowiedzialne za kontrolę przestrzegania prawodawstwa – na przykład inspekcja pracy – jak również partnerzy społeczni.

               (9)

               Komitet powinien również w sposób formalny i regularny angażować partnerów społecznych na szczeblu europejskim, w szczególności reprezentantów sektorów, które charakteryzuje powszechne delegowanie pracowników, takich jak budownictwo, prace czasowe zlecane za pośrednictwem agencji, gastronomia, rolnictwo i transport. Komitet powinien być w stanie polegać na wiedzy fachowej profesjonalistów posiadających szczególne kompetencje w zakresie konkretnych zagadnień umieszczonych w porządku obrad.

               (10)

               Przedstawiciele państw EOG/EFTA, Urzędu Nadzoru EFTA, krajów przystępujących i kandydujących oraz Szwajcarii powinni mieć prawo uczestnictwa w charakterze obserwatorów.

               (11)

               Nie naruszając przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (4), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków komitetu.

               (12)

               Wszelkie dane osobowe dotyczące członków komitetu powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).

               (13)

               Poniesione wydatki powinny być sfinansowane na mocy decyzji nr 1672/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającej wspólnotowy program na rzecz zatrudnienia i solidarności społecznej – Progress (6),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym ustanawia się komitet ekspertów pod nazwą „Komitet Ekspertów do spraw Delegowania Pracowników”, dalej nazywany „Komitetem”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Zadania Komitetu obejmują:

               1)

               wspieranie i wspomaganie państw członkowskich w określaniu doświadczeń i dobrych praktyk oraz w propagowaniu ich wymiany;

               2)

               promowanie wymiany istotnych informacji, w tym dotyczących istniejących form (dwustronnej) współpracy administracyjnej łączącej państwa członkowskie i partnerów społecznych;

               3)

               analizowanie wszelkich zagadnień, trudności i kwestii szczegółowych, jakie mogą wystąpić w związku z wdrażaniem i praktycznym stosowaniem dyrektywy 96/71/WE lub krajowych środków wykonawczych, a także z egzekwowaniem jej przepisów w praktyce;

               4)

               analizowanie wszelkich trudności, jakie mogą wystąpić w związku ze stosowaniem art. 3 ust. 10 dyrektywy 97/71/WE;

               5)

               monitorowanie osiąganych postępów w dziedzinie poprawy dostępności informacji i w zacieśnianiu współpracy administracyjnej, a w tym kontekście między innymi ocenianie różnych możliwości udzielania odpowiedniego wsparcia technicznego do celów wymiany informacji koniecznej dla pogłębienia współpracy administracyjnej, z uwzględnieniem elektronicznego systemu wymiany informacji;

               6)

               analizowanie możliwości poprawy skutecznego przestrzegania i egzekwowania praw pracowników oraz, w razie konieczności, obrony ich stanowiska;

               7)

               zaangażowanie w pogłębione badanie praktycznych problemów z egzekwowaniem transgranicznym w dążeniu do rozwiązania występujących trudności, doskonalenie stosowania obowiązujących aktów prawnych w praktyce, a także, w razie potrzeby, poprawa wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi.

         Artykuł 3
   Skład i powoływanie
   1.   Każde państwo członkowskie mianuje dwóch przedstawicieli członkami Komitetu. Może również mianować dwóch zastępców członków.
   Wyznaczając swoich przedstawicieli, państwa członkowskie powinny uwzględnić udział organów publicznych, takich jak inspekcja pracy, odpowiadających za nadzór nad przepisami obowiązującymi w stosunku do pracowników delegowanych. Mogą również, zgodnie z krajowym prawem lub praktyką, zaangażować partnerów społecznych.
   2.   Przedstawiciele obu stron przemysłu na poziomie Wspólnoty, jak również przedstawiciele partnerów społecznych w sektorach, które cechuje znaczne rozpowszechnienie delegowania pracowników, mogą również brać udział w obradach Komitetu w charakterze obserwatorów, zgodnie z procedurą określoną wspólnie przez ich macierzyste organizacje i Komisję.
   Przedstawiciele są powoływani przez Komisję, działającą na wniosek odpowiednich partnerów społecznych na poziomie Wspólnoty lub danego sektora.
   Grupa obserwatorów, licząca maksymalnie 20 członków, o następującym składzie:

