title: 2004/714/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie udzielenia Dyrektorowi Europejskiej Fundacji ds. Kształcenia absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002

text:
               21.4.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/8

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 21 kwietnia 2004 r.
   w sprawie udzielenia Dyrektorowi Europejskiej Fundacji ds. Kształcenia absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002
   (2004/714/WE)

    ---documentbreak---

               21.4.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/8

         REZOLUCJA
   Parlamentu Europejskiego zawierająca uwagi odnośnie do udzielenia Dyrektorowi Europejskiej Fundacji ds. Kształcenia absolutorium z wykonania budżetu za rok finansowy 2002


title: Decyzja Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu do Konwencji Barcelońskiej w celu ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszeniem, dotyczącego współpracy w zapobieganiu zanieczyszczania ze statków oraz, w nagłych przypadkach, zwalczania zanieczyszczenia Morza Śródziemnego

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0575

2004/575/WE: Decyzja Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu do Konwencji z Barcelony w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, dotyczącego współpracy w zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki i, w nagłych przypadkach, zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego

Dziennik Urzędowy L 261 , 06/08/2004 P. 0040 - 0040

		Decyzja Radyz dnia 29 kwietnia 2004 r.w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu do Konwencji Barcelońskiej w celu ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszeniem, dotyczącego współpracy w zapobieganiu zanieczyszczania ze statków oraz, w nagłych przypadkach, zwalczania zanieczyszczenia Morza Śródziemnego(2004/575/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz akapitem pierwszym art. 300 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Polityka Wspólnoty Europejskiej w zakresie środowiska naturalnego przyczynia się do osiągania celów, które obejmują zachowanie, ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego oraz promowanie środków na poziomie międzynarodowym w celu rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów środowiska naturalnego;(2) Wspólnota Europejska jest Umawiającą się Stroną Konwencji w celu ochrony morza Śródziemnego przed zanieczyszaniem (Konwencja Barcelońska), zatwierdzonej decyzją 77/585/EWG [2], oraz jej rewizji z 1995, zatwierdzonaj decyzją 1999/802/WE [3]. Wspólnota jest również Umawiającą się Stroną czterech Protokołów Konwencji Barcelońskiej, w tym Protokołu dotyczącego współpracy w zapobieganiu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi w nagłych przypadkach, zatwierdzonego decyzją 81/420/EWG [4].(3) Komisja uczestniczyła, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach w sprawie Protokołu dotyczącego współpracy w zapobieganiu zanieczyszczania ze statków oraz, w nagłych przypadkach, zwalczania zanieczyszczeniem Morza Śródziemnego (Protokół), na podstawie negocjowanych dyrektyw otrzymanych z Rady w dniu 25 stycznia 2000 r.(4) W dniu 25 stycznia 2002 r. na Malcie Wspólnota podpisała Protokół.(5) Protokół uaktualnia instrumenty prawne Konwencji Barcelońskiej, aby włączyć współpracę w zapobieganiu zanieczyszczania ze statków, usprawnić wpółpracę w przypadku incydentów zanieczyszczenia oraz aby wspierać wprowadzania w życie stosowanych międzynarodowych regulacji.(6) Protokół, nie wpływa na prawo Stron do przyjęcia właściwych bardziej surowych środków zgodnych z prawem międzynarodowym, zawiera środki niezbędne do uniknięcia jakichkolwiek niezgodności z już obowiazujacą legislacją wspólnotową w obszarach objętych przez Protokół.(7) Dlatego też Wspólnota powinna zatwierdzić Protokół,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół do Konwencji Barcelońskiej w celu ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszeniem, dotyczącego współpracy w zapobieganiu zanieczyszczania ze statków oraz, w nagłych przypadkach, zwalczania zanieczyszczenia Morza Śródziemnego, zwany dalej "Protokołem", zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczania osoby (osób) umocowanych, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, do złożenia depozytu Rządowi Hiszpanii instrumentu zatwierdzenia Protokołu, zgodnie z postanowieniami art. 23 Protokołu.Sporządzono w Luksemburgu, w dniu 29 kwietnia 2004 r.W imieniu RadyM. McDowellPrzewodniczący[1] Opinia z dnia 10 lutego 2004 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. L 240 z 19.9.1977, str. 1.[3] Dz.U. L 322 z 14.12.1999, str. 32.[4] Dz.U. L 162 z 19.6.1981, str. 4.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie zawarcia umów dotyczących handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi (Republika Białorusi, Królestwo Nepalu, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Kazachstan, Mołdawia, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Chińska Republika Ludowa, Ukraina, Arabska Republika Egiptu)

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0804

Dziennik Urzędowy L 326 , 22/12/2000 P. 0063 - 0064

		Decyzja Radyz dnia 4 grudnia 2000 r.w sprawie zawarcia umów dotyczących handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi (Republika Białorusi, Królestwo Nepalu, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Kazachstan, Mołdawia, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Chińska Republika Ludowa, Ukraina, Arabska Republika Egiptu)(2000/804/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi.(2) Umowy te zostały tymczasowo zastosowane z zastrzeżeniem wzajemności [1].(3) Umowa w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, w formie wymiany listów z Republiką Kazachstanu została podpisana dnia 27 czerwca 2000 r., pod warunkiem jego zawarcia.(4) Umowy te powinny zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty umowy wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umów, z wyjątkiem tego, które odnosi się do Kazachstanu [2] by stały się one wiążące dla Wspólnoty.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 4 grudnia 2000 r.W imieniu RadyH. VédrinePrzewodniczący[1] Decyzja Rady (Królestwo Nepalu) 2000/72/WE, (Dz.U. L 32 z 7.2.2000, str. 1) i decyzja Rady (Republika Białorusi): 1999/869/WE, (Dz.U. L 336 z 29.12.1999, str. 26); (Była Jugosłowiańska Republika Macedonii): 1999/875/WE, (Dz.U. L 344 z 31.12.1999, str. 1); (Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Kazachstan, Mołdawia, Tadżykistan, Turkmenistan i Uzbekistan): 1999/867/WE, (Dz.U. L 343 z 31.12.1999, str. 1); (Ludowa Republika Chin): 1999/876/WE, (Dz.U. L 345 z 31.12.1999, str. 1); (Ukraina): 1999/871/WE, (Dz.U. L 337 z 30.12.1999, str. 43); (Arabska Republika Egiptu): 2000/3/WE (Dz.U. L 2 z 5.1.2000, str. 68).[2] Umowa dotyczące Kazachstanu została już podpisana dnia 27 czerwca 2000 r., pod warunkiem jej zawarcia.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK- Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, na mocy tymczasowego zastosowania w następstwie decyzji Rady 1999/869/WE [1].- Umowa między Wspólnotą Europejską a Królestwem Nepalu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, na mocy tymczasowego zastosowania w następstwie decyzji Rady 2000/72/WE [2].- Umowa między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, na mocy tymczasowego zastosowania w następstwie decyzji Rady 1999/875/WE [3].- Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi (Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Kazachstan, Mołdawia, Tadżykistan, Turkmenistan i Uzbekistan) w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, na mocy tymczasowego zastosowania w następstwie decyzji Rady 1999/867/WE [4].- Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające umowy między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, na mocy tymczasowego zastosowania w następstwie decyzji Rady 1999/876/WE [5].- Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, na mocy tymczasowego zastosowania w następstwie decyzji Rady 1999/871/WE [6].- Protokół Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, na mocy tymczasowego zastosowania w następstwie decyzji Rady 2000/3/WE [7].[1] Dz.U. L 336 z 29.12.1999, str. 26.[2] Dz.U. L 32 z 7.2.2000, str. 1.[3] Dz.U. L 344 z 31.12.1999, str. 1.[4] Dz.U. L 343 z 31.12.1999, str. 1.[5] Dz.U. L 345 z 31.12.1999, str. 1.[6] Dz.U. L 337 z 30.12.1999, str. 43.[7] Dz.U. L 2 z 5.1.2000, str. 68.--------------------------------------------------


title: Decyzja nr 1149/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 września 2007 r. ustanawiająca na lata 2007–2013 program szczegółowy Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych jako część programu ogólnego Prawa podstawowe i sprawiedliwość

text:
               3.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 257/16

      DECYZJA NR 1149/2007/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 25 września 2007 r.
   ustanawiająca na lata 2007–2013 program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i sprawiedliwość”
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Wspólnota postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwijanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której zapewniony jest swobodny przepływ osób. W tym celu Wspólnota powinna przyjąć, między innymi, środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

               (2)

               W ślad za poprzednimi programami, takimi jak Grotius (2) i projekt Robert Schuman (3), rozporządzeniem Rady (WE) nr 743/2002 (4) ustanowiono na lata 2002–2006 ogólne ramy działań Wspólnoty w celu ułatwienia wprowadzenia w życie współpracy sądowej w sprawach cywilnych.

