title: Decyzja Rady (UE) 2015/1032 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Dominiki dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               3.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 173/19

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1032
   z dnia 7 maja 2015 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Dominiki dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 (1) przeniosło odniesienie do Wspólnoty Dominiki z załącznika I do załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).

               (2)

               Przy tym odniesieniu do Wspólnoty Dominiki zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

               (3)

               W dniu 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji ze Wspólnotą Dominiki w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Dominiki dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

               (4)

               Negocjacje w sprawie umowy zostały podjęte w dniu 12 listopada 2014 r. i zostały pomyślnie zakończone parafowaniem jej w drodze wymiany listów w dniu 11 grudnia 2014 r.

               (5)

               Należy podpisać umowę i zatwierdzić deklaracje dołączone do umowy, w imieniu Unii. Należy tymczasowo stosować umowę od dnia jej podpisania, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.

               (6)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Dominiki dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Umowę stosuje się tymczasowo od momentu jej podpisania (5) do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 maja 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data podpisania umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/268 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Saint Lucia dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               27.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/3

         DECYZJA RADY (UE) 2016/268
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Saint Lucia dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Saint Lucia w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1031 (2) umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana od dnia 28 maja 2015 r.

               (3)

               Umowa ustanawia wspólny komitet ekspertów ds. zarządzania umową. Unia ma być reprezentowana w ramach wspólnego komitetu przez Komisję, która powinna być wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Saint Lucia dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 umowy (5).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię w ramach wspólnego komitetu ekspertów ustanowionego na mocy art. 6 umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 15 grudnia 2015 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1031 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Saint Lucia dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 173 z 3.7.2015, s. 10).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2011/457/UE: Decyzja Rady z dnia 19 lipca 2011 r. dotycząca stanowiska Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (MEDIA Mundus)

text:
               26.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 194/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 lipca 2011 r.
   dotycząca stanowiska Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (MEDIA Mundus)
   (2011/457/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 166, 173 i 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół 31 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1) (zwanym dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczególne przepisy i ustalenia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (2)

               Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu uwzględnienia w protokole decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1041/2009/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającej program w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z krajów trzecich (MEDIA Mundus) (2).

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG.

               (4)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 288 z 4.11.2009, s. 10.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2011
      z dnia …
      zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG, w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 86 i 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia … r. (1).

                  (2)

                  Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu uwzględnienia w protokole decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1041/2009/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającej program w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z krajów trzecich (MEDIA Mundus) (2).

                  (3)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia, aby umożliwić wspomniane rozszerzenie współpracy. Zmiana ta powinna obowiązywąć od dnia 1 stycznia 2011 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W art. 9 ust. 4 protokołu 31 do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:

                  „—

                     32009 D 1041: decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1041/2009/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą program w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z krajów trzecich (MEDIA Mundus) (Dz.U. L 288 z 4.11.2009, s. 10).
                  Liechtenstein zostaje wyłączony z udziału w programie oraz z wkładu finansowego na jego rzecz.”.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w … dnia …

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L …

         (2)  Dz.U. L 288 z 4.11.2009, s. 10.

         (3)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Komisji z dnia 23 czerwca 2003 r. zawieszająca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkody w handlu polegającą na praktykach stosowanych przez Kanadę w odniesieniu do niektórych oznaczeń geograficznych dla win

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0502

Dziennik Urzędowy L 170 , 09/07/2003 P. 0029 - 0029

		Decyzja Komisjiz dnia 23 czerwca 2003 r.zawieszająca procedurę kontrolną dotyczącą przeszkody w handlu polegającą na praktykach stosowanych przez Kanadę w odniesieniu do niektórych oznaczeń geograficznych dla win(2003/502/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 356/95 [2], w szczególności jego art. 11 i 14,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 6 grudnia 2001 r. CIVB (Conseil Interprofessionel du Vin de Bordeaux) wniosła skargę na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej "rozporządzeniem").(2) CIVB utrzymywała, że wspólnotowa sprzedaż Bordeaux i Médoc w Kanadzie jest utrudniana przez liczne przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia, tj. "praktykę przyjętą lub stosowaną przez państwo trzecie, w stosunku do której zasady handlu międzynarodowego ustanawiają prawo skargi".(3) Rzekoma przeszkoda wynika z poprawki C-57 do kanadyjskiej ustawy o znakach towarowych, który pozbawia oznaczenia geograficzne Bordeaux i Médoc zwyczajnej ochrony zgodnie z wymogami ochrony przewidzianymi w Porozumieniu WTO w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) dla oznaczeń geograficznych dla win.(4) Komisja zdecydowała, iż skarga zawierała wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie procedury kontrolnej. Właściwe zawiadomienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].(5) Dochodzenie potwierdziło roszczenie prawne strony skarżącej, że poprawka C-57 do kanadyjskiej ustawy o znakach towarowych narusza postanowienia art. 23.1 i 2, a także art. 24.3 (tak zwana klauzula "standstill") TRIPS oraz że takie naruszenia nie mogą być uzasadnione na podstawie wyjątku na mocy art. 24.6 TRIPS.(6) Procedura kontrolna potwierdziła również, że wina Bordeaux mają znaczący udział rynkowy w Kanadzie, co jest bezpośrednio związane z nazwą produktu Bordeaux/Médoc. Jeżeli taki atut nie jest należycie chroniony, to pozycja rynkowa w Kanadzie posiadaczy oznaczeń geograficznych "Bordeaux" i "Médoc" może zostać poważnie ograniczona. Szkoda ta mogłaby wywołać negatywne skutki w handlu dla producentów wina "Bordeaux" i "Médoc". Można zatem wnioskować, że poprawka C-57 grozi wywołaniem negatywnych skutków handlowych dla strony skarżącej, w rozumieniu art. 2 ust. 4 i art. 10 ust. 4 rozporządzenia.(7) W dniu 12 lutego 2003 r., Komitet Doradczy ustanowiony w rozporządzeniu rozważył sprawozdanie końcowe z procedury kontrolnej.(8) W dniu 24 kwietnia 2003 r., Komisja parafowała umowę dwustronną z Kanadą w sprawie handlu winem i wyrobami spirytusowymi, która po wejściu w życie, przyczyni się do ochrony interesów Wspólnoty w tym zakresie. W szczególności, wspomniana umowa zapewni definitywne zniesienie nazw wymienionych jako "rodzajowe" w Kanadzie, włączając "Bordeaux", "Médoc" i "Medoc" poprzez wejście w życie umowy.(9) Jednakże procedura nie może zostać zakończona do chwili, gdy oznaczenia "Bordeaux", "Médoc" i "Medoc" zostaną faktycznie usunięte z wykazu nazw rodzajowych poprawki C-57.(10) Komisja uznaje zatem, że właściwe jest zawieszenie procedury.(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułProcedura kontrolna dotycząca przeszkód w handlu, polegających na praktykach stosowanych przez Kanadę w odniesieniu do niektórych oznaczeń geograficznych dla win, zostaje niniejszym zawieszona.Sporządzono w Brukseli, dnia 23 czerwca 2003 r.W imieniu KomisjiPascal LamyCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 349 z 31.12.1994, str. 71.[2] Dz.U. L 41 z 23.2.1995, str. 3.[3] Dz.U. C 124 z 25.5.2002, str. 6.--------------------------------------------------


title: 2011/659/CFSP: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUJUST LEX–IRAQ/2/2011 z dnia 30 września 2011 r. dotycząca mianowania szefa zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ

text:
               7.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 263/16

