title: 2006/1015/WE: Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a rządem Malezji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 414/84

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 grudnia 2006 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a rządem Malezji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2006/1015/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z rządem Malezji dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Malezji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia tej umowy.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie, umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 2 umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         J. KORKEAOJA

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 414/85

         UMOWA
   pomiędzy Wspólnotą Europejską a rządem Malezji dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   RZĄD MALEZJI (zwany dalej „Malezją”),
   z drugiej strony,
   (zwane dalej „Stronami”),
   UZNAJĄC, że niektóre postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Malezją, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą zostać doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Malezją, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie pewnych aspektów, które mogą być włączane do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy nie mogą zasadniczo zawierać umów, które mogłyby wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej i których celem lub skutkiem byłoby uniemożliwienie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji,
   UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych zawartych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Malezją, które: i) wymagają lub sprzyjają zawieraniu porozumień między przedsiębiorstwami, decyzjom związków przedsiębiorstw lub uzgodnionym praktykom zapobiegającym, ograniczającym lub zakłócającym konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach; lub ii) wzmacniają skutki wszelkich takich porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub iii) przenoszą na przewoźników lotniczych lub inne prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialność za podjęcie środków zapobiegających, ograniczających lub zakłócających konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na danych trasach, mogą uniemożliwić skuteczne działanie reguł konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw,
   STWIERDZAJĄC, że celem Wspólnoty Europejskiej jako strony tych negocjacji nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Malezją, ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Malezji, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych w zakresie praw przewozowych,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej umowy „państwa członkowskie” oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
   2.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie przez państwo członkowskie
   1.   Postanowienia ustępów 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II litery a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Malezję oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie, Malezja udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               i)

               przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; oraz

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz

               iii)

               głównym miejscem prowadzenia działalności przez przewoźnika lotniczego jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu ważną licencję na prowadzenie działalności; oraz

               iv)

               przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i znajduje się pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III, lub obywateli tych innych państw.

         3.   Malezja może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie znajduje się pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III, lub obywateli tych innych państw; lub

               iv)

               przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z dwustronną umową między Malezją a innym państwem członkowskim, a Malezja może wykazać, że wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium tego innego państwa członkowskiego, stanowiłoby obejście ograniczeń praw przewozowych nałożonych przez t inną umowę; lub

               v)

               wyznaczony przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie i nie istnieje dwustronna umowa dotycząca usług lotniczych między Malezją a tym państwem członkowskim, a przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Malezję odmówiono przyznania praw przewozowych w tym państwie członkowskim.

         Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Malezja nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
   Artykuł 3
   Bezpieczeństwo
   1.   Postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II litera c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie (pierwsze państwo członkowskie) wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje drugie państwo członkowskie, prawa Malezji zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między pierwszym państwem członkowskim, które wyznaczyło przewoźnika lotniczego, a Malezją mają w równym stopniu zastosowanie do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez drugie państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Opodatkowanie paliwa lotniczego
   1.   Postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II litera d).
   2.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II litera d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Malezji, operującego między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
   Artykuł 5
   Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
   1.   Postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II litera e).
   2.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Malezję zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II litera e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
   Artykuł 6
   Zgodność z regułami konkurencji
   1.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku I nie mogą: i) sprzyjać zawieraniu porozumień pomiędzy przedsiębiorstwami, decyzjom związków przedsiębiorstw lub uzgodnionym praktykom uniemożliwiającym, zakłócającym lub ograniczającym konkurencję; ii) wzmacniać skutków wszelkich takich porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub iii) przenosić na prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialności za podjęcie środków uniemożliwiających, zakłócających lub ograniczających konkurencję.
   2.   Nie stosuje się postanowień umów wymienionych w załączniku I, które są niezgodne z ust. 1 niniejszego artykułu.
   Artykuł 7
   Załączniki do umowy
   Załączniki do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 8
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej umowy mogą zostać dokonane przez Strony za ich obopólną zgodą.
   Artykuł 9
   Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   2.   Nie naruszając postanowień ustępu 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Malezją, które w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I litera b). Niniejszą umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub z dniem rozpoczęcia ich tymczasowego stosowania.
   Artykuł 10
   Wygaśnięcie
   1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza umowa.

      W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani odpowiednio upoważnieni, złożyli swoje podpisy pod niniejszą umową.
      Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w […], dnia […] roku w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i malajskim (Bahasa Melayu).

            W imieniu Wspólnoty Europejskiej:

            W imieniu rządu Malezji:

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w artykule 1 niniejszej umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Malezją a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej umowy były zawarte, podpisane lub tymczasowo stosowane

                           —

                           Umowa między Rządem federalnym Austrii a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami podpisana w Kuala Lumpur w dniu 22 listopada 1976 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Austria”;
                           Zmieniona protokołem ustaleń sporządzonym w Wiedniu w dniu 23 sierpnia 1990 r.;
                           Ostatnio zmieniona notą werbalną sporządzoną w Kuala Lumpur w dniu 14 września 1994 r.;

                           —

                           Umowa między rządem Królestwa Belgii a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 26 lutego 1974 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Belgia”;
                           Zmieniona uzgodnionym protokołem sporządzonym w Brukseli w dniu 25 lipca 1978 r.;
                           Ostatnio zmieniona uzgodnionym protokołem sporządzonym w Kuala Lumpur w dniu 14 października 1993 r.;

                           —

                           Umowa między rządem Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 2 maja 1973 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Republika Czeska”;
                           Umowa powinna być odczytywana razem z protokołem ustaleń sporządzonym w Pradze w dniu 2 maja 1973 r.;

                           —

                           Umowa między rządem Królestwa Danii a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 19 października 1967 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Dania”;

                           —

                           Projekt umowy o usługach lotniczych między rządem Królestwa Danii a rządem Malezji, parafowany w 1997 i 2002 r., zwany dalej w załączniku II „projektem umowy Malezja–Dania”;

                           —

                           Umowa między rządem Republiki Finlandii a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 6 listopada 1997 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Finlandia”;
                           Umowa powinna być odczytywana razem z protokołem ustaleń sporządzonym w Kuala Lumpur w dniu 15 września 1997 r.;

                           —

                           Umowa między rządem Republiki Francuskiej a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych podpisana w Kuala Lumpur w dniu 22 maja 1967 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Francja”;

                           —

                           Umowa między Republiką Federalną Niemiec a Malezją dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 23 lipca 1968 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Niemcy”;

                           —

                           Umowa między rządem Republiki Węgierskiej a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami podpisana w Kuala Lumpur w dniu 19 lutego 1993 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Węgry”;

                           —

                           Umowa między rządem Republiki Irlandii a rządem Malezji dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Shannon w dniu 17 lutego 1992 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Irlandia”;

                           —

                           Umowa między rządem Malezji a rządem Republiki Włoskiej dotycząca usług lotniczych, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 23 marca 1995 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Włochy”;
                           Umowa powinna być odczytywana razem z poufnym protokołem ustaleń sporządzonym w Rzymie w dniu 30 listopada 1994 r.;
                           Zmieniona poufnym protokołem ustaleń sporządzonym w Kuala Lumpur w dniu 18 lipca 1997 r.;
                           Zmieniona uzgodnionym protokołem dyskusji między Malezją a Włochami sporządzonym w Rzymie w dniu 18 maja 2005 r.;
                           Ostatnio zmieniona protokołem ustaleń sporządzonym w Londynie w dniu 18 lipca 2006 r.;

                           —

                           Umowa między rządem Malezji a rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga dotycząca usług lotniczych, parafowana w Kuala Lumpur w dniu 19 lipca 2002 r. jako załącznik II do poufnego protokołu ustaleń podpisanego w Kuala Lumpur w dniu 19 lipca 2002 r.; zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Luksemburg”;

                           —

                           Umowa między rządem Malty a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Malezji w dniu 12 października 1993 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Malta”;
                           Umowa powinna być odczytywana razem z protokołem ustaleń sporządzonym w Valletcie w dniu 28 lutego 1984 r.;

