title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1683 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/256

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1683
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0055/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (4), w szczególności jego art. 68,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0084/2017),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2015;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi zarządzającemu Europejskiej Agencji Leków, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 123.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Zarządu Europolu z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca wyrażenia zgody na warunki i procedury określone przez Europol przyjmujące kwoty, o których mowa w załączniku do decyzji Zarządu Europolu, z dnia 16 listopada 1999 r. , w sprawie opodatkowania poborów i wynagrodzeń wypłacanych pracownikom Europolu na rzecz Europolu

text:
               22.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 339/58

      DECYZJA ZARZĄDU EUROPOLU

   z dnia 1 grudnia 2009 r.
   dotycząca wyrażenia zgody na warunki i procedury określone przez Europol przyjmujące kwoty, o których mowa w załączniku do decyzji Zarządu Europolu, z dnia 16 listopada 1999 r., w sprawie opodatkowania poborów i wynagrodzeń wypłacanych pracownikom Europolu na rzecz Europolu
   (2009/999/UE)
   ZARZĄD EUROPOLU,
   uwzględniając Protokół sporządzony na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 41 ust. 3 konwencji o Europolu, w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektorów oraz pracowników Europolu (1), a w szczególności jego art. 10;
   a także mając na uwadze, co następuje:

               1.

               w dniu 30 listopada 2009 r. Rada podjęła decyzję w sprawie waloryzacji poborów i wynagrodzeń urzędników Europolu o 1,2 % z mocą wsteczną od dnia 1 lipca 2008 r.;

               2.

               w dniu 13 maja 2009 r. zarząd podjął decyzję w sprawie wprowadzenia w życie podwyżki kwot, o których mowa w art. 4 załącznika do decyzji zarządu z dnia 16 listopada 1999 r. (2) o taki sam procent i z tym samym dniem, jak określono decyzją Rady, o której mowa w pkt. 1;

               3.

               Zgodnie z przedmiotową decyzją zarządu wartości ustalone w niniejszy sposób zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Z mocą od dnia 1 lipca 2008 r.:

               1.

               Wartość, o której mowa w pierwszym zdaniu art. 4 załącznika do decyzji zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r., zastępuje się kwotą 117,00 EUR.

               2.

               Wartości w walucie euro podane w tabeli zawartej w art. 4 załącznika do decyzji zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r. zastępuje się następująco:

                           8 % dla kwot od 117,00 EUR do 2 060,89 EUR

                           10 % dla kwot od 2 060,90 EUR do 2 838,56 EUR

                           12,5 % dla kwot od 2 838,57 EUR do 3 253,13 EUR

                           15 % dla kwot od 3 253,14 EUR do 3 694,43 EUR

                           17,5 % dla kwot od 3 694,44 EUR do 4 109,04 EUR

                           20 % dla kwot od 4 109,05 EUR do 4 510,91 EUR

                           22,5 % dla kwot od 4 510,92 EUR do 4 925,50 EUR

                           25 % dla kwot od 4 925,51 EUR do 5 327,38 EUR

                           27,5 % dla kwot od 5 327,39 EUR do 5 741,96 EUR

                           30 % dla kwot od 5 741,97 EUR do 6 143,84 EUR

                           32,5 % dla kwot od 6 143,85 EUR do 6 558,43 EUR

                           35 % dla kwot od 6 558,44 EUR do 6 960,94 EUR

                           40 % dla kwot od 6 960,95 EUR do 7 375,55 EUR

                           45 % dla kwot powyżej 7 375,56 EUR

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Hadze dnia 1 grudnia 2009 r.

            W imieniu zarzadu

         S. CLERTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 221 z 19.7.1997, s. 2.

      (2)  Dz.U. C 65 z 28.2.2001, s. 8.


title: Decyzja Rady z dnia 27 lutego 2003 r. zmieniająca decyzję 2000/265/WE w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania przez zastępcę sekretarza generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen Sisnet

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0171

Dziennik Urzędowy L 069 , 13/03/2003 P. 0025 - 0026

		Decyzja Radyz dnia 27 lutego 2003 r.zmieniająca decyzję 2000/265/WE w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania przez zastępcę sekretarza generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen "Sisnet"(2003/171/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwany dalej "Protokołem z Schengen"),a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja 1999/870/WE [1] upoważniła zastępcę sekretarza generalnego Rady do działania, w kontekście włączenia dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, jako przedstawiciela niektórych Państw Członkowskich w zakresie zawierania umów dotyczących instalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen "Sisnet" oraz do zarządzania tymi umowami.(2) Zobowiązania finansowe wynikające z tych umów nie są pokrywane z ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich. Dlatego przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] nie stosuje się.(3) Odpowiednio, na mocy decyzji 2000/265/WE [3], przyjęto rozporządzenie finansowe określające szczególne reguły określania szczegółowych procedur ustanawiania i wykonywania budżetu wymagane do pokrycia wszelkich wydatków ponoszonych w trakcie zawierania umów, zobowiązań wynikających z zawartych umów, odzyskiwania składek, które mają być wpłacane przez zainteresowane państwa, oraz przedstawiania i kontrolowania rachunków.(4) Na podstawie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 – nowego rozporządzenia finansowego Wspólnot Europejskich – niektóre zmiany zostały dokonane w zakresie wewnętrznych procedur kontroli finansowych instytucji Wspólnoty, które wymagają dostosowania technicznego rozporządzenia finansowego zgodnie z decyzją 2000/265/WE.(5) Niniejsza decyzja jest rozwinięciem dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu z Schengen,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Artykuł 14 decyzji 2000/265/WE otrzymuje brzmienie:"Artykuł 14Zadanie kontrolera finansowego jest wykonywane przez urzędnika lub pracownika Sekretariatu Generalnego Rady wyznaczonego do tego celu na podstawie decyzji zastępcy sekretarza generalnego, który określi zakres tej kontroli."Artykuł 21. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.2. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2003 r.W imieniu RadyM. ChrisochoïdisPrzewodniczący[1] Dz.U. L 337 z 30.12.1999, str. 41.[2] Przepracowane na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1).[3] Dz.U. L 85 z 6.4.2000, str. 12. Decyzja zmieniona decyzją 2000/664/WE (Dz.U. L 278 z 31.10.2000, str. 24).--------------------------------------------------


               11.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 265/158

         P8_TA(2015)0239
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Bettina Michelle Jakobsen
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie nominacji Bettiny Michelle Jakobsen na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0122/2015 – 2015/0803(NLE))
   (Konsultacja)
   (2017/C 265/22)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0122/2015),

               —

               uwzględniając art. 121 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0198/2015),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 17 czerwca 2015 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego,

               1.

               wydaje opinię pozytywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Bettiny Michelle Jakobsen na członka Trybunału Obrachunkowego,

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


title: 2009/212/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/158

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2006
   (2009/212/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (4), w szczególności jego art. 8,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A6-0112/2008),

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Odbudowy zostały przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2006;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiej Agencji Odbudowy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 13.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 40.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 7.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 21 styczna 1980 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kształcenia Położnych

text:
Ważna informacja prawna

|

31980D0156

Dziennik Urzędowy L 033 , 11/02/1980 P. 0013 - 0014 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 16 Tom 1 P. 0045  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 01 Tom 2 P. 0142  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 16 Tom 1 P. 0045  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 06 Tom 2 P. 0100  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 06 Tom 2 P. 0100

		decyzja Radyz dnia 21 styczna 1980 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Kształcenia Położnych(80/156/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,a także mając na uwadze, co następuje:w swojej uchwale z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji Rada opowiedziała się za ustanowieniem komitetów doradczych;w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji położnej ważne jest, aby zapewnić porównywalnie wysoki poziom kształcenia;aby przyczynić się do osiągnięcia tego celu, pożądane jest ustanowienie komitetu doradczego doradzającego Komisji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Ustanawia się w ramach Komisji Komitet Doradczy ds. Kształcenia Położnych, zwany dalej "Komitetem".Artykuł 21. Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokiego poziomu kształcenia położnych w obrębie Wspólnoty.2. Komitet realizuje to zadanie w szczególności za pomocą następujących środków:- wymiany kompleksowej informacji w zakresie metod kształcenia oraz treści, poziomu i struktury kursów teoretycznych i praktycznych, prowadzonych w Państwach Członkowskich,- dyskusji i konsultacji mających na celu rozwijanie wspólnego podejścia do poziomu, jaki ma zostać osiągnięty w kształceniu położnych oraz, w stosownym przypadku, do struktury i treści takiego kształcenia,- monitorowania dostosowywania wyżej wymienionego kształcenia do postępu w praktyce położniczej, naukach medycznych i społecznych oraz w metodach nauczania.3. Komitet przekazuje Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym, jeżeli uzna to za stosowne, sugestie w sprawie ewentualnych zmian do artykułów dotyczących kształcenia położnych w dyrektywach 80/154/EWG [1] oraz 80/155/EWG [2].4. Komitet doradza Komisji także w sprawie wszelkich kwestii poruszanych przez nią w dziedzinie kształcenia położnych.Artykuł 31. W skład Komitetu wchodzi po trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, z czego:- jeden ekspert z grupy osób czynnych zawodowo,- jeden ekspert z instytucji odpowiedzialnych za kształcenie położnych,- jeden ekspert z właściwych władz Państwa Członkowskiego.2. Każdy członek posiada swojego zastępcę. Zastępcy uczestniczą w posiedzeniach Komitetu.3. Członkowie i zastępcy, określeni w ust. 1 i 2, są nominowani przez Państwa Członkowskie. Członkowie określeni w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ich zastępcy są nominowani na wniosek osób czynnych zawodowo w położnictwie oraz na wniosek instytucji odpowiedzialnych za kształcenie położnych. Członkowie i zastępcy nominowani w ten sposób są mianowani przez Radę.Artykuł 41. Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata. Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub odnowienia ich mandatu.2. Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem okresu trzech lat z powodu jego rezygnacji lub śmierci, lub z powodu zastąpienia go przez inną osobę zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3. Mianowanie nowego członka następuje na czas pozostający do zakończenia kadencji.Artykuł 5Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących. Komitet uchwala swój regulamin. Porządek obrad posiedzeń jest opracowywany przez przewodniczącego w porozumieniu z Komisją.Artykuł 6Komitet może ustanawiać grupy robocze oraz zapraszać i dopuszczać obserwatorów i ekspertów w celu uzyskania ich pomocy w związku ze wszystkimi szczególnymi aspektami jego pracy.Artykuł 7Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 stycznia 1980 r.W imieniu RadyG. MarcoraPrzewodniczący[1] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 1.[2] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 8.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL COPPS/1/2009 z dnia 27 maja 2009 r. w sprawie utworzenia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)

