title: 2011/407/UE: Decyzja Rady z dnia 6 czerwca 2011 r. dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG

text:
               12.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 182/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 czerwca 2011 r.
   dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG
   (2011/407/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 48 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W załączniku VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej „Porozumieniem o EOG”) znajdują się szczegółowe postanowienia i uzgodnienia dotyczące zabezpieczenia społecznego, a protokół 37 zawiera wykaz komitetów, których członkami są państwa EOG i EFTA.

               (2)

               Właściwe jest włączenie do Porozumienia o EOG rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz określającego treść załączników (3) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4). Ponadto właściwe jest dodanie szeregu decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej. Należy również zmienić protokół 37 w celu włączenia utworzonej rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczeń Społecznych do znajdującego się w protokole wykazu komitetów.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik VI oraz protokół 37 do Porozumienia o EOG,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko, jakie Unia ma zająć we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie przewidzianych zmian załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 czerwca 2011 r.

            W imieniu Rady

         RÉTHELYI M.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 43.

      (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

      PROJEKT
      DECYZJI WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2011
      z dnia …
      w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do Porozumienia o EOG
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 98 i 101,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Załącznik VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienionego Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie”) został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia … (1).

                  (2)

                  Protokół 37 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia … (2).

                  (3)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3).

                  (4)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz określające treść załączników (4).

                  (5)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (5).

                  (6)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr A1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie ustanowienia procedury dialogu i koncyliacji w zakresie ważności dokumentów, określenia ustawodawstwa właściwego oraz udzielania świadczeń na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (6).

                  (7)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr A2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącą wykładni art. 12 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na własny rachunek, tymczasowo pracujących poza państwem właściwym (7).

                  (8)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr E1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie praktycznych porozumień dotyczących okresu przejściowego dla wymiany danych drogą elektroniczną, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (8).

                  (9)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr F1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącą wykładni art. 68 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącego się do zasad pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych (9).

                  (10)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr H1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącą zasad przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (10).

                  (11)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr H2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie sposobu działania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (11).

                  (12)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr P1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie wykładni art. 50 ust. 4, art. 58 i art. 87 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przyznawania świadczeń z tytułu inwalidztwa, starości oraz rent rodzinnych (12).

                  (13)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr S1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącą europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego (13).

                  (14)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr S2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącą specyfikacji technicznych europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego (14).

                  (15)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr S3 z dnia 12 czerwca 2009 r. określającą świadczenia objęte zakresem art. 19 ust. 1 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 25 lit. A) pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (15).

                  (16)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr U1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącą art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 odnoszącego się do zwiększeń zasiłku dla bezrobotnych dla członków rodziny pozostających na utrzymaniu (16).

                  (17)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu art. 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego uprawnienia do zasiłków dla bezrobotnych osób całkowicie bezrobotnych innych niż pracownicy przygraniczni, które, w okresie ich ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, miały miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie (17).

                  (18)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr U3 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu pojęcia „bezrobocie częściowe” mającego zastosowanie do osób bezrobotnych, o których mowa w art. 65 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (18).

                  (19)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie nr P1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące wyroku w sprawie Gottardo, zgodnie z którym przywileje, z jakich korzystają obywatele danego państwa na podstawie dwustronnej umowy z zakresu zabezpieczenia społecznego zawartej z państwem trzecim, muszą być również przyznane pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich (19).

                  (20)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie nr U1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie do osób bezrobotnych prowadzących działalność zawodową lub handlową w niepełnym wymiarze w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania (20).

                  (21)

                  W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące stosowania art. 64 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady do bezrobotnych towarzyszących swym małżonkom lub partnerom wykonującym działalność zawodową lub handlową w państwie członkowskim innym niż państwo właściwe (21).

                  (22)

                  Dla dobrego funkcjonowania Porozumienia jego protokół 37 powinien zostać zmieniony w celu uwzględnienia w nim Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego ustanowionej na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004, a załącznik VI powinien zostać zmieniony w celu określenia procedur włączania tej Komisji oraz organów funkcjonujących przy niej do prac.

                  (23)

                  Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 uchyla rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 (22), które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.

                  (24)

                  Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 uchyla ze skutkiem od dnia 1 maja 2010 r. rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 (23), które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.

                  (25)

                  Wszystkie akty w tytułach „Akty prawne należycie uwzględniane przez umawiające się strony” oraz „Akty prawne, które umawiające się strony biorą pod uwagę” są nieaktualne i w związku z powyższym należy je uchylić w ramach Porozumienia,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W załączniku VI do Porozumienia wprowadza się zmiany wyszczególnione w załączniku do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Punkt 5 „Komisja Administracyjna ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących” w protokole 37 do Porozumienia zawierającym wykaz przewidziany w art. 101 otrzymuje brzmienie:

         „Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady).”.

      Artykuł 3
      Teksty rozporządzeń (WE) nr 883/2004, (WE) nr 987/2009 i (WE) nr 988/2009, teksty decyzji nr A1, A2, E1, F1, H1, H2, P1, S1, S2, S3, U1, U2 i U3 oraz teksty zaleceń nr P1, U1 i U2 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, mają charakter tekstów autentycznych.
      Artykuł 4
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia (24).
      Artykuł 5
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli dnia …

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze

               Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L …

         (2)  Dz.U. L …

         (3)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 43.

         (5)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

         (6)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 1.

         (7)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 5.

         (8)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 9.

         (9)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 11.

         (10)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 13.

         (11)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 17.

         (12)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 21.

         (13)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 23.

         (14)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 26.

         (15)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 40.

         (16)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 42.

         (17)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 43.

         (18)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 45.

         (19)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 47.

         (20)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 49.

         (21)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 51.

         (22)  Dz.U. L 149 z 5.7.1971, s. 2.

         (23)  Dz.U. L 74 z 27.3.1972, s. 1.

         (24)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]

         ZAŁĄCZNIK

            DO DECYZJI WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …

         Tekst załącznika VI do Porozumienia otrzymuje brzmienie:

            „WPROWADZENIE
            W przypadku gdy akty, do których następuje odniesienie w niniejszym załączniku, zawierają pojęcia lub odnoszą się do procedur specyficznych dla wspólnotowego porządku prawnego, takich jak:

                        —

                        preambuły,

                        —

                        adresaci aktów wspólnotowych,

                        —

                        odniesienia do terytoriów lub języków WE,

                        —

                        odniesienia do praw i obowiązków państw członkowskich WE, ich podmiotów publicznych, przedsiębiorstw lub osób fizycznych we wzajemnych stosunkach, oraz

                        —

                        odniesienia do procedur powiadamiania i notyfikacji,

                  stosuje się protokół 1 w sprawie dostosowań horyzontalnych, o ile niniejszy załącznik nie stanowi inaczej.
            DOSTOSOWANIA SEKTOROWE

                        I.

                        Na użytek niniejszego załącznika i niezależnie od postanowień protokołu 1, wyrażenie „państwo członkowskie” zawarte w odnośnych aktach obejmuje – oprócz znaczenia w odnośnych aktach WE – również Islandię, Liechtenstein i Norwegię.

                        II.

                        Przy stosowaniu przepisów aktów określonych w niniejszym załączniku na użytek niniejszego Porozumienia, prawa i obowiązki nadane Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego przy Komisji WE oraz prawa i obowiązki nadane Komisji Obrachunkowej oraz Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy wyżej wymienionej Komisji Administracyjnej realizowane są, zgodnie z postanowieniami części VII Porozumienia, przez Wspólny Komitet EOG.

                  I.   KOORDYNACJA OGÓLNEGO ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO

            AKTY STANOWIĄCE PRZEDMIOT ODNIESIENIA

                        1.

                           32004 R 0883: rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1), zmienione:

                                    —

                                       32009 R 0988: rozporządzeniem (WE) nr 988/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 43).

                              Na użytek niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dostosowuje się w następujący sposób:

                                    a)

                                    w art. 87 ust. 10 dodaje się akapit w brzmieniu:
                                    „W odniesieniu do Liechtensteinu, art. 65 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 65 ust. 3 zdanie drugie stosuje się najpóźniej od dnia 1 maja 2012 r.”;

                                    b)

                                    w załączniku I(I) dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    Zaliczki z tytułu świadczeń alimentacyjnych na podstawie ustawy o zabezpieczeniu społecznym nr 100/2007.
                                    LIECHTENSTEIN
                                    Zaliczki z tytułu świadczeń alimentacyjnych na podstawie zmienionej ustawy o przyznawaniu zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych z dnia 21 czerwca 1989 r.
                                    NORWEGIA
                                    Zaliczki z tytułu świadczeń alimentacyjnych na rzecz dziecka na podstawie ustawy o zaliczkach z tytułu świadczeń alimentacyjnych na rzecz dziecka z 17 lutego 1989 r., nr 2.”;

                                    c)

                                    w załączniku I(II) dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    Zryczałtowane zasiłki w celu rekompensaty kosztów adopcji międzynarodowej zgodnie z ustawą o zasiłkach z tytułu adopcji nr 152/2006.
                                    NORWEGIA
                                    Zryczałtowane zasiłki płatne przy urodzeniu dziecka na mocy krajowej ustawy o ubezpieczeniach społecznych.
                                    Zryczałtowane zasiłki płatne przy adopcji na mocy krajowej ustawy o ubezpieczeniach społecznych.”;

                                    d)

