title: Decyzja Rady z dnia 24 października 1988 r. ustanawiająca Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0591

Dziennik Urzędowy L 319 , 25/11/1988 P. 0001 - 0008 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 1 Tom 2 P. 0089  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 1 Tom 2 P. 0089

		Decyzja Radyz dnia 24 października 1988 r.ustanawiająca Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich(88/591/EWWiS, EWG, Euratom)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 32d,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 168a,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140a,uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, podpisany w Paryżu dnia 18 kwietnia 1951 r.,uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, podpisany w Brukseli dnia 17 kwietnia 1957 r.,uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisany w Brukseli dnia 17 kwietnia 1957 r.,uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, podpisany w Brukseli dnia 8 kwietnia 1965 r.,uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości,uwzględniając opinię Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:artykuł 32d Traktatu EWWiS, art. 168a Traktatu EWG i art. 140a Traktatu EWEA upoważniają Radę do ustanowienia przy Trybunale Sprawiedliwości Sądu Pierwszej Instancji powołanego do pełnienia ważnych funkcji sądowniczych, którego członkami są osoby o niekwestionowanej niezależności i posiadające kwalifikacje wymagane do pełnienia takich funkcji;wyżej wymienione przepisy upoważniają Radę do przyznania Sądowi Pierwszej Instancji właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji, z zastrzeżeniem prawa odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości tylko w kwestiach prawnych, na warunkach ustanowionych w statucie, niektórych rodzajów skarg wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne;zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, Rada określa skład tego sądu i przyjmuje niezbędne dostosowania i przepisy dodatkowe do Statutów Trybunału Sprawiedliwości;w odniesieniu do skarg wymagających dokładnego zbadania złożonych stanów faktycznych, ustanowienie drugiego sądu poprawi ochronę sądową indywidualnych interesów;jest konieczne, w celu utrzymania jakości i skuteczności kontroli sądowej we wspólnotowym porządku prawnym, umożliwienie Trybunałowi skupienia swojej działalności na jego fundamentalnym zadaniu zapewnienia jednolitej wykładni prawa wspólnotowego;konieczne jest zatem skorzystanie z uprawnień przyznanych przez art. 32d Traktatu EWWiS, art. 168a Traktatu EWG i art. 140a Traktatu EWEA i przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji niektórych rodzajów skarg, które często wymagają zbadania złożonych stanów faktycznych, to znaczy skarg wnoszonych przez pracowników Wspólnot, a także, w zakresie dotyczącym Traktatu EWWiS, przez przedsiębiorstwa i stowarzyszenia w sprawach dotyczących opłat, produkcji, cen, umów ograniczających, decyzji lub praktyk i łączeń oraz w zakresie dotyczącym Traktatu EWG, przez osoby fizyczne lub prawne w sprawach dotyczących konkurencji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Przy Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich ustanawia się Sąd zwany Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich. Jego siedzibą jest Trybunał Sprawiedliwości.Artykuł 21. Sąd Pierwszej Instancji składa się z 12 członków.2. Członkowie wybierają spośród siebie prezesa Sądu Pierwszej Instancji na trzyletnią kadencję. Jego mandat jest odnawialny.3. Członkowie Sądu Pierwszej Instancji mogą być wezwani do wykonywania zadań rzecznika generalnego.Obowiązkiem rzecznika generalnego jest publiczne przedstawianie, przy zachowaniu całkowitej bezstronności i niezależności, uzasadnionych wniosków w niektórych sprawach wnoszonych do Sądu Pierwszej Instancji w celu wsparcia Sądu Pierwszej Instancji w wykonywaniu jego zadań.Kryteria wyboru takich spraw, a także procedury wyznaczania rzeczników generalnych, określa regulamin proceduralny Sądu Pierwszej Instancji.Członek wezwany do wykonywania zadań rzecznika generalnego w danej sprawie nie może brać udziału w orzekaniu w tej sprawie.4. Sąd Pierwszej Instancji obraduje w składzie trzech lub pięciu sędziów. Skład izb i przydzielanie im spraw określa regulamin proceduralny. W niektórych sprawach podlegających regulaminowi proceduralnemu, Sąd Pierwszej Instancji może obradować na posiedzeniach plenarnych.5. Artykuł 21 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich i art. 6 Traktatu ustanawiającego Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich stosują się do członków Sądu Pierwszej Instancji i jego sekretarza.Artykuł 31. Sąd Pierwszej Instancji wykonuje w pierwszej instancji właściwość powierzoną Trybunałowi Sprawiedliwości przez Traktaty ustanawiające Wspólnoty oraz przez ich akty przyjęte w ich wykonaniu:a) w sporach między Wspólnotami a ich pracownikami określonych w art. 179 Traktatu EWG i w art. 152 Traktatu EWEA;b) w zakresie skarg wnoszonych przeciwko Komisji na podstawie art. 33 akapit drugi i art. 35 Traktatu EWWiS przez przedsiębiorstwa lub związki przedsiębiorstw, określone w art. 48 tego Traktatu, a które dotyczą pojedynczych działań odnoszących się do stosowania art. 50 i art. 57–66 niniejszego Traktatu;c) w zakresie skarg wnoszonych przeciwko instytucji Wspólnot przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 173 akapit drugi i art. 175 akapit trzeci Traktatu EWG odnoszących się do wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw.2. W przypadku gdy ta sama osoba fizyczna lub prawna wnosi skargę w sprawie, w której właściwy do rozpoznania jest Sąd Pierwszej Instancji na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu i skargę na postawie art. 40 akapit drugi i trzeci Traktatu EWWiS, art. 178 Traktatu EWG lub art. 151 Traktatu EWEA o odszkodowanie za szkody wyrządzone przez instytucję wspólnotową przez działanie lub zaniechanie będące przedmiotem pierwszej skargi, Sąd Pierwszej Instancji jest także właściwy dla rozpoznania skargi o odszkodowanie.3. Rada, w świetle doświadczenia, w tym rozwoju orzecznictwa i po dwóch latach działania Sądu Pierwszej Instancji rozpatrzy ponownie wniosek Trybunału Sprawiedliwości o przyznanie Sądowi Pierwszej Instancji kompetencji do wykonywania właściwości w zakresie skarg wnoszonych przeciwko Komisji na podstawie art. 33 akapit drugi i art. 35 Traktatu EWWiS przez przedsiębiorstwa lub przez związki przedsiębiorstw określone w art. 48 tego Traktatu, a które dotyczą działań odnoszących się do stosowania art. 74 tego Traktatu, a także w zakresie skarg wnoszonych przeciwko instytucji Wspólnot przez osoby fizyczne lub prawne na podstawie art. 173 akapit drugi i art. 175 akapit trzeci Traktatu EWG i odnoszących się do handlowych środków ochronnych w rozumieniu art. 113 tego Traktatu w przypadku dumpingu i subsydiów.Artykuł 4O ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej, art. 34, 36, 39, 44 i 92 Traktatu EWWiS, art. 172, 174, 176, 184–187 i 192 Traktatu EWG oraz art. 147, 149, 156–159 i 164 Traktatu EWEA stosują się do Sądu Pierwszej Instancji.Artykuł 5"TYTUŁ IV:SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICHRegulamin dotyczący członków Sądu Pierwszej Instancji i jego organizacjiArtykuł 44Artykuł 2, 3, 4, 6–9, akapit pierwszy art. 13, art. 17, akapit drugi art. 18 i art. 19 niniejszego Statutu stosują się do Sądu Pierwszej Instancji i jego członków. Ślubowanie, przewidziane w art. 2, składa się przed Trybunałem Sprawiedliwości, a decyzje określone w artykułach 3, 4 i 7 Trybunał podejmuje po wysłuchaniu Sądu Pierwszej Instancji.Sekretarz i personelArtykuł 45Sąd Pierwszej Instancji mianuje swojego sekretarza i ustala zasady dotyczące jego pracy. art. 9 i 14 niniejszego Statutu stosują się do sekretarza Sądu Pierwszej Instancji mutatis mutandis.Prezes Trybunału Sprawiedliwości i prezes Sądu Pierwszej Instancji za wspólnym porozumieniem określają warunki, na jakich urzędnicy i inni pracownicy zatrudnieni przy Trybunale Sprawiedliwości świadczą wobec Sądu Pierwszej Instancji usługi umożliwiające jego funkcjonowanie. Niektórzy urzędnicy i inni pracownicy odpowiadają przed sekretarzem Sądu, który podlega prezesowi Sądu Pierwszej Instancji.Procedura przed Sądem Pierwszej InstancjiArtykuł 46Procedurę Sądu Pierwszej Instancji reguluje tytuł III, z wyjątkiem art. 41 i 42.Jej postanowienia szczegółowe określa i uzupełnia w razie potrzeby regulamin proceduralny Sądu ustanowiony zgodnie z art. 32d ust. 4 niniejszego Traktatu.Bez względu na akapit czwarty art. 21 niniejszego Statutu, rzecznik generalny może złożyć na piśmie swoje uzasadnione wnioski.Artykuł 47Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu Pierwszej Instancji zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu Pierwszej Instancji; jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości.Jeśli Sąd Pierwszej Instancji stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdza, że skarga należy do właściwości Sądu Pierwszej Instancji, kieruje ją do Sądu Pierwszej Instancji, który nie może odmówić właściwości.Jeśli w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczą ważności tego samego aktu, Sąd Pierwszej Instancji po wysłuchaniu stron może zawiesić toczące się przed nim postępowanie do czasu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości. Jeśli wpływają wnioski w sprawie orzeczenia o nieważności tego samego aktu prawnego, Sąd Pierwszej Instancji może również odmówić właściwości tak, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł wydać orzeczenie w sprawie tych wniosków. W przypadkach określonych w niniejszym