title: Decyzja Komisji (UE) 2018/1996 z dnia 14 grudnia 2018 r. ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz ograniczenia niektórych ich praw w kontekście przetwarzania danych osobowych do celów dochodzeń w sprawie ochrony handlu i w zakresie polityki handlowej

text:
                  17.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 320/40

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/1996
         z dnia 14 grudnia 2018 r.
         ustanawiająca przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz ograniczenia niektórych ich praw w kontekście przetwarzania danych osobowych do celów dochodzeń w sprawie ochrony handlu i w zakresie polityki handlowej
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249 ust. 1,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Komisja prowadzi politykę handlową Unii w ramach swoich uprawnień na podstawie rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 (1), (UE) 2015/755 (2), (UE) 2016/1036 (3), (UE) 2016/1037 (4).

                     (2)

                     W szczególności podczas dochodzeń w sprawie ochrony handlu nieuniknione jest przetwarzanie danych osobowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (5). Komisja gromadzi informacje mające znaczenie dla dochodzenia, w tym dane osobowe. Z zastrzeżeniem wymogu ochrony informacji poufnych, wszystkie informacje udostępnione przez którąkolwiek ze stron dochodzenia należy niezwłocznie udostępnić pozostałym zainteresowanym stronom uczestniczącym w dochodzeniu, zapewniając im dostęp do akt niepodlegających klauzuli poufności. Takie przekazywanie danych jest konieczne oraz wymagane przez prawo w celu obrony roszczeń prawnych zainteresowanych stron. Główna odpowiedzialność za wykonywanie zadań Komisji w dziedzinie polityki handlowej i ochrony handlu spoczywa na Dyrekcji Generalnej ds. Handlu („DG ds. Handlu”), której jednostki organizacyjne pełnią funkcję administratora danych.

                     (3)

                     Dane osobowe przetwarzane przez Komisję to na przykład: dane identyfikacyjne, dane kontaktowe, dane zawodowe i dane dotyczące przedmiotu dochodzenia lub związane z przedmiotem dochodzenia. Dane osobowe są przechowywane w zabezpieczonym środowisku elektronicznym w celu zapobieżenia bezprawnemu dostępowi do danych lub przekazaniu ich osobom spoza Komisji. Niektóre dane osobowe mogą zostać umieszczone w oddzielnym środowisku elektronicznym, do którego dostęp ma określona liczba stron zainteresowanych dochodzeniem. Dane osobowe są przechowywane przez służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie aż do zakończenia dochodzenia. Administracyjny okres przechowywania wynosi 5 lat i rozpoczyna się od zakończenia dochodzenia. Na koniec okresu przechowywania informacje dotyczące sprawy, w tym dane osobowe, są przekazywane do historycznych archiwów Komisji (6).

                     (4)

                     Przy wykonywaniu swoich zadań Komisja jest zobowiązana do poszanowania praw osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych zgodnie z art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 16 ust. 1 Traktatu, a także praw przewidzianych w rozporządzeniu (UE) 2018/1725. Komisja jest zobowiązana jednocześnie przestrzegać rygorystycznych zasad poufności ustanowionych w art. 19 rozporządzenia (UE) 2016/1036, art. 29 rozporządzenia (UE) 2016/1037, art. 8 rozporządzenia (UE) 2015/478 oraz art. 5 rozporządzenia (UE) 2015/755.

                     (5)

                     W pewnych okolicznościach konieczne jest pogodzenie praw osób, których dane dotyczą, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725 z potrzebą zapewnienia skuteczności dochodzeń, jak również pełnym poszanowaniem podstawowych praw i wolności innych osób, których dane dotyczą. W tym celu art. 25 ust. 1 lit. c), g) i h) rozporządzenia (UE) 2018/1725 daje Komisji możliwość ograniczenia zastosowania art. 14–17, 19, 20 i 35, a także zasady przejrzystości ustanowionej w art. 4 ust. 1 lit. a), o ile jego przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 14–17, 19, 20 i 35 tego rozporządzenia.

                     (6)

                     Aby zapewnić skuteczność dochodzeń w sprawie ochrony handlu przy jednoczesnym poszanowaniu standardów ochrony danych osobowych na mocy rozporządzenia (UE) 2018/1725, które zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), niezbędne jest przyjęcie wewnętrznych przepisów, na podstawie których Komisja może ograniczyć prawa osób, których dane dotyczą, zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. c), g) i h)rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (7)

                     Należy zatem ustanowić przepisy wewnętrzne, aby uwzględnić wszystkie operacje przetwarzania, które Komisja przeprowadza w obszarze ochrony handlu w trakcie wykonywania zadań dochodzeniowych. Przepisy te powinny mieć zastosowanie do operacji przetwarzania, które przeprowadza się przed wszczęciem dochodzenia, w trakcie dochodzenia oraz w trakcie monitorowania działań następczych związanych z wynikami dochodzeń.

                     (8)

                     W celu zapewnienia zgodności z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725 Komisja powinna informować – w sposób przejrzysty i spójny, w drodze informacji o ochronie danych publikowanych na stronie internetowej Komisji – wszystkie osoby fizyczne o swoich działaniach obejmujących przetwarzanie ich danych osobowych oraz o ich prawach. W stosownych przypadkach Komisja powinna wprowadzić dodatkowe środki ochronne, aby zapewnić, że osoby, których dane dotyczą, zostaną indywidualnie poinformowane we właściwym formacie.

                     (9)

                     Na podstawie art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725 Komisja może, mając na uwadze ochronę własnych dochodzeń w sprawie ochrony handlu, a także ochronę praw innych osób zaangażowanych w prowadzone przez nią dochodzenia, ograniczyć przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą, oraz wykonywane innych praw tych osób.

                     (10)

                     Aby utrzymać skuteczną współpracę, Komisja może być ponadto zmuszona ograniczyć stosowanie praw osób, których dane dotyczą, celem ochrony procesów przetwarzania dokonywanych przez inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii lub przez właściwe organy państw członkowskich. W związku z tym Komisja powinna skonsultować się z tymi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi w kwestii stosownych podstaw nałożenia ograniczeń oraz w kwestii konieczności i proporcjonalności ograniczeń.

                     (11)

                     Komisja może również ograniczyć udzielanie informacji osobom, których dane dotyczą, i stosowanie innych praw tych osób w odniesieniu do danych osobowych otrzymywanych od państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, aby wywiązać się z obowiązku współpracy z tymi państwami lub organizacjami, a tym samym chronić ważny cel leżący w ogólnym interesie publicznym Unii. W pewnych okolicznościach interes lub prawa podstawowe osoby, której dane dotyczą, mogą jednak przeważać nad interesem współpracy międzynarodowej.

                     (12)

                     Komisja powinna rozpatrywać wszystkie ograniczenia w sposób przejrzysty i każde zastosowanie ograniczeń rejestrować w odpowiednim systemie rejestracji.

                     (13)

                     Zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725 administratorzy mogą wstrzymać przekazanie informacji o powodach zastosowania ograniczenia w stosunku do osoby, której dane dotyczą, pominąć je lub go odmówić, jeżeli przekazanie to w jakikolwiek sposób zagroziłoby celowi tego ograniczenia. Dotyczy to w szczególności ograniczeń praw przewidzianych w art. 16 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (14)

                     Komisja powinna regularnie dokonywać przeglądu nałożonych ograniczeń w celu zapewnienia, aby prawa osoby, której dane dotyczą, do uzyskania informacji zgodnie z art. 16 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725 były ograniczone tylko tak długo, jak długo takie ograniczenia są konieczne, aby umożliwić Komisji prowadzenie dochodzeń w sprawie ochrony handlu.

