title: Decyzja Rady (UE) 2015/541 z dnia 24 marca 2015 r. uchylająca decyzję 2011/492/UE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Gwinei Bissau na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–UE

text:
               1.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/13

         DECYZJA RADY (UE) 2015/541
   z dnia 24 marca 2015 r.
   uchylająca decyzję 2011/492/UE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Gwinei Bissau na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–UE
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku („AKP”), z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami (2), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania umowy o partnerstwie AKP–UE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Rady 2011/492/UE (4) zakończono konsultacje z Republiką Gwinei Bissau prowadzone na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–UE oraz przyjęto właściwe środki określone w załączniku do tej decyzji.

               (2)

               Okres obowiązywania tych właściwych środków przedłużono do dnia 19 lipca 2013 r. decyzją Rady 2012/387/UE (5), a następnie do dnia 19 lipca 2014 r. decyzją Rady 2013/385/UE (6). Decyzją Rady 2014/467/UE (7) przedłużono obowiązywanie decyzji Rady 2011/492/UE o rok, tj. do dnia 19 lipca 2015 r., lecz zawieszono stosowanie właściwych środków.

               (3)

               W dniach 13 kwietnia i 18 maja 2014 r. w Gwinei Bissau odbyły się pokojowe, wolne i wiarygodne wybory parlamentarne i prezydenckie, w kraju przywrócono porządek konstytucyjny.

               (4)

               Powołano pluralistyczny rząd zaangażowany we wdrażanie reform niezbędnych dla rozwoju i stabilizacji kraju oraz poczyniono zachęcające postępy w kierunku wypełnienia zobowiązań na mocy art. 96 określonych w decyzji Rady 2011/492/UE.

               (5)

               Sytuacja w Gwinei Bissau pozostaje niestabilna, a władze wybrane w demokratycznych wyborach potrzebują wsparcia ze strony partnerów międzynarodowych celem realizacji krajowego programu reform i programu na rzecz rozwoju.

               (6)

               W celu wspierania przez Unię, przy udziale innych partnerów międzynarodowych, bieżących wysiłków władz krajowych na rzecz stabilizacji i wzmocnienia instytucji demokratycznych oraz stymulowania rozwoju społeczno-gospodarczego w Gwinei Bissau, należy uchylić decyzję Rady 2011/492/UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Decyzja Rady 2011/492/UE traci moc.
   Artykuł 2
   Pismo znajdujące się w załączniku do niniejszej decyzji przesyła się władzom Gwinei Bissau.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 marca 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3

      (2)  Umowa zmieniająca po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376, zmieniona Umową wewnętrzną z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami Rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, zmieniającą Umowę wewnętrzną w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE (Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 48).

      (4)  Decyzja Rady 2011/492/UE z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Gwinei Bissau na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP–UE (Dz.U. L 203 z 6.8.2011, s. 2).

      (5)  Decyzja Rady 2012/387/UE z dnia 16 lipca 2012 r. przedłużająca okres stosowania właściwych środków przewidzianych w decyzji 2011/492/UE (Dz.U. L 187 z 17.7.2012, s. 1).

      (6)  Decyzja Rady 2013/385/UE z dnia 15 lipca 2013 r. przedłużająca okres stosowania właściwych środków przewidzianych w decyzji 2011/492/UE (Dz.U. L 194 z 17.7.2013, s. 6).

      (7)  Decyzja Rady 2014/467/UE z dnia 14 lipca 2014 r. przedłużająca obowiązywanie decyzji 2011/492/UE oraz zawieszająca stosowanie określonych w niej właściwych środków (Dz.U. L 212 z 18.7.2014, s. 12).

      ZAŁĄCZNIK

         List Unii do władz Gwinei Bissau

      Prezydent Republiki Gwinei Bissau
      Premier Republiki Gwinei Bissau
      Szanowny Panie Prezydencie! Szanowny Panie Premierze!
      Unia Europejska (UE) z wielkim zadowoleniem odnosi się do osiągnięć, jakich Gwinea Bissau dokonała w minionym roku. Sytuacja w Gwinei Bissau unormowała się za sprawą pokojowych i wiarygodnych wyborów parlamentarnych, które miały miejsce w kwietniu i maju 2014 r., a także dzięki wyłonieniu w demokratycznych wyborach władz, w tym pluralistycznego rządu, który w naszej opinii jest zaangażowany w odbudowę kraju, wzmocnienie instytucji demokratycznych oraz dąży do stabilizacji sytuacji społeczno-politycznej i rozwoju gospodarczego.
      W związku z przywróceniem porządku konstytucyjnego oraz postępami na drodze do wypełniania zobowiązań podjętych przez Gwineę Bissau na mocy art. 96 umowy z Kotonu, a także mając na uwadze Państwa zaangażowanie w realizację tych zobowiązań poprzez podejmowanie niezbędnych reform i właściwych działań, z przyjemnością informujemy Państwa o uchyleniu środków, które od 2011 r. ograniczały zakres współpracy na rzecz rozwoju między UE i Gwineą Bissau. W związku z powyższym wznawiamy w pełnym zakresie naszą współpracę z Państwa krajem.
      Jako że Gwinea Bissau wciąż zmaga się z wieloma problemami politycznymi i wyzwaniami natury społeczno-ekonomicznej, pragniemy zachęcić Państwa do zachowania jedności i kontynuowania wysiłków na rzecz wzmocnienia instytucji demokratycznych, realizacji autentycznej reformy sektora bezpieczeństwa, poprawy praworządności, zwalczania korupcji, bezkarności i handlu narkotykami, a także promowania zrównoważonego rozwoju. UE wspiera Państwa oraz wszelkie wysiłki podejmowane w tych dziedzinach.
      Zniesienie właściwych środków na mocy art. 96 umowy z Kotonu pozwala UE wspierać Państwa przy organizacji obrad okrągłego stołu poświęconych Gwinei Bissau, które odbędą się w dniu 25 marca 2015 r. w Brukseli, a także w pełni zaangażować się w powodzenie tego przedsięwzięcia.
      Ponadto będziemy kontynuować konsultacje z Państwa rządem oraz przygotowania w ramach 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu podpisania w możliwie szybkim terminie krajowego programu orientacyjnego, którego zadaniem będzie wspieranie Państwa w realizacji ambitnego programu reform.
      Cieszy nas nie tylko perspektywa pełnego wznowienia współpracy z Gwineą Bissau poprzez rozwój, ale także pogłębienia naszego dialogu politycznego na mocy art. 8 umowy z Kotonu.

