title: Decyzja Rady (UE) 2019/53 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w odniesieniu do procedur zgodności

text:
                  14.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 10/64

         DECYZJA RADY (UE) 2019/53
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w odniesieniu do procedur zgodności
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 i art. 207 ust. 3, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwana dalej „konwencją”) została zawarta w imieniu Unii w drodze decyzji Rady 2006/730/WE (1) oraz weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 22 konwencji Konferencja Stron może przyjąć dodatkowe załączniki do konwencji odnoszące się do „spraw proceduralnych, naukowych, technicznych lub administracyjnych”.

                     (3)

                     Na 9. posiedzeniu zwykłym Konferencji Stron, które odbędzie się w dniach 29 kwietnia–10 maja 2019 r., Strony rozpatrzą przyjęcie dodatkowego załącznika proceduralnego celem wprowadzenia mechanizmu niezgodności zgodnie z wymogiem art. 17 konwencji.

                     (4)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii podczas Konferencji Stron, ponieważ dodatkowy załącznik proceduralny będzie wiążący dla Unii.

                     (5)

                     Unia potwierdza, że zasadnicze znaczenie ma promowanie lepszego wdrażania wielostronnych umów środowiskowych i norm oraz globalne zaangażowanie się w to wdrażanie.

                     (6)

                     Z uwagi na fakt, że konwencja wchodzi zarówno w zakres kompetencji Unii, jak i państw członkowskich, Komisja i państwa członkowskie powinny ściśle współpracować na rzecz przyjęcia mechanizmu zgodności, dążąc do jedności w reprezentowaniu Unii na forum międzynarodowym,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas nadchodzącej Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej, polega na wyrażeniu poparcia dla projektu aktu dotyczącego zgodności dołączonego do niniejszej decyzji.
            Niewielkie zmiany do projektu aktu dotyczącego zgodności dołączonego do niniejszej decyzji mogą być uzgodnione w świetle zmian podczas zbliżającej się Konferencji Stron, przez przedstawicieli Unii, w porozumieniu z ekspertami z państw członkowskich, podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych, bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady 2006/730/WE z dnia 25 września 2006 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23).

            ZAŁĄCZNIK

               Projekt decyzji RC-9/[ ]: Procedury i mechanizmy zgodności z konwencją rotterdamską

               Przedłożony przez …

               Podejmuje decyzję o przyjęciu załącznika VII do konwencji, określającego procedury i mechanizmy zgodności z konwencją rotterdamską, zawartego w załączniku do niniejszej decyzji.

               Dodatek

                  Załącznik VII: Procedury i mechanizmy zgodności z konwencją rotterdamską

                           1.

                           Niniejszym tworzy się Komitet ds. Zgodności (zwany dalej „komitetem”).

                     Członkowie

                           2.

                           Komitet składa się z 15 członków. Członkowie są mianowani przez strony i wybierani przez Konferencję Stron na podstawie sprawiedliwej reprezentacji geograficznej z pięciu regionalnych grup Organizacji Narodów Zjednoczonych.

                           3.

                           Członkowie muszą dysponować wiedzą specjalistyczną i kwalifikacjami w dziedzinie objętej konwencją. Pełnią oni służbę obiektywnie i w najlepszym interesie konwencji.

                     Wybór członków

                           4.

                           Na pierwszym posiedzeniu po wejściu w życie niniejszego załącznika Konferencja Stron wybiera ośmiu członków komitetu na jedną kadencję i siedmiu członków na dwie kadencje. Na każdym kolejnym posiedzeniu Konferencja Stron wybiera na dwie kadencje nowych członków, zastępujących członków, których kadencja skończyła się lub ma się wkrótce skończyć. Członkowie nie mogą pełnić swoich funkcji przez więcej niż dwie kolejne kadencje. Do celów niniejszego załącznika termin „kadencja” oznacza okres, który rozpoczyna się pod koniec zwykłego posiedzenia Konferencji Stron i kończy się pod koniec kolejnego zwykłego posiedzenia Konferencji Stron.

                           5.

                           Jeżeli członek komitetu rezygnuje lub w inny sposób nie jest w stanie zakończyć kadencji lub sprawować funkcji, strona, która go mianowała, mianuje zastępcę, który pełni funkcję do zakończenia kadencji.

                     Urzędnicy

                           6.

                           Komitet wybiera swojego przewodniczącego. Wiceprzewodniczący i sprawozdawca są wybierani na zasadzie rotacji przez komitet zgodnie z pkt 30 regulaminu wewnętrznego Konferencji Stron.

                     Posiedzenia

                           7.

                           Komitet odbywa posiedzenia w miarę potrzeb i w miarę możliwości równolegle z posiedzeniami Konferencji Stron lub innych organów konwencji.

                           8.

                           Z zastrzeżeniem pkt 9 poniżej, posiedzenia Komitetu są otwarte dla stron i opinii publicznej, chyba że komitet postanowi inaczej.
                           Jeżeli komitet zajmuje się zgłoszeniami zgodnie z pkt 12 lub 13, posiedzenia komitetu są otwarte dla stron i zamknięte dla opinii publicznej, chyba że strona, której zgodność jest podawana w wątpliwość, postanowi inaczej.
                           Strony i obserwatorzy, dla których posiedzenie jest otwarte, nie mają prawa udziału w posiedzeniu, chyba że komitet i strona, której zgodność jest podawana w wątpliwość, postanowią inaczej.

                           9.

                           Jeżeli składane jest zgłoszenie w odniesieniu do ewentualnej niezgodności jednej ze stron, strona ta zapraszana jest do udziału w rozpatrywaniu zgłoszenia przez komitet. Strona ta nie może jednak uczestniczyć w opracowaniu i przyjęciu zalecenia lub wniosków komitetu.

                           10.

                           Komitet dokłada wszelkich starań, aby w drodze konsensusu osiągnąć porozumienie co do wszystkich kwestii merytorycznych. Jeżeli nie jest to możliwe, w sprawozdaniu uwzględnia się opinie wszystkich członków komitetu. Jeżeli wyczerpane zostały wszystkie możliwości konsensusu i nie osiągnięto porozumienia, w ostateczności podejmowana jest decyzja większością czterech piątych głosów obecnych i głosujących członków lub przez ośmiu członków, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa. Dziesięciu członków komitetu stanowi kworum.

                           11.

                           Każdy członek komitetu, w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych przez komitet spraw, unika bezpośrednich lub pośrednich konfliktów interesów. Jeżeli członek znajdzie się w bezpośrednim lub pośrednim konflikcie interesów lub jeżeli jest obywatelem strony, której zgodność jest podawana w wątpliwość, członek ten zgłasza taki fakt komitetowi przed rozpatrzeniem sprawy. Dany członek nie uczestniczy w opracowaniu i przyjęciu zalecenia komitetu w odniesieniu do danej sprawy.

                           12.