               —

               pięciu członków reprezentujących organizacje pracodawców na poziomie Wspólnoty,

               —

               pięciu członków reprezentujących organizacje pracownicze na poziomie Wspólnoty,

               —

               nie więcej niż 10 przedstawicieli partnerów społecznych (reprezentujących w równej mierze organizacje pracodawców i pracowników) z sektorów charakteryzujących się znacznym rozpowszechnieniem praktyki delegowania pracowników.

         3.   Również przedstawiciele państw EOG/EFTA, Urzędu Nadzoru EFTA, krajów przystępujących i kandydujących oraz Szwajcarii mogą uczestniczyć w obradach Komitetu w charakterze obserwatorów.
   4.   Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.
   Artykuł 4
   Funkcjonowanie Komitetu
   1.   Komitetowi przewodniczy Komisja.
   2.   W porozumieniu z Komisją Komitet może powoływać podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii, a zakres ich obowiązków ustalany jest przez Komitet. Takie podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.
   3.   W porozumieniu z Komisją eksperci, wśród których mogą się znaleźć przedstawiciele międzynarodowych organizacji o wyspecjalizowanych kompetencjach w dziedzinach będących przedmiotem dyskusji, mogą, w indywidualnych przypadkach i stosownie do potrzeb lub konieczności, zostać zaproszeni do udziału w obradach Komitetu lub jego podgrup.
   4.   Posiedzenia Komitetu i jego podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z określonymi procedurami i harmonogramem. Komitet może być zwołany na posiedzenie w innych miejscach, w szczególności na wniosek państwa członkowskiego, które zamierza być gospodarzem obrad Komitetu lub jednej z jego podgrup w związku z wydarzeniem o szczególnym znaczeniu dla prac Komitetu, jego podgrup(-y) lub też zainteresowanego państwa członkowskiego.
   Komisja zapewnia obsługę sekretarską. W spotkaniach Komitetu i jego podgrup uczestniczyć mogą inni urzędnicy Komisji, zainteresowani przedmiotem posiedzenia.
   5.   Komitet przyjmuje własny regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję.
   6.   Jeżeli Komisja uzna informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach Komitetu lub jego podgrup za dotyczące spraw poufnych, informacje te nie mogą być ujawniane.
   7.   Komisja może publikować w Internecie, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, wnioski, częściowe wnioski i dokumenty robocze Komitetu.
   Artykuł 5
   Zwrot wydatków
   Komisja zwraca koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniem grupy, zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   Członkowie, obserwatorzy i zaproszeni eksperci nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane usługi.
   Zapotrzebowanie na zasoby ludzkie i administracyjne zostanie pokryte z przydziału przyznanego zarządzającej Dyrekcji Generalnej w ramach corocznej procedury przydziału środków w świetle ograniczeń budżetowych.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Vladimír ŠPIDLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1.

      (2)  COM(2007) 304 wersja ostateczna.

      (3)  Dz.U. C 85 z 4.4.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 315 z 15.11.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady 2014/222/WPZiB z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu

text:
               23.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 119/65

         DECYZJA RADY 2014/222/WPZiB
   z dnia 16 kwietnia 2014 r.
   zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1), w szczególności jej art. 23,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/413/WPZiB.

               (2)

               Wyrokiem z dnia 12 listopada 2013 r. w sprawie T-552/12 (2) Sąd Unii Europejskiej unieważnił decyzję Rady 2012/635/WPZiB (3) o wpisaniu North Drilling Company (NDC) do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB.

               (3)

               Firma North Drilling Company powinna ponownie zostać wpisana do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi na podstawie nowego uzasadnienia.