         Z poważaniem

               W imieniu Rady

            F. MOGHERINI

               Wysoki Przedstawiciel Unii Europejskiej do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

               W imieniu Komisji

            N. MIMICA

               Komisarz


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/935 z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie przekazania uprawnień do przyjmowania decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji oraz oceny spełniania wymogów dotyczących kompetencji i reputacji (EBC/2016/42)

text:
               1.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/21

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/935
   z dnia 16 listopada 2016 r.
   w sprawie przekazania uprawnień do przyjmowania decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji oraz oceny spełniania wymogów dotyczących kompetencji i reputacji (EBC/2016/42)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności art. 4 ust. 1 lit. e),
   uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/933 z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie ogólnych warunków ramowych delegowania uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do instrumentów prawnych związanych z zadaniami nadzorczymi (EBC/2016/40) (2), w szczególności art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Bank Centralny (EBC), jako organ właściwy dla istotnych nadzorowanych podmiotów, odpowiada za zapewnienie, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 oraz art. 93 i 94 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (3), spełniania przez członków organów zarządzających tych podmiotów wymogów dotyczących kompetencji i reputacji.

               (2)

               Zgodnie z art. 91 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (4): a) członkowie organów zarządzających nadzorowanych podmiotów muszą zawsze cieszyć się wystarczająco dobrą opinią i posiadać wystarczającą wiedzę, umiejętności i doświadczenie do wykonywania swoich obowiązków, a organ zarządzający jako całość musi posiadać odpowiednią wiedzę, umiejętności i doświadczenie, by zrozumieć działalność instytucji; b) wszyscy członkowie organu zarządzającego muszą poświęcać wystarczającą ilość czasu wykonywaniu swoich funkcji w instytucji oraz, przy uwzględnieniu indywidualnych okoliczności oraz charakteru, skali i stopnia złożoności działalności instytucji, liczba funkcji dyrektorskich, jakie członek organu zarządzającego pełni, nie może przekraczać określonej liczby; c) poszczególni członkowie organu zarządzającego muszą działać w sposób uczciwy i etyczny oraz zachowywać niezależność osądu; oraz d) nadzorowane podmioty muszą wprowadzić politykę propagującą różnorodność w ramach organu zarządzającego.

               (3)

               Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, wykonując swoje zadania nadzorcze, EBC ma obowiązek stosowania całego prawa unijnego, a w przypadku gdy takie prawo unijne tworzą dyrektywy – krajowego ustawodawstwa transponującego te dyrektywy. EBC podlega także regulacyjnym i wykonawczym standardom technicznym opracowanym przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) i przyjętym przez Komisję Europejską zgodnie z art. 10–15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (5). EBC ma obowiązek podejmowania wszelkich starań w celu pozostawania w zgodzie z wytycznymi i zaleceniami opracowanymi przez EUNB na podstawie art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, a także stosowania europejskiego podręcznika nadzoru opracowanego przez EUNB zgodnie z tym rozporządzeniem.

               (4)

               Zgodnie z wytycznymi Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego EBA/GL/2012/06 (6) w ramach oceny odpowiedniości członka, oprócz kryteriów dotyczących jego reputacji i doświadczenia, pod uwagę powinny być brane kryteria istotne z punktu widzenia funkcjonowania organu zarządzającego. Ocena powinna obejmować potencjalny konflikt interesów członków, ich zdolność do poświęcania wystarczającej ilości czasu, zdolność do wykonywana ciążących na nich obowiązków niezależnie, bez ulegania niewłaściwemu wpływowi innych osób, ogólny skład organu zarządzającego oraz wiedzę i doświadczenie wymagane od organu zarządzającego jako całości. Powyższe nie ma wpływu na ocenę wdrażania przez daną instytucję zasad zarządzania dla celów art. 88 dyrektywy 2013/36/UE.

               (5)

               Decyzja EBC w przedmiocie kompetencji i reputacji powinna, poza prawem krajowym stanowiącym implementację art. 91 dyrektywy 2013/36/UE, być zgodna także z wymogami określonymi w innych mających zastosowanie przepisach prawa krajowego. Ocena tego, czy decyzja może być przyjęta w ramach przekazania uprawnień, powinna być zatem przeprowadzona bez uszczerbku dla oceny spełniania wymogów dotyczących kompetencji i reputacji określonych w mających zastosowanie przepisach prawa.

               (6)

               EBC, jako organ właściwy, każdego roku ma obowiązek przyjmować znaczną liczbę decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji. W celu usprawnienia procesu decyzyjnego konieczna jest decyzja w sprawie przekazania uprawnień w związku z przyjmowaniem takich decyzji. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał udzielanie upoważnień za konieczne w celu umożliwienia instytucji, do której należy przyjmowanie znacznej liczby decyzji, wykonywania nałożonych na nią obowiązków. Uznał on także potrzebę zapewnienia efektywności działania organom decyzyjnym za zasadę właściwą każdemu systemowi instytucjonalnemu (7).

               (7)

               Przekazywanie uprawnień decyzyjnych powinno być ograniczone i proporcjonalne, a zakres delegacji powinien być jasno określony.

               (8)

               Decyzja (UE) 2017/933 (EBC/2016/40) określa procedurę przyjmowania decyzji w sprawie przekazania uprawnień dotyczących nadzoru oraz osoby, którym uprawnienia decyzyjne mogą być przekazywane. Decyzja ta nie wpływa na wykonywanie przez EBC jego zadań nadzorczych i pozostaje bez uszczerbku dla kompetencji Rady ds. Nadzoru w zakresie przedstawiania Radzie Prezesów finalnych projektów decyzji.

