title: 2014/113/UE: Decyzja Komisji z dnia 3 marca 2014 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy oraz uchylenia decyzji Komisji 95/320/WE

text:
               4.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 62/18

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 3 marca 2014 r.
   w sprawie ustanowienia Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy oraz uchylenia decyzji Komisji 95/320/WE
   (2014/113/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy (zwany dalej „komitetem”) został ustanowiony decyzją Komisji 95/320/WE (1) w celu oceny oddziaływania czynników chemicznych na zdrowie pracowników w miejscu pracy. Prowadzone przez komitet prace stanowią bezpośrednie wsparcie działań regulacyjnych Unii w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy. Komitet gromadzi wysokiej jakości dane analityczno-porównawcze, dążąc do tego, aby wnioski i decyzje Komisji, a także jej polityka związana z ochroną bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, opierały się na solidnych dowodach naukowych.

               (2)

               Komitet w szczególności pomaga Komisji w ocenie najnowszych dostępnych danych naukowych i proponowaniu dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego (OEL) w celu ochrony pracowników przed zagrożeniami chemicznymi, które to wartości mają zostać ustanowione na szczeblu unijnym na podstawie dyrektywy Rady 98/24/WE (2) oraz dyrektywy 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

               (3)

               Członkowie SCOEL, wybierani na podstawie obiektywnych kryteriów, są wysoko wykwalifikowanymi i niezależnymi ekspertami, posiadającymi specjalistyczną wiedzę. Są oni mianowani jako osoby prywatne i przedstawiają Komisji zalecenia oraz opinie niezbędne do opracowywania polityki UE w dziedzinie ochrony pracowników. Od wkładu komitetu zależy osiągnięcie celów polityki społecznej Komisji polegających na ochronie zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. Oprócz zwrotu poniesionych wydatków wspomniani niezależni eksperci powinni zatem otrzymywać wynagrodzenie odpowiadające powierzonym im zadaniom.

               (4)

               Przez pracę w komitecie jego członkowie znacznie przyczyniają się do poprawy środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, dostarczając Komisji dowody naukowe dotyczące oddziaływania czynników chemicznych na zdrowie pracowników w miejscu pracy niezbędne do osiągnięcia odnośnych celów polityki społecznej Unii. Działalność komitetu będzie zatem finansowana z odpowiedniej linii budżetowej przeznaczonej na wspieranie inicjatyw w dziedzinie polityki społecznej i warunków pracy.

               (5)

               Należy również wprowadzić udoskonalenia w strukturze i procedurach roboczych komitetu.

               (6)

               Członkowie komitetu powinni być wybierani w drodze zaproszenia do wyrażenia zainteresowania. Dzięki temu procedura wyboru będzie zgodna z zasadami równości szans i przejrzystości.

               (7)

               Aby zapewnić ciągłość i wydajność prac komitetu, jego członkowie mianowani decyzją Komisji 2009/985/UE (4) powinni pełnić swoje funkcje do czasu mianowania nowych członków.

               (8)

               Doradztwo naukowe w sprawach związanych z ochroną zdrowia i bezpieczeństwa pracowników musi opierać się na zasadach etycznych dotyczących najwyższej jakości, niezależności i bezstronności oraz przejrzystości, co szerzej przedstawiono w komunikacie Komisji pt. „Gromadzenie i wykorzystywanie przez Komisję wiedzy specjalistycznej: zasady i wskazówki. Pogłębianie znajomości przedmiotu w celu poprawy jakości polityki” (5), i musi być zorganizowane zgodnie z zasadami najlepszych praktyk w zakresie oceny ryzyka.

               (9)

               Ponieważ do decyzji 95/320/WE należy wprowadzić zmiany merytoryczne, w celu zapewnienia jasności powinna ona zostać uchylona i zastąpiona nową decyzją,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy
   Aby ocenić oddziaływanie czynników chemicznych na zdrowie pracowników w miejscu pracy, ustanawia się Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy („komitet”).
   Artykuł 2
   Zadanie komitetu
   1.   Zadaniem komitetu jest dostarczanie Komisji na jej życzenie zaleceń lub opinii w każdej sprawie związanej z oceną toksykologiczną chemikaliów pod kątem ich oddziaływania na zdrowie pracowników.
   2.   Komitet, po konsultacji z sekretariatem, o którym mowa w art. 5 ust. 3, przyjmuje metodykę wyznaczania dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego (OEL) i poddaje ją przeglądom, aby uwzględnić wszelkie istotne dane naukowe mające związek z określeniem OEL. Dopilnowuje również, aby metodyka ta odzwierciedlała obecną praktykę w zakresie oceny ryzyka.
   3.   Komitet przedstawia w szczególności zalecenia dotyczące OEL na podstawie danych naukowych, jak określono w dyrektywach 98/24/WE i 2004/37/WE; zalecenia te obejmują między innymi:

               —

               średnią ważoną dla ośmiogodzinnego czasu pracy (TWA),

               —

               najwyższe dopuszczalne stężenie chwilowe (STEL),

               —

               dopuszczalne wartości biologiczne/orientacyjne wartości biologiczne (BLV/BGV).

         W stosownych przypadkach dopuszczalne wartości narażenia zawodowego mogą być uzupełnione kolejnymi ustaleniami, dotyczącymi między innymi:

               —

               prawdopodobnego wchłaniania przez skórę,

               —

               właściwości uczulających,

               —

               właściwości rakotwórczych.