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUJUST LEX–IRAQ/2/2011
   z dnia 30 września 2011 r.
   dotycząca mianowania szefa zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ
   (2011/659/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/330/WPZiB z dnia 14 czerwca 2010 r. w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ (1), w szczególności jej art. 9 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji Rady 2010/330/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa upoważniony został – zgodnie z art. 38 Traktatu – do podejmowania stosownych decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad zintegrowaną misją Unii Europejskiej w Iraku dotyczącą państwa prawnego (EUJUST LEX–IRAQ), w tym decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by szefem misji EUJUST LEX–IRAQ od dnia 1 października 2011 r. mianować generała brygady László HUSZÁRA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał brygady László HUSZÁR zostaje niniejszym mianowany szefem misji EUJUST LEX–IRAQ z dniem 1 października 2011 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 września 2011 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 149 z 15.6.2010, s. 12.


title: 2007/675/WE: Decyzja Komisji z dnia 17 października 2007 r. ustanawiająca Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 277/29

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 17 października 2007 r.
   ustanawiająca Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi
   (2007/675/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Mając na uwadze skuteczniejsze zwalczanie handlu ludźmi na poziomie europejskim i zgodnie z deklaracją brukselską (1) (2002 r.), w której wyrażono potrzebę powołania przez Komisję grupy ekspertów w dziedzinie handlu ludźmi, grupę powołano decyzją Komisji 2003/209/WE. Grupa konsultacyjna nosi nazwę „Grupy Ekspertów ds. Handlu Ludźmi” (2).

               (2)

               Grupa Ekspertów ds. Handlu Ludźmi ma za zadanie przyczyniać się do dalszego rozwoju zapobiegania i zwalczania handlu ludźmi, umożliwić Komisji zbieranie opinii dotyczących jej inicjatyw odnoszących się do handlu ludźmi oraz przygotować sprawozdanie oparte na zaleceniach wymienionych w deklaracji brukselskiej. W grudniu 2004 r. grupa ekspertów przedłożyła sprawozdanie wraz z zaleceniami w celu opracowania kolejnych propozycji na poziomie europejskim.

               (3)

               Komunikat Komisji z dnia 18 października 2005 r.„Zwalczanie handlu ludźmi – spójne podejście i wnioski dotyczące planu działania” (3) był w znacznej części oparty na sprawozdaniu i zaleceniach opracowanych przez grupę ekspertów. W dniu 1 grudnia 2005 r. Rada przyjęła plan UE dotyczący najlepszych wzorców, standardów i procedur zwalczania handlu ludźmi i zapobiegania mu (4), który odzwierciedla szereg uwag zawartych w komunikacie Komisji.

               (4)

               W świetle cennych dokonań Grupy Ekspertów ds. Handlu Ludźmi od 2003 r., które umożliwiły Komisji dalszy rozwój polityki w tym obszarze, i biorąc pod uwagę rosnące znaczenie polityki w dziedzinie handlu ludźmi na poziomie światowym, grupa ekspertów powinna kontynuować swą pracę. W celu uwzględnienia rozszerzenia Unii Europejskiej konieczne jest wydanie nowej decyzji. Należy również rozszerzyć zakres działania grupy ekspertów i umożliwić jej korzystanie z szerszego zakresu wiedzy fachowej, co wymuszają zmiany zachodzące w zjawisku handlu ludźmi.

               (5)

               Grupa ekspertów powinna w dalszym ciągu doradzać Komisji, uwzględniając bieżące wydarzenia na poziomie europejskim, krajowym i międzynarodowym. W szczególności powinna ona wspierać Komisję we wprowadzaniu w życie i opracowywaniu działań przewidzianych w planie UE dotyczącym najlepszych wzorców, standardów i procedur zwalczania handlu ludźmi i zapobiegania mu z grudnia 2005 r., ze szczególnym uwzględnieniem problematyki wykorzystywania do celów pracy.

               (6)

               W skład grupy wchodzić powinno nie więcej niż 21 członków reprezentujących w równym stopniu organy publiczne państw członkowskich UE i organizacje nienastawione na zysk działające w Unii Europejskiej oraz Europol. Do członkostwa w grupie uprawnieni są również eksperci wywodzący się ze środowiska akademickiego oraz doradcy specjalizujący się w sektorze organizacji nienastawionych na zysk.

               (7)

               Grupa ekspertów powinna mieć możliwość tworzenia podgrup w celu ułatwienia i przyspieszenia prac poprzez koncentrowanie się na szczególnych kwestiach. Grupa ekspertów w pełnym składzie ustala i w jasny sposób określa zakres obowiązków takich podgrup.

               (8)

               Bez uszczerbku dla przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa, przewidzianych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (5), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy ekspertów.

               (9)

               Dane osobowe członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (6).

               (10)

               Kadencja członków wynosi trzy lata. Kadencja ta jest odnawialna.

               (11)

               Należy uchylić decyzję 2003/209/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Grupa Ekspertów ds. Handlu Ludźmi
   Niniejszym ustanawia się „Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi”, zwaną dalej „grupą”.
   Artykuł 2
   Konsultacje
   1.   Komisja może konsultować się z grupą w każdej sprawie odnoszącej się do handlu ludźmi.
   2.   Zadaniem grupy jest:

               a)

               ustanowienie współpracy pomiędzy państwami członkowskimi, innymi stronami określonymi w art. 3 ust. 2 lit. b) i Komisją w zakresie kwestii związanych z handlem ludźmi;

               b)

               wspieranie Komisji poprzez wydawanie opinii związanych z handlem ludźmi i zapewnienie spójnego podejścia w tej dziedzinie;

               c)

               wspieranie Komisji w ocenie rozwoju polityki w dziedzinie handlu ludźmi na poziomie krajowym, europejskim i międzynarodowym;

               d)

               wspieranie Komisji w wysiłkach na rzecz identyfikowania i definiowania możliwych istotnych środków i działań na poziomie europejskim i krajowym w ramach polityki dotyczącej zwalczania handlu ludźmi;

               e)

               Grupa ekspertów przekazuje Komisji na jej wniosek lub z własnej inicjatywy opinie lub sprawozdania, biorąc pod uwagę wprowadzanie w życie i dalszy rozwój na poziomie unijnym planu UE dotyczącego najlepszych wzorców, standardów i procedur zwalczania handlu ludźmi i zapobiegania mu, a także pokrewnych form wyzysku. Uwzględni ona również aspekt płci.

