title: Decyzja Rady 2010/788/WPZiB z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga i uchylenia wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB

text:
               21.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 336/30

         DECYZJA RADY 2010/788/WPZiB
   z dnia 20 grudnia 2010 r.
   w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga i uchylenia wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W następstwie przyjęcia w dniu 31 marca 2008 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucji nr 1807 (2008) („rezolucja RB ONZ nr 1807 (2008)”) Rada przyjęła w dniu 14 maja 2008 r. wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (1).

               (2)

               W dniu 1 grudnia 2010 r. Komitet ds. Sankcji powołany zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1533 (2004) („rezolucja RB ONZ nr 1533 (2004)”) wprowadził zmiany w wykazie osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym.

               (3)

               Procedura zmiany załącznika do niniejszej decyzji powinna obejmować informowanie wskazanych osób i podmiotów o powodach umieszczenia w wykazie, tak aby mogły przedstawić swoje uwagi. W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada powinna dokonać przeglądu swojej decyzji na podstawie tych uwag i odpowiednio poinformować daną osobę lub podmiot.

               (4)

               Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza z prawem do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, prawem własności i prawem do ochrony danych osobowych. Niniejsza decyzja powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami.

               (5)

               Niniejsza decyzja jest także w pełni zgodna ze zobowiązaniami państw członkowskich w ramach Karty Narodów Zjednoczonych oraz z prawnie wiążącym charakterem rezolucji Rady Bezpieczeństwa.

               (6)

               Wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB należy w związku z tym uchylić i zastąpić niniejszą decyzją.

               (7)

               Środki wykonawcze Unii określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 889/2005 z dnia 13 czerwca 2005 r. wprowadzającym niektóre środki ograniczające w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (2) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. wprowadzającym niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (3),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie uzbrojenia i podobnego sprzętu wszelkiego typu, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionego sprzętu, bezpośrednio lub pośrednio, wszelkim podmiotom pozarządowym lub osobom działającym na terytorium Demokratycznej Republiki Kongo (DRK) przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych są zakazane niezależnie od tego, czy zostały zapoczątkowane na terytoriach państw członkowskich czy też nie.
   2.   Zakazane jest również:

               a)

               przyznawanie, sprzedawanie, dostarczanie lub przekazywanie pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z dostarczaniem, produkcją, konserwacją i stosowaniem uzbrojenia i podobnego sprzętu wszelkiego typu, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionego sprzętu, bezpośrednio lub pośrednio, wszelkim podmiotom pozarządowym lub osobom działającym na terytorium DRK;

               b)

               zapewnianie finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostarczania, przekazywania lub wywozu uzbrojenia i podobnego sprzętu lub na potrzeby przyznania, sprzedaży, dostarczania lub transferu związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług, pośrednio lub bezpośrednio, wszelkim podmiotom pozarządowym lub osobom działającym na terytorium DRK.

         Artykuł 2
   1.   Art. 1 nie ma zastosowania do:

               a)

               dostarczania, sprzedaży lub transferu uzbrojenia i podobnego sprzętu lub zapewniania pomocy technicznej, finansowania, świadczenia usług pośrednictwa i innych usług związanych z uzbrojeniem i podobnym sprzętem, mających wyłącznie stanowić wsparcie misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w DRK (MONUC) lub przeznaczonych do wykorzystania przez tę misję;

               b)

               dostarczania, sprzedaży lub przekazywania odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do DRK przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy, wyłącznie do osobistego użytku;

               c)

               dostarczania, sprzedaży lub przekazywania nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych, lub świadczenia pomocy technicznej i zapewniania szkoleń związanych z takim nieśmiercionośnym sprzętem.

         2.   Dostarczanie, sprzedaż lub przekazywania uzbrojenia i podobnego sprzętu lub świadczenie usług lub szkolenie techniczne i pomoc techniczna, o których mowa w ust. 1, wymagają uprzedniego zezwolenia właściwych organów państw członkowskich.
   3.   Państwa członkowskie powiadamiają z wyprzedzeniem Komitet ds. Sankcji ustanowiony na mocy rezolucji RB ONZ nr 1533 (2004) (Komitet ds. Sankcji) o wszelkich dostawach do DRK uzbrojenia i podobnego sprzętu i o zapewnianiu pomocy technicznej, finansowania, świadczeniu usług pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi w DRK innych niż te, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b). W takich powiadomieniach podawane są wszelkie istotne informacje, obejmujące w odpowiednich przypadkach użytkownika końcowego, proponowaną datę dostawy oraz trasę przesyłek.
   4.   Państwa członkowskie rozpatrują indywidualnie każdy przypadek dostawy na mocy ust. 1, biorąc w pełni pod uwagę kryteria określone we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określającym wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (4). Państwa członkowskie żądają zastosowania odpowiednich zabezpieczeń przeciwko nadużywaniu zezwoleń udzielonych na mocy ust. 2 i w stosownych przypadkach zapewniają możliwość odesłania dostarczonego uzbrojenia i podobnego sprzętu.
   Artykuł 3
   Środki ograniczające przewidziane w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 i 2 nakładane są na następujące osoby oraz, w stosownych przypadkach, podmioty wskazane przez Komitet ds. Sankcji:

               —

               osoby lub podmioty naruszające embargo na broń i podobne środki, o których mowa w art. 1,

               —

               przywódców politycznych i wojskowych zagranicznych ugrupowań zbrojnych działających w DRK utrudniających rozbrojenie i dobrowolną repatriację lub przesiedlenie uczestników walk, którzy należeli do tych ugrupowań,

               —

               przywódców politycznych i wojskowych milicji kongijskich otrzymujących wsparcie spoza DRK utrudniających swoim członkom rozbrojenie, demobilizację i reintegrację,

               —

               działających w DRK przywódców politycznych i wojskowych, którzy rekrutują lub wykorzystują dzieci w konfliktach zbrojnych, naruszając odnośne przepisy prawa międzynarodowego,

               —

               działające w DRK osoby, które dopuszczają się poważnych naruszeń prawa międzynarodowego wiążących się z działaniami skierowanymi przeciwko dzieciom i kobietom w konfliktach zbrojnych, w tym zabijania i okaleczania, przemocy seksualnej, uprowadzania i przymusowych wysiedleń,

               —

               osoby utrudniające dostęp do pomocy humanitarnej lub dystrybucję tej pomocy we wschodniej części DRK,

               —

               osoby lub podmioty wspierające – poprzez nielegalny handel zasobami naturalnymi – nielegalne ugrupowania zbrojne we wschodniej części DRK.

         Wykaz odpowiednich osób i podmiotów znajduje się w załączniku.
   Artykuł 4
   1.   Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do tego, by zapobiec wjazdowi na lub przejazdowi przez ich terytoria osób, o których mowa w art. 3.
   2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
   3.   Ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet ds. Sankcji:

               a)

               stwierdzi z wyprzedzeniem i odrębnie w każdym przypadku, że taki wjazd lub przejazd jest uzasadniony z powodów humanitarnych, w tym w związku z obowiązkami religijnymi;

               b)

               stwierdzi, że zwolnienie byłoby zgodne z celami stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa, którymi to celami są pokój i pojednanie narodowe w DRK oraz stabilność w regionie;

               c)

               zezwoli z wyprzedzeniem i w odrębnie w każdym przypadku na przejazd osób powracających na terytorium państwa, którego są obywatelami, lub biorących udział w działaniach służących postawieniu przed sądem sprawców poważnych naruszeń praw człowieka lub międzynarodowego prawa humanitarnego.

         4.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3 państwo członkowskie zezwala na wjazd na lub przejazd przez swoje terytorium osób wskazanych przez Komitet ds. Sankcji, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
   Artykuł 5
   1.   Dokonuje się zamrożenia wszystkich funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych posiadanych lub kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez osoby lub podmioty, o których mowa w art. 3, lub wszystkich funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, którymi dysponują podmioty posiadane lub kontrolowane – bezpośrednio lub pośrednio – przez wspomniane osoby lub podmioty lub którymi dysponują jakiekolwiek osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, zgodnie z opisem w załączniku.
   2.   Żadne fundusze, inne aktywa finansowe ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio lub pośrednio, osobom i podmiotom, o których mowa w ust. 1, lub na rzecz tych osób i podmiotów.
   3.   Państwa członkowskie mogą dopuścić zwolnienia ze środków, o których mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych:

               a)

               koniecznych do pokrycia podstawowych wydatków, w tym płatności za produkty żywnościowe, czynsz lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłat na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczonych wyłącznie na opłacenie w rozsądnym zakresie kosztów honorariów oraz zwrotu wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych;

               c)

               przeznaczonych wyłącznie na pokrycie należności lub opłat manipulacyjnych, zgodnie z przepisami prawa krajowego, związanych z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych funduszy lub innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych;

               d)

               koniecznych do pokrycia nadzwyczajnych wydatków – po powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie i po otrzymaniu zgody tego komitetu;

               e)

               będących przedmiotem sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego zastawu lub wyroku, w którym to przypadku fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania wyroku z zastrzeżeniem, że zastaw został ustanowiony lub że wyrok został wydany przed wskazaniem przez Komitet ds. Sankcji odnośnych osób lub podmiotów, oraz z zastrzeżeniem, że wspomniany zastaw lub wyrok nie został ustanowiony ani wydany na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w art. 3 – po powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie.

