title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2356 z dnia 19 grudnia 2016 r. wspierająca działania SEESAC w zakresie rozbrojenia i kontroli zbrojeń w Europie Południowo-Wschodniej w ramach strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi

text:
                  21.12.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 348/60

            DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/2356
      z dnia 19 grudnia 2016 r.
      wspierająca działania SEESAC w zakresie rozbrojenia i kontroli zbrojeń w Europie Południowo-Wschodniej w ramach strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
      uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej oraz amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (zwaną dalej „strategią”), która przedstawia wytyczne działań Unii w dziedzinie broni strzeleckiej i lekkiej („BSiL”). W strategii wskazano na Bałkany oraz Europę Południowo-Wschodnią jako regiony szczególnie dotknięte nadmiernym gromadzeniem i rozprzestrzenianiem BSiL. W strategii stwierdzono również, że Unia będzie priorytetowo traktowała Europę Środkową i Wschodnią, oraz podkreślono w przypadku Bałkanów, że wspieranie skutecznej wielostronności i odpowiednie inicjatywy regionalne stanowią skuteczny instrument realizacji tej strategii. W dokumencie w sposób specjalny wyróżnia się także potrzebę uczestnictwa w działaniach mających zmniejszać nadwyżkę BSiL pozostałą w Europie Wschodniej po zimnej wojnie.

                  (2)

                  Podczas odbywającej się w 2016 r. 6. przygotowawczej konferencji przeglądowej programu działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach (zwany dalej „programem działania”), przyjętego 20 lipca 2001 r., wszystkie państwa członkowskie ONZ potwierdziły swoje zaangażowanie na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi BSiL. Państwa z zadowoleniem przyjęły postępy poczynione w zakresie umacniania współpracy subregionalnej i regionalnej oraz zobowiązały się do ustanowienia lub wzmocnienia, w stosownych przypadkach, tej współpracy, koordynacji i mechanizmów wymiany informacji, w tym wymiany najlepszych praktyk, w celu wspierania realizacji programu działania.

                  (3)

                  Centrum kontroli BSiL dla Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej (SEESAC), ustanowione w Belgradzie w 2002 r. i działające na mocy wspólnego mandatu Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) i Rady Współpracy Regionalnej (następcy paktu stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej), pomaga podmiotom krajowym i regionalnym kontrolować rozprzestrzenianie i niewłaściwe wykorzystywanie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, a także pomaga redukować te zjawiska, przyczyniając się do większej stabilności, bezpieczeństwa i rozwoju Europy Południowo-Wschodniej i Wschodniej. SEESAC kładzie szczególny nacisk na opracowywanie przedsięwzięć regionalnych służących rozwiązywaniu problemu transgranicznych przepływów broni.

                  (4)

                  Unia poprzednio wspierała SEESAC poprzez decyzję Rady 2002/842/WPZiB (1), następnie przedłużoną i zmienioną decyzjami Rady 2003/807/WPZiB (2) oraz 2004/791/WPZiB (3), a także decyzją Rady 2010/179/WPZiB (4). Unia wsparła również działania SEESAC w zakresie kontroli zbrojeń poprzez decyzję Rady 2013/730/WPZiB (5).

                  (5)

                  Unia zamierza sfinansować kolejny projekt SEESAC: projekt dotyczący zmniejszania zagrożenia nielegalnego rozprzestrzeniania BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi w Europie Południowo-Wschodniej,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W celu wdrożenia strategii UE zwalczania nielegalnego gromadzenia i handlu ręczną bronią strzelecką i bronią lekką (BSiL) oraz amunicją do niej, oraz propagowaniem pokoju i bezpieczeństwa, działania w ramach projektu SEESAC dotyczącego zmniejszania zagrożenia nielegalnego rozprzestrzeniania BSiL i amunicji do niej w Europie Południowo-Wschodniej, które mają być wspierane przez Unię, służą realizacji następujących celów szczegółowych:
      zintensyfikowanie współpracy regionalnej, wymiana wiedzy i wymiana informacji w celu zwiększenia zdolności w zakresie kształtowania polityki w oparciu o dowody,
      poprawa zdolności w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami poprzez zmodernizowanie infrastruktury bezpieczeństwa, zmniejszanie nadwyżek i szkolenia,
      większe zdolności w zakresie znakowania, śledzenia i rejestrowania,
      ograniczenie nielegalnego posiadania i niewłaściwego wykorzystywania broni palnej poprzez wspieranie podnoszenia świadomości i kampanii na rzecz zbierania broni.
      Unia finansuje projekt; jego szczegółowy opis przedstawiono w załączniku.
      Artykuł 2
      1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel.
      2.   Techniczne wykonanie projektu, o którym mowa w art. 1, przeprowadza SEESAC.
      3.   Wykonuje on swoje zadania pod kierownictwem Wysokiego Przedstawiciela. Do tego celu Wysoki Przedstawiciel dokonuje niezbędnych ustaleń z UNDP, który działa w imieniu SEESAC.
      Artykuł 3
      1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację finansowanego przez Unię projektu, o którym mowa w art. 1, wynosi 6 508 136 EUR. Ogólny szacunkowy budżet całego programu wynosi 9 142 355 EUR. Program jest współfinansowany przez Unię, Ministerstwo Spraw Zagranicznych Królestwa Norwegii i beneficjenta.
      2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty odniesienia określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
      3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. Do tego celu zawiera konieczną umowę z UNDP, który działa w imieniu SEESAC. Umowa ta zawiera zobowiązanie SEESAC do zapewnienia, aby wkład Unii był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
      4.   Komisja podejmuje starania w celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 3, jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy.
      Artykuł 4
      1.   Wysoki Przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wdrażania niniejszej decyzji na podstawie sprawozdań przygotowywanych regularnie, co kwartał, przez SEESAC. Sprawozdania te stanowią dla Rady podstawę do przeprowadzenia oceny.
      2.   Komisja składa sprawozdania z aspektów finansowych projektu, o którym mowa w art. 1.
      Artykuł 5
      1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
      2.   Niniejsza decyzja wygasa 36 miesięcy od daty zawarcia umowy, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub sześć miesięcy po dacie wejścia w życie, jeśli umowa ta nie zostanie zawarta w tym okresie.

         Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2016 r.

               W imieniu Rady

            L. SÓLYMOS

               Przewodniczący

         (1)  Decyzja Rady 2002/842/WPZiB z dnia 21 października 2002 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej (Dz.U. L 289 z 26.10.2002, s. 1).

         (2)  Decyzja Rady 2003/807/WPZiB z dnia 17 listopada 2003 r. rozszerzająca i zmieniająca decyzję 2002/842/WPZiB dotyczącą wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej (Dz.U. L 302 z 20.11.2003, s. 39).

         (3)  Decyzja Rady 2004/791/WPZiB z dnia 22 listopada 2004 r. rozszerzająca i zmieniająca decyzję 2002/842/WPZiB dotyczącą wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej (Dz.U. L 348 z 24.11.2004, s. 46).

         (4)  Decyzja Rady 2010/179/WPZIB z dnia 11 marca 2010 r. wspierająca kontrolę uzbrojenia SEESAC na Bałkanach Zachodnich w ramach strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (Dz.U. L 80 z 26.3.2010, s. 48).

         (5)  Decyzja Rady 2013/730/WPZiB z dnia 9 grudnia 2013 r. wspierająca działania SEESAC w zakresie rozbrojenia i kontroli zbrojeń w Europie Południowo-Wschodniej w ramach strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (Dz.U. L 332 z 11.12.2013, s. 19).