               (9)

               W przypadku niespełnienia określonych w niniejszej decyzji kryteriów przyjęcia decyzji delegowanej decyzje w przedmiocie kompetencji i reputacji powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu wskazaną w art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i art. 13g decyzji EBC/2004/2 (8).

               (10)

               W przypadku uznania, że dany członek nie spełnia wymogów dotyczących kompetencji i reputacji, decyzja w przedmiocie kompetencji i reputacji nie powinna być przyjmowana w postaci decyzji delegowanej, ale zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu. Konieczne jest więc przeznaczenie wystarczającej ilości czasu na procedurę opartą na braku sprzeciwu w przypadkach, gdy nie jest możliwe określenie z góry, czy decyzja delegowana może być przyjęta. Z tego powodu jeżeli właściwy organ krajowy nie przedstawi EBC projektu decyzji delegowanej na 20 dni roboczych przed upływem terminu przyjęcia decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji wynikającego z mającego zastosowanie prawa krajowego, decyzja ta powinna zostać przyjęta zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu. Ponadto procedura oparta na braku sprzeciwu powinna zostać zastosowana także wówczas, gdy kierownicy jednostek organizacyjnych mają wątpliwości dotyczące spełniania przez członka wymogów dotyczących kompetencji i reputacji z uwagi na niewystarczające informacje przekazane przez właściwy organ krajowy lub złożoność oceny,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji terminy oznaczają:
   1)   „wymogi dotyczące kompetencji i reputacji”– wymogi, które muszą być zawsze spełniane przez członków organu zarządzającego istotnego nadzorowanego podmiotu zgodnie z art. 91 dyrektywy 2013/36/UE i innymi mającymi zastosowanie przepisami prawa;
   2)   „decyzja w przedmiocie kompetencji i reputacji”– decyzję EBC stwierdzającą, czy dana osoba spełnia wymogi dotyczące kompetencji i reputacji;
   3)   „mające zastosowanie przepisy prawa”– stosowne prawo unijne w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, a także prawo krajowe mające znaczenie dla oceny spełniania wymogów dotyczących kompetencji i reputacji;
   4)   „uczestniczące państwo członkowskie”– uczestniczące państwo członkowskie w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013;
   5)   „istotny nadzorowany podmiot”– istotny nadzorowany podmiot w rozumieniu art. 2 pkt 16 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17);
   6)   „nadzorowany podmiot”– nadzorowany podmiot w rozumieniu art. 2 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17);
   7)   „istotna nadzorowana grupa”– istotną nadzorowaną grupę w rozumieniu art. 2 pkt 22 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17);
   8)   „decyzja delegowana”– decyzję przyjętą w wyniku przekazania przez Radę Prezesów uprawnień zgodnie z decyzją (UE) 2017/933 (EBC/2016/40);
   9)   „organ zarządzający”– organ zarządzający w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 dyrektywy 2013/36/UE, zgodnie z art. 3 ust. 2 tej dyrektywy;
   10)   „członek”– zaproponowanego lub powołanego członka organu zarządzającego lub, w stosownych przypadkach, zaproponowaną lub powołaną osobę piastującą kluczowe stanowisko, zgodnie z definicją zawartą w mających zastosowanie przepisach prawa;
   11)   „kierownicy jednostek organizacyjnych”– kierowników jednostek organizacyjnych EBC, którym przekazywane są uprawnienia do wspólnego przyjmowania decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji;
   12)   „właściwy organ krajowy”– właściwy organ krajowy w rozumieniu art. 4 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013;
   13)   „procedura oparta na braku sprzeciwu”– procedurę określoną w art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i bardziej szczegółowo opisaną w art. 13g decyzji EBC/2004/2;
   14)   „Przewodnik dotyczący oceny kompetencji i reputacji”– dokument o tym tytule, przyjęty i uaktualniany zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu oraz publikowany na stronie internetowej EBC, zawierający wskazówki dotyczące przeprowadzania oceny kompetencji i reputacji;
   15)   „instytucja kredytowa”– instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (9).
   Artykuł 2
   Przekazanie uprawnień do przyjmowania decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji
   1.   Zgodnie z art. 4 decyzji (UE) 2017/933 (EBC/2016/40) Rada Prezesów niniejszym przekazuje uprawnienia do przyjmowania decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji kierownikom jednostek organizacyjnych wyznaczonym przez Zarząd zgodnie z art. 5 tej decyzji.
   2.   Kierownicy jednostek organizacyjnych przyjmują decyzje delegowane zgodnie z niniejszą decyzją oraz mającymi zastosowanie przepisami prawa.
   Artykuł 3
   Zakres delegacji
   1.   Decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji nie przyjmuje się w postaci decyzji delegowanej, jeżeli nadzorowany podmiot jest jednym z następujących:

               a)

               nadzorowanym podmiotem na najwyższym szczeblu konsolidacji w uczestniczących państwach członkowskich istotnej nadzorowanej grupy;

               b)

               instytucją kredytową o najwyższej całkowitej wartości aktywów w istotnej nadzorowanej grupie, jeżeli podmiot ten jest inny niż podmiot, o którym mowa w pkt a);

               c)

               istotnym nadzorowanym podmiotem niebędącym częścią istotnej nadzorowanej grupy.

         2.   Decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji nie przyjmuje się w postaci decyzji delegowanej, jeżeli w decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji:

               a)

               stwierdza się, że dany członek nie spełnia wymogów dotyczących kompetencji i reputacji; lub

               b)

               przewidziano warunki, chyba że warunki takie są konieczne dla zapewnienia spełniania przez danego członka wymogów dotyczących kompetencji i reputacji i zostały uzgodnione na piśmie.

         3.   Decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji nie przyjmuje się w postaci decyzji delegowanej, jeżeli, w oparciu o informacje przekazane EBC:

               a)

               przeciwko danemu członkowi prowadzone jest postępowanie karne przed sądem lub dany członek został skazany za przestępstwo w pierwszej lub ostatniej instancji; lub

               b)

               przeciwko danemu członkowi było lub jest prowadzone śledztwo lub dochodzenie, jest prowadzone postępowanie egzekucyjne lub została nałożona sankcja o charakterze administracyjnym w związku z naruszeniem przez niego przepisów ustawowych lub wykonawczych dotyczących usług finansowych.