                           —

                           Umowa między rządem Królestwa Niderlandów a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 15 grudnia 1966 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Niderlandy”;
                           Zmieniona wymianą not z dnia 25 marca 1988 r.;
                           Zmieniona poufnym porozumieniem z dnia 23 października 1991 r.;
                           Zmieniona wymianą not sporządzoną w Kuala Lumpur w dniu 10 maja 1993 r.;
                           Ostatnio zmieniona poufnym protokołem ustaleń załączonym jako załącznik A do uzgodnionego protokołu sporządzonego w Kuala Lumpur w dniu 19 września 1995 r.;
                           Ostatnio zmieniona wymianą not sporządzoną w Kuala Lumpur w dniu 23 maja 1996 r.;

                           —

                           Umowa między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Malezji dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 24 marca 1975 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Polska”;

                           —

                           Umowa między rządem Malezji a Republiką Portugalską dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, parafowana i załączona jako załącznik II do protokołu ustaleń podpisanego w Kuala Lumpur w dniu 19 maja 1998 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Portugalia”;

                           —

                           Umowa między rządem Republiki Słowenii a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Lublanie w dniu 28 października 1997 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Słowenia”;

                           —

                           Umowa między rządem Hiszpanii a rządem Malezji dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 23 marca 1993 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Hiszpania”;

                           —

                           Umowa między rządem Królestwa Szwecji a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Kuala Lumpur w dniu 19 października 1967 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Szwecja”;

                           —

                           Projekt umowy o usługach lotniczych między rządem Królestwa Szwecji a Rządem Malezji, parafowany w 1997 i 2002 r., zwany dalej w załączniku II „projektem umowy Malezja–Szwecja”;

                           —

                           Umowa między rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a rządem Malezji dotycząca usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Londynie w dniu 24 maja 1973 r., zwana dalej w załączniku II „umową Malezja–Zjednoczone Królestwo”;
                           Zmieniona wymianą not sporządzoną w Kuala Lumpur w dniu 14 września 1993 r.;
                           Ostatnio zmieniona protokołem ustaleń sporządzonym w Londynie w dniu 18 stycznia 2006 r.;

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Malezją a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane

                           —

                           Projekt protokołu ustaleń załączony jako załącznik 1 do uzgodnionego protokołu sporządzonego w Kuala Lumpur w dniu 15 grudnia 2004 r. zmieniającego umowę Malezja–Zjednoczone Królestwo.

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I, o których mowa w artykułach 2–6 niniejszej umowy

               a)

               Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Austria;

                           —

                           Artykuł 2 umowy Malezja–Belgia;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1– 3) umowy Malezja–Republika Czeska;

                           —

                           Artykuł II umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 3 projektu umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Francja;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Niemcy;

                           —

                           Artykuł 3 umowy Malezja–Finlandia;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Węgry;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–2) umowy Malezja–Irlandia;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Włochy;

                           —

                           Artykuł 3 umowy Malezja–Malta;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Niderlandy;

                           —

                           Artykuł 3 umowy Malezja–Polska;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Portugalia;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Słowenia;

                           —

                           Artykuł 3 umowy Malezja–Hiszpania;

                           —

                           Artykuł II umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 3 projektu umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 1–3) umowy Malezja–Zjednoczone Królestwo;

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–7) umowy Malezja–Austria;

                           —

                           Artykuł 3 umowy Malezja–Belgia;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Republika Czeska;

                           —

                           Artykuł III umowy Malezja–Dania

                           —

                           Artykuł 4 projektu umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Finlandia;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Francja;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Niemcy;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Węgry;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 3–6) umowy Malezja–Irlandia;

                           —

                           Artykuł 5 umowy Malezja–Włochy;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Malta;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Niderlandy;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Polska;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Portugalia;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Słowenia;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Hiszpania;

                           —

                           Artykuł III umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 4 projektu umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 3 (ustępy 4–6) umowy Malezja–Zjednoczone Królestwo;

               c)

               Bezpieczeństwo:

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Belgia;

                           —

                           Artykuł 15 projektu umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 9 umowy Malezja–Węgry;

                           —

                           Artykuł 10 umowy Malezja–Włochy;

                           —

                           Artykuł 6 umowy Malezja–Luksemburg;

                           —

                           Artykuł 11 umowy Malezja–Portugalia;

                           —

                           Artykuł 11 umowy Malezja–Hiszpania;

                           —

                           Artykuł 15 projektu umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 9A umowy Malezja–Zjednoczone Królestwo;

               d)

               Opodatkowanie paliwa lotniczego

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Austria;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Belgia;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Republika Czeska;

                           —

                           Artykuł IV umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 6 projektu umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 5 umowy Malezja–Finlandia;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Francja;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Niemcy;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Węgry;

                           —

                           Artykuł 11 umowy Malezja–Irlandia;

                           —

                           Artykuł 6 umowy Malezja–Włochy;

                           —

                           Artykuł 9 umowy Malezja–Luksemburg;

                           —

                           Artykuł 5 umowy Malezja–Malta;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Niderlandy;

                           —

                           Artykuł 6 umowy Malezja–Polska;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Portugalia;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Słowenia;

                           —

                           Artykuł 5 umowy Malezja–Hiszpania;

                           —

                           Artykuł IV umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 6 projektu umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 4 umowy Malezja–Zjednoczone Królestwo;

               e)

               Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Austria;

                           —

                           Artykuł 10 umowy Malezja–Belgia;

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Republika Czeska;

                           —

                           Artykuł VII umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 11 projektu umowy Malezja–Dania;

                           —

                           Artykuł 10 umowy Malezja–Finlandia;

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Francja;

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Niemcy;

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Hiszpania;

                           —

                           Artykuł 8 umowy Malezja–Węgry;

                           —

                           Artykuł 6 umowy Malezja–Irlandia;

                           —

                           Artykuł 8 umowy Malezja–Włochy;

                           —

                           Artykuł 11 umowy Malezja–Luksemburg;

                           —

                           Artykuł 10 umowy Malezja–Malta;

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Niderlandy;

                           —

                           Artykuł 10 umowy Malezja–Polska

                           —

                           Artykuł 9 umowy Malezja–Portugalia;

                           —

                           Artykuł 8 umowy Malezja–Słowenia;

                           —

                           Artykuł VII umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 11 projektu umowy Malezja–Szwecja;

                           —

                           Artykuł 7 umowy Malezja–Zjednoczone Królestwo.

         ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w artykule 2 niniejszej umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


title: 2008/695/WE: Decyzja Komisji z dnia 29 sierpnia 2008 r. dotycząca rozpoczęcia działalności przez Regionalny Komitet Doradczy ds. Morza Śródziemnego w ramach wspólnej polityki rybołówstwa

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 232/12

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 29 sierpnia 2008 r.
   dotycząca rozpoczęcia działalności przez Regionalny Komitet Doradczy ds. Morza Śródziemnego w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
   (2008/695/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 2004/585/WE z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiającą Regionalne Komitety Doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jej art. 3 ust. 3,
   uwzględniając zalecenie przekazane przez Włochy dnia 16 maja 2008 r. w imieniu Hiszpanii, Francji, Grecji, Malty, Słowenii i Cypru,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (2) i decyzja 2004/585/WE stanowią ramy dla utworzenia i działalności regionalnych komitetów doradczych.

               (2)

               Artykuł 2 decyzji (WE) nr 585/2004 ustanawia regionalny komitet doradczy obejmujący Morze Śródziemne.

               (3)

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji 2004/585/WE przedstawiciele sektora rybołówstwa i innych grup interesów przedłożyli Grecji, Hiszpanii, Francji, Cyprowi, Malcie i Słowenii wniosek dotyczący działalności tego regionalnego komitetu doradczego.

               (4)

               Zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 decyzji 2004/585/WE zainteresowane państwa członkowskie zdecydowały, czy wniosek dotyczący Regionalnego Komitetu Doradczego ds. Morza Śródziemnego jest zgodny z przepisami ustanowionymi w tej decyzji. Dnia 16 maja 2008 r. zainteresowane państwa członkowskie przekazały Komisji zalecenie dotyczące tego regionalnego komitetu doradczego.