         Odpowiednie dodatkowe ustalenia mogą zostać wprowadzone przez zmiany w dokumencie dotyczącym metodyki komitetu.
   4.   Każde zalecenie dotyczące OEL powinno być poparte wyjaśniającymi je szczegółowo informacjami o danych podstawowych, opisami najcięższych skutków, użytymi technikami ekstrapolacji i danymi na temat ewentualnych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Należy również odnotować wykonalność monitorowania narażenia przy każdej zaproponowanej OEL.
   5.   Komisja może zwrócić się do komitetu o przeprowadzenie innych działań związanych z oceną toksykologiczną czynników chemicznych.
   6.   Komitet ustala ewentualne braki szczegółowych informacji naukowych, które mogą być niezbędne do oceny zagrożeń chemicznych, i informuje o tym Komisję.
   7.   Komitet ustala bieżące zagadnienia priorytetowe dotyczące wpływu chemikaliów na zdrowie i informuje o nich Komisję.
   8.   Na wniosek Komisji komitet organizuje warsztaty tematyczne w celu przeglądu danych i wiedzy naukowej na temat czynników chemicznych lub spraw odnoszących się do metodyki. Warsztaty te organizowane są przy wsparciu sekretariatu komitetu.
   9.   Wykonując swoje zadania zgodnie z art. 5 ust. 5, komitet dąży do współpracy z innymi odpowiednimi organami ustanowionymi na podstawie prawa UE, w tym z agencjami unijnymi, wykonującymi podobne zadania w związku z zagadnieniami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania.
   Artykuł 3
   Mianowanie członków komitetu
   1.   Komitet składa się z maksymalnej liczby dwudziestu jeden indywidualnych ekspertów wybranych z listy odpowiednich kandydatów sporządzonej w wyniku publikacji zaproszenia do wyrażenia zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i na stronie internetowej Komisji. W rejestrze grup ekspertów Komisji i innych podobnych zespołów („rejestrze”) zamieszcza się również łącze do strony internetowej, na której opublikowano wspomniane zaproszenie.
   Członkowie są mianowani przez Komisję jako osoby prywatne.
   Członkowie są wybierani na podstawie wykazanej przez nich wiedzy i doświadczenia naukowego, biorąc pod uwagę potrzebę:

               —

               odzwierciedlenia pełnego zakresu wiedzy naukowej niezbędnej do wykonywania zadań komitetu – zwłaszcza w dziedzinie chemii, toksykologii, epidemiologii, medycyny pracy i higieny przemysłowej oraz ogólnych kwalifikacji do wyznaczania OEL,

               —

               zrównoważonego rozkładu geograficznego wśród członków komitetu.

