title: Decyzja Rady (UE) 2018/1518 z dnia 9 października 2018 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banco de España

text:
                  12.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 256/63

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1518
         z dnia 9 października 2018 r.
         zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banco de España
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
         uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2018 r. skierowane do Rady Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Banco de España (EBC/2018/22) (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro podlegają badaniu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów wyznaczanych na zalecenie Rady Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

                     (2)

                     Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Banco de España wygasł po przeprowadzeniu badania za rok obrachunkowy 2017. Niezbędne jest zatem wyznaczenie zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrachunkowego 2018.

                     (3)

                     Na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów na lata obrachunkowe 2018 do 2020 Banco de España wybrał tymczasowe stowarzyszenie przedsiębiorstw Mazars Auditores, S.L.P. – Mazars, S.A., z możliwością przedłużenia mandatu na lata obrachunkowe 2021 i 2022.

                     (4)

                     Rada Prezesów EBC zaleciła, by na zewnętrznych biegłych rewidentów Banco de España na lata obrachunkowe 2018 do 2020 wyznaczyć tymczasowe stowarzyszenie przedsiębiorstw Mazars Auditores, S.L.P. – Mazars, S.A., z możliwością przedłużenia mandatu na lata obrachunkowe 2021 i 2022.

                     (5)

                     Zgodnie z zaleceniem Rady Prezesów EBC należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Art. 1 ust. 3 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

                  „3.   Tymczasowe stowarzyszenie przedsiębiorstw Mazars Auditores, S.L.P. – Mazars, S.A. zostaje niniejszym zatwierdzone jako zewnętrzny biegły rewident Banco de España na lata obrachunkowe 2018–2020.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do EBC.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. C 325 z 14.9.2018, s. 1.

            (2)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1582 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu, a także utworzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych oraz przyjęcia zakresu ich uprawnień

text:
                  22.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 263/61

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1582
         z dnia 15 października 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu, a także utworzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych oraz przyjęcia zakresu ich uprawnień
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa ramowa o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową”) weszła w życie w dniu 1 października 2016 r.

                     (2)

                     W art. 52 ust. 1 Umowy ustanawia się Wspólny Komitet, którego zadania obejmują zapewnienie sprawnego funkcjonowania i wykonania Umowy.

                     (3)

                     Art. 52 ust. 5 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet przyjmuje swój własny regulamin, a art. 52 ust. 3 stanowi, że ma on ustanowić podkomitety i specjalistyczne grupy robocze.

                     (4)

                     Aby zapewnić skuteczne wykonanie Umowy, regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu powinien zostać jak najszybciej przyjęty.

                     (5)

                     Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu, a także utworzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych oraz przyjęcia zakresu ich uprawnień powinno zatem być oparte na dołączonych projektach decyzji Wspólnego Komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na pierwszym posiedzeniu Wspólnego Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 52 Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu, a także utworzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych oraz przyjęcia zakresu ich uprawnień, oparte jest na projektach decyzji Wspólnego Komitetu dołączonych do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 329 z 3.12.2016, s. 8.

            ZAŁĄCZNIK 1

                  DECYZJA NR 1/… WSPÓLNEGO KOMITETU UE–WIETNAM
                  z dnia … r.
                  w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
                  WSPÓLNY KOMITET UE–WIETNAM,
                  uwzględniając Umowę ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony („Umowa”), w szczególności jej art. 52,
                  a także mając na uwadze, co następuje:

                              (1)

                              Umowa weszła w życie w dniu 1 października 2016 r.

                              (2)

                              Aby przyczynić się do skutecznego wykonania Umowy, należy przyjąć regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu,

                        STANOWI, CO NASTĘPUJE:

                     Artykuł
                     Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu zamieszczony w załączniku A.

                     Sporządzono w … dnia … r.

                           W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Wietnam

                           Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK A

                  Regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu

                  Artykuł 1
                  Zadania i skład

                     1.   Wspólny Komitet wykonuje zadania, o których mowa w art. 52 Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony („Umowa”).

                     2.   Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli obu stron na najwyższym szczeblu.

                  Artykuł 2
                  Posiedzenia

                     1.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu zwyczajowo odbywają się raz do roku. Posiedzenia Wspólnego Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego. Posiedzenia odbywają się na przemian w Hanoi i w Brukseli w terminie uzgodnionym przez strony. Za zgodą stron można zwoływać – na wniosek jednej ze stron – sesje nadzwyczajne Wspólnego Komitetu.

                     2.   Za zgodą stron posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą odbywać się w drodze wyjątku w formie wideo- lub telekonferencji.

                     3.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się przy drzwiach zamkniętych, chyba że przewodniczący w porozumieniu ze stronami podejmie decyzję o upublicznieniu posiedzenia.

                  Artykuł 3
                  Przewodniczący

                     1.   Wspólnemu Komitetowi przewodniczy naprzemiennie, przez okres jednego roku kalendarzowego, strona, która jest gospodarzem posiedzenia w danym roku kalendarzowym. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa lub Wicepremier/Minister Spraw Zagranicznych Socjalistycznej Republiki Wietnamu przewodniczy Wspólnemu Komitetowi przewidzianemu w art. 52 Umowy. Każda ze stron może przenieść swoje uprawnienie do przewodniczenia wszystkim lub niektórym posiedzeniom Wspólnego Komitetu na urzędnika wysokiego szczebla.

                     2.   Strona, która pełni funkcję gospodarza pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu, przewodniczy Komitetowi od daty tego posiedzenia do dnia 31 grudnia tego roku.

                  Artykuł 4
                  Uczestnicy

                     1.   Przed każdym posiedzeniem Wspólnego Komitetu każda ze stron informuje przewodniczącego o planowanym składzie swojej delegacji.

                     2.   W stosownych przypadkach i w wyniku porozumienia stron przewodniczący może zaprosić na posiedzenie ekspertów lub przedstawicieli innych organów w charakterze obserwatorów lub w celu udzielenia informacji na określony temat.

                  Artykuł 5
                  Sekretariat
                  Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i przedstawiciel rządu Republiki Wietnamu wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszystkie komunikaty skierowane do przewodniczącego oraz od niego wychodzące przekazywane są sekretarzom. Korespondencja skierowana do przewodniczącego oraz od niego wychodząca może mieć dowolną formę pisemną, w tym wiadomości elektronicznej.

                  Artykuł 6
                  Porządek obrad

                     1.   Przewodniczący sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Wstępny porządek obrad w dowolnej formie pisemnej, wraz z odpowiednimi dokumentami, przekazywany jest stronom nie później niż 30 dni przed terminem rozpoczęcia posiedzenia. Przewodniczący może, w porozumieniu ze stronami, wyznaczyć inny nieprzekraczalny termin przekazania porządku obrad danego posiedzenia.

                     2.   Każda ze stron może w dowolnej formie pisemnej zwrócić się do przewodniczącego o wprowadzenie punktu do porządku obrad. Wstępny porządek obrad zawiera wszystkie punkty, w odniesieniu do których przewodniczący otrzymał wniosek o włączenie ich do porządku obrad nie później niż 21 dni przed terminem rozpoczęcia posiedzenia.

                     3.   Wspólny Komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

                     4.   Na posiedzeniu Wspólnego Komitetu obie strony mogą wymieniać informacje na temat dialogu dotyczącego praw człowieka między Wietnamem a UE.

                  Artykuł 7
                  Protokoły

                     1.   Przewodniczący podsumowuje wnioski, do jakich doszedł Wspólny Komitet, po każdym posiedzeniu. Na podstawie tych wniosków obydwaj sekretarze wspólnie sporządzają projekt protokołu w ciągu 30 dni od daty posiedzenia.

                     2.   Strony zatwierdzają projekt protokołu w terminie 60 dni od daty posiedzenia lub przed upływem dowolnego terminu uzgodnionego przez strony. Po zatwierdzeniu projektu protokołu przez strony przewodniczący podpisuje oryginał w dwóch egzemplarzach. Każda ze stron otrzymuje jeden egzemplarz oryginału.

                  Artykuł 8
                  Decyzje i zalecenia

                     1.   Za porozumieniem stron Wspólny Komitet może podejmować decyzje i formułować zalecenia wyłącznie w ramach swoich funkcji i zadań, jak określono w art. 52 Umowy.

                     2.   Decyzje lub zalecenia Wspólnego Komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu. W każdej decyzji określa się jej datę wejścia w życie.

                     3.   Wspólny Komitet może zadecydować o przyjęciu decyzji lub zaleceń w drodze procedury pisemnej. W takich przypadkach strony ustalają okres trwania procedury. Jeśli po upływie tego okresu żadna ze stron nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowanej decyzji lub proponowanego zalecenia, przewodniczący Wspólnego Komitetu ogłasza, że decyzję lub zalecenie przyjęto za porozumieniem.

