title: 2007/480/WE: Decyzja Komisji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Francję na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej

text:
               10.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 180/33

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 25 czerwca 2007 r.
   w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Francję na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej
   (2007/480/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając dyrektywę Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 nr. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (1), w szczególności jej art. 3a ust. 2,
   uwzględniając opinię Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 23a dyrektywy 89/552/EWG,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Pismem z dnia 30 grudnia 2003 r. Francja powiadomiła Komisję o środkach przyjmowanych zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG.

               (2)

               Komisja zweryfikowała, w ciągu trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia, zgodność tychże środków z prawem wspólnotowym, w szczególności w zakresie proporcjonalności środków oraz przejrzystości procedury konsultacji krajowych.

               (3)

               W swojej analizie Komisja wzięła pod uwagę dostępne dane dotyczące sytuacji w dziedzinie mediów we Francji.

               (4)

               Lista wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, zawarta w środkach przyjętych przez Francję, została sporządzona w sposób jasny i przejrzysty i po przeprowadzeniu we Francji szerokich konsultacji.

               (5)

               Komisja została przekonana, że wydarzenia wymienione w środkach przyjętych przez Francję spełniają przynajmniej dwa z następujących kryteriów uznawanych za rzetelne wskaźniki znaczenia wydarzenia dla społeczeństwa: szczególny powszechny oddźwięk w państwie członkowskim, a nie tylko znaczenie dla tych, którzy zazwyczaj śledzą dany sport lub aktywność; ii) ogólnie uznawane, szczególne znaczenie kulturowe dla społeczeństwa państwa członkowskiego, w szczególności jako czynnik wzmacniający tożsamość kulturową; iii) uczestnictwo drużyny narodowej w danym wydarzeniu w kontekście zawodów lub turnieju o znaczeniu międzynarodowym oraz iv) fakt, że wydarzenie było tradycyjnie transmitowane w ogólnodostępnym programie telewizyjnym i zyskiwało dużą widownię telewizyjną.

               (6)

               Szereg wydarzeń wymienionych w ramach środków przyjętych przez Francję, w tym letnie i zimowe igrzyska olimpijskie, mecz inauguracyjny, półfinały i finały mistrzostw świata w piłce nożnej, jak również półfinały i finały mistrzostw Europy w piłce nożnej, stanowią wydarzenia kategorii tradycyjnie uznawanej za mającą doniosłe znaczenie dla społeczeństwa, wymienione wprost w motywie 18 dyrektywy 97/36/WE. Wydarzenia te mają szczególny powszechny oddźwięk we Francji, ponieważ są szczególnie popularne wśród szerokiej publiczności, a nie tylko wśród tych osób, które zazwyczaj śledzą wydarzenia sportowe.

               (7)

               Pozostałe wymienione rozgrywki piłki nożnej, w tym oficjalne mecze reprezentacji narodowej Francji w piłce nożnej w ramach kalendarza imprez FIFA, finał Pucharu UEFA, jeśli bierze w nim udział któryś z klubów biorących udział w rozgrywkach francuskich, finał Pucharu Francji oraz finał Ligi Mistrzów w piłce nożnej, mają szczególny powszechny oddźwięk we Francji, ponieważ piłka nożna jest najpopularniejszym sportem w tym kraju.

               (8)

               Rugby jest ważnym sportem i przyciąga znaczną widownię, szczególnie w południowo-wschodniej Francji, czyli w dużej części kraju. Finał mistrzostw Francji w rugby, finał Pucharu Europy w rugby, jeśli bierze w nim udział któryś z klubów biorących udział w rozgrywkach francuskich, Puchar Sześciu Narodów w rugby oraz półfinały i finały Pucharu Świata w rugby mają szczególny powszechny oddźwięk we Francji.

               (9)

               Wymienione rozgrywki tenisowe mają szczególny powszechny oddźwięk we Francji, ponieważ tenis jest najważniejszym sportem indywidualnym w tym państwie członkowskim.

