title: Decyzja Rady z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników pochodzących z Grecji

text:
               16.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 listopada 2016 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników pochodzących z Grecji
   (2016/C 421/04)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1), w szczególności jego art. 23 i 24,
   uwzględniając listy kandydatów przedstawione Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 20 września 2016 r. (2) Rada mianowała członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników na okres od dnia 25 września 2016 r. do dnia 24 września 2018 r.

               (2)

               Rząd Grecji przedstawił kolejne kandydatury na nieobsadzone stanowiska,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane na stanowiska członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników na okres od dnia 25 września 2016 r. do dnia 24 września 2018 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Grecja

               Georgios NERANTZIS
               Panagiota STAMATIOU

               Christina LEVENTAKOU

   II.   PRZEDSTAWICIELE ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Grecja

               Efthymios KATSIKAS
               Athanasios VASILOPOULOS

               Themistoklis GRIGORIADIS

   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Grecja

               Rena BARDANI
               Evangelia ARANITOU

               Nikolaos ZOITOS

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali jeszcze wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 listopada 2016 r.

            W imieniu Rady

         G. MATEČNÁ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 20 września 2016 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników (Dz.U. C 348 z 23.9.2016, s. 3).


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/1162 z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie ujawniania informacji poufnych na potrzeby postępowań w sprawach karnych (EBC/2016/19)

text:
               16.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/73

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/1162
   z dnia 30 czerwca 2016 r.
   w sprawie ujawniania informacji poufnych na potrzeby postępowań w sprawach karnych (EBC/2016/19)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 3,
   uwzględniając decyzję EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmującą Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (1), w szczególności art. 23 oraz art. 23a,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Utworzenie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego umożliwiło krajowym organom ścigania występowanie do Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz właściwych organów krajowych z wnioskami o udostępnienie poufnych informacji powstałych lub otrzymanych w ramach wykonywania ich zadań i obowiązków nadzorczych.

               (2)

               Stosownie do art. 136 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (2) w sytuacjach, gdy w związku z wykonywaniem zadań wynikających z rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (3) EBC ma podstawy, aby podejrzewać, że popełniono przestępstwo, wnioskuje do odpowiedniego właściwego organu krajowego, aby przekazał sprawę odnośnym organom w celu prowadzenia postępowania i ewentualnego ścigania zgodnie z prawem krajowym.

               (3)

               Współpraca pomiędzy właściwymi organami krajowymi a krajowymi organami ścigania w sprawach dostępu do poufnych informacji dotyczących nadzorowanych podmiotów lub nadzorowanych grup w rozumieniu odpowiednio art. 2 ust. 20 oraz art. 2 ust. 21 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) istnieje od dłuższego czasu i pozostaje w zgodzie z prawem krajowym. Warunki takiej współpracy oraz ujawniania informacji poufnych krajowym organom ścigania są w dużej mierze określone w prawie krajowym. Prawo Unii ma jednak pewien wpływ na warunki, na jakich informacje poufne przechowywane przez właściwe organy, w tym EBC w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, mogą być ujawniane krajowym organom ścigania na ich wniosek. Te przepisy prawa Unii ustanawiają, przykładowo, zasadę lojalnej współpracy, zasadę współpracy w dobrej wierze i obowiązek wymiany informacji w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, obowiązek ochrony danych osobowych oraz obowiązek zachowania tajemnicy służbowej.

               (4)

               Oprócz kwestii dotyczących ujawniania informacji poufnych związanych z zadaniami powierzonymi EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w tym informacji będących w posiadaniu właściwych organów krajowych wspierających EBC w wykonywaniu zadań powierzonych na mocy tego rozporządzenia, wymogi takie mogą zasadniczo mieć również zastosowanie do ujawnienia informacji poufnych związanych z polityka pieniężną oraz innymi zadaniami w ramach ESBC lub Eurosystemu.

               (5)

               EBC powinien dochować obowiązku zachowania tajemnicy służbowej oraz obowiązku zapewnienia swojego funkcjonowania oraz niezależności. Dodatkowo, EBC powinien nadal respektować interes publiczny oraz niektóre interesy prywatne poprzez powstrzymywanie się od ujawniania niektórych dokumentów lub informacji w sytuacjach, w których ich ujawnienie mogłoby zagrozić tym interesom. Obowiązki te nie powinny jednak skutkować całkowitym zakazem ujawniania przez EBC informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej krajowym organom ścigania.

               (6)

               Prawo unijne wymaga zachowania poufności niektórych informacji lub dokumentów, do których zaliczają się dane osobowe oraz zakazuje – poza pewnymi wyjątkami – ujawniania informacji lub dokumentów poufnych podmiotom trzecim. W szczególności, stosownie do postanowień dotyczących zachowania tajemnicy służbowej, które zawarte są w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (4), z zastrzeżeniem przypadków podlegających przepisom prawa karnego, informacje poufne, które osoby obecnie lub w przeszłości zatrudnione przez właściwe organy oraz biegli rewidenci lub eksperci działający w imieniu właściwych organów uzyskują w trakcie pełnienia swoich obowiązków, mogą być ujawniane jedynie w postaci skróconej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych instytucji kredytowych.

               (7)

               Stosownie do art. 37 ust. 2 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego osoby mające dostęp do danych podlegających prawodawstwu Unii nakładającemu obowiązek zachowania tajemnicy podlegają temu prawu.

               (8)

               Nie utworzono jeszcze w prawie Unii ram proceduralnych na potrzeby zarządzania wnioskami otrzymanymi przez EBC, właściwe organy krajowe lub krajowe banki centralne (KBC) od krajowych organów ścigania o ujawnienie informacji poufnych związanych z zadaniami powierzonymi EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w tym informacji będących w posiadaniu właściwych organów krajowych wspierających EBC w wykonywaniu zadań powierzonych na mocy tego rozporządzenia, lub związanych z polityką pieniężną oraz innymi zadaniami w ramach ESBC lub Eurosystemu. Wykorzystanie procedur krajowych, które znajdują zastosowanie do takich wniosków, powinno być jednak spójne z ogólnymi zasadami prawa Unii, w szczególności z zasadą lojalnej współpracy oraz zasadą współpracy w dobrej wierze i obowiązkiem wymiany informacji, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. W tym kontekście EBC – zgodnie z prawem Unii – z zadowoleniem przyjąłby zasięganie jego opinii lub informowanie go w odpowiednich sytuacjach o wnioskach o ujawnienie informacji poufnych związanych z zadaniami powierzonymi EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w tym informacji będących w posiadaniu właściwych organów krajowych wspierających EBC w wykonywaniu zadań powierzonych na mocy tego rozporządzenia, lub związanych z polityką pieniężną oraz innymi zadaniami w ramach ESBC lub Eurosystemu, które otrzymywane są przez właściwe organy krajowe lub KBC od krajowych organów ścigania.

               (9)

               Niniejsza decyzja nie znajduje zastosowania do wniosków o udostępnienie informacji dotyczących osób pozostających w stosunku pracy z EBC lub pozostających w bezpośrednich lub pośrednich stosunkach umownych z EBC z tytułu wykonywania robót budowlanych, dostawy produktów lub świadczenia usług na rynku.

               (10)

               Decyzja ta ustanawia zatem zasady stosowane przez EBC w odniesieniu do ujawniania przez właściwe organy krajowe lub KBC krajowym organom ścigania informacji poufnych związanych z zadaniami powierzonymi EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 lub związanych z polityką pieniężną oraz innymi zadaniami w ramach ESBC lub Eurosystemu oraz związane z tymi zasadami ramy proceduralne.

               (11)

               Biuro ds. Przestrzegania Zasad i Zarządzania Wewnętrznego EBC działa w ramach EBC jako koordynator wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów objętych zakresem niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji określenia oznaczają:
   a)   „informacje poufne”– każde informacje poufne, w tym informacje objęte zasadami ochrony danych osobowych na podstawie obowiązku zachowania tajemnicy służbowej, o którym mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, lub dokumenty oznaczone jako „ECB-CONFIDENTIAL” lub „ECB-SECRET” na podstawie zasad poufności EBC, z wyłączeniem informacji dotyczących osób pozostających w stosunku pracy z EBC lub pozostających w bezpośrednich lub pośrednich stosunkach umownych z EBC z tytułu wykonywania robót budowlanych, dostawy produktów lub świadczenia usług na rynku;
   b)   „krajowy organ ścigania”– organy krajowe właściwe w sprawach karnych;
   c)   „właściwy organ krajowy”– ma znaczenie nadane w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Definicja ta pozostaje bez uszczerbku dla rozwiązań przyjętych w prawie krajowym, powierzających określone zadania nadzorcze KBC, który nie został wyznaczony jako właściwy organ krajowy. W zakresie do takich rozwiązań odniesienia do właściwych organów krajowych w niniejszej decyzji powinny również odsyłać do KBC w zakresie zadań nadzorczych powierzonych im przez prawo krajowe.
   Artykuł 2
   Wnioski otrzymane przez EBC od krajowych organów ścigania
   1.   Na wniosek krajowego organu ścigania EBC może udostępnić posiadane informacje poufne związane z zadaniami powierzonymi EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 lub związane z polityką pieniężną lub innymi zadaniami w ramach ESBC lub Eurosystemu, właściwemu organowi krajowemu lub KBC celem ich udostępnienia odnośnym krajowym organom ścigania, o których mowa, na warunkach przedstawionych poniżej.

               a)

               właściwy organ krajowy lub KBV, którego to dotyczy, zobowiązuje się do działania w imieniu EBC w odpowiedzi na taki wniosek;

               b)

               (i) istnieje wyraźny obowiązek ujawnienia takich informacji krajowemu organowi ścigania nałożony prawem Unii lub prawem krajowym, lub (ii) odpowiednie przepisy umożliwiają ujawnienie takich poufnych informacji oraz brak jest nadrzędnych powodów do odmowy ujawnienia takich informacji dotyczących potrzeby zabezpieczenia interesów Unii lub uniknięcia ingerencji w funkcjonowanie i niezależność EBC, w szczególności poprzez utrudnianie wypełniania jego zadań;

               c)

               właściwy organ krajowy lub KBC, którego to dotyczy, zobowiąże się do tego, aby zwrócić się do wnioskującego krajowego organu ścigania o zagwarantowanie ochrony przed upublicznieniem dostarczonych informacji poufnych.

