title: Decyzja Komisji (UE) 2015/667 z dnia 4 lutego 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.14551 (2013/C) wdrożonej przez Francję w związku ze zmianą warunków pomocy przyznanej na rzecz podmiotów czarterujących na czas w ramach systemu podatku tonażowego (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 434) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               29.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 110/15

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/667
   z dnia 4 lutego 2015 r.
   w sprawie pomocy państwa SA.14551 (2013/C) wdrożonej przez Francję w związku ze zmianą warunków pomocy przyznanej na rzecz podmiotów czarterujących na czas w ramach systemu podatku tonażowego

         (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 434)

   (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag (1) zgodnie z przywołanymi artykułami i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. Komisja powiadomiła Francję o swojej decyzji o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do pomocy przyznanej na rzecz podmiotów czarterujących na czas w ramach systemu podatku tonażowego. Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania (zwana dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”) została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowej pomocy.

               (2)

               Władze francuskie przedstawiły swoje uwagi i odpowiedzi dotyczące kwestii zawartych w decyzji o wszczęciu postępowania w pismach z dnia 28 kwietnia 2014 r., z dnia 14 maja 2014 r. i z dnia 28 listopada 2014 r. W dniu 20 października 2014 r. odbyło się spotkanie z władzami francuskimi w Brukseli.

               (3)

               Osoby trzecie (organizacja Armateurs de France i Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej – European Community Shipowners' Associations, ECSA) przedstawiły swoje uwagi w terminie wyznaczonym w tym celu w decyzji o wszczęciu postępowania. Pismem z dnia 20 marca 2014 r. Komisja przekazała te uwagi władzom francuskim. Francja przyjęła do wiadomości uwagi osób trzecich pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r.

         2.   STAN FAKTYCZNY

               (4)

               W ramach francuskiego systemu podatku tonażowego w formie zatwierdzonej przez Komisję w 2003 r. na podstawie wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na rzecz transportu morskiego z 1997 r. (zwanych dalej „wytycznymi z 1997 r.”) (3) nie wymagano przestrzegania żadnych ogólnych warunków dotyczących bandery statków składających się na flotę eksploatowaną przez armatorów będących beneficjentami tego systemu.

               (5)

               Kwalifikowalność działań realizowanych na statkach czarterowanych na czas (4) w ramach wspomnianego systemu objęto natomiast szczególnym ograniczeniem dotyczącym procentowego udziału tonażu netto statków niepodnoszących bandery wspólnotowej w całej flocie. Jak określono w motywie 35 decyzji Komisji C(2003) 1476 final z dnia 13 maja 2003 r. zatwierdzającej francuski system podatku tonażowego (5), działania realizowane na statkach czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej kwalifikują się wyłącznie w wymiarze 75 % tonażu netto floty eksploatowanej przez przedsiębiorstwo. W motywie 36 tej decyzji określono ponadto, że ograniczenie to nie dotyczy statków podnoszących banderę państwa członkowskiego, gdyż zarządzanie strategiczne i handlowe tymi statkami odbywa się z konieczności z terytorium państwa członkowskiego.

               (6)

               W następstwie przyjęcia wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na rzecz transportu morskiego z 2004 r. (zwanych dalej„wytycznymi z 2004 r.”) (6), Francja w uzupełniającym budżecie państwa na 2005 r. (ustawa nr 2005-1720 z dnia 30 grudnia 2005 r.) wprowadziła ogólną zasadę dotyczącą bandery i uchyliła szczegółową zasadę mającą zastosowanie w przypadku statków czarterowanych na czas.

               (7)

               Ogólną strukturę środka określono w instrukcji administracyjnej 4-H-3-08 opublikowanej w urzędowym biuletynie podatkowym (Bulletin officiel des impôts, BOI) nr 41 z dnia 11 kwietnia 2008 r.:
               „W art. 47 uzupełniającego budżetu państwa na 2005 r. (ustawa nr 2005-1720 z dnia 30 grudnia 2005 r.) dostosowano fakultatywny system podatku tonażowego, przewidziany w art. 209-0 B kodeksu podatkowego, do nowych wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na rzecz transportu morskiego opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 17 stycznia 2004 r.
               Od tego czasu korzystanie z tego systemu podlega warunkowi, zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportu morskiego, które przystąpiły do systemu, zobowiązują się do utrzymania lub zwiększenia udziału w swojej flocie statków podnoszących banderę jednego z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej podczas okresu stosowania środka […]”.

               (8)

               W odniesieniu do kwalifikowalności statków czarterowanych na czas w instrukcji administracyjnej 4-H-3-08 wskazano, że:
               „[…] uchyla się warunek określony w art. 209-0 B ust. I ostatni akapit [kodeksu podatkowego], wykluczający statki czarterowane na czas i podnoszące banderę państwa niebędącego państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej z możliwości korzystania z przedmiotowego systemu, jeżeli stanowią one więcej niż 75 % tonażu netto eksploatowanej floty” (7).
               „Statki handlowe czarterowane na czas i podnoszące banderę państwa niebędącego państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej kwalifikują się zatem w ramach systemu podatku tonażowego, nawet jeżeli stanowią ponad 75 % tonażu netto floty eksploatowanej przez przedsiębiorstwo.
               Innymi słowy, kwalifikujące się statki czarterowane na czas i podnoszące banderę państwa niebędącego państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej korzystają z systemu podatku tonażowego bez ograniczeń, pod warunkiem spełnienia określonego wyżej zobowiązania […]”
                (8).
         3.   POWODY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

               (9)

               W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące zgodności zmiany systemu podatku tonażowego wprowadzonej w 2005 r. z rynkiem wewnętrznym.

               (10)

               Komisja uznała, że uchylenie ograniczenia dotyczącego kwalifikowalności działań realizowanych na statkach czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery państwa członkowskiego stanowi środek ustanawiający nową pomoc, biorąc pod uwagę, że środek ten nie jest zgodny z decyzją C(2003) 1476 final zatwierdzającą francuski system podatku tonażowego i że Francja nie zgłosiła go Komisji.

               (11)

               Komisja uważała, że utrzymanie ograniczenia kwalifikowalności działań realizowanych na statkach czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery państwa członkowskiego jest uzasadnione, gdyż służy realizacji celów określonych w wytycznych z 1997 r. i 2004 r.

         4.   UWAGI I ZOBOWIĄZANIA FRANCJI

               (12)

               Na wstępie władze francuskie potwierdziły, że w art. 209-0 B kodeksu podatkowego – w jego brzmieniu wynikającym z art. 19 uzupełniającego budżetu państwa na 2002 r. (ustawa nr 2002-1576 z dnia 30 grudnia 2002 r.) – uzależniono stosowanie systemu podatku tonażowego od przestrzegania maksymalnego progu kwalifikowalności wynoszącego 75 % tonażu netto floty eksploatowanej przez przedsiębiorstwo w odniesieniu do statków czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery jednego z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej (9). Komisja zatwierdziła ten współczynnik w motywie 35 decyzji C(2003) 1476 final (10).

               (13)

               Francuska dyrekcja ds. przepisów podatkowych zebrała szczegółowe dane potwierdzające przestrzeganie zasady dotyczącej udziału procentowego statków czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery wspólnotowej w całkowitym tonażu eksploatowanym przez dane przedsiębiorstwo w odniesieniu do poszczególnych przedsiębiorstw i za każdy rok, począwszy od roku przystąpienia do systemu. Przedsiębiorstwa wymienione w tabelach zbiorczych przesłanych Komisji są to nie tylko wszystkie przedsiębiorstwa będące członkami organizacji Armateurs de France, które przystąpiły do systemu podatku tonażowego (11), lecz także przedsiębiorstwa armatorskie świadczące publiczne usługi transportu wodnego (12). Pozostałe 15 % należy do przedsiębiorstw, które nie przystąpiły do systemu podatku tonażowego i które nie należą do żadnej grupy armatorów (głównie SNCM i CMN). Dostarczone dane wskazują, że od momentu wprowadzenia podatku tonażowego w 2003 r. do 2014 r. żaden z beneficjentów nie przekroczył przedmiotowego progu. Najwyższy współczynnik, jaki ostatnio odnotowano, wynosi 41 %, tj. znacznie poniżej progu zatwierdzonego w 2003 r.

               (14)

               W żadnym z odnośnych przedsiębiorstw współczynnik nie przekroczył progu 75 % w ciągu roku, w którym dane przedsiębiorstwo uczestniczyło w systemie podatku tonażowego.

               (15)

               Ponadto w przypadku wszystkich obecnych beneficjentów statki podnoszące banderę państwa członkowskiego Unii lub państwa będącego stroną Porozumienia EOG (zwaną dalej „banderą europejską”) stanowią co najmniej 25 % tonażu netto ich floty. Skoro beneficjenci systemu mają obowiązek utrzymania lub zwiększenia udziału w swojej flocie statków podnoszących banderę europejską, nigdy nie będzie możliwa sytuacja, w której więcej niż 75 % tonażu netto ich floty składałoby się ze statków czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery europejskiej. Będą oni zatem nadal spełniali warunki określone w decyzji C(2003) 1476 final.