                     (15)

                     W przypadku ograniczenia innych praw osoby, której dane dotyczą, administrator danych powinien w poszczególnych przypadkach ocenić, czy poinformowanie o ograniczeniu zagrażałoby jego celowi.

                     (16)

                     Inspektor ochrony danych Komisji Europejskiej powinien przeprowadzić niezależny przegląd stosowania ograniczeń w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją.

                     (17)

                     Rozporządzenie (UE) 2018/1725 zastępuje rozporządzenie (WE) nr 45/2001 bez okresu przejściowego od dnia jego wejścia w życie. W rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 przewidziano możliwość stosowania ograniczeń w odniesieniu do niektórych praw osób, których dane dotyczą. Aby uniknąć zagrożeń dla polityki handlowej i prowadzenia dochodzeń w sprawie ochrony handlu, niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie od dnia wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2018/1725.

                     (18)

                     Europejski Inspektor Ochrony Danych wydał opinię w dniu 30 listopada 2018 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Przedmiot i zakres

               1.   Niniejsza decyzja ustanawia zasady obowiązujące Komisję w zakresie informowania osób, których dane dotyczą, o przetwarzaniu ich danych zgodnie z art. 14, 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725 w ramach prowadzenia dochodzeń w sprawie ochrony handlu i w zakresie polityki handlowej.
               Określa ona również warunki, na jakich Komisja może ograniczyć stosowanie art. 4, 14–17, 19, 20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. c), g) i h) tego rozporządzenia.

               2.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Komisję na potrzeby działań prowadzonych w celu wykonania przez Komisję jej zadań na podstawie rozporządzeń (UE) 2016/1036, (UE) 2016/1037, (UE) 2015/478 i (UE) 2015/755, lub w związku z takimi działaniami.

               3.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez wszystkie służby Komisji w zakresie, w jakim przetwarzają one dane osobowe zawarte w informacjach, które są one zobowiązane przekazać Komisji, lub do danych osobowych już przetworzonych przez Komisję na potrzeby działań, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub w związku z takimi działaniami.

            Artykuł 2
            Mające zastosowanie wyjątki i ograniczenia

               1.   Wykonując swoje obowiązki w odniesieniu do praw osób, których dane dotyczą, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725, Komisja uwzględnia, czy zastosowanie mają jakiekolwiek wyjątki określone w tym rozporządzeniu.

               2.   Komisja, z zastrzeżeniem art. 3–7 niniejszej decyzji, może ograniczyć stosowanie art. 14–17, 19, 20 i 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, a także stosowanie zasady przejrzystości określonej w art. 4 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia w zakresie, w jakim jego przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 14–17, art. 19, 20 i 35 tego rozporządzenia, w przypadku gdy wykonywanie tych praw i obowiązków zagrażałoby celowi działań Komisji w zakresie polityki handlowej i ochrony handlu lub naruszałoby prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.

               3.   Komisja, z zastrzeżeniem art. 3–7 niniejszej decyzji, może również ograniczyć prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w odniesieniu do danych osobowych uzyskanych od innych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, właściwych organów państw członkowskich, państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, jeżeli zachodzą następujące okoliczności:

                           a)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii na podstawie innych aktów, o których mowa w art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725, lub zgodnie z rozdziałem IX tego rozporządzenia lub zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (8) lub rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 (9);

                           b)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zostać ograniczone przez właściwe organy państw członkowskich na podstawie aktów, o których mowa w art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (10), lub na podstawie środków krajowych transponujących art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 3 lub art. 16 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (11);

                           c)

                           gdy wykonywanie tych praw i obowiązków mogłoby zagrozić współpracy Komisji z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi przy prowadzeniu dochodzeń w sprawie ochrony handlu.

                     Przed zastosowaniem ograniczeń w okolicznościach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), Komisja konsultuje się z odpowiednimi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii lub właściwymi organami państw członkowskich, o ile nie jest jasne dla Komisji, że stosowanie ograniczenia jest przewidziane w jednym z aktów, o których mowa w tych literach.
               Akapit pierwszy lit. c) nie stosuje się w przypadku, gdy interesy lub podstawowe prawa i wolności osób, których dane dotyczą, przeważają nad interesem Komisji dotyczącym współpracy z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.

               4.   Ust. 1, 2 i 3 pozostają bez uszczerbku dla stosowania innych decyzji Komisji ustanawiających przepisy wewnętrzne dotyczące przekazywania informacji osobom, których dane dotyczą, oraz ograniczenia niektórych praw zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) 2018/1725 i art. 23 regulaminu wewnętrznego Komisji.

            Artykuł 3
            Przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą

               1.   Komisja publikuje na swojej stronie internetowej informacje o ochronie danych, w ramach których informuje wszystkie osoby, których dane dotyczą, o prowadzonych przez siebie działaniach dotyczących ochrony handlu obejmujących przetwarzanie ich danych osobowych. W stosownych przypadkach Komisja zapewnia, aby osoby, których dane dotyczą, zostały indywidualnie poinformowane we właściwym formacie.

               2.   W przypadku gdy Komisja ogranicza, w całości lub w części, przekazywanie informacji osobom, których dane dotyczą i które to dane są przetwarzane do celów dochodzeń w sprawie ochrony handlu lub w zakresie polityki handlowej, zapisuje ona i rejestruje powody ograniczenia zgodnie z art. 6.

            Artykuł 4
            Prawo dostępu przysługujące osobom, których dane dotyczą, prawo do usunięcia danych oraz prawo do ograniczenia przetwarzania

               1.   W przypadku ograniczenia, całkowitego lub częściowego, prawa osób, których dane dotyczą, do dostępu do danych osobowych, do usunięcia danych lub do ograniczenia przetwarzania, o których to prawach mowa odpowiednio w art. 17, 19 i 20 rozporządzenia (UE) 2018/1725, Komisja informuje zainteresowaną osobę, której dane dotyczą, w odpowiedzi na jej wniosek o dostęp, usunięcie lub ograniczenie przetwarzania, o zastosowanych ograniczeniach i o ich głównych przyczynach oraz o możliwości złożenia skargi do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub skorzystania ze środka ochrony prawnej przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               2.   Przekazanie informacji dotyczących przyczyn ograniczeń, o których mowa w ust. 1, można wstrzymać, pominąć lub można go odmawiać tak długo, jak długo takie przekazanie naruszałoby cel ograniczenia.

               3.   Komisja zapisuje powody ograniczenia zgodnie z art. 6.

               4.   W przypadku gdy prawo dostępu jest w całości lub w części ograniczone, osoba, której dane dotyczą, korzysta z prawa dostępu za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zgodnie z art. 25 ust. 6, 7 i 8 rozporządzenia (UE) 2018/1725.

            Artykuł 5
            Zawiadamianie osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych
            W przypadku gdy Komisja ogranicza zawiadomienie osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych, jak określono w art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1725, zapisuje ona i rejestruje powody ograniczenia zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji.

            Artykuł 6
            Zapisywanie i rejestrowanie ograniczeń

               1.   Komisja zapisuje powody wszelkich ograniczeń stosowanych na podstawie niniejszej decyzji, w tym ocenę konieczności i proporcjonalności ograniczenia, z uwzględnieniem odpowiednich elementów wskazanych w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1725.
               W tym celu we wpisie określa się, w jaki sposób wykonywanie praw mogłoby zagrozić celowi dochodzeń w sprawie ochrony handlu i w zakresie polityki handlowej lub ograniczeń mających zastosowanie na podstawie art. 2 ust. 2 lub 3, lub jaki negatywny wpływ wywarłoby na prawa i wolności innych osób, których dane dotyczą.

