               10.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/44

         P8_TA(2017)0001
   Skład liczbowy komisji stałych
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 stycznia 2017 r. w sprawie składu liczbowego komisji stałych (2016/3040(RSO))
   (2018/C 242/07)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając projekt decyzji Konferencji Przewodniczących,

               —

               uwzględniając swoją decyzję z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie uprawnień komisji stałych (1),

               —

               uwzględniając art. 196 Regulaminu,

               1.

               podejmuje decyzję o następującym składzie liczbowym komisji stałych i podkomisji:

                           I.

                           Komisja Spraw Zagranicznych: 73 członków,

                           II.

                           Komisja Rozwoju: 28 członków,

                           III.

                           Komisja Handlu Międzynarodowego: 41 członków,

                           IV.

                           Komisja Budżetowa: 41 członków,

                           V.

                           Komisja Kontroli Budżetowej: 30 członków,

                           VI.

                           Komisja Gospodarcza i Monetarna: 61 członków,

                           VII.

                           Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych: 55 członków,

                           VIII.

                           Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności: 69 członków,

                           IX.

                           Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii: 67 członków,

                           X.

                           Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów: 40 członków,

                           XI.

                           Komisja Transportu i Turystyki: 49 członków,

                           XII.

                           Komisja Rozwoju Regionalnego: 43 członków,

                           XIII.

                           Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi: 46 członków,

                           XIV.

                           Komisja Rybołówstwa: 27 członków,

                           XV.

                           Komisja Kultury i Edukacji: 31 członków,

                           XVI.

                           Komisja Prawna: 25 członków,

                           XVII.

                           Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych: 60 członków,

                           XVIII.

                           Komisja Spraw Konstytucyjnych: 25 członków,

                           XIX.

                           Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia: 37 członków,

                           XX.

                           Komisja Petycji: 36 członków,

                     Podkomisja Praw Człowieka: 30 członków,
               Podkomisja Bezpieczeństwa i Obrony: 30 członków;

               2.

               postanawia, odnosząc się do projektu decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 stycznia 2017 r. dotyczącej składu prezydiów komisji, że prezydia komisji mogą składać się z co najwyżej czterech wiceprzewodniczących;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 160.


Decyzja Komisji z dnia 11/07/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8911 - Samvardhana Motherson Automotive Systems Group B.V / Reydel Automotive Holdings B.V & Reydel Automotive Management B.V.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1030 z dnia 13 lipca 2018 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

text:
               23.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1030
   z dnia 13 lipca 2018 r.
   w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami Światowej Organizacji Handlu na podstawie art. XXIV ust. 6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w ramach wytycznych negocjacyjnych przyjętych przez Radę.

               (3)

               Negocjacje te zostały zakończone, a w dniu 18 maja 2017 r. parafowano Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszące się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej.

               (4)

               Porozumienie zostało podpisanie w imieniu Unii w dniu 13 marca 2018 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/1363 (2).

               (5)

               Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.
   Tekst porozumienia dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do dokonania, w imieniu Unii, notyfikacji przewidzianej w porozumieniu (3).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2018 r.

            W imieniu Rady

         H. LÖGER

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/1363 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej (Dz.U. L 191 z 22.7.2017, s. 1).

      (3)  Data wejścia w życie porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1031 z dnia 13 lipca 2018 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii

text:
               23.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/6

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1031
   z dnia 13 lipca 2018 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 79 ust. 2 lit. c), w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 54 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 (1), jeżeli przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich do działań, w ramach których członkom zespołów mają zostać przyznane uprawnienia wykonawcze lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia zawiera z danym państwem trzecim umowę o statusie.

               (2)

               W dniu 16 października 2017 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Republiką Albanii w sprawie umowy o statusie dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii (zwanej dalej „Umową”).

               (3)

               Negocjacje dotyczące Umowy zostały otwarte dnia 13 grudnia 2017 r. i zakończyły się pomyślnie parafowaniem Umowy w dniu 12 lutego 2018 r.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji podejmuje decyzję, czy dokona jej transpozycji do swego prawa krajowego.

               (7)

               Należy podpisać Umowę oraz zatwierdzić tekst wspólnej deklaracji w odniesieniu do Islandii, Norwegii, Szwajcarii i Liechtensteinu załączonej do niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy o statusie między Unią Europejską a Republiką Albanii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii (zwanej dalej „Umową”), z zastrzeżeniem jej późniejszego zawarcia (4).
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii tekst wspólnej deklaracji załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2018 r.

            W imieniu Rady

         H. LÖGER

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (3)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (4)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.

