title: Decyzja Rady (UE) 2016/1098 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE

text:
               7.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 182/39

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1098
   z dnia 4 lipca 2016 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 100 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwanej dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”) stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do niej mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               (2)

               Art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Rada Ministrów AKP-UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE.

               (3)

               Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 19–20 czerwca 2014 r. w Nairobi (Kenia), Rada Ministrów AKP-UE uzgodniła we wspólnej deklaracji przystąpienie do uporządkowanego zamknięcia Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanego dalej „CRP”) oraz zmianę w załączniku III do umowy o partnerstwie AKP-UE i w tym celu przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnienia do dalszych działań prowadzących do przyjęcia niezbędnych decyzji, w tym odpowiedniej zmiany w tym załączniku III.

               (4)

               Należy zmienić załącznik III do umowy o partnerstwie AKP-UE celem ustanowienia nowych ram prawnych funkcjonowania CRP wyłącznie do celów jego likwidacji.

               (5)

               Stanowisko Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE, oparte jest na projekcie decyzji Komitetu Ambasadorów AKP-UE dołączonym do niniejszej decyzji.
   2.   Niewielkie zmiany techniczne w projekcie decyzji mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w Komitecie Ambasadorów AKP-UE bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.
   Artykuł 2
   Decyzja Komitetu Ambasadorów AKP-UE zostanie opublikowana po jej przyjęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

      (1)  Umowa podpisana w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3), zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

      PROJEKT
      DECYZJA KOMITETU AMBASADORÓW AKP-UE NR 2016/…
      z dnia …
      dotycząca zmiany załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE
      KOMITET AMBASADORÓW AKP-UE,
      uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”), w szczególności jej art. 100,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 100 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do niej mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

                  (2)

                  Art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że Rada Ministrów AKP-UE może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE.

                  (3)

                  Art. 2 załącznika III do umowy o partnerstwie AKP-UE odnosi się do Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanego dalej „CRP”). Na mocy art. 2 ust. 6 lit. a) tego załącznika III Komitet Ambasadorów AKP-UE jest wyznaczony jako organ nadzorczy CRP i jest odpowiedzialny między innymi za ustanowienie statutu CRP, który został przyjęty na mocy decyzji nr 8/2005 Komitetu Ambasadorów AKP-UE (2) (zwany dalej „statutem CRP”). Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) załącznika III, Zarząd CRP jest odpowiedzialny między innymi za przyjęcie regulaminu finansowego i regulaminu pracowniczego CRP.

                  (4)

                  Art. 1 statutu CRP określa zasadę osobowości prawnej CRP.

                  (5)

                  Art. 9 i 10 statutu CRP określają mandat i skład Zarządu CRP.

                  (6)

                  Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 19–20 czerwca 2014 r. w Nairobi (Kenia), Rada Ministrów AKP-UE uzgodniła we wspólnej deklaracji przystąpienie do uporządkowanego zamknięcia CRP oraz zmianę w załączniku III do umowy o partnerstwie AKP-UE i w tym celu przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawnienia do dalszych działań prowadzących do przyjęcia niezbędnych decyzji, w tym odpowiedniej zmiany w tym załączniku III.

                  (7)

                  Na mocy tej wspólnej deklaracji Rady Ministrów AKP-UE powołano wspólną grupę roboczą AKP-UE, aby zapewnić zamknięcie CRP na możliwie najlepszych warunkach.

                  (8)

                  W dniu 23 października 2014 r. Komitet Ambasadorów AKP-UE w swojej decyzji nr 4/2014 (3) upoważnił Zarząd CRP do podjęcia wszelkich odpowiednich środków w celu przygotowania zamknięcia CRP. Następnie Zarząd CRP zawarł umowę z kuratorem do dnia 31 grudnia 2016 r.

                  (9)

                  Zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji nr 4/2014 plan zamknięcia przewiduje zakończenie etapu zamknięcia do dnia 31 grudnia 2016 r. (zwanego dalej „etapem zamknięcia”). Etap zamknięcia CRP rozpoczął się wraz z zatwierdzeniem przez Zarząd CRP w dniach 29–30 czerwca 2015 r. ostatecznego planu zamknięcia.

                  (10)

                  Po etapie zamknięcia powinien nastąpić „etap bierny”, w trakcie którego CRP będzie istniało wyłącznie na potrzeby likwidacji tego podmiotu. Etap bierny, zarządzany przez kuratora, może obejmować zadania administracyjne, między innymi: prowadzenie archiwum CRP, udzielanie odpowiedzi w związku z wszelkimi formalnościami administracyjnymi czy też rozwiązywanie pozostałych sporów, których nie udało się rozstrzygnąć na etapie zamknięcia. Etap bierny powinien rozpocząć się następnego dnia po zakończeniu etapu zamknięcia, tj. w dniu 1 stycznia 2017 r. Etap bierny powinien zakończyć się po upływie czterech lat lub w momencie, gdy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

                  (11)

                  Na mocy art. 26.1 regulaminu finansowego CRP, przyjętego na mocy decyzji nr 5/2004 Komitetu Ambasadorów AKP-WE (4) rachunki CRP powinny zostać zamknięte na koniec roku budżetowego w celu sporządzenia sprawozdania finansowego CRP. W związku z tym badanie ustawowe za 2016 r. odnoszące się do etapu zamknięcia powinno zostać zakończone najpóźniej do dnia 30 czerwca 2017 r.

                  (12)

                  Zmiany w załączniku III do umowy o partnerstwie AKP-UE dotyczą usunięcia odniesień do CRP. Niniejsza decyzja stanowi nowe ramy prawne CRP obowiązujące od początku etapu biernego, tj. od dnia 1 stycznia 2017 r.

                  (13)

                  Zgodnie z art. 95 ust. 1 umowy o partnerstwie AKP-UE umowa ta wygaśnie w 2020 r. Należy zatem określić struktury zarządzania mające zastosowanie do funkcjonowania CRP podczas etapu biernego również dla okresu po dniu 29 lutego 2020 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Aby odzwierciedlić zaprzestanie działań CRP do dnia 31 grudnia 2016 r., w załączniku III do umowy o partnerstwie AKP-UE wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w załączniku III tytuł otrzymuje brzmienie:
                  „Wsparcie instytucjonalne”;

                  2)

                  art. 1 otrzymuje brzmienie:
                  „Współpraca wspiera mechanizm instytucjonalny sprzyjający rozwojowi rolnictwa i obszarów wiejskich. W tym kontekście współpraca pomaga w umacnianiu i rozbudowywaniu roli Centrum Technicznego ds. Współpracy w dziedzinie Rolnictwa i Obszarów Wiejskich w rozwijaniu możliwości instytucjonalnych AKP, w szczególności w zakresie zarządzania informacjami, w celu poprawienia dostępu do technologii zwiększania wydajności produkcji rolnej, komercjalizacji, bezpieczeństwa żywnościowego i rozwoju obszarów wiejskich.”;

                  3)

                  uchyla się art. 2;

                  4)

                  art. 3 staje się art. 2.

            Artykuł 2
      1.   Przed zakończeniem etapu zamknięcia, tj. dnia 31 grudnia 2016 r., Komisja Europejska zatrudni kuratora w celu zapewnienia realizacji etapu biernego od dnia 1 stycznia 2017 r. i przez okres czterech lat, lub do momentu, kiedy CRP ureguluje wszystkie swoje zobowiązania i zrealizuje wszystkie swoje aktywa, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
      2.   Kurator jest odpowiedzialny za realizację etapu biernego. Kurator przedstawia Komitetowi Ambasadorów AKP-UE roczne sprawozdania z postępów w realizacji etapu biernego.
      Artykuł 3
      1.   Statut, regulamin finansowy oraz regulamin pracowniczy CRP pozostają w mocy do momentu zakończenia etapu zamknięcia.
      Niniejsza decyzja stanowi nowe ramy prawne CRP od dnia 1 stycznia 2017 r.
      2.   Od dnia 1 stycznia 2017 r. osobowość prawna CRP, określona w art. 1 statutu CRP, zostaje utrzymana wyłącznie do celów likwidacji CRP.
      3.   Podczas etapu biernego Zarząd CRP, ustanowiony w art. 9 i 10 statutu CRP, będzie nadal istniał do momentu wydania decyzji Komitetu Ambasadorów AKP-UE w sprawie wniosku dotyczącego decyzji o udzieleniu absolutorium zgodnie z art. 4 decyzji nr 4/2014.
      Wraz z rozpoczęciem etapu biernego zadania Zarządu CRP ograniczają się do zatwierdzenia sprawozdania z zamknięcia, przyjmowania sprawozdań dotyczących etapu zamknięcia oraz przekazania Komitetowi Ambasadorów AKP-UE wniosku dotyczącego udzielenia absolutorium, aby podjął w tej sprawie decyzję. Od dnia 1 stycznia 2017 r. Zarząd CRP odbywa nie więcej niż jedno posiedzenia rocznie. Nie wyklucza to możliwości podejmowania przez Zarząd CRP decyzji z zastosowaniem procedury pisemnej.
      O ile Komitet Ambasadorów AKP-UE nie postanowi inaczej, absolutorium uznaje się za zatwierdzone w terminie trzech miesięcy po dniu przekazania wniosku w sprawie absolutorium lub do dnia 31 grudnia 2017 r., w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
      4.   Koszty związane z etapem biernym finansowane są ze środków 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju.
      5.   Zobowiązania CRP wobec osób trzecich oraz zobowiązania osób trzecich wobec CRP ulegają przedawnieniu po upływie trzech lat od dnia 1 stycznia 2017 r.
      Artykuł 4
      Mandat wspólnej grupy roboczej AKP-UE ds. zamknięcia CRP, powołanej na mocy wspólnej deklaracji Rady Ministrów AKP-UE na posiedzeniu w dniach 19–20 czerwca 2014 r., wygasa z dniem przyjęcia przez Komitet Ambasadorów AKP-UE decyzji w sprawie wniosku dotyczącego udzielenia absolutorium zgodnie z art. 4 decyzji nr 4/2014.
      Artykuł 5
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, z wyjątkiem art. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