         2.   Ustęp 1 stosuje się z zastrzeżeniem szczegółowych przepisów unijnych lub krajowych dotyczących ujawniania takich informacji poufnych.
   Artykuł 3
   Wnioski otrzymane przez właściwe organy krajowe lub KBC od krajowych organów ścigania
   1.   EBC powinien wymagać, aby właściwe organy krajowe lub KBC wyraził zgodę na to, aby po otrzymaniu od krajowego organu ścigania wniosku o udostępnienie informacji poufnych związanych z zadaniami powierzonymi EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 lub związanych z polityką pieniężną lub innymi zadaniami w ramach ESBC lub Eurosystemu, zasięgały one opinii EBC w zakresie odpowiedzi na taki wniosek, niezależnie od tego, czy EBC, organ krajowy lub KBC, którego to dotyczy, jest w posiadaniu informacji, o których mowa. EBC udzieli odpowiedzi dotyczącej tego, czy informacje, o których mowa, mogą być ujawnione oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, czy występują nadrzędne powody związane z potrzebą ochrony interesów Unii lub uniknięcia ingerencji w funkcjonowanie i niezależność EBC do domowy ujawnienia odnośnych poufnych informacji. EBC udzieli odpowiedzi właściwemu organowi krajowemu lub KBC pod warunkiem, że organy te zasięgną opinii EBC we właściwym czasie przed podjęciem przez właściwy organ krajowy lub KBC ostatecznej decyzji i przedstawieniem ostatecznej odpowiedzi na wniosek.
   2.   EBC powinien wymagać, aby właściwy organ krajowy zgodził się poinformować EBC w odpowiednim czasie, a w każdym razie przed udzieleniem ostatecznej odpowiedzi, o wniosku o udostępnienie informacji poufnych otrzymanym od krajowych organów ścigania, który dotyczy mniej istotnych instytucji kredytowych nadzorowanych bezpośrednio przez odnośny właściwy organ krajowy, wykonujący obowiązku nadzorcze na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 w sytuacji, w której ten właściwy organ krajowy uzna, że wnioskowane informacje są istotne lub że ich ujawnienie może negatywnie wpłynąć na reputację Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. EBC dokona starań, aby udzielić odpowiedzi w terminie określonym przez odnośny właściwy organ krajowy, pod warunkiem że będzie to termin rozsądny, dający się obiektywnie uzasadnić oraz wygasający zanim właściwy organ krajowy podejmie ostateczną decyzję i udzieli ostatecznej odpowiedzi krajowemu organowi ścigania.
   3.   EBC powinien wymagać od właściwych organów krajowych oraz KBC, aby zgodziły się regularnie udzielać EBC informacji o wszystkich wnioskach pochodzących od krajowych organów ścigania w sprawach, w których nie zasięgały one opinii EBC na podstawie ust. 1 lub nie informowały na podstawie ust. 2 z przyczyn od nich niezależnych oraz, w miarę możliwości, o informacjach ujawnionych na podstawie takich wniosków.
   Artykuł 4
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 30 czerwca 2016 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33.

      (2)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).


title: Decyzja Rady 2004/901/WPZiB z dnia 22 grudnia 2004 r. zmieniająca decyzję 1999/730/WPZiB wdrażającą wspólne działanie 1999/34/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży

text:
               24.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 379/111

      DECYZJA RADY 2004/901/WPZiB
   z dnia 22 grudnia 2004 r.
   zmieniająca decyzję 1999/730/WPZiB wdrażającą wspólne działanie 1999/34/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 1999/34/WPZiB z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (1), a w szczególności jego art. 6 w powiązaniu z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 listopada 1999 r. Rada przyjęła decyzję 1999/730/WPZiB (2) dotyczącą wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży, w celu wykonania wspólnego działania 1999/34/WPZiB.

               (2)

               W dniu 22 listopada 2004 r. Rada przyjęła decyzję 2004/792/WPZiB (3) przedłużającą obowiązywanie decyzji 1999/730/WPZiB do 15 listopada 2005 r.

               (3)

               Zakres obowiązków kierownika projektu powinien być dostosowany do celów realizacji projektów objętych decyzją 1999/730/WPZiB na dany okres w 2005 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Załącznik do decyzji Rady 1999/730/WPZiB zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2004 r.

            W imieniu Rady

         C. VEERMAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 9 z 15.1.1999, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 294 z 16.11.1999, str. 5.

      (3)  Dz.U. L 348 z 24.11.2004, str. 47.

      ZAŁĄCZNIK
      ZAKRES OBOWIĄZKÓW KIEROWNIKA PROJEKTU (2005 r.)

                  1.

                  Do celów art. 1 lit. c), Kierownik Projektu, we współpracy z kambodżańskimi siłami zbrojnymi, będzie nadal prowadził prace związane z prowadzeniem rejestrów, zarządzaniem i bezpieczeństwem zapasów broni oraz opracowywaniem polityk, wytycznych i praktyk w tej dziedzinie. W tym celu, Kierownik Projektu będzie monitorował projekty uprzednio wdrażane w regionie wojskowym nr 1 (Stung Treng), regionie wojskowym nr 2 (Kampong Speu), regionie wojskowym nr 4 (Siem Reap) i regionie wojskowym nr 5 (Battambang). W ścisłej współpracy z Ministerstwem Obrony Narodowej, określi on i wprowadzi w życie kolejny projekt dotyczący bezpiecznego magazynowania i rejestrowania broni Żandarmerii Królewskiej we wszystkich dwudziestu czterech prowincjach. Projekt ten będzie obejmował budowę magazynów do średnio- i krótkoterminowego składowania, prowadzenie szkoleń odpowiedniego personelu wszystkich szczebli oraz rejestrowanie broni wszelkiego rodzaju w zcentralizowanej komputerowej bazie danych Ministerstwa Obrony. Kierownik Projektu przygotuje, na tych samych warunkach, podobny projekt w specjalnym regionie wojskowym w Phnom Penh i będzie nadal prowadził działania w zakresie szkoleń, opracowywania systemów i rejestrowania broni. Wdrażane projekty powinny obejmować zapewnienie pomocy, przy wsparciu odpowiednich ekspertów, rządowemu programowi dotyczącemu organizacji ceremonii publicznego niszczenia nadwyżki broni na małą i dużą skalę oraz w stosownych przypadkach, odebranej broni i nadwyżki broni, która może nadal znajdować się w posiadaniu wojska, policji i sił bezpieczeństwa.

                  2.

                  W miarę możliwości Kierownik Projektu będzie monitorował działania, które były uprzednio realizowane jako element programu UE ASAC, w tym proces opracowywania przez Zgromadzenie Narodowe projektu ustawy o broni i jej późniejszego wprowadzania w życie, pomoc dla rządowego programu odbierania broni ukrywanej i nielegalnie posiadanej oraz szkolenie członków Rad Gmin w zakresie bezpieczeństwa broni, a także programy zwiększające społeczną świadomość w zakresie bezpieczeństwa broni. W razie potrzeby, Kierownik Projektu będzie kontynuował działalność doradczą, a w stosownych przypadkach wspierał rząd, organizacje międzynarodowe oraz lokalne organizacje pozarządowe w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa broni oraz obecnych i przyszłych działaniach prowadzonych w ramach programu ASAC UE.

                  3.

                  Kierownik Projektu zapewni ustanowienie właściwych procedur w celu monitorowania i oceny działań. W tym celu będzie on dążył do pełnej współpracy ze strony rządu Kambodży, policji i sił bezpieczeństwa.

                  4.

                  Kierownik Projektu będzie zachęcał i wspierał innych ofiarodawców w ograniczaniu i kontroli ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej oraz będzie gotowy, w stosownych przypadkach, do wykonywania takich projektów z pozostałymi ofiarodawcami w granicach jego uprawnień na podstawie niniejszego zakresu obowiązków. Mając na uwadze wiodące stanowisko Unii Europejskiej w tej dziedzinie, dołoży wszelkich starań, aby odgrywać zasadniczą rolę w międzynarodowych wysiłkach oraz, w stosownych przypadkach, aby wnosić wkład w zarządzanie projektami wspieranymi przez pozostałych ofiarodawców.

                  5.

