title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/1780 z dnia 18 września 2017 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP Sahel Mali/1/2017)

text:
               30.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 253/37

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2017/1780
   z dnia 18 września 2017 r.
   w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP Sahel Mali/1/2017)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/219/WPZiB z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją 2014/219/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji, aby sprawować kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją EUCAP Sahel Mali, w tym również decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               W dniu 26 maja 2014 r. KPiB przyjął decyzję EUCAP Sahel Mali/1/2014 (2) w sprawie mianowania Albrechta CONZEGO szefem misji EUCAP Sahel Mali na okres od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r.

               (3)

               Mandat Albrechta CONZEGO jako szefa misji EUCAP Sahel Mali był wielokrotnie przedłużany, po raz ostatni decyzją KPiB EUCAP Sahel Mali/2/2016 (3) przedłużającą jego mandat jako szefa misji EUCAP Sahel Mali do dnia 14 lipca 2017 r.

               (4)

               W dniu 15 września 2017 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, aby szefem misji EUCAP Sahel Mali od dnia 1 października 2017 r. do dnia 14 stycznia 2018 r. został mianowany Philippe RIO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Philippe RIO zostaje niniejszym mianowany szefem misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) na okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 14 stycznia 2018 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2017 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 21.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa 2014/310/UE z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP Sahel Mali/1/2014) (Dz.U. L 164 z 3.6.2014, s. 43).

      (3)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/2381 z dnia 14 grudnia 2016 r. przedłużająca mandat szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (EUCAP Sahel Mali/2/2016) (Dz.U. L 352 z 23.12.2016, s. 59).


title: 2011/245/UE: Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii

text:
               19.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 103/113

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 kwietnia 2011 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii
   (2011/245/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 grudnia 2009 r. i w dniu 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu José MONTILLI AGUILERY,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., na członka Komitetu Regionów mianowany zostaje:

               —

               Artur MAS GAVARRÓ, Presidente de la Generalitat de Catalunya.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         FAZEKAS S.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 18 grudnia 2003 r. określająca środki niezbędne do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez uczestniczące krajowe Banki Centralne (EBC/2003/18)

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0018(01)

Dziennik Urzędowy L 009 , 15/01/2004 P. 0029 - 0030

		Decyzja Europejskiego Banku Centralnegoz dnia 18 grudnia 2003 r.określająca środki niezbędne do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez uczestniczące krajowe banki centralne(EBC/2003/18)(2004/44/WE)RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności artykuł 28 ustęp 3,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja EBC/1998/2 z dnia 9 lipca 1998 r. określająca środki niezbędne do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego [1], ustaliła w jaki sposób i do jakiego poziomu krajowe banki centralne Państw Członkowskich zamierzających wprowadzić walutę EUR w dniu 1 stycznia 1999 r. powinny dokonać opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego (EBC).(2) Artykuł 2 decyzji EBC/2000/14 z dnia 16 listopada 2000 r. określającej opłacenie kapitału i udział Banku Grecji w kwotach rezerw i odpisów EBC jak również wstępne przekazanie rezerw walutowych na rzecz EBC przez Bank Grecji oraz inne związane z tym przepisy [2], w związku z decyzją EBC/1998/14 z dnia 1 grudnia 1998 r. określającej środki niezbędne do opłacenia kapitału przez nieuczestniczące krajowe banki centralne [3], określiła w jaki sposób i do jakiego poziomu Bank Grecji powinien dokonać opłacenia kapitału EBC, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2001 r. w związku z planowanym przyjęciem waluty EUR przez Grecję.(3) Decyzja EBC/2003/17 z dnia 18 grudnia 2003 r. dotycząca procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego [4] dostosowuje wagi przypisane krajowym bankom centralnym w kluczu subskrypcji kapitału EBC (poniżej określane, odpowiednio, jako "wagi klucza kapitałowego" oraz "klucz kapitałowy"), z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2004 r.(4) Na podstawie dostosowanego klucza kapitałowego, niezbędne jest przyjęcie nowej decyzji EBC, która dokona uchylenia decyzji EBC/1998/2 oraz artykułu 2 decyzji EBC/2000/14, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2004 r., jak również określenia w jaki sposób i do jakiego poziomu krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które wprowadziły walutę EUR (poniżej określane jako "uczestniczące krajowe banki centralne"), powinny dokonać opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego do dnia 1 stycznia 2004 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zakres i forma opłaconego kapitałuKażdy z uczestniczących krajowych banków centralnych powinien dokonać opłacenia całości subskrybowanego przez siebie kapitału EBC do dnia 1 stycznia 2004 r. Biorąc pod uwagę wagi klucza kapitałowego, określone w artykule 2 decyzji EBC/2003/17, każdy z uczestniczących krajowych banków centralnych powinien w związku z tym na dzień 1 stycznia 2004 r. dokonać opłacenia kwoty wykazanej obok nazwy takiego banku w poniższej tabeli:Uczestniczący krajowy bank centralny | (EUR) |— Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique | 141485000 |— Deutsche Bundesbank | 1170200000 |— Bank Grecij | 108070000 |— Banco de España | 439005000 |— Banque de France | 825875000 |— Central Bank and Financial Services Authority of Ireland | 51270000 |— Banca d'Italia | 728630000 |— Banque centrale du Luxembourg | 8540000 |— De Nederlandsche Bank | 221615000 |— Österreichische Nationalbank | 115095000 |— Banco de Portugal | 100645000 |— Suomen Pankki | 71490000 |Artykuł 2Dostosowanie opłaconego kapitałuKażdy z uczestniczących krajowych banków centralnych dokonał już opłacenia udziału w subskrybowanym kapitale EBC zgodnie z decyzją EBC/1998/2 oraz, w odniesieniu do Banku Grecji, zgodnie z artykułem 2 decyzji EBC/2000/14 oraz decyzją EBC/1998/14. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, dany uczestniczący krajowy bank centralny dokona przekazania dodatkowych kwot na rzecz EBC, albo też odpowiednio, EBC dokona zwrotnego przekazania odpowiednich kwot na rzecz danego uczestniczącego krajowego banku centralnego — w celu osiągnięcia kwot wskazanych w tabeli zawartej w artykule 1 powyżej. Działania takie zostaną dokonane zgodnie z warunkami decyzji EBC/2003/20 z dnia 18 grudnia 2003 r. określającej warunki i zasady przekazywania przez krajowe banki centralne udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym oraz dostosowania opłaconego kapitału [5].Artykuł 3Przepisy końcowe1. Decyzja EBC/1998/2 oraz artykuł 2 decyzji EBC/2000/14 zostają niniejszym uchylone z dniem 1 stycznia 2004 r.2. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 19 grudnia 2003 r.3. Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Frankfurt nad Menem, dnia 18 grudnia 2003 r.Jean-Claude TrichetPrezes[1] Dz.U. L 8 z 14.1.1999, str. 33.[2] Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 110.[3] Dz.U. L 110 z 28.4.1999, str. 33.[4] Dz.U. L 9 z 15.1.2004, str. 27.[5] Dz.U. L 9 z 15.1.2004, str. 32.--------------------------------------------------


title: 2014/415/UE: Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zastosowania przez Unię klauzuli solidarności

text:
               1.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/53

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 czerwca 2014 r.
   w sprawie uzgodnień dotyczących zastosowania przez Unię klauzuli solidarności

      (2014/415/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 222 ust. 3 zdanie pierwsze,
   uwzględniając wspólny wniosek Komisji Europejskiej oraz wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Niniejsza decyzja dotyczy wykonania przepisów art. 222 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) („klauzula solidarności”). Nie dotyczy ona zastosowania przez państwa członkowskie klauzuli solidarności na mocy art. 222 ust. 2 TFUE. Zgodnie z deklaracją 37 odnoszącą się do art. 222 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwo członkowskie ma prawo wyboru najbardziej odpowiednich środków w celu wypełnienia przez nie obowiązku solidarności w stosunku do innego państwa członkowskiego.

               (2)

               Zgodnie z art. 222 ust. 1 TFUE Unia i jej państwa członkowskie mają działać wspólnie w duchu solidarności, jeżeli jakiekolwiek państwo członkowskie stanie się przedmiotem ataku terrorystycznego lub ofiarą klęski żywiołowej lub katastrofy spowodowanej przez człowieka. Należy dążyć do zapewnienia spójności i komplementarności działań Unii i państw członkowskich z korzyścią dla jakiegokolwiek państwa członkowskiego powołującego się na klauzulę solidarności oraz by uniknąć powielania działań. Ze względu na to, że państwa członkowskie mają koordynować swoje działania w ramach Rady, by wypełnić swoje obowiązki w zakresie solidarności na mocy art. 222 ust. 2 TFUE, właściwe jest dokonanie uzgodnień dotyczących koordynacji — w ramach Rady w odniesieniu do — wykonania przez Unię klauzuli solidarności.

               (3)

               Uzgodnienia dotyczące koordynacji w ramach Rady powinny zostać oparte na zintegrowanych uzgodnieniach UE (uzgodnienia IPCR) dotyczących reagowania na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych zatwierdzonych przez Radę w dniu 25 czerwca 2013 r., w których stwierdzono, że uzgodnienia IPCR mają również wspierać uzgodnienia dotyczące stosowania klauzuli solidarności. Właściwe jest, by w szczególności w przypadku przeglądu Rada dostosowała uzgodnienia IPCR.

               (4)

               Zastosowanie przez Unię klauzuli solidarności powinno opierać się w miarę możliwości na już istniejących instrumentach; zwiększać skuteczność poprzez poprawę koordynacji i unikanie powielania działań; nie powinno angażować dodatkowych zasobów; powinno zapewniać państwom członkowskim prostą i przejrzystą płaszczyznę kontaktu na szczeblu unijnym z poszanowaniem kompetencji przyznanych poszczególnym instytucjom oraz służbom Unii.

               (5)

               Klauzula solidarności wzywa Unię do mobilizacji wszelkich dostępnych jej instrumentów. Stosowne instrumenty obejmują: strategię bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej; mechanizm ochrony ludności Unii Europejskiej ustanowiony decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE (1) („unijny mechanizm”); decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1082/2013/UE (2) oraz struktury powstałe w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO).