         3.   Przewodniczący grupy może doradzić Komisji skonsultowanie się z grupą w sprawie konkretnego zagadnienia.
   Artykuł 3
   Skład – powoływanie
   1.   Grupa składa się z 21 członków. Zaproszenie do składania wniosków do członkostwa w grupie będzie publikowane w Dzienniku Urzędowym i na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa.
   2.   Członkowie grupy ekspertów są powoływani spośród specjalistów posiadających wiedzę i doświadczenie w zwalczaniu handlu ludźmi, w tym handlu ludźmi do celów pracy. Członkowie wywodzą się z:

               a)

               administracji państw członkowskich UE (do jedenastu członków);

               b)

               organizacji międzyrządowych, międzynarodowych i pozarządowych działających na poziomie europejskim z udokumentowanym doświadczeniem i wiedzą fachową w dziedzinie handlu ludźmi (do pięciu członków);

               c)

               partnerów społecznych i stowarzyszeń pracodawców działających na poziomie europejskim (do czterech członków);

               d)

               Europolu (jeden członek);

               e)

               członkami grupy mogą też zostać osoby z doświadczeniem wynikającym z prowadzenia badań naukowych na rzecz państwowych lub prywatnych uczelni lub instytutów w państwach członkowskich (do dwóch członków).

         3.   Członkowie, o których mowa w ust. 2 lit. a), są wyznaczani i powoływani przez Komisję na wniosek państw członkowskich. Członkowie, o których mowa w ust. 2 lit. b), c) i e), są powoływani przez Komisję spośród osób, które odpowiedziały na zaproszenie do składania wniosków. Członek, o którym mowa w ust. 2 lit. d), jest powoływany przez Europol.
   4.   Na podstawie zaproszenia do składania wniosków nazwiska kandydatów, których uznano za odpowiednich, ale których nie powołano, zostaną za ich zgodą umieszczone na liście rezerwowej. Komisja będzie korzystać z listy w celu zastąpienia członków, jeśli zaistnieje taka potrzeba.
   5.   Członkowie grupy pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub wygaśnięcia mandatu.
   6.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub nie spełniają warunków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu lub w art. 287 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich mandatu.
   7.   Członkowie powołani jako osoby prywatne składają corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym, oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów, które mogłyby zagrażać ich bezstronności.
   8.   Nazwiska członków powołanych jako osoby prywatne są publikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C.
   9.   Nazwiska członków są zbierane, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 4
   Funkcjonowanie
   1.   Grupa wybiera przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków zwykłą większością głosów.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa może ustanowić podgrupy do zbadania szczególnych kwestii w ramach zakresu obowiązków ustalonego przez grupę. W skład podgrup wchodzi nie więcej niż dziewięciu członków i są one rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.
   3.   Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub jej podgrup dotyczą spraw poufnych, wówczas nie są one ujawniane.
   4.   Posiedzenia grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z ustalonymi przez nią procedurami i harmonogramem. Komisja prowadzi sekretariat dla prac grupy i jej podgrup. W spotkaniach grupy i jej podgrup mogą brać udział przedstawiciele zainteresowanych służb Komisji.
   5.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego przyjętego przez Komisję.
   6.   Komisja może publikować wszelkie streszczenia, wnioski, częściowe wnioski lub dokumenty robocze przygotowane przez grupę w oryginalnym języku danego dokumentu.
   Artykuł 5
   Dodatkowi eksperci
   1.   Komisja może zaprosić do udziału w pracach grupy zewnętrznych ekspertów lub obserwatorów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa.
   2.   Komisja może zaprosić do udziału w spotkaniach grupy oficjalnych przedstawicieli państw członkowskich, krajów kandydujących lub państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych, międzyrządowych i pozarządowych.
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków i ekspertów w związku z działaniami grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   2.   Członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone przez nich usługi.
   3.   Koszty posiedzeń są zwracane w granicach rocznego budżetu przyznanego grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 7
   Uchylenie
   Decyzja 2003/209/WE traci moc.
   Artykuł 8
   Stosowanie
   Niniejszą decyzję stosuje się przez okres trzech lat.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 października 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Franco FRATTINI

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Deklarację brukselską uchwalono podczas Europejskiej Konferencji w sprawie Zapobiegania i Zwalczania Handlu Ludźmi – Globalne Wyzwanie XXI wieku, w dniach 18–20 września 2002 r., Dz.U. C 137 z 12.6.2003, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 79 z 26.3.2003, str. 25.

      (3)  COM(2005) 514 wersja ostateczna.

      (4)  Dz.U. C 311 z 9.12.2005, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, str. 1. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/548/WE, Euratom (Dz.U. L 215 z 5.8.2006, str. 38).

      (6)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.


title: 2011/460/UE: Decyzja Rady z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka ze Szwecji

text:
               26.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 194/32

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 lipca 2011 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka ze Szwecji
   (2011/460/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Szwecji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 grudnia 2009 r. i w dniu 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Carin JÄMTIN,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Roger MOGERT, Ledamot i kommunfullmäktige, Stockholms kommun.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2013/562/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/180

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2011
   (2013/562/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Kolegium (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2005/681/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. ustanawiającą Europejskie Kolegium Policyjne i uchylająca decyzję 2000/820/WSiSW (CEPOL) (4), w szczególności jej art. 16,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając decyzję Komisji C(2011)4680 z dnia 30 czerwca 2011 r., w której udzielono zgody na wniosek Europejskiego Kolegium Policyjnego w sprawie odstępstwa od rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Kolegium Policyjnego z dnia 12 lipca 2010 r. dotyczące zwrotu wydatków prywatnych (10/0257/KA),

               —

               uwzględniając zlecony przez Europejskie Kolegium Policyjne audyt zewnętrzny (umowa nr CEPOL/2010/001) dotyczący zwrotu wydatków prywatnych,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie z pięcioletniej zewnętrznej oceny Europejskiego Kolegium Policyjnego (umowa nr CEPOL/CT/2010/002),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie z działalności Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa za rok 2009,

               —

               uwzględniając sporządzone przez Europejskie Kolegium Policyjne czwarte sprawozdanie z postępów dotyczące wdrożenia wieloletniego planu działania na lata 2010–2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące wdrożenia wieloletniego planu działania Europejskiego Kolegium Policyjnego na lata 2010–2014,

               —

               uwzględniając komunikat Służby Audytu Wewnętrznego (IAS) z dnia 4 lipca 2011 r. (nr ref. Ares (2011) 722479) w sprawie trzeciego sprawozdania z postępów dotyczącego wdrożenia wieloletniego planu działania Europejskiego Kolegium Policyjnego na lata 2010–2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Kolegium Policyjnego dotyczące wykonania rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok 2009 oraz załączniki do tego sprawozdania,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Kolegium Policyjnego dotyczące realizacji planu zamówień w okresie od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 1 lipca 2011 r. oraz załącznik do tego sprawozdania,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0064/2013),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Kolegium Policyjnego absolutorium z wykonania budżetu Kolegium za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Kolegium Policyjnego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 23.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 63.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2011
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2011,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Kolegium (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2) („rozporządzenie finansowe”), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając decyzję Rady 2005/681/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. ustanawiającą Europejskie Kolegium Policyjne i uchylająca decyzję 2000/820/WSiSW (CEPOL) (4), w szczególności jej art. 16,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając decyzję Komisji C(2011)4680 z dnia 30 czerwca 2011 r., w której udzielono zgody na wniosek Europejskiego Kolegium Policyjnego w sprawie odstępstwa od rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Kolegium Policyjnego z dnia 12 lipca 2010 r. dotyczące zwrotu wydatków prywatnych (10/0257/KA),