         ZAŁĄCZNIK

            Propozycja w sprawie wkładu Unii w projekt SEESAC dotyczący zmniejszania zagrożenia nielegalnego rozprzestrzeniania i handlu bronią strzelecką i lekką (BSiL) oraz amunicją do niej w Europie Południowo-Wschodniej

         1.   Wprowadzenie i cele

         Europa Południowo-Wschodnia pozostaje obszarem, który budzi szczególne obawy, a także ważnym wyzwaniem w strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL) i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (zwanej dalej „strategią UE dotycząca BSiL”). Pomimo istotnych postępów poczynionych w ostatnich latach, to sama skala gromadzenia BSiL i amunicji, nieodpowiednie warunki przechowywania, dużo broni posiadanej nielegalnie, jak również kształtowanie i wdrażanie polityki w zakresie braków w zdolnościach nadal ograniczają skuteczność wysiłków w zakresie kontroli BSiL. Z tego względu, aby zapewnić dalsze postępy, zagwarantować korzyści i utorować drogę do trwałego rozwiązania, dalsze udzielanie wsparcia na rzecz zwalczania zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem i nielegalnym handlem BSiL w Europie Południowo-Wschodniej i z jej obszaru stanowi istotną część działań Unii zmierzających do realizacji celów strategii UE dotyczącej BSiL.
         Ogólnym celem projektu jest przyczynianie się do międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa poprzez zwalczanie zagrożeń, jakie niesie ze sobą gromadzenie na szeroką skalę BSiL oraz amunicji do tych rodzajów broni i nielegalny handel nimi w Europie Południowo-Wschodniej i z jej obszaru. Jednocześnie przyczyni się on do zwiększenia stabilności w regionie poprzez współpracę w ramach Rady Współpracy Regionalnej (RCC, następcy paktu stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej) oraz poprzez partnerstwo z innymi odpowiednimi inicjatywami. W szczególności projekt zintensyfikuje współpracę regionalną oraz wymianę wiedzy i informacji, a także będzie prowadził do zwiększenia zdolności w zakresie kształtowania polityki w oparciu o dowody; poprawi zdolności w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami poprzez zmodernizowanie infrastruktury bezpieczeństwa, zmniejszanie nadwyżek i szkolenia; zwiększy zdolności w zakresie znakowania, śledzenia i rejestrowania; oraz ograniczy nielegalne posiadanie i niewłaściwe wykorzystywanie broni palnej poprzez wspieranie podnoszenia świadomości oraz kampanii na rzecz zbierania broni.
         Realizacja projektu jest oparta na regionalnym planie wdrożeniowym dotyczącym zwalczania rozprzestrzeniania BSiL i będzie skutkować zwiększeniem bezpieczeństwa i stabilności w Europie Południowo-Wschodniej i poza tym obszarem, poprzez zwalczanie rozprzestrzeniania BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz nielegalnego handlu nimi. Projekt bezpośrednio przyczyni się do realizacji strategii bezpieczeństwa UE, strategii UE dotyczącej BSiL, strategii UE dotyczącej broni palnej, Traktatu o handlu bronią, planu działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi BSiL, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach, międzynarodowego instrumentu umożliwiającego śledzenie, protokołu ONZ dotyczącego broni palnej i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325(2000) oraz w szczególności nasili regionalną współpracę na rzecz zwalczania zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem BSiL i amunicji do tych rodzajów broni. Wyniki projektu bezpośrednio przyczynią się także do realizacji celu zrównoważonego rozwoju nr 16 dotyczącego pokoju i sprawiedliwych społeczeństw, w szczególności celu nr 16.1 (znaczne ograniczenie wszelkich form przemocy i odsetka zgonów na całym świecie) i celu nr 16.4 (znaczne ograniczenie nielegalnego przepływu broni). Ponadto projekt ten będzie wspierał realizację planu działania Komisji w celu ograniczenia nielegalnego handlu bronią palną i materiałami wybuchowymi w Unii.
         Wykorzystując w szczególności skuteczną realizację decyzji Rady 2013/730/WPZiB i zgodnie ze strategią UE dotyczącą BSiL, ten projekt zakładający kontynuację działań zmierza do dalszego wzmocnienia krajowych systemów kontroli i dalszego wspierania wielostronności, przy opracowaniu regionalnych mechanizmów zwalczania dostaw i destabilizującego rozprzestrzeniania BSiL i amunicji do tych rodzajów broni. Ponadto, aby zapewnić, że zwiększone zdolności w Europie Południowo-Wschodniej zostaną wykorzystane także w przypadku innych problematycznych obszarów, projekt będzie dążyć do bardziej kompleksowego wymiaru regionalnego poprzez ukierunkowane działania w zakresie transferu wiedzy.
         2.   Wybór agencji wykonawczej i koordynacja działań z innymi właściwymi inicjatywami dotyczącymi finansowania

         SEESAC jest wspólną inicjatywą Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) i Rady Współpracy Regionalnej (RCC) i jako taki jest centralnym punktem w zakresie działań związanych z BSiL w Europie Południowo-Wschodniej. Jako agencja wykonawcza regionalnego planu wdrożeniowego dotyczącego zwalczania rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL), SEESAC współpracował od 2002 r. z podmiotami krajowymi w Europie Południowo-Wschodniej nad wdrożeniem całościowego podejścia do kontroli BSiL dzięki prowadzeniu szerokiego zakresu działań obejmujących: kampanie informacyjne i kampanie na rzecz zbierania BSiL, zarządzanie zapasami, zmniejszanie nadwyżek oraz zwiększanie zdolności w zakresie znakowania i śledzenia oraz zwiększanie kontroli eksportu broni. W ten sposób SEESAC zdobył wyjątkowe zdolności i doświadczenie w prowadzeniu na poziomie regionalnym działań obejmujących wiele podmiotów, z wykorzystaniem wspólnego zaplecza politycznego i gospodarczego państw regionu, zapewniając odpowiedzialność podmiotów na poziomie krajowym i regionalnym oraz długoterminową stabilność działań oraz stał się podstawowym organem w regionie w zakresie kontroli BSiL.
         SEESAC stworzył dwustronne i wielostronne kanały komunikacji ze wszystkimi właściwymi podmiotami i organizacjami. Prowadzi również Sekretariat Regionalnej Grupy Sterującej ds. BSiL. Ponadto SEESAC prowadzi Sekretariat Inicjatywy Regionalnego Podejścia do Zmniejszania Zapasów (RASR). Jest regularnie zapraszany do udziału we wszystkich właściwych forach regionalnych, takich jak coroczne spotkania ministrów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych UE–Bałkany Zachodnie, organizowany przez NATO proces wymiany informacji strukturalnych na temat BSiL oraz proces współpracy ministrów obrony Europy Południowo-Wschodniej (SEDM). SEESAC ma szeroką sieć formalnych i nieformalnych partnerstw z organizacjami takimi jak RACVIAC (Regionalne Centrum Wspierania Weryfikacji i Wdrażania Kontroli Zbrojeń) – Centrum Współpracy w zakresie Bezpieczeństwa, Forum Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) ds. Współpracy w zakresie Bezpieczeństwa (FSC). Dzięki działaniom koordynacyjnym ONZ w zakresie broni strzeleckiej (CASA) i innym mechanizmom odbywają się regularne spotkania koordynacyjne z innymi agendami ONZ, takimi jak UNODC i UNODA. SEESAC rozwinął się i stał się regionalnym ośrodkiem koordynującym i punktem kontaktowym dla szerokiego spektrum działań związanych z reformą sektora bezpieczeństwa, koncentrującym się szczególnie na kontroli BSiL oraz zarządzaniu zapasami broni. SEESAC z siedzibą w Belgradzie działa obecnie w całej Europie Południowo-Wschodniej: Albanii, Bośni i Hercegowinie, byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, Czarnogórze, Kosowie (*1), Republice Mołdawii i Serbii. W przeszłości SEESAC prowadził także działalność w Bułgarii, Chorwacji i Rumunii. Odpowiedzialność regionu za działania zapewnia Rada Współpracy Regionalnej oraz Regionalna Grupa Sterująca ds. BSiL, na forach których wszystkie państwa Europy Południowo-Wschodniej przedstawiają wytyczne strategiczne, inicjatywy i wnioski o działania SEESAC.
         SEESAC jako pierwszy zastosował podejście oparte na radzeniu sobie ze wspólnymi problemami dzięki inicjatywom regionalnym, co dało w Europie Południowo-Wschodniej znakomite rezultaty nie tylko z powodu wynikłego z tego dzielenia się kluczowymi informacjami i propagowania zdrowego współzawodnictwa regionalnego, ale także z uwagi na fakt, że pomaga osiągać stałe i dające się łatwo zmierzyć rezultaty dzięki całościowemu wdrożeniu. Udział SEESAC we wszystkich właściwych procesach i inicjatywach regionalnych (takich jak SEDM, RASR i RACVIAC) zapewnia terminową i uczciwą wymianę informacji, dobrą orientację sytuacyjną i perspektywę, konieczne, by umożliwić wdrożenie działań bez ich powielania, zgodnie z obecnymi potrzebami rządów i regionów oraz z rozwijającymi się tendencjami.
         SEESAC opiera wszystkie swoje działania na zebranych danych podstawowych oraz zapewnia zatwierdzanie działań i polityczne poparcie przez podmioty krajowe jako warunek wstępny działań. Wdrażał on bardzo skutecznie poprzednie projekty finansowane przez Unię, zapewniając zrównoważone wyniki dzięki rozwijaniu krajowej odpowiedzialności za projekty i działania oraz zachęcaniu do niej oraz propagowaniu koordynacji regionalnej, wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk oraz badań regionalnych. Jego wiedza na temat BSiL oraz pogłębiona znajomość kwestii regionalnych i właściwych podmiotów czyni z SEESAC najlepszego partnera w realizacji tego konkretnego działania.
         Projekt uzupełnia również działania na szczeblu krajowym dążąc do jak największego efektu synergii. Jeżeli chodzi o Bośnię i Hercegowinę, projekt uzupełnia dwa inne projekty:

                     —

                     projekt EXPLODE – finansowany z krótkoterminowego komponentu unijnego Instrumentu na rzecz Stabilności i realizowany przez biuro UNDP w Sarajewie we współpracy z misją OBWE w Bośni i Hercegowinie – na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa ludności Bośni i Hercegowiny poprzez zmniejszenie zagrażających stabilności zapasów amunicji i zwiększenie bezpieczeństwa składowania,

                     —

                     projekt SECUP w Bośni i Hercegowinie, którego celem są usprawnienia w składach amunicji i broni, realizowany wspólnie przez misję OBWE w Bośni i Hercegowinie oraz Ministerstwo Obrony Bośni i Hercegowiny, i w przypadku którego EUFOR zapewnia doradztwo techniczne i monitoruje aspekty realizacji projektu związane z bezpieczeństwem i ochroną.

               SEESAC prowadzi działania, stosując mechanizm koordynacji ustanowiony przez Ministerstwo Obrony i podmioty międzynarodowe oraz będzie regularnie współpracował z EUFOR Althea, misją OBWE w Bośni i Hercegowinie oraz biurem UNDP w Sarajewie, aby zapewnić stałą koordynację i komplementarność z tymi projektami oraz z prowadzonymi obecnie przez społeczność międzynarodową działaniami dotyczącymi kwestii nadwyżek zapasów amunicji do broni konwencjonalnej przetrzymywanymi przez Ministerstwo Obrony Bośni i Hercegowiny oraz z uwagi na ewentualne przyszłe plany kampanii na rzecz zbierania nielegalnej broni konwencjonalnej w Bośni i Hercegowinie. W poprzedniej fazie osiągnięto znaczne korzyści dzięki ścisłej współpracy i koordynacji z tymi dwoma projektami, co zaowocowało większą skutecznością.
         Proponowany projekt jest częścią szerszego programu i SEESAC będzie łączyć swoje działania z następującymi międzynarodowymi działaniami pomocowymi:

                     —

                     projektem MONDEM w Czarnogórze, zarządzanym przez UNDP we współpracy z OBWE, zmierzającym do zmniejszania ryzyka proliferacji dzięki rozwijaniu bezpiecznej i zapewniającej ochronę infrastruktury związanej ze składowaniem amunicji do broni konwencjonalnej i systemami zarządzania, zmniejszaniu ryzyka wybuchów, jakie zagraża ludności, poprzez demilitaryzację mało szkodliwą dla środowiska, zniszczenie toksycznych odpadów niebezpiecznych (ciekłe paliwo rakietowe) oraz wsparcie reformy sektora bezpieczeństwa poprzez zniszczenie ograniczonej liczby systemów broni ciężkiej wskazanych przez Ministerstwo Obrony Czarnogóry,

                     —

                     w Kosowie projekt w zakresie ograniczania ryzyka związanego z bronią palną i materiałami wybuchowymi („Firearms and Explosives Risk Mitigation (FERM) Project”, dawny projekt KOSSAC) służący pierwotnie zmniejszeniu przemocy z użyciem broni w Kosowie oraz zwiększeniu bezpieczeństwa ludności, ma na celu wspieranie zainteresowanych podmiotów w Kosowie w kontrolowaniu powszechnego nielegalnego posiadania i rozprowadzania BSiL oraz – poprzez zarządzanie oparte na analizie ryzyka i stosowanie podejścia opartego na dowodach – zminimalizowanie zagrożenia, jakie stwarza ta broń i materiały wybuchowe,

                     —

                     projekt CASM w Serbii, finansowany przez Departament Stanu USA, UNDP i OBWE, ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa i ochrony w uprzednio wskazanych składach amunicji do broni konwencjonalnej oraz unieszkodliwienie określonych nadwyżek amunicji.

               Projekt ma ponadto umożliwić koordynację działań z nowymi inicjatywami w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii prowadzonymi na rzecz zwiększenia zdolności policji w zakresie zarządzania zapasami.
         SEESAC współpracuje również regularnie z OBWE, NATO i norweską organizacją Norwegian People's Aid oraz innymi właściwymi podmiotami, by zapewnić komplementarność działań, terminowość prac i oszczędne wykorzystanie zasobów.
         3.   Opis projektu

         W realizacji nowego etapu projektu SEESAC będą wykorzystywane postępy poczynione zgodnie z decyzją Rady 2013/730/WPZiB, a nacisk będzie położony na cztery główne obszary, przy utrzymaniu całościowego podejścia do niwelowania zagrożenia, jakie w regionie stwarza BSiL. Te cztery obszary dotyczą poziomu strategicznego/politycznego, a także aspektów operacyjnych, łącząc bardziej tradycyjne metody kontroli BSiL z naciskiem na zdolności w zakresie ścigania przestępstw i tworzenie sieci kontaktów poprzez analizę głównych zagrożeń (duże, słabo zabezpieczone zapasy; brak informacji; intensyfikacja nielegalnego handlu; powszechne nielegalne posiadanie). Szczegółowe cele projektu to:

                     —

                     zintensyfikowanie współpracy regionalnej, wymiana wiedzy i wymiana informacji w celu zwiększenia zdolności w zakresie kształtowania polityki w oparciu o dowody,

                     —

                     poprawa zdolności w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami poprzez zmodernizowanie infrastruktury bezpieczeństwa, zmniejszanie nadwyżek i szkolenia,

                     —

                     większe zdolności w zakresie znakowania, śledzenia i rejestrowania,

                     —

                     ograniczenie nielegalnego posiadania i niewłaściwego użycia broni palnej poprzez wspieranie zwiększania świadomości oraz kampanii na rzecz zbierania broni.

