title: Decyzja Rady (WPZiB) 2019/135 z dnia 28 stycznia 2019 r. zmieniająca decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji

text:
                  29.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 25/23

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2019/135
         z dnia 28 stycznia 2019 r.
         zmieniająca decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 31 stycznia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/72/WPZiB (1) dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji.

                     (2)

                     Na podstawie przeglądu decyzji 2011/72/WPZiB stwierdzono, że należy przedłużyć obowiązywanie środków ograniczających do dnia 31 stycznia 2020 r. i skreślić wpis dotyczący jednej osoby.

                     (3)

                     W związku z tym należy odpowiednio zmienić decyzję 2011/72/WPZiB,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji 2011/72/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        art. 5 otrzymuje brzmienie:

                           „Artykuł 5
                           Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 stycznia 2020 r. Jest ona przedmiotem ciągłego przeglądu. Jej okres obowiązywania może być przedłużany lub może być ona zmieniana, stosowanie do przypadku, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.”;

                        2)

                        w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2019 r.

                  W imieniu Rady

               P. DAEA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28 z 2.2.2011, s. 62).

            ZAŁĄCZNIK
            W załączniku do decyzji 2011/72/WPZiB skreśla się wpis 28. (Mohamed Marwan Ben Ali Ben Mohamed MABROUK).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/136 z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach grupy roboczej ds. wina ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, w odniesieniu do formularzy, które mają być stosowane w celu sporządzania świadectw na potrzeby przywozu do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w odniesieniu do zasad wdrożenia samopoświadczania

text:
                  29.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 25/25

         DECYZJA RADY (UE) 2019/136
         z dnia 28 stycznia 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach grupy roboczej ds. wina ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią, w odniesieniu do formularzy, które mają być stosowane w celu sporządzania świadectw na potrzeby przywozu do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w odniesieniu do zasad wdrożenia samopoświadczania
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (1) (zwana dalej „Umową”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady (UE) 2018/1907 (2). Wchodzi ona w życie z dniem 1 lutego 2019 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 2.28 ust. 1 Umowy, świadectwo uwierzytelnione zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Japonii, w tym świadectwo własne sporządzone przez producenta upoważnionego przez właściwy organ władz Japonii, wystarcza jako dokument dowodzący, że spełniono wymogi w zakresie przywozu i sprzedaży w Unii produktów winiarskich pochodzących z Japonii.

                     (3)

                     Zgodnie z art. 2.28 ust. 2 Umowy grupa robocza ds. wina ma przyjąć w drodze decyzji warunki dotyczące wykonania ust. 1 tego artykułu, w szczególności wzory formularzy, które mają być stosowane, oraz informacji, które mają być podanwane w świadectwach.

                     (4)

                     Art. 2.35 ust. 2 lit. a) Umowy przewiduje, że grupa robocza ds. wina ma przyjmować zasady dotyczące samopoświadczania.

                     (5)

                     Zgodnie z art. 2.35 ust. 3 Umowy pierwsze posiedzenie grupy roboczej ds. wina odbędzie się w dniu wejścia w życie Umowy.

                     (6)

                     Podczas swego pierwszego posiedzenia w dniu 1 lutego 2019 r., grupa robocza ds. wina ma przyjąć decyzję w sprawie formularzy, które mają być stosowane w celu sporządzania świadectw na potrzeby przywozu do Unii produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w sprawie zasad samopoświadczania, co pozwoli na skuteczne wdrożenie Umowy, a co za tym idzie, uprości przywóz produktów winiarskich pochodzących z Japonii. Planowane formularze i zasady wdrożenia samopoświadczania są zgodne z polityką Unii mającą na celu ułatwienie handlu z państwami trzecimi, które zawarły umowy z Unią, i współpracę z nimi w zakresie zapobiegania nadużyciom.

                     (7)

                     Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach grupy roboczej ds. wina.

                     (8)

                     Stanowisko Unii w ramach grupy roboczej ds. wina powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach grupy roboczej ds. wina podczas pierwszego jej posiedzenia, opiera się na projekcie decyzji dołączonej do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2019 r.

                  W imieniu Rady

               P. DAEA

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 330 z 27.12.2018, s. 3.

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2018/1907 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zawarcia między Unią Europejską a Japonią Umowy o partnerstwie gospodarczym (Dz.U. L 330 z 27.12.2018, s. 1).

            PROJEKT
            DECYZJA GRUPY ROBOCZEJ DS. WINA UE–JAPONIA NR 1/2019
            z dnia …
            w sprawie przyjęcia formularzy, które mają być stosowane w celu sporządzenia świadectw na potrzeby przywozu do Unii Europejskiej produktów winiarskich pochodzących z Japonii, oraz w sprawie zasad wdrożenia samopoświadczania
            GRUPA ROBOCZA DS. WINA,
            uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (zwanej dalej „Umową”), w szczególności jej art. 2.28 i 2.35,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (zwana dalej „Umową”) wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2019 r.

                        (2)

                        W art. 22.4 Umowy ustanawia się grupę roboczą ds. wina, która jest odpowiedzialna między innymi za skuteczne wdrożenie i funkcjonowanie sekcji C i załącznika 2-E do Umowy.

                        (3)

                        Zgodnie z art. 2.28 ust. 1 Umowy, świadectwo uwierzytelnione zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Japonii, w tym świadectwo własne sporządzone przez producenta upoważnionego przez właściwy organ władz Japonii, wystarcza jako dokument dowodzący, że spełniono wymogi w zakresie przywozu i sprzedaży w Unii produktów winiarskich pochodzących z Japonii, o których mowa w art. 2.25, 2.26 lub 2.27 Umowy.

                        (4)

                        Zgodnie z art. 2.28 ust. 2 lit. a) Umowy formularze, które mają być stosowane w celu sporządzania świadectw, oraz informacje, które mają być podanwane w świadectwach, ma określić w drodze decyzji grupa robocza ds. wina ustanowiona na mocy art. 22.4 Umowy.

                        (5)

                        Zgodnie z art. 2.35 ust. 2 lit. a) Umowy grupa robocza ds. wina ma przyjąć zasady dotyczące samopoświadczania,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ::

               Artykuł 1

                  1.   Formularz, który ma być stosowany w celu sporządzania świadectw uwierzytelnionych zgodnie z japońskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, jest określony w załączniku I do niniejszej decyzji.

                  2.   Formularz, który ma być stosowany w celu sporządzania świadectw własnych przez producenta upoważnionego przez właściwy organ władz Japonii, jest określony w załączniku II do niniejszej decyzji.

