               2.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/18

         P8_TA(2015)0086
   Wniosek o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha (2014/2095(IMM))
   (2016/C 324/04)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha złożony przez litewskie organy wymiaru sprawiedliwości w dniu 21 lipca 2014 r. w związku z postępowaniem toczącym się przed Sądem Apelacyjnym Republiki Litewskiej oraz ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu15 września 2014 r.,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Viktora Uspaskicha w dniu 24 marca 2015 r. zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej („Protokół”), jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dni: 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. i 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 62 Konstytucji Republiki Litewskiej,

               —

               uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 7 września 2010 r. (2),

               —

               uwzględniając art.5 ust.2, art.6 ust.1 oraz art.9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0061/2015),

               A.

               mając na uwadze, że regionalny sąd karny w Wilnie wydał przeciwko Viktorowi Uspaskichowi, posłowi do Parlamentu Europejskiego, nieprawomocne orzeczenie o winie;

               B.

               mając na uwadze, że to samo postępowanie toczy się obecnie przed Sądem Apelacyjnym Republiki Litewskiej;

               C.

               mając na uwadze, że zarzuty wobec Viktora Uspaskicha nie dotyczą opinii ani stanowiska zajętego przez niego w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego, przez co nie ma zastosowania art. 8 protokołu;

               D.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu podczas sesji Parlamentu Europejskiego jego posłowie korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa, że nie można powoływać się na immunitet w przypadku schwytania posła na gorącym uczynku oraz że immunitet nie może również stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Parlament Europejski prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek z jego posłów;

               E.

               mając na uwadze, że na mocy art. 62 Konstytucji Republiki Litewskiej posła do parlamentu krajowego (Sejmu) nie można pociągnąć do odpowiedzialności karnej, aresztować ani w inny sposób ograniczyć jego wolności bez zgody Sejmu;

               F.

               mając na uwadze, że wszczęto postępowanie karne przeciwko posłowi do Parlamentu Europejskiego Viktorowi Uspaskichowi, któremu w procesie przed regionalnym sądem karnym w Wilnie zarzuca się popełnienie czynów z art. 24 § 4 w związku z art. 222 § 1, art. 220 § 1, art. 24 § 4 w związku z art. 220 § 1, art. 205 § 1 i art. 24 § 4 w związku z art. 205 § 1 kodeksu karnego Republiki Litewskiej;

               G.

               mając na uwadze, że Prokurator Generalny Republiki Litewskiej wystąpił w dniu 14 lipca 2009 r. z wnioskiem o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha w związku z wspomnianym wyżej postępowaniem karnym;

               H.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Regulaminu Viktor Uspaskich został wysłuchany w dniu 27 stycznia 2010 r. przed Komisją Prawną i po wyjaśnieniu dwóch kwestii prawnych przez organy litewskie w dniu 2 września 2010 r. ponownie stanął przed Komisją Prawną, przez co zapewniono mu pod każdym względem skorzystanie z prawa do bycia wysłuchanym;

               I.

               mając na uwadze, że Parlament Europejski podjął w dniu 7 września 2010 r. (3) decyzję o uchyleniu immunitetu Viktora Uspaskicha;

               J.

               mając na uwadze, że w dniu 5 kwietnia 2011 r. Viktor Uspaskich złożył wniosek o skorzystanie z immunitetu, w którym uznał m.in., że nie został dostatecznie wysłuchany przez Komisję Prawną, twierdząc, że postępowanie karne przeciw niemu jest umotywowane względami politycznymi i że utrudnia się mu wypełnianie zobowiązań parlamentarnych;

               K.

               mając na uwadze, że Viktor Uspaskich – w piśmie z dnia 11 kwietnia 2011 r. – wystąpił z wnioskiem o rewizję decyzji Parlamentu z dnia 7 września 2010 r. z uwagi na rzekomo nowe fakty ujawnione przez WikiLeaks, które miały pokazać, że padł on ofiarą fumus persecutionis;

               L.

               mając na uwadze, że wniosek ten został odrzucony, ponieważ nie ustalono wystarczającego związku między rzekomo nowymi faktami a wszczęciem postępowania przeciw Viktorowi Uspaskichowi w sprawie sfałszowania dokumentów księgowych;

               M.

               mając na uwadze, że Parlament Europejski podjął decyzję o odmowie skorzystania z immunitetu i przywilejów Viktora Uspaskicha (4);

               N.

               mając na uwadze, że w dniu 12 lipca 2013 r. regionalny sąd karny w Wilnie uznał Viktora Uspaskicha za winnego popełnienia czynów z art. 24 § 1 w związku z art. 182 § 2 i art. 222 § 1 kodeksu karnego Republiki Litewskiej, oraz mając na uwadze, że Viktor Uspaskich został skazany na cztery lata pozbawienia wolności do odbycia w zakładzie karnym;

               O.

               mając na uwadze, że zarówno Viktor Uspaskich, jak i prokuratura złożyli apelacje, w wyniku których ta sama sprawa, w której toku został już uchylony immunitet Viktora Uspaskicha, jest rozpatrywana przez sąd drugiej instancji;

               P.

               mając na uwadze, że w postępowaniu apelacyjnym niezbędna jest kolejna decyzja Parlamentu Europejskiego, jako że zgodnie z art. 62 Konstytucji Republiki Litewskiej posła do parlamentu krajowego (Sejmu) nie można pociągnąć do odpowiedzialności karnej bez zgody Sejmu;

               Q.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 lit. a) protokołu zakres i wagę immunitetu, jaki przysługuje posłom na terytorium ich państwa, określają odpowiednie przepisy krajowe;

               R.