               Strategia projektu opiera się na wyjątkowym podejściu stosowanym w ramach SEESAC polegającym na budowaniu i wspieraniu zaufania i współpracy w regionie, co jest wstępnym warunkiem osiągnięcia konkretnych i wymiernych zmian. W szczególności, na szczeblu regionalnym, różne procesy usprawnione przez SEESAC, angażujące zarówno osoby odpowiedzialne za wyznaczanie kierunków polityki, jak i praktyków działających na poziomie technicznym, okazały się zasadniczym czynnikiem zapewniającym warunki sprzyjające transferowi wiedzy, wymianie wiedzy specjalistycznej i wymianie informacji. Umożliwiło to nie tylko zwiększenie zdolności w tym regionie, ale, co ważniejsze, budowanie zaufania i tworzenie mostów współpracy między instytucjami a niezależnymi ekspertami. Z kolei atmosfera zawodowego zaufania pozwala na czynienie na szczeblu krajowym postępów w dziedzinach, na których koncentruje się projekt: w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami, w tym zmniejszania nadwyżek, znakowania, śledzenia i rejestrowania, współpracy na poziomie operacyjnym między organami ścigania oraz współpracy transgranicznej. Ponadto współpraca regionalna sprawiła, że region ten stał się przejrzystszy i skuteczniejszy w wysiłkach na rzecz kontroli handlu bronią, co powoduje, że państwa Europy Południowo-Wschodniej znajdują się – w wymiarze globalnym – wśród najbardziej przejrzystych państw pod względem sprawozdawczości dotyczącej transferu broni. Dlatego też w projekt będzie w dalszym ciągu wspierać współpracę regionalną będącą kluczowym czynnikiem umożliwiającym osiąganie wymiernych rezultatów.
         Zakres geograficzny projektu obejmuje Europę Południowo-Wschodnią, a jego bezpośredni beneficjenci to Albania, Bośnia i Hercegowina, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra, Kosowo, Republika Mołdawii i Serbia. W ramach projektu będzie się również dążyć do ułatwienia transferu wiedzy i wiedzy fachowej do państw Europy Wschodniej, które borykają się z tymi samymi problemami związanymi z BSiL, w szczególności na Ukrainę i do Białorusi.
         3.1.   Zintensyfikowanie współpracy regionalnej, wymiany wiedzy i wymiany informacji w celu zwiększenia zdolności w zakresie kształtowania polityki w oparciu o dowody

            Cel

         Dalsze wzmacnianie zdolności do opracowywania i wdrażania opartych na dowodach strategii w zakresie kontroli BSiL zgodnie z międzynarodowymi najlepszymi praktykami, w tym międzynarodowymi standardami kontroli BSiL, a tym samym przyczynienie się do zmniejszania zagrożenia związanego z nielegalnym rozprzestrzenianiem BSiL.

            Opis

         Korzystając ze stosowanego z sukcesem podejścia ułatwiającego tworzenie sieci kontaktów na szczeblu regionalnym, w szczególności między organami wydającymi zezwolenia na transfer broni (w ramach procesu regionalnej wymiany informacji) a komisjami ds. BSiL, które to podejście doprowadziło do zintensyfikowania działań i udoskonalenia polityk, komponent ten będzie nadal ułatwiać współpracę regionalną pomiędzy komisjami ds. BSiL poprzez regularne spotkania na szczeblu regionalnym, wymianę informacji i prace nad gromadzeniem danych, a także zwiększanie zdolności w zakresie kształtowania polityki w oparciu o dowody. Prace w ramach tego komponentu będą skutkować: zwiększeniem zdolności w zakresie kształtowania polityki poprzez usprawnienie gromadzenia danych i dokonywania analiz, w tym szczegółowych badań; wymianę informacji na szczeblu regionalnym; oraz pogłębioną wiedzę na temat złożoności kwestii kontroli BSiL i lepsze zrozumienie tego problemu wśród osób odpowiedzialnych za wyznaczanie kierunków polityki i realizację odnośnych założeń politycznych. Zwiększona zostanie również przejrzystość transferów broni poprzez włączenie procesu regionalnej wymiany informacji na temat transferów broni do współpracy w ramach komisji ds. BSiL, a także zostanie wzmocnione wsparcie na rzecz dalszego zapewniania przejrzystości transferów broni w krajach Europy Południowo-Wschodniej. W ramach tego komponentu przewiduje się ponadto przekazywanie nabytej w krajach Europy Południowo-Wschodniej wiedzy fachowej do innych regionów w celu wspierania działań Unii w innych obszarach. W ramach tego komponentu zapewniane będzie również wsparcie techniczne poprzez badania dostosowane do ukierunkowanych i kształtowanych odpowiednio do konkretnych potrzeb kierunków polityki oraz odnośne informacje dla osób odpowiedzialnych za wyznaczanie kierunków polityki.
         W szczególności w projekcie przewiduje się stałe ułatwianie procesu wymiany informacji na szczeblu regionalnym poprzez:

                     —

                     formalne, regionalne posiedzenia komisji ds. BSiL i odnośnych organów kształtujących politykę (dwa razy w roku) poświęcone przede wszystkim wymianie informacji, dzieleniu się wiedzą oraz normalizacji, a także szkoleniom,

                     —

                     przekazywanie wiedzy specjalistycznej Białorusi i Ukrainie poprzez ułatwianie udziału w wybranych formalnych posiedzeniach oraz tłumaczenie i rozpowszechnianie istniejących narzędzi kontroli BSiL.

               Zdolności w zakresie kształtowania polityki w oparciu o dowody będą ponadto zwiększane poprzez:

                     —

                     poprawę i aktualizację regionalnych poziomów wyjściowych dotyczących BSiL za pomocą regionalnego badania BSiL (w tym badań krajowych) i dokonania w ten sposób oceny zmian, jakie zaszły od poprzedniego badania (2006 r.) na podstawie ulepszonej metodologii,

                     —

                     usprawnienie gromadzenia danych i zdolności dokonywania analiz poprzez rozwijanie i stałe uaktualnianie narzędzia monitorowania opartego na platformie internetowej SEESAC „Targeting Weapons” („Ukierunkowanie na broń”), wzmacniane dzięki regularnemu rozpowszechnianiu Monitora dotyczącego BSiL w krajach Europy Południowo-Wschodniej umożliwiającego gromadzenie odpowiednich danych i śledzenie tendencji,

                     —

                     wzmocnienie zarządzania wiedzą poprzez systematyczne gromadzenie wdrożonych doświadczeń i wniosków oraz prowadzenie internetowej platformy wymiany informacji i jej usprawnianie w drodze opracowywania dostosowanych do polityki i aktualnych potrzeb produktów opartych na wiedzy,

                     —

                     udzielanie na żądanie porad technicznych i zapewnianie wiedzy fachowej w celu wspomożenia rozwijania, kształtowania, przyjmowania i wdrażania polityki.