               2.   Wpis oraz, w stosownych przypadkach, leżące u jego podstaw dokumenty zawierające elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne uwzględnia się w rejestrze. Udostępnia się je na żądanie Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych.

            Artykuł 7
            Okres obowiązywania ograniczeń

               1.   Ograniczenia, o których mowa w art. 3, 4 i 5, stosuje się tak długo, jak długo mają zastosowanie powody uzasadniające ich stosowanie.

               2.   W przypadku gdy przyczyny ograniczenia, o którym mowa w art. 3 lub 5, nie mają już zastosowania, Komisja znosi ograniczenie i podaje główne powody ograniczenia osobie, której dane dotyczą. Jednocześnie Komisja informuje osobę, której dane dotyczą, o możliwości wniesienia, w dowolnym momencie, skargi za pośrednictwem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub o możliwości skorzystania ze środka ochrony przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               3.   Komisja dokonuje przeglądu stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 3 i 5, co sześć miesięcy od jego przyjęcia i po zamknięciu dochodzenia. Następnie Komisja/administrator danych corocznie monitoruje potrzebę zachowania wszelkiego ograniczenia/wstrzymania przekazania informacji.

            Artykuł 8
            Przegląd przeprowadzany przez inspektora ochrony danych Komisji Europejskiej

               1.   Inspektor ochrony danych jest niezwłocznie informowany, ilekroć prawa osób, których dane dotyczą, są ograniczane zgodnie z niniejszą decyzją. Inspektor ochrony danych otrzymuje, na żądanie, dostęp do wpisu oraz wszelkich leżących u jego podstaw dokumentów zawierających elementy stanu faktycznego oraz aspekty prawne.

               2.   Inspektor ochrony danych może zwrócić się o przegląd ograniczeń. Inspektor ochrony danych jest informowany na piśmie o wynikach wnioskowanego przeglądu.

            Artykuł 9
            Wejście w życie
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 11 grudnia 2018 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 14 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 83 z 27.3.2015, s. 16).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/755 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 33).

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21).

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 55).

            (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

            (6)  Przechowywanie dokumentacji w Komisji reguluje wspólny wykaz przechowywanych danych, tj. dokument regulacyjny (ostatnia wersja: SEC(2012) 713) w formie harmonogramu przechowywania, w którym określono okresy przechowywania poszczególnych rodzajów akt Komisji.

            (7)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

            (8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

            (9)  Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).

            (10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

            (11)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/2027 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA)

text:
                  20.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 325/25

         DECYZJA RADY (UE) 2018/2027
         z dnia 29 listopada 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do pierwszego wydania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Konwencja chicagowska o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (zwana dalej „konwencją”), która ma na celu uregulowanie międzynarodowego transportu lotniczego, weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Ustanowiła ona Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

                     (2)

                     Państwa członkowskie Unii są umawiającymi się państwami konwencji oraz członkami ICAO, natomiast Unia ma status obserwatora w niektórych organach ICAO.

                     (3)

                     Zgodnie z art. 54 konwencji Rada ICAO przyjmuje międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania.

                     (4)

                     21. Konferencja Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu zakończyła się w grudniu 2015 r. sukcesem w postaci przyjęcia porozumienia paryskiego. Celem porozumienia paryskiego jest ograniczenie średniego globalnego wzrostu temperatury na poziomie znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej oraz kontynuacja starań zmierzających do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C powyzej tych poziomów. Wszystkie sektory gospodarki, w tym lotnictwo międzynarodowe, powinny przyczyniać się do realizacji tego zmniejszenia emisji.

                     (5)

                     W 2016 r. podczas 39. zgromadzenia Ogólnego ICAO, postanowiono, w drodze rezolucji A39-3, utworzyć globalny mechanizm rynkowy służący ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa międzynarodowego na poziomach z 2020 r. Stanowisko Unii w tej kwestii zostało ustalone decyzją Rady (UE) 2016/915 (1).

                     (6)

                     W dniu 27 czerwca 2018 r. na dziesiątym posiedzeniu swojej 214. sesji Rada ICAO przyjęła pierwsze wydanie tomu IV załącznika 16 do konwencji: Międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania w zakresie ochrony środowiska – mechanizm kompensacji i redukcji CO2 dla lotnictwa międzynarodowego (CORSIA).

                     (7)

                     Zasady zawarte w mechanizmie CORSIA mogą stać się wiążące zgodnie z konwencją oraz w ramach w niej określonych. Mogą one również stać się wiążące dla Unii i jej państw członkowskich w ramach istniejących międzynarodowych umów o transporcie lotniczym.

                     (8)

                     Zgodnie z art. 90 konwencji CORSIA wchodzi w życie w trzy miesiące po upływie terminu na złożenie sprzeciwu, chyba że większość umawiających się państw złożyła swój sprzeciw.

                     (9)

                     Art. 38 konwencji dotyczy odchyleń od międzynarodowych norm i zasad postępowania. Zgodnie z tym artykułem każde umawiające się państwo, które uważa za niemożliwe w praktyce zastosowanie się pod każdym względem do którychkolwiek ze wspomnianych międzynarodowych norm lub zasad postępowania albo całkowite dostosowanie wprowadzonych przez siebie przepisów lub metod postępowania do międzynarodowych norm i zasad postępowania w przypadku ich zmian, albo które uważa za konieczne wprowadzenie przepisów lub metod postępowania różniących się pod jakimkolwiek względem od przepisów i metod postępowania ustalonych zgodnie z normami międzynarodowymi, powinno niezwłocznie podać do wiadomości ICAO różnice zachodzące między jego własną praktyką a praktyką ustaloną przez normy międzynarodowe.

                     (10)

                     W dniu 20 lipca 2018 r. ICAO wystosowała oficjalne pismo AN 1/17.14 – 18/78 (zwane dalej „oficjalnym pismem”), w którym zwróciła się do umawiających się państw o zgłoszenie przed dniem 22 października 2018 r. ewentualnego sprzeciwu wobec jakiejkolwiek części CORSIA oraz o zgłoszenie przed dniem 1 grudnia 2018 r. ewentualnych różnic między swoimi praktykami krajowymi a CORSIA, a także podanie spodziewanego terminu osiągnięcia zgodności w tym zakresie.

                     (11)

                     CORSIA ma mieć zastosowanie do przewoźników lotniczych wytwarzających roczne emisje CO2 większe niż 10 000 ton w trakcie lotów międzynarodowych wykonywanych przez samoloty o maksymalnej certyfikowanej masie startowej większej niż 5 700 kg, z wyjątkiem lotów humanitarnych, medycznych i gaśniczych.

                     (12)

                     Wymogi dotyczące monitorowania, raportowania i weryfikacji określone w ramach CORSIA mają mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2019 r.

                     (13)

                     Od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2035 r. wymogi CORSIA dotyczące kompensowania mają być stosowane w odniesieniu do przewoźników lotniczych wykonujących loty międzynarodowe (zgodnie z definicją w części II rozdział 1 pkt 1.1.2 oraz w części II rozdział 2 pkt 2.1) między umawiającymi się państwami, o których mowa w mającym się wkrótce ukazać dokumencie ICAO, zatytułowanym „CORSIA States for Chapter 3 State Pairs” (Państwa objęte mechanizmem CORSIA na potrzeby par państw określonych w rozdziale 3).