                                    w załączniku II dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA — DANIA
                                    Artykuł 7 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym (dotyczący pokrywania dodatkowych kosztów podróży w przypadku choroby w czasie pobytu w innym państwie nordyckim, powodującej wzrost kosztów podróży powrotnej do państwa zamieszkania).
                                    ISLANDIA — FINLANDIA
                                    Artykuł 7 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym (dotyczący pokrywania dodatkowych kosztów podróży w przypadku choroby w czasie pobytu w innym państwie nordyckim, powodującej wzrost kosztów podróży powrotnej do państwa zamieszkania).
                                    ISLANDIA — SZWECJA
                                    Artykuł 7 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym (dotyczący pokrywania dodatkowych kosztów podróży w przypadku choroby w czasie pobytu w innym państwie nordyckim, powodującej wzrost kosztów podróży powrotnej do państwa zamieszkania).
                                    ISLANDIA — NORWEGIA
                                    Artykuł 7 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym (dotyczący pokrywania dodatkowych kosztów podróży w przypadku choroby w czasie pobytu w innym państwie nordyckim, powodującej wzrost kosztów podróży powrotnej do państwa zamieszkania).
                                    NORWEGIA — DANIA
                                    Artykuł 7 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym (dotyczący pokrywania dodatkowych kosztów podróży w przypadku choroby w czasie pobytu w innym państwie nordyckim, powodującej wzrost kosztów podróży powrotnej do państwa zamieszkania).
                                    NORWEGIA — FINLANDIA
                                    Artykuł 7 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym (dotyczący pokrywania dodatkowych kosztów podróży w przypadku choroby w czasie pobytu w innym państwie nordyckim, powodującej wzrost kosztów podróży powrotnej do państwa zamieszkania).
                                    NORWEGIA — SZWECJA
                                    Artykuł 7 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym (dotyczący pokrywania dodatkowych kosztów podróży w przypadku choroby w czasie pobytu w innym państwie nordyckim, powodującej wzrost kosztów podróży powrotnej do państwa zamieszkania)”;

                                    e)

                                    w załączniku III dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    NORWEGIA”;

                                    f)

                                    w załączniku IV dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    LIECHTENSTEIN”;

                                    g)

                                    w części 1 załącznika VIII dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    Wszystkie wnioski w ramach podstawowego systemu ubezpieczenia emerytalnego oraz programu o zdefiniowanych świadczeniach przeznaczonych dla pracowników administracji państwowej.
                                    LIECHTENSTEIN
                                    Wszystkie wnioski o emerytury, ubezpieczenia dla pozostałych przy życiu członków rodziny oraz ubezpieczeń na wypadek inwalidztwa w ramach powszechnego programu emerytalnego, oraz wnioski o emerytury, ubezpieczenia dla pozostałych przy życiu członków rodziny oraz renty inwalidzkie w ramach systemów zakładowych, o ile przepisy dotyczące stosownych funduszy emerytalnych nie zawierają przepisów dotyczących redukcji.
                                    NORWEGIA
                                    Wszystkie wnioski o emerytury, z wyjątkiem emerytur wymienionych w załączniku IX”;

                                    h)

                                    w części 2 załącznika VIII dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    System emerytur pracowniczych.
                                    LIECHTENSTEIN
                                    Emerytury, ubezpieczenia dla pozostałych przy życiu członków rodziny oraz renty inwalidzkie w ramach programów pracowniczych.”;

                                    i)

                                    w załączniku IX(I) dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    Renta na dziecko zgodnie z ustawą o zabezpieczeniu społecznym nr 100/2007 oraz renta na dziecko zgodnie z ustawą o obowiązkowym ubezpieczeniu emerytalnym i działalności funduszy emerytalnych nr 129/1997.”;

                                    j)

                                    w załączniku IX(II) dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA
                                    Renta inwalidzka składająca się z renty podstawowej, dodatku do renty oraz dodatku związanego z wiekiem zgodnie z ustawą o zabezpieczeniu społecznym nr 100/2007.
                                    Renta inwalidzka zgodnie z ustawą o obowiązkowym ubezpieczeniu emerytalnym i działalności funduszy emerytalnych nr 129/1997.
                                    NORWEGIA
                                    Norweskie renty inwalidzkie, także po ich przekształceniu w emerytury po osiągnięciu uprawniającego do tego wieku, i wszystkie świadczenia (dla pozostałych przy życiu członków rodziny oraz emerytury) oparte na dochodach z renty osoby zmarłej.”;

                                    k)

                                    w załączniku X dodaje się, co następuje:
                                    „LIECHTENSTEIN

                                                a)

                                                zasiłki dla osób niewidomych (zmieniona ustawa w sprawie przyznawania zasiłków dla osób niewidomych z dnia 17 grudnia 1970 r.);

                                                b)

                                                zasiłki macierzyńskie (zmieniona ustawa w sprawie przyznawania zasiłków macierzyńskich z dnia 25 listopada 1981 r.);

                                                c)

                                                uzupełniające zasiłki dla osób starszych, ubezpieczenia dla pozostałych przy życiu członków rodziny oraz ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (zmieniona ustawa o uzupełniających zasiłkach dla osób starszych, o ubezpieczeniu pozostałych przy życiu członków rodziny oraz ubezpieczeniu na wypadek inwalidztwa z dnia 10 grudnia 1965 r.).

                                          NORWEGIA

                                                a)

                                                zagwarantowana minimalna renta uzupełniająca dla osób niepełnosprawnych od urodzenia lub osób, które stały się niepełnosprawne w młodym wieku zgodnie z ustawą o powszechnym ubezpieczeniu;

                                                b)

                                                specjalne świadczenia zgodnie z ustawą z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr 21 w sprawie dodatkowych świadczeń dla osób zamieszkujących w Norwegii przez krótki okres.”;

                                    l)

                                    w załączniku XI dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA

                                                1.

                                                            a)

                                                            niezależnie od art. 6, osoby, które nie wykonywały pracy zarobkowej w jednym lub kilku państwach członkowskich lub państwach EFTA, są uprawnione do renty socjalnej w Islandii jedynie jeśli przebywały lub w dalszym ciągu przebywają na terytorium Islandii przez co najmniej trzy lata (pobyt stały), z zastrzeżeniem wymogów islandzkiego ustawodawstwa dotyczących ograniczeń wiekowych.

                                                            b)

                                                            powyższe przepisy nie mają zastosowania do praw, jakie do islandzkiej renty socjalnej mają członkowie rodziny osób wykonujących obecnie lub uprzednio pracę zarobkową w Islandii, a także studenci i członkowie ich rodzin.

                                                2.

                                                W razie gdy ustało zatrudnienie lub praca na własny rachunek w Islandii i podczas zatrudnienia lub pracy na własny rachunek w innym państwie zaistnieje przypadek, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, i w przypadku gdy renta inwalidzka w ramach zarówno zabezpieczenia społecznego, jak i dodatkowych programów emerytalnych (fundusze emerytalne) w Islandii nie obejmuje już okresu od zaistnienia tego przypadku do momentu osiągnięcia wieku emerytalnego (okresy przyszłe), okresy ubezpieczeniowe objęte ustawodawstwem innego państwa, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, są uwzględniane dla spełnienia wymogu okresów przyszłych, tak jakby były okresami ubezpieczeniowymi w Islandii.

                                          LIECHTENSTEIN

                                                1.

                                                Obowiązkowe ubezpieczenie w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Liechtensteinie obejmujące świadczenia rzeczowe („Krankenpflegeversicherung”) oraz możliwe wyłączenia:

                                                            a)

                                                            przepisy prawa Liechtensteinu regulujące obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne obejmujące świadczenia rzeczowe mają zastosowanie do następujących osób, które nie mają miejsca zamieszkania w Liechtensteinie:

                                                                        (i)

                                                                        osoby podlegające przepisom prawa Liechtensteinu na mocy tytułu II rozporządzenia;

                                                                        (ii)

                                                                        osoby, w odniesieniu do których Liechtenstein ponosi koszty świadczeń, zgodnie z art. 24, 25 oraz 26 rozporządzenia;

                                                                        (iii)

                                                                        osoby otrzymujące świadczenia dla bezrobotnych w Liechtensteinie;

                                                                        (iv)

                                                                        członkowie rodzin osób wymienionych w ppkt (i) oraz (iii) lub osób zatrudnionych lub pracujących na własny rachunek, mieszkających w Liechtensteinie i ubezpieczonych w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Liechtensteinie;

                                                                        (v)

                                                                        członkowie rodzin osób wymienionych w ppkt (ii) lub emerytów i rencistów, mieszkających w Liechtensteinie i ubezpieczonych w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Liechtensteinie;

                                                                  Za członków rodziny uznaje się te osoby, które zgodnie z prawodawstwem państwa zamieszkania są określone jako członkowie rodziny;

                                                            b)

                                                            osoby, o których mowa w lit. a) mogą na swój wniosek zostać wyłączone z ubezpieczenia obowiązkowego obejmującego świadczenia rzeczowe, jeżeli i dopóki mają miejsce zamieszkania w Austrii i są w stanie udowodnić, że w razie choroby są uprawnieni do otrzymywania świadczeń w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego lub równoważnego ubezpieczenia. Wyłączenie to nie może być odwołane, z wyjątkiem sytuacji, kiedy dochodzi do zmiany pracodawcy.

                                                      Taki wniosek

                                                            (i)

                                                            musi zostać złożony w terminie trzech miesięcy od dnia, od którego zastosowanie ma obowiązek ubezpieczenia w Liechtensteinie; w uzasadnionych przypadkach, jeżeli wniosek został złożony po tym terminie, wyłączenie staje się skuteczne z dniem rozpoczęcia zobowiązań ubezpieczeniowych. Osoby ubezpieczone w Austrii w momencie wejścia w życie rozporządzenia w państwach EOG uważane są za wyłączone z wymogu obowiązkowego ubezpieczenia w Liechtensteinie obejmującego świadczenia rzeczowe;

                                                            (ii)

                                                            musi dotyczyć wszystkich członków rodziny mających miejsce zamieszkania w tym samym państwie.

                                                2.

