title: Decyzja Rady (WPZiB) 2019/1171 z dnia 8 lipca 2019 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli

text:
                  9.7.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 183/9

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2019/1171
         z dnia 8 lipca 2019 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 13 listopada 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/2074 (1) dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli.

                     (2)

                     Należy zaktualizować uzasadnienia dotyczące trzech osób wymienionych w załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074, a także podać w informacjach identyfikacyjnych płeć wszystkich osób wymienionych w tym załączniku.

                     (3)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2017/2074,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 8 lipca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               A.-K. PEKONEN

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2074 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. L 295 z 14.11.2017, s. 60).

            ZAŁĄCZNIK
            W załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074 pozycje 1–18 otrzymują brzmienie:

                           Imię i nazwisko

                           Informacje identyfikacyjne

                           Uzasadnienie

                           Data umieszczenia w wykazie

                           „1.

                           Néstor Luis Reverol Torres

                           Data urodzenia: 28 października 1964 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Minister spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i pokoju; były generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej. Odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka oraz represje wobec demokratycznej opozycji w Wenezueli, w tym zakaz i tłumienie demonstracji politycznych.

                           22.1.2018

                           2.

                           Gustavo Enrique González López

                           Data urodzenia: 2 listopada 1960 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Ponownie mianowany szefem Boliwariańskich Narodowych Służb Wywiadowczych (SEBIN) w dniu 30 kwietnia 2019 r. Były doradca ds. wywiadu i bezpieczeństwa w Kancelarii Prezydenta, od dnia 8 stycznia 2019 r. do dnia 30 kwietnia 2019 r. oraz szef SEBIN do października 2018 r. Jako szef SEBIN odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka (w tym arbitralne zatrzymania, nieludzkie i poniżające traktowanie oraz tortury) oraz represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli.

                           22.1.2018

                           3.

                           Tibisay Lucena Ramírez

                           Data urodzenia: 26 kwietnia 1959 r.
                           Płeć: kobieta

                           Przewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej (Consejo Nacional Electoral – CNE). Jej działania i strategie podważają demokrację i praworządność w Wenezueli, między innymi poprzez ułatwienie utworzenia Zgromadzenia Konstytucyjnego w związku z tym, że nie zapewniła zachowania bezstronności i niezależności CNE zgodnie z konstytucją Wenezueli.

                           22.1.2018

                           4.

                           Antonio José Benavides Torres

                           Data urodzenia: 13 czerwca 1961 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Do stycznia 2018 r. szef rządu Okręgu Stołecznego (Distrito Capital). Generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej do dnia 21 czerwca 2017 r. Uczestniczył w represjach wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli i jest odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka, których dopuściła się Boliwariańska Gwardia Narodowa będąca pod jego dowództwem. Jego działania i strategie jako generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej, w tym dopuszczenie do tego, by Boliwariańska Gwardia Narodowa przewodziła działaniom policyjnym wobec demonstracji politycznych oraz jego publiczne wypowiedzi nawołujące do tego, by sądy wojskowe sprawowały jurysdykcję nad ludnością cywilną, podważają praworządność w Wenezueli.

                           22.1.2018

                           5.

                           Maikel José Moreno Pérez

                           Data urodzenia: 12 grudnia 1965 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Prezes oraz były wiceprezes Sądu Najwyższego Wenezueli (Tribunal Supremo de Justicia). Pełniąc powyższe funkcje, wspiera i ułatwia działania i strategie rządu, które podważają demokrację i praworządność w Wenezueli, i jest odpowiedzialny za działania i oświadczenia, w ramach których uzurpowano sobie uprawnienia Zgromadzenia Narodowego.

                           22.1.2018

                           6.

                           Tarek William Saab Halabi

                           Data urodzenia: 10 września 1963 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Wenezuelski prokurator generalny mianowany przez Zgromadzenie Konstytucyjne. Pełniąc tę funkcję, jak i poprzednie funkcje Rzecznika Praw Obywatelskich i przewodniczącego Republikańskiej Rady Moralnej (CMR), podważa demokrację i praworządność w Wenezueli poprzez publiczne popieranie działań wobec przeciwników rządu oraz popieranie pozbawienia Zgromadzenia Narodowego jego uprawnień.

                           22.1.2018

                           7.

                           Diosdado Cabello Rondón

                           Data urodzenia: 15 kwietnia 1963 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Przewodniczący Zgromadzenia Konstytucyjnego i pierwszy wiceprzewodniczący Zjednoczonej Socjalistycznej Partii Wenezueli (PSUV). Przyczyniał się do podważania demokracji i praworządności w Wenezueli, w tym poprzez wykorzystywanie mediów do publicznego atakowania i zastraszania opozycji politycznej, innych mediów i społeczeństwa obywatelskiego.

                           22.1.2018

                           8.

                           Tareck Zaidan El-Aissami Maddah

                           Wiceprezydent ds. gospodarki i minister krajowego przemysłu i produkcji
                           Data urodzenia: 12 listopada 1974 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Wiceprezydent ds. gospodarki i minister przemysłu krajowego i produkcji. Jako były wiceprezydent Wenezueli z prawem nadzoru Boliwariańskich Narodowych Służb Wywiadowczych (SEBIN) Maddah odpowiada za poważne naruszenia praw człowieka popełnione przez tę organizację, w tym za arbitralne zatrzymania, politycznie umotywowane dochodzenia, nieludzkie i poniżające traktowanie oraz tortury. Odpowiada także za popieranie i wdrażanie polityk i działań podważających demokrację i praworządność, w tym za zakaz publicznych demonstracji oraz kierowanie »komórką przeciwzamachową« prezydenta Maduro, której działania wymierzone były w społeczeństwo obywatelskie i opozycję demokratyczną.

                           25.6.2018

                           9.

                           Sergio José Rivero Marcano

                           Inspektor generalny Boliwariańskich Narodowych Sił Zbrojnych
                           Data urodzenia: 8 listopada 1964 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej do 16 stycznia 2018 r. Uczestniczył w represjach wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli, odpowiada też za poważne naruszenia praw człowieka popełniane przez Boliwariańską Gwardię Narodową pod jego dowództwem, w tym za nadmierne użycie siły oraz arbitralne zatrzymania i znęcanie się nad członkami społeczeństwa obywatelskiego i opozycji. Jego działania i polityki jako generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej, w tym dokonywane przez tę gwardię napaście na członków demokratycznie wybranego Zgromadzenia Narodowego i zastraszanie dziennikarzy donoszących o nieuczciwych wyborach do nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego podważyły demokrację i praworządność w Wenezueli.

                           25.6.2018

                           10.

                           Jesús Rafael Suárez Chourio

                           Generalny dowódca armii boliwariańskiej
                           Data urodzenia: 19 lipca 1962 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Generalny dowódca wenezuelskiej Boliwariańskiej Armii Narodowej i były dowódca wenezuelskiego Kompleksowego Regionu Obrony Strefy Centralnej (REDI Central). Odpowiada za naruszenia praw człowieka dokonane przez siły pod jego dowództwem, w tym za używanie nadmiernej siły i złe traktowanie zatrzymanych. Działał przeciwko opozycji demokratycznej i popierał wykorzystywanie sądów wojskowych do prowadzenia procesów przeciwko cywilnym osobom protestującym.