                     4.   Decyzje i zalecenia przyjęte przez Wspólny Komitet są sporządzane w dwóch autentycznych egzemplarzach podpisanych przez przewodniczącego Wspólnego Komitetu.

                     5.   Każda ze stron może opublikować decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu w swoim odpowiednim publikatorze urzędowym.

                  Artykuł 9
                  Koszty

                     1.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

                     2.   Każda ze stron ponosi koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz z tłumaczeniem pisemnym.

                     3.   Wydatki związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która pełni funkcję gospodarza posiedzenia.

                  Artykuł 10
                  Podkomitety i specjalistyczne grupy robocze

                     1.   Zgodnie z art. 52 ust. 3 Umowy Wspólny Komitet może ustanowić podkomitety i specjalistyczne grupy robocze celem udzielenia mu wsparcia w wykonywaniu jego zadań. Po każdym swoim posiedzeniu podkomitety i specjalistyczne grupy robocze składają Wspólnemu Komitetowi sprawozdania.

                     2.   Wspólny Komitet może podjąć decyzję o rozwiązaniu istniejących podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych, określeniu lub zmianie zakresu ich uprawnień lub ustanowienia kolejnych podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych w celu wspierania go w wykonywaniu jego obowiązków.

                     3.   Powołane podkomitety i specjalistyczne grupy robocze nie mają żadnych uprawnień decyzyjnych.

            ZAŁĄCZNIK 2

                  DECYZJA NR 2/… WSPÓLNEGO KOMITETU UE–WIETNAM
                  z dnia … r.
                  w sprawie ustanowienia czterech podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych oraz przyjęcia zakresu ich uprawnień
                  WSPÓLNY KOMITET UE–WIETNAM,
                  uwzględniając Umowę ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony („Umowa”), w szczególności jej art. 52 ust. 3, oraz art. [10] regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu,
                  a także mając na uwadze, co następuje:

                              (1)

                              Aby umożliwić prowadzenie dyskusji na szczeblu eksperckim w kluczowych obszarach wchodzących w zakres Umowy, należy ustanowić podkomitety i specjalistyczne grupy robocze. Na wniosek strony mogą postanowić ponadto o zmianie wykazu podkomitetów lub specjalistycznych grup roboczych lub zakresu ich uprawnień.

                              (2)

                              Zgodnie z art. [8] regulaminu wewnętrznego Wspólny Komitet może zdecydować o przyjęciu decyzji w drodze procedury pisemnej, [
                                    jeżeli w tym przypadku stosowana jest procedura pisemna
                                 ].

                              (3)

                              Należy przyjąć niniejszą decyzję, aby podkomitety i specjalistyczne grupy robocze mogły rozpocząć działalność w odpowiednim czasie,

                        PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                     Artykuł
                     Niniejszym ustanawia się podkomitety i specjalistyczne grupy robocze wymienione w załączniku A. Zakres uprawnień podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych określono w załączniku B.

                     Sporządzono w …

                           W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Wietnam

                           Przewodniczący

               ZAŁĄCZNIK A

                  Wspólny Komitet UE–Wietnam,

                  Podkomitety i specjalistyczne grupy robocze

                           1.

                           Podkomitet ds. [kwestii politycznych];

                           2.

                           Podkomitet ds. [handlu i inwestycji];

                           3.

                           Podkomitet ds. [zrównoważonego rozwoju];

                           4.

                           Podkomitet ds. [dobrych rządów, praworządności i praw człowieka].

               ZAŁĄCZNIK B

                  Zakres zadań

                  podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych ustanowionych na mocy Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony

                  Artykuł 1

                     1.   Na posiedzeniach każdy podkomitet i każda specjalistyczna grupa robocza może omawiać wykonanie Umowy w obszarach, którymi się zajmuje. Podkomitet ds. dobrych rządów, praworządności i praw człowieka może rozwijać współpracę w zakresie praworządności, dobrych rządów i wymiany informacji na temat współpracy w dziedzinie praw człowieka w oparciu o uzgodniony porządek obrad, ale nie zajmuje się kwestiami omawianymi w ramach dialogu dotyczącego praw człowieka między UE a Wietnamem.

                     2.   Podkomitety i specjalistyczne grupy robocze mogą też prowadzić dyskusje o kwestiach lub konkretnych projektach związanych z odpowiednim obszarem współpracy dwustronnej.

                  Artykuł 2
                  Podkomitety i specjalistyczne grupy robocze podlegają Wspólnemu Komitetowi. W ciągu 30 dni kalendarzowych od daty każdego swojego posiedzenia składają sprawozdanie przewodniczącemu Wspólnego Komitetu oraz przekazują mu wnioski i protokół z posiedzenia.

                  Artykuł 3

                     1.   W skład podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych wchodzą przedstawiciele obu stron.

                     2.   W stosownych przypadkach i za zgodą stron podkomitety i specjalistyczne grupy robocze mogą zapraszać na swoje posiedzenia ekspertów i zasięgać ich opinii na temat konkretnych punktów porządku obrad.

                  Artykuł 4
                  Podkomitetom i specjalistycznym grupom roboczym współprzewodniczy/przewodniczy na przemian strona, która pełni funkcję przewodniczącego Wspólnego Komitetu.

                  Artykuł 5
                  Przedstawiciel Unii Europejskiej i przedstawiciel rządu Socjalistycznej Republiki Wietnamu wspólnie sprawują funkcje sekretarzy podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych.

                  Artykuł 6

                     1.   Posiedzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych zwoływane są za porozumieniem stron, gdy wymagają tego okoliczności, na pisemny wniosek jednej ze stron, co najmniej raz w roku. Każde posiedzenie odbywa się w terminie i w miejscu uzgodnionym przez strony.

                     2.   Po otrzymaniu wniosku jednej ze stron o zwołanie posiedzenia podkomitetu lub specjalistycznej grupy roboczej sekretarz drugiej strony udziela odpowiedzi w terminie 20 dni roboczych od daty otrzymania tego wniosku. W szczególnie pilnych przypadkach posiedzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych mogą zostać zwołane w trybie przyspieszonym za zgodą stron.

                     3.   Posiedzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych zwoływane są wspólnie przez obu sekretarzy.

                     4.   Przed każdym posiedzeniem Wspólnego Komitetu każda ze stron informuje przewodniczącego o planowanym składzie swojej delegacji.

                  Artykuł 7

                     1.   Każda ze stron może zwrócić się do przewodniczącego o wprowadzenie punktu do porządku obrad posiedzenia podkomitetu lub specjalistycznej grupy roboczej. Wnioski o wprowadzenie punktu do porządku obrad składa się u sekretarzy nie później niż 20 dni roboczych przed datą danego posiedzenia. Wszelką dokumentację towarzyszącą należy dostarczyć sekretarzom co najmniej 20 dni roboczych przed posiedzeniem.

                     2.   Sekretarze przekazują stronom wstępny porządek obrad nie później niż 10 dni roboczych przed posiedzeniem. Obie strony zatwierdzają ostateczny porządek obrad. Za zgodą stron w wyjątkowych przypadkach do porządku obrad można wprowadzać punkty w trybie przyspieszonym.

                  Artykuł 8

                     1.   Sekretarze wspólnie sporządzają projekt protokołu każdego posiedzenia.

                     2.   O ile nie postanowiono inaczej, posiedzenia podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych nie są jawne.

                  Artykuł 9

                     1.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach podkomitetów i specjalistycznych grup roboczych, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

                     2.   Każda ze stron ponosi koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz z tłumaczeniem pisemnym.

                     3.   Wydatki związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która pełni funkcję gospodarza posiedzenia.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1715 z dnia 12 listopada 2018 r. w sprawie wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2020 r., rocznej kwoty na 2019 r., pierwszej raty za 2019 r. oraz indykatywnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2021 i 2022

text:
                  14.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 286/30

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1715
         z dnia 12 listopada 2018 r.
         w sprawie wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2020 r., rocznej kwoty na 2019 r., pierwszej raty za 2019 r. oraz indykatywnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2021 i 2022
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), w szczególności jej art. 7 ust. 2,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (2), w szczególności jego art. 21 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2015/323 Komisja ma przedstawić do dnia 15 października 2018 r. wniosek określający: a) pułap kwoty wkładów na 2020 r.; b) roczną kwotę wkładów na 2019 r.; c) kwotę pierwszej raty wkładów za 2019 r.; oraz d) indykatywną, niewiążącą prognozę dotyczącą spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2021–2022.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 52 rozporządzenia (UE) 2015/323 Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

                     (3)

                     Art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/323 stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich Europejskich Funduszy Rozwoju (EFR). Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów w ramach 10. EFR dla EBI oraz w ramach 11. EFR dla Komisji.