                  —

                  uwzględniając zlecony przez Europejskie Kolegium Policyjne audyt zewnętrzny (umowa nr CEPOL/2010/001) dotyczący zwrotu wydatków prywatnych,

                  —

                  uwzględniając końcowe sprawozdanie z pięcioletniej zewnętrznej oceny Europejskiego Kolegium Policyjnego (umowa nr CEPOL/CT/2010/002),

                  —

                  uwzględniając roczne sprawozdanie z działalności Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa za rok 2009,

                  —

                  uwzględniając sporządzone przez Europejskie Kolegium Policyjne czwarte sprawozdanie z postępów dotyczące wdrożenia wieloletniego planu działania na lata 2010–2014,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące wdrożenia wieloletniego planu działania Europejskiego Kolegium Policyjnego na lata 2010–2014,

                  —

                  uwzględniając komunikat Służby Audytu Wewnętrznego (IAS) z dnia 4 lipca 2011 r. (nr ref. Ares (2011) 722479) w sprawie trzeciego sprawozdania z postępów dotyczącego wdrożenia wieloletniego planu działania Europejskiego Kolegium Policyjnego na lata 2010–2014,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Kolegium Policyjnego dotyczące wykonania rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok 2009 oraz załączniki do tego sprawozdania,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Kolegium Policyjnego dotyczące realizacji planu zamówień w okresie od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 1 lipca 2011 r. oraz załącznik do tego sprawozdania,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0064/2013),

                  A.

                  mając na uwadze, że Europejskie Kolegium Policyjne (zwane dalej „Kolegium”) z siedzibą w Bramshill zostało ustanowione decyzją Rady 2000/820/WSiSW, która została uchylona i zastąpiona w 2005 r. decyzją Rady 2005/681/WSiSW;

                  B.

                  mając na uwadze, że Kolegium powstało w 2001 r. i że z dniem 1 stycznia 2006 r. zostało przekształcone w organ Wspólnoty w rozumieniu art. 185 rozporządzenia finansowego, zatem od tego momentu ma doń zastosowanie ramowe rozporządzenie finansowe dotyczące agencji;

                  C.

                  mając na uwadze, że w swoich sprawozdaniach dotyczących rocznych sprawozdań finansowych Kolegium za lata budżetowe 2006, 2007 i 2009 Trybunał Obrachunkowy zgłosił zastrzeżenia co do legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw sprawozdań, stwierdzając, że procedury udzielania zamówień nie były zgodne z przepisami rozporządzenia finansowego;

                  D.

                  mając na uwadze, że w swoim sprawozdaniu dotyczącym sprawozdania finansowego Kolegium za rok budżetowy 2008 Trybunał Obrachunkowy umieścił uwagę szczególną dotyczącą swojej opinii na temat wiarygodności sprawozdania, nie formułując wyraźnie zastrzeżeń co do wiarygodności, oraz wydał opinię z zastrzeżeniem na temat legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw rozliczeń;

                  E.

                  mając na uwadze, że w swojej decyzji z dnia 7 października 2010 r. Parlament odmówił udzielenia dyrektorowi Kolegium absolutorium z wykonania budżetu Kolegium za rok budżetowy 2008 (6);

                  F.

                  mając na uwadze, że w swojej decyzji z dnia 10 maja 2011 r. Parlament postanowił odroczyć decyzję o udzieleniu dyrektorowi Kolegium absolutorium z wykonania budżetu Kolegium za rok 2009 (7), a następnie udzielił absolutorium na mocy swojej decyzji z dnia 25 października 2011 r. (8);

                  G.

                  mając na uwadze, że w swoim sprawozdaniu dotyczącym rocznego sprawozdania finansowego Kolegium za rok budżetowy 2010 Trybunał Obrachunkowy stwierdził po raz pierwszy od czasu, gdy Kolegium stało się agencją, iż uzyskał wystarczającą pewność, że roczne sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2008 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u jego podstaw są legalne i prawidłowe;

                  H.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że roczne sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są legalne i prawidłowe;

                  I.

                  mając na uwadze fakt, że w dniu 10 maja 2012 r. Parlament udzielił dyrektorowi Kolegium absolutorium z wykonania budżetu Kolegium za rok budżetowy 2010 (9), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                              —

                              zachęcił Kolegium do wprowadzenia w swoim ostatecznym rocznym sprawozdaniu finansowym wyraźnego rozgraniczenia między różnymi elementami wkładu Unii do budżetu Kolegium,

                              —

                              wezwał Kolegium do podjęcia działań, tak by w przyszłości nie dochodziło do uchybień, jakie miały miejsce w związku z przygotowywaniem odrębnych budżetów,

                              —

                              przypomniał, że przekraczanie ostatecznych terminów to jeden z głównych czynników utrudniających należyte zarządzanie finansami i wezwał Kolegium do informowania organu udzielającego absolutorium o wdrażaniu decyzji 34/2010/GB,

                              —

                              wezwał Kolegium do poinformowania organu udzielającego absolutorium o skutecznym wdrożeniu „bardzo ważnego” zalecenia IAS w sprawie kompletności wewnętrznej ewidencji kosztów podróży służbowych,

                              —

                              wezwał Kolegium do przekazania Parlamentowi Europejskiemu uaktualnionych informacji na temat stanu wdrożenia 16 nowych standardów kontroli wewnętrznej Komisji, które zostały przyjęte przez zarząd Kolegium, zastępując poprzednie standardy kontroli wewnętrznej;

                  J.

                  mając na uwadze, że na mocy decyzji C(2011)4680 z dnia 30 czerwca 2011 r. Komisja udzieliła Kolegium odstępstwa od postanowień art. 74b rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002;

                  K.

                  mając na uwadze, że budżet Kolegium na rok 2011 wyniósł 8 341 000 EUR, w porównaniu z 7 800 000 EUR w roku 2010, co stanowi wzrost o 6,93 %;

                  L.

                  mając na uwadze, że wkład Unii do budżetu Kolegium na rok 2011 wyniósł 8 341 000 EUR;

                  M.

                  mając na uwadze, że wynik budżetowy Kolegium w 2011 r. był pozytywny i wyniósł 1 358 764,32 EUR;

                  1.

                  uważa, że należy dalej analizować wspólne elementy między Kolegium i Europejskim Urzędem Policji, z uwzględnieniem wyników analizy wydanej przez Kolegium w 2011 r. (nr ref. umowy CEPOL/CT/2010/002); zwraca uwagę, że Kolegium ma opuścić swoją obecną siedzibę w Bramshill (Wielka Brytania) w marcu 2014 r.; zwraca się do Komisji o opracowanie oraz przedstawienie Parlamentowi i Radzie wniosku dotyczącego relokacji Kolegium do Hagi (Niderlandy), gdzie znajduje się siedziba Europejskiego Urzędu Policji, aby obie instytucje dzieliły się infrastrukturą i usługami oraz korzystały z synergii, nie naruszając głównych zadań obu agencji ani ich autonomii; podkreśla, że szybka decyzja w sprawie relokacji Kolegium zmniejszyłaby niepewność, która może mieć negatywne skutki dla pracowników i procedur rekrutacji;

         Zarządzanie budżetem i finansami

                  2.

