title: Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji

text:
               17.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 72/41

         DECYZJA KOMISJI (UE, Euratom) 2015/443
   z dnia 13 marca 2015 r.
   w sprawie bezpieczeństwa w Komisji
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej załączony do traktatów, w szczególności jego art. 18,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zapewnienie bezpieczeństwa w obrębie Komisji ma umożliwić jej funkcjonowanie w bezpiecznym i zabezpieczonym środowisku dzięki ustanowieniu spójnego i zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, utrzymaniu odpowiedniego poziomu ochrony osób, mienia i informacji współmiernie do rozpoznanego ryzyka oraz zapewnieniu bezpieczeństwa szybko i skutecznie.

               (2)

               Komisja, podobnie jak inne organy międzynarodowe, stoi w obliczu poważnych zagrożeń i wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa, w szczególności, w związku z terroryzmem, atakami cybernetycznymi, szpiegostwem politycznym i handlowym.

               (3)

               Komisja Europejska zawarła z rządami Belgii, Luksemburga i Włoch porozumienia w sprawie bezpieczeństwa swoich głównych siedzib (1). Porozumienia te stanowią potwierdzenie, że Komisja jest odpowiedzialna za swoje bezpieczeństwo.

               (4)

               Aby zapewnić bezpieczeństwo osób, mienia i informacji, Komisja może być zmuszona do podjęcia działań w obszarach chronionych prawami podstawowymi sformułowanymi w Karcie praw podstawowych i w europejskiej konwencji praw człowieka i uznawanymi przez Trybunał Sprawiedliwości.

               (5)

               Wszelkie tego typu działania powinny być zatem uzasadnione znaczeniem interesu, jaki mają za zadanie chronić, powinny być proporcjonalne i zapewniać pełne poszanowanie praw podstawowych, w tym w szczególności prawa do prywatności i ochrony danych.

               (6)

               W ramach systemu nastawionego na praworządność i poszanowanie praw podstawowych Komisja musi dążyć do zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa swoich pracowników, mienia i informacji, dzięki czemu zapewnione będzie prowadzenia działalności bez ograniczania przy tym praw podstawowych w stopniu większym niż to ściśle konieczne.

               (7)

               Bezpieczeństwo w Komisji opiera się na zasadach legalności, przejrzystości, proporcjonalności i odpowiedzialności.

               (8)

               Pracowników upoważnionych do podejmowania środków bezpieczeństwa nie należy stawiać w niekorzystnej sytuacji ze względu na ich działania, chyba że działania te wykraczały poza zakres ich uprawnień lub spowodowały naruszenie prawa, więc niniejszą decyzję należy uznać za instrukcję postępowania w rozumieniu regulaminu pracowniczego.

               (9)

               Komisja powinna podjąć właściwe inicjatywy, aby promować i wzmacniać swoją kulturę bezpieczeństwa, efektywniej zapewniając bezpieczeństwo, poprawiając zarządzanie bezpieczeństwem, dalej zacieśniając sieci i współpracę z odpowiednimi organami na szczeblu międzynarodowym, europejskim i krajowym oraz poprawiając monitorowanie i kontrolę procesu wdrażania środków bezpieczeństwa.

               (10)

               Utworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) jako funkcjonalnie autonomicznego organu Unii miało znaczący wpływ na interesy Komisji w zakresie bezpieczeństwa, w związku z tym konieczne jest, aby ESDZ i Komisja ustanowiły zasady i procedury dotyczące współpracy w zakresie bezpieczeństwa i zabezpieczenia, w szczególności w odniesieniu do wywiązywania się przez Komisję z obowiązku dochowania należytej staranności wobec własnych pracowników w delegaturach Unii.

               (11)

               Polityka bezpieczeństwa prowadzona przez Komisję powinna być realizowana w sposób zgodny z innymi procesami i procedurami wewnętrznymi, które mogą obejmować kwestię bezpieczeństwa. Należą do nich w szczególności zarządzanie ciągłością działania, które ma na celu zachowanie funkcji krytycznych Komisji w przypadku zakłócenia działania, oraz proces ARGUS wykorzystywany do koordynacji sytuacji kryzysowych o charakterze wielosektorowym.

               (12)

               Niezależnie od środków istniejących już w momencie przyjęcia niniejszej decyzji i zgłoszonych Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych (2), wszelkie środki wprowadzone w ramach niniejszej decyzji i związane z przetwarzaniem danych osobowych podlegają przepisom wykonawczym zgodnie z art. 21, w którym określono odpowiednie gwarancje dla podmiotów danych.

               (13)

               W związku z tym istnieje potrzeba dokonania przez Komisję przeglądu, aktualizacji i konsolidacji istniejącej podstawy prawnej dotyczącej bezpieczeństwa w Komisji.

               (14)

               Należy zatem uchylić decyzję Komisji C(94) 2129 (3),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   ROZDZIAŁ 1

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               1)

               „mienie” oznacza wszystkie ruchomości i nieruchomości oraz posiadłości Komisji;

               2)

               „departament Komisji” oznacza dyrekcję generalną lub służbę Komisji lub gabinet członka Komisji;

               3)

               „system teleinformatyczny” lub „CIS” oznacza każdy system umożliwiający przetwarzanie informacji w formie elektronicznej, w tym wszystkie zasoby niezbędne do jego działania, a także infrastrukturę, organizację, pracowników i zasoby informatyczne;

               4)

               „kontrola ryzyka” oznacza wszelkie środki bezpieczeństwa, co do których można przypuszczać, że pozwolą skutecznie kontrolować ryzyko związane z bezpieczeństwem dzięki zapobieganiu ryzyku, jego ograniczaniu, unikaniu lub przenoszeniu.

               5)

               „sytuacja kryzysowa” oznacza okoliczność, zdarzenie, incydent lub sytuację wyjątkową (lub ich serię bądź połączenie) prowadzące do poważnego lub bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa Komisji, niezależnie od źródła zagrożenia;

               6)

               „dane” oznaczają informacje w formie, która pozwala na ich przekazanie, zapisanie lub przetworzenie;

               7)

               „członek Komisji odpowiedzialny za bezpieczeństwo” oznacza członka Komisji odpowiedzialnego za Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa;

               8)

               „dane osobowe” oznaczają dane osobowe w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4);

               9)

               „obiekty” oznaczają dowolną nieruchomość lub inną własność i mienie Komisji;

               10)

               „zapobieganie ryzyku” oznacza wszelkie środki bezpieczeństwa, co do których można przypuszczać, że będą utrudniać, opóźniać lub powstrzymywać występowanie ryzyka związanego z bezpieczeństwa.

               11)

               „ryzyko związane z bezpieczeństwem” oznacza połączenie stopnia zagrożenia, stopnia podatności na zagrożenia i ewentualnych skutków zdarzenia;

               12)

               „bezpieczeństwo w Komisji” oznacza bezpieczeństwo osób, mienia i informacji w Komisji, a w szczególności integralność fizyczna osób i mienia, integralność, poufność i dostępność informacji i systemów teleinformatycznych, jak również swobodne funkcjonowanie działań Komisji;

               13)

               „środek bezpieczeństwa” oznacza każdy środek podejmowany zgodnie z niniejszą decyzją na potrzeby skontrolowania ryzyka związanego z bezpieczeństwem;

               14)

               „regulamin pracowniczy” oznacza Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (5) i aktami go zmieniającymi;

               15)

               „zagrożenie dla bezpieczeństwa” oznacza każde zdarzenie lub czynnik, co do których można przypuszczać, że negatywnie wpłyną na bezpieczeństwo, jeżeli nie spotkają się z odpowiednią reakcją i nie zostaną skontrolowane;

               16)

               „bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa” oznacza zagrożenie dla bezpieczeństwa, które ma miejsce bez wcześniejszego ostrzeżenia lub z wcześniejszym ostrzeżeniem wysłanym na krótko przed wystąpieniem zagrożenia, oraz

               17)

               „poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa” oznacza zagrożenie dla bezpieczeństwa, co do którego można przypuszczać, że doprowadzi do utraty życia, poważnego urazu lub szkody, znacznego uszkodzenia mienia, narazi na szwank bezpieczeństwo danych szczególnie chronionych, zakłóci działanie systemów IT lub istotnych zdolności operacyjnych Komisji;

               18)

               „podatność” oznacza dowolny słaby punkt, co do którego można przypuszczać, że negatywnie wpłynie na bezpieczeństwo w Komisji, jeżeli zostanie wykorzystany przez jedno zagrożenie lub większą ich liczbę.

         Artykuł 2
   Przedmiot
   1.   W niniejszej decyzji określa się cele, podstawowe zasady, organizację i obowiązki w zakresie bezpieczeństwa w Komisji.
   2.   Niniejszą decyzję stosuje się do wszystkich departamentów Komisji i do wszystkich jej obiektów.Personel Komisji zatrudniony w delegaturach Unii podlegają przepisom bezpieczeństwa obowiązującym w przypadku Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (6).
   3.   Nie naruszając żadnych konkretnych wskazań dotyczących poszczególnych grup pracowników, niniejsza decyzja ma zastosowanie do członków Komisji, pracowników Komisji objętych regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ekspertów krajowych oddelegowanych do Komisji, dostawców usług i ich pracowników, stażystów oraz do wszystkich osób mających dostęp do budynków lub innego mienia Komisji lub do informacji znajdujących się w posiadaniu Komisji.
   4.   Przepisy niniejszej decyzji nie naruszają decyzji Komisji 2002/47/WE, EWWiS, Euratom (7) i decyzji Komisji 2004/563/WE, Euratom (8), decyzji Komisji C(2006) 1623 (9) i decyzji Komisji C(2006) 3602 (10).
   ROZDZIAŁ 2

      ZASADY

   Artykuł 3
   Zasady dotyczące bezpieczeństwa w Komisji
   1.   W ramach wdrażania niniejszej decyzji Komisja postępuje zgodnie z traktatami, a w szczególności z Kartą praw podstawowych i Protokołem nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz instrumentami, o których mowa w motywie 2, i wszelkimi obowiązującymi przepisami prawa krajowego, a także warunkami określonymi w niniejszej decyzji. W stosownych przypadkach wydaje się instrukcje bezpieczeństwa w rozumieniu art. 21 ust. 2 zawierające wytyczne w tym zakresie.
   2.   Bezpieczeństwo w Komisji opiera się na zasadach legalności, przejrzystości, proporcjonalności i odpowiedzialności.
   3.   Zasada legalności wskazuje na konieczność ścisłego przestrzegania ram prawnych przy wdrażaniu niniejszej decyzji oraz stosowania się do wymogów prawnych.
   4.   Wszelkie środki bezpieczeństwa podejmuje się jawnie, chyba że istnieje uzasadnione przekonanie, że takie działanie może osłabić ich skutek. Adresatów środka bezpieczeństwa powiadamia się z wyprzedzeniem o przyczynach zastosowania środka i jego skutkach, chyba że istnieje uzasadnione przekonanie, że jego działanie zostanie osłabione w wyniku przekazania takiej informacji. W takim przypadku adresata środka bezpieczeństwa powiadamia się po wyeliminowaniu ryzyka osłabienia działania środka bezpieczeństwa.
   5.   Departamenty Komisji zapewniają uwzględnianie kwestii bezpieczeństwa od początku opracowywania i realizacji polityki, decyzji, programów, projektów i działań Komisji, za które są odpowiedzialne. W tym celu, od najwcześniejszych etapów przygotowań, departamenty angażują Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa w ogólnym zakresie i głównego inspektora ds. bezpieczeństwa informacji w Komisji w odniesieniu do systemów IT.
   6.   W stosownych przypadkach Komisja dąży do nawiązania współpracy z właściwymi organami państwa przyjmującego, innych państw członkowskich i innych instytucji, agencji lub organów UE uwzględniając, w miarę możliwości, środki podejmowane lub planowane przez te organy w celu ograniczenia ryzyka związanego z bezpieczeństwem.
   Artykuł 4
   Obowiązek przestrzegania
   1.   Przestrzeganie niniejszej decyzji i jej przepisów wykonawczych oraz środków bezpieczeństwa i instrukcji udzielonych przez upoważnionych pracowników jest obowiązkowe.
   2.   Nieprzestrzeganie przepisów bezpieczeństwa może pociągać za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną zgodnie z traktatami i regulaminem pracowniczym oraz sankcje umowne lub czynności prawne na mocy krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych.
   ROZDZIAŁ 3

      ZAPEWNIENIE BEZPIECZEŃSTWA

   Artykuł 5
   Upoważnieni pracownicy
   1.   Jedynie pracownikom upoważnionym na podstawie imiennego uprawnień przyznanych im przez Dyrektora Generalnego ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, z uwagi na ich bieżące obowiązki, można przyznać prawo do stosowania jednego lub kilku z następujących środków:

               1)

               noszenie broni bocznej;

               2)

               prowadzenie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa, o których mowa w art. 13;

               3)

               podejmowanie środków bezpieczeństwa, o których mowa w art. 12, określonych w uprawnieniu.

