title: Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (1999/468/WE) [ Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23 . Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE ( Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11 )] (Tekst ujednolicony)

text:
               21.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/4

         Niniejszy tekst powstał dla potrzeb archiwalnych; instytucje europejskie nie ponoszą odpowiedzialności za zawarte w nim informacje

      DECYZJA RADY

   z dnia 28 czerwca 1999 r.
   ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (1999/468/WE)
   [Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11)]
   (Tekst ujednolicony)
   (2006/C 255/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202 tiret trzecie,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W przyjmowanych przez siebie aktach Rada ma przyznać Komisji uprawnienia do wykonywania norm ustanowionych przez Radę; Rada może nałożyć określone wymagania dotyczące wykonywania tych uprawnień; może również, w szczególnych i uzasadnionych przypadkach, zastrzec dla siebie prawo bezpośredniego wykonywania uprawnień wykonawczych.

               (2)

               Rada przyjęła decyzję 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji; decyzja ta przewiduje ograniczoną liczbę warunków wykonywania takich uprawnień.

               (3)

               Deklaracja nr 31 załączona do Aktu Końcowego Konferencji Międzyrządowej, która przyjęła traktat z Amsterdamu, wzywa Komisję do przedłożenia Radzie projektu zmian decyzji 87/373/EWG.

               (4)

               W celu uniknięcia pomyłek uznano, że zamiast zmieniać decyzję nr 87/373/EWG bardziej odpowiednie jest zastąpienie jej nową decyzją i uchylenie decyzji 87/373/EWG.

               (5)

               Głównym celem niniejszej decyzji jest zapewnienie kryteriów wyboru procedury działania komitetów, tak aby osiągnąć większą spójność i przewidywalność wyboru rodzaju komitetu, przyjmując, że takie kryteria mają charakter niewiążący, z wyjątkiem kryteriów dotyczących procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą.

               (6)

               W dziedzinie środków zarządzania przestrzegać należy procedury zarządzania; dotyczy to między innymi środków realizacji wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki rybołówstwa oraz realizacji programów mających istotny wpływ na budżet; takie środki zarządzania powinny być podejmowane przez Komisję w drodze procedury zapewniającej podjęcie decyzji w odpowiednim terminie; jednakże, jeśli Radzie zostaną przedstawione środki niewymagające pilnej realizacji, Komisja powinna wykorzystać swobodę decyzji w zakresie odroczenia ich zastosowania.

               (7)

               W dziedzinie środków o ogólnym zasięgu mających na celu stosowanie istotnych przepisów aktów podstawowych należy przestrzegać procedury regulacyjnej; dotyczy to również środków ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin oraz środków opracowanych w celu dostosowania lub aktualizacji niektórych mniej istotnych przepisów aktu podstawowego; środki takie należy przyjąć przy zastosowaniu skutecznej procedury zgodnej w pełni z prawem Komisji do podejmowania inicjatywy legislacyjnej.

               (7a)

               W dziedzinie środków o ogólnym zasięgu mających na celu zmianę innych niż istotne elementów aktu przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 251 traktatu, w tym wykreślenie niektórych z tych elementów lub dodanie nowych, innych niż istotne elementów, należy przestrzegać procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Procedura ta powinna umożliwić obu organom władzy prawodawczej przeprowadzenie kontroli przed przyjęciem takich środków. Istotne elementy aktu prawnego mogą być zmienione jedynie przez prawodawcę na podstawie traktatu.

               (8)

               Procedury doradczej należy przestrzegać w każdym przypadku, gdy jest ona uważana za najwłaściwszą; procedura doradcza będzie nadal stosowana w tych przypadkach, w których ma zastosowanie obecnie.

               (9)

               Drugim celem niniejszej decyzji jest uproszczenie warunków wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji oraz zwiększenie zaangażowania Parlamentu Europejskiego w przypadkach, gdy akt podstawowy przyznający Komisji uprawnienia wykonawcze został przyjęty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 traktatu; z tego względu uznano, że właściwe jest zmniejszenie liczby procedur oraz dostosowanie ich do odpowiednich uprawnień zainteresowanych instytucji, a w szczególności uwzględnianie opinii Parlamentu Europejskiego, odpowiednio, przez Komisję lub Radę, w przypadkach, gdy uzna, iż projekt działań przedłożony komitetowi lub propozycja przedłożona Radzie na podstawie procedury regulacyjnej przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym.

               (10)

               Trzecim celem niniejszej decyzji jest sprawniejsze informowanie Parlamentu Europejskiego poprzez zapewnienie, by Komisja informowała Parlament Europejski regularnie o pracach komitetów, przekazywała mu dokumenty związane z ich pracami i informowała za każdym razem, kiedy przekazuje Radzie rozwiązania lub propozycje rozwiązań, które należy przyjąć. Szczególna uwaga skierowana zostanie na informowanie Parlamentu Europejskiego o pracach komitetów w ramach procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, w celu zapewnienia możliwości podjęcia decyzji przez Parlament Europejski w przewidzianym terminie.

               (11)

               Czwartym celem niniejszej decyzji jest sprawniejsze informowanie społeczeństwa o procedurach komitetów poprzez zastosowanie do nich obowiązujących Komisję zasad i warunków publicznego dostępu do aktów, sporządzenie spisu wszystkich komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu uprawnień wykonawczych, sporządzanie rocznego sprawozdania, w celu jego publikacji, o działalności komitetów, oraz zapewnienie udostępnienia publicznego w rejestrze wszystkich danych bibliograficznych przekazanych Parlamentowi Europejskiemu dokumentów dotyczących komitetów.

               (12)

               Niniejsza decyzja nie zmienia w żaden sposób procedur komitetów utworzonych w celu wykonania wspólnej polityki handlowej i zasad konkurencji ustanowionych w traktatach i nieopartych na decyzji 87/373/EWG,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Z wyjątkiem określonych i uzasadnionych przypadków, w których prawo Rady do bezpośredniego wykonywania określonych uprawnień wykonawczych przez nią samą zastrzeżono w akcie podstawowym, takie uprawnienia są przyznawane Komisji zgodnie z odpowiednimi przepisami aktu podstawowego. Przepisy te określają istotne elementy przyznanych w ten sposób uprawnień.
   Jeśli akt podstawowy nakłada określone wymogi proceduralne dotyczące przyjęcia środków wykonawczych, takie wymagania powinny być zgodne z procedurami przewidzianymi w artykułach 3, 4, 5, 5a i 6.
   Artykuł 2
   1.   Bez uszczerbku dla ust. 2, wybór metod proceduralnych przyjęcia środków wykonawczych jest oparty na następujących kryteriach:

               a)

               środki zarządzania, takie jak te dotyczące realizacji wspólnej polityki rolnej, rybołówstwa lub też planów mających istotny wpływ na budżet, powinny być przyjmowane z zachowaniem procedury zarządzania;

               b)

               środki o ogólnym zasięgu, mające na celu stosowanie istotnych przepisów aktów podstawowych oraz środki ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin powinny być przyjmowane z zachowaniem procedury regulacyjnej.
               Jeśli akt podstawowy określa, że mniej istotne przepisy można przyjąć lub aktualizować na drodze procedur wykonawczych, takie środki należy przyjąć z zachowaniem procedury regulacyjnej;

               c)

               bez uszczerbku dla lit. a) i b), procedurę doradczą należy stosować w każdym przypadku, gdy uznaje się ją za najwłaściwszą.

         2.   Jeżeli akt podstawowy przyjęty zgodnie z procedurą określoną w art. 251 traktatu przewiduje przyjęcie środków o ogólnym zasięgu mających na celu zmianę innych niż istotne elementów tego aktu, w tym wykreślenie niektórych z tych elementów lub dodanie nowych, innych niż istotne elementów, środki te są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą.
   Artykuł 3
   Procedura doradcza
   1.   Komisję wspomaga komitet doradczy złożony z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
   2.   Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi propozycję działań, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy, zarządzając w razie potrzeby głosowanie.
   3.   Opinia zostaje odnotowana w protokole; ponadto każde państwo członkowskie ma prawo wnosić o umieszczenie w protokole swojego stanowiska.
   4.   Komisja uwzględnia w najwyższym stopniu opinię przedstawioną przez komitet. Komisja informuje komitet o tym, w jaki sposób została uwzględniona jego opinia.
   Artykuł 4
   Procedura zarządzania
   1.   Komisję wspomaga komitet zarządzający złożony z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
   2.   Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi propozycję działań, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy. W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje podjęta większością określoną w art. 205 ust. 2 i 4 traktatu. Głosy państw członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie głosuje.
   3.   Komisja, bez uszczerbku dla art. 8, przyjmuje środki, które są stosowane natychmiast. Jeśli jednak środki te nie są zgodne z opinią komitetu, są one niezwłocznie przekazywane przez Komisję do wiadomości Rady. W takim przypadku Komisja może odroczyć zastosowanie środków, o których podjęła decyzję, na okres określony w każdym akcie podstawowym, ale który w żadnym przypadku nie przekracza trzech miesięcy od daty przekazania do wiadomości.
   4.   Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie przewidzianym w ust. 3.
   Artykuł 5
   Procedura regulacyjna
   1.   Komisję wspomaga komitet regulacyjny złożony z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
   2.   Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi propozycję działań, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy. W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje podjęta większością określoną w art. 205 ust. 2 i 4 traktatu. Głosy państw członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie głosuje.
   3.   Bez uszczerbku dla art. 8, Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią komitetu.
   4.   Jeśli przewidziane środki są niezgodne z opinią komitetu lub jeśli opinia nie została przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję działań, jakie należy podjąć i informuje o tym Parlament Europejski.
   5.   Jeśli Parlament Europejski uzna, że propozycja przedstawiona przez Komisję zgodnie z aktem podstawowym, przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 251 traktatu, przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w tym akcie podstawowym, informuje o swoim stanowisku Radę.
   6.   Jeśli wynika to ze stanowiska Parlamentu, Rada może podjąć większością kwalifikowaną decyzję w sprawie propozycji, w terminie wskazanym w każdym akcie podstawowym, w żadnym przypadku nieprzekraczającym trzech miesięcy od daty przekazania Radzie.
   Jeśli w tym okresie Rada stwierdzi większością kwalifikowaną, że sprzeciwia się propozycji, Komisja zbada ją ponownie. Komisja może przedłożyć Radzie zmienioną propozycję, przedłożyć ponownie propozycję lub przedstawić propozycję legislacyjną na podstawie traktatu.
   Jeśli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego ani nie sprzeciwi się propozycji środków wykonawczych, Komisja przyjmuje proponowane środki wykonawcze.
   Artykuł 5a
   Procedura regulacyjna połączona z kontrolą
   1.   Komisję wspomaga komitet ds. regulacji połączonej z kontrolą złożony z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
   2.   Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności danej sprawy. Opinia jest przyjmowana większością określoną w art. 205 ust. 2 i 4 traktatu w odniesieniu do decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji. W głosowaniach komitetu głosy przedstawicieli państw członkowskich są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie głosuje.
   3.   Jeżeli środki przewidziane przez Komisję są zgodne z opinią komitetu, zastosowanie ma następująca procedura:

               a)

               Komisja niezwłocznie przedkłada projekt środków Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do kontroli;

               b)

               Parlament Europejski, stanowiąc większością głosów swoich członków, lub Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, mogą sprzeciwić się przyjęciu danego projektu przez Komisję i jako uzasadnienie swojego sprzeciwu wskazać, że projekt środków przedłożony przez Komisję wykracza poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym lub że projekt ten nie odpowiada celowi lub treści aktu podstawowego, lub że narusza zasadę pomocniczości lub zasadę proporcjonalności;

               c)

               jeżeli w terminie trzech miesięcy od otrzymania danego projektu Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec projektu środków, Komisja środków tych nie przyjmuje. W takim przypadku Komisja może przedłożyć komitetowi zmieniony projekt środków lub przedstawić wniosek legislacyjny na podstawie traktatu;

               d)

               jeżeli w momencie upływu tego terminu Parlament Europejski lub Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec projektu środków, Komisja środki te przyjmuje.

         4.   Jeżeli środki przewidziane przez Komisję nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli opinia nie została przedstawiona, zastosowanie ma procedura następująca:

               a)

               Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć, przekazując go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu;

               b)

               Rada stanowi w sprawie tego wniosku większością kwalifikowaną w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku;

               c)

               jeżeli w tym terminie Rada sprzeciwi się większością kwalifikowaną proponowanym środkom, nie zostają one przyjęte. W takim przypadku Komisja może przedłożyć Radzie zmieniony wniosek lub przedstawić wniosek legislacyjny na podstawie traktatu;

               d)

               jeżeli Rada postanowi przyjąć proponowane środki, przedkłada je niezwłocznie Parlamentowi Europejskiemu. Jeżeli Rada nie podejmie decyzji we wspomnianym terminie dwóch miesięcy, Komisja niezwłocznie przedkłada te środki Parlamentowi Europejskiemu;

               e)

               Parlament Europejski, stanowiąc większością głosów swoich członków w terminie czterech miesięcy od dnia, w którym wniosek został mu przekazany zgodnie z lit. a), może sprzeciwić się przyjęciu danych środków i jako uzasadnienie swojego sprzeciwu wskazać, że zaproponowane środki wykraczają poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym lub że środki te nie odpowiadają celowi lub treści aktu podstawowego, lub też że naruszają zasadę pomocniczości lub zasadę proporcjonalności;

               f)

               jeżeli w tym terminie Parlament Europejski sprzeciwi się proponowanym środkom, nie zostają one przyjęte. W takim przypadku Komisja może przedłożyć komitetowi zmieniony projekt środków lub przedstawić wniosek legislacyjny na podstawie traktatu;

               g)

               jeżeli w momencie upływu tego terminu Parlament Europejski nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowanych środków, środki te zostają przyjęte przez Radę lub Komisję, w zależności od przypadku.

         5.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 i 4, w akcie podstawowym, w należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadkach, może być przewidziane, że:

               a)

               terminy określone w ust. 3 lit. c), ust. 4 lit. b) i ust. 4 lit. e) ulegają przedłużeniu o jeden miesiąc, jeżeli jest to uzasadnione ze względu na złożony charakter środków; lub

               b)

               terminy określone w ust. 3 lit. c), ust. 4 lit. b) i ust. 4 lit. e) ulegają skróceniu, jeżeli jest to uzasadnione względami sprawnego postępowania.

         6.   W akcie podstawowym może być przewidziane, że w przypadku gdy ze względu na niezmiernie pilny charakter sprawy nie można zachować terminów procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, o których mowa w ust. 3, 4 i 5, zastosowanie ma procedura następująca:

               a)

               jeżeli środki przewidziane przez Komisję są zgodne z opinią komitetu, Komisja przyjmuje te środki, a one same zostają natychmiast wprowadzone w życie. Komisja bezzwłocznie przekazuje informację o nich Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;

               b)

               w terminie jednego miesiąca po otrzymaniu wspomnianej informacji Parlament Europejski, stanowiąc większością głosów swoich członków, lub Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, mogą wyrazić sprzeciw wobec środków przyjętych przez Komisję i jako uzasadnienie swojego sprzeciwu wskazać, że środki te wykraczają poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym lub że środki nie odpowiadają celowi lub treści aktu podstawowego, lub też że naruszają zasadę pomocniczości lub zasadę proporcjonalności;

               c)

               w sytuacji, gdy Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw, Komisja uchyla te środki. Może ona jednak tymczasowo utrzymać te środki w mocy, jeżeli jest to uzasadnione względami ochrony zdrowia, bezpieczeństwa lub środowiska. W takim przypadku Komisja przedstawia komitetowi zmieniony projekt środków lub wniosek legislacyjny na podstawie traktatu. Tymczasowe środki pozostają w mocy, dopóki nie zostaną zastąpione aktem przyjętym ostatecznie.

         Artykuł 6
   Procedura w sprawie środków ochronnych
   Jeśli akt podstawowy przyznaje Komisji uprawnienie do decydowania o środkach ochronnych, można zastosować następującą procedurę:

               a)

               Komisja powiadamia Radę i państwa członkowskie o wszystkich decyzjach dotyczących środków ochronnych. Można postanowić, że przed podjęciem decyzji Komisja przeprowadzi konsultacje z państwami członkowskimi zgodnie z procedurami określonymi w każdym przypadku;

               b)

               każde państwo członkowskie może przekazać Radzie decyzję Komisji, w terminie określonym w danym akcie podstawowym;

               c)

               Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w danym akcie podstawowym. Można również określić w akcie podstawowym, że Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję przyjętą przez Komisję. Jeśli Rada nie podejmie decyzji w wymienionym wyżej terminie, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.

         Artykuł 7
   1.   Każdy komitet przyjmuje na wniosek przewodniczącego swój własny regulamin wewnętrzny, przygotowany na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

   W stopniu, w jakim to konieczne, istniejące komitety dostosują swój regulamin do standardowego.
   2.   Stosujące się do Komisji zasady i warunki publicznego dostępu do dokumentów odnoszą się do komitetów.
   3.   Parlament Europejski jest regularnie informowany przez Komisję o pracach komitetów w sposób zapewniający przejrzysty obieg dokumentów i pozwalający zidentyfikować przekazane informacje oraz poszczególne etapy procedury. Dlatego otrzymuje porządki obrad komitetów, przedłożone komitetom propozycje środków zmierzających do realizacji aktów przyjętych na mocy procedury określonej w art. 251 traktatu, wyniki głosowań, wnioski z posiedzeń oraz wykazy organów i organizacji, do których należą członkowie komitetów wyznaczeni przez państwa członkowskie.
   Parlament Europejski jest informowany za każdym razem, kiedy Komisja przekazuje Radzie środki lub propozycje środków, które mają być przyjęte.
   4.   Komisja w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz wszystkich komitetów, które pomagają Komisji w wykonywaniu uprawnień wykonawczych. Wykaz ten określa akt(-y) podstawowy(-e), na mocy którego(-ych) utworzono każdy z komitetów. Od roku 2000 Komisja przedstawia roczne sprawozdanie z prac komitetów.
   5.   Dane bibliograficzne wszystkich dokumentów przesłanych do Parlamentu Europejskiego zgodnie z ust. 3 zostaną udostępnione publicznie w rejestrze, który zostanie utworzony przez Komisję w roku 2001.
   Artykuł 8
   Jeśli Parlament Europejski określi w uzasadnionej rezolucji, że projekt środków wykonawczych, przyjęcie których jest rozważane i które zostały przedstawione komitetowi zgodnie z aktem podstawowym przyjętym na mocy art. 251 traktatu, przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym, Komisja ponownie zbada proponowane środki. Komisja, uwzględniając rezolucję i w terminie określonym w stosowanej procedurze, może przedłożyć komitetowi nowy projekt środków, kontynuować realizację procedury lub przedłożyć projekt Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie traktatu.
   Komisja informuje Parlament Europejski i komitet o działaniach, które zamierza podjąć na podstawie rezolucji Parlamentu Europejskiego oraz o ich przyczynach.
   Artykuł 9
   Decyzja 87/373/EWG traci moc.
   Artykuł 10
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
   Uwaga:
   Tytułem informacji: oświadczenia dotyczące powyższych dwóch decyzji włączone do protokołu Rady znajdują się w Dz.U. C 203 z dnia 17 lipca 1999 r., str. 1 oraz w Dz.U. C 171 z dnia 22 lipca 2006 r., str. 21.

   Oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji dotyczące decyzji z dnia 17 lipca 2006 r. znajduje się w niniejszym numerze Dziennika Urzędowego (Dz.U. C 255 z 21.10.2006, str. 1).


title: 2012/598/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/281

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010
   (2012/598/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06083/2012 – C7-0051/2012),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 21,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0122/2012),

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Agencji na rok budżetowy 2010;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 9

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
   ZAŁĄCZNIK

      ZALECENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO Z MINIONYCH LAT

               Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

               2006

               2007

               2008

               2009

               Wyniki

               Nie dotyczy

                           —

                           Agencja powinna dążyć do tworzenia synergii z innymi instytucjami prowadzącymi działalność w dziedzinie praw człowieka.

                           —

                           Do ocen wyników należy wprowadzić cele SMART i wskaźniki RACER.

               Nie dotyczy

               Zarządzanie budżetowe i finansowe: procedury przetargowe

                           —

                           Agencja nie przestrzegała zasad przedstawiania budżetu.

                           —

                           Kwestie sporne w zarządzaniu budżetowym.

                           —

                           Opublikowana metoda oceny wiąże się z zagrożeniem dla zasady należytego zarządzania finansami – spowodowała ona spadek relatywnego znaczenia kryterium ceny (trwa oczekiwanie na nową metodę oceny).

                           —

                           Zaciągnięto zobowiązania na niemal wszystkie środki (13 900 000 EUR z 14 200 000 EUR).

                           —

                           Opublikowana metoda oceny wiąże się z zagrożeniem dla zasady należytego zarządzania finansami; spowodowała ona spadek relatywnego znaczenia kryterium ceny.

                           —

                           Nalega, aby Agencja usprawniła planowanie budżetu i zatrudnienia w celu zaradzenia problemowi braku spójności między prognozowaniem budżetu i zatrudnienia.

                           —

                           Wzywa Agencję do dokonywania postępów w kierunku zapewnienia realistycznej oceny ofert.

               Zasoby ludzkie

               Nie dotyczy

               Nie dotyczy

               Nie dotyczy

               Nie dotyczy

               Audyt wewnętrzny

               Nie dotyczy

               Nie dotyczy

                           —

                           Agencja wypełniła wszystkie zalecenia Służby Audytu Wewnętrznego.

                           —

                           Z dziewięciu wydanych przez IAS zaleceń cztery nie zostały jeszcze przez Agencję wdrożone.

          ---documentbreak---

               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/282

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06083/2012 – C7-0051/2012),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (3), w szczególności jej art. 21,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0122/2012),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdania roczne Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej Agencją) za rok budżetowy 2010 są wiarygodne, a transakcje leżące u ich podstaw są zgodne z prawem i prawidłowe,

               B.

               mając na uwadze to, że w dniu 10 maja 2011 r. Parlament udzielił dyrektorowi Agencji absolutorium z wykonania budżetu Agencji na rok budżetowy 2009 (5), a w swojej rezolucji dołączonej do decyzji w sprawie absolutorium między innymi:

                           —

                           nalegał, aby Agencja usprawniła planowanie budżetu i zatrudnienia w celu zaradzenia problemowi braku spójności między prognozowaniem budżetu i zatrudnienia,

                           —

                           wezwał Agencję, by czyniła postępy na rzecz zapewnienia realistycznej oceny ofert,

                           —

                           wezwał Agencję, by wypełniła cztery nieuwzględnione dotychczas zalecenia Służby Audytu Wewnętrznego (IAS),

               C.

               mając na uwadze, że ogólny budżet Agencji na rok budżetowy 2010 wynosił 20 200 000 EUR, co jest kwotą o 17,44 % wyższą w porównaniu z rokiem budżetowym 2009;

               D.

               mając na uwadze, że początkowy wkład Unii Europejskiej do budżetu Agencji na 2010 r. wyniósł 19 100 000 EUR w porównaniu z 17 000 000 EUR w 2009 r. (6), co stanowi wzrost o 12,35 %,

      Zarządzanie budżetem i finansami

               1.

               przypomina, że początkowy wkład Unii do budżetu Agencji na 2010 r. wyniósł 19 100 000 EUR; zauważa jednak, że do wkładu tego dodano kwotę 900 000 EUR pochodzącą z odzyskania nadwyżki, w wyniku czego łączny wkład Unii wynosił 20 000 000 EUR;

               2.

               przyjmuje do wiadomości informację ze sprawozdania Agencji z zarządzania budżetem i finansami, że w roku budżetowym 2010 wprowadzono dwa budżety korygujące, których kwota wyniosła 212 010 EUR; w szczególności zaznacza, że wspomniane dwa budżety korygujące miały dwojaki cel:

                           —

                           uwzględnienie udziału Chorwacji w pracach Agencji,

                           —

                           uwzględnienie faktu, że Agencja otrzymała od władz Austrii jedną trzecią miesięcznego czynszu za okres od stycznia do czerwca 2010 r.;

               3.

               odnotowuje, na podstawie sprawozdania z zarządzania budżetem i finansami, że na wydatki administracyjne została przeznaczona kwota 13 830 000 EUR, a na wydatki operacyjne kwota 6 170 000 EUR; odnotowuje, że kwoty te oznaczają wzrost wydatków administracyjnych o 13 % oraz wydatków operacyjnych o 26 % w porównaniu z budżetem końcowym na 2009 r.;

               4.

               upewnił się, na podstawie informacji otrzymanych od Agencji, iż wskaźnik wykonania wkładu Unii odpowiadał tendencji z poprzedniego roku i pozostał na poziomie 100 %, a wskaźnik wykonania budżetu pod względem płatności wyniósł 61,65 % w 2010 r. w porównaniu do 60,64 % w 2009 r.; zauważa z zaniepokojeniem, że w ramach tytułu III (wydatki operacyjne) wskaźnik wykonania budżetu pod względem płatności wyniósł jedynie 28,08 %; wzywa w związku z tym Agencję, aby dołożyła starań i podjęła odpowiednie kroki służące zapewnieniu wyższego wskaźnika wykonania budżetu pod kątem zobowiązań i płatności, w szczególności w tytule III;

               5.

               z zadowoleniem przyjmuje rozwijanie przez Agencję oprogramowania ICT do zarządzania projektami (tj. MATRIX), które stanowi skuteczne narzędzie informatyczne do opracowywania planów projektu i prowadzenia dokumentacji projektowej w jednolity sposób oraz do wdrażania projektów i zarządzania nimi i które – zgodnie z audytem IAS z marca 2011 r. w zakresie planowania i monitoringu – zostało wskazane jako najlepsze rozwiązanie i atut; z zadowoleniem przyjmuje także inicjatywę Agencji dotyczącą powiązania MATRIX z systemem budżetowym ABAC, w celu dostarczenia informacji dotyczących poziomu wykonania środków przeznaczonych na zobowiązania i płatności;

      Środki przeniesione i przesunięcia

               6.

               wzywa Agencję, aby ulepszyła ona planowanie realizacji budżetu w celu zmniejszenia wysokiej kwoty przenoszonych środków (6 900 000 EUR); w szczególności zwraca uwagę na informacje otrzymane od Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którymi w grudniu 2010 r. Agencja zaciągnęła zobowiązania na 48 % środków przeznaczonych na roczne wydatki operacyjne w ramach tytułu III (wydatki operacyjne), czyli kwotę 4 600 000 EUR; wyraża opinię, że taka kumulacja wydatków w ostatnich tygodniach roku miała znaczący wpływ na wysokość przenoszonych środków i wskazuje na wyraźną potrzebę udoskonalenia przez Agencję planowania realizacji budżetu; odnotowuje informacje przekazane przez Agencję, że przyjęła ona niedawno moduł budżetowy, który powinien umożliwić roczne planowanie poziomu przeniesień środków;

               7.

               pomimo to uznaje stwierdzenie Agencji, że podjęła ona właściwe środki (np. planowanie na dwa lata do przodu) w celu lepszego rozłożenia realizacji budżetu w całym roku, co zapobiegnie kumulacji w ostatnim miesiącu;

               8.

               upewnił się, na podstawie informacji otrzymanych od Agencji, że wskaźnik wykonania środków przeniesionych automatycznie z 2009 na 2010 r. osiągnął w 2010 r. poziom 94 %, w następstwie czego niewykorzystana pozostała kwota 414 633 EUR;

               9.

               odnotowuje, na podstawie sprawozdania z zarządzania budżetem i finansami, że zarząd zatwierdził dwa przesunięcia budżetowe na łączną kwotę 2 791 055 EUR; przyjmuje do wiadomości, że przesunięcia te były związane z alokacją nadwyżki wytworzonej w ramach tytułu I (wydatki na personel) z powodu opóźnień w rekrutacji;

               10.