text:
               29.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 132/18

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUPOL COPPS/1/2009
   z dnia 27 maja 2009 r.
   w sprawie utworzenia Komitetu Uczestników Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)
   (2009/412/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 ust. 3,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/797/WPZiB z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (1) w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 12 ust. 3 wspólnego działania 2005/797/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników EUPOL COPPS.

               (2)

               W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. ustanowiono główne zasady i tryb wkładu państw trzecich do misji policyjnych. W dniu 10 grudnia 2002 r. Rada zatwierdziła dokument zatytułowany „Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE”; w dokumencie tym rozwinięto ustalenia dotyczące udziału państw trzecich w cywilnych operacjach zarządzania kryzysowego, w tym utworzenia Komitetu Uczestników.

               (3)

               Komitet Uczestników EUPOL COPPS powinien odgrywać kluczową rolę w bieżącym zarządzaniu misją. Powinien on stanowić główne forum, na którym omawiane będą wszystkie problemy związane z bieżącym zarządzaniem misją. KPiB, do którego należy sprawowanie kontroli politycznej i kierownictwo strategiczne misji, powinien brać pod uwagę opinie Komitetu Uczestników,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Utworzenie
   Niniejszym tworzy się Komitet Uczestników (CoC) Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS).
   Artykuł 2
   Funkcje
   1.   Komitet Uczestników może wydawać opinie. KPiB bierze takie opinie pod uwagę oraz sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
   2.   Zakres uprawnień Komitetu Uczestników określono w dokumencie zatytułowanym „Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE”.
   Artykuł 3
   Skład
   1.   Do udziału w obradach Komitetu Uczestników uprawnione są wszystkie państwa członkowskie UE. W bieżącym zarządzaniu misją uczestniczą jednak wyłącznie państwa wnoszące wkład. Przedstawiciele krajów trzecich uczestniczących w misji mogą być obecni na posiedzeniach Komitetu Uczestników. Na posiedzeniach Komitetu Uczestników może być także obecny przedstawiciel Komisji Wspólnot Europejskich.
   2.   Komitet Uczestników jest na bieżąco informowany przez Szefa Misji.
   Artykuł 4
   Przewodniczący
   W odniesieniu do EUPOL COPPS, zgodnie z zakresem uprawnień, o którym mowa w art. 2 ust. 2, Komitetowi Uczestników przewodniczy przedstawiciel Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, w ścisłym porozumieniu z prezydencją.
   Artykuł 5
   Posiedzenia
   1.   Posiedzenia Komitetu Uczestników zwoływane są systematycznie przez przewodniczącego. W przypadku gdy wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek przedstawiciela państwa uczestniczącego można zwoływać posiedzenia nadzwyczajne.
   2.   Przed posiedzeniem przewodniczący rozsyła wstępny porządek obrad oraz dokumenty związane z posiedzeniem. Przewodniczący odpowiada za przekazywanie KPiB wyników obrad Komitetu Uczestników.
   Artykuł 6
   Poufność
   1.   Zgodnie z decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. (2), do posiedzeń i prac Komitetu Uczestników stosuje się przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa. W szczególności przedstawiciele biorący udział w posiedzeniach Komitetu Uczestników posiadają odpowiednie poświadczenia bezpieczeństwa osobowego.
   2.   Treść obrad Komitetu Uczestników objęta jest tajemnicą służbową.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2009 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         I. ŠRÁMEK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 300 z 17.11.2005, s. 65.

      (2)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 18 maja 1992 r. potwierdzająca konsolidację Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej

text:
Ważna informacja prawna

|

31992D0278

Dziennik Urzędowy L 144 , 26/05/1992 P. 0019 - 0019

		Decyzja Radyz dnia 18 maja 1992 r.potwierdzająca konsolidację Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej(92/278/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej utworzone zostało w 1986 r. w celu przyczyniania się do współpracy przemysłowej Wspólnoty i Japonii;Rada, w swoich wnioskach z marca 1987 r., odnotowała z zainteresowaniem rozpoczęcie pilotażowej fazy działania Centrum i z zadowoleniem przyjęła uczestnictwo przemysłu w jego wprowadzeniu w życie;Rada w dniu 26 listopada 1990 r. przyjęła wnioski z komunikatu Komisji w sprawie polityki przemysłowej w otwartym i konkurencyjnym środowisku;Komisja została wezwana do kontynuowania swojej polityki przemysłowej, mając na uwadze m.in.:- rozwój sytuacji gospodarczej i strategii głównych uprzemysłowionych państw niebędących członkami EWG, a także państw nowo uprzemysłowionych,- potrzebę należytego wykorzystania instrumentów dostępnych Wspólnocie do wzmocnienia zdolności technologicznych i konkurencyjności Europejskiego systemu przemysłowego;prace Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej przyczyniają się do prac Wspólnoty w dziedzinie polityki przemysłowej;Centrum jest współfinansowane z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Ministerstwa Handlu Zagranicznego i Przemysłu oraz składek z organizacji przemysłowych obu stron;Centrum, dotychczas działające jako przedsięwzięcie pilotażowe, okazało się mieć pozytywne wyniki poprzez dostarczanie głównie programów kształcenia w zakresie zarządzania dla coraz większej liczby dyrektorów przedsiębiorstw Wspólnoty, a także informacji o japońskim środowisku gospodarczym;rada nadzorcza Centrum stwierdziła, że jego działalność jest obiecująca, zasługująca na silne wsparcie przez obu głównych sponsorów, Komisję i Ministerstwo Handlu Zagranicznego i Przemysłu, i że Centrum powinno zostać skonsolidowane;dlatego proponowana konsolidacja powinna zostać potwierdzona i powinno zostać utworzone Centrum jako wspólne przedsięwzięcie WE-Japonia;Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszej decyzji innych kompetencji niż określone w jego art. 235,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym potwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej konsolidację Centrum WE - Japonia ds. Współpracy Przemysłowej i jego ustanowienie jako wspólne przedsięwzięcie.Artykuł 2Celem Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej jest przyczynianie się do współpracy przemysłowej, w szczególności poprzez organizowanie programów kształcenia w zakresie zarządzania dla kadry wyższego szczebla, dostarczanie informacji japońskim środowisku gospodarczym i jego możliwościach oraz oferowanie programów dla europejskich specjalistów w dziedzinie energii alternatywnej.Artykuł 3Centrum WE-Japonia ds. Współpracy Przemysłowej mieści się w Tokio, Japonia.Artykuł 4Centrum jest finansowane wspólnie przez rząd Japonii, Wspólnotę i sponsorów prywatnych.Artykuł 5Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 maja 1992 r.W imieniu RadyArlindo Marques CunhaPrzewodniczący[1] Dz.U. C 173 z 4.7.1991, str. 4.[2] Dz.U. C 94 z 3.4.1992.--------------------------------------------------


title: 2014/871/UE: Decyzja Rady z dnia 1 grudnia 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawki do załącznika I do tej konwencji

text:
               5.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 349/50

         DECYZJA RADY
   z dnia 1 grudnia 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych w odniesieniu do wniosku dotyczącego poprawki do załącznika I do tej konwencji

      (2014/871/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia jest stroną Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych sporządzonej w Helsinkach dnia 17 marca 1992 r. (1) (zwanej dalej „Konwencją”).

               (2)

               W celu ustalenia rodzajów niebezpiecznej działalności załącznik I do Konwencji zawiera kategorie i nazwy niebezpiecznych substancji.