                     (4)

                     W decyzji Rady (UE) 2017/2171 (3) ustalono pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2019 r. na 4 600 000 000 EUR dla Komisji oraz 300 000 000 EUR dla EBI,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2020 r. ustala się niniejszym na 4 900 000 000 EUR. Kwota ta zostaje podzielona na 4 600 000 000 EUR dla Komisji oraz 300 000 000 EUR dla EBI.

            Artykuł 2
            Roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2019 r. ustala się niniejszym na 4 700 000 000 EUR. Kwota ta zostaje podzielona na 4 400 000 000 EUR dla Komisji oraz 300 000 000 EUR dla EBI.

            Artykuł 3
            Poszczególne wkłady na rzecz EFR, które państwa członkowskie mają wpłacić Komisji oraz EBI w ramach pierwszej raty za 2019 r., określono w tabeli w załączniku.

            Artykuł 4
            Indykatywną, niewiążącą prognozę dotyczącą spodziewanych rocznych kwot wkładów na 2021 r. ustala się niniejszym na 4 000 000 000 EUR dla Komisji oraz 300 000 000 EUR dla EBI, natomiast na 2022 r. – na 3 500 000 000 EUR dla Komisji oraz na 400 000 000 EUR dla EBI.

            Artykuł 5
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 12 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

            (2)  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2017/2171 z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2019 r., rocznej kwoty na 2018 r., pierwszej raty za 2018 r. oraz indykatywnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2020 i 2021 (Dz.U. L 306 z 22.11.2017, s. 21).

            ZAŁĄCZNIK

                        PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

                        Klucz dot. 10. EFR w %

                        Klucz dot. 11. EFR w %

                        Pierwsza rata za 2019 r. (w EUR)

                        Ogółem

                        Komisja

                        EBI

                        11. EFR

                        10. EFR

                        BELGIA

                        3,53

                        3,24927

                        64 985 400,00

                        3 530 000,00

                        68 515 400,00

                        BUŁGARIA

                        0,14

                        0,21853

                        4 370 600,00

                        140 000,00

                        4 510 600,00

                        CZECHY

                        0,51

                        0,79745

                        15 949 000,00

                        510 000,00

                        16 459 000,00

                        DANIA

                        2,00

                        1,98045

                        39 609 000,00

                        2 000 000,00

                        41 609 000,00

                        NIEMCY

                        20,50

                        20,57980

                        411 596 000,00

                        20 500 000,00

                        432 096 000,00

                        ESTONIA

                        0,05

                        0,08635

                        1 727 000,00

                        50 000,00

                        1 777 000,00

                        IRLANDIA

                        0,91

                        0,94006

                        18 801 200,00

                        910 000,00

                        19 711 200,00

                        GRECJA

                        1,47

                        1,50735

                        30 147 000,00

                        1 470 000,00

                        31 617 000,00

                        HISZPANIA

                        7,85

                        7,93248

                        158 649 600,00

                        7 850 000,00

                        166 499 600,00

                        FRANCJA

                        19,55

                        17,81269

                        356 253 800,00

                        19 550 000,00

                        375 803 800,00

                        CHORWACJA

                        0,00

                        0,22518

                        4 503 600,00

                        0,00

                        4 503 600,00

                        WŁOCHY

                        12,86

                        12,53009

                        250 601 800,00

                        12 860 000,00

                        263 461 800,00

                        CYPR

                        0,09

                        0,11162

                        2 232 400,00

                        90 000,00

                        2 322 400,00

                        ŁOTWA

                        0,07

                        0,11612

                        2 322 400,00

                        70 000,00

                        2 392 400,00

                        LITWA

                        0,12

                        0,18077

                        3 615 400,00

                        120 000,00

                        3 735 400,00

                        LUKSEMBURG

                        0,27

                        0,25509

                        5 101 800,00

                        270 000,00

                        5 371 800,00

                        WĘGRY

                        0,55

                        0,61456

                        12 291 200,00

                        550 000,00

                        12 841 200,00

                        MALTA

                        0,03

                        0,03801

                        760 200,00

                        30 000,00

                        790 200,00

                        NIDERLANDY

                        4,85

                        4,77678

                        95 535 600,00

                        4 850 000,00

                        100 385 600,00

                        AUSTRIA

                        2,41

                        2,39757

                        47 951 400,00

                        2 410 000,00

                        50 361 400,00

                        POLSKA

                        1,30

                        2,00734

                        40 146 800,00

                        1 300 000,00

                        41 446 800,00

                        PORTUGALIA

                        1,15

                        1,19679

                        23 935 800,00

                        1 150 000,00

                        25 085 800,00

                        RUMUNIA

                        0,37

                        0,71815

                        14 363 000,00

                        370 000,00

                        14 733 000,00

                        SŁOWENIA

                        0,18

                        0,22452

                        4 490 400,00

                        180 000,00

                        4 670 400,00

                        SŁOWACJA

                        0,21

                        0,37616

                        7 523 200,00

                        210 000,00

                        7 733 200,00

                        FINLANDIA

                        1,47

                        1,50909

                        30 181 800,00

                        1 470 000,00

                        31 651 800,00

                        SZWECJA

                        2,74

                        2,93911

                        58 782 200,00

                        2 740 000,00

                        61 522 200,00

                        ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                        14,82

                        14,67862

                        293 572 400,00

                        14 820 000,00

                        308 392 400,00

                        OGÓŁEM UE-28

                        100,00

                        100,00

                        2 000 000 000,00

                        100 000 000,00

                        2 100 000 000,00


title: Decyzja Komisji (UE) 2018/1961 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dotyczą dane, oraz ograniczenia niektórych ich praw w kontekście przetwarzania danych osobowych do celów działań w zakresie audytu wewnętrznego

text:
                  12.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 315/35

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/1961
         z dnia 11 grudnia 2018 r.
         ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dotyczą dane, oraz ograniczenia niektórych ich praw w kontekście przetwarzania danych osobowych do celów działań w zakresie audytu wewnętrznego
         KOMISJA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249 ust. 1,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (1) nakłada na każdą instytucję unijną wymóg ustanowienia funkcji audytu wewnętrznego, która będzie działać zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi. W Komisji audyt wewnętrzny prowadzi Służba Audytu Wewnętrznego („Służba”), która została utworzona w dniu 11 kwietnia 2000 r. Służba prowadzi również działania audytowe w zdecentralizowanych agencjach Unii i w innych autonomicznych organach otrzymujących wkłady z budżetu Unii.

                     (2)

                     Służba prowadzi audyt wewnętrzny zgodnie z art. 117 do 123 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 oraz ze swoim statutem (2). Służba ma w związku z tym pełną niezależność oraz pełny i nieograniczony dostęp do wszystkich informacji niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie audytu wewnętrznego w odniesieniu do wszystkich działań i departamentów danej instytucji Unii.

                     (3)

                     Służba doradza innym departamentom Komisji, agencjom wykonawczym i unijnym agencjom zdecentralizowanym oraz innym niezależnym podmiotom, które otrzymują wkłady z budżetu Unii, w jaki sposób radzić sobie z sytuacjami ryzyka, tj. wszelkimi ewentualnymi wydarzeniami lub kwestiami, które mogłyby niekorzystnie wpłynąć na realizację politycznego, strategicznego i operacyjnego celu Komisji, poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości systemów zarządzania i kontroli oraz poprzez wydawanie zaleceń mających na celu poprawę warunków wdrażania działań i promowanie należytego zarządzania finansami zgodnie z art. 117–123 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046. W związku z tym działania Służby Audytu Wewnętrznego zazwyczaj nie są ukierunkowane na osoby fizyczne. Niemniej jednak, w trakcie swojej działalności Służba zmuszona jest przetwarzać dane osobowe w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (3). Prowadzone przez Służbę działania w ramach audytu wewnętrznego obejmują ocenę przydatności i skuteczności wewnętrznych systemów zarządzania oraz działania różnych departamentów w zakresie realizacji polityk, programów i działań, a także wydajności i skuteczności systemów kontroli wewnętrznej i audytu wewnętrznego, mających zastosowanie do każdej operacji w ramach wykonywania budżetu. Dlatego też przyczyniają się one do ochrony ważnych interesów gospodarczych i finansowych Unii oraz państw członkowskich. Służba jest administratorem danych dotyczących operacji przetwarzania, które przeprowadza zgodnie z art. 118 i art. 119 ust. 2 rozporządzenia finansowego.

                     (4)

                     Działania w zakresie audytu wewnętrznego prowadzone w Komisji i jej agencjach wykonawczych oraz w agencjach zdecentralizowanych i w innych autonomicznych organach Unii różnią się od siebie pod względem formy i treści, od usług atestacyjnych (w tym oceny ryzyka) oraz zadań konsultacyjnych, do przeglądów o ograniczonym zakresie i z ograniczonymi działaniami następczymi.