         Sporządzono w …

               W imieniu Komitetu Ambasadorów AKP-UE

               Przewodniczący

         (1)  Umowa podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3), zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27) i umową podpisaną w Wagadugu dnia 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

         (2)  Decyzja nr 8/2005 Komitetu Ambasadorów AKP–WE z dnia 20 lipca 2005 r. w sprawie statutu i regulaminu Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. L 66 z 8.3.2006, s. 16).

         (3)  Decyzja nr 4/2014 Komitetu Ambasadorów AKP-UE z dnia 23 października 2014 r. w sprawie mandatu, który ma zostać przyznany zarządowi Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (CRP) (Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 61).

         (4)  Decyzja nr 5/2004 Komitetu Ambasadorów AKP-WE z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie rozporządzenia finansowego Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (Dz.U. L 70 z 9.3.2006, s. 52).


title: 2009/783/WE: Decyzja Komisji z dnia 22 października 2009 r. w sprawie powołania członków grupy zainteresowanych stron ds. dialogu w obszarach zdrowia publicznego i ochrony konsumentów, utworzonej decyzją 2007/602/WE

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 279/6

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 22 października 2009 r.
   w sprawie powołania członków grupy zainteresowanych stron ds. dialogu w obszarach zdrowia publicznego i ochrony konsumentów, utworzonej decyzją 2007/602/WE
   (2009/783/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Komisji 2007/602/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającą grupę zainteresowanych stron ds. dialogu w obszarach zdrowia publicznego i ochrony konsumentów (1), w szczególności jej art. 3 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Grupa zainteresowanych stron ds. dialogu w obszarach zdrowia publicznego i ochrony konsumentów została utworzona decyzją Komisji 2007/602/WE ze skutkiem od dnia 10 października 2007 r., aby doradzać Komisji w sprawie najlepszych praktyk prowadzenia konsultacji, jak również, aby wesprzeć ją w lepszym dostosowaniu procesów angażowania zainteresowanych stron do ich potrzeb w wyżej wymienionych obszarach.

               (2)

               Komisja powołała członków grupy zainteresowanych stron ds. dialogu w obszarach zdrowia publicznego i ochrony konsumentów decyzją 2007/793/WE (2), z mocą od dnia 29 listopada 2007 r., nie precyzując czasu trwania ich kadencji. Należy zatem określić, którzy członkowie zostaną powołani na czteroletnią kadencję, a którzy zostaną powołani na dwuletnią kadencję, zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji 2007/602/WE.

               (3)

               Niektórzy członkowie grupy potwierdzili zamiar zakończenia swojego udziału z końcem listopada 2009 r. W celu zagwarantowania ciągłości działalności grupy należy zatem ustalić kadencję pozostałych członków na cztery lata.

               (4)

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2007/602/WE członkowie grupy są powoływani przez Komisję spośród specjalistów posiadających kwalifikacje w dziedzinach określonych w art. 2 ust. 2 tej decyzji i którzy odpowiedzieli na zaproszenie do wyrażenia zainteresowania.

               (5)

               Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania zostało opublikowane w dniu 11 maja 2009 r. i zamknięte w dniu 16 czerwca 2009 r. Otrzymano 56 zgłoszeń.

               (6)

               Na podstawie zgłoszeń otrzymanych w odpowiedzi na zaproszenie do wyrażenia zainteresowania wytypowano dziesięciu specjalistów. Stanowią oni zrównoważoną reprezentację stron zainteresowanych poszczególnymi obszarami polityki Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów. Powołania członków grupy dokonuje się na podstawie najwyższych standardów kompetencji, szerokiego zakresu odpowiedniej wiedzy specjalistycznej oraz, spójnego z tymi kryteriami, możliwie najszerszego pod względem geograficznym w obrębie Wspólnoty doboru członków, z uwzględnieniem równowagi płci,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji 2007/602/WE Komisja niniejszym ustala na cztery lata, od dnia 29 listopada 2007 r. do dnia 29 listopada 2011 r., mandat następujących członków grupy zainteresowanych stron ds. dialogu:

               BAX Willemien

               BERTELETTI KEMP Florence

               CZIMBALMOS Ágnes

               DI PUPPO Roshan

               GALLANI Barbara

               GOUVEIA Rodrigo

               KETTLITZ Beate

               ROSS Melody

               SHEPPARD Philip

               TIDDENS-ENGWIRDA Lisette.

         Artykuł 2
   Komisja niniejszym powołuje następujące osoby na nowych członków grupy zainteresowanych stron ds. dialogu na pełną czteroletnią kadencję:

               CEPONYTE Zita

               GRUNER Bernd

               HERVE Maryse

               KOSINSKA Monika

               KUTIN Breda

               LOGSTRUP Susanne

               RODRIGUEZ Nathalie

               VAN TICHELEN Sonja

               VINCENTEN Joanne

               VON ESSEN Garlich

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 2 listopada 2009 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 października 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Meglena KUNEVA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 234 z 6.9.2007, s. 13.

      (2)  Dz.U. L 320 z 6.12.2007, s. 33.


title: Decyzja Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 3 czerwca 2011 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS/2011/5)

text:
               16.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 176/3

         DECYZJA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO
   z dnia 3 czerwca 2011 r.
   w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego
   (ERRS/2011/5)
   2011/C 176/03
   RADA GENERALNA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (1), w szczególności art. 4 ust. 2, art. 8 ust. 3 oraz art. 16 ust. 3,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1096/2010 z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie powierzenia Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególnych zadań w zakresie funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (2), w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 7,
   uwzględniając decyzję Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2011/1 z dnia 20 stycznia 2011 r. ustanawiającą regulamin Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (3), w szczególności art. 5 ust. 5, art. 10 ust. 5, art. 12 ust. 5 oraz art. 13 ust. 10,
   uwzględniając decyzję EBC/2004/3 z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (4),
   a także mając na uwadze, że niezbędne jest przyjęcie praktycznych rozwiązań umożliwiających stosowanie decyzji EBC/2004/3 do dokumentów Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS). Rozwiązania te powinny: (i) zabezpieczać efektywność i poufność posiedzeń, działań i dyskusji ERRS, jak również wydawanych przez nią ostrzeżeń i zaleceń, (ii) określać procedurę przetwarzania wniosków o udostępnienie dokumentów ERRS kierowanych do podmiotów reprezentowanych w Radzie Generalnej ERRS, oraz (iii) zapewniać dwuinstancyjność postępowania, w sposób zgodny z dobrymi praktykami administracyjnymi,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Cel
   Niniejsza decyzja ustanawia praktyczne rozwiązania umożliwiające stosowanie decyzji EBC/2004/3 do dokumentów ERRS. Z zastrzeżeniem zmian wynikających z niniejszej decyzji, do udostępniania swoich dokumentów przez ERRS stosuje się odpowiednio określone w decyzji EBC/2004/3 zasady dotyczące udostępniania swoich dokumentów przez Europejski Bank Centralny (EBC).
   Artykuł 2
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji określenia oznaczają:
   a)   „dokument” oraz „dokument ERRS”– wszelką treść, bez względu na to, na jakim nośniku się ona znajduje (napisana na papierze, przechowywana w formie elektronicznej lub jako zapis dźwiękowy, wizualny lub audiowizualny), sporządzoną lub przechowywaną przez ERRS i dotyczącą jej polityk, działalności lub decyzji;
   b)   „osoba trzecia”– dowolną osobę fizyczną lub prawną, lub dowolny podmiot poza ERRS;
   c)   „uczestnik ERRS”– instytucję lub organ będący osobą trzecią, z których pochodzą członkowie Rady Generalnej ERRS zgodnie z 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010.
   Artykuł 3
   Wyłączenia
   1.   Z zastrzeżeniem zmian wynikających z niniejszego artykułu, do wyłączeń dostępu do dokumentów ERRS stosuje się zasady określone w art. 4 decyzji EBC/2004/3.
   2.   ERRS odmawia dostępu do dokumentów ERRS z przyczyn określonych w art. 4 decyzji EBC/2004/3, w szczególności jeżeli ich udostępnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do efektywności lub poufności posiedzeń, działań i dyskusji ERRS lub wydawanych przez nią ostrzeżeń i zaleceń.
   3.   W odniesieniu do dokumentów osób trzecich ERRS zasięga opinii zainteresowanych osób trzecich w celu dokonania oceny celowości zastosowania wyłączenia, chyba że decyzja o udostępnieniu lub odmowie udostępnienia dokumentów nie budzi wątpliwości. ERRS może przekazywać wnioski o udostępnienie dokumentów sporządzonych przez uczestników ERRS zainteresowanym uczestnikom ERRS.
   4.   Funkcje powierzone na mocy art. 4 ust. 6 decyzji EBC/2004/3 Radzie Prezesów EBC wykonuje Rada Generalna ERRS.
   Artykuł 4
   Dokumenty przechowywane przez uczestników ERRS
   Dokumenty, które znajdują się w posiadaniu uczestnika ERRS, a które zostały sporządzone przez ERRS, mogą być udostępnione przez uczestnika ERRS wyłącznie po uprzednim zasięgnięciu opinii Rady Generalnej ERRS, chyba że decyzja o udostępnieniu lub odmowie udostępnienia dokumentów nie budzi wątpliwości. Alternatywnie uczestnik ERRS może przekazać wniosek Radzie Generalnej ERRS.
   Artykuł 5
   Postępowanie z wnioskami o udostępnienie dokumentów
   1.   Z zastrzeżeniem zmian wynikających z niniejszego artykułu, ERRS postępuje z wnioskami o udostępnienie dokumentów ERRS w sposób określony w art. 6–8 decyzji EBC/2004/3.
   2.   Pierwotne i powtórne wnioski o udostępnienie dokumentów ERRS kieruje się do Sekretariatu ERRS (5).
   3.   Funkcje powierzone na mocy art. 7 ust. 1 decyzji EBC/2004/3 dyrektorowi Dyrekcji Generalnej Sekretariat i Służby Językowe EBC pełni szef Sekretariatu ERRS.
   4.   Funkcje powierzone na mocy art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 1 decyzji EBC/2004/3 Zarządowi EBC pełni Rada Generalna ERRS. Komitet Sterujący ERRS wspomaga Radę Generalną ERRS poprzez rozpatrywanie wniosków powtórnych i prezentowanie swoich ustaleń w tym zakresie.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2011 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 3 czerwca 2011 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Przewodniczący ERRS