               ustalił, na podstawie sprawozdania z zarządzania budżetem i finansami, że dyrektor Agencji wyraził zgodę na 14 przesunięć budżetowych na łączną kwotę 228 111 EUR; odnotowuje, na podstawie informacji otrzymanych od Agencji, że przesunięcia związane były głównie z działaniami naprawczymi niezbędnymi dla efektywnego wdrożenia rocznego programu prac, a także z wydatkami administracyjnymi;

               11.

               z zaniepokojeniem odnotowuje uwagę Trybunału Obrachunkowego o zaciągnięciu zobowiązań w wysokości 48 % wydatków operacyjnych w ostatnim miesiącu 2010 r. oraz o wynikającym z tego wysokim poziomie przeniesień; wspiera wysiłki Agencji podejmowane w celu uniknięcia podobnej sytuacji w przyszłości, mianowicie dzięki planowaniu działalności z dwuletnim wyprzedzeniem i określaniu celów w trakcie roku w odniesieniu do wykonywania budżetu; wzywa Agencję do zadbania o to, by jej planowanie budżetowe umożliwiało przyjmowanie doraźnych wniosków Parlamentu; zwraca uwagę, że prawie wszystkie kwoty przeniesione na 2011 r. zostały wykorzystane, dzięki czemu ostateczny poziom wykonania budżetu na 2010 r. wyniósł 98,55 %;

               12.

               zachęca Agencję do podjęcia niezbędnych kroków w celu zidentyfikowania i usunięcia głównych przeszkód związanych z wydatkami budżetowymi, finansowaniem projektów, zatrudnieniem oraz ograniczeniami prawnymi i administracyjnymi, tak by zapewnić skuteczne zarządzanie budżetem Agencji;

      Zasoby ludzkie

               13.

               odnotowuje, na podstawie sprawozdania z zarządzania budżetem i finansami, że Agencja miała trudności z zainteresowaniem kandydatów zaproszeniem do składania podań o zatrudnienie w charakterze oddelegowanych ekspertów krajowych; z rozczarowaniem odnotowuje, że dwóch kandydatów, którzy uzyskali pozytywne wyniki, wycofało swoje zainteresowanie pracą w charakterze oddelegowanego eksperta Agencji;

               14.

               zwraca uwagę, że absolutorium z wykonania budżetu Agencji powinno nadal opierać się na wynikach osiąganych w ciągu całego roku;

               15.

               odnotowuje z zaniepokojeniem zwłokę w finalizacji procedur rekrutacyjnych, na skutek której w 2010 r. obsadzono tylko 59 z 72 stanowisk; wzywa agencję do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu zapobieżenia powtórzeniu się tej sytuacji; stwierdza z niepokojem, że przedstawiono zarzuty dotyczące naruszenia praw pracowników oraz wniesiono pozew; domaga się, by Agencja odpowiednio zareagowała na te zarzuty; wzywa Agencję do wyjaśnienia kwestii traktowania informatorów wewnętrznych oraz do przedstawienia Parlamentowi pisemnego sprawozdania w sprawie stosowania przepisów ustanowionych w celu zapewnienia ochrony informatorom wewnętrznym;

               16.

               z niepokojem odnotowuje, że w trakcie procedury udzielania absolutorium za 2009 r. Trybunał Obrachunkowy zwrócił już uwagę, że Agencja mogłaby poprawić planowanie budżetowe i w zakresie rekrutacji, zwłaszcza w odniesieniu do wysokiego poziomu wakatów (21 %) oraz dużej ilości przenoszonych środków; przypomina, że Agencja powinna podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu poprawy tej sytuacji;

      Wyniki

               17.

               przyjmuje do wiadomości, na podstawie sprawozdania ogólnego, że Agencja przyjęła Kodeks dobrej praktyki administracyjnej, a także regulamin pracowniczy, w celu zapewnienia wysokich standardów etycznych, unikania sytuacji konfliktu interesów, zapobiegania nadużyciom i stworzenia zachęty do zgłaszania nieprawidłowości; odnotowuje ponadto, że w trakcie realizacji procedur rekrutacji i paneli ds. udzielania zamówień publicznych podejmowane są szczególne środki z zakresu zwiększania świadomości i unikania sytuacji konfliktu interesów;

               18.

               z satysfakcją odnotowuje, że dla dalszego wzmocnienia tej kontroli wewnętrznej Agencja zamierza ulepszyć stosowanie zasad informowania o nieprawidłowościach oraz ochrony informatorów, oraz że ulepszenia wejdą w życie w ciągu 2012 r.; wzywa Agencję do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych i wdrażanych w tym zakresie;

      Kontrola wewnętrzna

               19.

               przyznaje, że służby IAS śledziły wdrażanie swoich zaleceń z 2010 r.; w szczególności odnotowuje, że wszystkie te zalecenia zostały zamknięte;

               20.

               odnotowuje informacje przekazane przez Agencję, że IAS zrealizowała audyt w zakresie planowania i monitoringu w marcu 2011 r. i opracowała 11 zaleceń, z których jedno zostało oznaczone jako „bardzo ważne”, 7 jako „ważne”, a 3 jako „pożądane”; przyjmuje do wiadomości oświadczenie Agencji, że IAS uznała 10 z 11 zaleceń za wdrożone, a pozostałe zalecenie (określone jako „ważne”) jest w trakcie realizacji;

               21.

               zwraca uwagę na swoje zalecenia zawarte we wcześniejszych sprawozdaniach z wykonania budżetu, wymienionych w załączniku do niniejszej rezolucji;

               22.

               jeżeli chodzi o pozostałe uwagi załączane do decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter horyzontalny, odsyła do swojej rezolucji z dnia 10 maja 2012 r. (7) w sprawie wyników, gospodarowania środkami finansowymi i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 9

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.09.02, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 250 z 27.9.2011, s. 220.

      (6)  Dz.U. L 64 z 12.3.2010, s. 1037.

      (7)  Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0164. (Zob. s. 388 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/117

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2007
   (2009/645/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Leków na rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Agencji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (4), w szczególności jego art. 68,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0162/2009),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Leków absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2007;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Leków, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 10.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 27.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
   REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2007
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Leków na rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Agencji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (4), w szczególności jego art. 68,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0162/2009),

               A.

               mając na uwadze, że Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że roczne sprawozdania finansowe za rok budżetowy 2007 są wiarygodne oraz że transakcje leżące u ich podstaw zostały przeprowadzone zgodnie z prawem,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 22 kwietnia 2008 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi Europejskiej Agencji Leków absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2006 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                           —

                           odnotował stwierdzenie zawarte w sprawozdaniu ETO za 2006 r., zgodnie z którym w przypadku wydatków administracyjnych wskaźnik wykorzystania środków na zobowiązania wyniósł poniżej 60 %,

                           —

                           zauważył, że znaczna część środków budżetowych na rok 2006 została przeniesiona na rok 2007 ze względu na charakter projektów realizowanych przez Agencję,

                           —

                           zwrócił uwagę na fakt, że w grudniu 2006 r. zarząd Agencji podjął decyzję o rewizji skali systemu opłat w konsultacji z właściwymi władzami krajowymi,

               1.

               podkreśla, że budżet Agencji jest finansowany z budżetu UE oraz głównie za pośrednictwem opłat za otrzymanie lub przedłużenie zezwolenia udzielonego przez Wspólnotę na wprowadzanie leków do obrotu, wnoszonych przez wnioskodawców z przemysłu farmaceutycznego. Zauważa jednak, że wkład ogólny UE wzrósł o 24,48 % między rokiem 2006 a 2007 i stanowi 24,13 % całkowitych dochodów z 2007 r.; w tym kontekście odnotowuje niedawno przydzielone zadania podyktowane rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii (7) oraz wzrostem środków w pozycji budżetowej dotyczącej leków sierocych;

               2.

               z uznaniem odnosi się do wysiłków Agencji mających na celu wydawanie większej ilości zaleceń naukowych na początkowych etapach opracowywania nowych leków, do wprowadzania środków przyspieszających proces oceny leków o decydującym znaczeniu dla zdrowia publicznego, a także przyspieszających proces tworzenia i wdrażania programów Telematics;

               3.

               uważa Agencję za źródło ważnych porad i zaleceń naukowych oraz najlepszych praktyk oceny i kontroli leków w Europie i z zadowoleniem przyjmuje współpracę z Komisją Europejską oraz państwami członkowskimi dotyczącą harmonizacji standardów prawnych na szczeblu międzynarodowym;

               4.

               zachęca Agencję do dalszych działań w zakresie sierocych produktów leczniczych; odradza jednak obniżenie wkładu na sieroce produkty lecznicze, spowodowane głównie zmianami w polityce zmniejszania opłat za sieroce produkty lecznicze wynikającymi z elastyczności zagwarantowanej rozporządzeniem Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (8); obniżka spowodowana tymi zmianami wyniosła 26,25 % w 2007 roku w porównaniu z 2006 r.;

               5.

               podkreśla rolę Agencji w monitorowaniu bezpieczeństwa leków za pomocą sieci nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii; nakłania jednakże do ciągłego zwiększania nadzoru;

         Uchybienia w zarządzaniu budżetem programu Telematics

               6.

               odnotowuje krytykę ETO dotyczącą faktu, że, podobnie jak w 2006 r., wysoki poziom przeniesień środków na wydatki administracyjne związany był głównie z programem Telematics; odnotowuje stwierdzenie ETO dotyczące faktu, że sytuacja stanowiła naruszenie zasady jednoroczności oraz że Agencja musi zapewnić lepsze planowanie i monitorowanie realizacji programu;

               7.