               (3)

               Podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 4 i 5 listopada 2004 r. Rada Europejska przyjęła program haski: „Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej” (5) (zwany dalej „programem haskim”).

               (4)

               Rada i Komisja przyjęły w czerwcu 2005 r. plan działania służący realizacji programu haskiego (6).

               (5)

               Ambitne cele ustanowione przez Traktat i program haski powinny zostać osiągnięte poprzez stworzenie elastycznego i skutecznego programu, który ułatwi planowanie i realizację celów.

               (6)

               Program „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” powinien przewidywać podejmowanie przez Komisję inicjatyw, zgodnie z zasadą pomocniczości, w zakresie działań na rzecz wspierania organizacji propagujących i ułatwiających współpracę sądową w sprawach cywilnych oraz w zakresie działań na rzecz wspierania konkretnych projektów.

               (7)

               Program „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” o ogólnym zakresie, mający na celu poprawę wzajemnego zrozumienia prawnych i sądowych systemów państw członkowskich, przyczyni się do obniżenia barier we współpracy sądowej w sprawach cywilnych, co usprawni funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

               (8)

               Zgodnie z programem haskim wzmocnienie wzajemnego zaufania wymaga wyraźnego wysiłku w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia między organami sądowymi i zrozumienia poszczególnych systemów prawnych. Szczególną uwagę i wsparcie pod tym względem należy skierować do europejskich sieci krajowych organów publicznych.

               (9)

               Niniejsza decyzja powinna przewidzieć możliwość współfinansowania działalności niektórych sieci europejskich w takim zakresie, w jakim wydatki ponoszone są na realizację celów leżących w ogólnym interesie europejskim. Współfinansowanie to nie powinno jednak oznaczać, że tego rodzaju sieci zostaną objęte jakimkolwiek przyszłym programem, ani stać na przeszkodzie temu, by inne sieci europejskie mogły korzystać ze wsparcia na swoją działalność zgodnie z niniejsza decyzją.

               (10)

               Wszelkie instytucje, stowarzyszenia lub sieci otrzymujące dotacje w ramach programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” powinny informować o wsparciu uzyskanym od Wspólnoty zgodnie z wytycznymi dotyczącymi widoczności finansowania, które mają być ustalone przez Komisję.

               (11)

               Niniejsza decyzja ustanawia kopertę finansową na cały okres trwania programu, która będzie podstawowym punktem odniesienia dla władzy budżetowej w rozumieniu pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (7) w trakcie całorocznej procedury budżetowej.

               (12)

               W związku z tym, że cele niniejszej decyzji nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skutki programu możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (13)

               Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (8) (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym”) oraz rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (9), które zabezpieczają interesy finansowe Wspólnoty, muszą być stosowane z uwzględnieniem zasad prostoty i spójności w wyborze instrumentów budżetowych, ograniczenia liczby przypadków, w których Komisja jest bezpośrednio odpowiedzialna za ich wdrożenie i zarządzanie nimi, a także wymaganej proporcjonalności między poziomem środków a obciążeniem administracyjnym związanym z ich wykorzystaniem.

               (14)

               Należy również podjąć stosowne działania, aby zapobiec nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, oraz podjąć niezbędne kroki w celu odzyskania utraconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot (10), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (11) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (12).

               (15)

               Rozporządzenie finansowe wymaga, aby dotacje operacyjne miały podstawę w akcie podstawowym.

               (16)

               Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (13), z rozróżnieniem środków podlegających procedurze zarządzania i środków podlegających procedurze doradczej, przy czym w pewnych przypadkach, z uwagi na większą skuteczność, właściwsze będzie zastosowanie procedury doradczej.

               (17)

               Zgodnie z art. 7 ust. 3 decyzji 1999/468/WE Parlament Europejski powinien być informowany przez Komisję o działaniach komitetu związanych z wdrażaniem tego programu. W szczególności Parlament Europejski powinien otrzymać projekt programu rocznego, gdy zostanie on przedłożony komitetowi zarządzającemu. Parlament Europejski powinien otrzymać ponadto wyniki głosowania i streszczenie protokołów posiedzeń tego komitetu.

               (18)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo i Irlandia powiadomiły o swoim zamiarze uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (19)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.

               (20)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w sprawie niniejszej decyzji (14).

               (21)

               W celu zapewnienia skutecznej i terminowej realizacji programu niniejsza decyzja powinna być stosowana od dnia 1 stycznia 2007 r.,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie programu
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych”, zwany dalej „programem”, jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i wymiar sprawiedliwości”, aby przyczynić się do stopniowego ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
   2.   Program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
   3.   W niniejszej decyzji określenie „państwo członkowskie” oznacza państwa członkowskie z wyjątkiem Danii.
   Artykuł 2
   Cele ogólne
   1.   Cele ogólne programu są następujące:

               a)

               propagowanie współpracy sądowej w celu przyczynienia się do utworzenia prawdziwego europejskiego obszaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych, opartego na zasadzie wzajemnego uznawania i zaufania;

               b)

               wspieranie usuwania przeszkód zakłócających właściwy przebieg transgranicznych postępowań cywilnych w państwach członkowskich;

               c)

               doprowadzenie do poprawy codziennego życia osób fizycznych i przedsiębiorstw przez umożliwienie im dochodzenia swoich praw na terytorium całej Unii Europejskiej, w szczególności dzięki poprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości;

               d)

               rozwijanie kontaktów, wymiany informacji i tworzenia sieci pomiędzy organami prawnymi, sądowniczymi i administracyjnymi oraz zawodami prawniczymi – między innymi poprzez wspieranie szkoleń w dziedzinie sądownictwa, w celu poprawy wzajemnego zrozumienia między tymi organami i między przedstawicielami zawodów prawniczych.

         2.   Bez uszczerbku dla celów i kompetencji Wspólnoty cele ogólne programu przyczyniają się do rozwoju polityk wspólnotowych, a w szczególności do utworzenia obszaru sądownictwa.
   Artykuł 3
   Cele szczegółowe
   Cele szczegółowe programu są następujące:

               a)

               rozwijanie współpracy sądowej w sprawach cywilnych w celu:

                           (i)

                           zapewnienia pewności prawnej i poprawienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości;

                           (ii)

                           wspierania wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych;

                           (iii)

                           eliminowania przeszkód, w odniesieniu do transgranicznych postępowań spornych, wynikających z rozbieżności w zakresie prawa cywilnego i postępowania cywilnego, oraz wspierania w tym celu niezbędnej zgodności prawodawstwa;

                           (iv)

                           zagwarantowania prawidłowego stosowania prawa przez unikanie sporów o właściwość;

               b)

               poszerzanie wzajemnej wiedzy o funkcjonujących w państwach członkowskich systemach prawnych i sądowniczych w sprawach cywilnych oraz propagowanie i wzmacnianie tworzenia sieci, wzajemnej współpracy, wymiany i rozpowszechniania informacji, doświadczeń i najlepszych wzorców;

               c)

               zapewnienie należytego wprowadzania w życie oraz prawidłowego i konkretnego stosowania i oceny instrumentów wspólnotowych w obszarze współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych;

               d)

               lepsze informowanie o systemach prawnych w państwach członkowskich i poprawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości;

               e)

               promowanie szkoleń przedstawicieli zawodów prawniczych w zakresie prawa unijnego i wspólnotowego;

               f)

               ocena ogólnych warunków niezbędnych do wzmocnienia wzajemnego zaufania, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu niezawisłości władzy sądowniczej;

               g)

               ułatwienie działania Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych, ustanowionej decyzją Rady 2001/470/WE (15).