                  3.   Zasady dotyczące samopoświadczania przez producentów upoważnionych przez właściwy organ władz Japonii, są okreśone w załączniku III do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

                     W imieniu grupy roboczej ds. wina

                     […]

            ZAŁĄCZNIK I

            Tekst z obrazka

               WZÓR ŚWIADECTWA WYDANY PRZEZ NATIONAL RESEARCH INSTITUTE OF BREWING [NRIB] NA POTRZEBY WYWOZU DO UE PRODUKTÓW WINIARSKICH POCHODZĄCYCH Z JAPONII (1)
               1. Eksporter (pełna nazwa i adres)
               Wystawiające państwo trzecie: JAPONIA
               Uproszczony VI 1 Nr seryjny (2):
               DOKUMENT DOTYCZĄCY PRZYWOZU WINA, SOKU WINOGRONOWEGO LUB MOSZCZU WINOGRONOWEGO DO UNII EUROPEJSKIEJ
               2. Odbiorca (nazwa i adres)
               3. Pieczęć służb celnych (wyłącznie do użytku urzędowego UE)
               4. Środek transportu i szczegóły transportu (3)
               5. Miejsce rozładunku (jeśli inne niż 2)
               6. Opis przywożonego produktu (4)
               7. Ilość w l/hl/kg
               8. Liczba pojemników (5)
               9. Świadectwo
               „Produkt opisany powyżej jest przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi i jest zgodny z definicjami i praktykami enologicznymi dozwolonymi w sekcji C rozdziału 2 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią”.
               Nazwa i adres producenta:
               Pełna nazwa i adres właściwego organu: Miejsce i data:
               National Research Institute of Brewing
               pod nadzorem Ministerstwa Finansów Japonii
               3-7-1, Kagamiyama, Higashihiroshima, Hiroshima, Japonia
               Stempel właściwego organu:
               Podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko urzędnika właściwego organu:
               (1) Zgodnie z art. 2.28 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią
               (2) Jest to numer służący do identyfikowania partii, nadany przez NRIB.
               (3) Należy określić: transport wykorzystany do celów dostawy do punktu wprowadzenia do UE; określić środek transportu (statek, samolot itp.); podać nazwę statku itp.
               (4) Należy podać następujące informacje:
               — nazwę handlową w formie podanej na etykiecie (taką jak nazwa producenta i regionu uprawy winorośli; nazwa marki itp.);
               — nazwę kraju pochodzenia: [wskazać „Japonia”];
               — nazwę oznaczenia geograficznego, jeśli to konieczne;
               — rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu
               — barwę produktu (można podać wyłącznie określenia: „czerwone”, „rosé”, „różowe” lub „białe”);
               — kod Nomenklatury scalonej (kod CN).
               (5) Pojemnik oznacza naczynie do wina o pojemności mniejszej niż 60 litrów. Liczba pojemników może stanowić liczbę butelek.

            Tekst z obrazka

               Przyznanie (wprowadzenie do obrotu i wydanie wyciągów)
               Ilość
               10. Nr i data dokumentu celnego dotyczącego dopuszczenia do obrotu oraz nr i data wyciągu
               11. Pełna nazwa i adres odbiorcy (wyciąg)
               12. Pieczęć właściwego organu
               Dostępne
               Przyznane
               Dostępne
               Przyznane
               Dostępne
               Przyznane
               13. Uwagi uzupełniające

            ZAŁĄCZNIK II

            Tekst z obrazka

               WZÓR ŚWIADECTWA WŁASNEGO PRZY PRZYWOZIE DO UNII EUROPEJSKIEJ WYROBÓW WINIARSKICH POCHODZĄCYCHZ JAPONII (1)
               1. Eksporter (pełna nazwa i adres)
               Wystawiające państwo trzecie: JAPONIA
               Uproszczony VI 1 Nr seryjny (2):
               DOKUMENT DOTYCZĄCY PRZYWOZU WINA, SOKU WINOGRONOWEGO LUB MOSZCZU WINOGRONOWEGO DO UNII EUROPEJSKIEJ
               2. Odbiorca (nazwa i adres)
               3. Pieczęć służb celnych (wyłącznie do użytku urzędowego UE)
               4. Środek transportu i szczegóły transportu (3)
               5. Miejsce rozładunku (jeśli inne niż 2)
               6. Opis przywożonego produktu (4)
               7. Ilość w l/hl/kg
               8. Liczba pojemników (5)
               9. Świadectwo
               „Produkt opisany powyżej jest przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi i jest zgodny z definicjamii praktykami enologicznymi dozwolonymi w sekcji C rozdziału 2 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią. Został wyprodukowany przez producenta, który uzyskał indywidualne upoważnienie od Krajowego Urzędu Skarbowego Japonii do produkcji wina, oraz od National Research Institute of Brewing (NRIB) do samopoświadczania. Producent podlega kontroli i nadzorowi ze strony NRIB”.
               Nazwa, adres oraz oficjalny numer rejestracyjny/numer zezwolenia upoważnionego producenta:
               Pełna nazwa i adres właściwego organu: Miejsce i data:
               National Research Institute of Brewing
               pod nadzorem Ministerstwa Finansów Japonii
               3-7-1, Kagamiyama, Higashihiroshima, Hiroshima, Japonia
               Stempel upoważnionego producenta: Podpis upoważnionego producenta:
               (1) Zgodnie z art. 2.28 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią
               (2) Jest to numer służący do identyfikowania partii, nadany przez National Research Institute of Brewing (NRIB).
               (3) Należy określić: transport wykorzystany do celów dostawy do punktu wprowadzenia do UE; określić środek transportu (statek, samolot itp.); podać nazwę statku itp.
               (4) Należy podać następujące informacje:
               — nazwę handlową w formie podanej na etykiecie (taką jak nazwa producenta i regionu uprawy winorośli; nazwa marki itp.);
               — nazwę kraju pochodzenia: [wskazać „Japonia”];
               — nazwę oznaczenia geograficznego, jeśli to konieczne;
               — rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu
               — barwę produktu (można podać wyłącznie określenia: „czerwone”, „rosé”, „różowe” lub „białe”);
               — kod Nomenklatury scalonej (kod CN).
               (5) Pojemnik oznacza naczynie do wina o pojemności mniejszej niż 60 litrów. Liczba pojemników może stanowić liczbę butelek.