               (10)

               Grand Prix Francji Formuły 1 ma szczególny powszechny oddźwięk we Francji w świetle znaczenia tego wydarzenia dla francuskiego przemysłu samochodów wyścigowych.

               (11)

               Wyścig Tour de France (mężczyzn) ma szczególny powszechny oddźwięk we Francji i ma ogólnie uznawane, szczególne znaczenie kulturowe dla społeczeństwa francuskiego jako czynnik wzmacniający tożsamość kulturową z uwagi na fakt, że jest najważniejszym wydarzeniem kolarskim na świecie. Odzwierciedla on popularność kolarstwa we Francji i ma znaczący wpływ na turystykę, stanowiąc okazję do promowania kraju.

               (12)

               Wyścig kolarski Paryż-Roubaix ma szczególny powszechny oddźwięk we Francji, ponieważ stanowi element francuskiego dziedzictwa.

               (13)

               Wymienione zawody w koszykówce mają ogólnie uznawane, szczególne znaczenie kulturowe dla społeczeństwa francuskiego, w szczególności jako czynnik wzmacniający tożsamość kulturową ze względu na fakt, że koszykówka jest ważnym czynnikiem spójności społecznej we Francji.

               (14)

               Wymienione zawody piłki ręcznej obejmują najważniejsze turnieje międzynarodowe, w których bierze udział reprezentacja narodowa Francji i które w związku z tym faktem mają istotne znaczenie kulturowe dla społeczeństwa francuskiego.

               (15)

               Mistrzostwa Świata w lekkiej atletyce mają ogólnie uznane, szczególne znaczenie kulturowe dla społeczeństwa francuskiego, w szczególności jako czynnik wzmacniający tożsamość kulturową, zwłaszcza w świetle częstych sukcesów francuskich zawodników.

               (16)

               Wymienione wydarzenia były tradycyjnie transmitowane w ogólnodostępnej telewizji i przyciągały szeroką widownię telewizyjną.

               (17)

               Środki przyjęte przez Francję wydają się być proporcjonalne w stopniu uzasadniającym odstępstwo od fundamentalnej, zapisanej w Traktacie WE zasady swobody świadczenia usług, z uwagi na ważny interes publiczny, jakim jest zapewnienie szerokiego publicznego dostępu do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa.

               (18)

               Środki przyjęte przez Francję są zgodne z zasadami WE dotyczącymi konkurencji w tym sensie, że definicja nadawców wyłonionych do transmisji wymienionych wydarzeń jest oparta na obiektywnych kryteriach, które pozwalają na rzeczywistą i potencjalną konkurencję w zakresie zdobycia praw do transmisji tych wydarzeń. Ponadto liczba wymienionych wydarzeń nie jest nieproporcjonalna w stopniu, który mógłby zakłócić konkurencję na rynku odbiorców końcowych telewizji ogólnodostępnej i telewizji płatnej.

               (19)

               Po powiadomieniu przez Komisję innych państw członkowskich o środkach przyjętych przez Francję i konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 23a dyrektywy 89/552/EWG, Dyrektor Generalny ds. Edukacji i Kultury poinformował Francję pismem z dnia 7 kwietnia 2004 r., że Komisja Europejska nie zamierza kwestionować środków, o których została powiadomiona.

               (20)

               Środki zostały przyjęte przez Francję w dniu 22 grudnia 2004 r.

               (21)

               Z wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-33/01, Infront WM przeciwko Komisji, wynika, że deklaracja, iż środki przyjęte zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG są zgodne z prawem wspólnotowym, stanowi decyzję w rozumieniu art. 249 Traktatu WE, która musi w związku z tym zostać przyjęta przez Komisję. W związku z powyższym konieczne jest stwierdzenie na mocy niniejszej decyzji, że środki zgłoszone przez Francję są zgodne z prawem wspólnotowym. Środki przyjęte ostatecznie przez Francję i określone w załączniku do niniejszej decyzji powinny zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Środki przyjęte zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG, o których Francja powiadomiła Komisję w dniu 30 grudnia 2003 r., są zgodne z prawem wspólnotowym.
   Artykuł 2
   Środki przyjęte ostatecznie przez Francję i określone w załączniku do niniejszej decyzji zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 czerwca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Viviane REDING

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60).