         2.   Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przyznaje się na okres nie dłuższy niż okres zajmowania przez daną osobę stanowiska lub pełnienia przez nią określonej funkcji, w odniesieniu do której przyznano dane uprawnienie. Uprawnienia przyznaje się zgodnie z obowiązującymi przepisami określonymi w art. 3 ust. 1.
   3.   Jeżeli chodzi o upoważnionych pracowników, niniejsza decyzja stanowi instrukcję postępowania w rozumieniu art. 21 regulaminu pracowniczego.
   Artykuł 6
   Przepisy ogólne dotyczące środków bezpieczeństwa
   1.   Podejmując środki bezpieczeństwa Komisja przede wszystkim, na ile to możliwe, zapewnia:

               a)

               poszukiwanie wsparcia lub pomocy ze strony danego państwa, pod warunkiem że państwo to jest państwem członkowskim Unii Europejskiej, a jeżeli nie, to jest stroną europejskiej konwencji praw człowieka lub gwarantuje prawa, które są co najmniej równorzędne prawom zagwarantowanym w tej konwencji;

               b)

               przekazanie informacji na temat danej osoby jedynie odbiorcom innym niż instytucje i organy wspólnotowe niepodlegające prawu krajowemu przyjętemu zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (11), zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 45/2001;

               c)

               jeżeli dana osoba stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa, wobec tej osoby stosuje się wszelkie środki bezpieczeństwa oraz można ją obciążyć poniesionymi kosztami. Wymienione środki bezpieczeństwa można zastosować wobec innych osób tylko wówczas, jeżeli bezpośrednie lub poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa jest kontrolowane i spełnione zostały następujące warunki:

                           a)

                           nie można podjąć przewidzianych środków wobec osoby stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa lub istnieje prawdopodobieństwo, że dane środki będą nieskuteczne;

                           b)

                           Komisja nie może kontrolować zagrożenia dla bezpieczeństwa w ramach swoich działań, ani nie może tego dokonać w odpowiednim czasie;

                           c)

                           środek nie stanowi nieproporcjonalnego zagrożenia dla innej osoby i jej praw.

         2.   Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa ustanawia przegląd środków bezpieczeństwa, w przypadku których konieczne może być orzeczenie sądu zgodne z przepisami ustawowymi i wykonawczymi państw członkowskich, w których znajdują się obiekty Komisji.
   3.   Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa może zwrócić się do wykonawcy o wykonanie, pod kierownictwem i nadzorem Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa, zadań związanych z bezpieczeństwem.
   Artykuł 7
   Środki bezpieczeństwa w odniesieniu do osób
   1.   Uwzględniając wymogi w zakresie bezpieczeństwa, osobom przebywającym w obiektach Komisji przysługuje odpowiedni poziom ochrony.
   2.   W przypadku poważnego ryzyka związanego z bezpieczeństwem Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa zapewnia ścisłą ochronę członkom Komisji lub innym pracownikom, w sytuacji, gdy z oceny zagrożenia wynika, że taka ochrona jest potrzebna, aby zapewnić im bezpieczeństwo.
   3.   W przypadku poważnego ryzyka związanego z bezpieczeństwem Komisja może zarządzić ewakuację swoich obiektów.
   4.   Ofiary wypadków lub ataków na terenie obiektów Komisji otrzymają pomoc.
   5.   Aby zapobiegać ryzyku związanemu z bezpieczeństwem i kontrolować je, upoważnieni pracownicy mogą dokonać kontroli przeszłości osób objętych zakresem niniejszej decyzji w celu ustalenia, czy przyznanie takim osobom dostępu do obiektów Komisji lub jej informacji nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa. W tym celu oraz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 i przepisami, o których mowa w art. 3 ust. 1, upoważnieni pracownicy mogą:

               a)

               korzystać z wszelkich dostępnych Komisji źródeł informacji, uwzględniając wiarygodność źródła informacji;

               b)

               uzyskać dostęp do akt personalnych lub danych Komisji na temat osób, które zatrudnia lub planuje zatrudnić, lub na temat pracowników wykonawców, gdy jest to należycie uzasadnione.

         Artykuł 8
   Środki bezpieczeństwa w odniesieniu do bezpieczeństwa fizycznego i mienia
   1.   Bezpieczeństwo mienia zapewnia się w wyniku zastosowania odpowiednich fizycznych i technicznych środków ochronnych i odpowiednich procedur, zwanych dalej „bezpieczeństwem fizycznym”, tworzących wielowarstwowy system.
   2.   Środki można przyjąć zgodnie z niniejszym artykułem w celu ochrony osób lub informacji w Komisji oraz ochrony mienia.
   3.   Cele bezpieczeństwa fizycznego obejmują:

               —

               zapobieganie aktom przemocy wymierzonym w członków Komisji lub osoby objęte zakresem niniejszej decyzji,

               —

               zapobieganie szpiegostwu i stosowaniu podsłuchu w celu zdobycia danych szczególnie chronionych lub informacji niejawnych,

               —

               zapobieganie kradzieżom, aktom wandalizmu, sabotażowi i innym aktom przemocy zmierzającym do uszkodzenia lub zniszczenia budynków i mienia Komisji,

               —

               umożliwienie prowadzenia dochodzenia wyjaśniającego i dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa w zakresie incydentów związanych z bezpieczeństwem, w tym w drodze sprawdzenia plików dziennika kontroli wejść i wyjść, nagrań w systemie CCTV, zapisów rozmów telefonicznych i podobnych danych, o których mowa w art. 22 ust. 2 poniżej i innych źródłach informacji.

         4.   Bezpieczeństwo fizyczne obejmuje:

               —

               politykę dostępu mającą zastosowanie do wszystkich osób lub pojazdów potrzebujących dostępu do obiektów Komisji, w tym parkingów,

               —

               system kontroli dostępu, który tworzą strażnicy, urządzenia i środki techniczne, systemy informacyjne lub połączenie wszystkich tych elementów.

         5.   W celu zapewnienia bezpieczeństwa fizycznego mogą zostać podjęte następujące działania:

               —

               rejestrowanie wejść i wjazdów na teren obiektów Komisji oraz wyjść i wyjazdów z terenu Komisji w odniesieniu do osób, pojazdów, towarów i urządzeń,

               —

               kontrole tożsamości w obiektach,

               —

               kontrole pojazdów, towarów i urządzeń za pomocą środków wizualnych lub technicznych,

               —

               zapobieganie wejścia, wjazdu i wwozu nieupoważnionych osób, pojazdów i towarów na teren obiektów Komisji.

         Artykuł 9
   Środki bezpieczeństwa w odniesieniu do informacji
   1.   Bezpieczeństwo informacji obejmuje wszystkie informacje będące w posiadaniu Komisji.
   2.   Bezpieczeństwo informacji, niezależnie od swojej formy, utrzymuje równowagę między przejrzystością, proporcjonalnością, odpowiedzialnością i skutecznością a koniecznością ochrony informacji przed nieuprawnionym dostępem, wykorzystaniem, ujawnieniem, zniszczeniem lub nieuprawnioną zmianą.
   3.   Bezpieczeństwo informacji ma na celu ochronę poufności, integralności i dostępności.
   4.   W związku z tym stosuje się procesy zarządzania ryzykiem w celu sklasyfikowania zasobów informacyjnych i opracowania proporcjonalnych środków bezpieczeństwa, procedur i norm, w tym środków zmniejszających ryzyko.
   5.   Te ogólne zasady dotyczące bezpieczeństwa informacji stosuje się w szczególności w odniesieniu do:

               a)

               „informacji niejawnych UE” (zwanych dalej „EUCI”), a mianowicie wszelkich informacji lub materiałów objętych klauzulą tajności UE, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby w różnym stopniu zaszkodzić interesom Unii Europejskiej lub interesom co najmniej jednego państwa członkowskiego;

               b)

               „szczególnie chronionych informacji jawnych”, tj. informacji lub materiałów, które Komisja musi chronić z powodu zobowiązań prawnych określonych w traktatach lub aktach przyjętych w celu ich wykonania lub ze względu na ich szczególną ochronę. Szczególnie chronione informacje jawne obejmują między innymi informacje lub materiały objęte ze względu na swój charakter tajemnicą służbową, o czym jest mowa w art. 339 TFUE, informacje objęte interesami chronionymi na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiej i Rady (12) w związku z odpowiednim orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości lub dane osobowe objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

         6.   Szczególnie chronione informacje jawne podlegają zasadom dotyczącym przetwarzania tych informacji i ich przechowywania. Informacje te ujawnia się tylko tym osobom, które muszą je znać. W razie konieczności zapewnienia skutecznej ochrony poufności informacji, stosuje się oznaczenie identyfikujące dokument niejawny i odpowiednie instrukcje przetwarzania zatwierdzone przez Dyrektora Generalnego ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa. Jeżeli informacje tego rodzaju przetwarza się lub przechowuje w systemach teleinformatycznych, wówczas chroni się je także zgodnie z decyzją C(2006) 3602, jej przepisami wykonawczymi i odpowiednimi normami.
   7.   Wobec każdej osoby odpowiedzialnej za narażenie na szwank bezpieczeństwa lub utratę EUCI lub szczególnie chronionych informacji jawnych, które są określone jako takie w zasadach dotyczących ich przetwarzanie i przechowywanie, może zostać wszczęte postępowanie dyscyplinarne zgodnie z regulaminem pracowniczym. Postępowanie dyscyplinarne nie wpływa na wszelkie dalsze postępowania sądowe lub karne prowadzone przez właściwe organy krajowe państw członkowskich zgodnie z ich przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz na umowne środki odwoławcze.
   Artykuł 10
   Środki bezpieczeństwa w odniesieniu do systemów teleinformatycznych
   1.   Wszystkie systemy teleinformatyczne („CIS”) wykorzystywane przez Komisję są zgodne z polityką Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych określoną w decyzji C(2006) 3602, jej przepisach wykonawczych i odpowiednich normach bezpieczeństwa.
   2.   Służby Komisji posiadające system teleinformatyczny, zarządzające nim lub obsługujące go zezwalają na dostęp do tych systemów wyłącznie innym instytucjom, agencjom, organom UE lub innym organizacjom, pod warunkiem że wspomniane instytucje, agencje, organy UE lub inne organizacje mogą zagwarantować wystarczającą pewność, że ich systemy IT są chronione na poziomie równorzędnym polityce Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa systemów informatycznych określonej w decyzji C(2006) 3602, jej przepisach wykonawczych i odpowiednich normach bezpieczeństwa. Komisja monitoruje przestrzeganie polityki, a w przypadku poważnego naruszenia lub utrzymującego się nieprzestrzegania jest uprawniona do zakazania dostępu.
   Artykuł 11
   Analiza kryminalistyczna dotycząca bezpieczeństwa cybernetycznego
   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa jest przede wszystkim odpowiedzialna za przeprowadzenia technicznej analizy kryminalistycznej we współpracy z właściwymi departamentami Komisji w celu wsparcia dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa, o których mowa w art. 13, związanych z kontrwywiadem, przeciekiem danych, atakami cybernetycznymi i bezpieczeństwem systemów informatycznych.
   Artykuł 12
   Środki bezpieczeństwa w odniesieniu do osób i przedmiotów
   1.   W celu zapewnienia bezpieczeństwa w Komisji oraz zapobiegania ryzyku i jego kontroli upoważnieni pracownicy mogą, zgodnie z art. 5 oraz przestrzegając zasad określonych w art. 3, zastosować m.in. jeden lub kilka środków bezpieczeństwa, takich jak:

               a)

               zabezpieczenie miejsca i dowodów, w tym plików dziennika kontroli wyjść i wejść, nagrań w systemie CCTV, w przypadku incydentów lub zachowań, które mogą prowadzić do wszczęcia postępowania administracyjnego, dyscyplinarnego, cywilnego lub karnego;

               b)

               ograniczone środki dotyczące osób stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa, w tym nakazanie opuszczenia obiektów Komisji, eskortowanie podczas opuszczania obiektów Komisji, zakazanie wstępu do obiektów Komisji przez określony czas; przy czym ten ostatni środek określa się zgodnie z kryteriami, które mają zostać zdefiniowane w przepisach wykonawczych;

               c)

               ograniczone środki dotyczące przedmiotów stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa, w tym usunięcie, zajęcie lub unieszkodliwienie przedmiotów;

               d)

               przeszukanie obiektów Komisji, w tym biur, na terenie tych obiektów;

               e)

               przeszukanie CIS i urządzeń, przesyłu danych telefonicznych i telekomunikacyjnych, plików dzienników, kont użytkowników itd.;

               f)

               inne szczególne środki bezpieczeństwa o podobnych skutkach, mające na celu zapobieganie ryzyku związanemu z bezpieczeństwem lub kontrolę takiego ryzyka, w szczególności w kontekście praw Komisji jako właściciela lub pracodawcy zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.

         2.   W wyjątkowych okolicznościach pracownicy Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa upoważnieni zgodnie z art. 5 mogą podjąć wszelkie środki ochronne, ściśle przestrzegając zasad określonych w art. 3. Jak najszybciej po zastosowaniu środków, pracownicy powiadamiają dyrektora Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa, który występuje o odpowiednie upoważnienie do Dyrektora Generalnego ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa potwierdzające zastosowane środki i zezwalające na podjęcie dalszych niezbędnych działań oraz kontaktuje się w stosownych przypadkach z właściwymi organami krajowymi.
   3.   Zgodnie z niniejszym artykułem środki bezpieczeństwa należy udokumentować w czasie ich stosowania lub, w przypadku bezpośredniego zagrożenia lub sytuacji kryzysowej, w rozsądnym terminie po ich podjęciu. W tym ostatnim przypadku dokumentacja musi także zawierać elementy, na których opierała się ocena dotycząca zaistnienia bezpośredniego zagrożenia lub sytuacji kryzysowej. Dokumentacja może być zwięzła, ale powinna być tworzona w taki sposób, aby osoba objęta środkiem mogła skorzystać z prawa do obrony i ochrony danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 oraz, aby możliwa była kontrola legalności danego środka. Akta personalne osoby nie zawierają żadnych informacji na temat szczególnych środków bezpieczeństwa zastosowanych wobec pracownika.
   4.   Stosując środki bezpieczeństwa zgodnie z lit. b), Komisja gwarantuje także, że dana osoba będzie miała możliwość skontaktowania się z prawnikiem lub zaufaną osobą oraz zostanie poinformowana o przysługującym jej prawie do odwołania się do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.
   Artykuł 13
   Dochodzenia
   1.   1. Bez uszczerbku dla art. 86 i załącznika IX do regulaminu pracowniczego i dla wszelkich szczególnych ustaleń między Komisją a ESDZ, takich jak szczególne ustalenia podpisane w dniu 28 maja 2014 r. między Dyrekcją Generalną Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej a Europejską Służbą Działań Zewnętrznych w sprawie obowiązku dochowania należytej staranności wobec personelu Komisji oddelegowanego do delegatur Unii, można prowadzić dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa:

               a)

               w przypadku incydentów mających wpływ na bezpieczeństwo w Komisji, w tym podejrzeń o popełnienie przestępstwa;

               b)

               w przypadku potencjalnego wycieku szczególnie chronionych informacji jawnych, EUCI lub informacji niejawnych Euratom, nieostrożnego obchodzenia się z tymi informacjami lub narażenia ich na szwank;

               c)

               w kontekście kontrwywiadu i walki z terroryzmem;

               d)

               w przypadku poważnych incydentów cybernetycznych.

         2.   Decyzję o przeprowadzeniu dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa podejmuje Dyrektor Generalny ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, który będzie jednocześnie odbiorcą sprawozdania z dochodzenia.
   3.   Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa prowadzone są jedynie przez wyznaczonych i należycie upoważnionych zgodnie z art. 5 pracowników Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa.
   4.   Upoważnieni pracownicy korzystają w sposób niezależny ze swoich uprawnień w zakresie prowadzenia dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa zgodnie z upoważnieniem i posiadają uprawnienia wymienione w art. 12.
   5.   Upoważnieni pracownicy posiadający uprawnienia do prowadzenia dochodzeni w sprawie bezpieczeństwa mogą gromadzić informacje pochodzące ze wszystkich dostępnych źródeł na temat wszelkich przestępstw administracyjnych lub kryminalnych popełnionych na terenie obiektu Komisji lub z udziałem osób wymienionych w art. 2 ust. 3 w roli ofiary lub sprawcy tych przestępstw.
   6.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa powiadamia właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego lub w stosownych przypadkach innego państwa członkowskiego, w szczególności gdy z dochodzenia wynika, że doszło do popełnienia przestępstwa. W tym kontekście Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa może w stosownych przypadkach, lub gdy jest to wymagane, zapewnić wsparcie organom przyjmującego państwa członkowskiego lub innego państwa członkowskiego.
   7.   W przypadku poważnych incydentów cybernetycznych Dyrekcja Generalna ds. Informatyki współpracuje ściśle z Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa w celu zapewnienia wsparcia we wszystkich kwestiach technicznych. Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa podejmuje w porozumieniu z Dyrekcją Generalną ds. Informatyki decyzję, kiedy należy powiadomić właściwe organy państwa przyjmującego lub innego państwa członkowskiego. Służby koordynacji incydentów zespołu reagowania na incydenty komputerowe obsługującego instytucje, organy i agencje europejskie („CERT-EU”) będzie wykorzystywana w celu zapewnienia wsparcia pozostałym narażonym instytucjom i agencjom UE.
   8.   Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa należy udokumentować.
   Artykuł 14
   Wyznaczenie kompetencji w odniesieniu do postępowania sprawdzającego/dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa i innych rodzajów dochodzeń
   1.   Jeżeli Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa prowadzi dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, o których mowa w art. 13, i jeżeli przedmiotowe dochodzenia wchodzą w zakres kompetencji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) lub Biura Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych Komisji (IDOC), wówczas bezzwłocznie kontaktuje się z tymi organami, w szczególności aby nie narazić na szwank późniejszych działań podejmowanych przez OLAF lub IDOC. W stosownych przypadkach Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa zwraca się do OLAF-u i IDOC-u o przystąpienie do udziału w dochodzeniu.
   2.   Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, o których mowa w art. 13, pozostają bez uszczerbku dla kompetencji OLAF-u i IDOC-u określonych w przepisach dotyczących tych organów. Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa może zostać poproszona o udzielenie pomocy technicznej w prowadzeniu dochodzeń wszczętych przez OLAF lub IDOC.
   3.   Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa może zostać poproszona o udzielenie pomocy pracownikom OLAF-u, gdy wchodzą na teren obiektów Komisji zgodnie z art. 3 ust. 5 i art. 4 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (13), aby ułatwić im wykonanie zadań. Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa powiadamia o takich wnioskach o udzielenie pomocy Sekretarza Generalnego i Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa lub, jeżeli takie dochodzenie prowadzone jest w obiektach Komisji zajmowanych przez jej członków lub przez sekretarza generalnego, przewodniczącego Komisji i komisarza ds. zasobów ludzkich.
   4.   Bez uszczerbku dla art. 22 lit. a) regulaminu pracowniczego, jeżeli sprawa może wchodzić w zakres kompetencji zarówno Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, jak i IDOC-u, Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa doradza Dyrektorowi Generalnemu ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa na jak najwcześniejszym etapie w momencie przekazania przez nią informacji zgodnie z art. 13, czy istnieją podstawy, które uzasadniają udział IDOC w tej sprawie. Etap ten zostaje w szczególności uznany za zrealizowany, gdy bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa zostanie zażegnane. Decyzję w tej sprawie podejmuje Dyrektor Generalny ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa.
   5.   W przypadku gdy sprawa może wchodzić w zakres kompetencji zarówno Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, jak i OLAF-u, Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa niezwłocznie przekazuje informacje Dyrektorowi Generalnemu ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa oraz na jak najwcześniejszym etapie powiadamia Dyrektora Generalnego OLAF-u. Etap ten zostaje w szczególności uznany za zrealizowany, gdy bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa zostanie zażegnane.
   Artykuł 15
   Kontrole bezpieczeństwa
   1.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa przeprowadza kontrole bezpieczeństwa, aby sprawdzić, czy służby Komisji i poszczególne osoby przestrzegają postanowień niniejszej decyzji i jej przepisów wykonawczych, oraz aby sformułować zalecenia, gdy uzna to za konieczne.
   2.   W stosownych przypadkach Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa przeprowadza kontrole bezpieczeństwa lub wizyty monitorujące lub oceniające, aby sprawdzić, czy bezpieczeństwo służb Komisji, jej mienia i informacji, za które odpowiedzialność ponoszą inne instytucje, agencje lub organy unijne, państwa członkowskie, państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe, jest odpowiednio chronione zgodnie z przepisami bezpieczeństwa, regulacjami i normami, które są co najmniej równorzędne przepisom, regulacjom i normom Komisji. W stosownych przypadkach i w duchu dobrej współpracy między administracjami, wspomniane kontrole bezpieczeństwa obejmują także kontrole prowadzone w kontekście wymiany informacji niejawnych z innymi instytucjami, organami i agencjami unijnymi, państwami członkowskimi lub państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.
   3.   Niniejszy artykuł jest wykonywany odpowiednio w odniesieniu do personelu Komisji w delegaturach Unii, bez uszczerbku dla wszelkich szczególnych ustaleń między Komisją a ESDZ, takich jak szczególne ustalenia podpisane w dniu 28 maja 2014 r. między Dyrekcją Generalną Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej a Europejską Służbą Działań Zewnętrznych w sprawie obowiązku dochowania należytej staranności wobec personelu Komisji oddelegowanego do delegatur Unii.
   Artykuł 16
   Stopnie alarmowe i zarządzanie sytuacjami kryzysowymi
   1.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa jest odpowiedzialna za wdrożenie odpowiednich środków w zakresie stopni alarmowych w przewidywaniu zagrożeń i incydentów mających wpływ na bezpieczeństwo w Komisji lub w odpowiedzi na takie zagrożenia i incydenty oraz jest odpowiedzialna za środki wymagane do zarządzania sytuacjami kryzysowymi.
   2.   Środki w zakresie stopni alarmowych, o których mowa w ust. 1, są współmierne do poziomu zagrożenia dla bezpieczeństwa. Poziomy stopni alarmowych określa się w ścisłej współpracy z właściwymi służbami innych instytucji, agencji i organów unijnych oraz służbami państwa członkowskiego lub państw członkowskich, w których znajdują się obiekty Komisji.
   3.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa jest punktem kontaktowym, jeżeli chodzi o stopnie alarmowe i zarządzanie sytuacjami kryzysowymi.
   ROZDZIAŁ 4