               (4)

               Należy wykreślić jeden podmiot z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB.

               (5)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję 2010/413/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w dnia 16 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         D. KOURKOULAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 195 z 27.7.2010, s. 39.

      (2)  Sprawa T-552/12, North Drilling przeciwko Radzie, wyrok z dnia 12 listopada 2013 r., niepublikowany w Zbiorze.

      (3)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282 z 16.10.2012, s. 58).

      ZAŁĄCZNIK

                  I.

                  Podmiot wymieniony poniżej wpisuje się do wykazu zamieszczonego w części I, sekcji B załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB.

                              Nazwa

                              Dane identyfikacyjne

                              Powody

                              Data umieszczenia w wykazie

                              118.

                              North Drilling Company (NDC)

                                          8 35th St. Alvand St.

                                          Argentine Sq. Tehran

                                          Iran

                                          Tel. (+ 98) 2188785083-8

                              Firma North Drilling zapewnia rządowi Iranu wsparcie finansowe, ponieważ jej pośrednim właścicielem jest Fundacja Mostazafan, duża irańska organizacja parapaństwowa kontrolowana przez rząd Iranu. Firma North Drilling odgrywa ważną rolę w sektorze energetycznym, który zapewnia rządowi Iranu istotne dochody. Oprócz tego firma North Drilling dokonała importu kluczowego sprzętu dla branży naftowej i gazowej, w tym towarów zakazanych. North Drilling zapewnia zatem wsparcie dla działalności jądrowej Iranu obejmującej rozprzestrzenianie broni masowego rażenia.

                              23.4.2014

                  II.

                  Podmiot wymieniony poniżej oraz odpowiedni wpis skreśla się z wykazu zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB:
                  Safa Nicu alias Safa Nicu Sepahan; Safanco Company; Safa Nicu Afghanistan Company; Safa Al-Noor Company oraz Safa Nicu Ltd Company.


title: 2011/833/UE: Decyzja Komisji z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie ponownego wykorzystywania dokumentów Komisji

text:
               14.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/39

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 12 grudnia 2011 r.
   w sprawie ponownego wykorzystywania dokumentów Komisji
   (2011/833/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W strategii „Europa 2020” nakreślono wizję społecznej gospodarki rynkowej dla Europy XXI wieku. Jednym z obszarów priorytetowych w tym kontekście jest „Inteligentny wzrost gospodarczy: rozwój gospodarki opartej na wiedzy i innowacji”.

               (2)

               Nowe technologie teleinformatyczne otwierają niespotykane dotąd możliwości gromadzenia i łączenia treści pochodzących z różnych źródeł.

               (3)

               Informacje sektora publicznego mogą istotnie przyczynić się do rozwoju innowacyjnych usług internetowych dzięki produktom i usługom posiadającym wartość dodaną. Rządy mogą przyczyniać się do rozwoju rynków treści poprzez udostępnianie informacji sektora publicznego na przejrzystych, skutecznych i niedyskryminacyjnych warunkach. Z tego względu w Europejskiej agendzie cyfrowej (1) ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego wskazano jako jeden z kluczowych obszarów, w których należy podjąć stosowne działania.

               (4)

               Również Komisja i pozostałe instytucje są w posiadaniu licznych różnego rodzaju dokumentów, które mogłyby zostać ponownie wykorzystane w produktach i usługach informacyjnych posiadających wartość dodaną i które mogłyby stanowić źródło treści użytecznych dla przedsiębiorstw i obywateli.

               (5)

               Prawo dostępu do dokumentów Komisji reguluje rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2).

               (6)

               Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) określa minimalne przepisy w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego w całej Unii Europejskiej. W motywach tej dyrektywy zachęca się państwa członkowskie do wyjścia poza te minimalne przepisy i do przyjęcia otwartej polityki w zakresie informacji, umożliwiającej szerokie wykorzystanie dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji sektora publicznego.