                           Zgłoszenia mogą być przekazywane na piśmie, za pośrednictwem Sekretariatu, jeżeli zastosowanie mają ppkt a) i b), przez:

                                       a)

                                       stronę, która uważa, że pomimo wszelkich starań nie jest lub nie będzie w stanie wywiązać się z niektórych zobowiązań wynikających z konwencji. Zgłoszenie takie powinno zawierać szczegółowe informacje na temat konkretnych zobowiązań, których ono dotyczy, oraz ocenę przyczyny, dla której strona nie jest w stanie wywiązać się z danych zobowiązań. W miarę możliwości można przedłożyć odpowiednie dowody lub informacje o tym, gdzie takie dowody można znaleźć. Zgłoszenie może zawierać propozycje rozwiązań, które zdaniem strony mogą najlepiej odpowiadać jej konkretnym potrzebom.

                                       b)

                                       Stronę, która jest lub może być bezpośrednio dotknięta domniemanym niedopełnieniem przez inną stronę zobowiązań wynikających z konwencji. Strona zamierzająca przedłożyć zgłoszenie zgodnie z niniejszym podpunktem, powinna wcześniej skonsultować się ze stroną, której zgodność jest podawana w wątpliwość. Zgłoszenie powinno zawierać szczegółowe informacje na temat konkretnych zobowiązań, których ono dotyczy, oraz informacje uzasadniające przedłożenie zgłoszenia, w tym informacje o tym, w jaki sposób strona jest lub może być dotknięta.

                           13.

                           Komitet, w celu dokonania oceny ewentualnych trudności, jakie napotykają strony wypełniające swoje zobowiązania wynikające z art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2 i art. 10 konwencji, po otrzymaniu od Sekretariatu informacji przekazanych przez strony na podstawie tych postanowień, powiadamia stronę pisemnie w odniesieniu do danej sprawy. Jeżeli sprawa nie zostaje rozwiązana w terminie 90 dni w drodze konsultacji z daną stroną za pośrednictwem sekretariatu i Komitet rozpatruje sprawę dalej, czyni to zgodnie z pkt 16–24.

                           14.

                           Sekretariat przekazuje, w terminie dwóch tygodni od ich otrzymania, zgłoszenia przedłożone zgodnie z pkt 12(a) powyżej członkom komitetu do rozpatrzenia na kolejnym posiedzeniu komitetu.

                           15.

                           Sekretariat, w terminie dwóch tygodni od otrzymania zgłoszenia na podstawie pkt 12 b) lub zgodnie z pkt 13, przesyła jego kopię stronie, której zgodność z konwencją jest podawana w wątpliwość, oraz członkom komitetu do rozpatrzenia na kolejnym posiedzeniu komitetu.

                           16.

                           Strony, których zgodność jest podawana w wątpliwość, mogą przedstawiać odpowiedzi lub uwagi na każdym etapie postępowania opisanego w niniejszej decyzji.

                           17.

                           Nie naruszając przepisów pkt 16 powyżej, informacje dodatkowe przedkładane w odpowiedzi na zgłoszenie przez stronę, której zgodność podaje się w wątpliwość, powinny przez przekazane do sekretariatu w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania przez tę stronę zgłoszenia, chyba że okoliczności konkretnej sprawy wymagają dłuższego okresu. Informacje te przekazuje się niezwłocznie członkom komitetu do rozpatrzenia na następnym posiedzeniu komitetu. Jeżeli zgłoszenie zostało złożone zgodnie z pkt 12 b) powyżej, Sekretariat przekazuje informacje również stronie zgłaszającej.

                           18.

                           Komitet może podjąć decyzję o nierozpatrywaniu zgłoszeń, które uzna za:

                                       a)

                                       zgłoszenia de minimis;

                                       b)

                                       w oczywisty sposób bezzasadne.

                     Procedura ułatwiająca

                           19.

                           Komitet rozpatruje zgłoszenia przedłożone mu zgodnie z pkt 12 lub zgodnie z pkt 13 powyżej w celu ustalenia faktów i przyczyn zaistnienia danej sprawy oraz w celu udzielenia pomocy w rozwiązaniu sprawy, z uwzględnieniem art. 16 konwencji. W tym celu komitet może zaoferować danej stronie:

                                       a)

                                       doradztwo;

                                       b)

                                       niewiążące zalecenia;

                                       c)

                                       wszelkie dalsze informacje niezbędne do udzielenia pomocy danej stronie w opracowaniu planu zgodności, w tym harmonogramu i celów.

                     Środki w celu rozwiązania problemów związanych z zapewnieniem zgodności

                           20.

                           Jeżeli, po przeprowadzeniu procedury ułatwiającej określonej w pkt 19 powyżej i po uwzględnieniu przyczyny, rodzaju, stopnia i częstotliwości trudności związanych z zapewnieniem zgodności, w tym możliwości finansowych i technicznych stron, których zgodność jest podawana w wątpliwość, komitet uzna za niezbędne zaproponowanie dalszych środków mających rozwiązać kwestię niezgodności danej strony, może zalecić Konferencji Stron, biorąc pod uwagę jej zdolność na mocy art. 18 ust. 5 lit. c) konwencji, żeby rozważyła ona wprowadzenie zgodnie z prawem międzynarodowym następujących środków:

                                       a)

                                       dalsze wsparcie w ramach konwencji dla danej strony, w tym ułatwianie, w stosownych przypadkach, dostępu do zasobów finansowych, pomocy technicznej i budowania potencjału;

                                       b)

                                       doradztwo w zakresie zapewnienia zgodności w przyszłości w celu udzielenia pomocy stronom we wdrażaniu postanowień konwencji oraz promowania współpracy między wszystkimi stronami;

                                       c)

                                       zwrócenie się do danej strony o przedstawienie aktualnych informacji o jej działaniach;

                                       d)

                                       wydanie oświadczenia wyrażającego obawy dotyczące ewentualnej niezgodności w przyszłości;

                                       e)

                                       wydanie oświadczenia wyrażającego obawy dotyczące bieżącej niezgodności;

                                       f)

                                       zwrócenie się do sekretarza wykonawczego o upublicznienie przypadków niezgodności;

                                       g)

                                       zalecenie, aby sytuacja niezgodności została rozpatrzona przez stronę dopuszczającą się niezgodności w celu rozwiązania problemu.

                     Postępowanie z informacjami

                           21.

                                          1)

                                          Komitet może otrzymywać istotne informacje za pośrednictwem Sekretariatu:

                                                      a)

                                                      od stron;

                                                      b)

                                                      z odpowiednich źródeł, jeżeli uzna to za konieczne i stosowne, za uprzednią zgodą strony, której sprawa dotyczy, lub na polecenie Konferencji Stron;

                                                      c)

                                                      z systemu wymiany informacji w ramach konwencji oraz od odpowiednich organizacji międzyrządowych. Komitet przekazuje takie informacje stronie, której sprawa dotyczy, i wzywa ją do przedłożenia swoich uwag.