         4.   Decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji nie przyjmuje się w postaci decyzji delegowanej, jeżeli:

               a)

               właściwy organ krajowy nie przedstawi EBC projektu decyzji delegowanej na 20 dni roboczych przed upływem terminu przyjęcia decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji wynikającego z mających zastosowanie przepisów prawa; lub

               b)

               decyzja w przedmiocie kompetencji i reputacji podlega przyjęciu zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu z uwagi na niewystarczające informacje lub złożoność oceny.

         5.   W przypadku gdy, zgodnie z ust. 1–4, decyzja w przedmiocie kompetencji i reputacji nie może być przyjęta w postaci decyzji delegowanej, jest ona przyjmowana zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa oraz procedurą opartą na braku sprzeciwu.
   6.   Do celów ust. 2–4, jeżeli ocena spełniania wymogów dotyczących kompetencji i reputacji obejmuje więcej niż jednego członka organu zarządzającego, a decyzja nie może być przyjęta w postaci decyzji delegowanej w odniesieniu do jednego lub większej liczby członków, ocena skutkuje przyjęciem dwóch decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji. Jedna decyzja jest przyjmowana zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa i procedurą opartą na braku sprzeciwu, a druga decyzja jest przyjmowana w postaci decyzji delegowanej.
   Artykuł 4
   Ocena kompetencji i reputacji
   Ocenę spełniania wymogów dotyczących kompetencji i reputacji przeprowadza się zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa, przy uwzględnieniu Przewodnika dotyczącego oceny kompetencji i reputacji (rozdział dotyczący kryteriów oceny), w odniesieniu do następujących kryteriów:

               a)

               Doświadczenie. Członek musi posiadać odpowiednią wiedzę, umiejętności i doświadczenie w celu wykonywania powierzonych mu zadań.

               b)

               Reputacja. Członek musi cieszyć się odpowiednio dobrą opinią w celu zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania nadzorowanym podmiotem. Do oceny spełniania wymogu dobrej opinii nie ma zastosowania zasada proporcjonalności.

               c)

               Potencjalny konflikt interesów i niezależność osądu. Członek musi posiadać zdolność do niezależnego działania. Ocena potencjalnego konfliktu interesów oraz niezależności osądu obejmuje ocenę zasad zarządzania nadzorowanego podmiotu w zakresie ujawniania i łagodzenia konfliktów interesów, zarządzania nimi i zapobiegania im.

               d)

               Poświęcanie wystarczającej ilości czasu. Członek musi być w stanie poświęcać wystarczającą ilość czasu na wykonywanie powierzonych mu zadań w nadzorowanym podmiocie. Wpływ na ocenę może mieć szereg czynników, takich jak liczba funkcji dyrektorskich pełnionych przez danego członka, charakter, skala i złożoność działalności nadzorowanego podmiotu, a także inne istotne zobowiązania.

               e)

               Odpowiedniość organu zarządzającego jako całości. Oceny danego członka dokonuje się w odniesieniu do wymogu dotyczącego odpowiedniości organu zarządzającego jako całości w momencie dokonywania pierwotnej oceny jego kompetencji i reputacji, przy uwzględnieniu nadzoru sprawowanego nad zarządzaniem nadzorowanego podmiotu, a także oceny własnej organu zarządzającego, w szczególności w odniesieniu do jego składu oraz potrzeb związanych z odpowiedniością tego organu jako całości.

         Artykuł 5
   Przepis przejściowy
   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do wniosków o wydanie decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji złożonych EBC przez właściwy organ krajowy przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 16 listopada 2016 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

      (2)  Zob. s. 14 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (3)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1.).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

      (6)  Wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego EBA/2012/06 z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie oceny odpowiedniości członków organu zarządzającego oraz osób piastujących kluczowe stanowiska.

      (7)  Wyroki Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 września 1986 r. w sprawie AKZO Chemie BV i AKZO Chemie UK Ltd przeciwko Komisji, 5/85, ECLI:EU:C:1986:328, pkt 37, oraz z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie Carmine Salvatore Tralli przeciwko EBC, C-301/02 P, ECLI:EU:C:2005:306, pkt 59.

      (8)  Decyzja EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmująca Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33).

      (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/915 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie działań informacyjnych Unii wspierających wdrożenie Traktatu o handlu bronią

text:
               30.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 139/38

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/915
   z dnia 29 maja 2017 r.
   w sprawie działań informacyjnych Unii wspierających wdrożenie Traktatu o handlu bronią
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Traktat o handlu bronią (zwany dalej „traktatem”) został przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 2 kwietnia 2013 r.. Traktat został następnie otwarty do podpisu w dniu 3 czerwca 2013 r. i wszedł w życie w dniu 24 grudnia 2014 r. Wszystkie państwa członkowskie są Stronami traktatu.

               (2)

               Celem traktatu jest ustanowienie jak najwyższych wspólnych międzynarodowych standardów regulujących legalny handel bronią konwencjonalną, zapobieganie nielegalnemu handlowi bronią konwencjonalną oraz zwalczanie takiego handlu, a także zapobieganie skierowaniu takiej broni na drogę nielegalnego handlu. Kluczowymi wyzwaniami są skuteczne wdrażanie traktatu przez państwa Strony oraz jego uniwersalizacja, mając na uwadze fakt, że uregulowanie międzynarodowego handlu bronią jest z definicji wysiłkiem globalnym. Aby przyczynić się do sprostania tym wyzwaniom, w dniu 16 grudnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/768/WPZiB (1), poszerzając tym samym zakres unijnego pakietu pomocowego w zakresie kontroli wywozu o działania odnoszące się konkretnie do traktatu.

               (3)

               Działania prowadzone w ramach decyzji 2013/768/WPZiB były skierowane do szesnastu państw beneficjentów i obejmowały szeroki zakres dziedzin istotnych z punktu widzenia ustanawiania i rozwijania krajowych systemów kontroli transferu broni, zgodnie z mandatem udzielonym przez traktat. Zainicjowano obiecującą współpracę z szeregiem państw, których nigdy wcześniej nie obejmowały działania pomocowe Unii w zakresie kontroli wywozu, co odzwierciedla globalny charakter traktatu. Zalecane są w związku z tym działania następcze skierowane do tej podgrupy państw, aby zapewnić trwałość postępów i zachęcić państwa beneficjentów, aby same też prowadziły działania informacyjne w regionie.