akapicie, Trybunał Sprawiedliwości może również zadecydować o zawieszeniu toczącego się przed nim postępowania; w takim wypadku kontynuowane jest postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji.Artykuł 48O ostatecznych orzeczeniach Sądu Pierwszej Instancji, orzeczeniach rozstrzygających kwestie merytoryczne tylko w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności, sekretarz Sądu Pierwszej Instancji zawiadamia wszystkie strony, a także wszystkie Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot nawet, jeżeli nie interweniowały w danej sprawie przed Sądem Pierwszej Instancji.Odwołania do Trybunału SprawiedliwościArtykuł 49Odwołanie może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od ostatecznych orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części, lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.Odwołanie takie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione, w całości lub w części. Jednakże interwenienci, nie będący ani Państwami Członkowskimi ani instytucjami Wspólnot, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji dotyczy ich bezpośrednio.Z wyjątkiem spraw dotyczących sporów między Wspólnotami a jej pracownikami, odwołanie może być również wniesione przez Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniach przed Sądem Pierwszej Instancji. Sytuacja takich Państw Członkowskich i instytucji jest taka sama jak Państw Członkowskich i instytucji, które interweniowały w pierwszej instancji.Artykuł 50Każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony przez Sąd Pierwszej Instancji, może wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o orzeczeniu oddalającym wniosek.Strony postępowania mogą wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości od wszelkich orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wydanych na mocy drugiego i trzeciego akapitu art. 39 i trzeciego akapitu art. 92, w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o nich.Odwołanie, o którym mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego artykułu, jest rozpoznawane zgodnie z procedurą określoną w art. 33 niniejszego Statutu.Artykuł 51Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości jest ograniczone do kwestii prawnych. Podstawę odwołania stanowi brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd Pierwszej Instancji.Odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej.Procedura przed TrybunałemArtykuł 52W wypadku wniesienia odwołania od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, procedura postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości składa się z części pisemnej i ustnej. Zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie proceduralnym, Trybunał Sprawiedliwości, po wysłuchaniu rzecznika generalnego i stron, może odstąpić od procedury ustnej.Skutek zawieszającyArtykuł 53Z zastrzeżeniem 39 akapit drugi i trzeci niniejszego Traktatu, odwołanie nie ma skutku zawieszającego.Na zasadzie odstępstwa od art. 187 Traktatu, orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji o nieważności rozporządzenia stają się skuteczne dopiero po upływie terminu określonego w pierwszym akapicie art. 49 niniejszego Statutu, bądź jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie - od daty jego oddalenia, jednak bez uszczerbku dla prawa strony do wystąpienia do Trybunału, zgodnie z akapitami drugim i trzecim art. 39 Traktatu, o zawieszenie skutków rozporządzenia, o nieważności którego orzeczono, lub o podjęcie innych środków tymczasowych.Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie odwołaniaArtykuł 54Jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości uchyla orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji. Może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.Gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, jest on związany orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości co do kwestii prawnych.Jeśli odwołanie wniesione przez Państwo Członkowskie lub instytucję Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości może określić, jeśli uzna to za konieczne, które ze skutków uchylonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji uważa się za ostateczne wobec stron sporu."Artykuł 6Artykuły poprzednio oznaczone jako art. 44 i 45 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali otrzymują odpowiednio oznaczenie 55 i 56.Artykuł 7"IV TYTUŁSĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICHArtykuł 44Artykuł 2–8 i 13–16 niniejszego Statutu stosują się do Sądu Pierwszej Instancji i jego członków. Ślubowanie, przewidziane w art. 2, składa się przed Trybunałem Sprawiedliwości, a decyzje określone w artykułach 3, 4 i 6 Trybunał podejmuje po wysłuchaniu Sądu Pierwszej Instancji.Artykuł 45Sąd Pierwszej Instancji mianuje swojego sekretarza i ustala zasady dotyczące jego pracy. art. 9, 10 i 13 niniejszego Statutu stosują się do sekretarza Sądu Pierwszej Instancji mutatis mutandis.Prezes Trybunału Sprawiedliwości i prezes Sądu Pierwszej Instancji za wspólnym porozumieniem określają warunki, na jakich urzędnicy i inni pracownicy zatrudnieni przy Trybunale Sprawiedliwości świadczą wobec Sądu Pierwszej Instancji usługi umożliwiające jego funkcjonowanie. Niektórzy urzędnicy i inni pracownicy odpowiadają przed sekretarzem Sądu, który podlega prezesowi Sądu Pierwszej Instancji.Artykuł 46Procedurę Sądu Pierwszej Instancji reguluje tytuł III, z wyjątkiem art. 20.Jej postanowienia szczegółowe określa i uzupełnia w razie potrzeby regulamin proceduralny Sądu ustanowiony zgodnie z art. 168a ust. 4 niniejszego Traktatu.Bez względu na akapit czwarty art. 18 niniejszego Statutu, rzecznik generalny może złożyć na piśmie swoje uzasadnione wnioski.Artykuł 47Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu Pierwszej Instancji zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu Pierwszej Instancji; jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości.Jeśli Sąd Pierwszej Instancji stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdza, że skarga należy do właściwości Sądu Pierwszej Instancji, kieruje ją do Sądu Pierwszej Instancji, który nie może odmówić właściwości.Jeśli w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczą ważności tego samego aktu, Sąd Pierwszej Instancji po wysłuchaniu stron może zawiesić toczące się przed nim postępowanie do czasu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości. Jeśli wpływają wnioski w sprawie orzeczenia o nieważności tego samego aktu prawnego, Sąd Pierwszej Instancji może również odmówić właściwości tak, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł wydać orzeczenie w sprawie tych wniosków. W przypadkach określonych w niniejszym akapicie, Trybunał Sprawiedliwości może również zadecydować o zawieszeniu toczącego się przed nim postępowania; w takim wypadku kontynuowane jest postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji.Artykuł 48O ostatecznych orzeczeniach Sądu Pierwszej Instancji, orzeczeniach rozstrzygających kwestie merytoryczne tylko w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności, sekretarz Sądu Pierwszej Instancji zawiadamia wszystkie strony, a także wszystkie Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot nawet, jeżeli nie interweniowały w danej sprawie przed Sądem Pierwszej Instancji.Artykuł 49Odwołanie może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od ostatecznych orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części, lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.Odwołanie takie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione, w całości lub w części. Jednakże interwenienci, nie będący ani Państwami Członkowskimi ani instytucjami Wspólnot, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji dotyczy ich bezpośrednio.Z wyjątkiem spraw dotyczących sporów między Wspólnotami a jej pracownikami, odwołanie może być również wniesione przez Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniach przed Sądem Pierwszej Instancji. Sytuacja takich Państw Członkowskich i instytucji jest taka sama jak Państw Członkowskich i instytucji, które interweniowały w pierwszej instancji.Artykuł 50Każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony przez Sąd Pierwszej Instancji, może wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o orzeczeniu oddalającym wniosek.Strony postępowania mogą wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości od wszelkich orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wydanych na mocy art. 185 lub 186 lub art. 192 akapit czwarty niniejszego Traktatuw terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o nich.Odwołanie, o którym mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego artykułu, jest rozpoznawane zgodnie z procedurą określoną w art. 36 niniejszego Statutu.Artykuł 51Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości jest ograniczone do kwestii prawnych. Podstawę odwołania stanowi brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd Pierwszej Instancji.Odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej.Artykuł 52W wypadku wniesienia odwołania od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, procedura postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości składa się z części pisemnej i ustnej. Zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie proceduralnym, Trybunał Sprawiedliwości, po wysłuchaniu rzecznika generalnego i stron, może odstąpić od procedury ustnej.Artykuł 53Bez uszczerbku dla art. 185 i 186 Traktatu, odwołanie nie ma skutku zawieszającego.Na zasadzie odstępstwa od art. 187 Traktatu, orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji o nieważności rozporządzenia stają się skuteczne dopiero po upływie terminu określonego w pierwszym akapicie art. 49 niniejszego Statutu, bądź jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie - od daty jego oddalenia, jednak bez uszczerbku dla prawa strony do wystąpienia do Trybunału, zgodnie z art. 185 i 186 niniejszego Traktatu, o zawieszenie skutków rozporządzenia, o nieważności którego orzeczono, lub o podjęcie innych środków tymczasowych.Artykuł 54Jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości uchyla orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji. Może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.Gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, jest on związany orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości co do kwestii prawnych.Jeśli odwołanie wniesione przez Państwo Członkowskie lub instytucję Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości może określić, jeśli uzna to za konieczne, które ze skutków uchylonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji uważa się za ostateczne wobec stron sporu."Artykuł 8Artykuły poprzednio oznaczone art. 44–46 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej otrzymują obecnie oznaczenie 55–57.Artykuł 9"IV TYTUŁSĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICHArtykuł 45Artykuły 2–8 i 13–16 niniejszego Statutu stosują się do do Sądu Pierwszej Instancji i jego członków. Ślubowanie, przewidziane w art. 2, składa się przed Trybunałem Sprawiedliwości, a decyzje okre decyzje określone w artykułach 3, 4 i 6 Trybunał podejmuje po wysłuchaniu Sądu Pierwszej Instancji.Artykuł 46Sąd Pierwszej Instancji mianuje swojego sekretarza i ustala zasady dotyczące jego pracy. art. 9, 10 i 13 niniejszego Statutu stosują się do sekretarza Sądu Pierwszej Instancji mutatis mutandis.Prezes Trybunału Sprawiedliwości i prezes Sądu Pierwszej Instancji za wspólnym porozumieniem określają warunki, na jakich urzędnicy i inni pracownicy zatrudnieni przy Trybunale Sprawiedliwości świadczą wobec Sądu Pierwszej Instancji usługi umożliwiające jego funkcjonowanie. Niektórzy urzędnicy i inni pracownicy odpowiadają przed sekretarzem Sądu, który podlega prezesowi Sądu Pierwszej Instancji.Artykuł 47Procedurę Sądu Pierwszej Instancji reguluje tytuł III, z wyjątkiem art. 20.Jej postanowienia szczegółowe określa i uzupełnia w razie potrzeby regulamin proceduralny Sądu ustanowiony zgodnie z art. 140a ust. 4 niniejszego Traktatu.Bez względu na akapit czwarty art. 18 niniejszego Statutu, rzecznik generalny może złożyć na piśmie swoje uzasadnione wnioski.Artykuł 48Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu Pierwszej Instancji zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu Pierwszej Instancji; jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu Pierwszej Instancji, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości.Jeśli Sąd Pierwszej Instancji stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdza, że skarga należy do właściwości Sądu Pierwszej Instancji, kieruje ją do Sądu Pierwszej Instancji, który nie może odmówić właściwości.Jeśli w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczą ważności tego samego aktu, Sąd Pierwszej Instancji po wysłuchaniu stron może zawiesić toczące się przed nim postępowanie do czasu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości.Jeśli wpływają wnioski w sprawie orzeczenia o nieważności tego samego aktu prawnego, Sąd Pierwszej Instancji może również odmówić właściwości tak, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł wydać orzeczenie w sprawie tych wniosków. W przypadkach określonych w niniejszym akapicie, Trybunał Sprawiedliwości może również zadecydować o zawieszeniu toczącego się przed nim postępowania; w takim wypadku kontynuowane jest postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji.Artykuł 49O ostatecznych orzeczeniach Sądu Pierwszej Instancji, orzeczeniach rozstrzygających kwestie merytoryczne tylko w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności, sekretarz Sądu Pierwszej Instancji zawiadamia wszystkie strony, a także wszystkie Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot nawet, jeżeli nie interweniowały w danej sprawie przed Sądem Pierwszej Instancji.Artykuł 50Odwołanie może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od ostatecznych orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części, lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.Odwołanie takie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione, w całości lub w części. Jednakże interwenienci, nie będący ani Państwami Członkowskimi ani instytucjami Wspólnot, mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji dotyczy ich bezpośrednio.Z wyjątkiem spraw dotyczących sporów między Wspólnotami a jej pracownikami, odwołanie może być również wniesione przez Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniach przed Sądem Pierwszej Instancji. Sytuacja takich Państw Członkowskich i instytucji jest taka sama jak Państw Członkowskich i instytucji, które interweniowały w pierwszej instancji.Artykuł 51Każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony przez Sąd Pierwszej Instancji, może wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o orzeczeniu oddalającym wniosek.Strony postępowania mogą wnieść odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości od wszelkich orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wydanych na mocy art. 157 lub 158 lub art. 164 akapit trzeci niniejszego Traktatu w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o nich.Odwołanie, o którym mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego artykułu, jest rozpoznawane zgodnie z procedurą określoną w art. 37 niniejszego Statutu.Artykuł 52Odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości jest ograniczone do kwestii prawnych. Podstawę odwołania stanowi brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd Pierwszej Instancji.Odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej.Artykuł 53W wypadku wniesienia odwołania od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji, procedura postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości składa się z części pisemnej i ustnej. Zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie proceduralnym, Trybunał Sprawiedliwości, po wysłuchaniu rzecznika generalnego i stron, może odstąpić od procedury ustnejArtykuł 54Bez uszczerbku dla art. 157 i 158 Traktatu, odwołanie nie ma skutku zawieszającego.Na zasadzie odstępstwa od art. 159 Traktatu, orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji o nieważności rozporządzenia stają się skuteczne dopiero po upływie terminu określonego w pierwszym akapicie art. 50 niniejszego Statutu, bądź jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie - od daty jego oddalenia, jednak bez uszczerbku dla prawa strony do wystąpienia do Trybunału, zgodnie z art. 157 i 158 niniejszego Traktatu, o zawieszenie skutków rozporządzenia, o nieważności którego orzeczono, lub o podjęcie innych środków tymczasowych.Artykuł 55Jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości uchyla orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji. Może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.Gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, jest on związany orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości co do kwestii prawnych.Jeśli odwołanie wniesione przez Państwo Członkowskie lub instytucję Wspólnot, które nie interweniowały w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, jest zasadne, Trybunał Sprawiedliwości może określić, jeśli uzna to za konieczne, które ze skutków uchylonego orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji uważa się za ostateczne wobec stron sporu."Artykuł 10Artykuły poprzednio oznaczone jako art. 45–47 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali otrzymują odpowiednio oznaczenie 56–58.Artykuł 11Pierwszy prezes Sądu Pierwszej Instancji jest mianowany na trzy lata w taki sam sposób jak członkowie tego Sądu. Jednakże rządy Państw Członkowskich mogą za wspólnym porozumieniem zdecydować, że zostanie zastosowana procedura określona w art. 2 ust. 2.Sąd Pierwszej Instancji uchwala swój regulamin proceduralny niezwłocznie po ukonstytuowaniu się.Do czasu wejścia w życie regulaminu proceduralnego Sądu Pierwszej Instancji, regulamin proceduralny Trybunału Sprawiedliwości stosuje się mutatis mutandis.Artykuł 12Niezwłocznie po złożeniu ślubowania przez wszystkich członków Sądu Pierwszej Instancji, przewodniczący Rady przystępuje do wyboru w drodze losowania sędziów Sądu Pierwszej Instancji, których kadencja wygaśnie pod koniec pierwszych trzech lat zgodnie z art. 32d ust. 3 Traktatu EWWiS, art. 168a ust. 3 Traktatu EWG i art. 140a ust. 3 Traktatu EWEA.Artykuł 13Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem art. 3, który wchodzi w życie w dniu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich postanowienia przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości, że Sąd Pierwszej Instancji został ustanowiony zgodnie z prawem.Artykuł 14Sprawy określone w art. 3, które wpłynęły do Trybunału Sprawiedliwości w dniu wejścia w życie tego artykułu, a dla których wstępne sprawozdanie przewidziane w art. 44 ust. 1 regulaminu proceduralnego Trybunału Sprawiedliwości nie zostało jeszcze przedstawione, kierowane są ponownie do Sądu Pierwszej Instancji.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 24 października 1988 r.W imieniu RadyTh. PangalosPrzewodniczący[1] Dz.U. C 187 z 18.7.1988, str. 227.--------------------------------------------------