                     (14)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w odpowiedzi na oficjalne pismo. Jest to konieczne, ponieważ CORSIA będzie mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, w szczególności na dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

                     (15)

                     Biorąc pod uwagę, że CORSIA mógłby pozwolić na osiągnięcie znaczących postępów na poziomie międzynarodowym, nie należy zgłaszać sprzeciwu na mocy art. 90 konwencji.

                     (16)

                     Unia w pełni popiera wysiłki podjęte w ramach ICAO w celu jak najszybszego uruchomienia CORSIA. Zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Komisja przekłada obecnie wymogi dotyczące monitorowania, raportowania i weryfikacji określone w ramach CORSIA na przepisy prawne Unii, które mają wejść w życie przed styczniem 2019 r. Ponadto Komisja ma przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym rozważy, w jaki sposób należy wdrożyć te instrumenty do prawa Unii. Termin, w którym potencjalne różnice muszą zostać zgłoszone zgodnie z oficjalnym pismem, jest zbyt krótki, aby Unia mogła wprowadzić jakiekolwiek zmiany w CORSIA. W związku z tym, aby ICAO mogła w pełni uwzględnić obecną sytuację prawną na poziomie Unii oraz prace zapoczątkowane w obszarze monitorowania, raportowania i weryfikacji, państwa członkowskie powinny, w odpowiedzi na oficjalne pismo, zgłosić różnice zgodnie z addendum do niniejszej decyzji.

                     (17)

                     Art. 28b ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/87/WE dotyczy działań następczych, które podjęto w odniesieniu do wyników prac na poziomie ICAO. Należy poinformować ICAO o warunkach określonych w tych przepisach.

                     (18)

                     Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami ICAO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odpowiedzi na oficjalne pismo o numerze ref. AA 1/17.14 – 18/78 wystosowane przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w dniu 20 lipca 2018 r., jest określone w addendum do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Stanowisko, o którym mowa w art. 1, wyrażają państwa członkowskie Unii będące członkami ICAO.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 29 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               M. SCHRAMBÖCK

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2016/915 z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowego instrumentu, który ma zostać opracowany w ramach organów ICAO i który ma doprowadzić do wdrożenia od 2020 r. jednolitego globalnego środka rynkowego dotyczącego emisji z lotnictwa międzynarodowego (Dz.U. L 153 z 10.6.2016, s. 32).

            (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

            ADDENDUM
            W odniesieniu do ZAŁĄCZNIKA do oficjalnego pisma ICAO o numerze ref. AN 1/17.14 – 18/78 (NOTYFIKACJA ZGODNOŚCI Z TOMEM IV ZAŁĄCZNIKA 16 LUB ODNOŚNYCH RÓŻNIC) należy notyfikować różnice i przedstawić w tym kontekście poniższe wyjaśnienia.

               Kwestie ogólne

            Unia i jej państwa członkowskie są zdecydowanymi zwolennikami działań ICAO służących wdrożeniu globalnego środka rynkowego dotyczącego lotnictwa międzynarodowego na całym świecie, aby przyczynić się do przeciwdziałania zmianie klimatu.
            (nazwa państwa, które Państwo reprezentują) w pełni popiera wysiłki podjęte w ramach ICAO w celu jak najszybszego uruchomienia mechanizmu CORSIA. Zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Europa pracuje obecnie nad przełożeniem wymogów dotyczących monitorowania, raportowania i weryfikacji (MRV) określonych w ramach mechanizmu CORSIA na akty prawne Unii, które mają wejść w życie przed styczniem 2019 r. Termin, w którym ewentualne różnice muszą zostać notyfikowane zgodnie z oficjalnym pismem ICAO o numerze ref. AN 1/17.14 – 18/78, jest zbyt krótki, aby można było wprowadzić jakiekolwiek dostosowania w prawie Unii.
            Na obecnym etapie istnieją pewne różnice między dyrektywą 2003/87/WE i szczegółowymi przepisami przyjętymi przez Komisję, z jednej strony, a mechanizmem CORSIA, z drugiej strony. Dotyczy to zarówno wymogów MRV, jak i wymogów dotyczących kompensacji.
            W odniesieniu do obu tych kwestii należy przywołać obecny zakres stosowania dyrektywy 2003/87/WE. Dyrektywę tę stosuje się niezależnie od przynależności państwowej przewoźnika lotniczego i zasadniczo obejmuje ona loty rozpoczynające się lub kończące na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, do którego zastosowanie ma traktat. Dyrektywę 2003/87/WE stosuje się bez rozróżnienia na loty w obrębie poszczególnych państw członkowskich lub państw EOG i między nimi.

               Wymogi MRV

            Wymogi MRV określone w ramach mechanizmu CORSIA mają obowiązywać od dnia 1 stycznia 2019 r.
            Przepisy Unii Europejskiej mające zastosowanie w tej dziedzinie w dniu 1 grudnia 2018 r. zawarte są głównie w dyrektywie 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii. Dyrektywa ta stanowi podstawę prawną szczegółowych przepisów dotyczących tej kwestii, zawartych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 600/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie weryfikacji raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących tonokilometrów oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE.
            Należy zauważyć, że Komisja Europejska jest obecnie w trakcie przyjmowania rozporządzeń, które mają usunąć – z zastrzeżeniem kwestii ogólnych przedstawionych powyżej – różnice odnoszące się do wymogów określonych w ramach mechanizmu CORSIA dotyczących monitorowania, raportowania i weryfikacji przewidzianych w pierwszym wydaniu tomu IV załącznika 16; rozporządzenia te mają wejść w życie przed dniem 1 stycznia 2019 r.

               Wymogi dotyczące kompensacji

            W odniesieniu do kompensacji odnotowuje się, że odnośne wymogi określone w ramach mechanizmu CORSIA będą miały zastosowanie dopiero na późniejszym etapie i że prawo Unii może do tego czasu zostać zmienione w świetle mechanizmu CORSIA.
            W związku z tym nie ma konieczności zajmowania się obecnie przewidywanymi w prawie Unii wymogami dotyczącymi kompensacji w zakresie wykraczającym poza kwestie ogólne przedstawione powyżej.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/2024 z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

text:
                  20.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 325/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/2024
         z dnia 22 maja 2018 r.
         w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2, art. 207 i 211, w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową ogólną”) została podpisana w dniu 8 grudnia 1997 r. i weszła w życie w dniu 1 października 2000 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji, przystąpienie Chorwacji do Umowy ogólnej zostaje zatwierdzone poprzez zawarcie protokołu do Umowy ogólnej, które Rada, stanowiąc jednomyślnie w imieniu państw członkowskich zawiera z Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi.

                     (3)

                     W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w celu zawarcia Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy ogólnej w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (zwanego dalej „Protokołem”) zakończyły się pomyślnie.

                     (4)

                     W art. 5 ust. 3 Protokołu przewidziano jego tymczasowe stosowanie do czasu jego wejścia życie.

                     (5)

                     Należy podpisać Protokół i stosować go tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego wejścia w życie.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zezwala się na podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Trzeciego protokołu dodatkowego do umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
            Tekst Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Rada upoważnia niniejszym swojego Przewodniczącego do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii i jej państw członkowskich.