               (4)

               Poza kontynuowaniem działań prowadzonych z państwami beneficjentami w ramach decyzji 2013/768/WPZiB zaleca się stosowanie podejścia opartego na zapotrzebowaniu, w ramach którego działania pomocowe mogłyby być uruchamiane na wniosek państw, które stwierdziły potrzeby w zakresie wdrażania traktatu. Takie podejście jak dotąd okazało się sprawiedliwe i skuteczne w zapewnianiu pomocy państwom, które – składając wnioski o pomoc Unii – wyraziły zobowiązanie odnośnie do traktatu oraz gotowość wzięcia odpowiedzialności za jego wdrożenie. W niniejszej decyzji zachowuje się zatem określoną liczbę działań, które będą dostępne na wniosek.

               (5)

               Pomoc Unii udzielana na mocy decyzji Rady (WPZiB) 2015/2309 (2) dotyczy szeregu państw w bliskim sąsiedztwie wschodnim i południowym Unii. Unia dostarcza także od wielu lat pomocy na rzecz kontroli wywozu w przypadku produktów podwójnego zastosowania w ramach Instrumentu na rzecz Przyczyniania Się do Stabilności i Pokoju, wspierającego rozwój ram prawnych i zdolności instytucjonalnych w zakresie ustanawiania i egzekwowania skutecznej kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania. Za pośrednictwem Instrumentu na rzecz Przyczyniania Się do Stabilności i Pokoju oraz wspólnego działania Rady 2006/419/WPZiB (3), wspólnego działania Rady 2008/368/WPZiB (4) i decyzji Rady 2013/391/WPZiB (5) Unia wspiera również wdrażanie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) nr 1540 (2004) (zwanej dalej „rezolucją RB ONZ nr 1540 (2004)”), zgodnie z którą należy skutecznie kontrolować transfery towarów związanych z bronią masowego rażenia.
               Kontrole przygotowane w ramach wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) i na mocy programów pomocy Unii w zakresie kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania, przyczyniają się do ogólnej zdolności skutecznego wdrażania traktatu, gdyż w wielu przypadkach przepisy, procedury administracyjne i agencje odpowiedzialne za kontrolę wywozu produktów podwójnego zastosowania pokrywają się z odnośnymi przepisami, procedurami i agencjami odpowiedzialnymi za kontrolę wywozu broni konwencjonalnej. Kluczowe znaczenie ma zatem zapewnienie ścisłej koordynacji działań prowadzonych w ramach kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania z działaniami wspierającymi wdrożenie traktatu.

               (6)

               Ze względu na dużą całkowitą liczbę działań przewidzianych w niniejszej decyzji, uzasadnione jest korzystanie z dwóch podmiotów wykonawczych, tak aby umożliwić efektywny podział pracy. Wdrożenie wcześniejszych projektów dotyczących kontroli wywozu Rada i Komisja powierzyły Niemieckiemu Federalnemu Urzędowi Gospodarki i Kontroli Eksportu (BAFA). BAFA zgromadził w związku z tym znaczne zasoby informacji i wiedzy fachowej. Expertise France odpowiada za wdrożenie projektów Unii dotyczących produktów podwójnego zastosowania, finansowanych w ramach Instrumentu na rzecz Przyczyniania Się do Stabilności i Pokoju. Jej rola w wykonywaniu niniejszej decyzji pozwoli zapewnić odpowiednią koordynację z projektami dotyczącymi produktów podwójnego zastosowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W celu wsparcia skutecznego wdrożenia i uniwersalizacji traktatu Unia podejmuje działania mające następujące cele:

               a)

               wspieranie szeregu państw w celu wzmocnienia ich systemów kontroli transferu broni, tak aby były w stanie skutecznie wdrożyć traktat;

               b)

               zwiększanie – na poziomie krajowym i regionalnym – poziomu wiedzy i zakresu odpowiedzialności odpowiednich organów krajowych i regionalnych oraz podmiotów społeczeństwa obywatelskiego w odniesieniu do traktatu;

         2.   Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia realizuje następujące działania prowadzone w ramach projektu:

               a)

               pomoc państwom beneficjentom w przygotowywaniu, uaktualnianiu i wdrażaniu, w zależności od przypadku, odpowiednich środków ustawodawczych i administracyjnych mających na celu ustanowienie i rozwijanie skutecznego systemu kontroli transferu broni zgodnie z wymogami traktatu;

               b)

               zwiększanie wiedzy fachowej i zdolności urzędników państw beneficjentów w zakresie licencji i egzekwowania przepisów, w szczególności poprzez wymianę najlepszych praktyk, szkolenia i dostęp do odpowiednich źródeł informacji, aby zapewnić odpowiednie wdrożenie i egzekwowanie kontroli transferu broni;

               c)

               propagowanie przejrzystości w międzynarodowym handlu bronią w oparciu o zawarte w traktacie wymogi dotyczące przejrzystości;

               d)

               propagowanie trwałego przestrzegania traktatu przez państwa beneficjentów i państwa z nimi sąsiadujące poprzez angażowanie właściwych podmiotów krajowych i regionalnych, takich jak parlamenty narodowe, właściwe organizacje regionalne i przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, którzy od dawna zainteresowani są monitorowaniem skutecznego wdrażania traktatu.

