title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2096 z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie stanowiska Unii Europejskiej w związku z ósmą konferencją przeglądową Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC)

text:
               20.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 303/13

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/2096
   z dnia 16 listopada 2015 r.
   w sprawie stanowiska Unii Europejskiej w związku z ósmą konferencją przeglądową Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła unijną strategię przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, której cele obejmują między innymi wzmocnienie Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (zwanej dalej „BTWC”), dalszą refleksję nad sposobami weryfikacji BTWC, wspieranie upowszechniania BTWC i jej wdrażania na szczeblu krajowym, w tym poprzez środki z zakresu prawa karnego, a także zapewnienie powszechniejszego stosowania się do niej.

               (2)

               W dniu 28 kwietnia 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) jednomyślnie przyjęła rezolucję nr 1540 (2004), w której rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia uznaje się za zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Wdrożenie postanowień tej rezolucji przyczynia się do wprowadzania w życie BTWC.

               (3)

               W dniu 26 sierpnia 1988 r. RB ONZ przyjęła rezolucję nr 620 (1988), w której między innymi zachęca Sekretarza Generalnego do niezwłocznego przeprowadzania dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni chemicznej, bakteriologicznej (biologicznej) lub toksycznej, które może stanowić pogwałcenie Protokołu o zakazie używania na wojnie gazów duszących, trujących lub podobnych oraz środków bakteriologicznych (protokołu genewskiego z 1925 r.). W dniu 20 września 2006 r. Zgromadzenie Ogólne przyjęło globalną strategię zwalczania terroryzmu, załączoną do jego rezolucji nr 60/288 z dnia 8 września 2006 r., w której państwa członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) zwróciły się do Sekretarza Generalnego, by zaktualizował wykaz ekspertów i laboratoriów, a także techniczne wytyczne i procedury, którymi dysponuje do celów terminowego i skutecznego prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanych przypadków użycia broni.

               (4)

               W dniu 27 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/184/WPZiB (1) dotyczące BTWC, którego celem jest upowszechnianie i wspieranie wprowadzania w życie BTWC przez państwa-strony, aby zagwarantować, że międzynarodowe zobowiązania państw-stron wynikające z BTWC są transponowane do ustawodawstwa krajowego i uwzględniane w przypadku środków administracyjnych.

               (5)

               Równolegle do wspólnego działania 2006/184/WPZiB Unia Europejska przyjęła plan działania w sprawie broni biologicznej i toksycznej (2), w którym państwa członkowskie zobowiązały się do przedkładania ONZ w kwietniu każdego roku informacji na temat środków budowy zaufania oraz do przekazywania Sekretarzowi Generalnemu ONZ wykazu właściwych ekspertów i laboratoriów, aby ułatwić dochodzenia w sprawie domniemanego użycia broni chemicznej lub biologicznej.

               (6)

               W dniu 20 marca 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2006/242/WPZiB (3) dotyczące szóstej konferencji przeglądowej BTWC.

               (7)

               W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/858/WPZiB (4) dotyczące BTWC, którego celem jest upowszechnianie BTWC, dostarczanie wsparcia we wprowadzaniu BTWC w życie przez państwa-strony, wspieranie składania oświadczeń dotyczących środków budowy zaufania przez państwa-strony oraz wspieranie funkcjonowania BTWC w okresach pomiędzy sesjami.

               (8)

               W dniu 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/429/WPZiB (5) dotyczącą stanowiska Unii na siódmą konferencję przeglądową BTWC.

               (9)

               Na siódmej konferencji przeglądowej BTWC postanowiono na kolejne pięć lat (2012–2016) odnowić mandat jednostki wspierania realizacji i postanowiono rozszerzyć zakres jej zadań na realizację decyzji o utworzeniu bazy wniosków o pomoc i ofert pomocy oraz zarządzaniu tą bazą, a także na wspomaganie powiązanej z tym wymiany informacji wśród państw-stron oraz, w stosownych przypadkach, wspieranie realizacji przez państwa-strony decyzji i zaleceń sformułowanych na siódmej konferencji przeglądowej.

               (10)

               Podczas siódmej konferencji przeglądowej postanowiono, że ósma konferencja przeglądowa odbędzie się w Genewie najpóźniej w 2016 r. i że należy na niej dokonać przeglądu funkcjonowania BTWC, z uwzględnieniem między innymi następujących zagadnień:

                           (i)

                           nowe osiągnięcia naukowo-techniczne istotne z punktu widzenia BTWC;

                           (ii)

                           postępy państw-stron w realizacji zobowiązań nałożonych przez BTWC;

                           (iii)

                           postępy we wdrażaniu decyzji i zaleceń uzgodnionych na siódmej konferencji przeglądowej.

               (11)

               W dniu 23 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/421/WPZiB (6) dotyczącą BTWC, której celem jest upowszechnianie BTWC, dostarczanie wsparcia we wprowadzaniu BTWC w życie przez państwa-strony, wspieranie składania przez państwa-strony oświadczeń dotyczących środków budowy zaufania oraz wspieranie funkcjonowania BTWC w okresach pomiędzy sesjami.

               (12)

               Wobec zbliżającej się konferencji przeglądowej BTWC, która odbędzie się w listopadzie i grudniu 2016 r., należy uaktualnić stanowisko Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W okresie poprzedzającym ósmą konferencję przeglądową Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (zwanej dalej „BTWC”) oraz w czasie jej trwania Unia powinna pracować w szczególności nad tym, by państwa-strony zajęły się następującymi priorytetami:

               a)

               budowanie i podtrzymywanie zaufania co do przestrzegania postanowień poprzez szereg konkretnych środków opisanych w niniejszej decyzji;

               b)

               wspieranie wdrażania na szczeblu krajowym, m.in. przez intensywniejszą współpracę z podmiotami pozarządowymi;

               c)

               wspieranie mechanizmu Sekretarza Generalnego ONZ do badania przypadków rzekomego użycia broni biologicznej i czynników przez dalszy rozwój zdolności operacyjnych mechanizmu jako środka służącego wzmocnieniu art. VI i VIII BTWC; oraz

               d)

               upowszechnianie BTWC.

         Celem Unii jest: dokonanie przeglądu funkcjonowania BTWC, również w okresie pomiędzy sesjami w latach 2012–2015, propagowanie konkretnych działań i zbadanie możliwości dalszego wzmocnienia BTWC. W związku z tym Unia przedstawi na ósmej konferencji przeglądowej w 2016 r. konkretne propozycje w celu ich przyjęcia przez tę konferencję.
   Artykuł 2
   Aby osiągnąć cele określone w art. 1, Unia:

               a)

               przyczynia się do przeprowadzenia podczas ósmej konferencji przeglądowej pełnego przeglądu stosowania BTWC, w tym realizacji zobowiązań podjętych przez państwa strony w ramach BTWC, jak również przeglądu przebiegu i wyników programu prac w okresie między sesjami w latach 2012–2015;

               b)

               wspiera nowy konkretny program prac, który dotyczy ograniczeń poprzednich programów prac między sesjami – w okresie między ósmą a dziewiątą konferencją przeglądową – przez przyjęcie wzmocnionych metod służących dalszym postępom w ramach obecnego programu prac, z myślą o zwiększeniu skuteczności BTWC;

               c)

               popiera zwołanie dziewiątej sesji konferencji przeglądowej BTWC nie później niż w 2021 r.;

               d)

               działa na rzecz porozumienia pozwalającego na uzyskanie podczas ósmej sesji konferencji przeglądowej jak najlepszych rezultatów na podstawie ram ustanowionych przez poprzednie konferencje oraz wspiera między innymi następujące istotne kwestie:

                           (i)

                           uznając fakt, że na obecnym etapie brak jest konsensusu co do weryfikacji, która nadal jest centralnym elementem kompletnego i skutecznego systemu rozbrojenia i nieproliferacji, Unia prowadzi prace zmierzające do określenia opcji, które w nowym programie prac w okresie między sesjami i w dalszej przyszłości mogłyby przyczynić się do zwiększenia zaufania do przestrzegania postanowień i skutecznej realizacji celów BTWC. Państwa-strony powinny móc wykazać, że przestrzegają postanowień BTWC, m.in. poprzez interaktywne wymiany informacji (takie jak obowiązkowe lub dobrowolne oświadczenia) i poprzez większą przejrzystość w zakresie ich możliwości i działań, w tym działań dobrowolnych i innych uzgodnionych kroków podejmowanych na miejscu; podstawę dla tych działań stanowią propozycje przedstawione w latach 2012–2015 dotyczące programu prac w okresie między sesjami oraz rezultaty tego programu;