               (7)

               Komisja dała przykład organom administracji publicznej, bezpłatnie udostępniając w Internecie dane statystyczne, publikacje oraz kompletny zbiór unijnego prawa. Krok ten stanowi solidną podstawę dalszych postępów w zapewnianiu dostępności i możliwości ponownego wykorzystania danych będących w posiadaniu instytucji.

               (8)

               W decyzji Komisji 2006/291/WE, Euratom z dnia 7 kwietnia 2006 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji Komisji (4) określono warunki ponownego wykorzystywania dokumentów Komisji.

               (9)

               Aby zwiększyć skuteczność mechanizmu ponownego wykorzystywania dokumentów Komisji, przepisy dotyczące ponownego wykorzystywania tych dokumentów należy dostosować tak, aby zapewnić ich ponowne wykorzystywanie na szerszą skalę.

               (10)

               Należy stworzyć portal danych stanowiący pojedynczy punkt dostępu do dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystania. Ponadto wśród dokumentach dostępnych do ponownego wykorzystania należy uwzględnić dokumenty zawierające informacje, których źródłem są badania naukowe prowadzone przez Wspólne Centrum Badawcze. Należy przyjąć przepis uwzględniający przejście na formaty nadające się do przetwarzania maszynowego. Istotną poprawę w stosunku do decyzji 2006/291/WE, Euratom stanowi udostępnienie dokumentów Komisji do ponownego wykorzystania na podstawie licencji otwartych na ponowne wykorzystanie lub w oparciu o zwykłe zastrzeżenie, bez konieczności występowania z indywidualnym wnioskiem.

               (11)

               Decyzję 2006/291/WE, Euratom należy zatem zastąpić niniejszą decyzją.

               (12)

               Otwarta polityka Komisji w zakresie ponownego wykorzystywania dokumentów będzie wspierać nowe formy działalności gospodarczej, doprowadzi do szerszego wykorzystania i upowszechnienia unijnych informacji, polepszy publiczny wizerunek instytucji poprzez zwiększenie ich otwartości i przejrzystości oraz będzie zapobiegać niepotrzebnym obciążeniom administracyjnym zarówno dla użytkowników informacji, jak i dla służb Komisji. W 2012 r. Komisja planuje przeanalizować wraz z innymi unijnymi instytucjami i najważniejszymi agencjami zakres, w jakim mogłyby one przyjąć swoje własne przepisy dotyczące ponownego wykorzystywania dokumentów.

               (13)

               Niniejsza decyzja powinna być wdrożona i stosowana w pełnej zgodności z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).

               (14)

               Niniejsza decyzja nie powinna mieć zastosowania do dokumentów, w przypadku których Komisja nie ma możliwości zezwolenia na ich ponowne wykorzystanie, gdyż np. są one objęte prawami własności intelektualnej stanowiącymi własność osób trzecich, lub gdy dokumenty zostały otrzymane od innych instytucji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsza decyzja określa warunki ponownego wykorzystywania dokumentów, które znajdują się w posiadaniu Komisji lub w jej imieniu w posiadaniu Urzędu Publikacji Unii Europejskiej (zwanego dalej Urzędem Publikacji), celem ułatwienia szerszego ponownego wykorzystywania informacji, polepszenia wizerunku Komisji jako instytucji charakteryzującej się otwartością oraz zapobiegania niepotrzebnym obciążeniom administracyjnym zarówno dla użytkowników ponownie wykorzystujących dokumenty, jak i dla służb Komisji.
   Artykuł 2
   Zakres
   1.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do dokumentów publicznych, które zostały sporządzone przez Komisję lub przez działające w jej imieniu podmioty publiczne i prywatne i które:

               a)

               zostały opublikowane przez Komisję lub w jej imieniu przez Urząd Publikacji w postaci publikacji, stron internetowych lub za pośrednictwem innych środków rozpowszechniania; albo

               b)

               nie zostały opublikowane z przyczyn ekonomicznych lub z innych powodów praktycznych, takich jak np. analizy, sprawozdania i inne dane.