      ZAŁĄCZNIK
      Publikacja na mocy art. 3a ust. 2 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów zawartych w ustawach, rozporządzeniach oraz aktach administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej
      Środki przyjęte przez Francję, które mają zostać opublikowane na mocy art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG, są następujące:

         „Dekret nr 2004-1392 z dnia 22 grudnia 2004 r. wydany w zastosowaniu art. 20-2 ustawy nr 85-1067 z dnia 30 września 1986 r. w sprawie swobody komunikacji
         Premier,
         na podstawie sprawozdania Ministra Kultury i Komunikacji,
         uwzględniając dyrektywę Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienioną dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r., w szczególności jej art. 3a,
         uwzględniając Europejską konwencję o telewizji ponadgranicznej, otwartą do podpisu dnia 5 maja 1989 r., zmienioną Protokołem zatwierdzonym przez Komitet Ministrów Rady Europy dnia 9 września 1998 r., otwartym do zatwierdzenia przez Strony Konwencji dnia 1 października 1998 r., w szczególności jego art. 9a, łącznie z ustawą nr 94-542 z dnia 28 czerwca 1994 r. i nr 2001-1210 z dnia 20 grudnia 2001 r., które zezwalają na jego zatwierdzenie, oraz dekretami nr 95-438 z dnia 14 kwietnia 1995 r. i nr 2002-739 z dnia 30 kwietnia 2002 r., które stanowią o jego publikacji,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisane w Porto dnia 2 maja 1992 r. oraz zmieniający je protokół, podpisany w Brukseli dnia 17 marca 1993 r., w szczególności jego załącznik X, łącznie z ustawą nr 93-1274 z dnia 2 grudnia 1993 r. zezwalającą na jego ratyfikowanie oraz dekretem nr 94-43 z dnia 1 lutego 1994 r., który stanowi o jego publikacji,
         uwzględniając ustawę nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. w sprawie swobody komunikacji, wraz z późniejszymi zmianami, w szczególności jej artykuł 20-2,
         uwzględniając pismo Komisji Europejskiej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie projektu środków zgłoszonego przez Francję w celu zastosowania art. 3a dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej dyrektywą 97/36/WE;
         po wysłuchaniu Conseil d’Etat (Rady Stanu) (sekcja spraw wewnętrznych),
         WYDAJE NASTĘPUJĄCY DEKRET:
         Artykuł 1 –   Niniejszy dekret ustanawia warunki, jakie muszą spełnić nadawcy telewizyjni, aby retransmisje wydarzeń o wielkiej wadze, na które mają wyłączność, mogły być dostępne dla znacznej części widzów za pośrednictwem ogólnodostępnego programu telewizyjnego.
         Tytuł I
         Przepisy dotyczące transmisji z wydarzeń o doniosłym znaczeniu na terytorium Francji
         Artykuł 2 –   Na potrzeby postanowień niniejszego tytułu stosuje się następujące definicje:

                     a)

                     »telewizja ogólnodostępna« – dowolna telewizja, która nie wymaga wnoszenia opłat przez użytkowników i która może być odbierana przez przynamniej 85 % gospodarstw domowych we Francji metropolitalnej;

                     b)

                     »telewizja o dostępie ograniczonym« – dowolna telewizja, która nie spełnia dwóch warunków określonych w poprzednim akapicie.

               Artykuł 3 –   Lista wydarzeń określonych w art. 20-2 ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. zawiera następujące wydarzenia:

                     1.

                     Letnie i zimowe igrzyska olimpijskie;

                     2.