title: 2004/881/WE: Decyzja Komisji z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Chile odnośnie do poprawek w załączniku I do umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, uwzględniających rozszerzenie

text:
               21.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 373/44

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 29 listopada 2004 r.
   w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Chile odnośnie do poprawek w załączniku I do umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, uwzględniających rozszerzenie
   (2004/881/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 2002/979/WE z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony (1), w szczególności jej art. 5 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Ze względu na rozszerzenie, niezbędne jest wniesienie poprawek do załącznika I, sekcji A, umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu ochrony nowych nazw wyrobów spirytusowych z nowych Państw Członkowskich od dnia 1 maja 2004 r.

               (2)

               Dlatego też, Wspólnota i Republika Chile wynegocjowały, zgodnie z art. 16 ust. 2 wyżej wymienionej umowy, porozumienie w formie wymiany listów o wniesieniu poprawek do jej załącznika I, sekcji A. Należy zatem zatwierdzić tę wymianę listów.

               (3)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Chile odnośnie do poprawek w załączniku I, sekcji A, do umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony.
   Tekst tego porozumienia stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Komisarza ds. Rolnictwa do podpisania wymiany listów w imieniu Wspólnoty.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 listopada 2004 r.

            W imieniu Komisji

         Mariann FISCHER BOEL

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 352 z 30.12.2002, str. 1.
   POROZUMIENIE W FORMIE WYMIANY LISTÓW
   pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Chile odnośnie do poprawek w załączniku I do umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
   Bruksela, dnia 30 listopada 2004 roku
   Szanowny Panie,
   Mam zaszczyt odnieść się do spotkań związanych z dostosowaniami technicznymi, które to spotkania odbyły się zgodnie z art. 16 ust. 2 umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, z dnia 18 listopada 2002 roku, który stanowi, iż strony umowy mogą na mocy porozumienia wnieść poprawki do tej umowy.
   Jak już Panu wiadomo, rozszerzenie Unii Europejskiej nastąpiło 1 maja 2004 roku. W związku z tym niezbędne jest wprowadzenie dostosowań technicznych w załączniku I, sekcji A (Lista chronionych nazw napojów spirytusowych pochodzących ze Wspólnoty) wyżej wymienionej umowy, mających na celu włączenie uznania i ochrony nazw napojów spirytusowych z nowych Państw Członkowskich z zastosowaniem przez obie strony od dnia 1 maja 2004 r.
   Mam zatem zaszczyt zaproponować, aby załącznik I, sekcja A umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, został zastąpiony przez Załącznik załączony do niniejszego listu ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 roku, tzn. dnia wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
   Byłabym wdzięczna za potwierdzenie, że Pana Rząd zgadza się z treścią niniejszego listu.
   Z wyrazami głębokiego szacunku,

         W imieniu Wspólnoty Europejskiej

      Mariann FISCHER BOEL

   Bruksela, dnia 30 listopada 2004 roku
   Szanowna Pani,
   Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pani listu z dnia dzisiejszego następującej treści:

      „Mam zaszczyt odnieść się do spotkań związanych z dostosowaniami technicznymi, które to spotkania odbyły się zgodnie z art. 16 ust. 2 umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, z dnia 18 listopada 2002 roku, który stanowi, iż Umawiające się Strony mogą na mocy porozumienia wnieść poprawki do tej umowy.
      Jak już Panu wiadomo, rozszerzenie Unii Europejskiej nastąpiło 1 maja 2004 roku. W związku z tym niezbędne jest wprowadzenie dostosowań technicznych w załączniku I, sekcji A (Lista chronionych nazw napojów spirytusowych pochodzących ze Wspólnoty) wyżej wymienionej umowy, mających na celu włączenie uznania i ochrony nazw napojów spirytusowych z nowych Państw Członkowskich z zastosowaniem przez obie strony od dnia 1 maja 2004 r.
      Mam zatem zaszczyt zaproponować, aby załącznik I, sekcja A umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, został zastąpiony przez Załącznik załączony do niniejszego listu ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 roku, tzn. dnia wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
      Byłabym wdzięczna za potwierdzenie, że Pana Rząd zgadza się z treścią niniejszego listu.”

   Mam zaszczyt poinformować Panią, że Republika Chile zgadza się z treścią tego listu.
   Z wyrazami głębokiego szacunku,

         W imieniu Republiki Chile

      Alberto VAN KLAVEREN

      „ZAŁĄCZNIK 1
      (o którym mowa w art. 6)
      CHRONIONE NAZWY NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH ORAZ NAPOJÓW AROMATYZOWANYCH
      A.   Lista chronionych nazw napojów spirytusowych pochodzących ze Wspólnoty
      1.   Rum

                  Rhum de la Martinique/Rhum de la Martinique traditionnel

                  Rhum de la Guadeloupe/Rhum de la Guadeloupe traditionnel

                  Rhum de la Réunion/Rhum de la Réunion traditionnel

                  Rhum de la Guyane/Rhum de la Guyane traditionnel

                  Ron de Málaga

                  Ron de Granada

                  Rum da Madeira

            2. a)   Whisky

                  Scotch Whisky

                  Irish Whisky

                  Whisky español

            (Powyższe nazwy mogą być uzupełnione słowami »Malt« lub »Grain«)
      2. b)   Whiskey

                  Irish Whiskey

                  Uisce Beatha Eireannach/Irish Whiskey

            (Powyższe nazwy mogą być uzupełnione słowami »Pot Still«)
      3.   Napoje spirytusowe z ziarna

                  Eau-de-vie de seigle de marque nationale luxembourgeoise

                  Korn

                  Kornbrand

            4.   Okowita z wina gronowego

                  Eau-de-vie de Cognac

                  Eau-de-vie des Charentes

                  Cognac
                  (Nazwa »Cognac« może być uzupełniona następującymi słowami:

                              —

                              Fine

                              —

                              Grande Fine Champagne

                              —

                              Grande Champagne

                              —

                              Petite Champagne

                              —

                              Petite Fine Champagne

                              —

                              Fine Champagne

                              —

                              Borderies

                              —

                              Fins Bois

                              —

                              Bons Bois)