                     (5)

                     Komitet ds. Audytu, zgodnie ze swoim statutem, uaktualnionym w dniu 21 listopada 2018 r. (C (2018) 7707), jest organem doradczym (4), który wspomaga Komisję w wypełnianiu jej obowiązków wynikających z traktatów i innych aktów prawnych [rozporządzenie (UE, Euratom) 2018/1046] poprzez zapewnienie niezależności Służby Audytu Wewnętrznego, poprzez monitorowanie jakości pracy w ramach audytu wewnętrznego, a także przez zapewnienie, aby służby Komisji należycie uwzględniały zalecenia z audytu wewnętrznego i zewnętrznego i aby towarzyszyły im odpowiednie działania następcze. W ten sposób Komitet ds. Audytu przyczynia się do ogólnej dalszej poprawy skuteczności i efektywności Komisji pod względem osiągania jej celów oraz ułatwia nadzór Kolegium nad stosowanymi przez Komisję praktykami zarządzania, zarządzania ryzykiem oraz kontroli wewnętrznej. Komitet ds. Audytu kontroluje operacje przetwarzania danych, które przeprowadza zgodnie z art. 123 rozporządzenia finansowego.

                     (6)

                     Do celów swojej działalności zgodnie z art. 118 i art. 119 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, działając z własnej inicjatywy lub na podstawie otrzymanych informacji, Komisja przetwarza dane osobowe uzyskane lub otrzymane od osób prawnych, osób fizycznych, państw członkowskich oraz organów i organizacji międzynarodowych. Podczas takich działań w ramach audytu wewnętrznego Służba może również przetwarzać dane osobowe nabyte lub otrzymane z publicznie dostępnych źródeł, ze źródeł anonimowych lub ze zidentyfikowanych źródeł, które wymagają ochrony tożsamości.

                     (7)

                     Komisja może z kolei dokonywać wymiany danych osobowych z instytucjami, organami, biurami i agencjami Unii, z właściwymi organami państw członkowskich oraz, w ramach odpowiednich umów międzynarodowych lub umów o współpracy, z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.

                     (8)

                     Działania w zakresie przetwarzania danych osobowych w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1725, prowadzone w ramach działań w zakresie audytu wewnętrznego, mogą mieć miejsce nawet przed formalnym zainicjowaniem tych działań przez Komisję, przez cały czas trwania audytu wewnętrznego, i mogą być kontynuowane nawet po formalnym zamknięciu działań audytowych (na przykład do celów monitorowania wdrażania zaleceń, aby ocenić, czy konieczne jest wszczęcie nowych czynności audytowych).

                     (9)

                     Kategorie danych osobowych przetwarzanych przez Komisję obejmują dane identyfikacyjne, dane kontaktowe, dane zawodowe i dane dotyczące przedmiotu działalności. Takie kategorie danych osobowych przechowywane są w zabezpieczonym środowisku elektronicznym w celu zapobieżenia bezprawnemu dostępowi do danych lub przekazaniu ich osobom z naruszeniem zasady ograniczonego dostępu. Dane osobowe przechowywane są przez okres maksymalnie dziesięciu lat. Na koniec okresu przechowywania informacje dotyczące czynności w ramach audytu wewnętrznego, w tym dane osobowe, przekazywane są do historycznych archiwów Komisji (5) lub niszczone.

                     (10)

                     Przy wykonywaniu swoich czynności w ramach audytu wewnętrznego Komisja jest zobowiązana do poszanowania praw osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych zgodnie z art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 16 ust. 1 Traktatu, jak również praw określonych w rozporządzeniu (UE) 2018/1725. Jednocześnie Komisja musi przestrzegać ścisłych zasad poufności zawartych w międzynarodowych standardach audytu wewnętrznego, zgodnie z art. 117 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046.

                     (11)

                     W pewnych okolicznościach konieczne jest pogodzenie praw osób, których dane dotyczą, określonych w rozporządzeniu (UE) 2018/1725, z wymogami czynności w ramach audytu wewnętrznego i zasadą poufności wymiany informacji z osobami fizycznymi i prawnymi, jak również z pełnym poszanowaniem podstawowych praw i wolności innych osób, których dane dotyczą. W tym celu art. 25 ust. 1 lit. c), g) i h) rozporządzenia (UE) 2018/1725 daje Służbie możliwość ograniczenia zastosowania art. 14–17, 19, 20 i 35, a także zasady przejrzystości, określonej w art. 4 ust. 1 lit. a), o ile ich przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 14–17, 19, 20 i 35 tego rozporządzenia.

                     (12)

                     Aby zapewnić skuteczność działań w ramach audytu wewnętrznego, przy jednoczesnym przestrzeganiu standardów ochrony danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725, które zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (6), konieczne jest przyjęcie wewnętrznych zasad, na mocy których Komisja może ograniczyć prawa osób, których dane dotyczą, zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. c), g) i h) rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (13)

                     Te przepisy wewnętrzne powinny obejmować wszystkie operacje przetwarzania przeprowadzone przez Komisję w ramach jej uprawnień w zakresie działań w ramach audytu wewnętrznego, niezależnie od tego, czy działa z własnej inicjatywy, czy też na podstawie otrzymanych informacji, jeżeli korzystanie z praw przysługujących osobom, których dane dotyczą, może zagrozić prowadzeniu działań w ramach audytu wewnętrznego. Przepisy te powinny mieć zastosowanie do operacji przetwarzania dokonywanych przed oficjalnym rozpoczęciem zadania, w trakcie jego realizacji, jak również w trakcie monitorowania działań następczych w związku z jego wynikiem.

                     (14)

                     W celu zapewnienia zgodności z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725 Komisja powinna informować – w sposób przejrzysty i spójny, w formie oświadczenia o ochronie danych publikowanej na stronie internetowej Komisji – wszystkie osoby fizyczne o swoich działaniach obejmujących przetwarzanie ich danych osobowych oraz o ich prawach. W stosownych przypadkach Komisja powinna wprowadzić dodatkowe środki ochronne, aby zagwarantować, że osoby, których dane dotyczą, zostaną we właściwy sposób indywidualnie poinformowane.

                     (15)

                     Zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725 Komisja może również ograniczyć udzielanie informacji osobom, których dane dotyczą, oraz stosowanie ich innych praw, w celu ochrony swoich własnych działań w ramach audytu wewnętrznego, audytu organów publicznych w państwach członkowskich, narzędzi i metod audytu, jak również praw innych osób związanych z działaniami w zakresie audytu wewnętrznego.

                     (16)

                     Aby utrzymać skuteczną współpracę Komisja może być ponadto zmuszona ograniczyć stosowanie praw osób, których dane dotyczą, celem ochrony procesów przetwarzania dokonywanych przez jej służby lub inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii lub organów państw członkowskich, organizacji międzynarodowych, jak również Komitetu ds. Audytu. W tym celu Komisja powinna skonsultować się z tymi służbami, instytucjami, organami, biurami, agencjami, władzami i organizacjami, jak również z Komitetem ds. Audytu, w kwestii stosownych podstaw nałożenia ograniczeń oraz konieczności i proporcjonalności tych ograniczeń.

                     (17)

                     Komisja może również ograniczyć udzielanie informacji osobom, których dane dotyczą, i stosowanie innych praw tych osób w odniesieniu do danych osobowych otrzymywanych od państw trzecich lub organizacji międzynarodowych celem współpracy z tymi państwami lub organizacjami, a tym samym służenia ważnemu celowi leżącemu w ogólnym interesie publicznym Unii. W pewnych okolicznościach interes lub prawa podstawowe osoby, której dane dotyczą, mogą jednak przeważać nad interesem współpracy międzynarodowej.

                     (18)

                     Komisja powinna rozpatrywać wszystkie ograniczenia w sposób przejrzysty i każde zastosowanie ograniczeń rejestrować w odpowiednim systemie rejestracji.

                     (19)

                     Zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725 administratorzy mogą wstrzymać przekazanie informacji, pominąć je lub odmówić go z powodów zastosowania ograniczenia w stosunku do osoby, której dane dotyczą, jeżeli przekazanie tych informacji w jakikolwiek sposób zagroziłoby celowi tego ograniczenia. Dotyczy to w szczególności ograniczeń praw przewidzianych w art. 16 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (20)

                     W przypadku ograniczenia innych praw osób, których dane dotyczą, administrator danych służby audytu wewnętrznego powinien ocenić w odniesieniu do każdego przypadku, czy poinformowanie o ograniczeniu zagrażałoby celowi takiego ograniczenia.