                     Oficjalne mecze reprezentacji Francji w piłce nożnej w ramach kalendarza imprez FIFA (Międzynarodowej Federacji Piłkarskiej);

                     3.

                     Mecz inauguracyjny, półfinały i finał mistrzostw świata w piłce nożnej;

                     4.

                     Półfinały i finał mistrzostw Europy w piłce nożnej;

                     5.

                     Finał Pucharu UEFA, jeśli bierze w nim udział któryś z klubów biorących udział w rozgrywkach francuskich;

                     6.

                     Finał piłkarskiej Ligi Mistrzów;

                     7.

                     Finał Pucharu Francji w piłce nożnej;

                     8.

                     Puchar Sześciu Narodów w rugby;

                     9.

                     Półfinały i finał Pucharu Świata w rugby;

                     10.

                     Finał mistrzostw Francji w rugby;

                     11.

                     Finał Pucharu Europy w rugby, jeśli bierze w nim udział któryś z klubów biorących udział w rozgrywkach francuskich;

                     12.

                     Finały turnieju gry pojedynczej mężczyzn i kobiet turnieju tenisowego Roland Garros;

                     13.

                     Półfinały i finały Pucharu Davisa i Fed Cup, jeśli bierze w nim udział tenisowa drużyna z Francji;

                     14.

                     Grand Prix Francji Formuły 1;

                     15.

                     Wyścig Tour de France (kolarstwo, mężczyźni);

                     16.

                     Wyścig kolarski Paryż-Roubaix;

                     17.

                     Finały rozgrywek mężczyzn i kobiet w mistrzostwach Europy w koszykówce, jeśli bierze w nich udział reprezentacja narodowa Francji;

                     18.

                     Finały rozgrywek mężczyzn i kobiet w mistrzostwach świata w koszykówce, jeśli bierze w nich udział reprezentacja narodowa Francji;

                     19.

                     Finały rozgrywek mężczyzn i kobiet w mistrzostwach europy w piłce ręcznej, jeśli bierze w nich udział reprezentacja narodowa Francji;

                     20.

                     Finały rozgrywek mężczyzn i kobiet w mistrzostwach świata w piłce ręcznej, jeśli bierze w nich udział reprezentacja narodowa Francji;

                     21.

                     Mistrzostwa świata w lekkiej atletyce.

               Artykuł 4 –   Korzystanie przez dostawcę usług telewizyjnych we Francji z wyłącznych praw do transmisji wydarzenia o doniosłym znaczeniu wymienionych w art. 3, nabytych po 23 sierpnia 1997 r., nie może uniemożliwiać transmisji tego wydarzenia w telewizji ogólnodostępnej; wydarzenie takie winno być transmitowane bezpośrednio i w całości, z wyłączeniem następujących przypadków:

                     1.

                     Transmisja wydarzenia wymienionego w art. 3 pkt 15 może być ograniczona do najważniejszych momentów, zgodnie z przyjętymi zasadami nadawania takiego wydarzenia;

                     2.

                     Transmisja wydarzeń wymienionych w art. 3 pkt 1 i 21 może być ograniczona do momentów ukazujących różnorodność dyscyplin sportowych i uczestniczących w nich krajów i może zawierać materiały pochodzące z wcześniejszych nagrań, jeżeli różne wydarzenia odbywają się równocześnie;

                     3.

                     Wydarzenia o doniosłym znaczeniu mogą być również transmitowane w formie uprzednio zarejestrowanego materiału, jeżeli mają miejsce między północą a godziną szóstą rano czasu francuskiego, pod warunkiem że transmisja we Francji rozpocznie się przed godziną dziesiątą rano.