         4.   Zwolnienia, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), można ustanowić po powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie o zamiarze udzielenia, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz przy braku odmownej decyzji Komitetu ds. Sankcji w terminie czterech dni roboczych od daty takiego powiadomienia.
   5.   Ust. 2 nie ma zastosowania do następujących wpływów na zamrożonych kontach:

               a)

               odsetek lub innych dochodów z tych kont; lub

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych kont środkami ograniczającymi,

         pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody należne i płatności nadal podlegają przepisom ust. 1.
   Artykuł 6
   Rada wprowadza zmiany w wykazie zawartym z załączniku na podstawie ustaleń dokonanych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet ds. Sankcji.
   Artykuł 7
   1.   W przypadku gdy Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Komitet Sankcji umieści osobę lub podmiot w wykazie, Rada umieszcza taką osobę lub taki podmiot w załączniku. Rada przekazuje bezpośrednio, jeżeli adres jest znany, lub w drodze opublikowania ogłoszenia swoją decyzję i uzasadnienie umieszczenia w wykazie danej osobie lub podmiotowi, umożliwiając takiej osobie lub takiemu podmiotowi przedstawienie uwag.
   2.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i odpowiednio informuje daną osobę lub dany podmiot.
   Artykuł 8
   1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób lub podmiotów przekazane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub Komitet ds. Sankcji.
   2.   W załączniku zamieszczane są także w miarę dostępności informacje przekazane przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przez Komitet ds. Sankcji niezbędne do identyfikacji danych osób lub podmiotów. W odniesieniu do osób, informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załączniku umieszczana jest także data wskazania osoby lub podmiotu przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przez Komitet ds. Sankcji.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja jest poddawana przeglądowi, zmieniana lub uchylana stosownie do potrzeb zgodnie z postanowieniami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
   Artykuł 10
   Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB.
   Artykuł 11
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. SCHAUVLIEGE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 127 z 15.5.2008, s. 84.

      (2)  Dz.U. L 152 z 15.6.2005, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 193 z 23.7.2005, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

      ZAŁĄCZNIK

                  a)

                  Wykaz osób, o których mowa w art. 3, 4 i 5

                              Nazwisko

                              Pseudonim

                              Data / miejsce urodzenia

                              Dane identyfikacyjne

                              Uzasadnienie

                              Data wskazania

                              Frank Kakolele BWAMBALE

                              Frank Kakorere
                              Frank Kakorere Bwambale

                              Opuścił Narodowy Kongres Obrony Ludu (CNDP) w styczniu 2008 r. Od grudnia 2008 r. przebywa w Kinszasie.

                              Były przywódca Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji – Ruchu Wyzwolenia (RCD–ML) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami RCD–ML – jednej ze zbrojnych grup i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, odpowiedzialnej za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń.

                              1.11.2005

                              Gaston IYAMUREMYE

                              Rumuli
                              Byiringiro Victor Rumuli
                              Victor Rumuri
                              Michel Byiringiro

                              1948
                              Dystrykt Musanze (Prowincja Północna), Rwanda
                              Ruhengeri, Rwanda

                              Drugi wiceprzewodniczący Demokratycznych Sił Wyzwolenia Rwandy (FDLR).
                              Generał brygady
                              Od listopada 2010 r. przebywa albo w Kibua, (Kiwu Północne, DRK) albo w Aru (Province Orientale, DRK).

                              Wiele źródeł – w tym grupa ekspertów Komitetu ds. Sankcji dotyczących DRK działającego w ramach RB ONZ – podaje, że Gaston Iyamuremye jest drugim wiceprzewodniczącym FDLR i że uważa się go za jednego z głównych członków wojskowego i politycznego kierownictwa FDLR. Gaston Iyamuremye prowadził także do grudnia 2009 r. biuro Ignace'a Murwanashyaki (przewodniczącego FDLR) w Kibua, DRK.

                              1.12.2010

                              Jérôme KAKWAVU BUKANDE

                              Jérôme Kakwavu

                              Kongijczyk
                              Znany jako: „Commandant Jérôme”.
                              Aresztowany w czerwcu 2010 r., obecnie przebywa w głównym więzieniu w Kinszasie. Wszczęto postępowanie sądowe przeciwko niemu i dwóm innym oficerom spośród pięciu wysokich rangą oficerów Sił Zbrojnych Demokratycznej Republiki Konga (FARDC).

                              Były przewodniczący Unii Kongijczyków na rzecz Demokracji / Sił Zbrojnych Narodu Kongijskiego (UCD/FAPC). Nielegalne przejścia graniczne między Ugandą a DRK będące najważniejszym szlakiem przepływu broni znajdują się pod kontrolą FAPC. Jako przewodniczący FAPC ma wpływ na ich politykę oraz dowodzi siłami FAPC i kontroluje ich działania; siły te brały udział w nielegalnym handlu bronią, a zatem naruszały embargo na broń. W grudniu 2004 r. mianowany generałem FARDC.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za rekrutowanie i wykorzystywanie dzieci w Ituri w 2002 r.
                              Jeden z pięciu wysokich rangą oficerów FARDC, których oskarżono o poważne przestępstwa związane z przemocą seksualną; podczas swojej wizyty w 2009 r. przedstawiciele Rady Bezpieczeństwa ONZ zwrócili uwagę rządu na sprawę tych oficerów.

                              1.11.2005

                              Germain KATANGA

                              Kongijczyk.
                              Od marca 2005 r. w areszcie domowym w Kinszasie za łamanie praw człowieka przez Siły Oporu Patriotycznego w Ituri (FRPI).
                              18 października 2007 r. przekazany przez rząd DRK Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu.

                              Przywódca FRPI. W grudniu 2004 r. mianowany generałem FARDC. Udział w transferach broni z naruszeniem embarga na broń.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za rekrutowanie i wykorzystywanie dzieci w Ituri w latach 2002–2003.

                              1.11.2005

                              Thomas LUBANGA

                              Ituri

                              Kongijczyk
                              Aresztowany w Kinszasie w marcu 2005 r. za łamanie praw człowieka przez Unię Kongijskich Patriotów/Frakcja Lubangi (UPC/L).
                              17 marca 2006 r. przekazany przez władze kongijskie Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu.
                              Od grudnia 2008 r. sądzony za zbrodnie wojenne.

                              Przewodniczący UPC/L – jednej ze zbrojnych grup i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, biorącej udział w nielegalnym handlu bronią z naruszeniem embarga na broń.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za rekrutowanie i wykorzystywanie dzieci w Ituri w latach 2002–2003.

                              1.11.2005

                              Khawa Panga MANDRO

                              Kawa Panga
                              Kawa Panga Mandro
                              Kawa Mandro
                              Yves Andoul Karim
                              Mandro Panga Kahwa
                              Yves Khawa Panga Mandro

                              20 sierpnia 1973 r., Bunia

                              Kongijczyk
                              Znany jako:
                              „Chief Kahwa”
                              „Kawa”
                              Aresztowany przez władze kongijskie w październiku 2005 r., uniewinniony przez Sąd Apelacyjny w Kisangani, następnie przekazany organom wymiaru sprawiedliwości w Kinszasie na podstawie nowych zarzutów dotyczących zbrodni przeciwko ludzkości, zbrodni wojennych, zabójstwa, napadu z bronią w ręku i pobicie.

                              Były przywódca Partii Jedności i Ocalenia Integralności Konga (PUSIC) – jednej ze zbrojnych grup i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, biorącej udział w nielegalnym handlu bronią z naruszeniem embarga na broń. Od kwietnia 2005 r. przebywa w więzieniu w miejscowości Bunia za sabotowanie procesu pokojowego w Ituri.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za rekrutowanie i wykorzystywanie dzieci w latach 2001–2002.

                              1.11.2005

                              Callixte MBARUSHIMANA

                              24 lipca 1963 r., Ndusu/Ruhen geri Prowincja Północna, Rwanda

                              Rwandyjczyk
                              Aktualne miejsce pobytu: Paryż lub Thaïs we Francji.

                              Sekretarz generalny Demokratycznych Sił Wyzwolenia Rwandy (FDLR), zastępca głównodowodzącego w naczelnym dowództwie tych sił.
                              Przywódca polityczny i wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie oraz dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b).

                              3.3.2009

                              Iruta Douglas MPAMO

                              Mpano
                              Douglas Iruta Mpamo

                              28 grudnia 1965 r., Bashali, Masisi
                              29 grudnia 1965 r., Goma, DRK (dawny Zair)

                              Kongijczyk.
                              Główne miejsce pobytu: Goma oraz Gisenyi w Rwandzie.
                              Często przekracza granicę międzynarodową między Rwandą a Kongiem.
                              Adres: Bld Kanyamuhanga 52, Goma

                              Właściciel/Dyrektor Compagnie Aérienne des Grands Lacs oraz Great Lakes Business Company, których samoloty były wykorzystywane do wspomagania grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20. Odpowiedzialny także za fałszowanie informacji na temat lotów i ładunków, prawdopodobnie w celu umożliwienia łamania embarga na broń.