      (1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 162.

      (3)  Dz.U. C 58 z 24.2.2011, s. 4.

      (4)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 42.

      (5)  Wnioski należy kierować na adres: ESRB’s Secretariat, Kaiserstrasse 29, 60311 Frankfurt am Main. Faks +49 6913447347. E-mail: esrbsecretariat@esrb.europa.eu


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1666 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/220

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1666
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0067/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (4), w szczególności jego art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rybołówstwa (A8-0100/2017),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2015;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 93.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2011/731/: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2011 r. dotycząca zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Międzynarodowej umowy w sprawie drewna tropikalnego z 2006 r.

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 294/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2011 r.
   dotycząca zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Międzynarodowej umowy w sprawie drewna tropikalnego z 2006 r.
   (2011/731/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 i 207 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 stycznia 2006 r. podczas konferencji negocjacyjnej zwołanej pod auspicjami Konferencji ONZ ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD) zatwierdzono tekst Międzynarodowej umowy w sprawie drewna tropikalnego z 2006 r. („umowa z 2006 r.”).

               (2)

               Umowa z 2006 r. została wynegocjowana, aby zastąpić przedłużoną Międzynarodową umowę w sprawie drewna tropikalnego z 1994 r. („umowa z 1994 r.”), która pozostanie w mocy do czasu wejścia w życie umowy z 2006 r.

               (3)

               Umowa z 2006 r. jest dostępna do podpisu od dnia 3 kwietnia 2006 r. do czasu, gdy od jej ostatecznego wejścia w życie minie jeden miesiąc. Zgodę na związanie tą umową wyraża się poprzez ostateczny podpis albo poprzez ratyfikację, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie.

               (4)

               Cele umowy z 2006 r. wpisują się zarówno we wspólną politykę handlową, jak i w politykę w dziedzinie środowiska.

               (5)

               Wspólnota Europejska była stroną umowy z 1994 r. Umowa z 2006 r. w dalszym ciągu będzie propagować cele związane ze zrównoważonym rozwojem, które stawia sobie Unia Europejska.

               (6)

               Wspólnota podpisała umowę z 2006 r. w dniu 2 listopada 2007 r. Wszystkie państwa członkowskie wyraziły zamiar jej ratyfikowania.

               (7)

               Ponieważ obowiązkowe składki członków odbiorców Międzynarodowej Organizacji ds. Drewna Tropikalnego zależą głównie od wielkości przywozu drewna tropikalnego, po wejściu w życie umowy z 2006 r. Unia będzie wnosić składki na konto administracyjne tej organizacji, podczas gdy państwa członkowskie, a także Unia, będą mogły odprowadzać dobrowolne składki finansowe na zaplanowane działania na konta organizacji przeznaczone na takie składki.

               (8)

               Należy zatwierdzić umowę z 2006 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Międzynarodową umowę w sprawie drewna tropikalnego z 2006 r. (1) („umowę z 2006 r.”).
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Unii dokumentu zatwierdzającego Sekretarzowi Generalnemu ONZ zgodnie z art. 36 ust. 2 umowy z 2006 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

            Przewodniczący

      (1)  Tekst umowy został opublikowany w Dz.U. L 262 z 9.10.2007, s. 8, wraz z decyzją w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1618 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/120

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1618
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016) 475 – C8-0273/2016) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0151/2017),

               1.

               udziela sekretarzowi generalnemu Trybunału Obrachunkowego absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2015;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Trybunałowi Obrachunkowemu, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, jak również Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 69 z 13.3.2015.

      (2)  Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 375 z 13.10.2016, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.

      (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: 2008/202/WE: Decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2008 r. dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

text:
               6.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 62/23

         DECYZJA RADY
   z dnia 28 stycznia 2008 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
   (2008/202/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co nastepuje:

               (1)

               W dniu 5 kwietnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej negocjacji dotyczących umów o współpracy celnej z niektórymi spośród najważniejszych partnerów handlowych Wspólnoty.

               (2)

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisja, wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Współpracy Celnej utworzonym na mocy art. 21 Umowy.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 22 Umowy (1).
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 stycznia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               6.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 62/24

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA i RZĄD JAPONII (zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”),
   ZWAŻYWSZY na znaczenie stosunków handlowych między Japonią a Wspólnotą Europejską (zwaną dalej „Wspólnotą”) oraz pragnąc przyczynić się do harmonijnego rozwoju tych stosunków we wspólnym interesie Umawiających się Stron,
   WIERZĄC, że rozwijanie współpracy celnej jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,
   BIORĄC POD UWAGĘ rozwój współpracy w dziedzinie procedur celnych między Umawiającymi się Stronami,
   ZWAŻYWSZY na to, że działania sprzeczne z przepisami celnymi szkodzą interesom gospodarczym, fiskalnym i handlowym Umawiających się Stron, a także uznając znaczenie zapewnienia dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków,
   PRZEKONANI, że współpraca między organami celnymi może przyczynić się do skuteczniejszego przeciwdziałania takim przypadkom,
   UZNAJĄC istotną rolę organów celnych i znaczenie procedur celnych w ułatwianiu wymiany handlowej,
   UWZGLĘDNIAJĄC wysoki poziom zaangażowania obu Umawiających się Stron w działania związane z polityką celną i we współpracę na rzecz walki z naruszaniem praw własności intelektualnej,
   UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania wynikające z konwencji międzynarodowych przyjętych przez Umawiające się Strony lub które zostaną przez nie przyjęte, jak również biorąc pod uwagę działania związane z polityką celną podjęte przez Światową Organizację Handlu (zwaną „WTO”),
   UWZGLĘDNIAJĄC zalecenie Rady Współpracy Celnej (zwanej dalej „CCC”) z dnia 5 grudnia 1953 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej,
   MAJĄC NA UWADZE, że w 1991 r. we wspólnej deklaracji w sprawie stosunków pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Japonią przewidziano ogólne wytyczne dotyczące stosunków i ustanowiono cele proceduralne zmierzające ku dalszemu rozwojowi stosunków,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   TYTUŁ I
   PRZEPISY OGÓLNE
   Artykuł 1
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej Umowy:

               a)

               „przepisy celne” oznaczają wszelkie przepisy ustawowe i wykonawcze Japonii lub Wspólnoty regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz objęcie ich innymi procedurami celnymi, w tym zakazy, ograniczenia oraz kontrole wchodzące w zakres uprawnień organów celnych;

               b)

               „przepisy ustawowe i wykonawcze Umawiającej się Strony” i „przepisy ustawowe i wykonawcze każdej z Umawiających się Stron” oznaczają przepisy ustawowe i wykonawcze Japonii lub przepisy ustawowe i wykonawcze Wspólnoty, w zależności od kontekstu;

               c)

               „organ celny” oznacza w Japonii – Ministerstwo Finansów, a we Wspólnocie – właściwe służby Komisji Wspólnot Europejskich odpowiedzialne za sprawy celne oraz organy celne państw członkowskich Wspólnoty;

               d)

               „organ składający wniosek” oznacza organ celny Umawiającej się Strony, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy;

               e)

               „organ otrzymujący wniosek” oznacza organ celny Umawiającej się Strony, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy na podstawie niniejszej Umowy;

               f)

               „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące określonej lub możliwej do określenia osoby fizycznej;

               g)

               „naruszenie przepisów celnych” oznacza wszelkie naruszenia lub usiłowanie naruszenia przepisów celnych;

               h)

               „osoba” oznacza osobę fizyczną lub prawną, lub jakikolwiek inny podmiot bez ustanowionej osobowości prawnej lub utworzony na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony, dokonujący przywozu, wywozu lub tranzytu towarów; oraz

               i)

               „informacje” oznaczają dane, dokumenty, sprawozdania oraz wszelkie inne informacje w jakiejkolwiek formie, w tym również kopie elektroniczne.