               (6)

               Należy jasno określić zakres uzgodnień dotyczących zastosowania przez Unię klauzuli solidarności.

               (7)

               W odniesieniu do walki z terroryzmem ramy strategiczne działań Unii określa strategia Unii Europejskiej w dziedzinie walki z terroryzmem. Istnieją różne instrumenty, takie jak instrumenty służące wzmacnianiu ochrony infrastruktury krytycznej w sektorze energii i transportu (3). Na skutek komunikatu Komisji zatytułowanego unijna polityka przeciwdziałania terroryzmowi: najważniejsze osiągnięcia i nadchodzące wyzwania podjęto również działania służące na przykład zacieśnianiu współpracy między organami ścigania, wspomaganiu zapobiegania radykalizacji postaw, w szczególności poprzez ustanowienie sieci upowszechniania wiedzy o radykalizacji postaw oraz ograniczaniu dostępu terrorystów do funduszy, jak również do materiałów wybuchowych, chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych (4), jak również działania zwiększające bezpieczeństwo materiałów wybuchowych.

               (8)

               Mechanizm wszczynania i wycofywania procedur przewidzianych w niniejszej decyzji powinien zostać zdefiniowany na poziomie Unii, w oparciu o wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego przedłożony na wysokim szczeblu politycznym, wsparty przez pojedynczy punkt kontaktowy na poziomie Unii

               (9)

               Uzgodnienia dotyczące reagowania na poziomie Unii powinny przyczynić się do zwiększenia skuteczności poprzez wzmocnienie koordynacji w oparciu o istniejące instrumenty.

               (10)

               Mechanizm unijny ma na celu pogłębienie współpracy państw członkowskich i Unii oraz ułatwienie koordynacji w dziedzinie ochrony ludności. Decyzją nr 1313/2013/UE ustanowiono Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego („ERCC”), które ma zapewnić zdolność operacyjną 24 godziny na dobę i 7 dni w tygodniu i będzie służyć państwom członkowskim oraz Komisji w realizacji celów tego unijnego mechanizmu.

               (11)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) dysponuje strukturami rozporządzającymi informacjami w zakresie danych wywiadowczych oraz spraw wojskowych, jak również siecią delegatur, które mogą również ułatwić reagowanie na zagrożenia oraz klęski żywiołowe lub katastrofy na terytorium państw członkowskich lub na sytuacje kryzysowe o wymiarze zewnętrznym. W zależności od sytuacji kryzysowej inne struktury i agencje unijne w dziedzinie Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB), w tym WPBiO powinny w stosownych przypadkach wnieść swój wkład zgodnie z odpowiednimi przepisami unijnego prawa.

               (12)

               Tam gdzie jest to konieczne i możliwe wobec naglącej potrzeby, należy uzupełnić ustalenia w zakresie reagowania na szczeblu Unii, przyjmując akty prawne lub zmieniając istniejące akty prawne zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów.

               (13)

               Niniejsza decyzja nie będzie miała wpływu na kwestie obronne. W przypadku gdy kryzys wymaga podjęcia działania w ramach WPZiB (WPZiB) lub WPBiO, konieczne jest podjęcie decyzji przez Radę zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów.

               (14)

               Niniejsza decyzja nie narusza art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (15)

               W komunikacie Komisji zatytułowanym w sprawie strategii bezpieczeństwa wewnętrznego UE w działaniu: pięć kroków w kierunku bezpieczniejszej Europy wyznaczono cel zakładający zwiększenie odporności Unii na sytuacje kryzysowe oraz klęski żywiołowe lub katastrofy poprzez szereg działań, w tym pełne wykorzystanie klauzuli solidarności. Jak przypomniała Rada w swoich konkluzjach z dnia 24 i 25 lutego 2011 r., zwiększenie odporności Europy na sytuacje kryzysowe oraz klęski żywiołowe lub katastrofy ma zasadnicze znaczenie dla dalszego wzmacniania wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii.

               (16)

               Rada Europejska ma systematycznie oceniać zagrożenia dla Unii, aby umożliwić podjęcie skutecznych działań przez Unię i jej państwa członkowskie. Na wniosek Rady Europejskiej powinny być opracowywane sprawozdania dotyczące określonych zagrożeń.

               (17)

               Zgodnie z art. 346 ust. 1 lit. a) TFUE żadne państwo członkowskie nie ma mieć obowiązku udzielania informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z podstawowymi interesami jego bezpieczeństwa.

               (18)

               W dniu 22 listopada 2012 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję 2012/2223 w sprawie klauzul wzajemnej obrony i solidarności UE: wymiaru politycznego i operacyjnego.

               (19)

               Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami.

               (20)

               Ponieważ cel niniejszej decyzji, mianowicie zastosowanie przez Unię klauzuli solidarności, nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skalę i skutki działań mogą być lepiej osiągnięte na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w wymienionym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ogólny cel i przedmiot
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia zasady i procedury dotyczące wykonania przez Unię art. 222 TFUE („klauzula solidarności”).
   2.   Aby zapewnić spójność i komplementarność działań Unii z działaniami państw członkowskich, Rada koordynuje na szczeblu politycznym działania związane z wszczęciem klauzuli solidarności, wykorzystując uzgodnienia IPCR. Wsparcie działań w ramach uzgodnień IPCR zapewniane jest przez Sekretariat Generalny Rady (SGR), Komisję i ESDZ.
   3.   Uzgodnienia na poziomie Unii opierają się na mechanizmach istniejących w Radzie, Komisji, ESDZ i agencjach unijnych w celu zapewnienia informacji i wsparcia. W stosownych przypadkach wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (WP) i ESDZ wnoszą wkład poprzez podejmowanie inicjatyw i dostarczanie odpowiednich informacji i wsparcia w obszarze kompetencji WP.
   4.   Właściwe instrumenty unijne i uzgodnienia IPCR działają zgodnie z ich własnymi procedurami i mogą być aktywne przed powołaniem się na klauzulę i po zakończeniu stosowania klauzuli solidarności na mocy niniejszej decyzji.
   5.   Uzgodnienia na mocy niniejszej decyzji poprawiają skuteczność poprzez zwiększoną koordynację reagowania Unii i państwa członkowskiego.
   Artykuł 2
   Zakres
   1.   Niniejszą decyzję stosuje się w przypadku ataku terrorystycznego lub klęski żywiołowej lub katastrofy spowodowanych przez człowieka, bez względu na to, czy powstały one na lub poza terytorium państw członkowskich:

               a)

               na terytorium państw członkowskich, do których mają zastosowanie Traktaty, w tym na obszarze lądowym, wodach wewnętrznych, morzach terytorialnych i w przestrzeni powietrznej;

               b)

               jeżeli mają wpływ na infrastrukturę krytyczną (taką jak instalacje do wydobywania ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich) usytuowaną na morzu terytorialnym, w wyłącznej strefie ekonomicznej lub na szelfie kontynentalnym państwa członkowskiego.

         Korzystając z uzgodnień na mocy niniejszej decyzji, a zwłaszcza przy mobilizowaniu dostępnych jej instrumentów, Unia jest związana prawem międzynarodowym i nie narusza praw państw niebędących państwami członkowskimi.
   2.   Niniejsza decyzja nie ma wpływu na kwestie obronne.
   Artykuł 3
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „klęska żywiołowa lub katastrofa” oznacza dowolną sytuację, która ma lub może mieć znaczący niekorzystny wpływ na ludzi, środowisko naturalne lub mienie, w tym na dziedzictwo kulturowe;

               b)

               „atak terrorystyczny” oznacza przestępstwo terrorystyczne zdefiniowane w decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW (5);

               c)

               „sytuacja kryzysowa” oznacza klęskę żywiołową, katastrofę lub atak terrorystyczny o tak daleko idących skutkach lub takim znaczeniu politycznym, że wymaga sprawnej koordynacji polityki i reakcji na szczeblu politycznym w Unii;

               d)

               „reakcja” oznacza jakiekolwiek działanie podejmowane w przypadku klęski żywiołowej, katastrofy lub ataku terrorystycznego mające na celu zaradzenie ich bezpośrednim negatywnym skutkom.

         Artykuł 4
   Powołanie się na klauzulę solidarności
   1.   W przypadku klęski żywiołowej, katastrofy lub ataku terrorystycznego poszkodowane państwo członkowskie może powołać się na klauzulę solidarności, o ile — po wyczerpaniu możliwości, jakie oferują istniejące środki i narzędzia na poziomie krajowym i unijnym — uzna, że dana sytuacja kryzysowa zdecydowanie przekroczyła dostępną dla tego państwa zdolność reagowania.
   2.   Władze polityczne poszkodowanego państwa członkowskiego powołują się na klauzulę, zwracając się do prezydencji Rady. Z tym samym wnioskiem zwracają się także do przewodniczącego Komisji Europejskiej poprzez ERCC.
   Artykuł 5
   Uzgodnienia w zakresie reagowania na poziomie Unii
   1.   Jeżeli powołano się na klauzulę solidarności, Rada zapewnia polityczne i strategiczne kierownictwo w zakresie reakcji Unii na powołanie się na klauzulę solidarności, w pełni uwzględniając kompetencje Komisji i WP. W tym celu prezydencja Rady niezwłocznie uruchamia uzgodnienia IPCR, o ile nie były jeszcze wykorzystywane, oraz informuje wszystkie państwa członkowskie o powołaniu się na klauzulę solidarności.
   2.   Jednocześnie oraz zgodnie z art. 3 ust. 1, Komisja i WP:

               a)

               identyfikują wszystkie odpowiednie instrumenty unijne, które mogą w największym stopniu ułatwić reagowanie na sytuację kryzysową, w tym instrumenty i struktury sektorowe, operacyjne, polityczne lub finansowe, i podejmują wszystkie niezbędne środki przewidziane w ramach tych instrumentów;

               b)

               identyfikują zdolności wojskowe, które mogą w największym stopniu ułatwić reagowanie na sytuację kryzysową przy wsparciu ze strony Sztabu Wojskowego UE;

               c)

               wskazują instrumenty i środki leżące w kompetencjach agencji Unii, które mogą w największym stopniu ułatwić reagowanie na sytuację kryzysową, oraz proponują ich wykorzystanie;

               d)

               doradzają Radzie, czy istniejące instrumenty są wystarczające w celu udzielenia pomocy poszkodowanemu państwu członkowskiemu po powołaniu się przez nie na klauzulę solidarności;

               e)

               regularnie sporządzają zintegrowane raporty dotyczące obrazu i analizy sytuacji, aby zapewnić odpowiednie podstawy dla koordynacji i podejmowania decyzji na szczeblu politycznym w Radzie zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji oraz by wspierać te procesy.