         Artykuł 4
   Działania
   Z myślą o realizacji celów ogólnych i szczegółowych określonych w art. 2 i 3 program wspiera następujące rodzaje działań na warunkach określonych w rocznych programach prac, o których mowa w art. 9 ust. 2:

               a)

               działania szczegółowe inicjowane przez Komisję, takie jak studia i badania naukowe, badania opinii publicznej i sondaże, określanie wskaźników i wspólnych metodologii, gromadzenie, opracowywanie i rozpowszechnianie danych i statystyk, seminaria, konferencje i spotkania ekspertów, organizacja kampanii i imprez publicznych, tworzenie i obsługa witryn internetowych, przygotowywanie i rozpowszechnianie materiałów informacyjnych, wspieranie sieci ekspertów krajowych i zarządzanie tymi sieciami oraz działania w zakresie analizy, monitorowania i oceny; lub

               b)

               szczegółowe projekty ponadnarodowe o znaczeniu wspólnotowym przedstawione przez organ lub jakąkolwiek inną instytucję państwa członkowskiego, organizację międzynarodową lub organizację pozarządową i w każdym przypadku dotyczące co najmniej dwóch państw członkowskich lub co najmniej jednego państwa członkowskiego i jednego innego państwa, które może być krajem przystępującym albo krajem kandydującym; lub

               c)

               działalność organizacji pozarządowych lub innych podmiotów realizujących cele leżące w ogólnym interesie europejskim zgodnie z celami ogólnymi programu na warunkach określonych w rocznych programach prac; lub

               d)

               dotacje operacyjne przeznaczone na współfinansowanie wydatków związanych ze stałym programem prac europejskiej sieci naczelnych rad sądownictwa oraz sieci prezesów sądów najwyższych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim wydatki te są przeznaczone na osiąganie celów leżących w ogólnym interesie europejskim przez propagowanie wymiany poglądów i doświadczeń w sprawach dotyczących prawoznawstwa, organizacji i działań członków tych sieci w ramach wykonywania przez nich funkcji sądowniczych lub doradczych w kwestiach związanych z prawem wspólnotowym.

         Artykuł 5
   Uczestnictwo
   1.   W działaniach objętych programem mogą uczestniczyć następujące kraje: kraje przystępujące, kraje kandydujące oraz kraje Bałkanów Zachodnich objęte procesem stabilizacji i stowarzyszenia, zgodnie z warunkami określonymi w odpowiednich układach o stowarzyszeniu lub dodatkowych protokołach do nich, dotyczących uczestnictwa w programach Wspólnoty zawartych z tymi krajami lub takich, które zostaną zawarte w przyszłości.
   2.   W projektach mogą uczestniczyć przedstawiciele zawodów prawniczych z Danii, z krajów kandydujących nieuczestniczących w programie, o ile pomoże to w przygotowaniu tych krajów do przystąpienia, lub z innych krajów trzecich nieuczestniczących w programie, o ile służy to celom projektów.
   Artykuł 6
   Grupy docelowe
   1.   Program przeznaczony jest między innymi dla przedstawicieli zawodów prawniczych, dla organów krajowych oraz dla ogółu obywateli Unii.
   2.   Do celów niniejszej decyzji określenie „przedstawiciele zawodów prawniczych” oznacza sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, notariuszy, personel akademicki i naukowy, urzędników ministerstw, urzędników sądowych, komorników, tłumaczy sądowych i przedstawicieli innych zawodów związanych z sądownictwem w dziedzinie prawa cywilnego.
   Artykuł 7
   Dostęp do programu
   Dostęp do programu jest otwarty dla instytucji oraz organizacji publicznych lub prywatnych, w tym organizacji zawodowych, szkół wyższych, instytutów badawczych, instytutów kształcenia zawodowego dla przedstawicieli zawodów prawniczych, organizacji międzynarodowych oraz dla organizacji pozarządowych w państwach członkowskich.
   Artykuł 8
   Rodzaje wsparcia
   1.   Finansowanie wspólnotowe może przyjmować następujące formy prawne:

               a)

               dotacje;

               b)

               zamówienia publiczne.

         2.   Dotacje wspólnotowe są przyznawane w następstwie zaproszeń do składania wniosków i są udzielane w formie dotacji operacyjnych i dotacji na działania. Maksymalną stawkę współfinansowania określa się w rocznych programach prac.
   3.   Ponadto wprowadza się przepis dotyczący wydatków na środki towarzyszące w drodze zamówień publicznych, w którym to przypadku finansowanie wspólnotowe przeznacza się na zakup towarów i usług. Obejmuje to między innymi wydatki na informowanie i komunikowanie, przygotowanie, wdrażanie, monitorowanie, kontrolę oraz ocenę projektów, polityk, programów i prawodawstwa.
   Artykuł 9
   Środki wykonawcze
   1.   Komisja realizuje pomoc finansową Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem finansowym.
   2.   W celu realizacji programu Komisja, w ramach celów ogólnych określonych w art. 2, przyjmuje roczne programy prac określające cele szczegółowe, priorytety tematyczne, środki towarzyszące, o których mowa w art. 8 ust. 3, i w razie konieczności – wykaz innych działań.
   3.   Roczne programy prac są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
   4.   Procedury oceny i przyznawania dotacji na działania uwzględniają między innymi następujące kryteria:

               a)

               zgodność proponowanego działania z rocznym programem prac, celami określonymi w art. 2 i 3 oraz rodzajami działań środkami określonymi w art. 4;

               b)

               jakość proponowanego działania pod względem jego koncepcji, organizacji, sposobu przedstawienia i oczekiwanych wyników;

               c)

               wysokość kwoty finansowania wspólnotowego przedstawioną we wniosku i jej adekwatność w odniesieniu do oczekiwanych wyników;

               d)

               wpływ oczekiwanych wyników na cele określone w art. 2 i 3 oraz na działania, o których mowa w art. 4.

         5.   Wnioski o dotacje operacyjne, o których mowa w art. 4 lit. d), ocenia się między innymi pod kątem:

               a)

               spójności z celami programu;

               b)

               jakości planowanych działań;

               c)

               prawdopodobnego efektu mnożnikowego wywieranego na adresatów tych działań;

               d)

               geograficznego aspektu skutków przeprowadzonych działań;

               e)

               zaangażowania obywateli w struktury organizacyjne stosownych podmiotów;

               f)

               stosunku kosztów do korzyści proponowanego działania.