                                                Osoby, które pracują, ale nie mają miejsca zamieszkania w Liechtensteinie i które są objęte powszechnym lub równoważnym ubezpieczeniem w swoim państwie zamieszkania zgodnie z ust. 1 lit. b) oraz członkowie ich rodzin podlegają podczas pobytu w Liechtensteinie art. 19 rozporządzenia.

                                                3.

                                                Do celów stosowania art. 18, 19, 20 oraz 27 rozporządzenia w Liechtensteinie właściwy ubezpieczyciel pokrywa wszystkie zafakturowane koszty.

                                                4.

                                                Jeżeli osoba podlegająca przepisom prawa Liechtensteinu na mocy tytułu II rozporządzenia podlega do celów ubezpieczenia zdrowotnego, w wyniku zastosowania postanowień ust. 1 lit. b), przepisom prawa innego państwa objętego niniejszym Porozumieniem, koszty takich świadczeń rzeczowych w związku z wypadkami niezwiązanymi z pracą są ponoszone w równej mierze przez ubezpieczyciela w Liechtensteinie, zapewniającego ubezpieczenie od wypadków przy pracy i niezwiązanych z pracą oraz od chorób zawodowych, oraz przez właściwą instytucję ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli osoba taka jest uprawniona do otrzymania świadczeń rzeczowych od obydwu instytucji. Ubezpieczyciel w Liechtensteinie udzielający ubezpieczenia od wypadków przy pracy i niezwiązanych z pracą oraz od chorób zawodowych pokrywa całość kosztów w przypadku wypadków przy pracy, wypadków w drodze do pracy i chorób zawodowych, nawet jeżeli dana osoba jest uprawniona do otrzymania świadczeń od instytucji ubezpieczenia zdrowotnego w kraju zamieszkania.

                                          NORWEGIA

                                                1.

                                                Przepisy przejściowe ustawodawstwa norweskiego powodujące skrócenie okresu ubezpieczenia, wymaganego w przypadku pełnej dodatkowej emerytury dla osób urodzonych przed rokiem 1937, stosuje się do osób objętych rozporządzeniem, pod warunkiem że są one rezydentami Norwegii lub pracują zarobkowo jako pracownicy najemni lub osoby pracujące na własny rachunek w Norwegii, przez okres tylu lat, ile wymagane jest po ukończeniu przez nie szesnastego roku życia i przed dniem 1 stycznia 1967 r. Wymóg ten wynosi jeden rok za każdy rok życia przed rokiem 1937.

                                                2.

                                                Osoba ubezpieczona w ramach ustawy o ubezpieczeniach społecznych, która opiekuje się ubezpieczoną osobą starszą wymagającą opieki, osobą niepełnosprawną lub chorą, zgodnie z przepisami, otrzymuje punkty uprawniające do emerytury za takie okresy. Podobnie i bez uszczerbku dla art. 44 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, osoba opiekująca się małymi dziećmi otrzymuje punkty uprawniające do emerytury podczas pobytu w innym państwie, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, pod warunkiem że zainteresowana osoba pozostaje na urlopie rodzicielskim zgodnie z norweskim prawem pracy.

                                                3.

                                                            a)

                                                            Niezależnie od art. 6, osoby, które nie wykonywały pracy zarobkowej w jednym lub kilku państwach członkowskich WE lub państwach EFTA, są uprawnione do renty socjalnej w Norwegii jedynie jeśli stale zamieszkiwały lub w dalszym ciągu stale zamieszkują na terytorium Norwegii przez co najmniej trzy lata, z zastrzeżeniem wymogów norweskiego przepisów dotyczących ograniczeń wiekowych.

                                                            b)

                                                            Powyższe przepisy nie mają zastosowania do praw, jakie do norweskiej renty socjalnej mają członkowie rodziny osób wykonujących obecnie lub uprzednio pracę zarobkową w Norwegii, a także studenci i członkowie ich rodzin.”.

                              WARUNKI UCZESTNICTWA PAŃSTW EFTA W PRACACH KOMISJI ADMINISTRACYJNEJ DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO ORAZ W PRACACH KOMISJI TECHNICZNEJ DS. PRZETWARZANIA DANYCH I KOMISJI OBRACHUNKOWEJ, DZIAŁAJĄCYCH PRZY KOMISJI ADMINISTRACYJNEJ, ZGODNIE Z ART. 101 POROZUMIENIA:
                        Islandia, Liechtenstein i Norwegia mogą wysłać po jednym przedstawicielu, który w charakterze doradcy (obserwatora) uczestniczy w posiedzeniach Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego przy Komisji Europejskiej oraz w posiedzeniach Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych i Komisji Obrachunkowej, działających przy Komisji Administracyjnej.

                        2.

                           32009 R 0987: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1).
                        Na użytek niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia (WE) nr 987/2009 dostosowuje się w następujący sposób:

                                    a)

                                    w załączniku 1 dodaje się, co następuje:
                                    „ISLANDIA – DANIA
                                    Artykuł 15 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym: umowa w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji zgodnie z art. 36, 63 i 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (koszty świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).
                                    ISLANDIA – LUKSEMBURG
                                    Układ z dnia 30 listopada 2001 r. o zwrocie poniesionych kosztów w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.
                                    ISLANDIA – FINLANDIA
                                    Artykuł 15 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym: umowa w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji zgodnie z art. 36, 63 i 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (koszty świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).
                                    ISLANDIA – SZWECJA
                                    Artykuł 15 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym: umowa w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji zgodnie z art. 36, 63 i 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (koszty świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).
                                    ISLANDIA – NORWEGIA
                                    Artykuł 15 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym: umowa w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji zgodnie z art. 36, 63 i 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (koszty świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).
                                    NORWEGIA – DANIA
                                    Artykuł 15 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym: umowa w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji zgodnie z art. 36, 63 i 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (koszty świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).
                                    NORWEGIA – LUKSEMBURG
                                    Artykuły 2–4 porozumienia z dnia 19 marca 1998 r. w sprawie zwrotu kosztów w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.
                                    NORWEGIA – NIDERLANDY
                                    Umowa z dnia 23 stycznia 2007 r. o zwrotach kosztów świadczeń rzeczowych przysługujących na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72.
                                    NORWEGIA – PORTUGALIA
                                    Umowa z dnia 24 listopada 2000 r. zgodnie z art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 105 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji kosztów świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych oraz kosztów kontroli administracyjnych i badań lekarskich w ramach tych rozporządzeń.
                                    NORWEGIA – FINLANDIA
                                    Artykuł 15 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym: umowa w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji zgodnie z art. 36, 63 i 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (koszty świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).
                                    NORWEGIA – SZWECJA
                                    Artykuł 15 konwencji nordyckiej z dnia 18 sierpnia 2003 r. o zabezpieczeniu społecznym: umowa w sprawie wzajemnej rezygnacji z refundacji zgodnie z art. 36, 63 i 70 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (koszty świadczeń rzeczowych z tytułu choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).
                                    NORWEGIA – ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO
                                    Wymiana listów z dnia 20 marca 1997 r. i z dnia 3 kwietnia 1997 r., dotyczących art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (zwrot lub rezygnacja ze zwrotu kosztów świadczeń rzeczowych) i art. 105 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (rezygnacja ze zwrotu kosztów kontroli administracyjnych i badań medycznych).”;

                                    b)

                                    w załączniku 3 dodaje się, co następuje:
                                    „NORWEGIA”;

                                    c)

                                    w załączniku 5 dodaje się, co następuje:
                                    „LIECHTENSTEIN
                                    NORWEGIA”.

                  AKTY PRAWNE NALEŻYCIE UWZGLĘDNIANE PRZEZ UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY

                        3.1.

                           32010 D 0424(01): Decyzja nr A1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie ustanowienia procedury dialogu i koncyliacji w zakresie ważności dokumentów, określenia ustawodawstwa właściwego oraz udzielania świadczeń na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 1).

                        3.2.

                           32010 D 0424(02): Decyzja nr A2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca wykładni art. 12 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na własny rachunek, tymczasowo pracujących poza państwem właściwym (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 5).

                        4.1.

                           32010 D 0424(03): Decyzja nr E1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie praktycznych porozumień dotyczących okresu przejściowego dla wymiany danych drogą elektroniczną, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 9).

                        5.1.

                           32010 D 0424(04): Decyzja nr F1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca wykładni art. 68 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącego się do zasad pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 11).

                        6.1.

                           32010 D 0424(05): Decyzja nr H1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca zasad przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 13).

                        6.2.

                           32010 D 0424(06): Decyzja nr H2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie sposobu działania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 17).

                        7.1.

                           32010 D 0424(07): Decyzja nr P1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie wykładni art. 50 ust. 4, art. 58 i art. 87 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przyznawania świadczeń z tytułu inwalidztwa, starości oraz rent rodzinnych (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 21).

                        8.1.

                           32010 D 0424(08): Decyzja nr S1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 23).

                        8.2.

                           32010 D 0424(09): Decyzja nr S2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca specyfikacji technicznych europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 26).
                        Na użytek niniejszego Porozumienia, przepisy decyzji nr S2 odczytuje z uwzględnieniem następujących dostosowań:
                        Niezależnie od pkt 3.3.2 załącznika do niniejszej decyzji, państwa EFTA mają możliwość umieszczania gwiazdek europejskich na wydawanych przez nie kartach ubezpieczenia zdrowotnego.

                        8.3.

                           32010 D 0424(10): Decyzja nr S3 z dnia 12 czerwca 2009 r. określająca świadczenia objęte zakresem art. 19 ust. 1 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 25 lit. A) pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 40).

                        9.1.

                           32010 D 0424(11): Decyzja nr U1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 odnoszącego się do zwiększeń zasiłku dla bezrobotnych dla członków rodziny pozostających na utrzymaniu (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 42).