         3.   W stosownych przypadkach oraz zgodnie z art.1 ust. 3 Komisja i WP przedkładają Radzie wnioski, w szczególności dotyczące:

               a)

               decyzji w sprawie środków wyjątkowych nieprzewidzianych w istniejących instrumentach;

               b)

               wniosków dotyczących wykorzystania zdolności wojskowych wykraczających poza istniejące uzgodnienia dotyczące ochrony ludności; lub

               c)

               środków wspierających szybką reakcję ze strony państwa członkowskich.

         4.   Korzystając z uzgodnień IPCR, prezydencja Rady zapewnia spójność podejścia na forum Rady z ogólną reakcją na szczeblu politycznym w Unii, w tym w zakresie opracowywania i aktualizacji propozycji działań, z poszanowaniem prawa Komisji i WP do podejmowania inicjatyw w obszarach ich kompetencji. Prezydencję wspierają i służą jej radą Sekretariat Generalny Rady, Komisja i ESDZ, a w przypadku ataku terrorystycznego również Koordynator UE ds. Zwalczania Terroryzmu. W zależności od sytuacji kryzysowej struktury i agencje unijne w dziedzinie WPZiB/WPBiO powinny w stosownych przypadkach wnieść swój wkład zgodnie z odpowiednimi przepisami unijnego prawa.
   5.   Prezydencja Rady informuje przewodniczącego Rady Europejskiej i przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o powołaniu się na klauzulę solidarności i jakichkolwiek najważniejszych zmianach sytuacji.
   6.   Po powołaniu się państwa członkowskiego na klauzulę solidarności, ERCC działa na szczeblu Unii całodobowo i przez 7 dni w tygodniu jako centralny punkt kontaktowy z właściwymi organami państw członkowskich i innymi zainteresowanymi stronami, bez uszczerbku dla istniejącego zakresu odpowiedzialności Komisji i WP oraz istniejących sieci informacyjnych. ERCC Będzie ułatwiać opracowywanie zintegrowanych raportów dotyczących obrazu i analizy sytuacji (ISAA) we współpracy z Centrum Sytuacyjnym UE oraz innymi ośrodkami kryzysowymi Unii zgodnie z art. 6 niniejszej decyzji.
   Artykuł 6
   Zintegrowane raporty dotyczące obrazu i analizy sytuacji
   Raporty dotyczące ISAA dostosowywane są do potrzeb poziomu politycznego Unii określonych przez prezydencję Rady i będą umożliwiać Radzie strategiczny ogląd sytuacji zgodnie z uzgodnieniami IPCR. Raporty te opierają się na zweryfikowanych informacjach dobrowolnie przekazanych przez państwa członkowskie, Komisję, ESDZ oraz stosowne agencje unijne, a także odpowiednie organizacje międzynarodowe. W przypadku powołania się na klauzulę solidarności ze względu na atak terrorystyczny, oceny i informacje pochodzące od służb wywiadowczych są przekazywane oddzielnie z wykorzystaniem istniejących kanałów.
   Artykuł 7
   Stopniowe wycofywanie się ze stosowania klauzuli
   Stopniowe wycofywanie się ze stosowania klauzuli na mocy niniejszej decyzji przebiega zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2. Państwo członkowskie, które powołało się na klauzulę solidarności, wskazuje, gdy uzna to za stosowne, że nie ma więcej potrzeby, by klauzula ta była aktywna.
   Artykuł 8
   Ocena zagrożenia na poziomie Unii
   1.   Aby przeprowadzać regularną ocenę zagrożeń, przed którymi staje Unia, Rada Europejska może zwrócić się do Komisji, WP oraz agencji unijnych, w stosownych przypadkach, o sporządzenie sprawozdań dotyczących konkretnych zagrożeń.
   2.   O ile Rada Europejska nie wskazała inaczej, wszelkie tego rodzaju raporty powinny opierać się wyłącznie na dostępnych ocenach zagrożeń sporządzonych przez stosowne instytucje, organy i agencje unijne w ramach istniejących uzgodnień oraz na informacjach przekazanych dobrowolnie przez państwa członkowskie, przy czym należy unikać powielania wysiłków. W stosownych przypadkach w przygotowanie takich sprawozdań powinien być też zaangażowany Koordynator UE ds. Zwalczania Terroryzmu. Zgodnie z art. 346 ust. 1 lit. a) TFUE żadne państwo członkowskie nie ma obowiązku udzielania informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z podstawowymi interesami jego bezpieczeństwa.
   Artykuł 9
   Przegląd
   1.   Uzgodnienia sporządzone na mocy niniejszej decyzji należy okresowo poddawać przeglądowi w zależności od stwierdzonych potrzeb, a najpóźniej po 12 miesiącach od zaprzestania ich przywołania, tak by zapewnić określenie zdobytych doświadczeń i ich dalsze wykorzystanie. Przegląd ten przeprowadza Rada na podstawie wspólnego sprawozdania opracowanego przez Komisję i WP.
   2.   W stosownych przypadkach niniejsza decyzja może zostać zmieniona. W takim wypadku i zgodnie z art. 222 ust. 3 TFUE Radę wspiera Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa oraz Stały Komitet Współpracy Operacyjnej w zakresie Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
   3.   W stosownych przypadkach Rada może dostosować uzgodnienia IPCR, zwłaszcza by zaspokoić potrzeby stwierdzone przez Radę w związku z przeglądem lub wynikające z przeglądu niniejszej decyzji.
   Artykuł 10
   Skutki finansowe
   Jakiekolwiek środki finansowe niezbędne do wdrożenia niniejszej decyzji uruchamia się w ramach uzgodnionych rocznych limitów wydatków i zgodnie z zakresem istniejących instrumentów unijnych oraz z poszanowaniem corocznych pułapów wieloletnich ram finansowych.
   Artykuł 11
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 924).

      (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1082/2013/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia oraz uchylająca decyzję nr 2119/98/WE (Dz.U. L 293 z 5.11.2013, s. 1).

      (3)  Jak określono w dyrektywie Rady 2008/114/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 75).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych (Dz.U. L 39 z 9.2.2013, s. 1).

      (5)  Decyzja ramowa Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 164 z 22.06.2002, s. 3).


title: Decyzja Rady z dnia 18 września 1995 r. w sprawie zawarcia protokołów dodatkowych do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami Europy Środkowej i Wschodniej (Bułgaria, Węgry, Polska, Rumunia, Republika Czeska i Republika Słowacka)

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0295

Dziennik Urzędowy L 127 , 20/05/1997 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 18 września 1995 r.w sprawie zawarcia protokołów dodatkowych do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami Europy Środkowej i Wschodniej (Bułgaria, Węgry, Polska, Rumunia, Republika Czeska i Republika Słowacka)(97/295/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Komisja w imieniu Wspólnoty negocjowała protokoły dodatkowe do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Bułgarii, Republiką Węgierską, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Czeską i Republiką Słowacką;protokoły dodatkowe powinny zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszym zatwierdza się protokoły dodatkowe do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Bułgarii, Republiką Węgierską, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Czeską i Republiką Słowacką.Teksty protokołów dodatkowych zostają załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania protokołów dodatkowych w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Artykuł 3Przewodniczący Rady dokona notyfikacji zgodnie z art. 15 każdego Protokołu dodatkowego, w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 września 1995 r.W imieniu RadyP. Solbes MiraPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 10 czerwca 1985 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Edukacji i Szkolenia w Dziedzinie Architektury

text:
Ważna informacja prawna

|

31985D0385

Dziennik Urzędowy L 223 , 21/08/1985 P. 0026 - 0027 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 6 Tom 2 P. 0109  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 06 Tom 3 P. 0020  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 6 Tom 2 P. 0109  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 06 Tom 3 P. 0020