               (5)

               Komisja oceniła złożony przez zainteresowane strony wniosek oraz zalecenie w świetle decyzji 2004/585/WE oraz celów i zasad wspólnej polityki rybołówstwa i uznaje, że Regionalny Komitet Doradczy ds. Morza Śródziemnego może rozpocząć działalność,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Regionalny Komitet Doradczy ds. Morza Śródziemnego, ustanowiony na mocy art. 2 ust. 1 lit. b) decyzji 2004/585/WE, rozpoczyna działalność, począwszy od dnia 15 września 2008 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 sierpnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Joe BORG

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 256 z 3.8.2004, s. 17. Decyzja zmieniona decyzją 2007/409/WE (Dz.U. L 155 z 15.6.2007, s. 68).

      (2)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 865/2007 (Dz.U. L 192 z 24.7.2007, s. 1).


title: 2006/398/WE: Decyzja Rady z dnia  20 marca 2006 r.  w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej

text:
               8.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 154/22

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 marca 2006 r.
   w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
   (2006/398/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową. Porozumienie to powinno zatem zostać zatwierdzone.

               (4)

               Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (1),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
   Tekst Porozumienia w formie wymiany listów stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania Porozumienia w formie wymiany listów zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   1.   Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (2) lub właściwy komitet ustanowiony na podstawie odpowiedniego artykułu rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
   Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
   3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty (3).

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 marca 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

      (2)  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1154/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).

      (3)  Data wejścia w życie Porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
    ---documentbreak---

               8.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 154/24

         TŁUMACZENIE
   POROZUMIENIE
   w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
   Bruksela, dnia 3 kwietnia 2006 r.
   Szanowny Panie,
   W następstwie wszczęcia negocjacji pomiędzy Wspólnotami Europejskimi (WE) a Chińską Republiką Ludową na mocy art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w sprawie zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do UE, WE i Chińska Republika Ludowa uzgadniają, co następuje, w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych w wyniku notyfikacji WTO przez WE z dnia 19 stycznia 2004 r., zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
   WE zgadza się na włączenie do swojej listy koncesyjnej dla obszaru celnego WE-25 koncesji, które były zawarte w jej poprzedniej liście koncesyjnej.
   WE zgadza się na włączenie do swojej listy koncesyjnej dla WE-25 koncesji zawartych w Załączniku do niniejszego Porozumienia.
   Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w dniu otrzymania przez WE od Chińskiej Republiki Ludowej należycie podpisanego listu wyrażającego zgodę, po zbadaniu przez strony zgodnie z ich własnymi procedurami. WE zobowiązuje się dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia, że stosowne środki wykonawcze wejdą w życie nie później niż w dniu 1 stycznia 2006 r. i w żadnym wypadku nie później niż w dniu 1 lipca 2006 r.
   Z wyrazami szacunku,

         W imieniu Wspólnoty Europejskiej

      ZAŁĄCZNIK
      0304 20 85 (filety zamrożone z mintaja): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE wynoszącej 15 % do 13,7 %.
      Dodanie 20 500 ton dla Chin w ramach kontyngentu taryfowego WE na czosnek, świeży lub schłodzony, numer pozycji taryfowej 0703 20 00, ze stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 9,6 % i stawką celną poza kontyngentem w wysokości 9,6 + 120 EUR/100 kg/netto.
      Dodanie 5 200 ton (suchej masy netto) w kontyngencie taryfowym WE na grzyby z rodzaju Agaricus, przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem (numer pozycji taryfowej 2003 10 30, ze stawką celną poza kontyngentem w wysokości 18,4 + 222 EUR/100 kg/netto po odsączeniu), oraz grzyby z rodzaju Agaricus, tymczasowo zakonserwowane lub zakonserwowane inaczej niż octem (numer pozycji taryfowej 2003 10 20, ze stawką celną poza kontyngentem w wysokości 18,4 + 191 EUR/100 kg/netto po odsączeniu) i stawką celną w ramach kontyngentu 23 %; włączenie do kontyngentu pozycji taryfowej 0711 90 40 (ze stawką celną poza kontyngentem w wysokości 9,6 + 191 EUR/100 kg/netto po odsączeniu).
      6402 19 00 (obuwie sportowe): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 17,0 % do 16,9 %.
      6402 91 00 (obuwie zakrywające kostkę): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 17,0 % do 16,9 %.
      6404 11 00 (obuwie sportowe): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 17,0 % do 16,9 %.
      6404 19 10 (pantofle i pozostałe obuwie domowe): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 17,0 % do 16,9 %.
      6402 99 (kategoria: obuwie pozostałe): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 17,0 % do 16,8 %.
      8482 91 90 (kulki, igiełki i wałeczki): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 8,0 % do 7,7 %.
      8521 90 00 (aparatura wideo do zapisu obrazu, pozostałe): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 14 % do 13,9 %.
      8712 00 30 (rowery dwukołowe bezsilnikowe): obniżenie obecnej stawki cła związanego WE w wysokości 15,0 % do 14,0 %.
      Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 7 ton (erga omnes) na ryż niełuskany (numer pozycji taryfowej 1006 10), ze stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 15 % i stawką celną poza kontyngentem w wysokości 211 EUR za tonę.
      Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 1 634 ton (erga omnes) na ryż łuskany (numer pozycji taryfowej 1006 20), ze stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 15 % i stawką celną poza kontyngentem w wysokości 65 EUR za tonę.
      Dodanie 25 516 ton (erga omnes) w kontyngencie taryfowym WE na ryż częściowo lub całkowicie bielony (numer pozycji taryfowej 1006 30), ze stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 0 % i stawką celną poza kontyngentem w wysokości 175 EUR za tonę.
      Dodanie 31 788 ton (erga omnes) w kontyngencie taryfowym WE na ryż łamany (numer pozycji taryfowej 1006 40), ze stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 0 % i stawką celną poza kontyngentem w wysokości 128 EUR za tonę.
      Otwarcie kontyngentu taryfowego w wysokości 2 838 ton (erga omnes) na zakonserwowane ananasy, owoce cytrusowe, gruszki, morele, wiśnie i czereśnie, brzoskwinie oraz truskawki, ze stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 20 %. Stosuje się numery pozycji taryfowych oraz stawki celne poza kontyngentem taryfowym wymienione poniżej:

                  2008 20 11: 25,6 + 2,5 EUR/100 kg/netto

                  2008 20 19: 25,6

                  2008 20 31: 25,6 + 2,5 EUR/100 kg/netto

                  2008 20 39: 25,6

                  2008 20 71: 20,8

                  2008 30 11: 25,6

                  2008 30 19: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 30 31: 24

                  2008 30 39: 25,6

                  2008 30 79: 20,8

                  2008 40 11: 25,6

                  2008 40 19: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 40 21: 24

                  2008 40 29: 25,6

                  2008 40 31: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 40 39: 25,6

                  2008 50 11: 25,6

                  2008 50 19: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 50 31: 24

                  2008 50 39: 25,6

                  2008 50 51: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 50 59: 25,6

                  2008 50 71: 20,8

                  2008 60 11: 25,6

                  2008 60 19: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 60 31: 24

                  2008 60 39: 25,6

                  2008 60 60: 20,8

                  2008 70 11: 25,6

                  2008 79 19: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 70 31: 24

                  2008 70 39: 25,6

                  2008 70 51: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 70 59: 25,6

                  2008 80 11: 25,6

                  2008 80 19: 25,6 + 4,2 EUR/100 kg/netto

                  2008 80 31: 24

                  2008 80 39: 25,6

                  2008 80 70: 20,8

            Wobec wszystkich powyższych pozycji taryfowych stosuje się dokładne opisy taryfowe dla WE-15.