      ZAŁĄCZNIK

         WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII I LIECHTENSTEINU

      Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.
      W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Republiki Albanii, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium Republiki Albanii na warunkach podobnych do tych, które zawarto w niniejszej Umowie.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1034 z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Mieszanej utworzonej na mocy Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) w odniesieniu do projektu decyzji nr x/xxxx tej Komisji (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
               23.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/16

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1034
   z dnia 16 lipca 2018 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Mieszanej utworzonej na mocy Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) w odniesieniu do projektu decyzji nr x/xxxx tej Komisji
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z jego art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) (1) (zwana dalej „umową”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady z dnia 3 października 2002 r. (2) i weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. (3)

               (2)

               Na podstawie art. 24 ust. 2 lit. b) umowy Komisja Mieszana ustanowiona na mocy art. 23 umowy (zwana dalej „Komisją Mieszaną”) zmienia bądź dostosowuje dokumenty kontrolne oraz inne wzory dokumentów określone w załącznikach do umowy. W celu uwzględnienia przyszłych środków wprowadzanych w Unii oraz zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. c) umowy Komisja Mieszana zmienia lub dostosowuje załącznik 1 dotyczący warunków mających zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego, jak również załącznik 2 dotyczący norm technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów. Zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. e) umowy Komisja Mieszana zmienia lub dostosowuje również wymagania dotyczące przepisów socjalnych.

               (3)

               Ostatnia aktualizacja prawodawstwa unijnego w umowie, wprowadzona decyzją nr 1/2011 Komisji Mieszanej (4), uwzględnia akty Unii przyjęte do końca 2009 r.

               (4)

               Komisja Mieszana INTERBUS w czasie swojego posiedzenia w 2018 r. ma przyjąć decyzję Komisji Mieszanej aktualizującą umowę w celu uwzględnienia postępu technicznego i legislacyjnego.

               (5)

               W decyzji Rady (UE) 2016/1146 (5) określono stanowisko Unii Europejskiej w sprawie projektu decyzji Komisji Mieszanej, biorąc pod uwagę akty Unii przyjęte do końca 2015 r.

               (6)

               W trakcie negocjacji z innymi umawiającymi się stronami (6) umowy stało się jasne, że do tekstu zatwierdzonego przez Radę należy wprowadzić pewne poprawki. Dotyczą one w szczególności związku pomiędzy przepisami unijnymi w zakresie inteligentnych tachografów i Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) (zwanej dalej „umową AETR”) oraz, biorąc pod uwagę sytuację w niektórych umawiających się stronach umowy INTERBUS, okresu przejściowego w odniesieniu do kwot odszkodowania ustanowionych w art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 (7).

               (7)

               Należy uchylić decyzję Rady (UE) 2016/1146 i określić nowe stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komisji Mieszanej w czasie posiedzenia w 2018 r., ponieważ decyzja ta będzie wiążąca dla Unii.

               (8)

               Stanowisko Unii w ramach posiedzeń Komisji Mieszanej od roku 2018 r. powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w czasie posiedzeń Komisji Mieszanej utworzonej na podstawie art. 23 Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowy Interbus), oparte jest na projekcie decyzji Komisji Mieszanej dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Decyzja Rady (UE) 2016/1146 traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja decyzja Komisji Mieszanej zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2018 r.

            W imieniu Rady

         J. BOGNER-STRAUSS

            Przewodnicząca

      (1)  Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 13.

      (2)  Decyzja Rady 2002/917/WE z dnia 3 października 2002 r. w sprawie zawarcia umowy INTERBUS w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 11).

      (3)  Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 44).

      (4)  Decyzja nr 1/2011 Komisji Mieszanej utworzonej w ramach umowy INTERBUS o międzynarodowych okazjonalnych przewozach pasażerów autokarami i autobusami z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie przyjęcia regulaminu i dostosowania załącznika 1 do umowy dotyczącego warunków mających zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego, załącznika 2 do umowy dotyczącego norm technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów oraz wymagań dotyczących przepisów socjalnych, o których mowa w art. 8 umowy (Dz.U. L 8 z 12.1.2012, s. 38).

      (5)  Decyzja Rady (UE) 2016/1146 z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Mieszanej utworzonej na mocy Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS), w odniesieniu do projektu decyzji nr 1/2016 tej Komisji (Dz.U. L 189 z 14.7.2016, s. 48).

      (6)  Umawiające się strony umowy INTERBUS to Unia Europejska, Republika Albanii, Bośnia i Hercegowina, była jugosłowiańska republika Macedonii, Republika Mołdawii, Czarnogóra, Republika Turcji i Ukraina.

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczące praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 1).

      PROJEKT
      DECYZJA NR x/xxxx (1) KOMISJI MIESZANEJ UTWORZONEJ W RAMACH UMOWY W SPRAWIE MIĘDZYNARODOWYCH OKAZJONALNYCH PRZEWOZÓW PASAŻERÓW AUTOKARAMI I AUTOBUSAMI (UMOWY INTERBUS)
      z dnia [WSTAW DATĘ]
      dostosowująca art. 8 umowy i załączniki 1, 2, 3 i 5 do umowy, dostosowująca „Wzór oświadczenia sporządzanego przez umawiające się strony umowy INTERBUS dotyczącego art. 4 i załącznika 1”, wprowadzająca „Wzór oświadczenia umawiających się stron umowy INTERBUS dotyczącego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 181/2011” oraz uchylająca zalecenie nr 1/2011 Komisji Mieszanej
      KOMISJA MIESZANA,
      uwzględniając Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) (2) zaktualizowaną decyzją Komisji Mieszanej nr 1/2011 (3), w szczególności art. 24 umowy,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W art. 23 umowy INTERBUS (zwanej dalej „umową”) ustanawia się Komisję Mieszaną w celu ułatwienia stosowania tej umowy (zwaną dalej „Komisją Mieszaną”).