                        9.2.

                           32010 D 0424(12): Decyzja nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu art. 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego uprawnienia do zasiłków dla bezrobotnych osób całkowicie bezrobotnych innych niż pracownicy przygraniczni, które, w okresie ich ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, miały miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 43).

                        9.3.

                           32010 D 0424(13): Decyzja nr U3 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu pojęcia „bezrobocie częściowe” mającego zastosowanie do osób bezrobotnych, o których mowa w art. 65 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 45).

                  AKTY PRAWNE, KTÓRE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY BIORĄ POD UWAGĘ

                        10.1.

                           32010 H 0424(01): Zalecenie nr P1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące wyroku w sprawie Gottardo, zgodnie z którym przywileje, z jakich korzystają obywatele danego państwa na podstawie dwustronnej umowy z zakresu zabezpieczenia społecznego zawartej z państwem trzecim, muszą być również przyznane pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 47).

                        11.1.

                           32010 H 0424(02): Zalecenie nr U1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie do osób bezrobotnych prowadzących działalność zawodową lub handlową w niepełnym wymiarze w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 49).

                        11.2.

                           32010 H 0424(03): Zalecenie nr U2 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczące stosowania art. 64 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady do bezrobotnych towarzyszących swym małżonkom lub partnerom wykonującym działalność zawodową lub handlową w państwie członkowskim innym niż państwo właściwe (Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 51).

                  II.   OCHRONA UPRAWNIEŃ DO DODATKOWYCH ŚWIADCZEŃ EMERYTALNYCH LUB RENTOWYCH

            AKTY STANOWIĄCE PRZEDMIOT ODNIESIENIA

                        12.

                           398 L 0049: dyrektywa Rady 98/49/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie ochrony uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 209 z 25.7.1998, s. 46).”.


title: Decyzja Komisji (UE) 2016/2042 z dnia 1 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.38418 – 2014/C (ex 2014/N), którą Niemcy zamierzają wdrożyć na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 5551) (Tekst mający znaczenie dla EOG )

text:
               22.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/63

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/2042
   z dnia 1 września 2016 r.
   w sprawie pomocy państwa nr SA.38418 – 2014/C (ex 2014/N), którą Niemcy zamierzają wdrożyć na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów

         (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 5551)

   (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1) i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               Pismem z dnia 4 marca 2014 r. Niemcy zgłosiły Komisji zmiany do programu pomocy na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów (ustawa federalna o wspieraniu produkcji filmowej, niem. Filmförderungsgesetz, zwana dalej „FFG”). Pismami z dni 17 kwietnia 2014 r. i 16 lipca 2014 r. Niemcy przekazały Komisji dalsze informacje.

               (2)

               Pismem z dnia 17 października 2014 r. Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji w sprawie wszczęcia procedury zgodnie z art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do przedmiotowego środka.

               (3)

               Decyzja Komisji o wszczęciu procedury (zwana dalej „decyzją o wszczęciu procedury”) została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.

               (4)

               Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. Niemcy ustosunkowały się do decyzji o wszczęciu procedury.

               (5)

               Ponadto Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron. Komisja przekazała te uwagi władzom niemieckim, które uzyskały możliwość przedstawienia swoich uwag; władze niemieckie przekazały swoje uwagi pismem z dnia 5 marca 2015 r.

         2.   SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA POMOCY

   2.1.   Opis i treść programu

               (6)

               Podstawą prawną przedmiotowego programu jest FFG zmieniona siódmą ustawą zmieniającą, w której określone są wymagania w zakresie finansowania utworów audiowizualnych przez niemiecką Federalną Radę Filmową (zwaną dalej „FFA”). Program ten został zatwierdzony przez Komisję decyzją w sprawie SA.36753 z dnia 3 grudnia 2013 r., obowiązującą do dnia 31 grudnia 2016 r. Celem zgłoszonej planowanej zmiany tego programu jest udostępnienie pomocy finansowej dystrybutorom usług wideo na żądanie niemającym w Niemczech siedziby ani oddziału oraz pobieranie opłaty od podmiotów świadczących tego rodzaju usługi.

               (7)

               Istniejący federalny program wsparcia produkcji, dystrybucji i projekcji filmów jest finansowany ze specjalnej opłaty pobieranej od przedsiębiorstw działających w branży kinowej i wideo oraz od nadawców telewizyjnych. Obowiązek uiszczania takiej opłaty dotyczy właścicieli kin oraz podmiotów oferujących nośniki obrazów i dystrybutorów usług wideo na żądanie. Wysokość opłaty uiszczanej na rzecz FFA jest uzależniona od obrotów z dystrybucji filmów. Opłata pobierana od właścicieli kin opiera się na obrocie kasowym w danym kinie. Podmioty oferujące nośniki obrazów i dystrybutorzy usług wideo na żądanie uiszczają opłatę uzależnioną od swoich rocznych obrotów netto, o ile nie przekraczają one 50 000 EUR (3).

               (8)

               Zmiana przedmiotowego programu wynika z szybkiego rozwoju technologicznego, zwłaszcza w zakresie dystrybucji filmów. W gospodarstwach domowych filmy są coraz częściej oglądane online. W związku z tym coraz mniejszą popularnością cieszy się wypożyczanie fizycznych nośników danych. Miejsce siedziby dostawców odnośnych usług – w tym przypadku usług polegających na udostępnianiu filmów do oglądania w prywatnym gronie – traci na znaczeniu, jeśli chodzi o skuteczny rozwój modelu biznesowego. Dostawca może świadczyć swoje usługi z wybranego miejsca i udostępniać je w innych regionach. Nie musi pokrywać istotnych kosztów transportu lub kosztów prowadzenia biura. Nie potrzebuje ani siedziby, ani oddziału, aby świadczyć usługi na żądanie na rzecz konsumentów w dowolnym państwie członkowskim. Środek, który Niemcy zamierzają wdrożyć za pomocą proponowanej zmiany programu federalnego, dotyczy wsparcia finansowego dystrybucji filmów za pośrednictwem usług wideo na żądanie. Do tej pory z odnośnej pomocy mogli korzystać wyłącznie dostawcy oferujący usługi wideo na żądanie, którzy mają siedzibę lub oddział w Niemczech. W przyszłości pomocą mają zostać objęci również dostawcy oferujący usługi wideo na żądanie, którzy nie mają siedziby lub oddziału w Niemczech oraz którzy prowadzą dystrybucję filmów przez internet w języku niemieckim dla klientów w Niemczech.

               (9)

               Ponadto art. 66a ust. 2 FFG zostaje dostosowany pod względem finansowania programu pomocy, aby uwzględnić odnośną zmianę oraz zapewnić, że dostawcy usług wideo na żądanie, którzy mają siedzibę lub oddział poza terytorium Niemiec, również zostaną objęci obowiązkiem uiszczania opłaty w zamian za uznanie ich kwalifikowalności do uzyskania pomocy. Opłata zostanie dostosowana do poziomu obrotów uzyskiwanych przez poszczególne przedsiębiorstwa przy użyciu produktów podlegających pomocy, tzn. ofert rozpowszechnianych za pośrednictwem internetu w języku niemieckich na rzecz klientów w Niemczech, o ile obrotów tych nie można sprowadzić w miejscu siedziby przedsiębiorstwa do porównywalnej opłaty na rzecz promocji filmów kinowych.

               (10)

               Niemcy uzasadniają włączenie dostawców usług wideo na żądanie mających siedzibę zagranicą z jednej strony tym, że ogólnie usługi wideo na żądanie stanowią coraz większy udział w dystrybucji filmowej, a z drugiej strony nowym zjawiskiem, które polega na tym, że duże, międzynarodowe koncerny świadczące usługi wideo na żądanie zakładają w Unii tylko jeden oddział, aby za jego pośrednictwem obsługiwać kilka lub wszystkie państwa członkowskie. Celem rozszerzenia zakresu programu pomocy jest kontynuacja stosowanego systemu oraz podtrzymanie filozofii FFG: oglądanie filmów w Niemczech – za pośrednictwem dowolnego nośnika – zapewnia zasilanie federalnego funduszu na rzecz wsparcia różnych celów kulturalnych, w tym produkcji i dystrybucji filmowej.

               (11)

               Jeśli chodzi o wykorzystanie środków uzyskiwanych z opłaty pobieranej od krajowych i zagranicznych dostawców usług wideo, 30 % tych środków przeznacza się na finansowanie dystrybucji filmowej z użyciem nośników obrazu lub usług wideo na żądanie; pozostała część – razem z opłatami od właścicieli kin i nadawców telewizyjnych – jest przeznaczana na finansowanie produkcji i dystrybucji filmowej za pośrednictwem innych kanałów. 30 % tych środków to jedyne środki przeznaczane na wsparcie dystrybucji filmowej.

               (12)

               Zgłoszony środek ma wejść w życie w dniu jego zatwierdzenia przez Komisję oraz ma obowiązywać do dnia 31 grudnia 2016 r. Poprzez podniesienie opłaty za udostępnianie nośników danych roczne dochody mogą wzrosnąć o około 13 mln EUR.

         2.2.   Istnienie pomocy

               (13)

               Jak określono w decyzji o wszczęciu procedury, przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Przedmiotowy środek spełnia łącznie wszystkie wymagania, które są niezbędne, aby uznać środek za pomoc. Wsparcie finansowe na rzecz dystrybucji filmów jest udzielane z zasobów państwowych oraz przynosi przedsiębiorstwom korzyść gospodarczą, która ma charakter selektywny i zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji i wymiany handlowej na rynku wewnętrznym.