                  odnotowuje, że cały budżet Kolegium na rok 2011 w kwocie 8 341 000 EUR pochodzi z Dyrekcji Generalnej do Spraw Wewnętrznych;

                  3.

                  odnotowuje w oparciu o ostateczne sprawozdanie finansowe Kolegium, że w 2011 r. miały miejsce niedociągnięcia w zarządzaniu finansowym, takie jak korzystanie z płatności w niewłaściwych pozycjach budżetowych w ramach rozdziałów lub tytułów; wzywa Kolegium, by możliwie jak najszybciej przekazało organowi udzielającemu absolutorium dalsze szczegółowe informacje w tej sprawie, w tym informacje dotyczące konkretnych kwot i pozycji budżetowych oraz środków zastosowanych w celu zaradzenia tej sytuacji;

         Środki przeniesione

                  4.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Kolegium za rok 2011 stwierdza, że w przypadku tytułu I „personel” środki na zobowiązania rozdysponowano na poziomie prawie 100 %, a środki na płatności wykorzystano na poziomie 93,98 %;

                  5.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Kolegium stwierdza, że w przypadku tytułu II „wydatki administracyjne” środki na zobowiązania rozdysponowano na poziomie 99,93 %, a środki na płatności wykorzystano na poziomie 88,86 %;

                  6.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Kolegium stwierdza, że w przypadku tytułu III „wydatki operacyjne”, którego całkowity budżet wynosił 4 063 000 EUR, rozdysponowano 93,31 % środków na zobowiązania (w porównaniu z 99,56 % w roku 2010) i wykorzystano 55,98 % środków na płatności (w porównaniu z 45,20 % w roku 2010);

                  7.

                  stwierdza na podstawie sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, że środki w kwocie 1 772 523 EUR (22 %) zostały przeniesione na 2012 r., z czego 208 813 EUR odnosi się do tytułu I, 47 275 EUR do tytułu II, a 1 516 435 EUR do tytułu III; wzywa Kolegium do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu zaradzenia temu problemowi, ponieważ wysoki poziom przeniesień wskazuje na niedociągnięcia w planowaniu i wykonaniu budżetu i jest niezgodny z budżetową zasadą jednoroczności;

                  8.

                  stwierdza na podstawie sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, że z kwoty 2,5 mln EUR środków przeniesionych z 2010 r. w 2011 r. anulowano 0,7 mln EUR (27,5 %); wzywa Kolegium do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu zaradzenia temu problemowi, ponieważ wysoki poziom anulowanych środków wskazuje na niedociągnięcia w planowaniu i wykonaniu budżetu i jest niezgodny z budżetową zasadą jednoroczności;

                  9.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Kolegium stwierdza, że rozdysponowano 96,74 % środków na zobowiązania; zwraca ponadto uwagę, że wykorzystano 75,21 % środków na płatności (6 273 389 EUR);

         Przesunięcia

                  10.

                  stwierdza na podstawie sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, że w 2011 r. Kolegium dokonało 38 przesunięć budżetowych na kwotę 1,8 mln EUR; jest zdania, że należy bardziej wzmocnić procedury planowania i wykonania budżetu i wzywa Kolegium do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu zaradzenia temu problemowi, ponieważ sytuacja ta wskazuje na niedociągnięcia w planowaniu budżetu i stanowi naruszenie zasady specyfikacji;

         Procedury udzielania zamówień

                  11.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Kolegium stwierdza, że w 2011 r. kontynuowano działania mające na celu poprawę sytuacji w zakresie zamówień publicznych Kolegium oraz że w 2011 r. zakończono ogółem 40 procedur przetargowych, a jedna procedura przetargowa była w toku według stanu na dzień 31 grudnia 2011 r.;

         Audyt wewnętrzny

                  12.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Kolegium (10) stwierdza, że Kolegium podjęło działania w celu usprawnienia swojego systemu kontroli wewnętrznej, polegające na przyjęciu 16 standardów kontroli wewnętrznej oraz zatrudnieniu urzędnika ds. kontroli wewnętrznej w sierpniu 2011 r.; z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzony w czwartym kwartale 2011 r. przegląd oceny zgodności w odniesieniu do stopnia wdrożenia 16 standardów kontroli wewnętrznej, który to przegląd wykazał, że Kolegium generalnie spełnia wymogi standardów kontroli wewnętrznej;

                  13.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Kolegium stwierdza, że w 2011 r. rozpoczęła działalność komisja audytu wewnętrznego; z zadowoleniem przyjmuje trzy główne audyty przeprowadzone przez Kolegium w 2011 r.: dwa audyty zewnętrzne przeprowadzone przez Trybunał Obrachunkowy oraz jeden audyt wewnętrzny przeprowadzony przez Służbę Audytu Wewnętrznego Komisji Europejskiej;

         Procedury rekrutacyjne

                  14.

                  odnotowuje na podstawie sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, że Kolegium powinno poprawić przejrzystość procedur rekrutacji; wzywa Kolegium do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu zaradzenia temu problemowi; zwraca uwagę na przekazane przez Kolegium informacje, że w czerwcu 2012 r. dokonano przeglądu standardów dokumentacji i wzorów dla każdego etapu procedur rekrutacji w celu zapewnienia przejrzystości i jasności dokumentacji; uważa, że niektóre przepisy regulaminu pracowniczego mogą powodować znaczne obciążenie administracyjne; dlatego też zachęca Komisję do dopuszczenia możliwości dokonania pewnych uproszczeń na podstawie art. 110 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do agencji;

                  15.

                  zwraca uwagę, że w 2011 r. zakończono 10 procedur rekrutacyjnych, a według stanu na koniec roku 2011 Kolegium zatrudniało 23 pracowników na czas określony (z 26 przewidzianych w planie zatrudnienia), wskutek odejścia jednego pracownika w dniu 15 grudnia 2011 r. (do tego czasu były jedynie dwa wakujące stanowiska); ponadto odnotowuje, że Kolegium zatrudnia łącznie 38 pracowników, a zespół uzupełnia pięciu oddelegowanych ekspertów krajowych;

         Wyniki

                  16.

                  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Kolegium zmierzające do zwiększenia jego wydajności bez zwiększania budżetu, a także wyniki osiągnięte w tym zakresie; ponadto gratuluje Kolegium, że w pełni spełniło wymogi Parlamentu Europejskiego i odpowiedziało na obecne wyzwania budżetowe, drastycznie obniżając koszty zarządzania;

                  17.

                  pochwala starania Kolegium na rzecz usprawnienia zarządzania i poprawy jego efektywności, np. poprzez zastosowanie środków mających na celu rozwiązanie niektórych komisji i zmniejszenie rocznej liczby posiedzeń zarządu, które powinny obecnie być poświęcone głównie realizacji polityki i podejmowaniu decyzji w perspektywie strategicznej i długoterminowej;

                  18.

                  w odniesieniu do pozostałych uwag towarzyszących decyzji w sprawie absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 17 kwietnia 2013 r. (11) w sprawie wyników, gospodarowania środkami finansowymi i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 23.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 63.

         (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (6)  Dz.U. L 320 z 7.12.2010, s. 11.

         (7)  Dz.U. L 250 z 27.9.2011, s. 260.

         (8)  Dz.U. L 313 z 26.11.2011, s. 17.