                     (21)

                     Inspektor ochrony danych Komisji Europejskiej powinien przeprowadzić niezależny przegląd stosowania ograniczeń w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją,

                     (22)

                     Rozporządzenie (UE) 2018/1725 zastępuje rozporządzenie (WE) nr 45/2001, bez żadnego okresu przejściowego, od dnia jego wejścia w życie. Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 przewiduje możliwość zastosowania ograniczeń w odniesieniu do niektórych praw. Aby uniknąć zagrożenia dla zgodności z prawem działań w ramach audytu wewnętrznego, niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie od dnia wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (23)

                     Europejski Inspektor Ochrony Danych wydał opinię w dniu 27 listopada 2018 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Przedmiot i zakres

               1.   Niniejsza decyzja ustanawia zasady obowiązujące Komisję w zakresie informowania osób, których dane dotyczą, o przetwarzaniu ich danych zgodnie z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725, kiedy prowadzi ona działania w ramach audytu wewnętrznego zgodnie z art. 117–123 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046.
               Określa ona również warunki, na jakich Komisja może ograniczyć stosowanie art. 4, 14–17, 19, 20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zgodnie z jego art. 25 ust. 1 lit. c), g) i h).

               2.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Komisję do celów działań prowadzonych w celu wykonania jej zadań zgodnie z art. 118 i art. 119 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046.

               3.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w Komisji, o ile Komisja przetwarza dane osobowe zawarte w informacjach, które są wymagane do celów lub w związku z działaniami, o których mowa w niniejszym artykule.

            Artykuł 2
            Obowiązujące wyjątki i ograniczenia

               1.   Wykonując swoje obowiązki w odniesieniu do praw osób, których dane dotyczą, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725, Komisja uwzględnia, czy zastosowanie mają jakiekolwiek wyjątki określone w tym rozporządzeniu.

               2.   Z zastrzeżeniem art. 3–7 niniejszej decyzji, Komisja może ograniczyć stosowanie art. 14–17, 19, 20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, a także stosowanie zasady przejrzystości określonej w art. 4 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia w zakresie, w jakim jego przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom określonym w art. 14–17, 19, 20 i 35 tego rozporządzenia, w przypadku gdy wykonywanie tych praw i obowiązków zagrażałoby celowi działań Komisji podlegających art. 118 i 119 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, w tym przez ujawnienie jej narzędzi i metod audytowych, lub naruszałoby prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.

               3.   Z zastrzeżeniem art. 3–7 Komisja może ograniczyć prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w odniesieniu do danych osobowych uzyskanych od innych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, właściwych organów państw członkowskich, państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, jeżeli zachodzą następujące okoliczności:

                           a)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii na podstawie innych aktów, o których mowa w art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725, lub zgodnie z rozdziałem IX tego rozporządzenia lub zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (7) lub rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 (8);

                           b)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez właściwe organy państw członkowskich na podstawie aktów, o których mowa w art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (9), lub na podstawie środków krajowych transponujących art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 3 lub art. 16 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (10);

                           c)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zagrozić współpracy Komisji z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi przy wykonywaniu czynności w ramach audytu wewnętrznego.

                     Przed zastosowaniem ograniczeń w okolicznościach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), Komisja konsultuje się z odpowiednimi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii lub właściwymi organami państw członkowskich, o ile nie jest jasne dla Komisji, że stosowanie ograniczenia jest przewidziane w jednym z aktów, o których mowa w tych literach, lub jeśli takie konsultacje zagrażałyby celowi jej działań podlegających art. 118 i art. 119 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046.
               Lit. c) akapit pierwszy nie ma zastosowania, w przypadku gdy interesy lub podstawowe prawa i wolności osób, których dane dotyczą, przeważają nad interesem Komisji dotyczącym współpracy z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.

               4.   Ust. 1, 2 i 3 pozostają bez uszczerbku dla stosowania innych decyzji Komisji ustanawiających przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz ograniczenia niektórych praw zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725 i art. 23 regulaminu wewnętrznego Komisji.

            Artykuł 3
            Przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą
            Komisja publikuje na swojej stronie internetowej informacje o ochronie danych, w ramach których informuje wszystkie osoby, których dane dotyczą, o prowadzonych przez siebie działaniach obejmujących przetwarzanie ich danych osobowych do celów prowadzonej przez nią działalności zgodnie z art. 118 i art. 119 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046. W stosownych przypadkach Komisja powinna zagwarantować, że osoby, których dane dotyczą, zostaną we właściwy sposób indywidualnie poinformowane.
            W przypadku gdy Komisja ogranicza, w całości lub w części, przekazywanie informacji osobom, których dane są przetwarzane do celów działalności prowadzonej przez nią na mocy art. 118 i 119 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, odnotowuje ona i rejestruje powody ograniczenia zgodnie z art. 6.

            Artykuł 4
            Prawo dostępu dla osób, których dane dotyczą, prawo do usunięcia danych oraz prawo do ograniczenia przetwarzania

               1.   W przypadku ograniczenia, całkowitego lub częściowego, prawa dostępu, prawa do usunięcia danych lub prawa do ograniczenia przetwarzania osób, których dane dotyczą, o których to prawach mowa odpowiednio w art. 17, 19 i 20 rozporządzenia (UE) 2018/1725, Komisja informuje zainteresowaną osobę, której dane dotyczą, w odpowiedzi na jej wniosek o dostęp, usunięcie lub ograniczenie przetwarzania, o zastosowanych ograniczeniach i o ich głównych przyczynach oraz o możliwości złożenia skargi do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub do wniesienia środka ochrony prawnej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               2.   Przekazanie informacji dotyczących przyczyn ograniczeń, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, może zostać wstrzymane, pominięte lub można go odmówić tak długo, jak długo takie przekazanie naruszałoby cel ograniczenia.

               3.   Zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji Komisja rejestruje powody ograniczenia.

               4.   W przypadku gdy prawo dostępu jest w całości lub w części ograniczone, osoba, której dane dotyczą, korzysta z prawa dostępu za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zgodnie z art. 25 ust. 6, 7 i 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725.

            Artykuł 5
            Zawiadamianie osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych
            W przypadku gdy Komisja ogranicza zawiadomienie o naruszeniu ochrony danych osobowych osoby, której dane dotyczą, o którym mowa w art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zapisuje ona i rejestruje powody ograniczenia zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji.

            Artykuł 6
            Zapisywanie i rejestrowanie ograniczeń
            Komisja zapisuje przyczyny wszelkich ograniczeń zastosowanych zgodnie z niniejszą decyzją, dodając przy tym ocenę ich konieczności i proporcjonalności, z uwzględnieniem odpowiednich elementów art. 25 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1725.
            W tym celu we wpisie określa się, w jaki sposób wykonywanie praw mogłoby zagrozić celowi działań w zakresie prowadzenia przez Komisję działań podlegających art. 118 i art. 119 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, czy też ograniczeń mających zastosowanie zgodnie z art. 2 ust. 2 lub 3, lub jaki negatywny wpływ wywarłoby na prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.
            W rejestrze uwzględnia się wspomniany wpis oraz, w stosownych przypadkach, leżące u jego podstaw dokumenty zawierające elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne. Udostępnia się je na żądanie Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

            Artykuł 7
            Okres obowiązywania ograniczeń

               1.   Ograniczenia, o których mowa w art. 3, 4 i 5 niniejszej decyzji, mają zastosowanie tak długo, jak długo mają zastosowanie powody uzasadniające ich zastosowanie.

               2.   W przypadku gdy przyczyny ograniczenia, o którym mowa w art. 3 lub 5 niniejszej decyzji, nie mają już zastosowania, Komisja znosi ograniczenia i podaje ich główne powody osobie, której dane dotyczą. Jednocześnie Komisja informuje osobę, której dane dotyczą, o możliwości wniesienia, w dowolnym momencie, skargi za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub o możliwości odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               3.   Komisja dokonuje przeglądu stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 3 i 5 niniejszej decyzji, co sześć miesięcy począwszy od jego przyjęcia, a także przed zamknięciem danego audytu wewnętrznego oraz po jego zamknięciu. Następnie raz w roku Komisja monitoruje konieczność zachowania jakichkolwiek ograniczeń.

            Artykuł 8
            Przegląd dokonywany przez inspektora ochrony danych Komisji Europejskiej
            Inspektor ochrony danych Komisji Europejskiej jest niezwłocznie informowany, ilekroć prawa osób, których dane dotyczą, są ograniczone zgodnie z niniejszą decyzją. Inspektor ochrony danych otrzymuje, na żądanie, dostęp do wpisu oraz wszelkich leżących u jego podstaw dokumentów zawierających elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne.
            Inspektor ochrony danych może zwrócić się o przegląd ograniczeń. Inspektora ochrony danych należy pisemnie poinformować o wynikach wnioskowanego przeglądu.