         2.   Dla celów informacyjnych imiona i nazwiska członków publikuje się w rejestrze oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (6).
   3.   Członkowie mianowani decyzją 2009/985/UE zgodnie z decyzją 95/320/WE pełnią swoje funkcje zgodnie z niniejszą decyzją do czasu mianowania członków na nową kadencję w zgodzie z procedurą określoną w ust. 1 i 2.
   Artykuł 4
   Kadencja
   1.   Kadencja członków komitetu trwa trzy lata. Po upływie trzech lat członkowie komitetu pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia albo ponownego mianowania.
   2.   W przypadku rezygnacji członka komitetu przed upływem trzyletniego okresu lub w przypadku gdy członek jest nieobecny na więcej niż jednej trzeciej posiedzeń lub z jakiegokolwiek innego powodu nie jest w stanie wnosić faktycznego wkładu w obrady komitetu, może on zostać zastąpiony na okres, jaki pozostaje do końca kadencji. W takim przypadku Komisja mianuje nowego członka z poprzedniej listy kandydatów zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3.
   Artykuł 5
   Zarząd i sekretariat komitetu
   1.   Na początku każdej kadencji komitet wybiera spośród swoich członków, większością zwykłą, przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących. Tych trzech członków stanowi zarząd komitetu („zarząd”).
   2.   Zarząd jest odpowiedzialny za wewnętrzne kwestie proceduralne komitetu i przewodniczy posiedzeniom w celu osiągnięcia konsensusu naukowego w kwestii zaleceń lub opinii, które mają zostać przyjęte.
   3.   Komisja zapewnia prowadzenie sekretariatu komitetu oraz jego grup roboczych, wraz ze wsparciem administracyjnym koniecznym dla skutecznego funkcjonowania komitetu.
   4.   Sekretariat zapewnia efektywną współpracę komitetu z innymi komitetami naukowymi oraz agencjami Komisji.
   5.   Sekretariat dokłada starań w celu zapewnienia wczesnego wykrycia potencjalnych źródeł konfliktu między zaleceniami i opiniami komitetu a zaleceniami i opiniami innych organów ustanowionych na podstawie prawa UE, w tym agencji unijnych, wykonujących podobne zadania w związku z zagadnieniami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania.
   Artykuł 6
   Grupy robocze
   1.   Na wniosek zarządu komitet może za zgodą służb Komisji tworzyć grupy robocze skupiające członków komitetu.
   2.   Zadaniem grup roboczych jest omawianie, zgodnie z określonym przez komitet zakresem zadań, szczegółowych kwestii istotnych dla prac komitetu oraz przedstawianie sprawozdań z wyników tych obrad. Grupy robocze są rozwiązywane po wykonaniu swoich zadań.
   Artykuł 7
   Posiedzenia plenarne komitetu i posiedzenia grup roboczych
   1.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny sporządzony na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego grup ekspertów Komisji.
   2.   Posiedzenia plenarne komitetu odbywają się co do zasady cztery razy do roku.
   3.   Służby Komisji zwołują posiedzenia plenarne komitetu i w nich uczestniczą oraz zwołują posiedzenia grup roboczych.
   4.   Posiedzenia komitetu i grup roboczych odbywają się co do zasady w siedzibie Komisji. W wyjątkowych przypadkach mogą jednak odbywać się one w innym miejscu.
   Artykuł 8
   Procedury i metodyka
   1.   Przedmiotem obrad komitetu są wnioski dotyczące zaleceń w sprawie OEL dla określonej substancji lub grupy substancji oraz dotyczące wszelkich opinii naukowych („opinii”), o które zwróciła się Komisja.
   2.   Komisja, występując z wnioskiem o wydanie zalecenia lub opinii komitetu, zgodnie z ust. 1, może ustalić termin, w którym mają one zostać wydane.
   3.   Komitet, w szczególności zarząd, dokłada wszelkich starań, aby zalecenia lub opinie były wydawane na zasadzie konsensusu. Na obradach komitetu nie stosuje się głosowań. W przypadku braku jednomyślności komitet przedstawia Komisji różne stanowiska zajmowane podczas obrad.
   4.   Komitet dokłada starań, przy wsparciu sekretariatu, aby jego metodyka odzwierciedlała najnowsze standardy naukowe oraz była wdrażana.
   5.   Nie naruszając przepisów dotyczących poufności, o których mowa w art. 9 ust. 3, Komisja publikuje uaktualnioną metodykę, przyjęte zalecenia i opinie komitetu w części swojej strony internetowej poświęconej komitetowi.
   Artykuł 9
   Zasady etyczne
   Członkowie komitetu zobowiązują się działać niezależnie od wszelkich wpływów zewnętrznych. Nie mogą oni przekazywać swoich obowiązków innym osobom.
   Składają oni oświadczenie, w którym zobowiązują się do działania w interesie publicznym, oraz oświadczenie o braku lub istnieniu bezpośrednich lub pośrednich interesów, które mogłyby zostać uznane za szkodzące ich niezależności.
   Służby Komisji odnotowują wszelkie zadeklarowane interesy oraz orzekają o ich istotności.
   Komitet dokłada starań, aby w jego zaleceniach i opiniach w jasny sposób przedstawiano rozumowanie zastosowane w procesie podejmowania decyzji, jak wskazano w jego metodyce.
   Nie naruszając postanowień art. 339 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ani przepisów art. 12 niniejszej decyzji, członkowie komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji pozyskanych w wyniku prac komitetu, warsztatów tematycznych, grup roboczych lub innej działalności związanej z niniejszą decyzją.
   Na początku każdej kadencji członkowie komitetu podpisują pisemną deklarację poufności.
   Artykuł 10
   Obserwatorzy i eksperci zewnętrzni
   1.   Służby Komisji zapraszają państwa EOG/EFTA do przedstawiania kandydatur naukowców do udziału w posiedzeniach w charakterze obserwatorów.
   2.   W stosownych przypadkach służby Komisji mogą zaprosić do udziału w trybie doraźnym w pracach komitetu lub grupy roboczej zewnętrznych ekspertów naukowych posiadających szczegółową wiedzę na temat poruszany w trakcie posiedzenia.
   Artykuł 11
   Dodatki specjalne
   1.   Członkowie komitetu i eksperci zewnętrzni zaproszeni z inicjatywy Komisji są uprawnieni do specjalnego dodatku o maksymalnej wysokości 450 EUR jako dziennego kosztu jednostkowego za każdy pełny dzień pracy. Obliczoną łączną wysokość dodatku zaokrągla się w górę o kwotę odpowiadającą połowie następnego dnia roboczego. Płatność następuje w euro.
   2.   Wydatki na podróże służbowe i koszty utrzymania ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach komitetu są zwracane przez Komisję zgodnie z obowiązującymi przepisami (7). Zwrot tych wydatków odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   3.   Artykuł 11 ust. 1 wchodzi w życie w dniu mianowania członków na następną kadencję komitetu zgodnie z procedurą określoną w art. 3.
   Artykuł 12
   Przejrzystość
   1.   Komisja publikuje wszystkie stosowne dokumenty (takie jak porządki obrad, protokoły i opinie uczestników) w rejestrze lub za pomocą zamieszczonego w rejestrze łącza do odpowiedniej strony internetowej.
   2.   W drodze wyjątku i na podstawie indywidualnej oceny każdego przypadku Komisja może odstąpić od publikacji, jeżeli ujawnienie dokumentu naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego, jak określono w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (8).
   Artykuł 13
   Uchylenie
   1.   Decyzja 95/320/WE traci moc.
   2.   Odesłania do uchylonej decyzji traktuje się jako odesłania do niniejszej decyzji.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 marca 2014 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Komisji 95/320/WE z dnia 12 lipca 1995 r. ustanawiająca Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy (Dz.U. L 188 z 9.8.1995, s. 14).

      (2)  Dyrektywa Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 131 z 5.5.1998, s. 14).

      (3)  Dyrektywa 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 50).

      (4)  Decyzja Komisji 2009/985/UE z dnia 18 grudnia 2009 r. mianująca członków Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy na nową kadencję (Dz.U. L 338 z 19.12.2009, s. 98).

      (5)  COM(2002) 713 final z dnia 11 grudnia 2002 r.

      (6)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (7)  Decyzja Komisji C (2007) 5858 – zasady zwrotu kosztów poniesionych przez osoby niebędące pracownikami Komisji zaproszone do udziału w posiedzeniach w charakterze ekspertów.

