title: Decyzja Rady 2011/318/WPZiB z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy ramowej między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską w sprawie udziału Stanów Zjednoczonych Ameryki w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską

text:
               31.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 143/1

         DECYZJA RADY 2011/318/WPZiB
   z dnia 31 marca 2011 r.
   w sprawie podpisania i zawarcia Umowy ramowej między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską w sprawie udziału Stanów Zjednoczonych Ameryki w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37, oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 5 i 6,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („WP”),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Warunki udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię powinny zostać określone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.

               (2)

               Po przyjęciu przez Radę w dniu 26 kwietnia 2010 r. decyzji upoważniającej do podjęcia negocjacji WP wynegocjował Umowę ramową między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską w sprawie udziału Stanów Zjednoczonych Ameryki w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską (zwaną dalej „Umową”).

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę ramową między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską w sprawie udziału Stanów Zjednoczonych Ameryki w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską (zwaną dalej „Umową”).
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii.
   Artykuł 3
   Umowa jest stosowana tymczasowo od daty jej podpisania w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej zawarcia (1).
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 10 ust. 1 Umowy.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         VÖLNER P.

            Przewodniczący

      (1)  Data podpisania Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               31.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 143/1

         TŁUMACZENIE
   UMOWA RAMOWA
   między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską w sprawie udziału Stanów Zjednoczonych Ameryki w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską
   STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI („STANY ZJEDNOCZONE”)
   oraz
   UNIA EUROPEJSKA („UE” LUB „UNIA EUROPEJSKA”),
   dalej zwane razem „Stronami”,
   Mając na uwadze, co następuje:
   Unia Europejska może postanowić o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysowego.
   Od dwudziestu lat rządy i organizacje wielostronne nasilają działania mające zmniejszyć ilość konfliktów na świecie.
   Wspólnym dążeniem Stanów Zjednoczonych i UE jest wspieranie pokojowego pojednania i ułatwienie odbudowy i stabilizacji poprzez podział obciążeń podczas operacji zarządzania kryzysowego; uważają one, że takie operacje prowadzone przez UE mogą być bardziej skuteczne, jeśli wspierać je będą eksperci ze Stanów Zjednoczonych.
   Stany Zjednoczone i UE pragną określić ogólne warunki udziału Stanów Zjednoczonych w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, zapisując je w umowie ustanawiającej ogólne ramy takiego ewentualnego przyszłego udziału zamiast określać je oddzielnie dla każdej operacji,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Decyzje odnoszące się do udziału
   1.   Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Stanów Zjednoczonych do udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego oraz po podjęciu przez Stany Zjednoczone decyzji o udziale, Stany Zjednoczone przekazują Unii Europejskiej informacje o swoim proponowanym wkładzie w tę operację. Podjęcie przez Stany Zjednoczone decyzji o udziale w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego oznacza zgodę tego państwa na przestrzeganie przepisów decyzji Rady, na mocy której UE postanowiła przeprowadzić tę operację (zwanej dalej „decyzją Rady”).
   2.   Unia Europejska i Stany Zjednoczone podejmują konsultacje dotyczące proponowanego wkładu Stanów Zjednoczonych w operację, w tym ich ewentualnego wkładu w jej budżet operacyjny, a jeśli uzgodnią, że udział dojdzie do skutku, jest on realizowany zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy oraz wszelkimi związanymi z nią ustaleniami wykonawczymi dokonanymi przez Strony.
   3.   Wkład Stanów Zjednoczonych w prowadzone przez UE operacje zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską ani nie przesądza o indywidualnym charakterze decyzji Stanów Zjednoczonych dotyczących udziału w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysowego.
   4.   Unia Europejska informuje Stany Zjednoczone o zamiarze wprowadzenia zmian do decyzji Rady, o której mowa w ust. 1, lub o zamiarze przyjęcia związanych z nią środków wykonawczych lub wprowadzenia do nich zmian.
   5.   Stany Zjednoczone mogą w dowolnym momencie, z inicjatywy własnej lub na wniosek UE oraz po przeprowadzeniu konsultacji Stron, wycofać się – całkowicie lub częściowo – z udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego.
   Artykuł 2
   Zakres stosowania
   1.   Jeżeli Strony nie uzgodnią inaczej na piśmie, niniejsza Umowa ma zastosowanie wyłącznie do prowadzonych przez UE operacji zarządzania kryzysowego, w które Stany Zjednoczone wnoszą wkład po dacie podpisania niniejszej Umowy, i nie narusza postanowień żadnych istniejących umów regulujących udział Stanów Zjednoczonych w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysowego.
   2.   Niniejsza Umowa dotyczy wyłącznie personelu cywilnego oraz cywilnych jednostek i środków majątkowych stanowiących wkład wnoszony przez Stany Zjednoczone na rzecz prowadzonych przez UE operacji zarządzania kryzysowego (dalej zwanych „kontyngentem USA”).
   Artykuł 3
   Status personelu i jednostek
   1.   Status kontyngentu USA biorącego udział w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, a w szczególności jego przywileje i immunitety, jest regulowany umową w sprawie statusu misji („umowa o statusie”) zawartą między UE a państwem, w którym operacja jest prowadzona, pod warunkiem że: a) Stany Zjednoczone mają możliwość przeanalizowania umowy o statusie przed podjęciem decyzji o udziale w operacji; oraz b) jeśli nie podpisano umowy o statusie do czasu, gdy konieczna jest jej analiza, Strony podejmują wzajemne konsultacje i przed rozmieszczeniem kontyngentu USA dokonują innych odpowiednich ustaleń dotyczących jego statusu, bez uszczerbku dla pełnej odpowiedzialności UE za dokonanie z państwem będącym gospodarzem ustaleń w sprawie statusu personelu i jednostek UE.
   2.   Status kontyngentu USA przydzielonego do dowództwa lub grup dowodzenia usytuowanych poza państwem (państwami), w którym (których) prowadzona jest operacja, jest regulowany, odpowiednio, na podstawie ustaleń między dowództwem i grupami dowodzenia lub tym państwem (tymi państwami) a Stanami Zjednoczonymi.
   3.   W zakresie, na jaki pozwalają przepisy ustawowe i wykonawcze Stanów Zjednoczonych, mają one prawo sprawować jurysdykcję nad swoim personelem przydzielonym do udziału w operacji, w kraju w którym prowadzona jest operacja.
   4.   Stany Zjednoczone ponoszą odpowiedzialność z tytułu roszczeń związanych z ich udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, dotyczących któregokolwiek członka personelu USA lub zgłoszonych przez któregokolwiek członka personelu USA, zgodnie z prawem USA. Postanowienie to nie znosi immunitetu jurysdykcyjnego przysługującego Stanom Zjednoczonym. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ma na celu przyznania jakiemukolwiek sądowi jurysdykcji, której nie posiadał do tej pory, ani stworzenia możliwości wyegzekwowania w takim sądzie jakiegokolwiek prawa wobec Stanów Zjednoczonych.
   5.   Strony zgadzają się odstąpić od wszelkich wzajemnych roszczeń (poza roszczeniami wynikającymi z Umowy) z tytułu uszkodzeń, utraty lub zniszczenia składników majątkowych będących własnością którejkolwiek ze Stron lub użytkowanych przez którąkolwiek z nich, lub z tytułu uszkodzeń ciała lub śmierci członków personelu którejkolwiek ze Stron, jeśli zdarzenia te wynikły z wykonywania ich obowiązków służbowych związanych z działaniami objętymi niniejszą Umową, z wyjątkiem przypadków rażącego niedbalstwa lub umyślnego uchybienia.
   6.   Stany Zjednoczone zobowiązują się do złożenia oświadczenia dotyczącego odstąpienia, na zasadzie wzajemności, od roszczeń wobec każdego państwa członkowskiego UE biorącego udział w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, w której biorą udział Stany Zjednoczone, oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu niniejszej Umowy.
   7.   UE zobowiązuje się zapewnić, by państwa członkowskie UE złożyły oświadczenie dotyczące odstąpienia od roszczeń w przypadku ewentualnego przyszłego udziału Stanów Zjednoczonych w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego oraz by uczyniły to przy podpisywaniu niniejszej Umowy.
   Artykuł 4
   Informacje niejawne
   W kontekście operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE zastosowanie ma Umowa między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych, sporządzona w Waszyngtonie dnia 30 kwietnia 2007 r.
   Artykuł 5
   Udział w operacji
   1.   Stany Zjednoczone starają się zapewnić, w drodze wydania szczegółowych instrukcji, aby personel udostępniony przez Stany Zjednoczone w ramach wkładu w prowadzone przez UE operacje zarządzania kryzysowego („przydzielony personel ”) wykonywał swoją misję zgodnie z decyzją Rady, o której mowa w art. 1, planem operacji i odnośnymi środkami wykonawczymi, w pełni wspierając ich cele.
   2.   Stany Zjednoczone podejmują w odpowiednim czasie konsultacje z UE co do wszelkich zmian ich wkładu w prowadzoną przez UE operację zarządzania kryzysowego, wniesionego na mocy niniejszej Umowy.
   3.   Przydzielony personel otrzymuje odpowiednią dokumentację medyczną oraz jej kopię do celów przedłożenia na wniosek właściwych organów UE.
   Artykuł 6
   Struktura dowodzenia
   1.   W okresie rozmieszczenia przydzielonego personelu i jednostek dowódca UE lub szef misji sprawuje nad nimi kontrolę i kieruje ich działaniami.
   2.   Przydzielony personel i jednostki znajdują się pod ogólnym zwierzchnictwem Stanów Zjednoczonych.
   3.   Stany Zjednoczone starają się zapewnić, w drodze wydania szczegółowych instrukcji, by przydzielony personel wykonywał swoje obowiązki i zachowywał się w sposób w pełni zgodny z celami operacji oraz instrukcjami i wskazówkami dowódcy UE lub szefa misji.
   4.   Stany Zjednoczone mają takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania prowadzoną przez UE operacją zarządzania kryzysowego, jak biorące w niej udział państwa członkowskie Unii Europejskiej.
   5.   Dowódca UE lub szef misji jest odpowiedzialny za ogólną kontrolę dyscyplinarną nad przydzielonym personelem. W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez Stany Zjednoczone.
   6.   Stany Zjednoczone wyznaczają punkt kontaktowy kontyngentu narodowego w celu reprezentowania swojego kontyngentu narodowego podczas odnośnej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE. Punkt kontaktowy kontyngentu narodowego podlega szefowi misji w sprawach krajowych i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   7.   Decyzja o zakończeniu operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji ze Stanami Zjednoczonymi, pod warunkiem że w dniu rozważania takiej decyzji Stany Zjednoczone nadal wnoszą wkład w operację zarządzania kryzysowego prowadzoną przez UE.
   Artykuł 7
   Aspekty finansowe
   1.   Stany Zjednoczone ponoszą wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, chyba że podlegają one wspólnemu finansowaniu, zgodnie z zapisami budżetu operacyjnego misji.
   2.   Unia Europejska zwalnia Stany Zjednoczone z wkładów finansowych w budżet operacyjny prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, jeżeli uzna, że wkład Stanów Zjednoczonych jest znaczny. Stany Zjednoczone są informowane o decyzji UE w sprawie wkładów finansowych w budżet operacyjny podczas konsultacji, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   3.   Udział Stanów Zjednoczonych w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysowego na mocy niniejszej Umowy jest uwarunkowany dostępnością odpowiednich środków finansowych.
   Artykuł 8
   Ustalenia do celów wykonania Umowy
   Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne, finansowe i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy podpisywane są przez właściwe organy Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej.
   Artykuł 9
   Rozstrzyganie sporów
   Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są poprzez kontakty dyplomatyczne między Stronami.
   Artykuł 10
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po wzajemnym powiadomieniu się przez Strony o zakończeniu niezbędnych do tego celu procedur wewnętrznych.
   2.   Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.
   3.   Strony dokonują regularnych przeglądów niniejszej Umowy.
   4.   Niniejsza Umowa może być zmieniana za pisemną zgodą obu Stron.
   5.   Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą Umowę w drodze pisemnego powiadomienia drugiej Strony z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.

