title: Decyzja Rady (UE) 2015/1987 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau

text:
               6.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 290/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1987
   z dnia 5 października 2015 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) oraz art. 218 ust. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 17 marca 2008 r. Rada rozporządzeniem (WE) nr 241/2008 (1) zatwierdziła zawarcie Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau (zwanej dalej „Umową”).

               (2)

               Unia wynegocjowała z Republiką Gwinei Bissau nowy protokół przyznający statkom Unii uprawnienia do połowów na wodach objętych zwierzchnictwem i jurysdykcją Republiki Gwinei Bissau w zakresie rybołówstwa (zwany dalej „Protokołem”).

               (3)

               Protokół został podpisany dnia 24 listopada 2014 r. zgodnie z decyzją Rady 2014/782/UE (2) i jest stosowany tymczasowo od dnia jego podpisania.

               (4)

               Umowa ustanawia Wspólny Komitet, który jest odpowiedzialny za monitorowanie jej stosowania. Ponadto, zgodnie z Protokołem, Wspólny Komitet może zatwierdzać określone zmiany Protokołu. W celu ułatwienia zatwierdzenia tych zmian należy upoważnić Komisję, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków, do zatwierdzania ich w ramach procedury uproszczonej.

               (5)

               Protokół ten powinien zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół ustalający uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 19 Protokołu (4).
   Artykuł 3
   Z zastrzeżeniem postanowień i warunków zawartych w załączniku Komisja jest upoważniona do zatwierdzania w imieniu Unii zmian do Protokołu uzgodnionych w ramach Wspólnego Komitetu.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 5 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         N. SCHMIT

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 241/2008 z dnia 17 marca 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau (Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 49).

      (2)  Dz.U. L 328 z 13.11.2014, s. 1.

      (3)  Protokół został opublikowany wraz z decyzją w sprawie jego podpisania w Dz.U. L 328 z 13.11.2014, s. 3.

      (4)  Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      ZAŁĄCZNIK

         Zakres uprawnień i procedura ustalania stanowiska Unii na forum Wspólnego Komitetu

                  1.

                  Komisja jest upoważniona do prowadzenia negocjacji z Republiką Gwinei Bissau oraz, w stosownych przypadkach i z zastrzeżeniem zgodności z pkt 3 niniejszego załącznika, do uzgadniania zmian do Protokołu w odniesieniu do następujących kwestii:

                              a)

                              przeglądu uprawnień do połowów i rekompensaty finansowej zgodnie z art. 6 i 7 Protokołu;

                              b)

                              decyzji dotyczącej warunków wsparcia sektorowego zgodnie z art. 3 Protokołu;

                              c)

                              specyfikacji technicznych i procedur objętych właściwością Wspólnego Komitetu zgodnie z załącznikiem do Protokołu.

                  2.

                  Na forum Wspólnego Komitetu powołanego na podstawie Umowy Unia:

                              a)

                              działa zgodnie z realizowanymi przez siebie celami w ramach wspólnej polityki rybołówstwa;

                              b)

                              działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa;

                              c)

                              propaguje stanowiska, które są spójne z odpowiednimi postanowieniami przyjmowanymi przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem.

                  3.

                  W przypadku gdy przewiduje się, że na posiedzeniu Wspólnego Komitetu zostanie przyjęta decyzja w sprawie zmian do Protokołu, o których mowa w pkt 1, podejmuje się kroki konieczne do tego, aby stanowisko, które ma zostać wyrażone w imieniu Unii, uwzględniało najnowsze dane statystyczne, biologiczne i inne stosowne informacje przekazywane Komisji.
                  W tym celu i w oparciu o te informacje, z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do odnośnego posiedzenia Wspólnego Komitetu, służby Komisji przekazują Radzie lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument zawierający szczegóły wniosku w sprawie stanowiska Unii.
                  W odniesieniu do kwestii, o których mowa w pkt 1 lit. a), Rada zatwierdza planowane stanowisko Unii kwalifikowaną większością głosów. W pozostałych przypadkach stanowisko Unii planowane w dokumencie przygotowawczym uznaje się za zatwierdzone, chyba że podczas posiedzenia organu przygotowawczego Rady lub w terminie dwudziestu dni od otrzymania dokumentu przygotowawczego – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej – sprzeciwią się temu państwa członkowskie w liczbie odpowiadającej mniejszości blokującej. W przypadku takiego sprzeciwu dana kwestia zostaje skierowana do Rady.
                  Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.

                  4.

                  Zachęca się Komisję do podejmowania, w odpowiednim czasie, wszelkich niezbędnych działań, mających na celu wdrożenie decyzji Wspólnego Komitetu, w tym, w stosownych przypadkach, zapewnia publikację odpowiedniej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i przedłożenie wszelkich wniosków potrzebnych do wdrożenia odnośnej decyzji.


title: Decyzja Rady 2012/315/WPZiB z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią ustanawiającej ogólne zasady udziału Nowej Zelandii w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego

text:
               21.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/1

         DECYZJA RADY 2012/315/WPZiB
   z dnia 19 grudnia 2011 r.
   w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią ustanawiającej ogólne zasady udziału Nowej Zelandii w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37, oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 5 i 6,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („WP”),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Warunki udziału państw trzecich w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego powinny zostać określone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.

               (2)

               Po przyjęciu przez Radę w dniu 26 kwietnia 2010 r. decyzji upoważniającej do podjęcia negocjacji WP wynegocjował Umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią ustanawiającą ogólne zasady udziału Nowej Zelandii w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego (zwaną dalej „Umową”).

               (3)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią ustanawiającą ogólne zasady udziału Nowej Zelandii w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego.
   Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianej w art. 16 ust. 1 Umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. KOROLEC

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               21.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/1

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Nową Zelandią ustanawiająca ogólne zasady udziału Nowej Zelandii w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego
   UNIA EUROPEJSKA (UE),
   z jednej strony, oraz
   NOWA ZELANDIA,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

               (1)

               Unia Europejska może zadecydować o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysowego.

               (2)

               Unia Europejska zadecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego. Nowa Zelandia może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój wkład. W takim przypadku Unia Europejska zadecyduje, czy przyjąć wkład proponowany przez Nową Zelandię.

               (3)

               Warunki dotyczące udziału Nowej Zelandii w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysowego powinny być ustalone w umowie ustanawiającej ogólne zasady takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie określane indywidualnie dla każdej poszczególnej operacji.

               (4)

               Tego rodzaju umowa nie powinna naruszać autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską ani przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Nowej Zelandii dotyczących udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego.

               (5)

               Umowa taka powinna dotyczyć jedynie przyszłych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE oraz pozostawać bez uszczerbku dla obowiązujących umów dotyczących udziału Nowej Zelandii w rozpoczętej już operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   SEKCJA I