                                          2)

                                          Komitet może również zwrócić się o informacje do Sekretariatu, w stosownych przypadkach w formie sprawozdania, w sprawach rozpatrywanych przez komitet.

                           22.

                           W celu przeanalizowania kwestii systemowych dotyczących ogólnej zgodności, o których mowa w pkt 25, komitet może:

                                       a)

                                       zwracać się o informacje do wszystkich stron;

                                       b)

                                       zgodnie z odpowiednimi wytycznymi Konferencji Stron, zwracać się o udzielenie odpowiednich informacji do wszelkich wiarygodnych źródeł i ekspertów zewnętrznych; oraz

                                       c)

                                       konsultować się z Sekretariatem i korzystać z jego doświadczenia i wiedzy.

                           23.

                           Z zastrzeżeniem art. 14 konwencji, komitet, każda strona i każda osoba zaangażowana w obrady komitetu chroni poufność informacji otrzymywanych poufnie.

                     Monitorowanie

                           24.

                           Komitet ds. Zgodności powinien monitorować konsekwencje działań podjętych na podstawie pkt 19 i 20 powyżej.

                     Kwestie dotyczące ogólnej zgodności

                           25.

                           Komitet ds. Zgodności może rozpatrywać kwestie systemowe dotyczące ogólnej zgodności w interesie wszystkich stron, jeżeli:

                                       a)

                                       zwróci się o to Konferencja Stron;

                                       b)

                                       Komitet, na podstawie informacji uzyskanych przez Sekretariat, działający zgodnie ze swoją funkcją na mocy konwencji, od stron i przedłożonych komitetowi przez Sekretariat, zdecyduje, że istnieje potrzeba rozpatrzenia kwestii ogólnej niezgodności oraz przedstawienia Konferencji Stron sprawozdania na ten temat.

                     Sprawozdania dla Konferencji Stron

                           26.

                           Na każdym posiedzeniu zwykłym Konferencji Stron Komitet przedkłada sprawozdanie zawierające:

                                       a)

                                       raport z prac wykonanych przez komitet;

                                       b)

                                       wnioski i zalecenia komitetu;

                                       c)

                                       przyszły program pracy komitetu, w tym harmonogram planowanych posiedzeń, które uważa za niezbędne do celów realizacji swojego programu pracy, w celu rozpatrzenia i zatwierdzenia przez Konferencję Stron.

                     Inne organy pomocnicze

                           27.

                           Jeżeli działania Komitetu dotyczące szczególnych kwestii wchodzą w zakres odpowiedzialności innego organu konwencji rotterdamskiej, Konferencja Stron może zlecić Komitetowi skonsultowanie się z tym organem.

                     Wymiana informacji z innymi właściwymi wielostronnymi umowami środowiskowymi

                           28.

                           W stosownych przypadkach Komitet może zwrócić się o udzielenie określonych informacji, na wniosek Konferencji Stron lub bezpośrednio, do komitetów ds. zgodności zajmujących się substancjami niebezpiecznymi i odpadami pod auspicjami innych odpowiednich wielostronnych umów środowiskowych, oraz informuje Konferencję Stron o takich działaniach.

                     Przegląd mechanizmu zgodności

                           29.

                           Konferencja Stron dokonuje regularnych przeglądów wdrożenia procedur i mechanizmów określonych w niniejszym załączniku.

                     Powiązanie z rozstrzyganiem sporów

                           30.

                           Niniejsze procedury i mechanizmy pozostają bez uszczerbku dla art. 20 konwencji.


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/236 z dnia 7 lutego 2019 r. ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz ograniczenia niektórych ich praw w kontekście przetwarzania danych osobowych przez Komisję Europejską do celów bezpieczeństwa wewnętrznego instytucji Unii

text:
                  8.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 37/144

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/236
         z dnia 7 lutego 2019 r.
         ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz ograniczenia niektórych ich praw w kontekście przetwarzania danych osobowych przez Komisję Europejską do celów bezpieczeństwa wewnętrznego instytucji Unii
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249 ust. 1,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Komisja musi funkcjonować w bezpiecznym i zabezpieczonym środowisku. W tym celu potrzebuje spójnego i zintegrowanego podejścia w kwestii swojego bezpieczeństwa, które zagwarantuje odpowiedni poziom ochrony osób, mienia i informacji, współmierny do stwierdzonych zagrożeń i zapewniający bezpieczeństwo w sposób skuteczny i terminowy. Komisja stoi w obliczu poważnych zagrożeń i wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa, w szczególności w odniesieniu do terroryzmu, cyberataków oraz szpiegostwa politycznego i gospodarczego.

                     (2)

                     W celu zapewnienia bezpieczeństwa osób, mienia i informacji Komisja – przede wszystkim za pośrednictwem swojej Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa w Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa – wprowadza środki przewidziane w decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/443 (1), które dotyczą przetwarzania różnych kategorii danych osobowych. Środki te obejmują prowadzenie kontroli przeszłości osób pod względem bezpieczeństwa zgodnie z art. 7 ust. 5, ocenę zagrożeń zgodnie z art. 12 oraz dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa zgodnie z art. 13 decyzji (UE, Euratom) 2015/443. W ramach swojego mandatu dochodzeniowego Komisja gromadzi informacje na potrzeby dochodzeń, m.in. dane osobowe, z różnych źródeł – od organów publicznych i osób fizycznych – oraz przekazuje je innym instytucjom, organom i jednostkom organizacyjnym Unii, właściwym organom państw członkowskich i państw trzecich oraz organizacjom międzynarodowym przed działaniami koordynacyjnymi i dochodzeniowymi, w ich trakcie lub po ich zakończeniu.

                     (3)

                     Kategorie danych osobowych przetwarzane przez Komisję to na przykład: dane identyfikacyjne, dane kontaktowe, dane zawodowe oraz dane odnoszące się do przedmiotu kontroli przeszłości osób pod względem bezpieczeństwa, oceny zagrożenia dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa i dostarczone w tym kontekście. Dane osobowe są przechowywane w zabezpieczonym środowisku elektronicznym w celu zapobieżenia bezprawnemu dostępowi do danych lub przekazaniu ich osobom spoza Komisji. Dane osobowe są przechowywane przez służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie aż do zakończenia dochodzenia. Do różnych czynności przetwarzania mają zastosowanie różne okresy przechowywania danych. Zależy to od kategorii dochodzenia, tj. podejrzenia popełnienia przestępstwa, kontrwywiadu lub walki z terroryzmem. Pod koniec okresu przechowywania informacje dotyczące sprawy, w tym dane osobowe, są usuwane (2).

                     (4)

                     Przy wykonywaniu swoich zadań Komisja – jako administrator danych – jest zobowiązana do poszanowania praw osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych zgodnie z art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 16 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także praw przewidzianych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (3). Jednocześnie Komisja musi przestrzegać ścisłych zasad poufności zgodnie z art. 9 decyzji (UE, Euratom) 2015/443.