      (8)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43). Wyjątki te przewidziano w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego, kwestii wojskowych, stosunków międzynarodowych, polityki finansowej, monetarnej lub gospodarczej, prywatności i integralności osoby fizycznej, interesów handlowych, postępowania sądowego i porady prawnej, kontroli/śledztwa/audytu oraz procesu decyzyjnego instytucji.


title: 2008/519/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005

text:
               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/122

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005
   (2008/519/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, wraz z odpowiedziami udzielonymi przez Centrum (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 14,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0101/2007),

               1.

               udziela dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2005;

               2.

               przedstawia swoje obserwacje w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 25.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 48.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1645/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 13).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.
    ---documentbreak---

               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/123

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   zawierająca spostrzeżenia stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, wraz z odpowiedziami udzielonymi przez Centrum (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 14,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), a w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0101/2007),

               A.

               mając na uwadze fakt, że Trybunał Obrachunkowy uzyskał uzasadnioną pewność, iż roczne sprawozdanie finansowe za rok budżetowy zamknięty dnia 31 grudnia 2005 r. jest wiarygodne, poza pewnymi nieprawidłowościami w procedurach udzielania zamówień, oraz że odnośne transakcje są ogólnie rzecz biorąc zgodne z prawem i prawidłowe;

               B.

               mając na uwadze, że w dniu 27 kwietnia 2006 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2004 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi

                           —

                           odnotowuje wysoki poziom środków anulowanych przez Centrum w 2004 r. oraz nalega, aby Centrum poprawiło preliminarz budżetowy, tak aby zrealizowany budżet lepiej odzwierciedlał budżet przyjęty przez władzę budżetową;

                           —

                           z rozczarowaniem zauważa, że konflikt dotyczący uiszczania składek emerytalnych przez pracodawcę nadal nie został rozwiązany; wzywa Centrum do zwiększenia wysiłków zmierzających do rozwiązania konfliktu;

         Uwagi ogólne dotyczące większości agencji UE, do których odnosi się wymóg uzyskania absolutorium

               1.

               uważa, że stale rosnąca liczba agencji wspólnotowych oraz działania niektórych z nich nie wydają się mieścić w ramach ogólnych założeń i że kompetencje niektórych agencji nie zawsze odpowiadają rzeczywistym potrzebom Unii lub oczekiwaniom jej obywateli, oraz stwierdza, że generalnie agencje nie zawsze cieszą się dobrym wizerunkiem lub opinią;

               2.

               zachęca w związku z tym Komisję do określenia ogólnych ramowych założeń dotyczących tworzenia nowych agencji wspólnotowych oraz do przedstawienia analizy kosztów i korzyści przed powołaniem każdej nowej agencji, przy jednoczesnej dbałości o unikanie wszelkiego wzajemnego powielania się działań agencji lub pokrywania się działań agencji z działaniami innych organizacji europejskich;

               3.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przedstawienia opinii w sprawie analizy kosztów i korzyści, zanim Parlament podejmie swoją decyzję;

               4.

               zachęca Komisję do przedstawiania co pięć lat analizy wartości dodanej każdej działającej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podjęły niezbędne kroki, zmieniając mandat tej agencji lub ją likwidując;

               5.

               zważywszy na rosnącą liczbę agencji regulacyjnych, z żalem przyjmuje fakt, że negocjacje dotyczące projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie zarządzania tymi agencjami nie przyniosły dotąd skutku, i zwraca się do właściwych służb Komisji o dołożenie wszelkich starań we współpracy z Trybunałem Obrachunkowym, aby takie porozumienie zostało szybko osiągnięte;

               6.

               stwierdza, że odpowiedzialność budżetowa Komisji wymaga ściślejszego powiązania agencji z Komisją; wzywa Komisję i Radę do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu przyznania Komisji do dnia 31 grudnia 2007 r. mniejszości blokującej w organach nadzorczych agencji regulacyjnych oraz do uwzględniania takiej mniejszości z góry w przypadku powoływania nowych agencji;

               7.

               zachęca Trybunał Obrachunkowy do umieszczenia w swoim sprawozdaniu rocznym dodatkowego rozdziału, poświęconego wszystkim agencjom podlegającym procedurze uzyskania absolutorium w ramach rozliczeń Komisji, w celu uzyskania dużo wyraźniejszego obrazu wykorzystania przez agencje unijnych funduszy;

               8.

               przypomina o zasadzie, zgodnie z którą wszystkie agencje wspólnotowe, dotowane lub nie, podlegają absolutorium udzielanemu przez Parlament, nawet w przypadkach, gdy na mocy ich aktu założycielskiego istnieje inny organ udzielający absolutorium;

               9.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzenia audytów należytego zarządzania finansami we wszystkich agencjach oraz do zdania sprawozdania właściwym komisjom Parlamentu, z Komisją Kontroli Budżetowej włącznie;

               10.

               zauważa, że liczba agencji stale rośnie i że zgodnie z odpowiedzialnością polityczną Komisji w zakresie funkcjonowania agencji, daleko wykraczającą poza zwykłe wsparcie logistyczne, istnieje coraz pilniejsza potrzeba, aby dyrektorzy generalni Komisji, odpowiedzialni za tworzenie i nadzorowanie agencji, wypracowali wspólne podejście do tych organów; uważa, że struktura podobna do struktury stworzonej z myślą o koordynacji działań zaangażowanych dyrekcji generalnych stanowiłaby pragmatyczne rozwiązanie służące temu celowi;

               11.

               zachęca Komisję do zapewniania agencjom lepszego wsparcia administracyjnego i technicznego, biorąc pod uwagę coraz bardziej skomplikowane przepisy administracyjne Wspólnoty i problemy natury technicznej;

               12.

               stwierdza brak organu dyscyplinarnego we wszystkich agencjach wspólnotowych i zwraca się do służb Komisji o przyjęcie niezbędnych środków w celu szybkiego wdrożenia odpowiedniego mechanizmu;