         (9)  Dz.U. L 286 z 17.10.2012, s. 156.

         (10)  Roczne sprawozdanie z działalności Kolegium za rok 2011, s. 14.

         (11)  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0134 (zob. s. 374 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: 2011/790/UE: Decyzja Rady z dnia 14 listopada 2011 r. w sprawie podpisania dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 320/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 listopada 2011 r.
   w sprawie podpisania dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)
   (2011/790/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W maju 2003 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany: „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT): wniosek w sprawie planu działania UE”, w którym wezwała do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez opracowanie dobrowolnych umów o partnerstwie z państwami produkującymi drewno. Rada przyjęła konkluzje dotyczące planu działania w październiku 2003 r. (1), a w dniu 11 lipca 2005 r. Parlament Europejski przyjął w tej sprawie rezolucję (2).

               (2)

               W dniu 5 grudnia 2005 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji w sprawie umowy o partnerstwie mającej na celu wprowadzenie w życie planu działania Unii w zakresie FLEGT.

               (3)

               W dniu 20 grudnia 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2173/2005 (3) ustanawiające system zezwoleń FLEGT na przywóz drewna do Unii Europejskiej z krajów, z którymi Unia zawarła dobrowolne umowy o partnerstwie.

               (4)

               Negocjacje z Republiką Środkowoafrykańską zakończono, a dobrowolną umowę o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącą egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT) (zwaną dalej „umową”) parafowano w dniu 21 grudnia 2010 r.

               (5)

               Umowa powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zezwala się w imieniu Unii na podpisanie Umowy pomiędzy Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT) (zwaną dalej „Umową”), z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy (4).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 listopada 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 268 z 7.11.2003, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 157 E z 6.7.2006, s. 482.

      (3)  Dz.U. L 347 z 30.12.2005, s. 1.

      (4)  Tekst Umowy zostanie opublikowany razem z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: 2009/528/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 3 lipca 2009 r. w sprawie mianowania nowego członka Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 178/16

      DECYZJA RADY

   z dnia 3 lipca 2009 r.
   w sprawie mianowania nowego członka Komisji Wspólnot Europejskich
   (2009/528/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 215 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 128 akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   W piśmie z dnia 24 czerwca 2009 r. Danuta HÜBNER rezygnuje ze sprawowania funkcji członka Komisji. Należy zatem wyznaczyć jej następcę na okres pozostały do końca kadencji,
   STANOWI CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Paweł SAMECKI zostaje niniejszym mianowany członkiem Komisji na okres od dnia 4 lipca 2009 r. do dnia 31 października 2009 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 4 lipca 2009 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 3 lipca 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. BORG

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/666 z dnia 28 kwietnia 2015 r. zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie

text:
               29.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 110/14

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/666
   z dnia 28 kwietnia 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/184/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie.

               (2)

               Dnia 14 kwietnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/214/WPZiB (2) przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających do dnia 30 kwietnia 2015 r.

               (3)

               Na podstawie przeglądu decyzji 2013/184/WPZiB obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 30 kwietnia 2016 r.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2013/184/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 3 decyzji 2013/184/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 3
      Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2016 r. Jest ona poddawana stałemu przeglądowi. Jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte, jej okres obowiązywania zostaje przedłużony lub wprowadza się do niej odpowiednie zmiany.”

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/184/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie oraz uchylająca decyzję 2010/232/WPZiB (Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 75).

      (2)  Decyzja Rady 2014/214/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2013/184/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Mjanmie/Birmie (Dz.U. L 111 z 15.4.2014, s. 84).


title: Decyzja Rady z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzącego ze Słowacji

text:
               22.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 kwietnia 2015 r.
   w sprawie mianowania zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzącego ze Słowacji
   (2015/C 130/05)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jego art. 8,
   uwzględniając listy kandydatów przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich oraz przez organizacje pracowników i organizacje pracodawców,
   uwzględniając listy członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzjami z dnia 2 grudnia 2013 r. (2), z dnia 12 czerwca 2014 r. (3), z dnia 18 listopada 2014 r. (4), z dnia 15 grudnia 2014 r. (5) oraz decyzją (UE) 2015/453 (6) Rada mianowała członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 7 listopada 2016 r.

               (2)

               Organizacja pracodawców BUSINESSEUROPE zaproponowała kandydata na jedno stanowisko, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 7 listopada 2016 r.:
   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępca członka

               Słowacja

               Štefan PETKANIČ

         Artykuł 2
   Członków oraz zastępców członków, których kandydatury nie zostały jeszcze zgłoszone, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 20 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         Jānis DŪKLAVS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 360 z 10.12.2013, s. 8).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie mianowania litewskich i maltańskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 182 z 14.6.2014, s. 14); decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie mianowania francuskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 186 z 18.6.2014, s. 5).

      (4)  Decyzja Rady z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy członka i zastępcy członka z Łotwy (Dz.U. C 420 z 22.11.2014, s. 6).

      (5)  Decyzja Rady z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie mianowania niemieckiego członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 453 z 17.12.2014, s. 2).

      (6)  Decyzja Rady (UE) 2015/453 z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy członka i zastępcy członka z Danii i Niemiec (Dz.U. L 75 z 19.3.2015, s. 18).


title: Decyzja Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Maroka

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0649

Dziennik Urzędowy L 358 , 27/12/1988 P. 0022 - 0024

		Decyzja Radyz dnia 21 grudnia 1988 r.w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Maroka(88/649/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka [1] została podpisana dnia 25 kwietnia 1976 r. i weszła w życie z dniem 1 listopada 1978 r.;Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Maroka, wymaga zatwierdzenia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka w sprawie przywozu do Wspólnoty konserwowanych mieszanek owocowych pochodzących z Maroka.Treść Porozumienia załączona jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia tak, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1988 r.W imieniu RadyV. PapandreouPrzewodniczący[1] Dz.U. L 264 z 27.9.1978, str. 2.--------------------------------------------------


title: 2011/59/UE: Decyzja Rady z dnia 25 października 2010 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy w formie protokołu między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony

text:
               1.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 27/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 października 2010 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy w formie protokołu między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony
   (2011/59/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 lutego 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z partnerami z regionu śródziemnomorskiego w celu ustanowienia mechanizmu rozstrzygania sporów odnoszącego się do postanowień handlowych.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem wyznaczonym zgodnie z art. 207 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Negocjacje te zostały zakończone i Umowa w formie protokołu („protokół”) między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony (1), została parafowana w dniu 27 kwietnia 2010 r.

               (4)

               Protokół powinien zostać podpisany,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy w formie protokołu między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony („protokół”), z zastrzeżeniem zawarcia tego protokołu (2).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 39.

      (2)  Tekst protokołu zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jego zawarcia.


title: 2013/157/UE: Decyzja Rady z dnia 7 marca 2013 r. ustalająca datę rozpoczęcia stosowania decyzji 2007/533/WSiSW w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)

text:
               27.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 87/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 marca 2013 r.
   ustalająca datę rozpoczęcia stosowania decyzji 2007/533/WSiSW w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)
   (2013/157/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (1), w szczególności jej art. 71 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 71 ust. 2 decyzji 2007/533/WSiSW stwierdza się, że decyzja ta ma zastosowanie do państw członkowskich uczestniczących w SIS 1+, począwszy od daty, która zostanie ustalona przez Radę na podstawie jednomyślnej decyzji jej członków - reprezentantów rządów państw członkowskich uczestniczących w SIS 1+.