                           (ii)

                           wspieranie i wzmacnianie, w stosownych przypadkach, krajowych środków wykonawczych, w tym przepisów prawa administracyjnego, procesowego i karnego, oraz kontroli mikroorganizmów chorobotwórczych i toksyn w ramach BTWC; możliwe jest rozważenie dalszych działań i podjęcie decyzji w zakresie sposobów i środków poprawy wdrażania BTWC na szczeblu krajowym: kontakty i współpraca z podmiotami pozarządowymi na szczeblu krajowym, regionalnym i globalnym w zakresie ich roli w propagowaniu celów BTWC i jej realizacji; dalsze wsparcie dla przyjęcia odpowiednich norm bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej; zwiększanie świadomości wśród odnośnych specjalistów w sektorze prywatnym i publicznym; szkolenia i programy edukacyjne dla osób, które uzyskały dostęp do czynników biologicznych i toksyn związanych z BTWC; propagowanie kultury odpowiedzialności wśród odnośnych krajowych pracowników oraz dobrowolne opracowywanie, przyjmowanie i uchwalanie kodeksów postępowania; propagowanie przestrzegania zobowiązań wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) i 1673 (2006), w odpowiednich przypadkach w celu wyeliminowania ryzyka związanego z nabywaniem i użyciem broni biologicznej lub toksycznej do celów terrorystycznych, w tym ryzyka dostępu podmiotów niepaństwowych do materiałów, sprzętu oraz wiedzy, które mogą zostać wykorzystane do przygotowania i produkcji broni biologicznej lub toksycznej;

                           (iii)

                           powszechne przystąpienie do BTWC wszystkich państw, w tym wezwanie wszystkich państw niebędącymi stronami BTWC do natychmiastowego przystąpienia do niej i do prawnego zobowiązania się do rozbrojenia oraz do nierozprzestrzeniania broni biologicznej i toksycznej; a także – w oczekiwaniu na przystąpienie tych państw do BTWC – poprzez zachęcanie ich do udziału jako obserwatorów w posiedzeniach państw-stron BTWC oraz do wdrażania na zasadzie dobrowolności postanowień BTWC; a także zalecenie przyjęcia planu działania na rzecz upowszechniania, który byłby koordynowany przez ISU oraz oceniany podczas specjalnych sesji pomiędzy sesjami konferencji;

                           (iv)

                           dążenie do uznania zakazu stosowania broni biologicznej i toksycznej za powszechnie wiążącą zasadę prawa międzynarodowego, m.in. przez upowszechnianie BTWC;

                           (v)

                           dążenie do zwiększenia przejrzystości i podwyższeniu zaufania co do przestrzegania postanowień BTWC, w tym w drodze niezbędnych i osiągalnych zmian w obecnych środkach budowy zaufania; Unia jest gotowa do pracy nad udoskonaleniem środków budowy zaufania przez określenie środków służących zwiększeniu ich bezpośredniego odniesienia do podstawowych celów, jakimi są przejrzystość oraz unikanie podejrzeń i obaw; dalsze wspieranie dobrowolnego procesu wzajemnej weryfikacji jako cennego narzędzia służącego zwiększeniu przejrzystości między państwami-stronami, a przez to – podwyższeniu zaufania co do przestrzegania postanowień BTWC i wzmocnieniu realizacji na szczeblu krajowym poprzez dzielenie się najlepszymi praktykami, zwiększanie świadomości zainteresowanych stron na temat wymogów realizacji oraz zwiększenie współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie;

                           (vi)

                           wzmocnienie zdolności operacyjnych mechanizmu Sekretarza Generalnego ONZ służącego prowadzeniu dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni chemicznej i biologicznej, m.in. poprzez zwiększenie kadry wyszkolonych ekspertów, szkolenia oraz prowadzenie ćwiczeń symulacyjnych i ćwiczeń w terenie; prace prowadzone osobno mogą przyczynić się do dalszego wzmocnienia art. VI i pośrednio art. VII BTWC;

                           (vii)

                           podejmowanie decyzji w sprawie dostarczania pomocy i koordynacji działań w kontekście art. VII BTWC z odpowiednimi organizacjami na wniosek któregokolwiek państwa-strony w przypadku domniemanego użycia broni chemicznej lub toksycznej, w tym w zakresie poprawy krajowych zdolności do nadzoru nad chorobami, wykrywania i diagnostyki chorób oraz publicznych systemów opieki zdrowotnej;

                           (viii)

                           zwiększenie przejrzystości w zakresie współpracy i pomocy w związku z art. X BTWC wraz z uwzględnieniem mandatów, prac i specjalistycznej wiedzy innych organizacji międzynarodowych; Unia będzie nadal wspierała konkretną realizację art. X BTWC poprzez różne programy pomocy i jest gotowa do dalszego rozwoju jednolitego rozumienia, które stanowi podstawę skutecznych działań w zakresie współpracy na rzecz celów pokojowych w ramach BTWC. Można by rozważyć dalsze działania i podjąć decyzje w zakresie zwiększenia międzynarodowej współpracy, pomocy i wymiany w zakresie nauk biologicznych i technologii służących celom pokojowym, w zakresie budowy potencjału w dziedzinie nadzoru nad chorobami, wykrywania, diagnostyki i zwalczania chorób zakaźnych; Unia będzie nadal wspierać funkcjonowanie obecnej bazy danych w zakresie współpracy i pomocy, a w stosownych przypadkach – poszukiwać sposobów zwiększenia jej użyteczności; wspieranie m.in. programów globalnego partnerstwa G7, odpowiednich programów Unii oraz celów globalnej agendy na rzecz bezpieczeństwa zdrowotnego mających na celu – w stosownych przypadkach – wspieranie wdrażania międzynarodowych przepisów zdrowotnych i rozbrojenia oraz kontroli i bezpieczeństwa materiałów sensytywnych, instalacji oraz wiedzy fachowej;

                           (ix)

                           wspieranie procesu częstszych i ukierunkowanych ocen odnośnych procesów zmian naukowo-technicznych, które mogą mieć wpływ na BTWC; proces taki może wiązać się z włączeniem do ISU stałej funkcji doradczej ds. nauki i technologii oraz z konkretniejszym procesem przeglądu będącego centralnym elementem nowego programu prac w okresie między sesjami konferencji, w celu objęcia w bardziej zintegrowany i skoordynowany sposób istotnych wydarzeń i prac prowadzonych przez międzynarodowe ośrodki akademickie i państwa-strony.

         Artykuł 3
   Aby wzmocnić przestrzeganie postanowień BTWC, Unia propaguje zwiększenie adekwatności i kompleksowości formularzy oświadczeń służących budowie zaufania poprzez:

               a)

               analizowanie oświadczeń rocznych dotyczących środków budowy zaufania jako regularnego narzędzia służącego składaniu oświadczeń w zakresie realizacji i przestrzegania postanowień oraz dalsze ich rozwijanie w tym celu;

               b)

               zmniejszenie do minimum pozostałych złożonych elementów formularzy oświadczeń służących budowie zaufania i usunięcie ewentualnych niejasności;

               c)

               wspieraniu ISU w odgrywaniu w większym stopniu roli polegającej na wspieraniu krajowych punktów kontaktowych w tworzeniu oświadczeń służących budowie zaufania; za pomocą regionalnych seminariów i szkoleń dotyczących przekazywania oświadczeń służących budowie zaufania drogą elektroniczną;

               d)

               działania na rzecz zwiększenia udziału, poprawy jakości i wszechstronności oświadczeń służących budowie zaufania przez zwiększanie funkcjonalności elektronicznego narzędzia obsługującego oświadczenia służące budowie zaufania oraz udostępnienie go, jak również przewodnika dotyczącego oświadczeń służących budowie zaufania, dostępnego na stronie internetowej BTWC we wszystkich językach urzędowych ONZ.

         Artykuł 4
   Oprócz celów określonych w art. 1 Unia wspiera wzmocnienie roli ISU. Unia wspiera w szczególności:

               a)

               przedłużenie mandatu ISU na kolejny okres pięciu lat;

               b)

               włączenie kolejnych działań do mandatu ISU, aby wesprzeć wdrożenie zmienionego i wzmocnionego programu prac w okresie między sesjami konferencji, jak zaproponowano w art. 5 poniżej;

               c)

               opracowanie skuteczniejszego systemu służącego śledzeniu procesów zmian naukowo-technicznych i ich wpływu na BTWC przez ustanowienie w ISU między innymi stałej funkcji doradczej ds. nauki i technologii;

               d)

               przyjęcie planu działania na rzecz upowszechniania BTWC, który ma być koordynowany przez ISU;

               e)

               odgrywanie przez ISU roli we wspieraniu krajowych punktów kontaktowych państw-stron w tworzeniu i przekazywaniu oświadczeń służących budowie zaufania, jak wskazano w art. 3;

               f)

               odpowiednie zwiększenie obecnej liczby personelu ISU do realizacji nowych celów i prowadzenia działań, o których mowa w niniejszym artykule.