               odnotowuje zalecenie ETO, zgodnie z którym Agencja powinna rozważyć zastosowanie w przypadku programu Telematics systemu środków zróżnicowanych, który lepiej odpowiada zarządzaniu budżetem tego rodzaju programów;

               8.

               wzywa Agencję do natychmiastowego wdrożenia zalecenia ETO odnośnie do zastosowania w przypadku programu Telematics środków zróżnicowanych; domaga się, aby Agencja poinformowała o podejmowanych działaniach w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2008 r.;

         Uchybienia w procedurach zamówień publicznych

               9.

               odnotowuje konkluzje ETO dotyczące procedur zamówień publicznych, według których:

                           —

                           w dwóch przypadkach wybór procedury nie był wystarczająco uzasadniony,

                           —

                           w trzech przypadkach metody oceny kryterium ceny były nieadekwatne,

                           —

                           w jednym przypadku prowadzonej wspólnie z pięcioma innymi agencjami procedury zamówień publicznych wielkość zamawianych usług nie została odpowiednio określona;

               10.

               odnotowuje odpowiedzi Agencji, zgodnie z którymi:

                           —

                           Agencja ustanowiła metodę obiektywnej oceny ceny jako kryterium przyznawania zamówienia, stosowaną od dnia 17 marca 2008 r.,

                           —

                           w przypadku wspólnej procedury zamówień publicznych początkowo szacowana wielkość musiała zostać ponownie oceniona w związku z postępem technologicznym, który miał miejsce w okresie od określenia zamawianych usług do rozpoczęcia procedury zamówień;

               11.

               domaga się, aby Agencja zajęła się wyżej wymienionymi uchybieniami w procedurach zamówień publicznych i aby poinformowała o podjętych działaniach w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2008 r.;

         Postępy w kierunku zapewnienia zgodności z rozporządzeniem w sprawie opłat

               12.

               odnotowuje, że ETO, w swoim sprawozdaniu rocznym za 2006 r., stwierdził, iż praktyka Agencji naruszała jego rozporządzenie w sprawie opłat z następujących powodów: klientom Agencji wystawiano rachunki opiewające na kwotę podzieloną na dwie części, które odpowiadały kosztom ponoszonym przez Agencję oraz sumie wypłacanej sprawozdawcom państw członkowskich na pokrycie ich wydatków; sprawozdawcy państw członkowskich nigdy jednak nie dostarczyli pełnych dowodów ich rzeczywistych kosztów;

               13.

               odnotowuję, że ETO, w swoim sprawozdaniu rocznym za rok 2007, poszedł śladem tych konkluzji, stwierdzając, że zarząd Agencji powołał grupę ds. kalkulacji kosztów, która pod koniec 2007 r. przygotowała propozycję alternatywnego wynagradzania sprawozdawców;

               14.

               nalega, zgodnie z zaleceniem ETO, aby Agencja poczyniła dalsze postępy w rozwiązywaniu tego problemu i poinformowała w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności za rok 2008 o działaniach podjętych w tym względzie;

               15.

               jeśli chodzi o inne uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zarządzania finansami i kontroli agencji UE (9).

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 10.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 27.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 88 z 31.3.2009, s. 175.

      (7)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1

      (8)  Dz.U. L 35 z 15.2.1995, s. 1.

      (9)  Zob. s. 206 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2012/751/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EULEX KOSOVO/3/2012 z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO

text:
               6.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 334/46

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EULEX KOSOVO/3/2012
   z dnia 4 grudnia 2012 r.
   w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO
   (2012/751/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO (1), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 4 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO.

               (2)

               W dniu 5 czerwca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/291/WPZiB (2) zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB i przedłużającą czas trwania misji EULEX KOSOVO do dnia 14 czerwca 2014 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 12 ust. 2 wspólnego działania 2008/124/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją EULEX KOSOVO, w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (4)

               W dniu20 listopada 2012 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by na szefa misji EULEX KOSOVO od dnia 1 lutego 2013 r. mianować ambasadora Bernda BORCHARDTA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ambasador Bernd BORCHARDT zostaje niniejszym mianowany na szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO, ze skutkiem od dnia 1 lutego 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 14 czerwca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 grudnia 2012 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.

      (2)  Dz.U. L 146 z 6.6.2012, s. 46.


title: Europejska Agencja Ochrony Srodowiska, decyzja z dnia 21 marca 1997 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska (97/C 282/04)

text:
Ważna informacja prawna

|

31997Y0918(01)

Dziennik Urzędowy C 282 , 18/09/1997 P. 0005 - 0007

		Europejska agencja ochrony środowiskadecyzja z dnia 21 marca 1997 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska(97/C 282/04)Uzasadnienie1. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska [1] jednym z zadań Agencji jest "zapewnienie, że obywatele są właściwie informowani o stanie środowiska" (art. 1 ust. 2). Zgodnie z tym ogólnym twierdzeniem Agencja jest odpowiedzialna za zapewnienie "szerokiego upowszechniania wiarygodnych informacji środowiskowych" (art. 2 pkt vi)).2. Mając na względzie fakt, iż swobodny dostęp do dostępnych informacji dotyczących środowiska posiadanych przez władze publiczne Państw Członkowskich poprawi ochronę środowiska, dostęp do dokumentów posiadanych przez Państwa Członkowskie został zapewniony przez dyrektywę Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [2].3. W dniu 6 grudnia 1993 r. Rada i Komisja zatwierdziły kodeks postępowania dotyczący publicznego dostępu do dokumentów Rady i Komisji [3]. Wkrótce potem obie instytucje, wykonując postanowienia tego kodeksu postępowania, przyjęły decyzje w sprawie publicznego dostępu do ich odpowiednich dokumentów [4].4. Agencja stosowała do tej pory analogicznie decyzję Komisji. Jednakże uzyskawszy osobowość prawną i autonomię prawną, nie jest ona związana wymienionymi wyżej decyzjami i w związku z tym niezbędne jest przyjęcie przez Agencję własnego zbioru reguł dotyczącego publicznego dostępu do dokumentów Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.Szczególnie wskazane jest, aby reguły te były zgodne z tymi przyjętymi przez Radę i Komisję. Zgodnie z zasadą autonomii prawnej niniejsza decyzja nie odnosi się do wymienionego wyżej kodeksu postępowania, lecz jest stosowana niezależnie.5. W odniesieniu do istoty decyzji, punktem wyjścia powinno być, i należy to stwierdzić wyraźnie, że Agencja jest zdecydowana udostępniać istniejące dokumenty w możliwie najszerszy sposób. Celem decyzji jest określenie reguł, na podstawie których opinia publiczna będzie uprawniona do składania wniosku o dostępne dokumenty bez konieczności udowadniania swojego interesu. Należy zrozumieć, że wnioskodawcy uprawnieni są jedynie do otrzymywania lub zapoznawania się z istniejącymi dokumentami. Agencja nie będzie zobowiązana do podejmowania prac badawczych lub sporządzania nowych dokumentów na żądanie opinii publicznej.6. Dostęp do dokumentów (niezależnie od ich formatu) ograniczony będzie zwykle do dokumentów pochodzących od Agencji. W odniesieniu do wszelkich innych żądanych dokumentów wnioskodawcy powinni być proszeni o składanie wniosków do organu, od którego dokumenty te pochodzą.7. Podczas gdy zapoznawanie się z dokumentami Agencji w jej pomieszczeniach będzie zwykle wolne od opłat, Agencja powinna mieć możliwość pobierania niewielkiej opłaty za fotokopie dokumentów przekraczających 30 stron.8. Pod pewnymi warunkami nie powinno się przyznawać dostępu do dokumentów Agencji, w szczególności w przypadkach, gdy wymagają tego interes publiczny, ochrona jednostki i prywatności lub ochrona tajemnicy handlowej i przemysłowej. Do celów spójności zaleca się ogólne określenie tych wyjątków (art. 5) dokładnie w taki sam sposób, jak zostało to dokonane w kodeksie postępowania przyjętym przez Radę i Komisję.9. Procedura określona przez niniejszą decyzję jest następująca:- wszystkie wnioski powinny być skierowane do dyrektora zarządzającego biura. Wszystkie wnioski powinny być rozpatrywane w ramach kompetencji dyrektora zarządzającego,- jeżeli Agencja zamierza odmówić przyznania dostępu do dokumentów, wnioskodawca ma być powiadomiony na piśmie o powodach uzasadniających ten zamiar. Wnioskodawca może złożyć od tej decyzji odwołanie do przewodniczącego zarządu. Należy się spodziewać, że będzie się to zdarzało tylko w szczególnie wyjątkowych okolicznościach,- jeżeli przewodniczący zarządu zdecyduje o odrzuceniu odwołania, jego decyzja określa powody jej podjęcia oraz informuje wnioskodawcę o możliwości skierowania sprawy do rozpatrzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie art. 138e Traktatu WE.10. Decyzja zarządu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska została przyjęta i powinna zostać poddana rewizji po dwóch latach przez ten sam organ. Powinna ona zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria "C") i podana do publicznej wiadomości.Tekst decyzjiI. Opinia publiczna posiada możliwie najszerszy dostęp do dokumentów Agencji na warunkach określonych w niniejszej decyzji."Dokumenty Agencji" oznaczają każdy istniejący tekst na piśmie, niezależnie od jego formatu, zawierający istniejące dane i pochodzący od Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska. Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do dokumentów już opublikowanych.II. Wniosek o dostęp do dokumentu Agencji przesyła się na piśmie do dyrektora zarządzającego Agencji [5]. Wnioskodawcy nie muszą udowadniać swojego interesu.Wnioski muszą być zostać sporządzone w sposób wystarczająco ścisły oraz muszą zawierać informacje umożliwiające identyfikację wymaganego dokumentu. Tam gdzie jest to konieczne, wnioskodawca proszony jest o podanie dodatkowych danych szczegółowych.III. Wnioskodawca ma dostęp do dokumentów Agencji przez zapoznanie się z nimi w pomieszczeniach Agencji albo przez otrzymanie kopii wysyłanej na jego koszt. Za fotokopie przekraczające 30 kartek papieru Agencja może pobierać opłatę w wysokości 10 ECU oraz dodatkowo 0,036 ECU za kartkę. Opłata za informacje w innym formacie ustalana jest na zasadzie indywidualnych przypadków, nie przekracza jednak rozsądnego poziomu.Dokumenty dostarczane są w dostępnej wersji językowej, uwzględniając preferencje wnioskodawcy.Osoba, której przyznano dostęp do dokumentu Agencji, nie może bez uprzedniego upoważnienia sprzedać dokumentu lub rozpowszechniać go w celach komercyjnych. Powielanie opublikowanych dokumentów jest uprawnione pod warunkiem powiadomienia o tym fakcie instytucji, z której one pochodzą.IV. Wnioski są rozpatrywane jak najszybciej, w zakresie kompetencji dyrektora zarządzającego.Wnioskodawca jest powiadamiany na piśmie w terminie miesiąca, czy jego wniosek został przyjęty, czy też zamierza mu się odmówić dostępu. W tym drugim przypadku wnioskodawca jest powiadamiany o powodach uzasadniających ten zamiar. Jest on także powiadamiany o możliwości złożenia do przewodniczącego zarządu, w terminie miesiąca, wniosku o ponowne sprawdzenie zamiaru odmowy dostępu oraz o tym, że brak takiego odwołania spowoduje uznanie wniosku za wycofany.Brak odpowiedzi na wniosek w terminie miesiąca od jego złożenia równoważny jest z odmową. W tym wypadku wnioskodawca może złożyć wniosek w terminie jednego miesiąca do przewodniczącego zarządu, a niedokonanie tego skutkuje uznaniem wniosku za wycofany.Decyzja w sprawie wniosku o ponowne sprawdzenie jest podjęta jak najszybciej, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia takiego wniosku. Jeżeli wniosek zostaje odrzucony, decyzja określa powody, na których jest oparta odmowa. Jednocześnie wnioskodawca zostaje powiadomiony o możliwości skierowania sprawy do Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie postanowień art. 138e Traktatu WE.V. Dostęp do dokumentu Agencji nie jest przyznawany w przypadku, gdy jego ujawnienie mogłoby naruszyć:- ochronę interesu publicznego (bezpieczeństwa publicznego, stosunków międzynarodowych, stabilności walutowej, postępowań sądowych, inspekcji i dochodzeń),- ochronę jednostki i prywatności,- ochronę tajemnicy handlowej i przemysłowej,- ochronę interesów finansowych Wspólnoty,- ochronę poufności, jaka jest wymagana przez osoby fizyczne lub prawne, które przekazały informacje zawarte w dokumentach, lub wymagana jest przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, które przekazało takie informacje.Można odmówić dostępu do dokumentów Agencji w celu ochrony poufności działań Agencji.VI. Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi po dwóch latach jej stosowania. W ramach przygotowania do tego przeglądu dyrektor zarządzający w stosownym czasie przedkłada zarządowi sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej decyzji.VII. Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 czerwca 1997 r. Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i jest podana do publicznej wiadomości.[1] Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1.[2] Dz.U. L 158 z 23.6.1990, str. 56.[3] Dz.U. L 340 z 31.12.1993, str. 41.[4] Decyzja Rady z 20.12.1993 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Rady (Dz.U. L 340 z 31.12.1993, str. 43), decyzja Komisji z 8.2.1994 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Komisji (Dz.U. L 46 z 18.2.1994, str. 58), zmieniona decyzją z 19.9.1996 (Dz.U. L 247 z 28.9.1996 r., str. 45).[5] Europejska Agencja Ochrony Środowiska, Kongens Nytorv 6, DK-1050 Copenhague, Fax: (45 33) 36 71 99.--------------------------------------------------