            Tekst z obrazka

               10. SPRAWOZDANIE Z ANALIZY (zawierające analityczną charakterystykę opisanego wyżej produktu)
               DLA MOSZCZU WINOGRONOWEGO I SOKU WINOGRONOWEGO
               Nie są wymagane żadne informacje.
               DLA WINA I MOSZCZU WINOGRONOWEGO W TRAKCIE FERMENTACJI
               — Rzeczywista objętościowa zawartość alkoholu:
               DLA WSZYSTKICH PRODUKTÓW
               — Zawartość dwutleneku siarki ogółem:
               — Kwasowość ogółem:
               Stempel upoważnionego producenta: Miejsce i data:
               Podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko upoważnionego producenta:

            Tekst z obrazka

               Przyznanie (wprowadzenie do obrotu i wydanie wyciągów)
               Ilość
               11. Nr i data dokumentu celnego dotyczącego dopuszczenia do obrotu oraz nr i data wyciągu
               12. Pełna nazwa i adres odbiorcy (wyciąg)
               13. Pieczęć właściwego organu
               Dostępne
               Przyznane
               Dostępne
               Przyznane
               Dostępne
               Przyznane
               14. Uwagi uzupełniające

            ZAŁĄCZNIK III
            Zasady dotyczące samopoświadczania

                        1.

                        National Research Institute of Brewing, pod nadzorem Ministerstwa Finansów Japonii,

                                    a)

                                    wyznacza indywidualnie producentów upoważnionych w Japonii do sporządzania świadectw własnych, o których mowa w art. 2.28 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią;

                                    b)

                                    nadzoruje i kontroluje upoważnionych producentów; oraz

                                    c)

                                    przesyła Unii Europejskiej:

                                                —

                                                dwa razy w roku w styczniu i lipcu nazwy i adresy upoważnionych producentów wraz z ich oficjalnymi numerami rejestracyjnymi; oraz

                                                —

                                                zawiadamia niezwłocznie o wszelkich zmianach nazw i adresów lub o wycofaniu upoważnienia dla któregokolwiek z producentów.

                        2.

                        Unia Europejska niezwłocznie publikuje i aktualizuje nazwy i adresy upoważnionych producentów w wykazie zatytułowanym „Właściwe organy państw trzecich, wyznaczone laboratoria oraz producenci i przetwórcy upoważnieni do sporządzania dokumentów VI-1 dotyczących przywozu wina do UE”, który to wykaz jest dostępny na oficjalnej stronie internetowej Komisji Europejskiej:
                        ec.europa.eu/agriculture/sites/agriculture/files/wine/lists/06.pdf


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/137 z dnia 23 stycznia 2019 r. w sprawie wyboru dostawców usług sieciowych jednolitego punktu dostępu do infrastruktur rynkowych Eurosystemu (ESMIG) (EBC/2019/2)

text:
                  29.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 25/34

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2019/137
         z dnia 23 stycznia 2019 r.
         w sprawie wyboru dostawców usług sieciowych jednolitego punktu dostępu do infrastruktur rynkowych Eurosystemu (ESMIG) (EBC/2019/2)
         RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 3 ust. 1 i art. 12 ust. 1, a także art. 17, 18 i 22,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Jednolity punkt dostępu do infrastruktur rynkowych Eurosystemu (Eurosystem Single Market Infrastructure Gateway – ESMIG) jest elementem technicznym przewidzianym w ramach projektu konsolidacyjnego T2-T2S, umożliwiającym bezpośrednio połączonym uczestnikom rynku jednolity dostęp do wszystkich infrastruktur rynkowych Eurosystemu. Za pośrednictwem jednej konfiguracji technicznej ESMIG będzie zapewniać takim uczestnikom dostęp do systemu TARGET2 (T2), w tym do usługi natychmiastowego rozrachunku płatności w systemie rozliczeniowym TARGET (TARGET Instant Payment Settlement – TIPS), systemu TARGET2-Securities (T2S), systemu zarządzania zabezpieczeniami Eurosystemu (Eurosystem Collateral Management System – ECMS) oraz potencjalnie do innych usług i aplikacji związanych z infrastrukturą rynkową Eurosystemu.

                     (2)

                     W trakcie posiedzenia w dniach 23–24 kwietnia 2018 r. Rada ds. Infrastruktury Rynku (Market Infrastructure Board) podjęła decyzję, że Deutsche Bundesbank, Banco de España, Banque de France oraz Banca d'Italia (zwane dalej „dostarczającymi KBC”) poczynią niezbędne przygotowania celem wybrania nie więcej niż trzech dostawców usług sieciowych zapewniających usługi połączeniowe z ESMIG, oraz że procedurę wyboru dostawców prowadzić będzie Banca d'Italia.

                     (3)

                     Podczas tego posiedzenia Rada ds. Infrastruktury Rynku zadecydowała ponadto, że Banca d'Italia będzie ramieniem wykonawczym Eurosystemu w zakresie procedury wyboru dostawców. Rada ds. Infrastruktury Rynku zdecydowała również, że wskazanie członków panelu dokonującego wyboru dostawców będzie należało do jej zadań, ponieważ określenie kryteriów wyboru oraz ostateczny rezultat decyzji podjętej przez panel dokonujący wyboru dostawców na podstawie tych kryteriów należy do zakresu obowiązków i odpowiedzialności banków centralnych Eurosystemu. Do zadań Banca d'Italia należeć będzie właściwe przeprowadzenie procedury wyboru dostawców, a odpowiedzialność ponoszona przez Banca d'Italia w odniesieniu do tej procedury jest odrębna od odpowiedzialności spoczywającej na grupie dostarczających KBC zgodnie z umową pomiędzy poziomami 2 i 3.

                     (4)

                     Celem procedury wyboru dostawców jest powierzenie dostawcom usług sieciowych realizacji szeregu uprzednio zdefiniowanych usług połączeniowych, wiążącej się z zaprojektowaniem, wdrożeniem, dostawą i obsługą przez dostawców usług sieciowych ESMIG rozwiązań połączeniowych zapewniających bezpieczną wymianę informacji handlowych pomiędzy bezpośrednio połączonymi uczestnikami rynku a infrastrukturami rynkowymi Eurosystemu za pośrednictwem ESMIG.

                     (5)

                     Procedura wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG wchodzi w zakres dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE (1) wdrożonej do prawa krajowego państwa członkowskiego upoważnionego banku centralnego.

                     (6)

                     Banca d'Italia został wyznaczony przez Radę Prezesów do przeprowadzenia procedury wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG.