      Sporządzono w Waszyngtonie w dwóch egzemplarzach w języku angielskim dnia siedemnastego maja dwa tysiące jedenastego roku.

            W imieniu Unii Europejskiej

         C. ASHTON

            W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki

         H. CLINTON

   TEKST DEKLARACJI

      Tekst dla państw członkowskich UE:
   „Państwa członkowskie UE stosujące decyzję Rady UE w sprawie prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, w której biorą udział Stany Zjednoczone, zamierzają – w stopniu, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne – odstąpić w zakresie, w jakim jest to możliwe, od roszczeń w stosunku do Stanów Zjednoczonych powstałych na skutek uszkodzeń ciała lub śmierci członka ich personelu, uszkodzenia lub straty jakichkolwiek własnych składników majątkowych używanych w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, jeżeli takie uszkodzenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub strata:

               —

               zostały spowodowane przez personel ze Stanów Zjednoczonych podczas wykonywania jego obowiązków w związku z prowadzoną przez UE operacją zarządzania kryzysowego, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub umyślnego uchybienia, lub

               —

               wynikły z użycia składników majątku posiadanych przez Stany Zjednoczone, pod warunkiem że zostały one użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub umyślnego uchybienia personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych i używającego tych środków.”.

      Tekst dla Stanów Zjednoczonych:
   „Stany Zjednoczone, kiedy biorą udział w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, zamierzają – w stopniu, w jakim zezwala na to krajowy system prawny tego państwa – odstąpić w zakresie, w jakim jest to możliwe, od roszczeń w stosunku do któregokolwiek z pozostałych państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego powstałych na skutek uszkodzeń ciała lub śmierci członka ich personelu, uszkodzenia lub straty jakichkolwiek własnych składników majątku używanych w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, jeżeli takie uszkodzenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub strata:

               —

               zostały spowodowane przez personel prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub umyślnego uchybienia, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek składników majątku posiadanych przez państwa uczestniczące w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, pod warunkiem że zostały one użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub umyślnego uchybienia personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, używającego tych środków.”.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1705 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/409

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1705
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Instytutowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 294/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiające Europejski Instytut Innowacji i Technologii (5), w szczególności jego art. 21,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0077/2015),

         1.

            odracza decyzję w sprawie udzielenia dyrektorowi Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii absolutorium z wykonania budżetu Instytutu za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 184.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie powołania członka zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów

text:
               23.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/2

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 listopada 2007 r.
   w sprawie powołania członka zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów
   (2007/C 280/03)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) oraz utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (1), w szczególności jego art. 79,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 stanowi, że Rada powinna powołać na stanowiska członków zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego.

               (2)

               Decyzją z dnia 7 czerwca 2007 r. (2) Rada powołała 27 członków zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów.

               (3)

               Rząd Belgii poinformował Radę o zamiarze zastąpienia przedstawiciela Belgii w zarządzie inną osobą i zgłosił kandydaturę nowego przedstawiciela, który powinien zostać powołany na okres do dnia 31 maja 2011 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Marc LEEMANS, obywatel Belgii, ur. 1 października 1958 r., zostaje powołany na członka zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów, w miejsce pana Maartena ROGGEMANA, na okres od dnia 24 listopada 2007 r. do dnia 31 maja 2011 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         M. DE LURDES RODRIGUES

            Przewodnicząca

      (1)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1. Wersja poprawiona w Dz.U. L 136 z 29.5.2007, s. 3.

      (2)  Dz.U. C 134 z 16.6.2007, s. 6.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/891 z dnia 8 czerwca 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 04 03 01 03)

text:
                  11.6.2015

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 146/9

            DECYZJA RADY (UE) 2015/891
      z dnia 8 czerwca 2015 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 04 03 01 03)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 i 48, w związku z art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

                  (3)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                  (4)

                  Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG, w tym współpracę w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

                  (5)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2014 r.

                  (6)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 czerwca 2015 r.