            Artykuł 3
            Protokół stosuje się tymczasowo zgodnie z jego art. 5 ust. 3 do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego wejścia w życie.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KARANIKOLOV

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 276 z 28.10.2000, s. 45.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/2028 z dnia 4 grudnia 2018 r. stwierdzająca, że Węgry nie podjęły skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r.

text:
                  20.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 325/29

         DECYZJA RADY (UE) 2018/2028
         z dnia 4 grudnia 2018 r.
         stwierdzająca, że Węgry nie podjęły skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r.
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 10 ust. 2 akapit czwarty,
         uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 22 czerwca 2018 r. Rada, zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), przyjęła decyzję, że na Węgrzech odnotowano znaczące odstępstwo od ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego wynoszącego -1,5 % PKB.

                     (2)

                     W związku ze stwierdzonym znaczącym odstępstwem w dniu 22 czerwca 2018 r. Rada wydała skierowane do Węgier zalecenie (2) dotyczące przyjęcia koniecznych środków w celu zapewnienia, by stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto (3) nie przekroczyła 2,8 % w 2018 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 1,0 % PKB. Rada zaleciła Węgrom, aby wszelkie nieoczekiwane zyski przeznaczyły na zmniejszenie deficytu, natomiast środki konsolidacji budżetowej powinny zapewnić trwałą poprawę salda strukturalnego sektora instytucji rządowych i samorządowych w sposób sprzyjający wzrostowi. Rada wyznaczyła Węgrom termin 15 października 2018 r. na przedstawienie sprawozdania na temat działań podjętych w odpowiedzi na jej zalecenie.

                     (3)

                     W dniach 18–19 września 2018 r. Komisja przeprowadziła na Węgrzech misję wzmocnionego nadzoru w celu monitorowania sytuacji na miejscu, zgodnie z art. -11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1466/97. Po przekazaniu wstępnych ustaleń organom węgierskim z prośbą o ustosunkowanie się do nich Komisja przedstawiła w dniu 21 listopada 2018 r. swoje ustalenia Radzie. Ustalenia te podano następnie do wiadomości publicznej. W sprawozdaniu Komisji stwierdzono, że organy węgierskie zamierzają utrzymać docelowy deficyt nominalny na 2018 r. na poziomie 2,4 % PKB zgodnie z programem konwergencji na 2018 r. i w związku z tym nie planują podjąć działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r.

                     (4)

                     W dniu 15 października 2018 r. organy węgierskie przekazały sprawozdanie z działań podjętych w związku z zaleceniem Rady z dnia 22 czerwca 2018 r. (4). W sprawozdaniu powtórzyły, że ich cel na rok 2018 r. przewiduje deficyt nominalny wynoszący 2,4 % PKB. W porównaniu z prognozami budżetowymi zawartymi w programie konwergencji na 2018 r. organy spodziewają się znacznie wyższych dochodów z podatków i oszczędności wynikających ze zmniejszenia kosztów współfinansowania projektów finansowanych z budżetu Unii. Przewiduje się jednak, że wpływ tych zmian na obniżenie deficytu będzie w pełni kompensowany dodatkowymi wydatkami. Zgłoszone nowe działania dyskrecjonalne nie mają znaczącego wpływu fiskalnego netto na wynik budżetu w 2018 r., co oznacza, że nie spełniają one wymogu określonego w zaleceniu Rady z dnia 22 czerwca 2018 r.

                     (5)

                     W 2018 r., na podstawie prognozy Komisji z jesieni 2018 r., przewiduje się, że wzrost wydatków publicznych, bez uwzględnienia działań dyskrecjonalnych po stronie dochodów i działań jednorazowych, wyniesie 7,0 %, czyli znacznie powyżej zalecanej referencyjnej stopy wzrostu wynoszącej 2,8 % (odchylenie o 1,6 % PKB). Saldo strukturalne pogorszy się o 0,4 % PKB w odniesieniu do zalecanej poprawy wynoszącej 1,0 % (co oznacza odchylenie o 1,4 % PKB). Oba kryteria wskazują zatem na odchylenie od zalecanego dostosowania, z dużym marginesem. Na interpretację wartości odniesienia dotyczącej wydatków niekorzystnie wpływają trzy czynniki, a mianowicie: niższa niż obecnie szacowana średniookresowa stopa wzrostu potencjalnego, deflator PKB wykorzystywany do obliczeń tej wartości odniesienia oraz pośredni wpływ pewnych środków na dochody. Po dostosowaniu o te czynniki, wartość odniesienia dotycząca wydatków wydaje się odpowiednio odzwierciedlać wysiłek fiskalny i nadal wskazuje na odchylenie. Wynik oceny salda strukturalnego jest podobny. Deficyt dochodów odbija się negatywnie na saldzie strukturalnym. Stan ten jest jednak częściowo kompensowany efektem wyższego oszacowania punktowego, jeśli chodzi o wzrost potencjalnego PKB, w stosunku do średniookresowej średniej wykorzystywanej do obliczenia wartości odniesienia dotyczącej wydatków. Ocena ogólna potwierdza zatem odchylenie od zalecanego dostosowania, z dużym marginesem.

                     (6)

                     Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że działania podjęte przez Węgry w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r. nie są wystarczające. Wysiłek fiskalny nie wystarcza, aby zapewnić, by stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto w 2018 r. nie przekroczyła 2,8 %, co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 1,0 % PKB,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Węgry nie podjęły skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Węgier.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1.

            (2)  Zalecenie Rady z dnia 22 czerwca 2018 r. mające na celu skorygowanie znaczącego odnotowanego odstępstwa od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego na Węgrzech (Dz.U. C 223 z 27.6.2018, s. 1).

            (3)  Publiczne wydatki pierwotne netto to wydatki publiczne ogółem z wyłączeniem wydatków z tytułu odsetek, wydatków na programy unijne w pełni równoważonych dochodami z funduszy unijnych oraz niedyskrecjonalnych zmian w wydatkach na zasiłki dla bezrobotnych. Nakłady brutto na środki trwałe finansowane z zasobów krajowych rozkłada się na okres czterech lat. Uwzględnia się działania dyskrecjonalne po stronie dochodów lub prawnie przewidziany wzrost dochodów. Działania jednorazowe, zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków, są saldowane.

            (4)  https://ec.europa.eu/info/files/hungary-report-council-recommendations-under-significant-deviation-procedure_en


title: Decyzja Rady (UE) 2019/76 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
                  21.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 18/8

         DECYZJA RADY (UE) 2019/76
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 2009/898/WE (2) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (3) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Barbadosu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (4) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

                     (3)

                     W umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

                     (4)

                     Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w sprawie Umowy z Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

                     (5)

                     Umowa zmieniająca została podpisana zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2084 (5).

                     (6)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (6); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (7)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (7); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (8)

                     Należy zatwierdzić Umowę zmieniającą,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.
            Tekst Umowy zmieniającej dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy zmieniającej (8).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda z dnia 23 października 2018 r.

            (2)  Decyzja Rady 2009/898/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 40).

            (3)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/2084 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 297 z 15.11.2017, s. 3).

            (6)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (7)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (8)  Data wejścia w życie Umowy zmieniającej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

            ZAŁĄCZNIK

               Oświadczenie Unii dotyczące wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) oraz państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen

            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 weszło w życie 29 grudnia 2017 r.
            W związku z tym od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2226 (1) do celów niniejszej Umowy państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen będą oznaczać państwa członkowskie posługujące się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych. Okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym będzie obliczany z uwzględnieniem okresu pobytu we wszystkich państwach członkowskich posługujących się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych.

               (1)  Data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia zostanie ustalona przez Komisję zgodnie z art. 73 rozporządzenia (UE) 2017/2226.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2019/86 z dnia 21 stycznia 2019 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2018/1544 w sprawie środków ograniczających rozprzestrzenianie i stosowanie broni chemicznej

text:
                  21.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  LI 18/10

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2019/86
         z dnia 21 stycznia 2019 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2018/1544 w sprawie środków ograniczających rozprzestrzenianie i stosowanie broni chemicznej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 15 października 2018 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2018/1544 (1).