		Decyzja Radyz dnia 10 czerwca 1985 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Edukacji i Szkolenia w Dziedzinie Architektury(85/385/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając projekt decyzji, przedłożony przez Komisję,a także mając na uwadze, co następuje:w swojej uchwale z dnia 6 czerwca 1974 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji [1], Rada opowiedziała się za ustanowieniem komitetów doradczych;w kontekście wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury niezbędne jest zapewnienie porównywalnie wysokiego poziomu edukacji i szkolenia;aby przyczynić się do osiągnięcia tych celów, należy ustanowić komitet doradczy mający na celu doradzanie Komisji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Pod auspicjami Komisji ustanawia się Komitet Doradczy ds. Edukacji i Szkolenia w Dziedzinie Architektury, zwany dalej "Komitetem".Artykuł 21. Zadaniem Komitetu jest pomoc w zapewnieniu porównywalnie wysokiego poziomu edukacji i szkolenia architektów w obrębie Wspólnoty.2. Komitet wykonuje to zadanie w szczególności przy zastosowaniu następujących środków:- kompleksowej wymiany informacji w zakresie metod edukacji i szkolenia oraz treści, poziomu i struktury szkoleń teoretycznych i praktycznych, prowadzonych w Państwach Członkowskich,- dyskusji i konsultacji mających na celu wypracowanie wspólnego podejścia do norm, które należy osiągnąć w edukacji i szkoleniu architektów oraz odpowiednio, do struktury i treści takiej edukacji i szkolenia, w tym do kryteriów, odnoszących się do doświadczenia praktycznego,- stałej oceny dostosowywania edukacji i szkolenia architektów do rozwoju metod nauczania i do nowych problemów, pojawiających się przed architektami w rezultacie rozwoju społecznego, naukowego i technicznego oraz do ochrony środowiska.3. Komitet wykonuje zadania doradcze, powierzone mu przez dyrektywę Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [2].4. Komitet przedkłada Komisji i Państwom Członkowskim swoje opinie i zalecenia, w tym, gdy uzna to za stosowne, propozycje zmian, których należy dokonać w artykułach odnoszących się do edukacji i szkolenia architektów w dyrektywie 85/384/EWG.5. Komitet doradza także Komisji we wszystkich kwestiach poruszonych przez Komisję w związku z edukacją i szkoleniem architektów.Artykuł 31. Komitet składa się z trzech ekspertów z każdego Państwa Członkowskiego, a mianowicie:- jeden ekspert praktykujący w zawodzie;- jeden ekspert wywodzący się z uniwersytetu lub równorzędnej wyższej uczelni w dziedzinie architektury;- jeden ekspert wywodzący się z właściwych władz Państwa Członkowskiego.2. Przewiduje się zastępcę dla każdego członka. Zastępcy mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu.3. Państwa Członkowskie wysuwają kandydatury członków i zastępców, wymienionych w ust. 1 i 2. Kandydatury członków wymienionych w ust. 1 tiret pierwsze i drugie oraz ich zastępców zostają wysunięte na wniosek lub po odpowiedniej konsultacji z osobami praktykującymi w zawodzie lub uniwersytetami albo równorzędnymi uczelniami wyższymi w dziedzinie architektury. Kandydujący członkowie i zastępcy są mianowani przez Radę.Artykuł 41. Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata. Po upływie tego okresu członkowie Komitetu pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia albo do czasu odnowienia ich mandatu.2. Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem okresu trzech lat z powodu rezygnacji lub śmierci lub przez zastąpienie go przez inną osobę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3. Nowa osoba jest mianowana na okres pozostający do zakończenia kadencji.Artykuł 5Ze swego składu Komitet wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny. Porządek posiedzeń Komitetu przygotowuje przewodniczący Komitetu w konsultacji z Komisją.Artykuł 6Komitet może ustanowić grupy robocze, powołać obserwatorów lub dopuścić ekspertów w celu wspierania Komitetu we wszystkich szczególnych aspektach jego prac.Artykuł 7Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 10 czerwca 1985 r.W imieniu RadyM. FioretPrzewodniczący[1] Dz.U. C 98 z 28.8.1974, str. 1.[2] Dz.U. L 223 z 21.8.1985, str. 15.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 26 marca 2003 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (notyfikowana jako dokument nr C(2003) 972)

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0246

Dziennik Urzędowy L 092 , 09/04/2003 P. 0014 - 0016

		Decyzja Komisjiz dnia 26 marca 2003 r.zmieniająca jej regulamin wewnętrzny(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 972)(2003/246/WE, Euratom)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Przepisy Komisji w sprawie operacyjnych procedur zarządzania kryzysami załączone do niniejszej decyzji dodaje się do regulaminu Komisji jako załącznik.Artykuł 2Niniejsza decyzja zastępuje decyzję o tym samym tytule przyjętą dnia 5 marca 2003 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie i jest stosowana od dnia 26 marca 2003 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 26 marca 2003 r.W imieniu KomisjiNeil KinnockWiceprzewodniczący--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKPrzepisy Komisji w sprawie operacyjnych procedur zarządzania kryzysamiMając na uwadze, co następuje:(1) Właściwe jest, aby Komisja ustaliła procedury umożliwiające zarządzanie kryzysami, w szczególności aby zapewniła podjęcie wszelkich niezbędnych decyzji w sposób możliwie jak najbardziej wydajny i jak najszybszy, przy zapewnieniu, że pozostają one podległe kontroli politycznej.(2) Niezbędne jest, aby Komisja ustanowiła strukturę operacyjną zarządzania kryzysami.(3) Przepisy Komisji w sprawie bezpieczeństwa [1], ustanowione jako Załącznik do regulaminu wewnętrznego Komisji, przewidują odpowiedzialność członka Komisji za sprawy bezpieczeństwa oraz za wdrażanie polityki bezpieczeństwa Komisji.(4) Zasady ogólne ustanowione w sekcji 2 Załącznika do przepisów w sprawie bezpieczeństwa ustanawiają ogólne zasady praworządności, przejrzystości, odpowiedzialności i pomocniczości (proporcjonalności), które na równi stosuje się do zarządzania kryzysami.Artykuł 1Urząd ds. Bezpieczeństwa zostaje włączony do Dyrekcji Generalnej ds. Personelu i Administracji, a jego działalność podlega kontroli dyrektora Urzędu ds. Bezpieczeństwa Komisji, który odpowiada przed członkiem Komisji odpowiedzialnym za sprawy bezpieczeństwa.Artykuł 21. System kryzysowy składa się z grupy do spraw zarządzania, zespołu operacyjnego i zespołu monitorującego.2. Grupa do spraw zarządzania zbiera się pod przewodnictwem zastępcy sekretarza generalnego. Składa się z członka gabinetu przewodniczącego i członka Komisji odpowiedzialnego za sprawy bezpieczeństwa, dyrektora Urzędu ds. Bezpieczeństwa Komisji, dyrektorów generalnych: służby prawnej, personelu i administracji, prasy, oraz innych osób, które zastępca sekretarza generalnego uzna za właściwe w odpowiednich okolicznościach.Grupa jest odpowiedzialna za doradzanie Komisji, w szczególności członkowi Komisji odpowiedzialnemu za sprawy bezpieczeństwa, co do właściwych środków podejmowanych w celu ochrony personelu oraz majątku Komisji oraz zapewnienia jej skuteczności operacyjnej w razie kryzysu.3. Przewodniczący, członek Komisji odpowiedzialny za sprawy bezpieczeństwa i każdy członek Komisji uczestniczący w kryzysie są na bieżąco informowani przez przewodniczącego grupy zarządzającej o rozwoju kryzysu.4. W celu umożliwienia wykonywania swoich obowiązków przez Urząd ds. Bezpieczeństwa działa całodobowa, przez siedem dni w tygodniu służba gotowości oparta na stałej obecności co najmniej dwóch urzędników.Artykuł 31. Członek Komisji odpowiedzialny za sprawy bezpieczeństwa może w dowolnym momencie zalecić dyrektorowi Urzędu ds. Bezpieczeństwa Komisji uruchomienie systemu zarządzania kryzysami.2. Dyrektor Urzędu ds. Bezpieczeństwa Komisji może z własnej inicjatywy podjąć decyzję, że na podstawie dostępnych dla niego informacji, właściwe jest uruchomienie systemu zarządzania kryzysami.Artykuł 4W celu umożliwienia podjęcia decyzji z dostateczną szybkością, aby zapewnić ochronę personelu Komisji, informacji, budynków i innego majątku przed jakimkolwiek zagrożeniem oraz aby zapewnić zdolność operacyjną w sytuacjach, w których nagła potrzeba wyklucza zastosowanie zwyczajowych procedur decyzyjnych:1) członek Komisji odpowiedzialny za sprawy bezpieczeństwa może podjąć każdą decyzję, którą uzna za niezbędną do ochrony personelu oraz majątku Komisji przed takim zagrożeniem;2) w sytuacji wyjątkowego zagrożenia dyrektor Urzędu ds. Bezpieczeństwa Komisji może podjąć decyzje podobne do przewidzianych w ust. 1, działając tam gdzie jest możliwe w uzgodnieniu z grupą do spraw zarządzania. Każde korzystanie z tych uprawnień jest niezwłocznie zgłaszane członkowi Komisji odpowiedzialnemu za sprawy bezpieczeństwa w celu ich przejrzenia, a tam gdzie jest to właściwe, w celu potwierdzenia, zmiany lub cofnięcia;3) w sytuacji wyjątkowego zagrożenia szef misji Komisji lub delegacji lub przedstawicielstwa albo regionalnego przedstawicielstwa w Państwach Członkowskich może podjąć decyzje podobne do przewidzianych w ust. 1. Każde korzystanie z tych uprawnień jest niezwłocznie zgłaszane członkowi Komisji odpowiedzialnemu za sprawy bezpieczeństwa w celu ich przejrzenia, a tam gdzie jest to właściwe, w celu potwierdzenia, zmiany lub cofnięcia;4) każda decyzja podjęta zgodnie z ust. 1–3 jest przedstawiana na najbliższym spotkaniu kolegium w celu jej przejrzenia, a tam gdzie jest to właściwe, w celu potwierdzenia, zmiany lub cofnięcia.Artykuł 5Uchyla się art. 5 decyzji Komisji C (94) 2129.[1] Dz.U. L 317 z 3.12.2001, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 9 czerwca 1980 r. zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31980D0565

Dziennik Urzędowy L 149 , 17/06/1980 P. 0041 - 0041 Specjalne wydanie greckie: Rozdział 12 Tom 2 P. 0053  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 12 Tom 3 P. 0213  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 12 Tom 3 P. 0213

		Decyzja Radyz dnia 9 czerwca 1980 r.zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych(80/565/Euratom)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,uwzględniając projekt Komisji,a także mając na uwadze,co następuje:Komisja, zgodnie z dyrektywami Rady, negocjowała Międzynarodową Konwencję o ochronie fizycznej materiałów jądrowych;dlatego, zawarcie wymienionej Konwencji przez Komisję powinno zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułNiniejszym zatwierdza się zawarcie Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 9 czerwca 1980 r.W imieniu RadyF. PandolfiPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie ram koordynacji dotyczących powiadamiania przez właściwe lub wyznaczone organy o krajowych środkach polityki makroostrożnościowej oraz przedstawiania opinii i wydawania zaleceń przez ERRS (ERRS/2014/2)

text:
               3.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/3

      DECYZJA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO

   z dnia 27 stycznia 2014 r.
   w sprawie ram koordynacji dotyczących powiadamiania przez właściwe lub wyznaczone organy o krajowych środkach polityki makroostrożnościowej oraz przedstawiania opinii i wydawania zaleceń przez ERRS
   (ERRS/2014/2)
   2014/C 98/03
   RADA GENERALNA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 458,
   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (2), w szczególności jej art. 133,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (3), w szczególności jego art. 3 ust. 2 lit. j),
   uwzględniając zalecenie ERRS/2011/3 Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie mandatu makroostrożnościowego organów krajowych (4),
   uwzględniając zalecenie ERRS/2013/1 Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 4 kwietnia 2013 r. w sprawie celów pośrednich i instrumentów polityki makroostrożnościowej (5),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) jest odpowiedzialna za prowadzenie nadzoru makroostrożnościowego w Unii w celu przyczyniania się do zapobiegania ryzykom systemowym dla stabilności finansowej w Unii lub ograniczania tych ryzyk. ERRS identyfikuje ryzyka systemowe, w tym takie, którym jej zdaniem należy przeciwdziałać przy użyciu środków polityki makroostrożnościowej. ERRS może zachęcać do podjęcia właściwych działań, w ten sposób przyczyniając się do a) zapewnienia osiągnięcia ostatecznego celu polityki makroostrożnościowej; oraz b) przeciwdziałania potencjalnej postawie bezczynności, zarówno w odniesieniu do aktywacji, jak i dezaktywacji środków makroostrożnościowych, jaka może pojawić się w polityce makroostrożnościowej w określonych okolicznościach.