               W imieniu Rady

            D. REIZNIECE-OZOLA

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2015
         z dnia
         zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu włączenia współpracy w obszarach swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

                     (2)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2015 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         W art. 5 ust. 5 i 13 protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „rok budżetowy 2014” zastępuje się słowami „lata budżetowe 2014 i 2015”.
         Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*).
         Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

            (*)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady 2012/423/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wsparcia – w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz wspólnego stanowiska Rady 2003/805/WPZiB – nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych

text:
               24.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/74

         DECYZJA RADY 2012/423/WPZiB
   z dnia 23 lipca 2012 r.
   w sprawie wsparcia – w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz wspólnego stanowiska Rady 2003/805/WPZiB – nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia; rozdział III tej strategii zawiera wykaz środków, które należy podjąć zarówno w Unii Europejskiej, jak i w państwach trzecich, aby zwalczać rozprzestrzenianie tej broni.

               (2)

               Unia aktywnie realizuje tę strategię i wprowadza w życie środki wymienione w jej rozdziałach II i III, na przykład poprzez przeznaczanie zasobów finansowych na wspieranie określonych projektów mających na celu wzmacnianie wielostronnego systemu nieproliferacji oraz wielostronnych środków budowy zaufania. Haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych (zwany dalej „kodeksem”) jest integralną częścią tego systemu. Ma on na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu systemów rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia broni masowego rażenia oraz rozprzestrzenianiu związanych z nimi technologii, a także ograniczanie tego rozprzestrzeniania.

               (3)

               W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB (1) w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia.
               W tym wspólnym stanowisku wzywa się między innymi do podejmowania działań na rzecz podpisania kodeksu przez jak największą liczbę państw, zwłaszcza dysponujących zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych, a także do dalszego rozwijania i wdrażania kodeksu – w szczególności przewidzianych w nim środków budowy zaufania – oraz do wspierania ściślejszego powiązania kodeksu z wielostronnym systemem nieproliferacji ONZ.

               (4)

               W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła konkluzje Rady oraz dokument zatytułowany „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia”, w którym stwierdzono, że rozprzestrzenianie BMR nadal stanowi jedno z największych wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa oraz że polityka nieproliferacji jest istotnym elementem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. W grudniu 2010 r. Rada – biorąc pod uwagę poczynione postępy i obecnie podejmowane wysiłki w ramach wdrażania „nowych kierunków działań” – uzgodniła, że okres wdrażania zostanie przedłużony do końca 2012 r.

               (5)

               W dniu 18 grudnia 2008 r. Rada przyjęła decyzję 2008/974/WPZiB (2) wspierającą haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia. Decyzja ta umożliwiła skuteczne upowszechnianie kodeksu i przestrzeganie jego zasad. Kontynuowanie dialogu w gronie państw sygnatariuszy kodeksu i państw niebędących sygnatariuszami jest jednym z priorytetów Unii, gdyż służy dalszemu propagowaniu upowszechniania kodeksu, a także jego lepszemu wdrożeniu oraz umocnieniu. Niniejsza decyzja następcza powinna się do tego przyczyniać.

               (6)

               Mimo istnienia haskiego kodeksu postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych, stałe rozprzestrzenianie rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia broni masowego rażenia – w szczególności rozprzestrzenianie w ramach obecnych programów rakietowych na Bliskim Wschodzie, w północno-wschodniej i południowej Azji, w tym w Iranie i Koreańskiej Republice Ludowo Demokratycznej – jest przyczyną rosnącego zaniepokojenia społeczności międzynarodowej.

               (7)

               Rada Bezpieczeństwa ONZ podkreśliła w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) – i przypomniała o tym w rezolucji RB ONZ nr 1977 (2011) – że rozprzestrzenianie broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, a także środków przenoszenia tych rodzajów broni, zagraża światowemu pokojowi i bezpieczeństwu; zobowiązała ponadto państwa między innymi do tego, by powstrzymały się od jakiegokolwiek udzielania wsparcia na rzecz opracowywania, nabywania, wytwarzania, posiadania, transportowania, przekazywania lub wykorzystywania broni jądrowej, chemicznej lub biologicznej i środków przenoszenia tych rodzajów broni przez podmioty niepubliczne. Fakt, że broń jądrowa, chemiczna i biologiczna oraz środki jej przenoszenia stanowią zagrożenie dla światowego pokoju i bezpieczeństwa, potwierdzono w rezolucji RB ONZ nr 1887 (2009) w sprawie nierozprzestrzeniania broni jądrowej oraz rozbrojenia jądrowego. Ponadto Rada Bezpieczeństwa ONZ stwierdziła w rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010), opierając się między innymi na wcześniejszych rezolucjach Rady Bezpieczeństwa, że Iran nie powinien podejmować żadnych działań związanych z rakietami balistycznymi zdolnymi do przenoszenia broni jądrowej, w tym z wyrzutniami wykorzystującymi technologię rakiet balistycznych, a państwa powinny przedsięwziąć wszelkie niezbędne środki, by zapobiec transferowi do Iranu technologii i pomocy technicznej w związku z takimi działaniami. Niniejsza decyzja powinna ogólnie przyczynić się do wspierania szeregu działań służących zwalczaniu rozprzestrzeniania rakiet balistycznych,

         PRZYJMUJE NINEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby zapewnić stałe i praktyczne wdrażanie pewnych elementów strategii Unii przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, UE:

               a)

               popiera działania wspierające haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych, służące w szczególności:

                           —

                           działaniu na rzecz upowszechnienia kodeksu, zwłaszcza na rzecz podpisania kodeksu przez wszystkie państwa dysponujące zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych;

                           —

                           wspieraniu wdrażania kodeksu;

                           —

                           lepszemu wyeksponowaniu kodeksu, w szczególności przy okazji dziesiątej rocznicy podpisania go;

               b)

               ogólnie wspiera szereg działań, które służą zwalczaniu rozprzestrzeniania rakiet balistycznych, które to działania ukierunkowane są w szczególności na rozpowszechnianie wiedzy na temat tego zagrożenia, zwiększanie wysiłków na rzecz poprawy skuteczności instrumentów wielostronnych – przygotowując wparcie dla inicjatyw będących odpowiedzią na te konkretne wyzwania i pomagając zainteresowanym państwom w umacnianiu na szczeblu krajowym ich odnośnych systemów kontroli wywozu.

         2.   W tym kontekście projekty, które mają być wspierane przez Unię, obejmują następujące szczególne działania:

               a)

               Działania wspierające kodeks:

                           —

                           opracowanie i opublikowanie „pakietu startowego” na potrzeby działań informacyjnych skierowanych do państw niebędących sygnatariuszami, z jednoczesnym przypomnieniem o obowiązkach spoczywających na państwach sygnatariuszach;

                           —

                           organizowanie informacyjnych imprez towarzyszących przy okazji corocznego posiedzenia państw sygnatariuszy kodeksu w Wiedniu;

                           —

                           organizowanie informacyjnych imprez towarzyszących na rzecz wsparcia kodeksu, przy okazji posiedzenia Pierwszego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ;

                           —

                           zorganizowanie maksymalnie trzech regionalnych seminariów informacyjnych zgodnie z priorytetami Unii (w miarę możliwości w Azji, państwach Zatoki Perskiej i Ameryce Łacińskiej);

                           —

                           zachęcanie przedstawicieli państw rozwijających się – zarówno będących, jak i niebędących sygnatariuszami kodeksu – do udziału w corocznych posiedzeniach oraz w seminariach informacyjnych;

                           —

                           organizowanie sesji informacyjnych (w tym przy okazji corocznego posiedzenia państw sygnatariuszy kodeksu w Wiedniu) dla państw, które niedawno przystąpiły do kodeksu, aby wspomóc je w wypełnianiu ich zobowiązań;

                           —

                           wspieranie koordynowania działań promocyjnych dotyczących kodeksu z działaniami komitetu ONZ utworzonego na mocy rezolucji nr1540, m.in. przez finansowanie udziału ekspertów kodeksu w wizytacjach krajowych organizowanych przez ten komitet;

                           —

                           wspieranie bezpiecznego internetowego mechanizmu informowania i komunikowania na potrzeby kodeksu (e-ICC), m.in. przez techniczne udoskonalenie strony internetowej;

                           —

                           zapewnianie wsparcia finansowego działaniom służącym uczczeniu dziesiątej rocznicy podpisania kodeksu.