         Szczegółowy opis prowadzonych w ramach projektu działań, o których mowa w niniejszym ustępie, przedstawiono w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „Wysokim Przedstawicielem”).
   2.   Realizacja techniczna prowadzonych w ramach projektu działań, o których mowa w art. 1 ust. 2, organizowana jest przez BAFA i Expertise France.
   3.   BAFA i Expertise France wykonują swoje zadania pod kierownictwem Wysokiego Przedstawiciela. W tym celu Wysoki Przedstawiciel dokonuje niezbędnych ustaleń z BAFA i Expertise France.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację prowadzonych w ramach projektu działań, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 7 178 924,36 EUR. Ogólny szacunkowy budżet całego projektu wynosi 8 368 151,36 EUR. Część szacunkowego budżetu, która nie zostanie pokryta z kwoty odniesienia, zapewniana jest poprzez współfinansowanie przez rząd Republiki Federalnej Niemiec i Expertise France.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty odniesienia określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu zawiera niezbędne umowy w sprawie finansowania z BAFA i Expertise France. Umowy w sprawie finansowania zawierają zobowiązanie BAFA i Expertise France do wyeksponowania wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dokłada starań, aby umowy w sprawie finansowania, o których mowa w ust. 3, zawarto jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji. Komisja informuje Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy w sprawie finansowania.
   Artykuł 4
   1.   Wysoki Przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez podmioty wykonawcze. Sprawozdania te stanowią dla Rady podstawę do przeprowadzenia oceny.
   2.   Komisja dostarcza informacji na temat finansowych aspektów realizacji prowadzonych w ramach projektu działań, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja traci moc po upływie 36 miesięcy od daty zawarcia umów w sprawie finansowania, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub sześciu miesięcy od daty jej przyjęcia, jeżeli w tym czasie nie zawarto tych umów w sprawie finansowania.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 maja 2017

            W imieniu Rady

         C. CARDONA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/768/WPZiB z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie działań UE wspierających wdrożenie traktatu o handlu bronią w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa (Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 56).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2309 z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie propagowania skutecznych kontroli wywozu broni (Dz.U. L 326 z 11.12.2015, s. 56).

      (3)  Wspólne działanie Rady 2006/419/WPZiB z dnia 12 czerwca 2006 r. wspierające wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 165 z 17.6.2006, s. 30).

      (4)  Wspólne działanie Rady 2008/368/WPZiB z dnia 14 maja 2008 r. wspierające wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 127 z 15.5.2008, s. 78).

      (5)  Decyzja Rady 2013/391/WPZiB z dnia 22 lipca 2013 r. wspierająca praktyczne wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia (Dz.U. L 198 z 23.7.2013, p. 40).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   Kontekst i uzasadnienie wsparcia Unii
      Niniejsza decyzja opiera się na wcześniejszych decyzjach Rady mających na celu wsparcie procesu ONZ prowadzącego do przyjęcia Traktatu o handlu bronią (zwanego dalej „traktatem”) oraz do propagowania jego skutecznego wdrożenia i uniwersalizacji (1). Traktat został przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 2 kwietnia 2013 r. i wszedł w życie w dniu 24 grudnia 2014 r.
      Deklarowanym przedmiotem traktatu jest „wprowadzenie jak najsurowszych wspólnych międzynarodowych standardów regulujących międzynarodowy handel bronią konwencjonalną lub poprawiających regulacje dotyczące międzynarodowego handlu bronią konwencjonalną, zapobieganie nielegalnemu handlowi bronią konwencjonalną i zwalczanie takiego handlu, jak również zapobieganie skierowaniu takiej broni na drogę nielegalnego handlu”. W celu „umocnienia międzynarodowego i regionalnego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności; zmniejszenia ludzkiego cierpienia oraz promowania współpracy, przejrzystości i odpowiedzialnego działania państw stron w dziedzinie międzynarodowego handlu bronią konwencjonalną i w ten sposób budowanie zaufania między państwami stronami”. Przedmiot i cel traktatu są zatem zgodne z ogólnymi dążeniami Unii w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa zawartymi w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej.
      Traktat przyjęto w 2013 r., a głównymi wyzwaniami stały się teraz jego skuteczne wdrożenie i uniwersalizacja.
      Pomoc w zakresie kontroli wywozu oraz działania informacyjne mają kluczowe znaczenie dla sprostania tym wyzwaniom, i stanowią zatem centralny element niniejszej decyzji. Jeśli chodzi o pomoc w zakresie kontroli wywozu, niniejsza decyzja odnosi się do konkretnych krajów partnerskich i przewiduje możliwość pomocy nowym krajom, które się o to zwrócą.
      W przypadku dziewięciu konkretnych krajów partnerskich (Senegal, Burkina Faso, Ghana, Filipiny, Gruzja, Peru, Jamajka, Kolumbia, Kostaryka) w niniejszej decyzji przewidziano dalszy rozwój współpracy zainicjowanej poprzez pierwszy etap działań wspierających wdrażanie traktatu na podstawie decyzji 2013/768/WPZiB.
      Jeśli chodzi o zakres pomocy, o jaką mogą zwracać się państwa beneficjenci, niniejsza decyzja opiera się na wypróbowanych działaniach prowadzonych już na mocy decyzji 2013/768/WPZiB:

                  —

                  specjalnych programach pomocy, dzięki którym państwa beneficjenci będą korzystały z pomocy w sposób kompleksowy i dopasowany do ich potrzeb, tak aby spełnić wymogi traktatu. Pomoc będzie udzielana zgodnie z harmonogramem pomocy, który ma zostać uzgodniony z państwami beneficjentami i który określi priorytety działań, zapewni lokalne przejmowanie odpowiedzialności i wskaże, jakie zobowiązania trzeba podjąć, aby ratyfikować traktat;

                  —

                  działaniach pomocowych ad hoc, które będą dotyczyć państw beneficjentów o ograniczonych i lepiej określonych potrzebach. Takie działania pomocowe ad hoc umożliwią Unii reagowanie na wnioski o pomoc w sposób elastyczny i otwarty.