                  Kierownik Projektu przygotuje plan ukończenia prac związanych z prowadzeniem rejestrów oraz zarządzaniem i bezpieczeństwem zapasów broni dla kambodżańskich sił zbrojnych do końca czerwca 2006 r., a wkrótce potem plan ukończenia prac związanych z projektem wsparcia ze strony Unii Europejskiej w celu ograniczenia i kontroli ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży.


title: Decyzja Rady dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 5 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015

text:
               24.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/6

         DECYZJA RADY
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 5 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015
   (2015/C 207/06)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 41,
   a także mając na uwadze, co następuje:

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 5 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 zostało przyjęte w dniu 19 czerwca 2015 r.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/

      Sporządzono w Luksemburgu w dniu 19 czerwca 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. REIRS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 69 z 13.3.2015, s. 1.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/715 z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmian do załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XVII (Własność intelektualna) do Porozumienia EOG (rozporządzenie pediatryczne)

text:
                  21.4.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 105/15

            DECYZJA RADY (UE) 2017/715
      z dnia 27 marca 2017 r.
      w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmian do załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XVII (Własność intelektualna) do Porozumienia EOG (rozporządzenie pediatryczne)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z jego art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XVII (Własność intelektualna) do Porozumienia EOG.

                  (3)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1901/2006 (3).

                  (4)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1902/2006 (4).

                  (5)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (5).

                  (6)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 488/2012 (6).

                  (7)

                  Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 uchyla rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 (7), które zostało uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                  (8)

                  W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 658/2007 (8) ustanowiono przepisy dotyczące stosowania kar finansowych nakładanych na posiadaczy pozwoleń na dopuszczenie do obrotu udzielonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004. Po przyznaniu przez Komisję pozwolenia na dopuszczenie do obrotu państwa EFTA powinny podjąć jednocześnie odpowiednie decyzje w ciągu 30 dni od daty przyznania takiego pozwolenia. Ze względu na szczególne okoliczności, mianowicie fakt, że to Komisja udziela pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, że naruszenia mają wpływ na Unię i jej interesy, oraz z uwagi na złożony i techniczny charakter postępowań w sprawie naruszenia przepisów Urząd Nadzoru EFTA powinien ściśle współpracować z Komisją i czekać na ocenę Komisji oraz propozycje działań przed podjęciem decyzji w sprawie nałożenia kary finansowej na posiadaczy pozwoleń na dopuszczenie do obrotu mających siedzibę w państwie EFTA.

                  (9)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) oraz załącznik XVII (Własność intelektualna) do Porozumienia EOG.

                  (10)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanych zmian załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XVII (Własność intelektualna) do Porozumienia EOG, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 27 marca 2017 r.

               W imieniu Rady

            C. ABELA

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1902/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 20).

         (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 1).

         (6)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 488/2012 z dnia 8 czerwca 2012 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2007 dotyczące kar finansowych nakładanych za naruszenie pewnych obowiązków w związku z pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu wydawanymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 150 z 9.6.2012, s. 68).

         (7)  Dz.U. L 182 z 2.7.1992, s. 1.

         (8)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2007 z dnia 14 czerwca 2007 r. dotyczące kar finansowych nakładanych za naruszenie pewnych obowiązków w związku z pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu wydawanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 10).

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2017
         z dnia …
         w sprawie zmian do załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznika XVII (Własność intelektualna) do Porozumienia EOG
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (1).

                     (2)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1902/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie 1901/2006 w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii (2).

                     (3)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (3).

                     (4)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 488/2012 z dnia 8 czerwca 2012 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2007 dotyczące kar finansowych nakładanych za naruszenie pewnych obowiązków w związku z pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu wydawanymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (4), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 44.

                     (5)

                     Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 uchyla rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 (5), które zostało uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                     (6)

                     W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 658/2007 ustanowiono przepisy dotyczące stosowania kar finansowych nakładanych na posiadaczy pozwoleń na dopuszczenie do obrotu udzielonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004. Po przyznaniu przez Komisję pozwolenia na dopuszczenie do obrotu państwa EFTA powinny podjąć jednocześnie odpowiednie decyzje w ciągu 30 dni od daty przyznania takiego pozwolenia. Ze względu na szczególne okoliczności, mianowicie fakt, że to Komisja udziela pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, że naruszenia mają wpływ na Unię i jej interesy oraz z uwagi na złożony i techniczny charakter postępowań w sprawie naruszenia przepisów, Urząd Nadzoru EFTA powinien ściśle współpracować z Komisją i czekać na ocenę Komisji oraz propozycje działań przed podjęciem decyzji w sprawie nałożenia kary finansowej na posiadaczy pozwoleń na dopuszczenie do obrotu mających siedzibę w państwie EFTA.

                     (7)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki II i XVII do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                     1)

                     w tekście wprowadzającym w akapicie trzynastym po słowach „Komitet ds. Sierocych Produktów Leczniczych (COMP)” dodaje się, co następuje:
                     „Komitet Pediatryczny”;

                     2)

                     w pkt 15q (dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) i 15zb (rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:

                                 „—

                                    32006 R 1901: rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1).”;

                     3)

                     tekst dostosowania w pkt 15zb (rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:
                     „W przypadku gdy posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ma siedzibę w państwie członkowskim EFTA, uprawnienia nadane Komisji Europejskiej w odniesieniu do postępowania w sprawie naruszenia przepisów przewidzianego w art. 84 ust. 3, w tym uprawnienia do nakładania kar finansowych na posiadaczy takich pozwoleń, są wykonywane przez Urząd Nadzoru EFTA w ścisłej współpracy z Komisją. Przed podjęciem przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w sprawie nałożenia kar finansowych Komisja przedstawia swoją ocenę i proponowany sposób działania.”;

                     4)

                     tekst w pkt 15zj (rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2007) otrzymuje brzmienie:
                     „32007 R 0658: rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2007 z dnia 14 czerwca 2007 r. dotyczące kar finansowych nakładanych za naruszenie pewnych obowiązków w związku z pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu wydawanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 10), zmienione:

                                 —

                                    32012 R 0488: rozporządzeniem Komisji (UE) nr 488/2012 z dnia 8 czerwca 2012 r. (Dz.U. L 150 z 9.6.2012, s. 68), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 44.

                           Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następującego dostosowania:
                     W przypadku gdy posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ma siedzibę w państwie członkowskim EFTA, uprawnienia nadane Komisji Europejskiej w odniesieniu do postępowania w sprawie naruszenia przepisów, w tym uprawnienia do nakładania kar finansowych na posiadaczy takich pozwoleń, są wykonywane przez Urząd Nadzoru EFTA w ścisłej współpracy z Komisją. Przed podjęciem przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w sprawie nałożenia kar finansowych Komisja przedstawia swoją ocenę i proponowany sposób działania.”;

                     5)

                     po pkt 15zo (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 198/2013) dodaje się punkt w brzmieniu:

                                 „15zp.

                                    32006 R 1901: Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1), zmienione:

                                             —

                                                32006 R 1902: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1902/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 20).

                           Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                                 a)

                                 Stosowanie art. 36 ust. 3 nie może być uzależnione od dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego w Liechtensteinie.

                                 b)

                                 W przypadku gdy posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ma siedzibę w państwie członkowskim EFTA, uprawnienia nadane Komisji Europejskiej w odniesieniu do postępowania w sprawie naruszenia przepisów przewidzianego w art. 49 ust. 3, w tym uprawnienia do nakładania kar finansowych na posiadaczy takich pozwoleń, są wykonywane przez Urząd Nadzoru EFTA w ścisłej współpracy z Komisją. Przed podjęciem przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w sprawie nałożenia kar finansowych Komisja przedstawia swoją ocenę i proponowany sposób działania.”.

               Artykuł 2
         Tekst pkt 6 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92) w załączniku XVII do Porozumienia EOG otrzymuje brzmienie:
         „32009 R 0469: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 1).
         Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                     a)

                     w art. 7 dodaje się ustępy w brzmieniu:
                     »6.   Ust. 5 nie ma zastosowania do państw EFTA.
                     7.   Niezależnie od ust. 4, przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w określonym państwie EFTA wniosek o przedłużenie obowiązywania udzielonego wcześniej świadectwa składa się nie później niż sześć miesięcy przed upływem ważności tego świadectwa.«;

                     b)

                     w art. 21 dodaje się ustępy w brzmieniu:
                     »3.   Wniosek o przedłużenie obowiązywania świadectwa może zostać uwzględniony w państwie EFTA wyłącznie w przypadku, gdy świadectwo wygasa mniej niż sześć miesięcy przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w danym państwie EFTA. W przypadku gdy świadectwo wygasa przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w danym państwie EFTA, przedłużenie obowiązywania staje się skuteczne jedynie w odniesieniu do okresu następującego po wejściu w życie rozporządzenia w danym państwie EFTA i po dacie opublikowania wniosku o przedłużenie. Do obliczania okresu przedłużenia stosuje się jednak art. 13 ust. 3.
                     4.   Niezależnie od art. 7 ust. 7, w przypadkach, w których świadectwo traci ważność wcześniej niż siedem miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 w danym państwie EFTA, wniosek o przedłużenie obowiązywania świadectwa składa się nie później niż w terminie jednego miesiąca po wejściu w życie rozporządzenia w danym państwie EFTA. W takich przypadkach przedłużenie staje się skuteczne jedynie w odniesieniu do okresu następującego po dacie publikacji wniosku o przedłużenie. Do obliczania okresu przedłużenia stosuje się jednak art. 13 ust. 3.
                     5.   Wniosek o przedłużenie obowiązywania świadectwa złożony zgodnie z postanowieniami ust. 3 i 4 nie uniemożliwia dalszego wykorzystywania wynalazku żadnej stronie trzeciej, która pomiędzy wygaśnięciem świadectwa a publikacją wniosku o przedłużenie obowiązywania świadectwa w dobrej wierze wykorzystywała wynalazek lub poczyniła poważne przygotowania do jego użycia.«.

                     c)

                     Ze względu na unię patentową pomiędzy Liechtensteinem a Szwajcarią, Liechtenstein nie dostarcza żadnych dodatkowych świadectw ochronnych dla produktów medycznych, jak ustanowiono w niniejszym rozporządzeniu.”