               (3)

               Zgodnie z art. 26 ust. 4 Konwencji wszelkie poprawki do załącznika I do Konwencji wchodzą w życie dla tych stron Konwencji, które nie powiadomiły o sprzeciwie, po upływie dwunastu miesięcy od daty przekazania stronom informacji przez Sekretarza Wykonawczego, po ich przyjęciu na Konferencji Stron większością dziewięciu dziesiątych głosów stron obecnych na posiedzeniu i biorących udział w głosowaniu, pod warunkiem że co najmniej szesnaście stron nie powiadomiło o sprzeciwie.

               (4)

               Tekst wniosku dotyczącego poprawki do załącznika I do Konwencji został uzgodniony w ramach grupy roboczej ds. rozwoju Konwencji i zatwierdzony przez Biuro Konwencji i zostanie przedstawiony do przyjęcia na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron, które odbędzie się w Genewie w dniach 3–5 grudnia 2014 r.

               (5)

               Poprawka do załącznika I do Konwencji spowoduje pełne dostosowanie tego załącznika do załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE (2).

               (6)

               Należy zatem zatwierdzić poprawkę do załącznika I do Konwencji.

               (7)

               W momencie zawierania Konwencji Unia zgłosiła zastrzeżenia dotyczące stosowania Konwencji zgodnie z wewnętrznymi zasadami Wspólnoty. Zastrzeżenia te były oparte na rozbieżnościach między załącznikiem I do Konwencji a obowiązującymi przepisami Unii. Rozbieżności te znikną po zmianie załącznika I do Konwencji. Zastrzeżenia te powinny zatem zostać wycofane, gdy tylko wejdzie w życie poprawka do załącznika I do Konwencji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych, polega na poparciu, co do istoty, proponowanej poprawki do załącznika I do Konwencji, łącznie ze sprostowaniem do niej, dołączonej do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do wycofania w imieniu Unii pozostałych zastrzeżeń wniesionych na podstawie decyzji 98/685/WE (3), pod warunkiem że poprawka do załącznika I do Konwencji, o której mowa w art. 1 niniejszej decyzji, wejdzie w życie na podstawie art. 26 ust. 4 Konwencji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         B. LORENZIN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 326 z 3.12.1998, s. 5.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniająca, a następnie uchylająca dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 98/685/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia Konwencji o transgranicznych skutkach wypadków przemysłowych (Dz.U. L 326 z 3.12.1998, s. 1).

      PROJEKT DECYZJI ZMIENIAJĄCEJ ZAŁĄCZNIK I DO KONWENCJI
      Przekazany przez grupę roboczą ds. rozwoju Konwencji
      Konferencja Stron,
      uznając potrzebę aktualizacji kategorii substancji i mieszanin oraz substancji wymienionych z nazwy oraz ich ilości progowych, zawartych w załączniku I do Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych, w celu włączenia kryteriów Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów ONZ (ST/SG/AC.10/30/Rev.4) i zachowania zgodności z odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej,
      mając na uwadze swą decyzję o dokonaniu przeglądu substancji niebezpiecznych oraz ich ilości określonych w załączniku I oraz decyzję 2004/4 w sprawie ustanowienia grupy roboczej ds. rozwoju Konwencji,
      uznając wniosek dotyczący zmiany załącznika I, sporządzony przez grupę roboczą na podstawie dokładnego przeglądu,
      zmienia załącznik I do Konwencji dotyczący niebezpiecznych substancji służących ustaleniu niebezpiecznych rodzajów działalności, poprzez zastąpienie go tekstem zamieszczonym w załączniku do niniejszej decyzji.

      ZAŁĄCZNIK

         SUBSTANCJE NIEBEZPIECZNE SŁUŻĄCE USTALENIU NIEBEZPIECZNYCH RODZAJÓW DZIAŁALNOŚCI
          (1)

      W przypadku gdy substancja lub mieszanina wymieniona z nazwy w części II wchodzi także w zakres jednej lub więcej kategorii z części I, stosuje się ilości progowe podane w części II.
      Do celów ustalenia niebezpiecznych rodzajów działalności Strony uwzględniają rzeczywiste lub przewidywane niebezpieczne właściwości lub ilości wszystkich obecnych substancji niebezpiecznych lub substancji niebezpiecznych, których powstanie wskutek utraty kontroli w trakcie wykonywania działalności niebezpiecznej, w tym magazynowania w ramach działalności niebezpiecznej, można racjonalnie przewidzieć.
      Część I.
      Kategorie substancji i mieszanin niewymienionych z nazwy w części II

                  Kategoria zgodna z Globalnie Zharmonizowanym Systemem Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów ONZ (GHS)

                  Ilość progowa
                  (w tonach metrycznych)

                              1.

                              Ostro toksyczne, kategoria 1, wszystkie drogi narażenia (2)

                  20

                              2.

                              Ostro toksyczne:

                                          kategoria 2, wszystkie drogi narażenia (3)

                                          kategoria 3, narażenie drogą inhalacyjną (4)

                  200

                              3.

                              Działanie toksyczne na narządy docelowe — narażenie jednorazowe, kategoria 1 (5)

                  200

                              4.

                              Materiały wybuchowe — niestabilne materiały wybuchowe lub materiały wybuchowe, w przypadku których substancja, mieszanina lub artykuł znajdują się w dziale 1.1, 1.2, 1.3, 1.5 lub 1.6 rozdziału 2.1.2 kryteriów GHS, bądź substancje lub mieszaniny o właściwościach wybuchowych określonych badaniami opisanymi w serii 2 części I Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych: Podręcznik badań i kryteriów (Podręcznik badań i kryteriów), które nie należą do klas zagrożenia, jakie wywołują nadtlenki organiczne lub substancje i mieszaniny samoreaktywne (6)
                                  (7)

                  50

                              5.

                              Materiały wybuchowe, w przypadku których substancja, mieszanina lub artykuł objęte są działem 1.4 rozdziału 2.1.2 GHS (7)
                                  (8)

                  200

                              6.

                              Gazy łatwopalne, kategoria 1 lub 2 (9)

                  50

                              7.

                              Aerozole (10), kategoria 1 lub 2, zawierające gazy łatwopalne kategorii 1 lub 2 lub ciecze łatwopalne kategorii 1

                  500 (netto)

                              8.

                              Aerozole, kategoria 1 lub 2, niezawierające gazów łatwopalnych kategorii 1 lub 2 ani cieczy łatwopalnych kategorii 1 (11)

                  50 000 (netto)

                              9.

                              Gazy utleniające, kategoria 1 (12)

                  200

                              10.

                              Ciecze łatwopalne:

                                          Ciecze łatwopalne, kategoria 1, lub

                                          Ciecze łatwopalne, kategoria 2 lub 3, utrzymywane w temperaturze powyżej ich temperatury wrzenia (13), lub

                                          Pozostałe ciecze o temperaturze zapłonu ≤ 60 °C, utrzymywane w temperaturze powyżej ich temperatury wrzenia (14)

                  50

                              11.

                              Ciecze łatwopalne:

                                          Ciecze łatwopalne, kategoria 2 lub 3, jeżeli szczególne warunki procesu, takie jak wysokie ciśnienie lub wysoka temperatura, mogą stanowić zagrożenie awariami przemysłowymi (15), lub

                                          Pozostałe ciecze o temperaturze zapłonu ≤ 60 °C, jeżeli szczególne warunki procesu, takie jak wysokie ciśnienie lub wysoka temperatura, mogą stanowić zagrożenie awariami przemysłowymi

                  200

                              12.

                              Ciecze łatwopalne, kategoria 2 lub 3, nieobjęte punktami 10 i 11 (16)

                  50 000

                              13.

                              Substancje i mieszaniny samoreaktywne oraz nadtlenki organiczne:

                                          Substancje i mieszaniny samoreaktywne, typ A lub B, lub

                                          Nadtlenki organiczne, typ A lub B (17)

                  50

                              14.

                              Substancje i mieszaniny samoreaktywne oraz nadtlenki organiczne:

                                          Substancje i mieszaniny samoreaktywne, typ C, D, E lub F, lub

                                          Nadtlenki organiczne, typ C, D, E lub F (18)

                  200

                              15.

                              Substancje ciekłe i stałe piroforyczne, kategoria 1

                  200

                              16.

                              Substancje stałe i ciekłe utleniające, kategoria 1, 2 lub 3

                  200

                              17.

                              Niebezpieczne dla środowiska wodnego, kategoria ostre 1 lub przewlekłe 1 (19)

                  200

                              18.

                              Niebezpieczne dla środowiska wodnego, kategoria przewlekłe 2 (20)

                  500

                              19.

                              Substancje i mieszaniny, które reagują gwałtownie z wodą, takie jak chlorek acetylu, tetrachlorek tytanu

                  500

                              20.

                              Substancje i mieszaniny, które w kontakcie z wodą wydzielają gazy łatwopalne, kategoria 1 (21)

                  500

                              21.

                              Substancje i mieszaniny, które w kontakcie z wodą uwalniają toksyczne gazy (substancje i mieszaniny, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem wydzielają gazy zaklasyfikowane ze względu na ostrą toksyczność w kategorii 1, 2 lub 3, takie jak fosforek glinu, pentasiarczek fosforu)

                  200

      Część II.
      Substancje wymienione z nazwy

                  Substancja

                  Ilość progowa
                  (tony metryczne)

                              1a.

                              Azotan amonu (22)

                  10 000

                              1b.