               (2)

               Nadrzędnym celem ERRS jest zapewnienie, aby polityki makroostrożnościowe prowadzone przez właściwe lub wyznaczone organy zapobiegały ryzykom systemowym lub ograniczały je w sposób szybki i skuteczny , a jednocześnie były zgodne ze sprawnym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego Unii i sprzyjały temu funkcjonowaniu.

               (3)

               ERRS powinna przyczyniać się do osiągnięcia celów wspólnego rynku, w szczególności wnosząc wkład w zintegrowaną unijną strukturę nadzorczą, co jest niezbędne dla podejmowania przez państwa członkowskie spójnych i szybkich decyzji. Powinno to zapobiegać rozbieżnościom w działaniu i ulepszać funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W tym celu ERRS może zachęcać do wzajemnego uznawania środków makroostrożnościowych przez właściwe lub wyznaczone organy, w szczególności w przypadkach, gdy wzajemne uznawanie jest przewidziane w przepisach unijnych. W miarę lepszego wzajemnego zrozumienia polityk makroostrożnościowych ERRS może w przyszłości zalecać wzajemne uznawanie także w innych przypadkach.

               (4)

               Zgodnie ze swymi uprawnieniami ERRS współpracuje z międzynarodowymi instytucjami finansowymi i organami makroostrożnościowymi w państwach trzecich oraz ocenia potrzebę podjęcia ogólnounijnych działań makroostrożnościowych w odpowiedzi na ryzyka systemowe i polityki makroostrożnościowe w państwach trzecich.

               (5)

               Nowe unijne ramy regulacyjne dotyczące bankowości zawierają dwa oddzielne instrumenty legislacyjne: dyrektywę 2013/36/UE (zwaną dalej „dyrektywą w sprawie wymogów kapitałowych”) oraz rozporządzenie (UE) nr 575/2013 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie wymogów kapitałowych”). Dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych zawiera mniej przepisów bezwzględnie obowiązujących niż rozporządzenie. Zatem państwa członkowskie korzystają ze znacznej elastyczności przy stosowaniu instrumentów makroostrożnościowych opartych na dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych, np. różnego rodzaju buforów kapitałowych. Natomiast instrumenty makroostrożnościowe, o których mowa w art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, nie zapewniają takiego stopnia elastyczności. Korzystanie z nich przez organy krajowe podlega określonej procedurze, która jednocześnie określa zakres ich stosowania.

               (6)

               Dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych ustanawiają określone wymogi dotyczące powiadamiania, których właściwe lub wyznaczone organy muszą przestrzegać w stosunku do ERRS w kontekście nadzoru makroostrożnościowego, w szczególności w następujących przepisach: art. 129 ust. 2, art. 130 ust. 2, art. 131 ust. 7, art. 131 ust. 12, art. 133, art. 134 ust. 2, art. 136 ust. 7 i art. 160 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych oraz art. 99 ust. 7 i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych.

               (7)

               Zgodnie z art. 133 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych ERRS ma obowiązek przedstawiania opinii i wydawania zaleceń dotyczących poszczególnych środków makroostrożnościowych w terminie jednego miesiąca od otrzymania powiadomienia o takich środkach. Wydając takie opinie i zalecenia, ERRS ocenia adekwatność planowanych środków z perspektywy makroostrożnościowej, w oparciu o powiadomienie otrzymane od odpowiedniego organu oraz o przeprowadzoną przez siebie analizę.

               (8)

               Zgodnie z art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych podstawa prawna wydawania takich opinii wymaga przedstawienia powodów, dla których inne instrumenty ostrożnościowe określone w dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych nie mogą adekwatnie zaradzić stwierdzonemu ryzyku makroostrożnościowemu lub systemowemu, z uwzględnieniem względnej skuteczności tych środków. W tym celu ERRS ocenia z perspektywy makroostrożnościowej uzasadnienie i istotę środków, których dotyczy powiadomienie, biorąc pod uwagę ich zasadności, skuteczność, efektywność i proporcjonalność.

               (9)

               W swojej ocenie ERRS bierze także pod uwagę potencjalne transgraniczne skutki zastosowania środków, których dotyczy powiadomienie, oraz w miarę potrzeby może zasugerować określone zmiany tych środków w celu ograniczenia potencjalnych niekorzystnych skutków ubocznych w kontekście rynku wewnętrznego Unii. Jednakże ERRS koncentruje się na ogólnych korzyściach netto zastosowania środków makroostrożnościowych z punktu widzenia stabilności finansowej.

               (10)

               ERRS przyczynia się także do koordynacji i stopniowego rozwoju spójnej i konsekwentnej polityki działań w odniesieniu do ryzyk systemowych w Unii, wspierając w ten sposób lepsze rozumienie i promocję najlepszych praktyk w zakresie polityki makroostrożnościowej.

               (11)

               Ze względu na to, że – zgodnie z art. 133 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych – ERRS wydaje opinie i zalecenia w terminie jednego miesiąca od otrzymania powiadomienia, niezbędne jest zapewnienie procedur umożliwiających sprawne i skuteczne ocenianie środków objętych powiadomieniem oraz wydawanie opinii i zaleceń.

               (12)

               Istotnym elementem takiej sprawnej i skutecznej procedury jest składanie zawiadomień o podjętych środkach w języku angielskim, przy użyciu wzorów publikowanych przez ERRS na swojej stronie internetowej, oraz formułowanie zawiadomień w możliwie precyzyjny i zwięzły sposób.

               (13)

               Ponadto, w celu umożliwienia Sekretariatowi ERRS poczynienia w odpowiednim czasie niezbędnych przygotowań administracyjnych i organizacyjnych, powiadamiające organy proszone są o nieformalne informowanie Sekretariatu ERRS o mającym wkrótce nastąpić powiadomieniu, o ile to możliwe na pięć dni roboczych EBC przed złożeniem powiadomienia.

               (14)

               Niniejsza decyzja ustanawia skuteczne procedury powszechnie akceptowane przez członków Rady Generalnej ERRS. Poprzez publikację niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej krajowe organy makroostrożnościowe i inne organy krajowe niereprezentowane w Radzie Generalnej ERRS zostają poinformowane o procedurach przedstawiania opinii i wydawania zaleceń dotyczących środków polityki makroostrożnościowej przyjmowanych przez właściwe lub wyznaczone organy. Na mocy niniejszej decyzji nie powstają jednak żadne prawnie wiążące obowiązki poza już obowiązującymi na podstawie aktów prawnych Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsza decyzja ustanawia wspólne ramy proceduralne dotyczące przedstawiania opinii i wydawania zaleceń przez ERRS zgodnie z dyrektywą w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzeniem w sprawie wymogów kapitałowych. Opinie i zalecenia będą przygotowywane zgodnie z niniejszą decyzją.
   Artykuł 2
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji określenia oznaczają:

               1)

               „powiadomienie” – powiadomienie ERRS przez właściwe lub wyznaczone organy, w tym również EBC na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (6), zgodnie z art. 133 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych;

               2)

               „opinia” – opinię przedstawianą przez ERRS w terminie jednego miesiąca zgodnie z art. 133 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych;

               3)

               „zalecenie” – zalecenie wydawane przez ERRS w terminie jednego miesiąca zgodnie z art. 133 ust. 14 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych;

               4)

               „środek polityki makroostrożnościowej” – decyzję dotyczącą środków podejmowanych przez właściwe lub wyznaczone organy, o której należy powiadomić ERRS zgodnie z art. 133 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, w stosunku do której ERRS przedstawia opinię lub wydaje zalecenie, o których mowa w pkt 1–3.