               (16)

               Podczas wymiany korespondencji z Komisją władze francuskie przyznały jednak, że obowiązujące przepisy francuskie nie przewidują obowiązków prawnych zapewniających, aby przedsiębiorstwa będące beneficjentami i czarterujące statki na czas przyczyniały się w sposób wystarczający do realizacji celów określonych w wytycznych z 2004 r. W szczególności w odniesieniu do nowych podmiotów nie istnieją szczegółowe obowiązki w zakresie bandery ani w zakresie minimalnego poziomu własnej działalności morskiej.

               (17)

               Aby zaradzić tej sytuacji władze francuskie zobowiązały się, że od początku roku podatkowego 2015 (13) przystąpienie do systemu podatku tonażowego będzie możliwe wyłącznie pod warunkiem, że udział tonażu netto eksploatowanych przez dane przedsiębiorstwo statków podnoszących banderę europejską we flocie tego przedsiębiorstwa będzie wynosił co najmniej 25 % i że przedsiębiorstwo to zobowiąże się do utrzymania lub zwiększenia tego udziału w dziesięcioletnim okresie, w którym możliwe jest uczestniczenie w systemie. W przypadku zintegrowanej grupy podatkowej zobowiązanie to oblicza się z uwzględnieniem całkowitego tonażu netto przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy podatkowej.

         5.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH OSÓB TRZECICH

   5.1.   Uwagi organizacji Armateurs de France

               (18)

               Armateurs de France (AdF) jest organizacją zawodową reprezentującą przedsiębiorstwa transportowe i świadczące usługi morskie.

               (19)

               AdF przypomina, że w 2003 r. Komisja na podstawie wytycznych z 1997 r. zaakceptowała zgłoszony przez Francję pierwotny system francuski.

               (20)

               Francuski system z 2003 r. przewidywał, że działania realizowane na statkach czarterowanych na czas i podnoszących banderę państwa trzeciego są kwalifikowalne jedynie w zakresie 75 % tonażu netto floty. Innymi słowy, odsetek statków czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery wspólnotowej nie powinien przekraczać 75 % całego tonażu netto ogółem statków eksploatowanych przez przedsiębiorstwo.

               (21)

               W 2004 r., po zgłoszeniu systemu przez Francję, zastąpiono i doprecyzowano wytyczne z 1997 r. W wytycznych z 2004 r. przypomniano wcześniejsze cele, w szczególności „zachęcanie do rejestracji statków pod banderą państw członkowskich lub do ich przenoszenia pod taką banderę” lub „zachowywanie i poprawę wiedzy fachowej w kwestiach morskich oraz […] ochronę i promowanie zatrudnienia marynarzy europejskich”.

               (22)

               Właśnie w celu doprowadzenia do zgodności z nowymi wytycznymi Francja podjęła decyzję o zastąpieniu progu 75 % poprzez wprowadzenie nowego kryterium. To nowe kryterium polegające na „utrzymaniu lub […] zwiększeniu floty podnoszącej banderę państwa członkowskiego”, stanowiło faktycznie większą gwarancję zachowania i promowania zatrudnienia we Wspólnocie niż miało to miejsce w przypadku ograniczenia mającego zastosowanie do statków czarterowanych na czas i podnoszących banderę spoza Wspólnoty.

               (23)

               Biorąc pod uwagę, że w przepisach francuskich po prostu powtarza się tekst wytycznych z 2004 r., nie można było w żadnym razie podejrzewać, iż występują jakiekolwiek niezgodności. W związku z tym przywołuje się zasady pewności prawa i uzasadnionego oczekiwania.

               (24)

               Uwzględniając trwające formalne postępowanie wyjaśniające, członkowie organizacji Armateurs de France sprawdzili, czy od samego początku i przez cały okres, który upłynął od 2003 r., próg wynoszący 75 % był przestrzegany.

               (25)

               W wyniku tej weryfikacji okazało się, że w poszczególnych latach i w poszczególnych przedsiębiorstwach udział procentowy statków czarterowanych na czas i podnoszących banderę państwa trzeciego w całkowitym eksploatowanym tonażu nie przekracza pierwotnego współczynnika w wysokości 75 % zatwierdzonego w 2003 r., mimo zmian wprowadzonych w przepisach francuskich. W praktyce obowiązek utrzymania lub zwiększenia floty podnoszącej banderę wspólnotową odniósł taki sam skutek jak wcześniejsze kryterium, a więc można go uznać za wystarczający sam w sobie.

               (26)

               Kryteria obowiązujące we Francji obecnie, szczególnie kryterium dotyczące „utrzymania lub […] zwiększenia floty podnoszącej banderę państwa członkowskiego”, wpisują się całkowicie w cele określone w wytycznych z 2004 r.

         5.2.   Uwagi Stowarzyszenia Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA)

               (27)

               ECSA podkreśliła przede wszystkim, że czarter na czas stanowi jeden z podstawowych mechanizmów, jakimi dysponują przedsiębiorstwa morskie. Pozwala on powierzyć podmiotowi czarterującemu na uzgodniony okres zarządzanie handlowe i operacyjne statkiem, przy czym własność i pozostałe aspekty związane z zarządzaniem statku pozostają w gestii jego właściciela. Przedsiębiorstwa morskie dysponują zatem pewną elastycznością, aby w optymalny sposób odpowiedzieć na potrzeby swoich klientów i zapewnić sobie w ten sposób odpowiednią pozycję na szczeblu światowym. Dzięki elastyczności, jaką oferuje czarter na czas, europejskie przedsiębiorstwa morskie mogły stosunkowo szybko zdobywać udziały w rynku.

               (28)

               W sektorze morskim największe znaczenie ma zatrudnienie na lądzie związane bezpośrednio z zarządzaniem handlowym i operacyjnym statkami oraz, pośrednio, utrzymanie i atrakcyjność przedsiębiorstw morskich. W ostatnich dziesięcioleciach europejscy armatorzy niewątpliwie wykazali się znakomitymi zdolnościami operacyjnymi i zarządczymi. Dzięki czarterowi statków, niezależnie od ich bandery, w przedsiębiorstwach europejskich rozwijano i utrzymywano zatrudnienie oraz wysoki poziom kompetencji.

               (29)

               ECSA jest zdania, że zmiany, które Francja wprowadziła do systemu podatku tonażowego w 2005 r., były zgodne z celami określonymi w wytycznych z 2004 r. Naciskanie na to, by ponownie nałożyć formalne ograniczenie na statki czarterowane na czas i niepodnoszące bandery państwa członkowskiego Unii, pozbawiłoby europejskie przedsiębiorstwa morskie elastyczności niezbędnej, aby reagować na potrzeby ich klientów w sposób odpowiedni i optymalny oraz wzmocnić ich pozycję na rynku światowym.

               (30)

               Gdyby Komisja nalegała jednak, aby przedsiębiorstwa morskie posiadały i eksploatowały określony odsetek statków handlowych w celu uzyskania możliwości objęcia ich podatkiem tonażowym, według ECSA powinna ona zgodzić się na eksploatowanie przez europejskie przedsiębiorstwa morskie do 10 DWT (14) na statku czarterowanym przypadających na każdą DWT na statku posiadanym lub czarterowanym bez załogi w ramach systemu podatku tonażowego. Zastosowanie wspomnianego wyżej współczynnika nie powinno podlegać takim kryteriom jak rejestr wspólnotowy.

               (31)

               Podsumowując, wytyczne wspólnotowe powinny nadal stanowić elastyczne ramy. Powinny one umożliwiać państwom członkowskim przyjmowanie odpowiednich środków na rzecz ich floty stosownie do ich potrzeb, pod warunkiem zapewnienia wkładu w realizację celów określonych w tych wytycznych. ECSA uważa, że europejskie przedsiębiorstwa morskie eksploatujące statki na zasadzie czarteru na czas również realizują wspomniane cele, niezależnie od tego, czy statki te podnoszą banderę państwa członkowskiego.

         6.   UWAGI FRANCJI DOTYCZĄCE UWAG ZAINTERESOWANYCH STRON

               (32)

               Francja przyjęła do wiadomości popierające ją uwagi osób trzecich.

         7.   OCENA ŚRODKÓW POMOCY

   7.1.   Pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

               (33)

               W decyzji C(2003) 1476 final francuski system podatku tonażowego uznano za system pomocy.

               (34)

               Powody, dla których Komisja uznała, że system podatku tonażowego stanowi system pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, zachowują ważność. W szczególności system podatku tonażowego jest systemem fakultatywnym, który stanowi odstępstwo od zasad mających zastosowanie przy obliczaniu podatku od osób prawnych, przyznając niektórym przedsiębiorstwom – przedsiębiorstwom transportu morskiego – korzyść ekonomiczną związaną z obniżoną podstawą opodatkowania, co skutkuje zasadniczo niższym opodatkowaniem ich dochodów. Przedsiębiorstwa transportu morskiego prowadzą działalność na rynkach podatnych na dużą konkurencję międzynarodową, w związku z czym korzyści związane z podatkiem tonażowym mogą powodować zakłócenia konkurencji i wpływać na wymianę handlową między państwami będącymi stronami Porozumienia EOG.