                              Azotan amonu (23)

                  5 000

                              1c.

                              Azotan amonu (24)

                  2 500

                              1d.

                              Azotan amonu (25)

                  50

                              2a.

                              Azotan potasu (26)

                  10 000

                              2b.

                              Azotan potasu (27)

                  5 000

                              3.

                              Pięciotlenek arsenu, kwas arsenowy (V) lub jego sole

                  2

                              4.

                              Trójtlenek arsenu, kwas arsenowy (III) lub jego sole

                  0,1

                              5.

                              Brom

                  100

                              6.

                              Chlor

                  25

                              7.

                              Związki niklu w formie wdychalnego pyłu: tlenek niklu, ditlenek niklu, siarczek niklu, disiarczek triniklu, tritlenek diniklu

                  1

                              8.

                              Etylenoimina

                  20

                              9.

                              Fluor

                  20

                              10.

                              Formaldehyd (o stężeniu ≥ 90 %)

                  50

                              11.

                              Wodór

                  50

                              12.

                              Chlorowodór (gaz skroplony)

                  250

                              13.

                              Alkile ołowiu

                  50

                              14.

                              Łatwopalne gazy ciekłe, kategoria 1 lub 2 (w tym gaz płynny (LPG)) i gaz ziemny (28)

                  200

                              15.

                              Acetylen

                  50

                              16.

                              Tlenek etylenu

                  50

                              17.

                              Tlenek propylenu

                  50

                              18.

                              Metanol

                  5 000

                              19.

                              4, 4′-metylenobis (2-chloranilina) lub jej sole, w formie sproszkowanej

                  0,01

                              20.

                              Izocyjanian metylu

                  0,15

                              21.

                              Tlen

                  2 000

                              22.

                              Diizocyjanian toluilenu (2,4-diizocyjanian toluilenu i 2,6-diizocyjanian toluilenu)

                  100

                              23.

                              Dichlorek karbonylu (fosgen)

                  0,75

                              24.

                              Arsyna (triwodorek arsenu)

                  1

                              25.

                              Fosfina (triwodorek fosforu)

                  1

                              26.

                              Dichlorek siarki

                  1

                              27.

                              Tritlenek siarki

                  75

                              28.

                              Polichlorowane dibenzofurany i polichlorowane dibenzodioksyny (w tym TCDD), obliczone jako ekwiwalent TCDD (29)

                  0,001

                              29.

                              Następujące substancje rakotwórcze lub mieszaniny zawierające następujące substancje rakotwórcze w stężeniach przekraczających 5 % wagowo:
                              4-aminobifenyl lub jego sole, chlorek benzylidynu, benzydyna lub jej sole, eter bis (chlorometylowy), eter chlorometylowo-metylowy, 1,2-dibromoetan, siarczan dietylu, siarczan dimetylu, chlorek dimetylokarbamylowy, 1,2-dibromo-3-chloropropan, 1,2-dimetylohydrazyna, dimetylonitrozamina, heksametylo-fosforo-triamid, hydrazyna, 2-naftyloamina lub jej sole, 4-nitrodifenyl i 1,3 propanosulton

                  2

                              30.

                              Produkty ropopochodne i paliwa alternatywne:

                                          a)

                                          benzyny i benzyny ciężkie;

                                          b)

                                          nafty (w tym paliwa do silników odrzutowych);

                                          c)

                                          oleje gazowe (w tym paliwo do silników wysokoprężnych, oleje opałowe i mieszaniny olejów gazowych);

                                          d)

                                          ciężki olej opałowy;

                                          e)

                                          paliwa alternatywne mające takie samo zastosowanie i posiadające podobne właściwości pod względem palności oraz zagrożeń dla środowiska jak produkty, o których mowa w lit. a)–d);

                  25 000

                              31.

                              Amoniak bezwodny

                  200

                              32.

                              Trifluorek boru

                  20

                              33.

                              Siarkowodór

                  20

                              34.

                              Piperydyna

                  200

                              35.

                              Bis(2-dimetyloaminoetylo)metyloamina

                  200

                              36.

                              3-(2-etyloheksyloksy)propyloamina

                  200

                              37.

                              Mieszaniny podchlorynu sodu zaklasyfikowane jako substancje o ostrej toksyczności dla środowiska wodnego kategorii 1 [H400], zawierające mniej niż 5 % aktywnego chloru i niezaklasyfikowane do żadnej innej kategorii zagrożenia w części 1 załącznika I. (30)

                  500

                              38.

                              Propyloamina (31)

                  2 000

                              39.

                              Akrylan tert-butylu (31)

                  500

                              40.

                              2-metylo-3-butenonitryl (31)

                  2 000

                              41.

                              Tetrahydro-3,5-dimetylo-1,3,5 -tiadiazyno-2-tion (dazomet) (31)

                  200

                              42.

                              Akrylan metylu (31)

                  2 000

                              43.

                              Metylopirydyna (31)

                  2 000

                              44.

                              1-bromo-3-chloropropan (31)

                  2 000

            Sprostowanie

                  1.

                  Załącznik, część I, pozycja 8
                  zamiast „Aerozole” powinno być „Aerozole (10)”

                  2.

                  Załącznik, część I, pozycja 11, ostatni wiersz
                  zamiast „zagrożenie awariami przemysłowymi” powinno być „zagrożenie awariami przemysłowymi (14)”

                  3.

                  Załącznik, część II, pozycja 43
                  zamiast „Metylopirydyna (31)” powinno być „3-Metylopirydyna (31)”

                  4.

                  Załącznik, uwagi 13, 15 i 16
                  zamiast „w rozdziale 2.4.2” powinno być „w rozdziale 2.6.2”

         (1)  Kryteria zgodne z Globalnie Zharmonizowanym Systemem Klasyfikacji i Etykietowania Chemikaliów ONZ (GHS) (ST/SG/AC.10/30/Rev.4). Strony powinny stosować te kryteria przy klasyfikacji substancji lub mieszanin do celów części I niniejszego załącznika, chyba że w prawodawstwie krajowym zostały przyjęte inne wiążące prawnie kryteria. Mieszaniny są traktowane tak samo jak czyste substancje, jeśli ich stężenie mieści się w granicach ustalonych zgodnie z ich właściwościami zgodnie z GHS, chyba że wyraźnie określono ich skład procentowy lub inną konkretną charakterystykę.

         (2)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziałach 3.1.2 i 3.1.3 GHS.

         (3)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziałach 3.1.2 i 3.1.3 GHS.

         (4)  Substancje będące ostro toksycznymi kategorii 3 drogą pokarmową należą do pozycji 2 ostro toksyczne w przypadkach, gdy nie można ich zaklasyfikować ani ze względu na ostrą toksyczność drogą inhalacyjną, ani ze względu na ostrą toksyczność drogą skórną, przykładowo z uwagi na brak decydujących danych na temat ich toksyczności drogą inhalacyjną lub skórną.

         (5)  Substancje, które spowodowały znaczną toksyczność u ludzi lub w przypadku których, na podstawie dowodów z badań przeprowadzonych na zwierzętach doświadczalnych, można domniemywać, że mogą spowodować znaczną toksyczność u ludzi w następstwie jednorazowego narażenia na działanie. Dalsze wytyczne przedstawiono na rysunku 3.8.1 i w tabeli 3.8.1 części 3 GHS.

         (6)  Badanie właściwości wybuchowych substancji i mieszanin jest niezbędne tylko w przypadku, gdy procedura przesiewowa zgodna z aneksem 6 część 3 Podręcznika badań i kryteriów pozwala zidentyfikować substancję lub mieszaninę jako substancję lub mieszaninę o potencjalnych właściwościach wybuchowych.

         (7)  Klasa zagrożenia „materiały wybuchowe” obejmuje artykuły wybuchowe. Jeśli znana jest ilość substancji lub mieszaniny wybuchowej zawartej w artykule, ilość ta powinna zostać uwzględniona do celów niniejszej Konwencji. Jeśli ilość substancji lub mieszaniny wybuchowej zawartej w artykule jest nieznana, do celów niniejszej Konwencji cały artykuł traktuje się jako wybuchowy.

         (8)  Jeśli materiały wybuchowe z działu 1.4 są rozpakowywane lub przepakowywane, przypisuje się je do pozycji 4 (materiały wybuchowe), chyba że wykaże się, że zagrożenie nadal odpowiada działowi 1.4, zgodnie z GHS.

         (9)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.2.2 GHS.

         (10)  Aerozole są klasyfikowane zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.3 GHS i w Podręczniku badań i kryteriów, część III, sekcja 31.

         (11)  Aby zastosować tę pozycję, należy udokumentować, że dozownik aerozolu nie zawiera łatwopalnego gazu kategorii 1 lub 2 ani łatwopalnej cieczy kategorii 1.

         (12)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS.

         (13)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS.

         (14)  Ciecze o temperaturze zapłonu powyżej 35 °C można uznać za ciecze niepalne do niektórych celów regulacyjnych (np. transport) w przypadku uzyskania negatywnych wyników w badaniu na podtrzymywanie palenia L.2, część III, sekcja 32 Podręcznika badań i kryteriów. Nie ma to jednak zastosowania w warunkach wysokiej temperatury lub wysokiego ciśnienia, w związku z tym takie ciecze są włączone do tej pozycji.