               mając na uwadze, że Viktor Uspaskich twierdzi, że podstawa prawna oskarżenia została zmieniona, oraz że organy ścigania i organy sądowe mają jednak pełne prawo dokonać nowej kwalifikacji, o ile działanie będące przedmiotem postępowania pozostaje to samo;

               S.

               mając na uwadze, że z dokumentów i tak wynika, że stan faktyczny oskarżenia był zawsze taki sam;

               T.

               mając na uwadze, że Viktor Uspaskich twierdzi, że przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka toczą się dwa postępowania w jego sprawie, które jednak – po sprawdzeniu – nie mają związku z niniejszą sprawą;

               U.

               mając na uwadze, że Europejski Trybunał Praw Człowieka może rozpatrzeć sprawę wyłącznie po wyczerpaniu krajowych środków prawnych, dlatego niemożliwe jest, aby postępowanie toczące się przed Sądem Apelacyjnym Republiki Litewskiej było jednocześnie przedmiotem postępowania przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka;

               V.

               mając na uwadze, że Viktor Uspaskich poinformował w piśmie z dnia 24 października 2014 r. o nowych faktach, które mają pokazać, że padł on ofiarą fumus persecutionis;

               W.

               mając na uwadze, że Viktor Uspaskich powołuje się ponadto na dokumenty WikiLeaks jako nowe dowody, że dokumenty te zostały już rozpatrzone w ramach postępowania w sprawie skorzystania z immunitetu, wszczętego w dniu 5 kwietnia 2011 r., oraz że nie mają one ani mocy dowodowej, ani znaczenia dla sprawy;

               X.

               mając na uwadze, że nie stwierdzono też wystarczającego związku między podanymi nowymi faktami a postępowaniem przeciwko Viktorowi Uspaskichowi w sprawie sfałszowania dokumentów księgowych;

               Y.

               mając na uwadze, że w związku z tym nie przedstawiono przekonujących dowodów uzasadniających stwierdzenie zaistnienia fumus persecutionis oraz że czyny zarzucane Viktorowi Uspaskichowi nie mają związku z jego działalnością jako posła do Parlamentu Europejskiego;

               Z.

               mając na uwadze, że decyzja o uchyleniu immunitetu zgodnie z art. 9 ust. 7 Regulaminu nie oznacza w żadnym razie zajęcia stanowiska co do winy lub braku winy, gdyż stanowi to przedmiot postępowania krajowego;

               AA.

               mając ponadto na uwadze, że sprawdzanie systemów sądowniczych poszczególnych państw członkowskich nie należy do zadań Komisji Prawnej w ramach postępowania związanego z immunitetem;

               1.

               postanawia uchylić immunitet posła Viktora Uspaskicha;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji Parlamentu Europejskiego odpowiedniemu organowi Republiki Litewskiej.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

      (2)  Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 90.

      (3)  Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 90.

      (4)  Dz.U. C 165 E z 11.6.2013, s. 80


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1641 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/183

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1641
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Kolegium (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Kolegium absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając decyzję Rady 2005/681/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. ustanawiającą Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) i uchylającą decyzję 2000/820/WSiSW (5), w szczególności jej art. 16,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0086/2015),

         1.

            udziela dyrektorowi Europejskiego Kolegium Policyjnego absolutorium z wykonania budżetu Kolegium za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Kolegium Policyjnego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 51.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 63.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2013/406/UE: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 24 lipca 2013 r. w sprawie mianowania sędziego Sądu

text:
               30.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 203/15

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
   z dnia 24 lipca 2013 r.
   w sprawie mianowania sędziego Sądu
   (2013/406/UE)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160b ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Mandaty trzynastu sędziów Sądu wygasają z dniem 31 sierpnia 2013 r. Należy dokonać nowych mianowań na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r.

               (2)

               Zaproponowano mianowanie Mira PREKA na stanowisko sędziego Sądu na kolejną kadencję.

               (3)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował kandydaturę Mira PREKA na stanowisko sędziego Sądu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Sędzią Sądu na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. zostaje niniejszym mianowany Miro PREK.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 lipca 2013 r.

         R. KAROBLIS

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady z dnia 26 października 1992 r. dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną

text:
Ważna informacja prawna

|

31993D0158

Dziennik Urzędowy L 068 , 19/03/1993 P. 0001 - 0002 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 21 P. 0085  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 21 P. 0085

		Decyzja Radyz dnia 26 października 1992 r.dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną(93/158/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], zwaną dalej "wspólnotową dyrektywą państwa trzeciego",uwzględniając decyzję Komisji 87/257/EWG z dnia 28 kwietnia 1987 r. w sprawie wykazu zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki zatwierdzonych do celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty [2],uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:na podstawie wymiany listów podpisanych dnia 7 maja 1991 r., określonych w art. 2 ust. 2 decyzji 91/552/EWG, Komisja i Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki rozpoczęły porównawcze badanie wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną w celu określenia, czy wymogi Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych Ameryki są równoważne;porównawcze badanie zostało zakończone i wykazało, iż wymogi normatywne Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych Ameryki przewidują zasadniczo równoważne zabezpieczenia przed zagrożeniami zdrowia publicznego;aby zapewnić uznawanie tej równoważności, pożądane jest ustanowienie uzgodnionego procesu stosowania wymogów normatywnych zarówno Wspólnoty, jak i Stanów Zjednoczonych Ameryki w celu zabezpieczenia i ułatwienia przyszłego handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną; w tym celu osiągnięto porozumienie;w kontekście ustanowienia takiego procesu Komisja przedstawi Radzie właściwe propozycje w sprawie wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego;w okresie upływającym między zawarciem Porozumienia a pełnym wykonaniem środków nim przewidzianych wymagane są środki tymczasowe dla zatwierdzenia dodatkowych zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki do celu przywozu świeżej wołowiny i wieprzowiny do Wspólnoty;Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczące stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 października 1992 r.W imieniu RadyJ. GummerPrzewodniczący[1] Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 28. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 (Dz.U. L 173 z 27.6.1992, str. 13).[2] Dz.U. L 121 z 9.5.1987, str. 46. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Rady 91/522/EWG (Dz.U. L 283 z 11.10.1991, str. 14).--------------------------------------------------