               (35)

               Uchylenie ograniczenia dotyczącego kwalifikowalności działań realizowanych na statkach czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery państwa członkowskiego stanowi środek ustanawiający nową pomoc, wprowadzoną bez uprzedniego zgłoszenia Komisji, co stoi w sprzeczności z art. 108 ust. 3 TFUE. Jest to nowa pomoc, gdyż nie jest ona zgodna z decyzją C(2003) 1476 final zatwierdzającą francuski system podatku tonażowego oraz ze względu na fakt, że Francja nie zgłosiła jej do Komisji. W przeciwieństwie do zapewnień AdF (15) uchylenia tego ograniczenia nie można uznać za stosowny środek zmieniający francuski system podatku tonażowego celem doprowadzenia do zgodności z wytycznymi z 2004 r. (16), gdyż uchylenie to nie jest zgodne z celami wytycznych z 2004 r., jak wyjaśniono w pkt 7.2 niniejszej decyzji. W związku z tym uchylenie ograniczenia dotyczącego kwalifikowalności działań realizowanych na statkach czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery państwa członkowskiego nie może stanowić części istniejącej pomocy w rozumieniu pkt 13 wytycznych z 2004 r. (17).

         7.2.   Zgodność z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 TFUE

               (36)

               W wytycznych z 2004 r. wyjaśniono warunki stosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE w dziedzinie transportu morskiego. W związku z tym zgodność środka stanowiącego przedmiot niniejszej decyzji należy oceniać na podstawie wytycznych z 2004 r.

               (37)

               W wytycznych z 2004 r., tak jak w wytycznych z 1997 r., nie przewidziano wyraźnego ograniczenia dotyczącego włączenia statków czarterowanych na czas do systemu podatku tonażowego. Komisja uznała jednak we wcześniejszych decyzjach (18), że podmioty czarterujące na czas, które korzystają z systemu podatku tonażowego, muszą przyczyniać się do realizacji celu związanego z rejestracją statków pod banderą państw członkowskich lub celu związanego z utrzymaniem wiedzy fachowej w kwestiach morskich, przy zapewnieniu zarządzania żeglugą w odniesieniu do określonego odsetka ich floty. Żadne przedsiębiorstwo nie może bowiem korzystać z systemu podatku tonażowego, jeżeli nie przyczynia się do realizacji kluczowych celów wytycznych z 2004 r.

               (38)

               Uwzględniając dane statystyczne dostarczone przez władze francuskie, Komisja stwierdza, że chociaż w 2005 r. uchylono ograniczenia mające zastosowanie do statków czarterowanych na czas, beneficjenci francuskiego systemu podatku tonażowego w wystarczającym stopniu przyczynili się do realizacji powyższych celów, gdyż udział procentowy statków czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery wspólnotowej nie przekroczył 41 % całkowitego tonażu eksploatowanego przez przedsiębiorstwa będące beneficjentami. Wynik ten osiągnięto za sprawą wysokiego współczynnika statków podnoszących banderę europejską lub dzięki zarządzaniu żeglugą w odniesieniu do określonego odsetka floty (lub poprzez połączenie tych dwóch czynników).

               (39)

               Ponadto Komisja odnotowuje, że według władz francuskich w przypadku wszystkich obecnych beneficjentów statki podnoszące banderę europejską stanowią co najmniej 25 % tonażu netto ich floty. Komisja odnotowuje również, że dobre wyniki francuskiego sektora morskiego pod względem korzystania z bandery europejskiej znajdują potwierdzenie również w badaniach zewnętrznych, np. w badaniu opublikowanym przez Oxford Economics w 2014 r. „The economic value of the EU shipping industry”. W badaniu tym stwierdzono, że odsetek tonażu statków podnoszących francuską banderę wynosi znacznie powyżej 25 % eksploatowanego tonażu (19). Ponieważ beneficjenci systemu mają obowiązek utrzymania lub zwiększenia udziału w swojej flocie statków podnoszących banderę europejską, niemożliwe jest, aby statki czarterowane na czas i niepodnoszące bandery europejskiej stanowiły więcej niż 75 % tonażu netto ich floty.

               (40)

               Komisja musi jednak stwierdzić, że obowiązujące przepisy francuskie nie przewidują obowiązków prawnych zapewniających, aby przedsiębiorstwa będące beneficjentami i czarterujące statki na czas przyczyniały się w wystarczającym stopniu do realizacji celów określonych w wytycznych z 2004 r. W szczególności w odniesieniu do nowych podmiotów nie istnieją szczegółowe obowiązki w zakresie bandery ani w zakresie własnego zarządzania żeglugą.

               (41)

               Na tej podstawie Komisja stwierdza, że w obowiązujących przepisach francuskich nie uwzględniono koniecznych gwarancji i że w związku z tym nie można ich uznać za zgodne z wytycznymi z 2004 r.

               (42)

               W tym kontekście Komisja odnotowuje zobowiązanie Francji mające na celu zaradzenie zaistniałej sytuacji poprzez wprowadzenie, jako warunku przystąpienia do systemu opodatkowania ryczałtowego, obowiązku eksploatowania przez przedsiębiorstwo określonego minimalnego odsetka statków podnoszących europejską banderę. Od roku podatkowego 2015 odsetek ten zostanie ustanowiony na poziomie 25 % tonażu netto floty i będzie musiał być przestrzegany przez cały dziesięcioletni okres udziału w systemie podatku tonażowego.

               (43)

               Warunek ten jest równie rygorystyczny jak warunek ujęty w pierwotnej decyzji C(2003) 1476 final zatwierdzającej francuski system podatku tonażowego. Uwzględniając cele wytycznych z 2004 r., w szczególności konieczność przyczynienia się przez beneficjentów do realizacji celu związanego z rejestracją statków pod banderą państw członkowskich lub celu związanego z utrzymaniem wiedzy fachowej w kwestiach morskich, przy zapewnieniu zarządzania żeglugą w odniesieniu do określonego odsetka ich floty, Komisja uznaje zobowiązanie Francji za wystarczające. Dzięki temu zobowiązaniu bowiem nowe podmioty przystępujące do systemu podatku tonażowego również przyczynią się do realizacji celu związanego z rejestracją statków pod banderą państw członkowskich.

         7.3.   Wniosek

               (44)

               Komisja stwierdza, że w 2005 r., Francja w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE wprowadziła w życie zmianę francuskich przepisów dotyczących podatku tonażowego w odniesieniu do statków czarterowanych na czas.

               (45)

               Wspomniana wyżej zmiana nie jest zgodna z TFUE, gdyż nie zapewnia, aby nowe podmioty przystępujące do systemu podatku tonażowego przyczyniały się w sposób wystarczający do realizacji celów określonych w wytycznych z 2004 r. zważywszy, iż nie podlegają one prawnemu obowiązkowi w zakresie bandery floty ani w zakresie minimalnego poziomu własnej działalności morskiej.

               (46)

               Jak uzgodniono z władzami francuskimi, należy dostosować obowiązujące zasady formalne celem zapewnienia, aby w przyszłości do systemu podatku tonażowego mogły przystąpić wyłącznie przedsiębiorstwa eksploatujące co najmniej 25 % tonażu netto pod bandera europejską. W ten sposób beneficjenci systemu podatku tonażowego przyczynią się do realizacji celów określonych w wytycznych z 2004 r., nawet jeżeli całość ich floty byłaby czarterowana na czas.

               (47)

               Ponieważ wszyscy obecni beneficjenci przestrzegają już teraz progu, o którym mowa powyżej, i już teraz mają obowiązek utrzymania lub zwiększenia odsetka floty podnoszącej europejską banderę, nie ma powodu do żądania zwrotu pomocy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiana systemu podatku tonażowego, która została wprowadzona w 2005 r. przez Francję w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie zasad mających zastosowanie do statków czarterowanych na czas.
   Artykuł 2
   Francja zgodnie ze swoim zobowiązaniem wprowadza zmiany w przepisach mających zastosowanie do systemu podatku tonażowego począwszy od roku podatkowego 2015; na mocy tych zmian od chwili przystąpienia do systemu podatku tonażowego jego beneficjenci będą zobowiązani do tego, aby co najmniej 25 % ich floty stanowiły statki podnoszące banderę państwa członkowskiego Unii lub państwa będącego stroną Porozumienia EOG, a następnie do utrzymania lub zwiększenia tego współczynnika.
   Artykuł 3
   Francja po przyjęciu zmian przepisów, o których mowa w art. 2, informuje o tym Komisję.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 lutego 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Margrethe VESTAGER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. C 380 z 28.12.2013, s. 29.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. C 205 z 5.7.1997, s. 5.