         (15)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS.

         (16)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS.

         (17)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziałach 2.8.2 i 2.15.2.2 GHS.

         (18)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziałach 2.8.2 i 2.15.2.2 GHS.

         (19)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 4.1.2 GHS.

         (20)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 4.1.2 GHS.

         (21)  Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.12.2 GHS.

         (22)  Azotan amonu (10 000): nawozy zdolne do samopodtrzymującego się rozkładu.
      Niniejsza uwaga ma zastosowanie do złożonych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu (złożone nawozy sztuczne zawierające azotan amonu z fosforanem lub potażem), zdolnych do samopodtrzymującego się rozkładu zgodnie z testem nieckowym (zob. Podręcznik badań i kryteriów, część III pkt 38.2) i w których zawartość azotu pochodząca z azotanu amonu wynosi:

                  a)

                  od 15,75 % do 24,5 % wagowo (15,75 % i 24,5 % zawartości azotu wagowo pochodzącej z azotanu amonu odpowiada odpowiednio od 45 % do 70 % azotanu amonu) i które albo zawierają nie więcej niż 0,4 % łącznie substancji palnych/organicznych lub spełniają wymogi odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki);

                  b)

                  15,75 % lub mniej wagowo oraz obejmuje nieograniczoną ilość substancji palnych.

         (23)  Azotan amonu (5 000): stosowany jako nawóz.
      Niniejsza uwaga ma zastosowanie do prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu oraz do złożonych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu, w których zawartość azotu pochodząca z azotanu amonu:

                  a)

                  przekracza 24,5 % wagowo, z wyjątkiem mieszanin prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu z dolomitem, kamieniem wapiennym lub węglanem wapnia o czystości co najmniej 90 %;

                  b)

                  przekracza 15,75 % wagowo w mieszaninach azotanu amonu i siarczanu amonu;

                  c)

                  przekracza 28 % wagowo (28 % zawartości azotu wagowo pochodzącego z azotanu amonu odpowiada 80 % azotanu amonu) dla mieszanin prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu z dolomitem, kamieniem wapiennym lub węglanem wapnia o czystości co najmniej 90 %, oraz które spełniają wymogi odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki).

         (24)  Azotan amonu (2 500): techniczny.
      Niniejsza uwaga ma zastosowanie do:

                  a)

                  azotanu amonu i mieszanin azotanu amonu, w których zawartość azotu pochodząca z azotanu amonu wynosi:

                              (i)

                              od 24,5 % do 28 % wagowo i które nie zawierają więcej niż 0,4 % substancji palnych;

                              (ii)

                              ponad 28 % wagowo i które nie zawierają więcej niż 0,2 % substancji palnych;

                  b)

                  wodnych roztworów azotanu amonu, w których stężenie azotanu amonu przekracza 80 % wagowo.

         (25)  Azotan amonu (50): materiał „poza specyfikacją” i nawozy niespełniające wymogów odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki).
      Niniejsza uwaga ma zastosowanie do:

                  a)

                  materiału odrzuconego w procesie produkcyjnym oraz do azotanu amonu i mieszanin azotanu amonu, prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu i złożonych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu, o których mowa w uwagach 23 i 24, które są lub zostały zwrócone przez końcowego użytkownika producentowi, przekazane do czasowego składowania lub do zakładu przetwórczego w celu przetworzenia, recyklingu lub obróbki do celów bezpiecznego użytkowania, ponieważ nie są już one zgodne ze specyfikacjami określonymi w uwagach 23 i 24;

                  b)

                  nawozów, o których mowa w uwadze 22 lit. a) i uwadze 23, niespełniających wymogów odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki).

         (26)  Azotan potasu (10 000): złożone nawozy sztuczne oparte na azotanie potasu (w postaci bryłek/granulatu), które mają takie same właściwości jak czysty azotan potasu.

         (27)  Azotan potasu (5 000): złożone nawozy sztuczne oparte na azotanie potasu (w postaci kryształów), które mają takie same niebezpieczne właściwości jak czysty azotan potasu.

         (28)  Biogaz uszlachetniony: na użytek wdrożenia Konwencji biogaz uszlachetniony może być zaklasyfikowany do pozycji 14 części 2 załącznika I, w przypadkach gdy został on przetworzony zgodnie z obowiązującymi normami dla biogazu oczyszczonego i biogazu uszlachetnionego przy zapewnieniu jakości równoważnej do jakości gazu ziemnego, w tym zawartości metanu, i gdy zawiera on maksymalnie 1 % tlenu.

         (29)  Polichlorowane dibenzofurany i polichlorowane dibenzodioksyny.
      Ilości polichlorowanych dibenzofuranów i polichlorowanych dibenzodioksyn są określane przy użyciu następujących współczynników WHO równoważnych toksyczności dla ludzi i ssaków w odniesieniu do dioksyn i związków dioksynopodobnych (TEF) w ponownej ocenie w 2005 r.:
      TEF — WHO 2005

                  Dioksyny

                  TEF

                  Furany

                  TEF

                  2,3,7,8-TCDD

                  1

                  2,3,7,8-TCDF

                  0.1

                  1,2,3,7,8-PeCDD

                  1

                  2,3,4,7,8-PeCDF

                  0.3

                  1,2,3,4,7,8-HxCDD

                  0.1

                  1,2,3,7,8-PeCDF

                  0.03

                  1,2,3,6,7,8-HxCDD

                  0.1

                  1,2,3,4,7,8-HxCDF

                  0.1

                  1,2,3,7,8,9-HxCDD

                  0.1

                  1,2,3,7,8,9-HxCDF

                  0.1

                  1,2,3,4,6,7,8-HpCDD

                  0.01

                  2,3,4,6,7,8-HxCDF

                  0.1

                  OCDD

                  0.0003

                  1,2,3,7,8,9-HxCDF

                  0.1

                  1,2,3,4,6,7,8-HpCDF

                  0.01

                  1,2,3,4,7,8,9-HpCDF

                  0.01

                  OCDF

                  0.0003

                  Skróty: Hx = heksa; Hp = hepta; O = okta, P = penta, T = tetra.
                  Odniesienie: Martin Van den Berg and others, The 2005 World Health Organization Re-evaluation of Human and Mammalian Toxic Equivalency Factors for Dioxins and Dioxin-like Compounds, Toxicological Sciences, vol. 93, nr 2 (październik 2006 r.), s. 223–241 (2006).

         (30)  Pod warunkiem że mieszanina ta, niezawierająca podchlorynu sodu, nie zostałaby zaklasyfikowana jako substancja o ostrej toksyczności dla środowiska wodnego, kategoria 1.

         (31)  W przypadkach gdy substancja niebezpieczna należy do kategorii 10 Ciecze łatwopalne lub do kategorii 11 Ciecze łatwopalne, wówczas do celów Konwencji stosuje się najniższą ilość progową.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/2077 z dnia 17 października 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 70. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 97. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian załącznika VI do konwencji MARPOL, zmian prawideł II-1 konwencji SOLAS, prawideł III/1.4, III/30 i III/37 konwencji SOLAS, prawideł II-2/1 i II-2/10 konwencji SOLAS, prawidła II-1/3-12 konwencji SOLAS, zmian konwencji i kodu STCW, kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz rozszerzonego programu inspekcji z 2011 r.

text:
               26.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 320/36

         DECYZJA RADY (UE) 2016/2077
   z dnia 17 października 2016 r.
   w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 70. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 97. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian załącznika VI do konwencji MARPOL, zmian prawideł II-1 konwencji SOLAS, prawideł III/1.4, III/30 i III/37 konwencji SOLAS, prawideł II-2/1 i II-2/10 konwencji SOLAS, prawidła II-1/3-12 konwencji SOLAS, zmian konwencji i kodu STCW, kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz rozszerzonego programu inspekcji z 2011 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Działanie Unii w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu poprawę bezpieczeństwa morskiego i ochronę środowiska morskiego.

               (2)

               Podczas 69. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC) Międzynarodowej Organizacji Morskiej („IMO”) podjęto decyzję o utworzeniu obowiązkowego systemu gromadzenia danych dotyczących zużycia paliwa oraz o wprowadzeniu niezbędnych zmian do rozdziału 4 załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (załącznika VI do konwencji MARPOL). Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte na 70. posiedzeniu MEPC, które odbędzie się w październiku 2016 r.

               (3)

               Podczas 95. i 96. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO zatwierdzono zmiany prawidła II-1, prawideł III/1.4, III/30 i III/37, prawideł II-2/1 i II-2/10, prawidła II-1/3-12 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (konwencji SOLAS), Międzynarodowej konwencji i kodeksu o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht (konwencji i kodu STCW), Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz rozszerzonego programu inspekcji z 2011 r. Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte podczas 97. posiedzenia MSC, które odbędzie się w listopadzie 2016 r.