         6.   Komisja rozpatruje każde proponowane działanie przedłożone jej zgodnie z art. 4 lit. b) i c). Decyzje dotyczące tych działań podejmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 2.
   Artykuł 10
   Komitet zarządzający
   1.   Komisja jest wspierana przez komitet zarządzający.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
   Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
   Artykuł 11
   Komitet doradczy
   1.   Komisja jest wspierana przez komitet doradczy.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
   Artykuł 12
   Komplementarność
   1.   Dąży się do synergii i komplementarności z innymi instrumentami Wspólnoty, w szczególności z programem szczegółowym „Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych” jako części programu ogólnego „Prawa podstawowe i wymiar sprawiedliwości” oraz z programami ogólnymi „Bezpieczeństwo i ochrona wolności” i „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”. Element statystyczny informacji o wymiarze sprawiedliwości w sprawach cywilnych opracowuje się we współpracy z państwami członkowskimi, w miarę potrzeby przy wykorzystaniu wspólnotowego programu statystycznego.
   2.   Na zasadzie wyjątku program może mieć wspólne środki z innymi instrumentami Wspólnoty, w szczególności z programem szczegółowym „Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych” jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i wymiar sprawiedliwości”, w celu realizacji działań spełniających cele obu programów.
   3.   Działania finansowane na mocy niniejszej decyzji nie otrzymują pomocy finansowej w tym samym celu z innych instrumentów finansowych Unii lub Wspólnoty. Beneficjenci programu dostarczają Komisji informacje na temat finansowania otrzymanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz z innych źródeł, a także na temat bieżących wniosków o finansowanie.
   Artykuł 13
   Środki budżetowe
   1.   Ustala się kopertę finansową na realizację niniejszej decyzji w wysokości 109 300 000 EUR na okres wskazany w art. 1.
   2.   Środki budżetowe przydzielone na działania przewidziane w niniejszym programie zapisuje się w rocznych środkach budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Dostępne roczne środki zatwierdza władza budżetowa w granicach wyznaczonych przez ramy finansowe.
   Artykuł 14
   Monitorowanie
   1.   Komisja zapewnia, aby beneficjent przedłożył sprawozdania techniczne i finansowe na temat postępu prac dla każdego działania finansowanego w ramach programu oraz aby sprawozdanie końcowe zostało przedłożone w terminie trzech miesięcy od zakończenia działania. Komisja określa formę i treść sprawozdań. Komisja udostępnia te sprawozdania państwom członkowskim.
   2.   Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez Trybunał Obrachunkowy we współpracy z właściwymi krajowymi instytucjami lub służbami kontrolnymi zgodnie z art. 248 Traktatu oraz dla wszelkich kontroli przeprowadzanych zgodnie z art. 279 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) Traktatu, urzędnicy i inni pracownicy Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu, w tym kontrole wyrywkowe, dotyczące działań finansowanych w ramach programu.
   3.   Komisja zapewnia, aby kontrakty i umowy zawierane w związku z realizacją programu przewidywały w szczególności nadzór i kontrolę finansową ze strony Komisji (lub upoważnionego przez nią przedstawiciela), w razie konieczności za pomocą kontroli przeprowadzanych wyrywkowo oraz kontroli prowadzonych przez Trybunał Obrachunkowy.
   4.   Komisja zapewnia, aby przez okres pięciu lat od daty dokonania ostatniej płatności w związku z jakimkolwiek działaniem beneficjent korzystający ze wsparcia finansowego zachował do dyspozycji Komisji wszelkie dokumenty poświadczające wydatki związane z tym działaniem.
   5.   Na podstawie wyników sprawozdań i kontroli wyrywkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja zapewnia w razie konieczności korektę pierwotnie zatwierdzonej wysokości pomocy finansowej lub warunków jej przydziału, a także harmonogramu płatności.
   6.   Komisja zapewnia podjęcie wszelkich innych niezbędnych kroków w celu sprawdzenia, czy finansowane działania są przeprowadzane prawidłowo i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji i rozporządzenia finansowego.
   Artykuł 15
   Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
   1.   Podczas realizacji działań finansowanych na mocy niniejszej decyzji Komisja zapewnia ochronę interesów finansowych Wspólnoty przez zastosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, poprzez skuteczne kontrole, odzyskiwanie nienależycie wypłaconych kwot oraz, w przypadku wykrycia nieprawidłowości, poprzez system skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, zgodnie z rozporządzeniami (WE, Euratom) nr 2988/95, (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz (WE) nr 1073/1999.
   2.   W przypadku działań wspólnotowych finansowanych w ramach niniejszej decyzji do wszelkich naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, w tym także do naruszeń zobowiązania umownego ustanowionego na podstawie programu, wynikających z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które przez nieuzasadnioną pozycję wydatków przynoszą lub mogłyby przynieść szkodę budżetowi ogólnemu Unii Europejskiej lub budżetom zarządzanym przez Wspólnoty Europejskie, stosuje się przepisy rozporządzeń (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz (Euratom, WE) nr 2185/96.
   3.   Komisja zapewnia, aby kwota pomocy finansowej przydzielona na dane działanie została obniżona, zawieszona lub odzyskana, jeżeli stwierdzone zostaną nieprawidłowości, w tym niezgodność z przepisami niniejszej decyzji lub decyzji indywidualnej lub z postanowieniami danego kontraktu lub umowy o przyznaniu pomocy finansowej, lub też jeżeli okaże się, że dane działanie zostało bez uprzedniej zgody Komisji zmienione w sposób sprzeczny z charakterem lub warunkami realizacji projektu.
   4.   Jeżeli nie dotrzymano terminów lub jeżeli stan realizacji danego działania uzasadnia jedynie część przydzielonej pomocy finansowej, beneficjent przedstawia Komisji uwagi w określonym terminie. W przypadku gdy beneficjent nie udzieli satysfakcjonującej odpowiedzi, Komisja zapewnia, aby pozostała część pomocy finansowej mogła być anulowana oraz aby zwrócono się o zwrot już wypłaconych kwot.
   5.   Komisja zapewnia, aby wszelkie nienależycie wypłacone kwoty zostały jej zwrócone. Od kwot, które nie zostały zwrócone w odpowiednim czasie, naliczane są odsetki zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu finansowym.
   Artykuł 16
   Ocena
   1.   Program jest regularnie monitorowany w celu obserwowania postępów w realizacji prowadzonych w jego ramach działań.
   2.   Komisja zapewnia regularną, niezależną i zewnętrzną ocenę programu.
   3.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:

               a)

               coroczną prezentację na temat realizacji programu;

               b)

               okresowe sprawozdanie oceniające na temat uzyskanych wyników oraz jakościowych i ilościowych aspektów realizacji niniejszego programu, w tym na temat prac wykonanych przez beneficjentów dotacji operacyjnych, o których mowa w art. 4 lit. d) – nie później niż do dnia 31 marca 2011 r.;

               c)

               komunikat w sprawie kontynuacji programu – nie później niż do dnia 30 sierpnia 2012 r.;

               d)

               sprawozdanie z oceny ex post – nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r.

         Artykuł 17
   Publikacja wykazu działań
   Komisja co roku publikuje wykaz działań finansowanych w ramach programu wraz z krótkim opisem każdego projektu.
   Artykuł 18
   Uwidocznienie wsparcia
   Komisja ustala wytyczne dla zapewnienia uwidocznienia finansowania przyznanego na mocy niniejszej decyzji.
   Artykuł 19
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 25 września 2007 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         H.-G. PÖTTERING

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. LOBO ANTUNES

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 13 czerwca 2007 r. (Dz.U. C 171 E z 24.7.2007, str. 1) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Rady z dnia 18 września 2007 r.

      (2)  Wspólne działanie 96/636/WSiSW z dnia 28 października 1996 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie programu zachęt i wymiany przedstawicieli zawodów prawniczych w dziedzinie prawa cywilnego („Program Grotius”) (Dz.U. L 287 z 8.11.1996, str. 3); rozporządzenie Rady (WE) nr 290/2001 z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania programu zachęt i wymiany przedstawicieli zawodów prawniczych w dziedzinie prawa cywilnego („Program Grotius dla spraw cywilnych”) (Dz.U. L 43 z 14.2.2001, str. 1).

      (3)  Decyzja nr 1496/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca program działania na rzecz poprawy znajomości prawa wspólnotowego wśród przedstawicieli zawodów prawniczych (projekt Robert Schuman) (Dz.U. L 196 z 14.7.1998, str. 24).

      (4)  Dz.U. L 115 z 1.5.2002, str. 1.

      (5)  Dz.U. C 53 z 3.3.2005, str. 1.

      (6)  Dz.U. C 198 z 12.8.2005, str. 1.

      (7)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.

      (8)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (9)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 478/2007 (Dz.U. L 111 z 28.4.2007, str. 13).

      (10)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

      (11)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

      (12)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

      (13)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

      (14)  Dz.U. C 69 z 21.3.2006, str. 1.

      (15)  Dz.U. L 174 z 27.6.2001, str. 25.


title: 2014/307/UE: Decyzja Rady z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

text:
               29.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/31

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 maja 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

      (2014/307/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 166 ust. 4, art. 167 ust. 5 tiret pierwsze, art. 173 ust. 3 oraz art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół 31 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczególne postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (2)

               Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu włączenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1295/2013 (2).

               (3)

               Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony, aby umożliwić podjęcie szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.

               (4)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli 13 maja 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1295/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Kreatywna Europa” (2014–2020) i uchylające decyzje nr 1718/2006/WE, nr 1855/2006/WE i nr 1041/2009/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 221).