               Artykuł 3
         Teksty rozporządzeń (WE) nr 1901/2006, (WE) nr 1902/2006, (WE) nr 469/2009 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 488/2012, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 44, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
         Artykuł 4
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem … pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).
         Artykuł 5
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

            (1)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1.

            (2)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 20.

            (3)  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 1.

            (4)  Dz.U. L 150 z 9.6.2012, s. 68.

            (5)  Dz.U. L 182 z 2.7.1992, s. 1.

            (*1)  [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady z dnia 6 lutego 2003 r. dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0096

Dziennik Urzędowy L 036 , 12/02/2003 P. 0031 - 0031

		Decyzja Radyz dnia 6 lutego 2003 r.dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą(2003/96/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1];uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Ukrainą z drugiej strony [3], została podpisana dnia 16 czerwca 1994 r. i weszła w życie dnia 1 marca 1998 r.(2) Wspólna strategia Rady Europejskiej (1999/877/WPZiB) w sprawie Ukrainy [4] została przyjęta dnia 11 grudnia 1999 r. przez Radę Europejską w Helsinkach.(3) Wspólnota Europejska i Ukraina realizują szczegółowe programy BRT w dziedzinach leżących w polu wspólnego zainteresowania. W oparciu o wcześniejsze doświadczenia, obie strony wyraziły chęć ustanowienia głębszych i szerszych ram prowadzenia współpracy w dziedzinie nauki i technologii. Umowa w sprawie współpracy w dziedzinie nauki i technologii stanowi część ogólnej współpracy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą.(4) Decyzją z dnia 8 października 2001 r., Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w imieniu Wspólnoty Europejskiej dotyczących zawarcia Umowy w sprawie współpracy technologicznej i naukowej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą. W rezultacie negocjacji przeprowadzonych zgodnie z dyrektywami w sprawie negocjacji, została zawarta Umowa załączona do niniejszej decyzji oraz jej dwa załączniki.(5) Umowa została podpisana dnia 4 lipca 2002 r. w Kopenhadze.(6) Umowa powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą.Treść Umowy oraz dwa załączniki do niej są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 12 Umowy.Sporządzono w Brukseli, dnia 6 lutego 2003 r.W imieniu RadyP. EfthymiouPrzewodniczący[1] Wniosek z 11.10.2002 r (dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym).[2] Opinia wydana dnia 17 grudnia 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 49 z 19.2.1998, str. 3.[4] Dz.U. L 331 z 23.12.1999, str. 1.--------------------------------------------------


               27.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 353/168

         P8_TA(2015)0199
   Niewniesienie sprzeciwu wobec aktu delegowanego: wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich
   Decyzja Parlamentu Europejskiego o niewniesieniu sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 27 kwietnia 2015 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (C(2015)02802 – 2015/2673(DEA))
   (2016/C 353/23)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2015)02802),

               —

               uwzględniając pismo Komisji z dnia 3 lutego 2015 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie zgłosi on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

               —

               uwzględniając pismo Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

               —

               uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (1), a w szczególności jego art. 58 ust. 7 i art. 83 ust. 5,

               —

               uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi,

               —

               uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

               —

               uwzględniając fakt, iż nie wyrażono żadnego sprzeciwu w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który to termin upłynął w dniu 19 maja 2015 r.,

               A.

               mając na uwadze, że art. 19 ust 1 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 przewiduje rewizję wieloletnich ram finansowych w przypadku przyjęcia po dniu 1 stycznia 2014 r. programów w ramach zarządzania dzielonego odnoszących się między innymi do Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w celu przeniesienia na kolejne lata, powyżej odnośnych pułapów wydatków, środków przydzielonych, ale niewykorzystanych w 2014 r.;

               B.

               mając na uwadze, że programy rozwoju obszarów wiejskich Bułgarii, Republiki Czeskiej, Irlandii, Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, Włoch, Cypru, Luksemburga, Węgier, Malty, Rumunii i Szwecji oraz niektóre programy regionalne Belgii, Niemiec, Francji i Zjednoczonego Królestwa nie były gotowe do przyjęcia przed końcem 2014 r.;

               C.

               mając na uwadze, że w związku z tym za pomocą rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 2015/623 wprowadzono zmiany w rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013, przenosząc w przypadku Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich odnośne środki przydzielone, ale niewykorzystane w 2014 r. do pułapów wydatków na rok 2015 i 2016;

               D.

               mając na uwadze, że należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, w którym określono podział wsparcia unijnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w latach 2014–2020;

               E.

               mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane ma zasadnicze znaczenie dla sprawnego i terminowego przyjęcia programów rozwoju obszarów wiejskich oraz że powinno ono wejść w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

               1.

               oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487.


title: Decyzja Rady 2012/515/WPZiB z dnia 24 września 2012 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/565/WPZiB w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo)

text:
               25.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 257/18

         DECYZJA RADY 2012/515/WPZiB
   z dnia 24 września 2012 r.
   zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/565/WPZiB w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/565/WPZiB w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo) (1), ostatnio zmienioną decyzją 2011/538/WPZiB (2). EUSEC RD Congo kończy się w dniu 30 września 2012 r.

               (2)

               W dniu 13 lipca 2012 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zatwierdził zalecenie, by misję EUSEC RD Congo przedłużyć o jeden rok, po czym ma nastąpić dwunastomiesięczna ostateczna faza przejścia, w ramach której zadania misji zostaną przekazane organom lokalnym.

               (3)

               EUSEC RD Congo należy zatem przedłużyć do dnia 30 września 2013 r.

               (4)

               Należy również określić finansową kwotę odniesienia, przeznaczoną na pokrycie wydatków związanych z EUSEC RD Congo na okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.

               (5)

               Należy również dostosować niektóre przepisy dotyczące informacji niejawnych UE.

               (6)

               EUSEC RD Congo będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/565/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 9 ust. 1 wprowadza się następujący akapit:
               „Finansowa kwota odniesienia przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z misją wynosi 11 000 000 EUR na okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.”;

               2)

               art.13 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 13
               Udostępnianie informacji niejawnych
               1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami misji, informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE / EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).
               2.   WP jest również upoważniony, zgodnie z potrzebami operacyjnymi misji, do udostępniania ONZ niejawnych informacji i dokumentów UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy ONZ dokonują niezbędnych uzgodnień.
               3.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE /EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy państwa przyjmującego dokonują niezbędnych uzgodnień.
               4.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do misji i objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
               5.   WP może przenieść uprawnienia, o których mowa w ust. 1-4, a także prawo do dokonania uzgodnień, o których mowa w ust. 2 i 3, na osoby, których jest zwierzchnikiem, na cywilnego dowódcę operacji lub na szefa misji.

               3)

               art.15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Szefa misji wspiera funkcjonariusz misji ds. bezpieczeństwa, który podlega szefowi misji, pozostając również w stosunkach służbowych z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ).”;

               4)

               w art. 17 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
               „Niniejsza decyzja ma zastosowanie do dnia 30 września 2013 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 248 z 22.9.2010, s. 59.

      (2)  Dz.U. L 236 z 13.9.2011, s. 10.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (4)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).”;


title: Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego wskutek wycofania zgłoszenia przez państwo EFTA – Umowa o sprzedaż energii elektrycznej zawarta przez przedsiębiorstwo PCC w 2014 r. i umowa o przesyłanie energii z 2014 r.

text:
               11.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/14

         Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego wskutek wycofania zgłoszenia przez państwo EFTA
   Umowa o sprzedaż energii elektrycznej zawarta przez przedsiębiorstwo PCC w 2014 r. i umowa o przesyłanie energii z 2014 r.
   (2016/C 52/09)
   Decyzją 238/15/COL z dnia 17 czerwca 2015 r. Urząd Nadzoru EFTA postanowił zamknąć, zgodnie z częścią II art. 4 ust. 4 protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, formalne postępowanie wyjaśniające wszczęte dnia 10 grudnia 2014 r. decyzją nr 543/14/COL w sprawie (i) umowy o sprzedaż energii elektrycznej zawartej przez przedsiębiorstwo Landsvirkjun hf. i przedsiębiorstwo PCC Bakki Silicon hf. w dniu 17 marca 2014 r. oraz (ii) umowy o przesyłanie energii zawartej przez przedsiębiorstwo Landsnet hf. i przedsiębiorstwo PCC Bakki Silicon hf. w dniu 7 lutego 2014 r.
   Sprawa stała się bezprzedmiotowa ze względu na wycofanie zgłoszenia przez państwo EFTA oraz fakt, że umowy zostały rozwiązane przez strony, zanim zaczęły obowiązywać.
   Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, można znaleźć na stronie Urzędu Nadzoru EFTA:
   http://www.eftasurv.int/state-aid/state-aid-register/.


title: 2012/738/UE: Decyzja Rady z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji o wsparciu żywnościowym

text:
               30.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 listopada 2012 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji o wsparciu żywnościowym
   (2012/738/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 214 ust. 4, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia jest stroną Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r. (1) (zwanej dalej „FAC z 1999 r.”), która wygasa w dniu 1 lipca 2012 r.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 2012/511/UE (2) Konwencję o wsparciu żywnościowym (zwaną dalej „Konwencją”) podpisano w dniu 23 lipca 2012 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (3)

               Podpisanie Konwencji leży w interesie Unii, ponieważ pomogłoby w osiągnięciu celów pomocy humanitarnej, o których mowa w art. 214 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (4)

               Konwencja powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Konwencja o wsparciu żywnościowym (zwana dalej „Konwencją”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisja określa zobowiązanie roczne, które należy podjąć w imieniu Unii zgodnie z art. 5 Konwencji, i informuje o tym Sekretariat Komitetu.
   Artykuł 3
   Komisja przygotowuje sprawozdania roczne i uczestniczy w wymianie informacji w imieniu Unii zgodnie z art. 6 Konwencji.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia w imieniu Unii instrumentu zatwierdzenia przewidzianego w art. 12 Konwencji, w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się postanowieniami Konwencji (3).
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         V. SHIARLY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 222 z 24.8.1999, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 256 z 22.9.2012, s. 3.