         2.   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do:

               a)

               oprogramowania lub dokumentów objętych prawami własności przemysłowej, takimi jak patenty, znaki towarowe, zarejestrowane wzory, logo i nazwy;

               b)

               dokumentów, w przypadku których Komisja nie ma możliwości zezwolenia na ich ponowne wykorzystywanie, ponieważ są one objęte prawami własności intelektualnej przysługującymi osobom trzecim;

               c)

               dokumentów, do których uniemożliwiono dostęp zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 lub które udostępnia się wyłącznie stronom na szczególnych warunkach regulujących uprzywilejowany dostęp do dokumentów;

               d)

               danych poufnych zgodnie z definicją w rozporządzeniu (WE) nr 223/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (6);

               e)

               dokumentów będących wynikiem prowadzonych przez pracowników Komisji projektów badawczych, które nie zostały opublikowane lub udostępnione w powszechnie dostępnej bazie danych i których ponowne wykorzystanie mogłoby zakłócić sprawdzenie poprawności wstępnych wyników badań lub stanowiłoby powód odmowy rejestracji praw własności przemysłowej na rzecz Komisji.

         3.   Niniejsza decyzja obowiązuje bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i w żaden sposób nie narusza jego przepisów.
   4.   Żaden przepis niniejszej decyzji nie stanowi zezwolenia na ponowne wykorzystywanie dokumentów w sposób mający na celu wprowadzenie w błąd lub dokonanie oszustwa. Komisja podejmuje stosowne środki w celu ochrony interesów oraz publicznego wizerunku UE zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.
   Artykuł 3
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               1)

               „dokument” oznacza:

                           a)

                           jakąkolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika (zapisaną na papierze lub przechowywaną w formie elektronicznej lub zarejestrowaną w formie dźwiękowej, wizualnej albo audiowizualnej);

                           b)

                           dowolną część tej treści;

               2)

               „ponowne wykorzystywanie” oznacza wykorzystywanie przez osoby fizyczne lub prawne dokumentów do celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny cel, dla którego dokumenty te zostały stworzone. Ponownym wykorzystywaniem nie jest wymiana dokumentów między Komisją i innymi organami sektora publicznego, które wykorzystują te dokumenty wyłącznie w ramach wykonywania swoich zadań publicznych;

               3)

               „dane osobowe” oznaczają dane w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001;

               4)

               „licencja” oznacza udzielenie zgody na ponowne wykorzystywanie dokumentów na określonych warunkach. „Licencja otwarta” oznacza licencję, na podstawie której dysponent praw – w drodze jednostronnego oświadczenia – zezwala na ponowne wykorzystywanie dokumentów do wszystkich określonych zastosowań;

               5)

               „nadający się do przetwarzania maszynowego” oznacza, że dokumenty cyfrowe są w wystarczającym stopniu ustrukturyzowane, dzięki czemu aplikacje są w stanie w niezawodny sposób zidentyfikować poszczególne stwierdzenia faktów oraz wewnętrzną strukturę tych dokumentów;

               6)

               „dane ustrukturyzowane” oznaczają dane uporządkowane w sposób umożliwiający niezawodną identyfikację poszczególnych stwierdzeń faktów oraz ich wszystkich składników; przykładem takich danych są bazy danych i arkusze kalkulacyjne;

               7)

               „portal” oznacza pojedynczy punkt dostępu do danych pochodzących z różnych źródeł internetowych. Źródła danych generują zarówno dane, jak i zawiązane z nimi metadane. Metadane wymagane na potrzeby indeksacji są automatycznie pozyskiwane przez portal i włączane w jego zasoby w stopniu, w jakim jest to wymagane do zapewnienia zestawu powszechnych funkcji, takich jak wyszukiwanie i tworzenie odnośników. Portal może również tworzyć lokalną kopię danych pochodzących z zasilających go źródeł w celu poprawy wydajności lub zapewnienia dodatkowych funkcji.