                           25.6.2018

                           11.

                           Iván Hernández Dala

                           Szef dyrekcji generalnej kontrwywiadu wojskowego
                           Data urodzenia: 18 maja 1966 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Szef dyrekcji generalnej kontrwywiadu wojskowego (DGCIM) od stycznia 2014 r. i szef gwardii prezydenckiej od września 2015 r. Jako szef DGCIM Ivan Hernandez Dala odpowiada za poważne naruszenia praw człowieka i represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej popełniane przez członków DGCIM pod jego dowództwem, w tym za nadmierne użycie siły i złe traktowanie zatrzymanych.

                           25.6.2018

                           12.

                           Delcy Eloina Rodríguez Gómez

                           Wiceprezydent Boliwariańskiej Republiki Wenezueli
                           Data urodzenia: 18 maja 1969 r.
                           Płeć: kobieta

                           Wiceprezydent Wenezueli, była przewodnicząca nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i była członkini komisji prezydenckiej do nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego. Jej działania w komisji prezydenckiej, a następnie jako przewodniczącej nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego podważyły demokrację i praworządność w Wenezueli, między innymi poprzez uzurpowanie uprawnień Zgromadzenia Narodowego i wykorzystując je do wymierzania działań w opozycję i do niedopuszczania jej do udziału w procesie politycznym.

                           25.6.2018

                           13.

                           Elías José Jaua Milano

                           Minister władzy ludowej na rzecz edukacji
                           Data urodzenia: 16 grudnia 1969 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Minister władzy ludowej na rzecz edukacji. Były przewodniczący komisji prezydenckiej na rzecz utworzenia nielegalnego Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego. Ze względu na swoją przewodnią rolę w utworzeniu nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego odpowiada za podważanie demokracji i praworządności w Wenezueli.

                           25.6.2018

                           14.

                           Sandra Oblitas Ruzza

                           Wiceprzewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej
                           Data urodzenia: 7 czerwca 1969 r.
                           Płeć: kobieta

                           Wiceprzewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej (CNE) i przewodnicząca Komisji Rejestru Wyborców i Rejestru Ludności. Odpowiada za działania CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym za ułatwianie utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym.

                           25.6.2018

                           15.

                           Freddy Alirio Bernal Rosales

                           Data urodzenia: 16 czerwca 1962 r.
                           Płeć: mężczyzna

                           Szef Krajowego ośrodka kontroli Komitetu na rzecz miejscowych dostaw i produkcji (CLAP) oraz komisarz generalny SEBIN. Odpowiada za podważanie demokracji przez manipulowanie dystrybucją programów CLAP wśród wyborców. Oprócz tego, jako komisarz generalny SEBIN odpowiada za działania SEBIN obejmujące poważne naruszenia praw człowieka, takie jak arbitralne zatrzymania.

                           25.6.2018

                           16.

                           Katherine Nayarith Harrington Padrón

                           Data urodzenia: 5 grudnia 1971 r.
                           Płeć: kobieta

                           W okresie od lipca 2017 r. do października 2018 r. zastępca prokuratora generalnego. Powołana na stanowisko zastępcy prokuratora generalnego z naruszeniem konstytucji przez Sąd Najwyższy, nie zaś przez Zgromadzenie Narodowe. Odpowiada za podważanie demokracji i praworządności w Wenezueli, między innymi przez wszczynanie politycznie umotywowanych postępowań karnych i nieprowadzenie dochodzenia w sprawie zarzutów o naruszenia praw człowieka przez reżim Maduro.

                           25.6.2018

                           17.

                           Socorro Elizabeth Hernández Hernández

                           Data urodzenia: 11 marca 1952 r.
                           Płeć: kobieta

                           Członkini (szefowa) Krajowej Rady Wyborczej (CNE) oraz członkini Krajowego Zarządu Wyborczego (JNE). Odpowiada za działania CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym ułatwianie za utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym w związku z anulowanymi wyborami prezydenckimi w 2016 r., przełożeniem wyborów gubernatorskich w 2016 r. oraz przemieszczaniem punktów wyborczych z niewielkim wyprzedzeniem przed wyborami gubernatorskimi w 2017 r.

                           25.6.2018

                           18.

                           Xavier Antonio Moreno Reyes

                           Sekretarz generalny Krajowej Rady Wyborczej
                           Płeć: mężczyzna

                           Sekretarz generalny Krajowej Rady Wyborczej (CNE) Odpowiada za zatwierdzanie decyzji CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym za ułatwianie utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym.

                           25.6.2018”


title: Decyzja Rady (UE) 2019/1178 z dnia 8 lipca 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Współpracy ustanowionego na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony, w odniesieniu do mających zastosowanie przepisów dotyczących produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych

text:
                  11.7.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 185/30

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1178
         z dnia 8 lipca 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Współpracy ustanowionego na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony, w odniesieniu do mających zastosowanie przepisów dotyczących produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony (1) (zwana dalej „umową”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 2002/245/WE (2) i weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2002 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 7 ust. 2 umowy Komitet ds. Współpracy ma doprecyzować przepisy prawodawstwa Unii, które mają być stosowane, w odniesieniu do państw niebędących członkami Unii, między innymi w dziedzinie unijnych regulacji weterynaryjnych, dotyczących zdrowia roślin i jakości w przypadku gdy jest to niezbędne dla właściwego funkcjonowania umowy.

                     (3)

                     Komitet ds. Współpracy ma przyjąć decyzję w sprawie mających zastosowanie, w ramach umowy, przepisów prawodawtstwa Unii dotyczących produkcji ekologicznej, znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych.

                     (4)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powino zostać zajęte w imieniu Unii w Komitecie ds. Współpracy, gdyż doprecyzowanie mających zastosowanie przepisów prawodawstwa Unii zwiększy pewność prawa między stronami umowy oraz umożliwi prawidłowe funkcjonowanie unii celnej między Unią i San Marino.

                     (5)

                     W związku z tym konieczne jest doprecyzowanie mających zastosowanie przepisów prawodawstwa Unii dotyczących produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, w tym: rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 (3) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 (4) i (WE) nr 1235/2008 (5). Ponadto należy dokonać niezbędnych ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych, a także procedurę, której należy przestrzegać w sytuacji, gdy Unia przyjmuje nowe przepisy dotyczące produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, które mają wpływ na odniesienia do mających zastosowanie przepisów i uzgodnionych ustaleń.

                     (6)

                     Stanowisko Unii w ramach Komitetu Współpracy powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Współpracy ustanowionego na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony, oparte jest na projekcie decyzji Komitetu ds. Współpracy dołączonym do niniejszej decyzji.
            Przedstawiciele Unii w ramach Komitetu ds. Współpracy mogą uzgodnić niewielkie zmiany do projektu decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 8 lipca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               A.-K. PEKONEN

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 84 z 28.3.2002, s. 43.