   Pekin, dnia 13 kwietnia 2006 r.
   Szanowny Panie,
   W nawiązaniu do Pana listu o następującej treści:

      „W następstwie wszczęcia negocjacji pomiędzy Wspólnotami Europejskimi (WE) a Chińską Republiką Ludową na mocy art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w sprawie zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do UE, WE i Chińska Republika Ludowa uzgadniają co następuje w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych w wyniku notyfikacji WTO przez WE z dnia 19 stycznia 2004 r., zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
      WE zgadza się na włączenie do swojej listy koncesyjnej dla obszaru celnego WE-25 koncesji, które były zawarte w jej poprzedniej liście koncesyjnej.
      WE zgadza się na włączenie do swojej listy koncesyjnej dla WE-25 koncesji zawartych w Załączniku do niniejszego Porozumienia.
      Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w dniu otrzymania przez WE od Chińskiej Republiki Ludowej należycie podpisanego listu wyrażającego zgodę, po zbadaniu przez strony zgodnie z ich własnymi procedurami. WE zobowiązuje się dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia, że stosowne środki wykonawcze wejdą w życie nie później niż w dniu 1 stycznia 2006 r. i w żadnym wypadku nie później niż w dniu 1 lipca 2006 r.”.

   Mam zaszczyt niniejszym wyrazić zgodę mojego rządu.
   Z wyrazami szacunku,

         W imieniu Chińskiej Republiki Ludowej


title: 2009/518/WE: Decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka ze Zjednoczonego Królestwa

text:
               3.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 173/12

      DECYZJA RADY

   z dnia 25 czerwca 2009 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka ze Zjednoczonego Królestwa
   (2009/518/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Zjednoczonego Królestwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE (1) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Muriel BARKER,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.:
   Roger STONE, Councillor for Rotherham, Yorkshire & Humberside region, England.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 25 czerwca 2009 r.

            W imieniu Rady

         L. MIKO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1507 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/216

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1507
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedzią Urzędu (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0086/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (4), w szczególności jego art. 64,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0090/2016),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego absolutorium z wykonania budżetu Urzędu za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz. U. C 409 z 9.12.2015, s. 111.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


Decyzja Komisji - Nieautomatyczne przeniesienie środków niezróżnicowanych z 2005 na 2006 r.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/344 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie utworzenia europejskiej platformy na rzecz usprawnienia współpracy w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               11.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 65/12

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/344
   z dnia 9 marca 2016 r.
   w sprawie utworzenia europejskiej platformy na rzecz usprawnienia współpracy w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 ust. 2 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W komunikacie z dnia 18 kwietnia 2012 r. pt. „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu” Komisja podkreśliła potrzebę poprawy współpracy pomiędzy państwami członkowskimi i ogłosiła rozpoczęcie konsultacji w sprawie utworzenia na szczeblu Unii platformy współpracy między inspektoratami pracy i innymi organami egzekwowania prawa w celu zwalczania pracy nierejestrowanej, co ma służyć poprawie współpracy, wymianie najlepszych praktyk i określeniu wspólnych zasad prowadzenia inspekcji.

               (2)

               Zgodnie z art. 148 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada przyjęła w drodze decyzji (UE) 2015/1848 (4) wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich. W tych wytycznych zawarto wskazówki dla państw członkowskich w odniesieniu do określania ich krajowych programów reform oraz wdrażania reform. Wytyczne dotyczące zatrudnienia stanowią podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów, które Rada kieruje do państw członkowskich na podstawie wspomnianego artykułu. W ostatnich latach w zaleceniach dla poszczególnych krajów uwzględniano również zalecenia dotyczące zwalczania pracy nierejestrowanej.

               (3)

               W art. 151 TFUE wśród celów w zakresie polityki społecznej wymieniono promowanie zatrudnienia i poprawę warunków życia i pracy. Aby osiągnąć te cele, Unia może wspierać i uzupełniać działania państw członkowskich w dziedzinach bezpieczeństwa i higieny pracy, warunków pracy, integracji osób wykluczonych z rynku pracy oraz zwalczania wykluczenia społecznego. Zgodnie z art. 153 ust. 2 lit. a) TFUE Unia może przyjmować środki w celu zachęcania do współpracy między państwami członkowskimi, z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich.

               (4)

               Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 14 stycznia 2014 r. dotyczącej skutecznych inspekcji pracy jako strategii na rzecz poprawy warunków pracy w Europie z zadowoleniem przyjął inicjatywę Komisji dotyczącą utworzenia europejskiej platformy oraz wezwał do ściślejszej współpracy na szczeblu Unii na rzecz przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, która według tej rezolucji negatywnie wpływa na unijną gospodarkę, prowadzi do nieuczciwej konkurencji, zagraża stabilności finansowej modelu społecznego Unii i powoduje coraz większe braki w ochronie socjalnej pracowników i ochronie zatrudnienia.

               (5)

               Praca nierejestrowana została zdefiniowana w komunikacie Komisji z dnia 24 października 2007 r. pt. „Zaostrzenie walki z pracą niezgłoszoną” jako „wszelka działalność zarobkowa, zgodna z prawem pod względem swojej natury, lecz niezgłoszona władzom publicznym, z uwzględnieniem różnic w systemach prawnych państw członkowskich”. Definicja ta nie obejmuje żadnej działalności niezgodnej z prawem.

               (6)

               Praca nierejestrowana często ma wymiar transgraniczny. Charakter pracy nierejestrowanej może się różnić w zależności od państwa oraz od sytuacji gospodarczej, administracyjnej i społecznej. Różnice występują w ustawodawstwach krajowych dotyczących pracy nierejestrowanej oraz w definicjach stosowanych na szczeblu krajowym. Należy zatem dostosowywać środki służące przeciwdziałaniu pracy nierejestrowanej w celu uwzględnienia tych różnic.

               (7)

               Według szacunków praca nierejestrowana stanowi znaczną część gospodarki Unii. Jest ona różnie definiowana w ustawodawstwie krajowym poszczególnych państw członkowskich, w związku z czym trudne jest uzyskanie dokładnych danych co do skali jej występowania.

               (8)

               Nadużywanie – czy to na szczeblu krajowym, czy w sytuacjach transgranicznych – statusu osoby samozatrudnionej, zdefiniowanego w prawie krajowym, jest jedną z form pracy fałszywie rejestrowanej, często wiążącą się z pracą nierejestrowaną. Pozorowane samozatrudnienie ma miejsce w sytuacji, gdy dana osoba jest zgłoszona – w celu uniknięcia określonych obowiązków prawnych lub podatkowych – jako osoba samozatrudniona, mimo iż wykonywana przez nią praca spełnia warunki charakteryzujące stosunek pracy. Platforma ustanowiona niniejszą decyzją (zwana dalej „platformą”) powinna służyć przeciwdziałaniu pracy nierejestrowanej w różnych jej formach, a także pracy fałszywie rejestrowanej, wiążącej się z pracą nierejestrowaną, w tym pozorowanemu samozatrudnieniu.

               (9)

               Praca nierejestrowana ma poważne konsekwencje dla wykonujących ją pracowników, którzy zmuszeni są akceptować niepewne, a czasem niebezpieczne warunki pracy, znacznie niższe wynagrodzenie, poważne naruszenia praw pracowniczych oraz znacznie ograniczoną ochronę na mocy prawa pracy i przepisów w zakresie ochrony socjalnej, co pozbawia ich odpowiednich świadczeń społecznych, uprawnień emerytalnych i dostępu do opieki zdrowotnej, a także możliwości rozwoju umiejętności i uczenia się przez całe życie.

               (10)

               Chociaż negatywne skutki pracy nierejestrowanej dla społeczeństwa i gospodarki przybierają różne formy, platforma ma na celu poprawę warunków pracy oraz promowanie integracji na rynku pracy i włączenia społecznego. Praca nierejestrowana ma poważne skutki budżetowe, powodując spadek dochodów podatkowych i z tytułu ubezpieczeń społecznych, co szkodzi finansowej trwałości systemów zabezpieczenia społecznego. Praca nierejestrowana wpływa też negatywnie na poziom zatrudnienia i wydajności, a także zaburza równe warunki prowadzenia działalności.

               (11)

               Praca nierejestrowana wywołuje różne skutki dla różnych grup społecznych, między innymi dla kobiet, migrantów i pracowników domowych, a niektórzy pracownicy nierejestrowani znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji.