      (4)  Czarter na czas (ang. time charter) oznacza umowę, w ramach której armator oddaje podmiotowi czarterującemu do dyspozycji statek wyposażony, zaopatrzony i w pełni obsadzony załogą na czas określony w umowie czarterowej w zamian za opłatę czarterową. Podmiot czarterujący zapewnia zarządzanie handlowe, podczas gdy armator zachowuje odpowiedzialność za zarządzanie żeglugą.

      (5)  Decyzja Komisji z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa N737/02 w sprawie systemu ryczałtowego opodatkowania od tonażu na rzecz towarzystw transportu morskiego (Dz.U. C 38 z 12.2.2004, s. 5).

      (6)  Dz.U. C 13 z 17.1.2004, s. 3. Zob. pkt 3.1 akapit siódmy.

      (7)  Pkt 1 akapit czwarty instrukcji administracyjnej 4-H-3-08.

      (8)  Pkt 22 akapity drugi i trzeci instrukcji administracyjnej 4-H-3-08. „Zobowiązanie określone powyżej” oznacza zobowiązanie przedsiębiorstw transportu morskiego do utrzymania lub zwiększenia udziału w ich flocie statków podnoszących banderę państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej podczas okresu stosowania środka.

      (9)  Art. 209-0 B ust. I akapit trzeci stanowi, że „statki czarterowane na czas, które nie podnoszą bandery jednego z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej nie mogą korzystać z przedmiotowego systemu, jeżeli stanowią ponad 75 % tonażu netto floty eksploatowanej przez przedsiębiorstwo”.

      (10)  Motyw 35 decyzji C(2003) 1476 final: „W ramach działań realizowanych na statkach czarterowanych na czas i niepodnoszących bandery państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej można korzystać z systemu opodatkowania ryczałtowego od tonażu, wyłącznie jeżeli statki te stanowią najwyżej 75 % tonażu netto floty eksploatowanej przez przedsiębiorstwo”.

      (11)  Tonaż eksploatowany przez członków organizacji Armateurs de France stanowi 80 % tonażu eksploatowanego przez armatorów francuskich.

      (12)  Tonaż eksploatowany przez tych ostatnich stanowi 5 % całkowitego tonażu armatorów francuskich.

      (13)  Francuski system podatku tonażowego określony w art. 209-0 B kodeksu podatkowego zmieniono na mocy art. 75 drugiego uzupełniającego budżetu państwa na 2014 r. (ustawa nr 2014-1655 z dnia 29 grudnia 2014 r.). Nowy warunek będzie miał zastosowanie w odniesieniu do przedsiębiorstw, które skorzystają z możliwości przystąpienia do systemu, w odniesieniu do zakończonego roku obrotowego, począwszy od dnia 27 listopada 2014 r.

      (14)  Nośność statku (DWT, ang. deadweight tons).

      (15)  Zob. motywy 21–23 niniejszej decyzji.

      (16)  Zob. pkt 13 wytycznych z 2004 r.

      (17)  W przeciwieństwie do kryterium dotyczącego „utrzymania lub […] zwiększeniu floty podnoszącej banderę państwa członkowskiego”, wprowadzonego w życie celem doprowadzenia do zgodności z wytycznymi z 2004 r.

      (18)  Zob. np. pierwotna decyzja C(2003) 1476 final i decyzja Komisji 2009/626/WE z dnia 25 lutego 2009 r. w sprawie programu pomocy C 2/08 (ex N 572/07) dotyczącego zmiany irlandzkiego systemu podatku tonażowego (Dz.U. L 228 z 1.9.2009, s. 20). Zob. również decyzja o wszczęciu postępowania pkt 24–26.

      (19)  Zob. np. wykresy 2.3d i 2.4b w badaniu (http://www.oxfordeconomics.com/my-oxford/projects/272456).


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 22 kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. dotyczącą emisji banknotów euro (EBC/2004/9)

text:
               9.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 205/17

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 22 kwietnia 2004 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. dotyczącą emisji banknotów euro
   (EBC/2004/9)
   (2004/506/WE)
   RADA ZARZĄDZAJĄCA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 106 ust. 1 oraz Statut Europejskiego Banku Centralnego i Europejskiego Systemu Banków Centralnych, w szczególności jego art. 16,
   uwzględniając decyzję EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. dotyczącą emisji banknotów euro (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W związku z następującym w dniu 1 maja 2004 r. przystąpieniem Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz rozpoczęciem uczestnictwa krajowych banków centralnych tych państw w Europejskim Systemie Banków Centralnych (ESBC) decyzja EBC/2004/5 z dnia 22 kwietnia 2004 r. dotycząca procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (2) określiła z mocą obowiązującą od dnia 1 maja 2004 r. nowe wagi przypisane krajowym bankom centralnym w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

               (2)

               Artykuł 1 lit. d) decyzji EBC/2001/15 definiuje „klucz przydziału banknotów” poprzez odwołanie do Załącznika do decyzji EBC/2001/15, określającego klucz przydziału mający zastosowanie od dnia 1 stycznia 2004 r. Decyzja EBC/2001/15 powinna zostać odpowiednio zmieniona w celu określenia klucza przydziału banknotów mającego zastosowanie od dnia 1 maja 2004 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiana decyzji EBC/2001/15
   W decyzji EBC/2001/15 wprowadza się następujące zmiany:

               1.

               Ostatnie zdanie art. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
               „Załącznik do niniejszej decyzji określa klucz przydziału banknotów mający zastosowanie od dnia 1 maja 2004 r.”.

               2.

               Załącznik do decyzji EBC/2001/15 zostaje zastąpiony tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Postanowienie końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 22 kwietnia 2004 r.

            Prezes EBC

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  Dz.U. L 337 z 20.12.2001, str. 52. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją EBC/2003/23 (Dz.U. L 9 z 15.1.2004, str. 40).

      (2)  Patrz str. 5 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2008/531/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na rok budżetowy 2005

text:
               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/163

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na rok budżetowy 2005
   (2008/531/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego z końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi Urzędu (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (4), w szczególności jego art. 44,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0112/2007),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu tego urzędu na rok budżetowy 2005;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 22.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 42.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.
    ---documentbreak---

               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/164

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2005
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego z końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi Urzędu (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (4), w szczególności jego art. 44,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 i załącznik V regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0112/2007),

               A.

               mając na uwadze fakt, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał uzasadnioną pewność, że roczne sprawozdanie finansowe za rok budżetowy zamknięty dnia 31 grudnia 2005 r. jest wiarygodne oraz że odnośne transakcje, z zastrzeżeniami, są zgodne z prawem i prawidłowe,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 27 kwietnia 2006 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu urzędu za rok budżetowy 2004 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                           —

                           z rozczarowaniem zauważył, że Trybunał Obrachunkowy ponownie stwierdził nieprawidłowości w stosowaniu przepisów dotyczących rekrutacji personelu oraz wezwał Urząd do bardziej przejrzystego stosowania przepisów w zakresie procedur selekcyjnych,

                           —

                           jest zaniepokojony nieprawidłowościami odnotowanymi przez Trybunał Obrachunkowy w procedurach udzielania zamówień;

         Uwagi ogólne dotyczące większości agencji UE, do których odnosi się wymóg uzyskania absolutorium

               1.

               uważa, że stale rosnąca liczba agencji wspólnotowych oraz działania niektórych z nich nie wydają się mieścić w założeniach ramowych i że zadania wykonywane przez niektóre agencje nie zawsze odpowiadają rzeczywistym potrzebom Unii i oczekiwaniom jej obywateli, a także stwierdza, że generalnie agencje nie zawsze cieszą się dobrym wizerunkiem i opinią;

               2.

               zachęca w związku z tym Komisję do określenia założeń ramowych dotyczących tworzenia nowych agencji wspólnotowych oraz do przedstawienia analizy kosztów i korzyści przed powołaniem każdej nowej agencji, przy jednoczesnej dbałości o unikanie wszelkiego powielania działań agencji lub pokrywania się działań agencji z działaniami innych organizacji europejskich;

               3.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do zaopiniowania analizy kosztów i korzyści, zanim Parlament podejmie decyzję;

               4.

               zachęca Komisję do przedstawiania co pięć lat analizy wartości dodanej każdej istniejącej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podjęły niezbędne kroki, zmieniając mandat tej agencji lub likwidując ją;

               5.

               zważywszy na rosnącą liczbę agencji regulacyjnych, z żalem przyjmuje fakt, że negocjacje dotyczące projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie zarządzania tymi agencjami nie przyniosły dotąd skutku, i zwraca się do właściwych służb Komisji o dołożenie wszelkich starań, w porozumieniu z Trybunałem Obrachunkowym, aby takie porozumienie zostało szybko osiągnięte;

               6.

               stwierdza, że odpowiedzialność budżetowa Komisji wymaga ściślejszego powiązania agencji z Komisją; wzywa Komisję i Radę do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu przyznania Komisji do dnia 31 grudnia 2007 r. mniejszości blokującej w organach nadzorczych agencji regulacyjnych oraz do przewidywania takiej mniejszości z góry w przypadku powoływania nowych agencji;