         Artykuł 5
   W ramach działań na rzecz przeprowadzenia przeglądu i wzmocnienia programu prac w okresie między sesjami konferencji Unia w szczególności:

               a)

               wspiera objęcie następujących tematów nowym programem prac w okresie między sesjami konferencji, w charakterze tematów omawianych na posiedzeniach między sesjami lub na forum specjalnych grup roboczych:

                           (i)

                           wdrażanie i przestrzeganie postanowień BTWC na szczeblu krajowym;

                           (ii)

                           prowadzenie dalszych prac nad środkami budowy zaufania po ósmej konferencji przeglądowej;

                           (iii)

                           pomoc i współpraca na mocy art. VII BTWC;

                           (iv)

                           osiągnięcia naukowo-techniczne;

                           (v)

                           procedura przeglądu komitetu konsultacyjnego;

                           (vi)

                           upowszechnianie, jak zaproponowano w art. 6;

               b)

               wspiera opracowywanie krajowych ram regulacyjnych w dziedzinie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej; mimo iż odpowiednie normy dotyczące bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej dla laboratoriów w żaden sposób nie zastępują systemu kontroli zgodności, ich przyjęcie i propagowanie może na dłuższą metę pomóc poszczególnym państwom-stronom we wdrażaniu ich zobowiązań wynikających z BTWC; normy te mogą także być – obok innych środków – użytecznym narzędziem wspomagającym udowodnienie przestrzegania postanowień BTWC. Dyskusje na ten temat, podejmowane m.in. z odpowiednimi laboratoriami, stowarzyszeniami ds. bezpieczeństwa biologicznego i przedstawicielami przemysłu, mogłyby zostać objęte nowym programem prac w okresie między sesjami konferencji;

               c)

               wspiera ćwiczenia w zakresie dobrowolnych wzajemnych ocen, w których uczestniczą państwa-strony w kontekście BTWC; celem ćwiczenia w zakresie wzajemnych ocen jest poprawa wdrażania na szczeblu krajowym i zapewnienie gwarancji przestrzegania postanowień BTWC przez wymianę informacji i większą przejrzystość w zakresie np. zdolności i działań podejmowanych na rzecz wdrażania oraz zamiarów co do przestrzegania postanowień BTWC;

               d)

               wspiera wzmacnianie decyzyjnego charakteru procesu prac w okresie między sesjami konferencji poprzez zbadanie wielu możliwości, takich jak jasno określone kompetencje decyzyjne dla określonych obszarów działalności.

         Artykuł 6
   W ramach działań na rzecz upowszechnienia BTWC Unia:

               a)

               wspiera przyjęcie planu działania na rzecz upowszechniania, koordynowanego przez jednostkę wsparcia wdrażania oraz obejmującego konkretne kroki i działania; plan ten mógłby obejmować działania takie jak: działania informacyjne, wspólne wizyty, tłumaczenie istotnych dokumentów, zachęty, takie jak wymiana informacji o ofertach pomocy; plan działania byłby oceniany i w razie potrzeby modyfikowany na każdym posiedzeniu państw stron;

               b)

               wspiera organizację specjalnych sesji lub posiedzeń grup roboczych poświęconych upowszechnianiu w okresie pomiędzy sesjami konferencji, aby skoordynować działania informacyjne różnych podmiotów i zaplanować inicjatywy regionalne.

         Artykuł 7
   Unia wspiera wysiłki ukierunkowane na wzmacnianie mechanizmu Sekretarza Generalnego ONZ służącego prowadzeniu dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni chemicznej i biologicznej; w szczególności na zapewnienie przez państwa-strony skuteczności tego mechanizmu oraz podjęcie praktycznych działań służących temu celowi, takich jak zapewnienie wsparcia programów szkoleniowych – w tym organizowanie ćwiczeń – czy rozwój systemu laboratoriów analitycznych.
   Artykuł 8
   Unia wspiera wysiłki na rzecz wzmocnienia art. VII BTWC na ósmej konferencji przeglądowej, biorąc pod uwagę podejmowane w innych miejscach działania w zakresie tworzenia międzynarodowych zdolności reagowania w przypadku ognisk chorób zakaźnych.
   Artykuł 9
   Podejmowane przez Unię działania z myślą o osiągnięciu celów, o których mowa w niniejszej decyzji, obejmują:

               a)

               przedłożenie przez Unię i jej państwa członkowskie, na podstawie stanowiska przedstawionego w niniejszej decyzji, propozycji dotyczących konkretnych, praktycznych i możliwych do realizacji ustaleń służących skutecznemu usprawnianiu procesu wdrażania BTWC przez państwa-strony, które to propozycje zostaną przedłożone do rozważenia państwom-stronom BTWC podczas ósmej konferencji przeglądowej;

               b)

               w odpowiednich przypadkach démarche wysokiego przedstawiciela lub przedstawicielstw Unii,

               c)

               oświadczenia wysokiego przedstawiciela lub przedstawicielstw Unii składane Organizacji Narodów Zjednoczonych w okresie poprzedzającym ósmą konferencję przeglądową oraz w czasie jej trwania.

         Artykuł 10
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne działanie Rady 2006/184/WPZiB z dnia 27 lutego 2006 r. wspierające Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 65 z 7.3.2006, s. 51).

      (2)  Dz.U. C 57 z 9.3.2006, s. 1.

      (3)  Wspólne stanowisko Rady 2006/242/WPZiB z dnia 20 marca 2006 r. dotyczące konferencji przeglądowej 2006 na temat konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) (Dz.U. L 88 z 25.3.2006, s. 65).

      (4)  Wspólne działanie Rady 2008/858/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. wspierające konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach realizacji strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 302 z 13.11.2008, s. 29).

      (5)  Decyzja Rady 2011/429/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową państw stron Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC) (Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 42).

      (6)  Decyzja Rady 2012/421/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. wspierająca Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 196 z 24.7.2012, s. 61).


title: Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0127

Dziennik Urzędowy L 037 , 10/02/2004 P. 0016 - 0016

		Decyzja Radyz dnia 22 grudnia 2003 r.dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską(2004/127/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja wynegocjowała, w imieniu Wspólnoty, Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej z Republiką Tunezyjską.(2) W imieniu Wspólnoty, Umowa została podpisana dnia 26 czerwca 2003 r. w Salonikach, z zastrzeżeniem możliwości zawarcia w późniejszym terminie.(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady, działając w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 7 Umowy [2].Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2003 r.W imieniu RadyA. MatteoliPrzewodniczący[1] Opinia z 4 grudnia 2003 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie powołania grupy ekspertów ds. polityki kryminalnej UE

text:
               23.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/9

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 21 lutego 2012 r.
   w sprawie powołania grupy ekspertów ds. polityki kryminalnej UE
   2012/C 53/05
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia, zgodnie z art. 67 ust. 3 Traktatu, dokłada starań, aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa za pomocą środków zapobiegających przestępczości oraz ją zwalczających, w miarę potrzeby, przez zbliżanie przepisów karnych.

               (2)

               Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 20 września 2011 r., zatytułowany „W kierunku polityki kryminalnej UE: Zapewnienie skutecznej realizacji polityki UE poprzez prawo karne” (1) podkreśla znaczenie rozwijania spójnej i konsekwentnej polityki kryminalnej UE, które powinno być wspomagane przez dyskusje w grupie ekspertów.

               (3)

               W związku z powyższym konieczne jest ustanowienie grupy ekspertów w dziedzinie prawa karnego EU i zdefiniowanie jej zadań oraz struktury.

               (4)

               Taka grupa powinna wspierać Komisję w jej pracach w kierunku polityki kryminalnej UE i służyć informacjami na temat wszystkich związanych z tym kwestii. Grupa powinna również służyć radą na temat gromadzenia udokumentowanych informacji służących ocenie, czy unijne środki w zakresie polityki kryminalnej są niezbędne do zapewnienia skutecznego wdrażania polityki Unii.

               (5)

               Grupa powinna składać się z nie więcej niż dwudziestu wysoko wykwalifikowanych specjalistów, powoływanych osobiście z zachowaniem równowagi pod względem doświadczenia zawodowego oraz regionów geograficznych.