               b)

               Działania ogólnie wspierające nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych:

                           —

                           zorganizowanie przy okazji spotkań na forach wielostronnych maksymalnie czterech seminariów w celu zwiększenia wiedzy na temat rozprzestrzeniania rakiet balistycznych w miarę możliwości w powiązaniu z imprezami informacyjnymi dotyczącymi kodeksu, o których mowa w lit. a), takich jak seminarium przy okazji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Konferencji Rozbrojeniowej czy posiedzeń komitetów przygotowawczych układu o nierozprzestrzenianiu;

                           —

                           zorganizowanie maksymalnie trzech seminariów regionalnych w celu zwiększenia wiedzy o rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych i zachęcenia do debaty na temat perspektyw lepszego zajęcia się na szczeblu regionalnym zagrożeniem wynikającym z rozprzestrzeniania rakiet balistycznych, możliwie w powiązaniu z innymi działaniami informacyjnymi Unii dotyczącymi kodeksu; przy współpracy z odnośnymi państwami takie seminaria można byłoby zorganizować w Azji, regionie Zatoki Perskiej i w Ameryce Łacińskiej;

                           —

                           opracowanie trzech dokumentów, które będą postawą do dyskusji o ewentualnych dalszych działaniach wielostronnych zapobiegających zagrożeniu rozprzestrzenianiem rakiet oraz propagujących rozbrojenie w odniesieniu do rakiet balistycznych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na: możliwe środki budowy zaufania, możliwe prawnie wiążące środki dotyczące rakiet balistycznych ziemia-ziemia krótkiego i średniego zasięgu oraz analizę możliwości przyjęcia w pierwszej kolejności regionalnego podejścia, na przykład w regionach o szczególnym znaczeniu dla Unii lub tam, gdzie w niedalekiej przyszłości można oczekiwać postępów;

                           —

                           z myślą o zapobieżeniu na wczesnym etapie transferowi technologii podwójnego zastosowania oraz transferowi wiedzy – zorganizowanie maksymalnie trzech sesji informacyjnych dla ekspertów reprezentujących w szczególności środowiska naukowe, środowiska zajmujące się przestrzenią kosmiczną oraz przemysł;

                           —

                           zachęcanie do umożliwienia dostępu naukowcom z państw rozwijających się, którzy prowadzą prace dotyczące nierozprzestrzeniania rakiet, do projektów realizowanych przez centra doskonałości Unii Europejskiej;

                           —

                           zorganizowanie w koordynacji z centrami doskonałości Unii Europejskiej ukierunkowanych misji ekspertów w państwach poza Unią, aby podzielić się informacjami i doświadczeniami w zakresie kontroli wywozu technologii rakietowych i produktów podwójnego zastosowania oraz aby udzielić pomocy w tworzeniu krajowych zdolności tych państw;

                           —

                           wspieranie szkolenia ekspertów na temat nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych, przez umożliwienie im udziału w programach unijnych, takich jak programy Europejskiego Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony, lub w programach państw członkowskich UE.

         Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Techniczną realizacją projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmuje się Fundacja na rzecz Badań Strategicznych (Fondation pour la recherche stratégique - FRS), która wykonuje to zadanie pod kierunkiem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z FRS.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 930 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę o finansowaniu z FRS. Umowa ta zobowiązuje FRS do zapewnienia, by wkład Unii został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w możliwie najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez FRS. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja przedstawia informacje na temat finansowych aspektów projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 24 miesiące od dnia zawarcia umów o finansowaniu, o których mowa w art. 3 ust. 3. Wygasa ona jednak po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie, jeżeli żadna umowa o finansowaniu nie zostanie zawarta do tego czasu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 302 z 20.11.2003, s. 34

      (2)  Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 91

      ZAŁĄCZNIK

         Unijne wsparcie – w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz wspólnego stanowiska Rady 2003/805/WPZiB – na rzecz nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych

      1.   CELE
      Unia Europejska w zdecydowany sposób propaguje nierozprzestrzenianie rakiet (strategia UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia z dnia 12 grudnia 2003 r.; wspólne stanowisko Rady 2003/805/WPZiB z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia; zatwierdzone przez Radę „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia” z dnia 8 grudnia 2008 r.; poparcie przez UE rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), o której przypomniano w rezolucji RB ONZ nr 1977 (2010)).
      Unia od samego początku stanowczo popiera haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych (zwany dalej „kodeksem”) i stale wyraża zaniepokojenie rozprzestrzenieniem rakiet balistycznych. Unia Europejska uważa, że kodeks ten jest ważnym wielostronnym instrumentem mającym na celu ograniczanie rozprzestrzeniania systemów rakiet balistycznych i związanych z nimi technologii poprzez zapewnienie środków przejrzystości i środków budowy zaufania. Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej podpisały ten kodeks i wdrażają go w dobrej wierze.
      W przeszłości Unia podjęła próbę usunięcia braków, jeśli chodzi o wdrażanie kodeksu i jego upowszechnianie, organizując w 2007 roku, przy okazji corocznego posiedzenia, warsztaty dla państw sygnatariuszy kodeksu i państw niebędących jego sygnatariuszami.
      Unia Europejska, zachęcona wynikami tych warsztatów, kontynuuję tę inicjatywę i wspiera następujące trzy aspekty kodeksu:

                  —

                  upowszechnianie kodeksu;

                  —

                  wdrażanie kodeksu;

                  —

                  umocnienie kodeksu i usprawnianie jego funkcjonowania.

            Działanie to podjęto na mocy decyzji 2008/974/WPZiB z dnia 18 grudnia 2008 r., co pozwoliło na realizację szeregu inicjatyw wspierających kodeks, w tym na:

                  —

                  stworzenie specjalnej bezpiecznej strony internetowej;

                  —

                  zorganizowanie szeregu imprez towarzyszących w Wiedniu i Nowym Jorku służących rozpropagowaniu kodeksu wśród państw niebędących sygnatariuszami;

                  —

                  warsztaty w Paryżu służące zwiększaniu wiedzy wśród państw z Afryki i Bliskiego Wschodu;

                  —

                  wizytę obserwatorów w kompleksie wyrzutni rakiet nośnych (SLV) w Kourou w Gujanie Francuskiej;

                  —

                  opracowanie dokumentów będących podstawą dyskusji.

            Ta decyzja Rady przyczyniła się do rozpowszechnienia wiedzy o kodeksie i rozpropagowania kodeksu wśród państw trzecich. Wsparła również Kostarykę, Węgry, Francję i Rumunię w działaniach, które podejmowały jako państwa przewodniczące kodeksowi. Przez lepsze wyeksponowanie kodeksu ułatwiła przystąpienie doń nowych członków.
      Przez wzgląd na osiągnięte wyniki oraz na stałe rozprzestrzenianie rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia broni masowego rażenia, powodujące rosnące zaniepokojenie społeczności międzynarodowej – w szczególności rozprzestrzenianie w ramach obecnych programów rakietowych na Bliskim Wschodzie, w północno-wschodniej i południowej Azji, w tym w Iranie i Koreańskiej Republice Ludowo Demokratycznej – przeprowadzone zostaną następujące działania:

                  —

                  udzielanie wsparcia na rzecz kodeksu;

                  —

                  wspieranie nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych;

                  —

                  organizowanie imprez informacyjnych dotyczących kodeksu i nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych.

            Niniejsza decyzja, dzięki temu, że nie ogranicza się jedynie do propagowania przystępowania do kodeksu, pozwala pogłębić międzynarodową debatę na temat rozprzestrzeniania rakiet i włączyć w nią nowe regiony i nowe środowiska.
      2.   OPIS PROJEKTU
      2.1.   Projekt 1: Udzielanie wsparcia na rzecz kodeksu

      2.1.1.   Cel projektu

      Kodeks stanowi istotny instrument, który przez zapewnienie środków budowy zaufania i środków przejrzystości przyczynia się do ograniczenia rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i związanych z nimi technologii. Konieczne są jednak dalsze działania w celu wsparciu kodeksu, a w szczególności działania służące:

                  —

                  propagowaniu upowszechniania kodeksu, a zwłaszcza podpisaniu kodeksu przez wszystkie państwa dysponujące zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych;

                  —

                  wspieraniu wdrażania wszystkich aspektów kodeksu;

                  —

                  lepszemu wyeksponowaniu kodeksu, w szczególności przy okazji dziesiątej rocznicy podpisania go.