                     (7)

                     Banca d'Italia zaakceptował wyznaczenie do przeprowadzenia procedury wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG i wyraził gotowość podjęcia działań zgodnych z postanowieniami niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Definicje
            Użyte w niniejszej decyzji terminy oznaczają:
            a)   „Rada ds. Infrastruktury Rynku”– organ zarządzania, którego misją jest wspieranie Rady Prezesów poprzez zapewnianie utrzymywania i dalszego rozwijania infrastruktur i platform rynkowych Eurosystemu w obszarze rozrachunku gotówkowego, rozrachunku papierów wartościowych i zarządzania zabezpieczeniem w sposób zgodny z określonymi w Traktacie celami Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), potrzebami biznesowymi ESBC, postępem technologicznym, jak również mającymi aktualnie zastosowanie wymogami regulacyjnymi i nadzorczymi;
            b)   „dostawca usług sieciowych ESMIG”– dostawcę usług sieciowych, który podpisał umowę koncesji na dostarczanie usług połączeniowych;
            c)   „usługi połączeniowe”– bezpośrednie połączenie sieciowe z ESMIG, którego ustanowienie przez dostawcę usług sieciowych ESMIG umożliwia bezpośrednio połączonemu uczestnikowi rynku korzystanie z usług związanych z infrastrukturą rynkową Eurosystemu oraz realizowanie zadań i obowiązków ich dotyczących;
            d)   „koncesja”– prawo przyznane dostawcy usług sieciowych przez banki centralne Eurosystemu do dostarczania bezpośrednio połączonym uczestnikom rynku szeregu uprzednio zdefiniowanych usług połączeniowych, wiążące się z zaprojektowaniem, wdrożeniem, dostawą i obsługą przez dostawców usług sieciowych ESMIG rozwiązań połączeniowych zapewniających bezpieczną wymianę danych elektronicznych pomiędzy bezpośrednio połączonymi uczestnikami rynku a infrastrukturami rynkowymi Eurosystemu za pośrednictwem ESMIG;
            e)   „panel dokonujący wyboru dostawców”– grupę trzech ekspertów, w skład której wchodzi dwóch przedstawicielu upoważnionego banku centralnego (w tym jeden w charakterze przewodniczącego), a także jeden przedstawiciel banku centralnego Eurosystemu; członków panelu dokonującego wyboru dostawców wskazuje Rada ds. Infrastruktury Rynku, a formalnie mianuje upoważniony bank centralny;
            f)   „bank centralny Eurosystemu”– Europejski Bank Centralny (EBC) lub krajowy bank centralny państwa członkowskiego, którego walutą jest euro;
            g)   „umowa pomiędzy poziomami 2 i 3”– umowę dostawy i eksploatacji negocjowaną pomiędzy Radą ds. Infrastruktury Rynku a dostarczającymi KBC, podlegającą zatwierdzeniu przez Radę Prezesów a następnie podpisaniu przez banki centralne Eurosystemu i dostarczające KBC. Umowa ta będzie dodatkowo precyzować zadania i obowiązki dostarczających KBC, Rady ds. Infrastruktury Rynku oraz banków centralnych Eurosystemu;
            h)   „bezpośrednio połączony uczestnik rynku”– dowolny podmiot uprawniony do wymiany danych elektronicznych z infrastrukturą rynkową Eurosystemu;
            i)   „upoważniony bank centralny”– krajowy bank centralny państwa członkowskiego, którego walutą jest euro, wyznaczony przez Radę Prezesów do przeprowadzenia procedury wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG, któremu banki centralne Eurosystemu przekazały uprawnienie do podpisania umowy koncesji z każdym z wybranych oferentów w imieniu i na rzecz banków centralnych Eurosystemu;
            j)   „usługi związane z infrastrukturą rynkową Eurosystemu”– usługi świadczone przez infrastruktury rynkowe banków centralnych Eurosystemu, obejmujące usługi w ramach systemu TARGET (w tym usługę T2, usługę natychmiastowego rozrachunku płatności w systemie rozliczeniowym TARGET (TIPS) oraz usługę TARGET2-Securities (T2S)), system zarządzania zabezpieczeniami Eurosystemu (ECMS) oraz inne usługi świadczone w ramach infrastruktur rynkowych Eurosystemu, platformy i aplikacje w zakresie rozrachunku gotówkowego, rozrachunku papierów wartościowych i zarządzania zabezpieczeniami;
            k)   „umowa koncesji”– umowę podlegającą prawu krajowemu państwa członkowskiego upoważnionego banku centralnego, której treść proponuje Rada ds. Infrastruktury Rynku a zatwierdza Rada Prezesów, określającą wzajemne prawa i obowiązki banków centralnych Eurosystemu oraz odpowiednich dostawców usług sieciowych ESMIG;
            l)   „wybrany oferent”– uczestnik procedury wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG, któremu przyznano umowę koncesji;
            m)   „ogłoszenie o zamówieniu”– ogłoszenie o procedurze wyboru dostawców publikowane przez upoważniony bank centralny zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. e);
            n)   „zasady przyznawania koncesji”– szczegółowe zasady przeprowadzania procedury wyboru dostawców stanowiące część dokumentacji procedury wyboru dostawców podlegającej opublikowaniu;
            o)   „dokumentacja procedury wyboru dostawców”– ogłoszenie o wyborze dostawców, ogłoszenie o zamówieniu, a także zasady przyznawania koncesji wraz z załącznikami i dokumentami dodatkowymi;
            p)   „test akceptacji sieci”– test przeprowadzany przez dostawcę usług sieciowych ESMIG po podpisaniu umowy koncesji, mający na celu weryfikację zgodności oferowanego przez niego rozwiązania z podstawowymi wymogami w zakresie funkcjonalności, odporności i bezpieczeństwa;
            q)   „data uruchomienia”– datę, w której pierwsza infrastruktura rynkowa Eurosystemu zacznie wykorzystywać usługi połączeniowe w codziennej działalności.

            Artykuł 2
            Upoważniony bank centralny

               1.   Banca d'Italia jest bankiem centralnym Eurosystemu wyznaczonym przez Radę Prezesów do przeprowadzenia procedury wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG i do podpisania umów koncesji z wybranymi oferentami zgodnie z niniejszą decyzją.

               2.   Działając na rzecz banków centralnych Eurosystemu, upoważniony bank centralny:

                           a)

                           planuje procedurę wyboru dostawców i sporządza dokumentację procedury wyboru dostawców oraz wszelką stosowną dokumentację zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b);

                           b)

                           we własnym imieniu i na swoją rzecz oraz na rzecz banków centralnych Eurosystemu, przy pełnej współpracy z panelem dokonującym wyboru, dokonuje wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG poprzez zapewnienie zasobów ludzkich i rzeczowych niezbędnych do zapewnienia zgodności procedury wyboru dostawców z prawem krajowym swojego państwa członkowskiego;

                           c)

                           zgodnie z decyzją panelu dokonującego wyboru podpisuje każdą umowę koncesji, przy czym całkowita liczba dostawców usług sieciowych ESMIG nie może w żadnym momencie przekroczyć trzech, zgodnie z art. 4 ust. 1;

                           d)

                           reprezentuje banki centralne Eurosystemu wobec dostawców usług sieciowych ESMIG i innych osób trzecich oraz zarządza umowami koncesji zgodnie z art. 4 ust. 5.