                  Fine Bordeaux

                  Armagnac

                  Bas Armagnac

                  Haut Armagnac

                  Ténarèse

                  Eau-de-vie de vin de la Marne

                  Eau-de-vie de vin originaire d'Aquitaine

                  Eau-de-vie de vin de Bourgogne

                  Eau-de-vie de vin originaire du Centre-Est

                  Eau-de-vie de vin originaire de Franche-Comté

                  Eau-de-vie de vin originaire du Bugey

                  Eau-de-vie de vin de Savoie

                  Eau-de-vie de vin originaire des Coteaux de la Loire

                  Eau-de-vie de vin des Côtes-du-Rhône

                  Eau-de-vie de vin originaire de Provence

                  Eau-de-vie de Faugères/Faugères

                  Eau-de-vie de vin originaire du Languedoc

                  Aguardente do Minho

                  Aguardente do Douro

                  Aguardente da Beira Interior

                  Aguardente da Bairrada

                  Aguardente do Oeste

                  Aguardente do Ribatejo

                  Aguardente do Alentejo

                  Aguardente do Algarve

                  Aguardente de Vinho da Região dos Vinhos Verdes

                  Aguardente da Região dos Vinhos Verdes Alvarinho

                  Lourinhã

            5.   Brandy

                  Brandy de Jerez

                  Brandy del Penedés

                  Brandy italiano

                  Brandy Αττικής /Brandy z Attica

                  Brandy Πελλοπονήσου/Brandy z Peloponezu

                  Brandy Κεντρικής Ελλάδας/Brandy ze środkowej Grecji

                  Deutscher Weinbrand

                  Wachauer Weinbrand

                  Weinbrand Dürnstein

                  Karpatské brandy špeciál

            6.   Okowita z wytłoków z winogron

                  Eau-de-vie de marc de Champagne ou
                  Marc de Champagne

                  Eau-de-vie de marc originaire d'Aquitaine

                  Eau-de-vie de marc de Bourgogne

                  Eau-de-vie de marc originaire du Centre Est

                  Eau-de-vie de marc originaire de Franche Comté

                  Eau-de-vie de marc originaire de Bugey

                  Eau-de-vie de marc originaire de Savoie

                  Marc de Bourgogne

                  Marc de Savoie

                  Marc d'Auvergne

                  Eau-de-vie de marc originaire des Coteaux de la Loire

                  Eau-de-vie de marc des Côtes-du-Rhône

                  Eau-de-vie de marc originaire de Provence

                  Eau-de-vie de marc originaire du Languedoc

                  Marc d'Alsace Gewürztraminer

                  Marc de Lorraine

                  Bagaceira do Minho

                  Bagaceira do Douro

                  Bagaceira da Beira Interior

                  Bagaceira da Bairrada

                  Bagaceira do Oeste

                  Bagaceira do Ribatejo

                  Bagaceira do Alentejo

                  Bagaceira do Algarve

                  Aguardente Bagaceira da Região dos Vinhos Verdes

                  Bagaceira da Região dos Vinhos Verdes Alvarinho

                  Orujo gallego

                  Grappa

                  Grappa di Barolo

                  Grappa piemontese/Grappa del Piemonte

                  Grappa lombarda/Grappa di Lombardia

                  Grappa trentina/Grappa del Trentino

                  Grappa friulana/Grappa del Friuli

                  Grappa veneta/Grappa del Veneto

                  Südtiroler Grappa/Grappa dell'Alto Adige

                  Τσικουδιά Κρήτης/Tsikoudia z Krety

                  Τσίπουρο Μακεδονίας/Tsipouro z Macedonii

                  Τσίπουρο Θεσσαλίας/Tsipouro z Thesssaly

                  Τσίπουρο Τυρνάβου/Tsipouro z Tyrnavos

                  Eau-de-vie de marc de marque nationale luxembourgeoise

                  Ζιβανία/Zivania

                  Pálinka

            7.   Okowita owocowa

                  Schwarzwälder Kirschwasser

                  Schwarzwälder Himbeergeist

                  Schwarzwälder Mirabellenwasser

                  Schwarzwälder Williamsbirne

                  Schwarzwälder Zwetschgenwasser

                  Fränkisches Zwetschgenwasser

                  Fränkisches Kirschwasser

                  Fränkischer Obstler

                  Mirabelle de Lorraine

                  Kirsch d'Alsace

                  Quetsch d'Alsace

                  Framboise d'Alsace

                  Mirabelle d'Alsace

                  Kirsch de Fougerolles

                  Südtiroler Williams/Williams dell'Alto Adige

                  Südtiroler Aprikot/Südtiroler

                  Marille/Aprikot dell'Alto Adige/Marille dell'Alto Adige

                  Südtiroler Kirsch/Kirsch dell'Alto Adige

                  Südtiroler Zwetschgeler/Zwetschgeler dell'Alto Adige

                  Südtiroler Obstler/Obstler dell'Alto Adige

                  Südtiroler Gravensteiner/Gravensteiner dell'Alto Adige

                  Südtiroler Golden Delicious/Golden Delicious dell'Alto Adige

                  Williams friulano/Williams del Friuli

                  Sliwovitz del Veneto

                  Sliwovitz del Friuli-Venezia Giulia

                  Sliwovitz del Trentino-Alto Adige

                  Distillato di mele trentino/Distillato di mele del Trentino

                  Williams trentino/Williams del Trentino

                  Sliwovitz trentino/Sliwovitz del Trentino

                  Aprikot trentino/Aprikot del Trentino

                  Medronheira do Algarve

                  Medronheira do Buçaco

                  Kirsch Friulano/Kirschwasser Friulano

                  Kirsch Trentino/Kirschwasser Trentino

                  Kirsch Veneto/Kirschwasser Veneto

                  Aguardente de pêra da Lousã

                  Eau-de-vie de marque nationale luxembourgeoise

                  Eau-de-vie de poires de marque nationale luxembourgeoise

                  Eau-de-vie de kirsch de marque nationale luxembourgeoise

                  Eau-de-vie de quetsch de marque nationale luxembourgeoise

                  Eau-de-vie de mirabelle de marque nationale luxembourgeoise

                  Eau-de-vie de prunelles de marque nationale luxembourgeoise

                  Wachauer Marillenbrand

                  Bošácka Slivovica

                  Szatmári Szilvapálinka

                  Kecskeméti Barackpálinka

                  Békési Szilvapálinka

                  Szabolcsi Almapálinka

                  Slivovice

                  Pálinka

            8.   Okowity z cydru i gruszecznika

                  Calvados

                  Calvados du Pays d'Auge

                  Eau-de-vie de cidre de Bretagne

                  Eau-de-vie de poiré de Bretagne

                  Eau-de-vie de cidre de Normandie

                  Eau-de-vie de poiré de Normandie

                  Eau-de-vie de cidre du Maine

                  Aguardiente de sidra de Asturias

                  Eau-de-vie de poiré du Maine

            9.   Alkohol z goryczki

                  Bayerischer Gebirgsenzian

                  Südtiroler Enzian/Genzians dell'Alto Adige

                  Genziana trentina/Genziana del Trentino

            10.   Owocowe napoje spirytusowe

                  Pacharán

                  Pacharán navarro

            11.   Napoje spirytusowe aromatyzowane jałowcem

                  Ostfriesischer Korngenever

                  Genièvre Flandres Artois

                  Hasseltse jenever

                  Balegemse jenever

                  Péket de Wallonie

                  Steinhäger

                  Plymouth Gin

                  Gin de Mahón

                  Vilniaus Džinas

                  Spišská Borovička

                  Slovenská Borovička Juniperus

                  Slovenská Borovička

                  Inovecká Borovička

                  Liptovská Borovička

            12.   Napoje spirytusowe aromatyzowane kminkiem

                  Dansk Akvavit/Dansk Aquavit

                  Svensk Aquavit/Svensk Akvavit/Swedish Aquavit

            13.   Napoje spirytusowe aromatyzowane anyżkiem

                  Anís español

                  Évora anisada

                  Cazalla

                  Chinchón

                  Ojén

                  Rute

                  Oύζο/Ouzo

            14.   Likiery

                  Berliner Kümmel

                  Hamburger Kümmel

                  Münchener Kümmel

                  Chiemseer Klosterlikör

                  Bayerischer Kräuterlikör

                  Cassis de Dijon

                  Cassis de Beaufort

                  Irish Cream

                  Palo de Mallorca

                  Ginjinha portuguesa

                  Licor de Singeverga

                  Benediktbeurer Klosterlikör

                  Ettaler Klosterlikör

                  Ratafia de Champagne

                  Ratafia catalana

                  Anis português

                  Finnish berry/Finnish fruit liqueur

                  Grossglockner Alpenbitter

                  Mariazeller Magenlikör

                  Mariazeller Jagasaftl

                  Puchheimer Bitter

                  Puchheimer Schlossgeist

                  Steinfelder Magenbitter

                  Wachauer Marillenlikör

                  Jägertee/Jagertee/Jagatee

                  Allažu Kimelis

                  Čepkelių

                  Demänovka Bylinný Likér

                  Polish Cherry

                  Karlovarská Hořká

            15.   Napoje spirytusowe

                  Pommeau de Bretagne

                  Pommeau du Maine

                  Pommeau de Normandie

                  Svensk Punsch/Swedish Punch

                  Slivovice

            16.   Wódki

                  Svensk Vodka/Swedish Vodka

                  Suomalainen Vodka/Finsk Vodka/Vodka of Finland

                  Polska wódka/Polish Vodka

                  Laugarício Vodka

                  Originali Lietuviška degtiné

                  Wódka ziołowa z Niziny Północnopodlaskiej aromatyzowana ekstraktem z trawy żubrowej/Herbal Vodka from the North Podlasie Lowland aromatised with an extract of bison grass

                  Latvijas Dzidrais

                  Rīgas Degvīns

                  LB Degvīns

                  LB Vodka

            17.   Napoje spirytusowe gorzkie

                  Rīgas melnais Balzāms/Riga Black Balsam

                  Demänovka bylinná horká”.


title: 2012/242/UE: Decyzja Rady z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Hiszpanii

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 120/15

         DECYZJA RADY
   z dnia 2 maja 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Hiszpanii
   (2012/242/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Timoteo MARTÍNEZA AGUADO,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               María del Mar ESPAÑA MARTÍ, Viceconsejera de la Consejería de Presidencia y Administraciones Públicas de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 maja 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. VESTAGER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino oraz Protokołu do Umowy w następstwie rozszerzenia z dnia 1 stycznia 1995 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0245