               Aby zwiększyć skuteczność polityk w dziedzinie kontroli BSiL i zapewnić, by ich wdrożenie zwiększyło bezpieczeństwo zarówno kobiet, jak i mężczyzn, aspekt płci zostanie włączony do polityk w dziedzinie kontroli BSiL i uwzględniony poprzez doradztwo techniczne i wiedzę specjalistyczną, rozwój produktów opartych na wiedzy i szkolenia, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii przemocy domowej.
         Cel ten będzie realizowany z zastosowaniem w pełni partycypacyjnego podejścia, dzięki czemu zapewnione zostaną nie tylko produkty gotowe, lecz także rozwój zdolności kluczowych instytucji i wsparcie dla nich w zakresie przyjmowania, co z kolei pozwoli zagwarantować trwałość interwencji.

            Wyniki/wskaźniki realizacji projektu

         Projekt pomoże zmniejszyć ryzyko proliferacji dzięki wzmocnieniu zdolności w zakresie kształtowania, przyjmowania i wdrażania opartych na dowodach polityk w zakresie kontroli BSiL poprzez:

                     —

                     publikowanie badania dotyczącego BSiL i określenie aktualnego poziomu bazowego,

                     —

                     zapewnienie regularnego gromadzenia, analizy i rozpowszechniania danych,

                     —

                     opracowanie lub aktualizację maksymalnie 10 dostosowanych do polityki produktów opartych na wiedzy,

                     —

                     umożliwienie wymiany informacji, przekazywania wiedzy i normalizacji,

                     —

                     zapewnienie doradztwa technicznego i rozwoju zdolności przez zorganizowanie maksymalnie trzech szkoleń,

                     —

                     zorganizowanie maksymalnie sześciu formalnych posiedzeń komisji ds. BSiL,

                     —

                     ułatwianie przekazywania wiedzy.

               3.2.   Poprawa zdolności w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami poprzez zmodernizowanie infrastruktury bezpieczeństwa, zmniejszanie nadwyżek i szkolenia

            Cel

         Ograniczenie ryzyka proliferacji poprzez zwiększanie bezpieczeństwa zapasów broni i amunicji oraz zmniejszenie nadwyżki zapasów BSiL i amunicji do tych rodzajów broni w składach.

            Opis

         Od 2010 r. SEESAC z powodzeniem stosuje podejście dwutorowe polegające na: 1) zwiększeniu bezpieczeństwa składów; oraz 2) zbudowaniu zdolności personelu, któremu zlecono zarządzanie zapasami, znacząco poprawiając przepisy dotyczące bezpieczeństwa i zmniejszając ryzyko niepożądanego rozprzestrzeniania zapasów BSiL i amunicji do tych rodzajów broni. Nowy etap rozszerzy to podejście – zgodnie z kompleksowym podejściem do bezpieczeństwa fizycznego oraz zarządzania zapasami BSiL i amunicji do tych rodzajów broni – poprzez połączenie go ze zmniejszaniem nadwyżek, w wyniku czego jeszcze bardziej zmniejszy się ryzyko proliferacji. Projekt będzie zatem nadal przyczyniać się do poprawy bezpieczeństwa składów broni i amunicji w Europie Południowo-Wschodniej, dzięki dalszemu zapewnianiu konkretnej pomocy technicznej i pomocy w zakresie infrastruktury zgodnie z najlepszymi międzynarodowymi praktykami i standardami.
         Poziom bezpieczeństwo w wojskowych składach znacznie się podniósł na mocy decyzji Rady 2013/730/WPZiB, SEESAC stwierdził jednak, że pewne kwestie dotyczące zapasów, którymi dysponuje policja i ministerstwa spraw wewnętrznych, budzą niepokój, są to m.in. brak zdolności w zakresie zabezpieczenia, niewystarczające zdolności w odniesieniu do rejestrowania i zarządzania zapasami oraz bardziej złożone systemy, które obejmują broń szkoleniową, a także skonfiskowaną broń palną. W ramach tego komponentu ministerstwa spraw wewnętrznych i służby policyjne otrzymają zatem wsparcie z myślą o:

                     —

                     zwiększeniu bezpieczeństwa zapasów poprzez racjonalną pod względem kosztów, ukierunkowaną modernizację infrastruktury w składach policyjnych w Albanii, Bośni i Hercegowinie, Czarnogórze, Republice Mołdawii, Serbii i Kosowie. Modernizacje te będą prowadzone przede wszystkim w centralnych składach policyjnych oraz w magazynach dowodów rzeczowych w głównych posterunkach policji w celu zapewnienia najefektywniejszego i najbardziej racjonalnego pod względem kosztów podniesienia poziomu bezpieczeństwa zapasów,

                     —

                     zniszczeniu maksymalnie 50 000 sztuk nadwyżek BSiL i skonfiskowanych BSiL w regionie, jak również maksymalnie 500 000 sztuk amunicji do BSiL,

                     —

                     zapewnianiu rozwoju zdolności poprzez szkolenie regionalnej grupy szkoleniowców z ministerstw spraw wewnętrznych oraz wspieranie krajowych szkoleń w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami w oparciu o programy opracowane przez SEESAC i realizowane w zakresie programów pilotażowych zgodnie z decyzją Rady 2013/730/WPZiB.

            Wyniki/wskaźniki realizacji projektu

         Realizacja projektu spowoduje znaczne zmniejszenie podatności na rozprzestrzenianie BSiL dzięki zwiększeniu bezpieczeństwa zapasów, zmniejszeniu nadwyżek broni i liczby skonfiskowanej BSiL, materiałów wybuchowych i amunicji przechowywanych przez ministerstwa spraw wewnętrznych i służby policyjne w Albanii, Bośni i Hercegowinie, Czarnogórze, Kosowie, Republice Mołdawii i Serbii:

                     —

                     zwiększenie bezpieczeństwa centralnych składów (7) zgodnie z międzynarodowymi standardami i najlepszymi praktykami,

                     —

                     zwiększenie bezpieczeństwa magazynów dowodów rzeczowych (15),

                     —

                     zniszczenie łącznie maksymalnie 50 000 sztuk broni konwencjonalnej,

                     —

                     zdemilitaryzowanie i zniszczenie łącznie maksymalnie 500 000 sztuk amunicji i materiałów wybuchowych, które mogłyby stwarzać ryzyko proliferacji.

               3.3.   Zwiększenie zdolności w zakresie znakowania, śledzenia i rejestrowania

            Cel

         Ograniczenie zagrożenia związanego z nielegalnym handlem bronią palną poprzez zwiększanie zdolności w zakresie ścigania przestępstw w odniesieniu do znakowania i śledzenia w ramach podejścia zakładającego współpracę regionalną w oparciu o zintensyfikowane gromadzenie, analizowanie i wymianę informacji.