         Artykuł 2
   Terytorialny zakres stosowania
   Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, na terytorium Japonii, na którym obowiązują jej przepisy celne, oraz, z drugiej strony, na terytoriach, na których zastosowanie ma Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską na warunkach określonych w tym Traktacie.
   Artykuł 3
   Wdrożenie
   Niniejsza Umowa jest wdrożona przez Umawiające się Strony zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony oraz przy wykorzystaniu dostępnych zasobów ich odpowiednich organów celnych.
   Artykuł 4
   Zakres współpracy
   1.   W ramach niniejszej Umowy współpraca celna obejmuje wszelkie sprawy związane ze stosowaniem przepisów celnych.
   2.   Umawiające się Strony zobowiązują się do rozwijania współpracy celnej poprzez swoje organy celne. Będą one w szczególności współpracować w zakresie:

               a)

               ustanawiania i utrzymywania kanałów łączności między swoimi organami celnymi w celu ułatwienia bezpiecznej i szybkiej wymiany informacji;

               b)

               ułatwiania skutecznej koordynacji między swoimi organami celnymi; oraz

               c)

               innych spraw administracyjnych związanych z niniejszą Umową, które mogą czasami wymagać wspólnego działania.

         3.   Umawiające się Strony zobowiązują się również do podjęcia wspólnych wysiłków poprzez swoje organy celne w celu wzmocnienia działań w zakresie ceł służących ułatwieniu wymiany handlowej zgodnie z międzynarodowymi standardami.
   Artykuł 5
   Zakres pomocy
   1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy, poprzez swoje organy celne, w dziedzinach znajdujących się w granicach ich uprawnień i dostępnych zasobów oraz w sposób i na warunkach określonych w niniejszej Umowie, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych, w szczególności poprzez zapobieganie działaniom sprzecznym z przepisami celnymi, prowadzenie postępowań w sprawie tych działań i zwalczanie ich.
   2.   Pomoc w sprawach celnych na mocy niniejszej Umowy jest udzielana między organami celnymi Umawiających się Stron, które są właściwe do stosowania niniejszej Umowy. Nie powinna ona naruszać praw i obowiązków Umawiającej się Strony dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych na mocy umów międzynarodowych lub przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony. Nie obejmuje ona również informacji uzyskanych przy wykonywaniu uprawnień na wniosek organów sądowniczych.
   3.   Niniejsza Umowa nie obejmuje pomocy w celu odzyskania opłat celnych, podatków lub grzywien.
   Artykuł 6
   Niniejsza Umowa w kontekście innych umów międzynarodowych
   1.   Postanowienia niniejszej Umowy nie mają wpływu na prawa i obowiązki Umawiających się Stron wynikające z innych umów międzynarodowych.
   2.   Niezależnie od postanowień ust. 1, postanowienia niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed postanowieniami jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi państwami członkowskimi a Japonią, w wypadku gdyby postanowienia tych umów były sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.
   3.   Postanowienia niniejszej Umowy nie naruszają przepisów prawa wspólnotowego dotyczących wymiany informacji pomiędzy właściwymi służbami Komisji a organami celnymi państw członkowskich, uzyskanych w ramach niniejszej Umowy, które mogłyby stanowić przedmiot zainteresowania Wspólnoty.
   TYTUŁ II
   WSPÓŁPRACA CELNA
   Artykuł 7
   Współpraca w zakresie procedur celnych
   W celu ułatwiania zgodnego z prawem przepływu towarów, organy celne prowadzą wymianę informacji i wiedzy specjalistycznej w zakresie środków służących usprawnieniu technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
   Artykuł 8
   Współpraca techniczna
   Organy celne mogą wzajemnie udzielać sobie pomocy technicznej i prowadzić wymianę pracowników i wiedzy specjalistycznej na temat środków służących usprawnieniu technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych, aby zrealizować te cele zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
   Artykuł 9
   Prowadzenie rozmów w ramach organizacji międzynarodowych
   Organy celne dążą do rozwoju i wzmacniania współpracy w zakresie kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w celu ułatwienia prowadzenia rozmów na temat spraw celnych w ramach właściwej organizacji międzynarodowej, takiej jak CCC i WTO.
   TYTUŁ III
   WZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNA
   Artykuł 10
   Pomoc na wniosek
   1.   Na wniosek organu składającego wniosek, organ otrzymujący wniosek przekazuje mu wszelkie istotne informacje, które umożliwiają zapewnienie właściwego stosowania przepisów celnych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek, włącznie z informacjami o ujawnionych lub planowanych działaniach stanowiących lub mogących stanowić naruszenie przepisów celnych.
   W szczególności organ otrzymujący wniosek przekazuje organowi składającemu wniosek informacje dotyczące działań mogących prowadzić do naruszenia przepisów celnych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek, takich jak nieprawidłowe zgłoszenia celne i świadectwa pochodzenia, faktury i inne dokumenty, o których wiadomo lub co do których istnieje podejrzenie, że są nieprawidłowe lub sfałszowane.
   2.   Na wniosek organu składającego wniosek, organ otrzymujący wniosek informuje go o tym:

               a)

               czy towary wywiezione z terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo przywiezione na terytorium drugiej Strony, określając, w uzasadnionych przypadkach, procedurę celną zastosowaną do danych towarów; oraz

               b)

               czy towary przywiezione na terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo wywiezione z terytorium drugiej Strony, określając, w uzasadnionych przypadkach, procedurę celną zastosowaną do danych towarów.

         3.   Na wniosek organu składającego wniosek, organ otrzymujący wniosek, w ramach przepisów ustawowych i wykonawczych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ otrzymujący wniosek, dostarcza informacje na temat specjalnego nadzoru i dokonuje go w odniesieniu do:

               a)

               osób, w stosunku do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że brały udział lub biorą udział w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek;

               b)

               miejsc, gdzie towary są lub mogą być składowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek;

               c)

               towarów, które są lub też mogą być transportowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek; oraz

               d)

               środków transportu, które są lub też mogą być używane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach naruszających przepisy celne Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ składający wniosek.

         Artykuł 11
   Pomoc z własnej inicjatywy
   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy z własnej inicjatywy, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Umawiającej się Strony, jeśli uznają to za konieczne dla prawidłowego stosowania przepisów celnych, w szczególności w sytuacjach poważnego zagrożenia dla gospodarki, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub podobnych istotnych interesów drugiej Umawiającej się Strony, poprzez przekazywanie informacji dotyczących:

               a)

               działań naruszających przepisy celne lub co do których istnieje takie podejrzenie i które mogą być istotne dla drugiej Umawiającej się Strony;

               b)

               nowych sposobów i metod stosowanych przy działaniach naruszających przepisy celne;

               c)

               towarów, o których wiadomo, że są przedmiotem naruszeń przepisów celnych;

               d)

               osób, w stosunku do których istnieją uzasadnione podejrzenia, że brały udział lub biorą udział w działaniach stanowiących naruszenie przepisów celnych; oraz

               e)

               środków transportu, w odniesieniu do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że były, są lub mogą być używane do działań stanowiących naruszenie przepisów celnych.

         Artykuł 12
   Forma i treść wniosku o pomoc
   1.   Wnioski na postawie niniejszej Umowy są składane na piśmie. Załącza się do nich dokumenty niezbędne do wykonania wniosku. Jeżeli wymagać tego będzie pilna sytuacja, wnioski mogą być przyjęte w formie ustnej, lecz muszą być one niezwłocznie potwierdzone na piśmie.
   2.   Wnioski składane zgodnie z ust. 1 zawierają następujące informacje:

               a)

               organ składający wniosek;

               b)

               działanie, którego dotyczy wniosek;

               c)

               przedmiot i powód wystąpienia z wnioskiem;

               d)

               możliwie dokładne i wyczerpujące informacje dotyczące osób, w stosunku do których prowadzone jest dochodzenie;

               e)

               podsumowanie istotnych faktów oraz już przeprowadzonych dochodzeń; oraz

               f)

               powiązane elementy prawne.