title: 2007/2/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 1 stycznia 2007 r. w sprawie mianowania członków Trybunału Obrachunkowego

text:
               4.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 1/5

      DECYZJA RADY

   z dnia 1 stycznia 2007 r.
   w sprawie mianowania członków Trybunału Obrachunkowego
   (2007/2/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 247 ust. 1, 2 i 3,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160 B ust. 3,
   uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 47,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   zgodnie z art. 47 Aktu Przystąpienia, o którym mowa powyżej, należy uzupełnić skład Trybunału Obrachunkowego przez mianowanie dwóch dodatkowych członków na sześcioletnią kadencję,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym członkami Trybunału Obrachunkowego, na okres sześciu lat od daty przyjęcia niniejszej decyzji, zostają mianowani:

               Pani Nadezhda SANDOLOVA

               Pan Ovidiu ISPIR.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2007 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 1 stycznia 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący


title: 2012/508/UE: Decyzja Rady z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych

text:
               21.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 lutego 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych
   (2012/508/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych.

               (2)

               Umowa ta została podpisana w imieniu Unii Europejskiej w dniu 8 listopada 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w terminie późniejszym, zgodnie z decyzją Rady 2010/622/UE (1).

               (3)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Zjednoczone Królestwo nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3); Irlandia nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych (zwana dalej „Umową”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 Umowy (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 lutego 2011 r.

            W imieniu Rady

         PINTÉR S.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 275 z 20.10.2010, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   Wspólna deklaracja dotycząca poinformowania obywateli o umowie w sprawie zniesienia wiz
   Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i Brazylii, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy w sprawie zniesienia wiz i kwestiach powiązanych, takich jak: dokumenty podróży ważne dla ruchu bezwizowego, terytorialny zakres stosowania, w tym wykaz państw członkowskich w pełni wdrażających dorobek Schengen, dozwolony czas pobytu oraz warunki wjazdu, w tym prawo do odwołania się w przypadku odmowy wjazdu.
    ---documentbreak---

               21.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/4

         UMOWA
   między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
   oraz
   FEDERACYJNA REPUBLIKA BRAZYLII, zwana dalej „Brazylią”,
   zwane dalej łącznie Umawiającymi się Stronami,
   PRAGNĄC zagwarantować zasadę wzajemności oraz ułatwić podróżowanie poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i krótkoterminowego pobytu dla obywateli wszystkich państw członkowskich Unii oraz obywateli Brazylii,
   PONAWIAJĄC swoje zobowiązanie do szybkiego zapewnienia wzajemnego ruchu bezwizowego, przy pełnym poszanowaniu odpowiednich procedur parlamentarnych i innych procedur wewnętrznych,
   Z MYŚLĄ o dalszym rozwijaniu przyjaznych stosunków i zacieśnianiu bliskich związków między Umawiającymi się Stronami;
   BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz Protokół włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel
   Obywatele Unii oraz obywatele Brazylii, posiadacze ważnych paszportów zwykłych, mogą bez wizy wjeżdżać, przejeżdżać tranzytem oraz przebywać na terytorium drugiej Umawiającej się Strony w celach turystycznych i biznesowych wyłącznie na maksymalny czas pobytu wynoszący trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej umowy:

               a)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

               b)

               „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego zgodnie z definicją zawartą w lit. a);

               c)

               „obywatel Brazylii” oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Brazylii;

               d)

               „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich określonych w lit. a), w pełni stosujących dorobek Schengen;

               e)

               „dorobek Schengen” oznacza wszystkie środki mające na celu zapewnienie swobodnego przepływu osób na obszarze bez granic wewnętrznych, wraz z bezpośrednio powiązanymi z nimi środkami towarzyszącymi odnoszącymi się do kontroli na granicach zewnętrznych, azylu, imigracji oraz środków zapobiegania przestępczości i jej zwalczania.

         Artykuł 3
   Zakres stosowania
   1.   Na potrzeby niniejszej umowy cele turystyczne i biznesowe oznaczają:

               —

               wyjazdy turystyczne,

               —

               odwiedzanie krewnych,

               —

               poszukiwanie możliwości handlowych, udział w spotkaniach, podpisywanie umów oraz działalność finansową, zarządczą i administracyjną,

               —

               udział w spotkaniach, konferencjach, seminariach, pod warunkiem że za udział w nich nie otrzymuje się wynagrodzenia odpowiednio ze źródeł brazylijskich/unijnych (innego niż koszt pobytu bezpośrednio lub jako diety dzienne),

               —

               udział w zawodach sportowych i konkursach artystycznych, pod warunkiem że uczestnicy nie otrzymują wynagrodzenia odpowiednio ze źródeł brazylijskich/unijnych, nawet jeśli walczą o nagrody, w tym nagrody pieniężne.