                  (2)

                  Zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. b) umowy Komisja Mieszana zmienia bądź dostosowuje dokumenty kontrolne oraz inne wzory dokumentów określone w załącznikach do tej umowy. W celu uwzględnienia przyszłych środków podejmowanych w Unii oraz zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. c) umowy Komisja Mieszana zmienia lub dostosowuje załączniki dotyczące norm technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów, jak również załącznik 1 dotyczący warunków odnoszących się do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego. Zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. e) umowy Komisja Mieszana zmienia lub dostosowuje również wymagania dotyczące przepisów socjalnych. W związku z tym Komisja Mieszana powinna podejmować działania, gdy zachodzi potrzeba aktualizacji umowy w celu uwzględnienia postępu technicznego i legislacyjnego.

                  (3)

                  Ostatnia aktualizacja prawodawstwa unijnego w umowie, wprowadzona Decyzją nr 1/2011 Komisji Mieszanej, uwzględnia akty Unii przyjęte do końca 2009 r. Nadeszła zatem odpowiednia pora na uwzględnienie nowych środków, przyjętych przez Unię od tamtego czasu.

                  (4)

                  Zalecenie nr 1/2011 Komisji Mieszanej (4) określa kartę techniczną dla kontroli drogowych autokarów i autobusów. Jest ono przestarzałe, w związku z czym należy je uchylić,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Wymagania dotyczące przepisów socjalnych, o których mowa w art. 8 umowy, warunki mające zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego, określone w załączniku 1 do umowy, normy techniczne mające zastosowanie do autobusów i autokarów, określone w załączniku 2 do umowy, wzór dokumentu kontrolnego w przewozach okazjonalnych zwolnionych z obowiązku zezwolenia, określony w załączniku 3 do umowy oraz wzór zezwolenia dla nieliberalizowanych przewozów okazjonalnych określony w załączniku 5 do umowy przyjmuje się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji. Również „Wzór oświadczenia sporządzanego przez umawiające się strony umowy INTERBUS dotyczącego art. 4 i załącznika 1”, dostosowuje się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji. Ponadto dodaje się do umowy „Wzór oświadczenia umawiających się stron umowy INTERBUS dotyczącego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 181/2011”.
      Artykuł 2
      1.   Załącznik 5 do umowy INTERBUS, a mianowicie „Wzór oświadczenia sporządzanego przez umawiające się strony umowy INTERBUS dotyczącego art. 4 i załącznika 1” dostosowuje się i przenosi do nowego załącznika 6 do umowy INTERBUS,
      2.   Do umowy INTERBUS dodaje się nowy załącznik w brzmieniu:
      „
            ZAŁĄCZNIK 6

               Wzory deklaracji przewidzianych do złożenia przez Umawiające się Strony Umowy INTERBUS

               Warunki mające zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego

            DEKLARACJA ZŁOŻONA PRZEZ … (Nazwa Umawiającej się Strony) ODNOŚNIE ART. 4 I ZAŁĄCZNIKA 1
            Cztery warunki określone w rozdziale I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51):

                        a)

                        zostały przeniesione na grunt przepisów krajowych w drodze
                        … (odniesienie do aktu prawnego);

                        b)

                        zostaną przeniesione na grunt przepisów krajowych
                        … (data).

               Wzór oświadczenia umawiających się stron umowy INTERBUS dotyczącego art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 1).

            (które należy przedłożyć w terminie dwóch miesięcy po przyjęciu decyzji nr x/xxxx Komisji Mieszanej utworzonej w ramach umowy INTERBUS)
            OŚWIADCZENIE … (nazwa umawiającej się strony)

                        1.

                        W odniesieniu do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 181/2011 obowiązujące przepisy krajowe składającego oświadczenie określają następujące maksymalne poziomy odszkodowania w związku ze śmiercią, w tym również za uzasadnione wydatki pogrzebowe, lub z odniesieniem obrażeń, jak również z utratą lub z uszkodzeniem bagażu w związku z wypadkami związanymi ze skorzystaniem z autobusu lub autokaru, nie mniejsze niż:

                                    —

                                    EUR … (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej) na pasażera;

                                    —

                                    EUR … (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej) na sztukę bagażu;

                        2.

                        Czy obowiązujące przepisy krajowe składającego oświadczenie przewidują, że w przypadku uszkodzenia wózka inwalidzkiego, innego sprzętu służącego do poruszania się lub urządzeń pomocniczych wysokość odszkodowania jest równa kosztowi zastąpienia lub naprawy utraconego lub uszkodzonego sprzętu?
                        TAK ☐ NIE ☐

                        3.

                        Przewiduje się, że kwoty określone w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 181/2011, jak również odszkodowanie w przypadku uszkodzenia wózka inwalidzkiego, innego sprzętu służącego do poruszania się lub urządzeń pomocniczych, zostaną dostosowane przez składającego oświadczenie do wymagań rozporządzenia do dnia … (data, nie później niż trzy lata od wejścia w życie decyzji nr x/xxxx Komisji Mieszanej utworzonej w ramach umowy INTERBUS lub, w zależności od przypadku, nie później niż trzy lata od daty ratyfikacji umowy INTERBUS przez nową umawiającą się stronę).