            Opis

         Z uwagi na wzrost nielegalnego handlu bronią palną płynącą do Unii, jak również coraz powszechniejsze stosowanie broni palnej w przestępczości zorganizowanej oraz w zamachach terrorystycznych, rozwój solidnych systemów i mechanizmów gromadzenia i wymiany informacji jest istotnym elementem działań na rzecz zwalczania tego zagrożenia. W związku z tym w ostatnich latach podjęto znaczne wysiłki w celu pogłębienia współpracy, a także zwiększenia wiedzy i zrozumienia zjawiska handlu bronią, a jednocześnie opracowywano skuteczne środki łagodzące. Dzięki swojej wieloletniej pracy w regionie, a zwłaszcza dzięki skutecznemu wdrożeniu decyzji Rady 2013/730/WPZiB, w tym utworzeniu i wspieraniu sieci ekspertów ds. broni palnej w krajach Europy Południowo-Wschodniej („SEE Firearms Experts Network” – SEEFEN), SEESAC odgrywa przewodnią rolę w takich wysiłkach, występując w charakterze organizatora współpracy, a równocześnie działa na rzecz zwiększenia zdolności agencji organów ścigania w zakresie znakowania, śledzenia i rejestrowania, w tym poprzez pomoc techniczną i wsparcie na rzecz tworzenia i usprawniania systemów rejestrowania. W działaniu tym będą wykorzystywane postępy poczynione w poprzednich latach poprzez:

                     —

                     dalsze wzmacnianie SEEFEN przy jednoczesnym wykorzystaniu tej sieci jako platformy pogłębionej współpracy między agencjami organów ścigania w krajach Europy Południowo-Wschodniej w celu zwalczania nielegalnego handlu BSiL i amunicją do tych rodzajów broni. W szczególności sieć SEEFEN będzie wspierana poprzez stałe ułatwianie spotkań ekspertów (dwa razy w roku) oraz zintensyfikowanie wymiany informacji. Ponadto zapewnione zostanie wsparcie dla ekspertów ds. broni palnej poprzez ukierunkowane szkolenia i doradztwo techniczne obok racjonalnej pod względem kosztów, ukierunkowanej pomocy technicznej udzielanej w formie dostarczania agencjom organów ścigania wyposażenia (maszyn do znakowania przywożonej borni),

                     —

                     wspieranie utworzenia – we wszystkich siedmiu krajach beneficjentach – punktów kontaktowych ds. broni palnej: centralnych jednostek zajmujących się gromadzeniem i analizą informacji; jednostki te mają wspomagać śledczych i prokuratorów oraz umożliwiać obrazowanie i aktualizowanie sytuacji w zakresie handlu bronią palną pochodzącą z krajów Europy Południowo-Wschodniej i przez ten region,

                     —

                     korzystanie z prac nad wzmocnieniem systemów rejestracji i zdolności w zakresie wywiadu balistycznego, a także zaleceń zawartych w regionalnym studium wykonalności,

                     —

                     prowadzenie ścisłej współpracy z system Interpolu do zarządzania rejestrowaniem i śledzeniem nielegalnej broni – iARMS w celu wsparcia zdolności służb policyjnych krajów Europy Południowo-Wschodniej w zakresie gromadzenia, przetwarzania i wymiany danych dotyczących utraconych lub skradzionych sztuk BSiL.

               Wszystkie działania SEEFEN będą ściśle koordynowane z wysiłkami Europolu, europejskich ekspertów ds. broni palnej, DG Migracja i Sprawy Wewnętrzne, Interpolem, Eurojustem oraz Fronteksem i innymi odpowiednimi podmiotami, jak również będą wspierać te wysiłki. Ta część projektu zakłada wsparcie dla wzmocnienia skutecznej praworządności, jak również dla ograniczenia, rejestrowania i mierzenia liczby BSiL i zapotrzebowania na te rodzaje broni. Projekt został przygotowany zgodnie z programem działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi BSiL, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach, międzynarodowym instrumentem umożliwiającym śledzenie, protokołem ONZ dotyczącym broni palnej i dyrektywą Rady 91/477/EWG oraz wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB; ułatwi w związku z tym realizację tych instrumentów dzięki zwiększeniu zdolności instytucji krajów Europy Południowo-Wschodniej w odniesieniu do znakowania, śledzenia i rejestrowania broni, koncentrując się w szczególności na zdolnościach właściwego obrazowania sytuacji w oparciu o dane wywiadowcze, tak aby można było opracowywać skuteczne metody przeciwdziałania zagrożeniu związanemu z nielegalnym handlem bonią.

            Wyniki/wskaźniki realizacji projektu

                     —

                     Wzmocnienie i zintensyfikowanie prac SEEFEN – zorganizowanie sześciu spotkań (dwa razy w roku) koncentrujących się na tworzeniu sieci kontaktów i wymianie informacji między ekspertami ds. broni palnej pracującymi w organach ścigania,

                     —

                     usprawnienie internetowej platformy wymiany informacji SEEFEN,

                     —

                     zwiększenie zdolności członków SEEFEN poprzez ukierunkowane sesje szkoleniowe i zapewnianie wsparcia technicznego i doradztwa,

                     —

                     utworzenie i zapewnienie działania punktów kontaktowych ds. broni palnej we wszystkich siedmiu krajach beneficjentach,

                     —

                     zwiększenie zdolności forensycznych w zakresie śledzenia,

                     —

                     ustanowienie skutecznego systemu znakowania w drodze przeprowadzenia zamówienia na maszyny do znakowania broni,

                     —

                     zwiększenie zdolności w zakresie wymiany danych wywiadowczych i informacji związanych z bronią palną w krajach Europy Południowo-Wschodniej.

               3.4.   Ograniczenie nielegalnego posiadania i niewłaściwego wykorzystywania broni palnej poprzez wsparcie podnoszenia świadomości oraz kampanii na rzecz zbierania broni

            Cel

         Zwiększenie bezpieczeństwa w regionie poprzez zwalczanie rozpowszechnionego nielegalnego posiadania broni palnej poprzez podnoszenie świadomości i kampanie na rzecz zbierania broni.

            Opis

         Spuścizna przeszłych konfliktów oraz tradycyjne przywiązanie do broni wśród ludności w krajach Europy Południowo-Wschodniej spowodowały poważny problem związany z rozpowszechnionym posiadaniem nielegalnej broni (szacowanym na kilka milionów sztuk). Stanowi to poważne zagrożenie dla pokoju i stabilności, nie tylko w regionie, lecz także poza nim. Pomimo pewnych sukcesów w ograniczaniu nielegalnego posiadania broni odnotowanych w przeszłości, skala tego zjawiska jest nadal istotna w całym regionie i może przyczyniać się do napływu do Unii broni z nielegalnego handlu. Problem ten wymaga jednak długofalowego rozwiązania skupiającego się na zmianie postaw i percepcji poprzez stałe ukierunkowane interwencje. Złożoność tej kwestii wymaga ponownego przemyślenia stosowanych dotychczas metod działania oraz przeprowadzenia solidnej podstawowej analizy przyczyn, dla których poszczególne osoby dysponują nielegalną bronią. Realizacja poprzedniego etapu projektu pokazała, że konieczne są stałe działania informacyjne i wysiłki na rzecz zwiększania świadomości w celu ograniczenia nielegalnego posiadania broni palnej: zjawisko to stanowi nadal jedno z najbardziej bezpośrednich zagrożeń. W ramach tego komponentu proponuje się zatem bardziej trwałe wysiłki na rzecz zwiększenia świadomości na temat zagrożeń, które stwarza nielegalne posiadanie broni, jak również na rzecz oddawania na większą skalę BSiL dzięki wykorzystaniu innowacyjnych metod i strategii ukierunkowanych na obywatela. Cele te będą realizowane poprzez:

                     —

                     regionalne badanie służące dogłębnemu zrozumieniu zjawiska leżącego u podstaw nielegalnego posiadania broni,

                     —

                     opracowanie i realizację innowacyjnej kampanii zwiększania świadomości oraz (w miarę możliwości) kampanii na rzecz zbierania broni w celu ograniczenia poziomów nielegalnego posiadania broni.

               Działania będą prowadzone we współpracy z wieloma instytucjami i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego: stworzona zostanie w ten sposób podstawa długofalowych wysiłków mających na celu rozwiązanie tego problemu.