               (14)

               Wsparcie finansowe przewidziane w FFG jest udzielane ze środków pochodzących z dochodów uzyskiwanych z różnych opłat parafiskalnych określonych w FFG. Dochody z tych opłat są przekazywane przez FFA, instytucję utworzoną na podstawie prawa publicznego, jako środki wsparcia na rzecz produkcji i dystrybucji filmów. W związku z tym przedmiotowy środek jest finansowany z zasobów państwowych i należy go przypisać państwu.

               (15)

               Beneficjenci pomocy w ramach przedmiotowego programu pomocy – producenci filmowi, autorzy scenariuszów, dystrybutorzy filmów i właściciele kin – prowadzą działalność gospodarczą i w związku z tym należy ich traktować jako przedsiębiorstwa. Pomoc państwa stanowi korzyść, której beneficjenci pomocy nie otrzymaliby w normalnych warunkach rynkowych. W związku z tym przedmiotowy program pomocy ma charakter selektywny, ponieważ z pomocy mogą korzystać wyłącznie przedsiębiorstwa działające w takich branżach, jak produkcja, dystrybucja i projekcja filmów.

               (16)

               Rynek produkcji i dystrybucji filmów jest rynkiem międzynarodowym. Beneficjenci pomocy konkurują z producentami i dystrybutorami z innych państw członkowskich na arenie międzynarodowej. W związku z tym przedmiotowy środek na rzecz wsparcia produkcji, dystrybucji i projekcji filmów zakłóca konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi oraz stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

         2.3.   Powody wszczęcia procedury

   2.3.1.   Zgodność zmienionego programu pomocy na rzecz usług wideo na żądanie z art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE

               (17)

               Planowany środek – wsparcie finansowe dostawców usług wideo na żądanie niemających siedziby lub oddziału w Niemczech oraz pobieranie opłaty od dostawców takich usług – dotyczy zmiany programu pomocy, który Komisja zatwierdziła do dnia 31 grudnia 2016 r. Kryteria oceny pomocy państwa nie uległy zmianie od ostatniego zatwierdzenia programu; planowana zmiana odnosi się jedynie do pomocy na rzecz dystrybucji filmów za pośrednictwem usług wideo na żądanie oraz do opłaty należnej od dostawców zagranicznych.

               (18)

               Pomoc na rzecz dystrybucji filmów za pośrednictwem usług wideo na żądanie została już uznana przez Komisję za zgodną z art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE (4). Rozszerzenie zakresu beneficjentów przedmiotowej pomocy na przedsiębiorstwa niemające siedziby w Niemczech nie wpływa negatywnie na wynik oceny zgodności na podstawie tego artykułu.

         2.3.2.   Możliwe naruszenie innych przepisów prawa UE

               (19)

               W ocenie pomocy państwa Komisja musi również uwzględnić zgodność finansowania środka pomocy z pozostałymi przepisami prawa UE innymi niż przepisy dotyczące konkurencji, jeśli ten system finansowania stanowi integralną część środka pomocy. Ma to miejsce w przypadku, gdy między opłatą a pomocą istnieje nierozerwalny związek w tym znaczeniu, że dochody z tej opłaty są obowiązkowo przeznaczane na finansowanie odnośnej pomocy i że wysokość tej opłaty wpływa bezpośrednio na wielkość pomocy (5). W przypadku gdy opłata narusza inne postanowienia Traktatu, Komisja nie może uznać programu pomocy, do którego należy ta opłata, za zgodny z rynkiem wewnętrznym (6).

               (20)

               Zgłoszony program pomocy przewiduje, że 30 % wpływów z opłaty nałożonej na dostawców filmów wideo przeznacza się na finansowanie wsparcia dystrybucji filmów wideo. Nie istnieje ponadto inne źródło finansowania dla tego rodzaju pomocy. Z tego powodu istnieje powiązanie między finansowaniem dystrybucji filmów wideo a dochodami z podatku od tej działalności, przez co odnośne dochody z tej opłaty są jedynym źródłem jej finansowania i mają bezpośredni wpływ na dostępną kwotę tej pomocy. W związku z tym istnieje nierozerwalny związek między opłatą a pomocą finansową i należy zbadać, czy przedmiotowy środek jest zgodny również z pozostałymi przepisami prawa UE innymi niż przepisy dotyczące konkurencji.

               (21)

               Dlatego należy zbadać, czy rozszerzenie obowiązku uiszczania opłaty na dostawców usług wideo na żądanie mających siedzibę poza terytorium Niemiec jest zgodne z art. 110 TFUE, którego przepisy stanowią, że państwa członkowskie nie mogą nakładać na produkty innych państw członkowskich jakiegokolwiek rodzaju opłat, których nie nakładają na podobne produkty krajowe. Ponadto należy zbadać, czy przedmiotowa opłata jest zgodna z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE (7) dotyczącymi jurysdykcji, której podlegają dostawcy usług wideo na żądanie mający siedzibę w innych państwach członkowskich.

         2.3.2.1.   Artykuł 110 TFUE

               (22)

               Opłata byłaby niezgodna z art. 110 i tym samym zabroniona, gdyby miała charakter dyskryminujący i działała na niekorzyść importowanego produktu, czyli w zakresie, w jakim częściowo wyrównywałaby opłatę nałożoną na produkt krajowy (8).

               (23)

               W związku z tym opłaty parafiskalne takie jak opłata pobierana w ramach przedmiotowego programu pomocy mogą być niezgodne z art. 110 TFUE, jeśli program pomocy oferuje wsparcie finansowe wyłącznie usługodawcom krajowym lub jeśli usługodawcy krajowi otrzymują wyższe wsparcie finansowe niż konkurenci w innych państwach członkowskich. W takim przypadku importowane usługi nie mogą być obciążane opłatą, ponieważ taka opłata naruszałaby przepisy TFUE. W przypadku gdy importowane usługi dostawców z innych państw członkowskich, które podlegają obowiązkowi uiszczania opłaty, mogą być finansowane w ramach programu pomocy w taki sam sposób co usługi oferowane przez dostawców krajowych, wówczas istnieje zgodność z art. 110 TFUE.

               (24)

               Nawet jeśli, tak jak w omawianym przypadku, program pomocy przewiduje, że dostawcy zagraniczni również mogą otrzymywać wsparcie finansowe w sposób niedyskryminujący, nie jest to jednak jeszcze wystarczające. Dodatkowo należy wykluczyć, że w praktyce warunki finansowania przynoszą strukturalne korzyści podmiotom krajowym.

               (25)

               Komisja wezwała władze niemieckie i wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag oraz do przekazania istotnych informacji dotyczących zgodności programu pomocy z art. 110 TFUE.

         2.3.2.2.   Dyrektywa 2010/13/UE

               (26)

               Na podstawie zgłoszonego środka na dostawców usług wideo na żądanie zostanie nałożona opłata, której wysokość opiera się na ich obrotach takimi usługami na rynku niemieckim. Powstaje zatem pytanie, czy dyrektywa 2010/13/UE ma zastosowane do przedmiotowej opłaty.

               (27)

               Zgodnie z art. 13 dyrektywy 2010/13/UE państwa członkowskie zapewniają, by dzięki audiowizualnym usługom medialnym na żądanie świadczonym przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji promowane były – w granicach możliwości i w stosowny sposób – produkcja utworów europejskich oraz dostęp do nich. Jako przykłady takiej promocji w art. 13 wymieniono udział finansowy takich usług w produkcji utworów europejskich i zakupie praw do nich oraz udostępnianie i eksponowanie utworów europejskich w katalogu audycji oferowanych w ramach audiowizualnej usługi medialnej na żądanie. Zgodnie z motywem 19 dyrektywy 2010/13/UE nie wpływa ona na odpowiedzialność państw członkowskich i ich organów „w zakresie czynności organizacyjnych — w tym systemu koncesjonowania, zezwoleń administracyjnych, opodatkowania i finansowania, a także treści programowych”.

               (28)

               Należy zauważyć, że w momencie wejścia dyrektywy 2010/13/UE w życie usługi na żądanie, których dostawcy nie mają siedziby w państwie członkowskim, w którym usługi te są świadczone, były jeszcze mało popularne. W międzyczasie ich udział rynkowy jednak znacznie się zwiększył. W 2014 r. unijny rynek usług wideo na żądanie miał wartość 2,501 mld EUR, co stanowi wzrost o 272 % od 2010 r. W tym samym roku niemiecki rynek miał wartość 315,2 mln EUR, co stanowi wzrost o 172 % od 2010 r. (9).

               (29)

               Gdyby uznać FFG za środek służący wykonaniu art. 13 dyrektywy 2010/13/UE, wówczas sprawowanie przez Niemcy jurysdykcji nad dostawcami usług wideo na żądanie mających siedzibę w innych państwach członkowskich należałoby ocenić w świetle przepisów tej dyrektywy dotyczących jurysdykcji. Zgodnie z art. 2 ust. 1, ust. 2 lit. a) i ust. 3 dyrektywy 2010/13/UE państwa członkowskie – na podstawie konkretnych przepisów tej dyrektywy – sprawują jurysdykcję nad audiowizualnymi usługami medialnymi świadczonymi przez dostawców usług mających siedzibę na terytorium danego państwa członkowskiego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE „państwa członkowskie zapewniają na swoim terytorium swobodę odbioru i nie ograniczają retransmisji audiowizualnych usług medialnych z innych państw członkowskich z przyczyn, które wchodzą w zakres dziedzin podlegających koordynacji na mocy niniejszej dyrektywy”.

               (30)

               O ile dyrektywa 2010/13/UE ma zastosowanie, państwo członkowskie, w którym dostawca usług medialnych ma swoją siedzibę, jest zobowiązane do zapewnienia przestrzegania przepisów odnoszących się do audiowizualnych usług medialnych podlegających jego jurysdykcji. Możliwe przyczyny odstępstwa od tej zasady w odniesieniu do audiowizualnych usług medialnych na żądanie są wyczerpująco wymienione w art. 3 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2010/13/UE.