         Artykuł 4
   Zasada ogólna
   Wszystkie dokumenty są dostępne do ponownego wykorzystywania:

               a)

               w celach komercyjnych lub niekomercyjnych na warunkach określonych w art. 6;

               b)

               bez opłat, z zastrzeżeniem przepisów ustanowionych w art. 9;

               c)

               oraz bez konieczności występowania z indywidualnym wnioskiem, o ile przepisy art. 7 nie stanowią inaczej.

         Niniejsza decyzja jest wykonywana w pełnej zgodności z zasadami dotyczącymi ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, a w szczególności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Portal danych
   Komisja tworzy portal danych stanowiący pojedynczy punkt dostępu do jej danych ustrukturyzowanych w celu ułatwienia tworzenia odnośników do tych danych oraz ich ponownego wykorzystywania do celów komercyjnych i niekomercyjnych.
   Służby Komisji identyfikują i stopniowo udostępniają stosowne dane będące w ich posiadaniu. Na wniosek innych unijnych instytucji, organów, urzędów i agencji portal danych może zapewniać dostęp do danych znajdujących się w ich posiadaniu.
   Artykuł 6
   Warunki ponownego wykorzystywania dokumentów
   1.   Dokumenty udostępnia się do ponownego wykorzystywania bez konieczności występowania z wnioskiem, o ile nie określono inaczej, oraz bez ograniczeń lub, w stosownych przypadkach, na podstawie licencji otwartej lub zastrzeżenia, w których określono warunki regulujące prawa przysługujące użytkownikom ponownie wykorzystującym dokumenty.
   2.   Warunki te, które nie mogą bezzasadnie ograniczać możliwości ponownego wykorzystywania dokumentów, mogą obejmować:

               a)

               obowiązek podania przez użytkownika ponownie wykorzystującego dokumenty źródła, z których one pochodzą;

               b)

               obowiązek zachowania w niezmienionym kształcie pierwotnego znaczenia lub przekazu dokumentów;

               c)

               wyłączenie odpowiedzialności Komisji z tytułu wszelkich następstw ponownego wykorzystania dokumentów.