            Artykuł 9
            Wejście w życie
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 11 grudnia 2018 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 11 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).

            (2)  C(2017) 4435 final.

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

            (4)  Ustanowiony w październiku 2000 r., SEC (2000) 1808/3.

            (5)  Zatrzymywanie dokumentacji w Komisji reguluje wspólny wykaz zatrzymywanych danych, tj. dokument regulacyjny (ostatnia wersja: SEC(2012) 713) w formie harmonogramu zatrzymywania, w którym określono okresy zatrzymywania poszczególnych rodzajów akt Komisji.

            (6)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

            (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

            (8)  Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).

            (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

            (10)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).


title: Decyzja Komisji (UE) 2018/1962 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przetwarzania danych osobowych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w odniesieniu do przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz do ograniczenia niektórych ich praw zgodnie z art. 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725

text:
                  12.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 315/41

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/1962
         z dnia 11 grudnia 2018 r.
         ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przetwarzania danych osobowych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w odniesieniu do przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz do ograniczenia niektórych ich praw zgodnie z art. 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249 ust. 1,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („Urząd”) ustanowiono decyzją Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom (1) jako służbę Komisji. Urząd prowadzi dochodzenia w sposób w pełni niezależny.

                     (2)

                     Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne w celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (2). W tym celu Urząd wykonuje uprawnienia w zakresie prowadzenia dochodzeń przyznane Komisji na mocy odpowiednich unijnych aktów prawnych w państwach członkowskich, a zgodnie z obowiązującymi porozumieniami w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy i innymi instrumentami prawnymi – w państwach trzecich i w pomieszczeniach organizacji międzynarodowych.

                     (3)

                     Urząd prowadzi również dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach i jednostkach administracyjnych ustanowionych traktatami lub na ich podstawie. W ramach swojego mandatu dochodzeniowego Urząd gromadzi informacje na potrzeby dochodzeń, m.in. dane osobowe, z różnych źródeł – organów publicznych, podmiotów prywatnych i osób fizycznych – oraz wymienia je z instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii, z właściwymi organami państw członkowskich i państw trzecich, jak również z organizacjami międzynarodowymi przed dochodzeniem lub działaniami koordynacyjnymi, w ich trakcie lub po ich zakończeniu.

                     (4)

                     W ramach swojej działalności Urząd przetwarza kilka kategorii danych osobowych, w szczególności dane identyfikacyjne, dane kontaktowe, dane zawodowe i dane dotyczące udziału w sprawie. Urząd, reprezentowany przez dyrektora generalnego, działa jako administrator danych. Dane osobowe przechowywane są w zabezpieczonym środowisku elektronicznym, co zapobiega bezprawnemu dostępowi do tych danych lub przekazywaniu ich osobom, które nie są ich odbiorcami zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu. Przetwarzane dane osobowe przechowywane są przez piętnaście lat od umorzenia sprawy lub zakończenia dochodzenia, lub zamknięcia sprawy dotyczącej koordynacji na mocy decyzji dyrektora generalnego. Po upływie okresu przechowywania informacje dotyczące sprawy, w tym dane osobowe, przekazywane są do archiwów historycznych.

                     (5)

                     W trakcie wykonywania swoich zadań Urząd zobowiązany jest przestrzegać praw osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych uznanych w art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 16 ust. 1 Traktatu, jak również w aktach prawnych opartych na tych przepisach. Jednocześnie Urząd zobowiązany jest do przestrzegania ścisłych zasad poufności i tajemnicy zawodowej, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, oraz poszanowania praw procesowych osób objętych dochodzeniem i świadków, o których to prawach jest mowa w art. 9 tego rozporządzenia, w szczególności prawa osób, których dotyczy zasada domniemania niewinności.

                     (6)

                     Zabezpieczone środowisko elektroniczne, w którym przechowywane są dane osobowe, jak również gwarancje proceduralne i ścisłe zasady poufności i tajemnicy zawodowej, o których mowa odpowiednio w art. 9 i 10 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, zapewniają wysoki poziom ochrony przed związanym z przetwarzaniem ryzykiem naruszenia praw i wolności osób, których dane dotyczą.

                     (7)

                     W pewnych okolicznościach konieczne jest pogodzenie praw osób, których dane dotyczą, określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (3), z wymogami dochodzeń i zasadą poufności wymiany informacji z innymi właściwymi organami publicznymi, jak również z pełnym poszanowaniem podstawowych praw i wolności innych osób, których dane dotyczą. W tym celu art. 25 wspomnianego rozporządzenia stanowi, że Urząd może ograniczyć stosowanie art. 14–22, 35 i 36, a także art. 4 w zakresie, w jakim przepisy tego rozporządzenia odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 14–22.

                     (8)

                     Urząd wyznaczył, na mocy art. 10 ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, inspektora ochrony danych zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4).

                     (9)

                     Aby zapewnić poufność i skuteczność prowadzonych przez Urząd dochodzeń i innych czynności operacyjnych i jednocześnie przestrzegać norm w zakresie ochrony danych osobowych na mocy rozporządzenia (UE) 2018/1725, konieczne jest przyjęcie przepisów wewnętrznych, na mocy których OLAF może ograniczyć prawa osób, których dane dotyczą, zgodnie z art. 25 tego rozporządzenia.

                     (10)

                     Zakres niniejszego aktu prawnego powinien obejmować wszystkie operacje przetwarzania przeprowadzane przez Urząd w trakcie sprawowania przez niego niezależnej funkcji dochodzeniowej. Przepisy wewnętrzne powinny mieć zastosowanie do operacji przetwarzania dokonanych przed wszczęciem dochodzenia, zarówno podczas dochodzeń wewnętrznych, jak i zewnętrznych, o których mowa w art. 3 i 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, oraz w trakcie monitorowania działań następczych w odniesieniu do wyników dochodzeń. Powinny one mieć również zastosowanie do operacji przetwarzania, które należą do czynności związanych z funkcją dochodzeniową, takich jak system zgłaszania nadużyć finansowych, analizy operacyjne, bazy danych współpracy międzynarodowej, a także operacje, które mogą zawierać dane jak w przypadku dochodzeń, np. dochodzeń podejmowanych przez inspektora ochrony danych, lub innych procesów składania skarg prowadzonych przez Urząd. Niniejszy akt prawny powinien obejmować swoim zakresem również pomoc i współpracę ze strony Urzędu na rzecz organów krajowych i organizacji międzynarodowych, wykraczające poza prowadzone przez niego dochodzenia administracyjne.

                     (11)

                     W celu zapewnienia zgodności z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725 Urząd powinien informować wszystkie osoby fizyczne o swoich działaniach związanych z przetwarzaniem ich danych osobowych i o ich prawach w sposób przejrzysty i spójny w formie informacji o ochronie danych publikowanych na stronie internetowej Urzędu, jak również powinien – indywidualnie i w odpowiednim formacie – informować osoby, których dane dotyczą i które mają związek z dochodzeniem, tj. osoby zainteresowane, świadków i informatorów.

                     (12)

                     Bez uszczerbku dla stosowania wyjątków określonych w rozporządzeniu (UE) 2018/1725 Urząd może musieć ograniczyć przekazywanie informacji do osób, których dane dotyczą, oraz ograniczyć stosowanie innych praw osób, których dane dotyczą, w celu ochrony własnych dochodzeń, dochodzeń i postępowań prowadzonych przez organy publiczne państw członkowskich, narzędzi i metod dochodzeniowych, jak również praw innych osób związanych z jego dochodzeniami.

                     (13)

                     W niektórych przypadkach dostarczenie konkretnych informacji osobom, których dane dotyczą, lub ujawnienie istnienia dochodzenia może uniemożliwić lub poważnie zakłócić osiągnięcie celu operacji przetwarzania i zdolność Urzędu lub właściwych organów krajowych i instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii do prowadzenia skutecznych dochodzeń w przyszłości.

                     (14)

                     Ponadto Urząd jest zobowiązany do ochrony tożsamości informatorów, w tym sygnalistów, oraz świadków, którzy nie powinni odczuwać negatywnych konsekwencji w związku z ich współpracą z Urzędem.

                     (15)

                     Z tych względów Urząd może być zmuszony do zastosowania ograniczeń z powodu przesłanek, o których mowa w art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725, w odniesieniu do operacji przetwarzania danych prowadzonych w ramach zadań Urzędu określonych w art. 2 decyzji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom.