               (31)

               W związku z powyższym Komisja wyraziła w swojej decyzji o wszczęciu procedury wątpliwości co do zgodności zgłoszonej zmiany środka pomocy państwa (FFG) z rynkiem wewnętrznym. Wątpliwości dotyczyły w szczególności tego, czy wsparcie na rzecz dystrybucji filmów, finansowane z funduszu zasilanego m.in. z opłat pobieranych od niemających siedziby w Niemczech dostawców usług wideo na żądanie, jest zgodne z dyrektywą 2010/13/UE.

         3.   UWAGI STRON

               (32)

               Komisja otrzymała uwagi od 10 zainteresowanych stron. Swoje opinie wyrazili niemieccy nadawcy publiczni ARD i ZDF, niemieckie stowarzyszenie Verband Privater Rundfunk und Telemedien e.V. („VPRT”), European Digital Media („EDiMA”), niemieckie Stowarzyszenie Operatorów Sieci Kablowych („ANGA”), publiczny fundusz filmowy Mitteldeutsche Medienförderung GmbH („MDM”), Spitzenorganisation der Deutschen Filmwirtschaft e.V. („SPIO”) jako przedstawiciel swoich członków w takich branżach, jak produkcja filmowa, technika filmowa i dystrybucja filmów, właściciele kin (AG Kino i HDF Kino) oraz sojusz niemieckich producentów („sojusz producentów”). Jedna zainteresowana strona złożyła wniosek o nieujawnianie jej tożsamości.

         3.1.   Możliwe naruszenie art. 110 TFUE

               (33)

               Z jednej strony zainteresowana strona, której tożsamości nie można ujawnić (zwana dalej „przedsiębiorstwem X”), wyraża wątpliwości co do tego, że art. 110 TFUE został naruszony. Chociaż przedmiotowy program przewiduje, że dostawcy zagraniczni również mogą otrzymywać wsparcie finansowe w sposób niedyskryminujący, w praktyce warunki udzielania wsparcia podmiotom krajowym byłyby w sposób strukturalny uprzywilejowane.

               (34)

               W takiej sytuacji dochodzi do dyskryminacji, ponieważ wszyscy członkowie gremium, które decyduje o przyznawaniu pomocy, przynajmniej w obecnej chwili są narodowości niemieckiej. Przyznawanie środków finansowych ma charakter uznaniowy, w związku z czym wszystkie środki pieniężne najprawdopodobniej trafią do przedsiębiorstw niemieckich. Ponadto przedsiębiorstwo X twierdzi, że dostawcy zagraniczni oferują więcej treści zagranicznych, nawet jeśli są one skierowane do publiczności niemieckiej. Ponieważ w swoich ofertach mają oni mniejszą liczbę filmów niemieckich, także mniejsza liczba ich filmów podlega pomocy na dystrybucję. Ponadto zagraniczni dostawcy usług wideo na żądanie muszą pokonać barierę językową, ponieważ właściwe przepisy są dostępne wyłącznie w języku niemieckim, a także wnioski muszą być składane w języku niemieckim.

               (35)

               Przedsiębiorstwo X krytykuje niewielką ilość pomocy przyznawanej na dystrybucję pojedynczych filmów oraz ogólnie niski udział dystrybucji za pośrednictwem usług na żądanie, biorąc pod uwagę ten rodzaj pomocy, w porównaniu do sprzedaży filmów wideo na DVD lub Blu-ray. Ponadto krytykuje ono podniesienie opłaty do poziomu obrotów osiąganych przez wszystkie filmy, niezależnie od tego, czy jako filmy niemieckie lub europejskie kwalifikują się one do uzyskania pomocy na dystrybucję czy też nie. Poza tym przedmiotowa opłata w mniejszym stopniu dotyczy krajowych dostawców usług wideo na żądanie, ponieważ niektórzy z nich są pionowo zintegrowanymi dostawcami usług wideo na żądanie i operatorami telewizyjnymi lub kablowymi, którzy mogliby korzystać także z pomocy na produkcję, pochodzącej z niemieckiego funduszu na rzecz wsparcia branży filmowej, zasilanego ze składek uiszczanych przez dostawców usług wideo na żądanie.

               (36)

               Stowarzyszenie ANGA, które reprezentuje także dostawców usług wideo na żądanie w Niemczech, dostrzega natomiast dyskryminację dostawców krajowych, ponieważ muszą oni uiszczać obowiązkową opłatę z tytułu swojej oferty krajowej, zaś dostawcy zagraniczni, którzy konkurują z nimi odpowiednio dostosowaną ofertą na tym samym rynku, nie muszą uiszczać żadnej opłaty uzależnionej od dochodów jedynie dlatego, że mają swoją siedzibę zagranicą. Ponadto SPIO, VPRT, sojusz producentów i MDM wychodzą z założenia, że przedmiotowa opłata położy kres dyskryminacji dostawców krajowych. SPIO twierdzi, że znaczna część dochodów z usług wideo na żądanie jest generowana w Niemczech przez 13 przedsiębiorstw, z których 6 ma siedzibę zagranicą. Wyliczenia te nie uwzględniają od niedawna działającego na rynku czołowego dostawcy usług wideo na żądanie ze Stanów Zjednoczonych, który ma swoją siedzibę w Holandii. SPIO jest zdania, że czynnikiem decydującym o pobieraniu opłaty nie powinna być bardziej lub mniej przypadkowa lokalizacja dostawcy. W dobie cyfryzacji dostawca potrzebuje jedynie siedziby na rynku wewnętrznym. Większe znaczenie dla stosowania opłaty powinno mieć to, czy dostawca uzyskał licencje filmowe na rynek niemiecki, umożliwiające mu zawieranie transakcji z klientami końcowymi na tym rynku. Ponadto SPIO odnosi się do zgromadzonych przez siebie danych, z których wynika, że zagraniczni dostawcy usług wideo na żądanie w swoich ofertach uwzględniają produkcje niemieckie w porównywalnym stopniu co dostawcy krajowi.

         3.2.   Zgodność z dyrektywą 2010/13/UE

               (37)

               W odniesieniu do dyrektywy 2010/13/UE przedsiębiorstwo X oraz EDiMA uważają, że zgłoszony program pomocy stanowi środek na rzecz wsparcia dostępu do utworów europejskich w rozumieniu art. 13 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz że narusza zasadę kraju pochodzenia.

               (38)

               Pozostałe zainteresowane strony poparły propozycję władz niemieckich i stwierdziły, że opłata, o której mowa, nie narusza art. 13 ust. 1 w połączeniu z art. 2 i 3 dyrektywy 2010/13/UE.

         4.   UWAGI NIEMIEC

               (39)

               Niemcy twierdzą, że zasadniczo w interesie wszystkich państw członkowskich leży zapobieżenie temu, aby przedsiębiorstwa wybierały swoje siedziby przede wszystkim ze względów podatkowych i związanych z innymi opłatami oraz aby doszło przez to w branży filmowej do zakłócenia konkurencji. Wykluczenie dostawców usług wideo na żądanie, którzy mają siedzibę poza terytorium Niemiec i kierują swoją ofertę do publiczności niemieckiej, będzie miało negatywny wpływ na finansowanie utworów europejskich.

         4.1.   Możliwe naruszenie art. 110 TFUE

               (40)

               Niemcy podkreślają swoje przekonanie, że objęcie planowaną opłatą zagranicznych dostawców usług wideo na żądanie także w praktyce nie przyniosłoby dostawcom krajowym korzyści względem dostawców zagranicznych. Twierdzenie przez przedsiębiorstwo X, że środki finansowe trafiłyby do przedsiębiorstw niemieckich z tego względu, że członkowie gremium decydującego o przydziale środków są narodowości niemieckiej, jest zdaniem Niemiec niewiarygodne. Kryterium udzielenia wsparcia finansowego nie jest siedziba wnioskodawcy, lecz kulturalna i kreatywna jakość utworów audiowizualnych, które kwalifikują się do pomocy na dystrybucję. Niemcy wyraźnie uznają, że zagraniczni dostawcy usług wideo na żądanie oferują znaczną liczbę filmów niemieckich podlegających pomocy, i z zadowoleniem przyjmują ten fakt.

               (41)

               Władze niemieckie nie przekonuje również argument, że przedsiębiorstwa zagraniczne oferują więcej treści zagranicznych i tym samym też mniej filmów kwalifikujących się do pomocy na dystrybucję, chociaż wysokość opłaty miałaby zostać dostosowana do łącznych obrotów ze wszystkich filmów. Po pierwsze nie dokonuje się rozróżnienia między dostawcami krajowymi a zagranicznymi. Dostawcy krajowi, których oferta filmowa w znacznej mierze składa się z filmów niekwalifikujących się do pomocy, znajdują się w takiej samej sytuacji. Po drugie nie stanowi to pośredniej dyskryminacji, ponieważ przedsiębiorstwa zagraniczne faktycznie nie oferują mniej filmów kwalifikujących się do pomocy niż ich konkurenci krajowi, a nawet oferują ich więcej, co potwierdziła Komisja w swoim komunikacie pt. „Film europejski w dobie cyfrowej” (10), powołując się na dane Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego.

               (42)

               Niemcy ponadto odrzucają argument, że zagraniczni dostawcy usług wideo na żądanie mają do pokonania barierę językową. Obowiązkowi uiszczania opłaty podlegaliby wyłącznie dostawcy, którzy aktywnie sprzedają swoją ofertę w języku niemieckim na rynku niemieckim; tak czy owak musieliby oni zapoznać się z właściwymi przepisami prawa. Ponadto w razie potrzeby fundusz udziela dostawcom informacji również w języku angielskim.