         3.   Wnioski są składane w języku akceptowanym przez organ otrzymujący wniosek i organ składający wniosek. Wymóg ten może mieć również zastosowanie, w koniecznym zakresie, do dokumentów towarzyszącym wnioskowi określonych w ust. 1.
   4.   Jeśli wniosek nie spełnia podanych wyżej wymogów formalnych, można zażądać jego poprawienia lub uzupełnienia; do tego czasu organ otrzymujący wniosek może podjąć środki ostrożności.
   Artykuł 13
   Wykonanie wniosku
   1.   W celu wykonania wniosku o pomoc organ otrzymujący wniosek podejmuje, w granicach swoich uprawnień i dostępnych zasobów, wszystkie stosowne środki, przekazując posiadane informacje oraz podejmując lub zlecając podjęcie odpowiednich czynności dochodzeniowych.
   2.   Wnioski o pomoc są wykonywane zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ otrzymujący wniosek.
   3.   Upoważnieni urzędnicy organu składającego wniosek, za zgodą organu otrzymującego wniosek i z zastrzeżeniem warunków przez niego ustalonych, mogą otrzymać w urzędach organu otrzymującego wniosek informacje o działaniach naruszających lub mogących naruszać przepisy celne, których organ składający wniosek potrzebuje do celów niniejszej Umowy.
   4.   Upoważnieni urzędnicy organu składającego wniosek, za zgodą organu otrzymującego wniosek i z zastrzeżeniem warunków przez niego ustalonych, mogą być obecni przy czynnościach dochodzeniowych przeprowadzanych w konkretnych sprawach w ramach jurysdykcji organu otrzymującego wniosek.
   5.   W przypadku gdy wniosek nie może zostać wykonany, organ składający wniosek jest o tym niezwłocznie informowany wraz z podaniem przyczyn. Podaniu przyczyn mogą towarzyszyć wszelkich inne stosowne informacje, które organ otrzymujący wniosek uzna za przydatne dla organu składającego wniosek.
   6.   Organ otrzymujący wniosek powiadamia organ składający wniosek, na prośbę tego ostatniego i w przypadku gdy uzna to za stosowne, o terminie i miejscu działania, które zamierza podjąć w odpowiedzi na wniosek o udzielenie pomocy, aby tego rodzaju działanie mogło być skoordynowane.
   Artykuł 14
   Sposób przekazywania informacji
   1.   Organ otrzymujący wniosek przekazuje na piśmie wyniki badania organowi składającemu wniosek wraz z odpowiednimi dokumentami i innymi elementami.
   2.   Informacje te mogą być przekazane w formie elektronicznej.
   Artykuł 15
   Wyjątki od obowiązku udzielenia pomocy
   1.   Pomocy można odmówić, wstrzymać lub też uzależnić jej udzielenie od spełnienia określonych warunków lub wymogów, w przypadku gdy Umawiająca się Strona, z której pochodzi organ otrzymujący wniosek, uważa, że udzielenie pomocy w ramach niniejszej Umowy mogłoby naruszyć suwerenność państwa członkowskiego Wspólnoty lub Japonii lub zagrozić bezpieczeństwu, porządkowi publicznemu lub innym istotnym interesom, o których mowa w art. 16 ust. 2.
   W szczególności każda Umawiająca się Strona może ograniczyć informacje przekazywane drugiej Stronie, jeśli ta druga Strona nie może zapewnić wymaganej przez pierwszą Stronę gwarancji w zakresie poufności lub w odniesieniu do ograniczeń w zakresie celów, dla których informacje te będą wykorzystane.
   2.   Pomoc może zostać wstrzymana przez organ otrzymujący wniosek ze względu na możliwość zakłócenia toczącego się dochodzenia, włącznie z dochodzeniem właściwych organów egzekwowania prawa, śledztwem i postępowaniem sądowym lub administracyjnym. W takim przypadku organ otrzymujący wniosek przeprowadza konsultacje z organem składającym wniosek w celu określenia, czy pomoc mogłaby być udzielona z zastrzeżeniem warunków określonych przez organ otrzymujący wniosek.
   3.   W przypadku gdy organ składający wniosek wnosi o udzielenie pomocy, której sam nie mógłby udzielić, gdyby otrzymał podobny wniosek, informacja o tym fakcie powinna zostać zamieszczona we wniosku. Decyzja o wykonaniu takiego wniosku należy do organu otrzymującego wniosek.
   4.   W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 decyzja organu otrzymującego wniosek wraz z należytym uzasadnieniem jest niezwłocznie przekazywana organowi składającemu wniosek.
   Artykuł 16
   Wymiana informacji i poufność
   1.   Wszelkie informacje przekazywane zgodnie z niniejszą Umową w jakiejkolwiek formie są traktowane, w zależności od przepisów ustawowych i wykonawczych każdej z Umawiających się Strony, jako poufne i są objęte ochroną przewidzianą w stosunku do podobnych informacji w przepisach ustawowych i wykonawczych Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ celny otrzymujący informacje, oraz w odpowiednich przepisach mających zastosowanie wobec organów Wspólnoty, chyba że Umawiająca się Strona, która dostarczyła informacje, wyraziła uprzednio zgodę na ich ujawnienie.
   2.   Dane osobowe mogą być wymieniane tylko w przypadku, gdy Umawiająca się Strona mająca je otrzymać zobowiąże się do ochrony tych danych w co najmniej równorzędnym zakresie do ochrony zapewnianej w danym przypadku przez Umawiającą się Stronę mającą przekazać informacje. Umawiająca się Strona przekazująca informacje nie zastrzega bardziej rygorystycznych warunków niż te, które mają zastosowanie w ramach jej jurysdykcji.
   Umawiające się Strony przekazują sobie informacje dotyczące przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Umawiającej się Strony, włącznie z, w stosownych przypadkach, przepisami państw członkowskich Wspólnoty.
   3.   Uzyskane informacje są wykorzystywane wyłącznie do celów określonych w niniejszej Umowie. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron pragnie wykorzystać te informacje do innych celów, musi wcześniej uzyskać na to pisemną zgodę organu celnego, który je dostarczył. Wykorzystanie takie podlega ograniczeniom określonym przez ten organ.
   4.   Postanowienia ust. 3 nie stoją na przeszkodzie wykorzystaniu informacji uzyskanych zgodnie z niniejszą Umową, w charakterze dowodów w postępowaniu administracyjnym wszczętym w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów celnych. W związku z tym Umawiające się Strony mogą wykorzystywać informacje uzyskane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy jako dowody w swoich protokołach, sprawozdaniach, w ramach przesłuchań oraz w postępowaniach administracyjnych. Organ celny, który dostarczył te informacje, jest natychmiast powiadamiany o takim wykorzystaniu.
   5.   Nie naruszając postanowień ust. 3 niniejszego artykułu, o ile organ celny dostarczający informacje nie wskaże inaczej, organ celny otrzymujący informację może przekazać uzyskane informacje zgodnie z niniejszą Umową właściwym organom egzekwowania prawa Umawiającej się Strony. Wskazane organy mogą wykorzystać te informacje wyłącznie w celu prawidłowego stosowania przepisów celnych, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 16 i 17 niniejszej Umowy.
   6.   Postanowienia niniejszego artykułu nie stoją na przeszkodzie wykorzystaniu lub ujawnieniu informacji w zakresie, w jakim istnieje taki obowiązek zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Umawiającej się Strony, z której pochodzi organ celny otrzymujący te informacje. Wymieniony organ celny powiadamia wcześniej o takim ujawnieniu, tam gdzie jest to możliwe, organy celne, które dostarczyły informacji.
   Umawiająca się Strona otrzymująca informacje wykorzystuje w uzasadnionych przypadkach, o ile Umawiająca się Strona, która dostarczyła te informacje, nie postanowiła inaczej, wszystkie dostępne środki na mocy obowiązujących przepisów ustawowych i wykonawczych pierwszej Umawiającej się Strony, aby zachować poufność informacji i chronić dane osobowe, mając na uwadze wnioski składane przez stronę trzecią lub inne organy o ujawnienie danych informacji.
   Artykuł 17
   Postępowanie karne
   Informacje przekazane przez organy celne danej Umawiającej się Strony organom celnym innej Umawiającej się Strony na mocy niniejszej Umowy nie są wykorzystywane przez tą ostatnią Stronę w postępowaniach karnych prowadzonych przez sąd lub sędziego.
   Artykuł 18
   Wydatki związane z udzieleniem pomocy
   1.   Wydatki poniesione przy wdrażaniu niniejszej Umowy są odpowiednio ponoszone przez Umawiające się Strony.
   2.   Jeżeli podczas wykonania wniosku okazuje się, że jego realizacja pociągnie za sobą nadzwyczajne wydatki, organy celne konsultują się w celu ustalania warunków, na jakich możliwa jest kontynuacja wykonania tego wniosku.
   TYTUŁ IV
   POSTANOWIENIA KOŃCOWE
   Artykuł 19
   Nagłówki
   Nagłówki tytułów i artykułów niniejszej Umowy zostały wprowadzone wyłącznie ze względu na ułatwienie dokonywania odesłań i nie mają wpływu na interpretację niniejszej Umowy.
   Artykuł 20
   Konsultacje
   Wszelkie kwestie i spory związane interpretacją lub wdrożeniem niniejszej Umowy są rozstrzygane w drodze wzajemnych konsultacji między Umawiającymi się Stronami.
   Artykuł 21
   Wspólny Komitet Współpracy Celnej
   1.   Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, składający się z urzędników Ministerstwa Finansów i Ministerstwa Spraw Zagranicznych Japonii oraz urzędników Wspólnoty Europejskiej odpowiedzialnych za sprawy celne. Inni urzędnicy obu Umawiających się Stron, posiadający niezbędną wiedzę specjalistyczną w zakresie omawianych kwestii, mogą być włączeni na zasadzie ad hoc w prace Komitetu. Miejsce, termin i porządek obrad posiedzeń Komitetu są ustalane w drodze wzajemnych uzgodnień.
   2.   Zadania Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej obejmują m.in.:

               a)

               czuwanie nad sprawnym funkcjonowaniem niniejszej Umowy;

               b)

               podejmowanie działań niezbędnych do zapewnienia współpracy celnej zgodnie z celami niniejszej Umowy;

               c)

               wymianę poglądów na tematy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczące współpracy celnej, w tym związanych z środkami i zasobami koniecznymi dla ich realizacji;

               d)

               proponowanie rozwiązań służących realizacji celów niniejszej Umowy; oraz

               e)

               przyjęcie regulaminu wewnętrznego.

         Artykuł 22
   Wejście w życie i czas obowiązywania
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie wzajemnej notyfikacji, w drodze wymiany not dyplomatycznych, przez Umawiające się Strony, o dopełnieniu niezbędnych do tego celu procedur.
   2.   Niniejsza Umowa może być zmieniana w ramach wzajemnych uzgodnień Umawiających się Stron, dokonywanych w drodze wymiany not dyplomatycznych. Zmiany wchodzą w życie na warunkach określonych w ust. 1, o ile Umawiające się Strony nie postanowiły inaczej.
   3.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez pisemne powiadomienie drugiej Strony. Umowa wygasa trzy miesiące od daty powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony. Wnioski o udzielenie pomocy złożone przed wypowiedzeniem Umowy są wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
   Artykuł 23
   Teksty autentyczne
   Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i japońskim, przy czym teksty te są na równi autentyczne. W przypadku rozbieżności interpretacji wersje angielska i japońska mają pierwszeństwo przed innymi wersjami językowymi.

      Na dowód czego niżej wymienieni, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
      Sporządzono w Brukseli, dnia trzydziestego stycznia 2008 r.

            W imieniu Wspólnoty Europejskiej

            W imieniu Rządu Japonii


title: Decyzja Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca program ramowy w sprawie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (AGIS)