                     (16)

                     W celu utrzymania skutecznej współpracy Urząd może być zmuszony także do stosowania ograniczeń w odniesieniu do praw osób, których dane dotyczą, do ochrony informacji zawierających dane osobowe pochodzących od służb Komisji lub innych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, właściwych organów państw członkowskich i państw trzecich, a także od organizacji międzynarodowych. W tym celu Urząd powinien konsultować z tymi służbami, instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii, a także agencjami, organami państw i organizacjami międzynarodowymi istotne przesłanki zastosowania ograniczeń, konieczność ich zastosowania oraz ich proporcjonalność.

                     (17)

                     W ramach swojej funkcji dochodzeniowej Urząd często wymienia się informacjami, w tym danymi osobowymi, m.in. ze służbami Komisji i agencjami wykonawczymi wspierającymi te służby we wdrażaniu ich programów. Zgodnie z art. 25 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2018/1725, który wymaga przyjęcia wewnętrznych przepisów na najwyższym szczeblu kierownictwa instytucji, organów, agencji i urzędów Unii, niniejsza decyzja obejmuje przetwarzanie danych osobowych zawartych w informacjach, które instytucje, organy, agencje i urzędy Unii są zobowiązane przekazywać Urzędowi. W związku z tym wszystkie służby Komisji i agencje wykonawcze, które przetwarzają dane osobowe, podlegają obowiązkowi powiadamiania Urzędu zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, a w przypadku gdy takie dane osobowe przetwarza Urząd w ramach wykonywania swoich zadań, zastosowanie powinny mieć przepisy określone w niniejszej decyzji w celu ochrony operacji przetwarzania przeprowadzanych przez Urząd. W takich okolicznościach zainteresowane służby Komisji i agencje wykonawcze powinny zatem skonsultować z Urzędem istotne przesłanki zastosowania ograniczeń, konieczność ich zastosowania oraz ich proporcjonalność w celu zapewnienia ich spójnego stosowania.

                     (18)

                     Urząd, a w stosownych przypadkach służby Komisji i agencje wykonawcze, powinny rozpatrywać wszystkie ograniczenia w przejrzysty sposób i rejestrować każde zastosowanie ograniczeń w odpowiednim systemie rejestracji.

                     (19)

                     Zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725 administratorzy danych mogą wstrzymać przekazanie osobie, której dane dotyczą, informacji o powodach zastosowania ograniczenia lub odmówić przekazania takich informacji, jeżeli mogłoby to w jakikolwiek sposób zagrozić celowi ograniczenia. W szczególności gdy stosuje się ograniczenie praw przewidzianych w art. 16 i 35, zgłoszenie takiego ograniczenia zagrażałoby celowi ograniczenia. Urząd powinien regularnie weryfikować swoje stanowisko, aby zapewnić, że prawo osoby, której dane dotyczą, do uzyskania informacji zgodnie z art. 16 i 38 rozporządzenia (UE) 2018/1725 jest ograniczone wyłącznie tak długo, jak długo zachodzą przesłanki opóźnienia przekazania tych informacji.

                     (20)

                     W przypadku ograniczenia innych praw osób, których dane dotyczą, administrator danych powinien ocenić w poszczególnych przypadkach, czy poinformowanie o ograniczeniu zagrażałoby celowi takiego ograniczenia.

                     (21)

                     Inspektor ochrony danych w Urzędzie, a w stosownych przypadkach inspektor ochrony danych w Komisji lub danej agencji wykonawczej, powinien również przeprowadzić niezależny przegląd stosowania ograniczeń w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją,

                     (22)

                     Rozporządzenie (UE) 2018/1725 zastępuje rozporządzenie (WE) nr 45/2001, bez żadnego okresu przejściowego, od dnia jego wejścia w życie. Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 przewiduje możliwość zastosowania ograniczeń w odniesieniu do niektórych praw. Aby nie stwarzać zagrożenia dla realizacji celu dochodzeń leżących w zakresie kompetencji Urzędu i aby uniknąć negatywnego wpływu na prawa i wolności innych osób, niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie od dnia wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (23)

                     W dniu 23 listopada 2018 r. skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Cel, przedmiot i zakres stosowania

               1.   Niniejsza decyzja ustanawia przepisy, których Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („Urząd”) zobowiązany jest przestrzegać, dotyczące informowania osób, których dane dotyczą, o przetwarzaniu ich danych zgodnie z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725.
               Ustanawia ona także warunki, na jakich Urząd może ograniczyć stosowanie art. 4, 14–20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zgodnie z art. 25 tego rozporządzenia.

               2.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Urząd na potrzeby działań prowadzonych w celu wykonania przez Urząd jego zadań, o których mowa w art. 2 decyzji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom i w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013, lub w związku z takimi działaniami.

               3.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez służby Komisji i agencje wykonawcze w zakresie, w jakim przetwarzają one dane osobowe zawarte w informacjach, które są zobowiązane przekazać Urzędowi zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, lub do danych osobowych już przetworzonych przez Urząd na potrzeby działań, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub w związku z takimi działaniami.

            Artykuł 2
            Obowiązujące wyjątki i ograniczenia

               1.   Urząd, wykonując swoje obowiązki w odniesieniu do praw osób, których dane dotyczą, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725, uwzględnia, czy zastosowanie mają jakiekolwiek wyjątki przewidziane w tym rozporządzeniu.

               2.   Z zastrzeżeniem art. 3–6 niniejszej decyzji Urząd może ograniczyć stosowanie art. 14–20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, a także jego art. 4 w zakresie, w jakim jego przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 14–20 i art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, w przypadku gdy wykonywanie tych praw i obowiązków zagrażałoby celowi dochodzeń prowadzonych przez Urząd, m.in. przez ujawnienie jego narzędzi i metod dochodzeniowych, lub naruszałoby prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.

               3.   Z zastrzeżeniem art. 3–6 niniejszej decyzji Urząd może również ograniczyć prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w odniesieniu do danych osobowych uzyskanych od służb Komisji lub innych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, właściwych organów państw członkowskich, państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, jeżeli zachodzą następujące okoliczności:

                           a)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez służby Komisji lub inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii na podstawie innych aktów, o których mowa w art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725, lub zgodnie z rozdziałem IX tego rozporządzenia lub aktami założycielskimi innych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii;

                           b)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez właściwe organy państw członkowskich na podstawie aktów, o których mowa w art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (5), lub na podstawie środków krajowych transponujących art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 3 lub art. 16 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (6);

                           c)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zagrozić współpracy Urzędu z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi przy wypełnianiu jego zadań.

                     Przed zastosowaniem ograniczeń w okolicznościach, o których mowa w lit. a) i b) akapit pierwszy, Urząd konsultuje się z właściwymi służbami Komisji, instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii lub właściwymi organami państw członkowskich, chyba że Urząd nie ma wątpliwości, że zastosowanie ograniczenia przewidziano w jednym z aktów, o których mowa w podanych wyżej literach.
               Litera c) akapit pierwszy nie ma zastosowania, w przypadku gdy interesy lub podstawowe prawa i wolności osób, których dane dotyczą, przeważają nad interesem Unii dotyczącym współpracy z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.

               4.   Gdy służby Komisji i agencje wykonawcze przetwarzają dane osobowe w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3, zgodnie z niniejszą decyzją mogą one, jeżeli uznają to za stosowne, zastosować ograniczenia. W tym celu konsultują się one z Urzędem, chyba że dana służba Komisji lub agencja wykonawcza nie ma wątpliwości, że zastosowanie ograniczenia jest uzasadnione na mocy niniejszej decyzji.

            Artykuł 3
            Przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą

               1.   Urząd publikuje na swojej stronie internetowej informacje o ochronie danych, w ramach których informuje wszystkie osoby, których dane dotyczą, o prowadzonych przez siebie działaniach obejmujących przetwarzanie ich danych osobowych.

               2.   Urząd indywidualnie informuje wszystkie osoby, których dane dotyczą i które uznaje za osoby zainteresowane, świadków lub informatorów w rozumieniu rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013.

               3.   W przypadku całkowitego lub częściowego ograniczenia przez Urząd przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą i o których mowa w art. 2, Urząd zapisuje przyczyny zastosowania takiego ograniczenia, w tym ocenę jego konieczności i proporcjonalności.
               W tym celu we wpisie określa się, w jaki sposób przekazanie takich informacji zagroziłoby celowi działań dochodzeniowych prowadzonych przez Urząd lub celowi ograniczeń mających zastosowanie zgodnie z art. 2 ust. 3 lub jaki negatywny wpływ wywarłoby na prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.
               W rejestrze uwzględnia się wspomniany wpis oraz, w stosownych przypadkach, leżące u jego podstaw dokumenty zawierające elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne. Udostępnia się je na żądanie Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

               4.   Ograniczenie, o którym mowa w ust. 3, stosuje się tak długo, jak długo mają zastosowanie przyczyny je uzasadniające.
               Gdy przyczyny stosowania ograniczenia przestają obowiązywać, Urząd przekazuje stosowne informacje osobie, której dane dotyczą, oraz podaje jej przyczyny ograniczenia. Jednocześnie Urząd informuje osobę, której dane dotyczą, o możliwości wniesienia w dowolnym momencie skargi za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub o możliwości odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
               Urząd dokonuje przeglądu zastosowania danego ograniczenia co sześć miesięcy od jego wprowadzenia oraz w chwili zamknięcia stosownego dochodzenia. Następnie administrator danych raz w roku monitoruje konieczność zachowania jakichkolwiek ograniczeń.