               (4)

               Zmiany do rozdziału 4 załącznika VI do konwencji MARPOL ustanowią obowiązkowy globalny system gromadzenia danych, jakie będą musiały być każdego roku gromadzone i zgłaszane przez określone statki, procesy weryfikacji związane ze zgłaszaniem danych, sporządzaniem oświadczeń o zgodności, sytuacjami dotyczącymi przeniesienia praw własności, przekazywania danych IMO, anonimizacji i dostępu do danych, a także procedury zatwierdzania zgodności statków podnoszących banderę państw niebędących stronami załącznika VI do konwencji MARPOL. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 (1) ustanawia unijny system monitorowania, raportowania i weryfikacji (MRW) emisji dwutlenku węgla oraz efektywności energetycznej w zakresie żeglugi morskiej. Rozporządzenie to stosuje się do wszystkich statków o pojemności brutto wynoszącej ponad 5 000 ton wpływających do portów, przebywających w portach lub wypływających z portów znajdujących się w jurysdykcji państwa członkowskiego od dnia 1 stycznia 2018 r., niezależnie od miejsca rejestracji statków.

               (5)

               W art. 22 rozporządzenia (UE) 2015/757 zawarto klauzulę przeglądową na wypadek międzynarodowego porozumienia w tym obszarze. Wraz z przyjęciem zmian do rozdziału 4 załącznika VI do konwencji MARPOL rozpocznie się taki proces przeglądu, co może doprowadzić do sformułowania wniosku w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) 2015/757, aby zapewnić dostosowanie, w zakresie, w jakim to odpowiednie, do globalnego systemu gromadzenia danych uzgodnionego w IMO.

               (6)

               Poprzez zmiany prawideł II-1/1, II-1/2, II-1/3, II-1/4, II-1/5, II-1/6, II-1/7, II-1/8-1, II-1/9, II-1/10, II-1/12, II-1/13, II-1/15–17, II-1/19, II-1/21–22 i II-1/35 konwencji SOLAS wprowadzone zostaną poprawki redakcyjne i wynikające z nich poprawki, a także poprawki w zakresie podziału i wymagań dotyczących stateczności uszkodzonego statku, aby zwiększyć zdolność przetrwania statku pasażerskiego w przypadku uszkodzenia. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE (2) dotyczy statków pasażerskich i szybkich jednostek pasażerskich dokonujących podróży krajowych. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., wraz ze zmianami.

               (7)

               Zmiany prawidła II-1/1.2 konwencji SOLAS, nowe prawidło II-1/19-1 oraz zmiany prawideł III/1.4, III/30 i III/37 konwencji SOLAS dotyczące ćwiczeń w zakresie zabezpieczenia niezatapialności stanowią część kompleksowego podejścia służącego zwiększeniu zdolności przetrwania w przypadku zatopienia statku celem zwiększenia bezpieczeństwa na nowych i istniejących statkach pasażerskich. W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE (3), a w szczególności w załączniku I rozdział V prawidło V/2 wskazano obowiązkowe wymogi minimalne w zakresie wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów, marynarzy oraz innego personelu na statkach pasażerskich. Konwencja STCW, którą włączono do prawa Unii na mocy dyrektywy 2008/106/WE, zawiera w odpowiednich tabelach kompetencji kodu STCW wymagania szkoleniowe w zakresie stateczności statków.

               (8)

               Zmiany prawideł II-2/1 oraz II-2/10 konwencji SOLAS stanowią, że gaśnice pianowe o pojemności co najmniej 135 l nie są już wymagane w kotłowniach, w których zostały zamontowane kotły do użytku domowego o mocy niższej od 175 kW lub kotły chronione stosowanymi lokalnie stałymi wodnymi instalacjami gaśniczymi. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/45/WE stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w pełni mają spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami. Co więcej, prawidła II-2/1 i II-2/10 konwencji SOLAS mają zastosowanie do nowych statków pasażerskich klas B, C i D oraz istniejących statków pasażerskich klasy B zgodnie z rozdziałem II-2 część A, pkt 6.7 („Wyposażenie przeciwpożarowe przedziałów maszynowych”) załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE, w którym ustanowiono, że przedziały maszynowe i kotłownie powinny być wyposażone w instalacje przenośne.

               (9)

               Zmiany do prawidła II-1/3-12 konwencji SOLAS będą dotyczyć luki w obowiązującym prawidle dotyczącym stosowania Kodeksu w sprawie poziomów hałasu w odniesieniu do statków, dla których zamówienie dotyczące budowy ogłoszone zostało przed dniem 1 lipca 2014 r. oraz których stępki zostały położone lub które są na podobnym etapie budowy od dnia 1 stycznia 2015 r. oraz których dostawa nie nastąpi przed dniem 1 lipca 2018 r. W art. 3 dyrektywy 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) wskazano minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników oraz ustanowiono graniczne wartości ekspozycji i wartości działania. Ponadto w art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/45/WE, jako odpowiednim prawie wtórnym, ustanowiono, że konwencja SOLAS z 1974 r. ze zmianami ma zastosowanie do nowych statków klasy A, a w części C prawidło 15 załącznika I do tej dyrektywy wskazano środki służące ograniczeniu hałasu w przedziałach maszynowych dla nowych statków klasy B, C i D.

               (10)

               Zmiany konwencji i kodu STCW dotyczące szczegółowego szkolenia w zakresie statków pasażerskich oraz zmiany do części A i B kodu STCW będą dotyczyły nowych wyzwań związanych z większymi rozmiarami nowoczesnych statków wycieczkowych i dużą liczbą pasażerów na pokładzie, a także będą obejmować cztery odrębne poziomy szkolenia i zapoznania: zapoznanie awaryjne na statku pasażerskim, szkolenie z zakresu zarządzania tłumem na statku pasażerskim, zarządzanie kryzysowe na statku pasażerskim oraz szkolenie w zakresie zachowań ludzkich, a także szkolenie z zakresu statków pasażerskich typu ro-ro. W dyrektywie 2008/106/WE, w szczególności w załączniku I rozdział V prawidło V/2, wskazano obowiązkowe wymogi minimalne w zakresie wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów, marynarzy i innych członków załogi na statkach pasażerskich.

               (11)

               W zmianach do rozdziału 13 kodeksu FSS wyjaśnione zostanie, że obliczenia wymiarów drogi ucieczki, których dokonuje się na podstawie całkowitej liczby osób, które będą przypuszczalnie uciekać klatką schodową oraz drzwiami, korytarzami i podestami, mają być wykonywane oddzielnie dla dwóch różnych przypadków stopnia zajmowania pomieszczeń. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/45/WE stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w pełni spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami. Ponadto przepisy rozdziału II-2 część A załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE wprowadzają stosowanie kodeksu FSS, przyjętego na mocy rezolucji MSC.98(73), w odniesieniu do statków pasażerskich klasy B, C i D zbudowanych od dnia 1 stycznia 2003 r.

               (12)

               W zakresie, w jakim zmiany do prawideł II-1/1, II-1/2, II-1/3, II-1/4, II-1/5, II-1/6, II-1/7, II-1/8-1, II-1/9, II-1/10, II-1/12, II-1/13, II-1/15–17, II-1/19, II-1/21–22 i II-1/35 konwencji SOLAS, prawideł II-2/1 i II-2/10 konwencji SOLAS oraz rozdział 13 kodeksu FSS mogą wpłynąć na przepisy dyrektywy 2009/45/WE w odniesieniu do statków pasażerskich i szybkich jednostek pasażerskich dokonujących podróży krajowych, zmiany te podlegają wyłącznej kompetencji Unii.

               (13)

               Zmiany rozszerzonego programu inspekcji z 2011 r. uwzględniają dostosowanie do serii Z10 zaktualizowanych ujednoliconych wymagań będących częścią ujednoliconych wymagań Międzynarodowego Stowarzyszenia Towarzystw Klasyfikacyjnych (seria Z10 ujednoliconych wymagań Międzynarodowego Stowarzyszenia Towarzystw Klasyfikacyjnych), które dotyczą wymagań w zakresie prowadzenia badań i certyfikacji. Art. 5 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 (5) wprowadzają obowiązek spełniania warunków Programu Oceny Stanu Technicznego IMO dla zbiornikowców pojedynczokadłubowych mających więcej niż 15 lat. W rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli masowców i zbiornikowców, zwanym inaczej rozszerzonym programem inspekcji (ESP), określono sposób przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Jako że w Programie Oceny Stanu Technicznego do osiągnięcia celu stosuje się rozszerzony program inspekcji, wszelkie zmiany inspekcji w ramach rozszerzonego programu inspekcji będą automatycznie miały zastosowanie na mocy rozporządzenia (UE) nr 530/2012.