               (12)

               W wielu państwach członkowskich wprowadzono rozmaite strategie i działania służące przeciwdziałaniu pracy nierejestrowanej. Niektóre państwa członkowskie zawarły także porozumienia dwustronne i prowadziły wielostronne projekty dotyczące niektórych aspektów pracy nierejestrowanej. Należy wciąż rozwijać działania na rzecz przeciwdziałania złożonemu problemowi pracy nierejestrowanej, co wymaga przyjęcia kompleksowego podejścia. Platforma nie powinna uniemożliwiać stosowania dwustronnych ani wielostronnych umów lub uzgodnień dotyczących współpracy administracyjnej.

               (13)

               Udział w działaniach platformy pozostaje bez uszczerbku dla kompetencji i obowiązków państw członkowskich w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, w tym dla ich zobowiązań krajowych lub międzynarodowych wynikających, między innymi, z odpowiednich i mających zastosowanie konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), takich jak Konwencja nr 81 dotycząca inspekcji pracy w przemyśle i handlu.

               (14)

               Współpraca między państwami członkowskimi na szczeblu Unii nadal nie ma wystarczająco kompleksowego charakteru, zarówno jeśli chodzi o zaangażowanie poszczególnych państw członkowskich, jak i zakres poruszanych kwestii. Brakuje formalnego mechanizmu transgranicznej współpracy między właściwymi organami państw członkowskich w celu kompleksowego rozwiązania kwestii związanych z pracą nierejestrowaną.

               (15)

               Wspieranie współpracy między państwami członkowskimi na szczeblu Unii jest konieczne do tego, aby państwa członkowskie mogły skuteczniej i bardziej efektywnie przeciwdziałać pracy nierejestrowanej. W związku z tym celem platformy powinno być usprawnienie i wspieranie wymiany najlepszych praktyk i informacji, tak aby stworzyć na szczeblu Unii ramy, które posłużą do wypracowania jednolitego rozumienia pracy nierejestrowanej, analizy tego zjawiska oraz rozwoju wiedzy specjalistycznej na ten temat. Wspólne definicje oraz wspólne pojęcia pracy nierejestrowanej powinny odzwierciedlać rozwój sytuacji na rynku pracy. Platforma powinna także wspierać współpracę różnych organów egzekwowania prawa państw członkowskich uczestniczących w takich działaniach transgranicznych na zasadzie dobrowolności.

               (16)

               Niniejsza decyzja ma na celu wspieranie współpracy między państwami członkowskimi na szczeblu Unii. Istnieją znaczne różnice między poszczególnymi państwami członkowskimi w zakresie pracy nierejestrowanej, w związku z tym różne są również oczekiwania właściwych organów oraz innych podmiotów państw członkowskich w odniesieniu do obszarów współpracy. Państwa członkowskie zachowują kompetencje w zakresie decydowania o poziomie swojego zaangażowania w działania zatwierdzone przez platformę na szczeblu plenarnym.

               (17)

               Należy zachęcać do ścisłej i skutecznej współpracy na szczeblu Unii między państwami członkowskimi w celu wsparcia i uzupełnienia ich działań w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej. Działalność na szczeblu krajowym zależy od konkretnych uwarunkowań w poszczególnych państwach członkowskich i działania w ramach platformy nie mogą zastępować dokonywanej na szczeblu krajowym oceny tego, jakie odpowiednie działania należy podjąć.

               (18)

               Państwa członkowskie i ich właściwe organy zachowują kompetencje w zakresie określania, analizy i rozwiązywania problemów praktycznych związanych z egzekwowaniem odpowiednich przepisów Unii dotyczących warunków pracy i ochrony socjalnej w pracy, a także w zakresie decydowania, jakie środki zastosować na szczeblu krajowym, by wdrożyć wyniki działań platformy.

               (19)

               Platforma powinna wykorzystywać wszystkie stosowne źródła informacji, w szczególności badania, umowy dwustronne zawarte między państwami członkowskimi oraz wielostronne projekty współpracy, a także tworzyć synergię pomiędzy istniejącymi instrumentami i strukturami na szczeblu Unii w celu maksymalnego zwiększenia odstraszającego lub zapobiegawczego działania tych środków. Działania platformy mogłyby określać ramy wspólnych szkoleń, wzajemnych przeglądów, tworzenia narzędzi, takich jak interaktywny bank wiedzy, z uwzględnieniem istniejących analiz wykonalności, między innymi prac Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound), a także – uznając znaczenie ochrony danych – rozwiązań w zakresie wymiany danych. Ogólnoeuropejskie kampanie lub wspólne strategie, bazujące na polityce i strategiach zwiększania wiedzy o pracy nierejestrowanej, które w różnej mierze już istnieją w państwach członkowskich, mogłyby przyczyniać się do zwiększania wiedzy na temat problemu pracy nierejestrowanej. Platforma powinna także angażować podmioty pozarządowe będące ważnym źródłem informacji.

               (20)

               Platforma powinna przyczynić się do wzmocnienia współpracy pomiędzy państwami członkowskimi, między innymi poprzez wspieranie innowacyjnych podejść w odniesieniu do współpracy transgranicznej oraz egzekwowania przepisów, a także poprzez ocenianie doświadczeń państw członkowskich z takiej współpracy. Terminowa wymiana informacji jest niezbędna do ograniczenia pracy nierejestrowanej.

               (21)

               Jeżeli jeden z członków platformy uzna, że przytoczenie konkretnych przypadków jest korzystne dla wymiany informacji i najlepszych praktyk w ramach platformy, dane dotyczące tych przypadków powinny być w stosownych przypadkach anonimizowane. Platforma może być skuteczna jedynie wówczas, gdy osoby zgłaszające przypadki pracy nierejestrowanej będą chronione przed niekorzystnym traktowaniem. Platforma powinna zatem stanowić forum wymiany najlepszych praktyk w tym zakresie.

               (22)

               Wymiana informacji i najlepszych praktyk powinna umożliwić platformie wniesienie użytecznego wkładu w ewentualne działania na szczeblu Unii w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, w tym w działania podejmowane przez Komisję. W ramach europejskiego semestru działania platformy mogą wnieść użyteczny wkład przy rozpatrywaniu środków związanych z pracą nierejestrowaną.

               (23)

               Kwestią pracy nierejestrowanej zajmują się różne krajowe organy egzekwowania prawa, takie jak inspektoraty pracy, inne organy zajmujące się kwestiami bezpieczeństwa i higieny pracy, inspektoraty zabezpieczenia społecznego i organy podatkowe. W niektórych przypadkach zaangażowane mogą być również organy migracyjne i służby zatrudnienia, a także organy celne oraz organy odpowiedzialne za realizację wspólnej polityki transportowej, policja, prokuratura oraz partnerzy społeczni.

               (24)

               W celu kompleksowego i skutecznego przeciwdziałania pracy nierejestrowanej należy wprowadzić w państwach członkowskich określony zestaw polityk. Powinno to być ułatwione poprzez wspieranie ustrukturyzowanej współpracy między właściwymi organami i innymi podmiotami. Platforma powinna obejmować wszystkie właściwe organy krajowe, w szczególności organy egzekwowania prawa, prowadzące działania w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej lub uczestniczące w takich działaniach. Państwa członkowskie zachowują kompetencje w zakresie decydowania o tym, które organy będą ich reprezentantami w ramach różnych działań platformy. Współpraca między krajowymi organami państw członkowskich powinna przebiegać z poszanowaniem mających zastosowanie przepisów prawa unijnego i krajowego.

               (25)

               Aby osiągnąć te cele, platformę powinien wspierać w każdym z państw członkowskich wysoki rangą przedstawiciel, który powinien prowadzić działania koordynacyjne i utrzymywać kontakty z organami państw członkowskich, a w stosownych przypadkach z innymi podmiotami, w tym partnerami społecznymi, zajmującymi się różnorodnymi aspektami pracy nierejestrowanej.