            (2)  Decyzja Rady 2002/245/WE z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino oraz Protokołu do Umowy w następstwie rozszerzenia z dnia 1 stycznia 1995 r. (Dz.U. L 84 z 28.3.2002, s. 41).

            (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1).

            (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, s. 1).

            (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. L 334 z 12.12.2008, s. 25).

            PROJEKT
            DECYZJA KOMITETU DS. WSPÓŁPRACY UE-SAN MARINO NR …/2019
            z dnia ...
            w sprawie mających zastosowanie przepisów dotyczących produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych, przyjętych w ramach Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony
            KOMITET DS. WSPÓŁPRACY UE-SAN MARINO,
            uwzględniając Umowę w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony (1), w szczególności jej art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 lit. c) oraz art. 23 ust. 1,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Art. 6 ust. 4 Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”) przewiduje, że w przypadkach gdy jest to konieczne do należytego funkcjonowania umowy, Republika San Marino zobowiązuje się do przyjęcia w obszarze wymiany handlowej produktami rolnymi przepisów prawodawstwaa Unii dotyczących jakości.

                        (2)

                        Zgodnie z art. 7 ust. 1 tiret piąte umowy Republika San Marino ma stosować, w odniesieniu do państw niebędących członkami Unii (zwanych dalej „państwami trzecimi”) i w przypadkach gdy jest to konieczne do należytego funkcjonowania umowy, przepisy prawodawstwaa Unii dotyczące jakości.

                        (3)

                        Aby uniknąć przeszkód w swobodnym obrocie towarów oraz zapewnić należyte funkcjonowanie unii celnej ustanowionej na mocy umowy, konieczne jest doprecyzowanie przepisów prawodawstwa Unii dotyczących jakości mających zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych.

                        (4)

                        Aby zapewnić przestrzeganie prawodawstwa Unii w zakresie przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich do Republiki San Marino, konieczne jest dokonanie stosownych ustaleń, które mają być stosowane przez organy krajowe Republiki San Marino.

                        (5)

                        Aby zapewnić przestrzeganie prawodawstwa Unii w zakresie produktów ekologicznych przygotowanych lub wytworzonych w Republice San Marino, również należy dokonać stosownych ustaleń.

                        (6)

                        Należy również wprowadzić procedurę, której należy przestrzegać w sytuacji, gdy Unia przyjmie nowe przepisy dotyczące produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, które mają wpływ na odniesienia do przepisów i ustaleń określonych w niniejszej decyzji,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Mające zastosowanie przepisy prawodawstwa Unii dotyczące produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych wymieniono w załączniku A.

               Artykuł 2
               Ustalenia niezbędne dla zapewnienia przestrzegania przepisów prawodawstwaa Unii, o których mowa w art. 1, dotyczących przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich do Republiki San Marino, określono w załączniku B.

               Artykuł 3
               Ustalenia niezbędne dla zapewnienia przestrzegania przepisów prawodawstwa Unii, o których mowa w art. 1, dotyczących produktów ekologicznych przygotowanych lub wytworzonych w Republice San Marino, określono w załączniku C.

               Artykuł 4
               Służby Komisji Europejskiej i władze Republiki San Marino uzgadniają zmiany do załączników A, B i C, a także inne praktyczne ustalenia niezbędne do stosowania przepisów, o których mowa w tych załącznikach.

               Artykuł 5
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w ...

                     W imieniu Komitetu Współpracy

                     Przewodniczący

               (1)  Dz.U. L 84 z 28.3.2002, s. 43.

               ZAŁĄCZNIK A
               WYKAZ MAJĄCYCH ZASTOSOWANIE PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH PRODUKCJI EKOLOGICZNEJ I ZNAKOWANIA PRODUKTÓW EKOLOGICZNYCH
               Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1), zmienione:

                           —

                           rozporządzeniem Rady (WE) nr 967/2008 z dnia 29 września 2008 r. (Dz.U. L 264 z 3.10.2008, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1).

                     Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, s. 1), zmienione:

                           —

                           rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1254/2008 z dnia 15 grudnia 2008 r. (Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 80),

                           —

                           rozporządzeniem Komisji (WE) nr 710/2009 z dnia 5 sierpnia 2009 r. (Dz.U. L 204 z 6.8.2009, s. 15),

                           —

                           rozporządzeniem Komisji (UE) nr 271/2010 z dnia 24 marca 2010 r. (Dz.U. L 84 z 31.3.2010, s. 19),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 344/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. (Dz.U. L 96 z 9.4.2011, s. 15),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 426/2011 z dnia 2 maja 2011 r. (Dz.U. L 113 z 3.5.2011, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 126/2012 z dnia 14 lutego 2012 r. (Dz.U. L 41 z 15.2.2012, s. 5),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 203/2012 z dnia 8 marca 2012 r. (Dz.U. L 71 z 9.3.2012, s. 42),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 505/2012 z dnia 14 czerwca 2012 r. (Dz.U. L 154 z 15.6.2012, s. 12),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 392/2013 z dnia 29 kwietnia 2013 r. (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 5),

                           —

                           rozporządzeniem Komisji (UE) nr 519/2013 z dnia 21 lutego 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 74),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1030/2013 z dnia 24 października 2013 r. (Dz.U. L 283 z 25.10.2013, s. 15),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1364/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 343 z 19.12.2013, s. 29),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 354/2014 z dnia 8 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 106 z 9.4.2014, s. 7),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 836/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. (Dz.U. L 230 z 1.8.2014, s. 10),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. (Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 97),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/673 z dnia 29 kwietnia 2016 r. (Dz.U. L 116 z 30.4.2016, s. 8),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1842 z dnia 14 października 2016 r. (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 19),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/838 z dnia 17 maja 2017 r. (Dz.U. L 125 z 18.5.2017, s. 5),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/2273 z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U. L 326 z 9.12.2017, s. 42),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/1584 z dnia 22 października 2018 r. (Dz.U. L 264 z 23.10.2018, s. 1).