               (2)

               Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 1272/2012 z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) przejście do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (2) przejście do stosowania SIS II rozpocznie się w dniu ustalonym przez Radę działającą zgodnie z art. 71 ust. 2 decyzji 2007/533/WSiSW.

               (3)

               Zgodnie z art. 71 ust. 3 lit. a) decyzji 2007/533/WSiSW Komisja przyjęła niezbędne środki wykonawcze, to jest decyzję wykonawczą Komisji 2013/115/UE (3) w sprawie przyjęcia podręcznika SIRENE i innych środków wykonawczych dla Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) oraz decyzję Komisji 2013/261/UE z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie planu bezpieczeństwa dla centralnego systemu SIS II i infrastruktury łączności (4).

               (4)

               Zgodnie z art. 71 ust. 3 lit. b) decyzji 2007/533/WSiSW wszystkie państwa członkowskie w pełni uczestniczące w SIS 1+ powiadomiły Komisję o dokonaniu niezbędnych uzgodnień technicznych i prawnych do przetwarzania danych z SIS II oraz wymiany informacji uzupełniających.

               (5)

               Zgodnie z art. 71 ust. 3 lit. c) decyzji 2007/533/WSiSW Komisja ogłosiła, że kompleksowe testy systemu SIS II przeprowadzane przez Komisję wspólnie z państwami członkowskimi zakończyły się pomyślnie. Odnośne organy przygotowawcze Rady w dniu 6 lutego 2013 r. dokonały walidacji przedstawionych wyników testów i potwierdziły, że sprawność systemu SIS II jest co najmniej równoważna sprawności osiąganej przez SIS 1+.

               (6)

               Zgodnie z art. 71 ust. 3 lit. d) decyzji 2007/533/WSiSW Komisja dokonała niezbędnych uzgodnień technicznych umożliwiających połączenie centralnego SIS II z modułami N.SIS II odnośnych państw członkowskich.

               (7)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 5 rozporządzenia (UE) nr 1272/2012 państwa członkowskie uczestniczące w stosowaniu SIS 1+ pomyślnie zakończyły testy funkcjonalne systemu SIRENE, a odnośny organ przygotowawczy Rady dokonał walidacji wyników tych testów w dniu 15 lutego 2013 r.

               (8)

               Ponieważ tym samym zostały spełnione warunki określone w art. 71 ust. 3 decyzji 2007/533/WSiSW, do Rady należy ustalenie daty, od której system SIS II będzie miał zastosowanie do państw członkowskich uczestniczących w SIS 1+.

               (9)

               Z uwagi na konieczność jak najszybszego uruchomienia SIS II, niniejsza decyzja powinna wejść w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (10)

               W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen – w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (5) – które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE (6) w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.

               (11)

               W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen - w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7) - które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (8).

               (12)

               W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen - w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9) - które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (10).

               (13)

               Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, który załączony jest do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji Dania podejmuje decyzję, czy dokona jej transpozycji do swojego prawa krajowego.

               (14)

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 5 ust. 1 Protokołu (nr 19) w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (11).

               (15)

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Irlandii zgodnie z art. 5 ust. 1 Protokołu (nr 19) w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (12).

               (16)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla ustaleń dotyczących częściowego uczestnictwa Irlandii i Zjednoczonego Królestwa w stosowaniu dorobku Schengen, przyjętych odpowiednio w decyzjach Rady 2002/192/WE oraz 2000/365/WE.

               (17)

               W odniesieniu do Cypru niniejsza decyzja jest aktem opartym na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r.

               (18)

               Należy zauważyć, że rozporządzenie (WE) nr 1986/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (13) zgodnie z jego art. 3, jest stosowane od daty określonej zgodnie z art. 71 ust. 2 decyzji 2007/533/WSiSW,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Decyzja 2007/533/WSiSW ma zastosowanie do państw członkowskich uczestniczących w SIS 1+ od dnia 9 kwietnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         A. SHATTER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63.

      (2)  Dz.U. L 359 z 29.12.2012, s. 21.

      (3)  Dz.U. L 71 z 14.3.2013, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 112 z 5.5.2010, s. 31.

      (5)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

      (6)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

      (7)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

      (8)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

      (10)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19.

      (11)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (12)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (13)  Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady 2012/329/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki

text:
               26.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/62

         DECYZJA RADY 2012/329/WPZiB
   z dnia 25 czerwca 2012 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/819/WPZiB (1) w sprawie mianowania Alexandra RONDOSA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Rogu Afryki. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 30 czerwca 2012 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć o kolejny okres 12 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Alexandra RONDOSA jako SPUE w Rogu Afryki zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 czerwca 2013 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Na potrzeby mandatu SPUE Róg Afryki definiuje się jako region obejmujący Republikę Dżibuti, Państwo Erytreę, Federalną Demokratyczną Republikę Etiopii, Republikę Kenii, Somalię, Republikę Sudanu, Republikę Południowego Sudanu oraz Republikę Ugandy. W kwestiach o szerszym zasięgu regionalnym, w tym w kwestii piractwa, SPUE współpracuje z państwami i podmiotami regionalnymi spoza Rogu Afryki, w zależności od przypadku.
   W związku z potrzebą regionalnego podejścia wobec wzajemnie między sobą powiązanych wyzwań stojących przed tym regionem SPUE w Rogu Afryki będzie pracował w ścisłym porozumieniu ze SPUE w Sudanie i Południowym Sudanie, który nadal będzie odgrywał przewodnią rolę w sprawach dotyczących tych dwóch państw.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii wobec Rogu Afryki określonych w ramach strategicznych, które przyjęto w dniu 14 listopada 2011 r., zakładających aktywny wkład w regionalne i międzynarodowe starania na rzecz zapewnienia trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w tym regionie. Celem SPUE jest ponadto poprawa jakości, intensywności, efektów i wyeksponowania wielopłaszczyznowego zaangażowania Unii w Rogu Afryki.
   2.   Nadal priorytetowo traktować należy Somalię, regionalne wymiary konfliktu oraz piractwo, które bierze swoje źródło z niestabilności Somalii.
   3.   W odniesieniu do Somalii cele polityki Unii zmierzają do tego, aby – poprzez skoordynowane i skuteczne wykorzystywanie wszystkich jej instrumentów – wspomagać powrót Somalii i jej mieszkańców na drogę pokoju i dobrobytu. W tym celu Unia wspiera działania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) na rzecz ułatwienia wiarygodnego i pluralistycznego procesu przemian politycznych, którym kierowałaby Somalia, i będzie nadal aktywnie wnosić wkład – wspólnie z partnerami regionalnymi i międzynarodowymi – w realizację porozumienia pokojowego z Dżibuti oraz zawartych w nim uzgodnień na okres przejściowy.
   4.   W odniesieniu do piractwa rolą SPUE jest wnoszenie wkładu w formułowanie i realizowanie spójnego, skutecznego i wyważonego podejścia Unii wobec piractwa, mającego swe źródło w Somalii, które to podejście ma obejmować wszystkie aspekty działania Unii, w szczególności w obszarach polityki, bezpieczeństwa i rozwoju, oraz pełnienie funkcji głównego interlokutora ze strony Unii w kontaktach ze społecznością międzynarodową, w tym również regionem Afryki Wschodniej i Południowej oraz Oceanu Indyjskiego (ESA/IO), dotyczących piractwa.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby umożliwić osiągnięcie celów polityki Unii wobec Rogu Afryki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               współpracę ze wszystkimi właściwymi podmiotami w regionie, rządami, istniejącymi władzami regionalnymi, organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, społeczeństwem obywatelskim oraz diasporami, służącą czynieniu postępów w realizacji celów Unii i będącą wkładem w lepsze zrozumienie roli Unii w tym regionie;