                  ”.
      Artykuł 3
      Zalecenie Komisji Mieszanej nr 1/2011 traci moc.
      Artykuł 4
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia [WSTAW DATĘ]

               W imieniu Komisji Mieszanej

               Przewodniczący

               Sekretarz

         (1)  Numer i rok przyszłej decyzji Komisji Mieszanej oznacza się jako „x/xxxx”. Wcześniej oznaczano je jako „1/2016”.

         (2)  Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 13.

         (3)  Decyzja nr 1/2011 Komisji Mieszanej utworzonej w ramach Umowy INTERBUS o międzynarodowych okazjonalnych przewozach pasażerów autokarami i autobusami z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie przyjęcia regulaminu i dostosowania załącznika 1 do Umowy dotyczącego warunków mających zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego, załącznika 2 do Umowy dotyczącego norm technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów oraz wymagań dotyczących przepisów socjalnych, o których mowa w art. 8 Umowy (2012/25/UE) (Dz.U. L 8 z 12.1.2012, s. 38).

         (4)  Zalecenie nr 1/2011 Komisji Mieszanej utworzonej w ramach Umowy INTERBUS o międzynarodowych okazjonalnych przewozach pasażerów autokarami i autobusami z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie stosowania karty technicznej autokaru i autobusu, która ułatwiłaby nadzór nad stosowaniem art. 1 i 2 załącznika 2 do umowy (Dz.U. L 8 z 12.1.2012, s. 46).

      ZAŁĄCZNIK

         Zmiany w art. 8 dotyczące przepisów socjalnych, załączniku 1 dotyczące warunków mających zastosowanie do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego, załączniku 2 dotyczące norm technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów, załączniku 3 do umowy dotyczące wzoru dokumentu kontrolnego w przewozach okazjonalnych zwolnionych z obowiązku zezwolenia, oraz załączniku 5 dotyczące wzoru zezwolenia dla nieliberalizowanych przewozów okazjonalnych, zmiany we „Wzorze oświadczenia sporządzanego przez strony umowy INTERBUS dotyczącego art. 4 i załącznika 1”, a także wprowadzenie „Wzoru oświadczenia umawiających się stron umowy INTERBUS dotyczącego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 181/2011” (1)

                  1)

                  W art. 8 umowy do wykazu aktów Unii wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              odesłanie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 otrzymuje brzmienie:

                                          „—

                                          rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370 z 31.12.1985, s. 8), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 1161/2014 z dnia 30 października lutego 2014 r. (Dz.U. L 311 z 31.10.2014, s. 19), które stosuje się do czasu rozpoczęcia stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).

                                    Zamiast rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 mogą być stosowane równoważne przepisy ustanowione na mocy umowy AETR i protokołów do niej,”;

                              b)

                              dodaje się następujący akt Unii:

                                          „—

                                          rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1), które stosuje się od dnia rozpoczęcia stosowania aktów wykonawczych, o których mowa w art. 46 tego rozporządzenia.

                                    Zamiast rozporządzenia (UE) nr 165/2014 mogą być stosowane obowiązujące przepisy ustanowione na mocy umowy AETR i protokołów do niej, nie naruszając przepisów art. 13 umowy AETR.”;

                  2)

                  w załączniku 1 do umowy wykaz aktów Unii otrzymuje brzmienie:

                              „rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1);

                              rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1);

                              rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 88), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1);

                              rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczące praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 1).

                              Podczas okresu przejściowego, trwającego do trzech lat od dnia przyjęcia decyzji Komisji Mieszanej nr x/xxxx, umawiające się strony inne niż Unia Europejska mogą zdecydować o stosowaniu zamiast art. 7 rozporządzenia (UE) nr 181/2011 swoich przepisów krajowych w odniesieniu do spraw objętych tym artykułem. Aby umawiająca się strona mogła skorzystać z tego okresu przejściowego, powiadamia o swojej decyzji sekretariat Komisji Mieszanej, stosując »Wzór oświadczenia umawiających się stron umowy INTERBUS dotyczącego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 181/2011« określony w załączniku 6, należycie wypełniony i podpisany, w terminie dwóch miesięcy od dnia przyjęcia decyzji Komisji Mieszanej nr x/xxxx.”;

                  3)

                  w załączniku 2 do umowy wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

                                          (i)

                                          lit. a) otrzymuje brzmienie:

                                                      „a)

                                                      badania techniczne pojazdów silnikowych i ich przyczep:

                                                                  —

                                                                  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 51), którą stosuje się od dnia 20 maja 2018 r.;

                                                                  —

                                                                  dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 134), którą stosuje się od dnia 20 maja 2018 r.;”;

                                          (ii)

                                          litera c) otrzymuje brzmienie:

                                                      „c)

                                                      dopuszczalne wymiary i dopuszczalna masa całkowita:

                                                                  —

                                                                  dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów kołowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz.U. L 235 z 17.9.1996, s. 59), ostatnio zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. (Dz.U. L 115 z 6.5.2015, s. 1);

                                                                  —

                                                                  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3);

                                                                  —

                                                                  rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 661/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymagań w zakresie homologacji typu dotyczących mas i wymiarów pojazdów silnikowych oraz zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 353 z 21.12.2012, s. 31);”;

                                          (iii)

                                          lit. d) otrzymuje brzmienie:

                                                      „d)

                                                      urządzenia rejestrujące w transporcie drogowym:

                                                                  —

                                                                  rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370 z 31.12.1985, s. 8), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1161/2014 z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U. L 311 z 31.10.2014, s. 19) lub równoważne przepisy ustanowione na mocy umowy AETR i protokołów do niej, które stosuje się do czasu rozpoczęcia stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).