                     Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. L 334 z 12.12.2008, s. 25), zmienione:

                           —

                           rozporządzeniem Komisji (WE) nr 537/2009 z dnia 19 czerwca 2009 r. (Dz.U. L 159 z 20.6.2009, s. 6),

                           —

                           rozporządzeniem Komisji (UE) nr 471/2010 z dnia 31 maja 2010 r. (Dz.U. L 134 z 1.6.2010, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 590/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. (Dz.U. L 161 z 21.6.2011, s. 9),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1084/2011 z dnia 27 października 2011 r. (Dz.U. L 281 z 28.10.2011, s. 3),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1267/2011 z dnia 6 grudnia 2011 r. (Dz.U. L 324 z 7.12.2011, s. 9),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 126/2012 z dnia 14 lutego 2012 r. (Dz.U. L 41 z 15.2.2012, s. 5),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 508/2012 z dnia 20 czerwca 2012 r. (Dz.U. L 162 z 21.6.2012, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 751/2012 z dnia 16 sierpnia 2012 r. (Dz.U. L 222 z 18.8.2012, s. 5),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 125/2013 z dnia 13 lutego 2013 r. (Dz.U. L 43 z 14.2.2013, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem Komisji (UE) nr 519/2013 z dnia 21 lutego 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 74),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 567/2013 z dnia 18 czerwca 2013 r. (Dz.U. L 167 z 19.6.2013, s. 30),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 586/2013 z dnia 20 czerwca 2013 r. (Dz.U. L 169 z 21.6.2013, s. 51),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 355/2014 z dnia 8 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 106 z 9.4.2014, s. 15),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 442/2014 z dnia 30 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 39),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 644/2014 z dnia 16 czerwca 2014 r. (Dz.U. L 177 z 17.6.2014, s. 42),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 829/2014 z dnia 30 lipca 2014 r. (Dz.U. L 228 z 31.7.2014, s. 9),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1287/2014 z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz.U. L 348 z 4.12.2014, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/131 z dnia 26 stycznia 2015 r. (Dz.U. L 23 z 29.1.2015, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/931 z dnia 17 czerwca 2015 r. (Dz.U. L 151 z 18.6.2015, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1980 z dnia 4 listopada 2015 r. (Dz.U. L 289 z 5.11.2015, s. 6),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/2345 z dnia 15 grudnia 2015 r. (Dz.U. L 330 z 16.12.2015, s. 29),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/459 z dnia 18 marca 2016 r. (Dz.U. L 80 z 31.3.2016, s. 14),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/910 z dnia 9 czerwca 2016 r. (Dz.U. L 153 z 10.6.2016, s. 23),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1330 z dnia 2 sierpnia 2016 r. (Dz.U. L 210 z 4.8.2016, s. 43),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1842 z dnia 14 października 2016 r. (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 19),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/2259 z dnia 15 grudnia 2016 r. (Dz.U. L 342 z 16.12.2016, s. 4),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/872 z dnia 22 maja 2017 r. (Dz.U. L 134 z 23.5.2017, s. 6),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1473 z dnia 14 sierpnia 2017 r. (Dz.U. L 210 z 15.8.2017, s. 4),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1862 z dnia 16 października 2017 r. (Dz.U. L 266 z 17.10.2017, s. 1),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/2329 z dnia 14 grudnia 2017 r. (Dz.U. L 333 z 15.12.2017, s. 29),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/949 z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. L 167 z 4.7.2018, s. 3),

                           —

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/39 z dnia 10 stycznia 2019 r. (Dz.U. L 9 z 11.1.2019, s. 106),

                     poprawione:

                              Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 48 (1287/2014),

                              Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 51 (2015/131).

               ZAŁĄCZNIK B
               USTALENIA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2

                           1.

                           Do produktów ekologicznych przywożonych do Republiki San Marino z państw trzecich dołącza się świadectwo kontroli, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lit. d) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 834/2007.

                           2.

                           Republika San Marino korzysta ze zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego (system TRACES) ustanowionego decyzją Komisji 2003/24/WE (1) do obsługi elektronicznych świadectw kontroli w przypadku przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich.

                           3.

                           Do celów art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1235/2008, w odniesieniu do przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich do Republiki San Marino, sprawdzaniem przesyłki i zatwierdzaniem świadectw kontroli przy użyciu systemu TRACES zajmują się w imieniu Republiki San Marino urzędy celne wymienione w załączniku II do decyzji zbiorczej nr 1/2010 (2).

                           4.

                           Do celów art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1235/2008 Republika San Marino może zostać wyznaczona do działania w charakterze współsprawozdawcy. Republika San Marino może zgodzić się na przyjęcie tego zadania według własnego uznania.

                  (1)  Decyzja Komisji 2003/24/WE z dnia 30 grudnia 2002 r. dotycząca opracowania zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego (Dz.U. L 8 z 14.1.2003, s. 44).

                  (2)  Decyzja zbiorcza nr 1/2010 Komitetu ds. Współpracy UE – San Marino z dnia 29 marca 2010 r. ustanawiająca różne środki wykonawcze do Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino (Dz.U. L 156 z 23.6.2010, s. 13).

               ZAŁĄCZNIK C
               USTALENIA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 3

                           1.

                           W odnośnych artykułach rozporządzeń wymienionych w załączniku A pojęcie „państwo członkowskie” lub „państwa członkowskie” należy rozumieć jako obejmujące Republikę San Marino.

                           2.

                           W przypadku gdy odnośne artykuły rozporządzeń wymienionych w załączniku A przewidują, że państwo członkowskie musi podjąć decyzję lub przekazać informacje lub powiadomienie, za podjęcie takiej decyzji lub przekazanie takich informacji lub powiadomienia odpowiadają władze Republiki San Marino. Władze Republiki San Marino uwzględniają opinie komitetów naukowych Unii oraz podejmują decyzje na podstawie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i przepisów postępowania w sprawach administracyjnych przyjętych przez Komisję Europejską.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/1180 z dnia 8 lipca 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 12 02 01 – Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych) (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  11.7.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 185/42

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1180
         z dnia 8 lipca 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 12 02 01 – Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych)
         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

                     (3)

                     Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                     (4)

                     Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących wdrażanie i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

                     (5)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2019 r.

                     (6)

                     Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 8 lipca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               A.-K. PEKONEN

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

            (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

            PROJEKT
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2019
            z dnia ...
            zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
            WSPÓLNY KOMITET EOG,
            uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

                        (2)

                        Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2019 r.,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               W art. 7 ust. 11 protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „i 2018” zastępuje się słowami „, 2018 i 2019”.

               Artykuł 2
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).
               Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r.

               Artykuł 3
               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze

                     Wspólnego Komitetu EOG

               (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/1182 z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „EU law, minority rights and democratisation of Spanish institutions” („Prawo Unii, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich”) (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 4972)

text:
                  11.7.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 185/46

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/1182
         z dnia 3 lipca 2019 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „EU law, minority rights and democratisation of Spanish institutions” („Prawo Unii, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich”)

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 4972)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1), w szczególności jego art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiotem proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „EU law, minority rights and democratisation of Spanish institutions” („Prawo Unii, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich”) są następujące kwestie: „systemowe czynniki ryzyka w Hiszpanii, traktowanie grup mniejszościowych oraz pilna potrzeba zachęcenia do działań zmierzających do demokratyzacji kraju i dostosowania go do podstawowych zasad prawa UE”.

                     (2)

                     Cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej dotyczą następujących kwestii: „Naszym celem jest zagwarantowanie, aby zarówno Komisja, jak i Parlament były w pełni świadome obecnej sytuacji w Hiszpanii, systemowych czynników ryzyka w tym kraju, nieprzestrzegania przepisów i podstawowych zasad prawa UE oraz potrzeby wprowadzenia mechanizmów w celu poprawy standardów demokratycznych w Hiszpanii, gwarantując tym samym prawa i wolności grup mniejszościowych i wszystkich obywateli Hiszpanii za pomocą prawa i instrumentów UE”.