               b)

               reprezentowanie Unii na właściwych forach międzynarodowych, w stosownych przypadkach, i eksponowanie udzielanego przez Unii wsparcia w dziedzinie zarządzania kryzysowego i zapobiegania kryzysom;

               c)

               zachęcanie do skutecznej współpracy politycznej i integracji gospodarczej w regionie, poprzez partnerstwo Unii z Unią Afrykańską (UA) i organizacjami subregionalnymi, oraz wspieranie tej współpracy i integracji;

               d)

               wnoszenie wkładu w realizację polityki Unii wobec Rogu Afryki, w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ), delegaturami Unii w regionie oraz z Komisją;

               e)

               w odniesieniu do Somalii oraz ściśle koordynując działania z właściwymi partnerami regionalnymi i międzynarodowymi – aktywne wnoszenie wkładu w działania i inicjatywy: prowadzące do wdrożenia porozumienia pokojowego z Dżibuti i zawartych w nim uzgodnień na okres przejściowy, wspierające rozwój instytucjonalny, praworządność i tworzenie sprawnych struktur rządowych na wszystkich szczeblach; poprawiające bezpieczeństwo; promujące sprawiedliwość, pojednanie narodowe i poszanowanie praw człowieka; służące zapewnieniu lepszego dostępu organizacjom humanitarnym, w szczególności w południowej i środkowej części Somalii, poprzez odpowiednie kampanie propagatorskie dotyczące poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego; oraz służące zapewnianiu przestrzegania humanitarnych zasad człowieczeństwa, neutralności, bezstronności i niezależności;

               f)

               utrzymywanie ścisłej i aktywnej współpracy ze specjalnym wysłannikiem sekretarza generalnego ONZ w Somalii, uczestnictwo w pracach Międzynarodowej Grupy Kontaktowej ds. Somalii i w innych właściwych forach oraz propagowanie skoordynowanego i spójnego międzynarodowego podejścia wobec Somalii – w tym za pośrednictwem misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), misji EU NAVFOR Atalanta, EUCAP Nestor oraz stałego unijnego wsparcia Misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) – w ścisłym współdziałaniu z państwami członkowskimi;

               g)

               dokładne śledzenie regionalnego wymiaru kryzysu w Somalii, w tym terroryzmu, przemytu broni, przepływów uchodźców i migrantów, bezpieczeństwa morskiego, piractwa i powiązanych z nim przepływów finansowych;

               h)

               w odniesieniu do piractwa – śledzenie wszystkich działań Unii podejmowanych w ramach ESDZ, Komisji i państw członkowskich oraz utrzymywanie regularnych kontaktów na wysokim szczeblu politycznym z państwami w regionie, borykającymi się z problemem piractwa mającego swe źródło w Somalii, z organizacjami regionalnymi, grupą kontaktową ONZ ds. piractwa u wybrzeży Somalii, ONZ i innymi głównymi podmiotami; kontakty te mają służyć zapewnieniu spójnego i wszechstronnego podejścia do zjawiska piractwa oraz zapewnieniu, aby Unia odgrywała istotną rolę w międzynarodowych wysiłkach na rzecz zwalczania piractwa. Obejmuje to aktywne udzielanie przez Unię wsparcia w zakresie budowy regionalnego potencjału morskiego i sądowego ścigania piratów oraz zapewnienie, aby odpowiednio zajęto się przyczynami występowania problemu piractwa w Somalii. Obejmuje to ponadto stałą pomoc udzielaną regionowi Afryki Południowej i Wschodniej oraz Oceanu Indyjskiego w realizacji jego strategii antypirackiej i planu działania, a także kodeksu postępowania z Dżibuti;

               i)

               śledzenie wydarzeń politycznych w regionie i wnoszenie wkładu w formułowanie polityki Unii wobec regionu, w tym w odniesieniu do kwestii granicy między Etiopią a Erytreą i realizacji porozumienia algierskiego, inicjatywy dorzecza Nilu, a także innych problemów w regionie, które mają wpływ na jego bezpieczeństwo, stabilność i dobrobyt;

               j)

               dokładne obserwowanie wyzwań transgranicznych, przed którymi staje Róg Afryki, w tym również konsekwencji kryzysów humanitarnych dla polityki i bezpieczeństwa;

               k)

               przyczynianie się do wdrażania w Rogu Afryki polityki Unii w dziedzinie praw człowieka – w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet – oraz polityki Unii w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji i przygotowywanie dotyczących jej sprawozdań, a także formułowanie stosownych zaleceń.

         2.   W celu sprawowania mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w sprawie określania stanowisk Unii na forach międzynarodowych, w stosownych przypadkach, aby w sposób proaktywny wspierać wszechstronne podejście wobec Rogu Afryki w ramach polityki UE;

               b)

               śledzi wszelkie działania Unii i ściśle współpracuje ze wszystkimi właściwymi delegaturami Unii.

               c)

               zapewnia obecność w Mogadiszu.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami ESDZ i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. wynosi 4 900 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i udostępnionych na jego potrzeby środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych oraz dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie tego oddelegowanego personelu jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE oraz personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz personelu SPUE ustala się odpowiednio z państwem przyjmującym (państwami przyjmującymi). Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych na mocy decyzji Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa dostosowany do potrzeb misji, oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu na obszar misji i w jego obrębie oraz reagowanie na zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru prowadzenia misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   1.   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie konieczności SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są udostępniane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   2.   SPUE składa sprawozdania dotyczące najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii – takich jak jej wkład w reformy – z uwzględnieniem politycznych aspektów odnośnych unijnych projektów rozwojowych, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii i pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby zrealizować cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii i Komisji, a także innych SPUE aktywnych w regionie, w szczególności SPUE w Sudanie i Południowym Sudanie oraz SPUE przy UA. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Szefowie delegatur Unii i misji państw członkowskich ściśle współdziałają ze SPUE w terenie. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z właściwymi delegaturami Unii, udziela dowódcy sił EUNAVFOR Atalanta, dowódcy misji EUTM Somalia oraz szefowi EUCAP Nestor wskazówek dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. SPUE, dowódcy operacji UE oraz cywilny dowódca operacji konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z władzami zaangażowanych państw, z ONZ, UA, Międzynarodowym Organem ds. Rozwoju (IGAD), innymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, a także ze społeczeństwem obywatelskim w regionie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do końca grudnia 2012 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a przed zakończeniem mandatu SPUE – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 9.12.2011, s. 62.

      (2)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.