            2.1.2.   Opis projektu

      Projekt przewiduje trzy rodzaje działań:

                  a)

                  Opracowanie i opublikowanie „pakietu startowego” obejmującego drukowaną broszurę oraz nośnik CD lub USB na potrzeby działań informacyjnych skierowanych do państw niebędących sygnatariuszami, a także przypominającego o obowiązkach spoczywających na państwach sygnatariuszach. „Pakiet startowy” będzie także dostępny on-line i będzie obejmował wszelkie niezbędne informacje o kodeksie i odnośne punkty kontaktowe.

                  b)

                  Wspieranie bezpiecznego internetowego mechanizmu informowania i komunikowania na potrzeby kodeksu (elektroniczny bezpośredni centralny punkt kontaktowy – e-ICC), m.in. przez techniczne udoskonalenie strony internetowej w ścisłej współpracy z austriackim Ministerstwem Spraw Zagranicznych.

                  c)

                  Zorganizowanie uroczystości w związku z dziesiątą rocznicą podpisania kodeksu. Podmiot odpowiedzialny za realizacje zapewni wsparcie finansowe na rzecz działań służących uczczeniu tej rocznicy. Przyjmą on przede wszystkim formę międzynarodowej konferencji, która zostanie zorganizowana zimą 2012/2013, w miarę możliwości w Hadze, Nowym Jorku lub Wiedniu (o miejscu zdecyduje Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) w ścisłym porozumieniu z państwami członkowskimi w ramach właściwej grupy roboczej Rady).

            2.1.3.   Oczekiwane rezultaty projektu

                  —

                  Wykorzystywanie „pakietu startowego” przez państwo przewodniczące kodeksowi, austriacki sekretariat (bezpośredni centralny punkt kontaktowy – ICC), Unię i innych partnerów na potrzeby prowadzonych przez siebie działań informacyjnych.

                  —

                  Dystrybuowanie „pakietu startowego” wśród szerokiego grona podczas szeregu imprez.

                  —

                  Dalsze rozwijanie i modernizowanie specjalnej strony internetowej kodeksu.

                  —

                  Lepsze wyeksponowanie kodeksu na forum międzynarodowym przez zorganizowanie międzynarodowej uroczystości w celu uczczenia dziesiątej rocznicy podpisania go.

            2.1.4.   Beneficjenci projektu

      Beneficjentami projektu są zarówno państwa sygnatariusze kodeksu, jak i państwa nie będące sygnatariuszami.
      2.2.   Projekt 2: Wspieranie nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych

      2.2.1.   Cel projektu

      Mimo istnienia kodeksu, stałe rozprzestrzenianie rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia broni masowego rażenia – w szczególności rozprzestrzenianie w ramach obecnych programów rakietowych na Bliskim Wschodzie, w północno-wschodniej i południowej Azji, w tym w Iranie i Koreańskiej Republice Ludowo Demokratycznej – jest przyczyną rosnącego zaniepokojenia społeczności międzynarodowej.
      Ogólnie projekt wesprze szereg działań, które służą zwalczaniu rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i ukierunkowane są w szczególności na rozpowszechnianie wiedzy na temat tego zagrożenia, zwiększanie wysiłków na rzecz poprawy skuteczności instrumentów wielostronnych – przygotowując wparcie dla inicjatyw będących odpowiedzią na te konkretne wyzwania i pomagając zainteresowanym państwom w umacnianiu na szczeblu krajowym ich odnośnych systemów kontroli wywozu.
      2.2.2.   Opis projektu

      Projekt przewiduje trzy rodzaje działań:

                  a)

                  Publikowanie dokumentów będących podstawą dyskusji. Możliwe tematy to m.in.:

                              —

                              prawnie wiążące środki dotyczące rakiet balistycznych ziemia–ziemia krótkiego i średniego zasięgu;

                              —

                              dalsze działania wielostronne zapobiegające zagrożeniu rozprzestrzenianiem rakiet oraz propagujące rozbrojenie w odniesieniu do rakiet balistycznych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na możliwe środki budowy zaufania;

                              —

                              mechanizmy kontroli wywozu i tranzytu.

                  b)

                  Organizowanie sesji informacyjnych na temat kwestii związanych z transferem technologii podwójnego zastosowania oraz transferem wiedzy, z myślą o zapobieganiu tym zjawiskom w odniesieniu do rakiet balistycznych. Sesje te pozwolą na zastanowienie się nad tendencjami w zakresie transferu technologii na potrzeby rakiet balistycznych oraz nad działaniami, które można by promować, aby na wczesnym etapie zapobiec temu zjawisku. W tym celu Fundacja na rzecz Badań Strategicznych (FRS) zorganizuje trzy warsztaty dla ekspertów reprezentujących środowiska naukowe, środowiska zajmujące się przestrzenią kosmiczną oraz przemysł z państw będących i niebędących sygnatariuszami kodeksu.

                  c)

                  Ukierunkowane misje ekspertów w państwach poza Unią. W koordynacji z centrami doskonałości Unii Europejskiej dwaj eksperci w dziedzinie nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych przeprowadzą misje w terenie w wybranych państwach. Możliwym celem tych misji mogłyby być – choć nie wyłącznie – następujące państwa: Malezja, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Chiny, Algieria, RPA, Indie, Brazylia, Tajlandia i Meksyk. Ostateczna lista państw, a także możliwości podjęcia wspólnych démarches wraz z komitetem utworzonym na mocy rezolucji ONZ nr1540, zostaną określone w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych.

            2.2.3.   Oczekiwane rezultaty projektu

                  —

                  Wspieranie nierozprzestrzeniania rakiet;

                  —

                  Rozpropagowanie wysiłków podejmowanych na forach wielostronnych – w tym na mocy kodeksu – w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu rakiet;

                  —

                  Sprowokowanie debaty na temat nowych inicjatyw zapobiegających rozprzestrzenianiu rakiet;

                  —

                  Zwiększenie – dzięki sesjom informacyjnym – wiedzy na temat kwestii związanych z transferem technologii podwójnego zastosowania oraz transferem wiedzy, z myślą o zapobieganiu tym zjawiskom w odniesieniu do rakiet balistycznych.

            2.2.4.   Beneficjenci projektu

      Unia i państwa członkowskie skorzystają z dokumentów będących podstawą dyskusji; o szerszej dystrybucji tych dokumentów zdecyduje Wysoki Przedstawiciel w ścisłym porozumieniu z państwami członkowskimi w ramach właściwej grupy roboczej Rady. Ostateczna decyzja zostanie podjęta na podstawie propozycji podmiotu realizującego zgodnie z art. 2 ust. 2.
      Sesje informacyjne – dzięki temu że będą obejmować sesje dla przedstawicieli przemysłu, środowisk badawczych i innych – umożliwią zaangażowanie szerszej rzeszy ekspertów zajmujących się kwestiami przestrzeni kosmicznej i rakiet.
      Ukierunkowane misje ekspertów skoncentrują się na najważniejszych państwach, które nie są sygnatariuszami kodeksu, lub na podmiotach regionalnych odgrywających istotną rolę w transferze technologii i działaniach związanych z przestrzenią kosmiczną.
      2.3.   Projekt 3: Organizowanie imprez informacyjnych dotyczących kodeksu i nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych.

      2.3.1.   Cel projektu

      Dzięki temu projektowi, obejmującemu zorganizowanie szeregu imprez służących zaangażowaniu państw niebędących sygnatariuszami kodeksu, rozpowszechniana będzie wiedza na temat nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych i wiedza na temat kodeksu. W tym celu w Wiedniu, Genewie i Nowym Jorku przy okazji istotnych wydarzeń organizowane będą imprezy angażujące delegatury ONZ.
      2.3.2.   Opis projektu

      Projekt przewiduje dwa rodzaje imprez:

                  a)

                  Sfinansowanie sześciu imprez informacyjnych – wspierających zarówno kodeks, jak i nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych – w trzech miastach:

                              —

                              w Nowym Jorku przy okazji posiedzenia Pierwszego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ lub posiedzeń komitetów przygotowawczych układu o nierozprzestrzenianiu;

                              —

                              w Genewie przy okazji Konferencji Rozbrojeniowej;

                              —

                              w Wiedniu przy okazji posiedzeń sygnatariuszy kodeksu, Komitetu ds. Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej (COPUOS) lub innych istotnych działań ONZ w tym mieście.