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 Komisja rejestruje proponowaną inicjatywę obywatelską, pod warunkiem że spełnione są warunki określone w art. 4 ust. 2 lit. a)–d).

                     (6)

                     Proponowana inicjatywa obywatelska wzywa Komisję do zbadania sytuacji w Hiszpanii w odniesieniu do ruchu na rzecz niepodległości Katalonii w kontekście komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady pt. „Nowe ramy UE na rzecz umocnienia praworządności” (COM(2014) 158) oraz – w stosownych przypadkach – do podjęcia kroków w tym kontekście. Z drugiej strony proponowana inicjatywa obywatelska nie wzywa Komisji do przedłożenia wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii.

                     (7)

                     Dlatego też proponowana inicjatywa obywatelska wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 w związku z jego art. 2 pkt 1,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym odmawia się rejestracji proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „EU law, minority rights and democratisation of Spanish institutions”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „EU law, minority rights and democratisation of Spanish institutions”, reprezentowanych przez następujące osoby wyznaczone jako osoby do kontaktu: Elisenda PALUZIE i Gérard ONESTA.

            Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Pierwszy wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/1183 z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „A price for carbon to fight climate change” (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 4973)

text:
                  11.7.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 185/48

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/1183
         z dnia 3 lipca 2019 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „A price for carbon to fight climate change”

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 4973)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1), w szczególności jego art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiotem proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „A price for carbon to fight climate change” („Opłata za emisje CO2 – walka ze zmianą klimatu”) są następujące kwestie: „Zwracamy się do Komisji Europejskiej o przedłożenie wniosku ustawodawczego UE w celu zniechęcenia do korzystania z paliw kopalnych oraz zachęcania do oszczędzania energii i do stosowania odnawialnych źródeł energii w celu walki z globalnym ociepleniem i ograniczeniem wzrostu temperatury do 1,5 C.

                     (2)

                     Cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej dotyczą następujących kwestii: „Nasz wniosek wprowadza minimalne opłaty za emisje CO2, począwszy od 50 EUR za tonę CO2 od 2020 r. do 100 EUR w 2025 r. Równocześnie wniosek powinien znieść istniejący system bezpłatnych uprawnień dla podmiotów zanieczyszczających UE oraz wprowadzić mechanizm korygujący na granicach w odniesieniu do przywozu spoza UE w taki sposób, aby zrekompensować niższe ceny emisji CO2 w kraju wywozu. Wyższe dochody wynikające z opłat za emisje dwutlenku węgla powinny być przeznaczone na europejskie polityki wspierające oszczędność energii i wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, oraz na obniżenie opodatkowania niższych dochodów”.

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     Komisja jest uprawniona do przedstawiania wniosków dotyczących unijnych aktów prawnych w celu wprowadzenia w życie Traktatów w następujących kwestiach:

                                 —

                                 w zakresie przepisów dotyczących harmonizacji ustawodawstw odnoszących się do podatków obrotowych, akcyzy i innych podatków pośrednich w zakresie, w jakim harmonizacja ta jest niezbędna do zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji, na podstawie art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

                                 —

                                 w zakresie działań, które należy podjąć, by osiągnąć cele zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska i promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska, w szczególności zwalczania zmian klimatu, na podstawie art. 192 ust. 1 i 2 TFUE w związku z art. 191 ust. 1 tiret pierwsze i czwarte TFUE,

                                 —

                                 w zakresie realizacji wspólnej polityki handlowej, na podstawie art. 207 TFUE.

                     (6)

                     W związku z powyższym proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia.

                     (7)

                     Ponadto utworzono komitet obywatelski i wyznaczono osoby do kontaktu zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia, a proponowana inicjatywa obywatelska nie jest oczywistym nadużyciem, nie jest oczywiście niepoważna lub dokuczliwa ani nie jest w sposób oczywisty sprzeczna z wartościami Unii określonymi w art. 2 TUE.

                     (8)

                     Należy zatem zarejestrować proponowaną inicjatywę obywatelską pod nazwą „A price for carbon to fight climate change”,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym rejestruje się proponowaną inicjatywę obywatelską pod nazwą „A price for carbon to fight climate change”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 22 lipca 2019 r.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „A price for carbon to fight climate change”, reprezentowanych przez następujące osoby wyznaczone jako osoby do kontaktu: Marco CAPPATO i Monica FRASSONI.

            Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Pierwszy wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/1184 z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Grow scientific progress: crops matter!” (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 4975)

text:
                  11.7.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 185/50

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/1184
         z dnia 3 lipca 2019 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Grow scientific progress: crops matter!”

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 4975)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1), w szczególności jego art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiotem proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „Grow scientific progress: crops matter!” („Zadbajmy o postęp naukowy: uprawy mają znaczenie!”) są następujące kwestie: „Dyrektywa 2001/18/WE jest nieaktualna. Jako studenci nauk biologicznych uważamy za istotne dokonanie przeglądu obecnego mechanizmu wyłączenia określonego w dyrektywie w odniesieniu do nowych technik hodowli roślin”.

                     (2)

                     Cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej dotyczą następujących kwestii: „W szczególności domagamy się większej jasności prawa i dalszych definicji. Naszym celem jest ułatwienie procedury wydawania zezwoleń dla tych produktów uzyskiwanych za pomocą nowych technik hodowli roślin, które posiadają wyłącznie naturalnie istniejące cechy. Chodzi o to, by poprawić postęp naukowy w Unii Europejskiej przy jednoczesnej ochronie zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska”.

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     Akt prawny Unii w celu wprowadzenia w życie postanowień Traktatów może zostać przyjęty w celu zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, na podstawie art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

                     (6)

                     Z powyższych względów proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia.

                     (7)

                     Ponadto utworzono komitet obywatelski i wyznaczono osoby do kontaktu zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia, a proponowana inicjatywa obywatelska nie jest oczywistym nadużyciem, nie jest oczywiście niepoważna lub dokuczliwa ani nie jest w sposób oczywisty sprzeczna z wartościami Unii określonymi w art. 2 TUE.

                     (8)

                     Należy zatem zarejestrować proponowaną inicjatywę obywatelską pod nazwą „Grow scientific progress: crops matter!”,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym rejestruje się proponowaną inicjatywę obywatelską „Grow scientific progress: crops matter!”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 lipca 2019 r.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Grow scientific progress: crops matter!”, reprezentowanych przez następujące osoby wyznaczone jako osoby do kontaktu: Lavinia SCUDIERO i Martina HELMLINGER.

            Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Pierwszy wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.


Decyzja Komisji z dnia 16/07/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9404 - The Goldman Sachs Group, Inc. / B&B Hotels) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 16/07/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9412 - EQT Fund Management S.à r.l. / Nestlé Skin Health S.A.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 04/09/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9487 - Charlesbank Capital Partners LLC / GTCR Investment XI LLC / PPT Holdings I, LLC) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady z dnia 3 września 2019 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020

text:
                  6.9.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 302/1

         DECYZJA RADY
         z dnia 3 września 2019 r.
         dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020
         (2019/C 302/01)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314 ust. 3, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     1.