                                                            Zamiast rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 mogą być stosowane równoważne przepisy ustanowione na mocy umowy AETR i protokołów do niej;

                                                                  —

                                                                  rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1), które stosuje się od dnia rozpoczęcia stosowania aktów wykonawczych, o których mowa w art. 46 tego rozporządzenia.
                                                                  Zamiast rozporządzenia (UE) nr 165/2014 mogą być stosowane obowiązujące przepisy ustanowione na mocy umowy AETR i protokołów do niej, nie naruszając przepisów art. 13 umowy AETR.”;

                              b)

                              w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

                                          (i)

                                          nagłówki i odesłania między akapitem pierwszym a tabelą otrzymują brzmienie:
                                          „Emisja spalin

                                                      —

                                                      rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 171 z 29.6.2007, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 459/2012 z dnia 29 maja 2012 r. (Dz.U. L 142 z 1.6.2012, s. 16);

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 595/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych i silników w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych o dużej ładowności (Euro VI) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i obsługi technicznej pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i dyrektywę 2007/46/WE oraz uchylające dyrektywy 80/1269/EWG, 2005/55/WE i 2005/78/WE (Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 133/2014 z dnia 31 stycznia 2014 r. (Dz.U. L 47 z 18.2.2014, s. 1);

                                                Emisja hałasu

                                                      —

                                                      dyrektywa Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych (Dz.U. L 42 z 23.2.1970, s. 16), ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2013/15/UE z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 172), którą stosuje się do dnia 30 czerwca 2027 r. z zastrzeżeniem art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 540/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r.;

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 540/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie poziomu dźwięku pojazdów silnikowych i zamiennych układów tłumiących oraz zmieniające dyrektywę 2007/46/WE i uchylające dyrektywę 70/157/EWG (Dz.U. L 158 z 27.5.2014, s. 131), które, zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia, stosuje się od dnia 1 lipca 2016 r., 1 lipca 2019 r. i 1 lipca 2027 r.

                                                Układ hamulcowy

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Opony

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Urządzenia oświetleniowe i światła sygnalizacyjne:

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Zbiorniki paliwa

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Lusterka wsteczne

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Pasy bezpieczeństwa – montaż

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Pasy bezpieczeństwa – punkty mocowania

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Siedzenia

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Budowa wnętrza (zapobieganie ryzyku rozprzestrzeniania się płomieni):

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Urządzenie wnętrza (wyjścia awaryjne, dostępność, liczba siedzeń, wytrzymałość nadwozia itd.):

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3).

                                                Zaawansowane systemy hamowania awaryjnego:

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3);

                                                      —

                                                      rozporządzenie Komisji (UE) nr 347/2012 z dnia 16 kwietnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 w odniesieniu do wymagań w zakresie homologacji typu dla niektórych kategorii pojazdów silnikowych w odniesieniu do zaawansowanych systemów hamowania awaryjnego (Dz.U. L 109 z 21.4.2012, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/562 z dnia 8 kwietnia 2015 r. (Dz.U. L 93 z 9.4.2015, s. 35).

                                                System ostrzegania przed niezamierzoną zmianą pasa ruchu

                                                      —

                                                      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/166 z dnia 3 lutego 2015 r. (Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 3);

                                                      —

                                                      rozporządzenie Komisji (UE) nr 351/2012 z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 w zakresie wymagań dotyczących homologacji typu w odniesieniu do montowania systemów ostrzegania przed niezamierzoną zmianą pasa ruchu w pojazdach silnikowych (Dz.U. L 110 z 24.4.2012, s. 18).”;

                                          (ii)

                                          tabela otrzymuje brzmienie:

                                                      „Pozycja

                                                      Regulamin EKG ONZ
                                                      (w ostatniej obowiązującej wersji)

                                                      Akt Unii

                                                      Emisja spalin

                                                      49

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 715/2007, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) nr 459/2012;
                                                      rozporządzenie (WE) nr 595/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) nr 133/2014.

                                                      Emisja hałasu

                                                      51

                                                      Dyrektywa 70/157/EWG, ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2013/15/UE, którą stosuje się do dnia 30 czerwca 2027 r., z zastrzeżeniem art. 14 rozporządzenia (UE) nr 540/2014;
                                                      rozporządzenie (UE) nr 540/2014, które stosuje się zgodnie z jego art. 15 od dnia 1 lipca 2016 r., 1 lipca 2019 r. i 1 lipca 2027 r.