                     (2)

                     Ze względu na stałe zagrożenie związane z rozprzestrzenianiem i stosowaniem broni chemicznej do zawartego w załączniku do decyzji (WPZiB) 2018/1544 wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów należy dodać dziewięć osób i jeden podmiot.

                     (3)

                     Należy odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2018/1544,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W załączniku do decyzji (WPZiB) 2018/1544 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 21 stycznia 2019 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1544 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie środków ograniczających rozprzestrzenianie i stosowanie broni chemicznej (Dz.U. L 259 z 16.10.2018, s. 25).

            ZAŁĄCZNIK
            Do wykazu zamieszczonego w załączniku II do decyzji (WPZiB) 2018/1544 dodaje się następujące osoby i podmioty:

               „A.   OSOBY FIZYCZNE

                           Imię i nazwisko

                           Informacje identyfikacyjne

                           Powody umieszczenia w wykazie

                           Data umieszczenia w wykazie

                                       1.

                                       Tariq YASMINA

                           alias: Tarq Yasmina
                           Płeć: mężczyzna
                           Tytuł: pułkownik
                           Obywatelstwo: syryjskie

                           Tariq Yasmina pełni funkcję oficera łącznikowego między Scientific Studies and Research Centre (SSRC) a pałacem prezydenckim i w związku z tym jest zaangażowany w stosowanie i przygotowanie stosowania broni chemicznej przez reżim syryjski.

                           21.1.2019

                                       2.

                                       Khaled NASRI

                           alias: Mohammed Khaled Nasri; Haled Natsri;

                           Płeć: mężczyzna
                           Tytuł: dyrektor Instytutu 1000 w ramach SSRC
                           Obywatelstwo: syryjskie

                           Khaled Nasri jest dyrektorem Instytutu 1000, departamentu Scientific Studies and Research Centre (SSRC) odpowiedzialnego za rozwijanie i produkowanie systemów komputerowych i elektronicznych do celów syryjskiego programu dotyczącego broni chemicznej.

                           21.1.2019

                                       3.

                                       Walid ZUGHAIB

                           alias: Zughib, Zgha'ib, Zughayb;
                           Tytuł: doktor, dyrektor Instytutu 2000 w ramach SSRC
                           Płeć: mężczyzna
                           Obywatelstwo: syryjskie

                           Walid Zughaib jest dyrektorem Instytutu 2000, departamentu Scientific Studies and Research Centre (SSRC) odpowiedzialnego za działania w zakresie mechanicznego rozwijania i produkcji do celów syryjskiego programu dotyczącego broni chemicznej.

                           21.1.2019

                                       4.

                                       Firas AHMED

                           alias: Ahmad;
                           Tytuł: pułkownik, szef biura bezpieczeństwa Instytutu 1000 w ramach SSRC
                           Płeć: mężczyzna
                           Data urodzenia: 21 stycznia 1967 r.
                           Obywatelstwo: syryjskie

                           Firas Ahmed jest dyrektorem biura bezpieczeństwa Instytutu 1000, departamentu Scientific Studies and Research Centre (SSRC) odpowiedzialnego za rozwijanie i produkowanie systemów komputerowych i elektronicznych do celów syryjskiego programu dotyczącego broni chemicznej. Uczestniczył w transferze i ukrywaniu materiałów związanych z bronią chemiczną po przystąpieniu Syrii do konwencji o broni chemicznej.

                           21.1.2019

                                       5.

                                       Said SAID

                           alias: Saeed, Sa'id Sa'id,
                           Tytuł: doktor, członek Instytutu 3000 (alias Instytut 6000, alias Instytut 5000) w ramach SSRC
                           Płeć: mężczyzna
                           Data urodzenia: 11 grudnia 1955 r.

                           Said Said jest znaczącą postacią w Instytucie 3000 (alias Instytut 6000, alias Instytut 5000), departamencie Scientific Studies and Research Centre (SSRC) odpowiedzialnym za rozwijanie i produkowanie syryjskiej broni chemicznej.

                           21.1.2019

                                       6.

                                       Anatoliy Vladimirovich CHEPIGA

                           Анатолий Владимирович ЧЕПИГА, alias: Ruslan BOSHIROV
                           Płeć: mężczyzna
                           Data urodzenia: 5 kwietnia 1979 r., 12 kwietnia 1978 r.
                           Miejsce urodzenia: Nikołajewka, Obwód Armurski, Rosja; Duszanbe, Tadżykistan

                           Oficer GRU Anatoliy Chepiga (alias Ruslan Boshirov) posiadał, przewiózł, a następnie w weekend 4 marca 2018 r. w Salisbury użył toksycznego środka paralityczno-drgawkowego (»nowiczok«). 5 września 2018 r. brytyjska Koronna Służba Prokuratorska oskarżyła Ruslana Boshirova o udział w zmowie w celu dokonania morderstwa Siergieja Skripala; o usiłowanie zabójstwa Siergieja Skripala, Julii Skripal i Nicka Baileya; o użycie i posiadanie nowiczoka oraz umyślne spowodowanie ciężkiego uszkodzenia ciała Julii Skripal i Nicka Baileya.

                           21.1.2019

                                       7.

                                       Alexander Yevgeniyevich MISHKIN

                           Александр Евгеньевич МИШКИН, alias: Alexander PETROV
                           Płeć: mężczyzna
                           Data urodzenia: 13 lipca 1979 r.
                           Miejsce urodzenia: Lojga, Rosja; Kotłas, Rosja

                           Oficer GRU Alexander Mishkin (alias Alexander Petrov) posiadał, przewiózł, a następnie w weekend 4 marca 2018 r. w Salisbury użył toksycznego środka paralityczno-drgawkowego (»nowiczok«). 5 września 2018 r. brytyjska Koronna Służba Prokuratorska oskarżyła Alexandra Petrova o udział w spisku w celu popełnienia zabójstwa Siergieja Skripala; o usiłowanie zabójstwa Siergieja Skripala, Julii Skripal i Nicka Baileya; o użycie i posiadanie nowiczoka oraz umyślne spowodowanie ciężkiego uszkodzenia ciała Julii Skripal i Nicka Baileya.

                           21.1.2019

                                       8.

                                       Vladimir Stepanovich ALEXSEYEV

                           Владимир Степанович АЛЕКСЕЕВ
                           Płeć: mężczyzna
                           Tytuł: pierwszy zastępca szefa GRU

                           Vladimir Stepanovich Alexseyev jest pierwszym zastępcą szefa GRU (alias GU). Ze względu na jego wysoką rangę w dowództwie GRU Vladimir Stepanovich Alexseyev jest odpowiedzialny za posiadanie, przewiezienie i użycie w weekend 4 marca 2018 r. w Salisbury toksycznego środka paralityczno-drgawkowego nowiczok przez oficerów GRU.

                           21.1.2019

                                       9.

                                       Igor Olegovich KOSTYUKOV

                           Игорь Олегович КОСТЮКООВ
                           Płeć: mężczyzna
                           Tytuł: szef GRU

                           Igor Olegovich Kostyukov ze względu na swoją wysoką rangę w GRU (alias GU), ówczesny pierwszy zastępca szefa GRU, jest odpowiedzialny za posiadanie, przewiezienie i użycie w weekend 4 marca 2018 r. w Salisbury toksycznego środka paralityczno-drgawkowego nowiczok przez oficerów GRU.