                     W dniu 5 czerwca 2019 r. Komisja przedłożyła wniosek zawierający projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020 (1).

                     2.

                     Rada przeanalizowała wniosek Komisji z myślą o określeniu stanowiska spójnego – po stronie dochodów – z decyzją Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (2), a – po stronie wydatków – z rozporządzeniem Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającym wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (3),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł
            Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020 zostało przyjęte przez Radę w dniu 3 września 2019 r.
            Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/ lub można pobrać go z tej strony.

            Sporządzono w Brukseli dnia 3 września 2019 r.

                  W imieniu Rady

               T. TUPPURAINEN

                  Przewodniczący

            (1)  COM(2019) 400 final.

            (2)  Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.

            (3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.


title: Decyzja Rady z dnia 3 września 2019 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019

text:
                  6.9.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 302/5

         DECYZJA RADY
         z dnia 3 września 2019 r.
         dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019
         (2019/C 302/05)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (1), w szczególności jego art. 44,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     —

                     budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 został ostatecznie przyjęty w dniu 12 grudnia 2018 r. (2),

                     —

                     w dniu 2 lipca 2019 r. Komisja przedstawiła wniosek zawierający projekt budżetu korygującego nr 4 do budżetu ogólnego na rok budżetowy 2019,

                     —

                     aby uniknąć niedoboru środków finansowych, należy szybko dokonać dostosowań w budżetach instytucji. W związku z tym Rada musi niezwłocznie przystąpić do przyjęcia projektu budżetu korygującego nr 4 do budżetu ogólnego na rok 2019. Uzasadnione jest zatem skrócenie – zgodnie z art. 3 ust. 3 regulaminu wewnętrznego Rady – ośmiotygodniowego okresu odnoszącego się do informowania parlamentów narodowych ustanowionego w art. 4 protokołu nr 1,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł
            Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 zostało przyjęte w dniu 3 września 2019 r.
            Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/.

            Sporządzono w Brukseli dnia 3 września 2019 r.

                  W imieniu Rady

               T. TUPPURAINEN

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1.

            (2)  Dz.U. L 67 z 7.3.2019, s. 1.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/1563 z dnia 16 września 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC)

text:
                  19.9.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 241/2

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1563
         z dnia 16 września 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z jego art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia jest członkiem Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC) – regionalnej komisji ds. rybołówstwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) – ustanowionej na mocy art. VI ust. 1 Konstytucji Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa.

                     (2)

                     Unia jest członkiem FAO.

                     (3)

                     Celem WECAFC jest promowanie skutecznej ochrony żywych zasobów morza, zarządzania nimi i ich rozwoju na obszarze objętym jej właściwością. Zgodnie z art. 6 lit. h) swojego zmienionego statutu WECAFC zapewnia doradztwo w zakresie środków zarządzania (zalecenia i rezolucje). Ze względu na status doradczy WECAFC jej zalecenia i rezolucje nie są wiążące dla jej członków.

                     (4)

                     Jak określono we wspólnym komunikacie Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów”, oraz w konkluzjach Rady na temat tego wspólnego komunikatu propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. rybołówstwa i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi oraz wzmocnienie współpracy na kluczowych obszarach oceanów celem wyeliminowania regionalnych braków w zarządzaniu jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

                     (5)

                     Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”, odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

                     (6)

                     Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach WECAFC na lata 2019–2023, ponieważ WECAFC ma przyjąć niewiążące akty prawne, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii. Większość decyzji Rady określających stanowisko Unii na forum regionalnych organizacji ds. rybołówstwa, których Unia jest członkiem, ma zostać poddana przeglądowi przed dorocznymi sesjami tych regionalnych organizacji ds. rybołówstwa w 2024 r. W związku z tym, aby zwiększyć spójność stanowisk Unii we wszystkich regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa i regionalnych organach ds. rybołówstwa oraz usprawnić proces przeglądu, niniejsza decyzja powinna zostać poddana przeglądowi przed sesją WECAFC w 2024 r.

                     (7)

                     W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze WECAFC i związaną z tym koniecznością uwzględnienia w stanowisku Unii tych zmian, w tym nowych informacji naukowych i innych stosownych informacji przedstawionych przed sesjami WECAFC lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na sesjach Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC), zostało określone w załączniku I.

            Artykuł 2
            Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie ma zostać zajęte na sesjach WECAFC, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

            Artykuł 3
            Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, przed sesją WECAFC w 2024 r.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 16 września 2019 r.

                  W imieniu Rady

               T. TUPPURAINEN

                  Przewodnicząca

            ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komisji ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku (WECAFC)

            1.   ZASADY

            W ramach WECAFC Unia:

                        a)

                        działa zgodnie z celami i zasadami realizowanymi przez Unię w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez wdrażanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz celów dotyczących maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków, określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

                        b)

                        pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania rezolucji i zaleceń WECAFC przyjmowanych w ramach WECAFC zgodnie z jej zmienionym statutem;

                        c)

                        zapewnia, by rezolucje i zalecenia przyjmowane przez WECAFC były zgodne z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi, porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, Kodeksem odpowiedzialnego rybołówstwa z 1995 r., a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

                        d)

                        promuje stanowiska spójne z najlepszymi praktykami regionalnych organizacji ds. rybołówstwa i regionalnych organów ds. rybołówstwa na tym samym obszarze, a także wspiera koordynację między regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa a odpowiednimi organizacjami, takimi jak podregionalne organizacje ds. rybołówstwa i regionalne konwencje morskie, oraz współpracę z odpowiednimi organizacjami globalnymi, w ramach ich mandatów, stosownie do przypadku, w tym mechanizmy współpracy regionalnych organizacji ds. rybołówstwa niezajmujących się połowami tuńczyka podobne do tzw. procesu z Kobe, w którym uczestniczą regionalne organizacje ds. rybołówstwa zajmujące się połowami tuńczyka;

                        e)

                        dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz zapewnia spójność z polityką w innych dziedzinach, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

                        f)

                        zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

                        g)

                        działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru WPRyb (1);

                        h)

                        dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze podlegającym WECAFC, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

                        i)

                        działa zgodnie z konkluzjami Rady (2) na temat wspólnego komunikatu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanego „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów” (3), a także propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności WECAFC oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jego zarządzania i wyników, w szczególności poprzez wspieranie reformy WECAFC, aby stał się on w pełni ukształtowaną regionalną organizacją ds. rybołówstwa, jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach.