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Decyzje dotyczące udziału
   1.   Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Nowej Zelandii do udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego oraz po podjęciu przez Nową Zelandię decyzji o udziale, Nowa Zelandia przekazuje Unii Europejskiej informacje o proponowanym wkładzie.
   2.   Unia Europejska przekazuje Nowej Zelandii w możliwie najwcześniejszym terminie początkowe dane szacunkowe dotyczące prawdopodobnej wysokości jej udziału we wspólnych kosztach operacji, aby pomóc Nowej Zelandii w sformułowaniu jej oferty.
   3.   Dokonywana przez Unię Europejską ocena wkładu Nowej Zelandii jest prowadzona w konsultacji z Nową Zelandią.
   4.   Unia Europejska w liście informuje Nową Zelandię o wyniku odpowiednio wcześnie, by zagwarantować udział Nowej Zelandii zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
   Artykuł 2
   Zasady ogólne
   1.   Nowa Zelandia przyłącza się do decyzji Rady, na mocy której Rada Unii Europejskiej postanawia, że UE będzie prowadziła operację zarządzania kryzysowego, oraz do wszelkich innych decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez UE operację zarządzania kryzysowego, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
   2.   Wkład Nowej Zelandii wnoszony do prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
   3.   Ust. 1 nie wpływa na prawo Nowej Zelandii do wycofania się z udziału z w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, jeśli nie zgadza się z decyzją, o której mowa w tym ustępie.
   Artykuł 3
   Status personelu i sił
   1.   Status personelu oddelegowanego przez Nową Zelandię do udziału w prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego lub sił wysłanych przez Nową Zelandię do udziału w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysowego jest regulowany umową w sprawie statusu sił/misji, jeżeli taka umowa została zawarta między Unią Europejską i państwem/państwami, w którym/których operacja jest prowadzona.
   2.   Status personelu przydzielonego do dowództwa lub grup dowodzenia usytuowanych poza państwem/państwami, w którym/których prowadzona jest przez UE operacja zarządzania kryzysowego, podlega uzgodnieniom między dowództwem i odpowiednimi grupami dowodzenia a Nową Zelandią.
   3.   Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu sił/misji, o której mowa w ust. 1, i zgodnie z wszelkimi obowiązującym umowami dwustronnymi lub wielostronnymi, w przypadkach gdy siły Nowej Zelandii działają na pokładzie statku lub samolotu należących do państw członkowskich, dane państwo członkowskie sprawuje jurysdykcję zgodnie ze swoim wewnętrznymi przepisami ustawowymi i procedurami.
   4.   Nowa Zelandia ma obowiązek ustosunkować się do wszelkich roszczeń związanych z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, dotyczących członka jej personelu lub podnoszonych przez członka jej personelu. Nowa Zelandia jest odpowiedzialna za wszczęcie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko członkom jej personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
   5.   Strony uzgadniają zrzeczenie się wobec siebie wszelkich roszczeń (nie wynikających z umowy) z tytułu uszkodzenia, utraty lub zniszczenia składników majątku będących własnością jednej ze Stron lub przez nią obsługiwanych lub z tytułu uszkodzeń ciała lub śmierci członków personelu Strony wynikających z wykonywania przez nich obowiązków służbowych w związku z działaniami na mocy niniejszej umowy, z wyjątkiem przypadków rażącego zaniedbania lub umyślnego naruszenia przepisów.
   6.   Nowa Zelandia zobowiązuje się do złożenia oświadczenia odnośnie do zrzeczenia się roszczeń wobec wszelkich państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, w której Nowa Zelandia uczestniczy, oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu niniejszej umowy.
   7.   Unia Europejska zobowiązuje się dołożyć wszelkich starań, by państwa członkowskie Unii Europejskiej złożyły oświadczenie dotyczące zrzeczenia się roszczeń w przypadku ewentualnego przyszłego udziału Nowej Zelandii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego oraz by uczyniły to przy podpisywaniu niniejszej umowy.
   Artykuł 4
   Informacje niejawne
   1.   Nowa Zelandia podejmuje wszelkie odpowiednie środki, by zagwarantować, że informacje niejawne UE będą chronione zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (1) oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydawanymi przez właściwe organy, w tym wytycznymi dowódcy operacji UE dotyczącymi prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysowego lub wytycznymi szefa misji UE dotyczącymi prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego.
   2.   Jeśli UE otrzyma informacje niejawne od Nowej Zelandii, informacje te są chronione w sposób odpowiadający ich klauzuli tajności i równorzędny z normami określonymi w przepisach dotyczących informacji niejawnych UE.
   3.   W przypadku gdy UE i Nowa Zelandia zawarły porozumienie w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiego porozumienia obowiązują w związku z prowadzoną przez UE operacją zarządzania kryzysowego.
   SEKCJA II

      POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE UDZIAŁU W CYWILNYCH OPERACJACH ZARZĄDZANIA KRYZYSOWEGO

   Artykuł 5
   Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego
   1.   Nowa Zelandia dokłada wszelkich starań, by jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego wykonywał swoją misję zgodnie z:

               a)

               decyzją Rady i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1;

               b)

               planem operacji;

               c)

               środkami wykonawczymi.

         2.   Nowa Zelandia informuje w odpowiednim czasie szefa misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego („szefa misji”) i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („WP”) o wszelkich zmianach dotyczących wkładu wniesionego do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego.
   3.   Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego musi przejść badania lekarskie i szczepienia, które mogą być uznane za konieczne przez właściwe władze Nowej Zelandii, oraz uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Nowej Zelandii. Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego przedstawia kopię takiego zaświadczenia.
   Artykuł 6
   Struktura dowodzenia
   1.   Personel oddelegowany przez Nową Zelandię wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego.
   2.   Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
   3.   Władze krajowe przekazują Unii Europejskiej kontrolę operacyjną.
   4.   Szef misji przejmuje odpowiedzialność za prowadzoną przez UE cywilną operację zarządzania kryzysowego oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę w teatrze działań.
   5.   Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE cywilną operacją zarządzania kryzysowego i odpowiada za bieżące zarządzanie operacją.
   6.   Zgodnie z aktami prawnymi, o których mowa w art. 2 ust. 1, Nowa Zelandia ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak państwa członkowskie Unii Europejskiej uczestniczące w operacji.
   7.   Szef misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną personelu prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego. W razie konieczności odpowiednie władze krajowe wszczynają postępowanie dyscyplinarne.
   8.   W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w ramach operacji Nowa Zelandia wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Krajowego. Punkt Kontaktowy Kontyngentu Krajowego podlega w sprawach krajowych szefowi misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   9.   Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Nową Zelandią, o ile w dniu zakończenia prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego Nowa Zelandia nadal wnosi do niej swój wkład.
   Artykuł 7
   Aspekty finansowe
   1.   Nowa Zelandia ponosi wszelkie koszty związane ze swym udziałem w operacji, z wyjątkiem kosztów bieżących, zgodnie z budżetem operacyjnym danej operacji. Powyższe stwierdzenie nie narusza art. 8.
   2.   W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, straty lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, kwestie ewentualnej odpowiedzialności Nowej Zelandii i wypłacenia przez nią odszkodowania są zgodne z warunkami przewidzianymi w mającej zastosowanie umowie w sprawie statusu misji, o której mowa w art. 3 ust. 1 lub wszelkimi mającymi zastosowanie uzgodnieniami alternatywnymi.
   Artykuł 8
   Wkład do budżetu operacyjnego
   1.   Nowa Zelandia wnosi wkład w finansowanie budżetu prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego.
   2.   Wkład finansowy Nowej Zelandii do budżetu operacyjnego jest obliczany na podstawie tej z poniższych metod, której wynikiem będzie niższa kwota:

               a)

               część kwoty odniesienia, która jest proporcjonalna do stosunku dochodu narodowego brutto (DNB) Nowej Zelandii do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego tej operacji; lub

               b)

               część kwoty odniesienia dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby członków personelu z Nowej Zelandii uczestniczących w operacji do całkowitej liczby członków personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.

         3.   Niezależnie od ust. 1 i 2 Nowa Zelandia nie wnosi żadnych wkładów w celu finansowania diet dziennych wypłacanych personelowi państw członkowskich Unii Europejskiej.
   4.   Niezależnie od ust. 1 Unia Europejska zasadniczo zwalnia Nową Zelandię z wkładów finansowych do prowadzonych przez UE poszczególnych cywilnych operacji zarządzania kryzysowego, gdy:

               a)

               Unia Europejska stwierdzi, że Nowa Zelandia wnosi znaczny wkład, który ma istotne znaczenie dla danej operacji; lub

               b)

               DNB na mieszkańca w Nowej Zelandii nie przekracza wysokości tego wskaźnika w dowolnym z państw członkowskich Unii Europejskiej.

         5.   Szef misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego i stosowne służby administracyjne Nowej Zelandii podpisują porozumienie w sprawie wpłaty wkładu Nowej Zelandii do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego. Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:

               a)

               wysokości kwoty;

               b)

               uzgodnień w sprawie wnoszenia wkładu finansowego; oraz

               c)

               procedury kontroli.

         SEKCJA III

      POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE UDZIAŁU W WOJSKOWYCH OPERACJACH ZARZĄDZANIA KRYZYSOWEGO

   Artykuł 9
   Udział w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysowego
   1.   Nowa Zelandia dokłada wszelkich starań, by jej siły i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysowego wykonywały swoją misję zgodnie z:

               a)

               decyzją Rady i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1;

               b)

               planem operacji; oraz

               c)

               środkami wykonawczymi.