                     (5)

                     W określonych sytuacjach konieczne jest pogodzenie praw osób, których dane dotyczą, na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/1725 z potrzebą skutecznego wykonywania przez Komisję jej zadań w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób, mienia i informacji w Komisji na podstawie decyzji (UE, Euratom) 2015/443, w szczególności dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa, a także z pełnym poszanowaniem podstawowych praw i wolności innych osób, których dane dotyczą. W tym celu art. 25 ust. 1 lit. c), d) i h) rozporządzenia (UE) 2018/1725 daje Komisji możliwość ograniczenia zastosowania art. 14–17, 19, 20 i 35, a także zasady przejrzystości, określonej w art. 4 ust. 1 lit. a), o ile ich przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 14–17, 19 i 20 tego rozporządzenia.

                     (6)

                     Aby Komisja mogła skutecznie wykonywać swoje zadania w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób, mienia i informacji w Komisji zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2015/443, w szczególności przeprowadzać dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, przy jednoczesnym przestrzeganiu standardów ochrony danych osobowych na mocy rozporządzenia (UE) 2018/1725, konieczne jest przyjęcie wewnętrznych przepisów, na mocy których Komisja może ograniczyć prawa osób, których dane dotyczą, zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. c), d) i h) rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (7)

                     Te przepisy wewnętrzne powinny obejmować wszystkie operacje przetwarzania przeprowadzane przez Komisję w ramach wykonywania jej zadań w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób, mienia i informacji w Komisji na podstawie decyzji (UE, Euratom) 2015/443, w szczególności jej funkcji dochodzeniowej w obszarze bezpieczeństwa. Powinny one mieć zastosowanie do operacji przetwarzania, które przeprowadza się przed wszczęciem dochodzenia, w trakcie dochodzenia oraz w trakcie monitorowania działań następczych związanych z wynikami dochodzeń.

                     (8)

                     W celu zapewnienia zgodności z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725 Komisja powinna informować – w sposób przejrzysty i spójny, w formie oświadczenia o ochronie danych publikowanego na stronie internetowej Komisji – wszystkie osoby fizyczne o swoich działaniach obejmujących przetwarzanie ich danych osobowych oraz o ich prawach.

                     (9)

                     Ponadto Komisja powinna indywidualnie informować w odpowiedniej formie osoby, których dane dotyczą, zaangażowane w dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa, czyli osoby, których sprawa dotyczy, oraz świadków. Ponadto Komisja powinna indywidualnie informować osoby, których dane są przetwarzane w kontekście środków bezpieczeństwa podjętych na podstawie art. 7 ust. 5 i art. 12 ust. 1 lit. d) i e) decyzji (UE, Euratom) 2015/443, a mianowicie w przypadku przeszukiwania pomieszczeń Komisji oraz systemów i urządzeń komunikacyjnych i informacyjnych.

                     (10)

                     Na podstawie art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725 może być konieczne, aby Komisja ograniczała przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą, oraz korzystanie z innych praw przysługujących osobom, których dane dotyczą, w celu ochrony, w szczególności, dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, narzędzi i metod dochodzeniowych, dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa przeprowadzanych przez inne organy publiczne, jak również prawa innych osób związanych z tym dochodzeniem w sprawie bezpieczeństwa, postępowaniami sprawdzającymi lub postępowaniami w sprawie bezpieczeństwa.

                     (11)

                     W niektórych przypadkach dostarczanie szczegółowych informacji osobom, których dane dotyczą, lub ujawnianie, że prowadzone jest dochodzenie, lub że wprowadzane są środki bezpieczeństwa na podstawie art. 12 ust. 1 lit. d) i e) decyzji (UE, Euratom) 2015/443, a mianowicie przeszukanie pomieszczeń Komisji oraz systemów i urządzeń teleinformatycznych, może uniemożliwić lub poważnie zakłócić osiągnięcie celu dochodzenia oraz uniemożliwić lub poważnie utrudnić Komisji zapewnienie jej bezpieczeństwa, w szczególności skuteczne przeprowadzanie w przyszłości dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa.

                     (12)

                     Aby utrzymać skuteczną współpracę, zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3 decyzji (UE, Euratom) 2015/443, Komisja może być ponadto zmuszona ograniczyć stosowanie praw osób, których dane dotyczą, celem ochrony procesów przetwarzania dokonywanych przez inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii lub przez właściwe organy państw członkowskich. W związku z tym Komisja powinna skonsultować się z tymi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi w kwestii stosownych podstaw nałożenia ograniczeń oraz w kwestii konieczności i proporcjonalności ograniczeń.

                     (13)

                     Komisja może również ograniczyć udzielanie informacji osobom, których dane dotyczą, i stosowanie innych praw tych osób w odniesieniu do danych osobowych otrzymywanych od państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, aby wywiązać się z obowiązku współpracy z tymi państwami lub organizacjami, a tym samym chronić ważny cel leżący w ogólnym interesie publicznym Unii. W pewnych okolicznościach interes lub prawa podstawowe osoby, której dane dotyczą, mogą jednak przeważać nad interesem współpracy międzynarodowej.

                     (14)

                     Komisja powinna rozpatrywać wszystkie ograniczenia w sposób przejrzysty i każde zastosowanie ograniczeń rejestrować w odpowiednim systemie rejestracji.

                     (15)

                     Zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725 administratorzy mogą wstrzymać przekazanie informacji, pominąć je lub odmówić go z powodów zastosowania ograniczenia w stosunku do osoby, której dane dotyczą, jeżeli przekazanie tych informacji w jakikolwiek sposób zagroziłoby celowi tego ograniczenia. Dotyczy to w szczególności ograniczeń praw przewidzianych w art. 16 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (16)

                     Komisja powinna regularnie dokonywać przeglądu nałożonych ograniczeń w celu zapewnienia, aby prawa osoby, której dane dotyczą, do uzyskania informacji zgodnie z art. 16 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725 były ograniczone tylko tak długo, jak długo takie ograniczenia są konieczne, aby umożliwić Komisji zapewnienie swojego bezpieczeństwa i w szczególności prowadzenie przez nią dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa.

                     (17)

                     W przypadku ograniczenia innych praw osoby, której dane dotyczą, administrator danych powinien w poszczególnych przypadkach ocenić, czy poinformowanie o ograniczeniu zagrażałoby jego celowi.

                     (18)

                     Inspektor ochrony danych Komisji powinien przeprowadzić niezależny przegląd stosowania ograniczeń w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją.

                     (19)

                     Europejski Inspektor Ochrony Danych wydał opinię w dniu 10 grudnia 2018 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Przedmiot i zakres

               1.   Niniejsza decyzja ustanawia zasady obowiązujące Komisję w zakresie informowania osób, których dane dotyczą, o przetwarzaniu ich danych zgodnie z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725, kiedy realizuje ona swoje zadania zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2015/443.
               Określa ona również warunki, na jakich Komisja może ograniczyć stosowanie art. 4, 14–17, 19, 20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zgodnie z jego art. 25 ust. 1 lit. c), d) i h).