         PROJEKT

      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2014
      z dnia
      zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu włączenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1295/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiającego program „Kreatywna Europa” (2014–2020) i uchylającego decyzje nr 1718/2006/WE, nr 1855/2006/WE i nr 1041/2009/WE (1).

                  (2)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie szerszej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W art. 9 ust. 4 protokołu 31 do Porozumienia EOG dodaje się tiret w brzmieniu:

                  „—

                     32013 R 1295: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1295/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program »Kreatywna Europa« (2014–2020) i uchylające decyzje nr 1718/2006/WE, nr 1855/2006/WE i nr 1041/2009/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 221).
                  Liechtenstein zostaje wyłączony z udziału w programie oraz z obowiązku dokonywania wkładu finansowego na jego rzecz.”.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po dokonaniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (2).
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze

               Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 221.

         (2)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (UE, Euratom) 2016/1432 z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie mianowania dyrektora Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych

text:
               27.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 232/10

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY I KOMISJI (UE, Euratom) 2016/1432
   z dnia 19 sierpnia 2016 r.
   w sprawie mianowania dyrektora Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych
   PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ I KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (1), w szczególności jego art. 6 ust. 3,
   uwzględniając listę kandydatów sporządzoną w dniu 14 lipca 2016 r. przez komisję selekcyjną, w której skład wchodzą sekretarze generalni Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w wyniku otwartego wezwania do zgłaszania kandydatur w celu mianowania dyrektora Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 ustanawia Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych.

               (2)

               Art. 6 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 przewiduje, że dyrektora Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych mianują za wspólną zgodą Parlament Europejski, Rada i Komisja na pięcioletnią, nieodnawialną kadencję,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Michael ADAM zostaje niniejszym mianowany na stanowisko dyrektora Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych na okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2021 r.
   2.   Dyrektor zostaje zatrudniony jako pracownik tymczasowy w grupie zaszeregowania AD 12 (stopień 1).
   3.   Warunkiem mianowania jest podpisanie przez osobę desygnowaną na stanowisko dyrektora oświadczenia o niezależności i braku konfliktu interesów załączonego do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 sierpnia 2016 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         F. TIMMERMANS

            Pierwszy Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Ja, niżej podpisany(-a), …, oświadczam, że zapoznałem(-am) się z treścią art. 6 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych i że będę pełnić funkcję dyrektora Urzędu przy zachowaniu pełnej niezależności i w pełnej zgodzie z przepisami tego rozporządzenia. Działając w imieniu Urzędu, nie będę zwracać się o instrukcje do jakiejkolwiek instytucji, rządu lub innego organu, urzędu czy agencji ani takich instrukcji od nich przyjmować. Powstrzymam się od wszelkich czynności niezgodnych z charakterem pełnionych przeze mnie obowiązków.
      Oświadczam, że zgodnie z moją wiedzą nie znajduję się w sytuacji konfliktu interesów. Konflikt interesów istnieje wówczas, gdy bezstronne i obiektywne pełnienie funkcji dyrektora Urzędu jest zagrożone z uwagi na względy rodzinne lub osobiste, sympatie polityczne, przynależność państwową, poglądy filozoficzne lub religijne, interes ekonomiczny lub jakiekolwiek inne interesy wspólne z beneficjentem. W szczególności oświadczam, że nie jestem członkiem Parlamentu Europejskiego, nie sprawuję żadnego mandatu wyborczego ani nie jestem obecnym ani byłym pracownikiem europejskiej partii politycznej lub europejskiej fundacji politycznej.
      Sporządzono w Brukseli

            [DATA + PODPIS

            osoby desygnowanej na stanowisko dyrektora]


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/241 z dnia 9 lutego 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 40/14

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/241
   z dnia 9 lutego 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1), w szczególności jej art. 3 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/145/WPZiB.

               (2)

               W związku z tym, że na Ukrainie sytuacja w terenie jest nadal poważna, Rada uważa, że do wykazu osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB należy dodać kolejne osoby i podmioty.

               (3)

               Należy odpowiednio zmienić załącznik do decyzji 2014/145/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do wykazu zamieszczonego w załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB dodaje się osoby i podmioty wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 16 lutego 2015 r.
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 lutego 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 78 z 17.3.2014, s. 16.

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 1

      I.   Osoby

                  Imię i nazwisko

                  Informacje identyfikacyjne

                  Przyczyny

                  Data umieszczenia w wykazie

                  133.

                  Pavel DREMOV (alias Batya)
                  Павел ДРЁМОВ

                  ur. 1976 r., Stakhanov (Stachanow)

                  Dowódca Pierwszego Regimentu Kozaków, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.
                  Pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  134.

                  Alexey MILCHAKOV (alias Fritz, Serbian)
                  Алексей МИЛЬЧАКОВ

                  ur. 1991 r., St. Petersburg

                  Dowódca jednostki Rusich, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.
                  Pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  135.

                  Arseny PAVLOV (alias Motorola)
                  Арсéний Сергéевич ПÁВЛОВ (alias Моторóла)

                  ur. 2.2.1983 r., Ukhta (Uchta), Komi

                  Dowódca batalionu Sparta, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.
                  Pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  136.

                  Mikhail TOLSTYKH (alias Givi)
                  Михаил Толстых

                  ur. 1980 r., Ilovaisk (Iłowajsk)

                  Dowódca batalionu Somali, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.
                  Pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  137.

                  Eduard BASURIN

                  Tzw. „zastępca dowódcy” w Ministerstwie Obrony tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  138.

                  Alexandr SHUBIN
                  Александр Васильевич ШУБИН

                  Tzw. „minister sprawiedliwości” nielegalnej tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące ten kraj.

                  16.2.2015

                  139.

                  Sergey LITVIN
                  Сергей Анатольевич ЛИТВИН

                  Tzw. „zastępca przewodniczącego Rady Ministrów” tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  140.

                  Sergey IGNATOV
                  Сергей Юрьевич ИГНАТОВ

                  Tzw. komendant główny Milicji Obywatelskiej tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące ten kraj.

                  16.2.2015

                  141.

                  Ekaterina FILIPPOVA
                  Екатерина Владимировна ФИЛИППОВА

                  ur. 20.11.1988 r., Krasnoarmëisk (Krasnoarmiejsk)

                  Tzw. „minister sprawiedliwości” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  142.

                  Aleksandr TIMOFEEV
                  Александр ТИМОФЕЕВ

                  ur. 27.1.1974 r.

                  Tzw. „minister ds. budżetu” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące ten kraj.

                  16.2.2015

                  143.

                  Evgeny MANUILOV
                  Евгений Владимирович МАНУЙЛОВ

                  Tzw. „minister ds. budżetu” tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  144.

                  Viktor YATSENKO
                  Виктор ЯЦЕНКО

                  ur. 22.4.1985 r., Kherson (Chersoń)

                  Tzw. „minister ds. komunikacji” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  145.

                  Olga BESEDINA
                  Ольга Игорева БЕСЕДИНА

                  Tzw. „minister rozwoju gospodarczego i handlu” tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  146.

                  Zaur ISMAILOV
                  Заур Исмаилов

                  ur. 1975 r., Krasny Luch (Krasnyj Łucz), Voroshilovgrad, Luhansk (Woroszyłowgrad, Ługańsk)

                  Tzw. „pełniący obowiązki prokuratora generalnego” tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.
                  Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  147.

                  Anatoly Ivanovich ANTONOV
                  Анатолий Иванович Антонов

                  ur. 15.5.1955 r., Omsk

                  Wiceminister obrony, w ramach tej funkcji wspierający rozmieszczanie rosyjskich wojsk na Ukrainie.
                  Zgodnie z obecną strukturą rosyjskiego Ministerstwa Obrony w ramach tej funkcji uczestniczy w kształtowaniu i realizacji polityki rosyjskiego rządu. Polityka ta zagraża integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

                  16.2.2015

                  148.

                  Arkady Viktorovich BAKHIN
                  Аркадий Викторович Бахин

                  ur. 8.5.1956 r. Kaunas (Kowno), Litwa

                  Pierwszy wiceminister obrony, w ramach tej funkcji wspierający rozmieszczanie rosyjskich wojsk na Ukrainie.
                  Zgodnie z obecną strukturą rosyjskiego Ministerstwa Obrony w ramach tej funkcji uczestniczy w kształtowaniu i realizacji polityki rosyjskiego rządu. Polityka ta zagraża integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

                  16.2.2015

                  149.