         2.   Obywatele Unii oraz obywatele Brazylii, którzy zamierzają prowadzić działalność zarobkową lub być zatrudnieni, zajmować się badaniami, stażami szkoleniowymi, studiami lub pracą społeczną, jak również podjąć takie działania jak pomoc techniczna, działalność misjonarska, religijna lub artystyczna, nie są objęci niniejszą umową.
   Artykuł 4
   Warunki zniesienia wiz oraz pobytu
   1.   Zniesienie obowiązku wizowego przewidziane w niniejszej umowie obowiązuje bez uszczerbku dla ustaw Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie oraz Brazylia zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na swoich terytoriach, jeśli którykolwiek z tych warunków nie jest spełniony.
   2.   Obywatele Unii korzystający z niniejszej umowy przestrzegają podczas swojego pobytu przepisów ustawowych i wykonawczych obowiązujących na terytorium Brazylii.
   3.   Obywatele Brazylii korzystający z niniejszej umowy przestrzegają podczas swojego pobytu przepisów ustawowych i wykonawczych obowiązujących na terytorium danego państwa członkowskiego.
   4.   Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granicy otwartej dla międzynarodowego ruchu pasażerskiego Umawiających się Stron.
   5.   Bez uszczerbku dla art. 7 kwestie dotyczące wiz nieobjęte niniejszą umową są regulowane prawem Unii, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Brazylii.
   Artykuł 5
   Czas pobytu
   1.   Do celów niniejszej umowy obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Brazylii maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu na terytorium tego państwa.
   2.   Do celów niniejszej umowy obywatele Brazylii mogą przebywać w strefie Schengen maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu na terytorium któregoś z państw członkowskich, stosującego w pełni dorobek Schengen. Przedmiotowy okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.
   3.   Obywatele Brazylii mogą przebywać maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu na terytorium każdego z państw członkowskich, które nie stosują jeszcze w pełni dorobku Schengen, niezależnie od czasu pobytu liczonego dla strefy Schengen.
   4.   Niniejsza umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Brazylię oraz państwa członkowskie czasu pobytu na ponad trzy miesiące zgodnie z prawem krajowym i unijnym.
   Artykuł 6
   Zarządzanie umową
   1.   Umawiające się Strony ustanawiają komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”).
   Komitet składa się z przedstawicieli Unii i Brazylii. Unię reprezentuje Komisja Europejska.
   2.   Komitet zwoływany jest w razie potrzeby, na wniosek jednej z Umawiających się Stron, w celu monitorowania wdrażania niniejszej umowy oraz rozstrzygania sporów wynikających z wykładni lub stosowania postanowień niniejszej umowy.
   Artykuł 7
   Związek między niniejszą umową a istniejącymi dwustronnymi umowami wizowymi między państwami członkowskimi a Brazylią
   Niniejsza umowa nie narusza postanowień istniejących dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Brazylią, o ile ich postanowienia dotyczą kwestii niewchodzących w zakres niniejszej umowy.
   Artykuł 8
   Wymiana wzorów paszportów
   1.   Brazylia i państwa członkowskie przekażą sobie wzajemnie, jeśli nie nastąpiło to dotychczas, kanałami dyplomatycznymi wzory swoich ważnych paszportów zwykłych nie później niż trzydzieści (30) dni po dacie podpisania niniejszej umowy.
   2.   W przypadku wprowadzenia nowych paszportów zwykłych lub zmian w istniejących paszportach Strony przekazują sobie wzajemnie kanałami dyplomatycznymi wzory tych nowych lub zmienionych paszportów, wraz ze szczegółowymi informacjami o ich specyfikacjach i zastosowaniu, nie później niż trzydzieści (30) dni przed rozpoczęciem ich stosowania.
   Artykuł 9
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.
   2.   Niniejsza umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.
   3.   Niniejszą umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po powiadomieniu się wzajemnie przez Umawiające się Strony o zakończeniu niezbędnych w tym celu wewnętrznych procedur.
   4.   Każda Umawiająca się Strona może zawiesić niniejszą umowę w całości lub w części; o decyzji w sprawie zawieszenia należy powiadomić drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej umowy, bezzwłocznie powiadamia o tym drugą Umawiającą się Stronę.
   5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w drodze pisemnego powiadomienia drugiej Strony. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego powiadomienia.
   6.   Brazylia może zawiesić lub wypowiedzieć niniejszą umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii.
   7.   Unia może zawiesić lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo autentyczny.
      Съставено в Брюксел на осми ноември две хиляди и десета година.
      Hecho en Bruselas, el ocho de noviembre de dos mil diez.
      V Bruselu dne osmého listopadu dva tisíce deset.
      Udfærdiget i Bruxelles den ottende november to tusind og ti.
      Geschehen zu Brüssel am achten November zweitausendzehn.
      Kahe tuhande kümnenda aasta novembrikuu kaheksandal päeval Brüsselis.
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις οκτώ Νοεμβρίου δύο χιλιάδες δέκα.
      Done at Brussels on the eighth day of November in the year two thousand and ten.
      Fait à Bruxelles, le huit novembre deux mille dix.
      Fatto a Bruxelles, addì otto novembre duemiladieci.
      Briselē, divi tūkstoši desmitā gada astotajā novembrī.
      Priimta du tūkstančiai dešimtų metų lapkričio aštuntą dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizedik év november nyolcadik napján.
      Magħmul fi Brussell, fit-tmien jum ta' Novembru tas-sena elfejn u għaxra.
      Gedaan te Brussel, de achtste november tweeduizend tien.
      Sporządzono w Brukseli dnia ósmego listopada roku dwa tysiące dziesiątego.
      Feito em Bruxelas, em oito de novembro de dois mil e dez.
      Întocmit la Bruxelles la opt noiembrie două mii zece.
      V Bruseli dňa ôsmeho novembra dvetisícdesať.
      V Bruslju, dne osmega novembra leta dva tisoč deset.
      Tehty Brysselissä kahdeksantena päivänä marraskuuta vuonna kaksituhattakymmenen.
      Som skedde i Bryssel den åttonde november tjugohundratio.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l’Union européenne
         Per l’Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         За Федеративна република Бразилия
         Por la República Federativa de Brasil
         Za Brazilskou federativní republiku
         For Den Føderative Republik Brasilien
         Für die Föderative Republik Brasilien
         Brasiilia Liitvabariigi nimel
         Για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας
         For the Federative Republic of Brazil
         Pour la République fédérative du Brésil
         Per la Repubblica federativa del Brasile
         Brazīlijas Federatīvās Republikas vārdā –
         Brazilijos Federacinės Respublikos vardu
         A Brazil Szövetségi Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika Federattiva tal-Brażil
         Voor de Federale Republiek Brazilië
         W imieniu Federacyjnej Republiki Brazylii
         Pela República Federativa do Brasil
         Pentru Republica Federativă a Braziliei
         Za Brazílsku federatívnu republiku
         Za Federativno republiko Brazilijo
         Brasilian liittotasavallan puolesta
         För Förbundsrepubliken Brasilien