               13.

               wysoko ocenia znaczną poprawę koordynacji prac agencji, umożliwiającą im rozwiązywanie powracających problemów i zwiększającą skuteczność ich współpracy z Komisją i Parlamentem;

               14.

               uważa, że tworzenie przez kilka agencji wspólnych działów wspierających, zajmujących się harmonizowaniem informatycznych systemów zarządzania finansowego z odpowiednimi systemami Komisji, jest praktyką, która powinna być kontynuowana i szerzej stosowana;

               15.

               wzywa agencje do ściślejszej współpracy i lepszego stosowania kryteriów porównawczych w odniesieniu do podmiotów działających w terenie; zachęca Komisję do przyjmowania środków, które uzna ona za niezbędne do wspomożenia agencji w poprawie ich wizerunku i uwidocznieniu ich działalności;

               16.

               wzywa Komisję, aby przedstawiła propozycję zharmonizowania formatu rocznych sprawozdań agencji w celu opracowania wskaźników wydajności pozwalających na porównywanie efektywności agencji;

               17.

               zachęca agencje do przedstawiania na początku roku wskaźników wydajności służących za podstawę do ich oceny;

               18.

               zachęca wszystkie agencje do szerszego stosowania celów SMART, co powinno prowadzić do bardziej realistycznego planowania i realizacji wyznaczonych zadań;

               19.

               zgadza się z Trybunałem Obrachunkowym, że Komisja również ponosi odpowiedzialność za zarządzanie (finansowe) agencjami; w związku z tym wzywa Komisję do nadzorowania, a w razie potrzeby do kierowania zarządzaniem różnych agencji oraz wspomagania go, szczególnie w odniesieniu do właściwego stosowania procedur przetargowych, przejrzystości procedur zatrudnienia, należytego zarządzania finansami (niepełne wykorzystanie środków i przekroczenie budżetu) oraz – co najważniejsze – właściwego stosowania przepisów dotyczących ram kontroli wewnętrznej;

               20.

               uważa, że programy pracy agencji powinny przedstawiać ich wkład pod względem wykonanych zadań i w wymierny sposób oraz że należy zwrócić należytą uwagę na opracowane przez Komisję standardy kontroli wewnętrznej;

         Kwestie szczegółowe

               21.

               zauważa, że w roku budżetowym 2005 ogólny poziom wykorzystania środków na zobowiązania oraz środków na pokrycie płatności wyniósł ponad 90 % w każdym przypadku, natomiast niższy od zakładanego był poziom wykorzystania środków na wydatki administracyjne (tytuł II), w ramach którego przeznaczono niecałe 75 % środków, a 24 % zobowiązań zostało przeniesionych; jest zaniepokojony faktem, że w tym samym okresie anulowano ponad 50 % całkowitej kwoty zobowiązań przeniesionej z poprzedniego roku budżetowego; wzywa Centrum do poprawy programowania wydatków administracyjnych; jest zaniepokojony faktem, że w tym samym okresie anulowano ponad 50 % całkowitej kwoty zobowiązań przeniesionej z poprzedniego roku budżetowego; wzywa Centrum do poprawy programowania wydatków administracyjnych;

               22.

               wzywa Centrum do rozwiązania problemu związanego z prawem własności intelektualnej w odniesieniu do bazy danych IATE;

               23.

               wyraża nadzieję, że konflikt pomiędzy Centrum a Komisją dotyczący uiszczanej przez pracodawcę części składek emerytalnych dla pracowników Centrum zostanie jak najszybciej rozwiązany.

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 25.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 48.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1645/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 13).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

      (6)  Dz.U. L 340 z 6.12.2006, str. 102.


title: Decyzja nr R1 z dnia 20 czerwca 2013 r. dotycząca wykładni art. 85 rozporządzenia (WE) nr 987/2009  Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią

text:
               27.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/11

         DECYZJA NR R1
   z dnia 20 czerwca 2013 r.
   dotycząca wykładni art. 85 rozporządzenia (WE) nr 987/2009
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2013/C 279/06
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub pytań dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (2),
   uwzględniając art. 84 ust. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   uwzględniając art. 80 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009,
   działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Tytuł IV rozdział III rozporządzenia (WE) nr 987/2009 dotyczący odzyskiwania świadczeń i składek był pierwotnie oparty na unijnych przepisach dotyczących odzyskiwania środków mających zastosowanie w dziedzinie podatków, a mianowicie na dyrektywie 76/308/EWG (3), zastąpionej następnie dyrektywą 2008/55/WE (4).

               (2)

               Podczas dyskusji w ramach Komisji Administracyjnej powstała wątpliwość co do tego, czy koszty związane z odzyskiwaniem wierzytelności przez stronę współpracującą, których nie można odzyskać od osoby zainteresowanej, powinny być zwracane przez stronę wnioskującą.

               (3)

               Zgodnie z art. 84 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 decyzje wykonawcze organów sądowych i administracyjnych dotyczące pobierania składek, odsetek i wszelkich innych opłat lub odzyskiwania świadczeń udzielonych, ale nie należnych na podstawie ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego, są uznawane i wykonywane na żądanie instytucji właściwej w innym państwie członkowskim w granicach i zgodnie z procedurami określonymi przez ustawodawstwo i wszelkimi innymi procedurami, mającymi zastosowanie do podobnych decyzji tego ostatniego państwa członkowskiego.