            Wyniki/wskaźniki realizacji projektu

         Projekt przyczyni się do ogólnego zmniejszenia popytu na nielegalną broń oraz ograniczy nielegalne posiadanie broni poprzez:

                     —

                     lepsze zrozumienie zjawiska nielegalnego posiadania broni dzięki dogłębnym badaniu postaw,

                     —

                     zwiększenie świadomości zagrożeń związanych z nielegalnym posiadaniem broni, amunicji i materiałów wybuchowych przez przeprowadzenie kampanii obejmujących cały region.

               4.   Beneficjenci

         Bezpośrednimi beneficjentami projektu będą instytucje krajowe odpowiedzialne za kontrolę BSiL w krajach Europy Południowo-Wschodniej. Jeżeli chodzi o zarządzanie zapasami, ministerstwa spraw wewnętrznych i służby policyjne Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Kosowa, Republiki Mołdawii i Serbii będą korzystać ze zwiększenia zdolności, ulepszenia infrastruktury składów i wsparcia na rzecz zmniejszania zapasów. Ministerstwa te będą także bezpośrednimi beneficjantami zwiększenia zdolności w zakresie znakowania, śledzenia i rejestrowania BSiL; odniosą również korzyści z prac regionalnej sieci ekspertów ds. broni palnej. Ponadto komisje ds. BSiL i inne instytucje odpowiedzialne za kontrolę BSiL w krajach Europy Południowo-Wschodniej skorzystają ze szkoleń i wymiany informacji oraz ze współpracy regionalnej. Ponadto główne instytucje odpowiedzialne za kontrolę BSiL na Białorusi i Ukrainie skorzystają z ograniczonego i ukierunkowanego przekazywania wiedzy.
         Proponowane działania są w pełni zgodne z krajowymi priorytetami w zakresie kontroli BSiL i zostały wsparte przez właściwe krajowe organy kontroli BSiL, które wykazały swoje poparcie i zaangażowanie w osiąganie celów projektu.
         Ludność krajów Europy Południowo-Wschodniej i Unii, zagrożona rozprzestrzenianiem BSiL na szeroką skalę, odniesie pośrednie korzyści z projektu wraz ze zmniejszaniem się ryzyka.
         5.   Wyeksponowanie działań Unii

         SEESAC podejmuje wszystkie działania konieczne do upublicznienia faktu, że program został sfinansowany przez Unię Europejską. Takie działania będą prowadzone zgodnie z komunikatem Komisji oraz Podręcznikiem dotyczącym komunikacji i widoczności w ramach działań zewnętrznych Unii Europejskiej. SEESAC zapewni zatem wyeksponowanie wkładu Unii przez stosowne logo i działania promocyjne, podkreślanie roli odgrywanej przez Unię, zapewnianie przejrzystości swoich działań i podnoszenie świadomości co do przyczyn przyjęcia niniejszej decyzji oraz powodów wspierania tej decyzji przez Unię, a także rezultatów tego wsparcia. Na materiałach wyprodukowanych w wyniku tego projektu w widocznym miejscu zostanie umieszczona flaga Unii zgodnie z unijnymi wytycznymi dotyczącymi prawidłowego wykorzystywania i reprodukcji flagi.
         Z uwagi na fakt, że planowane działania znacznie różnią się zakresem i charakterem, zastosowany zostanie zestaw narzędzi promocyjnych obejmujących: tradycyjne media, stronę internetową, media społecznościowe oraz materiały informacyjne i promocyjne, w tym infografiki, ulotki, biuletyny, komunikaty prasowe i – w stosownych przypadkach – inne materiały. Odpowiednio oznaczone zostaną publikacje, wydarzenia w przestrzeni publicznej, kampanie, wyposażenie i obiekty budowlane nabywane w ramach projektu. Aby jeszcze bardziej zwiększyć wpływ projektu poprzez podnoszenie świadomości wśród różnych rządów krajowych i społeczeństwa, społeczności międzynarodowej oraz mediów lokalnych i międzynarodowych, każda z grup, do której projekt ma dotrzeć, będzie informowana we właściwym języku. Szczególny nacisk położony zostanie na nowe media i obecność w internecie.
         6.   Czas trwania

         W oparciu o doświadczenia z realizacji decyzji Rady 2010/179/WPZiB i z uwzględnieniem regionalnego zakresu projektu, liczby beneficjentów oraz liczby i stopnia skomplikowania planowanych działań, czas realizacji projektu wyznaczono na 36 miesięcy.
         7.   Warunki ogólne

         Techniczną realizację niniejszego działania powierzono UNDP, działającemu w imieniu SEESAC, regionalnej inicjatywie działającej na mocy mandatu UNDP i Rady Współpracy Regionalnej, która zastąpiła pakt stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej. SEESAC jest agencją wykonawczą regionalnego planu wdrożeniowego w Europie Południowo-Wschodniej dotyczącego zwalczania rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i broni lekkiej (BSiL) i jako taka jest centralnym punktem w zakresie kwestii związanych z BSiL w Europie Południowo-Wschodniej.
         UNDP, działając w imieniu SEESAC, będzie ogólnie odpowiedzialny za realizowanie działań projektu i za jego wdrożenie. Czas trwania projektu wynosi trzy lata (36 miesięcy).
         8.   Partnerzy

         SEESAC będzie bezpośrednio realizował działanie w ścisłej współpracy z komisjami ds. BSiL, a także ministerstwami spraw wewnętrznych Albanii, Bośni i Hercegowiny, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Kosowa, Republiki Mołdawii i Serbii. Inne odpowiednie instytucje będą aktywnie uczestniczyć w realizacji projektu, w szczególności w ramach działania nr 3.4 zgodnie z ustalonym wielostronnym całościowym podejściem do kontroli BSiL.
         9.   Sprawozdawczość

         Sprawozdania, opisowe i finansowe, powinny obejmować całość działania opisanego w odpowiedniej umowie dotyczącej konkretnego wkładu oraz w załączonym do niej budżecie, niezależnie do tego, czy to działanie jest w całości finansowane przez Komisję, czy też jest przez nią współfinansowane.
         Co kwartał należy przedstawiać opisowe sprawozdanie z postępów prac, by rejestrować i monitorować postępy w osiąganiu kluczowych wyników.
         10.   Szacunkowy budżet

         Całkowity szacunkowy koszt projektu finansowanego przez Unię wynosi 6 508 136 EUR.

            (*1)  Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją RB ONZ nr 1244 oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.


title: 2010/746/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2009/030 NL/Drenthe, dział 18 z Niderlandów)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 318/43

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 24 listopada 2010 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2009/030 NL/Drenthe, dział 18 z Niderlandów)
   (2010/746/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 30 grudnia 2009 r. Niderlandy przedłożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w dwóch przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 18 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (poligrafia i reprodukcja zapisanych nośników informacji) w regionie Drenthe (NL13) według klasyfikacji NUTS II i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 6 maja 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 453 632 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Niderlandy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 453 632 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 24 listopada 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         O. CHASTEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2012/215/UE: Decyzja Rady z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Luksemburga

text:
               26.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 114/18

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 kwietnia 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Luksemburga
   (2012/215/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Luksemburga,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Alberta LENTZA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Ali KAES, Bourgmestre de la commune de Tandel.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2007/530/Euratom: Decyzja Komisji z dnia 17 lipca 2007 r. dotycząca powołania Europejskiej Grupy Wysokiego Szczebla ds. Bezpieczeństwa Jądrowego i Gospodarowania Odpadami (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               27.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 195/44

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 17 lipca 2007 r.
   dotycząca powołania Europejskiej Grupy Wysokiego Szczebla ds. Bezpieczeństwa Jądrowego i Gospodarowania Odpadami
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2007/530/Euratom)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 135,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejska Wspólnota Energii Atomowej („Euratom”) i jej państwa członkowskie są zobowiązane do utrzymywania i dalszej poprawy bezpieczeństwa instalacji jądrowych oraz bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi, jak zapisano w istniejącym prawodawstwie wspólnotowym, przyjętym w szczególności na mocy art. 31 i 32 Traktatu Euratom, a także w odpowiednich rezolucjach i konkluzjach Rady Europejskiej, Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.