         2.   Nowa Zelandia informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji UE o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
   Artykuł 10
   Struktura dowodzenia
   1.   Wszystkie siły i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysowego podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
   2.   Personel oddelegowany przez Nową Zelandię wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysowego.
   3.   Władze krajowe przekazują operacyjne i taktyczne dowodzenie lub kontrolę nad swoimi siłami i personelem dowódcy operacji UE, który jest uprawniony do delegowania swoich uprawnień.
   4.   Nowa Zelandia ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące państwa członkowskie Unii Europejskiej.
   5.   Dowódca operacji UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Nową Zelandią, wnioskować o wycofanie wkładu Nowej Zelandii.
   6.   W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysowego Nowa Zelandia mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego. Starszy Przedstawiciel Wojskowy konsultuje się z dowódcą sił UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu Nowej Zelandii.
   Artykuł 11
   Aspekty finansowe
   1.   Nie naruszając art. 12 niniejszej umowy, Nowa Zelandia ponosi wszelkie koszty związane ze swym udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu, zgodnie z aktami prawnymi, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, oraz decyzją Rady 2008/975/WPZiB (2) ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne.
   2.   W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, straty lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, kwestie ewentualnej odpowiedzialności Nowej Zelandii i wypłacenia przez nią odszkodowania są zgodne z warunkami przewidzianymi w mającej zastosowanie umowie w sprawie statusu sił, o której mowa w art. 3 ust. 1 lub wszelkimi mającymi zastosowanie uzgodnieniami alternatywnymi.
   Artykuł 12
   Wkład w koszty wspólne
   1.   Nowa Zelandia wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysowego.
   2.   Wkład finansowy Nowej Zelandii do wspólnych kosztów jest obliczany na podstawie tej z poniższych metod, której wynikiem będzie niższa kwota:

               a)

               część wspólnych kosztów, która jest proporcjonalna do stosunku dochodu narodowego brutto (DNB) Nowej Zelandii do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do wspólnych kosztów tej operacji; lub

               b)

               część wspólnych kosztów, która jest proporcjonalna do stosunku liczby członków personelu z Nowej Zelandii uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby członków personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.

         W przypadku posłużenia się wzorem opisanym w akapicie pierwszym lit. b) Nowa Zelandia wysyła personel jedynie do dowództwa operacji lub sił, bierze się pod uwagę stosunek liczby jej personelu do całkowitej liczby personelu stosownego dowództwa. W innych przypadkach jest to stosunek liczby całego personelu udostępnionego przez Nową Zelandię do całkowitej liczby personelu danej operacji.
   3.   Niezależnie od powyższego ust. 1 Unia Europejska zasadniczo zwalnia Nową Zelandię z wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonej przez UE danej wojskowej operacji zarządzania kryzysowego, gdy:

               a)

               Unia Europejska stwierdzi, że Nowa Zelandia wnosi znaczny wkład do majątku lub zdolności, które mają istotne znaczenie dla danej operacji; lub

               b)

               DNB na mieszkańca w Nowej Zelandii nie przekracza wysokości tego wskaźnika w dowolnym z państw członkowskich Unii Europejskiej.

         4.   Między administratorem przewidzianym w decyzji 2008/975/WPZiB ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne a właściwymi organami administracyjnymi Nowej Zelandii zawierane jest porozumienie. Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:

               a)

               wysokości kwoty;

               b)

               uzgodnień w sprawie wnoszenia wkładu finansowego; oraz

               c)

               procedury kontroli.

         SEKCJA IV

      POSTANOWIENIA KOŃCOWE

   Artykuł 13
   Ustalenia wykonawcze do umowy
   Nie naruszając przepisów art. 12 ust. 4 i art. 8 ust. 5, wszelkie niezbędne uzgodnienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy zawierane są między Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa a właściwymi władzami Nowej Zelandii.
   Artykuł 14
   Niewypełnienie obowiązków
   Jeżeli jedna ze Stron nie wypełni swoich obowiązków przewidzianych w niniejszej umowie, druga Strona ma prawo do wypowiedzenia niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
   Artykuł 15
   Rozstrzyganie sporów
   Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między Stronami.
   Artykuł 16
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po wzajemnym powiadomieniu przez Strony o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
   2.   Niniejsza umowa podlega przeglądowi na prośbę jednej ze Stron.
   3.   Zmiany do niniejszej umowy mogą być wprowadzane na podstawie pisemnej zgody Stron.
   4.   Niniejsza umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego powiadomienia o wypowiedzeniu przekazanego drugiej Stronie. Wypowiedzenie takie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia przez drugą Stronę.

      Sporządzono w Brukseli dnia osiemnastego kwietnia roku dwa tysiące dwunastego.

         W imieniu Unii Europejskiej

         W imieniu Nowej Zelandii

      (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (2)  Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 96.
   DEKLARACJA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UE
   Państwa członkowskie UE stosujące decyzję Rady UE w sprawie prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, w której bierze udział Nowa Zelandia, dołożą starań – w stopniu, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne – by w zakresie, w jakim jest to możliwe, odstąpić od roszczeń w stosunku do Nowej Zelandii powstałych na skutek uszkodzeń ciała lub śmierci członka ich personelu, uszkodzenia lub straty jakichkolwiek własnych składników majątku używanych w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, jeżeli takie uszkodzenia ciała, śmierć, szkoda lub strata:

               —

               zostały spowodowane przez personel z Nowej Zelandii podczas wykonywania jego obowiązków w związku z prowadzoną przez UE operacją zarządzania kryzysowego, z wyjątkiem przypadku rażącego zaniedbania lub umyślnego naruszenia przepisów, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek składników majątku posiadanych przez Nową Zelandię, pod warunkiem że zostały one użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów przez personel prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego pochodzącego z Nowej Zelandii, używający tych składników.

         DEKLARACJA NOWEJ ZELANDII
   Nowa Zelandia, stosując decyzję Rady UE w sprawie prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego dołoży starań – w stopniu, w jakim zezwala na to jej krajowy system prawny – by w zakresie, w jakim jest to możliwe, odstąpić od roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw członkowskich UE uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego powstałych na skutek odniesionych uszkodzeń ciała lub śmierci członka personelu, uszkodzenia lub straty jakichkolwiek składników majątku używanych w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, jeżeli takie uszkodzenia ciała, śmierć, szkoda lub strata:

               a)

               zostały spowodowane przez personel prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub umyślnego naruszenia przepisów; lub

               b)

               wynikły z użycia jakichkolwiek składników majątku posiadanych przez państwa uczestniczące w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, pod warunkiem że zostały one użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego zaniedbania lub umyślnego naruszenia przepisów przez personel prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, używający tych składników.


title: Decyzja Rady 2009/1002/WPZiB z dnia 22 grudnia 2009 r. zmieniająca wspólne stanowisko 2006/795/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               23.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 346/47

      DECYZJA RADY 2009/1002/WPZiB
   z dnia 22 grudnia 2009 r.
   zmieniająca wspólne stanowisko 2006/795/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 20 listopada 2006 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła wspólne stanowisko 2006/795/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej („KRLD”) (1); to wspólne stanowisko zostało zmienione przez wspólne stanowisko 2009/573/WPZiB (2), które wdrażało rezolucję nr 1874 (2009) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               (2)

               Zakaz bezpośredniego i pośredniego dostarczania, sprzedawania lub przekazywania KRLD niektórych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii powinien obejmować wszystkie towary i technologie podwójnego zastosowania wymienione w załączniku i do rozporządzenia (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (3).

               (3)

               Rada wskazała osoby i podmioty, które spełniają kryteria przedstawione w art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 4 ust. 1 lit. b) oraz w art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 4 ust. 1 lit. c) wspólnego stanowiska 2006/795/WPZiB. Osoby te i podmioty powinny zatem figurować w załączniku II i III do wspomnianego wspólnego stanowiska.

               (4)

               We wspólnym stanowisku 2006/795/WPZiB należy wprowadzić odpowiednie zmiany,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym stanowisku 2006/795/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               artykuł 1 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

                           „c)

                           pewnych innych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, które mogłyby posłużyć KRLD do programów dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia lub które mogłyby posłużyć jej do działalności wojskowej, w tym wszystkich towarów i technologii podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku i do rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (4). Unia Europejska przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które należy objąć niniejszym przepisem.

               2)

               artykuł 4 ust. 3 i 4 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Można zastosować odstępstwo wobec funduszy i zasobów gospodarczych, które są:

                           a)

                           konieczne do zaspokojenia podstawowych potrzeb, w tym płatności za artykuły spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, leki i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;

                           b)

                           przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot wydatków poniesionych w związku z korzystaniem z usług prawniczych; lub

                           c)

                           przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi, zgodnie z przepisami prawa krajowego, związanych z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych,

                     po powiadomieniu komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie o zamiarze udzielenia osobom i podmiotom wymienionym w załączniku I, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz niepodjęciu przez komitet decyzji odmownej w terminie pięciu dni roboczych od takiego powiadomienia.
               4.   Można zastosować również odstępstwo wobec funduszy i zasobów gospodarczych, które są:

                           a)

                           konieczne osobom i podmiotom wymienionym w załączniku i do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie i po uzyskaniu jego zgody; lub

                           b)

                           przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego albo orzeczenia, w którym to przypadku fundusze i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane przez osoby i podmioty wymienione w załączniku i do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania orzeczenia po powiadomieniu komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie, z zastrzeżeniem że zastaw ten został ustanowiony lub orzeczenie zostało wydane przed datą, z którą dana osoba lub dany podmiot określone w ust. 1 zostały wskazane przez Komitet Sankcji, Radę Bezpieczeństwa lub Radę, i zastaw ten nie został ustanowiony ani orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1.”.