         Artykuł 3
   Powiadomienie ERRS
   1.   Artykuł 3 ma zastosowanie do wszelkich powiadomień w rozumieniu art. 2 pkt 1. Na jego podstawie nie powstają żadne nowe prawnie wiążące obowiązki poza już obowiązującymi na podstawie aktów prawnych Unii.
   2.   W celu zapewnienia sprawnej i skutecznej procedury powiadamiania organy składają powiadomienia w języku angielskim. W przypadkach gdy ERRS opublikowała wzór powiadomienia, organy powiadamiające korzystają z tego wzoru przy sporządzaniu powiadomienia. ERRS publikuje wzory na swojej stronie internetowej.
   3.   Powiadomienie powinno zawierać wszystkie istotne informacje zgodnie z właściwymi wymogami na podstawie przepisów dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych. Powinno ono być sformułowane w możliwie najbardziej precyzyjny i zwięzły sposób.
   4.   Jeżeli organ powiadamiający wyraźnie nie sprzeciwi się publikacji powiadomienia, lub jeżeli ze względu na stabilność finansową ERRS nie uzna, że powiadomienie nie podlega publikacji, ERRS publikuje powiadomienia po upływie trzech miesięcy od daty ich otrzymania.
   Artykuł 4
   Opinie i zalecenia ERRS
   1.   Artykuł 4 ma zastosowanie do wszystkich opinii i zaleceń w rozumieniu art. 2 pkt 2 i 3.
   2.   W przypadku gdy – pomimo wystosowania przez ERRS do organów powiadamiających wniosku o udzielenie dalszych informacji – powiadomienie i wyjaśnienia uzyskane w wyniku udzielenia dalszych informacji nie zawierają wszystkich informacji istotnych dla oceny adekwatności planowanego środka, w tym jego zgodności z właściwymi wymogami dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, ERRS może przedstawić opinię stwierdzającą, że nie jest możliwe dokonanie oceny zgodności z wymogami dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych. ERRS może także, w zależności od okoliczności, przedstawić negatywną opinię lub wydać negatywne zalecenie.
   3.   Po otrzymaniu powiadomienia zgodnie z art. 133 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych Sekretariat ERRS bezzwłocznie przesyła je wszystkim członkom Rady Generalnej i wszystkim członkom zespołu przeprowadzającego ocenę, określonego w art. 5, poprzez program Darwin, korzystając z procedury poufnej.
   4.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od dnia otrzymania powiadomienia zgodnie z ust. 3 każdy członek Rady Generalnej może zgłosić ERRS istotne problemy dotyczące negatywnych okoliczności zewnętrznych w postaci niekorzystnych transgranicznych skutków ubocznych środka polityki makroostrożnościowej, którego dotyczy powiadomienie. W celu zapewnienia sprawnej i skutecznej procedury członkowie Rady Generalnej dokonują zgłoszenia tych problemów w języku angielskim. Członkowie Rady Generalnej przedstawiają wszystkie istotne informacje, niezbędne dla dokonania oceny adekwatności tych istotnych problemów w ramach oceny zgodnie z ust. 5, w możliwie najbardziej precyzyjny i zwięzły sposób.
   5.   W terminie 12 dni roboczych EBC od dnia otrzymania powiadomienia zgodnie z ust. 3 zespół przeprowadzający ocenę przygotuje ocenę oraz projekt opinii lub zalecenia dotyczące środka polityki makroostrożnościowej w odniesieniu do jego adekwatności zgodnie z właściwymi wymogami dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych z punktu widzenia makroostrożnościowego i stabilności finansowej. Zespół przeprowadzający ocenę należycie uwzględnia właściwe istotne problemy zgłoszone ERRS zgodnie z ust. 4.
   6.   Niezwłocznie po realizacji tego zadania przez zespół przeprowadzający ocenę Sekretariat ERRS przesyła ocenę oraz projekt opinii lub zalecenia poprzez program Darwin, korzystając z procedury poufnej, wszystkim członkom Rady Generalnej do rozpatrzenia zgodnie z procedurą pisemną. W terminie czterech dni roboczych EBC od dnia otrzymania projektu opinii lub zalecenia członkowie Rady Generalnej mogą przedstawiać uwagi na temat projektu przed podjęciem decyzji przez Radę Generalną.
   7.   W ciągu dwóch dni roboczych EBC od upływu terminu na przedstawienie uwag przez członków Rady Generalnej zespół przeprowadzający ocenę określa, czy w świetle tych uwag projekt opinii lub projekt zalecenia powinien zostać zmieniony, i przedkłada, za pośrednictwem Sekretariatu ERRS, ostateczną wersję projektu opinii lub projektu zalecenia Radzie Generalnej.
   8.   Rada Generalna podejmuje decyzję w sprawie projektu opinii lub projektu zalecenia w oparciu o ocenę oraz projekt przygotowany przez zespół przeprowadzający ocenę. Jeżeli nie zostanie zwołane posiedzenie Rady Generalnej zgodnie z Regulaminem ERRS, Rada Generalna podejmuje decyzję na podstawie procedury pisemnej. W takim przypadku członkowie Rady Generalnej mają przynajmniej pięć dni roboczych EBC na oddanie głosu. Decyzja Rady Generalnej podejmowana jest przynajmniej na jeden dzień roboczy EBC przed upływem terminu jednego miesiąca określonego w art. 133 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i art. 458 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych.
   9.   Jeżeli organ powiadamiający wyraźnie nie sprzeciwi się publikacji opinii lub zalecenia ERRS, lub jeżeli ze względu na stabilność finansową ERRS nie uzna, że opinia lub zalecenie nie podlegają publikacji, ERRS publikuje opinię lub zalecenie po upływie trzech miesięcy od daty zatwierdzenia lub odrzucenia środka polityki makroostrożnościowej zgodnie z przepisami dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych i rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych. Do czasu upływu tego trzymiesięcznego terminu opinia lub zalecenie pozostają informacją niepodaną do wiadomości publicznej i poufną.
   Artykuł 5
   Zespół przeprowadzający ocenę
   1.   Zespół przeprowadzający ocenę ustanawia się jako stałą jednostkę podlegającą technicznemu komitetowi doradczemu. Zespół przygotowuje oceny oraz projekty opinii i zaleceń dotyczących środków polityki makroostrożnościowej. Członkami i obserwatorami zespołu mogą być osoby posiadające dostateczne doświadczenie, zarówno specjalistyczne, jak i w dziedzinie polityki.
   2.   Stałymi członkami zespołu przeprowadzającego ocenę są dwaj przedstawiciele Sekretariatu ERRS, jeden przedstawiciel EBC, jeden przedstawiciel ze strony Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz dziewięciu przedstawicieli, z których każdy reprezentuje krajowy bank centralny (KBC) państwa członkowskiego, zgodnie z ust. 8.
   3.   Stałymi obserwatorami przy zespole przeprowadzającym ocenę są dwaj przedstawiciele Komisji Europejskiej oraz jeden przedstawiciel Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.
   4.   Tymczasowymi obserwatorami przy zespole przeprowadzającym ocenę są dwaj przedstawiciele – jeden wyznaczony przez krajowy bank centralny i jeden odpowiednio przez właściwy lub wyznaczony organ krajowy – z każdego państwa członkowskiego, które przedstawiło powiadomienie o środku polityki makroostrożnościowej, oraz jeden przedstawiciel każdej instytucji reprezentowanej przez członka Rady Generalnej ERRS, która zgłosiła istotne problemy zgodnie z art. 4 ust. 4.
   5.   W przypadkach gdy zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 EBC zamiast organów krajowych powiadamia o środkach polityki makroostrożnościowej na szczeblu krajowym, EBC jest reprezentowany przez jednego tymczasowego obserwatora, a każde zainteresowane państwo członkowskie jest reprezentowane przez dwóch tymczasowych obserwatorów wyznaczonych zgodnie z ust. 4.
   6.   Zadaniem tymczasowych obserwatorów w zespole przeprowadzającym ocenę jest udzielanie stałym członkom informacji i wyjaśnień dotyczących środków makroostrożnościowych lub zgłoszonych istotnych problemów.
   7.   Przewodniczącym zespołu przeprowadzającego ocenę jest przedstawiciel Sekretariatu ERRS.
   8.   W oparciu o nominacje KBC państw członkowskich Rada Generalna wyznacza do zespołu przeprowadzającego ocenę dziewięciu przedstawicieli, z których każdy reprezentuje KBC państwa członkowskiego; przedstawiciele ci podlegają mechanizmowi rotacji. Początkowo, podczas pierwszej kadencji, czterech spośród dziewięciu przedstawicieli zostanie wyznaczonych na okres dwóch lat, a pięciu przedstawicieli na okres trzech lat, przy czym ich kadencja nie podlega natychmiastowemu odnowieniu. Następnie kadencja każdego z dziewięciu przedstawicieli będzie ograniczona do dwóch lat i nie będzie podlegać natychmiastowemu odnowieniu. Skład grupy dziewięciu przedstawicieli powinien zapewniać zrównoważoną reprezentację KBC zarówno państw członkowskich uczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym, jak i nieuczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym.
   9.   W celu uniknięcia konfliktu interesów przy dokonywaniu oceny środków polityki makroostrożnościowej status stałego członka tymczasowo ustaje, bez wyznaczania zastępcy, w odniesieniu do przedstawicieli KBC lub przedstawiciela EBC w każdym przypadku, gdy o środku polityki makroostrożnościowej, który ma podlegać ocenie zespołu przeprowadzającego ocenę, powiadamiają organy danego państwa członkowskiego lub EBC. Nadal stosuje się ust. 4 i 5.
   10.   Stali członkowie zespołu przeprowadzającego ocenę przygotowują projekty opinii lub zaleceń zgodnie z art. 4 ust. 5, które są przedmiotem głosowania Rady Generalnej. Zespół przeprowadzający ocenę dąży do uzyskania konsensusu pośród swoich stałych członków. W sytuacjach uzasadnionych okolicznościami wraz z oceną przedstawianą Radzie Generalnej zespół przeprowadzający ocenę może przedłożyć zdanie większości i zdanie mniejszości.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2014 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 27 stycznia 2014 r.

         Mario DRAGHI
         Przewodniczący ERRS

      (1)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.

      (3)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 41 z 14.2.2012, s. 1.

      (5)  Dz.U. C 170 z 15.6.2013, s. 1.

      (6)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).


title: Decyzja Komisji (UE) 2015/535 z dnia 27 marca 2015 r. zezwalająca Królestwu Danii na ratyfikowanie Konwencji z dnia 23 listopada 2007 r. o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 1994)

text:
               31.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 86/152

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/535
   z dnia 27 marca 2015 r.
   zezwalająca Królestwu Danii na ratyfikowanie Konwencji z dnia 23 listopada 2007 r. o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny

         (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 1994)

   (Jedynie tekst w języku duńskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/325/WE z dnia 27 kwietnia 2006 r. dotyczącą zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (1), w szczególności jej art. 1a,
   uwzględniając wniosek Królestwa Danii (zwanego dalej „Danią”) złożony na piśmie dnia 5 sierpnia 2013 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (2) (zwanej dalej „Umową pomiędzy Unią Europejską a Danią”) Dania powstrzyma się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 (3) lub zmieniać jego zakres stosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu z Unią Europejską oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku Umowy pomiędzy Unią Europejską a Danią, z jednej strony, do danej umowy międzynarodowej, z drugiej strony.