title: Decyzja Rady z dnia 18 czerwca 2001 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rumunią, dotyczącej uczestnictwa Rumunii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0584

Dziennik Urzędowy L 213 , 07/08/2001 P. 0020 - 0020

		Decyzja Radyz dnia 18 czerwca 2001 r.w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rumunią, dotyczącej uczestnictwa Rumunii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska(2001/584/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Europejską Agencję Ochrony Środowiska oraz Europejską Sieć Informacji i Obserwacji środowiska ustanowiono rozporządzeniem (EWG) 1210/90 [3].(2) Rada Europejska w Luksemburgu (grudzień 1997) uczestniczy w programach i agencjach wspólnotowych przez przyspieszanie strategii przedakcesyjnej dla krajów Europy Centralnej i Wschodniej. W przypadku agencji, wnioski Rady Europejskiej przewidują, że "agencje wspólnotowe, w których mogą brać udział kraje składające wniosek określa się dla każdego przypadku odrębnie".(3) Rada Europejska w Helsinkach (grudzień 1999) potwierdziła włączający charakter procesu przystąpienia, który obecnie, w jednolitych ramach, obejmuje 13 krajów kandydujących, które to kraje kandydujące biorą udział w procesie przystąpienia na równorzędnych warunkach.(4) Dnia 14 lutego 2000 r., Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie udziału w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska krajów ubiegających się o przystąpienie. Komisja podpisała Akt Końcowy negocjacji w dniu 9 października 2000 r.(5) Należy zatwierdzić Umowę określoną w niniejszej decyzji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa między Wspólnotą Europejską, a Rumunią, dotycząca uczestnictwa Rumunii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska, jest zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Umowy określony jest w Załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanych do złożenia notyfikacji przewidzianej w art. 18 Umowy.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 18 czerwca 2001 r.W imieniu RadyM. WinbergPrzewodniczący[1] Dz.U. C 120 E z 24.4.2001, str. 227.[2] Opinia wydana 31.5.2001 (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 933/1999 (Dz.U. L 117 z 5.5.1999, str. 1).--------------------------------------------------


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 36/16/COL z dnia 9 lutego 2016 r. o częściowym uchyleniu decyzji nr 227/04/COL w odniesieniu do statusu wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) w Islandii [2016/1862]

text:
               20.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 284/35

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 36/16/COL
   z dnia 9 lutego 2016 r.
   o częściowym uchyleniu decyzji nr 227/04/COL w odniesieniu do statusu wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) w Islandii [2016/1862]
   URZĄD NADZORU EFTA,
   uwzględniając akt, o którym mowa w pkt 5a część 4.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (1)), dostosowany do Porozumienia EOG za pomocą pkt 4 lit. d) protokołu 1 do Porozumienia EOG oraz art. 1 ust. 2 i art. 3 protokołu 1 do porozumienia o nadzorze i Trybunale,
   uwzględniając decyzję nr 494/13/COL Urzędu Nadzoru EFTA („Urzędu”) z dnia 11 grudnia 2013 r. upoważniającą członka Kolegium odpowiedzialnego za sprawy weterynaryjne i fitosanitarne do podejmowania niektórych decyzji w tej dziedzinie (dokument nr 683826),
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Decyzją nr 227/04/COL Urząd uznał wszystkie lądowe i przybrzeżne obszary Islandii za wolne od zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) i wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS).
   Dnia 23 października 2015 r. za pośrednictwem systemu zgłaszania chorób zwierzęcych Islandia zgłosiła ognisko choroby VHS wśród dzikich tasz wykorzystywanych w charakterze tarlaków w regionie Landnamsholf. Dalsze informacje dotyczące zastosowanych środków zostały przekazane pismem z dnia 13 listopada 2015 r. (dokument nr 780869, IS nr ref. ANR15110004/20.5).
   W świetle powyższych faktów należy wycofać status Islandii jako państwa wolnego od VHS ustanowiony decyzją nr 227/04/COL.
   Nie nastąpiły żadne zmiany w odniesieniu do statusu Islandii w zakresie IHN.
   Należy zatem uchylić decyzję nr 227/04/COL wyłącznie w odniesieniu do statusu Islandii w zakresie VHS.
   Niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Komitetu EFTA ds. Weterynaryjnych i Fitosanitarnych,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1.

               Uchyla się decyzję nr 227/04/COL w odniesieniu do statusu Islandii w zakresie wirusowej posocznicy krwotocznej.

               2.