            Artykuł 4
            Prawo dostępu przysługujące osobie, której dane dotyczą

               1.   Jeżeli osoby, których dane dotyczą, występują z wnioskiem o dostęp do ich danych osobowych przetwarzanych w ramach jednego lub kilku szczególnych przypadków lub konkretnej operacji przetwarzania danych, zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) 2018/1725, Urząd ogranicza swoją ocenę takiego wniosku wyłącznie do tych danych osobowych.

               2.   W przypadku gdy Urząd ogranicza, całkowicie lub częściowo, prawo dostępu, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) 2018/1725, podejmuje on następujące kroki:

                           a)

                           w odpowiedzi na wniosek informuje przedmiotową osobę, której dane dotyczą, o zastosowanym ograniczeniu oraz o jego głównych przyczynach, a także o możliwości wniesienia skargi za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub o możliwości odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                           b)

                           rejestruje przyczyny stosowania ograniczenia, m.in. oceniając, czy jest ono konieczne i proporcjonalne; w tym celu we wpisie określa się, w jaki sposób przyznanie dostępu zagroziłoby celowi działań dochodzeniowych prowadzonych przez Urząd lub celowi ograniczeń mających zastosowanie zgodnie z art. 2 ust. 3, lub jaki negatywny wpływ wywarłoby na prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.

                     Zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725 można wstrzymać przekazanie informacji, o których mowa w lit. a), pominąć je lub go odmówić.

               3.   W rejestrze uwzględnia się wpis, o którym mowa w ust. 2 lit. b), oraz, w stosownych przypadkach, leżące u jego podstaw dokumenty zawierające elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne. Udostępnia się je na żądanie Europejskiego Inspektora Ochrony Danych. Zastosowanie ma art. 25 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2018/1725.

            Artykuł 5
            Prawo do poprawiania danych, ich usunięcia i ograniczenia przetwarzania
            Jeżeli Urząd ogranicza, całkowicie lub częściowo, stosowanie prawa do poprawiania danych, ich usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania, o czym mowa w art. 18, 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725, podejmuje on kroki określone w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji i rejestruje wpis zgodnie z art. 4 ust. 3 niniejszej decyzji.

            Artykuł 6
            Zawiadamianie osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych
            Jeżeli Urząd ogranicza zawiadomienie osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych, o czym mowa w art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zapisuje on i rejestruje powody takiego ograniczenia zgodnie z art. 3 ust. 3 niniejszej decyzji. Zastosowanie ma art. 3 ust. 4 niniejszej decyzji.

            Artykuł 7
            Przegląd prowadzony przez inspektora ochrony danych

               1.   Inspektor ochrony danych w Urzędzie jest informowany bez zbędnej zwłoki, ilekroć prawa osób, których dane dotyczą, są ograniczone zgodnie z niniejszą decyzją. Uzyskuje on dostęp do rejestru oraz wszelkich leżących u jego podstaw dokumentów zawierających elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne.
               Inspektor ochrony danych w Urzędzie może wystąpić z wnioskiem o ponowny przegląd tych ograniczeń. Jest on informowany na piśmie o wynikach wnioskowanego przeglądu.

               2.   Jeżeli służby Komisji i agencje wykonawcze przetwarzają dane osobowe w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3, należy poinformować, bez zbędnej zwłoki, inspektora ochrony danych w Komisji lub, w stosownych przypadkach, inspektora ochrony danych w zainteresowanej agencji wykonawczej, ilekroć prawa osób, których dane dotyczą, są ograniczone zgodnie z niniejszą decyzją. Inspektor ochrony danych w Komisji lub, w stosownych przypadkach, inspektor ochrony danych w zainteresowanej agencji wykonawczej uzyskuje na wniosek dostęp do rejestru oraz wszelkich leżących u jego podstaw dokumentów zawierających elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne.
               Inspektor ochrony danych w Komisji lub, w stosownych przypadkach, inspektor ochrony danych w agencji wykonawczej może wystąpić z wnioskiem o przegląd wspomnianych ograniczeń. Inspektor ochrony danych w Komisji lub inspektor ochrony danych w agencji wykonawczej jest informowany na piśmie o wynikach wnioskowanego przeglądu.

               3.   Wszelka wymiana informacji z inspektorem ochrony danych przez cały czas trwania procedury jest odnotowywana w odpowiedniej formie.

            Artykuł 8
            Wejście w życie
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 11 grudnia 2018 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 11 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiająca Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 20).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

            (4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

            (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

            (6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).


Decyzja Komisji z dnia 26/10/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8989 - Sony Corporation of America / Mubadala Investment Company PJSC) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 21/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8747 - Bolloré Group / APMT / CIT) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 21/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9085 - DR. AUGUST OETKER KG / Transgourmet Deutschland Gmbh & Co. OHG / F&B - Food and Beverage Services Gmbh) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 25/09/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9072 - KKR & Co. Inc. / Altice France S.A.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 19/10/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9059 - CVC Capital Partners SICAV-FIS S.A. / Messer Group GmbH) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 11/01/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9210 - NN Group / Allianz Group / NRP Group) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 09/01/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9206 - Equistone Partners Europe / Courir) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 09/01/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9213 - ORDU YARDIMLAŞMA KURUMU / CIMPOR PORTUGAL, SGPS, S.A.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2019/131 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Królestwem Norwegii i RepublikąTurcji w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych

text:
                  29.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 25/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/131
         z dnia 15 października 2018 r.
         w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Królestwem Norwegii i RepublikąTurcji w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 41 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (2) produkty uzyskane w Norwegii, Szwajcarii lub Turcji zawierające materiały, które nie zostały tam w całości uzyskane, uznaje się za pochodzące z kraju korzystającego, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 45 tego rozporządzenia delegowanego.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 54 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 system kumulacji ma zastosowanie, pod warunkiem że Szwajcaria przyznaje, na zasadzie wzajemności, takie samo traktowanie produktom pochodzącym z krajów korzystających, zawierającym materiały pochodzące z Unii.

                     (3)

                     W zakresie, w jakim dotyczy to Szwajcarii, system kumulacji został pierwotnie ustanowiony w drodze porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Szwajcarią. Ta wymiana listów miała miejsce w dniu 14 grudnia 2000 r. po zatwierdzeniu przez Radę decyzją 2001/101/WE (3).

                     (4)

                     W celu zapewnienia stosowania pojęcia pochodzenia odpowiadającego temu, które określono w regułach pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) Unii, Szwajcaria zmieniła swoje reguły pochodzenia w ramach GSP. Konieczne jest zatem dokonanie zmiany porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Szwajcarią.

                     (5)

                     System wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A przez Unię, Norwegię i Szwajcarię powinien nadal obowiązywać w ramach zmienionej wymiany listów i być warunkowo stosowany przez Turcję w celu ułatwienia wymiany handlowej między Unią, Norwegią, Szwajcarią i Turcją.

                     (6)

                     Ponadto zmodyfikowane w roku 2010 reguły pochodzenia w ramach GSP Unii przewidują wprowadzenie nowego systemu ustalania dowodów pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2017 r. Również w tym zakresie należy dokonać zmian w wymianie listów.

                     (7)

                     Aby uprzedzić stosowanie tego nowego systemu oraz przepisów z nim związanych, w dniu 8 marca 2012 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania porozumienia w formie wymiany listów ze Szwajcarią dotyczącego wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i określającego, że produkty z zawartością części o pochodzeniu norweskim, szwajcarskim lub tureckim mają być traktowane w chwili ich przybycia na obszar celny Unii jako produkty z zawartością części o pochodzeniu unijnym.

                     (8)

                     Rokowania ze Szwajcarią były prowadzone przez Komisję i doprowadziły do porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Królestwem Norwegii i Republiką Turcji w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (zwanego dalej „Porozumieniem”).

                     (9)

                     Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Królestwem Norwegii i Republiką Turcji w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.
            Tekst Porozumienia dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia, o którym mowa w ust. 18 Porozumienia (4).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

            (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

            (3)  Decyzja Rady 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r. dotycząca zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia oraz Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim traktowane będą po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego (porozumienie wzajemne) (Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24).

            (4)  Data wejścia w życie Porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.