               (26)

               Platforma powinna angażować partnerów społecznych na szczeblu UE, zarówno w kontekście ponadsektorowym, jak i w sektorach, które są szczególnie dotknięte problemem pracy nierejestrowanej lub które odgrywają szczególną rolę w przeciwdziałaniu pracy nierejestrowanej, a także powinna współpracować z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak MOP, Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz unijne agencje zdecentralizowane, w szczególności Eurofound i Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (EU-OSHA). Uczestnictwo Eurofound i EU-OSHA w pracach platformy w charakterze obserwatorów nie powinno wiązać się z rozszerzeniem ich dotychczasowych uprawnień.

               (27)

               Platforma powinna przyjąć swój regulamin oraz programy pracy i regularnie sporządzać sprawozdania.

               (28)

               Platforma powinna mieć możliwość powoływania grup roboczych w celu zbadania konkretnych zagadnień i powinna mieć możliwość uzyskania specjalistycznej wiedzy osób posiadających szczególne kompetencje.

               (29)

               Platforma powinna współpracować z odpowiednimi grupami ekspertów i komitetami na szczeblu Unii, których prace mają związek z kwestią pracy nierejestrowanej.

               (30)

               Platforma i jej działania powinny być finansowane za pośrednictwem osi Progress programu Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI) w ramach środków budżetowych określonych przez Parlament Europejski i Radę. Komisja powinna zapewnić, aby platforma wykorzystywała środki finansowe przeznaczone na jej pracę w sposób przejrzysty i efektywny.

               (31)

               Mając na uwadze znaczenie otwartości i dostępu do dokumentów odzwierciedlone w zasadach określonych w art. 15 TFUE, platforma powinna prowadzić swoje prace w sposób przejrzysty i zgodny z tymi zasadami.

               (32)

               Komisja powinna podjąć konieczne kroki administracyjne w celu utworzenia platformy.

               (33)

               Działania platformy powinny być w pełni zgodne z prawami podstawowymi oraz zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

               (34)

               Do przetwarzania danych osobowych w ramach niniejszej decyzji mają zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (5) oraz dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), a także odpowiednie krajowe środki wykonawcze.

               (35)

               Skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   ROZDZIAŁ I

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Ustanowienie platformy
   Niniejszym ustanawia się platformę na rzecz usprawnienia współpracy między państwami członkowskimi w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej (zwaną dalej „platformą”).
   Na użytek niniejszej decyzji termin „przeciwdziałanie” w odniesieniu do pracy nierejestrowanej oznacza zapobieganie pracy nierejestrowanej, zniechęcanie do niej, jej zwalczanie oraz promowanie rejestrowania pracy niezarejestrowanej.
   Artykuł 2
   Skład platformy
   1.   W skład platformy wchodzą:

               a)

               wyznaczony przez każde państwo członkowskie wysoki rangą przedstawiciel reprezentujący to państwo członkowskie;

               b)

               przedstawiciel Komisji;

               c)

               maksymalnie czterech przedstawicieli ponadsektorowych partnerów społecznych działających na szczeblu Unii, wyznaczonych przez tych partnerów społecznych, reprezentujących w równym stopniu pracodawców i pracowników.

         2.   Następujące osoby mogą uczestniczyć w posiedzeniach platformy na zasadzie obserwatorów, a ich opinie powinny być uwzględniane zgodnie z regulaminem platformy:

               a)

               maksymalnie 14 przedstawicieli partnerów społecznych z sektorów, w których często występuje praca nierejestrowana, wyznaczanych przez tych partnerów społecznych, reprezentujących w równym stopniu pracodawców i pracowników;

               b)

               przedstawiciel Eurofound;

               c)

               przedstawiciel EU-OSHA;

               d)

               przedstawiciel MOP;

               e)

               po jednym przedstawicielu każdego państwa trzeciego należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

         W zależności od przedmiotu dyskusji obserwatorzy inni niż wymienieni w akapicie pierwszym mogą być zapraszani do udziału w posiedzeniach platformy, a ich opinie powinny być uwzględniane zgodnie z regulaminem platformy.
   Artykuł 3
   Środki krajowe
   Niniejsza decyzja nie narusza kompetencji państw członkowskich w zakresie decydowania o środkach podejmowanych na szczeblu krajowym w celu przeciwdziałania pracy nierejestrowanej.
   Artykuł 4
   Cele
   Podstawowym celem platformy jest wkład o wartości dodanej na szczeblu Unii, przy pełnym poszanowaniu kompetencji i procedur krajowych, przyczyniający się do przeciwdziałania złożonemu problemowi pracy nierejestrowanej.
   Platforma przyczynia się do bardziej efektywnych działań na szczeblu unijnym i krajowym mających na celu poprawę warunków pracy, wspieranie integracji na rynku pracy i włączenia społecznego, w tym lepsze egzekwowanie przepisów w tych obszarach, a także do ograniczania skali pracy nierejestrowanej i zwiększania liczby miejsc pracy legalnej, zapobiegając dzięki temu pogorszeniu jakości pracy oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, przez:

               a)

               poprawę współpracy między właściwymi organami i innymi zaangażowanymi podmiotami z państw członkowskich w celu skuteczniejszego i bardziej efektywnego przeciwdziałania różnym formom pracy nierejestrowanej oraz związanej z nią pracy fałszywie zarejestrowanej, w tym pozorowanemu samozatrudnieniu;

               b)

               poprawę potencjału różnych właściwych organów i podmiotów państw członkowskich w zakresie przeciwdziałania transgranicznej pracy nierejestrowanej i przyczynienie się w ten sposób do zapewnienia równych warunków prowadzenia działalności;

               c)

               zwiększanie świadomości społecznej w zakresie kwestii związanych z pracą nierejestrowaną oraz pilnej potrzeby podjęcia odpowiednich działań, a także zachęcanie państw członkowskich do wzmożenia wysiłków w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej.

         ROZDZIAŁ II

      ZADANIA I DZIAŁANIA

   Artykuł 5
   Zadania
   Dla osiągnięcia celów wymienionych w art. 4 platforma wspiera, na szczeblu unijnym, współpracę między państwami członkowskimi przez:

               a)

               wymianę najlepszych praktyk i informacji;

               b)

               rozwój wiedzy specjalistycznej i analiz;

               c)

               wspieranie i ułatwianie stosowania innowacyjnych sposobów prowadzenia efektywnej i wydajnej współpracy transgranicznej, a także oceny doświadczeń;

               d)

               przyczynianie się do przekrojowego rozumienia spraw związanych z pracą nierejestrowaną.

         Artykuł 6
   Działania
   1.   W celu realizacji swych zadań platforma podejmuje w szczególności następujące działania:

               a)

               podnoszenie poziomu wiedzy na temat pracy nierejestrowanej, w tym poprzez wskazywanie przyczyn oraz różnic regionalnych, opracowanie wspólnych definicji i pojęć oraz wiarygodnych narzędzi pomiaru, a także poprzez promowanie analiz porównawczych i odpowiednich metodologii gromadzenia danych, z uwzględnieniem dorobku innych podmiotów, w tym Komitetu ds. Zatrudnienia i Komitetu Ochrony Socjalnej;

               b)

               podnoszenie poziomu wiedzy i wzajemnego zrozumienia w zakresie zróżnicowanych systemów i praktyk przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, w tym jej aspektów transgranicznych;

               c)

               opracowanie analizy skuteczności różnych środków polityki w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, w tym środków zapobiegawczych i sankcji;

               d)

               tworzenie narzędzi służących skutecznej wymianie informacji i doświadczeń, np. banku wiedzy różnych praktyk i środków, w tym umów dwustronnych lub wielostronnych stosowanych w państwach członkowskich w celu przeciwdziałania pracy nierejestrowanej;

               e)

               opracowywanie narzędzi, np. wytycznych co do egzekwowania prawa, podręczników dobrych praktyk oraz wspólnych zasad prowadzenia inspekcji w celu przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, a także dokonywanie oceny doświadczeń z takimi narzędziami;

               f)