            Artykuł 3
            Warunki wyboru dostawców i warunki przyznawania koncesji

               1.   Upoważniony bank centralny przeprowadza procedurę wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG zgodnie z przepisami krajowymi państwa członkowskiego upoważnionego banku centralnego wdrażającymi dyrektywę 2014/23/UE. Całkowita liczba dostawców usług sieciowych ESMIG nie może w żadnym momencie przekraczać trzech.

               2.   Upoważniony bank centralny przeprowadza procedurę wyboru dostawców w szczególności zgodnie z następującymi warunkami:

                           a)

                           upoważniony bank centralny przeprowadza procedurę przyznawania koncesji o charakterze otwartym, co oznacza, że ofertę może złożyć każdy zainteresowany podmiot gospodarczy;

                           b)

                           dokumentację procedury wyboru dostawców przygotowują wspólnie banki centralne Eurosystemu i upoważniony bank centralny, a zatwierdza Rada ds. Infrastruktury Rynku;

                           c)

                           wyboru dostawców usług sieciowych ESMIG dokonuje się na podstawie najniższej ceny maksymalnej za standardowy zestaw usług świadczonych na rzecz grupy bezpośrednio połączonych uczestników rynku zgodnie z modelem zatwierdzonym przez Radę ds. Infrastruktury Rynku; całość dokumentacji procedury wyboru dostawców publikuje się w języku angielskim. Upoważniony bank centralny może także opublikować ogłoszenie o zamówieniu w swoim języku urzędowym. Uczestnicy procedury wyboru dostawców składają oferty i całą dokumentację towarzyszącą w języku angielskim;

                           d)

                           upoważniony bank centralny wskazuje w ogłoszeniu o zamówieniu, że procedura wyboru dostawców jest przeprowadzana w jego imieniu i na jego rzecz, jak również na rzecz banków centralnych Eurosystemu;

                           e)

                           upoważniony bank centralny publikuje ogłoszenie o zamówieniu co najmniej w: a) Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; b) właściwym krajowym dziennik urzędowym państwa członkowskiego upoważnionego banku centralnego; c) dwóch gazetach krajowych; oraz d) Financial Times i The Economist. Dokumentację procedury wyboru dostawców publikuje się na stronie internetowej upoważnionego banku centralnego. Ogłoszenie o zamówieniu publikuje się także na stronie internetowej EBC, dodając link do strony internetowej upoważnionego banku centralnego w celu zapewnienia dostępu do całości dokumentacji procedury wyboru dostawców;

                           f)

                           upoważniony bank centralny jest zobowiązany do udzielania odpowiedzi na pytania przesyłane w trakcie procedury wyboru dostawców na adres poczty elektronicznej wskazany w ogłoszeniu o zamówieniu. Odpowiedzi na pytania w kwestiach mających znaczenie dla ogółu zainteresowanych podlegają opublikowaniu przez upoważniony bank centralny i EBC na ich stronach internetowych;

                           g)

                           członków panelu dokonującego wyboru dostawców wskazuje Rada ds. Infrastruktury Rynku, a formalnie mianuje upoważniony bank centralny niezwłocznie po zakończeniu okresu składania ofert;

                           h)

                           członkowie panelu dokonującego wyboru dostawców są zobowiązani do podpisania oświadczenia o braku konfliktu interesów zatwierdzonego przez Radę ds. Infrastruktury Rynku;

                           i)

                           upoważniony bank centralny jest odpowiedzialny za aspekty operacyjne procedury wyboru dostawców;

                           j)

                           do zadań panelu dokonującego wyboru dostawców należy m.in. analiza dokumentacji administracyjnej oraz podejmowanie decyzji o wykluczeniu z procedury wyboru dostawców oferentów niespełniających wymogów uczestnictwa. Panel dokonujący wyboru dostawców ocenia rażąco niskie oferty w sposób zgodny z zasadami określonymi w dokumentacji procedury wyboru dostawców. Panel dokonujący wyboru dostawców szereguje niewykluczonych z procedury wyboru dostawców oferentów w porządku od najmniej do najbardziej korzystnej ekonomicznie oferty;

                           k)

                           upoważniony bank centralny formalnie przekazuje wszystkie decyzje panelu dokonującego wyboru dostawców odpowiednim oferentom, korzystając z bezpiecznych i szybkich środków komunikacji pisemnej.

               3.   Po uszeregowaniu oferentów w sposób zgodny z ust. 3 lit. j) (propozycja dotycząca przyznania koncesji) upoważniony bank centralny dokonuje, na własną odpowiedzialność, wewnętrznej kontroli prawidłowości proceduralnej weryfikującej sposób przeprowadzenia procedury wyboru dostawców. Po pomyślnym przeprowadzeniu kontroli prawidłowości proceduralnej upoważniony bank centralny wydaje ostateczną decyzję o przyznaniu koncesji i sprawdza, czy każdy z wybranych oferentów spełnia wymogi uczestnictwa oraz czy złożone przez nich oświadczenia są prawdziwe. Jeżeli kontrola prawidłowości proceduralnej okaże się niepomyślna, ostateczna decyzja o przyznaniu koncesji podlega odroczeniu a upoważniony bank centralny podejmuje wszelkie niezbędne działania na mocy prawa krajowego swojego państwa członkowskiego w celu usunięcia nieprawidłowości oraz przeprowadzenia i pomyślnego zakończenia nowej kontroli prawidłowości proceduralnej. Bez uszczerbku dla niezależności upoważnionego banku centralnego jako instytucji zamawiającej na mocy prawa krajowego jego państwa członkowskiego bank ten może zasięgać opinii Rady ds. Infrastruktury Rynku w kwestiach dotyczących sposobów usuwania nieprawidłowości.

               4.   W odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z procedury wyboru dostawców upoważniony bank centralny działa we własnym imieniu i na własną rzecz oraz na rzecz banków centralnych Eurosystemu. Upoważniony bank centralny przedkłada Radzie ds. Infrastruktury Rynku sprawozdania dotyczące postępów w zakresie procedury wyboru dostawców oraz, bez uszczerbku dla swojej niezależności jako instytucji zamawiającej na mocy prawa krajowego swojego państw członkowskiego, zasięga opinii Rady ds. Infrastruktury Rynku w przypadku wystąpienia okoliczności niekorzystnie wpływających na plan projektu.

               5.   Upoważniony bank centralny ponosi koszty związane z zadaniami realizowanymi przez siebie w ramach procedury wybory dostawców.