                              1.11.2005

                              Sylvestre MUDACUMURA

                              Rwandyjczyk.
                              Znany także jako: „Radja”, „Mupenzi Bernard”, „General Major Mupenzi”, „General Mudacumura”.
                              Od listopada 2009 r. nadal służy jako dowódca wojskowy FDLR–FOCA.
                              Główne miejsce pobytu: Kibua, terytorium Masisi, DRK.

                              Dowódca Demokratycznych Sił Wyzwolenia Rwandy (FDLR) mający wpływ na politykę oraz kontrolujący działania i dowodzący siłami FDLR – jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, biorącej udział w nielegalnym handlu bronią z naruszeniem embarga na broń.
                              Mudacumura (lub jego personel) utrzymywał łączność telefoniczną z przywódcą FDLR, Ignacem Murwanashyaką, przebywającym w Niemczech, w tym także podczas rzezi w Busurungi w maju 2009 r., oraz z dowódcą wojskowym majorem Guillaumem podczas operacji Umoja Wetu i Kimia w 2009 r.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za 27 przypadków rekrutowania i wykorzystywania dzieci przez oddziały podlegające jego dowództwu, w Północnym Kiwu w latach 2002–2007.

                              1.11.2005

                              Leodomir MUGARAGU

                              Manzi Leon
                              Leo Manzi

                              1954
                              1953
                              Kigali, Rwanda
                              Rushashi (Prowincja Północna), Rwanda

                              Adres: Katoyi, Kiwu Północne, DRK,
                              Generał Brygady
                              Szef Sztabu FDLR/FOCA

                              Z białego wywiadu i z oficjalnych sprawozdań wynika, że Leodomir Mugaragu jest szefem sztabu Forces Combattantes Abucunguzi/Combatant Force for the Liberation of Rwanda (FOCA) – zbrojnego ramienia FDLR.
                              Według oficjalnych sprawozdań Mugaragu jest wyższym rangą oficerem planującym operacje wojskowe FDLR we wschodniej części DRK.

                              1.12.2010

                              Leopold MUJYAMBERE

                              Musenyeri
                              Achille
                              Frere Petrus
                              Ibrahim

                              17 marca 1962 r., Kigali, Rwanda
                              ok. 1966 r.

                              Rwandyjczyk
                              Stopień: pułkownik
                              Aktualne miejsce pobytu: Mwenga, Kiwu Południowe, DRK

                              Dowódca Drugiej Dywizji FOCA/Brygad Rezerwy (zbrojne ramię FDLR). Przywódca wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie oraz dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b). Zgodnie z dowodami zebranymi przez grupę ekspertów Komitetu ds. Sankcji dotyczących DRK działającego w ramach RB ONZ, które to dowody wyszczególniono w sprawozdaniu z 13 lutego 2008 r., dziewczęta przetrzymywane przez FDLR–FOCA zostały wcześniej uprowadzone i były one wykorzystywane seksualnie. Od połowy 2007 r. FDLR–FOCA, rekrutujące przedtem nastolatków, siłą rekrutuje chłopców od dziesiątego roku życia. Najmłodsi z nich służą następnie jako eskorta, a starsze dzieci są rozmieszczane jako żołnierze na linii frontu, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. d) oraz e).

                              3.3.2009

                              Dr. Ignace MURWANASHYAKA

                              Ignace

                              14 maja 1963 r., Butera (Rwanda)
                              Ngoma, Butare (Rwanda)

                              Rwandyjczyk
                              Zamieszkały w Niemczech.
                              Od listopada 2009 r. ciągle uznawany za przywódcę politycznego ramienia FDLR–FOCA i za najwyższego dowódcę sił zbrojnych FDLR.
                              Aresztowany przez niemiecką policję federalną 17 listopada 2009 r. w związku z tym, że podejrzany jest o popełnienie zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni wojennych w DRK, a także na postawie innych zarzutów dotyczących tworzenia zagranicznych organizacji terrorystycznych i członkostwa w nich.

                              Przywódca FDLR i najwyższy dowódca sił zbrojnych FDLR, mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami FDLR – jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, odpowiedzialnej za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń.
                              Pozostawał w łączności telefonicznej z wojskowym dowódcą polowym FDLR (w tym podczas rzezi w Busurungi w maju 2009 r.); wydawał rozkazy wojskowe naczelnemu dowództwu; brał udział w koordynowaniu przekazywania uzbrojenia i amunicji dla oddziałów FDLR i dostarczaniu specjalnych instrukcji dotyczących użytkowania; zarządza znacznymi środkami pieniężnymi uzyskanymi w drodze nielegalnej sprzedaży zasobów naturalnych na obszarach podlegających kontroli FDLR (s. 24–25 i 83).
                              W 2006 r. udał się do Ugandy, łamiąc zakaz podróżowania.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – jako przywódca i dowódca wojskowy FDLR odpowiadał za rozkazy dotyczące rekrutowania i wykorzystywania dzieci przez FDLR we wschodniej części Konga.

                              1.11.2005

                              Straton MUSONI

                              IO Musoni

                              6 kwietnia 1961 r. (lub być może 4 czerwca 1961 r.) Mugambazi, Kigali, Rwanda

                              Ważność rwandyjskiego paszportu wygasła 10 września 2004 r.
                              Zamieszkały w Neuffen w Niemczech.
                              Od listopada 2009 r. ciągle uznawany za pierwszego zastępcę przywódcy politycznego ramienia FDLR–FOCA i za głównodowodzącego w naczelnym dowództwie wojskowego FDLR.
                              Aresztowany przez niemiecką policję federalną 17 listopada 2009 r. w związku z tym, że podejrzany jest o popełnienie zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni wojennych w DRK, a także na postawie innych zarzutów dotyczących tworzenia zagranicznych organizacji terrorystycznych i członkostwa w nich.

                              Przewodnicząc FDLR – zagranicznej grupie zbrojnej działającej w DRK – Musoni utrudnia rozbrojenie i dobrowolną repatriację lub przesiedlenie uczestników walk, którzy należeli do tej grupy, naruszając rezolucję 1649 (2005).

                              29.3.2007

                              Jules MUTEBUTSI

                              Jules Mutebusi
                              Jules Mutebuzi
                              Colonel („Pułkownik”)
                              Mutebutsi

                              Południowe Kiwu

                              Kongijczyk (Południowe Kiwu)
                              Aresztowany przez władze rwandyjskie w grudniu 2007 r., gdy próbował przekroczyć granicę, by wkroczyć na terytorium DRK. Podobno obecnie jest „zatrzymany”.

                              Były Zastępca Dowódcy 10. Regionu Wojskowego FARDC, w kwietniu 2004 r. został zwolniony za niezdyscyplinowanie i przyłączył się do zbuntowanych oddziałów istniejącego wcześniej Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji – Goma (RCDG), które w maju 2004 r. siłą zajęły miejscowość Bukavu.
                              Zarzuca mu się przyjmowanie broni poza strukturami FARDC oraz dostarczanie zaopatrzenia grupom zbrojnym i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, z naruszeniem embarga na broń.

                              1.11.2005

                              Mathieu, Chui NGUDJOLO

                              Cui Ngudjolo

                                 Colonel („Pułkownik”)czy też General („Generał”) został przekazany przez rząd DRK Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu 7 lutego 2008 r.

                              Szef sztabu Frontu Narodowego i Integracyjnego (FNI) oraz były szef sztabu Sił Oporu Patriotycznego w Ituri (FRPI) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami FRPI – jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, odpowiedzialnej za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. Aresztowany w ramach działań Misji Obserwacyjnej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) w Bunii w październiku 2003 r.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za rekrutowanie i wykorzystywanie dzieci w wieku poniżej 15 lat w Ituri w 2006 r.

                              1.11.2005

                              Floribert Ngabu NJABU

                              Floribert Njabu
                              Floribert Ndjabu
                              Floribert Ngabu Ndjabu

                              W marcu 2005 r. aresztowany i osadzony w areszcie domowym w Kinszasie za łamanie praw człowieka przez Front Narodowy i Integracyjny (FNI).

                              Przywódca Frontu Narodowego i Integracyjnego (FNI) – jednego z ugrupowań zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji nr 1493 (2003) pkt 20, biorącego udział w nielegalnym handlu bronią z naruszeniem embarga na broń.

                              1.11.2005

                              Laurent NKUNDA

                              Nkunda Mihigo Laurent
                              Laurent Nkunda Bwatare
                              Laurent Nkundabatware
                              Laurent Nkunda Mahoro Batware
                              Laurent Nkunda
                              Batware

                              6 lutego 1967 r.
                              Północne Kiwu/Rutshuru
                              2 lutego 1967 r.

                              Kongijczyk
                              Znany jako:

                                 Chairman („Przewodniczący”)
                              „General Nkunda”
                              „Papa Six”
                              Aresztowany na terytorium Rwandy w styczniu 2009 r.;
                              następnie odwołany ze stanowiska dowódcy Narodowego Kongresu Obrony Ludu (CNDP) w Kiwu Północnym.