                  2.   KIERUNKI DZIAŁANIA

            W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać podejmowanie przez WECAFC działań, takich jak:

                        a)

                        rezolucje i zalecenia na rzecz ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi na obszarze podlegającym WECAFC opierające się na najlepszych dostępnych opiniach naukowych;

                        b)

                        rezolucje i zalecenia dotyczące monitorowania, kontroli i nadzoru na obszarze podlegającym WECAFC, w tym środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom (połowom NNN) oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie;

                        c)

                        rezolucje i zalecenia mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej i akwakultury na różnorodność biologiczną mórz oraz na ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i na ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarze podlegającym WECAFC zgodne z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym oraz środki, których celem jest zapobieganie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczanie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

                        d)

                        rezolucje i zalecenia służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

                        e)

                        rezolucje i zalecenia mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

                        f)

                        wspólne strategie z innymi regionalnymi organami ds. rybołówstwa i regionalnymi organizacjami ds. rybołówstwa, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem na tym samym obszarze;

                        g)

                        zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

                        h)

                        dodatkowe rezolucje i zalecenia techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych WECAFC.

               (1)  Dok. 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

               (2)  Dok. 7348/1/17 REV 1 z dnia 24.3.2017.

               (3)  Dok. JOIN(2016) 49 final z dnia 10.11.2016.

            ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne dookreślenie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach Komisja ds. Rybołówstwa na Środkowo-Zachodnim Atlantyku

            Przed każdym posiedzeniem WECAFC, kiedy organ ten ma podjąć decyzje, które mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę UE, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.
            W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie w odpowiednim terminie przed każdym posiedzeniem WECAFC pisemny dokument zawierający szczegółowe dookreślenie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma zostać przedstawione w imieniu Unii.
            Jeżeli podczas posiedzenia WECAFC, w tym na miejscu, niemożliwe jest osiągnięcie porozumienia, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy.


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/1564 z dnia 4 września 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Wyeliminować przyczyny korupcji w Europie: kraje z nieefektywnym sądownictwem po upływie terminu nie dostaną pieniędzy” (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6387)

text:
                  19.9.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 241/6

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/1564
         z dnia 4 września 2019 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Wyeliminować przyczyny korupcji w Europie: kraje z nieefektywnym sądownictwem po upływie terminu nie dostaną pieniędzy”

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6387)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         Uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         Uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1) w szczególności jego art. 4,
         A także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiotem proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Wyeliminować przyczyny korupcji w Europie: kraje z nieefektywnym sądownictwem po upływie terminu nie dostaną pieniędzy” są następujące kwestie: „Wprowadzenie stałego terminu wynoszącego 10 lat od przystąpienia na automatyczne zawieszenie płatności z funduszy strukturalnych i spójności dla krajów, które niedawno przystąpiły, do momentu zniesienia monitorowania ich systemów sądownictwa”.

                     (2)

                     Cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej dotyczą następujących kwestii: „Obecne ramy prawne UE pozwalają na interpretację mogącą prowadzić do nadużyć. W niektórych okolicznościach korupcja wśród elit politycznych w krajach, które niedawno przystąpiły, może okazać się korzystna dla innych krajów w Unii, a względne pojęcie »tymczasowe« może się rozciągnąć na czas nieokreślony. Ustanowienie ścisłych ram czasowych pozwoli uniknąć bezpośredniej i pośredniej motywacji do korupcji w państwach członkowskich UE. Jednym z takich przykładów jest nieefektywność istniejącego mechanizmu monitorowania w przypadku Bułgarii i Rumunii.”

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak, aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     Możliwe jest przyjęcie aktu prawnego Unii mającego na celu wprowadzenie w życie Traktatów w odniesieniu do przepisów finansowych określających w szczególności procedurę wykonania budżetu Unii oraz przedstawiania i kontroli rachunków, zgodnie z art. 322 ust. 1 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

                     (6)

                     Z powyższych względów proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia.

                     (7)

                     Ponadto utworzono komitet obywatelski i wyznaczono osoby do kontaktu zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia, a proponowana inicjatywa obywatelska nie jest oczywistym nadużyciem, nie jest oczywiście niepoważna lub dokuczliwa ani nie jest w sposób oczywisty sprzeczna z wartościami Unii określonymi w art. 2 TUE.

                     (8)

                     Należy, zatem zarejestrować proponowaną inicjatywę obywatelską zatytułowaną „Wyeliminować przyczyny korupcji w Europie: kraje z niewydajnym sądownictwem po upływie terminu nie dostaną pieniędzy”,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym rejestruje się proponowaną inicjatywę obywatelską „Wyeliminować przyczyny korupcji w Europie: kraje z niewydajnym sądownictwem po upływie terminu nie dostaną pieniędzy”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 12 września 2019 r.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Wyeliminować przyczyny korupcji w Europie: kraje z niewydajnym sądownictwem po upływie terminu nie dostaną pieniędzy”, reprezentowanych przez następujące osoby wyznaczone jako osoby do kontaktu: Veneta Konstantinova MAGISTRELLI i Dobrinka Ruseva MOSKOVA.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Pierwszy wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/1565 z dnia 4 września 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Działania w obliczu kryzysu klimatycznego” (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6388)

text:
                  19.9.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 241/8

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/1565
         z dnia 4 września 2019 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Działania w obliczu kryzysu klimatycznego”

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6388)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1) w szczególności jego art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiotem proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Działania w obliczu kryzysu klimatycznego” są następujące kwestie: „Wzywamy Komisję Europejską do intensyfikacji działań w dziedzinie kryzysu klimatycznego zgodnie z założeniem ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5°. Oznacza to bardziej ambitne cele klimatyczne i wsparcie finansowe działań w dziedzinie klimatu”.

                     (2)

                     Cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej dotyczą następujących kwestii: „UE powinna dostosować swoje cele (ustalony na poziomie krajowym wkład) określone w porozumieniu paryskim do redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o 80 %, tak aby do 2035 r. osiągnąć neutralność klimatyczną, oraz odpowiednio dostosować europejskie prawodawstwo w dziedzinie klimatu. Należy wprowadzić unijny podatek korygujący od emisji dwutlenku węgla pobierany na granicach. Nie należy zawierać żadnych umów o wolnym handlu z krajami partnerskimi, które nie stosują się do ścieżki zgodnej z 1,5° według analizy Climate Action Tracker. UE powinna wydawać bezpłatne materiały edukacyjne o skutkach zmiany klimatu dla programów nauczania wszystkich państw członkowskich”.

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     Komisja jest uprawniona do przedstawiania wniosków dotyczących unijnych aktów prawnych w celu wprowadzenia w życie Traktatów w następujących kwestiach:

                                 —

                                 w zakresie działań, które należy podjąć, by osiągnąć cele zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska i promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska, w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu, na podstawie art. 192 ust. 1 i 2 w związku z art. 191 ust. 1 tiret pierwsze i czwarte Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

                                 —

                                 w zakresie realizacji wspólnej polityki handlowej, na podstawie art. 207 TFUE.

                     (6)

                     Z powyższych względów proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia.

                     (7)

                     Ponadto utworzono komitet obywatelski i wyznaczono osoby do kontaktu zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia, a proponowana inicjatywa obywatelska nie jest oczywistym nadużyciem, nie jest oczywiście niepoważna lub dokuczliwa ani nie jest w sposób oczywisty sprzeczna z wartościami Unii określonymi w art. 2 TUE.