            Artykuł 4
            Umowa koncesji

               1.   Po zakończeniu przez upoważniony bank centralny procedur wyboru dostawców i przyznania koncesji w sposób zgodny z powyższymi warunkami upoważniony bank centralny podejmuje działania przygotowawcze w celu zawarcie umowy koncesji z każdym z wybranych oferentów w imieniu i na rzecz banków centralnych Eurosystemu. W tym celu banki centralne Eurosystemu przekazują upoważnionemu bankowi centralnemu uprawnienie do podpisania umów koncesji w drodze odrębnego pełnomocnictwa do działania w imieniu i na rzecz banków centralnych Eurosystemu (przedstawicielstwo jawne).

               2.   Po podpisaniu umowy koncesji dostawca usług sieciowych ESMIG przeprowadza test akceptacji sieci. W przypadku braku pomyślnego przeprowadzenia testu przez dostawcę usług sieciowych ESMIG umowa koncesji podlega rozwiązaniu. W takich okolicznościach upoważniony bank centralny udziela koncesji oferentowi, którego oferta była następna w kolejności po ofertach wybranych oferentów, na takich samych warunkach, jak pierwotna umowa koncesji, oraz na podstawie oferty, którą w trakcie procedury wyboru dostawców złożył oferent zajmujący kolejną pozycję w rankingu.

               3.   Z zastrzeżeniem poniższych ustępów koncesja przyznana w ramach procedury wyboru dostawców obowiązuje dziesięć lat od daty uruchomienia, tak aby umożliwić dostawcy usług sieciowych ESMIG odzyskanie nakładów inwestycyjnych poczynionych w celu świadczenia usług wraz ze zwrotem z zainwestowanego kapitału, z uwzględnieniem inwestycji wymaganych na realizację konkretnych celów umownych.

               4.   W przypadku rozwiązania umowy koncesji z dostawcą usług sieciowych ESMIG przed końcem okresu jej obowiązywania, ale po pomyślnym przeprowadzeniu testu akceptacji sieci, Rada ds. Infrastruktury Rynku, według własnego uznania, może nie udzielić zastępczej umowy koncesji, zaoferować ją oferentowi uczestniczącemu w procedurze wyboru dostawców, który znalazł się na kolejnym miejscu na liście rankingowej po wybranych oferentach, albo, jeżeli wspomniana opcja nie jest możliwa z uwagi na listę rankingową, udzielić nowej umowy koncesyjnej innemu dostawcy usług sieciowych w wyniku nowej procedury wyboru dostawców przeprowadzonej przez upoważniony bank centralny. Nową umowę koncesji zawiera się na okres dziesięciu lat.

               5.   Upoważniony bank centralny jest uprawniony do reprezentowania banków centralnych Eurosystemu wobec dostawców usług sieciowych ESMIG oraz innych podmiotów trzecich w odniesieniu do usług połączeniowych, a także do bieżącego zarządzania umowami koncesji w imieniu i na rzecz banków centralnych Eurosystemu m.in. poprzez egzekwowanie praw i obowiązków banków centralnych Eurosystemu, w tym w ramach postępowań sądowych, w szczególności w odniesieniu do niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań umownych, roszczeń odszkodowawczych oraz wypowiedzenia, kwestionowania lub zmiany umów. Upoważniony bank centralny jest zobowiązany do składania Radzie ds. Infrastruktury Rynku sprawozdań dotyczących powyższych działań oraz do postępowania w sposób zgodny z decyzjami Rady ds. Infrastruktury Rynku.

               6.   Upoważniony bank centralny jest zobowiązany do podejmowania wszelkich działań niezbędnych do realizacji obowiązków i zobowiązań dotyczących umów koncesji spoczywających na bankach centralnych Eurosystemu oraz – jeżeli ma to zastosowanie – na upoważnionym banku centralnym, a także do składania Radzie ds. Infrastruktury Rynku sprawozdań dotyczących tych działań oraz do postępowania w sposób zgodny z decyzjami Rady ds. Infrastruktury Rynku podejmowanymi w tym zakresie.

               7.   Aby umożliwić realizację praw i obowiązków dotyczących umów koncesji spoczywających na bankach centralnych Eurosystemu oraz – jeżeli ma to zastosowanie – na upoważnionym banku centralnym, upoważniony bank centralny otrzymuje wszelkie dotyczące tych umów zawiadomienia, oświadczenia i pozwy, w tym także pisma sądowe.

               8.   Z zastrzeżeniem art. 5 banki centralne Eurosystemu zwracają upoważnionemu bankowi centralnemu kwoty wydatków w uzasadnionej wysokości poniesionych przez ten bank w ramach zarządzania umowami koncesji i ich monitorowania zgodnie z ust. 5–7.

            Artykuł 5
            Roszczenia odszkodowawcze

               1.   Upoważniony bank centralny ponosi względem banków centralnych Eurosystemu odpowiedzialność za straty lub szkody spowodowane oszustwem lub winą umyślną w realizacji jego praw i obowiązków na podstawie niniejszej decyzji. Upoważniony bank centralny ponosi względem banków centralnych Eurosystemu odpowiedzialność za straty lub szkody spowodowane rażącym niedbalstwem w realizacji spoczywających na nim zgodnie z niniejszą decyzją obowiązków; w takim przypadku odpowiedzialność upoważnionego banku centralnego ogranicza się do maksymalnej łącznej kwoty 2 000 000 EUR na rok kalendarzowy.

               2.   Upoważniony bank centralny ponosi odpowiedzialność za roszczenia odszkodowawcze osób trzecich z tytułu strat lub szkód poniesionych w wyniku oszustwa lub winy umyślnej upoważnionego banku centralnego w realizacji spoczywających na nim zgodnie z niniejszą decyzją obowiązków.

               3.   Upoważniony bank centralny ponosi odpowiedzialność za roszczenia odszkodowawcze osób trzecich z tytułu strat lub szkód poniesionych w wyniku zwykłego lub rażącego niedbalstwa upoważnionego banku centralnego w realizacji spoczywających na nim zgodnie z niniejszą decyzją obowiązków. Banki centralne Eurosystemu zwracają upoważnionemu bankowi centralnemu kwoty odszkodowań przekraczające łączną maksymalną wysokość 2 000 000 EUR na rok kalendarzowy na podstawie postanowienia sądu lub ugody pomiędzy upoważnionym bankiem centralnym a osobą trzecią, pod warunkiem że taka ugoda została uprzednio zaakceptowana przez Radę ds. Infrastruktury Rynku.