               2.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Komisję do celów działań prowadzonych w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób, mienia i informacji w Komisji zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2015/443.

            Artykuł 2
            Obowiązujące wyjątki i ograniczenia

               1.   Wykonując swoje obowiązki w odniesieniu do praw osób, których dane dotyczą, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725, Komisja uwzględnia, czy zastosowanie mają jakiekolwiek wyjątki określone w tym rozporządzeniu.

               2.   Z zastrzeżeniem art. 3–7 niniejszej decyzji Komisja może ograniczyć stosowanie art. 14–17, 19, 20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, a także stosowanie zasady przejrzystości określonej w art. 4 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia w zakresie, w jakim jego przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom określonym w art. 14–17, 19 i 20 rozporządzenia (UE) 2018/1725, w przypadku gdy wykonywanie tych praw i obowiązków zagrażałoby bezpieczeństwu wewnętrznemu instytucji, organów, urzędów lub agencji Unii, w tym bezpieczeństwu ich sieci komunikacji elektronicznej, między innymi przez ujawnienie jej narzędzi i metod prowadzenia postępowań w kontekście dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa, lub naruszałoby prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.

               3.   Z zastrzeżeniem art. 3–7, Komisja może ograniczyć prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w odniesieniu do danych osobowych uzyskanych od innych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, właściwych organów państw członkowskich, państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, jeżeli zachodzą następujące okoliczności:

                           a)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii na podstawie innych aktów, o których mowa w art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725, lub zgodnie z rozdziałem IX tego rozporządzenia lub zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (4) lub rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 (5);

                           b)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez właściwe organy państw członkowskich na podstawie aktów, o których mowa w art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (6), lub na podstawie środków krajowych transponujących art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 3 lub art. 16 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (7);

                           c)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zagrozić współpracy Komisji z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi w zakresie wymiany informacji dotyczących potencjalnych zagrożeń związanych z kontrwywiadem i terroryzmem oraz prowadzenia dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa oraz prowadzenia przez nią dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa.

                     Przed zastosowaniem ograniczeń w okolicznościach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), Komisja konsultuje się z odpowiednimi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii lub właściwymi organami państw członkowskich, o ile nie jest jasne dla Komisji, że stosowanie ograniczenia jest przewidziane w jednym z aktów, o których mowa w tych literach, lub jeśli takie konsultacje zagrażałyby celowi jej działań podlegających decyzji (UE, Euratom) 2015/443.
               Lit. c) akapit pierwszy niniejszego ustępu nie ma zastosowania, w przypadku gdy interesy lub podstawowe prawa i wolności osób, których dane dotyczą, przeważają nad interesem Komisji dotyczącym współpracy z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.

               4.   Ust. 1, 2 i 3 pozostają bez uszczerbku dla stosowania innych decyzji Komisji ustanawiających przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz ograniczenia niektórych praw zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725 i art. 23 regulaminu wewnętrznego Komisji.

            Artykuł 3
            Przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą

               1.   Komisja publikuje na swojej stronie internetowej informacje o ochronie danych, w ramach których informuje wszystkie osoby, których dane dotyczą, o prowadzonych przez siebie działaniach obejmujących przetwarzanie ich danych osobowych do celów wypełniania swoich zadań zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2015/443.

               2.   Komisja indywidualnie informuje świadków i osoby, których dotyczy dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa, o przetwarzaniu ich danych osobowych w odpowiednim formacie. Indywidualnie informuje również osoby, których dane są przetwarzane w kontekście środków bezpieczeństwa podjętych na podstawie art. 7 ust. 5 i art. 12 ust. 1 lit. d) i e) decyzji (UE, Euratom) 2015/443, a mianowicie w przypadku przeszukiwania pomieszczeń Komisji oraz systemów i urządzeń komunikacyjnych i informacyjnych.

               3.   W przypadku gdy Komisja ogranicza w pełni lub częściowo przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zapisuje ona i rejestruje powody ograniczenia zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji.

            Artykuł 4
            Prawo dostępu dla osób, których dane dotyczą, prawo do usunięcia danych oraz prawo do ograniczenia przetwarzania

               1.   W przypadku ograniczenia, całkowitego lub częściowego, prawa dostępu, prawa do usunięcia danych lub prawa do ograniczenia przetwarzania osób, których dane dotyczą, o których to prawach mowa odpowiednio w art. 17, 19 i 20 rozporządzenia (UE) 2018/1725, Komisja informuje zainteresowaną osobę, której dane dotyczą, w odpowiedzi na jej wniosek o dostęp, usunięcie lub ograniczenie przetwarzania, o zastosowanych ograniczeniach i o ich głównych przyczynach oraz o możliwości złożenia skargi do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub do wniesienia środka ochrony prawnej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               2.   Przekazanie informacji dotyczących przyczyn ograniczeń, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, może zostać wstrzymane, pominięte lub można go odmówić tak długo, jak długo takie przekazanie naruszałoby cel ograniczenia.

               3.   Zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji Komisja zapisuje i rejestruje powody ograniczenia.

               4.   W przypadku gdy prawo dostępu jest w całości lub w części ograniczone, osoba, której dane dotyczą, może skorzystać z prawa dostępu za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zgodnie z art. 25 ust. 6, 7 i 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725.

            Artykuł 5
            Zawiadamianie osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych
            W przypadku gdy Komisja ogranicza zawiadomienie o naruszeniu ochrony danych osobowych osoby, której dane dotyczą, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zapisuje ona i rejestruje powody ograniczenia zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji.

            Artykuł 6
            Zapisywanie i rejestrowanie ograniczeń

               1.   Komisja zapisuje przyczyny wszelkich ograniczeń zastosowanych zgodnie z niniejszą decyzją, dodając przy tym ocenę ich konieczności i proporcjonalności, z uwzględnieniem odpowiednich elementów art. 25 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1725.
               W tym celu we wpisie określa się, w jaki sposób wykonywanie praw mogłoby zagrozić celowi zadań wykonywanych przez Komisję zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2015/443 lub ograniczeniom mającym zastosowanie zgodnie z art. 2 ust. 2 lub 3, lub jaki negatywny wpływ wywarłoby na prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.

               2.   W rejestrze uwzględnia się wspomniany wpis oraz, w stosownych przypadkach, leżące u jego podstaw dokumenty zawierające elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne. Udostępnia się je na żądanie Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

            Artykuł 7
            Okres obowiązywania ograniczeń

               1.   Ograniczenia, o których mowa w art. 3, 4 i 5 niniejszej decyzji, mają zastosowanie tak długo, jak długo mają zastosowanie powody uzasadniające ich zastosowanie.