                  Andrei Valeryevich KARTAPOLOV
                  Андрей Валерьевич Картaполов

                  ur. 9.11.1963 r. w NRD

                  Dyrektor Departamentu Operacji Głównych i zastępca szefa sztabu generalnego sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej. W ramach obu funkcji aktywnie uczestniczył w kształtowaniu i realizacji kampanii wojskowej sił rosyjskich na Ukrainie.
                  Zgodnie z wyznaczonymi działaniami sztabu generalnego, sprawując kontrolę operacyjną nad siłami zbrojnymi, aktywnie uczestniczył w kształtowaniu i realizacji polityki rosyjskiego rządu zagrażającej integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

                  16.2.2015

                  150.

                  Iosif (Joseph) Davydovich KOBZON
                  Иосиф Дaвыдович Кобзон

                  ur. 11.9.1937 r., Tchassov Yar (Czasow Jar), Ukraina

                  Deputowany do Dumy Państwowej.
                  Odwiedził tzw. „Doniecką Republikę Ludową” i podczas swojej wizyty wygłosił oświadczenia wspierające separatystów. Został także mianowany konsulem honorowym tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej” w Federacji Rosyjskiej.
                  20 marca 2014 r. głosował za projektem konstytucyjnej ustawy federalnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych –Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

                  16.2.2015

                  151.

                  Valery Fedorovich RASHKIN
                  Валерий Фёдорович Рашкин

                  ur. 14.3.1955 r., Kaliningrad Oblast, USSR (obwód kaliningradzki, ZSRR)

                  Pierwszy wiceprzewodniczący Komisji do Spraw Etnicznych w Dumie Państwowej.
                  Założyciel ruchu obywatelskiego „Krassnaya Moskva – Front Pomocy Patriotycznej” Czerwona Moskwa„”, który organizował publiczne demonstracje popierające separatystów, a tym samym wspierał politykę podważającą integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.
                  20 marca 2014 r. głosował za projektem konstytucyjnej ustawy federalnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych –Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

                  16.2.2015

            II.   Podmioty

                  Nazwa

                  Informacje identyfikacyjne

                  Przyczyny

                  Data umieszczenia w wykazie

                  29.

                  Kozacka Gwardia Narodowa
                  Казачья Национальная Гвардия

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.
                  Dowodzona przez osobę umieszczoną w wykazie, a zatem powiązana z tą osobą: Nikolay KOZITSYN.

                  16.2.2015

                  30.

                  Batalion Sparta
                  Батальон „Спарта”

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.
                  Dowodzona przez osobę umieszczoną w wykazie, a zatem powiązana z tą osobą: Arseny PAVLOV.

                  16.2.2015

                  31.

                  Batalion Somali
                  Батальон „Сомали”

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.
                  Dowodzona przez osobę umieszczoną w wykazie, a zatem powiązana z tą osobą: Mikhail TOLSTYKH alias Givi.

                  16.2.2015

                  32.

                  Batalion Zarya
                  Батальон „Заря”

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  33.

                  Brygada Prizrak
                  Бригада „Призрак”

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.
                  Dowodzona przez osobę umieszczoną w wykazie, a zatem powiązana z tą osobą: Oleksiy MOZGOVY.

                  16.2.2015

                  34.

                  Batalion Oplot
                  Батальон „Оплот”

                  Media społecznościowe:
                  http://vk.com/oplot_info

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  35.

                  Batalion Kalmius
                  Батальон „Кальмиус”

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  36.

                  Batalion Śmierć
                  Батальон „Смерть”

                  Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

                  16.2.2015

                  37.

                  Ruch publiczny „NOVOROSSIYA”
                  Движение Новороссия

                  Ruch publiczny „Novorossiya”/„Noworosja” powstał w listopadzie 2014 r. w Rosji. Przewodzi mu rosyjski oficer Igor Strelkov (uznany za pracownika Głównego Zarządu Wywiadowczego Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej (GRU)).
                  Zgodnie z założonymi celami ma świadczyć wszechstronną, skuteczną pomoc „Noworosji”, w tym pomagać bojówkom walczącym we wschodniej Ukrainie, a tym samym wspierać polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.
                  Powiązany z osobą umieszczoną w wykazie za podważanie integralności terytorialnej Ukrainy.

                  16.2.2015


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/599 z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie

text:
               16.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 99/29

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/599
   z dnia 15 kwietnia 2015 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozwiązanie konfliktu izraelsko-palestyńskiego jest strategicznym priorytetem Unii i Unia musi nadal aktywnie angażować się w tę kwestię, do czasu aż zostanie ona rozstrzygnięta w oparciu o rozwiązanie dwupaństwowe.

               (2)

               Należy mianować Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie na okres 12 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby przeszkodzić w osiągnięciu celów działań zewnętrznych Unii, określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej
   Fernando GENTILINI zostaje mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie do dnia 30 kwietnia 2016 r. Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej, w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w odniesieniu do procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.
   2.   Ogólnym celem jest osiągnięcie kompleksowego pokoju wypracowanego w oparciu o rozwiązanie dwupaństwowe, w którym Izrael oraz demokratyczne, integralne terytorialnie, samodzielne, pokojowe i suwerenne państwo palestyńskie współistnieją w bezpiecznych i uznanych granicach, utrzymując normalne stosunki ze swoimi sąsiadami zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), zasadami madryckimi, w tym zasadą „ziemia za pokój”, harmonogramem działań, porozumieniami osiągniętymi dotychczas przez strony oraz arabską inicjatywą pokojową. W świetle różnych aspektów stosunków izraelsko-arabskich wymiar regionalny ma zasadnicze znaczenie dla kompleksowego pokoju.
   3.   W ramach realizacji tego celu politycznymi priorytetami są utrzymanie rozwiązania dwupaństwowego oraz wznowienie i wspieranie procesu pokojowego. Jasne parametry definiujące podstawę negocjacji są kluczowymi elementami pomyślnego wyniku. Unia określiła swe stanowisko odnośnie do tych parametrów w konkluzjach Rady z grudnia 2009 r., grudnia 2010 r. oraz z lipca 2014 r. i będzie je nadal aktywnie promować.
   4.   Unia zobowiązała się do współpracy ze stronami i z partnerami w ramach społeczności międzynarodowej, w tym także poprzez uczestnictwo w kwartecie bliskowschodnim („kwartecie”), oraz do czynnego angażowania się na rzecz inicjatyw międzynarodowych mających na celu nadanie negocjacjom nowej dynamiki.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby zrealizować cele polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               wnoszenie przez Unię aktywnego i skutecznego wkładu w działania i inicjatywy prowadzące do ostatecznego rozstrzygnięcia konfliktu izraelsko-palestyńskiego w oparciu o rozwiązanie dwupaństwowe oraz zgodnie z parametrami określonymi przez Unię;

               b)

               ułatwianie i utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi stronami procesu pokojowego, stosownymi podmiotami politycznymi, innymi krajami tego regionu, członkami kwartetu i innymi właściwymi krajami, a także z ONZ i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Liga Państw Arabskich, z myślą o współpracy we wzmacnianiu procesu pokojowego;

               c)

               podejmowanie stosownych działań na rzecz promowania i tworzenia ewentualnych nowych ram negocjacyjnych w konsultacji ze wszystkimi kluczowymi zainteresowanymi stronami oraz państwami członkowskimi Unii;

               d)

               aktywne wspieranie negocjacji pokojowych między stronami i wnoszenie w nie wkładu, w tym także przedstawianie w imieniu Unii propozycji dotyczących tych negocjacji;

               e)

               zapewnianie stałej obecności Unii na odpowiednich forach międzynarodowych;

               f)

               wnoszenie wkładu w zarządzanie kryzysowe i zapobieganie kryzysom, w tym w odniesieniu do Strefy Gazy;

               g)