               7.

               zwraca się do Trybunału Obrachunkowego, aby w celu uzyskania jaśniejszego obrazu wykorzystywania funduszy UE przez agencje zamieścił w swoim rocznym sprawozdaniu dodatkowy rozdział poświęcony wszystkim agencjom, które muszą uzyskać absolutorium w ramach rozliczeń Komisji;

               8.

               przypomina o zasadzie, zgodnie z którą wszystkie agencje wspólnotowe, bez względu na to, czy są dotowane, czy nie, podlegają absolutorium Parlamentu, nawet gdy na mocy ich aktu założycielskiego interweniuje inny organ udzielający absolutorium;

               9.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzenia audytów należytego zarządzania finansami we wszystkich agencjach oraz do zdania sprawozdania właściwym komisjom Parlamentu, z Komisją Kontroli Budżetowej włącznie;

               10.

               zauważa, że liczba agencji stale rośnie i że ze względu na odpowiedzialność polityczną Komisji w zakresie funkcjonowania agencji, daleko wykraczającą poza zwykłe wsparcie logistyczne, istnieje coraz pilniejsza potrzeba, aby dyrektorzy generalni Komisji odpowiedzialni za tworzenie i nadzorowanie agencji wypracowali wspólne podejście do tych organów; uważa, że struktura podobna do struktury stworzonej przez agencje z myślą o koordynacji działań zaangażowanych dyrekcji generalnych może być pragmatycznym krokiem w kierunku wypracowania przez Komisję wspólnego podejścia do wszystkich spraw związanych z agencjami;

               11.

               zwraca się do Komisji o poprawę administracyjnego i technicznego wsparcia udzielanego agencjom, z uwzględnieniem coraz większej złożoności przepisów administracyjnych Wspólnoty i problemów technicznych;

               12.

               stwierdza brak organu dyscyplinarnego we wszystkich agencjach wspólnotowych i zwraca się do służb Komisji o przyjęcie niezbędnych środków w celu szybkiego utworzenia takiego mechanizmu;

               13.

               z zadowoleniem przyjmuje znaczną poprawę koordynacji pracy agencji, co pozwala im stawiać czoła powtarzającym się problemom i bardziej skutecznie współpracować z Komisją i Parlamentem;

               14.

               uważa, że tworzenie przez kilka agencji wspólnego działu wsparcia, zajmującego się ujednolicaniem informatycznych systemów zarządzania finansowego z odpowiednimi systemami Komisji, jest praktyką, która powinna być kontynuowana i szerzej stosowana;

               15.

               wzywa agencje do ściślejszej współpracy i lepszego stosowania kryteriów porównawczych w odniesieniu do podmiotów działających w terenie; nalega, by Komisja przyjęła środki, które uzna ona za niezbędne, by pomóc agencjom poprawić swój wizerunek i wyeksponować swoją działalność;

               16.

               wzywa Komisję, aby przedstawiła propozycję ujednolicenia formatu dorocznych sprawozdań agencji w celu opracowania wskaźników wydajności pozwalających na porównanie efektywności agencji;

               17.

               zachęca agencje do przedstawiania na początku roku wskaźników wydajności, na podstawie których mogą być oceniane;

               18.

               zachęca agencje do szerszego stosowania celów SMART, co powinno prowadzić do bardziej realistycznego planowania i wykonywania zadań;

               19.

               zgadza się z Trybunałem Obrachunkowym, że Komisja również ponosi odpowiedzialność za zarządzanie (finansowe) agencjami; w związku z tym wzywa Komisję do nadzorowania, a w razie potrzeby do kierowania zarządzaniem poszczególnych agencji oraz do wspomagania go, szczególnie w odniesieniu do właściwego stosowania procedur przetargowych, przejrzystości procedur rekrutacji, należytego zarządzania finansami (niepełne wykorzystanie środków i przekroczenie budżetu) oraz – co najważniejsze – właściwego stosowania przepisów dotyczących ram kontroli wewnętrznej;

               20.

               uważa, że programy pracy agencji powinny w wymierny sposób przedstawiać ich wkład pod względem wykonanych zadań oraz że należy zwrócić odpowiednią uwagę na standardy kontroli wewnętrznej opracowane przez Komisję;

         Kwestie szczegółowe

               21.

               zauważa, że rok budżetowy 2005 charakteryzował się znacznie niższym od przewidywanego poziomem wykorzystania środków budżetowych: wykorzystano jedynie 80 % środków na pokrycie zobowiązań oraz środków na pokrycie płatności; uważa, że urząd powinien podjąć poważne starania, aby lepiej wykorzystywać środki przyznane mu na osiągnięcie założonych celów;

               22.

               wyraża głębokie ubolewanie z powodu zlekceważenia zmian wniesionych do planu zatrudnienia oraz z powodu przywrócenia przez urząd grup zaszeregowania przewidzianych początkowo w projekcie budżetu w przypadku 19 stanowisk, bez poinformowania o tym fakcie Parlamentu;

               23.

               zwraca uwagę na niewprowadzenie zarządzania na podstawie działań, chociaż zostało to ustalone w rozporządzeniu finansowym urzędu, zgodnie z wytycznymi zastosowanymi do budżetu ogólnego w celu poprawy monitorowania wydajności;

               24.

               ubolewa, że urząd nie przeprowadził analizy ryzyka ani nie sformalizował stosowanych systemów i procedur kontroli wewnętrznej, oraz wzywa urząd do uzupełnienia tych braków w możliwie najkrótszym terminie;

               25.

               zauważa, że podczas rekrutacji urząd odrzucił kandydatów na podstawie kryteriów innych niż przewidziane w ogłoszeniach o wakatach, a ponadto nie przestrzegał przepisów regulaminu dotyczących grup zaszeregowania członków komisji kwalifikacyjnej w odniesieniu do obsadzanych stanowisk; nalega na ścisłe stosowanie odpowiednich kryteriów oraz dokładne sprawdzanie, czy dokumenty załączane przez kandydatów do podań stanowią rzeczywiste dowody;

               26.

               zauważa, że urząd napotkał trudności przy rekrutacji wysoko wykwalifikowanego personelu naukowego do pracy w Parmie;

               27.

               wyraża ubolewanie z powodu znacznej liczby nieprawidłowości stwierdzonych podczas audytów obejmujących udzielanie zamówień i zawieranie umów; wzywa urząd do bezzwłocznego wzmocnienia systemu kontroli wewnętrznej;

               28.

               stwierdza, że budynki, w których urząd miał znaleźć stałą siedzibę, są nadal niedostępne oraz że w związku z tym urząd był zmuszony wynająć i urządzić pomieszczenia tymczasowe (koszty w roku 2005: szacunkowo 3,5 miliona EUR); zwraca się do Urzędu, aby wspólnie z Komisją wyjaśnił tę sytuację z władzami krajowymi, w szczególności z myślą o ewentualnej rekompensacie finansowej.

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 22.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 42.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

      (6)  Dz.U. L 340 z 6.12.2006, str. 134.


title: 2012/428/UE: Decyzja Rady z dnia 23 lipca 2012 r. dotycząca podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Ukrainą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz

text:
               26.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 199/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 23 lipca 2012 r.
   dotycząca podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Ukrainą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   (2012/428/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz (1) weszła w życie w dniu 1 stycznia 2008 r.

               (2)

               W dniu 11 kwietnia 2011 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Ukrainą na temat zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz. Negocjacje zakończyły się pomyślnie parafowaniem w lutym 2012 r. Umowy między Unią Europejską a Ukrainą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz (zwanej dalej „Umową”).

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy (4).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 68.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Tekst Umowy zostanie opublikowany łącznie z decyzją o jej zawarciu.


title: 2006/210/WE: Decyzja Komisji z dnia  28 lutego 2006 r.  ustanawiająca grupę krajowych ekspertów wysokiego szczebla w dziedzinie uregulowań prawnych

text:
               15.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 76/3

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 28 lutego 2006 r.
   ustanawiająca grupę krajowych ekspertów wysokiego szczebla w dziedzinie uregulowań prawnych
   (2006/210/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 16 marca 2005 r. Komisja przyjęła komunikat zatytułowany Poprawa otoczenia regulacyjnego w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii Europejskiej
                   (1), w którym zapowiedziała zamiar ustanowienia w 2005 r. grupy krajowych ekspertów wysokiego szczebla w dziedzinie uregulowań prawnych w celu ułatwienia opracowywania środków związanych z tworzeniem lepszych uregulowań prawnych na poziomie krajowym i wspólnotowym.

               (2)

               Zadaniem tej grupy będzie udzielanie Komisji porad w ogólnym zakresie w kwestiach lepszych uregulowań prawnych; nie będzie ona wydawała opinii w sprawie inicjatyw lub projektów dotyczących opracowywania określonych wniosków legislacyjnych.