         Artykuł 2
   Załączniki II i III do wspólnego stanowiska 2006/795/WPZiB otrzymują brzmienie przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 grudnia 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. CARLGREN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 322 z 22.11.2006, s. 32.

      (2)  Dz.U. L 197 z 29.7.2009, s. 111.

      (3)  Dz.U. L 134 z 29.5.2009, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 134 z 29.5.2009, s. 1.”;

      ZAŁĄCZNIK
      „
            ZAŁĄCZNIK II
            A.   Wykaz osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) oraz w art. 4 ust. 1 lit. b)

                        #

                        Nazwisko (i ewentualne pseudonimy)

                        Dane identyfikacyjne

                        Uzasadnienie

                        1.

                        CHANG Song-taek (vel JANG Song-Taek)

                        Data urodzenia:
                        2.2.1946 lub 6.2.1946 lub 23.2.1946
                        (prowincja Hamgyong Północny)
                        Numer paszportu (dane z 2006 r.): PS 736420617

                        Członek Narodowego Komitetu Obrony. Dyrektor Departamentu Administracji Partii Robotniczej Korei.

                        2.

                        CHON Chi Bu

                        Członek Generalnego Urzędu Energii Atomowej, były dyrektor ds. technicznych ośrodka w Yongbyon.

                        3.

                        CHU Kyu-Chang (vel JU Kyu-Chang)

                        Data urodzenia: między 1928 a1933

                        Pierwszy wicedyrektor Departamentu Przemysłu Obronnego (program balistyczny), Partia Robotnicza Korei, członek Narodowego Komitetu Obrony.

                        4.

                        HYON Chol-hae

                        Data urodzenia:
                        1934 (Mandżuria, Chiny)

                        Wicedyrektor Departamentu Ogólnej Polityki Ludowych Sił Zbrojnych (doradca wojskowy Kim Dzong-ila).

                        5.

                        JON Pyong-ho

                        Data urodzenia: 1926

                        Sekretarz Komitetu Centralnego Partii Robotniczej Korei, szef Departamentu Dostaw Wojskowych przy Komitecie Centralnym kontrolującego Drugi Komitet Ekonomiczny Komitetu Centralnego, członek Narodowego Komitetu Obrony.

                        6.

                        KIM Yong-chun (vel Young-chun

                        Data urodzenia: 4.3.1935
                        Numer paszportu: 554410660

                        Wiceprzewodniczący Narodowego Komitetu Obrony, minister ds. Ludowych Sił Zbrojnych, specjalny doradca Kim Dzong-ila ds. strategii nuklearnej.

                        7.

                        O Kuk-Ryol

                        Data urodzenia: 1931
                        (prowincja Jilin, Chiny)

                        Wiceprzewodniczący Narodowego Komitetu Obrony nadzorujący nabywanie za granicą nowoczesnej technologii na potrzeby programu jądrowego i balistycznego.

                        8.

                        PAEK Se-bong

                        Data urodzenia: 1946

                        Przewodniczacy Drugiego Komitetu Ekonomicznego (odpowiedzialnego za program balistyczny) Komitetu Centralnego Partii Robotniczej Korei. Członek Narodowego Komitetu Obrony.

                        9.

                        PAK Jae-gyong (vel Chae-Kyong)

                        Data urodzenia: 1933
                        Numer paszportu: 554410661

                        Wicedyrektor Departamentu Ogólnej Polityki Ludowych Sił Zbrojnych i wicedyrektor Biura Logistyki Ludowych Sił Zbrojnych (doradca wojskowy Kim Dzong-ila).

                        10.

                        PYON Yong Rip (vel Yong-Nip)

                        Data urodzenia: 20.9.1929
                        Numer paszportu: 645310121
                        (wydany 13.9.2005)

                        Prezes Akademii Nauk, która bierze udział w badaniach biologicznych związanych z bronią masowego rażenia

                        11.

                        RYOM Yong

                        Dyrektor Generalnego Urzędu Energii Atomowej (podmiot wskazany przez ONZ), odpowiedzialny za stosunki międzynarodowe.

                        12.

                        SO Sang-kuk

                        Data urodzenia:
                        między 1932 a 1938

                        Szef Wydziału Fizyki Nuklearnej Uniwersytetu Kim Il Sunga.

            B.   Wykaz podmiotów i organów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b)

                        #

                        Nazwisko (i ewentualne pseudonimy)

                        Dane identyfikacyjne

                        Uzasadnienie

                        1.

                        Ośrodek Badań Jądrowych w Yongbyon

                        Ośrodek badawczy, który barał udział w produkcji plutonu dla wojska. Ośrodek podlega Generalnemu Urzędowi Energii Atomowej (podmiot wskazany przez ONZ, 16.7.2009).

                        2.

                           Korea Pugang - korporacja zajmująca się górnictwem, maszynami i urządzeniami.

                        Oddział Korea Ryongbong General Corporation (podmiot wskazany przez ONZ, 24.4.2009), zarządza fabrykami proszku aluminiowego, który można wykorzystywać w pociskach.

                        3.

                           Korean Ryengwang - korporacja zajmująca się handlem.

                        Rakwon-dong,Dystrykt Pothonggang, Phenian, Korea Północna

                        Oddział Korea Ryongbong General Corporation (podmiot wskazany przez ONZ, 24.4.2009).

                        4.

                           Sobaeku United Corp (vel Sobaeksu United Corp)

                        Przedsiębiorstwo państwowe zajmujące się badaniami dotyczącymi produktów i sprzętu szczególnej wagi oraz ich nabywaniem. W jej posiadaniu znajdują się liczne złoża grafitu naturalnego zaopatrujące w surowiec dwie fabryki wytwarzające w szczególności bloki grafitowe, które można wykorzystywać w balistyce.

            ZAŁĄCZNIK III
            A.   Wykaz osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) oraz w art. 4 ust. 1 lit. c)

                        1.

                        KIM Tong-un

                        Dyrektor »Biura 39« (ang. Office 39) Komitetu Centralnego Partii Robotniczej Korei uczestniczącego w finansowaniu proliferacji.

                  ”


title: 2013/132/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 11 stycznia 2013 r. ustanawiająca ramy infrastruktury klucza publicznego Europejskiego Systemu Banków Centralnych (EBC/2013/1)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 74/30

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 11 stycznia 2013 r.
   ustanawiająca ramy infrastruktury klucza publicznego Europejskiego Systemu Banków Centralnych
   (EBC/2013/1)
   (2013/132/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej „Statutem ESBC”), w szczególności jego art. 12 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1, art. 5, art. 12 ust. 3 oraz art. 16–24,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 12 ust. 1 Statutu ESBC Rada Prezesów uchwala wytyczne i podejmuje decyzje niezbędne do zapewnienia wykonania zadań powierzonych Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych (ESBC) i Eurosystemowi na podstawie Traktatu i Statutu ESBC. Obejmuje to określanie sposobu organizacji działań dodatkowych, niezbędnych do wykonywania tych zadań, takich jak wydawanie i zarządzanie elektronicznymi certyfikatami służącymi do ochrony informacji przechowywanych i przetwarzanych w elektronicznych aplikacjach, systemach, platformach i usługach ESBC i Eurosystemu, oraz do przekazywania im danych i ich odbierania.

               (2)

               Zgodnie z art. 12 ust. 3 Statutu ESBC Rada Prezesów ma również kompetencje do określania organizacji wewnętrznej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i jego organów decyzyjnych. Rada Prezesów jest zatem również władna zdecydować o korzystaniu przez EBC z certyfikatów elektronicznych wydawanych przez własną infrastrukturę klucza publicznego Eurosystemu.

               (3)

               Zwiększa się liczba użytkowników korzystających z rosnącej liczby nieustannie zmieniających się elektronicznych aplikacji, systemów, platform i usług ESBC i Eurosystemu. Rada Prezesów stwierdziła zapotrzebowanie na zaawansowane usługi w zakresie bezpieczeństwie informacji, takie jak silne uwierzytelnianie, podpisy elektroniczne i szyfrowanie za pośrednictwem certyfikatów elektronicznych.