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0630

Dziennik Urzędowy L 203 , 01/08/2002 P. 0005 - 0008

		Decyzja Radyz dnia 22 lipca 2002 r.ustanawiająca program ramowy w sprawie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (AGIS)(2002/630/WSiSW)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 30 ust. 1, art. 31 i 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 29 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że celem Unii jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, przez wspólne działanie Państw Członkowskich w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych oraz poprzez zapobieganie i zwalczanie rasizmu i ksenofobii.(2) Konkluzje Rady Europejskiej z Tampere z października 1999 r. wzywają, aby została zwiększona współpraca w dziedzinie zapobiegania i zwalczania przestępczości, łącznie z przestępczością wykorzystującą najnowsze technologie informatyczne i komunikacyjne, w celu osiągnięcia efektywnego europejskiego obszaru sprawiedliwości. Znaczenie współpracy na tym obszarze zostało po raz kolejny podkreślone w planie działania zatytułowanym "Zapobieganie i kontrola przestępczości zorganizowanej: strategia Unii Europejskiej na początek nowego tysiąclecia" [3].(3) Artykuł 12 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym [4] wzywa do współpracy między Państwami Członkowskimi w celu ułatwienia bardziej skutecznej ochrony interesów ofiar w postępowaniu karnym.(4) Właściwe jest poszerzenie wymiaru europejskiego projektów do trzech Państw Członkowskich lub do dwóch Państw Członkowskich i kraju ubiegającego się o członkostwo w celu wspierania powstawania partnerstwa, wymiany informacji i dobrej praktyki krajowej.(5) Programy Grotius II — Criminal [5], Stop II [6], Oisin II [7], Hippokrates [8] i Falcone [9], ustanowione przez Radę, pomogły wzmocnić współpracę między policją a sądownictwem w Państwach Członkowskich oraz poprawić wzajemne zrozumienie ich systemów policyjnych, sądowych, prawnych i administracyjnych.(6) Po zatwierdzeniu planu działań Unii Europejskiej w sprawie narkotyków (2000–2004) przez Radę Europejską w Feirze w czerwcu 2000 r. działania dotyczące zwalczania handlu narkotykami są także uwzględnione w niniejszym programie ramowym.(7) Ustanowienie jednolitego programu ramowego, którego wyraźnie domagały się Parlament Europejski i Rada, kiedy przyjęte zostały poprzednie programy, zwiększy współpracę przez skoordynowane i interdyscyplinarne podejście obejmujące różne podmioty odpowiedzialne za zapobieganie i zwalczanie przestępczości na poziomie Unii Europejskiej. Czyniąc to, niezbędne jest utrzymanie zrównoważonego podejścia między różnymi działaniami mającymi na celu stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.(8) Pożądane jest zapewnienie ciągłości działań wspieranych przez program ramowy, przez zapewnienie ich koordynacji w jednolitych ramach odniesienia, które usprawnią procedury i poprawią zarządzanie i korzyści skali. Ponadto niezbędne jest pełne wykorzystanie korzyści operacyjnych programu, szczególnie w odniesieniu do organów przestrzegania prawa i wsparcia współpracy między organami przestrzegania prawa Państw Członkowskich oraz zapewnienie takim organom większego wglądu w metody pracy ich odpowiedników w innych Państwach Członkowskich i ograniczeń, którymi mogą być związane.(9) Wydatki programu ramowego powinny być zgodne z obecnym pułapem w ramach pozycji 3. perspektywy finansowej.(10) W sprawie rocznych środków programu ramowego decyzje podejmuje organ budżetowy w trakcie procedury budżetowej.(11) Program ramowy musi być dostępny dla państw ubiegających się o członkostwo, jako partnerów i uczestników w projektach finansowanych w ramach tego programu. W przypadku gdy sytuacja tego wymaga, można rozważyć również uczestnictwo innych państw w tym programie.(12) Środki wymagane w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z określonymi w niej procedurami przy wsparciu Komitetu.(13) W celu zwiększenia wartości dodanej projektów realizowanych na podstawie niniejszej decyzji, niezbędne jest zapewnienie spójności i komplementarności między tymi projektami i innymi formami interwencji Wspólnoty.(14) Regularne monitorowanie i ocena programu ramowego musi być zapewniona, tak, aby skuteczność przeprowadzanych projektów mogła być oceniona w świetle celów i aby priorytety mogły być ponownie dostosowane, w miarę potrzeby.(15) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej oraz poprawy procedury budżetowej [10] jest objęta niniejszą decyzją przez cały czas trwania programu ramowego, tym samym nie naruszając uprawnień organu budżetowego, jakie zostały określone przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Ustanowienie programu ramowego1. Niniejsza decyzja ustanawia program ramowy współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych w kontekście przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, zwany dalej programem.2. Program niniejszy ustanawia się na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. i może być przedłużony.Artykuł 2Cele programu1. Program przyczynia się do osiągnięcia ogólnego celu zapewnienia obywatelom Unii Europejskiej wysokiego poziomu ochrony w obszarze przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W tym kontekście jego celem jest w szczególności:a) rozwijanie, wykonywanie i ocena polityk europejskich w tej dziedzinie;b) wspieranie i wzmacnianie sieci komunikacji, wzajemnej współpracy w sprawie zagadnień ogólnych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich, wymiany i rozpowszechniania informacji, doświadczenia i najlepszej praktyki, współpracy lokalnej i regionalnej oraz poprawy i dostosowania badań szkoleniowych, technicznych i naukowych;c) zachęcanie Państw Członkowskich do zwiększenia współpracy z państwami ubiegającymi się o członkostwo, innymi państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi.2. Program wspiera projekty w następujących dziedzinach odnoszących się do tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej:a) współpraca sądowa w sprawach ogólnych i karnych, łącznie z kształceniem;b) współpraca między organami ścigania;c) współpraca między organami ścigania lub innymi organizacjami publicznymi lub prywatnymi w Państwach Członkowskich zajmujących się zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, przestępczości zorganizowanej lub innej;d) współpraca między Państwami Członkowskimi w celu osiągnięcia skutecznej ochrony interesów ofiar w postępowaniach karnych.Artykuł 3Dostęp do programu1. Program współfinansuje projekty o maksymalnym czasie trwania wynoszącym dwa lata, przedstawione przez instytucje i organy publiczne, prywatne, łącznie z organizacjami zawodowymi, organizacjami pozarządowymi, stowarzyszeniami, organizacjami reprezentującymi przedsiębiorczość, instytutami badawczymi oraz prowadzącymi kształcenie podstawowe i dalsze kształcenie; projekty są skierowane do grup docelowych wymienionych w ust. 3.2. W celu uzyskania uprawnień do współfinansowania projekty muszą obejmować przynajmniej trzy Państwa Członkowskie lub dwa Państwa Członkowskie i jedno państwo ubiegające się o członkostwo i mieć cele określone w art. 2. Kraje ubiegające się o członkostwo mogą uczestniczyć w projektach w celu zapoznania się z dorobkiem w tym obszarze i przygotowania się do przystąpienia. Inne państwa trzecie mogą także uczestniczyć w projekcie, jeżeli służy to celom projektu.3. Program jest skierowany do następujących grup docelowych:a) prawników: sędziów, prokuratorów, adwokatów, urzędników wymiaru sprawiedliwości, oficerów dochodzeniowo-śledczych, komorników, biegłych, tłumaczy sądowych i innych osób zawodowo związanych z sądownictwem;b) urzędników organów ścigania: organów publicznych w Państwach Członkowskich, które, na podstawie prawa krajowego są odpowiedzialne za zapobieganie, wykrywanie i zwalczanie przestępczości karnej;c) urzędników innych departamentów rządowych i przedstawicieli stowarzyszeń, organizacji zawodowych, instytucji prowadzących badania naukowe i instytucji przedsiębiorczości, włączonych w zapobieganie i zwalczanie przestępczości, przestępczości zorganizowanej lub innej;d) przedstawicieli służb pomocy ofiarom, łącznie z publicznymi departamentami odpowiedzialnymi za służby emigracyjne i społeczne.4. W ramach celów ustanowionych w art. 2 program może również współfinansować:a) szczególne projekty przedstawione zgodnie z ust. 1, które stanowią szczególny przedmiot zainteresowania w dziedzinie priorytetów programu lub współpracy z państwami ubiegającymi się o członkostwo;b) działania uzupełniające, takie jak seminaria, spotkania ekspertów lub inne działania mające na celu rozpowszechnianie wyników uzyskanych w ramach programu.5. W ramach celów ustanowionych w art. 2 program może również bezpośrednio udzielać pomocy finansowej działaniom objętym rocznymi programami działań organizacji pozarządowych, które spełniają następujące kryteria:a) muszą być to organizacje o celu niezarobkowym;b) muszą być powołane zgodnie z prawem jednego z Państw Członkowskich;c) muszą zajmować się działaniami o europejskim wymiarze i obejmować przynajmniej, jako zasada ogólna, połowę Państw Członkowskich;d) cele ich działań muszą obejmować jeden lub więcej celów ustanowionych w art. 2.Artykuł 4Działania programuProgram obejmuje następujące typy projektów:a) kształcenie;b) ustanawianie i uruchamianie programów wymiany i praktyk;c) studia i badania naukowe;d) rozpowszechnianie wyników uzyskanych w ramach programu;e) wspieranie współpracy między organami ścigania i organami sądowymi Państw Członkowskich lub innymi organizacjami publicznymi lub prywatnymi w Państwach Członkowskich uczestniczących w zapobieganiu i zwalczaniu przestępczości, na przykład przez pomoc w tworzeniu sieci komunikacji;f) konferencje i seminaria.Artykuł 5Finansowanie programu1. Finansowa kwota referencyjna w odniesieniu do realizacji niniejszego programu na okres 2003–2007 wynosi 65 mln EUR.Wartość rocznych środków jest zatwierdzona przez organ budżetowy w ramach ograniczeń perspektywy finansowej.2. Współfinansowanie projektu przez program nie obejmuje żadnego innego finansowania przez inny program finansowany z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.3. Wynikiem decyzji o finansowaniu są umowy o finansowaniu między Komisją a organizatorami. Decyzje o finansowaniu i wynikające z nich umowy o finansowaniu podlegają kontroli finansowej Komisji i audytom Trybunału Obrachunkowego.4. Udział pomocy finansowej z budżetu ogólnego Unii Europejskiej nie przekracza 70 % kosztu całkowitego projektu.5. Jednakże szczególne projekty i środki uzupełniające określone w art. 3 ust. 4 i działania określone w art. 3 ust. 5 mogą być finansowane do wysokości 100 %, aż do pułapu 10 % całkowitego pakietu finansowego przydzielonego corocznie programowi dla projektów szczególnych zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) i 5 % w odniesieniu do działań uzupełniających zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b).Artykuł 6Realizacja programu1. Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu we współpracy z Państwami Członkowskimi.2. Program jest zarządzany przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem finansowym odnoszącym się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.3. W celu realizacji niniejszego programu Komisja:a) przygotowuje roczny program pracy obejmujący poszczególne cele, priorytety tematyczne i, jeśli to możliwe, wykaz szczególnych projektów i działań uzupełniających; program jest zrównoważony między obszarami określonymi w art. 2 ust. 2, przeznaczając przynajmniej 15 % rocznego finansowania na każdy z obszarów określonych w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu;b) ocenia i wybiera projekty przedłożone i zapewnia zarządzanie nimi.4. Rozpatrzenia przedstawionych projektów przeprowadzane jest zgodnie z procedurą doradczą ustanowioną w art. 8. Rozpatrzenia rocznego programu pracy, projektów szczególnych i środków uzupełniających (określonych w art. 3 ust. 4 i działań określonych w art. 3 ust. 5) przeprowadza się zgodnie z procedurą zarządzania ustanowioną w art. 9.5. Komisja, pod warunkiem że są one zgodne z odpowiednimi politykami, ocenia i wybiera projekty przedłożone przez organizatorów na podstawie następujących kryteriów:a) zgodności z celami programu;b) europejskiego wymiaru projektu i zakresu w odniesieniu do uczestnictwa państw ubiegających się o członkostwo;c) zgodności z pracą podjętą lub planowaną w ramach priorytetów polityk Unii Europejskiej w sprawie współpracy sądowej w sprawach ogólnych i karnych;d) zakresu, w jakim projekt uzupełnia inne dawne projekty współpracy, obecne lub przyszłe;e) zdolności organizatora do zrealizowania projektu;f) właściwej jakości projektu pod względem jego pomysłowości, organizacji, przedstawienia i oczekiwanych wyników;g) wysokości dotacji wnioskowanej w ramach programu i proporcjonalności z oczekiwanymi wynikami;h) wpływu oczekiwanych wyników na cele programu.Artykuł 7Komitet1. Komisja wspierana jest przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji, zwany dalej Komitetem.2. Komitet przyjmuje na wniosek przewodniczącego swój regulamin wewnętrzny, przygotowany na podstawie standardowego regulaminu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.3. Komisja może zaprosić przedstawicieli z państw ubiegających się o członkostwo na spotkania informacyjne po posiedzeniach Komitetu.Artykuł 8Procedura doradcza1. W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności danej sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.2. Opinia jest włączana do protokołów; każde Państwo Członkowskie może zażądać, aby jego stanowisko włączono do protokołów.3. Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie. Powiadamia Komitet o sposobie, w jakim opinia została uwzględniona.Artykuł 9Procedura zarządzania1. W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który może wyznaczyć przewodniczący stosownie do pilności sprawy. Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób ustanowiony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.2. Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane. Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie. W tym przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, w których sprawie podjęła decyzję, na okres trzech miesięcy, licząc od dnia takiego przekazania.3. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie przewidzianym w ust. 2.Artykuł 10Spójność i komplementarnośćKomisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia, że projekty uzupełniają inne polityki wspólnotowe oraz są z nimi spójne.Artykuł 11Monitorowanie i ocenaKomisja monitoruje program regularnie. Powiadamia Parlament Europejski o przyjętym programie pracy i o wykazie projektów współfinansowanych oraz przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:a) roczne sprawozdanie w sprawie realizacji programu. Pierwsze sprawozdanie przedkładane jest dnia 30 czerwca 2004 r.;b) tymczasową ocenę realizacji programu do dnia 30 czerwca 2005 r.;c) komunikat w sprawie trwania programu wraz, jeśli to konieczne, z właściwą propozycją do dnia 30 września 2006;d) ocenę końcową całego programu do dnia 30 czerwca 2008 r.Artykuł 12Wejście w życieNiniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 lipca 2002 r.W imieniu RadyP. S. MøllerPrzewodniczący[1] Dz.U. C 51 E z 26.2.2002, str. 345.[2] Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. C 124 z 3.5.2000, str. 1.[4] Dz.U. L 82 z 22.3.2001, str. 1.[5] Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 1 (Grotius II — Criminal).[6] Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 7 (Stop II).[7] Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 4 (Oisin II).[8] Dz.U. L 186 z 7.7.2001, str. 11.[9] Dz.U. L 99 z 31.3.1998, str. 8.[10] Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 198/03/COL z dnia 5 listopada 2003 r. zmieniająca po raz 40. Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez usunięcie rozdziałów dotyczących małych i średnich przedsiębiorstw, pomocy w ramach zasady de minimis, pomocy szkoleniowej oraz pomocy w zakresie zatrudnienia

text:
               12.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 120/39