Dziennik Urzędowy L 084 , 28/03/2002 P. 0041 - 0042

		Decyzja Radyz dnia 28 lutego 2002 r.w sprawie zawarcia Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino oraz Protokołu do Umowy w następstwie rozszerzenia z dnia 1 stycznia 1995 r.(2002/245/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 308, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, podpisana w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r., zwana dalej "Umową", została ratyfikowana przez 12 Państw Członkowskich, które były wtedy sygnatariuszami tej Umowy.(2) Umowa przejściowa w sprawie handlu i unii celnej została zawarta między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino do czasu wejścia Umowy w życie [3].(3) Austria, Finlandia oraz Szwecja dołączyły do Unii Europejskiej i muszą, zgodnie z Traktatem o Przystąpieniu, przystąpić do Umowy.(4) Ich przystąpienie do Umowy nie wymaga żadnych zmian innych niż przygotowanie autentycznych tekstów w języku fińskim i szwedzkim.(5) W tych okolicznościach, uwzględniając specjalną sytuację San Marino oraz dla dobra zewnętrznych stosunków gospodarczych Wspólnoty, Umowa powinna wejść w życie w zakresie, w jakim dotyczy to Wspólnoty oraz 12 Państw Członkowskich sygnatariuszy.(6) Rada, stanowiąc w imieniu Wspólnoty, powinna jednocześnie zatwierdzić Protokół do Umowy z chwilą przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej (zwany dalej "Protokołem").(7) W przypadku Austrii, Finlandii oraz Szwecji Umowa oraz Protokół do niej, a w przypadku pozostałych 12 Państw Członkowskich Protokół, wejdą w życie po notyfikacji, że zakończono wszystkie stosowne procedury,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Umowę w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, podpisaną w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r., włączając deklaracje stanowiące jej część.Teksty Umowy i deklaracji są załączone do niniejszej decyzji.Przewodniczący Rady dokona notyfikacji w imieniu Wspólnoty zgodnie z art. 30 Umowy.Artykuł 2Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Protokół Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Protokół do Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, wynikający z przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, w imieniu Wspólnoty, zgodnie z art. 3 Protokołu.Sporządzono w Brukseli, dnia 28 lutego 2002 r.W imieniu RadyA. Acebes PaniaguaPrzewodniczący[1] Dz.U. C 302 z 22.11.1991, str. 10 orazDz.U. C 124 z 21.4.1997, str. 1.[2] Dz.U. C 241 z 21.9.1992, str. 169 orazDz.U. C 328 z 26.10.1998, str. 218.[3] Dz.U. L 359 z 9.12.1992, str. 13.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 25 czerwca 1980 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzut Węglowodorów do Morza

text:
Ważna informacja prawna

|

31980D0686

Dziennik Urzędowy L 188 , 22/07/1980 P. 0011 - 0012 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 2 P. 0227  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 15 Tom 1 P. 0248  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 2 P. 0227  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 15 Tom 2 P. 0171  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 15 Tom 2 P. 0171

		Decyzja Komisjiz dnia 25 czerwca 1980 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzut Węglowodorów do Morza(80/686/EWG)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,a także mając na uwadze, co następuje:na posiedzeniach w Kopenhadze w dniach 7 i 8 kwietnia 1978 r., w Bremie w dniach 6 i 7 lipca 1978 r. oraz w Luksemburgu w dniach 27 i 28 kwietnia 1980 r., Rada Europejska stanęła na stanowisku, że zapobieganie zanieczyszczeniu mórz i jego zwalczanie, w szczególności węglowodorami, powinno stać się jednym z głównych celów działania Wspólnoty;program działań Wspólnot Europejskich dotyczących środowiska z 1973 r. [1], uzupełniony programem z 1977 r. [2], podkreślał, że dla Europy Zachodniej sprawą najwyższej wagi jest podjęcie skutecznych działań skierowanych przeciwko zagrożeniom związanym z transportem węglowodorów, w tym z niebezpieczeństwem powstawania poważnych zanieczyszczeń w rezultacie wypadków na pełnym morzu, oraz wskazywał, że ochrona wód morskich w celu zapewnienia utrzymania równowagi ekologicznej stanowi zadanie priorytetowe;w dniu 26 czerwca 1978 r. Rada przyjęła rezolucję ustanawiającą program działań Wspólnot Europejskich w zakresie kontroli i ograniczania zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza [3];ważne jest dla Komisji zasięganie rady wysoko wykwalifikowanych specjalistów w Państwach Członkowskich w kwestiach dotyczących zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza;Wspólnota potrzebuje również forum, na którym mogą spotykać się specjaliści w celu zbierania informacji i doświadczeń zdobywanych w Państwach Członkowskich i ułatwiającego w związku z tym koordynowanie działań podejmowanych lub planowanych na poziomie narodowym i międzynarodowym lub wspólnotowym,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym Komisja ustanawia Komitet Doradczy ds. Kontroli i Ograniczenia Zanieczyszczenia Powodowanego przez Zrzut Węglowodorów do Morza, zwany dalej "Komitetem".Artykuł 2Zakres uprawnień Komitetu obejmuje:1. doradzanie Komisji, na jej wniosek lub z własnej inicjatywy, we wszelkich kwestiach dotyczących wdrażania środków wspólnotowych w zakresie kontroli i ograniczania zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza;2. umożliwianie zbierania istniejących informacji i doświadczeń zdobytych w Państwach Członkowskich dotyczących sposobów kontroli i ograniczania zanieczyszczeń powodowanych przez zrzut węglowodorów do morza i w ten sposób ułatwianie koordynowania działań podejmowanych lub planowanych na poziomie narodowym międzynarodowym lub wspólnotowym.Artykuł 31. W skład Komitetu wchodzą rządowi eksperci dysponujący specjalistyczną wiedzą w dziedzinach określonych w art. 2 (po trzech przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego).2. Członkowie Komitetu są wybierani przez Komisję na podstawie nominacji Państw Członkowskich.3. W posiedzeniach Komitetu biorą udział przedstawiciele zainteresowanych wydziałów Komisji.Artykuł 4Każdy z członków Komitetu wyznacza swojego zastępcę. Bez uszczerbku dla przepisów art. 9, zastępca uczestniczy w posiedzeniach Komitetu i bierze udział w pracach Komitetu tylko wtedy, gdy dany pełnoprawny członek nie może brać w nich udziału.Artykuł 5Komisja publikuje listę członków w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich do celów informacyjnych.Artykuł 6Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.Artykuł 7Komitet wybiera spośród swoich członków sześciu wiceprzewodniczących.Ustanawia on biuro składające się z przewodniczącego i wiceprzewodniczących.Artykuł 8Wydziały Komisji zapewniają Komitetowi i jego biuru obsługę w zakresie prowadzenia sekretariatu.Artykuł 9Przewodniczący może zaprosić do udziału w pracach Komitetu każdą osobę dysponującą specjalistyczną wiedzą na temat przewidziany w planie jego działania.Eksperci biorą udział tylko w dyskusjach na temat spraw, do których omawiania ich zaproszono.Artykuł 10Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.Artykuł 11Bez uszczerbku dla przepisów art. 214 Traktatu, od członków Komitetu wymaga się, by nie ujawniali żadnych informacji, które zostały pozyskiwane w trakcie prac Komitetu lub jego biura, w przypadku gdy Komisja informuje ich, że oczekiwane od nich opinie lub podnoszone kwestie dotyczą spraw poufnych.W takim przypadku tylko członkowie Komitetu i przedstawiciele Komisji mogą brać udział w takich posiedzeniach.Artykuł 12Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 czerwca 1980 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 25 czerwca 1980 r.W imieniu KomisjiLorenzo NataliWiceprzewodniczący[1] Dz.U. C 112 z 20.12.1973, str. 1.[2] Dz.U. C 139 z 13.6.1977, str. 1.[3] Dz.U. 162 z 8.7.1978, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 3 marca 1981 r. w sprawie przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym

text:
Ważna informacja prawna

|

31981D0121

Dziennik Urzędowy L 067 , 12/03/1981 P. 0029 - 0029 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 1 Tom 2 P. 0013  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 01 Tom 6 P. 0061  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 1 Tom 2 P. 0013  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 01 Tom 6 P. 0061