               (4)

               Jedynie niektóre banki centralne ESBC posiadają własną infrastrukturę klucza publicznego, a wielu użytkowników z podmiotów trzecich współpracujących z bankami centralnymi ESBC ma utrudniony dostęp do organów certyfikacji zatwierdzonych przez ESBC zgodnie z zasadami akceptacji certyfikatów ESBC.

               (5)

               Istnieje potrzeba, aby Eurosystem stworzył swoją własną infrastrukturę klucza publicznego, która będzie mogła wydawać wszystkie rodzaje certyfikatów elektronicznych, takie jak certyfikaty osobiste i certyfikaty techniczne dla użytkowników z ESBC i spoza ESBC i która będzie na tyle elastyczna, by dostosowywać się do zmian w elektronicznych aplikacjach, systemach, platformach i usługach ESBC i Eurosystemu. Wspomniana infrastruktura klucza publicznego (zwana dalej „PKI ESBC”) powinna uzupełniać usługi świadczone przez inne organy certyfikacji zaakceptowane przez ESBC zgodnie z zasadami akceptacji certyfikatów ESBC lub przez organy certyfikacji zaakceptowane przez ESBC w odniesieniu do TARGET2 i TARGET2 Securities dla tych dwóch aplikacji.

               (6)

               W dniu 29 września 2010 r. Rada Prezesów podjęła decyzję o rozpoczęciu projektu infrastruktury klucza publicznego ESBC w celu zbudowania i wdrożenia PKI ESBC oraz o przeznaczeniu na ten cel środków niezbędnych do jego pełnej realizacji. Rada Prezesów zdecydowała, że podmiotem odpowiedzialnym za stworzenie, hosting i obsługę PKI ESBC będzie Banco de España.

               (7)

               PKI ESBC pośrednio wspiera wykonywanie zadań ESBC i Eurosystemu. Działanie PKI ESBC opera się na trzech poziomach zarządzania: na poziom 1 składa się Rada Prezesów i Zarząd, na poziom 2 – banki centralne Eurosystemu, na poziom 3 – dostarczający bank centralny.

               (8)

               Na poziomie 1 Rada Prezesów jest odpowiedzialna za kierowanie i zarządzanie działaniami i świadczeniami niezbędnymi do opracowania i obsługi PKI ESBC, oraz ich kontrolowaniem. Radzie Prezesów przysługują także kompetencje decyzyjne w zakresie PKI ESBC oraz kompetencje do podejmowania decyzji o podziale zadań niezastrzeżonych wyraźnie do kompetencji poziomu 2 lub 3.

               (9)

               Banki centralne Eurosystemu są odpowiedzialne za realizację zadań przypisanych poziomowi 2 w ramach ogólnych zasad określonych przez Radę Prezesów. Bankom centralnym Eurosystemu przysługują kompetencje w zakresie technicznych środków wdrożenia PKI ESBC.

               (10)

               Wiodącą rolę w opracowaniu PKI ESBC ma Komitet ESBC ds. Informatyki. Komitet ESBC ds. Informatyki doradza, ocenia, kontroluje i zatwierdza świadczenia dostarczane w ramach projektu w kontekście kryteriów akceptacji zgodnie z zasadami akceptacji certyfikatów ESBC, zakresem i harmonogramem zatwierdzonym przez Radę Prezesów.

               (11)

               Na poziomie 3 Banco de España został wyznaczony na dostarczający bank centralny wypełniający zadania przydzielone mu w ramach ogólnych zasad określonych przez Radę Prezesów. Dostarczający bank centralny wprowadził infrastrukturę techniczną oraz bezpieczne urządzenia i usługi niezbędne od opracowania i używania infrastruktury klucza publicznego zgodnie z: a) przepisami prawa krajowego stanowiącymi transpozycję dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (1), w zakresie mającym do niego zastosowanie; b) przepisami prawa krajowego stanowiącymi transpozycję dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (2), w zakresie mającym do niego zastosowanie; oraz c) rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (3).

               (12)

               Jako że certyfikaty elektroniczne są niezbędnym elementem wykorzystywanym w aplikacjach elektronicznych, zarówno jako mechanizm uwierzytelniania przy składaniu podpisów elektronicznych, jak i dla celów szyfrowania opartego na kluczu publicznym, PKI ESBC będzie obejmować istniejące elektroniczne aplikacje, systemy, platformy i usługi ESBC i Eurosystemu oraz realizowane obecnie projekty ESBC, w celu uwzględnienia ich potrzeb.

               (13)

               Krajowe banki centralne (KBC) spoza strefy euro mogą zdecydować się na korzystanie z certyfikatów i usług dostarczanych przez PKI ESBC,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Dla celów niniejszej decyzji użyte w niej określenia oznaczają:
   1)   „certyfikat” lub „certyfikat elektroniczny”– wydany przez organ certyfikacji elektroniczny plik łączący klucz publiczny z tożsamością subskrybenta certyfikatu, używany do wszystkich lub niektórych z następujących celów: a) weryfikowania, czy klucz publiczny należy do subskrybenta certyfikatu; b) uwierzytelniania subskrybenta certyfikatu; c) sprawdzania podpisu subskrybenta certyfikatu; d) szyfrowania komunikatu adresowanego do subskrybenta certyfikatu; e) weryfikowania praw dostępu subskrybenta certyfikatu do elektronicznych aplikacji, systemów, platform i usług ESBC i Eurosystemu. Zawarte w niniejszej decyzji odniesienia do certyfikatu lub certyfikatu elektronicznego obejmują odniesienia do nośników danych, na których taki certyfikat lub certyfikat elektroniczny jest przechowywany;
   2)   „elektroniczne aplikacje, systemy, platformy i usługi ESBC i Eurosystemu”– elektroniczne aplikacje, systemy, platformy i usługi wykorzystywane przez Eurosystem lub ESBC do wykonywania zadań powierzonych im na mocy Traktatu i Statutu ESBC;
   3)   „infrastruktura klucza publicznego”– zbiór osób, polityk, procedur i systemów komputerowych niezbędnych do świadczenia usług uwierzytelniania, szyfrowania, integralności i niezaprzeczalności za pośrednictwem kryptografii klucza publicznego i prywatnego i certyfikatów elektronicznych;
   4)   „użytkownik”– subskrybenta certyfikatu, stronę ufającą lub obydwa te podmioty;
   5)   „uwierzytelnianie”– proces weryfikacji tożsamości podmiotu wnioskującego o certyfikat lub subskrybenta certyfikatu;
   6)   „bank centralny ESBC”– bank centralny Eurosystemu lub KBC spoza strefy euro;
   7)   „bank centralny Eurosystemu”– KBC państwa członkowskiego, którego walutą jest euro, w tym dostarczający bank centralny, lub EBC;
   8)   „dostarczający bank centralny”– KBC wyznaczony przez Radę Prezesów do opracowania PKI ESBC oraz do świadczenia usług PKI ESBC w imieniu i na rzecz banków centralnych Eurosystemu;
   9)   „KBC spoza strefy euro”– KBC państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro;
   10)   „organ certyfikacji PKI ESBC”– podmiot, który jest zaufanym podmiotem użytkowników w zakresie wydawania, unieważniania i odnawiania certyfikatów lub zarządzaniami nimi w imieniu banków centralnych ESBC lub banków centralnych Eurosystemu zgodnie z zasadami akceptacji certyfikatów ESBC;
   11)   „organ walidacji PKI ESBC”– podmiot, który jest zaufanym podmiotem użytkowników w zakresie dostarczania informacji o ważności certyfikatów wydawanych przez organ certyfikacji PKI ESBC;
   12)   „subskrybent certyfikatu”– osobę, która jest podmiotem certyfikatu elektronicznego i której wydano certyfikat elektroniczny, lub menedżera elementu technicznego, który zaakceptował certyfikat elektroniczny wydany przez organ certyfikacji PKI ESBC dla elementu technicznego, lub obydwa te podmioty;
   13)   „zasady akceptacji certyfikatów ESBC”– kryteria ustanowione przez Komitet ESBC ds. Informatyki dla potrzeb identyfikacji organów certyfikacji, zarówno wewnętrznych, jak i spoza ESBC, które są zaufanymi organami w odniesieniu do elektronicznych aplikacji, systemów, platform i usług ESBC i Eurosystemu;
   14)   „organ rejestracji”– organ, który jest zaufanym organem użytkowników w zakresie weryfikowania tożsamości podmiotu wnioskującego o certyfikat przed wydaniem certyfikatu przez organ certyfikacji PKI ESBC;
   15)   „strona ufająca”– osobę lub podmiot niebędący subskrybentem certyfikatu, akceptujący certyfikat i ufający mu;
   16)   „polityka audytu”– politykę audytu ESBC ustanowioną przez Radę Prezesów dnia 7 października 1998 r. i opublikowaną na stronie internetowej EBC (4);
   17)   „podmiot wnioskujący o certyfikat”– osobę, która wnioskuje o wydanie certyfikatu dla siebie lub dla elementu technicznego;
   18)   „element techniczny”– oprogramowanie lub sprzęt, który może być zidentyfikowany przy użyciu certyfikatu elektronicznego.
   Artykuł 2
   Zakres
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia ramy PKI ESBC. PKI ESBC jest własną infrastrukturą klucza publicznego Eurosystemu stworzoną przez dostarczający bank centralny w imieniu i na rzecz banków centralnych Eurosystemu, która wydaje, unieważnia i odnawia certyfikaty oraz zarządza nimi zgodnie z zasadami akceptacji certyfikatów ESBC.
   2.   Jako że usługi PKI ESBC mogą mieć wpływ na strony ufające, niniejsza decyzja określa także warunki, na jakich takie strony mogą ufać certyfikatom wydawanym przez PKI ESBC.
   Artykuł 3
   Zakres i cele PKI ESBC
   1.   Dostęp do elektronicznych aplikacji, systemów, platform i usług ESBC i Eurosystemu o poziomie znaczenia średnim lub wyższym niż średni i korzystanie z nich jest możliwe tylko dla użytkowników, którzy zostali uwierzytelnieni przez certyfikat elektroniczny wydany i obsługiwany przez organ certyfikacji zaakceptowany przez ESBC zgodnie z zasadami akceptacji certyfikatów ESBC, w tym przez organ certyfikacji PKI ESBC, lub przez organy certyfikacji zaakceptowane przez ESBC w odniesieniu do TARGET2 i TARGET2 Securities dla tych dwóch aplikacji.
   2.   Organ certyfikacji PKI ESBC wydaje certyfikaty elektroniczne i świadczy inne usługi certyfikacji elektronicznej na rzecz subskrybentów certyfikatu banków centralnych ESBC i podmiotów trzecich z nimi współpracujących w celu umożliwienia im bezpiecznego dostępu i wykorzystania elektronicznych aplikacji, systemów, platform i usług ESBC i Eurosystemu.
   3.   PKI ESBC świadczy następujące usługi certyfikacyjne:

               a)

               wydawanie, odnawianie i unieważnianie certyfikatów oraz potwierdzanie ważności certyfikatu w odniesieniu do różnych typów certyfikatów;

               b)

               wydawanie certyfikatów do uwierzytelniania, podpisów elektronicznych i szyfrowania, w odniesieniu do użytkowników z ESBC i spoza ESBC, oraz certyfikatów technicznych;

               c)

               odtwarzanie klucza prywatnego w celu odtworzenia zaszyfrowanych informacji opartych na kluczu publicznym w przypadku utraty certyfikatu;

               d)

               w razie potrzeby – dostarczanie tokenów kryptograficznych subskrybentom certyfikatu i zarządzanie tymi tokenami;

               e)

               przekazywanie informacji dotyczących procedur zarządzania certyfikatami PKI ESBC oraz wsparcie techniczne dla menedżerów projektu ESBC w zakresie zintegrowania certyfikatów PKI ESBC z ich aplikacjami.

         W przyszłości możliwe jest dodanie innych usług wymaganych przez elektroniczne aplikacje, systemy, platformy i usługi ESBC i Eurosystemu.
   Artykuł 4
   Ramy PKI ESBC
   1.   Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej decyzji obowiązki i funkcje dostarczającego banku centralnego i innych banków centralnych Eurosystemu w odniesieniu do wdrożenia, obsługi i wykorzystania PKI ESBC określa umowa pomiędzy poziomami 2 i 3, której uszczegółowieniem są polityki certyfikacji PKI ESBC oraz kodeks postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC.
   2.   Umowa pomiędzy poziomami 2 i 3, która obejmuje umowę o gwarantowanym poziomie usług, zawiera porozumienia wynegocjowane pomiędzy dostarczającym bankiem centralnym a bankami centralnymi Eurosystemu w odniesieniu do obowiązków i funkcji dostarczającego banku centralnego i banków centralnych Eurosystemu. Umowę pomiędzy poziomami 2 i 3 przedstawia się do zatwierdzenia Radzie Prezesów, a następnie przekazuje do podpisania przez dostarczający bank centralny i banki centralne Eurosystemu.
   3.   Umowa o gwarantowanym poziomie usług jest zarówno umową określającą poziom usług świadczonych przez dostarczający bank centralny na rzecz Eurosystemu, jak i umową określającą poziom usług świadczonych przez Eurosystem na rzecz KBC spoza strefy euro i podmiotów trzecich, w odniesieniu do PKI ESBC.
   4.   Kodeks postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC jest zbiorem zasad dotyczących okresu stosowania certyfikatów elektronicznych od początkowego wniosku do zakończenia lub unieważnienia subskrypcji, jak również stosunków pomiędzy podmiotem wnioskującym o certyfikat lub subskrybentem certyfikatu, organem certyfikacji PKI ESBC oraz stronami ufającymi. Kodeks postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC dotyczy zarówno certyfikatów elektronicznych objętych zakresem dyrektywy 1999/93/WE, jak i certyfikatów elektronicznych nieobjętych zakresem tej dyrektywy. Kodeks postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC określa również role i obowiązki wszystkich stron i ustanawia procedury dotyczące wydawania certyfikatów i zarządzania nimi. Kodeks postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC stanowi załącznik do umowy pomiędzy poziomami 2 i 3.
   5.   Polityki certyfikacji PKI ESBC są zbiorami zasad mających zastosowanie do każdego z typów wydawanych certyfikatów. Każdy z tych zbiorów określa szczegóły wdrożenia dotyczące kodeksu postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC dla poszczególnych typów wydawanych certyfikatów. Polityki certyfikacji PKI ESBC stanowią załącznik do umowy pomiędzy poziomami 2 i 3.
   6.   Polityki certyfikacji PKI ESBC i kodeks postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC publikuje się na stronie internetowej PKI ESBC (5).
   7.   Informacje dotyczące organu certyfikacji PKI ESBC, w tym jego tożsamości oraz elementów technicznych, są zawarte w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 5
   Obowiązki i role dostarczającego banku centralnego
   1.   Dostarczający bank centralny jest odpowiedzialny za obsługę i utrzymanie PKI ESBC na rzecz banków centralnych Eurosystemu, w tym hosting, obsługę i zarządzanie wykonywane zgodnie z umową pomiędzy poziomami 2 i 3. W szczególności dostarczający bank centralny dostarcza certyfikaty i świadczy usługi PKI ESBC w sposób zgodny z wymaganiami biznesowymi i specyfikacjami technicznymi, takimi jak zasady akceptacji certyfikatów ESBC oraz wymogi i specyfikacje określone w umowie pomiędzy poziomami 2 i 3.
   2.   Dostarczający bank centralny dostarcza wszelką infrastrukturę organizacyjną niezbędną do tworzenia i wydawania certyfikatów oraz zarządzania nimi oraz zapewnia utrzymywanie tej infrastruktury. W tym celu, w porozumieniu z Komitetem ESBC ds. Informatyki, dostarczający bank centralny może przyjmować regulaminy dotyczące swojej organizacji i administracji wewnętrznej.
   3.   Dostarczający bank centralny pełni funkcje organu certyfikacji PKI ESBC i organu walidacji PKI ESBC.
   4.   Zasady ponoszenia odpowiedzialności przez dostarczający bank centralny określa umowa pomiędzy poziomami 2 i 3.
   Artykuł 6
   Obowiązki i role banków centralnych Eurosystemu
   1.   Każdy z banków centralnych Eurosystemu jest odpowiedzialny za identyfikację swoich subskrybentów certyfikatów. Każdy z banków centralnych Eurosystemu tworzy stanowisko specjalisty ds. rejestracji odpowiedzialnego za realizację tego zadania, który dysponuje uprawnieniami do rejestrowania użytkowników będących osobami trzecimi.
   2.   Każdy z banków centralnych Eurosystemu jest stroną ufającą w odniesieniu do certyfikatów szyfrowania i podpisów elektronicznych wydanych przez PKI ESBC na rzecz innych banków centralnych Eurosystemu lub subskrybentów certyfikatów użytkowników będących osobami trzecimi.
   3.   Każdy z banków centralnych Eurosystemu korzystających z usług PKI ESBC jest organem rejestracji dla swoich podmiotów wnioskujących o certyfikat i zapewnia akceptację i stosowanie przez te podmioty warunków użytkownika zawartych we wniosku o udostępnienie usług organu certyfikacji PKI ESBC.
   Artykuł 7
   Stosunki pomiędzy bankami centralnymi Eurosystemu, osobami trzecimi i subskrybentami certyfikatów
   Każdy z banków centralnych Eurosystemu zawiera porozumienia dotyczące bezpiecznego dostępu osób trzecich i stosowania elektronicznych aplikacji, systemów, platform i usług ESBC i Eurosystemu za pośrednictwem certyfikatów PKI ESBC. Porozumienia te regulują wyłącznie stosunki pomiędzy danym bankiem centralnym Eurosystemu a osobami trzecimi korzystającymi z certyfikatów PKI ESBC. Osoby trzecie są zobowiązane do przestrzegania polityk certyfikacji PKI ESBC, kodeksu postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC oraz warunków użytkownika zawartych we wniosku o udostępnienie usług organu certyfikacji PKI ESBC.
   Artykuł 8
   Stosunki ze stronami ufającymi
   Certyfikat elektroniczny wydany na podstawie niniejszej decyzji może być zaufanym certyfikatem, jeżeli strona ufająca:

               a)

               zweryfikuje ważność, zawieszenie lub unieważnienie certyfikatu korzystając z aktualnych informacji o statusie unieważnienia certyfikatu;

               b)

               uwzględni wszelkie ograniczenia używania określone w certyfikacie; oraz

               c)

               zaakceptuje kodeks postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC oraz mające zastosowanie polityki certyfikacji PKI ESBC.

         Artykuł 9
   Prawa do PKI ESBC
   1.   PKI ESBC stanowi w pełni własność banków centralnych Eurosystemu.
   2.   W związku z powyższym dostarczający bank centralny udzieli bankom centralnym Eurosystemu, w zakresie możliwym zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa, wszelkich licencji obejmujących prawa własności intelektualnej, niezbędnych do umożliwienia korzystania przez banki centralne Eurosystemu z PKI ESBC i jego elementów oraz pełnego zakresu usług PKI ESBC, a także świadczenia usług PKI ESBC na rzecz osób trzecich zgodnie z kodeksem postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC i politykami certyfikacji PKI ESBC. Dostarczający bank centralny pokryje bankom centralnym Eurosystemu wszelkie roszczenia podnoszone przez osoby trzecie z tytułu naruszenia wspomnianych praw własności intelektualnej.
   3.   Szczegółowe ustalenia dotyczące praw banków centralnych Eurosystemu do PKI ESBC zostaną uzgodnione pomiędzy poziomem 2 a poziomem 3 w umowie pomiędzy poziomami 2 i 3.
   Artykuł 10
   Odpowiedzialność banków centralnych Eurosystemu względem użytkowników
   1.   Bank centralny Eurosystemu, o ile nie wykaże braku niedbalstwa, ponosi odpowiedzialność w ramach swoich funkcji i obowiązków w PKI ESBC za szkody poniesione przez użytkownika, który w uzasadniony sposób zaufał certyfikatowi kwalifikowanemu w rozumieniu dyrektywy 1999/93/WE, w odniesieniu do:

               a)

               dokładności – w momencie wydania certyfikatu – wszelkich informacji zawartych w kwalifikowanym certyfikacie, oraz kwestii zawarcia w certyfikacie wszystkich szczegółów, jakie powinien zawierać certyfikat kwalifikowany zgodnie z dyrektywą 1999/93/WE;

               b)

               zagwarantowania, że w momencie wydania certyfikatu kwalifikowanego subskrybent certyfikatu w nim wskazany posiadał dane utworzenia podpisu odpowiadające danym weryfikacji podpisu podanym lub wskazanym w certyfikacie;

               c)

               zagwarantowania, że urządzenie do składania podpisu i urządzenie do weryfikacji podpisu funkcjonują wspólnie w sposób komplementarny, w przypadku gdy PKI ESBC generuje obydwa te składniki;

               d)

               nieudanego unieważnienia kwalifikowanego certyfikatu.

         2.   Poza przypadkami w sposób wyraźny wskazanymi w niniejszej decyzji oraz kodeksie postępowania certyfikacyjnego PKI ESBC banki centralne Eurosystemu nie podejmują wobec użytkowników zobowiązań, nie udzielają im gwarancji i nie ponoszą wobec nich odpowiedzialności.
   Artykuł 11
   Udział KBC spoza strefy euro w PKI ESBC
   1.   KBC spoza strefy euro może być organem rejestracji dla swoich użytkowników wewnętrznych oraz użytkowników będących osobami trzecimi, jak również może stworzyć stanowisko specjalisty ds. rejestracji odpowiedzialnego za realizację tego zadania.
   2.   Po uzyskaniu zgody Rady Prezesów KBC spoza strefy euro może także zdecydować się na korzystanie z usług PKI ESBC na tych samych warunkach, jakie mają zastosowanie do banków centralnych Eurosystemu. W tym celu KBC spoza strefy euro składa Radzie Prezesów deklarację, w której potwierdza, że będzie wypełniał obowiązki określone w niniejszej decyzji oraz umowie pomiędzy poziomami 2 i 3. KBC spoza strefy euro nie staje się współwłaścicielem PKI ESBC i nie jest zobowiązany do wnoszenia wkładu do ram finansowych PKI ESBC.
   Artykuł 12
   Ochrona danych
   Banki centralne Eurosystemu są zobowiązane do przestrzegania przepisów w zakresie ochrony danych mających zastosowanie do przetwarzania przez nie danych osobowych w ramach wykonywania funkcji dotyczących PKI ESBC.
   Artykuł 13
   Audyt
   Audyty PKI ESBC przeprowadza się zgodnie z zasadami i ustaleniami zawartymi w polityce audytu. Nie narusza to wewnętrznych kontroli i zasad audytu mających zastosowanie do banków centralnych Eurosystemu lub przez te banki ustanowionych.
   Artykuł 14
   Ustalenia finansowe
   Banki centralne Eurosystemu ponoszą koszty stworzenia i obsługi PKI ESBC zgodnie ze szczegółowymi postanowieniami ram finansowych PKI ESBC.
   Artykuł 15
   Rola Zarządu
   1.   Zgodnie z art. 17 ust. 3 decyzji ECB/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmującej Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (6) Rada Prezesów przekazuje Zarządowi swoje kompetencje regulacyjne do podejmowania środków mających na celu wykonanie niniejszej decyzji, niezbędnych do zapewnienia efektywności i bezpieczeństwa PKI ESBC, oraz do przyjmowania zmian dotyczących technicznych aspektów PKI ESBC i usług PKI ESBC, o których mowa w załącznikach do umowy pomiędzy poziomami 2 i 3, po uwzględnieniu opinii Komitetu ESBC ds. Informatyki oraz, w odpowiednich przypadkach, Komitetu Sterującego Eurosystemu ds. Informatyki.
   2.   Zarząd niezwłocznie zawiadamia Radę Prezesów o wszelkich środkach podejmowanych zgodnie z ust. 1 i stosuje się do wszelkich decyzji wydanych w tym zakresie przez Radę Prezesów.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 11 stycznia 2013 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 13 z 19.1.2000, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

      (3)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (4)  www.ecb.europa.eu.

      (5)  http://pki.escb.eu.

      (6)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33.

      ZAŁĄCZNIK

         Informacje dotyczące organu certyfikacji PKI ESBC, w tym jego tożsamości, oraz elementów technicznych

      Organ certyfikacji PKI ESBC jest określony w swoim certyfikacie jako wydawca a jego prywatny klucz jest używany do podpisywania certyfikatów. Organ certyfikacji PKI ESBC jest właściwy w sprawach:

                  (i)

                  wydawania certyfikatów klucza publicznego i prywatnego;

                  (ii)

                  wydawania list unieważnionych certyfikatów;

                  (iii)

                  generowania par kluczy powiązanych z określonymi certyfikatami, np. tymi, które wymagają odtworzenia klucza;

                  (iv)

                  ponoszenia ogólnej odpowiedzialności za PKI ESBC i zapewnienia spełniania wszelkich wymogów niezbędnych do jego działania.