               (6)

               Kadencja członków powinna wynosić trzy lata i być odnawialna.

               (7)

               Należy ustanowić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (8)

               Dane osobowe członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym ustanowiona zostaje grupa ekspertów ds. polityki kryminalnej UE, zwana dalej „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań grupy należy udzielanie Komisji rad na temat prawa karnego materialnego w kontekście rozwijania polityki kryminalnej UE. Obejmuje to w szczególności informacje fachowe na temat kwestii prawnych, które mogą się pojawić w tym kontekście, a także, we współpracy z istniejącymi grupami ekspertów w powiązanych dziedzinach polityki, odnosi się do gromadzenia udokumentowanych informacji służących ocenie, czy unijne środki w zakresie polityki kryminalnej są niezbędne do zapewnienia skutecznego wdrażania polityki Unii.
   Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja może zasięgać opinii grupy we wszelkich kwestiach związanych z rozwojem polityki kryminalnej UE.
   Artykuł 4
   Skład i powoływanie
   1.   W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków. Członkowie grupy są powoływani jako osoby prywatne.
   2.   Członkowie są powoływani przez Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości spośród wybitnych specjalistów w dziedzinie prawa karnego. Procedura naboru prowadzona jest w sposób gwarantujący wysoki poziom wiedzy oraz, w najwyższym możliwym stopniu, właściwą równowagę pod względem zakresu kompetencji, pochodzenia geograficznego i płci. Brane są przy tym pod uwagę konkretne zadania grupy i rodzaj wymaganej wiedzy.
   3.   Grupa obejmuje specjalistów z placówek naukowych i badawczych oraz przedstawicieli zawodów prawniczych.
   4.   Członkowie są mianowani osobiście na okres trzech lat. Przyjmując członkostwo w grupie, członkowie zobowiązują się do działania niezależnie i w interesie publicznym. W przypadku zajścia konfliktu interesów w odniesieniu do danego eksperta służby Komisji mogą wyłączyć eksperta z prac grupy lub jednego z jej posiedzeń lub mogą podjąć decyzję, że ekspert ten powstrzymuje się od zabierania głosu w dyskusji na konkretny temat. Członkowie grupy pełnią swoje funkcje do czasu zastąpienia lub do końca kadencji. Ich kadencja może zostać przedłużona.
   5.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub naruszą warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu lub w art. 339 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich mandatu.
   6.   Imiona i nazwiska członków grupy są publikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów (zwanym dalej „rejestrem”) i na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości. Dane osobowe członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Tryb pracy
   1.   Grupie przewodniczy przedstawiciel Komisji.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa może tworzyć podgrupy do badania szczegółowych kwestii podlegających ustalonemu przez nią zakresowi obowiązków. Takie podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu mandatu.
   3.   W trybie doraźnym przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy zewnętrznych ekspertów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa lub podgrupa. Ponadto przedstawiciel Komisji może nadawać status obserwatora osobom fizycznym i organizacjom, zdefiniowanym w zasadzie 8 pkt 3 zasad horyzontalnych dotyczących grup ekspertów, oraz krajom kandydującym.
   4.   Członkowie grupy, a także zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionym w Traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (3). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może podjąć stosowne środki.
   5.   Komisja zapewnia obsługę sekretariatu grupy.
   6.   Grupa może przyjąć swój regulamin wewnętrzny sporządzony na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego grup ekspertów.
   7.   Komisja publikuje stosowne informacje na temat działalności grupy w rejestrze lub na specjalnej stronie internetowej dostępnej poprzez link umieszczony w rejestrze.
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach grupy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Wydatki na podróże służbowe i koszty utrzymania ponoszone przez członków uczestniczących w pracach grupy są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
   3.   Zwrot kosztów odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 lutego 2012 r.

            W imieniu Komisji

         Viviane REDING

            Wiceprzewodniczący

      (1)  COM(2011) 573 wersja ostateczna.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1)

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1).


title: Decyzja Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki w sprawie uzgodnień dotyczących dostępu do rynku dla wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych i upoważniającego jej tymczasowe stosowanie

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0214

Dziennik Urzędowy L 080 , 20/03/2001 P. 0011 - 0011

		Decyzja Radyz dnia 26 lutego 2001 r.w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki w sprawie uzgodnień dotyczących dostępu do rynku dla wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych i upoważniającego jej tymczasowe stosowanie(2001/214/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i drugi,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę dwustronną w formie Protokołu ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Sri Lanką.(2) Umowa w formie Protokołu ustaleń została parafowana dnia 5 grudnia 2000 r.(3) Umowa w formie Protokołu ustaleń powinna być podpisana w imieniu Wspólnoty.(4) W celu umożliwienia obu Stronom czerpania korzyści niezwłocznie po złożeniu stosownych notyfikacji w WTO, właściwe jest tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy począwszy od dnia 1 grudnia 2000 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur związanych z jej formalnym zawarciem, z zastrzeżeniem przestrzegania zasady wzajemności,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Pod warunkiem ewentualnego zawarcia umowy w późniejszym terminie, niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy w formie Protokołu ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Sri Lanką.Tekst Umowy załącza się do niniejszej decyzji.Artykuł 2Z zastrzeżeniem przestrzegania zasady wzajemności, Umowa w formie Protokołu ustaleń jest stosowana tymczasowo począwszy od dnia 1 grudnia 2000 r. do czasu zakończenia procedur związanych z jej formalnym zawarciem.Artykuł 31. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przy przywozie niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], może zmienić zasady stosowania systemu podwójnej kontroli niektórych produktów, po konsultacji ze Sri Lanką, na mocy pkt 7 Protokołu ustaleń.2. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia nr 3030/93, ponownie wprowadzi system kontyngentów w przypadku gdy Sri Lanka nie wywiąże się z zobowiązań określonych w pkt 2 i 6 Protokołu ustaleń.Sporządzono w Brukseli, 26 lutego 2001 r.W imieniu RadyA. LindhPrzewodniczący[1] Dz.U. L 275 z 8.11.1993. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 824/97 (Dz.U. L 119 z 8.5.1997, str. 1).--------------------------------------------------


title: 2009/82/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               30.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 26/5

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 18 grudnia 2008 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2009/82/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   po zatwierdzeniu przez Radę, zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty i państw członkowskich w dniu 11 czerwca 2008 r. zgodnie z decyzją Rady 2008/628/WE (2).

               (2)

               Do czasu wejścia protokołu w życie stosuje się go tymczasowo od dnia 1 stycznia 2007 r.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym w imieniu Wspólnoty, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz państw członkowskich zatwierdza się Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich składa powiadomienie przewidziane w art. 3 protokołu. Przewodniczący Komisji równocześnie składa takie powiadomienie w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 2 września 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 205 z 1.8.2008, s. 40.

      (3)  Dz.U. L 205 z 1.8.2008, s. 42.


title: 2009/672/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/179

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2007
   (2009/672/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Agencji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009– C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. dotyczące Europejskiej Agencji Odbudowy (4), w szczególności jego art. 8,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0169/2009),

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Odbudowy zostały przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2007;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiej Agencji Odbudowy, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 13.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 42.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 7.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


               30.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 440/116

         P7_TA(2013)0015
   Zmiana Regulaminu Parlamentu dotycząca porządku pierwszeństwa wiceprzewodniczących wybranych przez aklamację
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzenia zmian do art. 15 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do porządku pierwszeństwa wiceprzewodniczących wybranych przez aklamację (2012/2020(REG))
   (2015/C 440/22)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając pismo swojego przewodniczącego z dnia 3 września 2010 r.,

               —

               uwzględniając wykładnię art. 13 ust. 1 Regulaminu przyjętą przez Komisję Spraw Konstytucyjnych dnia 15 czerwca 2011 r. i ogłoszoną na posiedzeniu plenarnym dnia 22 czerwca 2011 r.,

               —

               uwzględniając art. 211 i 212 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0412/2012),

               1.

               podejmuje decyzję o wprowadzeniu do Regulaminu poniższej zmiany;

               2.

               przypomina, że zmiana ta wchodzi w życie pierwszego dnia następnej sesji miesięcznej;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie i Komisji.

      Poprawka 1

      Regulamin Parlamentu Europejskiego

      Artykuł 15 – ustęp 2 – akapit drugi

                  Tekst obowiązujący

                  Poprawka

               Jeśli
                     wybory nie odbywały się w głosowaniu tajnym, porządek
                   pierwszeństwa
                     odpowiada kolejności wyczytania przez Przewodniczącego
                  .