title: 2010/577/UE: Decyzja Komisji z dnia 28 września 2010 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu określonego rodzaju politereftalanu etylenu pochodzącego z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych poprzez nałożenie ceł tymczasowych

text:
               29.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 254/40

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 28 września 2010 r.
   w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu określonego rodzaju politereftalanu etylenu pochodzącego z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych poprzez nałożenie ceł tymczasowych
   (2010/577/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

   1.   Środki tymczasowe

               (1)

               Dnia 3 września 2009 r. Komisja powiadomiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) o wszczęciu postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Unii określonego rodzaju politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich („państwa, których dotyczy postępowanie”). Dnia 1 czerwca 2010 r. Komisja nałożyła, rozporządzeniem (UE) nr 472/2010 (3) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”), tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz określonego rodzaju politereftalanu etylenu pochodzącego z Iranu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

               (2)

               Postępowanie wszczęto na podstawie skargi złożonej w dniu 20 lipca 2009 r. przez Komitet ds. politereftalanu etylenu stowarzyszenia Plastics Europe („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących większą część, w tym przypadku ponad 50 %, łącznej produkcji unijnej określonego rodzaju politereftalanu etylenu.

               (3)

               Jak wskazano w motywie 11 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

               (4)

               W wyniku równoległe prowadzonego postępowania antysubsydyjnego Komisja nałożyła, rozporządzeniem (UE) nr 472/2010 (4), tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz określonego politereftalanu etylenu pochodzącego z Iranu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

         2.   Dalsze postępowanie

               (5)

               Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron przedstawiło oświadczenia w formie pisemnej, zawierające stanowisko w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej.

               (6)

               Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione.

               (7)

               Wszystkie strony poinformowano o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić zakończenie postępowania i zwolnienie kwot zabezpieczonych poprzez nałożenie ceł tymczasowych („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.

               (8)

               Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach ustalenia zostały odpowiednio zmienione.

         3.   Strony zainteresowane postępowaniem

               (9)

               Niektóre z zainteresowanych stron twierdziły, że wybrana próba producentów unijnych nie jest reprezentatywna ani spójna, w związku z czym analiza szkody ma braki. W szczególności podniesiono, że z uwagi na ograniczoną liczbę producentów nie jest konieczna kontrola wyrywkowa. Strony twierdziły ponadto że w wyniku „sztucznego” podziału grup przedsiębiorstw na pojedyncze podmioty niektórzy liderzy na rynku (Artenius, M&G Polimeri) znaleźliby się poza próbą, a metodologia doboru próby jest niespójna, ponieważ w skład próby weszły także dwie grupy przedsiębiorstw. Oprócz tego padł zarzut, że próba jest niereprezentatywna, ponieważ nie obejmuje żadnego producenta dokonującego sprzedaży o wystarczającej wielkości na rzecz powiązanego zakładu przerobu PET. W rezultacie instytucje jakoby nie mogły dokonać oceny rzeczywistego potencjału podaży zapewnianej przez przemysł unijny oraz nie uwzględniły konfliktu z interesami przemysłu unijnego. Oprócz tego, ponieważ jedno przedsiębiorstwo nie dostarczyło wszystkich niezbędnych informacji i zostało wykluczone z próby, reprezentatywność miała spaść do 28 % produkcji unijnej. Te same strony twierdziły, że dobór próby nie jest prawidłowy z punktu widzenia statystyki.

               (10)

               Odnośnie do argumentu, że kontrola wyrywkowa nie była konieczna z uwagi na ograniczoną liczbę producentów, należy powtórzyć, że w kontroli wyrywkowej wzięło udział 14 producentów unijnych reprezentujących osiem grup przedsiębiorstw. Zważywszy na obiektywnie dużą liczbę współpracujących producentów unijnych, tj. 14, kontrolę wyrywkową przeprowadzono zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o największą reprezentatywną wielkość sprzedaży, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie. Próba obejmowała pięć indywidualnych przedsiębiorstw (z zakładami produkcyjnymi w sześciu lokalizacjach).

               (11)

               Co się tyczy pierwszego zarzutu dotyczącego reprezentatywności próbki, należy zauważyć, że instytucje mogą włączyć do próby indywidualne przedsiębiorstwa wchodzące w skład grupy, o ile tylko takie indywidualne przedsiębiorstwa są reprezentatywne i prowadzą oddzielne księgi rachunkowe. W przeciwnym wypadku badanie wszystkich czternastu unijnych producentów należących do ośmiu grup przedsiębiorstw nie pozwoliłoby na ukończenie dochodzenia w terminie. Należy jednak zaznaczyć, że włączenie dwóch grup przedsiębiorstw do próby nie jest niezgodne z metodologią doboru zastosowaną w omawianym przypadku, tj. kryterium największej reprezentatywnej wielkości sprzedaży na rzecz klientów unijnych.