               (4)

               W następstwie niedawno przyjętej dyrektywy 2010/24/UE (5) (w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń), która zastępuje poprzednią dyrektywę 2008/55/WE w tej sprawie, podejście w obszarze podatków dotyczące odzyskiwania kosztów strony współpracującej, których nie można odzyskać od osoby zainteresowanej, zostało ponownie zbadane i wyjaśnione.

               (5)

               Zgodnie z art. 85 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 strona współpracująca odzyskuje od zainteresowanej osoby fizycznej lub prawnej, a następnie zatrzymuje wszelkie koszty, jakie ponosi w związku z odzyskiwaniem wierzytelności, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi państwa członkowskiego strony współpracującej mającymi zastosowanie do podobnych wierzytelności.

               (6)

               Zgodnie z art. 85 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 wzajemna pomoc jest co do zasady wolna od opłat, co potwierdza ogólną zasadę określoną w art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004. Konieczne jest zatem określenie zakresu wzajemnej pomocy na potrzeby transgranicznego odzyskiwania wierzytelności.

               (7)

               Pożądane jest, w miarę możliwości, dostosowanie interpretacji tytułu IV rozdział III rozporządzenia (WE) nr 987/2009 do reguł i zasad dotyczących wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków i ceł,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Wzajemna pomoc jest co do zasady wolna od opłat. Oznacza to, że instytucje państw członkowskich świadczą sobie wzajemną pomoc administracyjną bezpłatnie. Dotyczy to wyłącznie kosztów działań podjętych przez stronę współpracującą we własnym zakresie.

               2.

               Koszty poniesione w związku z odzyskiwaniem wierzytelności pobierane są zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi strony współpracującej i co do zasady są zwracane przez dłużnika wraz z kwotą wierzytelności.

               3.

               Koszty związane z odzyskiwaniem wierzytelności rozliczane są w pierwszej kolejności i dopiero po ich rozliczeniu zaspokaja się roszczenia strony wnioskującej (zasada pierwszeństwa kosztów).

               4.

               W przypadkach, gdy strona współpracująca nie może odzyskać kosztów związanych z odzyskiwaniem wierzytelności bezpośrednio od dłużnika z uwagi na przepisy obowiązujące w kraju strony współpracującej lub dlatego, że kwota odzyskana od dłużnika nie pozwala na zaspokojenie całego roszczenia wraz z kosztami związanymi z odzyskiwaniem wierzytelności, koszty te można odjąć od odzyskanej kwoty i strona współpracująca przekazuje stronie wnioskującej tylko saldo. Strona współpracująca przedstawia stronie wnioskującej dowody poniesienia kosztów w trakcie procedury odzyskiwania wierzytelności.

               5.

               W przypadkach, gdy w wyniku podjętych działań nie udaje się odzyskać kwot pokrywających co najmniej koszty związane z odzyskiwaniem należności lub odzyskiwanie wierzytelności było całkowicie nieskuteczne, a strona współpracująca poniosła koszty związane z odzyskiwaniem wierzytelności inne niż te, o których mowa w ust. 1, strona wnioskująca dokonuje zwrotu tych kosztów, chyba że strony porozumieją się co do zwrotu kosztów w danym szczególnym przypadku lub zawrą porozumienie o zrzeczeniu się zwrotu takich kosztów.

               6.

               Gdy jest oczywiste, że odzyskiwanie należności sprawia szczególne trudności lub wiąże się z bardzo wysokimi kosztami, które najprawdopodobniej nie zostaną odzyskane od dłużnika, strona wnioskująca i strona współpracująca mogą się porozumieć, w miarę możliwości z góry, co do zwrotu kosztów w takim szczególnym przypadku.

               7.

               Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej publikacji.

            Przewodnicząca Komisji Administracyjnej

         Anne McMANUS

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 73 z 19.3.1976, s. 18.

      (4)  Dz.U. L 150 z 10.6.2008, s. 28.

      (5)  Dz.U. L 84 z 31.3.2010, s. 1.


title: 2014/590/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/236

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2012
   (2014/590/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 294/2008 z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiające Europejski Instytut Innowacji i Technologii (4), w szczególności jego art. 21,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0234/2014),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2012;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 142.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/559 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku Niderlandów – EGF/2016/005 NL/Drenthe Overijssel Retail

text:
               25.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 80/18

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2017/559
   z dnia 15 marca 2017 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku Niderlandów – EGF/2016/005 NL/Drenthe Overijssel Retail
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz w celu udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

               (3)

               W dniu 12 lipca 2016 r. Niderlandy przedłożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w sześciu przedsiębiorstwach prowadzących działalność w sektorze handlu detalicznego w dwóch regionach (Drenthe i Overijssel) w Niderlandach. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG, ustanowione w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na kwotę 1 818 750 EUR dla wniosku złożonego przez Niderlandy.

               (5)

               W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji udostępnia się kwotę 1 818 750 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 marca 2017 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 15 marca 2017 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         I. BORG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


title: Decyzja Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 września 2011 r. w sprawie składania i doręczania dokumentów procesowych za pośrednictwem aplikacji e-Curia

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/7

         DECYZJA TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI
   z dnia 13 września 2011 r.
   w sprawie składania i doręczania dokumentów procesowych za pośrednictwem aplikacji e-Curia
   (000/2011/)
   TRYBUNAŁ,
   uwzględniając regulamin postępowania, a w szczególności art. 37 § 7 i art. 79 § 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu dostosowania się do rozwoju technologii łączności stworzona została aplikacja informatyczna umożliwiająca składanie i doręczanie dokumentów procesowych drogą elektroniczną.