               Jeśli
                     wyboru dokonano przez aklamację, w celu ustalenia porządku
                   pierwszeństwa
                     przeprowadza się głosowanie tajne
                  .


title: 2014/563/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/165

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012
   (2014/563/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Centrum (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 14,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0205/2014),

               1.

               udziela dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 15.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2014/258/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUBAM Libya/3/2014 z dnia 30 kwietnia 2014 r. dotycząca przedłużenia mandatu szefa misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)

text:
               9.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/25

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUBAM LIBYA/3/2014
   z dnia 30 kwietnia 2014 r.
   dotycząca przedłużenia mandatu szefa misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)
   (2014/258/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/233/WPZiB z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji 2013/233/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji mających na celu sprawowanie kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją Unii Europejskiej dotyczącą pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).

               (2)

               W dniu 24 maja 2013 r. KPiB przyjął decyzję EUBAM Libya/1/2013 (2) w sprawie mianowania Anttiego Juhaniego Hartikainena szefem misji EUBAM Libya na okres od dnia 22 maja 2013 r. do dnia 21 maja 2014 r.

               (3)

               W dniu 14 kwietnia 2014 r. WP zaproponował przedłużenie mandatu Anttiego Juhaniego Hartikainena jako szefa misji EUBAM Libya do dnia 21 maja 2015 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Mandat Anttiego Juhaniego Hartikainena jako szefa misji EUBAM Libya zostaje niniejszym przedłużony do dnia 21 maja 2015 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 138 z 24.5.2013, s. 15.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUBAM Libya/1/2013 z dnia 24 maja 2013 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) (Dz.U. L 147 z 1.6.2013, s. 13).


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/396 z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/173 (EUTM Somalia/1/2016)

text:
               18.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 73/99

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2016/396
   z dnia 15 marca 2016 r.
   w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/173 (EUTM Somalia/1/2016)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (1), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją 2010/96/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu o Unii Europejskiej, do podejmowania stosownych decyzji dotyczących sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego w odniesieniu do EUTM Somalia, w tym decyzji w sprawie mianowania dowódcy misji UE.

               (2)

               W dniu 3 lutego 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/173 (2) w sprawie mianowania generała brygady Antonia MAGGIEGO dowódcą misji UE dla EUTM Somalia.

               (3)

               W dniu 9 lutego 2016 r. Włochy wskazały generała brygady Maurizia MORENĘ jako kandydata na nowego dowódcę misji UE dla EUTM Somalia w miejsce generała brygady Antonia MAGGIEGO.

               (4)

               W dniu 24 lutego 2016 r. Komitet Wojskowy UE zalecił, by KPiB mianował generała brygady Maurizia MORENĘ dowódcą misji UE dla EUTM Somalia w miejsce generała brygady Antonia MAGGIEGO, od dnia 21 marca 2016 r.

               (5)

               Należy uchylić decyzję (WPZiB) 2015/173.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał brygady Maurizio MORENA zostaje niniejszym mianowany dowódcą misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), od dnia 21 marca 2016 r.
   Artykuł 2
   Decyzja (WPZiB) 2015/173 zostaje uchylona.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 marca 2016 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/173 z dnia 3 lutego 2015 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję EUTM Somalia/1/2013 (EUTM SOMALIA/1/2015) (Dz.U. L 29 z 5.2.2015, s. 14).


title: Decyzja Rady 2011/168/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego, uchylająca wspólne stanowisko 2003/444/WPZiB

text:
               22.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 76/56

         DECYZJA RADY 2011/168/WPZiB
   z dnia 21 marca 2011 r.
   w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego, uchylająca wspólne stanowisko 2003/444/WPZiB
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W swych działaniach na scenie międzynarodowej Unia dąży do promowania zasad demokracji, praworządności, powszechności i niepodzielności praw człowieka i podstawowych wolności, poszanowania godności ludzkiej, równości i solidarności oraz poszanowania zasad Karty Narodów Zjednoczonych i prawa międzynarodowego, o których mowa w art. 21 Traktatu. Unia dąży do rozwijania stosunków i budowania partnerstw m.in. z organizacjami międzynarodowymi, które wyznają te same zasady.

               (2)

               Jednym z celów Unii jest zachowanie pokoju, zapobieganie konfliktom i umacnianie bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.

               (3)

               Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego (zwany dalej „statutem rzymskim”) wszedł w życie w dniu 1 lipca 2002 r.

               (4)

               Wszystkie państwa członkowskie ratyfikowały statut rzymski.

               (5)

               Zasady statutu rzymskiego, jak również zasady regulujące funkcjonowanie Międzynarodowego Trybunału Karnego (dalej zwanego „MTK”), są w pełni zgodne z zasadami i celami Unii. Poważne zbrodnie podlegające jurysdykcji MTK stanowią przedmiot troski całej społeczności międzynarodowej, w tym Unii i jej państw członkowskich.

               (6)

               Unia i jej państwa członkowskie są zdecydowane położyć kres bezkarności sprawców tych zbrodni, podejmując środki na szczeblu krajowym i wzmacniając współpracę międzynarodową, by zapewnić skuteczne ściganie i osądzenie tych osób.

               (7)

               W dniu 10 kwietnia 2006 r. Unia i MTK podpisały umowę w sprawie współpracy i pomocy, która weszła w życie w dniu 1 maja 2006 r. (1).

               (8)

               Przepisy i zasady międzynarodowego prawa karnego zawarte w statucie rzymskim powinny być uwzględniane w innych międzynarodowych instrumentach prawnych.

               (9)

               Unia jest przekonana, że powszechne przystąpienie do statutu rzymskiego jest nieodzowne dla pełnej skuteczności MTK, i z tego względu uważa, że należy zachęcać do inicjatyw na rzecz przyjęcia statutu rzymskiego przez większą liczbę stron, pod warunkiem że inicjatywy te są zgodne z literą i duchem statutu rzymskiego.

               (10)

               Zachowanie integralności statutu rzymskiego oraz niezależności MTK jest szczególnie ważne.

               (11)

               W swoich konkluzjach z dnia 30 września 2002 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego Rada opracowała zbiór zasad załączonych do wymienionych konkluzji; zasady te mają stanowić dla państw członkowskich wytyczne przy rozpatrywaniu potrzeby i zakresu ewentualnych umów lub uzgodnień w odniesieniu do propozycji dotyczących warunków wydawania osób MTK.

               (12)

               W dniu 25 maja 2010 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie konferencji rewizyjnej rzymskiego statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego (zwanej dalej „konferencją rewizyjną”), która odbyła się w Kampali (Uganda) w dniach 31 maja – 11 czerwca 2010 r.

               (13)

               Konferencja rewizyjna przyjęła poprawki do statutu rzymskiego, zgodnie z jego art. 5 ust. 2, definiując zbrodnię agresji i ustalając warunki, zgodnie z którymi MTK mógłby sprawować jurysdykcję w odniesieniu do tej zbrodni; konferencja przyjęła też poprawki do statutu rzymskiego, by rozszerzyć jurysdykcję MTK na trzy dodatkowe zbrodnie wojenne popełnione w trakcie konfliktów zbrojnych niemających charakteru międzynarodowego, oraz postanowiła na razie utrzymać art. 124 statutu rzymskiego. Poprawki te podlegają ratyfikacji lub przyjęciu i wchodzą w życie zgodnie z art. 121 ust. 5 statutu rzymskiego. MTK sprawuje jurysdykcję w odniesieniu do zbrodni agresji, o ile po dniu 1 stycznia 2017 r. stosowną decyzję podejmie większość państw stron wymagana do przyjęcia poprawki do statutu rzymskiego.

               (14)

               Podczas konferencji rewizyjnej Unia zobowiązała się do przeprowadzenia przeglądu i dokonania aktualizacji swoich instrumentów wspierających MTK oraz do dalszego promowania powszechnego przystąpienia do statutu rzymskiego i zachowania jego integralności.

               (15)

               Wdrażanie statutu rzymskiego wymaga praktycznych środków, których stosowanie Unia i jej państwa członkowskie powinny w pełni wspierać.

               (16)

               Plan działań, którego opracowanie było m.in. jednym z postulatów rezolucji w sprawie wejścia w życie Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego przyjętej przez Parlament Europejski w dniu 28 lutego 2002 r. w ślad za wspólnym stanowiskiem Rady 2001/443/WPZiB z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego (2), został przyjęty w dniu 4 lutego 2004 r. i powinien zostać odpowiednio dostosowany.