               2.   W przypadku gdy przyczyny ograniczenia, o którym mowa w art. 3 lub 5 niniejszej decyzji, nie mają już zastosowania, Komisja znosi ograniczenie i podaje jego powody osobie, której dane dotyczą. Jednocześnie Komisja informuje osobę, której dane dotyczą, o możliwości wniesienia, w dowolnym momencie, skargi za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub o możliwości odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               3.   Komisja dokonuje przeglądu stosowania ograniczeń, o których mowa w art. 4 i 6, co sześć miesięcy od ich zastosowania i po zamknięciu właściwego dochodzenia. Następnie raz w roku Komisja monitoruje konieczność zachowania jakichkolwiek ograniczeń.

            Artykuł 8
            Przegląd dokonywany przez inspektora ochrony danych

               1.   Inspektor ochrony danych Komisji jest niezwłocznie informowany, ilekroć prawa osób, których dane dotyczą, są ograniczone zgodnie z niniejszą decyzją. Inspektor ochrony danych otrzymuje, na żądanie, dostęp do wpisu oraz wszelkich leżących u jego podstaw dokumentów zawierających elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne.

               2.   Inspektor ochrony Komisji danych może zwrócić się o przegląd ograniczeń. Inspektor ochrony danych jest informowany o wynikach wnioskowanego przeglądu.

               3.   Wymiana informacji z inspektorem ochrony danych przez cały czas trwania procedury jest odnotowywana w odpowiedniej formie.

            Artykuł 9
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 7 lutego 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).

            (2)  Zatrzymywanie dokumentacji w Komisji reguluje wspólny wykaz zatrzymywanych danych, czyli dokument regulacyjny (ostatnia wersja: SEC(2012) 713) w formie harmonogramu zatrzymywania, w którym określono okresy zatrzymywania poszczególnych rodzajów akt Komisji.

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

            (5)  Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).

            (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

            (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/304 z dnia 18 lutego 2019 r. w sprawie notyfikacji przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej chęci zaprzestania stosowania niektórych przepisów dorobku Schengen zawartych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/7

         DECYZJA RADY (UE) 2019/304
         z dnia 18 lutego 2019 r.
         w sprawie notyfikacji przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej chęci zaprzestania stosowania niektórych przepisów dorobku Schengen zawartych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając Protokół nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 5 ust. 3,
         uwzględniając notyfikację, zgodnie z art. 5 ust. 2 Protokołu nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, przez rząd Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, pismem z dnia 1 października 2018 r. skierowanym do przewodniczącego Rady, że nie chce uczestniczyć we wniosku dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie utworzenia europejskiej sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zjednoczone Królestwo uczestniczyło w rozporządzeniu Rady (WE) nr 377/2004 (1) zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 493/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. (2).

                     (2)

                     W dniu 1 października 2018 r., w wymaganym terminie trzech miesięcy, Zjednoczone Królestwo notyfikowało przewodniczącemu Rady, że nie chce uczestniczyć w przyjęciu przekształconej wersji rozporządzenia (WE) nr 377/2004, zaproponowanej przez Komisję w dniu 16 maja 2018 r. i którą Rada otrzymała we wszystkich wymaganych wersjach językowych w dniu 2 lipca 2018 r.

                     (3)

                     Rozporządzenie (WE) nr 377/2004 ma na celu wzmocnienie współpracy między oficerami łącznikowymi ds. imigracji oddelegowanymi do państw trzecich, zwłaszcza poprzez ustanowienie obowiązku tworzenia lokalnych lub regionalnych sieci między oficerami łącznikowymi ds. imigracji, a także propagowanie korzystania ze specjalnego e-narzędzia umożliwiającego regularną wymianę informacji w ramach sieci lokalnych oraz poprzez ustanowienie systemu sprawozdawczości dotyczącej działalności sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji w postaci składanych dwa razy do roku sprawozdań Prezydencji, bez wprowadzania wymogu stosowania jakichkolwiek systemów operacyjnych lub bezpośredniej interakcji z jakimikolwiek przepisami zawartymi w innych instrumentach prawnych stanowiących część dorobku Schengen.

                     (4)

                     Wniosek z dnia 16 maja 2018 r. dotyczący przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 377/2004, mający na celu poprawę koordynacji i optymalizację wykorzystania oficerów łącznikowych ds. imigracji, w tym nowych europejskich oficerów łącznikowych oddelegowanych do państw trzecich, aby skuteczniej realizować priorytety UE w dziedzinie migracji, nie odbiega od charakteru obecnego rozporządzenia (WE) nr 377/2004 w zakresie, w jakim dotyczy to jego specyficznej interakcji z innymi częściami dorobku Schengen.

                     (5)

                     Wniosek dotyczący przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 377/2004, podobnie jak obecne rozporządzenie (WE) nr 377/2004, mogą w związku z tym być uważane za samodzielny środek w ramach dorobku Schengen, który nie jest funkcjonalnie powiązany z innymi instrumentami prawnymi, które stanowią część dorobku Schengen.

                     (6)

                     W tym wyjątkowym przypadku oraz w świetle charakteru samodzielnego środka w ramach dorobku Schengen obecnego rozporządzenia (WE) nr 377/2004, można uznać, że jeżeli Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy już w obecnym rozporządzeniu, lub w jakichkolwiek dalszych zmianach do niego, ale nadal uczestniczy w pozostałym dorobku Schengen, w którym uczestniczy obecnie zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3), to zapewniałoby to możliwie jak najszersze uczestnictwo Zjednoczonego Królestwa, bez poważnego wpływu na praktyczną operacyjność innych części dorobku Schengen i przy jednoczesnym poszanowaniu ich spójności.

                     (7)

                     Art. 8 ust. 2 decyzji 2000/365/WE powinien zatem, zgodnie z art. 5 ust. 3 Protokołu nr 19, przestać mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, w odniesieniu do obecnego rozporządzenia (WE) nr 377/2004, oraz jakichkolwiek dalszych zmian do tego rozporządzenia, w tym również wniosku dotyczącego przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 377/2004, od dnia wejścia w życie zaproponowanego przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 377/2004.

                     (8)

                     W związku z powyższym pkt 6 załącznika I do decyzji Rady 2004/926/WE (4) w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 377/2004, zgodnie z art. 5 ust. 3 Protokołu nr 19, również przestaje mieć zastosowanie z dniem wejścia w życie zaproponowanego przekształcenia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Decyzja 2000/365/WE oraz pkt 6 załącznika I do decyzji 2004/926/WE, przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w odniesieniu do rozporządzenia Rady (WE) nr 377/2004, oraz wszelkich dalszych zmian do niego, od dnia wejścia w życie zaproponowanego przekształcenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie utworzenia europejskiej sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Rozporządzenie Rady (WE) 377/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji (Dz.U. L 64 z 2.3.2004, s. 1).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 493/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji (Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 13).