               (2)

               Wspomniana aplikacja, oparta na elektronicznym mechanizmie uwierzytelnienia z łącznym zastosowaniem identyfikatora i hasła, spełnia wymogi, by dokumenty przekazywane były w autentycznym i nienaruszonym kształcie oraz z zachowaniem poufności,

         WYDAJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Aplikacja informatyczna o nazwie „e-Curia”, wspólna dla trzech sądów wchodzących w skład Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pozwala na składanie i doręczanie dokumentów procesowych drogą elektroniczną na warunkach określonych w niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Korzystanie z aplikacji wymaga zastosowania osobistego identyfikatora i hasła.
   Artykuł 3
   Złożone przez e-Curia pismo procesowe uznaje się za oryginał tego pisma w rozumieniu art. 37 § 1 akapit pierwszy regulaminu postępowania, jeżeli do złożenia użyto identyfikatora i hasła przedstawiciela strony. Przeprowadzona w ten sposób identyfikacja jest równoznaczna ze złożeniem podpisu na danym piśmie.
   Artykuł 4
   Do złożonego przez e-Curia pisma procesowego należy dołączyć wymienione w tym piśmie załączniki oraz ich spis.
   Złożenie uwierzytelnionych odpisów złożonego przez e-Curia pisma wraz z ewentualnymi załącznikami nie jest wymagane.
   Artykuł 5
   Pismo procesowe uznaje się za złożone w rozumieniu art. 37 § 3 regulaminu postępowania z chwilą zatwierdzenia jego złożenia przez przedstawiciela strony.
   Za godzinę złożenia pisma procesowego uznaje się godzinę czasu Wielkiego Księstwa Luksemburga.
   Artykuł 6
   Dokumenty procesowe, w tym wyroki i postanowienia, doręczane są przez e-Curia przedstawicielom stron, którzy udzielili wyraźnej zgody na taki tryb dokonywania doręczeń lub, w ramach danej sprawy, którzy zgodzili się na taki tryb dokonywania doręczeń składając w danej sprawie pismo procesowe przez e-Curia.
   Dokumenty procesowe doręcza się przez e-Curia również państwom członkowskim, innym państwom będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii, które zgodziły się na taki tryb dokonywania doręczeń.
   Artykuł 7
   Adresaci dokumentów podlegających doręczeniu, o których mowa w poprzednim artykule, otrzymują pocztą elektroniczną powiadomienie o wszystkich doręczanych im przez e-Curia dokumentach.
   Dokument procesowy zostaje doręczony z chwilą zastosowania przez adresata (przedstawiciela strony lub jego asystenta) polecenia otwarcia tego dokumentu. W razie niezastosowania polecenia otwarcia, dokument uznaje się za doręczony z upływem siedmiu dni następujących po dniu, w którym do użytkownika wysłany został e-mail z powiadomieniem o udostępnieniu dokumentu w e-Curia.
   Gdy strona ma więcej niż jednego pełnomocnika lub adwokata czy radcę prawnego, do celów obliczania biegu terminów przyjmuje się chwilę pierwszego zastosowania polecenia otwarcia.
   Za godzinę doręczenia dokumentu uznaje się godzinę czasu Wielkiego Księstwa Luksemburga.
   Artykuł 8
   Sekretarz określa warunki korzystania z e-Curia i czuwa nad ich przestrzeganiem. Korzystanie z e-Curia niezgodnie z jego warunkami może skutkować dezaktywacją danego konta dostępu.
   Trybunał podejmuje działania niezbędne do ochrony e-Curia przed nadużyciami lub wykorzystaniem w złej wierze.
   Użytkownik otrzymuje pocztą elektroniczną powiadomienie o wszelkich środkach podejmowanych na mocy niniejszego artykułu uniemożliwiających mu korzystanie z konta dostępu.
   Artykuł 9
   Decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 13 września 2011 r.

            Sekretarz

         A. CALOT ESCOBAR

            Prezes

         V. SKOURIS


title: Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0106

Dziennik Urzędowy L 063 , 06/03/2003 P. 0027 - 0028

		Decyzja Radyz dnia 19 grudnia 2002 r.dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami(2003/106/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja uczestniczyła w imieniu Wspólnoty w negocjacjach Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, zgodnie z mandatem negocjacyjnym udzielonym przez Radę.(2) Na zakończenie negocjacji Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty w Rotterdamie 11 września 1998 r.(3) Konwencja stanowi ważny krok dla poprawy międzynarodowych regulacji handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przed potencjalnym zagrożeniem oraz wspierania przyjaznego dla środowiska stosowania takich substancji.(4) Konwencja jest otwarta do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa oraz przez regionalne organizacje integracji gospodarczej.(5) Na mocy warunków Konwencji, regionalna organizacja integracji gospodarczej musi podać w swoim dokumencie ratyfikacyjnym, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zakres swoich kompetencji w odniesieniu do kwestii regulowanych Konwencją.(6) 28 stycznia 2003 r. zostało przyjęte rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [3].(7) W konsekwencji Wspólnota może zatwierdzić Konwencję,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami, podpisana 11 września 1998 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Tekst Konwencji jest wymieniony w załączniku A.Artykuł 21. Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 25 ust. 1 Konwencji.2. Osoba lub osoby umocowane do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia składają w tym samym czasie deklarację kompetencji wymienioną w załączniku B do niniejszej decyzji, zgodnie z wymogami art. 25 ust. 3 Konwencji.Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 2002 r.W imieniu RadyL. EspersenPrzewodniczący[1] Dz.U. C 126 E z 28.5.2002, str. 274.[2] Opinia z dnia 24 października 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 63 z 6.3.2003, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, i stosowania tymczasowego Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską i Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0877