               (17)

               W świetle powyższego wspólne stanowisko 2003/444/WPZiB z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego (3) powinno zostać uchylone i zastąpione niniejszą decyzją,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Międzynarodowy Trybunał Karny (zwany dalej „MTK”) jest – na użytek zapobiegania poważnym zbrodniom podlegającym jego jurysdykcji i ograniczenia popełniania takich zbrodni – podstawowym środkiem promowania poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka, przyczyniając się w ten sposób do wolności, bezpieczeństwa, sprawiedliwości i praworządności, a także przyczyniając się do zachowania pokoju, zapobiegania konfliktom i umacniania bezpieczeństwa międzynarodowego, zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.
   2.   Niniejsza decyzja ma umożliwić poczynienie postępów w działaniach na rzecz uzyskania powszechnego poparcia dla statutu rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego (zwanego dalej „statutem rzymskim”) poprzez promowanie jak najszerszego uczestnictwa w jego stosowaniu, przyczynić się do zachowania integralności statutu rzymskiego, wesprzeć niezależność MTK, jego skuteczne i wydajne funkcjonowanie, wesprzeć współpracę z MTK oraz wdrażanie zasady komplementarności.
   Artykuł 2
   1.   Aby przyczynić się do osiągnięcia celu, jakim jest jak najszersze uczestnictwo w stosowaniu statutu rzymskiego, Unia i jej państwa członkowskie dokładają wszelkich starań, by w stosownych przypadkach, przyspieszać ten proces poprzez podejmowanie kwestii jak najszerszej ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia statutu rzymskiego lub przystąpienia do niego i jego zastosowania w trakcie negocjacji – w tym w negocjacji dotyczących umów – lub w trakcie dialogów politycznych z państwami trzecimi, grupami państw lub odpowiednimi organizacjami regionalnymi.
   2.   Unia i jej państwa członkowskie przyczyniają się do wprowadzenia w życie statutu rzymskiego na całym świecie i udziału w nim wszystkich państw również poprzez inne środki, takie jak podejmowanie inicjatyw wspierających upowszechnianie wartości, zasad i postanowień statutu rzymskiego i związanych z nim aktów. Aby zrealizować cele niniejszej decyzji, Unia współpracuje, w razie potrzeby, z innymi zainteresowanymi państwami, instytucjami międzynarodowymi, organizacjami pozarządowymi i innymi przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego.
   3.   Państwa członkowskie dzielą się ze wszystkimi zainteresowanymi państwami swoimi własnymi doświadczeniami w sprawach związanych z wprowadzaniem w życie statutu rzymskiego i, zależnie od potrzeb, udzielają innych form wsparcia dla tego celu. Państwa członkowskie udzielają, na wniosek, pomocy technicznej oraz, jeśli sytuacja tego wymaga, pomocy finansowej, na rzecz prac legislacyjnych koniecznych, by państwa trzecie mogły uczestniczyć w stosowaniu statutu rzymskiego i wprowadzać go w życie. Unia może na wniosek również uczestniczyć w takiej pomocy. Zachęca się państwa rozważające przystąpienie do statutu rzymskiego lub współpracę z MTK, aby informowały Unię o trudnościach przez nie napotykanych w tym względzie.
   4.   Wprowadzając w życie niniejszy artykuł, Unia i jej państwa członkowskie koordynują wsparcie polityczne i techniczne udzielane MTK w odniesieniu do różnych państw lub grup państw.
   Artykuł 3
   W celu wsparcia niezależności MTK Unia oraz jej państwa członkowskie w szczególności:

               a)

               zachęcają państwa strony do szybkiego przekazywania w całości ustalonych dla nich składek, zgodnie z decyzją podjętą przez zgromadzenie państw stron;

               b)

               podejmują wszelkie wysiłki na rzecz jak najszybszego przystąpienia przez państwa członkowskie do umowy w sprawie przywilejów i immunitetów Międzynarodowego Trybunału Karnego lub jej jak najszybszej ratyfikacji przez państwa członkowskie oraz wspierają przystąpienie do niej lub jej ratyfikację przez inne państwa; oraz

               c)

               w stosownych przypadkach starają się wspierać rozwój szkoleń i pomocy dla sędziów, prokuratorów, urzędników oraz prawników w pracach odnoszących się do MTK.

         Artykuł 4
   1.   Unia oraz jej państwa członkowskie uważnie śledzą rozwój sytuacji w zakresie współpracy z MTK zgodnie ze statutem rzymskim.
   2.   Unia stale kontroluje wykonywanie Umowy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską w sprawie współpracy i pomocy.
   3.   Unia i jej państwa członkowskie rozważają zawarcie w stosownych przypadkach doraźnych układów i umów mających umożliwić skuteczne funkcjonowanie MTK i zachęcają strony trzecie do uczynienia tego samego.
   4.   Unia i jej państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, nadal zwracają uwagę państw trzecich na konkluzje Rady z dnia 30 września 2002 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz na zasady przewodnie Unii Europejskiej załączone do tych konkluzji odnoszące się do propozycji umów lub uzgodnień dotyczących warunków wydawania osób MTK.
   Artykuł 5
   Unia i jej państwa członkowskie w stosownych przypadkach podejmują inicjatywy i środki służące zapewnieniu realizowania zasady komplementarności na szczeblu krajowym.
   Artykuł 6
   Rada i Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa w stosownych przypadkach koordynują środki podejmowane przez Unię i jej państwa członkowskie w celu wdrożenia art. 2–5.
   Artykuł 7
   Państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania, pod każdym względem, zgromadzenia państw stron.
   Artykuł 8
   Unia zapewnia spójność i zgodność między swoimi instrumentami i politykami we wszystkich obszarach swoich działań zewnętrznych i wewnętrznych w odniesieniu do najpoważniejszych międzynarodowych zbrodni, o których mowa w statucie rzymskim.
   Artykuł 9
   W stosownych przypadkach Rada dokonuje przeglądu niniejszej decyzji.
   Artykuł 10
   Wspólne stanowisko 2003/444/WPZiB traci moc i zostaje zastąpione niniejszą decyzją. Odesłania do uchylonego wspólnego stanowiska 2003/444/WPZiB traktuje się jako odesłania do niniejszej decyzji.
   Artykuł 11
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 115 z 28.4.2006, s 50.

      (2)  Dz.U. L 155 z 12.6.2001, s. 19.

      (3)  Dz.U. L 150 z 18.6.2003, s. 67.


title: 2014/48/UE: Decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie zawarcia Protokołu ustanawiającego uprawnienia do połowów oraz rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony

text:
               31.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 28/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 28 stycznia 2014 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu ustanawiającego uprawnienia do połowów oraz rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony
   (2014/48/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 28 czerwca 2007 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 753/2007 (1) w sprawie zawarcia Umowy partnerskiej w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską z jednej strony a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii z drugiej strony (2) („umowa”). Do umowy dołączono protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz rekompensatę finansową zgodnie z umową (3) („obecny protokół”). Obecny protokół traci moc z dniem 31 grudnia 2012 r.

               (2)

               Unia wynegocjowała z Rządem Danii i Lokalnym Rządem Grenlandii nowy protokół do umowy ustanawiający uprawnienia do połowów oraz rekompensatę finansową („protokół”).

               (3)

               Protokół został podpisany zgodnie z decyzją Rady 2012/653/UE (4), z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie oraz będzie tymczasowo stosowany od dnia 1 stycznia 2013 r.

               (4)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół ustanawiający uprawnienia do połowów oraz rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony, zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii (5).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianej w art. 13 protokołu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. STOURNARAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 172 z 30.6.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 172 z 30.6.2007, s. 4.

      (3)  Dz.U. L 172 z 30.6.2007, s. 9.

      (4)  Dz.U. L 293 z 23.10.2012, s. 4.

      (5)  Tekst protokołu został opublikowany w Dz.U. L 293 z 23.10.2012, s. 5 wraz z decyzją w sprawie podpisania.


title: 2005/457/WE: Decyzja Komisji z dnia 4 kwietnia 2005 r. zatwierdzająca wprowadzenie na rynek izomaltulozy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1001)

text:
               23.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/28

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 4 kwietnia 2005 r.
   zatwierdzająca wprowadzenie na rynek izomaltulozy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady
   (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1001)
   (Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
   (2005/457/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności (1), w szczególności jego art. 7,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 30 października 2003 r. firma Cargill Incorporated, działając za pośrednictwem firmy Cerestar, skierowała wniosek do właściwych władz Zjednoczonego Królestwa o wprowadzenie na rynek izomaltulozy jako nowej żywności lub nowego składnika żywności.