               (2)

               Rada Europejska obradująca w dniach 8–9 marca 2007 r. zatwierdziła wniosek Komisji dotyczący powołania unijnej Grupy Wysokiego Szczebla ds. Bezpieczeństwa Jądrowego i Gospodarowania Odpadami posiadającej mandat do stopniowego wypracowywania porozumienia i docelowego opracowania dodatkowych przepisów europejskich w tych dziedzinach.

               (3)

               W pracy Grupy Wysokiego Szczebla należy uwzględnić konkluzje 2798. spotkania Rady Unii Europejskiej (ds. Gospodarczych i Finansowych) z dnia 8 maja 2007 r., w których, na podstawie sprawozdania Grupy Roboczej ds. Bezpieczeństwa Nuklearnego (WPNS), określono listę możliwych działań, a także oprzeć się na istniejącej współpracy w obecnym kontekście międzynarodowym (m.in. Konwencja bezpieczeństwa jądrowego, Wspólna konwencja, Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju/Agencja Energii Jądrowej, Stowarzyszenie Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych).

               (4)

               Grupa Wysokiego Szczebla powinna składać się z szefów krajowych organów regulacyjnych lub organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, które posiadają kompetencje w zakresie bezpieczeństwa instalacji jądrowych i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi. Komisja powinna powołać swojego przedstawiciela.

               (5)

               Grupa Wysokiego Szczebla powinna regularnie przekazywać informacje Europejskiemu Forum Energii Jądrowej, które stanowi platformę dla wszechstronnej dyskusji skupiającą wszystkie istotne zainteresowane strony w dziedzinie energii jądrowej. Grupa powinna przyczynić się do spójnego stosowania istniejących właściwych przepisów we wszystkich państwach członkowskich, których to dotyczy.

               (6)

               Grupa Wysokiego Szczebla powinna przedkładać Komisji regularne sprawozdania z działalności, w tym, w stosownych przypadkach, zalecenia, które powinny być przekazywane do Parlamentu Europejskiego i Rady.

               (7)

               Należy w związku z tym ustanowić Grupę Wysokiego Szczebla oraz określić jej zakres obowiązków i strukturę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym powołuje się Europejską Grupę Wysokiego Szczebla ds. Bezpieczeństwa Jądrowego i Gospodarowania Odpadami (zwaną dalej „Grupą Wysokiego Szczebla”).
   Artykuł 2
   Zadania
   Grupa Wysokiego Szczebla, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji, doradza Komisji i wspiera ją w odniesieniu do stopniowego wypracowywania porozumienia i docelowego opracowania dodatkowych przepisów europejskich w następujących dziedzinach:

               a)

               bezpieczeństwo instalacji jądrowych, i

               b)

               bezpieczeństwo gospodarowania wypalonym paliwem i odpadami radioaktywnymi.

         Grupa ułatwia przeprowadzanie konsultacji oraz koordynację i współpracę krajowych organów regulacyjnych.
   Artykuł 3
   Skład
   1.   Grupa Wysokiego Szczebla składa się z 27 przedstawicieli krajowych posiadających kompetencje w dziedzinach, o których mowa w art. 2, oraz z przedstawiciela Komisji. Stanowiąc zwykłą większością głosów, Grupa może podjąć decyzję o powiększeniu swojego składu poprzez włączenie do niej zastępców członków.
   Każde państwo członkowskie wyznacza jednego członka i jednego zastępcę członka. Członkowie grupy pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia.
   2.   Komisja wyznacza przedstawiciela wysokiego szczebla, który uczestniczy w posiedzeniach i bierze udział w obradach Grupy Wysokiego Szczebla. Przedstawiciel Komisji jest równorzędnym członkiem grupy i uczestniczy we wszystkich jej posiedzeniach.
   3.   Członkowie, którzy utracą zdolność aktywnego udziału w obradach grupy, którzy złożą rezygnację lub którzy naruszą warunki członkowstwa, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich mandatu.
   4.   Członkowie wyznaczeni indywidualnie podpisują corocznie zobowiązanie do działania w interesie publicznym oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów zagrażającego ich bezstronności.
   5.   Nazwiska członków wyznaczanych indywidualnie są publikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Energii i Transportu.
   Artykuł 4
   Organizacja
   1.   Stanowiąc zwykłą większością głosów, Grupa Wysokiego Szczebla wybiera spośród swoich członków przewodniczącego.
   2.   Grupa Wysokiego Szczebla może ustanowić robocze grupy ekspertów lub podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii wchodzących w zakres obowiązków ustalony przez grupę. Po wypełnieniu opisanych zadań grupy i podgrupy są rozwiązywane.
   3.   Komisja może uczestniczyć we wszystkich posiedzeniach takich roboczych grup ekspertów.
   4.   Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z określonymi procedurami i harmonogramem. Komisja zapewnia prowadzenie sekretariatu.
   5.   Eksperci z państw należących do EOG i państw kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej mogą uczestniczyć w posiedzeniach Grupy Wysokiego Szczebla jako obserwatorzy. Grupa Wysokiego Szczebla i Komisja mogą zaprosić innych ekspertów i obserwatorów do udziału w jej posiedzeniach.
   6.   Z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję, Grupa Wysokiego Szczebla przyjmuje swój regulamin poprzez konsensus lub, w przypadku braku konsensusu, większością dwóch trzecich głosów, przy czym każde państwo członkowskie posiada jeden głos.
   7.   Komisja zapewnia prowadzenie sekretariatu Grupy Wysokiego Szczebla.
   Artykuł 5
   Koszty posiedzeń
   Koszty podróży i diet ponoszone przez jednego przedstawiciela z każdego z państw członkowskich w związku z działalnością Grupy Wysokiego Szczebla są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
   Członkowie grupy nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
   Artykuł 6
   Sprawozdawczość
   Najpóźniej w dwa lata po wejściu w życie niniejszej decyzji, a następnie co dwa lata, Grupa Wysokiego Szczebla przedstawia Komisji sprawozdanie ze swojej działalności.
   Komisja przekazuje te sprawozdania, w stosownych przypadkach wraz z komentarzami, do Parlamentu Europejskiego i Rady.
   Artykuł 7
   Przejrzystość
   Grupa Wysokiego Szczebla przeprowadza szerokie konsultacje z wszystkimi zainteresowanymi stronami oraz z ogółem zainteresowanych w sposób otwarty i przejrzysty.
   Artykuł 8
   Poufność
   W przypadku gdy Komisja informuje Grupę Wysokiego Szczebla, że żądana porada lub podnoszona kwestia ma charakter poufny, członkowie grupy, jak również obserwatorzy i inne osoby, zobowiązani są do nieujawniania informacji, o których dowiedzieli się podczas prac Grupy Wysokiego Szczebla lub jej grup roboczych.
   Przedstawiciel Komisji może zażądać w takich przypadkach, by jedynie członkowie Grupy Wysokiego Szczebla mogli być obecni na posiedzeniach.
   Artykuł 9
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 lipca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Andris PIEBALGS

            Członek Komisji