                        Imprezy mogłyby mieć różnoraką postać:

                              —

                              seminariów dla maksymalnie 80 przedstawicieli misji przy ONZ w Nowym Jorku, Genewie i Wiedniu – bazujących na udziale wybranej grupy prelegentów i urzędników Unii Europejskiej;

                              —

                              obiadów lub kolacji o charakterze zamkniętym, służących zaangażowaniu urzędników wyższego szczebla z wybranych państw – bazujących na udziale unijnych przedstawicieli wysokiego szczebla i ekspertów.

                        Na potrzeby każdej z tych imprez podmiot realizujący przedstawi Wysokiemu Przedstawicielowi wykaz państw, a wśród nich państw niebędących sygnatariuszami kodeksu. Pozwoli to na zaproszenie przedstawicieli wyższego szczebla zajmujących się kwestiami nieproliferacji.

                  b)

                  Sfinansowanie trzech regionalnych seminariów informacyjnych, które mogłyby zostać zorganizowane w Ameryce Łacińskiej (np. w Chile, Meksyku, Argentynie lub Brazylii), na Bliskim Wschodzie (np. w państwach Zatoki Perskiej, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich lub Jordanii) oraz w Azji (np. w Singapurze lub Wietnamie). Wybór miejsca zostanie dokonany w porozumieniu z WP i zostanie skonsultowany z państwami członkowskimi na forum właściwej grupy roboczej Rady. Seminarium będzie poświęcone tendencjom w dziedzinie rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i skupieniu się na kwestiach regionalnych, a także kodeksowi i praktycznym informacjom na temat bycia państwem-sygnatariuszem.

            2.3.3.   Oczekiwane rezultaty projektu

                  —

                  Rozpowszechnienie informacji o tendencjach w dziedzinie rozprzestrzeniania rakiet, a w szczególności o haskim Kodeksie postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych w odniesieniu do państw niebędących sygnatariuszami kodeksu, sprzyjające dyskusjom na temat dalszych działań propagujących nierozprzestrzenianie rakiet;

                  —

                  Sprowokowanie debaty w Unii i poza nią na temat przyszłych inicjatyw;

                  —

                  Lepsze wyeksponowanie rozprzestrzeniania rakiet jako strategicznego wyzwania.

            2.3.4.   Beneficjenci projektu

      Wspomniane imprezy będą się koncentrować głównie na państwach niebędących sygnatariuszami kodeksu, chociaż ze względów politycznych przy okazji niektórych imprez możliwa jest współpraca z państwami będącymi sygnatariuszami. Uczestnikami powinni być przede wszystkim eksperci i urzędnicy wyższego szczebla.
      Ostateczny wybór państw beneficjentów zostanie dokonany po skonsultowaniu się jednostki realizującej z WP i w ścisłym porozumieniu z państwami członkowskimi w ramach właściwej grupy roboczej Rady. Ostateczna decyzja zostanie podjęta na podstawie propozycji podmiotu realizującego zgodnie z art. 2 ust. 2.
      3.   CZAS TRWANIA
      Całkowity szacowany czas realizacji niniejszego projektu wynosi 24 miesiące.
      4.   PODMIOT REALIZUJĄCY PROJEKT
      Techniczna realizacja projektów zostanie powierzona FRS.
      Podmiot realizujący przygotuje:

                  a)

                  kwartalne sprawozdania z realizacji projektów;

                  b)

                  sprawozdanie końcowe nie później niż miesiąc po zakończeniu realizacji projektów.

            Sprawozdania zostaną przesłane WP.
      FRS zapewnia wyeksponowanie wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
      5.   UCZESTNICY REPREZENTUJĄCY STRONY TRZECIE
      Projekty będą finansowane w całości na podstawie niniejszej decyzji. Eksperci z państw sygnatariuszy kodeksu lub z państw niebędących sygnatariuszami mogą być uważani za uczestników reprezentujących strony trzecie. Ich prace będą prowadzone zgodnie ze standardowymi zasadami FRS.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/3/2008 z dnia 28 maja 2008 r. zmieniająca decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/1/2008 w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej oraz decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/2/2008 w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej

text:
               4.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 144/82

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA CHAD/3/2008
   z dnia 28 maja 2008 r.
   zmieniająca decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/1/2008 w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej oraz decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/2/2008 w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej
   (2008/412/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (1) (operacja EUFOR Tchad/RCA), w szczególności jego art. 10 ust. 2,
   uwzględniając decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/1/2008 z dnia 13 lutego 2008 r. w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (2) oraz decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/2/2008 w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z zaleceniami dowódcy operacji UE i z zaleceniami Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej w sprawie udziału Federacji Rosyjskiej, udział Federacji Rosyjskiej powinien zostać zaakceptowany.

               (2)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które dotyczą kwestii obronnych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 decyzji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/1/2008 z dnia 13 lutego 2008 r. otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 1
      Wkłady państw trzecich
      W następstwie konferencji w sprawie formowania sił i dalszych konsultacji akceptuje się wkład Republiki Albanii i Federacji Rosyjskiej w operację wojskową Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej.”.

   Artykuł 2
   Załącznik do decyzji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/2/2008 z dnia 18 marca 2008 r. otrzymuje brzmienie:

         „ZAŁĄCZNIK
         Wykaz państw trzecich, o których mowa w art. 2 ust. 1

                     —

                     Republika Albanii,

                     —

                     Federacja Rosyjska.”.

   Artykuł 3
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 maja 2008 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         M. IPAVIC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 21.

      (2)  Dz.U. L 56 z 29.2.2008, s. 64.

      (3)  Dz.U. L 107 z 17.4.2008, s. 60.


title: Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 2004 r. dotycząca mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników

text:
               18.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 12/4

      DECYZJA RADY

   z dnia 28 czerwca 2004 r.
   dotycząca mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników
   (2005/C 12/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r., dotyczące wewnątrzwspólnotowego swobodnego przepływu pracowników (1), w szczególności jego art. 26 i 27,
   uwzględniając listy kandydatur przedstawione Radzie przez rządy Państw Członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 7 maja 2002 r. (2), Rada mianowała członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników na okres od 7 maja 2002 r. do 6 maja 2004 r.

               (2)

               Członkowie ci pełnią swoje funkcje aż do czasu ich zastąpienia lub odnowienia ich mandatów.

               (3)

               Członków i zastępców członków ww. Komitetu należy mianować na okres dwóch lat,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Następujące osoby są mianowane członkami i zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników na okres od 7 maja 2004 r. do 6 maja 2006 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               pan Jacques OUZIEL
               pani Manjula EKKA

               pan Thierry LHOIR

               Republika Czeska

               pani Martina MICHALCOVÁ
               pan Miloš TICHÝ

               pani Zuzana DI FALCO

               Dania

               pan Ole Bondo CHRISTENSEN
               pan Kim TAASBY

               pan Claus G. P. RYDE

               Niemcy

               pan Gisbert BRINKMANN
               pani Maria Helene GROß

               pani Dagmar FELDGEN

               Estonia

               pani Piret LILLEVÄLI
               pani Carita RAMMUS

               pani Maarja SAKS

               Grecja

               pan Andreas KARYDIS
               pani Lydia KOTROF

               pani Elissavet DANIIL

               Hiszpania

               pani María José VERDE FERNÁNDEZ
               pan Jesús NORBERTO

               pan Miguel COLINA ROBLEDO

               Francja

               pan Christian LEFEUVRE
               pan François LEPAGE

               pani Nadia MAROT

               Irlandia

               pan Peter BUCKLEY
               pan John KELLY

               pani Gerardine BUCKLEY

               Włochy

               pan Maurizio Giuseppe SILVERI
               pan Augusto VACCARO

               pani Lea BATTISTONI

               Cypr

               pan Nelson NEOCLEUS
               pan Alecos KELVERIS

               pan Demetris MICHAELIDES

               Łotwa

               pan Jorens AIZSILS
               pani Daiga DIMDIŅA

               pani Linda DIMANTE

               Litwa

               pani Rita KAZLAUSKIENE
               pan Marius GREICIUS

               pan Ramunas DARULIS

               Luksemburg

               pan Joseph FABER
               pani Mariette SCHOLTUS

               pani Patrice FURLANI

               Węgry

               pani Rozália SZÉCSÉNYI
               pani Éva LUKÁCS

               pani Borbála SZIGETI

               Malta

               pani Amanda MAGRI
               pan Joseph MIZZI

               ………………………..