               4.   Banki centralne Eurosystemu dokonują pełnego i niezwłocznego zwrotu na rzecz upoważnionego banku centralnego odszkodowań wypłaconych przez ten bank osobom trzecim z tytułu: a) wymogów uczestnictwa i kryteriów przyznawania koncesji; b) decyzji podjętych przez panel dokonujący wyboru dostawców na podstawie wymogów uczestnictwa i kryteriów przyznawania koncesji; c) niewłaściwego działania panelu dokonującego wyboru dostawców, chyba że panel ten działał zgodnie z pisemnymi instrukcjami upoważnionego banku centralnego albo takich instrukcji w odniesieniu do danej kwestii uprzednio nie otrzymał, pomimo tego, że się o nie z dużym wyprzedzeniem zwrócił; d) decyzji lub zdarzeń niezależnych od upoważnionego banku centralnego, w tym takich, które mogą mieć wpływ na skuteczność przyznanych koncesji.

               5.   Banki centralne Eurosystemu nie dokonują na rzecz upoważnionego banku centralnego zwrotu odszkodowań wypłaconych osobom trzecim z tytułu działalności operacyjnej i innych działań proceduralnych należących do kompetencji tego banku, chyba że działał on – wbrew własnym zaleceniom – zgodnie z instrukcjami Rady ds. Infrastruktury Rynku wydanymi zgodnie z art. 3 ust. 5.

               6.   W przypadku zgłoszenia przez osoby trzecie roszczeń odnoszących się do działań lub zaniechań dotyczących procedury wyboru dostawców, za które pełną odpowiedzialność ponoszą banki centralne Eurosystemu, banki te – po zasięgnięciu opinii upoważnionego banku centralnego – instruują upoważniony bank centralny we właściwym terminie co do dalszego sposobu działania, np. w kwestii tego, czy korzystać z zewnętrznej obsługi prawnej czy wewnętrznego działu prawnego upoważnionego banku centralnego. Po podjęciu decyzji co do sposobu postępowania z takim roszczeniem koszty prowadzenia sporu i związane z nim honoraria ponoszą banki centralne Eurosystemu.

               7.   Banki centralne Eurosystemu ponoszą odpowiedzialność za działania i zaniechania poszczególnych członków panelu dokonującego wyboru dostawców dotyczące procedury wyboru dostawców.

               8.   Jeżeli roszczenia zgłoszone przez osoby trzecie odnoszą się do działań lub zaniechań dotyczących procedury wyboru dostawców, za które pełną odpowiedzialność ponosi upoważniony bank centralny, bank ten jest zobowiązany do pełnej współpracy z bankami centralnymi Eurosystemu co do dalszego sposobu działania, np. w kwestii tego, czy korzystać z zewnętrznej obsługi prawnej czy jego wewnętrznego działu prawnego, oraz ponosi wszelkie wynikające stąd koszty.

               9.   Jeżeli banki centralne Eurosystemu oraz upoważniony bank centralny są łącznie odpowiedzialne za straty i szkody poniesione przez osoby trzecie, każdy z nich ponosi równą część tych kosztów.

            Artykuł 6
            Przepisy końcowe

               1.   Niniejszy mandat zachowuje ważność przez okres dziesięciu lat od daty uruchomienia.

               2.   Wygaśnięcie mandatu nie ma wpływu na stosowanie odpowiednich umów koncesji.

            Artykuł 7
            Wejście w życie
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 stycznia 2019 r.

            Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 23 stycznia 2019 r.

               Mario DRAGHI

                  Prezes EBC

            (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).


title: Decyzja Komisji z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie mianowania ośmiu członków Europejskiego Komitetu Doradczego ds. Statystyki

text:
                  18.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 63/4

         DECYZJA KOMISJI
         z dnia 14 lutego 2019 r.
         w sprawie mianowania ośmiu członków Europejskiego Komitetu Doradczego ds. Statystyki
         (2019/C 63/05)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 234/2008/WE z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiającą Europejski Komitet Doradczy ds. Statystyki i uchylającą decyzję Rady 91/116/EWG (1), w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Europejski Komitet Doradczy ds. Statystyki liczy 24 członków.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji nr 234/2008/WE dwunastu członków mianowanych jest przez Komisję po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego oraz Rady. Czterech z ww. dwunastu członków zostało mianowanych na pięcioletnią kadencję decyzją Komisji 2016/C12/02, a ich kadencja wygasa w 2020 r.

                     (3)

                     Państwa członkowskie przekazały Komisji listę kandydatów o powszechnie uznanych kompetencjach w dziedzinie statystyki.

                     (4)

                     Komisja dokłada starań, aby ośmiu mianowanych członków reprezentowało w równej mierze użytkowników, respondentów i inne zainteresowane podmioty w dziedzinie statystyki Unii (w tym społeczność naukową, partnerów społecznych oraz społeczeństwo obywatelskie).

                     (5)

                     Ustanawia się listę rezerwową, z której należy skorzystać w przypadku rezygnacji lub niespodziewanej niedostępności mianowanych członków. Przy wyborze członków z listy rezerwowej Komisja powinna dołożyć starań, by zachować równowagę pomiędzy grupami użytkowników,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym mianuje się osoby wymienione w załączniku na członków Europejskiego Komitetu Doradczego ds. Statystyki na okres pięciu lat począwszy od dnia 9 maja 2019 r.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 14 lutego 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 73 z 15.3.2008, s. 13.

            ZAŁĄCZNIK

                        Axel BÖRSCH-SUPAN,

                        Maria João CASANOVA DE ARAÚJO E SÁ VALENTE ROSA,

                        Audronė JAKAITIENĖ,

                        Sune KARLSSON,

                        András MÁTH,

                        Marie BOHATÁ,

                        Peter VAN DER HEIJDEN,

                        Tõnu KOLLO.

               Lista rezerwowa:

                        Marcel DAS,

                        Domantas JASILIONIS.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/267 z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie zawarcia Umowy o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii

text:
                  18.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 46/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/267
         z dnia 12 lutego 2019 r.
         w sprawie zawarcia Umowy o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 79 ust. 2 lit. c), w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     zgodnie z decyzją Rady 2018/1031 (2) Umowa o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotycząca działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii (zwana dalej „Umową”) została podpisana, dnia 5 października 2018 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

                     (2)

                     W wyniku Umowy zespoły Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej mogą być szybko rozmieszczone na terytorium albańskim i zareagować na obecne przesunięcie przepływów migracyjnych w kierunku szlaków przebiegających przez wybrzeża oraz pomóc w zarządzaniu granicami zewnętrznymi i zwalczaniu przemytu migrantów.

                     (3)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (4)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (5)

                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania, w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji, podejmuje decyzję, czy dokona jej transpozycji do swego prawa krajowego.

                     (6)

                     W związku z tym Umowa powinna zostać zatwierdzona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej, Umowę o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącą działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii (zwaną dalej „Umową”).
            Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Umowy.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda udzielona dnia 15 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2018/1031 z dnia 13 lipca 2018 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii (Dz.U. L 185 z 23.7.2018, s. 6).