         W przypadku konieczności zastosowania innych warunków do danej kategorii dokumentów, przeprowadza się konsultacje z grupą skupiającą przedstawicieli różnych służb Komisji, o której mowa w art. 12.
   Artykuł 7
   Indywidualne wnioski o ponowne wykorzystanie dokumentów
   1.   W przypadku gdy ponowne wykorzystanie dokumentu wymaga wystąpienia z indywidualnym wnioskiem, służby Komisji wyraźnie zaznaczają ten fakt w treści danego dokumentu lub w nocie, która zawiera odesłanie do takiego dokumentu, oraz udostępniają adres, pod który należy przesłać taki wniosek.
   2.   Indywidualne wnioski o ponowne wykorzystanie dokumentu są niezwłocznie rozpatrywane przez właściwe służby Komisji. Wnioskodawcy przekazuje się potwierdzenie wpłynięcia wniosku. W terminie 15 dni roboczych od wpłynięcia wniosku służby Komisji lub Urząd Publikacji zezwalają na ponowne wykorzystywanie dokumentu, którego dotyczy wniosek, oraz, w stosownych przypadkach, udostępniają jego kopię albo informują na piśmie o całkowitym lub częściowym odrzuceniu wniosku wraz z uzasadnieniem.
   3.   W przypadku gdy wniosek o ponowne wykorzystanie dokumentu dotyczy bardzo długiego dokumentu lub bardzo dużej liczby dokumentów bądź w przypadku gdy wniosek musi zostać przetłumaczony, termin określony w ust. 2 może zostać przedłużony o kolejnych 15 dni roboczych, pod warunkiem że wnioskodawca zostanie o tym powiadomiony z wyprzedzeniem i przedstawione mu zostanie szczegółowe uzasadnienie.
   4.   W przypadku odrzucenia wniosku o ponowne wykorzystanie dokumentu służby Komisji lub Urząd Publikacji informują wnioskodawcę o prawie wszczęcia przez niego postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej albo złożenia skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z warunkami ustanowionymi odpowiednio w art. 263 i 228 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   5.   Jeśli podstawą decyzji odmownej jest art. 2 ust. 2 lit. b) niniejszej decyzji, odpowiedź skierowana do wnioskodawcy zawiera wskazanie osoby fizycznej lub prawnej, która jest dysponentem praw (jeśli jest ona znana) albo licencjodawcy (jeśli jest on znany), od którego Komisja uzyskała przedmiotowy materiał.
   Artykuł 8
   Formaty dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania
   1.   Dokumenty są udostępniane we wszelkich istniejących formatach lub wszelkich wersjach językowych oraz – tam gdzie jest to możliwe i właściwe – w formacie nadającym się do przetwarzania maszynowego.
   2.   Powyższy przepis nie oznacza obowiązku tworzenia, dostosowywania lub aktualizowania dokumentów w celu spełnienia prośby wnioskodawcy ani udostępniania wyciągów z dokumentów, jeśli wymagałoby to nieproporcjonalnie dużych nakładów, wykraczających poza prostą czynność.
   3.   Niniejsza decyzja nie nakłada na Komisję obowiązku tłumaczenia dokumentów, których dotyczy wniosek, na inne języki urzędowe niż te, w których dane dokumenty były dostępne w momencie złożenia wniosku.
   4.   Od Komisji lub Urzędu Publikacji nie można wymagać kontynuowania wytwarzania określonego typu dokumentów lub zachowania ich w określonym formacie w celu umożliwienia ponownego wykorzystywania tych dokumentów przez osoby fizyczne lub prawne.
   Artykuł 9
   Zasady pobierania opłat
   1.   Ponowne wykorzystywanie dokumentów jest zasadniczo nieodpłatne.
   2.   W wyjątkowych przypadkach wnioskodawcę można obciążyć dodatkowymi kosztami poniesionymi w związku z reprodukcją i rozpowszechnianiem dokumentów.
   3.   Jeśli Komisja postanowi dostosować dokument w celu spełnienia szczególnej prośby wnioskodawcy, wnioskodawcę można obciążyć kosztami takiego dostosowania. Ocena zasadności obciążenia wnioskodawcy tymi kosztami uwzględnia nakłady związane z dostosowaniem oraz ewentualne korzyści, jakie ponowne wykorzystywanie może przynieść Unii, na przykład w zakresie rozpowszechniania informacji na temat funkcjonowania Unii lub w zakresie poprawy publicznego wizerunku danej instytucji.
   Artykuł 10
   Przejrzystość
   1.   Wszystkie warunki i standardowe opłaty mające zastosowanie do dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania są wcześniej ustanawiane i publikowane, tam gdzie jest to możliwe i właściwe w formie elektronicznej.
   2.   Wyszukiwanie dokumentów ułatwia się poprzez stosowanie praktycznych rozwiązań, takich jak wykazy najważniejszych dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania.
   Artykuł 11
   Zakaz dyskryminacji i wyłączne prawa
   1.   Żadne obowiązujące warunki regulujące ponowne wykorzystywanie dokumentów nie mogą powodować zróżnicowanego traktowania porównywalnych kategorii ponownego wykorzystywania.
   2.   Możliwość ponownego wykorzystywania dokumentów przysługuje wszystkim potencjalnym uczestnikom rynku. Nie przyznaje się żadnych wyłącznych praw.
   3.   Jeśli jednak prawo wyłączne jest konieczne do świadczenia usługi w interesie publicznym, zasadność przesłanki, w oparciu o którą przyznano takie prawo wyłączne, podlega okresowemu przeglądowi, przy czym w każdym razie przegląd ten przeprowadza się po upływie trzech lat. Wszelkie umowy o wyłączności muszą być przejrzyste i muszą być podawane do wiadomości publicznej.
   4.   Prawa wyłączne mogą zostać przyznane na ograniczony czas wydawcom czasopism naukowych i akademickich w odniesieniu do artykułów opartych na wynikach pracy urzędników Komisji.
   Artykuł 12
   Grupa skupiająca przedstawicieli różnych służb Komisji
   1.   Ustanawia się grupę skupiającą przedstawicieli różnych służb Komisji pod przewodnictwem dyrektora generalnego odpowiedzialnego za niniejszą decyzję lub jego przedstawiciela. W skład tej grupy wchodzą przedstawiciele dyrekcji generalnych i służb Komisji. Grupa omawia kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz co 12 miesięcy przygotowuje sprawozdanie z wykonania decyzji.
   2.   Projekt mający na celu wdrożenie portalu danych nadzoruje komitet sterujący pod przewodnictwem Urzędu Publikacji, w którego skład wchodzą przedstawiciele: Sekretariatu Generalnego, Dyrekcji Generalnej ds. Komunikacji, Dyrekcji Generalnej ds. Społeczeństwa Informacyjnego i Mediów, Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki oraz kilku dyrekcji generalnych reprezentujących dostawców danych. Na późniejszym etapie do udziału w pracach komitetu zaproszone mogą zostać inne instytucje.
   3.   Warunki licencji otwartej, o której mowa w art. 6, zgodnie ustalają dyrektorzy generalni odpowiedzialni za niniejszą decyzję oraz za administracyjne wykonywanie decyzji dotyczących praw własności intelektualnych w Komisji, po odbyciu konsultacji z grupą skupiającą przedstawicieli różnych służb Komisji, o której mowa w ust. 1.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Niniejsza decyzja podlega przeglądowi po trzech latach od jej wejścia w życie.
   Artykuł 14
   Uchylenie
   Uchyla się decyzję 2006/291/WE, Euratom.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 grudnia 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  COM(2010) 245.