      ORGANIZACJA

   Artykuł 17
   Ogólne obowiązki służb Komisji
   1.   Obowiązki Komisji, o których mowa w niniejszej decyzji, są wykonywane przez Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa z upoważnienia członka Komisji odpowiedzialnego za bezpieczeństwo i na jego odpowiedzialność.
   2.   Szczególne ustalenia dotyczące bezpieczeństwa cybernetycznego określono w decyzji C(2006) 3602.
   3.   Obowiązki w zakresie wykonania niniejszej decyzji i jej przepisów wykonawczych oraz zachowania bieżącej zgodności można przekazać innym departamentom Komisji, gdy zdecentralizowany system zapewniania bezpieczeństwa przynosi znaczące oszczędności wynikające z poprawy efektywności oraz oszczędności zasobów i czasu np. ze względu na lokalizację geograficzną danych usług.
   4.   W przypadkach, w których zastosowanie ma ust. 3, Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, a w stosownym przypadku Dyrektor Generalny ds. Informatyki zawierają porozumienia z poszczególnymi departamentami Komisji, ustanawiając wyraźne role i obowiązki w zakresie wdrażania i monitorowania polityki bezpieczeństwa.
   Artykuł 18
   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa
   1.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa odpowiada w szczególności za:

               1)

               opracowywanie polityki bezpieczeństwa Komisji, przepisów wykonawczych i instrukcji bezpieczeństwa;

               2)

               gromadzenie informacji, biorąc pod uwagę ocenę zagrożeń i ryzyka związanego z bezpieczeństwem oraz informacji na temat wszystkich kwestii, które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo w Komisji;

               3)

               zapewnienie ochrony przed inwigilacją elektroniczną i ochrony wszystkich obiektów Komisji, z należytym uwzględnieniem ocen zagrożeń i dowodów na prowadzenie nielegalnych działań wobec interesów Komisji;

               4)

               zapewnienie służby ratunkowej w służbach Komisji działającej 7 dni w tygodniu i 24 godziny na dobę oraz pracowników odpowiedzialnych za wszelkie kwestie związane z bezpieczeństwem;

               5)

               wdrażanie środków bezpieczeństwa służących ograniczeniu ryzyka dla bezpieczeństwa oraz opracowywanie i prowadzenie odpowiedniego CIS w celu zaspokojenia swoich potrzeb operacyjnych, w szczególności w dziedzinach kontroli dostępu fizycznego, zarządzania upoważnieniami w zakresie bezpieczeństwa i zarządzania informacjami szczególnie chronionymi i niejawnymi UE;

               6)

               podnoszenie świadomości, organizowanie ćwiczeń oraz zapewnianie szkoleń i doradztwa w zakresie wszystkich kwestii związanych z bezpieczeństwem w Komisji w celu promowania kultury bezpieczeństwa i utworzenia grupy pracowników odpowiednio przeszkolonych w sprawach bezpieczeństwa.

         2.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, bez uszczerbku dla kompetencji i obowiązków służb Komisji, zapewnia zewnętrzne kontakty:

               1)

               z departamentami bezpieczeństwa innych instytucji, agencji i organów UE w sprawach związanych z bezpieczeństwem osób, mienia i informacji w Komisji;

               2)

               ze służbami bezpieczeństwa, służbami wywiadowczymi i służbami odpowiedzialnymi za ocenę zagrożeń, w tym krajowymi organami bezpieczeństwa, służbami państw członkowskich, państw trzecich oraz organizacji i organów międzynarodowych w sprawach mających wpływ na bezpieczeństwo osób, mienia i informacji w Komisji;

               3)

               z policją i innymi służbami ratowniczymi we wszystkich rutynowych i nadzwyczajnych sprawach mających wpływ na bezpieczeństwo Komisji;

               4)

               z organami bezpieczeństwa innych instytucji, agencji i organów UE, państw członkowskich i państw trzecich w zakresie reagowania na ataki cybernetyczne mające potencjalny wpływ na bezpieczeństwo w Komisji;

               5)

               w zakresie przyjmowania, oceniania i przekazywania danych wywiadowczych na temat zagrożeń stwarzanych przez działalność terrorystyczną i szpiegowską mającą wpływ na bezpieczeństwo w Komisji;

               6)

               w zakresie kwestii związanych z informacjami niejawnymi określonymi w decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/444 (14).

         3.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa odpowiada w szczególności za bezpieczne przekazanie informacji zgodnie z niniejszym artykułem, w tym przekazywanie danych osobowych.
   Artykuł 19
   Grupa Ekspertów ds. Bezpieczeństwa Komisji
   Powołuje się Grupę Ekspertów ds. Bezpieczeństwa Komisji upoważnioną do doradzania Komisji w stosownych przypadkach w sprawach związanych z polityką bezpieczeństwa wewnętrznego Komisji, a zwłaszcza w celu ochrony informacji niejawnych UE.
   Artykuł 20
   Lokalni pełnomocnicy ochrony (LSO)
   1.   Każdy departament Komisji lub Gabinet wyznacza lokalnego pełnomocnika ochrony (LSO), który pełni funkcję głównego punktu kontaktowego między ich służbami a Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa we wszystkich sprawach związanych z bezpieczeństwem w Komisji. W stosownych przypadkach można wyznaczyć jednego lub kilku zastępców LSO. LSO jest urzędnikiem lub pracownikiem zatrudnionym na czas określony.
   2.   Jako główny punkt kontaktowy ds. bezpieczeństwa w swoim departamencie Komisji lub gabinecie, LSO przekazuje, w regularnych odstępach czasu, Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa i swoim zwierzchnikom sprawozdanie na temat kwestii bezpieczeństwa dotyczących jego departamentu Komisji oraz przekazuje niezwłocznie sprawozdanie na temat wszelkich incydentów związanych z bezpieczeństwem, w tym incydentów dotyczących naruszenia EUCI lub szczególnie chronionych informacji jawnych.
   3.   W sprawach związanych z bezpieczeństwem systemów teleinformatycznych, LSO kontaktuje z lokalnym pełnomocnikiem bezpieczeństwa teleinformatycznego (LISO) ze swojego departamentu Komisji, którego rolę i obowiązki określono w decyzji C(2006) 3602.
   4.   LSO uczestniczy w szkoleniach w zakresie bezpieczeństwa i działaniach uświadamiających mających na celu zaspokojenie określonych potrzeb pracowników, wykonawców i innych osób pracujących pod zwierzchnictwem jego departamentu Komisji.
   5.   Na wniosek Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa LSO mogą zostać przypisane konkretne zadania w przypadku poważnego lub bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub w sytuacjach wyjątkowych. Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa powiadamia o tych konkretnych zadaniach Dyrektora Generalnego lub Dyrektora ds. Zasobów Ludzkich lokalnej dyrekcji generalnej LSO.
   6.   Obowiązki LSO pozostają bez uszczerbku dla roli i obowiązków przypisanych lokalnym pełnomocnikom bezpieczeństwa teleinformatycznego (LISO), kierownikom ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, urzędnikom kontroli kancelarii lub wszelkim innym pracownikom pełniącym funkcje powiązane z odpowiedzialnością w zakresie bezpieczeństwa. LSO kontaktuje z nimi w celu zapewnienia spójnego i konsekwentnego podejścia do bezpieczeństwa i efektywnego przepływu informacji w sprawach związanych z bezpieczeństwem w Komisji.
   7.   LSO ma bezpośredni dostęp do swojego dyrektora generalnego lub szefa służby podczas informowania swojego bezpośredniego przełożonego. LSO posiada upoważnienie w zakresie bezpieczeństwa umożliwiające mu dostęp do EUCI, co najmniej do poziomu SECRET UE/EU SECRET.
   8.   Aby promować wymianę informacji i najlepszych praktyk Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa organizuje co najmniej dwa razy w roku konferencję LSO. Obecność osób pełniących funkcję LSO na tych konferencjach jest obowiązkowa.
   ROZDZIAŁ 5

      WDRAŻANIE

   Artykuł 21
   Przepisy wykonawcze i instrukcje bezpieczeństwa
   1.   W stosownych przypadkach przyjęcie przepisów wykonawczych do niniejszej decyzji w pełnej zgodności z regulaminem wewnętrznym będzie przedmiotem odrębnej decyzji Komisji w sprawie uprawnień przysługujących członkowi Komisji odpowiedzialnemu za kwestie bezpieczeństwa.
   2.   Po uzyskaniu uprawnień w następstwie wyżej wspomnianej decyzji Komisji członek Komisji odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa może opracowywać instrukcje bezpieczeństwa, w których określi wytyczne dotyczące bezpieczeństwa i najlepsze praktyki w zakresie niniejszej decyzji i jej przepisów wykonawczych.
   3.   Komisja może przekazać zadania wspomniane w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu Dyrektorowi Generalnemu ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa w ramach osobnej decyzji w sprawie przekazywania zadań w pełnej zgodności z regulaminem wewnętrznym.
   ROZDZIAŁ 6

      PRZEPISY RÓŻNE I KOŃCOWE

   Artykuł 22
   Przetwarzanie danych osobowych
   1.   Komisja przetwarza dane osobowe niezbędne do wykonania niniejszej decyzji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   2.   Niezależnie od środków istniejących już w momencie przyjęcia niniejszej decyzji i zgłoszonych Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych (15) wszelkie środki wprowadzone w ramach niniejszej decyzji i związane z przetwarzaniem danych osobowych, takich jak pliki dziennika wejść i wyjść, nagrania w systemie CCTV, zapisy połączeń telefonicznych z biurem lub centralami wysyłkowymi i innych podobnych danych, które są wymagane ze względów bezpieczeństwa lub reagowania kryzysowego, podlegają przepisom wykonawczym zgodnie z art. 21, w którym określono odpowiednie gwarancje dla podmiotów danych.
   3.   Dyrektor Generalny ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa odpowiada za bezpieczne przetwarzanie danych osobowych prowadzone w kontekście niniejszej decyzji.
   4.   Powyższe przepisy i procedury wykonawcze przyjmuje się po konsultacji z inspektorem ochrony danych i Europejskim Inspektorem Ochrony Danych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 23
   Przejrzystość
   Niniejsza decyzja i jej przepisy wykonawcze są podawane do wiadomości pracowników Komisji i wszystkich osób, do których się odnoszą.
   Artykuł 24
   Uchylenie poprzednich decyzji
   Uchyla się decyzję C(94) 2129.
   Artykuł 25
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 marca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Por. „Arrangement entre le Gouvernement belge et le Parlement européen, le Conseil, la Commission, le Comité économique et social européen, le Comité des régions, la Banque européenne d'investissement en matière de sécurité” z dnia 31 grudnia 2004 r., „Accord de sécurité signé entre la Commission et le Gouvernement luxembourgeois” z dnia 20 stycznia 2007 r. i „Accordo tra il Governo italiano e la Commissione europea dell'energia atomica (Euratom) per l'istituzione di un Centro comune di ricerche nucleari di competenza generale” z dnia 22 lipca 1959 r.