               (12)

               Grupa Indorama posiadała w OD dwa różne zakłady produkcyjne: jeden w Niderlandach, drugi – w Zjednoczonym Królestwie. Włączenie tej grupy do próby spełnia zastosowaną metodologię doboru, ponieważ z prawnego i finansowego punktu widzenia obydwa zakłady stanowiły jeden podmiot. Przedsiębiorstwo Equipolymers, posiadające dwie oddzielne jednostki produkujące PET w OD (jedną we Włoszech, drugą – w Niemczech), przedstawiło dane skonsolidowane dla obu lokalizacji. Wobec tego, że podczas jednej z wizyt w siedzibie przedsiębiorstwa możliwa była weryfikacja takich danych skonsolidowanych, postanowiono, że sprawozdawczość skonsolidowana zostanie w tym przypadku zaakceptowana, a zakłady Equipolymers produkujące PET zostaną potraktowane jako jeden podmiot do celów postępowania. W odpowiedzi na zarzut, że do próby należało włączyć Artenius i M&G Polimeri, ponieważ przedsiębiorstwa te są liderami na rynku, należy zauważyć, że żadna z należących do nich jednostek nie plasowała się wśród przedsiębiorstw o najwyższym wolumenie sprzedaży do UE.

               (13)

               Co do stwierdzenia, że próba była niereprezentatywna, ponieważ nie obejmowała jednego producenta produkującego głównie na potrzeby konsumpcji własnej, należy zauważyć, że potencjał podaży można rozpatrzeć w kontekście analizy interesu Unii, jeżeli podnoszony jest taki argument, oraz że do tego celu wielkość konsumpcji własnej można odliczyć od wielkości produkcji. Nie ma więc potrzeby włączenia takiego producenta do próby na potrzeby zbadania określonych czynników szkody. Po drugie, w analizie interesu Unii można określić ewentualny podwójny interes wynikający z funkcjonowania przedsiębiorstwa jednocześnie jako unijnego producenta i przetwórcy. Jednoczesne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako unijnego producenta i przetwórcy nie ma związku z wynikami przemysłu unijnego, w którym to przypadku za kryterium odniesienia przyjmuje się sprzedaż na rzecz niepowiązanych klientów w UE. Zarzut ten zostaje zatem odrzucony.

               (14)

               Co się tyczy zarzutu dotyczącego ogólnej reprezentatywności próby, należy powtórzyć, że ograniczenie próby do czterech przedsiębiorstw zmniejszyło reprezentatywność z 65 % do 47 % sprzedaży realizowanej przez wszystkich współpracujących producentów. Na owe cztery przedsiębiorstwa przypadało 52 % produkcji unijnej. Pod względem sprzedaży na rzecz niezależnych klientów w UE taką próbę producentów unijnych uważa się za reprezentatywną.

               (15)

               Co się natomiast tyczy zarzutu, że dobór próby nie jest prawidłowy z punktu widzenia statystyki, zwraca się uwagę, że art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wyraźnie dopuszcza jako alternatywę dla „statystycznie reprezentatywnej próbki” oparcie próby na największej reprezentatywnej wielkości sprzedaży, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.

               (16)

               Wobec braku innych uwag dotyczących ustaleń, motywy 3–10 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.

         B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

               (17)

               Należy przypomnieć, że produkt objęty postępowaniem zdefiniowano w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych jako politereftalan etylenu o wskaźniku lepkości 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z normą ISO 1628-5, pochodzący z państw, których dotyczy postępowanie, obecnie objęty kodem CN 3907 60 20.

               (18)

               Oprócz tego według motywu 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w toku dochodzenia wykazano, że PET produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny oraz PET produkowany i sprzedawany na krajowych rynkach państw, których dotyczy postępowanie oraz wywożony do Unii, są produktem podobnym.

               (19)

               Ponieważ produkt objęty dochodzeniem uznano za produkt jednorodny, nie dzielono go już dalej na różne typy produktu w celu obliczenia marginesów dumpingu i szkody.

               (20)

               Jeden producent eksportujący twierdził, że PET należy podzielić na różne typy produktu stosownie do różnych wskaźników lepkości, ponieważ to właśnie wskaźnik lepkości jest zasadniczym parametrem przy określaniu zastosowań produkowanych typów PET. Uznano, że zarzut ten należy przyjąć oraz odpowiednio zmieniono metodologię obliczania marginesów dumpingu i szkody.

         C.   DUMPING

               (21)

               Metodologia obliczania marginesu dumpingu została odpowiednio dostosowana, o czym mowa w motywie 20 aktualnie margines dumpingu dla każdego państwa, którego dotyczy postępowanie oblicza się odrębnie dla każdego typu produktu.

         1.   Iran

   1.1.   Wartość normalna

               (22)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywach 16–18 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         1.2.   Cena eksportowa

               (23)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywie 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         1.3.   Porównanie

               (24)

               W motywie 23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wskazano, że irański eksporter nie był w stanie ilościowo określić domniemanego wpływu sankcji nałożonych na Iran i poprzeć tego twierdzenia dowodami. W uwagach do rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przedsiębiorstwo to stwierdziło, że zapewnienie uczciwego porównania leży w gestii organu prowadzącego dochodzenie, nie zaś eksportera. Tymczasem, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego, dostosowania można również dokonać z tytułu różnic czynników, jeżeli zostanie wykazane, że wpływają one na porównywalność cen, w szczególności gdy zostanie wykazane, że klienci płacą różne ceny na rynku krajowym wskutek różnicy tych czynników. Ponieważ to producent eksportujący odpowiada za wykazanie istnienia wszelkich innych czynników, zarzut ten odrzuca się oraz zatwierdza metodologię objaśnioną w motywach 20–23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         1.4.   Margines dumpingu

               (25)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywach 24–25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

               (26)

               Ostateczny margines dumpingu dla Iranu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, wynosi 26,8 %.

         2.   Pakistan

   2.1.   Wartość normalna

               (27)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywach 27–29 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.2.   Cena eksportowa

               (28)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywie 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.3.   Porównanie

               (29)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywach 31–32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.4.   Margines dumpingu

               (30)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywie 33 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

               (31)

               Ostateczny margines dumpingu dla jedynego producenta eksportującego z Pakistanu, Novatex Limited, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, wynosi 0,6 % i pozostaje tym samym poniżej progu de minimis w rozumieniu art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

               (32)

               W Pakistanie nie ma innych producentów wytwarzających produkt objęty postępowaniem, w związku z czym nie należy wprowadzać środków ostatecznych.

         3.   Zjednoczone Emiraty Arabskie

   3.1.   Wartość normalna

               (33)

               Stosownie do zmiany w metodologii opisanej w motywach 20 i 21 zmianie uległy wyniki sprawdzenia zwykłego obrotu handlowego w odniesieniu do niektórych typów produktów, zgodnie z opisem w motywach 37 i 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu produktu stanowiła 80 % lub mniej łącznej wielkości sprzedaży danego typu, lub gdy średnia ważona ceny danego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla danego typu.

               (34)

               W przypadkach gdy sprzedaż określonego typu produktu nie została dokonana z zyskiem, uznano, że taki typ produktu sprzedany został w ilościach niewystarczających, aby cenę krajową potraktować jako podstawę do ustalenia wartości normalnej.

               (35)

               W każdym przypadku, gdy w celu ustalenia wartości normalnej nie można było zastosować cen krajowych określonego typu produktu sprzedawanego przez producentów eksportujących, wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

               (36)

               W celu skonstruowania wartości normalnej na mocy art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz kwoty zysku zostały ustalone, na mocy art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym przez producenta eksportującego, którego dotyczy dochodzenie.

         3.2.   Cena eksportowa

               (37)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywie 39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         3.3.   Porównanie

               (38)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywach 40–41 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         3.4.   Margines dumpingu

               (39)

               Wobec braku uwag innych niż wymienione powyżej w motywach 20 i 21 zatwierdza się metodologię objaśnioną w motywie 42 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

               (40)

               Ostateczny margines dumpingu dla jedynego producenta eksportującego ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, JBF RAK LLC, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, wynosi 0,6 % i pozostaje tym samym poniżej progu de minimis w rozumieniu art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

               (41)

               Ponieważ w Zjednoczonych Emiratach Arabskich nie ma innych producentów produktu objętego postępowaniem, nie należy nakładać środków ostatecznych.

         D.   SZKODA

   1.   Produkcja unijna, przemysł unijny i konsumpcja w Unii

               (42)

               Nie napłynęły żadne uwagi odnośnie do produkcji unijnej, przemysłu unijnego i konsumpcji w Unii. Wobec powyższego potwierdza się niniejszym motywy 45–50 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.   Przywóz z państw, których dotyczy postępowanie

   2.1.   Ocena łączna skutków przywozu objętego postępowaniem

               (43)

               W motywie 52 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stwierdzono, że skoro margines dumpingu ustalony dla Pakistanu jest na poziomie de minimis, skutki tego przywozu nie mogą być oceniane łącznie z przywozem, tymczasowo ustalonym jako dokonywany po cenach dumpingowych, z Iranu i ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

               (44)

               Dodatkowo w toku dalszego dochodzenia ustalono, że margines dumpingu ustalony dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich również mieści się w granicach de minimis, w związku z czym uznaje się, że skutki tego przywozu nie mogą być oceniane łącznie z przywozem po cenach dumpingowych z Iranu. Wobec powyższego nie przeprowadza się oceny łącznej przywozu.

         2.2.   Wielkość przywozu objętego postępowaniem

               (45)

               Wielkość przywozu po cenach dumpingowych do UE produktu objętego postępowaniem rosła stopniowo z relatywnie niskiego poziomu początkowego w 2006 r. do 55 500 ton w okresie objętym dochodzeniem. W ujęciu szczegółowym wielkość przywozu z Iranu wzrosła ponad dwukrotnie w latach 2006–2007, po czym – w 2008 r. – powiększyła się o ponad 100 punktów procentowych w stosunku do poziomu z 2007 r., a w okresie pomiędzy 2008 r. a OD – o kolejne 130 punktów procentowych.