      (2)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 90.

      (4)  Dz.U. L 107 z 20.4.2006, s. 38.

      (5)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164.


title: 2014/951/UE: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUFOR RCA/6/2014 z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) i uchylająca decyzję EUFOR RCA/1/2014

text:
               24.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 369/76

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUFOR RCA/6/2014
   z dnia 16 grudnia 2014 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) i uchylająca decyzję EUFOR RCA/1/2014

      (2014/951/UE)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/73/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) (1), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 5 decyzji 2014/73/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA).

               (2)

               W dniu 19 lutego 2014 r. KPiB przyjął decyzję EUFOR RCA/1/2014 (2), w której dowódcą sił UE operacji EUFOR RCA mianowano generała brygady Thierry'ego LIONA.

               (3)

               W dniu 7 listopada 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/775/WPZiB (3) przedłużającą czas trwania operacji EUFOR RCA do dnia 15 marca 2015 r.

               (4)

               W dniu 14 listopada 2014 r. Francja zaproponowała mianowanie nowym dowódcą sił UE operacji EUFOR RCA generała brygady Jeana-Marca BACQUETA, który zastąpiłby na tym stanowisku generała brygady Thierry'ego LIONA.

               (5)

               W dniu 25 listopada 2014 r. Komitet Wojskowy UE zalecił, aby KPiB mianował dowódcą sił UE operacji EUFOR RCA generała brygady Jeana-Marca BACQUETA.

               (6)

               Należy zatem uchylić decyzję EUFOR RCA/1/2014.

               (7)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał brygady Jean-Marc BACQUET zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) od dnia 15 grudnia 2014 r.
   Artykuł 2
   Decyzja EUFOR RCA/1/2014 traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 40 z 11.2.2014, s. 59.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUFOR RCA/1/2014 z dnia 19 lutego 2014 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (Dz.U. L 54 z 22.2.2014, s. 18).

      (3)  Decyzja Rady 2014/775/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r. dotycząca przedłużenia obowiązywania decyzji 2014/73/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) (Dz.U. L 325 z 8.11.2014, s. 17).