      (2)  DPO-914.2, DPO-93.7, DPO-153.3, DPO-870.3, DPO-2831.2, DPO-1162.4, DPO-151.3, DPO-3302.1, DPO-508.6, DPO-2638.3, DPO-544.2, DPO-498.2, DPO-2692.2, DPO-2823.2.

      (3)  Decyzja Komisji C(94) 2129 z dnia 8 września 1994 r. w sprawie zadań Biura Bezpieczeństwa.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające Regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (warunki zatrudnienia innych pracowników) (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1).

      (6)  Decyzja Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa mających zastosowanie do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. C 190 z 29.6.2013, s. 1).

      (7)  Decyzja Komisji 2002/47/WE, EWWiS, Euratom z dnia 23 stycznia 2002 r. zmieniająca jej regulamin (Dz.U. L 21 z 24.1.2002, s. 23) z załączonymi przepisami dotyczącymi zarządzania dokumentami.

      (8)  Decyzja Komisji 2004/563/WE, Euratom z dnia 7 lipca 2004 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 251 z 27.7.2004, s. 9) z załączonymi przepisami dotyczącymi dokumentów elektronicznych i cyfrowych.

      (9)  Decyzja C(2006) 1623 z dnia 21 kwietnia 2006 r. ustanawiająca zharmonizowaną politykę bezpieczeństwa i higieny pracy dla wszystkich pracowników Komisji Europejskiej.

      (10)  Decyzja C(2006) 3602 z dnia 16 sierpnia 2006 r. dotycząca bezpieczeństwa systemów informacyjnych wykorzystywanych przez Komisję Europejską.

      (11)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

      (12)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

      (13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

      (14)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (zob. s. 53 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (15)  DPO-914.2, DPO-93.7, DPO-153.3, DPO-870.3, DPO-2831.2, DPO-1162.4, DPO-151.3, DPO-3302.1, DPO-508.6, DPO-2638.3, DPO-544.2, DPO-498.2, DPO-2692.2, DPO-2823.2.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/644 z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/018 GR/Attica broadcasting z Grecji)

text:
               24.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 106/29

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/644
   z dnia 15 kwietnia 2015 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek EGF/2014/018 GR/Attica broadcasting z Grecji)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia wsparcia pracownikom zwolnionym i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek, w wyniku spowodowanych globalizacją poważnych zmian w strukturze światowego handlu lub w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 546/2009 (3), bądź w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także w celu ułatwienia im reintegracji zawodowej.

               (2)

               Artykuł 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (4) pozwala uruchomić środki z EFG w ramach rocznego pułapu wynoszącego 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.).

               (3)

               W dniu 4 września 2014 r. Grecja złożyła wniosek w sprawie uruchomienia EFG w związku ze zwolnieniami w 16 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 60 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Nadawanie programów ogólnodostępnych i abonamentowych) (5) w regionie Attyka (EL 30) w Grecji (region poziomu NUTS 2); wniosek został uzupełniony dodatkowymi informacjami zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 dotyczące określania wkładu finansowego z EFG.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w kwocie 5 046 000 EUR dla wniosku złożonego przez Grecję,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 5 046 000 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         Z. KALNIŅA-LUKAŠEVICA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

      (5)  Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).


title: Decyzja Rady z dnia 8 grudnia 1994 r. dotycząca przyjęcia w imieniu Wspólnoty załączników E.7 i F.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego

text:
Avis juridique important

|

31994D0798

Official Journal L 331 , 21/12/1994 P. 0011 - 0021 Finnish special edition: Chapter 2 Volume 16 P. 0059  Swedish special edition: Chapter 2 Volume 16 P. 0059