                           21.1.2019

                     B.   OSOBY PRAWNE, PODMIOTY I ORGANY

                           Nazwa

                           Informacje identyfikacyjne

                           Powody umieszczenia w wykazie

                           Data umieszczenia w wykazie

                                       1.

                                       Scientific Studies and Research Centre (SSRC)

                           alias Centre d'Études et de Recherches Scientifiques (CERS), Centre de Recherche de Kaboun
                           Adres:

                                       Barzeh Street,

                                       Po Box 4470,

                                       Damascus

                           The Scientific Studies and Research Centre (SSRC) to główny podmiot reżimu syryjskiego zajmujący się rozwijaniem broni chemicznej.
                           SSRC prowadzi działalność w wielu miejscach w Syrii i jest odpowiedzialny za rozwijanie i produkcję broni chemicznej, a także pocisków do jej przenoszenia.

                           21.1.2019”


Decyzja Komisji z dnia 08/10/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8842 - Tele2 / Com Hem Holding) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 07/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9022 - Watling Street Capital Partners LLP / Sisaho International SAS) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 16/11/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9061 - Stadtwerke Hanau GmbH / GETEC Wärme & Effizienz GmbH / PionierWerk Hanau GmbH) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 29/10/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9091 - SNAM S.p.A. / Società Gasdotti Italia S.p.A. / Macquarie Group) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 10/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9120 - Carlyle / Apollo) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 07/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9067 - Equinor Group / Danske Commodities) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 21/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9187 - Autolaunch / Beijing Automotive Group Co.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 10/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9121 - Michelin / Camso) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 06/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9257 - NEC Corporation / KMD Group) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 04/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9141 - Diamond Transmission Corporation Limited / InfraRed Capital Partners Limited) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 31/01/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9240 - Siemens Aktiengesellschaft / Veja Mate Offshore Project GmbH) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 06/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9249 - Triton Managers V Limited / Sunweb Group) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 04/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9223 - Stena Rederi AB / Glovis Europe) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 30/01/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9248 - Sumitomo Corporation / Mahindra Agri Solutions Limited / JV) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 05/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9241 - Societa Cattolica di Assicurazione / Inter Mutuelles Assistance SA / IMA Italia Assistance) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 04/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9230 - InfraRed Capital Partners (Management) LLP / Allianz Infrastructure Luxembourg I S.à r.l. / DIF Management Holding BV / Daiwater Investment Limited) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 28/01/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9233 - Fosun International Limited / Tom Tailor Holding SE) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 01/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9244 - OMERS Infrastructure European Holdings B.V. / Altice France S.A. / SFR FTTH) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 01/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9268 - Macquarie Corporate Holdings Pty Limited / JERA Power International, B.V. / Swancor Ind. Co. Ltd. / Formosa I International Investment Co., Ltd. / Ørsted InvestCo Ltd. (f/k/a DONG Energy InvestCo Ltd.)) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/276 z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności w celu wzmocnienia kluczowych programów na rzecz konkurencyjności UE i sfinansowania natychmiastowych środków budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 54/3

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/276
         z dnia 12 grudnia 2018 r.
         w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności w celu wzmocnienia kluczowych programów na rzecz konkurencyjności UE i sfinansowania natychmiastowych środków budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa
         PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 12,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje,

                     (1)

                     Instrument elastyczności ma umożliwiać finansowanie jasno określonych wydatków, które nie mogą zostać pokryte w ramach pułapów dostępnych dla co najmniej jednego innego działu.

                     (2)

                     Pułap rocznej kwoty dostępnej na instrument elastyczności wynosi 600 mln EUR (w cenach z 2011 r.) zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (2); kwotę tę powiększa się w stosownych przypadkach o niewykorzystane kwoty udostępnione zgodnie z ust. 1 akapit drugi tego artykułu.

                     (3)

                     Aby wzmocnić kluczowe programy na rzecz konkurencyjności UE oraz umożliwić rozwiązywanie bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa, konieczne jest uruchomienie znacznych dodatkowych kwot, które pozwoliłyby na finansowanie takich programów i działań w trybie pilnym.

                     (4)

                     Po zbadaniu wszystkich możliwości realokacji środków w ramach pułapów wydatków w poddziale 1a (Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia) i dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) konieczne jest uruchomienie instrumentu elastyczności w celu uzupełnienia środków finansowych dostępnych w budżecie ogólnym Unii na rok budżetowy 2019 powyżej pułapów w poddziale 1a o kwotę 178 715 475 EUR w celu wzmocnienia kluczowych programów na rzecz konkurencyjności UE i powyżej pułapu w dziale 3 o kwotę 985 629 138 EUR w celu sfinansowania środków w dziedzinie migracji, uchodźców i bezpieczeństwa.

                     (5)

                     W oparciu o spodziewany profil płatności środki na płatności odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności powinny zostać rozłożone na kilka lat budżetowych.

                     (6)

                     W celu umożliwienia szybkiego wykorzystania środków niniejszą decyzję należy stosować od początku roku budżetowego 2019,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Na potrzeby budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 uruchamia się instrument elastyczności, aby udostępnić kwotę 178 715 475 EUR w środkach na zobowiązania w poddziale 1a (Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia) oraz kwotę 985 629 138 EUR w środkach na zobowiązania w dziale 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo).
               Kwoty, o których mowa w akapicie pierwszym, zostaną wykorzystane na wzmocnienie kluczowych programów na rzecz konkurencyjności UE oraz finansowanie środków służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa.

               2.   W oparciu o spodziewany profil płatności środki na płatności odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności szacowane są w następujący sposób:

                           a)

                           548 740 834 EUR w 2019 r.;

                           b)

                           257 223 207 EUR w 2020 r.;

                           c)

                           135 194 558 EUR w 2021 r.;

                           d)

                           140 942 662 EUR w 2022 r.;

                           e)

                           82 243 352 EUR w 2023 r.;

                     Konkretne kwoty w środkach na płatności na każdy rok budżetowy zostaną zatwierdzone zgodnie z roczną procedurą budżetową.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r.

            Sporządzono w Strasburgu dnia 12 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego

               A. TAJANI

                  Przewodniczący

                  W imieniu Rady

               J. BOGNER-STRAUSS

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

            (2)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/349 z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w związku z jego wystąpieniem z Unii Europejskiej

text:
                  4.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 63/12

         DECYZJA RADY (UE) 2019/349
         z dnia 22 lutego 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w związku z jego wystąpieniem z Unii Europejskiej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia jest stroną zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych (zwanego dalej „zmienionym GPA”), a jej państwa członkowskie są objęte zmienionym GPA zgodnie z prawem Unii.

                     (2)

                     W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo złożyło notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, tj. od dnia 30 marca 2019 r., chyba że Rada Europejska w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu. Zmienione GPA automatycznie przestanie obowiązywać Zjednoczone Królestwo, począwszy od tej daty.

                     (3)

                     W dniu 1 czerwca 2018 r. Zjednoczone Królestwo, przy wsparciu ze strony Unii, złożyło wniosek o przystąpienie do zmienionego GPA.

                     (4)

                     Zgodnie z art. XXII ust. 2 zmienionego GPA każdy członek WTO może przystąpić do tego porozumienia na warunkach uzgodnionych między tym członkiem a stronami, przy czym warunki te określane są w decyzji Komitetu ds. Zamówień Rządowych (zwanego dalej „Komitetem GPA”). Przystąpienie następuje poprzez złożenie u Dyrektora Generalnego WTO instrumentu przystąpienia, który określa uzgodnione odpowiednio warunki. Zmienione GPA zaczyna obowiązywać przystępującego doń członka trzydziestego dnia po złożeniu jego instrumentu przystąpienia.