               (2)

               Zgodnie z art. 3 ust. 2 Umowy pomiędzy Unią Europejską a Danią pismem z dnia 14 stycznia 2009 r. Dania powiadomiła Komisję o swej decyzji dotyczącej wdrożenia treści rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 (4) w zakresie, w jakim zmienia ono rozporządzenie (WE) nr 44/2001 (5). Zgodnie z art. 3 ust. 6 Umowy pomiędzy Unią Europejską a Danią dokonanie przez Danię powiadomienia zrodziło wzajemne zobowiązania w stosunkach pomiędzy Danią a Unią Europejską na gruncie prawa międzynarodowego. Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 stanowi w następstwie tego zmianę do Umowy pomiędzy Unią Europejską a Danią w zakresie, w jakim zmienia ono rozporządzenie (WE) nr 44/2001 i uznaje się je za załączone do niej.

               (3)

               W dniu 5 sierpnia 2013 r. Dania zwróciła się z wnioskiem o zgodę Unii Europejskiej na proponowaną przez nią ratyfikację Konwencji z dnia 23 listopada 2007 r. o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny (zwanej dalej „Konwencją o alimentach”).

               (4)

               Kwestie regulowane Konwencją o alimentach są również przedmiotem rozporządzenia (WE) nr 4/2009, w wyniku czego Konwencja o alimentach ma wpływ na to rozporządzenie. Konieczna jest w związku z tym zgoda Unii Europejskiej, aby Dania ratyfikowała Konwencję o alimentach, w zakresie, w jakim Konwencja ta ma wpływ na rozporządzenie (WE) nr 4/2009, które z kolei zmienia rozporządzenie (WE) nr 44/2001.

               (5)

               Zgodnie z art. 1a decyzji 2006/325/WE, zmienionej decyzją Rady 2009/942/WE (6), do celów stosowania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Unią Europejską a Danią Komisja przed podjęciem decyzji o wyrażeniu zgody Unii Europejskiej ocenia, czy umowa międzynarodowa, którą Dania zamierza zawrzeć, nie uczyniłaby Umowy pomiędzy Unią Europejską i Danią nieskuteczną i czy nie podważyłaby właściwego funkcjonowania systemu ustanowionego na podstawie jej postanowień.

               (6)

               Unia Europejska podpisała Konwencję o alimentach na podstawie decyzji Rady 2011/220/UE (7). Unia Europejska zawarła Konwencję o alimentach na podstawie decyzji Rady 2011/432/UE (8). Akt zatwierdzający został złożony w dniu 9 kwietnia 2014 r., po wprowadzeniu zmian do załączników do decyzji 2011/432/UE (9).

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczyła w przyjęciu wyżej wymienionych decyzji Rady i nie jest nimi związana ani ich nie stosuje. Będzie ona związana Konwencją o alimentach tylko jako odrębna umawiająca się strona.

               (8)

               W tych okolicznościach oraz uwzględniając fakt, że Konwencja weszła w życie dnia 1 sierpnia 2014 r. we wszystkich państwach członkowskich Unii oprócz Danii, Komisja uważa, że ratyfikacja Konwencji o alimentach przez Danię nie uczyni Umowy pomiędzy Unią Europejską a Danią nieskuteczną i nie narazi na szwank właściwego funkcjonowania systemu utworzonego na mocy jej postanowień. Ponadto ratyfikacja Konwencji o alimentach przez Danię nie wpłynie na warunki, na których Unia Europejska przystąpiła do tej Konwencji.

               (9)

               W związku z powyższym, Unia Europejska powinna zezwolić Danii na ratyfikację Konwencji o alimentach,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Komisja, w imieniu Unii Europejskiej, zezwala Danii na ratyfikowanie Konwencji z dnia 23 listopada 2007 r. o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 marca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Věra JOUROVÁ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 299 z 16.11.2005, s. 62.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 7 z 10.1.2009, s. 1).

      (5)  Dz.U. L 149 z 12.6.2009, s. 80.

      (6)  Decyzja Rady 2009/942/WE z dnia 30 listopada 2009 r. zmieniająca decyzję 2006/325/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 331 z 16.12.2009, s. 24).

      (7)  Decyzja Rady 2011/220/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Konwencji haskiej z dnia 23 listopada 2007 r. o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny (Dz.U. L 93 z 7.4.2011, s. 9).

      (8)  Decyzja Rady 2011/432/UE z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji haskiej z dnia 23 listopada 2007 r. o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny (Dz.U. L 192 z 22.7.2011, s. 39).

      (9)  Decyzja Rady 2014/218/UE z dnia 9 kwietnia 2014 r. zmieniająca załączniki I, II i III do decyzji 2011/432/UE w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji haskiej z dnia 23 listopada 2007 r. o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny (Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 1).


title: 2010/110/CFSP: Decyzja Rady 2010/110/WPZiB z dnia 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie

text:
               23.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 46/20

         DECYZJA RADY 2010/110/WPZiB
   z dnia 22 lutego 2010 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 kwietnia 2007 r. Rada przyjęła decyzję 2007/238/WPZiB (1) w sprawie mianowania Torbena BRYLLEGO Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie.

               (2)

               W dniu 16 lutego 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2009/134/WPZiB (2) zmieniające i przedłużające mandat SPUE do dnia 28 lutego 2010 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2010 r. Mandat SPUE może jednak wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

               (4)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Torbena BRYLLEGO, Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2010 r. Mandat SPUE może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii Europejskiej (UE) w Sudanie, w szczególności dotyczące: wysiłków podejmowanych w ramach społeczności międzynarodowej i wspierania Unii Afrykańskiej (UA) i Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w celu udzielenia stronom sudańskim, UA i ONZ pomocy w osiągnięciu politycznego rozwiązania konfliktu w Darfurze, w tym przez ułatwienie realizacji porozumienia pokojowego w sprawie Darfuru (DPA), jak również w celu ułatwiania realizacji ogólnego porozumienia pokojowego (CPA) oraz wspierania dialogu pomiędzy stronami w południowej części Sudanu, a także ułatwiania realizacji porozumienia pokojowego w sprawie wschodniego Sudanu (ESPA), z należytym uwzględnieniem regionalnych konsekwencji tych problemów oraz zasady samodzielnej odpowiedzialności Afryki.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Dla osiągnięcia wymienionych celów polityki mandat SPUE obejmuje:

               a)

               współdziałanie z UA, rządem Sudanu, rządem Sudanu Południowego, ugrupowaniami zbrojnymi z Darfuru, innymi stronami w Sudanie oraz społeczeństwem obywatelskim i organizacjami pozarządowymi w Darfurze, a także utrzymywanie ścisłej współpracy z ONZ i innymi stosownymi podmiotami międzynarodowymi z myślą o realizacji celów polityki Unii;

               b)

               reprezentowanie Unii podczas rozmów prowadzonych przez strony konfliktu w Darfurze, podczas posiedzeń wysokiego szczebla Wspólnej Komisji, jak również, jeśli będzie to wymagane, na innych stosownych posiedzeniach;

               c)

               reprezentowanie Unii, gdy jest to możliwe, w komisjach oceniających realizację porozumień CPA i DPA;

               d)

               śledzenie wydarzeń związanych z realizacją ESPA;

               e)

               zapewnianie spójności pomocy w zarządzaniu kryzysowym udzielanej przez Unię w Darfurze z ogólnymi stosunkami politycznymi Unii z Sudanem;

               f)

               w dziedzinie praw człowieka, w tym praw dzieci i kobiet, oraz w dziedzinie walki z bezkarnością w Sudanie – śledzenie sytuacji i utrzymywanie stałych kontaktów z władzami Sudanu, UA i ONZ, w szczególności z Biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka, obserwatorami praw człowieka działającymi w regionie oraz z Urzędem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego.

         2.   W celu sprawowania swojego mandatu SPUE między innymi:

               a)

               obserwuje wszelkie działania Unii;

               b)

               wspiera proces polityczny oraz działania związane z realizacją porozumień CPA, DPA i ESPA; oraz

               c)

               śledzi zgodność działań podejmowanych przez strony w Sudanie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, w szczególności z rezolucjami nr 1556 (2004), 1564 (2004), 1591 (2005), 1593 (2005), 1672 (2006), 1679 (2006), 1706 (2006), 1769 (2007) i 1778 (2007), oraz składa sprawozdania na ten temat.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. wynosi 1 410 000 EUR.
   2.   Wydatki pokrywane w ramach kwoty określonej w ust. 1 kwalifikują się do finansowania od dnia 1 marca 2010 r. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją. SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie powiadamia Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do Sekretariatu Generalnego Rady również mogą być zatrudniani przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu lub wysyłającej instytucji Unii; personel ten wypełnia obowiązki i działa w interesie mandatu SPUE.
   4.   Biura SPUE mieszczą się w Chartumie i w Jubie; w ich skład wchodzą doradca polityczny oraz pracownicy niezbędni do zapewnienia wsparcia administracyjnego i logistycznego. Zgodnie z mandatem SPUE opisanym w art. 3 można również utworzyć mniejsze biuro w Darfurze, w przypadku gdy istniejące biura w Chartumie i Jubie nie są w stanie zapewnić całego niezbędnego wsparcia personelowi SPUE rozmieszczonemu w regionie Darfuru.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się odpowiednio ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (3), w szczególności w odniesieniu do informacji niejawnych UE.
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatura Unii lub państwa członkowskie, zależnie od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii, dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności obejmujące:

               a)

               sporządzenie planu bezpieczeństwa danej misji opartego na wytycznych Sekretariatu Generalnego Rady, obejmującego fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, zarządzanie zdarzeniami związanymi z naruszeniem bezpieczeństwa, jak również plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnienie objęcia wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnienie, aby wszyscy członkowie zespołu rozmieszczani poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa w oparciu o wskaźniki ryzyka określone dla obszaru prowadzenia misji przez Sekretariat Generalny Rady;

               d)

               zapewnienie wdrażania wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz dostarczanie WP, Radzie i Komisji pisemnych sprawozdań o wdrażaniu tych zaleceń i o innych kwestiach związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   1.   SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   2.   SPUE składa regularne sprawozdania KPiB na temat sytuacji w Darfurze i na temat sytuacji w całym Sudanie.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE wspiera ogólną koordynację polityczną ze strony Unii. Pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii w terenie, aby zrealizować cele polityczne Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również – w stosownych przypadkach – z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Szef delegatury Unii i szefowie misji państw członkowskich utrzymują ścisłą współpracę ze SPUE w terenie. Dokładają wszelkich starań, aby wspierać go w wykonywaniu mandatu. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wykonanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Na zakończenie mandatu SPUE przedstawia WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2010 r.
   Artykuł 15
   Publikacja
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 lutego 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 103 z 20.4.2007, s. 52.