DECYZJA RADYz dnia 8 grudnia 1994 r.dotycząca przyjęcia w imieniu Wspólnoty załączników E.7 i F.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego(94/798/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:w zastosowaniu decyzji Rady nr 75/199/EWG[1] Wspólnota przyjęła Międzynarodową Konwencję dotyczącą Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego(Konwencja z Kioto);załączniki do wymienionej konwencji dotyczące bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione i formalności celnych w obrocie pocztowym mogą zostać przyjęte przez Wspólnotę;jednakże przy tym przyjęciu należy zgłosić pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i prawodawstwa celnego Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wymienione poniżej załączniki do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnegozostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty, z podanymi zastrzeżeniami:- załącznik E.7, dotyczący bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniami odnośnie do norm 3, 9 i 20 i zalecanych praktyk 11, 13, 16, 17 i 25,- załącznik F.4, dotyczący formalności celnych w obrocie pocztowym, z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniami odnośnie do norm 19 i 26 i zalecanych praktyk 23, 24 i 25.Teksty załączników E.7 i F.4 do konwencji znajdują się odpowiednio w załącznikach I i II do niniejszej decyzji, która zawiera, w dodatkach, odpowiednie zastrzeżenia zgłoszone przez Wspólnotę.Artykuł 2Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu, w imieniu Wspólnoty, załączników określonych w art. 1, z podanymi tam zastrzeżeniami.Sporządzono w Brukseli, dnia 8 grudnia 1994 r.W imieniu RadyG. REXRODTPrzewodniczącyZAŁĄCZNIK IZAŁĄCZNIK E.7dotyczący bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezioneWSTĘPUstawodawstwo krajowe większości państw zawiera przepisy, które pozwalają nie obciążać opłatami towarów, które zostały użyte w celu uzyskania wywożonych produktów.Procedura zwrotu ceł i odprawa czasowa w celu uszlachetniania czynnego pozwala na dokonanie zwrotu lub zawieszenie cła i należności przywozowych odnoszących się do towarów pochodzących z zagranicy, które zostały użyte w celu uzyskania produktów wywożonych.W przypadku procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, która jest przedmiotem niniejszego Załącznika, stosowana technika polega na udzieleniu zwolnienia od cła i należności przywozowych odnoszących się do towarów ekwiwalentnych z tymi, które będąc dopuszczone do swobodnego obrotu, zostały przetworzone w celu uzyskania produktów wywożonych z obszaru celnego.Jednakże udzielenie zezwolenia na korzystanie z tej procedury może zostać uzależnione od spełnienia warunku, że przywóz towarów ekwiwalentnych z tymi, które wchodzą w skład produktów uprzednio wywiezionych, zostanie uznany przez właściwe organy za korzystny dla gospodarki krajowej.Jeżeli chodzi o produkty wytworzone z zastosowaniem towarów zwolnionych od cła i należności przywozowych, to mogą one zostać wprowadzone na rynek wewnętrzny. W przypadku dokonania ich wywozu, można ponownie zwrócić się z wnioskiem o zastosowanie procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione.DEFINICJEDo celów niniejszego Załącznika:a) "procedura bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione" oznacza procedurę celną, która pozwala na dokonanie przywozu ze zwolnieniem od cła i należności przywozowych towarów ekwiwalentnych (tzn. identycznych pod względem opisu, jakości i parametrów technicznych) z tymi, które znajdując się w swobodnym obrocie, zostały użyte w celu uzyskania uprzednio ostatecznie wywiezionych produktów;b) "cła i należności przywozowe" oznaczają: cła i wszystkie inne opłaty, podatki i różne należności pobierane w przywozie lub w związku z przywozem towarów, z wyjątkiem należności, których kwota ograniczona jest do przybliżonych kosztów świadczonych usług;c) "osoba" oznacza: zarówno osobę fizyczną, jak i osobę prawną, chyba że z kontekstu wynika inaczej.ZASADA1. NormaProcedurę bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione regulują przepisy niniejszego ZałącznikaZAKRES STOSOWANIA2. NormaUstawodawstwo krajowe określa okoliczności, w których może być stosowana procedura bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, i określa warunki, które należy spełnić, aby móc korzystać z tej procedury.Uwagi1) Okoliczności, w których można korzystać z procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, mogą zostać określone w sposób ogólny i/lub szczegółowo.2) Umożliwienie korzystania z procedury może zostać uzależnione od spełnienia warunku, aby przywóz towarów ekwiwalentnych z tymi, które wchodzą w skład produktów uprzednio wywiezionych, został uznany przez właściwe organy za korzystny dla gospodarki krajowej.3) Możliwość korzystania z procedury może zostać ograniczona do osób mających siedzibę na obszarze celnym.3. NormaPrzywóz towarów ekwiwalentnych z tymi, które znajdując się w swobodnym obrocie, wchodzą w skład produktów uprzednio wywiezionych, dokonywany jest z całkowitym zwolnieniem od cła i należności przywozowych, pod warunkiem uiszczenia cła i należności, które mogłyby zostać zwrócone lub zwolnione przy wywozie produktów.Uwagi1) Od cła i należności przywozowych mogą być zwolnione surowce i półprodukty, jak również części ekwiwalentne z tymi, które nie będąc przetworzone, zostały włączone do produktów wywożonych.2) Towary takie, jak katalizatory, akceleratory lub spowalniacze reakcji chemicznych, które są wykorzystywane w celu uzyskania produktów przeznaczonych do wywozu z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione i które zostały w całości lub częściowo zużyte w trakcie ich użycia, nie wchodząc w skład produktów przeznaczonych do wywozu, mogą zostać włączone do towarów używanych w celu uzyskania wymienionych produktów i korzystać ze zwolnienia od cła i należności przywozowych udzielanych takim towarom. Jednakże zwolnienie takie nie obejmuje zazwyczaj elementów odgrywających jedynie pomocniczą rolę w produkcji, takich jak smary.4. Zalecana praktykaUdzielenia zezwolenia na korzystanie z procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione nie można odmówić z jedynego powodu, że produkty są wywożone do określonego kraju.5. NormaUstawodawstwo krajowe określa kategorie osób, którym może zostać udzielone zezwolenie na dokonywanie bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione.UwagaPosiadaczem zezwolenia na korzystanie z procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione może być eksporter, producent lub właściciel wywożonych produktów.6. NormaProcedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione udziela się w odniesieniu do towarów, w których przypadku możliwe jest stwierdzenie, że zostały użyte w towarach będących przedmiotem wywozu.UwagaAby stwierdzić, czy towary zostały użyte w towarach będących przedmiotem wywozu, organy celne mogą przeprowadzać kontrole w procesie produkcji lub odwoływać się do dokumentów producenta produktów przeznaczonych do wywozu.WYWÓZ PRODUKTÓW POD WARUNKIEM BEZCŁOWEGO PRZYWOZU W ZAMIAN ZA TOWARY UPRZEDNIO WYWIEZIONEa) Formalności do spełnienia przed wywozem produktów7. NormaUstawodawstwo krajowe określa okoliczności, w których korzystanie z procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione uzależnione jest od uzyskania uprzedniego zezwolenia i wyznacza organy upoważnione do wydawania takiego zezwolenia.8. Zalecana praktykaOsoby, które stale przeprowadzają duże operacje wiążące się bezcłowym przywozem towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, powinny korzystać w stosunku do tych operacji z generalnego zezwolenia.9. NormaWłaściwe organy określają rodzaj, jakość, parametry techniczne i ilość poszczególnych towarów znajdujących się w obrocie, które wchodzą w skład produktów, które mają zostać wywiezione pod warunkiem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, biorąc pod uwagę rzeczywiste warunki, w których produkty te zostały uzyskane.10. Zalecana praktykaWłaściwe organy, określając ilości poszczególnych towarów wchodzących w skład produktów, które mają zostać wywiezione z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, powinny uwzględnić straty i odpady, które nie mogą zostać ponownie wykorzystane, powstałe w wyniku wytwarzania wymienionych produktów.11. Zalecana praktykaJeżeli produkty, które mają zostać wywiezione z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, mają stałe cechy charakterystyczne i są uzyskane w ściśle określonych warunkach technicznych, właściwe organy powinny wyznaczyć standardowe ilości poszczególnych towarów, które wchodzą w skład produktów, które mają zostać wywiezione.b) Zgłoszenie do wywozu z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione12. NormaUstawodawstwo krajowe określa warunki, w których produkty, które mają zostać wywiezione z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, muszą zostać przedstawione we właściwym urzędzie celnym i stać się przedmiotem zgłoszenia (wyjście).UwagaUstawodawstwo krajowe może określić, że zgłoszenie towarów sporządzone przy wywozie produktów powinno zawierać potrzebne informacje pozwalające organom celnym określić ilości poszczególnych towarów, w stosunku do których wnioskuje się zwolnienie od cła i należności przywozowych.13. Zalecana praktykaJeżeli właściwe organy nie są w stanie rozpatrzyć wniosku o udzielenie zezwolenia na bezcłowy przywóz towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, zgłaszający powinien zostać upoważniony do dokonania bezzwłocznego wywozu produktów z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków i o ile nie będzie to sprzeczne z ostateczną decyzją tych organów.14. Zalecana praktykaKrajowe formularze stosowane przy wywozie produktów z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione powinny zostać ujednolicone z formularzem zgłoszenia celnego (wyjście)c) Kontrola produktów wywożonych z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione15. Zalecana praktykaNa wniosek zgłaszającego i z powodów uznanych przez organy celne za uzasadnione mogą one, o ile jest to możliwe, zezwolić, aby produkty, które mają zostać wywiezione z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, zostały poddane kontroli w pomieszczeniach osoby zainteresowanej, przy czym koszty z tym związane ponosi zgłaszający.d) Dopuszczone przeznaczenia produktów wywożonych z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione16. Zalecana praktykaProdukty wywożone z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione powinny zostać umieszczone w portach wolnocłowych lub strefach wolnocłowych.17. Zalecana praktykaPowinna istnieć możliwość umieszczenia produktów wywożonych z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione w składzie celnym w celu ich późniejszego wywozu.e) Wydanie dokumentu stwierdzającego, że produkty zostały wywiezione z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione18. NormaJeżeli produkty zostały wywiezione z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, organy celne wydają zgłaszającemu dokument pozwalający na potwierdzenie jego prawa do dokonania przywozu z zastosowaniem zwolnienia od cła i należności przywozowych towarów ekwiwalentnych z tymi, które znajdując się w swobodnym obrocie, weszły w skład wymienionych produktów.UwagaDokumentem wydanym zgłaszającemu może być potwierdzona przez organ celny kopia zgłoszenia wywozowego z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione lub może być on sporządzony na odpowiednim formularzu.PRZYWÓZ TOWARÓW19. NormaUstawodawstwo krajowe określa warunki, w których towary mogące korzystać ze zwolnienia od cła i należności przywozowych z zastosowaniem procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione muszą zostać przedstawione we właściwym urzędzie celnym i stać się przedmiotem zgłoszenia.UwagaUstawodawstwo krajowe może określić, że w zgłoszeniu towarów będą musiały zostać umieszczone dane szczegółowe niezbędne w celu udzielenia zwolnienia od cła i należności przywozowych oraz że dokument lub dokumenty wydane przez organy celne należy przedstawić wraz z wymienionym zgłoszeniem.20. NormaWłaściwe organy wyznaczają, z uwzględnieniem potrzeb handlu, termin przywozu towarów, które mogą zostać zwolnione od cła i należności przywozowych.21. NormaPowinna istnieć możliwość przywozu towarów, które mogą zostać zwolnione od cła i należności przywozowych przez inny urząd celny niż urząd, przez który wywożone są produkty.22. NormaTowary, które mogą zostać zwolnione od cła i należności przywozowych mogą zostać przywiezione w jednej lub kilku przesyłkach.23. NormaTowary objęte większą liczbą dokumentów potwierdzających prawo przywozu z zastosowaniem procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione mogą zostać przywiezione w jednej przesyłce.24. NormaTowary, które mogą zostać zwolnione od cła i należności przywozowych, mogą zostać przywiezione z innego kraju niż ten, do którego zostały wywiezione produkty.25. Zalecana praktykaNależy umożliwić przywiezienie towarów, które mogą zostać zwolnione od cła i podatków przywozowych na warunkach określonych przez organy celne, przez inną osobę niż ta, która wywiozła produkty.26. Zalecana praktykaNa wniosek zgłaszającego i z powodów uznanych przez organy celne za uzasadnione mogą one, o ile jest to możliwe, zezwolić, aby towary, które mogą zostać zwolnione od cła i należności przywozowych, zostały poddane kontroli w pomieszczeniach osoby zainteresowanej, przy czym koszty z tym związane ponosi zgłaszający.27. NormaUstawodawstwo krajowe określa sposób postępowania obowiązujący w przypadku, gdy