               Nadawanie bezpośredniej i pełnej transmisji wydarzenia o doniosłym znaczeniu przez telewizję o dostępie ograniczonym, której użytkownicy wnoszą opłaty i która może być odbierana na warunkach określonych w art. 2 lit. a) niniejszego dekretu, z zastrzeżeniem powyższych przepisów, bez narzucania szczególnych warunków dostępu, nie jest uznawane za przeszkodę w transmitowaniu tego samego wydarzenia w telewizji ogólnodostępnej.
         Artykuł 5 –   W celu umożliwienia transmisji wydarzenia o doniosłym znaczeniu w telewizji ogólnodostępnej na warunkach określonych w art. 4, nadawca telewizyjny posiadający prawo do wyłącznego nadawania wszystkich lub części wydarzeń o doniosłym znaczeniu i który nie spełnia warunków musi – w stosownym czasie przed terminem danego wydarzenia – wystosować wobec telewizji ogólnodostępnej propozycję dokonania cesji praw do transmisji przedmiotowego wydarzenia na warunkach określonych w art. 4. Oferta taka winna być oparta na uczciwych, racjonalnych i niedyskryminujących zasadach i warunkach rynkowych
         Jeśli w odpowiedzi na tę ofertę nie zostanie wystosowana propozycja ze strony nadawcy telewizyjnego lub jeśli propozycja nie jest oparta na uczciwych, racjonalnych i niedyskryminujących zasadach i warunkach rynkowych, nadawca telewizyjny posiadający wyłączność na transmisję może wykonać swoje prawa bez konieczności wypełniania warunków określonych w art. 4.
         Tytuł II
         Przepisy dotyczące transmisji z wydarzeń o doniosłym znaczeniu w innych państwach europejskich
         Artykuł 6 –   Postanowienia niniejszego tytułu stosują się do nadawców telewizyjnych podlegających jurysdykcji francuskiej i realizujących transmisje do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwa będącego stroną Europejskiej konwencji w sprawie telewizji ponadgranicznej z wydarzenia wskazanego przez to państwo jako wydarzenie o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa w rozumieniu dyrektywy 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r., a prawo do transmisji zostało uzyskane po 23 sierpnia 1997 r.
         Artykuł 7 –   Nadawcy telewizyjni podlegający jurysdykcji francuskiej realizują w państwach wskazanych w art. 6 swoje prawa do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu, określonych przez te państwa, w sposób, który nie odbiera znacznej części społeczeństwa możliwości oglądania takich wydarzeń w telewizji ogólnodostępnej – w transmisji bezpośredniej lub z uprzednio nagranych materiałów, zgodnie z art. 3a powołanej wyżej dyrektywy z dnia 3 października 1989 r.
         Artykuł 8 –   Jeżeli nadawca telewizyjny podlegający jurysdykcji francuskiej transmituje wydarzenie o doniosłym znaczeniu w jednym z państw wskazanych w art. 6, musi on przestrzegać określonych przez to państwo warunków dotyczących transmisji telewizyjnej.
         Tytuł III
         Przepisy końcowe
         Artykuł 9 –   Rada Audiowizualna może, na wniosek nadawcy telewizyjnego lub z własnej inicjatywy, wydać opinię w sprawie warunków stosowania przepisów niniejszego dekretu.
         Artykuł 10 –   Dekret wydany następnie przez Conseil d’Etat określi listę wydarzeń o doniosłym znaczeniu oraz warunki transmisji telewizyjnej dla departamentów zamorskich Saint Pierre-et-Miquelon, Mayotte, Nowa Kaledonia, Polinezja Francuska oraz wysp Wallis i Futuna, biorąc pod uwagę specyfikę potrzeb każdej z tych wspólnot oraz warunki techniczne transmisji zagranicznych.
         Artykuł 11 –   Za wykonanie niniejszego dekretu odpowiedzialni są jest Minister Kultury i Komunikacji oraz Minister ds. Departamentów i Terytoriów Zamorskich. Dekret zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Republiki Francuskiej.

            Sporządzono w Paryżu, dnia 22 grudnia 2004 r.

                  Premier

               Jean-Pierre RAFFARIN

                  Minister Kultury i Komunikacji

               Renaud DONNEDIEU DE VABRES

                  Minister ds. Departamentów Zamorskich

               Brigitte GIRARDIN”.