      (3)  Data wejścia w życie Konwencji zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      TŁUMACZENIE
      KONWENCJA O WSPARCIU ŻYWNOŚCIOWYM
      PREAMBUŁA
      STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
      POTWIERDZAJĄC swoje stałe zaangażowanie na rzecz nadal aktualnych celów Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r., polegających na przyczynianiu się do zwiększenia światowego bezpieczeństwa żywnościowego i poprawie zdolności wspólnoty międzynarodowej do reagowania na kryzysy żywnościowe i inne sytuacje związane z potrzebami żywnościowymi krajów rozwijających się,
      PRAGNĄC zwiększyć skuteczność, efektywność i jakość wsparcia żywnościowego jako narzędzia służącego ochronie życia i łagodzeniu cierpienia najsłabszych grup społecznych, w szczególności w sytuacjach kryzysowych, poprzez wzmocnienie współpracy międzynarodowej i koordynacji, w szczególności między Stronami niniejszej Konwencji i zainteresowanymi podmiotami,
      UZNAJĄC, że słabsze grupy społeczne mają szczególne potrzeby żywnościowe i żywieniowe,
      potwierdzając podstawową odpowiedzialność państw za krajowe bezpieczeństwo żywnościowe i w konsekwencji za stopniową realizację prawa do odpowiedniej żywności, o którym mowa w opracowanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) „Dobrowolnych wytycznych dotyczących wspierania stopniowej realizacji prawa do odpowiedniej żywności w związku z krajowym bezpieczeństwem żywnościowym”, przyjętych przez Radę FAO w listopadzie 2004 r.,
      ZACHĘCAJĄC rządy krajów dotkniętych brakiem bezpieczeństwa żywnościowego do opracowania i wdrożenia własnych strategii, mających na celu eliminowanie podstawowych przyczyn braku bezpieczeństwa żywnościowego za pomocą środków długofalowych i zapewniających odpowiednie powiązanie działań doraźnych oraz działań na rzecz odbudowy i rozwoju,
      NAWIĄZUJĄC do międzynarodowego prawa humanitarnego oraz podstawowych zasad humanitarnych takich jak humanitaryzm, bezstronność, neutralność i niezależność,
      NAWIĄZUJĄC do Zasad i dobrych praktyk udzielania pomocy humanitarnej zatwierdzonych w Sztokholmie w dniu 17 czerwca 2003 r.,
      UZNAJĄC, że Strony mają swoje własne strategie polityczne dotyczące udzielania wsparcia żywnościowego w sytuacjach kryzysowych i w pozostałych,
      UWZGLĘDNIAJĄC Plan działania przyjęty w Rzymie w 1996 r. podczas Światowego Szczytu Żywnościowego, jak i pięć rzymskich zasad na rzecz trwałego globalnego bezpieczeństwa żywnościowego wskazanych w deklaracji przyjętej podczas Światowego Szczytu Żywnościowego w 2009 r., w szczególności zobowiązanie do osiągnięcia bezpieczeństwa żywnościowego na całym świecie i podejmowania ciągłych wysiłków na rzecz ograniczenia ubóstwa i wyeliminowania głodu, potwierdzone przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w deklaracji milenijnej ONZ,
      UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania podjęte przez państwa udzielające pomocy i państwa będące odbiorcami pomocy do poprawy rozwoju i skuteczności poprzez stosowanie zasad określonych w Deklaracji paryskiej w sprawie skuteczności pomocy przyjętej przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w 2005 r.,
      ZDECYDOWANE działać zgodnie z podjętymi przez siebie zobowiązaniami w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO), a w szczególności zgodnie ze wszelkimi zasadami WTO w zakresie pomocy żywnościowej,
      UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Cele
      Celem niniejszej Konwencji jest ratowanie życia, ograniczenie zjawiska głodu, poprawa bezpieczeństwa żywnościowego i poprawa sytuacji żywieniowej najsłabszych grup społecznych poprzez:

                  a)

                  zaspokojenie potrzeb żywnościowych i żywieniowych najsłabszych grup społecznych poprzez zobowiązanie się Stron do udzielania wsparcia żywnościowego poprawiającego spożycie odpowiedniej, bezpiecznej i bogatej w substancje odżywcze żywności oraz dostęp do niej;

                  b)

                  zapewnienie, aby wsparcie żywnościowe na rzecz najsłabszych grup społecznych było właściwe, terminowe, skuteczne, efektywne i udzielane w oparciu o potrzeby i wspólne zasady; oraz

                  c)

                  ułatwianie wymiany informacji, współpracy i koordynacji, jak również zapewnienie forum do dyskusji umożliwiającej poprawę skuteczności, efektywności i spójności wykorzystania zasobów Stron w celu zaspokojenia potrzeb.

            Artykuł 2
      Zasady wsparcia żywnościowego
      Strony udzielające wsparcia żywnościowego i dostarczające je najsłabszym grupom społecznym powinny zawsze przestrzegać następujących zasad:

                  a)

                  ogólne zasady wsparcia żywnościowego:

                              (i)

                              udzielanie wsparcia żywnościowego jedynie wówczas, gdy stanowi ono najbardziej skuteczny i odpowiedni środek zaspokojenia potrzeb żywnościowych lub żywieniowych najsłabszych grup społecznych;

                              (ii)

                              udzielanie wsparcia żywnościowego z uwzględnieniem długoterminowych celów w zakresie odbudowy i rozwoju państw otrzymujących pomoc, w stosownych przypadkach wspierając jednocześnie szerszy cel, jakim jest osiągnięcie bezpieczeństwa żywnościowego;

                              (iii)

                              udzielanie wsparcia żywnościowego w sposób, który zapewnia ochronę środków utrzymania, wzmacnia samowystarczalność i odporność słabszych grup społecznych i społeczności lokalnych oraz zapobiega kryzysom bezpieczeństwa żywnościowego, przygotowuje na tego typu kryzysy, łagodzi je i pozwala na nie reagować;

                              (iv)

                              udzielanie wsparcia żywnościowego w sposób pozwalający uniknąć uzależnienia od pomocy oraz zminimalizować bezpośrednie i pośrednie negatywne skutki dla beneficjentów i innych podmiotów;

                              (v)

                              udzielanie wsparcia żywnościowego w taki sposób, by nie wpłynęło ono niekorzystnie na lokalną produkcję, warunki rynkowe, strukturę wprowadzania do obrotu, wymianę handlową czy też ceny dóbr podstawowych dla słabszych grup społecznych;

                              (vi)

                              udzielanie wsparcia żywnościowego, o ile to możliwe, wyłącznie w formie darowizn;

                  b)

                  zasady skuteczności wsparcia żywnościowego:

                              (i)

                              ograniczanie w największym możliwym stopniu kosztów powiązanych w celu zwiększenia kwoty przeznaczonej na wsparcie żywnościowe dla słabszych grup społecznych oraz poprawy skuteczności;

                              (ii)

                              aktywne dążenie do współpracy, koordynacji i wymiany informacji w celu poprawy skuteczności i efektywności programów wsparcia żywnościowego oraz spójności wsparcia żywnościowego i powiązanych obszarów polityki i instrumentów;

                              (iii)

                              o ile to możliwe i stosowne, zakup lokalnej i regionalnej żywności i innych elementów wsparcia żywnościowego;

                              (iv)

                              udzielanie w coraz większym stopniu, o ile to możliwe i zgodnie z potrzebami, niepowiązanego wsparcia żywnościowego w postaci gotówki;

                              (v)

                              spieniężanie pomocy żywnościowej jedynie w koniecznych przypadkach oraz w celu poprawy bezpieczeństwa żywnościowego słabszych grup społecznych; spieniężanie powinno opierać się na przejrzystej i obiektywnej analizie rynku i pozwolić uniknąć niekorzystnych przesunięć w handlu;

                              (vi)

                              zapewnienie, aby Strony nie wykorzystywały wsparcia żywnościowego do realizacji własnych celów w zakresie rozwoju rynku;

                              (vii)

                              unikanie powrotnego wywozu pomocy żywnościowej w największym możliwym zakresie, chyba że w celu zapobieżenia sytuacjom kryzysowym lub zareagowania na takie sytuacje; powrotny wywóz pomocy żywnościowej realizowany w sposób pozwalający uniknąć niekorzystnych przesunięć w handlu;

                              (viii)

                              uznanie, w stosownych przypadkach, że główną rolę w organizacji, koordynacji i realizacji operacji wsparcia żywnościowego odgrywają właściwe organy lub zainteresowane podmioty oraz że na nich spoczywa też główna odpowiedzialność w tym zakresie;

                  c)

                  zasady udzielania wsparcia żywnościowego:

                              (i)

                              ukierunkowanie wsparcia żywnościowego na potrzeby żywnościowe i żywieniowe najsłabszych grup społecznych;

                              (ii)

                              zaangażowanie beneficjentów, a w stosownych przypadkach również innych ważnych zainteresowanych podmiotów, w proces oceny ich potrzeb oraz w działania związane z opracowaniem, realizacją, monitorowaniem i oceną wsparcia żywnościowego;

                              (iii)

                              udzielanie pomocy żywnościowej zgodnie z obowiązującymi normami bezpieczeństwa i jakości, z poszanowaniem kulturalnych i lokalnych nawyków i potrzeb żywieniowych beneficjentów;

                              (iv)

                              stanie na straży godności beneficjentów wsparcia żywnościowego;

                  d)

                  zasady rozliczalności wsparcia żywnościowego:

                              (i)

                              podejmowanie konkretnych i właściwych środków na rzecz poprawy rozliczalności i przejrzystości strategii, programów i operacji dotyczących wsparcia żywnościowego;

                              (ii)

                              monitorowanie, ocena i komunikowanie, w regularny i przejrzysty sposób, wyników i skutków działań w zakresie wsparcia żywnościowego w celu udoskonalania najlepszych praktyk i optymalizacji skuteczności podejmowanych działań.