      (2)  Dz.U. L 46 z 17.2.2009, s. 57.

      (3)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.


title: Decyzja Komisji z dnia 5 listopada 2003 r. ustanawiająca Europejski Komitet BankowyTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0010

Dziennik Urzędowy L 003 , 07/01/2004 P. 0036 - 0037

		Decyzja Komisjiz dnia 5 listopada 2003 r.ustanawiająca Europejski Komitet Bankowy(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2004/10/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W czerwcu 2001 r. Komisja przyjęła decyzje 2001/527/WE [1] i 2001/528/WE [2] ustanawiające odpowiednio Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych i Europejski Komitet Papierów Wartościowych.(2) W rezolucjach z dnia 5 lutego i 21 listopada 2002 r. Parlament Europejski zatwierdził czterostopniowe podejście zalecane w sprawozdaniu końcowym Komitetu Mędrców do spraw regulacji europejskiego rynku papierów wartościowych i zażądał, by niektóre aspekty tego podejścia zostały rozszerzone na sektory bankowy i ubezpieczeń, z zastrzeżeniem wyraźnego zaangażowania się Rady w reformę w celu zagwarantowania właściwej równowagi instytucjonalnej.(3) Dnia 3 grudnia 2002 r., Rada wezwała Komisję do dokonania takich uzgodnień w sektorach bankowym i ubezpieczeń, jak i emerytur oraz niezwłocznego ustanowienia nowych komitetów doradczych w tych dziedzinach.(4) Dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [3] ustanowiła Komitet Doradczy ds. Bankowości doradzający Komisji przy opracowywaniu przepisów prawnych i pomagający jej w wykonywaniu kompetencji wykonawczych w sektorze bankowym.(5) Komisja zaproponowała dyrektywę zmieniającą między innymi dyrektywę 2000/12/WE, dyrektywę Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [4], dyrektywę 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów [5] oraz dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], w celu uchylenia funkcji doradczych Komitetu Doradczego ds. Bankowości.(6) Zmiany te wymagają odpowiedniego i jednoczesnego utworzenia nowej grupy doradczej, która będzie doradzała Komisji przy rozwijaniu wspólnotowych bankowych przepisów prawnych, zwanego "Europejskim Komitetem Bankowym".(7) W celu uniknięcia dublowania prac niniejsza decyzja wchodzi w życie w tym samym czasie co dyrektywa uchylająca czysto doradcze funkcje Komitetu Doradczego ds. Bankowości.(8) Kiedy Europejski Komitet Bankowy wyda opinię w sprawie przepisów mających zastosowanie jednocześnie do instytucji kredytowych i do przedsiębiorstw inwestycyjnych, jego skład powinien zagwarantować, że jest brana pod uwagę perspektywa przedsiębiorstw inwestycyjnych.(9) Utworzenie Europejskiego Komitetu Bankowego nie powinno wykluczyć innych form współpracy pomiędzy różnymi organami mającymi swój udział przy regulowaniu i nadzorze instytucji kredytowych, zwłaszcza w ramach Komitetu Europejskich Kontrolerów Bankowych, ustanowionego decyzją Komisji 2004/5/WE [7],STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym ustanawia się grupę doradczą w zakresie działalności bankowej we Wspólnocie, zwaną "Europejskim Komitetem Bankowym", dalej "Komitetem".Artykuł 2Na prośbę Komisji Komitet doradza Komisji w zakresie polityki odnoszącej się do działalności bankowej, jak również w zakresie objętym propozycjami Komisji w tej dziedzinie.Artykuł 3Komitet składa się z wysokich przedstawicieli Państw Członkowskich. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.Przewodniczący Komitetu Europejskich Kontrolerów Bankowych ustanowionego decyzją Komisji 2004/5/WE uczestniczy w posiedzeniach Komitetu w charakterze obserwatora. Europejski Bank Centralny reprezentowany jest przez jednego obserwatora.Na swoje posiedzenia Komitet może zapraszać ekspertów i obserwatorówKomisja zapewnia obsługę sekretariatu Komitetu.Artykuł 4Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny. Posiedzenia Komitetu zwoływane są regularnie, jak również wtedy gdy wymaga tego sytuacja. Komisja może zarządzić zwołanie nadzwyczajnego posiedzenia Komitetu, jeśli tylko uzna to za konieczne.Artykuł 5Niniejsza decyzja wchodzi w życie w tym samym dniu co jakakolwiek dyrektywa uchylająca czysto doradcze funkcje Komitetu Doradczego ds. Bankowości.Sporządzono w Brukseli, dnia 5 listopada 2003 r.W imieniu KomisjiFrederik BolkesteinCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 191 z 13.7.2001, str. 43.[2] Dz.U. L 191 z 13.7.2001, str. 45.[3] Dz.U. L 126 z 26.5.2000, str. 1.[4] Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 1.[5] Dz.U. L 135 z 31.5.1994, str. 5.[6] Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1.[7] Dz.U. L 003 z 7.1.2004, str. 28.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1790 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie przyjęcia 3. wersji Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”)

text:
               11.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 274/2

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1790
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie przyjęcia 3. wersji Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (1), w szczególności jej art. 5 ust. 1 oraz pkt 3 załącznika III do niej,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczące przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (zwane dalej „Porozumieniem”) weszło w życie dnia 16 października 1995 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 13 Porozumienia poprawki dotyczące samego Porozumienia i dodatków do niego przyjmuje się w drodze przekazania przez Umawiającą się Stronę tekstu proponowanych poprawek Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przesyła go wszystkim Umawiającym się Stronom. Jeżeli żadna Umawiająca się Strona nie wniesie sprzeciwu w okresie sześciu miesięcy od dnia przekazania proponowanych poprawek przez Sekretarza Generalnego, poprawki wchodzą w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron trzy miesiące po upływie tego sześciomiesięcznego okresu.

               (3)

               W marcu 2010 r. na swojej 150. sesji WP.29 postanowiło ustanowić nieformalną grupę w celu wsparcia WP.29 w rozważaniu działań dotyczących przyszłego kierunku harmonizacji przepisów dotyczących pojazdów w ramach Porozumienia. W przyszłości należy zmierzać do nakłonienia szerszego grona państw i regionalnych organizacji współpracy gospodarczej do udziału w działaniach Światowego Forum oraz zwiększenia liczby Umawiających się Stron Porozumienia poprzez poprawę jego funkcjonowania i wiarygodności, zapewniając tym samym, by dalej należało do głównych międzynarodowych ram harmonizacji przepisów technicznych sektora motoryzacyjnego.

               (4)

               W dniu 15 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w ramach WP.29 w celu zmiany Porozumienia. W imieniu Unii Europejskiej Komisja negocjowała propozycje zmian do Porozumienia w ramach nieformalnej grupy ustanowionej przez WP.29.

               (5)

               W marcu 2014 r. podczas 162. sesji WP.29 przyjęło do wiadomości wnioski dotyczące 3. wersji Porozumienia przygotowane przez grupę nieformalną oraz wezwało Umawiające się Strony Porozumienia do rozpoczęcia krajowych procedur rozpatrywania wniosków dotyczących zmiany Porozumienia.

               (6)

               Na 164. sesji w listopadzie 2014 r. WP.29 przyjęło do wiadomości przedłożony przez kilka Umawiających się Stron Porozumienia wniosek dotyczący podwyższenia progu większości głosów z dwóch trzecich na cztery piąte w przypadku ustanawiania nowych regulaminów ONZ i przyjmowania poprawek do obowiązujących regulaminów ONZ. Przedstawiciel Unii ogłosił zamiar ustalenia skoordynowanego stanowiska państw członkowskich UE w sprawie tego wniosku.

               (7)

               Wnioski dotyczące 3. wersji Porozumienia oraz podwyższenia progu większości z dwóch trzecich na cztery piąte są zgodne z celami negocjacyjnymi określonymi w decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji dotyczących 3. wersji Porozumienia w ramach WP.29.

               (8)

               Należy zatem odpowiednio zmienić art. 1–15 oraz dodatki 1 i 2 do Porozumienia.

               (9)

               Zmiany w Porozumieniu powinny zostać zatwierdzone w imieniu Unii.

               (10)

               WP.29 zorganizuje nieformalne głosowanie, aby sprawdzić, czy można uzyskać zgodę wszystkich Umawiających się Stron w sprawie tych zmian w Porozumieniu przed rozpoczęciem procedury wprowadzenia zmian do Porozumienia określonej w jego art. 13. Unia powinna zagłosować za przyjęciem tych zmian.

               (11)

               Po potwierdzeniu w nieformalnym głosowaniu w ramach WP.29 uzyskania zgody wszystkich Umawiających się Stron na proponowane zmiany do Porozumienia przewodniczący Rady powinien wyznaczyć przedstawiciela Unii upoważnionego do zgłoszenia, jak przewidziano w pkt 3 załącznika III do decyzji 97/836/WE, tekstu proponowanych zmian Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 1 Porozumienia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii 3. wersję Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań.
   Tekst 3. wersji Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do dokonania w imieniu Unii powiadomienia, o którym mowa w art. 13 ust. 1 Porozumienia, aby wszcząć procedurę przyjęcia 3. wersji Porozumienia i wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się postanowieniami 3. wersji Porozumienia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
       (3).

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78.

      (2)  Zgoda z dnia 7 czerwca 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Data wejścia w życie Porozumienia zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.