            (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (4)  Decyzja Rady 2004/926/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wprowadzenia w życie części dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Dz.U. L 395 z 31.12.2004, s. 70).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/380 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznikaIX (Usługi finansowe) i załącznika XIX (Ochrona konsumentów) do Porozumienia EOG (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  11.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 69/43

         DECYZJA RADY (UE) 2019/380
         z dnia 4 marca 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznikaIX (Usługi finansowe) i załącznika XIX (Ochrona konsumentów) do Porozumienia EOG
         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IX (Usługi finansowe) i załącznika XIX (Ochrona konsumentów) do tego porozumienia.

                     (3)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE (3).

                     (4)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki IX i XIX do Porozumienia EOG.

                     (5)

                     Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany załącznika IX (Usługi finansowe) i załącznika XIX (Ochrona konsumentów) do Porozumienia EOG, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 marca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               A. ANTON

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

            (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

            (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34).

            PROJEKT
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2019
            z dnia …
            zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) i załącznik XIX (Ochrona konsumentów) do Porozumienia EOG
            WSPÓLNY KOMITET EOG,
            uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającą dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (1), sprostowaną w Dz.U. L 246 z 23.9.2015, s. 11.

                        (2)

                        Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki IX i XIX do Porozumienia EOG,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

               Artykuł 1
               W załączniku IX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                           1)

                           w pkt 31 g (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010) dodaje się tiret w brzmieniu:

                                       „—

                                          32014 L 0017: dyrektywą 2014/17/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 246 z 23.9.2015, s. 11.”;

                           2)

                           po punkcie 31i (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010) dodaje się punkt w brzmieniu:

                                       „31j.

                                          32014 L 0017: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 246 z 23.9.2015, s. 11.
                                       Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                                                   a)

                                                   niezależnie od postanowień Protokołu 1 do niniejszego Porozumienia oraz o ile niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, pojęcia »państwo członkowskie (państwa członkowskie)« i »właściwe organy« należy rozumieć jako obejmujące, poza znaczeniem nadanym im w dyrektywie, odpowiednio państwa EFTA oraz ich właściwe organy;

                                                   b)

                                                   w art. 5 ust. 3 lit. b) po słowach »Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego) (EUNB)« dodaje się słowa »lub, odpowiednio, Urzędem Nadzoru EFTA«;

                                                   c)

                                                   w art. 12 ust. 3 i art. 27 ust. 3, w odniesieniu do państw EFTA, słowa »20 marca 2014 r.« odczytuje się jako »data wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr…/… z dnia … [niniejszej decyzji].«;

                                                   d)

                                                   w art. 14 ust. 5, w odniesieniu do państw EFTA, słowa »dnia 20 marca 2014 r.« odczytuje się jako »data wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr…/… z dnia... [niniejszej decyzji]«, a słowa »do dnia 21 marca 2019 r.« odczytuje się jako »przez okres pięciu lat«;

                                                   e)

                                                   w art. 26 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
                                                   »Liechtenstein jest zwolniony z monitorowania statystycznego wymaganego zgodnie z art. 26 ust. 2.«;

                                                   f)

                                                   w art. 34 ust. 2 akapit piąty oraz w art. 34 ust. 4 lit. b) słowa »EUNB może podjąć działania« zastępuje się słowami »EUNB lub, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA może podjąć działania«;

                                                   g)

                                                   w art. 37 słowa »EUNB może działać zgodnie z uprawnieniami przekazanymi mu na mocy tego artykułu, a jakakolwiek wiążąca decyzja podjęta przez EUNB« zastępuje się słowami »EUNB lub, w stosownych przypadkach, Urząd Nadzoru EFTA, może działać zgodnie z uprawnieniami przekazanymi mu na mocy tego artykułu, a jakakolwiek wiążąca decyzja podjęta przez EUNB lub, w stosownym przypadku, Urząd Nadzoru EFTA«;

                                                   h)

                                                   w art. 43 w odniesieniu do państw EFTA, słowa »21 marca 2016 r.« i »20 marca 2014 r.« odczytuje się jako »data wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr…/… z dnia... [niniejszej decyzji]« a słowa »do dnia 21 marca 2017 r.« odczytuje się jako »przez okres jednego roku od daty wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr…/… z dnia... [niniejszej decyzji]«”.

               Artykuł 2
               W pkt 7h (dyrektywa 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIX do Porozumienia EOG dodaje się tiret w brzmieniu:

                           „—

                              32014 L 0017: dyrektywą 2014/17/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 246 z 23.9.2015, s. 11.”.

               Artykuł 3
               Tekst dyrektywy 2014/17/UE, sprostowanej w Dz.U. L 246 z 23.9.2015, s. 11, w językach islandzkim i norweskim, który zostanie opublikowany w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, jest autentyczny.

               Artykuł 4
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).

               Artykuł 5
               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

               (1)  Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34.

               (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady (UE) 2019/381 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  11.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 69/46

         DECYZJA RADY (UE) 2019/381
         z dnia 4 marca 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG
         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, 114 i 337, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do tego porozumienia.

                     (3)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

                     (4)

                     W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załączniki II i XI do Porozumienia EOG.

                     (5)

                     Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanych zmian załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 marca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               A. ANTON

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

            (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

            (3)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).

            PROJEKT
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2019
            z dnia …
            zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznik XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG
            WSPÓLNY KOMITET EOG,
            uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1).

                        (2)

                        Dyrektywa (UE) 2015/1535 uchyla dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), zmienioną dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3), która została włączona do Porozumienia EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                        (3)

                        Państwa EFTA mogą przedkładać uwagi i szczegółowe opinie w odniesieniu do projektu przepisów technicznych zgłoszonych przez inne państwa EFTA, ale w odniesieniu do projektu przepisów technicznych zgłoszonych przez państwa członkowskie Unii mogą one jedynie przedstawiać uwagi, i odwrotnie.

                        (4)

                        W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załączniki II i XI do Porozumienia EOG,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Tekst pkt 1 (dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XIX załącznika II do Porozumienia EOG zastępuje się tekstem w brzmieniu:
               „32015 L 1535: Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).
               Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                           a)

                           w art. 1 ust. 1 lit. c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
                           »Termin ‘specyfikacja techniczna’ obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowane w odniesieniu do produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka i zwierzęta oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy 2001/83/WE (włączonej do pkt 15q rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 82/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (4)), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę.«;

                           b)

                           w art. 5 ust. 1 do akapitu pierwszego dodaje się, co następuje:
                           »Pełny tekst zgłoszonego projektu przepisów technicznych udostępnia się w języku oryginalnym, jak również w pełnym tłumaczeniu na jeden z języków urzędowych Unii.«;

                           c)

                           w art. 5 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
                           »Komisja w imieniu Unii, z jednej strony, oraz Urząd Nadzoru EFTA albo państwa EFTA za pośrednictwem Urzędu Nadzoru EFTA, z drugiej strony, mogą zwrócić się o dalsze informacje na temat zgłoszonego projektu przepisów technicznych.«;

                           d)

                           w art. 5 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
                           »Uwagi państw członkowskich EFTA zostaną przekazane przez Urząd Nadzoru EFTA Komisji w formie jednego skoordynowanego komunikatu, a uwagi Unii zostaną przekazane przez Komisję Urzędowi Nadzoru EFTA.«;

                           e)

                           terminy »państwo członkowskie« i »Komisja« w art. 6 ust. 1, 2 i 7 zastępuje się odpowiednio terminami »państwo EFTA« i »Urząd Nadzoru EFTA«;

                           f)

                           art. 6 ust. 3, 4, 5 i 6 nie mają zastosowania.”.