produkty, które zostały wywiezione z zastrzeżeniem bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, są ponownie przywożone.INFORMACJE DOTYCZĄCE PROCEDURY BEZCŁOWEGO PRZYWOZU TOWARÓW W ZAMIAN ZA TOWARY UPRZEDNIO WYWIEZIONE28. NormaOrgany celne postępują w taki sposób, aby każda osoba zainteresowana mogła bez trudności uzyskać wszelkie istotne informacje dotyczące procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione.Dodatek do załącznika IZastrzeżenia zgłoszone przez Wspólnotę odnośnie do załącznika E.7 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego1. Zastrzeżenie ogólne (uwaga natury ogólnej)Generalnie legislacja wspólnotowa obejmuje przepisy niniejszego załącznika w ramach procedury uszlachetniania czynnego. Jednakże w zakresie nieobjętym legislacją wspólnotową Państwa Członkowskie mogą zgłaszać własne zastrzeżenia.2. Norma 3Jeżeli objęcie przywożonych towarów procedurą uszlachetniania czynnego dokonywane jest w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty, innym niż to, w którym wydano zezwolenie na korzystanie z tej procedury i w którym dokonywane są operacje uszlachetnienia, norma ta może być stosowana z zachowaniem warunków ustanowionych w legislacji wspólnotowej dotyczącej uszlachetniania czynnego. W tym szczególnym przypadku legislacja wspólnotowa w zakresie podatku od wartości dodanej nie przewiduje zwolnienia. Jednakże zainteresowani płatnicy podatku mają prawo do odliczenia należnego podatku VAT za towary ekwiwalentne.3. Norma 9Generalnie udzielenie zezwolenia na korzystanie z tej procedury uzależnione jest we Wspólnocie od spełnienia warunku, aby towary, które mają zostać przywiezione, i towary wykorzystywane w produkcji wywiezionego wyrobu, miały taki sam kod taryfy celnej Wspólnoty, były tej samej jakości handlowej i posiadały takie same parametry techniczne.4. Zalecana praktyka 11W chwili obecnej legislacja wspólnotowa dotycząca uszlachetniania czynnego określa ryczałtowe współczynniki produktywności jedynie dla niektórych produktów.5. Zalecana praktyka 13Legislacja wspólnotowa przewiduje możliwość wydawania z mocą wsteczną pozwoleń na uszlachetnianie tylko w wyjątkowych, należycie uzasadnionych wypadkach, pod warunkiem że wniosek o udzielenie zezwolenia przedstawiony zostanie przed przyjęciem zgłoszenia wywozowego produktów kompensacyjnych.6. Zalecana praktyka 16 i 17Według legislacji wspólnotowej umieszczenie produktów kompensacyjnych w strefach wolnocłowych i składach daje możliwość skorzystania z procedury bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione dopiero z chwilą ich faktycznego wywozu.7. Norma 20Generalnie legislacja wspólnotowa przewiduje termin sześciu miesięcy od uprzedniego wywozu produktów kompensacyjnych, (który może zostać przedłużony, na wniosek posiadacza zezwolenia, o sześć miesięcy) na dokonanie przywozu towarów. Jednakże dla niektórych kategorii towarów wyznacza się terminy krótsze, których nie można przedłużyć.8. Zalecana praktyka 25Legislacja wspólnotowa dotycząca uszlachetniania czynnego przewiduje, że w niektórych przypadkach należy dostarczyć dowód, że korzyści wynikające z operacji ograniczone są do posiadacza zezwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego.ZAŁĄCZNIK IIZAŁĄCZNIK F.4Dotyczący formalności celnych w obrocie pocztowymWSTĘPPoczta pozostaje jednym z najczęściej wykorzystywanych środków nie tylko do przesyłania życzeń i wiadomości, ale również do wysyłania prezentów i innych towarów.Organy celne muszą być zaangażowane w międzynarodowy obrót pocztowy, gdyż tak jak w przypadku towarów przywożonych i wywożonych innymi środkami transportu spoczywa na nich obowiązek zapewnienia, aby wymagane cła i należności zostały uiszczone, stosowania zakazów i ograniczeń w przywozie i wywozie oraz, w sposób ogólny, zapewnienia zgodności z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które zobowiązane są stosować.Jednakże z przyczyn związanych ze specyfiką obrotu pocztowego formalności celne odnoszące się do przesyłek pocztowych różnią się w pewnym stopniu od formalności stosowanych w przypadku towarów przewożonych innymi środkami. Skutkiem tego przesyłki pocztowe mają ograniczone rozmiary, natomiast występują w bardzo dużej ilości i, aby uniknąć opóźnień, konieczne jest wprowadzenie względem nich szczególnych przepisów administracyjnych. Wprowadzenie tego rodzaju przepisów jest możliwe, gdyż w praktycznie wszystkich krajach za usługi pocztowe odpowiedzialne są organy lub instytucje publiczne działające w obrocie pocztowym, a poczta i organy celne bardzo ściśle współpracują.Oprócz ścisłej współpracy między organami celnymi i organami pocztowymi na szczeblu krajowym istnieje ścisła współpraca na poziomie międzynarodowym między Międzynarodowym Związkiem Pocztowym, będącym organizacją międzynarodową, której przepisy regulują obrót pocztowy, a Radą. Obydwie organizacje międzynarodowe ustanowiły również Komitet Kontaktowy, w którym eksperci celni i pocztowi zbierają się w celu poszukiwania rozwiązań, które mogłyby zostać przyjęte na szczeblu międzynarodowym w odniesieniu do problemów, które nie mogły zostać rozwiązane na szczeblu krajowym lub w kontaktach dwustronnych.DEFINICJEDo celów stosowania niniejszego załącznika:a) "przesyłki pocztowe" oznaczają pocztowe przesyłki listowe i paczki pocztowe;b) "pocztowe przesyłki listowe" oznaczają: listy, karty pocztowe, druki, wydawnictwa dla niewidomych i małe przesyłki, określone jako pocztowe przesyłki listowe w aktualnie obowiązujących aktach Międzynarodowego Związku Pocztowego.UwagaNa mocy aktów Międzynarodowego Związku Pocztowego niektórym pocztowym przesyłkom listowym towarzyszy odpowiednio zgłoszenie celne C 1 i/lub C 2/CP 3c) "paczki pocztowe" oznaczają: przesyłki nazwane paczkami pocztowymi, zgodnie z definicją zawartą w aktualnie obowiązujących aktach Międzynarodowego Związku Pocztowego.UwagaNa mocy aktów Międzynarodowego Związku Pocztowego paczkom pocztowym towarzyszy zgłoszenie celne C 2/CP 3d) "Międzynarodowy Związek Pocztowy" oznacza: utworzoną w 1874 r. na mocy Traktatu berneńskiego pod nazwą Ogólny Związek Pocztowy międzyrządową organizację, która w 1978 r. przyjęła nazwę Międzynarodowy Związek Pocztowy (UPU) i która od 1948 r. jest agencją wyspecjalizowaną Narodów Zjednoczonych (z siedzibą w Bernie).e) "cła i należności przywozowe" oznaczają cła i inne opłaty, podatki i różne należności lub obciążenia, które są pobierane w przywozie lub w związku z przywozem towarów, z wyjątkiem należności i obciążeń, których kwota ograniczona jest do przybliżonych kosztów świadczonych usług;f) "cła i należności wywozowe" oznaczają cła i inne opłaty, podatki i różne należności lub obciążenia, które są pobierane w wywozie lub w związku z wywozem towarów, z wyjątkiem należności i obciążeń, których kwota ograniczona jest do przybliżonych kosztów świadczonych usług;g) "zgłoszenie towarów" oznacza akt dokonany w formie określonej przez organy celne, poprzez który osoba zainteresowana wskazuje procedurą celną, którą mają zostać objęte towary, i podaje dane, których żądają organy celne w celu zastosowania tej procedury;h) "odprawa celna" oznacza spełnienie formalności celnych potrzebnych do dopuszczenia przywiezionych towarów do obrotu lub do ich objęcia inną procedurą celną bądź wywozu towarów;ij) "dopuszczenie do obrotu" oznacza procedurę celną, która pozwala, aby przywiezione towary ostatecznie pozostały na obszarze celnym. Procedura ta wiąże się z uiszczeniem ewentualnie wymaganego cła i należności przywozowych oraz spełnieniem wszystkich potrzebnych formalności celnych;k) "kontrola przesyłek pocztowych" oznacza operację, poprzez którą organ celny dokonuje fizycznego badania towarów znajdujących się w przesyłkach pocztowych, aby upewnić się co do ich rodzaju, pochodzenia, stanu, ilości i wartości;l) "towary znajdujące się w swobodnym obrocie" oznaczają towary, którymi można dysponować bez ograniczeń z punktu widzenia cła;m) "kontrola celna" oznacza wszystkie środki podejmowane w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ustawowych i wykonawczych, które zobowiązane są stosować organy celne;n) "zwolnienie" oznacza akt, poprzez który organ celny pozwala zainteresowanym osobom dysponować towarami będącymi przedmiotem odprawy celnej;o) "osoba" oznacza zarówno osobę fizyczną, jak i osobę prawną, chyba że z kontekstu wynika inaczej.ZASADY1. NormaFormalności celne mające zastosowanie w odniesieniu do przesyłek pocztowych regulowane są przepisami niniejszego załącznika.2. NormaUstawodawstwo krajowe określa warunki i formalności celne, które należy spełnić w odniesieniu do przesyłek pocztowych.3. NormaPrzesyłki pocztowe zostają odprawione tak szybko jak to możliwe, przy ograniczeniu kontroli celnej do niezbędnego minimum dla zapewnienia przestrzegania przepisów ustawowych i wykonawczych, które zobowiązane są stosować organy celne.STOSUNKI MIĘDZY ORGANAMI CELNYMI I POCZTOWYMI4. NormaUstawodawstwo krajowe określa zakres odpowiedzialności i odpowiednie obowiązki organów celnych i pocztowych względem postępowania celnego z przesyłkami pocztowymi.Uwagi1) Organy celne mają pewne obowiązki i zakres odpowiedzialności, które wynikają bezpośrednio z aktów Międzynarodowego Związku Pocztowego. Innego rodzaju odpowiedzialność i obowiązki mogą zostać przyznane organom pocztowym i celnym w wyniku zawarcia umowy między obydwoma organami.2) Organy pocztowe zwyczajowo zobowiązane są do wysyłki, magazynowania i przedstawiania organom celnym przesyłek pocztowych i, na wniosek organów celnych, mogą otworzyć je do celów kontroli celnej. Jednakże w niektórych krajach wysyłka, magazynowanie i rzeczywiste przedstawianie organom celnym paczek pocztowych dokonywane jest na mocy umowy nie przez same organy pocztowe, ale przez towarzystwa kolejowe lub inne upoważnione przedsiębiorstwa. Z tych przepisów praktycznych wynika, że w niektórych krajach niektóre z tych obowiązków ciążą na upoważnionych przedsiębiorstwach.3) Jakkolwiek nie gwarantują one poprawności zgłoszeń celnych (np. formularz C 2/CP 3), organy pocztowe kraju wyjścia w zasadzie sprawdzają, czy zgłoszenia celne odnoszące się do przesyłek pocztowych są, o ile jest to wymagane, przedstawiane wraz z nimi i podejmują, o ile jest to możliwe, środki w celu zapewnienia, aby zostały one w sposób właściwy i pełny wypełnione. Jeżeli zgłoszenie celne nie jest zgłoszeniem kompletnym, organy pocztowe zwracają uwagę nadawcy na stosowane ustawodawstwo celne i mogą odmówić przyjęcia danej przesyłki pocztowej.Jeżeli wysyłka następuje partiami, w szczególności w przypadku wysyłek handlowych, organy celne informują zazwyczaj nadawcę, że do każdej przesyłki należy dołączyć odrębne dokumenty (np. świadectwo pochodzenia).5. NormaOrgany celne, o ile jest to konieczne, w porozumieniu z organami pocztowymi wyznaczają urzędy celne lub inne pomieszczenia, w których mogą być odprawiane przesyłki pocztowe.Uwagi1) Można tworzyć wspólne urzędy dla poczty i organów celnych bądź też funkcjonariusze celni mogą zostać oddelegowani na stałe lub w pewnych godzinach dnia do urzędów pocztowych; w tym ostatnim wypadku organy pocztowe mogą oddać pomieszczenia do dyspozycji organów celnych.2) Urzędy celne mogą zostać tworzone w urzędach wymiany, które są urzędami pocztowymi zajmującymi się wymianą przesyłek pocztowych z właściwymi zagranicznymi organami pocztowymi.WYWÓZ PRZESYŁEK POCZTOWYCHa) Status celny towarów6. NormaDozwolony jest wywóz towarów w przesyłkach pocztowych, gdy towary te znajdują się w swobodnym obrocie lub są objęte procedurą celną składu celnego bądź odprawy czasowej, pod warunkiem że wszystkie formalności wiążące się z wymienioną procedurą zostaną w rzeczywistości spełnione.UwagaWywóz drogą pocztową niektórych towarów, takich jak: środki odurzające, materiały wybuchowe, produkty łatwopalne i inne substancje niebezpieczne, jest ściśle reglamentowany I w licznych przypadkach zakazany aktami Międzynarodowego Związku Pocztowego.b) Przedstawienie organom celnym7. NormaOrgany celne wskazują przesyłki pocztowe, które należy przedstawić do kontroli celnej przy wywozie.UwagaW ramach systemu zwanego "odprawą celną na podstawie dokumentów" paczek, stosowanego w niektórych krajach, jedynie dokumenty, a nie same przesyłki przedstawiane są w pierwszej kolejności organom celnym. Organy celne wskazują więc organom pocztowym przesyłki, które należy przedstawić im do kontroli.8. Zalecana praktykaOrgany celne nie powinny w zasadzie żądać przedstawiania im do kontroli celnej przesyłek pocztowych przy wywozie, z wyjątkiem przypadków, gdy zawierają one towary, których wywóz wymaga poświadczenia, towarów podlegających zakazom lub ograniczeniom wywozowym bądź podlegającym cłu i należnościom wywozowym, bądź też towarom, których wartość przekracza kwotę określoną ustawodawstwem krajowym, lub jeżeli zostały wybrane do kontroli celnej wyrywkowo lub selektywnie.Uwagi1) Istnieje większa liczba przypadków, w których wywóz będzie musiał zostać poświadczony, w szczególności gdy towary zostają wywożone czasowo bądź z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych lub po odprawie czasowej.2) Towary wywożone drogą pocztową mogą zostać odprawione przed ich złożeniem na poczcie lub po takim złożeniu. W krajach, gdzie są one zwyczajowo odprawiane przed złożeniem na poczcie, organy celne mogą oznaczyć przesyłki specjalnym znakiem lub opatrzyć je specjalną etykietą; mogą one opieczętować je lub pozwolić na dokonanie wywozu na podstawie dokumentu towarzyszącego, którym jest adres pomocniczy (CP 2). W kraju, w którym towary odprawiane są zwykle po złożeniu na poczcie, odprawa celna może zostać dokonana w urzędzie