               usprawnianie i wspieranie form współpracy między państwami członkowskimi poprzez zwiększanie ich potencjału w zakresie przeciwdziałania transgranicznym aspektom pracy nierejestrowanej w drodze promowania i ułatwiania stosowania innowacyjnych podejść, takich jak wymiana personelu, wykorzystywanie baz danych zgodnie z obowiązującymi krajowymi przepisami o ochronie danych i wspólnych działań, oraz ocenianie doświadczeń z takiej współpracy, podejmowanej przez uczestniczące państwa członkowskie;

               g)

               przeprowadzenie analizy wykonalności systemu szybkiej wymiany informacji oraz poprawa wymiany danych zgodnie z unijnymi przepisami o ochronie danych, w tym rozpatrzenie możliwości wykorzystania systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI), ustanowionego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 (7), i systemu elektronicznej wymiany informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego (EESSI);

               h)

               wymiana doświadczeń organów krajowych w zakresie stosowania prawa unijnego dotyczącego przeciwdziałania pracy nierejestrowanej;

               i)

               rozwój i w stosownych przypadkach poprawa zdolności do prowadzenia szkoleń dla właściwych organów oraz ram prowadzenia wspólnych szkoleń;

               j)

               organizowanie wzajemnych przeglądów w celu śledzenia postępów w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej w państwach członkowskich, które zdecydują się wziąć udział w takich ocenach;

               k)

               wymiana doświadczeń i rozwój najlepszych praktyk w odniesieniu do współpracy między właściwymi organami państw członkowskich i – w stosownych przypadkach – państw trzecich w celu zwiększenia efektywności takiej współpracy na rzecz przeciwdziałania problemom związanym z pracą nierejestrowaną dotyczącym tych państw trzecich;

               l)

               zwiększanie wiedzy na temat problemu pracy nierejestrowanej poprzez wspólne działania, np. kampanie europejskie, oraz koordynowanie strategii regionalnych lub unijnych, w tym podejść sektorowych;

               m)

               wymiana doświadczeń z zakresu udzielania porad i informacji osobom, których dotyczą praktyki pracy nierejestrowanej.

         2.   Platforma realizuje działania, o których mowa w ust. 1, z wykorzystaniem wszelkich odpowiednich źródeł informacji, w tym badań oraz wielostronnych projektów współpracy, a także z uwzględnieniem odpowiednich instrumentów i struktur Unii oraz doświadczeń wynikających ze stosownych umów dwustronnych.
   ROZDZIAŁ III

      FUNKCJONOWANIE PLATFORMY

   Artykuł 7
   Wysocy rangą przedstawiciele
   1.   Każde państwo członkowskie wyznacza wysokiego rangą przedstawiciela pełniącego funkcję członka platformy z prawem do głosowania.
   Każde państwo członkowskie zapewnia, by jego wysoki rangą przedstawiciel posiadał odpowiednie uprawnienia do wykonywania działań platformy. Każde państwo członkowskie wyznacza również jednego zastępcę, który w razie konieczności zastępuje wysokiego rangą przedstawiciela tego państwa, przy czym posiada on również prawo do głosowania.
   2.   Wyznaczając swojego wysokiego rangą przedstawiciela oraz jego zastępcę, każde państwo członkowskie powinno uwzględnić wszelkie właściwe organy publiczne, w szczególności organy egzekwowania prawa, oraz inne zainteresowane podmioty, zgodnie z krajowym prawem lub praktyką. Może również, zgodnie z krajowym prawem lub praktyką, uwzględnić partnerów społecznych lub inne właściwe podmioty.
   3.   Każdy wysoki rangą przedstawiciel wyznaczony zgodnie z niniejszym artykułem uczestniczy w posiedzeniach plenarnych platformy oraz, w stosownych przypadkach, w innych działaniach platformy i pracach jej grup roboczych.
   Każdy wysoki rangą przedstawiciel przekazuje Komisji wykaz i dane kontaktowe właściwych organów oraz, w stosownych przypadkach, partnerów społecznych i innych odpowiednich podmiotów, zaangażowanych w przeciwdziałanie pracy nierejestrowanej.
   Każdy wysoki rangą przedstawiciel utrzymuje w związku z działaniami platformy kontakty ze wszystkimi właściwymi organami i, w stosownych przypadkach, z partnerami społecznymi i innymi podmiotami, a także koordynuje ich udział w posiedzeniach lub wkład w prace platformy lub jej grup roboczych.
   Artykuł 8
   Działalność
   1.   Platformie przewodniczy przedstawiciel Komisji. Przewodniczącego wspomaga dwóch wiceprzewodniczących wybranych spośród wysokich rangą przedstawicieli.
   Przewodniczący i dwóch wiceprzewodniczących tworzą prezydium.
   Prezydium przygotowuje i organizuje prace platformy wspólnie z sekretariatem, który pełni funkcję sekretariatu platformy, w tym dla jej prezydium i grup roboczych. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
   2.   Posiedzenia platformy odbywają się co najmniej dwa razy w roku.
   3.   W celu realizacji swoich zadań platforma przyjmuje decyzje w sprawie:

               a)

               swojego regulaminu;

               b)

               dwuletnich programów prac, określających między innymi jej priorytety i konkretny opis działań, o których mowa w art. 6;

               c)

               sprawozdań z działalności platformy sporządzanych co dwa lata;

               d)

               utworzenia grup roboczych tworzonych w celu zbadania zagadnień określonych w swych programach prac, w tym praktycznych ustaleń dotyczących tych grup roboczych; grupy robocze są rozwiązywane po wypełnieniu swoich zadań.

         Decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, są przyjmowane przez platformę zwykłą większością głosów. Przedstawicielowi Komisji oraz każdemu z wysokich rangą przedstawicieli przysługuje po jednym głosie.
   4.   Do uczestnictwa w obradach platformy lub grupy roboczej prezydium może, w odpowiednich przypadkach, zapraszać ekspertów posiadających specjalistyczne kompetencje w dziedzinach będących przedmiotem dyskusji.
   5.   Platformę wspomaga sekretariat, o którym mowa w ust. 1. Sekretariat przygotowuje posiedzenia platformy, projekty programów jej prac oraz projekty jej sprawozdań, a także prowadzi dalsze działania wynikające z jej posiedzeń i konkluzji.
   6.   Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o działalności platformy, w tym o wspólnych posiedzeniach grup eksperckich i komitetów. Komisja przekazuje programy prac i sprawozdania platformy Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
   Artykuł 9
   Współpraca
   1.   Platforma efektywnie współpracuje – unikając powielania pracy – z innymi odpowiednimi grupami ekspertów i komitetami na szczeblu Unii, których praca ma związek z pracą nierejestrowaną, w szczególności z Komitetem Starszych Inspektorów Pracy, Komitetem Ekspertów ds. Delegowania Pracowników, Komisją Administracyjną ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, Siecią Publicznych Służb Zatrudnienia, Komitetem ds. Zatrudnienia, Komitetem Ochrony Socjalnej i grupą roboczą ds. współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania bezpośredniego. W stosownych przypadkach platforma zaprasza przedstawicieli tych grup i komitetów do udziału w swych posiedzeniach w charakterze obserwatorów. Z myślą o efektywniejszej pracy i silniejszym oddziaływaniu mogą być również organizowane wspólne posiedzenia.
   2.   Platforma nawiązuje właściwą współpracę z Eurofound oraz EU-OSHA.
   Artykuł 10
   Zwrot kosztów
   Komisja zwraca koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków, ich zastępców, obserwatorów i zaproszonych ekspertów w związku z działalnością platformy.
   Członkowie, ich zastępcy, obserwatorzy i zaproszeni eksperci nie otrzymują odrębnego wynagrodzenia za wykonywaną pracę.
   Artykuł 11
   Wsparcie finansowe
   Ogólne zasoby na potrzeby wykonania niniejszej decyzji ustala się w ramach EaSI. Komisja zarządza przeznaczonymi na platformę zasobami finansowymi EaSI w sposób przejrzysty i efektywny.
   ROZDZIAŁ IV

      PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 12
   Przegląd
   Do dnia 13 marca 2020 r. Komisja, po konsultacji z platformą, przedkłada sprawozdanie ze stosowania i wartości dodanej niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, a w stosownych przypadkach proponuje niezbędne zmiany. W sprawozdaniu ocenia się w szczególności, w jakim stopniu platforma przyczyniła się do realizacji celów określonych w art. 4, w jakim stopniu wypełniła zadania określone w art. 5, wykonała działania określone w art. 6 i zrealizowała priorytety określone w programach prac platformy. W stosownych przypadkach Komisja przedstawia propozycje dotyczące funkcjonowania platformy.
   Artykuł 13
   Adresaci
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 9 marca 2016 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         J.A. HENNIS-PLASSCHAERT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 458 z 19.12.2014, s. 43.