               (43)

               Jeśli chodzi o rzekomo niską wysokość pomocy na dystrybucję pojedynczych filmów oraz o ogólnie niski udział dystrybucji za pośrednictwem usług wideo na żądanie w przypadku tego rodzaju pomocy, Niemcy uważają, że warunki przyznawania pomocy na dystrybucję nie różnią się od warunków przyznawania innych form pomocy technicznej. W żadnym razie do zwrotu nie kwalifikowałyby się na przykład koszty rozwoju ogólnej infrastruktury technicznej służącej udostępnianiu filmów na różnych nośnikach. Pomoc byłaby udzielana na konkretny utwór, który kwalifikuje się do jej otrzymania.

               (44)

               Jeśli natomiast chodzi o argument, że przedmiotowa opłata w mniejszym stopniu dotyczyłaby krajowych dostawców usług wideo na żądanie, ponieważ niektórzy z nich są pionowo zintegrowanymi dostawcami usług wideo na żądanie i operatorami telewizyjnymi lub kablowymi, Niemcy wyjaśniają, że po pierwsze dotyczyłoby to tylko niektórych dostawców i że po drugie w tej argumentacji pominięto fakt, że przedsiębiorstwa działające w branży radiowej również muszą płacić składki na fundusz filmowy.

         4.2.   Zgodność z dyrektywą 2010/13/UE

               (45)

               Niemcy uważają, że planowana opłata nie podlega zakresowi stosowania dyrektywy 2010/13/UE. Tym samym nie narusza ona art. 13 ust. 1 w połączeniu z art. 2 i 3 wspomnianej dyrektywy. Zdaniem Niemiec przedmiotowa opłata nie może być uznawana za środek regulacyjny, który wpływa na usługi medialne, ich program i dystrybucję. Wsparcie produkcji filmowej nie jest zharmonizowane na szczeblu unijnym. Pobieranie opłaty w miejscu korzystania z usług medialnych jest również zgodne z logiką opodatkowania usług podatkiem VAT w Unii, które obowiązuje od dnia 1 stycznia 2015 r.

               (46)

               Biorąc pod uwagę szybko rosnącą liczbę zagranicznych dostawców usług wideo na żądanie na rynku niemieckim, stawia to dostawców niemieckich w niekorzystnej pozycji konkurencyjnej, jeśli musieliby w dalszym ciągu uiszczać opłatę, której nie podlegaliby ich konkurenci zagraniczni działający na rynku krajowym. Na przykład firma iTunes, która nie ma siedziby w Niemczech, już dziś jest czołowym dostawcą usług wideo na żądanie, jeśli chodzi o filmy niemieckie.

         5.   OCENA ŚRODKA

   5.1.   Istnienie pomocy

               (47)

               Jak określono w motywach 13–16 niniejszej decyzji, przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Wsparcie finansowe na rzecz dystrybucji filmów jest udzielane z zasobów państwowych, przynosi przedsiębiorstwom korzyść gospodarczą, która ma charakter selektywny i zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji i wymiany handlowej na rynku wewnętrznym.

         5.2.   Zgodność zmienionego programu pomocy na rzecz usług wideo na żądanie z art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE

               (48)

               Planowany środek – wsparcie finansowe dostawców usług wideo na żądanie niemających siedziby lub oddziału w Niemczech oraz pobieranie opłaty od dostawców takich usług – dotyczy zmiany programu pomocy, który Komisja zatwierdziła do dnia 31 grudnia 2016 r. Kryteria oceny pomocy państwa nie uległy zmianie od ostatniego zatwierdzenia programu.

               (49)

               Pomoc na rzecz dystrybucji filmów za pośrednictwem usług wideo na żądanie została już uznana przez Komisję za zgodną z art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE (11). Dlatego już w decyzji o wszczęciu procedury Komisja stwierdziła, że rozszerzenie zakresu beneficjentów przedmiotowej pomocy na przedsiębiorstwa niemające siedziby w Niemczech nie wpływa negatywnie na wynik oceny zgodności na podstawie tego artykułu.

         5.3.   Możliwe naruszenie innych przepisów prawa UE

   5.3.1.   Zgodność z art. 110 TFUE

               (50)

               Nowa opłata nie narusza art. 110 TFUE. W praktyce zagraniczni dostawcy usług wideo na żądanie mogą korzystać ze wsparcia finansowego na takich samych zasadach. Jak wskazały władze niemieckie, przedmiotowy program przewiduje skuteczne procedury, które umożliwiają zagranicznym dostawcom usług wideo na żądanie wnioskowanie o pomoc na dystrybucję w taki sam sposób co ich niemieccy konkurenci.

               (51)

               Przedsiębiorstwa zagraniczne mogą tak samo pozyskiwać informacje na temat możliwości wsparcia jak przedsiębiorstwa mające siedzibę w Niemczech. W każdym razie każde przedsiębiorstwo zagraniczne musi samo dowiedzieć się, czy podlega obowiązkowi opłacania składek do funduszu, z którego udostępniane są środki na rzecz wsparcia dystrybucji filmów. Poza tym pomoc jest udzielana wyłącznie na wniosek, a wnioski złożone przez przedsiębiorstwa zagraniczne są traktowane tak samo jak wnioski przedsiębiorstw niemieckich. Gremium decydujące o przyznaniu pomocy jest zobowiązane do oceny wniosków wyłącznie na podstawie kulturalnej jakości filmów, na które ma zostać przyznana pomoc. W związku z tym miejsce siedziby dystrybutora nie należy do kryteriów, na których podstawie wspomniane gremium może podejmować decyzje o przyznaniu pomocy.

               (52)

               Ponadto dostawcy zagraniczni, którzy udostępniają filmy niemieckojęzyczne, także pośrednio – tak samo jak ich niemieccy konkurenci – czerpią korzyści ze wsparcia produkcji filmowej w Niemczech. Dzięki takiemu wsparciu zapewniona jest stała oferta filmów finansowanych przez państwo, które to filmy do swojej oferty mogą włączyć także dostawcy zagraniczni. Potwierdza to również fakt, że udział filmów niemieckich w ich katalogach jest porównywalny z udziałem filmów niemieckich w katalogach dostawców krajowych.

               (53)

               Przedsiębiorstwo X przytoczyło argument, że przedmiotowa opłata w mniejszym stopniu dotyczy krajowych dostawców usług wideo na żądanie, ponieważ niektórzy z nich są pionowo zintegrowanymi dostawcami usług wideo na żądanie i operatorami telewizyjnymi lub kablowymi, którzy mogliby korzystać także z pomocy na produkcję. Argumentacja ta pomija jednak fakt, że tego rodzaju rozróżnienie między przedsiębiorstwami zintegrowanymi a niezintegrowanymi nie ma związku z miejscem siedziby. Także skutki dla niemieckich dostawców usług telewizyjnych i usług wideo na żądanie byłyby różne. Ponadto nie wzięto pod uwagę tego, że również dostawcy usług wideo na żądanie produkują filmy kwalifikujące się do pomocy.

         5.3.2.   Zgodność z dyrektywą 2010/13/UE

               (54)

               Nasuwa się pytanie, czy przedmiotowa opłata, która ma być pobierana od usług skierowanych do publiczności niemieckiej, podlega zakresowi obowiązywania dyrektywy 2010/13/UE. Dochody z tej opłaty trafiają do publicznego funduszu (FFA), z którego środki są następnie przeznaczane na finansowanie różnych celów kulturalnych w sektorze audiowizualnym. 30 % dochodów uzyskanych z tej opłaty jest przeznaczanych na wsparcie dystrybucji filmowej za pomocą nośników obrazu i usług wideo na żądanie. Pozostała część – razem z opłatami od właścicieli kin i nadawców telewizyjnych – jest przeznaczana na finansowanie produkcji lub dystrybucji filmowej za pośrednictwem innych kanałów.

               (55)

               W art. 13 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE przewidziane są środki promocji utworów europejskich za pomocą audiowizualnych usług medialnych na żądanie oraz to, że państwa członkowskie muszą zapewnić taką promocję, sprawując jurysdykcję nad dostawcami tego rodzaju usług. Taka promocja mogłaby polegać między innymi na udziale finansowym takich usług w produkcji utworów europejskich.

               (56)

               Fakt, że opłata, o której mowa, służy finansowaniu instytucji publicznej, której zadanie polega, między innymi, na promocji produkcji i dystrybucji utworów europejskich, nasuwa wątpliwości, czy podlega ona przepisom art. 13 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE. W art. 13 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE nie wskazano, czy promocja utworów europejskich ma się odbywać bez udziału innych stron niż sam dostawca usług na żądanie.

               (57)

               Poza tym pobieranie opłaty takiej jak ta, o której mowa, od usług pochodzących z jednego państwa członkowskiego, które są skierowane na rynek drugiego państwa członkowskiego, nasuwa wątpliwości co do tego, czy w związku z tym nie można zakwestionować zasady przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2010/13/UE, zgodnie z którą dostawca usług medialnych, który ma siedzibę w danym państwie członkowskim, podlega jurysdykcji danego państwa.

               (58)

               Zaproponowano zmianę dyrektywy 2010/13/UE, aby zapewnić odpowiednie uwzględnienie liniowego i nieliniowego rozwoju rynku audiowizualnych usług medialnych. Propozycję tej zmiany Komisja przyjęła w dniu 25 maja 2016 r. (12). W ten sposób wyjaśnia się, że państwa członkowskie mogą nałożyć na dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegających ich jurysdykcji obowiązek wnoszenia finansowego wkładu w produkcję utworów europejskich. Zaproponowana zmiana art. 13 w szczególności precyzuje to, że państwa członkowskie mogą zażądać od dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie, skierowanych do widzów na ich terytorium, lecz mających swoją siedzibę w innym państwie członkowskim, opłacania tego rodzaju składek. W takim przypadku zaproponowana zmiana przewiduje, że wkład finansowy opiera się wyłącznie na dochodach uzyskanych w państwie członkowskim, w którym dane usługi są odbierane. Przy nakładaniu obowiązku wkładu finansowego państwo członkowski, w którym dany dostawca ma siedzibę, musi uwzględnić wszystkie zobowiązania finansowane nałożone przez państwa członkowskie, w których dane usługi są odbierane.