               (2)

               W dniu 19 marca 2004 r. właściwe władze Zjednoczonego Królestwa przedstawiły sprawozdanie ze wstępnej oceny.

               (3)

               W sprawozdaniu ze wstępnej oceny właściwy organ Zjednoczonego Królestwa powołany do oceny żywności stwierdził, że zaproponowane zastosowania izomaltulozy są bezpieczne dla ludzi.

               (4)

               W dniu 15 kwietnia 2004 r. Komisja przekazała sprawozdanie ze wstępnej oceny wszystkim Państwom Członkowskim.

               (5)

               Przed upływem okresu 60 dni, określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia, zgłoszone zostały uzasadnione sprzeciwy wobec wprowadzania na rynek danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.

               (6)

               Podczas spotkania w dniu 10 grudnia 2004 r. eksperci Państw Członkowskich uznali sprawozdanie ze wstępnej oceny w zakresie oceny ryzyka, dlatego dalsze konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności były zbędne.

               (7)

               W odniesieniu do informacji dotyczących wartości odżywczej obecnej na etykietach i w reklamie żywności zawierającej izomaltulozę, stosuje się przepisy dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 24 wrzenia 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych (2).

               (8)

               Na podstawie sprawozdania ze wstępnej oceny ustalono, że izomaltuloza spełnia kryteria wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Izomaltuloza, określona w Załączniku, może zostać wprowadzona na rynek Wspólnoty jako nowa żywność lub nowy składnik żywności do zastosowania w środkach spożywczych.
   Artykuł 2
   Nazwa „izomaltuloza” figuruje na etykiecie produktu jako taka bądź w wykazie składników środków spożywczych ją zawierających.
   Określenie „izomaltuloza jest źródłem glukozy i fruktozy” jest umieszczone w przypisie w dolnej części strony i jest wyraźnie widoczne. Do określenia odsyła gwiazdka (*) znajdująca się obok nazwy „izomaltuloza”. Określenie ma krój pisma o rozmiarze przynajmniej takim samym jak wyrazy w wykazie składników.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest firmy Cargill Incorporated, c/o Cerestar, Havenstraat 84, B-1800 Vilvoorde.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 kwietnia 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Markos KYPRIANOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 276 z 6.10.1990, str. 40. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2003/120/WE (Dz.U. L 333 z 20.12.2003, str. 51).
   ZAŁĄCZNIK
   SPECYFIKACJA DOTYCZĄCA IZOMALTULOZY
   Definicja:
   Disacharyd redukujący składający się z jednej cząsteczki glukozy i jednej cząsteczki fruktozy połączonych wiązaniem glikozydowym α-1,6. Otrzymywana z sacharozy w procesie enzymatycznym. Artykułem handlowym jest monohydrat.
   Nazwa chemiczna
   6-O-a-D-glukopiranozylo-D-fruktofuranoza, monohydrat
   Numer CAS
   13718-94-0
   Wzór chemiczny
   C12H22O11 · H2O
   Wzór strukturalny

   Ciężar cząsteczkowy
   360,3 (monohydrat)
   Próba
   Nie mniej niż 98 % suchej substancji
   Opis
   Praktycznie bezwonna, białe lub prawie białe kryształki o słodkim smaku
   Straty podczas suszenia
   Nie więcej niż 6,5 % (60 °C, 5 godzin)
   Ołów
   Nie więcej niż 0,1 mg/kg
   Badanie techniką absorpcji atomowej dostosowaną do określonego poziomu. Wybór wielkości próby i metody przygotowania próby może opierać się na zasadach metody opisanej w FNP 5 (1), „Instrumentalne metody”.

      (1)  Food and Nutrition Paper 5 Rev.2 – Guide to specifications for general notices, general analytical techniques, identification tests, test solutions and other reference materials. (JECFA) 1991, str. 322. Angielski – ISBN 92-5-102991-1.


title: 2014/122/UE: Decyzja Rady z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, dotyczącego udziału Republiki Chorwacji jako Umawiającej się strony w następstwie jej przystąpienia do Unii Europejskiej

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 69/2

      DECYZJA RADY

   z dnia 11 lutego 2014 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Protokołu do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, dotyczącego udziału Republiki Chorwacji jako Umawiającej się strony w następstwie jej przystąpienia do Unii Europejskiej
   (2014/122/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 217 w związku z art. 218 ust. 5 oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 24 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Konfederacją Szwajcarską w sprawie dostosowania, w drodze negocjacji, Protokołu („Protokół”) do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, dotyczącego udziału Republiki Chorwacji jako Umawiającej się strony w następstwie jej przystąpienia do Unii Europejskiej. Chorwacja przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2013 r.

               (2)

               Negocjacje w sprawie Protokołu zostały niedawno zakończone.

               (3)

               W związku z tym Protokół powinien zostać podpisany w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób dotyczącego udziału Republiki Chorwacji jako umawiającej się strony w następstwie jej przystąpienia do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia tego Protokołu.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Unii i jej państw członkowskich.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący


title: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE, Euratom) 2016/1657 z dnia 7 września 2016 r. w sprawie mianowania sędziego Sądu

text:
               15.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 247/18

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH (UE, Euratom) 2016/1657
   z dnia 7 września 2016 r.
   w sprawie mianowania sędziego Sądu
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 5 i 7 Protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w wyniku rezygnacji Carla WETTERA, która staje się skuteczna z dniem 19 września 2016 r., należy mianować sędziego Sądu na okres pozostający do końca kadencji Carla WETTERA, czyli do dnia 31 sierpnia 2019 r.

               (2)

               Na zwolnione stanowisko przedstawiono kandydaturę Ulfa ÖBERGA.

               (3)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował kandydaturę Ulfa ÖBERGA do wykonywania funkcji sędziego Sądu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ulf ÖBERG zostaje mianowany sędzią Sądu na okres od dnia 19 września 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 września 2016 r.

         P. JAVORČÍK

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady 2014/674/WPZiB z dnia 25 września 2014 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/565/WPZiB w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo)

text:
               26.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 282/24

         DECYZJA RADY 2014/674/WPZiB
   z dnia 25 września 2014 r.
   zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/565/WPZiB w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/565/WPZiB (1), ostatnio zmienioną decyzją 2013/468/WPZiB (2). Decyzja 2010/565/WPZiB wygasa w dniu 30 września 2014 r.

               (2)

               W dniu 18 czerwca 2014 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) zatwierdził warunki transformacji EUSEC RD Congo, w ramach przyszłego zaangażowania UE we wspieranie reformy sektora bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga, co wiąże się z przedłużeniem EUSEC RD Congo o dziewięć miesięcy, do dnia 30 czerwca 2015 r., w celu realizacji ostatecznej fazy transformacji, obejmującej przekazanie zadań misji.

               (3)

               EUSEC RD Congo będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiąganie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/565/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Mandat
               Misja ma — w ścisłej współpracy i koordynacji działań z pozostałymi podmiotami społeczności międzynarodowej, a zwłaszcza z ONZ i MONUSCO, oraz zgodnie z celami określonymi w art. 1 — zapewnić praktyczne wsparcie w dziedzinie reformy sektora bezpieczeństwa, tworząc warunki umożliwiające wdrożenie w krótkiej i średniej perspektywie działań i projektów opartych na wytycznych sformułowanych przez władze kongijskie w planie reformy kongijskich sił zbrojnych i powtórzonych w programie działania misji, w tym:

                           a)

                           utrzymywać wsparcie na szczeblu strategicznym, a jednocześnie uwzględniać działania związane ze zwalczaniem bezkarności w dziedzinie poszanowania praw człowieka, zwłaszcza jeżeli chodzi o przemoc seksualną;

                           b)

                           utrzymywać wsparcie dla konsolidacji administracji oraz ustanowienia systemu zarządzania zasobami ludzkimi, w oparciu o trwające prace mające na celu poprawę autonomii procesu;

                           c)

                           poprawiać zdolności operacyjne kongijskich sił zbrojnych, poprzez pracę z władzami wojskowymi na rzecz trwałości systemu szkolenia wojskowego, skupiając się na szkołach oficerskich i podoficerskich.”