               w odpowiedzi na prośby, przyczynianie się do wprowadzania w życie porozumień międzynarodowych osiągniętych przez strony oraz podejmowanie działań dyplomatycznych w przypadku nieprzestrzegania warunków tych porozumień;

               h)

               wnoszenie wkładu w wysiłki polityczne mające na celu spowodowanie zasadniczej zmiany prowadzącej do trwałego rozwiązania w sprawie Strefy Gazy, która jest integralną częścią przyszłego państwa palestyńskiego i powinna być omawiana podczas negocjacji;

               i)

               zwracanie szczególnej uwagi na czynniki mające wpływ na regionalny wymiar procesu pokojowego, na angażowanie partnerów arabskich oraz na wdrażanie arabskiej inicjatywy pokojowej;

               j)

               podejmowanie konstruktywnych działań z sygnatariuszami porozumień w ramach procesu pokojowego, mających na celu wsparcie przestrzegania podstawowych zasad demokracji, w tym poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego, praw człowieka oraz praworządności;

               k)

               składanie wniosków dotyczących możliwości interwencji Unii w procesie pokojowym i najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii oraz prowadzonych przez Unię aktualnie działań związanych z procesem pokojowym, takich jak wkład Unii w reformy palestyńskie, wraz z aspektami politycznymi odpowiednich przedsięwzięć Unii w zakresie rozwoju;

               l)

               przyczynianie się do powstrzymywania stron od jednostronnych działań zagrażających trwałości rozwiązania dwupaństwowego;

               m)

               składanie – w charakterze emisariusza ds. kontaktów z kwartetem – sprawozdań na temat postępów i przebiegu negocjacji oraz przyczynianie się do przygotowywania posiedzeń kwartetu w oparciu o stanowiska Unii i w koordynacji z innymi członkami kwartetu;

               n)

               przyczynianie się do realizacji polityki Unii w zakresie praw człowieka we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, w tym wytycznych Unii dotyczących praw człowieka, zwłaszcza wytycznych dotyczących dzieci i konfliktów zbrojnych oraz dotyczących przemocy wobec kobiet i dziewcząt, zwalczania wszelkich form dyskryminacji wobec nich, jak również polityki Unii dotyczącej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1325 (2000) dotyczącej kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, także przez nadzorowanie i składanie sprawozdań na temat wydarzeń oraz formułowanie odnośnych zaleceń;

               o)

               przyczynianie się do lepszego zrozumienia roli Unii wśród podmiotów mających wpływ na opinię publiczną w regionie.

         2.   SPUE wspiera działania WP oraz śledzi wszystkie działania Unii Europejskiej w regionie związane z procesem pokojowym na Bliskim Wschodzie.
   Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest najważniejszym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE prowadzone w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.
   4.   SPUE ściśle współpracuje z biurem przedstawiciela Unii w Jerozolimie, delegaturą Unii w Tel Awiwie, a także ze wszystkimi innymi właściwymi delegaturami Unii w regionie.
   5.   SPUE stacjonuje przede wszystkim w regionie, zapewniając jednocześnie regularną obecność w siedzibie ESDZ.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE na okres do dnia 30 kwietnia 2016 r. wynosi 1 980 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami związanymi z mandatem. SPUE na bieżąco informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo jednego z państw członkowskich.
   3.   Cały oddelegowany personel podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, danej wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ i wypełnia swoje obowiązki oraz działa w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i członków personelu SPUE ustala się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/WE (1).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, ESDZ, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania, zgodne z mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi podlegającemu bezpośrednio SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza, na podstawie wytycznych z ESDZ, dostosowany do potrzeb misji plan bezpieczeństwa, zapewniający fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu na obszar misji i w jego obrębie oraz reagowanie na zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, opracowane na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla obszaru misji przez ESDZ;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza WP, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   SPUE regularnie składa WP i ESDZ sprawozdania ustne i pisemne. SPUE przedstawia także regularne sprawozdania KPiB, dodatkowo do minimalnych wymogów w zakresie sprawozdań i określania celów, zawartych w wytycznych dotyczących mianowania, mandatu i finansowania specjalnych przedstawicieli Unii. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu, SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z szefami delegatur Unii w regionie, szefami misji WPBiO i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej współpracy z szefem delegatury Unii w Tel Awiwie i z biurem przedstawiciela Unii w Jerozolimie, zapewnia szefom Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) oraz Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) wskazówki na temat lokalnej sytuacji politycznej. SPUE działa także w porozumieniu z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Przed końcem września 2015 r. SPUE przedstawi WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a przed końcem stycznia 2016 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/488/WE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


               12.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/79

         P7_TA(2013)0216
   Niewyrażenie sprzeciwu wobec środka wykonawczego: tranzyt niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z Bośni i Hercegowiny
   Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 142/2011 w odniesieniu do tranzytu niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z Bośni i Hercegowiny (D025828/03 – 2013/2598(RPS))
   (2016/C 055/10)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając projekt rozporządzenia Komisji (D025828/03),

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (1), a w szczególności jego art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 2,

               —

               uwzględniając opinię wydaną dnia 5 marca 2013 r. przez komitet, o którym mowa w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009,

               —

               uwzględniając pismo Komisji z dnia 16 maja 2013 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyrazi on sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia,

               —

               uwzględniając pismo Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności z dnia 21 maja 2013 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

               —

               uwzględniając art. 5a decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (2),

               —

               uwzględniając art. 88 ust. 4 lit. d) i art. 87a ust. 6 Regulaminu,

               —

               uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 87a ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 22 maja 2013 r.,

               1.

               oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia wykonawczego Komisji;

               2.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Komisji i – tytułem informacji – Radzie.

      (1)  Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.


title: Decyzja Rady 2003/856/WPZiB z dnia 8 grudnia 2003 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0856

Dziennik Urzędowy L 323 , 10/12/2003 P. 0013 - 0013

		Decyzja Rady 2003/856/WPZiBz dnia 8 grudnia 2003 r.dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii EuropejskiejRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/210/WPZiB z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (MPUE) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. b) akapit ostatni, w powiązaniu z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:Rada powinna zdecydować o budżecie końcowym na rok 2004,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Kwota w wysokości 17,5 miliona EUR pokrywająca koszty bieżące MPUE w roku 2004 jest finansowana wspólnie z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.2. Zarządzanie wydatkami finansowanymi przez ogólny budżet Unii Europejskiej wyszczególnionymi w ust. 1 podlega wspólnotowym procedurom i regułom mającym zastosowanie do kwestii budżetowych z wyjątkiem, iż jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.Artykuł 2Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 8 grudnia 2003 r.W imieniu RadyF. FrattiniPrzewodniczący[1] Dz.U. L 70 z 13.3.2002, str. 1.--------------------------------------------------


title: 2014/569/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/182

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2012
   (2014/569/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (4) w sprawie utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, w szczególności jego art. 60,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A7-0221/2014),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 66.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2012/501/UE: Decyzja Komisji z dnia 7 września 2012 r. zmieniająca decyzję 2008/899/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 244/27

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 7 września 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2008/899/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
   (2012/501/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

               (1)

               Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1193/2008 (2), ostateczne cła antydumpingowe na przywóz do Unii kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („produkt objęty postępowaniem”).

               (2)

               Komisja przyjęła, decyzją 2008/899/WE (3) („decyzja”) zobowiązanie cenowe („zobowiązanie”) m.in. od Laiwu Taihe Biochemistry Co. Ltd. („Laiwu Taihe”) wraz z Chińską Izbą Handlową Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych („CCCMC”).

               (3)

               W zobowiązaniu przyjętym od Laiwu Taihe – jedynego przedsiębiorstwa, któremu przyznano traktowanie na zasadach rynkowych („MET”), określono minimalną cenę importową („MIP”) dla produktu objętego postępowaniem na podstawie wartości normalnej ustalonej podczas dochodzenia. Ponadto w zobowiązaniu przewidziano indeksację MIP zgodnie z publicznymi międzynarodowymi notowaniami kukurydzy – głównego surowca wykorzystywanego przez producenta eksportującego.