                              Były generał Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji – Goma (RCD–G).
                              Przyłączył się do zbuntowanych oddziałów istniejącego wcześniej RCD-G, które w maju 2004 r. siłą zajęły miejscowość Bukawu. Zamieszany w sprowadzanie broni poza strukturami FARDC z naruszeniem embarga na broń.
                              W 2006 r. założył Narodowy Kongres Obrony Ludu. W latach 1998–2006 – członek zarządu Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji – Goma (RCD–G); W latach 1992–1998 – członek zarządu Rwandyjskiego Frontu Patriotycznego (RPF).
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za 264 przypadki rekrutowania i wykorzystywania dzieci przez oddziały podlegające jego dowództwu, w Kiwu Północnym w latach 2002–2009.
                              Od listopada 2009 r. – mimo aresztowania go w Rwandzie w styczniu 2009 r. i odwołaniu ze stanowiska przewodniczącego CNDP – utrzymuje w pewnym zakresie kontrolę nad CNDP i jego międzynarodową siecią.

                              1.11.2005

                              Felicien NSANZUBUKI-RE

                              Fred Irakeza

                              1967
                              Murama, Kinyinya, Rubungo, Kigali, Rwanda

                              Według wielu źródeł Felicien Nsanzubukire jest pierwszym dowódcą batalionu FDLR, a jego główne miejsce pobytu to okolice Uvira i Sange w Kiwu Południowym.
                              Felicien Nsanzubukire należy do FDLR od co najmniej 1994 r., a od października 1998 r. działa na wschodzie Konga.
                              Grupa ekspertów Komitetu ds. Sankcji dotyczących DRK działającego w ramach RB ONZ podaje, że Felicien Nsanzubukire co najmniej od listopada 2008 r. do kwietnia 2009 r. nadzorował i koordynował nielegalny handel amunicją i bronią dostarczaną ze Zjednoczonej Republiki Tanzanii przez jezioro Tanganika do oddziałów FDLR z okolic Uvira i Fizi w Kiwu Południowym.

                              1.12.2010

                              Pacifique NTAWUNGUKA

                              Colonel Omega
                              Nzeri
                              Israel
                              Pacifique Ntawungula

                              1 stycznia 1964 r., Gaseke, prowincja Gisenyi, Rwanda ok. 1964

                              Rwandyjczyk
                              Stopień: pułkownik
                              Aktualne miejsce pobytu: Peti, granica Walikale-Masisis, DRK.
                              Inne: przeszedł szkolenie wojskowe w Egipcie.

                              Dowódca Pierwszej Dywizji FOCA (zbrojne ramię FDLR). Przywódca wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie oraz dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b). Zgodnie z dowodami zestawionymi przez grupę ekspertów Komitetu ds. Sankcji dotyczących DRK działającego w ramach RB ONZ, które to dowody wyszczególniono w sprawozdaniu z 13 lutego 2008 r., dziewczęta przetrzymywane przez FDLR–FOCA zostały wcześniej uprowadzone i były wykorzystywane seksualnie. Od połowy 2007 r. FDLR–FOCA, rekrutujące wcześniej nastolatków, siłą rekrutuje chłopców od dziesiątego roku życia. Najmłodsi z nich służą następnie jako eskorta, a starsze dzieci są rozmieszczane jako żołnierze na linii frontu, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. d) oraz e).

                              3.3.2009

                              James NYAKUNI

                              Ugandyjczyk

                              Współpraca handlowa z Commandant Jerome, zwłaszcza przemyt przez granicę kongijsko-ugandyjską, w tym prawdopodobnie przemyt broni i sprzętu wojskowego w niekontrolowanych ciężarówkach. Łamanie embarga na broń oraz wspieranie ugrupowań zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, w tym wsparcie finansowe umożliwiające im działania wojskowe.

                              1.11.2005

                              Stanislas NZEYIMANA

                              Deogratias Bigaruka Izabayo
                              Bigaruka
                              Bigurura
                              Izabayo Deo
                              Jules Mateso Mlamba

                              1 stycznia 1966 r., Mugusa (Butare), Rwanda
                              ok. 1967 r.
                              lub 28 sierpnia 1966 r.

                              Rwandyjczyk
                              Od listopada 2009 r. uznawany za generała dywizji, zastępcę dowódcy FDLR.
                              Aktualne miejsce pobytu: Kalonge, Masisi, Kiwu Północne, DRK, lub Kibua, DRK.
                              Często podróżuje do Kigomy.

                              Zastępca dowódcy FOCA (ramię zbrojne FDLR). Przywódca wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie oraz dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b). Zgodnie z dowodami zebranymi przez grupę ekspertów Komitetu ds. Sankcji dotyczących DRK działającego w ramach RB ONZ, które to dowody wyszczególniono w sprawozdaniu z 13 lutego 2008 r., dziewczęta przetrzymywane przez FDLR–FOCA zostały wcześniej uprowadzone i były wykorzystywane seksualnie. Od połowy 2007 r. FDLR–FOCA, rekrutujące wcześniej nastolatków, siłą rekrutuje chłopców od dziesiątego roku życia. Najmłodsi z nich służą następnie jako eskorta, a starsze dzieci są rozmieszczane jako żołnierze na linii frontu, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. d) oraz e).

                              3.3.2009

                              Dieudonné OZIA MAZIO

                              Ozia Mazio

                              6 czerwca 1949 r., Ariwara

                              Kongijczyk
                              Znany jako:
                              „Omari”
                              „Mr Omari”
                              Zmarł w miejscowości Ariwara 23 września 2008 r.

                              Prezes Federacji Przedsiębiorstw Kongijskich (FEC) na terytorium Aru. Układy finansowe z Commandant Jerome oraz z FAPC i przemyt przez granicę kongijsko-ugandyjską, umożliwiający dostarczanie zaopatrzenie i gotówki Commandantowi Jerome i jego oddziałom. Łamanie embarga na broń, w tym wspieranie grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20.

                              1.11.2005

                              Bosco TAGANDA

                              Bosco Ntaganda
                              Bosco Ntagenda
                              General Taganda

                              Kongijczyk
                              Znany jako:
                              „Terminator”
                              „Major”
                              Od listopada 2009 r. faktyczny przywódca wojskowy CNDP – po aresztowaniu generała Laurenta Nkundy w styczniu 2009 r. Były szef sztabu CNDP. Główne miejsce pobytu: Bunagana i Rutshuru.
                              Po mianowaniu go w styczniu 2009 r. faktycznym przywódcą wojskowym CNDP zlecono mu włączenie CNDP do FARDC i przyznano stanowisko zastępcy dowódcy operacyjnego Kimia II, choć oficjalnie FARDC temu zaprzecza.

                              Wojskowy dowódca Unii Kongijskich Patriotów/Frakcji Lubangi (UPC/L) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami UPC/L – jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, odpowiedzialnej za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. W grudniu 2004 r. został mianowany generałem w Siłach Zbrojnych Demokratycznej Republiki Konga (FARDC), lecz odmówił przyjęcia awansu i pozostaje poza strukturami FARDC.
                              Jak podaje Biuro Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych – odpowiadał za rekrutowanie i wykorzystywanie dzieci w Ituri w latach 2002–2003 oraz w 155 przypadkach – bezpośrednio lub jako wydający rozkazy – odpowiadał za rekrutowanie i wykorzystywanie dzieci w Kiwu Północnym w latach 2002–2009.
                              Jak szef sztabu CNDP – bezpośrednio lub jako wydający rozkazy – odpowiadał za rzeź w miejscowości Kiwanja (listopad 2008 r.).

                              1.11.2005

                              Innocent ZIMURINDA

                              1 września 1972 r.
                              1975 r.
                              Ngungu, terytorium Masisi, Kiwu Północne, DRK

                              podpułkownik
                              Z białego wywiadu i z oficjalnych sprawozdań wynika, ze ppłk. Innocent Zimurinda był oficerem CNDP włączonego do FARDC na początku 2009 r.

                              Wiele źródeł podaje, że ppłk. Innocent Zimurinda jako jeden z dowódców 231. Brygady FARDC wydał rozkazy, których wynikiem była rzeź ponad stu uchodźców rwandyjskich, głównie kobiet i dzieci, w ramach operacji wojskowej przeprowadzonej w kwietniu 2009 r. w okolicach Shalio.
                              Grupa ekspertów Komitetu ds. Sankcji dotyczących DRK działającego w ramach RB ONZ podaje, że, według naocznych świadków, 29 sierpnia 2009 r. w Kalehe ppłk. Innocent Zimurinda odmówił uwolnienia spod swojego dowództwa trojga dzieci.
                              Wiele źródeł podaje, że ppłk. Innocent Zimurinda, przed włączeniem CNDP do FARDC, uczestniczył w przeprowadzonej przez CNDP w listopadzie 2008 r. operacji, której wynikiem była rzeź 89 cywilów, w tym kobiet i dzieci, w okolicach Kiwanija.
                              W marcu 2010 r. 51 grup zajmujących się prawami człowieka i działających na wschodzie DRK złożyło przez Internet skargę, w której stwierdzono, że ppłk. Innocent Zimurinda odpowiada za wielokrotne łamanie praw człowieka, m.in za zabicie wielu cywilów, w tym kobiet i dzieci, w okresie od lutego do sierpnia 2007 r. Skarga ta obejmuje także oskarżenie ppłk. Innocenta Zimurindy o gwałty na dużej liczbie kobiet i dziewcząt.
                              Zgodnie z oświadczeniem Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych z 21 maja 2010 r. Innocent Zimurinda uczestniczył w samowolnej egzekucji dzieci-żołnierzy, w tym także w czasie operacji Kimia II.
                              Zgodnie z tym samym oświadczeniem Zimurinda nie zgodził się na to, by misja ONZ w DRK (MONUC) sprawdziła, czy w jego oddziałach są dzieci. Zdaniem grupy ekspertów Komitetu ds. Sankcji dotyczących DRK działającego w ramach RB ONZ ppłk. Innocent Zimurinda odpowiada – bezpośrednio i jako wydający rozkazy – za rekrutowanie dzieci i za zatrzymywanie ich w oddziałach podlegających jego dowództwu.