Dziennik Urzędowy L 305 , 07/11/2002 P. 0020 - 0021

		Decyzja Radyz dnia 5 listopada 2002 r.w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, i stosowania tymczasowego Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską i Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych(2002/877/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i drugi,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę dwustronną w formie Protokołu Ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Brazylią.(2) Umowę w formie Protokołu Ustaleń parafowano dnia 8 sierpnia 2002 r.(3) Umowę w formie Protokołu Ustaleń należy podpisać w imieniu Wspólnoty.(4) W celu zapewnienia korzyści przysługującym obu Stronom niezwłocznie następujących po odpowiedniej notyfikacji, jest właściwe zastosowanie niniejszej Umowy na zasadzie tymczasowej do czasu zakończenia właściwych procedur mających na celu jej formalne zawarcie, na zasadzie wzajemności,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zawarcie Umowy jest możliwe w późniejszym terminie; w tym celu niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy w formie Protokołu Ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Brazylią.Artykuł 2Na zasadzie wzajemności, Umowa w formie Protokołu Ustaleń ma zastosowanie na zasadzie tymczasowej do czasu zakończenia procedur mających na celu jej formalne zawarcie.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 31. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], może modyfikować stosowanie systemu podwójnej kontroli niektórych produktów, po konsultacji z Brazylią zgodnie z ust. 6 Protokołu Ustaleń.2. W przypadku niespełnienia przez Brazylię zobowiązań ujętych w ust. 2 i 5 Protokołu Ustaleń lub jego uzupełniających postanowień, Komisja ponownie zastosuje system kontyngentów zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia 3030/93.Artykuł 4Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 5 listopada 2002 r.W imieniu RadyT. PedersenPrzewodniczący[1] Dz.U. L 275 z 8.11.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 797/2002 (Dz.U. L 128 z 15.5.2002, str. 29).--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa UE RSB GWINEA-BISSAU/1/2008 z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau UE RSB GWINEA-BISSAU

text:
               15.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 73/34

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA UE RSB GWINEA-BISSAU/1/2008
   z dnia 5 marca 2008 r.
   w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau UE RSB GWINEA-BISSAU
   (2008/226/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/112/WPZiB z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (UE RSB GWINEA BISSAU) (1), w szczególności jego art. 8 ust. 1 akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit drugi wspólnego działania 2008/112/WPZiB KPiB jest upoważniony, zgodnie z art. 25 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji w celu kontroli politycznej i zarządzania strategicznego UE RSB GWINEA BISSAU, w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zaproponował mianowanie pana Juana Estebana Verástegui szefem misji UE RSB GWINEA BISSAU,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Juan Esteban Verástegui zostaje niniejszym mianowany szefem misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (UE RSB GWINEA BISSAU).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzja stosuje się do momentu wygaśnięcia wspólnego działania Rady 2008/112/WPZiB.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 marca 2008 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         M. IPAVIC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 40 z 14.2.2008, s. 11.


title: Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Augustyna Kubika Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Augustyna Bronisława Kubika na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0021/2010 – 2010/0809(NLE))

text:
               7.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 4/70

         Czwartek, 25 marca 2010 r.Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Augustyna Kubika
   P7_TA(2010)0081
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Augustyna Bronisława Kubika na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0021/2010 – 2010/0809(NLE))
   2011/C 4 E/20
   (Konsultacja)

      Parlament Europejski,
   uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0021/2010),
   uwzględniając fakt, że w trakcie posiedzenia w dniu 15 marca 2010 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata desygnowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego,
   uwzględniając art. 108 Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0041/2010),

               A.

               zważywszy, że Augustyn Bronisław Kubik spełnia kryteria, o których mowa w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               1.

               wydaje pozytywną opinię w sprawie powołania Augustyna Bronisława Kubika na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


title: 2009/549/WE: Decyzja Komisji z dnia 13 lipca 2009 r. mianująca przedstawiciela porządku publicznego w Radzie Nadzorczej Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej

text:
               15.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 182/63

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 13 lipca 2009 r.
   mianująca przedstawiciela porządku publicznego w Radzie Nadzorczej Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej
   (2009/549/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (1) komitet techniczny rachunkowości powinien zapewniać Komisji wsparcie i wiedzę fachową w ocenie międzynarodowych standardów rachunkowości. Rolę tego komitetu technicznego rachunkowości spełnia Europejska Grupa Doradcza ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG).

               (2)

               EFRAG została powołana w 2001 r. przez europejskie organizacje reprezentujące emitentów papierów wartościowych, inwestorów oraz przedstawicieli zawodów księgowych.

               (3)

               Po zreformowaniu struktury zarządzania EFRAG w skład Rady Nadzorczej EFRAG wchodzi czterech przedstawicieli porządku publicznego specjalnie wybranych na podstawie ich doświadczenia w dziedzinie porządku publicznego na szczeblu krajowym lub europejskim. Zgodnie z sekcją 3.2 załącznika 1 do statutu EFRAG obowiązującego od dnia 11 czerwca 2009 r. Komisja jest odpowiedzialna za mianowanie tych przedstawicieli porządku publicznego. Członkowie rady nadzorczej EFRAG są powoływani przez zgromadzenie ogólne EFRAG.

               (4)

               Po publicznym zaproszeniu do zgłaszania kandydatur (2) Komisja wybrała jednego kandydata, który ma zostać mianowany na przedstawiciela porządku publicznego w Radzie Nadzorczej EFRAG,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Komisja niniejszym mianuje pana Pedra SOLBESA na przedstawiciela porządku publicznego w Radzie Nadzorczej Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 13 lipca 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Charlie McCREEVY

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 74 z 28.3.2009, s. 61.