                                                      Układ hamulcowy

                                                      13

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Opony

                                                      54
                                                      117

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Urządzenia oświetlenia i sygnalizacji świetlnej

                                                      48

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Zbiorniki paliwa

                                                      34
                                                      58

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Lusterka wsteczne

                                                      46

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Pasy bezpieczeństwa – montaż

                                                      16

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Pasy bezpieczeństwa – punkty mocowania

                                                      14

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Siedzenia

                                                      17

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Budowa wnętrza (zapobieganie ryzyku rozprzestrzeniania się płomieni)

                                                      118

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Urządzenie wnętrza (wyjścia awaryjne, dostępność, liczba siedzeń, wytrzymałość nadwozia itd.)

                                                      66
                                                      107

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166.

                                                      Zaawansowane systemy hamowania awaryjnego

                                                      131

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166;
                                                      rozporządzenie Komisji (UE) nr 347/2012, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/562.

                                                      System ostrzegania przed niezamierzoną zmianą pasa ruchu

                                                      130

                                                      Rozporządzenie (WE) nr 661/2009, ostatnio zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/166;
                                                      rozporządzenie Komisji (UE) nr 351/2012;”;

                  4)

                  w załączniku 3 do umowy tekst w przypisach otrzymuje brzmienie:
                  „Należy uzupełnić, wpisując odpowiednio: Albania (AL), Austria (A), Belgia (B), Bośnia i Hercegowina (BIH), Bułgaria (BG), była jugosłowiańska republika Macedonii (MK), Chorwacja (HR), Cypr (CY), Czarnogóra (ME), Dania (DK), Estonia (EST), Finlandia (FIN), Francja (F), Grecja (GR), Hiszpania (E), Irlandia (IRL), Litwa (LT), Luksemburg (L), Łotwa (LV), Malta (MT), Niderlandy (NL), Niemcy (D), Polska (PL), Portugalia (P), Republika Czeska (CZ), Republika Mołdawii (MD), Rumunia (RO), Słowacja (SK), Słowenia (SLO), Szwecja (S), Węgry (H),Włochy (I), Turcja (TR), Ukraina (UA), Zjednoczone Królestwo (UK).”;

                  5)

                  w załączniku 5 do umowy tekst w przypisach otrzymuje brzmienie:
                  „Należy uzupełnić, wpisując odpowiednio: Albania (AL), Austria (A), Belgia (B), Bośnia i Hercegowina (BIH), Bułgaria (BG), była jugosłowiańska republika Macedonii (MK), Chorwacja (HR), Cypr (CY), Czarnogóra (ME), Dania (DK), Estonia (EST), Finlandia (FIN), Francja (F), Grecja (GR), Hiszpania (E), Irlandia (IRL), Litwa (LT), Luksemburg (L), Łotwa (LV), Malta (MT), Niderlandy (NL), Niemcy (D), Polska (PL), Portugalia (P), Republika Czeska (CZ), Republika Mołdawii (MD), Rumunia (RO), Słowacja (SK), Słowenia (SLO), Szwecja (S), Węgry (H),Włochy (I), Turcja (TR), Ukraina (UA), Zjednoczone Królestwo (UK).”;

                  6)

                  „Wzór oświadczenia sporządzanego przez strony umowy INTERBUS dotyczącego art. 4 i załącznika 1” dołączony do umowy staje się częścią nowego załącznika 6 do tej umowy, zatytułowaną „Wzory deklaracji przewidzianych do złożenia przez Umawiające się Strony Umowy INTERBUS”. Wprowadza się w nim następujące zmiany dotyczące warunków:

                              a)

                              w ust. 1 skreśla się numer ustępu, a zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
                              „Cztery warunki określone w rozdziale I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51).”;

                              b)

                              skreśla się ust. 2;

                  7)

                  do nowego załącznika 6 do umowy dodaje się wzór deklaracji w brzmieniu w brzmieniu:

                     „Wzór oświadczenia umawiających się stron umowy INTERBUS dotyczącego art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 1).

                  (które należy przedłożyć w terminie dwóch miesięcy po przyjęciu decyzji nr x/xxxx Komisji Mieszanej utworzonej w ramach umowy INTERBUS)
                  OŚWIADCZENIE … (nazwa umawiającej się strony)

                              1.

                              W odniesieniu do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 181/2011 obowiązujące przepisy krajowe składającego oświadczenie określają następujące maksymalne poziomy odszkodowania w związku ze śmiercią, w tym również za uzasadnione wydatki pogrzebowe, lub z odniesieniem obrażeń, jak również z utratą lub z uszkodzeniem bagażu w związku z wypadkami związanymi ze skorzystaniem z autobusu lub autokaru, nie mniejsze niż:

                                          —

                                          EUR … (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej) na pasażera;

                                          —

                                          EUR … (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej) na sztukę bagażu;

                              2.

                              Czy obowiązujące przepisy krajowe składającego oświadczenie przewidują, że w przypadku uszkodzenia wózka inwalidzkiego, innego sprzętu służącego do poruszania się lub urządzeń pomocniczych wysokość odszkodowania jest równa kosztowi zastąpienia lub naprawy utraconego lub uszkodzonego sprzętu?
                              TAK ☐ NIE ☐

                              3.