                              1.12.2010

                  b)

                  Wykaz podmiotów, o których mowa w art. 3, 4 i 5

                              Nazwa

                              Inne nazwy

                              Adres

                              Dane identyfikacyjne

                              Uzasadnienie

                              Data wskazania

                              BUTEMBO AIRLINES (BAL)

                              Butembo, DRK

                              Prywatna linia lotnicza, działająca z Butembo.
                              Od grudnia 2008 r. BAL nie ma już pozwolenia na obsługiwanie statków powietrznych na terytorium DRK.

                              Kisoni Kambale (zmarły 5 lipca 2007 r. i następnie usunięty z wykazu 24 kwietnia 2008 r.) wykorzystywał swoją linię lotniczą do przewozu złota, żywności i broni dla Frontu Narodowego i Integracyjnego (FNI) między Mongbwalu a Butembo. Stanowi to „wspieranie” nielegalnych grup zbrojnych i naruszenie embarga na broń wynikającego z rezolucji 1493 (2003) i 1596 (2005).

                              29.3.2007

                              CONGOCOM TRADING HOUSE

                                          Butembo, DRK

                                          Tel: +253 (0) 99 983 784

                              Firma z Butembo handlująca złotem.

                              Właścicielem CONGOCOM-u był Kisoni Kambale (zmarły 5 lipca 2007 r. i następnie usunięty z wykazu 24 kwietnia 2008 r.).
                              Kambale zdobył kontrolę nad prawie całą produkcją złota w dystrykcie Mongbwalu, który jest kontrolowany przez Front Narodowy i Integracyjny (FNI). FNI czerpie znaczne dochody z podatków nakładanych na tę produkcję. Stanowi to „wspieranie” nielegalnych grup zbrojnych i naruszenie embarga na broń wynikającego z rezolucji 1493 (2003) i 1596 (2005).

                              29.3.2007

                              COMPAGNIE AERIENNE DES GRANDS LACS (CAGL),
                              GREAT LAKES BUSINESS COMPANY (GLBC)

                              CAGL Avenue Président Mobutu Goma, DRK (CAGL ma także biuro w Gisenyi w Rwandzie)
                              GLBC, PO Box 315, Goma, DRK (GLBC ma także biuro w Gisenyi w Rwandzie)

                              Od grudnia 2008 r. GLBC nie posiadała już żadnych sprawnych statków powietrznych, chociaż kilka statków powietrznych nadal odbywało loty w 2008 r. pomimo sankcji ONZ.

                              CAGL i GLBC to firmy należące do Douglasa MPAMY, który objęty jest już sankcjami na mocy rezolucji nr 1596 (2005). Firmy CAGL i GLBC były wykorzystywane do przewozu broni i amunicji z naruszeniem embarga na broń wynikającego z rezolucji 1493 (2003) i 1596 (2005).

                              29.3.2007

                              MACHANGA LTD

                              Kampala, Uganda

                              Firma z Kampali eksportująca złoto. (Jej szefowie to Rajendra Kumar Vaya i Hirendra M. Vaya).

                              Firma MACHANGA kupowała złoto w drodze stałych kontaktów handlowych z handlowcami w DRK powiązanymi ściśle z milicjami. Stanowi to „wspieranie” nielegalnych grup zbrojnych i naruszenie embarga na broń wynikającego z rezolucji 1493 (2003) i 1596 (2005).

                              29.3.2007

                              TOUS POUR LA PAIX ET LE DEVELOPPMENT (organizacja pozarządowa)

                              TPD

                              Goma, Kiwu Północne

                              W grudniu 2008 r. organizacja TPD wciąż istniała i posiadała biura w kilku miejscowościach na terytoriach Masisi oraz Rutshuru, jednak jej działalność niemal wygasła.

                              Organizacji tej zarzuca się łamanie embarga na broń przez udzielanie wsparcia Kongijskiemu Zgromadzeniu na rzecz Demokracji – Goma (RCD–G), zwłaszcza w postaci dostarczania na początku 2005 r. ciężarówek do przewozu broni i oddziałów oraz w postaci przewozu broni przeznaczonej do rozdzielenia wśród części ludności w Masisi i Rutshuru w Kiwu Północnym.

                              1.11.2005

                              UGANDA COMMERCIAL IMPEX (UCI) LTD

                                          Kajoka Street Kisemente Kampala, Uganda

                                          Tel.: +256 41 533 578/9;

                                    Inny adres: PO Box 22709, Kampala, Uganda

                              Firma z Kampali eksportująca złoto. (Jej szefowie to J.V. LODHIA – znany jako „Chuni” oraz jego syn Kunal LODHIA).

                              Firma UCI kupowała złoto w drodze stałych kontaktów handlowych z handlowcami w DRK powiązanymi ściśle z milicjami. Stanowi to „wspieranie” nielegalnych grup zbrojnych i naruszenie embarga na broń wynikającego z rezolucji 1493 (2003) i 1596 (2005).

                              29.3.2007


title: Decyzja Rady 2012/150/WPZiB z dnia 13 marca 2012 r. zmieniająca decyzję 2011/872/WPZiB dotyczącą aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu

text:
               14.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 74/9

         DECYZJA RADY 2012/150/WPZiB
   z dnia 13 marca 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2011/872/WPZiB dotyczącą aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (1).

               (2)

               W dniu 22 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/872/WPZiB dotyczącą aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB (2).

               (3)

               Rada ustaliła, że nie ma już podstaw, by niektóre osoby nadal figurowały w wykazie osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               (4)

               Należy odpowiednio zaktualizować wykaz osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Osoby wymienione w załączniku do niniejszej decyzji zostają usunięte z wykazu osób, grup i podmiotów zamieszczonego w załączniku do decyzji 2011/872/WPZiB.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 marca 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. VESTAGER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93.

      (2)  Dz.U. L 343 z 23.12.2011, s. 54.

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób, o których mowa w art. 1

                  1.

                  ABOU, Rabah Naami (numer 2 w wykazie)

                  2.

                  ABOUD, Maisi (numer 3 w wykazie)

                  3.

                  ARIOUA, Kamel (numer 7 w wykazie)

                  4.

                  ASLI, Mohamed (numer 8 w wykazie)

                  5.

                  ASLI, Rabah (numer 9 w wykazie)

                  6.

                  DARIB, Noureddine (numer 11 w wykazie)

                  7.

                  DJABALI, Abderrahmane (numer 12 w wykazie)

                  8.

                  MOKTARI, Fateh (numer 16 w wykazie)

                  9.

                  NOUARA, Farid (numer 17 w wykazie)

                  10.

                  RESSOUS, Hoari (numer 18 w wykazie)

                  11.

                  SEDKAOUI, Noureddine (numer 19 w wykazie)

                  12.

                  SELMANI, Abdelghani (numer 20 w wykazie)

                  13.

                  SENOUCI, Sofiane (numer 21 w wykazie)

                  14.

                  TINGUALI, Mohammed (numer 25 w wykazie)


title: 2007/821/WE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o ułatwieniach w wydawaniu wiz

text:
               19.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 334/84

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2007 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   (2007/821/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) pkt (i) oraz (ii), w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę z Republiką Albanii o ułatwieniach w wydawaniu wiz.

               (2)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 18 września 2007 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady przyjętą dnia 18 września 2007 r.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (4)

               Na mocy umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Zarządzania Umową, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Celowe jest wprowadzenie uproszczonej procedury przyjęcia stanowiska Wspólnoty w tej sprawie.

               (5)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani nie jej nie stosują.