                     (8)

                     Należy zatem zarejestrować proponowaną inicjatywę obywatelską zatytułowaną „Działania w obliczu kryzysu klimatycznego”,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym rejestruje się proponowaną inicjatywę obywatelską „Działania w obliczu kryzysu klimatycznego”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 23 września 2019 r.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Działania w obliczu kryzysu klimatycznego”, reprezentowanych przez następujące osoby wyznaczone jako osoby do kontaktu: Thomas EITZENBERGER i Astrid Cecilie BUDOLFSEN.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Pierwszy wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/1566 z dnia 4 września 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Ratujmy pszczoły i rolników! W kierunku przyjaznego dla pszczół rolnictwa służącego zdrowemu środowisku” (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6389)

text:
                  19.9.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 241/10

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/1566
         z dnia 4 września 2019 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Ratujmy pszczoły i rolników! W kierunku przyjaznego dla pszczół rolnictwa służącego zdrowemu środowisku”

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6389)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1) w szczególności jego art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiotem proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Ratujmy pszczoły i rolników! W kierunku przyjaznego dla pszczół rolnictwa służącego zdrowemu środowisku” są następujące kwestie: „Aby chronić pszczoły i zdrowie ludzi, wzywamy Komisję do przedłożenia projektów aktów prawnych dotyczących stopniowego wycofywania do 2035 r. syntetycznych pestycydów w celu przywrócenia różnorodności biologicznej oraz wspierania rolników w okresie przejściowym”.

                     (2)

                     Cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej dotyczą następujących kwestii: „Stopniowe wycofywanie syntetycznych pestycydów w rolnictwie UE, poczynając od najbardziej niebezpiecznych, tak by do 2030 r. zmniejszyć ich stosowanie o 80 %, a do 2035 r. wyeliminować je całkowicie; przywrócenie naturalnych ekosystemów na obszarach rolniczych, tak by rolnictwo stało się nośnikiem procesu odbudowy różnorodności biologicznej; reforma rolnictwa poprzez nadanie priorytetowego znaczenia drobnym, zróżnicowanym i zrównoważonym gospodarstwom rolnym, wspieranie szybkiego rozpowszechniania się praktyk agroekologicznych i organicznych oraz umożliwianie niezależnego szkolenia rolników i prowadzenia badań nad uprawami wolnymi od pestycydów i od organizmów zmodyfikowanych genetycznie”.

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     W celu wprowadzenia w życie Traktatów można przyjmować unijne akty prawne:

                                 —

                                 w celu ustanowienia wspólnej organizacji rynków rolnych oraz innych przepisów niezbędnych do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej – na podstawie art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

                                 —

                                 w zakresie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państw członkowskich, które mają na celu ustanowienie rynku wewnętrznego i jego funkcjonowanie – na podstawie art. 114 TFUE,

                                 —

                                 dotyczące środków w dziedzinach weterynaryjnej i fitosanitarnej, mających bezpośrednio na celu ochronę zdrowia publicznego – na podstawie art. 168 ust. 4 lit. b) TFUE.

                     (6)

                     Z powyższych względów proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia.

                     (7)

                     Ponadto utworzono komitet obywatelski i wyznaczono osoby do kontaktu zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia, a proponowana inicjatywa obywatelska nie jest oczywistym nadużyciem, nie jest oczywiście niepoważna lub dokuczliwa ani nie jest w sposób oczywisty sprzeczna z wartościami Unii określonymi w art. 2 TUE.

                     (8)

                     Należy zatem zarejestrować proponowaną inicjatywę obywatelską zatytułowaną „Ratujmy pszczoły i rolników! W kierunku przyjaznego dla pszczół rolnictwa służącego zdrowemu środowisku”,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym rejestruje się proponowaną inicjatywę obywatelską „Ratujmy pszczoły i rolników! W kierunku przyjaznego dla pszczół rolnictwa służącego zdrowemu środowisku”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 września 2019 r.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Ratujmy pszczoły i rolników! W kierunku przyjaznego dla pszczół rolnictwa służącego zdrowemu środowisku”, reprezentowanych przez następujące osoby wyznaczone jako osoby do kontaktu: Karl BÄR i Helmut BURTSCHER-SCHADEN.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Pierwszy wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/1567 z dnia 4 września 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Zapewnienie zgodności wspólnej polityki handlowej z traktatami UE oraz z prawem międzynarodowym” (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6390)

text:
                  19.9.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 241/12

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/1567
         z dnia 4 września 2019 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Zapewnienie zgodności wspólnej polityki handlowej z traktatami UE oraz z prawem międzynarodowym”

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 6390)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1) w szczególności jego art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiot proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Zapewnienie zgodności wspólnej polityki handlowej z traktatami UE oraz z prawem międzynarodowym” odnosi się do następującej kwestii: „Regulacja transakcji handlowych z podmiotami okupanta mającymi siedzibę lub działającymi na terytoriach okupowanych poprzez odmowę dostępu do rynku UE dla produktów pochodzących z tych terytoriów”.

                     (2)

                     Cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej dotyczą następujących kwestii: „Komisja, jako strażniczka Traktatów, musi zapewnić spójność polityki Unii oraz jej zgodność z prawami podstawowymi i prawem międzynarodowym we wszystkich obszarach prawa UE, w tym w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. Musi ona przedkładać projekty aktów prawnych mających na celu uniemożliwianie osobom prawnym w UE przywozu produktów pochodzących z nielegalnych osiedli na terytoriach okupowanych oraz wywozu na takie terytoria, aby chronić integralność rynku wewnętrznego oraz nie przyczyniać się do utrzymania takich niezgodnych z prawem sytuacji.”

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     Akt prawny dotyczący przedmiotu proponowanej inicjatywy obywatelskiej mógłby zostać przyjęty jedynie na podstawie art. 215 TFUE.

                     (6)

                     Warunkiem wstępnym przyjęcia aktu prawnego na podstawie art. 215 TFUE jest jednak decyzja przyjęta zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej, która przewiduje zerwanie lub ograniczenie, w całości lub w części, stosunków gospodarczych i finansowych z danym państwem trzecim. Komisja nie ma kompetencji do przedłożenia wniosku dotyczącego takiej decyzji. Przy braku odpowiedniej decyzji przyjętej zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja nie ma kompetencji do przedłożenia wniosku dotyczącego aktu prawnego, który miałby zostać przyjęty na podstawie art. 215 TFUE.

                     (7)

                     Dlatego też proponowana inicjatywa obywatelska zatytułowana „Zapewnienie zgodności wspólnej polityki handlowej z traktatami UE oraz z prawem międzynarodowym” wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia w związku z jego art. 2 pkt 1,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym odmawia się rejestracji proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Zapewnienie zgodności wspólnej polityki handlowej z traktatami UE oraz z prawem międzynarodowym”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Zapewnienie zgodności wspólnej polityki handlowej z traktatami UE oraz z prawem międzynarodowym” reprezentowanych przez następujące osoby wyznaczone jako osoby do kontaktu [dane osobowe usunięto po konsultacji z organizatorami].

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Pierwszy wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.