               (4)

               Przedsiębiorstwo zobowiązało się również do przedkładania raportów i do przestrzegania określonej polityki cenowej w odniesieniu do całej sprzedaży pozaunijnej do odbiorców, których organizacja lub struktura mają charakter wykraczający poza Unię, o ile Laiwu Taihe prowadziłoby sprzedaż do takich odbiorców w Unii.

               (5)

               Ponadto Laiwu Taihe zgodziło się również na regularne przedkładanie Komisji szczegółowych informacji dotyczących swojego wywozu do Unii, jako jednego ze sposobów zapewnienia Komisji możliwości skutecznej kontroli zobowiązania.

               (6)

               Przy przyjmowaniu zobowiązania Komisja uznała, że ryzyko kompensacji jest niewielkie.

         B.   ZMIANA OKOLICZNOŚCI

               (7)

               Jesienią 2011 r. Laiwu Taihe poinformowało Komisję o zamiarze rozpoczęcia produkcji dodatkowych rodzajów produktu objętego postępowaniem, które nie podlegają zobowiązaniu, oraz o zamiarze sprzedaży tych produktów na rynku unijnym po uiszczeniu ceł antydumpingowych.

               (8)

               Komisja przeanalizowała skutki tej nowej struktury handlu i uznała, że istnieje duże ryzyko kompensacji, jeżeli produkt objęty postępowaniem i dodatkowe rodzaje produktu objętego postępowaniem nieobjęte zobowiązaniem byłyby sprzedawane tym samym odbiorcom.

               (9)

               Ponadto Komisja dowiedziała się również o potencjalnym przedsiębiorstwie handlowym zlokalizowanym w tych samych zakładach co Laiwu Taihe i niepodlegającym obowiązkowi przedkładania raportów oraz uznała, że stanowi to kolejną przeszkodę w skutecznej kontroli zobowiązania. Komisja poinformowała odpowiednio Laiwu Taihe i oświadczyła, że zamierza rozważyć cofnięcie zobowiązania.

               (10)

               W konsekwencji przedsiębiorstwo Laiwu Taihe zaproponowało, że będzie sprzedawać te dodatkowe rodzaje produktu objętego postępowaniem, przestrzegając minimalnej ceny importowej produktu podlegającego zobowiązaniu. Zaproponowało również, że będzie sprzedawać te produkty bezpośrednio do Unii oraz rozszerzy obowiązek przedkładania raportów na tę sprzedaż.

               (11)

               Komisja uważa, że zobowiązania te nie mogą zmienić jej wcześniejszej oceny z następujących przyczyn: po pierwsze, określenie polityki cenowej dla rodzajów produktu objętego postępowaniem, którego przedsiębiorstwo nie produkowało podczas dochodzenia pierwotnego, oznaczałoby przegląd zakresu produktu objętego zobowiązaniem, co z kolei powinno podlegać przeglądowi okresowemu uchylającemu MIP. W przeciwnym przypadku wciąż istniałoby wysokie ryzyko kompensacji w odniesieniu do rodzaju produktu objętego zobowiązaniem oraz innych rodzajów produktu objętego postępowaniem przy sprzedaży do tych samych odbiorców. Po drugie, sprzedaż do innych przedsiębiorstw handlowych oraz zwiększona ilość informacji związana z rozszerzonym obowiązkiem przedkładania raportów wynikającym ze sprzedaży dodatkowych rodzajów produktu objętego postępowaniem znacząco utrudniłyby kontrolę zobowiązania.

               (12)

               Na podstawie powyższych ustaleń Komisja stwierdziła, że w następstwie zmiany asortymentu produktu zobowiązanie przyjęte od Laiwu Taihe staje się niewykonalne i powinno zostać wycofane.

               (13)

               Komisja poinformowała Laiwu Taihe o swoich wnioskach, dając mu możliwość przedstawienia uwag.

               (14)

               Laiwu Taihe otrzymało możliwość bycia wysłuchanym oraz przedstawiło oświadczenia pisemne, w których powtórzyło swoje zobowiązania, zwłaszcza w zakresie zapewnienia przestrzegania MIP ustalonej dla rodzaju produktu objętego zobowiązaniem w przypadku całej sprzedaży dodatkowych rodzajów produktu, prowadzenia wyłącznie sprzedaży bezpośredniej do klientów UE bez udziału chińskich pośredniczących przedsiębiorstw handlowych oraz dostarczenia wszystkich dokumentów sprzedaży eksportowej dotyczących dwóch dodatkowych rodzajów produktu. Ponadto stwierdziło, że zobowiązanie do sprzedaży nowych rodzajów produktu po cenie równej lub wyższej od MIP produktu objętego postępowaniem nie doprowadzi do przeglądu zakresu produktu objętego postępowaniem, który jest możliwy wyłącznie w ramach przeglądu okresowego. Laiwu Taihe zasugerowało również, by służby Komisji przeprowadziły wizytę weryfikacyjną na jego terenie w celu m.in. sprawdzenia danych na temat kosztów produkcji ponoszonych przez Laiwu Taihe.

               (15)

               Komisja uważa, że powyższe oświadczenia pisemne nie wnoszą nowych elementów do jej oceny. W szczególności uznano, że ustalenie ceny dla rodzajów produktu, które nie były objęte pierwotnym dochodzeniem, ponieważ nie były wtedy produkowane, nie może wyeliminować ryzyka kompensacji, gdyż taka cena nie została wcześniej określona ani nawet zweryfikowana. W odniesieniu do sugerowanej weryfikacji m.in. struktury kosztów produkcji Laiwu Taihe, uznano, że takie działania będą mogły zostać podjęte podczas ewentualnego przeglądu okresowego, o ile zostanie złożony odpowiedni wniosek.

         C.   ZMIANA DECYZJI 2008/899/WE

               (16)

               W związku z tym, zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z odpowiednimi klauzulami zobowiązania, które upoważniają Komisję do jednostronnego wycofania zobowiązania, Komisja uznała, że przyjęcie zobowiązania złożonego przez Laiwu Taihe wraz z CCCMC powinno zostać wycofane, a decyzja 2008/899/WE powinna zostać zmieniona. Dlatego też powinno obowiązywać ostateczne cło antydumpingowe nałożone art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1193/2008 na przywóz produktu objętego postępowaniem produkowanego przez Laiwu Taihe (dodatkowy kod Taric A880),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym wycofane zostaje przyjęcie zobowiązania w odniesieniu do Laiwu Taihe Biochemistry Co. Ltd. wraz z Chińską Izbą Handlową Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych (dodatkowy kod Taric A880).
   Artykuł 2
   Tabelę w art. 1 decyzji 2008/899/WE zastępuje się tabelą w brzmieniu:

                  „Państwo

                  Przedsiębiorstwa

                  Dodatkowy kod TARIC

                  Chińska Republika Ludowa

                  COFCO Biochemical (Anhui) Co., Ltd – No 73 Daquing Road, Bengbu City 233010, Anhui Province

                  A874

                  Wyprodukowane przez RZBC Co., Ltd – No 9 Xinghai West Road, Rizhao, Shandong Province i sprzedawane przez jego powiązane przedsiębiorstwo zajmujące się sprzedażą RZBC Imp. & Exp. Co., Ltd – No 66, Lvzhou South Road, Rizhao (Liangyou Grand View Hotel, 22nd Floor, Building A), Shandong Provice

                  A926

                  Wyprodukowane przez RZBC (Juxian) Co., Ltd – West Wing, Chengyang North Road, Ju County, Rizhao, Shandong Province i sprzedawane przez jego powiązane przedsiębiorstwo zajmujące się sprzedażą RZBC Imp. & Exp. Co., Ltd – No 66, Lvzhou South Road, Rizhao (Liangyou Grand View Hotel, 22nd Floor, Building A), Shandong Provice

                  A927

                  TTCA Co., Ltd. – West, Wenhe Bridge North, Anqui City, Shandong Province

                  A878

                  Yixing Union Biochemincal Co., Ltd. – Economic Development Zone Yixing City 214203, Jiangsu Province

                  A879

                  Weifang Ensign Industry Co. Ltd., Changsheng Street No 1567, Changle, Weifang, Shandong Province

                  A882”

   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 września 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 62.