               (6)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o ułatwieniach w wydawaniu wiz.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 14 ust. 1 umowy (2).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we wspólnym komitecie ekspertów ustanowionym na mocy art. 12 umowy.
   Artykuł 4
   Stanowisko Wspólnoty we wspólnym komitecie ekspertów dotyczące przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego zgodnie z art. 12 ust. 4 umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         R. PEREIRA

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie podana do wiadomości publicznej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   REPUBLIKA ALBANII,
   zwane dalej Stronami,
   MAJĄC NA UWADZE Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu (USS) pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii, podpisany dnia 12 czerwca 2006 r., który reguluje obecne stosunki z Republiką Albanii,
   POTWIERDZAJĄC zamiar prowadzenia bliskiej współpracy w ramach obowiązującego USS na rzecz liberalizacji systemu wizowego pomiędzy Republiką Albanii a Unią Europejską zgodnie z konkluzjami ze szczytu UE-Bałkany Zachodnie, który odbył się w Salonikach dnia 21 czerwca 2003 r.,
   PRAGNĄC, jako pierwszy krok na drodze do wprowadzenia systemu bezwizowego, ułatwić bezpośrednie kontakty międzyludzkie, będące ważnym warunkiem stałego rozwoju więzi gospodarczych, humanitarnych, kulturowych, naukowych i innych, poprzez wprowadzenie ułatwień w wydawaniu wiz dla obywateli Republiki Albanii,
   BIORĄC pod uwagę, iż od dnia 4 sierpnia 2000 r. wszyscy obywatele UE są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku podróży do Republiki Albanii trwającej nie dłużej niż 90 dni bądź tranzytu przez terytorium Republiki Albanii,
   UZNAJĄC, że w przypadku ponownego wprowadzenia przez Republikę Albanii obowiązku wizowego dla obywateli UE ułatwienia przewidziane w niniejszej umowie dla obywateli albańskich automatycznie zaczną na zasadzie wzajemności obowiązywać obywateli UE,
   UZNAJĄC, że ułatwienia wizowe nie powinny prowadzić do nielegalnej migracji oraz przykładając szczególną wagę do kwestii bezpieczeństwa i readmisji,
   MAJĄC NA UWADZE wejście w życie umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o readmisji osób przebywających nielegalnie na terytorium drugiej strony,
   BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz Protokół włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
   BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Danii, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i potwierdzając, że postanowienia niniejszej umowy nie mają zastosowania do Królestwa Danii,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel i zakres Umowy
   1.   Celem niniejszej Umowy jest wprowadzenie ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Republiki Albanii planującym pobyt na terytorium UE nie dłuższy niż 90 dni w okresie 180 dni.
   2.   W przypadku ponownego wprowadzenia przez Republikę Albanii obowiązku wizowego dla obywateli UE ułatwienia przewidziane w niniejszej Umowie dla obywateli albańskich będą na zasadzie wzajemności automatycznie obowiązywać obywateli UE.
   Artykuł 2
   Postanowienia ogólne
   1.   Ułatwienia wizowe, których dotyczy niniejsza Umowa, mają zastosowanie do obywateli Republiki Albanii, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Wspólnoty lub państw członkowskich, postanowień niniejszej Umowy lub innych umów międzynarodowych.
   2.   W odniesieniu do zagadnień nieobjętych postanowieniami niniejszej Umowy, takich jak: odmowa wydania wizy, uznawanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków finansowych, odmowa wjazdu oraz procedury wydalania osób, stosuje się prawo krajowe Republiki Albanii lub prawo państw członkowskich bądź Wspólnoty.
   Artykuł 3
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej Umowy:

               a)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej, z wyjątkiem Królestwa Danii, Republiki Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa;

               b)

               „obywatel Unii Europejskiej” oznacza każdego obywatela państwa członkowskiego zgodnie z definicją zawartą w lit. a);

               c)

               „obywatel Republiki Albanii” oznacza osobę mającą obywatelstwo albańskie;

               d)

               „wiza” oznacza zezwolenie wydane przez jedno z państw członkowskich lub decyzję podjętą przez takie państwo, które są wymagane w związku z:

                           —

                           wjazdem na terytorium tego państwa członkowskiego lub kilku państw członkowskich z zamiarem pobytu nie dłuższego niż łącznie 90 dni,

                           —

                           wjazdem w celu przejazdu tranzytem przez terytorium tego państwa lub kilku państw członkowskich;

               e)

               „osoba zamieszkująca legalnie” oznacza każdego obywatela Republiki Albanii, który został upoważniony lub uprawniony na podstawie prawodawstwa wspólnotowego lub ustawodawstwa krajowego do pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich przez okres nie dłuższy niż 90 dni.

         Artykuł 4
   Dokumenty potwierdzające cel podróży
   1.   W odniesieniu do niżej wymienionych kategorii obywateli Republiki Albanii następujące dokumenty uznaje się za wystarczające do uzasadnienia celu podróży na terytorium drugiej Strony:

               a)

               w przypadku członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Republiki Albanii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe:

                           —

                           pismo sporządzone przez organ albański, potwierdzające, że wnioskodawca jest członkiem delegacji udającej się na terytorium państw członkowskich w celu udziału w jednej z wyżej wymienionych imprez, wraz z kopią oficjalnego zaproszenia;

               b)

               w przypadku przedsiębiorców i przedstawicieli organizacji branżowych:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez przyjmującą osobę prawną, spółkę, organizację lub przyjmujące biuro lub ich oddziały, władze państwowe lub lokalne państw członkowskich lub komitety organizacyjne targów, wystaw, konferencji i sympozjów handlowych i branżowych mających miejsce na terytorium państw członkowskich, zatwierdzony przez Izbę Handlową Republiki Albanii;

               c)

               w przypadku dziennikarzy:

                           —

                           zaświadczenie lub inny dokument wydany przez organizację zawodową, stanowiący dowód na to, że dana osoba jest wykwalifikowanym dziennikarzem, oraz dokument wydany przez pracodawcę, zaświadczający, że celem podróży jest wykonywanie pracy dziennikarskiej;

               d)

               w przypadku osób biorących udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą uczestnika tych działań;

               e)

               w przypadku przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają podróż w celu odbycia szkoleń, udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany:

                           —

                           pisemny wniosek wydany przez organizację przyjmującą, zaświadczenie potwierdzające, że dana osoba reprezentuje organizację społeczeństwa obywatelskiego i zaświadczenie o założeniu takiej organizacji z odpowiedniego rejestru, sporządzone przez organ państwowy zgodnie z ustawodawstwem krajowym;

               f)

               w przypadku uczniów, studentów, doktorantów oraz towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych działań szkolnych:

                           —

                           pisemny wniosek lub zaświadczenie o wpisaniu na listę uczniów/studentów, sporządzone przez przyjmujące placówki: uniwersytet, uczelnię, instytut, kolegium bądź szkołę, lub legitymacja uczniowska/studencka bądź zaświadczenie z kursów, na które uczęszczać będzie dana osoba;

               g)

               w przypadku uczestników międzynarodowych imprez sportowych i osób im towarzyszących w celach zawodowych:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą: właściwe organy, krajowe związki sportowe lub krajowe komitety olimpijskie państw członkowskich;

               h)

               w przypadku uczestników oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez naczelników/prezydentów/burmistrzów tych miast;

               i)

               w przypadku bliskich krewnych — współmałżonków, dzieci (w tym przysposobionych), rodziców (w tym opiekunów), dziadków i wnuków — odwiedzających obywateli albańskich legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich:

                           —

                           pisemny wniosek osoby przyjmującej;

               j)

               w przypadku osób pragnących odwiedzić cmentarz wojskowy lub cywilny:

                           —

                           oficjalny dokument potwierdzający istnienie i fakt utrzymywania grobu, a także pokrewieństwo lub inny związek łączący wnioskodawcę z pochowanym;

               k)

               w przypadku osób prześladowanych ze względów politycznych w okresie reżimu komunistycznego w Republice Albanii:

                           —

                           zaświadczenie wydane przez Instytut Integracji Osób Prześladowanych zgodnie z art. 3 ustawy nr 7748 z dnia 29 lipca 1993 r., potwierdzające status osoby prześladowanej ze względów politycznych w okresie reżimu komunistycznego w Republice Albanii oraz zaproszenie do udziału w szczególnych działaniach, w tym działaniach związanych ze wspomnianym statusem, sporządzone przez właściwy organ, organizację krajową lub międzynarodową, w tym organizacje pozarządowe państw członkowskich lub przez instytucję europejską;

               l)

               w przypadku kierowców przewożących towary w ruchu międzynarodowym i świadczących usługi transportu pasażerskiego, przemieszczających się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Republice Albanii:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez spółkę krajową lub krajowe stowarzyszenie (związek) przewoźników w Republice Albanii zajmujących się międzynarodowym transportem drogowym, określający cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów;

               m)

               w przypadku osób podróżujących w celach turystycznych:

                           —

                           zaświadczenie lub bon turystyczny od biura podróży lub organizatora wycieczki, akredytowanych w państwach członkowskich w ramach lokalnej współpracy konsularnej, potwierdzający rezerwację wycieczki zorganizowanej;

               n)

               w przypadku osób podróżujących z powodów zdrowotnych i w razie konieczności osób im towarzyszących:

                           —

                           dokument urzędowy wystawiony przez daną instytucję medyczną, poświadczający konieczność objęcia danej osoby opieką medyczną w tej instytucji, konieczność obecności osoby towarzyszącej oraz dowód posiadania wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów leczenia;

               o)

               w przypadku przedstawicieli wolnych zawodów biorących udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach odbywających się na terytorium państw członkowskich:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą, potwierdzający udział danej osoby w imprezie;

               p)

               w przypadku członków załóg pociągów, wagonów chłodniczych i lokomotyw w pociągach międzynarodowych przemieszczających się na obszar państw członkowskich:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez właściwe przedsiębiorstwo kolejowe w Republice Albanii, określający cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów;

               q)

               w przypadku osób pragnących wziąć udział w ceremonii pogrzebowej:

                           —

                           oficjalny dokument potwierdzający fakt zgonu, jak również poświadczenie pokrewieństwa lub innego związku łączącego wnioskodawcę ze zmarłym;

               r)

               w przypadku przedstawicieli wspólnot wyznaniowych:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez wspólnotę wyznaniową zarejestrowaną w Republice Albanii, określający cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów.