                  Tabela 1

                           2006

                           2007

                           2008

                           OD

                           Wielkość przywozu po cenach dumpingowych z Iranu (w tonach)

                           11 752

                           26 624

                           40 101

                           55 500

                           Indeks (2006 = 100)

                           100

                           227

                           341

                           472

                           Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z Iranu

                           0,4 %

                           0,9 %

                           1,4 %

                           1,9 %

                              Źródło: Eurostat.

         2.3.   Udział w rynku przywozu objętego postępowaniem

               (46)

               Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z Iranu utrzymywał się na poziomie 0,4 % w ciągu 2006 r., a następnie rósł w tempie 1,5 punktu procentowego w ciągu całego okresu badanego. W ujęciu szczegółowym w latach 2006–2007 wzrósł o 0,5 punktu procentowego, w latach 2007–2008 r. o kolejne 0,5 punktu procentowego, a następnie o dalsze 0,5 punktu procentowego w okresie między 2008 r. a OD. W OD udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z Iranu wynosił 1,9 %.

         2.4.   Ceny

   (i)   Zmiany cen

               (47)

               Średnia cena importowa spadła o 11 % w okresie badanym, przy czym najbardziej gwałtowny spadek odnotowano między 2008 r. a OD. W ujęciu szczegółowym średnia cena pozostawała bez zmian w 2007 r., w 2008 r. spadła o dwa punkty procentowe, a następnie spadła o dodatkowe 9 punktów procentowych w OD.

                  Tabela 2

                           2006

                           2007

                           2008

                           OD

                           Ceny przywozu z Iranu (EUR/tona)

                           1 033

                           1 034

                           1 008

                           920

                           Indeks

                           100

                           100

                           98

                           89

                              Źródło: Eurostat.

         (ii)   Podcięcie cenowe

               (48)

               Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń irański eksporter oznajmił, że ustalony dla niego margines dumpingu jest zawyżony, ponieważ ustalona średnia ważona jednostkowa cena sprzedaży była zaniżona, przez co wielkość dostosowania dotyczącego poziomu handlu została obliczona nieprawidłowo. Nie zaproponowano jednak alternatywnej metody ilościowego określenia dostosowania dotyczącego poziomu handlu. Za podstawę do określenia poziomu handlu we wstępnym obliczeniu wzięto stałą kwotę na tonę, stanowiącą prowizję pobieraną przez współpracującego pośrednika w przywozie; wynosi ona ok. 1 % średniej ceny CIF. Odnośnie do takiego dostosowania nie ma dostępnych innych informacji, w związku z czym zarzut ten zostaje odrzucony. Ta sama strona twierdziła ponadto że stopa 2 % przyjęta dla kosztów poniesionych po przywozie wydawała się zaniżona. Należy tu przypomnieć, że w dochodzeniu nie współpracował żaden importer, przez co nie było możliwości zweryfikowania rzeczywistych kosztów poniesionych po przywozie. Tym samym, wobec braku innych informacji, zastosowano stopę pochodzącą z poprzednich postępowań.

               (49)

               W świetle powyższego potwierdza się ostatecznie, że produkty przywiezione po cenach dumpingowych pochodzące z Iranu i sprzedawane w Unii podcięły ceny przemysłu unijnego o 3,2 %.

         3.   Sytuacja przemysłu unijnego

               (50)

               Niektóre z zainteresowanych stron twierdziły, że szkoda nie wystąpiła, ponieważ, zważywszy na domniemaną nieprawidłowość próby, nie było możliwości ekstrapolacji wyników na cały przemysł unijny. Podały tu jako przykład, że skoro jedno przedsiębiorstwo (spoza próby) podało, że wykorzystuje ponad 100 % swoich mocy, świadczy to wyraźnie o niewystępowaniu szkody. Należy zauważyć, że przekazana informacja to wyciąg z danych przekazanych przez to przedsiębiorstwo na ręce organów giełdowych – nie jest zweryfikowana. Informacja ta nie jest zgodna z informacjami zawartymi w dokumentacji. Należy ponadto zauważyć, że sposób wykorzystania mocy przez jednego tylko producenta unijnego nie może powodować zmiany ustaleń w zakresie szkody dotyczących niemal wszystkich pozostałych wskaźników szkody dla producentów unijnych objętych próbą oraz pozostałych producentów unijnych.

               (51)

               Wobec braku innych zarzutów i uwag, motywy 63–82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.

         4.   Wnioski dotyczące szkody

               (52)

               Wobec braku szczegółowych uwag, wnioski na temat szkody wskazane w motywach 83–85 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.

         E.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

   1.   Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych

               (53)

               Niemal pięciokrotny wzrost między 2006 r. a OD zarówno wielkości przywozu dumpingowego z Iranu, jak i jego udziału w rynku Unii (o 1,5 punktów procentowych), a także stwierdzone podcięcie cenowe (wynoszące 3,2 % w OD), zbiegły się z pogorszeniem sytuacji ekonomicznej przemysłu unijnego. W związku z powyższym można stwierdzić, że przywóz po cenach dumpingowych z Iranu miał wpływ na stwierdzoną szkodę dla przemysłu unijnego.

               (54)

               Należy tu podkreślić, że w prowadzonym równolegle postępowaniu antysubsydyjnym uznano, że łączny subsydiowany przywóz z Pakistanu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Iranu spowodował istotną szkodę dla przemysłu unijnego.

               (55)

               Z drugiej strony, zważywszy na znaczną wielkość przywozu z Korei i Pakistanu oraz niskie ceny importowe, potwierdza się, że zgodnie z motywami 94 i 96 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przywóz ten w pewnym stopniu przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.

               (56)

               Oprócz tego znaczna część przywozu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ok. 150 000 ton), objętego niniejszym postępowaniem, również powodowała podcięcie cen przemysłu unijnego.

               (57)

               Jednocześnie udział przywozu z Iranu w rynku kształtował się na poziomie poniżej 1 % w latach 2006 i 2007, a w OD zaledwie zbliżył się do poziomu 2 %, osiągając 55 000 ton.

               (58)

               Należy także zauważyć, że podcięcie stwierdzone w odniesieniu do producenta irańskiego było mniejsze niż w przypadku przywozu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, który nie był dokonywany po cenach dumpingowych.

         2.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

               (59)

               Stwierdza się niniejszym, że jakkolwiek powyższa analizy potwierdza pewien niekorzystny wpływ przywozu po cenach dumpingowych z Iranu na sytuację przemysłu unijnego, wpływ ten, rozpatrywany oddzielnie, nie wystąpił w stopniu pozwalającym na uznanie go za istotny w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

         F.   ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (60)

               Dochodzenie wykazało, że sprzedaż produktu objętego postępowaniem przywożonego z Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich nie była dokonywana po cenach dumpingowych. W związku z tym postępowanie dotyczące Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich zostaje zakończone bez nałożenia środków.

               (61)

               Dochodzenie wykazało, że przywóz produktu objętego postępowaniem z Iranu dokonywany był po cenach dumpingowych i w pewnym stopniu przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.

               (62)

               Jak jednak zaznaczono w motywie 59, ustalono, że niekorzystny wpływ przywozu z Iranu na sytuację przemysłu unijnego nie wystąpił w stopniu pozwalającym na uznanie go za istotny.

               (63)

               W świetle powyższego, zważywszy na to, że przywóz po cenach dumpingowych z Iranu nie powodował istotnej szkody, uznaje się, że również w odniesieniu do Iranu postępowanie należy zakończyć bez nałożenia środków.

               (64)

               Kwoty zabezpieczone poprzez nałożenie rozporządzeniem (UE) nr 472/2010 tymczasowego cła antydumpingowego zostają zwolnione,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu politereftalanu etylenu o wskaźniku lepkości 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z normą ISO 1628-5, obecnie objętego kodem CN 3907 60 20, pochodzącego z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Rozporządzenie (UE) nr 472/2010 traci moc. Kwoty zabezpieczone poprzez nałożenie rozporządzeniem (UE) nr 472/2010 tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz politereftalanu etylenu o wskaźniku lepkości 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z normą ISO 1628-5, obecnie objętego kodem CN 3907 60 20, pochodzącego z Iranu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich, zostają zwolnione.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2010 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. C 208 z 3.9.2009, s. 12.

      (3)  Dz.U. L 134 z 1.6.2010, s. 4.

      (4)  Dz.U. L 134 z 1.6.2010, s. 25.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/2025 z dnia 8 listopada 2016 r. w sprawie mianowania trzech członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Rzeczpospolitą Polską

text:
               19.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 313/23

         DECYZJA RADY (UE) 2016/2025
   z dnia 8 listopada 2016 r.
   w sprawie mianowania trzech członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Rzeczpospolitą Polską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Polski,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Trzy stanowiska członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Jacka PROTASA, Marka SOWY i Jerzego ZAJĄKAŁY.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Krzysztofa PASZYKA.

               (4)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Władysława ORTYLA członkiem Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               a)

               na stanowiska członka:

                           —

                           Gustaw Marek BRZEZIN, marszałek województwa warmińsko-mazurskiego,

                           —

                           Władysław ORTYL, marszałek województwa podkarpackiego,

                           —

                           Dariusz Antoni STRUGAŁA, burmistrz miasta i gminy Jaraczewo;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępcy członka:

                           —

                           Jacek KRUPA, marszałek województwa małopolskiego,

                           —

                           Wojciech SAŁUGA, marszałek województwa śląskiego.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. KAŽIMÍR

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).