               (59)

               Komisja uznaje zaproponowane brzmienie art. 13 dyrektywy 2010/13/UE za wyjaśnienie tego, co było już możliwe w ramach obecnie obowiązującej dyrektywy. Artykułu 13 w wersji mającej zastosowanie do celów niniejszej decyzji nie należy też interpretować w taki sposób, że państwo członkowskie, w którym dostawca ma siedzibę, zostaje obarczone wyłączną odpowiedzialnością za nałożenie na dostawcę usług medialnych na żądanie opłaty na rzecz finansowania produkcji utworów europejskich, zakupu praw do tych utworów europejskich lub określania udziału i/lub uwydatniania utworów europejskich w katalogach programowych audiowizualnych usług medialnych na żądanie. Brzmienie tego artykułu nie jest ani kategoryczne, ani nieograniczone. Poza tym pobieranie opłaty od dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie jest jedynie przykładem możliwych środków, jakie może przedsięwziąć państwo członkowskie sprawujące jurysdykcję.

               (60)

               Interpretacja, według której zasada kraju pochodzenia, o której mowa w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE, ma zastosowanie do opłaty takiej jak opłata omawiana w niniejszym przypadku, prowadzi do sytuacji, w których dostawcy działający na tym samym rynku podlegają różnym zobowiązaniom. W rzeczywistości interpretacja, według której państwo członkowskie musi zwolnić z opłaty na rzecz wsparcia utworów europejskich dostawców usług wideo na żądanie, skierowanych do publiczności w danym państwie, z siedzibą w innym państwie członkowskim, prowadzi do dyskryminacji dostawców, którzy mają siedzibę w na początku wspomnianym państwie członkowskim i którzy podlegają opłacie, podczas gdy wszyscy ci dostawcy konkurują na tym samym rynku.

               (61)

               Poza tym, jak określono w motywie 28, w momencie wejścia w życie dyrektywy 2010/13/UE nie znano jeszcze skali wzrostu udziału rynkowego transgranicznego świadczenia usług wideo na żądanie, ani tym samym znaczenia wkładu dostawców takich usług na rzecz funduszu filmowego. Komisja w szczególności stwierdza, że zgłoszony przez Niemcy środek wyraźnie ogranicza dochody podlegające opłacie do dochodów uzyskanych w państwie członkowskim, w którym usługi są odbierane, przy czym w państwie członkowskim, w którym mieści się siedziba, nie jest pobierana żadna tego rodzaju opłata.

               (62)

               W rezultacie w szczególności przepisy dyrektywy 2010/13/UE nie kwestionują dopuszczalności pobierania opłaty od niektórych dostawców usług wideo na żądanie, którzy świadczą swoje usługi z lokalizacji poza terytorium Niemiec.

         6.   WNIOSEK

               (63)

               Komisja stwierdza zatem, że zmiana programu pomocy (FFG), którą Niemcy zamierzają wprowadzić w celu wsparcia dystrybucji filmów wideo na żądanie, jest zgodna z art. 107 ust. 3 lit. d) i art. 110 TFUE oraz że nie narusza ona również przepisów dyrektywy 2010/13/UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Środek, który Niemcy zamierzają wdrożyć za pomocą ustawy federalnej o wspieraniu produkcji filmowej w brzmieniu nadanym siódmą ustawą zmieniającą, jest zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   W związku z tym zezwala się na wdrożenie tego środka.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 września 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Margrethe VESTAGER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. C 437 z 5.12.2014, s. 57.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Opłata obowiązująca w branży wideo wynosi 1,8 % obrotów nieprzekraczających 30 mln EUR, 2 % obrotów wynoszących od 30 do 60 mln EUR lub 2,3 % obrotów przekraczających 60 mln EUR.

      (4)  Decyzja Komisji z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.36753 – Niemcy, ustawa federalna o wspieraniu produkcji filmowej (Filmförderungsgesetz), z uwzględnieniem odniesienia do pkt 80–95 decyzji Komisji z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie N 477/2008 – Niemcy, ustawa federalna o wspieraniu produkcji filmowej (Filmförderungsgesetz).

      (5)  Wyrok w sprawie Régie Networks, C-333/07, EU:C:2008:764, pkt 99; wyrok z dnia 11 lipca 2014 r. w sprawie DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji, T-533/10, Zb.Orz., odwołanie: sprawa przed Sądem, EU:T:2014:629, pkt 51, oraz wyrok w sprawie Telefónica de España et Telefónica Móviles España przeciwko Komisji, T-151/11, Zb.Orz., odwołanie: sprawa przed Sądem, EU:T:2014:631, pkt 101.

      (6)  Wyroki w sprawie DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji, wymienione wyżej w przypisie 5, EU:T:2014:629, pkt 50, oraz wyroki w sprawie Telefónica de España et Telefónica Móviles España przeciwko Komisji, wymienione wyżej w przypisie 5, EU:T:2014:631, pkt 100.

      (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

      (8)  Decyzja Komisji 2000/116/WE w sprawie C-34/1997 dotyczącej finansowanej z opłat parafiskalnych pomocy państwa przyznanej przez Królestwo Niderlandów na wsparcie roślin ozdobnych (Dz.U. L 34 z 9.2.2000, s. 20), pkt 63.

      (9)  European Audiovisual Observatory – Trends in Video-on-Demand revenues, s. 3–4, https://ec.europa.eu/digital-single-market/en/news/study-data-and-information-costs-and-benefits-audiovisual-media-service-directive-avmsd.

      (10)  COM(2014) 272 final, s. 4 i 5: „W odniesieniu do obecności filmów europejskich, z dostępnych danych wynika, że globalny gracz (działający w 26 krajach UE) oferuje w głównych sklepach krajowych więcej przebojów z UE i filmów wyróżnionych Europejskimi Nagrodami Filmowymi niż krajowi dostawcy VoD.”

      (11)  Zob. przypis 4.

      (12)  Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku (COM(2016) 287 final), http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/HTML/?uri=CELEX:52016PC0287&from=PL.


               12.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/133

         P7_TA(2013)0197
   Wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Spyrosa Danellisa (II)
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Spyrosa Danellisa (II) (2013/2028(IMM))
   (2016/C 055/25)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Spyrosa Danellisa, złożony w dniu 11 grudnia 2012 r. przez zastępcę prokuratora przy Sądzie Najwyższym Republiki Greckiej (ref. 4825/2012) w związku z orzeczeniem Kreteńskiego Trzyosobowego Sądu Apelacyjnego z dnia 9 i 16 października 2012 r. (ref. 1382/2012), ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 6 lutego 2013 r.,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Spyrosa Danellisa, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r. oraz art. 62 konstytucji Republiki Greckiej,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r. oraz 6 września 2011 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 6 ust. 2 oraz art. 7 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7–0160/2013),

               A.

               mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy Sądzie Najwyższym Republiki Greckiej zwrócił się z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego Spyrosa Danellisa w związku z ewentualnymi czynnościami prawnymi dotyczącymi domniemanego przestępstwa;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej na terytorium własnego państwa posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają z immunitetów przyznawanych posłom do parlamentu tego państwa;

               C.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 62 konstytucji Republiki Greckiej w trakcie sprawowania przez nich mandatu przeciwko posłom do parlamentu nie można wnosić oskarżeń, nie można ich aresztować, więzić ani w inny sposób ograniczać ich wolności bez uprzedniej zgody parlamentu;

               D.

               mając na uwadze, że Spyrosa Danellisa oskarżono o fałszywe pomówienie strony trzeciej o popełnienie czynu niedozwolonego z zamiarem oskarżenia go o ten czyn, a także o świadome składanie fałszywych zeznań na temat strony trzeciej, które mogą zaszkodzić reputacji i dobremu imieniu tej strony trzeciej;

               E.

               mając na uwadze, że wspomniane domniemane fałszywe zeznania i oskarżenia dotyczą sprzedaży owoców drzew oliwnych i innych, wyrwanych na wywłaszczonej ziemi przez wykonawcę robót publicznych w związku z budową zapory w gminie Chersonisos w prefekturze Heraklion, gdzie Spyros Danellis był burmistrzem;

               F.

               mając na uwadze, że domniemane czyny nie stanowią wyrażonych opinii ani głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego dla celów artykułu 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               G.

               mając na uwadze, że oskarżenie najwyraźniej nie ma związku ze statusem Spyrosa Danellisa jako posła do Parlamentu Europejskiego, lecz jest związane z jego wcześniejszym stanowiskiem burmistrza gminy Chersonisos;

               H.

               mając na uwadze, iż nie ma powodów, aby podejrzewać, że chodzi w tym przypadku o fumus persecutionis, zwłaszcza że Spyros Danellis nie jest jedynym oskarżonym w przedmiotowej sprawie;

               1.

               podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Spyrosa Danellisa;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania komisji przedmiotowo właściwej prokuratorowi przy Sądzie Najwyższym Republiki Greckiej oraz Spyrosowi Danellisowi.

      (1)  Wyrok z dnia 12 maja 1964 r. w sprawie 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier (Zbiór 1964, s. 387); wyrok z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 149/85, Wybot/Faure i inni (Zbiór 1986, s. 2391); wyrok z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-345/05, Mote/Parlament (Zbiór 2008, s. II-2849); wyrok z dnia 21 października 2008 r. w połączonych sprawach C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente (Zbiór 2008, s. I-7929); wyrok z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06, Gollnisch/Parlament (Zbiór 2010, s. II-1135); wyrok z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-163/10, Patriciello (Zbiór 2011, s. I-7565).)