         2.   Pisemny wniosek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zawiera następujące informacje:

               a)

               w odniesieniu do osoby zaproszonej — imię i nazwisko, data urodzenia, płeć, obywatelstwo, numer dokumentu tożsamości, data i cel podróży, liczba poprzednich wjazdów oraz w stosownych przypadkach imiona i nazwiska współmałżonka i dzieci towarzyszących osobie zaproszonej;

               b)

               w odniesieniu do osoby zapraszającej: imię, nazwisko i adres; lub

               c)

               w odniesieniu do strony zapraszającej będącej osobą prawną, spółką lub organizacją: pełna nazwa i adres oraz

                           —

                           jeśli z wnioskiem występuje organizacja — imię i nazwisko oraz stanowisko osoby podpisującej wniosek,

                           —

                           jeśli stroną zapraszającą jest ustanowiona na terytorium państwa członkowskiego osoba prawna, spółka lub biuro albo ich oddział — numer rejestracyjny w formie wymaganej przez prawo krajowe danego państwa członkowskiego.

         3.   W przypadku kategorii osób, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wszystkie kategorie wiz wydaje się zgodnie z procedurą uproszczoną, nie wymagając innego uzasadnienia, zaproszenia ani zatwierdzenia dotyczącego celu podróży, przewidzianego w ustawodawstwie państw członkowskich.
   Artykuł 5
   Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu
   1.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności do pięciu lat następującym kategoriom osób:

               a)

               członkowie rady ministrów, parlamentu, trybunału konstytucyjnego i sądu najwyższego, o ile nie są zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej umowy, w zakresie pełnionych przez nich obowiązków — z okresem ważności nie dłuższym niż czas sprawowania urzędu, jeśli jest on krótszy niż pięć lat;

               b)

               członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Republiki Albanii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               c)

               współmałżonkowie i dzieci (w tym przysposobione) poniżej 21. roku życia lub pozostające na utrzymaniu rodziców, odwiedzający obywateli Republiki Albanii zamieszkujących legalnie na terytorium państw członkowskich — na czas ograniczony okresem ważności ich zezwolenia na legalny pobyt.

         2.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają niżej wymienionym kategoriom osób wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności do jednego roku, pod warunkiem że w poprzednim roku takie osoby otrzymały przynajmniej jedną wizę, z której skorzystały zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do danego państwa i pobytu w nim, oraz że wniosek o wizę wielokrotnego wjazdu jest uzasadniony:

               a)

               członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Republiki Albanii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               b)

               przedsiębiorcy i przedstawiciele organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               c)

               osoby biorące udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               d)

               uczestnicy międzynarodowych imprez sportowych i osoby im towarzyszące w celach zawodowych;

               e)

               dziennikarze;

               f)

               uczestnicy oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie;

               g)

               kierowcy przewożący towary w ruchu międzynarodowym i świadczący usługi transportu pasażerskiego, przemieszczający się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Republice Albanii;

               h)

               osoby zmuszone do odbywania regularnych podróży powodów zdrowotnych i w razie konieczności osoby im towarzyszące;

               i)

               członkowie załóg pociągów, wagonów chłodniczych i lokomotyw w pociągach międzynarodowych przemieszczających się na obszar państw członkowskich;

               j)

               studenci i doktoranci, którzy odbywają regularne podróże w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany;

               k)

               przedstawiciele wspólnot wyznaniowych w Republice Albanii, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               l)

               przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich w celu odbycia szkoleń, udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

               m)

               przedstawiciele wolnych zawodów biorący udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich.

         3.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności co najmniej dwóch lat i co najwyżej pięciu lat osobom należącym do kategorii wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach takie osoby korzystały z jednorocznych wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami prawnymi odwiedzanego państwa dotyczącymi wjazdu i pobytu oraz że nadal aktualne są powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu.
   4.   Całkowity czas pobytu osób, o których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, na terytorium państw członkowskich nie przekracza 90 dni w okresie 180 dni.
   Artykuł 6
   Opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego
   1.   Opłata za rozpatrzenie wniosku wizowego złożonego przez obywatela Republiki Albanii wynosi 35 EUR.
   Wyżej wymieniona kwota może ulec zmianie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 4.
   W przypadku ponownego wprowadzenia przez Republikę Albanii obowiązku wizowego dla obywateli UE opłata wizowa pobierana przez Republikę Albanii nie może przekraczać kwoty 35 EUR bądź kwoty uzgodnionej w przypadku zmiany opłaty zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 4.
   2.   W odniesieniu do niżej wymienionych kategorii osób odstępuje się od pobierania opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego:

               a)

               bliscy krewni — współmałżonkowie, dzieci (w tym przysposobione), rodzice (w tym opiekunowie), dziadkowie i wnukowie obywateli albańskich legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich;

               b)

               członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Republiki Albanii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               c)

               członkowie rady ministrów, parlamentu, trybunału konstytucyjnego i sądu najwyższego, o ile nie są zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej umowy;

               d)

               uczniowie, studenci, doktoranci oraz towarzyszący im nauczyciele, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń;

               e)

               dzieci w wieku poniżej 6 lat;

               f)

               osoby niepełnosprawne i w razie konieczności ich opiekunowie;

               g)

               osoby, które przedstawiły dowody potwierdzające konieczność wyjazdu z przyczyn humanitarnych, w tym w celu podjęcia pilnego leczenia, oraz osoby im towarzyszące, lub w celu udziału w pogrzebie bliskiego krewnego albo odwiedzenia ciężko chorego bliskiego krewnego;

               h)

               uczestnicy międzynarodowych imprez sportowych i osoby im towarzyszące w celach zawodowych;

               i)

               osoby biorące udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany;

               j)

               uczestnicy oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie;

               k)

               osoby prześladowane ze względów politycznych w okresie reżimu komunistycznego;

               l)

               emeryci;

               m)

               przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego podróżujący w celu udziału w spotkaniach, seminariach, programach wymiany lub w celu odbycia szkoleń;

               n)

               dziennikarze;

               o)

               przedstawiciele wspólnot wyznaniowych zarejestrowanych w Republice Albanii;

               p)

               kierowcy przewożący towary w ruchu międzynarodowym i świadczący usługi transportu pasażerskiego, przemieszczający się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Republice Albanii;

               q)

               członkowie załóg pociągów, wagonów chłodniczych i lokomotyw w pociągach międzynarodowych przemieszczających się na obszar państw członkowskich;

               r)

               przedstawiciele wolnych zawodów biorący udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach odbywających się na terytorium państw członkowskich.

         Artykuł 7
   Czas rozpatrywania wniosku wizowego
   1.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich podejmują decyzję w sprawie wniosku o wydanie wizy w ciągu 10 dni kalendarzowych od dnia wpłynięcia wniosku i dokumentów wymaganych do wydania wizy.
   2.   W indywidualnych przypadkach, szczególnie w razie konieczności przeprowadzenia dokładniejszej analizy wniosku, okres na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można przedłużyć do 30 dni kalendarzowych.
   3.   W nagłych przypadkach okres na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można skrócić do trzech lub mniej dni roboczych.
   Artykuł 8
   Wyjazd w przypadku zgubienia lub kradzieży dokumentów
   Obywatel Unii Europejskiej lub Republiki Albanii, który zgubił swój dowód tożsamości lub któremu taki dokument skradziono podczas pobytu na terytorium Republiki Albanii lub państw członkowskich, może opuścić to terytorium na podstawie ważnego dowodu tożsamości upoważniającego do przekroczenia granicy, wydanego przez przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny danego państwa członkowskiego lub Republiki Albanii, bez konieczności posiadania wizy lub innego rodzaju upoważnienia.
   Artykuł 9
   Przedłużenie okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach
   Obywatelowi Republiki Albanii, który nie może opuścić terytorium państwa członkowskiego w terminie określonym w wizie z powodów związanych z działaniem siły wyższej, bezpłatnie przedłuża się wizę zgodnie z przepisami państwa przyjmującego na okres konieczny do powrotu do państwa zamieszkania.
   Artykuł 10
   Paszporty dyplomatyczne
   1.   Obywatele Republiki Albanii będący w posiadaniu ważnego paszportu dyplomatycznego mogą wjechać na terytorium państw członkowskich, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie tranzytem bez wizy.
   2.   Obywatele, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium państw członkowskich nie dłużej niż przez 90 dni w okresie 180 dni.
   Artykuł 11
   Ważność terytorialna wiz
   Z zastrzeżeniem krajowych zasad i uregulowań państw członkowskich dotyczących bezpieczeństwa narodowego oraz z zastrzeżeniem unijnych przepisów dotyczących wiz z ograniczoną ważnością terytorialną, obywatele Republiki Albanii uprawnieni są do podróżowania w granicach terytorium państw członkowskich na takich samych zasadach, jak obywatele Unii Europejskiej.
   Artykuł 12
   Wspólny Komitet ds. Zarządzania Umową
   1.   Strony powołują wspólny komitet ekspertów (dalej zwany „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej oraz Republiki Albanii. Wspólnotę reprezentuje Komisja Wspólnot Europejskich, wspierana przez ekspertów z państw członkowskich.
   2.   Komitet wykonuje przede wszystkim zadania polegające na:

               a)

               kontroli wykonania niniejszej Umowy;

               b)

               proponowaniu zmian lub uzupełnień do niniejszej Umowy;

               c)

               rozstrzyganiu sporów dotyczących interpretacji lub stosowania postanowień niniejszej Umowy.