		Decyzja Radyz dnia 3 marca 1981 r.w sprawie przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym(81/121/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6,a także mając na uwadze, co następuje:należy ustanowić procedury przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym w rozumieniu regulaminu wewnętrznego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 13 czerwca 1974 r. [1], zmienionego dnia 22 lipca 1980 r. [2],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Członkowie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcy i biegli mają prawo do dziennych dodatków za czas spędzony na posiedzeniach i w podróży oraz do zwrotu kosztów podróży, zgodnie z poniższymi przepisami.Artykuł 2Dodatek za dzień posiedzenia wynosi:- 3300 BEF dla członków,- 2475 BEF dla zastępców i biegłych.Artykuł 31. Czas brany pod uwagę przy zwrocie kosztów podróży ustala się na podstawie liczby dni podróży tam i z powrotem, na podstawie stawki ryczałtowej zgodnie z poniższym wyliczeniem:- trzy czwarte dnia przy odległości ponad 100 do maksimum 200 kilometrów,- jeden dzień przy odległości ponad 200 do maksimum 500 kilometrów,- jeden i pół dnia przy odległości ponad 500 do maksimum 1000 kilometrów,- dwa dni przy odległości powyżej 1000 kilometrów.2. Jednakże czas podróży jest nadal rozliczany według stawek wypłacanych zgodnie z przepisami finansowymi Komitetu Ekonomiczno-Społecznego obowiązującymi w dniu 1 marca 1981 r. do momentu, kiedy ten sam czas, wyliczony zgodnie z metodą opisaną w ust. 1, umożliwi osiągnięcie zwrotu kosztów podróży w dotychczasowej wysokości.Artykuł 41. Wydatki na podróż zwracane są zgodnie z przepisami finansowymi Komitetu Ekonomiczno-Społecznego obowiązującymi w dniu 1 marca 1981 r., w związku z czym zastępcy traktowani są tak samo jak członkowie i biegli.2. Jednakże koszty przelotu członków, zastępców i biegłych zwracane są na podstawie ceny biletu w klasie turystycznej, z wyjątkiem, z jednej strony, przewodniczącego, a z drugiej strony, jego zastępcy, będących w delegacji oficjalnej, którzy uprawnieni są do zwrotu kosztów za bilety w pierwszej klasie.Artykuł 5Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 marca 1981 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 marca 1981 r.W imieniu RadyG. M. V. Van AardennePrzewodniczący[1] Dz.U. L 288 z 19.8.1974, str. 1.[2] Dz.U. L 366 z 31.12.1980, str. 30.--------------------------------------------------


title: 2012/145/UE: Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie zawarcia Protokołu uzgodnionego między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sprawie połowów

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 72/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 28 lutego 2012 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu uzgodnionego między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sprawie połowów
   (2012/145/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 17 marca 2008 r. Rada przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 241/2008 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau (1).

               (2)

               Unia wynegocjowała z Republiką Gwinei Bissau nowy protokół przyznający statkom UE uprawnienia do połowów na wodach objętych zwierzchnictwem lub jurysdykcją Republiki Gwinei Bissau w zakresie rybołówstwa (zwany dalej „protokołem”).

               (3)

               Po zakończeniu negocjacji protokół został parafowany dnia 15 czerwca 2011 r.

               (4)

               Protokół został podpisany zgodnie z decyzją Rady 2011/885/UE (2) i jest stosowany tymczasowo od dnia 16 czerwca 2011 r.

               (5)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół uzgodniony między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau ustalający uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej między Stronami Umowie o partnerstwie w sprawie połowów (zwany dalej „Protokołem”) (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wystosowuje w imieniu Unii powiadomienie przewidziane w art. 14 Protokołu w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby stał się on dla niej wiążący (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 49.

      (2)  Dz.U. L 344 z 28.12.2011, s. 1.

      (3)  Protokół został opublikowany w Dz.U. L 344 z 28.12.2011, s. 1 wraz z decyzją o jego podpisaniu.

      (4)  Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.


title: 2009/249/WE: Decyzja Rady z dnia 16 marca 2009 r. w sprawie mianowania przewodniczącego Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką

text:
               20.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 74/30

      DECYZJA RADY

   z dnia 16 marca 2009 r.
   w sprawie mianowania przewodniczącego Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką
   (2009/249/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 235/2008/WE z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiającą Europejską Radę Konsultacyjną ds. Zarządzania Statystyką (1), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając opinię Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Johnny ÅKERHOLM zostaje niniejszym mianowany przewodniczącym Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką na okres trzech lat.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 marca 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. VONDRA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 73 z 15.3.2008, s. 17.


title: 2011/476/UE: Decyzja Komisji z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie uwzględnienia w europejskich normach dotyczących stacjonarnego sprzętu treningowego wymogów bezpieczeństwa zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               28.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/16

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 27 lipca 2011 r.
   w sprawie uwzględnienia w europejskich normach dotyczących stacjonarnego sprzętu treningowego wymogów bezpieczeństwa zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2011/476/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1), w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 2001/95/WE stanowi, że normy europejskie są opracowywane przez europejskie organy normalizacyjne. Celem tych norm jest zagwarantowanie, że produkty spełniają ogólne wymogi bezpieczeństwa przewidziane w dyrektywie.

               (2)

               Na mocy dyrektywy 2001/95/WE produkt uznawany jest za bezpieczny, jeżeli jest zgodny z dobrowolnymi krajowymi normami transponującymi normy europejskie, do których odniesienie zostało opublikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (3)

               W art. 4 dyrektywy 2001/95/WE ustanowiono procedurę opracowywania norm europejskich. Zgodnie z tą procedurą Komisja określa szczegółowe wymogi bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać normy europejskie, a następnie wzywa europejskie organy normalizacyjne do opracowania takich norm na podstawie tych wymogów.

               (4)

               Komisja publikuje odniesienia do norm europejskich przyjętych w przedstawiony sposób w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (5)

               Zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2001/95/WE odniesienia do norm europejskich przyjętych przez europejskie organy normalizacyjne przed wejściem w życie wspomnianej dyrektywy mogą być publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nawet mimo braku wcześniejszego zlecenia Komisji, jeżeli normy te zapewniają zgodność z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa ustanowionymi we wspomnianej dyrektywie.

               (6)

               Decyzją 2006/514/WE (2) Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do dziewięciu norm europejskich dotyczących bezpieczeństwa stacjonarnego sprzętu treningowego.

               (7)

               Te dziewięć norm europejskich dotyczących bezpieczeństwa stacjonarnego sprzętu treningowego, o których mowa w decyzji 2006/514/WE, nie zostało opracowanych w wyniku zlecenia Komisji zgodnie z art. 4 ust. 1.

               (8)

               Trzy z tych norm, EN 957-4:1996, EN 957-5:1996 oraz EN 957-6:2001, zostały zastąpione przez nowe wersje: EN 957-4 + A1:2010, EN 957-5:2009 oraz EN 957-6:2010. Te nowe wersje zostały przyjęte po wejściu w życie dyrektywy 2001/95/WE, zatem odniesienia do nich, ze względu na brak zlecenia Komisji określającego szczegółowe wymogi bezpieczeństwa, nie mogą zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (9)

               Aby ocenić zgodność nowych wersji oraz wszelkich następnych wersji norm europejskich dotyczących stacjonarnego sprzętu treningowego z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa dyrektywy 2001/95/WE, należy zastosować procedurę przewidzianą w art. 4 wspomnianej dyrektywy.

               (10)

               Komisja powinna zatem określić szczegółowe wymogi bezpieczeństwa dla stacjonarnego sprzętu treningowego celem zlecenia europejskim organom normalizacyjnym opracowania stosownych norm europejskich na podstawie tych wymogów.

               (11)

               Po opracowaniu stosownych norm, z zastrzeżeniem, że Komisja Europejska postanowi opublikować odniesienie do nich w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE, należy przyjąć, że stacjonarny sprzęt treningowy zgodny z tymi normami spełnia, w odniesieniu do wymogów bezpieczeństwa objętych tymi normami, ogólne wymogi bezpieczeństwa określone w dyrektywie 2001/95/WE.

               (12)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Dla celów niniejszej decyzji „stacjonarny sprzęt treningowy” oznacza produkt, także napędzany silnikiem, stosowany do celów treningowych, gimnastycznych, diagnostycznych lub rehabilitacyjnych, wymagających powtarzania pewnych ruchów, pozostający nieruchomo podczas jego stosowania. Sprzęt ten ustawiany jest na podłodze lub mocowany do sufitu lub do ściany albo do innej stałej konstrukcji.
   Artykuł 2
   Szczegółowe wymogi dotyczące bezpieczeństwa produktów, o których mowa w art. 1, jakie spełniać muszą normy europejskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 2001/95/WE, określone są w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lipca 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4.

      (2)  Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 35.