               Artykuł 2
               Tekst pkt 5i (dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) w załączniku XI do Porozumienia EOG zastępuje się tekstem w brzmieniu:
               „32015 L 1535: Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).
               Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                           a)

                           w art. 1 ust. 1 lit. c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
                           »Termin ’specyfikacja techniczna’ obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowane w odniesieniu do produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka i zwierzęta oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy 2001/83/WE (włączonej do pkt 15q rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 82/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (5)), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę.«;

                           b)

                           w art. 5 ust. 1 do akapitu pierwszego dodaje się, co następuje:
                           »Pełny tekst zgłoszonego projektu przepisów technicznych udostępnia się w języku oryginalnym, jak również w pełnym tłumaczeniu na jeden z języków urzędowych Unii.«;

                           c)

                           w art. 5 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
                           »Komisja w imieniu Unii, z jednej strony, oraz Urząd Nadzoru EFTA albo państwa EFTA za pośrednictwem Urzędu Nadzoru EFTA, z drugiej strony, mogą zwrócić się o dalsze informacje na temat zgłoszonego projektu przepisów technicznych.«;

                           d)

                           w art. 5 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
                           »Uwagi państw członkowskich EFTA zostaną przekazane przez Urząd Nadzoru EFTA Komisji w formie jednego skoordynowanego komunikatu, a uwagi Unii zostaną przekazane przez Komisję Urzędowi Nadzoru EFTA.«;

                           e)

                           terminy »państwo członkowskie« i »Komisja« w art. 6 ust. 1, 2 i 7 zastępuje się odpowiednio terminami »państwo EFTA« i »Urząd Nadzoru EFTA«;

                           f)

                           art. 6 ust. 3, 4, 5 i 6 nie mają zastosowania.”.

               Artykuł 3
               Teksty dyrektywy (UE) 2015/1535 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.

               Artykuł 4
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).

               Artykuł 5
               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli

                     W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                     Przewodniczący

                     Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

               (1)  Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1.

               (2)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.

               (3)  Dz.U. L 217 z 5.8.1998, s. 18.

               (4)  Dz.U. L 266 z 3.10.2002, s. 32 oraz Suplement EOG nr 49 z 3.10.2002, s. 22.

               (5)  Dz.U. L 266 z 3.10.2002, s. 32 oraz Suplement EOG nr 49 z 3.10.2002, s. 22.

               (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE, Euratom) 2019/383 z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie mianowania sędziego Sądu

text:
                  11.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 69/51

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH (UE, Euratom) 2019/383
         z dnia 6 marca 2019 r.
         w sprawie mianowania sędziego Sądu
         PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Art. 48 Protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 (1) przewiduje, że w skład Sądu od dnia 1 września 2019 r. wchodzi po dwóch sędziów z każdego państwa członkowskiego.

                     (2)

                     Art. 2 lit. c) tego rozporządzenia przewiduje, że kadencja czterech spośród dziewięciu dodatkowych sędziów, którzy mają być mianowani od dnia 1 września 2019 r., upływa w dniu 31 sierpnia 2022 r. Tych czterech sędziów wybiera się w taki sposób, aby rządy czterech państw członkowskich zaproponowały dwóch sędziów na potrzeby częściowego odnowieniu składu Sądu w 2022 r.

                     (3)

                     W związku z tym na stanowisko dodatkowego sędziego Sądu przedstawiono kandydaturę Tuuli Riitty PYNNY.

                     (4)

                     Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował kandydaturę Tuuli Riitty PYNNY do wykonywania funkcji sędziego Sądu,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Tuula Riitta PYNNÄ zostaje mianowana sędzią Sądu na okres od dnia 1 września 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli 6 marca 2019 r.

               L. ODOBESCU

                  Przewodnicząca

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające Protokół nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 14).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/407 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego

text:
                  15.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 73/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/407
         z dnia 4 marca 2019 r.
         w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W ramach wspólnej polityki rybołówstwa Unia posiada wyłączne kompetencje do przyjmowania środków ochrony żywych zasobów morza oraz zawierania w tym zakresie umów z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.

                     (2)

                     Na podstawie decyzji Rady 98/392/WE (2) i 98/414/WE (3) Unia jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. (zwanej dalej „konwencją”) oraz porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi (zwanego dalej „porozumieniem w sprawie zasobów rybnych”). Zarówno konwencja, jak i porozumienie w sprawie zasobów rybnych wymagają, aby wszystkie państwa współpracowały ze sobą w zakresie ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi. Zawarcie umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego (zwanej dalej „umową”) jest spełnieniem tego obowiązku.

                     (3)

                     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 (4) stanowi, że Unia utrzymuje zewnętrzne stosunki w zakresie rybołówstwa zgodnie ze swoimi międzynarodowymi zobowiązaniami i celami politycznymi oraz celami i zasadami określonymi w art. 2 i 3 tego rozporządzenia, aby zapewnić zrównoważoną eksploatację i ochronę żywych zasobów morza i środowiska morskiego oraz zarządzanie nimi. Umowa jest zgodna z tymi celami.

                     (4)

                     W dniu 31 marca 2016 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia w imieniu Unii negocjacji dotyczących umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego. Negocjacje w tej sprawie zakończono pomyślnie w dniu 30 listopada 2017 r. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/1257 (5) umowa w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego została podpisana w dniu 3 października 2018 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

                     (5)

                     Przystąpienie do umowy będzie sprzyjać uspójnieniu unijnego podejścia do ochrony oceanów i wzmocni zaangażowanie Unii w długoterminową ochronę i zrównoważone wykorzystanie żywych zasobów morza na całym świecie, a zatem leży w interesie Unii.

                     (6)

                     Umowa powinna zostać zatwierdzona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Umowa w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego (zwana dalej „umową”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
            Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii, dokumentów zatwierdzenia przewidzianych w art. 15 umowy.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 marca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               A. ANTON

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda z dnia 12 lutego 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Decyzja Rady 98/392/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI (Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 1).

            (3)  Decyzja Rady 98/414/WE z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie ratyfikowania przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14).

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2018/1257 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego (Dz.U. L 238 z 21.9.2018, s. 1).