         3.   Posiedzenia komitetu odbywają się w miarę potrzeby na wniosek jednej ze Stron, przynajmniej raz w roku.
   4.   Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 13
   Stosunek niniejszej umowy do dwustronnych umów między państwami członkowskimi a Republiką Albanii
   1.   Od momentu wejścia w życie niniejsza umowa ma pierwszeństwo wobec postanowień umów lub ustaleń dwustronnych lub wielostronnych zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Albanii w zakresie, w jakim postanowienia tych umów i ustaleń dotyczą zagadnień objętych niniejszą Umową.
   2.   Postanowienia dwustronnych umów lub ustaleń zawartych pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Albanii, podpisanych przed dniem 1 stycznia 2007 r., dotyczące zwolnienia z obowiązku wizowego posiadaczy paszportów służbowych, nadal mają zastosowanie przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, bez uszczerbku dla możliwości wypowiedzenia lub zawieszenia takich dwustronnych umów przez dane państwo członkowskie lub Republikę Albanii w trakcie tego pięcioletniego okresu.
   Artykuł 14
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.
   2.   Niniejszą Umowę zawiera się na czas nieokreślony z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu.
   3.   Niniejszą Umowę można zmienić w drodze pisemnego porozumienia Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu koniecznych w tym celu procedur wewnętrznych.
   4.   Każda ze Stron może zawiesić wykonywanie części lub wszystkich postanowień niniejszej Umowy ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego lub ochronę zdrowia publicznego. O decyzji w sprawie zawieszenia niniejszej umowy zawiadamia się drugą Stronę nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia umowy Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą Stronę.
   5.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego powiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego powiadomienia.

      Sporządzono w Brukseli dnia osiemnastego września dwa tysiące siódmego roku w dwóch egzemplarzach we wszystkich językach urzędowych Stron, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunitá Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         Za Evropsku zajednicu
         За Европску заједнитгу
         Për Kommunitetin Europian

         За Република Албания
         Por la República de Albania
         Za Albánskou republiku
         For Republikken Albanien
         Für die Republik Albanien
         Albaania Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατiα της Αλβανίας
         For the Republic of Albania
         Pour la République d'Albanie
         Per la Repubblica d'Albania
         Albānijas Republikas vārdā
         Albanijos Respublikos vardu
         az Albán Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika ta' l-Albanija
         Voor de Republiek Albanië
         W imieniu Republiki Albanii
         Pela República da Albānia
         Pentru Republica Albânia
         Za Albánsku republiku
         Za Republiko Albanijo
         Albanian tasavallan puolesta
         För Republiken Albanien
         Për Republikën e Shqipërisë

   ZAŁĄCZNIK
   PROTOKÓŁ DO UMOWY DOTYCZĄCY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, KTÓRE NIE W PEŁNI STOSUJĄ DOROBEK SCHENGEN
   Państwa członkowskie, które są związane dorobkiem Schengen, ale które nie wydają jeszcze wiz Schengen, w oczekiwaniu na stosowne decyzje Rady w tej kwestii, wydają wizy krajowe, których ważność terytorialna ogranicza się do ich własnego terytorium.
   Takie państwa członkowskie mogą jednostronnie uznawać wizy i zezwolenia na pobyt państw obszaru Schengen wydane w związku z przejazdem tranzytem przez ich terytorium zgodnie z decyzją nr 895/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r.
   Ponieważ decyzja nr 895/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. nie ma zastosowania do Rumunii i Bułgarii, Komisja Europejska zaproponuje podobne przepisy w celu umożliwienia tym państwom jednostronnego uznawania wiz Schengen i zezwoleń na pobyt oraz innych podobnych dokumentów wydawanych przez inne państwa członkowskie, które nie są jeszcze w pełni włączone do obszaru Schengen, w celu umożliwienia przejazdu tranzytem przez ich terytorium.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
   Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do procedur wydawania wiz przez przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne Królestwa Danii.
   W związku z tym wskazane jest, aby władze Danii i Republiki Albanii zawarły niezwłocznie dwustronną umowę o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA ORAZ IRLANDII
   Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do terytorium Zjednoczonego Królestwa ani Irlandii.
   W związku z tym wskazane jest, aby władze Zjednoczonego Królestwa, Irlandii oraz Republiki Albanii zawarły dwustronne umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
   Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Wspólnotą Europejską a Norwegią i Islandią, w szczególności na mocy Umowy z dnia 18 maja 1999 r., dotyczącej włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.
   W związku z tym wskazane jest, aby władze Norwegii, Islandii i Republiki Albanii zawarły niezwłocznie dwustronne umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA KONFEDERACJI SZWAJCARSKIEJ I LIECHTENSTEINU
   (w razie konieczności)
   Jeżeli Umowa pomiędzy UE, WE i Konfederacją Szwajcarską dotycząca włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen oraz protokoły do tej umowy dotyczące Liechtensteinu wejdą w życie do czasu zakończenia negocjacji z Republiką Albanii, podobna deklaracja zostanie wydana w odniesieniu do Szwajcarii i Liechtensteinu.
   DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCA DOSTĘPU OSÓB UBIEGAJĄCYCH SIĘ O WIZĘ DO PRZEDSTAWICIELSTW DYPLOMATYCZNYCH I URZĘDÓW KONSULARNYCH ORAZ UJEDNOLICENIA INFORMACJI O PROCEDURACH WYDAWANIA WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH I DOKUMENTÓW, JAKIE NALEŻY ZŁOŻYĆ WRAZ Z WNIOSKIEM O WIZĘ KRÓTKOTERMINOWĄ
   Uznając znaczenie przejrzystości dla osób ubiegających się o wizę, Wspólnota Europejska przypomina, że przyjęty przez Komisję Europejską w dniu 19 lipca 2006 r. wniosek legislacyjny w sprawie przekształcenia prawnego wspólnych instrukcji konsularnych dla przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych dotyczących wiz reguluje warunki dostępu osób ubiegających się o wizę do przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw członkowskich.
   W odniesieniu do informacji dla osób ubiegających się o wizę Wspólnota Europejska uważa, iż należy podjąć następujące działania:

               —

               ogólnie należy przygotować podstawowe informacje dla wnioskodawców na temat procedur i warunków ubiegania się o wizę oraz na temat ich ważności,

               —

               Wspólnota Europejska sporządzi wykaz minimalnych wymogów, zapewniając wnioskodawcom albańskim spójne i jednolite informacje podstawowe oraz stosując wobec nich wymóg składania zasadniczo tych samych dokumentów uzupełniających.

         Wspomniane informacje, do których należy wykaz biur podróży i operatorów turystycznych akredytowanych w ramach lokalnej współpracy konsularnej, mają być szeroko rozpowszechniane (na tablicach ogłoszeń w konsulatach, w ulotkach, na stronach internetowych itp.).
   Przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne państw członkowskich udzielają informacji na temat możliwości zastosowania w poszczególnych przypadkach ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych na mocy przepisów prawnych dorobku Schengen, w szczególności osobom ubiegającym się o wizę w dobrej wierze.
   DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE PONOWNEGO ROZWAŻENIA OBOWIĄZKU WIZOWEGO DLA POSIADACZY PASZPORTÓW SŁUŻBOWYCH
   Ponieważ zwolnienie posiadaczy paszportów służbowych z obowiązku wizowego, wprowadzone w umowach dwustronnych lub uzgodnieniach pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Albanii, podpisanych przed dniem 1 stycznia 2007 r., ma zastosowanie jedynie przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej umowy, bez uszczerbku dla możliwości wypowiedzenia lub zawieszenia takich umów dwustronnych przez dane państwo członkowskie lub Republikę Albanii w ciągu pięciu lat, Wspólnota Europejska ponownie dokona oceny sytuacji posiadaczy paszportów służbowych najpóźniej cztery lata po wejściu w życie niniejszej Umowy w celu wprowadzenia do niej ewentualnych zmian w tym względzie zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 4.
   DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE UŁATWIEŃ DLA CZŁONKÓW RODZINY I OSÓB UBIEGAJĄCYCH SIĘ O WIZĘ W DOBREJ WIERZE
   Wspólnota Europejska przyjmuje do wiadomości sugestię Republiki Albanii dotyczącą rozszerzenia definicji członków rodziny, którzy powinni mieć możliwość korzystania z ułatwień wizowych, oraz wagę, jaką Republika Albanii przywiązuje do kwestii uproszczenia zasad przemieszczania się tych osób.
   Aby ułatwić przemieszczanie się większej liczbie krewnych (w szczególności siostrom, braciom i ich dzieciom) obywateli albańskich legalnie zamieszkujących w państwach członkowskich, Wspólnota Europejska zwraca się do urzędów konsularnych państw członkowskich o pełne korzystanie z przewidzianych w dorobku wspólnotowym możliwości zapewnienia ułatwień w wydawaniu wiz tym osobom, w szczególności poprzez ograniczenie liczby dokumentów wymaganych od wnioskodawców, zwolnienie z opłat manipulacyjnych i w stosownych przypadkach wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu.
   Ponadto Wspólnota Europejska zwraca się również do urzędów konsularnych państw członkowskich o pełne korzystanie z takich możliwości zapewnienia ułatwień w wydawaniu wiz osobom ubiegającym się o wizę w dobrej wierze.