               (3)

               Grupa składa się z krajowych ekspertów wysokiego szczebla mianowanych przez Komisję, stanowiącej na wniosek państw członkowskich; w jej posiedzeniach mogą uczestniczyć obserwatorzy z państw przystępujących.

               (4)

               Dlatego należy ustanowić grupę krajowych ekspertów wysokiego szczebla w dziedzinie uregulowań prawnych i szczegółowo określić zakres jej obowiązków i strukturę,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym Komisja ustanawia grupę ekspertów o nazwie „grupa krajowych ekspertów wysokiego szczebla w dziedzinie uregulowań prawnych”, zwaną dalej „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Komisja może zasięgać porady grupy we wszelkich kwestiach związanych z polityką lepszych uregulowań prawnych oraz opracowywaniu związanych z nią środków zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.
   Główne zadania grupy polegają na:

               —

               stworzeniu skutecznej płaszczyzny porozumienia pomiędzy Komisją i głównymi organami rządowymi w celu wspierania Komisji w ulepszaniu otoczenia prawnego dla przedsiębiorstw, przemysłu, konsumentów, partnerów społecznych i całego społeczeństwa,

               —

               przyczynieniu się do popularyzacji najlepszych praktyk w dziedzinie lepszych uregulowań prawnych w UE, opracowanych zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym,

               —

               wzmocnieniu współpracy pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi celem wprowadzania w życie lepszych uregulowań prawnych na poziomie krajowym; w szczególności wspólna analiza transpozycji i wykonywania prawodawstwa UE przez państwa członkowskie (tj. wprowadzenie dodatkowych wymogów lub procedur w trakcie transpozycji),

               —

               przyczynieniu się do opracowania spójnego zbioru wspólnych wskaźników celu monitorowania postępu w odniesieniu do jakości otoczenia prawnego, zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i w samych państwach członkowskich, który będzie podstawą analizy porównawczej w ich krajowych programach lizbońskich,

               —

               udzielaniu Komisji porad w kwestiach lepszych uregulowań prawnych, w szczególności takich jak: uproszczenie; ocena wpływu gospodarczego, społecznego i związanego ze środowiskiem, łącznie z kosztami administracyjnymi; praktyki konsultacyjne; różne możliwe rodzaje uregulowań prawnych.

         Artykuł 3
   Skład – wyznaczanie
   1.   Komisja powierza Sekretarzowi Generalnemu zadanie wyznaczania członków grupy w oparciu o kandydatury zaproponowane przez państwa członkowskie.
   2.   Grupa składa się z jednego, w szczególnych przypadkach z dwóch (2) członków z każdego państwa członkowskiego. Sekretariat Generalny Komisji może wyznaczyć zastępców w oparciu o propozycję państw członkowskich i automatycznie zastępować członków, którzy są nieobecni lub niedysponowani.
   3.   Stosuje się następujące przepisy:

               —

               członkowie grupy są wysokimi rangą urzędnikami z doświadczeniem w omawianej dziedzinie oraz przedstawicielami władz publicznych,

               —

               członkowie są wyznaczani na odnawialny okres jednego roku. Pozostają na stanowisku do czasu zastąpienia lub wygaśnięcia mandatu,

               —

               członkowie, którzy przestają być zdolni do efektywnego udziału w obradach grupy, którzy składają dymisję lub nie przestrzegają warunków określonych w pierwszym lub drugim punkcie niniejszego artykułu lub art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na pozostały czas swojego mandatu,

               —

               nazwiska wyznaczonych członków są zamieszczane na stronie internetowej Komisji.

         Artykuł 4
   Działanie
   1.   Grupie przewodniczy Komisja.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa ustanowić może podgrupy, analizujące szczegółowe kwestie podlegające zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę; po wypełnieniu opisanych zadań podgrupy są rozwiązywane.
   3.   Przewodniczący może zwrócić się do ekspertów, w tym ekspertów z krajów przystępujących (3), posiadających wiedzę specjalistyczną w dziedzinie, którą zajmuje się grupa, o wzięcie udziału w obradach grupy lub podgrupy, jeżeli ich udział jest przydatny i/lub konieczny.
   4.   Informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy nie mogą zostać ujawnione, jeśli Komisja wystąpi o poufność.
   5.   Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się w zwykle w pomieszczeniach Komisji i jej jednostek, zgodnie z procedurami i harmonogramem określonym przez Komisję. Komisja organizuje sekretariat.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję. (4)

   7.   Komisja zapewnia obsługę sekretariatu dla grupy i podgrup utworzonych na mocy art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji.
   8.   Komisja może umieścić w Internecie, w roboczym języku(-ach) danej grupy, wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze grupy. Dokumenty robocze są publikowane zgodnie z dostępnością różnych wersji językowych.
   Artykuł 5
   Koszty spotkań
   Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty diet ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z wewnętrznymi przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych. Komisja refunduje koszty jednego członka grupy krajowych ekspertów wysokiego szczebla z każdego państwa członkowskiego. Członkowie nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
   Koszty spotkań są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego danej grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia przez Komisję. Obowiązuje ona do dnia 31 grudnia 2009 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 lutego 2006 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  COM(2005) 97 wersja ostateczna z dnia 16 marca 2005 r.

      (2)  Komisja może wyznaczyć dwóch członków z państwa członkowskiego, jeżeli w danym państwie członkowskim na poziomie administracji krajowej kompetencje są rozdzielone.

      (3)  Eksperci z krajów przystępujących, które podpisały Traktat o przystąpieniu zgodnie z komunikatem „W kierunku rozszerzonej unii – dokument strategiczny i sprawozdanie Komisji Europejskiej na temat postępów poczynionych przez każdy kraj kandydujący na rzecz przystąpienia” z dnia 9 października 2002 r. [COM(2002) 700 wersja ostateczna] oraz z art. 7 decyzji Komisji C(2005) 874 z dnia 24 marca 2005 r. w sprawie wzmocnienia stopniowej integracji krajów przystępujących ze strukturami wspólnotowymi

      (4)  Patrz: załącznik III do SEC(2005) 1004 przyjęty przez Komisję w dniu 27 lipca 2005 r.


title: Decyzja Rady 2013/144/WPZiB z dnia 21 marca 2013 r. zmieniająca decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie

text:
               22.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 82/54

         DECYZJA RADY 2013/144/WPZiB
   z dnia 21 marca 2013 r.
   zmieniająca decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 marca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/172/WPZiB (1).

               (2)

               Jak wynika z przeglądu decyzji 2011/172/WPZiB, obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 22 marca 2014 r.

               (3)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję 2011/172/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 5 akapit drugi decyzji 2011/172/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 22 marca 2014 r.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         P. HOGAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 76 z 22.3.2011, s. 63.


title: 2008/271/WE: Decyzja Rady z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie zawarcia Drugiego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               28.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 86/27

      DECYZJA RADY

   z dnia 25 lutego 2008 r.
   w sprawie zawarcia Drugiego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2008/271/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 133 ust. 1, art. 133 ust. 5 oraz art. 181 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Akt Przystąpienia z 2005 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Drugi protokół dodatkowy do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich w dniu 21 lutego 2007 r.

               (2)

               Drugi protokół dodatkowy powinien zostać zatwierdzony,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Drugi protokół dodatkowy do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich.
   Tekst Drugiego protokołu dodatkowego dołącza się do niniejszej decyzji (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady sporządza powiadomienie, o którym mowa w art. 5 Drugiego protokołu dodatkowego.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. VIZJAK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 2.6.2007, s. 69.


title: 2014/639/UE: Decyzja Rady Europejskiej z dnia 30 sierpnia 2014 r. w sprawie mianowania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

text:
               2.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 262/6

         DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ
   z dnia 30 sierpnia 2014 r.
   w sprawie mianowania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

      (2014/639/UE)

   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Rady Europejskiej 2009/950/UE, podjęta za zgodą Przewodniczącego Komisji (1), z dnia 4 grudnia 2009 r., mianowano Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do dnia 31 października 2014 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 17 ust. 7 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej, Przewodniczący, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i pozostali członkowie Komisji podlegają kolegialnie zatwierdzeniu w drodze głosowania przez Parlament Europejski.

               (3)

               Należy mianować Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa na okres od końca obecnej kadencji Komisji do dnia 31 października 2019 r.

               (4)

               Nowo wybrany Przewodniczący wyraził zgodę na mianowanie Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Federica MOGHERINI zostaje niniejszym mianowana na stanowisko Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa na okres od końca obecnej kadencji Komisji do dnia 31 października 2019 r.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady Europejskiej notyfikuje niniejszą decyzję Federice MOGHERINI.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 sierpnia 2014 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

         H. VAN ROMPUY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 69.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1947 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu

text:
               30.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 284/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1947
   z dnia 1 października 2015 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W listopadzie 2001 r. Światowa Organizacja Handlu (WTO) rozpoczęła rundę dauhańską negocjacji handlowych, znanych jako dauhańska runda rozwojowa. Negocjacje w sprawie ułatwień w handlu zostały wszczęte w lipcu 2004 r. w oparciu o zobowiązanie do doprecyzowania i poprawy niektórych artykułów Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. („GATT 1994”): art. V (Wolność tranzytu), art. VIII (Opłaty i formalności związane z przywozem i wywozem) oraz art. X (Ogłaszanie i stosowanie przepisów obwiązujących w handlu), w celu dalszego przyspieszenia przepływu, zwalniania i odprawy towarów, włączając towary w tranzycie. Ponadto w mandacie odniesiono się do postanowień służących skutecznej współpracy między organami celnymi lub innymi właściwymi organami w sprawie ułatwień w handlu oraz kwestii zgodności z przepisami celnymi.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji ze specjalnym komitetem ustanowionym na mocy art. 207 ust. 3 Traktatu.