            Artykuł 3
      Związek z umowami WTO
      Żadne postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią odstępstwa od istniejących lub przyszłych wzajemnych zobowiązań Stron mających zastosowanie w ramach WTO. W razie niezgodności pomiędzy wspomnianymi zobowiązaniami a postanowieniami niniejszej Konwencji zobowiązania mają charakter rozstrzygający. Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie narusza pozycji, jaką Strona może zająć w dowolnych negocjacjach w ramach WTO.
      Artykuł 4
      Państwo kwalifikujące się do wsparcia żywnościowego, słabsze grupy społeczne kwalifikujące się do wsparcia żywnościowego, kwalifikujące się produkty, kwalifikujące się działania i koszty powiązane
      1.   „Państwo kwalifikujące się do wsparcia żywnościowego” oznacza dowolne państwo figurujące w wykazie odbiorców oficjalnej pomocy rozwojowej opracowanym przez działający przy OECD Komitet Pomocy Rozwojowej (DAC) lub dowolne inne państwo wskazane w regulaminie i zasadach wykonawczych.
      2.   „Słabsze grupy społeczne kwalifikujące się do wsparcia żywnościowego” oznaczają słabsze grupy społeczne w dowolnym państwie kwalifikującym się do wsparcia żywnościowego.
      3.   „Kwalifikujące się produkty” to produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi zgodne z właściwymi krajowymi strategiami i przepisami prawa państwa, w którym prowadzone są operacje, oraz odpowiednimi obowiązującymi międzynarodowymi normami dotyczącymi jakości i bezpieczeństwa żywności, jak również produkty mogące przyczynić się do zaspokojenia potrzeb żywnościowych i ochrony środków utrzymania w sytuacjach kryzysowych i na wczesnym etapie wychodzenia z kryzysu. Wykaz kwalifikujących się produktów przedstawiono w regulaminie i zasadach wykonawczych.
      4.   Kwalifikujące się działania, realizowane w celu wywiązania się Strony z jej minimalnego zobowiązania rocznego zgodnie z art. 5, muszą być spójne z postanowieniami art. 1 i obejmują przynajmniej jedno z poniższych działań:

                  a)

                  dostarczanie i dystrybucja kwalifikujących się produktów;

                  b)

                  dostarczanie gotówki i voucherów; oraz

                  c)

                  interwencje żywieniowe.

            Kwalifikujące się działania zostały szerzej omówione w regulaminie i zasadach wykonawczych.
      5.   Kwalifikujące się koszty powiązane ponoszone przez Stronę w ramach wywiązywania się z jej minimalnego zobowiązania rocznego zgodnie z art. 5 muszą być zgodne z art. 1 i ograniczać się do kosztów bezpośrednio związanych z realizacją kwalifikujących się działań, co zostało szerzej omówione w regulaminie i zasadach wykonawczych.
      Artykuł 5
      Zobowiązanie
      1.   W celu realizacji celów niniejszej Konwencji każda ze Stron wyraża zgodę na podjęcie rocznego zobowiązania w zakresie wsparcia żywnościowego, określonego zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi. Zobowiązanie każdej ze Stron określa się jako jej „minimalne zobowiązanie roczne”.
      2.   Minimalne zobowiązanie roczne wyrażone jest w ujęciu wartościowym lub ilościowym, co zostało szerzej omówione w regulaminie i zasadach wykonawczych. Strona może wyrazić swoje zobowiązanie bądź w postaci minimalnej wartości, bądź minimalnej ilości, bądź w obu tych wielkościach.
      3.   Minimalne zobowiązania roczne w ujęciu wartościowym mogą być wyrażone w walucie wybranej przez daną Stronę. Minimalne zobowiązania roczne w ujęciu ilościowym mogą być wyrażone w tonach ekwiwalentu zboża lub innych jednostkach miary przewidzianych w regulaminie i zasadach wykonawczych.
      4.   Każda ze Stron możliwe wcześnie zawiadamia Sekretariat o swoim wstępnym minimalnym zobowiązaniu rocznym, nie później jednak niż sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszej Konwencji lub w ciągu trzech miesięcy od przystąpienia do niej.
      5.   Każda ze Stron zawiadamia Sekretariat o wszelkich zmianach w jej minimalnym rocznym zobowiązaniu na kolejne lata nie później niż dnia piętnastego grudnia roku poprzedzającego zmianę.
      6.   Sekretariat, tak szybko, jak to możliwe, informuje wszystkie Strony o zmienionych minimalnych zobowiązaniach rocznych, nie później jednak niż dnia pierwszego stycznia każdego roku.
      7.   Wkłady wniesione w celu wywiązania się z minimalnych zobowiązań rocznych powinny, w miarę możliwości, być w całości w formie darowizn. W odniesieniu do wsparcia żywnościowego zaliczanego na poczet zobowiązania Strony co najmniej 80 proc. tego wsparcia udzielonego kwalifikującym się do wsparcia żywnościowego państwom i słabszym grupom społecznym, co zostało szerzej omówione w regulaminie i zasadach wykonawczych, musi być w całości w formie darowizn. W miarę możliwości Strony próbują stopniowo zwiększać ten odsetek. Wkłady, które nie są wnoszone w całości w formie darowizn, należy wykazać w sprawozdaniu rocznym każdej ze Stron.
      8.   Strony podejmują się przeprowadzenia wszelkich transakcji dotyczących wsparcia żywnościowego w ramach niniejszej Konwencji w sposób pozwalający uniknąć jakichkolwiek szkodliwych zaburzeń normalnej struktury produkcji i międzynarodowego obrotu handlowego.
      9.   Strony zapewniają, aby udzielanie wsparcia żywnościowego nie było związane, bezpośrednio ani pośrednio, oficjalnie ani nieoficjalnie, wyraźnie lub w sposób dorozumiany, z wywozem na warunkach handlowych produktów rolnych, innych towarów czy usług do państw odbiorców.
      10.   W celu wywiązania się ze swojego minimalnego zobowiązania rocznego, przedstawionego w ujęciu wartościowym lub ilościowym, Strona wnosi wkład, który jest zgodny z niniejszą Konwencją i który polega na finansowaniu kwalifikujących się produktów i działań oraz kosztów powiązanych, określonych w art. 4 i omówionych szerzej w regulaminie i zasadach wykonawczych.
      11.   Wkłady wniesione w celu wywiązania się z minimalnego zobowiązania rocznego podjętego w ramach niniejszej Konwencji mogą być przeznaczone wyłącznie dla państw kwalifikujących się do wsparcia żywnościowego lub słabszych grup społecznych kwalifikujących się do wsparcia żywnościowego, określonych w art. 4 i omówionych szerzej w regulaminie i zasadach wykonawczych.
      12.   Strony mogą wnieść swój wkład w ramach stosunków dwustronnych, za pośrednictwem organizacji międzyrządowych lub innych organizacji międzynarodowych lub za pośrednictwem innych partnerów zajmujących się wsparciem żywnościowym, nie mogą jednak korzystać z pośrednictwa innych Stron.
      13.   Każda ze Stron dokłada starań, aby wywiązać się ze swego minimalnego zobowiązania rocznego. Jeśli w danym roku Strona nie jest w stanie wywiązać się ze swojego minimalnego zobowiązania rocznego, w swoim sprawozdaniu rocznym za dany rok przedstawia okoliczności, które spowodowały niemożność realizacji zobowiązań. Niezrealizowana wielkość wsparcia zostanie dodana do minimalnego zobowiązania rocznego Strony na kolejny rok, chyba że Komitet powołany na mocy art. 7 zdecyduje inaczej lub też zaniechanie przeniesienia niezrealizowanych zobowiązań na kolejny rok będzie uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami.
      14.   W przypadku gdy wkład Strony przekracza jej minimalne zobowiązanie roczne, nadwyżka, nie więcej jednak niż pięć procent minimalnego zobowiązania Strony, może zostać zaliczona na poczet jej wkładu na kolejny rok.
      Artykuł 6
      Sprawozdania roczne i wymiana informacji
      1.   W ciągu dziewięćdziesięciu dni od końca roku kalendarzowego każda ze Stron przedstawia Sekretariatowi sprawozdanie roczne, zgodnie z regulaminem i zasadami wykonawczymi, zawierające szczegółowe informacje dotyczące realizacji minimalnego zobowiązania rocznego w ramach niniejszej Konwencji.
      2.   Sprawozdanie roczne musi zawierać część opisową, w której mogą zostać przedstawione informacje na temat sposobu, w jaki strategie, programy i operacje realizowane przez Stronę w zakresie wsparcia żywnościowego przyczyniają się do osiągnięcia celów i spełnienia zasad niniejszej Konwencji.
      3.   Strony powinny na bieżąco wymieniać informacje na temat swoich strategii i programów w zakresie wsparcia żywnościowego oraz na temat wyników oceny wspomnianych strategii i programów.
      Artykuł 7
      Komitet ds. Wsparcia Żywnościowego
      1.   Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Wsparcia Żywnościowego (zwany dalej „Komitetem”), w którego skład wchodzą wszystkie Strony niniejszej Konwencji.
      2.   Komitet podejmuje decyzje podczas sesji oficjalnych i pełni funkcje niezbędne do realizacji postanowień niniejszej Konwencji zgodnie z jej zasadami i celami.
      3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny; może również przyjąć zasady precyzujące postanowienia niniejszej Konwencji w celu zapewnienia ich poprawnego stosowania. Jako wstępny regulamin i wstępne zasady wykonania niniejszej Konwencji służy dokument FAC(11/12)1 z dnia 25 kwietnia 2012 r. przyjęty przez Komitet ds. Pomocy Żywnościowej ustanowiony w ramach Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r. Komitet może podjąć decyzję o zmianie wspomnianego regulaminu i zasad wykonawczych.
      4.   Komitet podejmuje decyzje w drodze konsensusu, co oznacza, że żadna ze stron nie zgłasza formalnego sprzeciwu wobec zaproponowanej decyzji Komitetu dotyczącej kwestii będącej przedmiotem dyskusji w czasie sesji oficjalnych. Formalny sprzeciw można zgłaszać bądź w trakcie sesji oficjalnej, bądź w ciągu trzydziestu dni od rozesłania protokołu z sesji oficjalnej, w którym znalazła się informacja o zaproponowanej decyzji.
      5.   W odniesieniu do każdego roku Sekretariat przygotowuje na potrzeby Komitetu sprawozdanie zbiorcze, które zostaje sporządzone, przyjęte i opublikowane, zgodnie z regulaminem i zasadami wykonawczymi.
      6.   Komitet powinien zapewnić forum do dyskusji między Stronami w odniesieniu do kwestii dotyczących wsparcia żywnościowego takich jak konieczność terminowego uzyskania odpowiednich zobowiązań dotyczących środków w celu zaspokojenia potrzeb żywnościowych i żywieniowych, zwłaszcza w szczególnych sytuacjach nadzwyczajnych i kryzysowych. Komitet powinien ułatwiać wymianę informacji z innymi zainteresowanymi podmiotami oraz przekazywanie im informacji, a także konsultować się z nimi oraz uzyskiwać od nich informacje na potrzeby prowadzonych przez siebie dyskusji.
      7.   Każda ze Stron wyznacza swojego przedstawiciela, któremu Sekretariat przekazuje zawiadomienia i inne komunikaty.
      Artykuł 8
      Przewodniczący i wiceprzewodniczący Komitetu
      1.   W trakcie ostatniej sesji oficjalnej każdego roku Komitet podejmuje decyzję dotyczącą przewodniczącego i wiceprzewodniczącego na rok następny.
      2.   Do obowiązków przewodniczącego należy:

                  a)

                  zatwierdzanie projektu porządku obrad każdej sesji oficjalnej lub nieformalnego posiedzenia;

                  b)

                  przewodniczenie sesjom oficjalnym lub nieformalnym posiedzeniom;

                  c)

                  otwieranie i zamykanie każdej sesji oficjalnej lub nieformalnego posiedzenia;

                  d)

                  przekazywanie Komitetowi w celu zatwierdzenia na początku każdej sesji oficjalnej lub nieformalnego posiedzenia propozycji porządku obrad;

                  e)

                  kierowanie dyskusją i zapewnienie przestrzegania regulaminu i zasad wykonawczych;

                  f)

                  udzielanie głosu Stronom;

                  g)

                  rozstrzyganie kwestii dotyczących wniosków formalnych zgodnie z właściwym regulaminem i zasadami wykonawczymi; oraz

                  h)

                  zadawanie pytań i ogłaszanie decyzji.

            3.   Jeśli przewodniczący jest nieobecny w czasie całej sesji oficjalnej lub nieformalnego posiedzenia bądź ich części lub jeśli chwilowo nie może pełnić swoich obowiązków, wówczas obowiązki przewodniczącego przejmuje wiceprzewodniczący. W sytuacji, gdy nieobecny jest zarówno przewodniczący, jak i wiceprzewodniczący, Komitet powołuje tymczasowego przewodniczącego.
      4.   Jeśli z jakiegokolwiek powodu przewodniczący nie może w dalszym ciągu pełnić swoich obowiązków, wówczas wiceprzewodniczący przejmuje stanowisko przewodniczącego na okres pozostały do końca roku.
      Artykuł 9
      Sesje oficjalne i nieformalne posiedzenia
      1.   Komitet odbywa sesje oficjalne i nieformalne posiedzenia zgodnie z regulaminem i zasadami wykonawczymi.
      2.   Co najmniej raz w roku Komitet zwołuje sesję oficjalną.
      3.   Komitet zbiera się na dodatkowych sesjach oficjalnych i nieformalnych posiedzeniach na wniosek przewodniczącego lub na wniosek co najmniej trzech Stron.
      4.   Komitet może zapraszać do udziału w sesjach oficjalnych lub nieformalnych posiedzeniach obserwatorów i inne zainteresowane podmioty pragnące przedyskutować szczególne kwestie dotyczące pomocy żywnościowej, zgodnie z regulaminem i zasadami wykonawczymi.
      5.   Komitet obraduje w miejscu określonym zgodnie z regulaminem i zasadami wykonawczymi.
      6.   Porządek obrad na potrzeby sesji oficjalnych i nieformalnych posiedzeń opracowuje się zgodnie z regulaminem i zasadami wykonawczymi.
      7.   Protokół z sesji oficjalnej, w którym są uwzględniane wszelkie zaproponowane decyzje Komitetu, rozsyłany jest w terminie trzydziestu dni od daty formalnej sesji.
      Artykuł 10
      Sekretariat
      1.   Komitet wyznacza Sekretariat i korzysta z jego usług zgodnie z regulaminem i zasadami wykonawczymi. Komitet zwraca się do Międzynarodowej Rady Zbożowej (IGC) z prośbą, by jej Sekretariat pełnił początkowo funkcję Sekretariatu Komitetu.
      2.   Sekretariat realizuje obowiązki określone w niniejszej Konwencji oraz regulaminie i zasadach wykonawczych, wykonuje wszelkie zadania administracyjne, w tym przetwarza i przesyła dokumenty i sprawozdania, oraz pełni inne funkcje wskazane przez Komitet.
      Artykuł 11
      Rozstrzyganie sporów
      Komitet dąży do rozstrzygnięcia wszelkich sporów między Stronami, dotyczących interpretacji lub wykonania niniejszej Konwencji lub regulaminu i zasad wykonawczych, w tym wszelkich skarg dotyczących niewypełnienia obowiązków określonych w niniejszej Konwencji.
      Artykuł 12
      Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
      Niniejsza Konwencja pozostaje otwarta do podpisu przez Argentynę, Australię, Republikę Austrii, Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Chorwacji, Republikę Cypryjską, Republikę Czeską, Królestwo Danii, Unię Europejską, Republikę Estońską, Republikę Finlandii, Republikę Francuską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Irlandię, Japonię, Kanadę, Republikę Litewską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republikę Łotewską, Republikę Malty, Królestwo Niderlandów, Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Norwegii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Portugalską, Rumunię, Republikę Słowacką, Republikę Słowenii, Stany Zjednoczone Ameryki, Konfederację Szwajcarską, Królestwo Szwecji, Węgry, Republikę Włoską oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od dnia 11 czerwca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez każdego sygnatariusza. Instrumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia składa się u depozytariusza.
      Artykuł 13
      Przystąpienie
      1.   Każde z państw wymienionych w art. 12, które nie podpisało niniejszej Konwencji do końca okresu przeznaczonego na jej podpisanie, lub Unia Europejska, jeśli nie podpisała Konwencji we wskazanym terminie, może do niej przystąpić w każdej chwili po upływie tego okresu. Instrumenty przystąpienia składane są u depozytariusza.
      2.   Po wejściu w życie zgodnie z art. 15 niniejsza Konwencja pozostaje otwarta do przystąpienia przez dowolne państwo inne niż państwa wymienione w art. 12 lub odrębny obszar celny posiadający pełną autonomię w zakresie kształtowania swoich zewnętrznych stosunków handlowych, uznane decyzją Komitetu za uprawnione. Instrumenty przystąpienia składane są u depozytariusza.
      Artykuł 14
      Notyfikacja tymczasowego stosowania
      Każde z państw wymienionych w art. 12, lub Unia Europejska, zamierzające ratyfikować, przyjąć lub zatwierdzić niniejszą Konwencję lub też do niej przystąpić, lub też dowolne państwo lub odrębny obszar celny uznane decyzją Komitetu za uprawnione na mocy art. 13 ust. 2 do przystąpienia do Konwencji, które nie złożyło swojego instrumentu, może w dowolnym momencie złożyć u depozytariusza notyfikację tymczasowego stosowania niniejszej Konwencji. Konwencja stosuje się tymczasowo do tego państwa, odrębnego obszaru celnego lub Unii Europejskiej od dnia złożenia odnośnej notyfikacji.
      Artykuł 15
      Wejście w życie
      1.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., jeśli do dnia 30 listopada 2012 r. pięciu sygnatariuszy złoży instrumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
      2.   Jeśli niniejsza Konwencja nie wejdzie w życie zgodnie z ust. 1, sygnatariusze niniejszej Konwencji, którzy złożyli instrumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, oraz państwa lub Unia Europejska, które złożyły instrumenty przystąpienia zgodnie z art. 13 ust. 1, mogą jednomyślnie zdecydować, że Konwencja będzie obowiązywać między nimi.
      3.   W odniesieniu do każdego państwa lub odrębnego obszaru celnego, lub Unii Europejskiej, które ratyfikuje, przyjmie lub zatwierdzi Konwencję lub też do niej przystąpi po jej wejściu w życie, niniejsza Konwencja wchodzi w życie w dniu złożenia odnośnego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
      Artykuł 16
      Procedura oceny i wprowadzania zmian
      1.   Strona może zaproponować przeprowadzenie oceny znaczenia niniejszej Konwencji lub wprowadzenie do niej zmian w dowolnym momencie po wejściu w życie niniejszej Konwencji. Wszelkie propozycje zmian rozsyłane są przez Sekretariat wszystkim Stronom z co najmniej sześciomiesięcznym wyprzedzeniem i poddawane pod dyskusję podczas kolejnej oficjalnej sesji Komitetu po upływie terminu zawiadomienia.
      2.   Propozycje zmian do niniejszej Konwencji przyjmowane są przez Komitet w drodze decyzji. Sekretariat informuje wszystkie Strony oraz depozytariusza o wszelkich propozycjach zmian przyjętych przez Komitet. Depozytariusz przesyła wszelkie przyjęte zmiany wszystkim Stronom.
      3.   Notyfikacja przyjęcia zmian wysyłana jest depozytariuszowi. Przyjęte zmiany wchodzą w życie w odniesieniu do Stron, które przesłały notyfikację, dziewięćdziesiąt dni po dacie otrzymania przez depozytariusza takich notyfikacji od co najmniej czterech piątych Stron niniejszej Konwencji, będących jej Stronami w dniu przyjęcia przez Komitet proponowanych zmian. W odniesieniu do każdej innej Strony takie zmiany wchodzą w życie dziewięćdziesiąt dni po złożeniu przez nią notyfikacji u depozytariusza. Komitet może podjąć decyzję o zmianie progu liczby notyfikacji wymaganego, aby dane zmiany mogły wejść w życie. Sekretariat informuje o takiej decyzji wszystkie Strony i depozytariusza.
      Artykuł 17
      Wypowiedzenie konwencji lub jej rozwiązanie
      1.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Konwencję na koniec każdego roku poprzez przekazanie depozytariuszowi i Komitetowi pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu przynajmniej na dziewięćdziesiąt dni przed końcem danego roku. Strona ta nie jest automatycznie zwolniona z minimalnego zobowiązania rocznego lub obowiązków sprawozdawczych powstałych na mocy niniejszej Konwencji, które nie zostały wykonane przed końcem tego roku.
      2.   Strona może w każdej chwili zaproponować rozwiązanie niniejszej Konwencji po wejściu w życie niniejszej Konwencji. Wniosek taki przedstawia się Sekretariatowi na piśmie i przesyła wszystkim Stronom w terminie co najmniej sześciu miesięcy przed jego rozpatrzeniem przez Komitet.
      Artykuł 18
      Depozytariusz
      1.   Na depozytariusza niniejszej Konwencji wyznacza się Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.
      2.   Depozytariusz otrzymuje wszelkie zawiadomienia dotyczące podpisania, ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji oraz notyfikacje czasowego jej stosowania i przystąpienia do niej, i powiadamia o nich wszystkie Strony i sygnatariuszy.
      Artykuł 19
      Teksty autentyczne
      Oryginał niniejszego protokołu uzupełniającego, którego teksty w językach angielskim i francuskim są jednakowo autentyczne, zostaje złożony u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