               Decyzja nr 227/04/COL w odniesieniu do statusu Islandii w zakresie zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego nadal obowiązuje.

               3.

               Niniejsza decyzja skierowana jest do Islandii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 lutego 2016 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Helga JÓNSDÓTTIR

            Członek Kolegium

         Carsten ZATSCHLER

            Dyrektor

      (1)  Dz.U. L 328 z 24.11.2006, s. 14.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1877 z dnia 17 października 2016 r. dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               22.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 288/49

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1877
   z dnia 17 października 2016 r.
   dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w Grupie Roboczej ds. Transportu Drogowego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W orzeczeniu z dnia 31 marca 1971 r., sprawa 22/70 (1) AETR, Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że obszar pracy załóg pojazdów w międzynarodowym transporcie drogowym wchodzi w zakres wyłącznych zewnętrznych kompetencji Unii. Kompetencje te były od tego czasu realizowane za pośrednictwem szeregu unijnych aktów prawnych, a mianowicie w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (3). Ponieważ przedmiot Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) (4) jest objęty zakresem rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Unia jest uprawniona do negocjowania i zawarcia AETR.

               (2)

               Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) powołała w ramach AETR grupę ekspertów (zwaną dalej „grupą ekspertów”). Jest to organ uprawniony do opracowania i przedstawienia proponowanych zmian AETR, w tym jej art. 22bis.

               (3)

               Następne posiedzenie grupy ekspertów odbędzie się w dniu 24 października 2016 r., a posiedzenie EKG ONZ Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego (zwaną dalej „grupą roboczą”) odbędzie się w dniu 25 października 2016 r. Przy tej okazji grupa ekspertów i grupa robocza mają przeanalizować propozycje przedstawione przez umawiające się strony AETR (zwane dalej „umawiającymi się stronami”), które pod warunkiem akceptacji przez grupę ekspertów mogą doprowadzić do zmian w AETR, po wszczęciu i zakończeniu procedury zmiany. Wywrze to skutki prawne, o których mowa w art. 218 ust. 9 TFUE.

               (4)

               W celu osiągnięcia ogólnoeuropejskiej harmonizacji w dziedzinie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym (tachografów) konieczne jest wprowadzenie jednolitej procedury podejmowania decyzji. W procedurze takiej należy uwzględnić interesy Unii i tych państw trzecich, które są umawiającymi się stronami.

               (5)

               Art. 22bis AETR stanowi, że zmiany do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (5) dotyczącego tachografu cyfrowego są automatycznie przyjmowane przez wszystkie umawiające się strony, bez formalnych konsultacji czy też głosowania. Brak uczestnictwa umawiających się stron spoza UE w procesie opracowywania i przyjmowania specyfikacji technicznych tachografu cyfrowego jest jedną z przyczyn niezadowolenia niektórych z tych umawiających się stron. W komunikacie Komisji „Tachograf cyfrowy: mapa drogowa dla dalszych działań” stwierdza się, że taki mechanizm stanowi zagrożenie dla właściwego i zharmonizowanego wdrożenia tachografów cyfrowych przez umawiające się strony spoza UE. Dlatego w interesie Unii jest zmiana procesu decyzyjnego odnośnie do tachografów cyfrowych i zaproponowanie grupie ekspertów skreślenia art. 22bis AETR oraz stosowania procedury określonej w art. 22 ust. 1–3 AETR w przypadku zmiany specyfikacji technicznych tachografu cyfrowego.

               (6)

               Zważywszy, że zmiany specyfikacji tachografu cyfrowego nie powinny mieć wpływu na zasady i funkcjonowanie AETR, ponieważ powinny one być przedmiotem jedynie regularnych aktualizacji z uwzględnieniem postępu technologicznego, liczba umawiających się stron koniecznych dla wniesienia sprzeciwu wobec tych zmian powinna wzrosnąć z jednej trzeciej do co najmniej połowy.

               (7)

               Kilka argumentów przemawia za przystąpieniem Unii do umowy AETR. Po pierwsze, Unia ma wyłączne kompetencje w dziedzinie pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy, co zostało potwierdzone w orzeczeniu w sprawie 22/70. Po drugie, przystąpienie do AETR zagwarantowałoby skuteczną reprezentację interesów Unii w ramach AETR. Ponadto specyfika AETR i proponowanego procesu decyzyjnego uzasadniają, dlaczego Unia, a nie państwa członkowskie, powinna stać się umawiającą stroną.

               (8)

               Art. 14 AETR nie umożliwia przystąpienia do AETR podmiotom innym niż państwa będące członkami EKG ONZ i państwa dopuszczone do EKG ONZ z głosem doradczym. Z tego powodu, w celu umożliwienia przystąpienia Unii do ATR, należy zaproponować poprawkę art. 14, aby umożliwić przystąpienie organizacji integracji regionalnej do AETR. Przystąpienie przez Unię do AETR nie powinno stanowić precedensu w kwestii przystąpienia przez Unię w przyszłości do innych organizacji międzynarodowych.

               (9)

               Po umożliwieniu przez AETR przystąpienia do niej przez organizację integracji regionalnej, Rada, na podstawie wniosku Komisji, może przyjąć decyzję o przystąpieniu Unii do AETR. Jeżeli Unia zostanie umawiającą się stroną AETR, stanowiska, jakie mają być zajęte w jej imieniu w różnych organach AETR, będą musiały być określane przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. W związku z tym Komisja będzie przedstawiała Radzie propozycje określające stanowisko Unii, jakie ma być zajęte i bronione oraz, w stosownych przypadkach, projekt tekstu, który będzie przedmiotem głosowania w ramach AETR.