               (3)

               Podczas 9. konferencji ministerialnej WTO, która odbyła się na Bali w dniach 3–6 grudnia 2013 r., przyjęto decyzję ministerialną w sprawie ułatwień w handlu, która zakończyła negocjacje w sprawie Porozumienia o ułatwieniach w handlu, z zastrzeżeniem korekty prawnej treści Porozumienia. Decyzją ministerialną powołano również Komitet Przygotowawczy ds. Ułatwień w Handlu i polecono Radzie Generalnej WTO, by przyjęła Protokół dotyczący dodania Porozumienia jako załącznika 1A do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu i by przedłożyła go do akceptacji przez każdego Członka WTO, zgodnie z jego procedurami wewnętrznymi.

               (4)

               Na posiedzeniu w dniu 27 listopada 2014 r. Rada Generalna WTO przyjęła Protokół zmieniający Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu („Protokół”) oraz przedłożyła go do akceptacji przez Członków WTO.

               (5)

               Protokół zawiera Porozumienie o ułatwieniach w handlu oraz zobowiązania krajów rozwijających się, które dodano w formie załącznika do tego porozumienia. Znaczna liczba krajów rozwijających się zgłosiła już swoje zobowiązania kategorii A na mocy art. 15 ust. 1 Porozumienia o ułatwieniach w handlu. Komitet ds. Ułatwień w Handlu będzie otrzymywać powiadomienia dotyczące zobowiązań w ramach kategorii A dla najsłabiej rozwiniętych krajów na mocy art. 15 ust. 2 Porozumienia o ułatwieniach w handlu oraz powiadomienia dotyczące zobowiązań w ramach kategorii B i C, zarówno dla krajów rozwijających się, jak i krajów najsłabiej rozwiniętych, na mocy art. 16 ust. 5 Porozumienia o ułatwieniach w handlu. Zobowiązania te będą stanowić integralną część Porozumienia o ułatwieniach w handlu.

               (6)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół zmieniający Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia instrumentu akceptacji w imieniu Unii, jak określono w ust. 4 Protokołu (1).
   Artykuł 3
   Niniejszy Protokół nie może być interpretowany jako przyznający prawa lub nakładający obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się w sądach Unii lub państw członkowskich.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 1 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         É. SCHNEIDER

            Przewodniczący

      (1)  Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2009/658/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/148

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007
   (2009/658/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Centrum (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z 28 listopada 1994 ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 14,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0178/2009),

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdania finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej zostały przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 42.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 116.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie zakończenia konsultacji z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0274