            (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2019/271 z dnia 18 lutego 2019 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/1693 dotyczącą środków ograniczających przeciwko ISIL (Daisz) i Al-Kaidzie oraz osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym

text:
                  18.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  LI 46/3

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2019/271
         z dnia 18 lutego 2019 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/1693 dotyczącą środków ograniczających przeciwko ISIL (Daisz) i Al-Kaidzie oraz osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 20 września 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/1693 (1).

                     (2)

                     W związku ze stałym zagrożeniem ze strony ISIL (Daiszu) i Al-Kaidy oraz osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów z nimi powiązanych należy dodać jedną osobę do wykazu osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów w załączniku do decyzji (WPZiB) 2016/1693.

                     (3)

                     Należy odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2016/1693,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W załączniku do decyzji (WPZiB) 2016/1693 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/1693 z dnia 20 września 2016 r. dotycząca środków ograniczających przeciwko ISIL (Daisz) i Al-Kaidzie oraz osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym i uchylająca wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB (Dz.U. L 255 z 21.9.2016, s. 25).

            ZAŁĄCZNIK
            Do wykazu w załączniku do decyzji (WPZiB) 2016/1693 dodaje się następującą osobę:

                           „4.

                           Brahim el KHAYARI; data urodzenia: 7 maja 1992 r.; miejsce urodzenia: Nîmes (Francja); obywatelstwo: francuskie.”.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/306 z dnia 18 lutego 2019 r. upoważniająca Austrię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/11

         DECYZJA RADY (UE) 2019/306
         z dnia 18 lutego 2019 r.
         upoważniająca Austrię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

                     (2)

                     Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

                     (3)

                     Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

                     (4)

                     Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

                     (5)

                     Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

                     (6)

                     Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

                     (7)

                     Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                     (8)

                     Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

                     (9)

                     Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

                     (10)

                     Ekwador złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 22 stycznia 1992 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Ekwadorze w dniu 1 kwietnia 1992 r.

                     (11)

                     Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Danii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Ekwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. Ekwador zaakceptował przystąpienie Bułgarii, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Rumunii i Słowenii do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Ekwadorze wynika, że Austria może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

                     (12)

                     Ukraina złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 2 czerwca 2006 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie na Ukrainie w dniu 1 września 2006 r.

                     (13)

                     Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Danii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Ukrainie wynika, że Austria może wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Ukrainy zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

                     (14)

                     Austria powinna zatem zostać upoważniona do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

                     (15)

                     Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                     (16)

                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Austria zostaje niniejszym upoważniona do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r.

               2.   Austria, najpóźniej do dnia 19 lutego 2020 r., składa oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. w następującym brzmieniu:

                  „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/306”.

               3.   Austria informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Ekwadoru i Ukrainy do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazuje Komisji tekst tego oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               N. BĂDĂLĂU

                  Przewodniczący

            (1)  Opinia z dnia 31 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

            (3)  ECLI:EU:C:2014:2303.


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2019/311 z dnia 19 lutego 2019 r. w sprawie mianowania dwóch członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanych przez Królestwo Danii

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/28

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2019/311
         z dnia 19 lutego 2019 r.
         w sprawie mianowania dwóch członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanych przez Królestwo Danii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         uwzględniając propozycję rządu Danii,
         uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 18 września 2015 r. i 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE, Euratom) 2015/1600 (1) i (UE, Euratom) 2015/1790 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. W dniu 16 lutego 2016 r. decyzją Rady (UE) 2016/229 (3) stanowisko członka w miejsce Marie-Louise KNUPPERT zajął Arne GREVSEN.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upływem kadencji Bernta FALLENKAMPA.

                     (3)

                     Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upływem kadencji Arne GREVSENA,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Członkami Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2020 r., zostają niniejszym mianowani:

                        —

                        Dorthe ANDERSEN, Head of Danish Trade Union EU Office,

                        —

                        Bente SORGENFREY, 1. vice president FH - Danish Trade Union Confederation.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 19 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1600 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 53).

            (2)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1790 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 23).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2016/229 z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Królestwo Danii (Dz.U. L 41 z 18.2.2016, s. 22).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2019/312 z dnia 21 lutego 2019 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/29

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2019/312
         z dnia 21 lutego 2019 r.
         zmieniająca i przedłużająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 15 kwietnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/219/WPZiB (1) w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali).

                     (2)

                     W dniu 11 stycznia 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/50 (2) przedłużającą EUCAP Sahel Mali do dnia 14 stycznia 2019 r. W dniu 7 grudnia 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/2264 (3), zapewniając EUCAP Sahel Mali finansową kwotę odniesienia do dnia 14 stycznia 2019 r.

                     (3)

                     W dniu 25 czerwca 2018 r. w swoich konkluzjach w sprawie Sahelu/Mali Rada podkreśliła, że poza wzmacnianiem zdolności krajowych poprzez działania WPBiO ważna jest regionalizacja WPBiO w Sahelu, tak by w stosownym przypadku wzmocnić cywilne i wojskowe wsparcie dla operacji transgranicznych, strukturę współpracy regionalnej – zwłaszcza G5 – oraz zdolność i odpowiedzialność krajów G5 w zakresie podejmowania wyzwań z dziedziny bezpieczeństwa w regionie.

                     (4)

                     W dniu 25 października 2018 r., w następstwie przeglądu strategicznego EUCAP Sahel Mali, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zalecił przedłużenie EUCAP Sahel Mali do dnia 14 stycznia 2021 r.

                     (5)

                     W dniu 17 grudnia 2018 r. do czasu zatwierdzenia przez Radę dokumentów planowania dotyczących regionalizacji Sahelu, Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2018/2008 (4) przedłużającą EUCAP Sahel Mali do dnia 28 lutego 2019 r. oraz zapewniła jej finansową kwotę odniesienia do dnia 28 lutego 2019 r.

                     (6)

                     Należy zatem odpowiednio przedłużyć decyzję 2014/219/WPZiB do dnia 14 stycznia 2021 r.

                     (7)

                     EUCAP Sahel Mali będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji 2014/219/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        w art. 14 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
                        „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Mali w okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 14 stycznia 2021 r. wynosi 66 930 000 EUR.”;

                        2)

                        w art. 18 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
                        „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 14 stycznia 2021 r.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2019 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 21 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2014/219/WPZiB z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 21).

            (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/50 z dnia 11 stycznia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (Dz.U. L 7 z 12.1.2017, s. 18).

            (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2264 z dnia 7 grudnia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (Dz.U. L 324 z 8.12.2017, s. 52).

            (4)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/2008 z dnia 17 grudnia 2018 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (Dz.U. L 322 z 18.12.2018, s. 24).