                              Przewiduje się, że kwoty określone w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 181/2011, jak również odszkodowanie w przypadku uszkodzenia wózka inwalidzkiego, innego sprzętu służącego do poruszania się lub urządzeń pomocniczych, zostaną dostosowane przez składającego oświadczenie do wymagań rozporządzenia do dnia … (data, nie później niż trzy lata od wejścia w życie decyzji nr x/xxxx Komisji Mieszanej utworzonej w ramach umowy INTERBUS lub, w zależności od przypadku, nie później niż trzy lata od daty ratyfikacji umowy INTERBUS przez nową umawiającą się stronę).”.

         (1)  Aktualizacja wykazu aktów uwzględnia nowe przepisy przyjęte przez Unię Europejską do dnia 31 grudnia 2015 r.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1126 z dnia 10 sierpnia 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie

text:
                  13.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 204/53

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1126
         z dnia 10 sierpnia 2018 r.
         zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/184/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie.

                     (2)

                     W dniu 25 czerwca 2018 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2018/900 (2), którą dodano siedem osób do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku do decyzji 2013/184/WPZiB.

                     (3)

                     W odniesieniu do kilku wpisów uzyskano zaktualizowane informacje.

                     (4)

                     Należy odpowiednio zmienić załącznik do decyzji 2013/184/WPZiB,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W załączniku do decyzji 2013/184/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 10 sierpnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2013/184/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie oraz uchylająca decyzję 2010/232/WPZiB (Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 75).

            (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/900 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie (Dz.U. L 160 I z 25.6.2018, s. 9.).

            ZAŁĄCZNIK
            Wpisy nr 1, 3, 4 i 5 w wykazie osób i podmiotów zamieszczonym w załączniku do decyzji 2013/184/WPZiB otrzymują następujące brzmienie:

                           Nazwisko

                           Informacje identyfikacyjne

                           Przyczyny

                           Data umieszczenia

                           „1.

                           Aung Kyaw Zaw

                           Data urodzenia: 20 sierpnia 1961 r.
                           Nr paszportu: DM000826
                           Data wydania: 22 listopada 2011 r.
                           Termin ważności: 21 listopada 2021 r.
                           Wojskowy numer identyfikacyjny: BC 17444

                           Generał broni Aung Kyaw Zaw był dowódcą biura operacji specjalnych nr 3 sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw) od sierpnia 2015 r. do końca 2017 r. Biuro operacji specjalnych nr 3 nadzorowało dowództwo zachodnie, zatem generał broni Aung Kyaw Zaw ponosi odpowiedzialność za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w tym okresie przez dowództwo zachodnie wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Czyny te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                           25.6.2018

                           3.

                           Than Oo

                           Data urodzenia: 12 października 1973 r.
                           Wojskowy numer identyfikacyjny: BC 25723

                           Generał brygady Than Oo jest dowódcą 99. dywizji piechoty lekkiej sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw). Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w drugiej połowie 2017 r. przez 99. dywizję piechoty lekkiej wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Czyny te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                           25.6.2018

                           4.

                           Aung Aung

                           Wojskowy numer identyfikacyjny: BC 23750

                           Generał brygady Aung Aung jest dowódcą 33. dywizji piechoty lekkiej sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw). Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w drugiej połowie 2017 r. przez 33. dywizję piechoty lekkiej wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Czyny te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                           25.6.2018

                           5.

                           Khin Maung Soe

                           Generał brygady Khin Maung Soe jest dowódcą 15. dowództwa operacji wojskowych (czasami nazywanego również 15. dywizją piechoty lekkiej sił zbrojnych Mjanmy (Tatmadaw)), którego część stanowi batalion piechoty nr 564. Jest on zatem odpowiedzialny za akty okrucieństwa i poważne pogwałcenia praw człowieka popełnione w drugiej połowie 2017 r. przez 15. dowództwo operacji wojskowych, w szczególności przez batalion piechoty nr 564, wobec ludności Rohingja w stanie Arakan. Czyny te obejmują bezprawne zabójstwa, przemoc seksualną i systematyczne palenie domów i budynków należących do ludu Rohingja.

                           25.6.2018”


               20.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/154

      P8_TA(2017)0317
      Wniosek o uchylenie immunitetu Marie-Christine Boutonnet
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marie-Christine Boutonnet (2017/2063(IMM))
      (2018/C 337/21)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Marie-Christine Boutonnet przekazany w dniu 14 kwietnia 2017 r. przez Ministerstwo Sprawiedliwości Republiki Francuskiej na podstawie wniosku Prokuratora Generalnego przy Sądzie Apelacyjnym w Paryżu i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 26 kwietnia 2017 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez sędziów śledczych w Sądzie Wielkiej Instancji w Paryżu („pôle financier”) pod zarzutem m.in. nadużycia zaufania w odniesieniu do środków pieniężnych otrzymanych na podstawie umowy o pracę w charakterze asystenta parlamentarnego zawartej z konkretną osobą,

                  —

                  po wysłuchaniu wyjaśnień Jeana-François Jalkha, który wystąpił w zastępstwie Marie-Christine Boutonnet, zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8–0259/2017),

                  Α.

                  mając na uwadze, że sędziowie śledczy w Sądzie Wielkiej Instancji w Paryżu złożyli wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Marie-Christine Boutonnet, żeby wysłuchać jej wyjaśnień w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa;