wymiany lub w innym urzędzie pocztowym, w którym reprezentowane są organy celne, a towary mogą zostać poddane kontroli w tego rodzaju urzędzie pocztowym.3) Towary podlegające cłu i należnościom wywozowym są generalnie odprawiane po ich złożeniu na poczcie, a cło i należności wywozowe zostają uiszczone przed przekazaniem towarów organom pocztowym w celu wywozu. Jednakże w niektórych krajach organy pocztowe mogą pobierać cła i należności wywozowe, dokonując rozliczeń i płatności, tak jak ma to miejsce w przypadku przywozu.c) Dokumenty9. Zalecana praktykaPrzedstawienie zgłoszenia celnego powinno być wymagane tylko w przypadku wywozu przesyłek pocztowych zawierających towary, których wywóz wymaga poświadczenia, towary podlegające zakazom i ograniczeniom wywozowym lub cłu i należnościom wywozowym bądź też towary o wartości przekraczającej kwotę określoną ustawodawstwem krajowym.d) Kontrola przesyłek pocztowych10. NormaOrgany celne nie przeprowadzają systematycznej kontroli w wywozie wszystkich przesyłek pocztowych i są one kontrolowane wyłącznie wyrywkowo lub selektywnie.11. Zalecana praktykaW przypadkach, w których organy celne korzystają z prawa do przeprowadzenia weryfikacji przesyłek pocztowych w wywozie, powinny one ograniczyć taką weryfikację do środków, które uznają za konieczne, aby zapewnić przestrzeganie przepisów ustawowych i wykonawczych, które zobowiązane są stosować.PRZESYŁKI POCZTOWE W TRANZYCIE12. NormaPrzesyłki pocztowe nie podlegają żadnym formalnościom celnym, w przypadku gdy są wysyłane w tranzycie międzynarodowym.PRZYWÓZ PRZESYŁEK POCZTOWYCHa) Towary, które mogą zostać dopuszczone13. NormaPrzywóz towarów w przesyłkach pocztowych jest dozwolony, gdy towary te mają zostać odprawione w celu dopuszczenia do obrotu lub objęcia inną procedurą celną.b) Przedstawienie organom celnym14. NormaOrgany celne wyznaczają przywożone przesyłki pocztowe, które muszą zostać przedstawione do celów kontroli celnej.UwagaW ramach systemu zwanego "odprawą na podstawie dokumentów" paczek pocztowych, stosowanego w niektórych krajach, jedynie dokumenty, a nie same przesyłki przedstawiane są w pierwszej kolejności organom celnym. Organy celne wskazują, więc organom pocztowym przesyłki, które należy przedstawić im do kontroli.15. Zalecana praktykaOrgany celne nie powinny w zasadzie żądać przedstawiania przesyłek listowych należących do następujących kategorii:i) kartek pocztowych i listów zawierających wyłącznie prywatne wiadomości;ii) wydawnictw dla niewidomych;iii) druków niepodlegających cłu i należnościom przywozowym.16. NormaJeżeli przywożone przesyłki pocztowe przedstawiane są organom celnym, to żądają one jedynie dokumentów niezbędnych do odprawy celnej.Uwagi1) Dane dokumenty mogą być różne, w zależności od rodzaju przesyłki, jej zawartości, wartości itd. Zwykle chodzi w szczególności o formularze zgłoszenia celnego C 1 lub C 2 bądź C 2/CP 3, jak również adres pomocniczy CP 2 w przypadku paczek pocztowych i ewentualnie potrzebne świadectwa pochodzenia, faktury itd.2) Przy przekazywaniu formularza zgłoszenia celnego C 2/CP 3 mogą być stosowane różne metody. Formularz ten może zostać dołączony do adresu pomocniczego lub zostać naklejony na przesyłce, być do niej przypięty lub umieszczony w samej przesyłce, o ile zażąda tego kraj przeznaczenia. Może zostać on również wysłany oddzielnie, w przypadku gdy zostało to przewidziane wcześniejszymi ustaleniami.17. NormaJeżeli przy przywozie przesyłek pocztowych przewidziane jest przedstawienie zgłoszenia celnego C 2/CP 3, organy celne żądają jedynie pojedynczego egzemplarza tego zgłoszenia.c) Odprawa celna z zastosowaniem zgłoszenia celnego C 1 i C 2/CP 3 lub zgłoszenia celnego18. Zalecana praktykaJeżeli wszystkie informacje wymagane przez organy celne znajdują się na odpowiednim formularzu zgłoszenia celnego C 1 lub C 2/CP 3 oraz na dokumentach potwierdzających, przesyłki pocztowe powinny zostać odprawione z uwzględnieniem tych dokumentów, bez wymogu przedstawiania oddzielnego zgłoszenia celnego, z wyjątkiem przesyłek handlowych o wartości przekraczającej kwotę określoną ustawodawstwem krajowym i towarów, które mają zostać objęte procedurą celną inną niż dopuszczenie do obrotu.19. NormaJeżeli towary znajdujące się w przesyłkach pocztowych muszą zostać odprawione pod inną procedurą celną niż dopuszczenie do obrotu, zgłoszenie celne przedstawiane jest na formularzu właściwym dla danej procedury celnej i w wymaganej liczbie egzemplarzy; spełnienie pozostałych formalności związanych z tą procedurą jest również obowiązkowe.UwagaZgłoszeniem celnym może być dokument krajowy lub dokument międzynarodowy, taki jak karnet ATA.20. NormaW przypadku gdy wymagane jest zgłoszenie towarów w odniesieniu do przesyłek pocztowych, które mają być odprawione do użytku krajowego, zastosowany formularz zgłoszenia towarów będzie zgodny z oficjalnym wzorem ustalonym przez właściwe organy, a pozostałe formalności wymagane do tej procedury będą przestrzegane.Uwagi1) Formularz zgłoszenia celnego o dopuszczenie do obrotu może być taki sam jak przewidziany w przypadku przywozu dokonywanego innymi środkami lub może być to formularz specjalnie przeznaczony do obrotu pocztowego.2) Zgłoszenie celne może zostać sporządzone przez organy pocztowe, adresata lub upoważnionego w tym celu przedstawiciela.d) Kontrola przesyłek pocztowych21. NormaOrgany celne nie przeprowadzają systematycznej kontroli wszystkich przesyłek pocztowych, ale dokonują jedynie wyrywkowej lub selektywnej kontroli.22. Zalecana praktykaW przypadkach, w których organy celne korzystają z prawa do przeprowadzenia weryfikacji przesyłek pocztowych w przywozie, powinny one ograniczyć tę kontrolę do środków, które uznają za konieczne, aby zapewnić przestrzeganie przepisów ustawowych i wykonawczych, które zobowiązane są stosować.e) Likwidacja i uiszczenie cła i należności przywozowych23. Zalecana praktykaSystem ryczałtowego naliczania należności powinien być stosowany w odniesieniu do towarów przywożonych w przesyłkach pocztowych w celu dopuszczenia do obrotu, pod warunkiem że nie jest to przywóz o charakterze handlowym i całkowita wartość towarów nie przekracza kwoty, która nie powinna być niższa od 100 USD. System ryczałtowego naliczania należności:- powinien zawierać stawki wszystkich kategorii cła i należności przywozowych,- nie powinien pozbawiać towarów możliwości korzystania ze zwolnień, które mogłyby zostać wobec nich zastosowane na mocy innych przepisów,- powinien umożliwiać obciążanie towarów, w przypadku gdy adresat jest obecny przy odprawie celnej i na jego wniosek, z zastosowaniem normalnie wymaganych stawek cła i podatków przywozowych; jednakże organy celne mogą w tym wypadku zażądać, aby wszystkie towary podlegające cłu i należnościom przywozowym zostały obciążone w ten sposób, oraz- nie powinien wykluczać możliwości określania przez organy celne specjalnych stawek za towary, w stosunku do których mają zastosowanie wysokie stawki, lub nawet wyłączać niektóre towary z możliwości ryczałtowego naliczania należności.UwagaZa przywóz niemający charakteru handlowego uważa się w zasadzie przywóz okazjonalny i odnoszący się wyłącznie do towarów, które mają zostać użyte lub zużyte przez adresata lub jego rodzinę i których rodzaj i ilość nie powoduje domniemania, że są one przywożone do celów handlowych.24. Zalecana praktykaOd cła i należności przywozowych powinny być zwalniane przesyłki zawierające osobiste upominki (z wyjątkiem alkoholu, napojów zawierających alkohol i wyrobów tytoniowych), których całkowita wartość, określona na podstawie ceny detalicznej w kraju wysyłki, nie przekracza 30 SDR. W przypadku jednoczesnej wysyłki większej liczby paczek, dokonywanej przez jednego nadawcę do tego samego odbiorcy, całkowita wartość tych przesyłek stanowi wartość całkowitą. Formalności wymagane w celu uzyskania zwolnienia od cła i podatków przywozowych powinny być jak najprostsze. Przesyłki te powinny korzystać z możliwości zwolnienia z zakazów lub ograniczeń o charakterze gospodarczym.Uwagi1) Za upominek o charakterze osobistym uważa się w zasadzie upominek:a) wysyłany do osoby fizycznej przez inną osobę fizyczną zamieszkałą za granicą lub w jej imieniu;b) o charakterze okazjonalnym;c) zawierający wyłącznie towary przeznaczone do osobistego użytku adresata lub jego rodziny i całkowicie pozbawiony, biorąc pod uwagę rodzaj lub ilość przywożonych towarów, jakiegokolwiek charakteru handlowego.2. Aby ułatwić przeprowadzenie szybkiej odprawy celnej w przywozie przesyłek z upominkami, nadawca wskazuje na formularzu zgłoszenia celnego C 1 lub C 2/CP 3, że przesyłka stanowi upominek i podaje jego wartość oraz zawartość przesyłki.25. Zalecana praktykaW przypadku gdy zwolnienie udzielane jest dla przesyłek pocztowych, które dostarczane są przez organy pocztowe lub przez upoważnione przedsiębiorstwo przed uiszczeniem wymaganego cła i należności przywozowych, organy celne muszą zastosować jak najprostsze przepisy w celu uiszczenia tych ceł i należności.Uwagi1) Zazwyczaj organy pocztowe pobierają cła i należności przywozowe u adresata w chwili dostawy i dokonują okresowego rozliczenia z organami celnymi, np. z końcem kwartału. Jednakże organy pocztowe mogą zapłacić organom celnym cła i należności przywozowe na rzecz adresata, w przypadku gdy przesyłka jest im doręczana w celu dostarczenia.2) Na mocy przepisów o charakterze fakultatywnym Międzynarodowego Związku Pocztowego nadawca przesyłki pocztowej, w pewnych wypadkach, ponosi wszystkie koszty, włącznie z cłem i należnościami przywozowymi, które ciążą na przesyłce w momencie dostawy.ZWROT LUB UMORZENIE CŁA I NALEŻNOŚCI PRZYWOZOWYCH26. NormaJeżeli przesyłki pocztowe nie są doręczane lub adresat odmawia ich odebrania, cła i należności przywozowe za towary, które się w nich znajdują, są zwracane na wniosek, pod warunkiem że towary te zostaną:a) ponownie wywiezione lubb) zgodnie z decyzją organów celnych zniszczone lub dokona się ich zrzeczenia bez obciążania kosztami skarbu państwa.INFORMACJE DOTYCZĄCE FORMALNOŚCI CELNYCH W OBROCIE POCZTOWYM27. NormaOrgany celne postępują w taki sposób, aby każda osoba zainteresowana mogła bez trudności uzyskać wszystkie potrzebne informacje dotyczące formalności celnych stosowanych w obrocie pocztowym w ich kraju.UwagaInformacje te mogą zostać dostarczone w sposób zwykle praktykowany przez organy celne lub za pośrednictwem służb informacyjnych organów pocztowych.Dodatek do Załącznika IIZastrzeżenia zgłoszone przez Wspólnotę odnośnie do załącznika F.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego1. Zastrzeżenie ogólne (uwaga natury ogólnej)Legislacja wspólnotowa obejmuje jedynie cześć przepisów niniejszego załącznika. Dla dziedzin nieregulowanych legislacją wspólnotową Państwa Członkowskie zgłaszają, o ile jest to konieczne, swoje własne zastrzeżenia.2. Norma 19Legislacja wspólnotowa dotycząca karnetu ATA nie reguluje obrotu pocztowego.3. Zalecana praktyka 23Legislacja wspólnotowa nie przewiduje systemu ryczałtowego naliczania należności w przypadku podatku od wartości dodanej i akcyzy.4. Zalecana praktyka 24Legislacja wspólnotowa przewiduje zwolnienie towarów, których całkowita wartość nie przekracza 45 ECU i które są przedmiotem małych przesyłek pozbawionych charakteru handlowego, wysyłanych bez opłat z państwa trzeciego przez osobę fizyczną do drugiej osoby fizycznej znajdującej się na obszarze Wspólnoty.Oprócz ograniczeń ilościowych w odniesieniu do wyrobów tytoniowych, alkoholu i napojów zawierających alkohol legislacja wspólnotowa określa maksymalne ilości, które mogą zostać zwolnione od podatków lub cła i należności przywozowych, produktów wymienionych poniżej:Zwolnienia od podatków:a) kawa: 500 glubekstrakty i esencja kawy: 200 gb) herbata: 100 glubekstrakty i esencje herbaty: 40 gZwolnienia od cła i należności:c) perfumy: 50 glubwoda toaletowa: 0,25 l.5. Norma 26Legislacja wspólnotowa przewiduje możliwość zrzeczenia się towarów na rzecz skarbu państwa, jeżeli taką możliwość przewidują przepisy Państw Członkowskich.Jednakże przewiduje ona, że w przypadku odprawy czasowej zrzeczenie się towarów na rzecz skarbu państwa, w wyjątkowych, należycie uzasadnionych wypadkach, jest możliwe po uzyskaniu zgody organów celnych.Procedury dokonywania zwrotu lub umorzenia akcyzy leżą w kompetencji Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej.[1] Dz.U. L 100 z 21.4.1975, str.1.


title: 2012/361/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/2/2012 z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               6.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 176/64

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/2/2012
   z dnia 3 lipca 2012 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)
   (2012/361/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (Atalanta), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (zwanego dalej „dowódcą sił UE”).

               (2)

               W dniu 25 maja 2012 r. KPiB przyjął decyzję Atalanta/1/2012 (2) w sprawie mianowania kontradmirała Jeana-Baptiste’a DUPUISA dowódcą sił UE.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie kontradmirała Enrica CREDENDINA nowym dowódcą sił UE.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE popiera to zalecenie.

               (5)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu ani we wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Kontradmirał Enrico CREDENDINO zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 6 sierpnia 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2012 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 142 z 1.6.2012, s. 35.