         W DOWÓD CZEGO niżej podpisani odpowiednio upoważnieni podpisali niniejszą Konwencję.
         Sporządzono w Londynie dnia 25 kwietnia 2012 r.


Ważna informacja prawna

|

52007BP0132(02)

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005, sekcja 3 - Komisja (SEC(2006)0916 - C6-0263/2006 - 2006/2070(DEC)) (SEC(2006)0915 - C6-0262/2006 - 2006/2070(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0290 - 0292

		2.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005, sekcja 3 — Komisja (SEC(2006)0916 — C6-0263/2006 - 2006/2070(DEC)) (SEC(2006)0915 — C6-0262/2006 — 2006/2070(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2005 - Tom I (SEC(2006)0916 - C6-0263/2006, SEC(2006)0915 - C6-0262/2006) [2],- uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium budżetowego w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o udzieleniu absolutorium za 2004 r. (COM(2006) 0642, COM(2006)0641) oraz dokument roboczy Komisji - załącznik do sprawozdania skierowanego przez Komisję do Parlamentu Europejskiego w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o absolutorium za 2004 r. (SEC(2006)1376, SEC(2006)1377),- uwzględniając komunikat Komisji do Parlamanetu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów "Osiągnięcia w poszczególnych dziedzinach polityki w 2005 r." (COM(2006)0124),- uwzględniając komunikat Komisji "Podsumowanie osiągnięć Komisji w zakresie zarządzania za rok 2005"(COM(2006)0277),- uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2005 r. (COM(2006)0279),- uwzględniając sprawozdanie podsumowujące Komisji "Odpowiedzi państw członkowskich na sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego za 2004 rok" (COM(2006)0184),- uwzględniając zieloną księgę w sprawie europejskiej inicjatywy na rzecz przejrzystości przyjętą przez Komisję dnia 3 maja 2006 r. (COM(2006)0194),- uwzględniając opinię nr 2/2004 Trybunału Obrachunkowego w sprawie modelu pojedynczej kontroli (single audit) oraz projektu wspólnotowych ram wewnętrznej kontroli dla Komisji [3],- uwzględniając komunikat Komisji na temat harmonogramu działań dotyczących zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2005)0252),- uwzględniając plan działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2006) 0009),- uwzględniając pierwsze sprawozdanie w sprawie harmonogramu wdrażania planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej z dnia 19 lipca 2006 r. (SEC(2006)1009),- uwzględniając sprawozdanie komisji ds. Unii Europejskiej w Izbie Lordów, opublikowane dnia 13 listopada 2006 r., zatytułowane "Financial Management and Fraud in the European Union: Perceptions, Facts and Proposals",- uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu w roku budżetowym 2005 [4], jak również sprawozdania specjalne, zawierające, odpowiednio, odpowiedzi kontrolowanych instytucji,- uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE [5],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5710/2007- C6-0081/2007),- uwzględniając art. 274, 275 i 276 Traktatu WE oraz art. 179a i 180b traktatu Euratom,- uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6], a w szczególności jego art. 145, 146 i 147,- uwzględniając opinię nr 4/2006 Trybunału Obrachunkowego dotycząca projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 [7],- uwzględniając art. 70 i załącznik V Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A6-0095/2007),A. mając na uwadze, że zgodnie z art. 275 Traktatu WE Komisja przedkłada rozliczenia za poprzedni rok budżetowy,1. zatwierdza zamknięcie księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005;2. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu, jak również krajowym i regionalnym organom kontroli w państwach członkowskich oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L)[1] Dz.U. L 60 z 8.3.2005.[2] Dz.U. C 264 z 31.10.2006, str. 1.[3] Dz.U. C 107 z 30.4.2004, str. 1.[4] Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 1.[5] Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 10.[6] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. (Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[7] Dz.U. C 273 z 9.11.2006, str. 2.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 28 kwietnia 1987 r. dotycząca zawarcia Konwencji między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie Uproszczenia Formalności w Handlu Towarami

text:
Ważna informacja prawna

|

31987D0267

Dziennik Urzędowy L 134 , 22/05/1987 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 28 kwietnia 1987 r.dotycząca zawarcia Konwencji między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie Uproszczenia Formalności w Handlu Towarami(87/267/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:zawarcie konwencji z Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią, Szwecją i Szwajcarią mającej na celu wprowadzenie w handlu między Wspólnotą a tymi państwami, jak również między tymi państwami jednolitego dokumentu administracyjnego zastępującego obecne deklaracje, musi umożliwiać dopełnianie formalności obowiązujących w takim handlu w sposób ułatwiony i uproszczony; dlatego właściwe jest zawarcie takiej konwencji;Konwencja ta mieści się w ramach dalszych działań objętych Wspólną Deklaracją, przyjętą dnia 9 kwietnia 1984 r. w Luksemburgu przez ministrów Państw Członkowskich Wspólnoty, Europejskiego Zrzeszenia Wolnego Handlu (EFTA) oraz Komisji, którzy wyrazili polityczną wolę rozszerzania współpracy miedzy Wspólnotą a tymi państwami "w celu stworzenia dynamicznej europejskiej przestrzeni gospodarczej dla dobra jej państw",PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Konwencję między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w sprawie Uproszczenia Formalności w Handlu Towarami.Tekst konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2W utworzonym zgodnie z art. 10 konwencji Wspólnym Komitecie Wspólnota będzie reprezentowana przez Komisję wspieraną przez przedstawicieli Państw Członkowskich.Artykuł 3Dokumenty przewidziane w art. 17 konwencji [1] zostają złożone w depozycie Przewodniczącego Rady.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 kwietnia 1987 r.W imieniu RadyP. De KeersmaekerPrzewodniczący[1] Data wejścia w życie konwencji zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------