                     (5)

                     Zobowiązania Zjednoczonego Królestwa dotyczące zakresu zastosowania w odniesieniu do dostępu do rynku zamówień publicznych zostały określone w ostatecznej ofercie przekazanej stronom GPA w dniu 2 października 2018 r.

                     (6)

                     Ostateczna oferta Zjednoczonego Królestwa jest odpowiednia, ponieważ zobowiązania Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do zakresu zastosowania zapewniają Unii maksymalny zakres zastosowania, jaki Zjednoczone Królestwo obecnie posiada na podstawie unijnego wykazu zawartego w GPA, co odpowiada zakresowi zastosowania, jaki Zjednoczone Królestwo obecnie posiada w ramach wykazu unijnego jako państwo członkowskie. Unia powinna zapewnić takie samo traktowanie i dostosować swój wykaz tak, aby zapewnić równorzędny poziom dostępu podmiotom gospodarczym ze Zjednoczonego Królestwa na mocy zmienionego GPA. Ponadto konieczne jest uwzględnienie w wykazie unijnym zawartym w dodatku I do zmienionego GPA wyjaśnień, ponieważ Zjednoczone Królestwo nie będzie już objęte tym wykazem na mocy zmienionego GPA. Warunki te określone w załączniku do niniejszej decyzji staną się elementem warunków przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do zmienionego GPA oraz zostaną odzwierciedlone w decyzji, która ma zostać przyjęta przez Komitet GPA w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa.

                     (7)

                     W związku z tym konieczne jest określenie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Komitetu GPA w odniesieniu do przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do zmienionego GPA.

                     (8)

                     W przypadku zawarcia umowy o wystąpieniu między Zjednoczonym Królestwem a Unią przewidującej okres przejściowy, w którym prawo Unii miałoby zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, Unia powinna powiadomić pozostałe strony GPA, że w tym okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo ma być traktowane jako państwo członkowskie na potrzeby zmienionego GPA. Zjednoczone Królestwo byłoby zatem objęte zmienionym GPA do dnia upływu uzgodnionego okresu przejściowego. W takim przypadku Zjednoczone Królestwo powinno przedstawić zaktualizowany zestaw odpowiedzi na listę kontrolną nierozwiązanych kwestii nie później niż trzy miesiące przed upływem okresu przejściowego. Komitet GPA dokona przeglądu zaktualizowanego zestawu odpowiedzi Zjednoczonego Królestwa na listę kontrolną kwestii oraz rozważy przyjęcie w tym czasie odpowiedniej decyzji.

                     (9)

                     Chociaż Zjednoczone Królestwo nie będzie państwem trzecim, kiedy Komitet GPA podejmie decyzję w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do zmienionego GPA, w interesie Unii leży zapewnienie, aby zmienione GPA weszło w życie w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, począwszy od dnia następującego po dniu, w którym prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie. Do czasu wystąpienia z Unii Zjednoczone Królestwo pozostaje państwem członkowskim posiadającym wszystkie prawa i podlegające wszystkim obowiązkom wynikającym z Traktatów, łącznie z zasadą lojalnej współpracy.

                     (10)

                     Jeżeli prawo Unii nadal będzie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, Komisja powinna być upoważniona do powiadomienia Komitetu GPA w imieniu Unii, w terminie 30 dni od złożenia instrumentu przystąpienia przez Zjednoczone Królestwo, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte zmienionym GPA na podstawie prawa Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych (zwanego dalej „Komitetem GPA”), jest zatwierdzenie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych (zwanego dalej „zmienionym GPA”), z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 2 niniejszej decyzji oraz warunków przystąpienia określonych w załączniku do niniejszej decyzji, o ile stanowisko pozostałych stron GPA nie będzie miało negatywnego wpływu na interesy Unii.

            Artykuł 2
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii zgodnie z art. 1, podlega warunkowi, by decyzja Komitetu GPA zawierała postanowienia zapewniające, by:

                        1)

                        w przypadku braku umowy o wystąpieniu między Zjednoczonym Królestwem a Unią przewidującej okres przejściowy, Zjednoczone Królestwo miało możliwość złożenia u Dyrektora Generalnego WTO instrumentu przystąpienia, pod warunkiem że dokona tego:

                                    a)

                                    nie wcześniej niż 30 dni przed dniem, w którym przestanie być państwem członkowskim; oraz

                                    b)

                                    w terminie sześciu miesięcy od daty decyzji Komitetu GPA, chyba że termin złożenia instrumentu zostanie przez Komitet przedłużony;

                        2)

                        uznano, że złożenie instrumentu przystąpienia Zjednoczonego Królestwa nie miało miejsca do celów art. XXIV ust. 2 GPA z 1994 r. oraz art. XXII ust. 2 zmienionego GPA, jeżeli w terminie 30 dni od jego złożenia Unia powiadomi Komitet GPA, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte zmienionym GPA na podstawie prawa Unii.

            Artykuł 3
            Jeżeli prawo Unii nadal będzie miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie, Komisja jest upoważniona do powiadomienia Komitetu GPA w imieniu Unii, w terminie 30 dni od złożenia instrumentu przystąpienia przez Zjednoczone Królestwo, że Zjednoczone Królestwo jest w dalszym ciągu objęte zmienionym GPA na podstawie prawa Unii.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 22 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            ZAŁĄCZNIK

               WARUNKI UE DOTYCZĄCE PRZYSTĄPIENIA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA DO GPA WE WŁASNYM ZAKRESIE

            Wraz z przystąpieniem Zjednoczonego Królestwa do Porozumienia w sprawie zamówień publicznych we własnym zakresie:

                        —

                        punkt 1 sekcji 2 („Instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE”) załącznika 1 do dodatku I Unii Europejskiej na podstawie zmienionego Porozumienia otrzymuje brzmienie:

                                       „1.

                                       W przypadku towarów, usług, dostawców i usługodawców z Liechtensteinu, Szwajcarii, Islandii, Norwegii, Niderlandów w imieniu Aruby oraz Zjednoczonego Królestwa zamówienia udzielane przez wszystkie instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE. Poniższy wykaz ma charakter orientacyjny.”;

                        —

                        sekcja 2 załącznika 6 do dodatku I Unii Europejskiej na podstawie zmienionego Porozumienia otrzymuje brzmienie:

                           „Umowy koncesji na roboty budowlane, zawierane przez podmioty uwzględnione w załącznikach 1 i 2, są objęte zasadami traktowania narodowego w przypadku dostawców usług budowlanych z Islandii, Liechtensteinu, Norwegii, Niderlandów w imieniu Aruby oraz Szwajcarii, Czarnogóry oraz Zjednoczonego Królestwa, pod warunkiem że ich wartość jest na poziomie lub powyżej 5 000 000 SDR, a w przypadku dostawców usług budowlanych z Korei – pod warunkiem że ich wartość jest na poziomie lub powyżej 15 000 000 SDR.”;

                        —

                        przypis do tytułu „Unia Europejska” w załącznikach do dodatku I Unii Europejskiej na podstawie zmienionego Porozumienia oraz do tytułu „Unia Europejska” na podstawie Porozumienia z 1994 r. obejmuje następujący przypis:

                           „Wszystkie odniesienia do instytucji zamawiających i podmiotów zamawiających Zjednoczonego Królestwa zawarte obecnie w załącznikach do dodatku I Unii Europejskiej są nieaktualne.”.