               (14)

               Unia nie jest ani członkiem IMO, ani umawiającą się stroną odnośnych konwencji i kodeksów. W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do przekazania stanowiska Unii i wyrażenia przez nie zgody na związanie się tymi zmianami, w zakresie, w jakim podlegają one wyłącznej kompetencji Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 70. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian w rozdziale 4 załącznika VI do konwencji MARPOL, jak określono w załączniku 7 do dokumentu IMO MEPC 69/21/dodatek 1.
   Artykuł 2
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 97. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO, polegać ma na wyrażeniu zgody na przyjęcie następujących zmian do:

               a)

               prawideł II-1/1, II-1/2, II-1/3, II-1/4, II-1/5, II-1/6, II-1/7, II-1/8-1, II-1/9, II-1/10, II-1/12, II-1/13, II-1/15–17, II-1/19, II-1/21–22 i II-1/35 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 1 do cyrkularza IMO nr 3644 z dnia 20 maja 2016 r.;

               b)

               prawidła II-1/1.2 konwencji SOLAS, nowego prawidła II-1/19-1, a także zmian do prawideł III/1.4, III/30 i III/37, jak określono w załączniku 1 do cyrkularza IMO nr 3644 z dnia 20 maja 2016 r.;

               c)

               prawideł II-2/1 i II-2/10 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 1 do cyrkularza IMO nr 3644 z dnia 20 maja 2016 r.;

               d)

               prawidła II-1/3-12 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 1 do cyrkularza IMO nr 3644 z dnia 20 maja 2016 r.;

               e)

               konwencji i kodu STCW dotyczących szczegółowego szkolenia w zakresie statków pasażerskich oraz części A i B kodu STCW, jak określono w załącznikach 8, 9 i 10 do dokumentu IMO MSC 96/25/dodatek 1;

               f)

               rozdziału 13 kodeksu FSS, jak określono w załączniku 2 do cyrkularza IMO nr 3644 z dnia 20 maja 2016 r.;

               g)

               rozszerzonego programu inspekcji z 2011 r., jak określono w załączniku 4 do cyrkularza IMO nr 3644 z dnia 20 maja 2016 r.

         2.   Jeśli poprawki do prawidła II-1/6 konwencji SOLAS, o których mowa w ust. 1 lit. a), zostaną poddane przeglądowi na 97. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO, stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, polegać ma na wyrażeniu zgody na zmiany do tych poprawek, które podnoszą obecny poziom bezpieczeństwa.
   Artykuł 3
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w brzmieniu ujętym w art. 1 i 2, jest wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie Unii.
   2.   Drobne zmiany stanowisk, o których mowa w art. 1 i 2, mogą zostać uzgodnione bez wydawania kolejnej decyzji przez Radę.
   Artykuł 4
   Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się w interesie Unii zmianami, o których mowa w art. 1 i 2, w zakresie, w jakim zmiany te podlegają wyłącznej kompetencji Unii.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 17 października 2016 r.

            W imieniu Rady

         L. SÓLYMOS

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 55).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 33).

      (4)  Dyrektywa 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Dz.U. L 42 z 15.2.2003, s. 38).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych (Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3).


title: 2011/589/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/190

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2009
   (2011/589/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2009,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (3), w szczególności jego art. 17,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0105/2011),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2009;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 16.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 77 z 13.3.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja nr 1673/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. w sprawie finansowania normalizacji europejskiej

text:
               15.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 315/9

      DECYZJA NR 1673/2006/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 24 października 2006 r.
   w sprawie finansowania normalizacji europejskiej
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 oraz art. 157 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),
   a także mając na uwadze co następuje:

               (1)

               Normalizacja europejska jest działalnością dobrowolną, realizowaną przez i w imieniu stron zainteresowanych ustanowieniem norm i innych produktów normalizacji, w odpowiedzi na ich potrzeby. Produkty normalizacyjne opracowywane są przez Europejski Komitet Normalizacyjny, Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki i Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych, organy wyszczególnione w załączniku I do dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług w ramach społeczeństwa informatycznego (3) (zwane dalej „europejskimi organami normalizacyjnymi”).

               (2)

               Dyrektywa 98/34/WE umożliwia Komisji wystąpienie, po konsultacji z Komitetem ustanowionym tą dyrektywą, z wnioskiem w sprawie normalizacji do europejskich organów normalizacyjnych. Ogólne wytyczne dotyczące współpracy pomiędzy CEN, CENELEC oraz ETSI a Komisją Europejską i Europejskim Stowarzyszeniem Wolnego Handlu z dnia 28 marca 2003 r. (4) określają partnerskie stosunki między europejskimi organami normalizacyjnymi a Komisją i Europejskim Stowarzyszeniem Wolnego Handlu, które również wspiera normalizację europejską.

               (3)

               Zważywszy na użyteczność normalizacji europejskiej dla wspierania polityki i prawodawstwa wspólnotowego, niezbędny jest udział Wspólnoty w jej finansowaniu. Z jednej strony, normalizacja europejska wspomaga funkcjonowanie i wzmocnienie rynku wewnętrznego, zwłaszcza dzięki dyrektywom „nowego podejścia” w dziedzinie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i ochrony konsumentów, przyczynia się ona również do zapewniania interoperacyjności w dziedzinach takich jak transport. Z drugiej strony, normalizacja europejska wspomaga poprawę konkurencyjności przedsiębiorstw, przede wszystkim ułatwiając swobodny przepływ towarów i usług, interoperacyjność sieci, środki komunikacji, rozwój technologiczny i innowacyjność w dziedzinach takich jak technologie informatyczne. W związku z powyższym właściwe jest zawarcie w niniejszej decyzji przepisów dotyczących finansowania działań w zakresie normalizacji europejskiej w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji, które podlega w szczególności decyzji Rady 87/95/EWG z dnia 22 grudnia 1986 w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji (5).

               (4)

               Niniejsza decyzja powinna stanowić jasną, pełną i precyzyjną podstawę prawną dla finansowania przez Wspólnotę wszelkich działań normalizacji europejskiej niezbędnych do wdrażania polityki i prawodawstwa wspólnotowego.

               (5)

               Konieczne jest zapewnienie, aby małe i średnie przedsiębiorstwa, w szczególności przedsiębiorstwa małe, mikroprzedsiębiorstwa i przedsiębiorstwa rzemieślnicze, były zdolne do stosowania norm europejskich. W związku z tym normy te powinny być opracowywane i dostosowywane tak, aby uwzględnić charakterystykę i warunki funkcjonowania tych przedsiębiorstw.

               (6)

               Finansowanie wspólnotowe powinno mieć na celu ustanowienie norm lub innych produktów normalizacyjnych, ułatwianie ich stosowania przez przedsiębiorstwa poprzez ich tłumaczenie na poszczególne języki urzędowe Wspólnoty, wzmocnienie spójności europejskiego systemu normalizacji oraz zapewnienie równego i przejrzystego dostępu do norm europejskich wszystkim podmiotom działającym na rynku w całej Unii Europejskiej. Jest to szczególnie ważne w przypadkach, gdy zastosowanie norm umożliwia spełnienie wymogów prawa wspólnotowego.

               (7)

               Środki przyznawane na działania związane z normalizacją europejską powinny być określane każdego roku przez władzę budżetową w granicach orientacyjnej koperty finansowej na okres obowiązywania odpowiednich ram finansowych i powinny być przedmiotem corocznej decyzji Komisji określającej ich wysokość oraz, w razie potrzeby, maksymalną stawkę współfinansowania w zależności od rodzaju działalności.

               (8)

               Zważywszy na bardzo szeroki zakres normalizacji europejskiej wspierającej polityki i prawodawstwo wspólnotowe oraz różnorodne rodzaje działań związanych z normalizacją, powinny istnieć zróżnicowane formy finansowania. Dotyczy to głównie dotacji udzielanych, bez zaproszenia do składania ofert, europejskim organom normalizacyjnym, zgodnie z przepisami art. 110 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”) i art. 168 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (7).

               (9)

               Ponadto te same warunki powinny mieć zastosowanie do podmiotów, których nie uznano za europejskie organy normalizacyjne zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 98/34/WE, ale zostały one wymienione w akcie podstawowym jako uprawnione do wykonywania, we współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi, wstępnych prac służących wspieraniu normalizacji europejskiej.

               (10)

               Zachęca się państwa członkowskie do zapewnienia odpowiedniego krajowego finansowania zadań normalizacyjnych.

               (11)

               Ponadto w zakresie, w jakim europejskie organy normalizacyjne w sposób ciągły wspierają działania Wspólnoty, powinny one posiadać skuteczne i sprawnie działające sekretariaty centralne. W związku z powyższym Komisja powinna mieć możliwość przyznawania podmiotom działającym na rzecz ogólnego interesu europejskiego dotacji, nie stosując w przypadku dotacji operacyjnych, zasady corocznego zmniejszania ich wysokości określonego w art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego. Skuteczne funkcjonowanie europejskich organów normalizacyjnych wymaga ponadto, aby krajowi członkowie tych organów wywiązywali się z obowiązku wnoszenia wkładu finansowego na rzecz europejskiego systemu normalizacji.

               (12)

               Finansowanie działalności normalizacyjnej powinno również móc objąć działania przygotowawcze i pomocnicze związane z ustanowieniem norm lub innych produktów normalizacyjnych. Dotyczy to głównie prac badawczych, opracowywania wstępnych dokumentów legislacyjnych, prowadzenia międzylaboratoryjnych badań porównawczych oraz walidacji i oceniania norm. Ponadto promowanie normalizacji na poziomie europejskim i międzynarodowym powinno obejmować realizację programów pomocy technicznej i współpracy z krajami trzecimi. W celu poprawy dostępu do rynków oraz wzmocnienia konkurencyjności przedsiębiorstw z Unii Europejskiej powinny istnieć przepisy dotyczące przyznawania dotacji innym jednostkom w drodze zaproszenia do składania ofert lub, w razie potrzeby, zawierania umów.