      (2)  Dz.U. C 415 z 20.11.2014, s. 37.

      (3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2016 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 24 lutego 2016 r.

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2015/1848 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich na rok 2015 (Dz.U. L 268 z 15.10.2015, s. 28).

      (5)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (6)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylające decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 1).


title: Decyzja Komisji z dnia 26 stycznia 2015 r. powołująca grupę ekspertów Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych

text:
               28.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/5

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 26 stycznia 2015 r.
   powołująca grupę ekspertów Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych
   (2015/C 28/05)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji 2011/C 24/03 (1), która ustanowiła Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych traci moc z dniem 31 marca 2015 r.

               (2)

               Biorąc pod uwagę znaczenie kwestii podatkowych związanych z cenami transferowymi jako zagadnienia dotyczącego rynku wewnętrznego, pozytywne doświadczenia z pomocy i doradzania Komisji przez Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych oraz stałą potrzebę Komisji korzystania z pomocy takiego organu w celu doprowadzenia do bardziej jednolitego stosowania zasad dotyczących cen transferowych w Unii, konieczne jest ustanowienie nowej grupy ekspertów Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych oraz zdefiniowanie jej zadań i struktury.

               (3)

               Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych powinno pomagać i doradzać Komisji w kwestiach podatkowych związanych z cenami transferowymi.

               (4)

               W skład Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych powinni wejść rządowi i pochodzący z sektora pozarządowego eksperci w dziedzinie cen transferowych. Pożądane jest również, aby można było dokonywać wymiany członków, w celu zachowania równowagi reprezentacji odpowiednich dziedzin wiedzy specjalistycznej lub obszarów zainteresowania.

               (5)

               Należy ustanowić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych.

               (6)

               Dane osobowe powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

               (7)

               Należy uchylić decyzję 2011/C 24/03.

               (8)

               Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym ustanawia się grupę ekspertów pod nazwą Wspólne Forum UE ds. cen transferowych, zwaną dalej „Forum”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań Forum należy:

               a)

               stworzenie platformy do dyskusji między przedsiębiorcami, społeczeństwem obywatelskim i specjalistami reprezentującymi krajowe administracje podatkowe, na temat problemów związanych z cenami transferowymi, które stanowią przeszkodę dla transgranicznej działalności handlowej wewnątrz Unii;

               b)

               doradzanie Komisji w kwestiach podatkowych związanych z cenami transferowymi;

               c)

               pomaganie Komisji w znajdowaniu praktycznych rozwiązań zgodnych z wytycznymi OECD dotyczącymi cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Komisja może konsultować się z Forum we wszystkich kwestiach związanych z cenami transferowymi.
   2.   Przewodniczący Forum może doradzić Komisji, aby ta skonsultowała się z Forum w sprawie konkretnych zagadnień.
   Artykuł 4
   Skład i powoływanie
   1.   Członkami Forum są organy administracji podatkowej państw członkowskich i 18 organizacji (3).
   2.   Organy podatkowe każdego państwa członkowskiego wyznaczają do Forum po jednym przedstawicielu, który jest urzędnikiem służby cywilnej zajmującym się zagadnieniami dotyczącymi cen transferowych.
   3.   Organizacje powołuje dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Podatków i Unii Celnej spośród organizacji, które odpowiedziały na specjalne zaproszenie do składania wniosków i które wyznaczyły jako swoich przedstawicieli odpowiednio wykwalifikowanych ekspertów.
   4.   Organizacje uznane za odpowiednie, ale niepowołane, mogą zostać umieszczone na liście rezerwowej, z której Komisja może korzystać w celu zastąpienia członków grupy.
   5.   Organizacje mianowane są na okres dwóch lat. Pełnią one swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub do upłynięcia ich kadencji. Kadencja jest odnawialna.
   6.   Organizacje mogą zostać zastąpione na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji, w następujących przypadkach:

               a)

               jeżeli złożą rezygnację;

               b)

               jeżeli utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy;

               c)

               jeśli jest to pożądane w celu zapewnienia równowagi reprezentacji odpowiednich dziedzin wiedzy specjalistycznej lub obszarów zainteresowania.

         7.   Nazwy organizacji publikuje się w rejestrze grup ekspertów Komisji i innych podobnych zespołów (zwanym dalej „rejestrem”) oraz na specjalnej stronie internetowej.
   8.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Działanie
   1.   Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Podatków i Unii Celnej wyznacza przewodniczącego grupy. Dokumenty na posiedzenie przygotowywane są pod kierunkiem przewodniczącego w porozumieniu z przedstawicielem Komisji.
   2.   W porozumieniu z przedstawicielem Komisji Forum może ustanowić podgrupy celem zbadania szczegółowych kwestii, zgodnie z zakresem obowiązków ustalonym przez Forum. Tego rodzaju podgrupy ulegają rozwiązaniu z chwilą wygaśnięcia ich mandatu.
   3.   W trybie doraźnym przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach Forum lub podgrupy zewnętrznych ekspertów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się Forum lub podgrupa. Ponadto przedstawiciel Komisji może nadawać status obserwatora osobom fizycznym i organizacjom, zdefiniowanym w zasadzie 8 pkt 3 zasad horyzontalnych dotyczących grup ekspertów (4), państwom kandydującym oraz OECD.
   4.   Członkowie Forum i ich przedstawiciele oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (5). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może zastosować wszelkie właściwe środki.
   5.   Zasadniczo posiedzenia Forum i jego podgrup odbywają się w jednej z siedzib Komisji. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu. W posiedzeniach Forum i jego podgrup mogą uczestniczyć inni zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
   6.   Forum przyjmuje swój regulamin wewnętrzny sporządzony na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego grup ekspertów.
   7.   Komisja publikuje wszystkie odpowiednie dokumenty na temat działań przeprowadzonych przez Forum (takich jak porządki posiedzeń, protokoły i opinie uczestników) w rejestrze lub poprzez link w rejestrze odsyłający do strony, na której te informacje można znaleźć. Wyjątki od opublikowania są możliwe, jeżeli ujawnienie dokumentu naruszałoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego określonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (6).
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach forum nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Wydatki na podróże służbowe i, w stosownych przypadkach, koszty utrzymania ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach Forum są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
   3.   Zwrot tych wydatków odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 7
   Uchylenie
   Decyzja 2011/C 24/03 traci moc.
   Artykuł 8
   Stosowanie
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 marca 2019 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 stycznia 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Pierre MOSCOVICI

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Komisji 2011/C 24/03 z dnia 25 stycznia 2011 r. powołująca grupę ekspertów Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych (Dz.U. C 24 z 26.1.2011, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (3)  Organizacje, w szerokim znaczeniu tego słowa, w tym przedsiębiorstwa, stowarzyszenia, organizacje pozarządowe, związki branżowe, uczelnie wyższe, instytuty badawcze, agencje Unii, organy Unii i organizacje międzynarodowe.

      (4)  Ramy działania dla grup ekspertów Komisji: zasady horyzontalne i rejestr publiczny, C(2010) 7649 final.

      (5)  Decyzja Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1).

      (6)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43). Wyjątki te przewidziano w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego, spraw wojskowych, stosunków międzynarodowych, polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej, prywatności i integralności osoby fizycznej, interesów handlowych, postępowania sądowego i opinii prawnej, kontroli/dochodzenia/audytu oraz procesu decyzyjnego instytucji.