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

      NR 198/03/COL
   z dnia 5 listopada 2003 r.
   zmieniająca po raz 40. Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez usunięcie rozdziałów dotyczących małych i średnich przedsiębiorstw, pomocy w ramach zasady de minimis, pomocy szkoleniowej oraz pomocy w zakresie zatrudnienia
   URZĄD NADZORU EFTA,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61 do 63 oraz protokół 26,
   uwzględniając Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności art. 24, art. 5 ust. 2 lit. b) oraz art. 1 części I protokołu 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Zgodnie z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa.
   Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia lub wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne.
   Przywołując Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (3) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA (4) w dniu 19 stycznia 1994 r.
   W dniu 12 stycznia 2001 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie nr 68/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy szkoleniowej (5).
   W dniu 12 stycznia 2001 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie nr 69/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis
       (6).
   W dniu 12 stycznia 2001 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie nr 70/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (7).
   W dniu 12 grudnia 2002 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie nr 2204/2002 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia (8).
   Rozporządzenia te mają znaczenie również dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego i zostały, decyzjami Wspólnego Komitetu, włączone do załącznika XV do Porozumienia EOG (9).
   Motyw 4 rozporządzeń w sprawie pomocy szkoleniowej, pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz pomocy w zakresie zatrudnienia stanowi jasno, iż istniejące wytyczne oraz ustalenia ramowe w dziedzinach obecnie objętych rozporządzeniami przestają mieć zastosowanie od czasu wejścia w życie tych rozporządzeń.
   W świetle powyższego następujące rozdziały Wytycznych w zakresie pomocy państwa: rozdział 10 na temat małych i średnich przedsiębiorstw, rozdział 18 na temat pomocy w zakresie zatrudnienia oraz rozdział 18 A na temat pomocy szkoleniowej, nie mają już zastosowania i należy je skreślić.
   Mimo braku jasnego określenia w rozporządzeniu 69/2001 w sprawie pomocy w ramach zasady de minimis, to samo odnosi się do rozdziału 12 Wytycznych w zakresie pomocy państwa, ponieważ rozporządzenie obejmuje wszystkie zasady odnośnie do pomocy w ramach zasady de minimis.
   Należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG dotyczących pomocy państwa na całym Europejskim Obszarze Gospodarczym.
   Skonsultowano z Komisją Europejską.
   Przypominając, że Urząd Nadzoru EFTA skonsultował Państwa EFTA podczas spotkania wielostronnego dotyczącego tej kwestii w dniu 20 czerwca 2003 r.,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1.

               Wytyczne w zakresie pomocy państwa zostają zmienione poprzez skreślenie następujących rozdziałów:

                           —

                           rozdziału 10 na temat pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw,

                           —

                           rozdziału 12 na temat zasady de minimis oraz jej stosowania,

                           —

                           rozdziału 18 na temat pomocy w zakresie zatrudnienia,

                           —

                           rozdziału 18 A na temat pomocy szkoleniowej.

               2.

               Państwa EFTA zostają poinformowane listem zawierającym kopię niniejszej decyzji.

               3.

               Komisja Europejska zostaje poinformowana poprzez przesłanie kopii niniejszej decyzji, zgodnie z lit. d protokołu 27 do Porozumienia EOG.

               4.

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               5.

               Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 listopada 2003 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Einar M. BULL

            Przewodniczący

         Hannes HAFSTEIN

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (3)  Zwane dalej Wytycznymi w zakresie pomocy państwa.

      (4)  Początkowo opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994 oraz w Suplemencie EOG nr 32 do niego z tą samą datą, ostatnio zmienione decyzją Kolegium nr 197/03/COL z dnia 5 listopada 2003 r., dotychczas nieopublikowaną.

      (5)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 20. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 363/2004 (Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 20).

      (6)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.

      (7)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 33. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 363/2004.

      (8)  Dz. U. L 337 z 13.12.2002, str. 3.

      (9)  Rozporządzenie (WE) nr 68/2001 w sprawie pomocy szkoleniowej zostało włączone jako pkt 1 lit. d) załącznika XV, rozporządzenie (WE) nr 69/2001 w sprawie pomocy w ramach zasady de minimis zostało włączone jako pkt 1 lit. e) załącznika XV, rozporządzenie (WE) nr 70/2001 w sprawie pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw zostało włączone jako pkt 1 lit. f) załącznika XV – wszystkie na mocy decyzji nr 88/2002 Wspólnego Komitetu (Dz.U. L 266 z 3.10.2002, str. 56 oraz Suplement EOG nr 49 z 3.10.2002, str. 42). Rozporządzenie (WE) nr 2204/2002 w sprawie pomocy w zakresie zatrudnienia zostało włączone jako pkt 1 lit. g) załącznika XV na mocy decyzji nr 83/2003 Wspólnego Komitetu (Dz.U. L 257 z 9.10.2003, str. 39).


title: Decyzja Rady z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie mianowania członka izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (1999/C 146/01)

text:
42                  PL                            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                      01/t. 3

31999D0527(01)

27.5.1999                                DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH                                          C 146/1

                                               DECYZJA RADY
                                            z dnia 11 maja 1999 r.
            w sprawie mianowania członka izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku
                                    Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

                                                             (1999/C 146/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,                                                odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku
                                                                       Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) na okres pięciu lat.
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia
20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowe-                                      Artykuł 2
go (1), w szczególności jego art. 120 i 131,
                                                                       Data rozpoczęcia pięcioletniego okresu określonego w art. 1
uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez radę administra-         zostaje ustalona przez Radę Administracyjną Urzędu
cyjną Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego                  Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
(znaki towarowe i wzory) dnia 14 kwietnia 1999 r.,                     i wzory).

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:                                           Sporządzono w Brukseli, dnia 11 maja 1999 r.

                                                                                W imieniu Rady
                            Artykuł 1
                                                                                L. SCHOMERUS
Pan Walter Peeters, urodzony w Turnhout (Belgia) dnia 14 lipca
1944 r. zostaje niniejszym mianowany członkiem izby                                                  Przewodniczący

(1) Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozpo-
    rządzeniem (WE) nr 3288/94 (Dz.U. L 349 z 31.12.1994, str. 83).


title: Czterdziesta ósma zmiana Wytycznych w zakresie pomocy państwa — Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA w zakresie wniosku dotyczącego odpowiednich środków

text:
               14.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/10

         Czterdziesta ósma zmiana Wytycznych w zakresie pomocy państwa
   Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA w zakresie wniosku dotyczącego odpowiednich środków
   (2005/C 90/05)
   Data przyjęcia:
   Państwo EFTA: nie dotyczy
   Nr sprawy: 47811
   Tytuł: Zmiana Rozdziału 16 Wytycznych w zakresie pomocy państwa pt. „Pomoc państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji”, wprowadzająca na miejsce Rozdziału 16 nowy tekst oraz wniosek dotyczący odpowiednich środków.
   Podstawa prawna: Decyzja Kolegium nr 305/04/COL
   Decyzja: Poniżej podaje się odpowiednie środki, proponowane przez Urząd Nadzoru oraz przyjęte przez Państwa EFTA
   wprowadzić zmiany do istniejących programów pomocy związanych z pomocą państwa objętą zmienionym Rozdziałem 16 Wytycznych Urzędu Nadzoru w zakresie pomocy państwa tak, aby spełnić warunki wytycznych najpóźniej do dnia 1 czerwca 2005 r.


title: Wniosek o uchylenie immunitetu Hannesa Swobody Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Hannesa Swobody (2009/2014(IMM))

text:
               8.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 184/137

         Środa, 22 kwietnia 2009 r.Wniosek o uchylenie immunitetu Hannesa Swobody
   P6_TA(2009)0236
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Hannesa Swobody (2009/2014(IMM))
   2010/C 184 E/31

      Parlament Europejski,
   względniając wniosek o uchylenie immunitetu Hannesa Swobody z dnia 5 grudnia 2008 r., przekazany w dniu 20 stycznia 2009 r. przez Landgericht für Strafsachen Wien (sąd okręgowy dla miasta Wiednia, wydział karny) i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 5 lutego 2009 r.,
   po wysłuchaniu wyjaśnień Hannesa Swobody, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,
   uwzględniając art. 9 i 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,
   uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r. (1),
   uwzględniając art. 57 związkowej ustawy konstytucyjnej Republiki Austrii (Bundes-Verfassungsgesetz),
   uwzględniając art. 6 ust. 2 oraz art. 7 Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0190/2009),

               1.

               podejmuje decyzję o odmowie uchylenia immunitetu Hannesowi Swobodzie;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji właściwemu organowi Republiki Austrii.

      (1)  Sprawa 101/63 Wagner/Fohrmann i Krier, Zb.Orz. 1964, s. 419 i sprawa 149/85 Wybot/Faure i in., Zb.Orz. 1986, s. 2391.