               Niderlandy

               pan M. BLOMSMA
               pani V.K. HOEL

               pani G. WIDERA-STEVENS

               Austria

               pani Ingrid NOWOTNY
               pani Doris WITEK-WEINDORFER

               pan Heinz KUTROWATZ

               Polska

               pan Janusz GRZYB
               pan Grzegorz PRAGERT

               pani Magdalena SWEKLEJ

               Portugalia

               pani Terezinha SALGUEIRO GARRIDO
               pani Ana Cristina SANTOS PEDROSO

               ………………………..

               Słowenia

               pani Staša BALOH-PLAHUTNIK
               pan Radivoj RADAK

               pani Damjana ŠARČEVIČ

               Słowacja

               pan Pavol JUHÁS
               pani Katarína GERGELOVÁ

               pani Ľubica GAJDOŠOVÁ

               Finlandia

               pani Mielikki TENHUNEN
               pani Mirkka MYKKÄNEN

               pan Tuomo KURRI

               Szwecja

               pan Pontus RINGBORG
               pani Catrin LIDBOM

               pani Linnea ARVIUS

               Zjednoczone Królestwo

               pani Anna HUDZIECZEK
               pan Andrew MILTON

               ……………………..

         II.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               pani Celien VANMOERKERKE
               pan Sakis DIMITRAKOPOULOS

               pan Edwin LOOF

               Republika Czeska

               pan Jiři VALENTA
               pan Miroslav FEBER

               pan Pavel JANÍČKO

               Dania

               pan Michael JACOBSEN
               pan Jens WIENE

               pani Käthe MUNK RYOM

               Niemcy

               pan Volker ROßOCHA
               pani Renate GABKE

               pan Günter SCHÖNWALD

               Estonia

               pani Liina CARR
               pani Anu TOOTS

               pani Margarita TUCH

               Grecja

               pan Georgios PERENTIS
               pan Georgios SKOULATAKIS

               pan Efthymios EFTHYMIOU

               Hiszpania

               pani Ana María CORRAL
               pan José Maria DIAZ-ROPERO

               pani Pilar ROC

               Francja

               pani An LENOUAIL-MARLIERE
               pani Michèle MONRIQUE

               pani Laurence LAIGO

               Irlandia

               pani Esther LYNCH
               pan Brendan MACKIN

               pani Rosheen CALLENDER

               Włochy

               ………………………….
               ………………………….

               ………………………

               Cypr

               pan Petros THEOPHANOUS
               pan Pieris PIERI

               pan Diomedes DIOMEDOUS

               Łotwa

               pani Iveta OZOLA
               pan Ivo KRIEVS

               pani Beata JAKUBOVA

               Litwa

               pani Janina MATUIZIENE
               pani Janina SVEDIENE

               pani Jovita MESKAUSKIENE

               Luksemburg

               pan Eduardo DIAS
               pan Paul DE ARAUJO

               pan Carlos PEREIRA

               Węgry

               pani Judit CZUGLERNE IVÁNY
               pan Károly GYÖRGY

               pani Edit PINK

               Malta

               pan Andrew MIZZI
               ……………………

               pan Alfred BUHAGIAR

               Niderlandy

               pan S. VAN DE POL
               pani D. VAARTJES-VAN SUIJDAM

               pan W.W. MULLER

               Austria

               pan Josef WALLNER
               pan Oliver RÖPKE

               pan Gernot MITTER

               Polska

               pan Krzysztof ROSTKOWSKI
               pan Bogdan OLSZEWSKI

               pan Jakub KUS

               Portugalia

               pan Carlos Manuel ALVES TRINDADE
               pan Rui Manuel OLIVEIRA e COSTA

               pani Anabela PEREIRA PEIXOTO de MAGALHÃES

               Słowenia

               pani Metka ROKSANDIĆ
               pan Gregor CERAR

               ……………………………..

               Słowacja

               pani Magdaléna MELLENOVÁ
               pani Lucia ŠVIHLOVÁ

               pan Milan BUŠO

               Finlandia

               pan Kalle RÄISÄNEN
               pani Salla HEINÄNEN

               pani Mervi HUUSKONEN

               Szwecja

               pan Thord PETTERSSON
               pani Lena WIRKKALA

               pan Ossian WENNSTRÖM

               Zjednoczone Królestwo

               pan Roger McKENZIE
               pani Sofi TAYLOR

               pan Nick CLARK

         III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               pani Sonja KOHNENMERGEN
               pani Philippe STIENON

               pan Ivo VAN DAMME

               Republika Czeska

               pani Marie ZVOLSKÁ
               pan Miroslav FIŘT

               pani Ivana ŠTURMOVÁ

               Dania

               pan Henning GADE
               pan Flemming DREESEN

               pani Karina RANSBY

               Niemcy

               pani Angela SCHNEIDER-BODIEN
               pani Alexandra HÖRDER

               pan Bernhard SCHWARZKOPF

               Estonia

               pani Lilian SALLASTE
               pan Heinart PUHKIM

               pan Renno MÄGI

               Grecja

               pan Labros PAPAIOANNOU
               pan Antonios MEGGOULIS

               pan Leonidas NIKOLOUZOS

               Hiszpania

               pan Pablo GÓMEZ ALBO
               pan Roberto SUÁREZ GARCÍA

               pan Javier IBARS ALVARO

               Francja

               pani Odile MENNETEAU
               pani Muriel CAILLAT

               pan Jean-Louis TERDJMAN

               Irlandia

               pani Heidi LOUGHEED
               pani Catherine MAGUIRE

               pan Arthur FORBES

               Włochy

               ……………………………..
               ……………………………..

               …………………………

               Cypr

               pan Michael ANTONIOU
               pan Emilios MICHAEL

               pan Lefteris KARYDIS

               Łotwa

               pani Daiga ERMSONE
               pan Edgars KORČAGINS

               pani Anita NIPĀNE

               Litwa

               pani Justinas USONIS
               pan Arturas STRAVINSKAS

               pan Egidijus KASELIS

               Luksemburg

               pan Marc KIEFFER
               pan François ENGELS

               pan Romain LANNERS

               Węgry

               pan Pál KARA
               pan István KOMORÓCZKI

               pan Attila SZABADKAI

               Malta

               pan Mario DEBONO
               pan Joseph MONTEBELLO

               pan Tonio FARRUGIA

               Niderlandy

               pan A. VAN DELFT
               pan S.J.L. NIEUWSMA

               pan G.A.M. VAN DER GRIND

               Austria

               pani Maria KAUN
               pan Wolfgang TRITREMMEL

               pani Christa SCHWENG

               Polska

               pan Andrzej JANKOWSKI
               pan Jacek MĘCINA

               pan Tomasz WIKA

               Portugalia

               pani Cristina NAGY MORAIS
               pan Nuno BERNARDO

               pan Marcelino PENA COSTA

               Słowenia

               pani Staša PIRKMAIER
               pani Metka PENKO NATLAČEN

               pani Urška JEREB

               Słowacja

               pan Jozef HORVÁTH
               pan Vladimír KALINA

               pani Petra ŠUSTEKOVÁ

               Finlandia

               pani Katja LEPPÄNEN
               pan Mikko RÄSÄNEN

               pan Mikko NYYSSÖLÄ

               Szwecja

               pani Karin EKENGER
               pan Markus GUSTAFSSON

               pan Fredrik SEGERFELDT

               Zjednoczone Królestwo

               pan Anthony THOMPSON
               pani Emmeline OWENS

               pan Sumantra PRASAD

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 czerwca 2004 r.