               (10)

               Art. 10 AETR stanowi, że tachograf, który w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli odpowiada rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85, uznaje się za zgodny z wymogami umowy AETR. Zasada ta ma zastosowanie do każdej zmiany specyfikacji tachografu, niezależnie od tego, czy została ona przyjęta na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 lub innego aktu prawnego. Ma zatem zastosowanie do rozporządzenia (UE) nr 165/2014, które uchyliło i zastąpiło rozporządzenie (EWG) nr 3821/85, oraz do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 (6) określającego specyfikacje techniczne nowych inteligentnych tachografów. Z tego względu należy zmienić art. 10 AETR w celu uwzględnienia odniesień do rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/799, które będzie miało zastosowanie od dnia 15 czerwca 2019 r.

               (11)

               Ponadto do załącznika umowy AETR należy włączyć nowy dodatek zawierający przepisy rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2016/799 oraz wszelkie inne późniejsze dostosowania do postępu technicznego.

               (12)

               Świadectwo homologacji dla tachografów cyfrowych określone w dodatku 2 do załącznika do AETR powinno zostać zmodyfikowane, aby mogło być używane również do homologacji tachografów i ich komponentów.

               (13)

               Dlatego należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w grupie ekspertów oraz w grupie roboczej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach grupy ekspertów ds. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz w ramach Grupy Roboczej ds. Transportu Drogowego jest określone w addendum do niniejszej decyzji i jest wyrażane przez państwa członkowskie, które są umawiającymi się stronami AETR i które działają wspólnie w interesie Unii.
   2.   Państwa członkowskie przekazują zaproponowane zmiany grupie ekspertów.
   3.   Formalne i drobne zmiany stanowiska, o których mowa w ust.1, mogą zostać uzgodnione bez konieczności wprowadzania do niego zmian.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburg dnia 17 października 2016 r.

            W imieniu Rady

         L. SÓLYMOS

            Przewodniczący

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 31 marca 1971 r., Komisja przeciwko Radzie, Sprawa 22-70, ECLI:EU:C:1971:32.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).

      (4)  Dz.U. L 95 z 8.4.1978, s. 1.

      (5)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370 z 31.12.1985, s. 8).

      (6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.U. L 139 z 26.5.2016, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK I

         Zmiana art. 22 i skreślenie art. 22a

                  1.

                  W art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              art. 22 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
                              „1.   Suplementy 1, 1B, 1C i 2 do załącznika do niniejszej Umowy mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule.
                              2.   Na wniosek jednej z Umawiających się Stron wszelkie poprawki proponowane do suplementów 1, 1B, 1C lub 2 do załącznika do niniejszej Umowy są rozpatrywane przez główną Grupę Roboczą ds. Transportu Drogowego w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej.”;

                              b)

                              ust. 4 otrzymuje brzmienie:
                              „4.   Poprawka zostaje przyjęta, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od daty powiadomienia, nie więcej niż połowa właściwych organów administracyjnych Umawiających się Stron powiadomi Sekretarza Generalnego o swoim sprzeciwie wobec tej poprawki.”;

                              c)

                              dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
                              „6.   Jeżeli wniosek w sprawie zmiany w suplemencie 1B lub 1C do niniejszej Umowy wymaga zmiany innych postanowień Umowy, zmiany w suplementach 1B lub 1C nie mogą wejść w życie przed wejściem w życie zmian odnoszących się do innych postanowień zgodnie z art. 21. Jeżeli w takim przypadku zmiany w suplemencie 1B lub 1C przedkładane są równocześnie ze zmianami odnoszącymi się do innych postanowień Umowy, datą ich wejścia w życie jest data wynikająca z zastosowania procedury określonej w art. 21.”.

                  2.

                  Skreśla się art. 22a.

      ZAŁĄCZNIK II

         Zmiana art. 14

      W art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

                  a)

                  po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
                  „1a.   Niniejsza Umowa jest również otwarta do podpisu przez organizacje integracji regionalnej. Do celów niniejszej Umowy »organizacja integracji regionalnej« oznacza każdą organizację utworzoną przez suwerenne państwa danego regionu, właściwą w zakresie niektórych spraw regulowanych niniejszą Umową i która została należycie upełnomocniona do podpisania i ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Umowy.
                  Do celów zmiany suplementów 1, 1B, 1C, 2 oraz 3 przedstawiciel organizacji integracji regionalnej będącej Umawiającą się Stroną Umowy przekazuje głosy jej państw członkowskich bez konieczności udziału tych państw w głosowaniu.”;

                  b)

                  ust. 5 otrzymuje brzmienie:
                  „5.   W stosunku do każdego państwa lub organizacji integracji regionalnej, które ratyfikuje lub przystąpi do niniejszej Umowy po złożeniu ósmego dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia wymienionego w ustępie 4 niniejszego artykułu, Umowa wejdzie w życie sto osiemdziesiątego dnia po złożeniu przez to państwo lub organizację integracji regionalnej dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia.”.

      ZAŁĄCZNIK III

         Zmiana art. 10

      Art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

         „3.   W przypadku pojazdów, które zostały zarejestrowane po raz pierwszy do dnia 14 czerwca 2019 r., przyrząd kontrolny zgodny z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz z suplementem 1B do niniejszej Umowy w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli jest uznawany za zgodny z wymaganiami niniejszej Umowy.
         W przypadku pojazdów, które zostały zarejestrowane po raz pierwszy od dnia 15 czerwca 2019 r., przyrząd kontrolny zgodny z rozporządzeniem (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. oraz z suplementem 1C do niniejszej Umowy w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli jest uznawany za zgodny z wymaganiami niniejszej Umowy.”.