      ZAŁĄCZNIK

         SZCZEGÓŁOWE WYMOGI BEZPIECZEŃSTWA DLA STACJONARNEGO SPRZĘTU TRENINGOWEGO

         Część I

         Produkt i definicje

      Stacjonarny sprzęt treningowy objęty niniejszym zleceniem jest stosowany do celów treningowych, gimnastycznych, diagnostycznych lub rehabilitacyjnych, wymagających powtarzania pewnych ruchów. Sprzęt ten pozostaje nieruchomy podczas jego stosowania. Jest ustawiany na podłodze lub mocowany do sufitu lub do ściany albo do innej stałej konstrukcji.
      Sprzęt jest na ogół używany w siłowniach i klubach fitness, hotelach, klubach sportowych, ośrodkach rehabilitacyjnych lub w domu. Obszar, na którym używany jest sprzęt, stanowi tzw. „obszar treningowy”, do którego dostęp może być ograniczony do użytkowników i personelu (np. instruktorów, personelu medycznego).
      Sprzęt napędzany silnikiem mieści się w zakresie tych wymogów odnośnie do zagrożeń nieobjętych dyrektywą w sprawie maszyn (dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1)).
      Dla niektórych szczególnych rodzajów sprzętu treningowego ustanowiono dodatkowe wymogi bezpieczeństwa, uzupełniające wymogi ogólne.
      Jeżeli zamierzone zastosowanie stacjonarnego sprzętu treningowego jest również objęte dyrektywą Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą wyrobów medycznych (2), spełnione są stosowne wymogi dodatkowe.
      Stacjonarny sprzęt treningowy objęty niniejszym zleceniem należy sklasyfikować według dokładności oraz zastosowania, zgodnie z przeznaczeniem sprzętu:

         Klasy dokładności

      Klasa A: wysoka dokładność.
      Klasa B: średnia dokładność.
      Klasa C: minimalna dokładność.

         Klasy zastosowań

      Klasa S (Studio): do użytku zawodowego lub komercyjnego.
      Klasa H (Dom): do użytku domowego.
      Klasa I: do użytku zawodowego lub komercyjnego, w tym do użytku przez osoby o specjalnych potrzebach (np. osoby z upośledzeniem narządów wzroku lub słuchu, osoby niepełnosprawne fizycznie, mające trudności w nauce itd.).

         Część II

      A.   Ogólne wymogi bezpieczeństwa

      Produkt spełnia ogólne wymogi bezpieczeństwa, o których mowa w dyrektywie 2001/95/WE, i jest „bezpieczny” w rozumieniu art. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy. W szczególności produkt jest bezpieczny w zwykłych i przewidywalnych warunkach stosowania (w tym podczas przechowywania, transportu do miejsca przechowywania, montażu, demontażu i konserwacji itd.) przez cały okres użytkowania produktu. Sprzęt jest również bezpieczny dla personelu (np. instruktorów, nauczycieli).
      W zwykłych i racjonalnie przewidywalnych warunkach stosowania stacjonarnego sprzętu treningowego ryzyko obrażeń ciała lub narażenia zdrowia i bezpieczeństwa osób powinno być minimalne. Żadne części, do których użytkownik lub osoby trzecie mają dostęp podczas zwykłego lub zamierzonego użytkowania, nie powodują obrażeń ciała ani nie wpływają negatywnie na zdrowie użytkownika.
      Użytkownicy są informowani o możliwym ryzyku i zagrożeniach oraz o sposobach zapobiegania im.
      Chociaż sprzęt treningowy nie jest przeznaczony dla dzieci, stosowanie tych produktów w domu staje się coraz popularniejsze, w związku z czym dzieci mogą mieć do nich łatwy dostęp. Wypadki z udziałem sprzętu domowego mogą prowadzić do ciężkich obrażeń ciała dzieci (głównie palców rąk i nóg), a także do oparzeń, ran szarpanych i uduszeń. Jeżeli takich zagrożeń nie można dostatecznie zminimalizować poprzez odpowiednie zaprojektowanie sprzętu lub osłony, pozostałe ryzyko musi zostać ujęte w informacji o produkcie, skierowanej do rodziców lub opiekunów.
      B.   Szczegółowe wymogi bezpieczeństwa

      Stosując ogólne wymogi bezpieczeństwa, o których mowa w dyrektywie 2001/95/WE, należy uwzględnić przynajmniej, co następuje:

                  a)

                  stabilność sprzętu wolnostojącego;

                  b)

                  ostre krawędzie i zadziory;

                  c)

                  końcówki cylindryczne;

                  d)

                  punkty grożące zgnieceniem, przecięciem, obracające się lub poruszające się ruchem posuwisto-zwrotnym w dostępnym obszarze;

                  e)

                  ciężarki;

                  f)

                  drogę dojścia i wyjścia;

                  g)

                  mechanizmy regulacyjne i blokujące;

                  h)

                  liny, pasy i łańcuchy;

                  i)

                  linki i krążki linowe;

                  j)

                  prowadnice lin i pasów;

                  k)

                  punkty grożące wciągnięciem;

                  l)

                  miejsca chwytania;

                  m)

                  wbudowane uchwyty;

                  n)

                  dodatkowe uchwyty;

                  o)

                  uchwyty obrotowe;

                  p)

                  bezpieczeństwo elektryczne;

                  q)

                  konserwację;

                  r)

                  instrukcje montażu;

                  s)

                  ogólne instrukcje użytkowania;

                  t)

                  podstawowe wymogi biomechaniczne;

                  u)

                  oznaczenia;

                  v)

                  ostrzeżenia, przede wszystkim dotyczące zagrożeń dla dzieci;

                  w)

                  szczególnie dla bezpieczeństwa dzieci – urządzenie służące do unieruchamiania przez odcięcie poboru mocy.

            Stosując ogólne wymogi bezpieczeństwa, o których mowa w dyrektywie 2001/95/WE, należy uwzględnić przynajmniej następujące badania:

                  a)

                  kontrola wymiarów;

                  b)

                  kontrola wizualna;

                  c)

                  kontrola dotykowa;

                  d)

                  badanie działania;

                  e)

                  świadectwo producenta;

                  f)

                  badanie punktów grożących wciągnięciem;

                  g)

                  warunki badania;

                  h)

                  badanie stabilności;

                  i)

                  określenie obciążenia niszczącego dla lin, pasów i łańcuchów;

                  j)

                  badanie kół zamachowych;

                  k)

                  określenie siły wymaganej do usunięcia dodatkowych uchwytów;

                  l)

                  badanie dróg dojścia i wyjścia;

                  m)

                  badanie wytrzymałości na obciążenia;

                  n)

                  badanie trybu kontroli pulsu;

                  o)

                  badanie dokładności odczytów mocy;

                  p)

                  ocena instrukcji i ostrzeżeń;

                  q)

                  sprawozdanie z badań.

         (1)  Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 24.

         (2)  Dz.U. L 169 z 12.7.1993, s. 1.


title: 2008/336/WE: Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2008 r. dotycząca mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               29.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 115/32

      DECYZJA RADY

   z dnia 14 kwietnia 2008 r.
   dotycząca mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2008/336/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydatury przedstawione przez rządy HISZPANII i NIDERLANDÓW,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 18 września 2006 r. (2) Rada mianowała członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji pani Pilar GÓMEZ MUÑOZ i pana Marcela NOLLENA zwolniły się dwa stanowiska członka Zarządu Centrum w kategorii przedstawicieli rządów.

               (3)

               Dwóch członków Zarządu wspomnianego Centrum należy mianować na pozostałą część obecnej kadencji, która kończy się w dniu 17 września 2009 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkami Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2009 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

      PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               HISZPANIA: pani María José GARIJO EQUIZA

               NIDERLANDY: pan Peter van IJSSELMUIDEN

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 14 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2051/2004 (Dz.U. L 355 z 1.12.2004, s. 1).

      (2)  Dz.U. C 240 z 5.10.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/2136 z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych

text:
               7.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/2136
   z dnia 21 listopada 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 czerwca 2007 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Islandią zmierzających do zawarcia Umowy w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych (zwanej dalej „Umową”). Negocjacje zostały pomyślnie zakończone parafowaniem Umowy.

               (2)

               Strony zgadzają się wzajemnie propagować harmonijny rozwój oznaczeń geograficznych w rozumieniu definicji zawartej w art. 22 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) (1) oraz wspierać handel produktami rolnymi i środkami spożywczymi pochodzącymi z terytoriów Stron.

               (3)

               Należy zatem podpisać, w imieniu Unii Europejskiej, Umowę, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Islandią w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, z zastrzeżeniem zawarcia przedmiotowej Umowy (2).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 listopada 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. PLAVČAN

            Przewodniczący

      (1)  Załącznik 1C do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu, podpisanego w Marrakeszu (Maroko) w dniu 15 kwietnia 1994 r.

      (2)  Tekst Umowy zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.