            Organ certyfikacji PKI ESBC obejmuje wszystkie osoby, polityki, procedury i systemy komputerowe, którym powierzono wydawanie certyfikatów elektronicznych i przypisywanie ich subskrybentom certyfikatów.
      Organ certyfikacji PKI ESBC obejmuje dwa elementy techniczne:

                  —

                     Główny organ certyfikacji PKI ESBC (Root ESCB-PKI certification authority): ten organ certyfikacji, funkcjonujący na poziomie pierwszym, wydaje certyfikaty dla siebie oraz podlegających mu organów certyfikacji. Działa jedynie podczas wykonywania swoich wąsko zdefiniowanych zadań. Oto jego najważniejsze dane:

                                 Distinguished name (identyfikator wyróżniający)

                              CN=ESCB-PKI ROOT CA, O=EUROPEAN SYSTEM OF CENTRAL BANKS, C=EU

                                 Serial numer (numer seryjny)

                              596F AC4C 218C 21BC 4E00 6B42 A164 46DD

                                 Distinguished name of issuer (identyfikator wyróżniający wydawcy)

                              CN=ESCB-PKI ROOT CA, O=EUROPEAN SYSTEM OF CENTRAL BANKS, C=EU

                                 Validity period (okres ważności)

                              From 21-06-2011 11:58:26 to 21-06-2041 11:58:26

                                 Message digest (SHA-1) (streszczenie wiadomości)

                              CEFE 6C32 E850 994A 09EA 1A77 0C60 3D90 ADC9 9192

                  —

                     Organ certyfikacji PKI ESBC on-line (Online ESCB-PKI certification authority): ten organ certyfikacji, funkcjonujący na poziomie drugim, podlega głównemu organowi certyfikacji PKI ESBC. Odpowiada on za wydawanie certyfikatów PKI ESBC użytkownikom. Oto jego najważniejsze dane:

                                 Distinguished name (identyfikator wyróżniający)

                              CN=ESCB-PKI ONLINE CA, O=EUROPEAN SYSTEM OF CENTRAL BANKS, C=EU

                                 Serial numer (numer seryjny)

                              2C13 E18F FDB5 91CE 4E29 550B B5A3 F59C

                                 Distinguished name of issuer (identyfikator wyróżniający wydawcy)

                              CN=ESCB-PKI ROOT CA, O=EUROPEAN SYSTEM OF CENTRAL BANKS, C=EU

                                 Validity period (okres ważności)

                              From 22-07-2011 12:46:35 to 22-07-2026 12:46:35

                                 Message digest (SHA-1) (streszczenie wiadomości)

                              D316 026C D2CF 1A8C 4AA3 8C29 EE3D 591E 4286 AD08


title: 2004/823/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie przystąpienia Republiki Mołdowy do Umowy ustanawiającej Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie, zawartej dnia 25 października 1993 r. między Kanadą, Szwecją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki

text:
               3.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 358/10

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 listopada 2004 r.
   w sprawie przystąpienia Republiki Mołdowy do Umowy ustanawiającej Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie, zawartej dnia 25 października 1993 r. między Kanadą, Szwecją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki
   (2004/823/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1766/98/WE z dnia 30 lipca 1998 (1) w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, występujących jako jedna strona, do Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie, zawartej dnia 25 października 1993 r. między Kanadą, Szwecją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w szczególności jego art. 3 ust. 1, 3 i 4,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 2387/98 z dnia 3 listopada 1998 r. dotyczące przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Wspólnoty Europejskiej, występujących jako jedna strona, do Umowy ustanawiającej w 1993 r. Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie, zawartej między Kanadą, Szwecją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki (2), w szczególności jego art. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 października 1993 r. Kanada, Szwecja, Ukraina i Stany Zjednoczone Ameryki zawarły Umowę ustanawiającą Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie (zwaną dalej „Umową”).

               (2)

               Na mocy rozporządzeń (WE) nr 1766/98/WE i nr 2387/98 Wspólnota Europejska i Europejska Wspólnota Energii Atomowej (zwane dalej „Wspólnotami”), występujące jako jedna strona, przystąpiły do Umowy.

               (3)

               W dniu 12 lutego 2004 r. Republika Mołdowy złożyła w sekretariacie Centrum dokument przystąpienia Mołdowy do Umowy. Zgodnie z art. XIII Umowy zatwierdzenie tego przystąpienia leży w kompetencji zarządu Centrum.

               (4)

               Wspólnoty są reprezentowane w zarządzie Centrum przez Prezydencję Rady oraz przez Komisję. Stanowisko Wspólnot odnośnie do kwestii wynikających z art. XIII Umowy powinno zostać uchwalone przez Radę i wyrażone, w sposób ogólny, przez Prezydencję,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przystąpienie Republiki Mołdowy do Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie, zawartej dnia 25 października 1993 r. między Kanadą, Szwecją, Ukrainą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnot.
   Artykuł 2
   Prezydencja Rady wyraża w ramach zarządu Centrum zgodę Wspólnot na przystąpienie Republiki Mołdowy do Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 listopada 2004 r.

            W imieniu Rady

         B. R. BOT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 225 z 12.8.1998, str. 2.

      (2)  Dz.U. L 297 z 6.11.1998, str. 4.


title: Decyzja Rady 2014/42/WPZiB z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/281/WPZiB w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierającej propozycję Unii odnoszącą się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej

text:
               29.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 26/42

      DECYZJA RADY 2014/42/WPZiB
   z dnia 28 stycznia 2014 r.
   w sprawie zmiany decyzji 2012/281/WPZiB w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierającej propozycję Unii odnoszącą się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 29 maja 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/281/WPZiB w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierającą propozycję Unii odnoszącą się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej (1).

               (2)

               Decyzja 2012/281/WPZiB przewiduje zorganizowanie maksymalnie trzech wielostronnych posiedzeń ekspertów w celu omówienia propozycji międzynarodowego kodeksu postępowania.

               (3)

               Wspomniane posiedzenia odbyły się w Wiedniu w czerwcu 2012 r., Kijowie w maju 2013 r. i w Bangkoku w listopadzie 2013 r.

               (4)

               Po udanym wielostronnym posiedzeniu ekspertów w Bangkoku okazało się, że wspólnota międzynarodowa z zadowoleniem powitałaby czwarte i ostateczne wielostronne posiedzenie ekspertów. To posiedzenie mogłoby się odbyć w Afryce.

               (5)

               Czwarte i ostateczne wielostronne posiedzenie ekspertów można zorganizować w ramach początkowej finansowej kwoty odniesienia wskazanej w decyzji 2012/281/WPZiB, czyli bez konieczności angażowania dodatkowych zasobów.

               (6)

               Należy zatem zmienić decyzję 2012/281/WPZiB i przedłużyć okres jej obowiązywania, by umożliwić zorganizowanie czwartego i ostatecznego wielostronnego posiedzenia ekspertów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2012/281/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                           „b)

                           zorganizowanie maksymalnie czterech wielostronnych posiedzeń ekspertów w celu omówienia propozycji międzynarodowego kodeksu postępowania;”;

               2)

               art. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsza decyzja traci moc 28 miesięcy po dniu zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 4 ust. 3, lub sześć miesięcy po dniu przyjęcia niniejszej decyzji, jeśli w tym okresie nie zawarto umowy o finansowaniu.”;

               3)

               w załączniku do decyzji 2012/281/WPZiB niniejszym wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           w pkt 1 (Ogólne ramy i cele) akapit czwarty tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:

                                       „—

                                       konsultacji z jak największą liczbą państw, które prowadzą działania w przestrzeni kosmicznej lub tymi, które jeszcze takich działań nie prowadzą, służących omówieniu tej propozycji i zebraniu opinii tych państw, w szczególności przez zorganizowanie maksymalnie czterech wielostronnych posiedzeń ekspertów w celu przedyskutowania tej inicjatywy,”;

                           b)

                           nagłówek pkt 2.3 otrzymuje brzmienie:
                           „2.3.   Projekt 3: Zorganizowanie maksymalnie czterech wielostronnych posiedzeń ekspertów w celu omówienia propozycji międzynarodowego kodeksu postępowania.”;

                           c)

                           pkt 2.3.3 („Opis projektu”) otrzymuje brzmienie:
                           „2.3.3.   Opis projektu
                           Zorganizowanie maksymalnie czterech wielostronnych posiedzeń.

                                       —

                                       Proponuje się, by dwa pierwsze posiedzenia odbyły się w Europie, a kolejne dwa – poza nią. Decyzję podejmie Wysoki Przedstawiciel na podstawie propozycji przedłożonych przez UNIDIR.

                                       —

                                       Decyzję co do struktury, harmonogramu i uczestnictwa podejmie Wysoki Przedstawiciel na podstawie propozycji przedłożonych przez UNIDIR.”;

                           d)

                           pkt 5 (Czas trwania) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
                           „Przewidywany okres realizacji niniejszego projektu wynosi 28 miesięcy.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. STOURNARAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 140 z 30.5.2012, s. 68.