      ZAŁĄCZNIK IV

         Suplement 1C
         Załącznik IC do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 dodaje się jako suplement 1C do załącznika do umowy AETR.

      ZAŁĄCZNIK V

         Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C

      Rozdział III suplementu 2 „III. Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem IB” otrzymuje brzmienie:

         „III.   Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C
             (1)

         Po przeprowadzeniu homologacji Umawiająca się Strona wydaje świadectwo homologacji sporządzone zgodnie z poniższym wzorem. Umawiające się Strony wykorzystują kopię tego dokumentu do informowania pozostałych Umawiających się Stron o udzielonych lub cofniętych homologacjach.

            Świadectwo homologacji dla produktów zgodnych z suplementem 1B/1C
             (1)

         Nazwa właściwego organu administracyjnego
         Zawiadomienie dotyczące (2):
         homologacji
         cofnięcia homologacji
         modelu przyrządu kontrolnego
         komponentu przyrządu kontrolnego (3)

         karty kierowcy
         karty warsztatowej
         karty firmowej
         karty inspektora
         Nr homologacji …

                     (1)

                     Znak producenta lub znak handlowy

                     (2)

                     Nazwa modelu

                     (3)

                     Nazwa producenta

                     (4)

                     Adres producenta

                     (5)

                     Zgłoszono do homologacji typu w dniu…

                     (6)

                     Laboratorium lub laboratoria badawcze

                     (7)

                     Data i numer sprawozdania

                     (8)

                     Data homologacji

                     (9)

                     Data cofnięcia homologacji

                     (10)

                     Model(-e) komponentu(-ów) przyrządu kontrolnego, z którym komponent ma być użytkowany

                     (11)

                     Miejscowość

                     (12)

                     Data

                     (13)

                     Załączone dokumenty opisowe

                     (14)

                     Uwagi (w tym nałożenie plomb, jeśli jest wymagane)

               …
         (Podpis)


title: 2009/357/WE: Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2009 r. zmieniająca decyzję Komisji 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 110/37

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 27 kwietnia 2009 r.
   zmieniająca decyzję Komisji 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/357/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (1), w szczególności jej art. 2 i 3,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/972/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. dotyczącą programu szczegółowego „Pomysły”, wdrażającego siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (2), w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z siódmym programem ramowym celem programu szczegółowego „Pomysły” jest udzielanie wsparcia dla pionierskich badań inspirowanych przez naukowców we wszystkich dziedzinach nauki i inżynierii w zakresie wybranych przez nich zagadnień.

               (2)

               Decyzją 2007/134/WE (3) Komisja ustanowiła Europejską Radę ds. Badań Naukowych (zwaną dalej „ERBN”), która służy realizacji programu szczegółowego „Pomysły”.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 decyzji 2007/134/WE, w skład ERBN wchodzi niezależna rada naukowa, której działanie ma wspomagać specjalna jednostka ds. realizacji.

               (4)

               Rada naukowa składa się z uznanych naukowców, inżynierów i uczonych powoływanych przez Komisję i działających we własnym imieniu, niezależnie od jakichkolwiek zewnętrznych wpływów. Rada działa zgodnie z mandatem określonym w art. 3 decyzji 2007/134/WE.

               (5)

               Zgodnie z art. 4 ust. 1 decyzji 2007/134/WE w skład rady naukowej wchodzi maksymalnie 22 członków.

               (6)

               Trzech członków rady naukowej złożyło rezygnację z przyczyn osobistych: prof. Manuel CASTELLS, Otwarty Uniwersytet Katalonii; prof. Paul J. CRUTZEN, Instytut Chemii im. Maksa Plancka, Moguncja; prof. Lord MAY, Uniwersytet Oksfordzki.

               (7)

               Zgodnie z art. 4 ust. 7 decyzji 2007/134/WE po złożeniu rezygnacji przez członka lub po wygaśnięciu niepodlegającej przedłużeniu kadencji Komisja powołuje nowego członka.

               (8)

               Zgodnie z art. 4 ust. 6 decyzji 2007/134/WE członkowie powoływani są na czteroletnią kadencję, z możliwością jednokrotnego jej przedłużenia na podstawie systemu rotacyjnego, który zapewni ciągłość prac rady naukowej.

               (9)

               Zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 2007/134/WE przyszłych członków mianuje Komisja na podstawie czynników i kryteriów określonych w załączniku I, po przeprowadzeniu niezależnej i przejrzystej procedury ich wyznaczenia uzgodnionej z radą naukową, włączając w to konsultacje ze środowiskiem naukowym oraz sprawozdanie dla Parlamentu i Rady. Przedmiotowa procedura przeprowadzona została z udziałem niezależnego komitetu identyfikacyjnego, którego sprawozdanie zostało przesłane do Parlamentu i Rady. Komitet przedstawił rekomendacje dla trzech nowych członków, które zostały przyjęte.

               (10)

               Zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 2007/134/WE mianowania przyszłych członków publikowane są zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Osoby wymienione w załączniku do niniejszej decyzji zostają niniejszym mianowane członkami rady naukowej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych na czteroletnią kadencję.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 kwietnia 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Janez POTOČNIK

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 224; sprostowanie w Dz.U. L 54 z 22.2.2007, s. 81.

      (3)  Dz.U. L 57 z 24.2.2007, s. 14.

      (4)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         NOWI CZŁONKOWIE RADY NAUKOWEJ ERBN

      prof. Sierd A.P.L. CLOETINGH, Wolny Uniwersytet Amsterdam
      prof. Carlos M. DUARTE, Hiszpańska Rada ds. Badań Naukowych, Majorka
      prof. Henrietta L. MOORE, Uniwersytet w Cambridge