Dziennik Urzędowy L 096 , 13/04/2002 P. 0023 - 0026

		Decyzja Radyz dnia 25 marca 2002 r.w sprawie zakończenia konsultacji z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE(2002/274/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2 akapit drugi,uwzględniając umowę wewnętrzną w sprawie przyjęcia środków i stosowania procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE [1], wprowadzoną do tymczasowego stosowania decyzją przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 18 września 2000 r., w szczególności jej art. 3,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rząd Liberii działał wielokrotnie w sposób, który wskazuje na niewypełnienie zobowiązań, wynikających z zasadniczych elementów art. 9 Umowy o partnerstwie AKP–WE. Działał on również z naruszeniem wymogów dobrych rządów, jako że wykryto poważne przypadki korupcji.(2) Konsultacje z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE odbyły się dnia 9 listopada 2001 r., w których trakcie władze Liberii wyjaśniły swój punkt widzenia i podjęły konkretne zobowiązania, w szczególności, jeżeli chodzi o sytuację dotyczącą praw człowieka, zasad demokratycznych, zasady państwa prawa i dobrych rządów.(3) Ostatnio podjęto pozytywne kroki w celu spełnienia tych zobowiązań. Niemniej jednak, nadal należy podjąć bardziej znaczące działania w celu spełnienia zobowiązań oraz utrzymania sytuacji na stałym poziomie,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Konsultacje z Liberią na mocy art. 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE zostają niniejszym zakończone.Artykuł 2Środki określone w załączonym projekcie listu zostają niniejszym przyjęte jako właściwe środki w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) oraz art. 97 ust. 3 Umowy o partnerstwie AKP–WE. Środki te wygasną dwa lata po dacie przyjęcia niniejszej decyzji przez Radę.Artykuł 3Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 25 marca 2002 r.W imieniu RadyA. M. Birulés y BertránPrzewodniczący[1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 376.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKPROJEKT LISTU DO MINISTRA SPRAW ZAGRANICZNYCHBruksela …H.E. Mr Monie CAPTANMinister Spraw ZagranicznychLiberiaSzanowny Panie Ministrze,Unia Europejska przywiązuje najwyższą wagę do postanowień artykułu 9 Umowy o partnerstwie AKP–WE. Jako zasadnicze elementy Umowy o partnerstwie, takie jak poszanowanie praw człowieka, instytucji demokratycznych i zasady państwa prawa oraz element podstawowy, dobre rządy, stanowią podstawę naszych stosunków.W związku z tym Unia Europejska jest zaniepokojona sprawozdaniami dotyczącymi naruszania praw człowieka od końca wojny domowej oraz jawną bezkarnością sił bezpieczeństwa w ich relacjach z ludnością cywilną. Brak działalności opozycji politycznej w kraju, w szczególności w przedbiegu wyborów w roku 2003 oraz stwierdzone ograniczenia wolności słowa stanowią również źródło głębokiego niepokoju. Unia Europejska jest również w znacznym stopniu zaabsorbowana brakiem przejrzystości publicznego systemu rachunkowości oraz ryzykiem poważnej korupcji, w szczególności w zarządzaniu zasobami naturalnymi oraz wykorzystaniu monopoli. Ponadto pomoc, jaką Liberia zaoferowała organizacji Front uni révolutionnaire (RUF) z Sierra Leone, oskarżonej o poważne naruszenie praw człowieka na terytorium Sierra Leone, spowodowało, że Unia Europejska poparła sankcje nałożone przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w marcu 2001 roku.Dlatego Rada Unii Europejskiej podjęła dnia 23 lipca 2001 roku decyzję o otwarciu konsultacji z Rządem Liberii na podstawie artykułów 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE, w celu szczegółowej oceny sytuacji i jej poprawy.Spotkanie otwierające konsultacje odbyło się w Brukseli dnia 9 listopada 2001 r. Omawiano wiele kluczowych kwestii; przedstawiono punkt widzenia Rządu Liberii i podjęto szereg następujących zobowiązań:- systematyczne wszczynanie dochodzenia prawnego za każdym razem, gdy zaistnieją poważne i potwierdzone sprawozdania, że funkcjonariusze służb mundurowych zaangażowani są w stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej, włączając strefę działań wojennych hrabstwa Lofa,- poszerzanie trwającego programu szkolenia na temat praw człowieka dla wszystkich pracowników do spraw bezpieczeństwa,- przegląd odnośnego ustawodawstwa w celu utworzenia wiarygodnej, niezależnej komisji praw człowieka, z reprezentacją społeczeństwa obywatelskiego,- przegląd odnośnego ustawodawstwa w celu utworzenia wiarygodnej, niezależnej krajowej komisji rozjemczej, z reprezentacją społeczeństwa obywatelskiego,- dalsze wspieranie powrotu głównych liderów opozycji, w szczególności poprzez wycofanie oskarżeń przeciwko nim; zagwarantowanie im ochrony osobistej,- zapewnienie, że członkowie organizacji pozarządowych i dziennikarze nie będą prześladowani za wygłaszanie opinii przeciwko rządowi, który publicznie zobowiąże się do tego,- zapewnienie, że procedury przyznawania pozwoleń radiowych w zakresie fal krótkich będą uproszczone i przyspieszone; przegląd prawa w celu wprowadzenia w nim zmian oraz przegląd spraw Radia Veritas i Star Radio na ich wniosek,- przegląd odnośnego ustawodawstwa w celu utworzenia wiarygodnej, niezależnej komisji wyborczej w ścisłym uzgodnieniu z głównymi partnerami politycznymi,- odnowienie organu kontroli sądowej tak, aby mógł udzielać porad i wydawać niezależne zalecenia rządowi,- poprawa płatności właściwych wynagrodzeń i wydatków w służbie cywilnej, w szczególności w kwestii funkcjonowania administracji wymiaru sprawiedliwości,- zapewnienie, że wszystkie przychody z przedsiębiorstw użyteczności publicznej i dochody parapaństwowe, włączając te, pochodzące z sektora leśnego, będą rozliczane w sposób przejrzysty,- podejmowanie dalszej liberalizacji sektora paliwowego i sektora ryżu w celu zapewnienia konkurencji i przejrzystości,- postępowanie zgodne z żądaniami ONZ w związku z zaangażowaniem Liberii w konflikt w Sierra Leone, w szczególności w kwestii odcięcia wszelkich powiązań z RUF.Uzgodniono również, że prowadzony będzie intensywny dialog z władzami Liberii na różne tematy, poruszane w trakcie spotkań konsultacyjnych w celu zakończenia konsultacji. Aktualnie proces ten jest zakończony. Skupił się on na środkach, które rząd zaproponował jako możliwe do wykonania w celu spełnienia zobowiązań.Władze Liberii wskazały na ich chęć dążenia do postępu w różnych kwestiach poruszanych przez Unię Europejską. W szczególności przyjmujemy z zadowoleniem, że:- w ostatnim okresie niektórzy członkowie sił bezpieczeństwa byli przedmiotem dochodzeń prawnych w związku z ich zaangażowaniem w sprawy, które związane są z naruszeniem praw człowieka,- plan poszerzenia szkoleń dotyczących praw człowieka dla wszystkich sił bezpieczeństwa jest w fazie przygotowań,- przeglądy istniejących praw człowieka i Komisji rozjemczych są w trakcie przygotowań; w kwestii pojednania ogłoszono forum narodowe na lipiec 2002 roku, na które zaproszeni byliby wszyscy liderzy opozycji,- prezydent Taylor publicznie wezwał liderów opozycji do powrotu do Liberii, zapewniając im ochronę,- planuje się wzmocnienie i rozszerzenie komisji wyborczych,- Radio Veritas ma odzyskać pozwolenie radiowe w zakresie fal krótkich oraz rozważa się wznowienie funkcjonowania Star Radio; urządzenia nadawcze na falach krótkich zostaną udostępnione politykom opozycji na okres wyborów,- organ kontroli sądowej ("Komitet do spraw Reformy Sądowej") ma zostać ponownie powołany,- planuje się podjęcie środków, mających na celu poprawę zarządzania publicznego przychodem fiskalnym, uzyskanym z sektora leśnego i rejestru morskiego,- dalsza liberalizacja sektora ryżu jest w trakcie przeprowadzania, jako że pozycja dominująca głównego importera ulega osłabieniu,- zasada kontroli zewnętrznych agencji parapaństwowych i instytucji finansowych Rządu została przyjęta.Bardziej ogólnie rząd wskazał, że podtrzyma prawa podstawowe wszystkich obywateli i rezydentów w Liberii.Jednakże następujące kwestie nadal stanowią powód do niepokoju mimo już podjętych zobowiązań:- sytuacja dotycząca praw człowieka nadal wymaga poprawy,- w związku z wyborami w 2003 roku nadal brakuje wystarczających gwarancji, że wszyscy kandydaci będą traktowani jednakowo,- przejrzystość w zarządzaniu rachunkami publicznymi, w szczególności w kwestii zasobów uzyskanych z sektorów paliwowego, leśnego i ryżu, nie jest ustanowiona.Ponadto Unia Europejska wzywa władze Liberii do dalszych wysiłków w celu spełnienia żądań ONZ w kwestii stosunków z RUF w Sierra Leone.W świetle powyższego Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie podjęły decyzję o zakończeniu konsultacji prowadzonych na mocy artykułów 96 i 97 Umowy o partnerstwie AKP–WE. Do czasu podjęcia znaczących kroków w celu spełnienia zobowiązań podjętych w celu utrzymania zasad poszanowania praw człowieka, demokracji, państwa prawa i dobrych rządów podjęto decyzję o utrzymaniu procesu dialogu politycznego i bezpośrednich środków wspierania, jak również przygotowania do wyborów. Wraz z dokonanym postępem i warunkowo Unia Europejska mogłaby stopniowo poszerzać współpracę.W szczególności Unia Europejska zachęca Rząd Liberii do podjęcia następujących środków w bliskiej przyszłości, na podstawie planu działań, jaki ma zostać uzgodniony w odniesieniu do:- zapewnienia niezależności wydajnego i skutecznego sądownictwa,- prowadzenia zewnętrznego, niezależnego audytu instytucji finansowych rządu i agencji parapaństwowych,- skutecznego zagwarantowania bezpieczeństwa osobistego i swobodnego przepływu liderów opozycji w Liberii,- ustanowienia niezależnej i skutecznej komisji praw człowieka,- wprowadzenia programu szkolenia w zakresie praw człowieka, rozszerzonego na wszystkie siły bezpieczeństwa,- ustanowienia niezależnej i wiarygodnej komisji rozjemczej, odpowiedzialnej za organizację i nadzorowanie forum pojednania (lipiec 2002 roku),- wykonania decyzji podjętych w celu rozszerzenia dostępu do nadawania na falach krótkich,- ustanowienia niezależnej i wiarygodnej komisji wyborczej,- rozbicia monopolu dotyczącego przywozu paliw.Oczekuje się, że kroki te będą częścią ogólnej tendencji, ukierunkowanej na poprawę praw człowieka, demokracji, zasad państwa prawa i dobrych rządów w Liberii, co pociągnęłoby za sobą:- poprawę sytuacji dotyczącej praw człowieka i skutecznej walki z bezkarnością,- stałe wspieranie i gwarantowanie wolności prasy,- organizację wolnych i regularnych wyborów w 2003 roku, zgodnie z międzynarodowymi standardami, z udziałem wszystkich liderów opozycji na równi z kandydatami z rządzącej obecnie partii,- zwiększoną przejrzystość sposobu, w jaki wydawane są publiczne koncesje i pozwolenia oraz przychodu z nich uzyskiwanego.Oczekuje się również, że Liberia wkrótce będzie mogła zostać uznana za kraj, który stosuje się do żądań Rady Bezpieczeństwa ONZ w związku z sytuacją w Sierra Leone.W kwestii realizacji pomocy wspólnotowej Wspólnota zadecydowała o podjęciu następujących środków, w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) i art. 97 ust. 3:- regularna kontynuacja zostanie zapewniona poprzez ścisły dialog polityczny, obejmujący prezydencję Unii Europejskiej i Komisję Europejską, jak również przeglądy sytuacji politycznej co sześć miesięcy,- będzie kontynuowane wykonanie bieżących projektów finansowanych na mocy artykułu 72 Umowy o partnerstwie AKP–WE, sięgających obecnie 25 mln EUR i przeznaczonych na potrzeby wysiedleńców,- nie są naruszone: wkład w projekty regionalne, działania o charakterze humanitarnym, współpraca handlowa oraz preferencje handlowe,- może zostać zapewnione wsparcie instytucjonalne w celu wykonania środków, mających na celu wypełnienie zobowiązań podjętych w ramach konsultacji,- ósmy krajowy program indykatywny (NIP) EFR jest w fazie przygotowań; będzie on podzielony na dwie części: pierwsza będzie obejmowała rozwój instytucjonalny i bezpośrednie wsparcie dla ludności, druga natomiast bardziej strukturalną pomoc. Jego podpisanie i wykonanie pierwszej części będzie powiązane z faktycznym postępem, dokonanym w odbudowywaniu skutecznych struktur demokratycznych i w usprawnianiu publicznego zarządzania finansami. Wykonania drugiej części jest zależne od zorganizowania wolnych i sprawiedliwych wyborów w 2003 roku, poprawy sytuacji politycznej i dobrych rządów,- wsparcie dla przygotowania wyborów zostanie zapewnione z zastrzeżeniem zgodności z normalnymi warunkami organizacji wolnych i sprawiedliwych wyborów,- notyfikacja w sprawie dziewiątego rozdziału w ramach EFR zostanie dokonana po przeprowadzeniu wolnych i sprawiedliwych wyborów,- Komisja będzie nadal pełnić funkcję krajowego urzędnika zatwierdzającego w imieniu tego ostatniego do czasu wykonania drugiej części ósmego krajowego programu indykatywnego (NIP) w ramach EFR.Unia Europejska będzie nadal dokładnie obserwować sytuację w Liberii. Sugerujemy, aby nasz intensywny dialog polityczny trwał nadal, na podstawie artykułu 8 Umowy o partnerstwie AKP–WE.Z poważaniem,W imieniu Komisji…W imieniu Rady…--------------------------------------------------


title: 2010/805/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/004 PL/Wielkopolskie Automotive Polska)

text:
               28.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 342/17

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 15 grudnia 2010 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/004 PL/Wielkopolskie Automotive Polska)
   (2010/805/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 5 lutego 2010 r. Polska przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w dwóch przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 29 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep) w regionie według klasyfikacji NUTS II Wielkopolskie (PL41) i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 6 lipca 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 633 077 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Polskę,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 633 077 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 15 grudnia 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         O. CHASTEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.