                  Β.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

                  C.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 francuskiej konstytucji „żaden członek parlamentu nie może być aresztowany ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności w sprawach dotyczących zbrodni lub występku bez zgody prezydium izby, do której należy. Zgoda taka nie jest wymagana w przypadku schwytania na gorącym uczynku w związku z popełnieniem zbrodni lub występku lub skazania prawomocnym wyrokiem”;

                  D.

                  mając na uwadze, że sędziowie śledczy uznają, że czynności podejmowane w ramach wstępnego dochodzenia i postępowania sądowego zdają się potwierdzać początkowe podejrzenia Parlamentu Europejskiego, które odnosiły się do pewnej liczby asystentów parlamentarnych posłów do Parlamentu Europejskiego z Frontu Narodowego;

                  E.

                  mając w szczególności na uwadze, że z analizy schematu organizacyjnego Frontu Narodowego, opublikowanego w lutym 2015 r., wynika, że 15 posłów do Parlamentu Europejskiego, 21 krajowych asystentów parlamentarnych i 5 akredytowanych asystentów parlamentarnych figurowało w tym schemacie; mając na uwadze, że pewna liczba asystentów parlamentarnych zgłaszała, że miejscem ich pracy – niekiedy w pełnym wymiarze czasu pracy – jest siedziba Frontu Narodowego w Nanterre; mając na uwadze, że większość umów w sprawie zatrudnienia asystentów parlamentarnych zawierała opis identycznych i standardowych zadań, które nie miały cech szczególnych;

                  F.

                  mając na uwadze, że w wyniku podjętych czynności stwierdzono także trzy sytuacje budzące wątpliwości co do faktycznego charakteru działalności w Parlamencie Europejskim danych asystentów:

                              —

                              umowy o pracę w charakterze asystenta posła do Parlamentu Europejskiego zawierane między dwiema umowami o pracę dla Frontu Narodowego;

                              —

                              kumulacja umów o pracę w charakterze asystenta posła do Parlamentu Europejskiego i umów o pracę zawartych z Frontem Narodowym;

                              —

                              umowy o pracę zawarte z Frontem Narodowym natychmiast po umowach o pracę w charakterze asystenta posła do Parlamentu Europejskiego;

                  G.

                  mając na uwadze, że podczas przeszukania w siedzibie Frontu Narodowego, którego dokonano w lutym 2016 r., przejęto pewną liczbę dokumentów z biura skarbnika Frontu Narodowego, z których wynika, że ta partia chciała poczynić „oszczędności” dzięki przejęciu przez Parlament Europejski wynagrodzeń pracowników partii w związku z ich statusem asystentów parlamentarnych;

                  H.

                  mając na uwadze, że sędziowie śledczy uznają za konieczne uzyskanie wyjaśnień Marie-Christine Boutonnet w sprawie środków otrzymanych na podstawie umowy z określonym asystentem parlamentarnym; mając na uwadze, że w dniu 6 marca 2017 r. asystentowi temu postawiono zarzut zatuszowania nadużycia zaufania w okresie od września 2014 r. do lutego 2015 r.; mając na uwadze, że na przesłuchaniu przez dwóch sędziów śledczych asystent powołał się na prawo do odmowy składania zeznań;

                  I.

                  mając na uwadze, że Marie-Christine Boutonnet odmówiła stawienia się na wezwania funkcjonariuszy oraz sędziów śledczych w związku z postępowaniem mającym na celu ustalenie czy zasadne jest postawienie jej zarzutów nadużycia zaufania w okresie od września 2009 r. do lutego 2015 r.;

                  J.

                  mając na uwadze, że okazuje się, iż w międzyczasie Marie-Christine Boutonnet złożyła zeznania przed sędziami śledczymi w Paryżu;

                  K.

                  mając na uwadze, że jednak zasadne jest uchylenie immunitetu posłanki, skoro tylko Parlament jest uprawniony do uchylenia immunitetu poselskiego,

                  L.

                  mając na uwadze, że sprawa niewątpliwie wymaga udzielenia odpowiedzi na wniosek o uchylenie immunitetu i że nie ma dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, w szczególności dlatego, że postępowania na podstawie podobnych zarzutów prowadzone są wobec posłów należących do innych grup politycznych i posiadających inne obywatelstwo;

                  1.

                  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Marie-Christine Boutonnet;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwym organom Republiki Francuskiej i Marie-Christine Boutonnet.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


               20.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/157

      P8_TA(2017)0318
      Powołanie Simona Busuttila do komitetu ustanowionego na mocy art. 255 TFUE
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 września 2017 r. w sprawie propozycji mianowania Simona Busuttila na członka komitetu ustanowionego na podstawie art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2017/2132(INS))
      (2018/C 337/22)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając art. 255 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

                  —

                  uwzględniając art. 120 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając wniosek Komisji Prawnej (B8-0503/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że Simon Busuttil spełnia warunki określone w art. 255 akapit drugi TFUE;

                  1.

                  proponuje mianowanie Simona Busuttila na członka przedmiotowego komitetu;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji prezesowi Trybunałowi Sprawiedliwości.