                     ;

               2)

               w art. 3 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Struktura EUSEC RD Congo jest zgodna z dokumentami dotyczącymi jej planowania.”;

               3)

               w art. 5 skreśla się ust. 4;

               4)

               art. 9 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 9
               Uzgodnienia finansowe
               1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. wynosi 12 600 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia 30 września 2012 r. wynosi 13 600 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. wynosi 11 000 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 września 2014 r. wynosi 8 455 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 października 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. wynosi 4 600 000 EUR.
               2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Uczestnictwo osób fizycznych i prawnych w przyznawaniu zamówień publicznych przez EUSEC RD Congo jest otwarte bez ograniczeń. Ponadto do towarów zakupionych przez EUSEC RD Congo nie mają zastosowania reguły pochodzenia. Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji, misja może dokonywać z państwami członkowskimi, państwem przyjmującym, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi uzgodnień technicznych dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUSEC RD Congo.
               3.   EUSEC RD Congo odpowiada za wykonanie budżetu misji. W tym celu EUSEC RD Congo podpisuje umowę z Komisją.
               4.   Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu EUSEC RD Congo i jej personelu, EUSEC RD Congo odpowiada za wszelkie roszczenia i zobowiązania powstające w wyniku realizacji mandatu od dnia 1 października 2013 r., z wyjątkiem roszczeń związanych z poważnymi uchybieniami ze strony szefa misji, za które szef misji sam ponosi odpowiedzialność.
               5.   Realizacja uzgodnień finansowych pozostaje bez uszczerbku dla struktury dowodzenia przewidzianej w art. 5 i 7 oraz wymogów operacyjnych EUSEC RD Congo, włącznie z wymogami kompatybilności wyposażenia oraz interoperacyjności zespołów misji.
               6.   Do pokrycia kwalifikują się wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.”;

               5)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 9a
               Komórka ds. projektów
               1.   W skład EUSEC RD Congo wchodzi komórka ds. projektów, określająca i realizująca projekty. EUSEC RD Congo w stosownych przypadkach ułatwia i zapewnia doradztwo w związku z projektami — dotyczącymi dziedzin związanych z misją EUSEC RD Congo i wspierającymi jej cele — realizowanymi przez państwa członkowskie oraz państwa trzecie w ramach ich odpowiedzialności.
               2.   Z zastrzeżeniem ust. 3 EUSEC RD Congo jest uprawniona do korzystania z wkładów finansowych państw członkowskich lub państw trzecich w celu realizacji określonych projektów, które w spójny sposób uzupełniają inne działania EUSEC RD Congo, jeżeli dany projekt:

                           a)

                           został uwzględniony w ocenie skutków finansowych odnoszącej się do niniejszej decyzji; lub

                           b)

                           został włączony w trakcie mandatu misji za pomocą zmiany tej oceny skutków finansowych na wniosek szefa misji.

                     EUSEC RD Congo zawiera z tymi państwami porozumienie, które w szczególności obejmuje konkretne zasady postępowania z wszelkiego rodzaju skargami stron trzecich w zakresie szkód zaistniałych z powodu działań lub zaniechania działań przez EUSEC RD Congo w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa. W żadnym razie Unia ani WP nie ponoszą odpowiedzialności wobec państw wnoszących wkład za działania lub zaniechanie działań przez EUSEC RD Congo w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa.
               3.   Przyjęcie wkładu finansowego państw trzecich na rzecz komórki ds. projektów podlega zatwierdzeniu przez KPiB.”;

               6)

               w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                           „1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami misji, informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu »CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL«, zgodnie z decyzją Rady 2013/488/UE (3).

                              (3)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1);”"
						;

                           b)

                           ust. 5 otrzymuje brzmienie:
                           „5.   WP może przekazywać uprawnienia, o których mowa w ust. 1–4, a także prawo do dokonywania uzgodnień, o których mowa w ust. 2 i 3, swoim podwładnym lub szefowi misji.”;

               7)

               w art. 17 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 czerwca 2015 r.”.
         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 września 2014 r.

            W imieniu Rady

         F. GUIDI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/565/WPZiB z dnia 21 września 2010 r. w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo) (Dz.U. L 248 z 22.9.2010, s. 59).

      (2)  Decyzja Rady 2013/468/WPZiB z dnia 23 września 2013 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/565/WPZiB w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo) (Dz.U. L 252 z 24.9.2013, s. 29).


title: 2014/733/UE: Decyzja Rady z dnia 8 października 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Senegalu i protokołu wykonawczego do tej umowy

text:
               23.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 października 2014 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Senegalu i protokołu wykonawczego do tej umowy

      (2014/733/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska i Republika Senegalu negocjowały Umowę o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów (zwaną dalej „Umową” ) oraz protokół wykonawczy do umowy partnerskiej (zwany dalej „Protokołem”), przyznające statkom Unii uprawnienia do połowów na wodach objętych zwierzchnictwem i jurysdykcją Senegalu w zakresie rybołówstwa.

               (2)

               Po zakończeniu rokowań Umowa i Protokół zostały parafowane dnia 25 kwietnia 2014 r.

               (3)

               Umowa zastępuje poprzednią umowę zawartą między rządem Republiki Senegalu a Wspólnotą Europejską w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu (1), która weszła w życie dnia 1 czerwca 1981 r.

               (4)

               W art. 17 Umowy i w art. 12 Protokołu przewidziano odpowiednio ich tymczasowe stosowanie począwszy od daty ich podpisania.

               (5)

               Należy podpisać Umowę i Protokół.

               (6)

               W celu zagwarantowania podjęcia działań połowowych przez statki Unii, Umowa i Protokół powinny być stosowane tymczasowo w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do ich zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Senegalu i protokołu wykonawczego do tej umowy, z zastrzeżeniem ich zawarcia w późniejszym terminie.
   Teksty Umowy i Protokołu są dołączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy i Protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Umowę, zgodnie z jej art. 17, stosuje się tymczasowo od dnia jej podpisania (2) do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.
   Artykuł 4
   Protokół, zgodnie z jego art. 12, stosuje się tymczasowo od dnia jego podpisania (3) do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 października 2014 r.

            W imieniu Rady

         M. LUPI

            Przewodniczący

      (1)  Umowa między Rządem Republiki Senegalu a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Senegalu (Dz.U. L 226 z 29.8.1980, s. 17).

      (2)  Data podpisania Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      (3)  Data podpisania Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2012/106/UE: Decyzja Rady z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu częściami i podzespołami pojazdów silnikowych między Unią Europejską a Federacją Rosyjską

text:
                  29.2.2012

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 57/14

         DECYZJA RADY
         z dnia 14 grudnia 2011 r.
         w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu częściami i podzespołami pojazdów silnikowych między Unią Europejską a Federacją Rosyjską
         (2012/106/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Mając na uwadze znaczenie gospodarcze, jakie dla Unii ma wywóz pojazdów silnikowych, ich części i podzespołów do Federacji Rosyjskiej oraz że w wyniku negocjacji dotyczących przystąpienia Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu (WTO) i zgodnie ze sprawozdaniem grupy roboczej dotyczącym tego przystąpienia, system inwestycyjny w sektorze motoryzacyjnym stosowany przez Federację Rosyjską, zmieniony w dniu 24 grudnia 2010 r., może być nadal stosowany pod pewnymi warunkami do dnia 1 lipca 2018 r.

                     (2)

                     Zachodzi ryzyko, że system inwestycyjny w sektorze motoryzacyjnym stosowany przez Federację Rosyjską może doprowadzić do delokalizacji produkcji części i podzespołów pojazdów silnikowych z Unii w wyniku nałożenia na inwestorów na podstawie tego systemu obowiązku przestrzegania wymogów w zakresie lokalnej zawartości oraz lokalizacji produkcji.

                     (3)

                     W kontekście negocjacji dotyczących przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Umowę w sprawie handlu częściami i podzespołami pojazdów silnikowych między Unią Europejską a Federacją Rosyjską (zwaną dalej „Umową”), która ustanowi mechanizm kompensacyjny mający na celu zapewnienie, by przywóz części i podzespołów pojazdów silnikowych z Unii do Federacji Rosyjskiej nie zmniejszył się w następstwie stosowania systemu inwestycyjnego w sektorze motoryzacyjnym.

                     (4)

                     Umowa powinna zostać podpisana. Umowa powinna być tymczasowo stosowana w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla jej zawarcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy między Unią Europejską a rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu częściami i podzespołami pojazdów silnikowych między Unią Europejską a Federacją Rosyjską, z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy.
            Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Zgodnie z art. 13 ust. 3 Umowy jest ona tymczasowo stosowana od dnia przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO, w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla zawarcia Umowy (1).

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

            Sporządzono w Genewie dnia 14 grudnia 2011 r.

                  W imieniu Rady

               M. NOGAJ

                  Przewodniczący

            (1)  Data rozpoczęcia tymczasowego stosowania Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.