            W imieniu Rady

         M. CULLEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 257 z 18.10.1968, str. 2.

      (2)  Dz.U. C 119 z 22.5.2002, str. 1.


title: 2012/113/UE: Decyzja Rady z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a rządem Republiki Indonezji dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych

text:
               24.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 lutego 2012 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a rządem Republiki Indonezji dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych
   (2012/113/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji z dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obowiązujących umów dwustronnych umową na poziomie Unii.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 2011/663/UE (1) Umowa między Unią Europejską a rządem Republiki Indonezji dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych (2) („umowa”) została podpisana i jest tymczasowo stosowana, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (3)

               Należy zatwierdzić umowę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a rządem Republiki Indonezji dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych (3) („umowa”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 umowy.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. LIDEGAARD

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 264 z 8.10.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 264 z 8.10.2011, s. 2.

      (3)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 264 z 8.10.2011, s. 2, wraz z decyzją w sprawie jej podpisania.


title: Decyzja Rady z dnia 16 lipca 2012 r. odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               31.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 16 lipca 2012 r.
   odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2012/C 228/02
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich listy kandydatów na ich przedstawicieli oraz przedłożone przez Komisję listy kandydatów na przedstawicieli organizacji pracodawców i pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 14 września 2009 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2009 r. do dnia 17 września 2012 r.

               (2)

               Członkowie Rady Zarządzającej centrum powinni zostać mianowani na trzy lata,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Belgia (system rotacyjny)

               Wspólnota Flamandzka – Micheline SCHEYS
               Wspólnota Francuska – Isabelle VOITURIER

               Bułgaria

               Emilia VALCHOVSKA

               Republika Czeska

               Jakub STÁREK

               Dania

               Lars MORTENSEN

               Niemcy

               Peter THIELE

               Estonia

               Kalle TOOM

               Grecja

                   (3)

               Hiszpania

               Jesús BARROSO BARRERO

               Francja

               Jean-Marc HUART

               Irlandia

               John MC GRATH

               Włochy

               Lucia SCARPITTI

               Cypr

               George PAPAGEORGIOU

               Łotwa

               Janis GAIGALS

               Litwa

               Aleksandra SOKOLOVA

               Luksemburg

               Antonio DE CAROLIS

               Węgry

               László ODROBINA

               Malta

               James J. CALLEJA

               Niderlandy

               Peter van IJSSELMUIDEN

               Austria

               Reinhard NÖBAUER

               Polska

               Piotr BARTOSIAK

               Portugalia

               Isilda FERNANDES

               Rumunia

               Gabriela CIOBANU

               Słowenia

               Anton SIMONIČ

               Słowacja

               Juraj VANTUCH

               Finlandia

               Tarja RIIHIMÄKI

               Szwecja

               Carina LINDEN

               Zjednoczone Królestwo

               Marilyn EAST

   II.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               Belgia

               Jef MAES

               Bułgaria

                   (4)

               Republika Czeska

               Petr PEČENKA

               Dania

               Erik SCHMIDT

               Niemcy

               Hermann NEHLS

               Estonia

               Kaja TOOMSALU

               Grecja

                   (4)

               Hiszpania

               Fernando PUIG-SAMPER

               Francja

               Laurence MARTIN

               Irlandia

               Frank VAUGHAN

               Włochy

               Bruno VITALI

               Cypr

               Nicos NICOLAOU

               Łotwa

               Ruta PORNIECE

               Litwa

               Tatjana BABRAUSKIENE

               Luksemburg

               Danièle NIELES

               Węgry

                   (4)

               Malta

               Kevin BONELLO

               Niderlandy

               Hubertus (Bert) Van der SPEK

               Austria

               Alexander PRISCHL

               Polska

                   (4)

               Portugalia

               Antonio Louis CORREIA

               Rumunia

               Gheorghe SIMION

               Słowenia

               Anton ROZMAN

               Słowacja

               Alexander KURTANSKÝ

               Finlandia

               Kirsi RASINAHO

               Szwecja

               German BENDER

               Zjednoczone Królestwo

               Iain MURRAY

   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Belgia

               Jan DELFOSSE

               Bułgaria

               Daniela SIMIDCHIEVA

               Republika Czeska

               Miloš RATHOUSKÝ

               Dania

               Henrik BACH MORTENSEN

               Niemcy

               Barbara DORN

               Estonia

               Marek SEPP

               Grecja

               Evangelos BOUMIS

               Hiszpania

               Juan Carlos TEJEDA HISADO

               Francja

               Siham SAIDI

               Irlandia

               Tony DONOHOE

               Włochy

               Claudio GENTILI

               Cypr

               Michael PILIKOS

               Łotwa

               Marina SKLARA

               Litwa

               Dovile BASKYTE

               Luksemburg

               Paul KRIER

               Węgry

               Adrienn BÁLINT

               Malta

               Jeanelle CATANIA

               Niderlandy

               G.A.M van der GRIND

               Austria

               Gerhard RIEMER

               Polska

               Andrzej STĘPNIKOWSKI

               Portugalia

                   (5)

               Rumunia

                   (5)

               Słowenia

               Anze HIRSL

               Słowacja

                   (5)

               Finlandia

               Satu AGREN

               Szwecja

               Karin THAPPER

               Zjednoczone Królestwo

                   (5)

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. ALETRARIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 226 z 19.9.2009, s. 2.

      (3)  Członek zostanie mianowany w terminie późniejszym.

      (4)  Członek zostanie mianowany w terminie późniejszym.

      (5)  Członek zostanie mianowany w terminie późniejszym.


Ważna informacja prawna

|

32007D0035

2007/35/WE: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2007 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, rozszerzającego postanowienia Umowy o partnerstwie i współpracy na dwustronny handel wyrobami włókienniczymi, mając na uwadze wygaśnięcie dwustronnej umowy dotyczącej wyrobów włókienniczych

Dziennik Urzędowy L 017 , 24/01/2007 P. 0013 - 0013

		Decyzja Radyz dnia 22 stycznia 2007 r.w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, rozszerzającego postanowienia Umowy o partnerstwie i współpracy na dwustronny handel wyrobami włókienniczymi, mając na uwadze wygaśnięcie dwustronnej umowy dotyczącej wyrobów włókienniczych(2007/35/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dnia 13 marca 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Republiką Azerbejdżanu w celu wprowadzenia zmian do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony (zwanej dalej "UPW"), tak aby zapewnić, że zasady mające zastosowanie do handlu innymi towarami są również oficjalnie rozszerzone na handel wyrobami włókienniczymi. Negocjacje te zostały pomyślnie zakończone.(2) Protokół zmieniający UPW powinien zostać zawarty przez Wspólnotę,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Azerbejdżanu, z drugiej strony, rozszerzający postanowienia Umowy o partnerstwie i współpracy na dwustronny handel wyrobami włókienniczymi, mając na uwadze wygaśnięcie dwustronnej umowy dotyczącej wyrobów włókienniczych.Tekst Protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w celu związania nim Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2007 r.W imieniu RadyF.-W. SteinmeierPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: 2009/666/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Organu Nadzoru Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/166

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Organu Nadzoru Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2007
   (2009/666/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Organu Nadzoru Europejskiego GNSS (1) za rok budżetowy 2007 (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Organu Nadzoru Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Organu (3),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1321/2004 z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie ustanowienia struktur zarządzania europejskimi programami radionawigacyjnymi (5), w szczególności jego art. 12,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6 0164/2009),

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdania finansowe Organu Nadzoru Europejskiego Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) zostały przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Organu Nadzoru Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2007;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, dyrektorowi Organu Nadzoru Europejskiego GNSS, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  GNSS: Globalny System Nawigacji Satelitarnej.

      (2)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 38.

      (3)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 107.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 246 z 20.7.2004, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2090 z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Niemiec

text:
               19.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 302/109

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2090
   z dnia 17 listopada 2015 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Niemiec
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia, 5 lutego i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) oraz (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Jacqueline KRAEGE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               —

               Frau Heike RAAB, Staatssekretärin, Bevollmächtigte des Landes Rheinland-Pfalz beim Bund und für Europa, für Medien und Digitales.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70.