               (13)

               Między Komisją a europejskimi organami normalizacyjnymi podpisywane są regularnie umowy o partnerstwie, mające na celu ustalenie zasad administracyjnych i finansowych dotyczących finansowania działalności normalizacyjnej, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia finansowego. Parlament Europejski i Rada powinny być powiadamiane o treści tych umów.

               (14)

               Zważywszy na specyfikę prac normalizacyjnych, a w szczególności na zaangażowanie w procesie normalizacji poszczególnych zainteresowanych stron, należy uznać, że współfinansowanie tworzenia norm europejskich i innych produktów normalizacyjnych objętych dotacją wspólnotową może mieć formę wkładu rzeczowego, na przykład poprzez zapewnienie pomocy ekspertów.

               (15)

               W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej decyzji, powinna istnieć możliwość skorzystania z niezbędnej wiedzy fachowej, w szczególności z zakresu audytu i zarządzania finansowego, jak również z zasobów wsparcia administracyjnego, pozwalających na ułatwienie wdrożenia oraz regularną ocenę zasadności działań będących przedmiotem finansowania wspólnotowego w celu zapewnienia ich użyteczności i wpływu.

               (16)

               Powinny zostać również podjęte odpowiednie działania w celu uniknięcia nadużyć finansowych i nieprawidłowości oraz odzyskiwania środków bezpodstawnie wypłaconych, zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (8) oraz (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (9) oraz z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (10),

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsza decyzja określa zasady udziału Wspólnoty w finansowaniu normalizacji europejskiej mającej na celu wspieranie wdrażania określonych polityk, środków i działań oraz prawodawstwa wspólnotowego.
   Artykuł 2
   Podmioty kwalifikujące się do uzyskania finansowania wspólnotowego
   Finansowanie wspólnotowe może być przyznane europejskim organom normalizacyjnym wyszczególnionym w załączniku I do dyrektywy 98/34/WE na realizację działań wymienionych w art. 3 niniejszej decyzji.
   Finansowanie wspólnotowe może również być przyznane innym podmiotom na prowadzenie prac przygotowawczych i pomocniczych związanych z normalizacją europejską, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), jak również na programy, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. f).
   Artykuł 3
   Działalność normalizacyjna kwalifikująca się do uzyskania finansowania wspólnotowego
   1.   Wspólnota może finansować następujące rodzaje działalności w dziedzinie normalizacji europejskiej:

               a)

               tworzenie i nowelizację norm europejskich oraz wszystkich innych produktów normalizacyjnych niezbędnych i odpowiednich do celów wdrażania polityk i prawodawstwa Wspólnoty;

               b)

               realizację prac przygotowawczych i pomocniczych związanych z normalizacją europejską, takich jak badania, programy, oceny, analizy porównawcze, prace badawcze, analizy laboratoryjne, międzylaboratoryjne badania porównawcze oraz prace związane z ocenianiem zgodności;

               c)

               działalność centralnych sekretariatów europejskich organów normalizacyjnych, taką jak rozwijanie polityki, koordynacja działalności normalizacyjnej, prowadzenie prac technicznych oraz udzielanie informacji zainteresowanym stronom;

               d)

               weryfikację jakości oraz zgodności norm europejskich lub innych produktów normalizacyjnych z odpowiednimi politykami i przepisami wspólnotowymi;

               e)

               tłumaczenie, w razie potrzeby, norm europejskich lub innych europejskich produktów normalizacyjnych stosowanych w celu wspierania polityki i prawodawstwa Wspólnoty, na urzędowe języki wspólnotowe inne niż języki robocze europejskich organów normalizacyjnych; opracowywanie dokumentów służących wyjaśnieniu, interpretacji i uproszczeniu normy, a także przewodników dla użytkowników oraz zbiorów najlepszych praktyk;

               f)

               działalność służącą realizacji programów pomocy technicznej, współpracy z krajami trzecimi oraz promowania i zwiększenia znaczenia europejskiego systemu normalizacji oraz norm europejskich wśród zainteresowanych stron we Wspólnocie oraz na poziomie międzynarodowym.

         2.   Rodzaje działalności, o których mowa w ust. 1 lit. a), kwalifikują się do uzyskania finansowania wspólnotowego pod warunkiem zaopiniowania wniosków kierowanych do europejskich organów normalizacyjnych przez komitet utworzony na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE.
   Artykuł 4
   Finansowanie
   Środki przydzielane na działalność, o której mowa w niniejszej decyzji, są określane corocznie przez władzę budżetową, w granicach ram finansowych.
   Artykuł 5
   Zasady finansowania
   1.   Finansowanie wspólnotowe jest udzielane:

               a)

               w formie dotacji przyznawanych, bez zaproszenia do składania ofert, europejskim organom normalizacyjnym na realizację działalności określonej w art. 3 oraz podmiotom uprawnionym na mocy aktu podstawowego zgodnie z art. 49 rozporządzenia finansowego do realizacji, we współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi, prac, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) niniejszej decyzji;

               b)

               w formie dotacji przyznawanych innym podmiotom w drodze zaproszenia do składania ofert lub zamówienia publicznego na realizację we współpracy z europejskimi organami normalizacyjnymi, prac normalizacyjnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), lub programów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. f).

         2.   Finansowanie działalności centralnych sekretariatów europejskich organów normalizacyjnych, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. c), może odbywać się na zasadzie dotacji na działania albo dotacji operacyjnych. Wysokość dotacji operacyjnych, w przypadku kolejnego ich przyznania, nie podlega automatycznemu obniżeniu.
   3.   Komisja podejmuje decyzję w sprawie zasad finansowania, o których mowa w ust. 1 i 2, kwot oraz, w razie potrzeby, maksymalnego procentowego udziału w finansowaniu poszczególnych rodzajów działalności. Decyzje Komisji w tym względzie są podawane do publicznej wiadomości.
   4.   Umowy o dotację mogą zezwalać na pokrycie kosztów ogólnych beneficjenta zryczałtowaną stawką do wysokości 30 % łącznych kwalifikujących się bezpośrednich kosztów działań, o ile pośrednie koszty beneficjenta nie są pokrywane z dotacji operacyjnej finansowanej z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
   5.   Współfinansowanie w formie wkładu rzeczowego jest dopuszczalne. Wycena wkładu rzeczowego odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2342/2002.
   6.   Wspólne cele współpracy oraz warunki administracyjne i finansowe dotyczące dotacji przyznawanych europejskim organom normalizacyjnym są określane w umowach ramowych o partnerstwie, zawieranych przez Komisję z europejskimi organami normalizacyjnymi, zgodnie z rozporządzeniem finansowym i rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2342/2002. Parlament Europejski i Rada są informowane o zawarciu tych umów.
   Artykuł 6
   Zarządzanie i monitorowanie
   1.   Określone przez władzę budżetową środki na finansowanie działalności normalizacyjnej mogą również pokrywać wydatki administracyjne związane z przygotowywaniem, monitorowaniem, inspekcjami oraz audytem i oceną, które są bezpośrednio niezbędne do osiągnięcia celów niniejszej decyzji, a w szczególności z badaniem, posiedzeniami, działalnością informacyjną i wydawniczą, wydatki związane z sieciami informatycznymi umożliwiającymi wymianę informacji oraz wszelkie inne wydatki na obsługę administracyjną i techniczną, z jakiej może korzystać Komisja w związku z działalnością normalizacyjną.
   2.   Komisja ocenia zasadność działalności normalizacyjnej będącej przedmiotem finansowania wspólnotowego w świetle wymogów polityk i prawodawstwa wspólnotowego oraz informuje Parlament Europejski i Radę o wynikach tej oceny przynajmniej raz na pięć lat.
   Artykuł 7
   Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
   1.   Komisja zapewnia, aby podczas realizacji działalności finansowanej na podstawie niniejszej decyzji interesy finansowe Wspólnoty były chronione poprzez stosowanie środków zapobiegających oszustwom, korupcji oraz innym nielegalnym działaniom, poprzez stosowanie efektywnych kontroli oraz odzyskiwanie bezpodstawnie wypłaconych kwot, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości poprzez stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2988/95, rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999.
   2.   W odniesieniu do działalności wspólnotowej finansowanej na mocy niniejszej decyzji pojęcie nieprawidłowości, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego lub naruszenie zobowiązań umownych wynikające z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii Europejskiej lub w budżetach zarządzanych przez nią w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.
   3.   Porozumienia i umowy wynikające z niniejszej decyzji przewidują monitorowanie i kontrole finansowe ze strony Komisji lub upoważnionych przez nią przedstawicieli oraz audyty Trybunału obrachunkowego, które w razie potrzeby mogą być przeprowadzane na miejscu.
   Artykuł 8
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 24 października 2006 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         P. LEHTOMÄKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 110 z 9.5.2006, str. 14.

      (2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 17 maja 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 18 września 2006 r.

      (3)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem przystąpienia z 2003  r.

      (4)  Dz.U. C 91 z 16.4.2003, str. 7.

      (5)  Dz.U. L 36 z 7.2.1987, str. 31. Decyzja zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36).

      (6)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (7)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1248/2006 (Dz.U. L 227 z 19.8.2006, str. 3).

      (8)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

      (9)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

      (10)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.