            Ponadto, jeżeli chodzi o wyzwania w zakresie uniwersalizacji traktatu, niniejsza decyzja zawiera moduł dotyczący działań informacyjnych na poziomie regionalnym przeznaczony dla dziewięciu konkretnych krajów partnerskich, i zakłada udział najbardziej odpowiednich organizacji regionalnych. Uniwersalizację traktatu można również wesprzeć dzięki działaniom informacyjnym dzięki corocznej konferencji państw Stron traktatu.
      Niniejsza decyzja przewiduje zatem kompleksowy zestaw działań pomocowych i informacyjnych, które mają służyć odpowiedniemu radzeniu sobie z wyzwaniami: skutecznym wdrożeniem i uniwersalizacją. Opiera się ona na wynikach i wnioskach wyciągniętych z wcześniejszego etapu prowadzonego w ramach decyzji 2013/768/WPZiB i wskazuje na ciągłe i trwałe wspierania traktatu przez Unię i jej państwa członkowskie.
      2.   Cele ogólne
      Podstawowym celem niniejszej decyzji jest wspieranie szeregu państw w dążeniu do wzmocnienia ich systemów kontroli transferu broni, tak aby były w stanie skutecznie wdrożyć traktat i propagować jego uniwersalizację. W szczególności działanie Unii zapewni:

                  a)

                  wzmocnienie zdolności państw beneficjentów w zakresie kontroli transferu broni i ich wiedzę fachową w tym zakresie;

                  b)

                  większą świadomość i odpowiedzialność właściwych podmiotów, takich jak właściwe organizacje regionalne, parlamenty narodowe i przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego zainteresowani długoterminową skutecznością wdrożenia traktatu;

                  c)

                  kontakty z innymi państwami w celu wsparcia uniwersalizacji traktatu i jego skutecznego wdrożenia.

            3.   Opis działań prowadzonych w ramach projektu
      3.1.   Wzmocnienie grupy ekspertów powołanej na mocy decyzji 2013/768/WPZiB
      3.1.1.   Cel projektu
      Grupa ekspertów utworzona na mocy decyzji 2013/768/WPZiB stanowi jasno określone, kompetentne i pewne grono służące odpowiedniemu wspieraniu działań pomocowych. Z uwagi na zdobyte doświadczenia należy teraz: powiększyć grupę, zarówno jeśli chodzi o liczbę ekspertów, jak i różnorodność ich wiedzy fachowej, a także charakteru ekspertów, na przykład włączenie ekspertów pozarządowych; zachęcić ich do długookresowego zaangażowania w państwach beneficjentach; oraz do opracowania w ramach grupy modułu dotyczącego szkolenia szkoleniowców.
      3.1.2.   Opis projektu
      Podmioty wykonawcze będą starać się powiększyć grupę ekspertów, zapewniając w miarę możliwości szeroką reprezentację geograficzną i szeroki zakres wiedzy fachowej. Powinny one przede wszystkim zachęcać do udziału ekspertów z państw, które z powodzeniem opracowały ostatnio krajowe systemy kontroli transferu broni, w tym systemy opracowane w związku z otrzymaną pomocą międzynarodową. Podmioty wykonawcze regularnie składają działającej w ramach Rady Grupie Roboczej ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej (zwanej dalej „COARM”) sprawozdania dotyczące grupy ekspertów, jej składu i zdolności do wzięcia na siebie obciążeń wynikających z działań przewidzianych w niniejszej decyzji. W stosownych przypadkach COARM może podjąć decyzję w sprawie środków naprawczych.
      Grupa ekspertów powinna dysponować wiedzą fachową obejmującą pełen zakres krajowych systemów kontroli transferu broni, w szczególności kwestie prawne, związane z licencjami, celne i związane z egzekwowaniem przepisów, informacyjne, związane ze ściganiem i karaniem, związane ze sprawozdawczością i przejrzystością.
      3.1.2.1.   Eksperci
      Podmioty wykonawcze będą zapewniać sprawiedliwe i przejrzyste zasady rekrutacji ekspertów. Jeśli chodzi o ekspertów Unii, podmioty te w pełni wykorzystają unijny panel ekspertów zewnętrznych, który jest upowszechniany i aktualizowany przez COARM.
      3.1.2.2.   Posiedzenia ekspertów
      Podmioty wykonawcze zwołają w okresie obowiązywania niniejszej decyzji cztery dwudniowe posiedzenia ekspertów (każdy z podmiotów dwa posiedzenia). Celem posiedzeń będzie w szczególności:

                  —

                  rozwijanie wśród ekspertów wspólnego zrozumienia wyzwań i rozwiązań dotyczących wspierania wdrażania traktatu;

                  —

                  opracowanie w stosownych przypadkach wspólnych materiałów, które będą wykorzystywane przez ekspertów w działaniach pomocowych (takich jak podręcznik i wytyczne), tak aby porady udzielane przez ekspertów były spójne;

                  —

                  ocena modułu dotyczącego szkolenia szkoleniowców (zob. 3.1.2.3.) i, w razie konieczności, podjęcie decyzji o wprowadzeniu zmian.

            Dwa posiedzenia, w tym pierwsze – otwierające – powinny odbyć się w Brukseli. Pozostałe dwa posiedzenia odbędą się w zależności od lokalizacji podmiotu wykonawczego. Na każde posiedzenie zaproszonych zostanie do 40 ekspertów, z zapewnieniem równowagi geograficznej i z uwzględnieniem potrzeb w zakresie modułu dotyczącego szkolenia szkoleniowców (zob. 3.1.2.3.).
      3.1.2.3.   Moduł dotyczący szkolenia szkoleniowców
      Celem tego modułu jest wsparcie przeszkolenia pewnej liczby ekspertów z różnych państw beneficjentów, tak aby na późniejszym etapie mogli oni przeszkolić swoich kolegów. W miarę możliwości podmioty wykonawcze będą informować o module dotyczącym szkolenia szkoleniowców i wyszukiwać przyszłych szkoleniowców w chwili rozpoczynania działalności pomocowej w państwach beneficjentach w ramach niniejszej decyzji. Urzędnicy ci będą następnie rejestrowani jako członkowie grupy ekspertów i w związku z tym zapraszani do udziału w posiedzeniach ekspertów, o których mowa w pkt 3.1.2.2.
      Zajęcia w ramach modułu dotyczącego szkolenia szkoleniowców będą odbywały się dodatkowego, trzeciego dnia, bezpośrednio po zakończeniu posiedzenia ekspertów. Będą gromadziły przyszłych szkoleniowców i odpowiednią liczbę ekspertów z grupy, którzy będą prowadzili szkolenia.
      W okresach między dorocznymi posiedzeniami ekspertów i dodatkowymi spotkaniami służącymi szkoleniu szkoleniowców eksperci prowadzący szkolenia i przyszli szkoleniowcy będą zachęcani do kontaktowania się ze sobą, a w stosownych przypadkach można będzie planować dodatkowe sesje szkoleniowe w państwach beneficjentach, równolegle z planowanymi działaniami pomocowymi (na przykład pół dnia specjalistycznych warsztatów, o których mowa w pkt 3.2.3.1.).
      Na każdą sesję będzie przyjmowanych do 15 szkoleniowców.
      Podmiot wykonawczy odpowiedzialny za posiedzenie ekspertów będzie także odpowiedzialny za związany z nim moduł dotyczący szkolenia szkoleniowców.
      3.2.   Dalsza pomoc długoterminowym krajom partnerskim
      3.2.1.   Długoterminowe kraje partnerskie
      Senegal, Burkina Faso, Ghana, Filipiny, Gruzja, Peru, Jamajka, Kolumbia, Kostaryka.
      Tymi długoterminowymi krajami partnerskimi zajmą się następujące podmioty wykonawcze:

                  —

                  BAFA: Ghana; Gruzja; Peru; Jamajka; Kolumbia; Kostaryka.

                  —

                  Expertise France: Senegal; Burkina Faso; Filipiny.

            3.2.2.   Cel projektu
      Decyzja 2013/768/WPZiB umożliwiła Unii rozpoczęcie współpracy w oparciu o wstępny harmonogram z dziewięcioma krajami partnerskimi, o których mowa w pkt 3.2.1. Pełne lub częściowe wykonanie harmonogramu ukazało z kolei dodatkowe wyzwania, którymi trzeba się zająć, aby dokonać postępów w pełnym wdrażaniu traktatu. Zostanie zatem przygotowana ogólna liczba dostępnych działań, które zostaną rozdzielone w zależności od potrzeb, zainteresowań i zdolności absorpcyjnej krajów beneficjentów.
      3.2.3.   Opis projektu
      3.2.3.1.   Warsztaty w poszczególnych krajach
      Dla dziewięciu długoterminowych krajów partnerskich przygotowane zostanie 45 dwudniowych warsztatów w państwach beneficjentach w następstwie prac w ramach decyzji 2013/768/WPZiB i już dokonanych w jej ramach osiągnięć.
      3.2.3.2.   Wizyty studyjne w państwach członkowskich
      Aby uzupełnić działania prowadzone w państwach beneficjentach, dla rządów, organów wydających zezwolenia i organów ścigania z długoterminowych krajów partnerskich zorganizowanych zostanie do dziewięciu trzydniowych wizyt studyjnych w odpowiednich organach w państwach członkowskich Organizację wizyty studyjnej zapewni podmiot wykonawczy odpowiedzialny za dany długoterminowy kraj partnerski odbywający wizytę studyjną (zob. pkt 3.2.1.).
      Ze względu na ich wysoki potencjał szkoleniowy wizyty studyjne powinny być co do zasady skierowane do przyszłych szkoleniowców z państw beneficjentów, tj. tych urzędników z państw beneficjentów, którzy biorą udział w module dotyczącym szkolenia szkoleniowców, o którym mowa w pkt 3.1.2.3.
      3.3.   Działania informacyjne na poziomie regionalnym
      3.3.1.   Cel projektu
      Dziewięć wskazanych państw beneficjentów może odegrać owocną rolę w działaniach informacyjnych na poziomie regionalnym poprzez rozszerzanie współpracy z ich najbliższymi krajami sąsiadującymi w kwestii transferu broni i wdrażania traktatu. W dłuższej perspektywie mogłoby to zachęcić do współpracy południe-południe.
      Niniejsza decyzja umożliwia zatem państwom beneficjentom przyjmowanie na warsztatach subregionalnych, wspólnie lub indywidualnie i zgodnie z ich zdolnościami, do trzech krajów sąsiadujących.
      3.3.2.   Opis projektu
      Do celów działań informacyjnych na poziomie regionalnym zostanie zaplanowanych do dwunastu dwudniowych warsztatów. O ile nie uzgodniono inaczej z państwami przyjmującymi, będą one miały miejsce w:

                  —

                  Senegalu, Burkina Faso, Ghanie: do trzech warsztatów dla do trzech państw ECOWAS, w stosownych przypadkach we współpracy z Komisją ECOWAS, rotacyjnie, chyba że te trzy państwa przyjmujące zadecydują inaczej;

                  —

                  Peru, Kostaryce i Kolumbii: do trzech warsztatów dla do trzech państw UNLIREC, w stosownych przypadkach we współpracy z UNLIREC, rotacyjnie, chyba że te trzy państwa przyjmujące zadecydują inaczej;

                  —

                  na Filipinach, w Gruzji, na Jamajce: do dwóch warsztatów dla do trzech krajów sąsiadujących. Na Filipinach i w Gruzji znajduje się sekretariat centrów doskonałości ds. CBRJ, co może ułatwić synergie z projektami z zakresu kontroli wywozu, jak również wyszukiwanie zapraszanych państw i kontakty z nimi.

            Zaproszenie dostanie do dziesięciu urzędników z każdego zaproszonego kraju sąsiadującego.
      Expertise France zorganizuje warsztaty dotyczące Senegalu, Burkiny Faso, Ghany i Filipin, a BAFA te dotyczące Peru, Kostaryki, Kolumbii, Gruzji i Jamajki.
      3.4.   Programy pomocowe oparte na harmonogramie
      3.4.1.   Cel projektu
      Celem specjalnych programów pomocy i związanych z nimi harmonogramów jest zwiększenie zdolności państw beneficjentów w zakresie wypełniania wymogów traktatu w sposób globalny i trwały. Harmonogram zapewni nowym państwom beneficjentom przewidywalność co do planowanych działań pomocowych i określi, jakiej poprawy zdolności w zakresie kontroli transferu się oczekuje. Państwami beneficjentami będą państwa wnioskujące o udzielenie pomocy po przyjęciu niniejszej decyzji.
      3.4.2.   Opis projektu
      Ustanowione zostaną krajowe programy pomocy dla nie więcej niż dziewięciu państw beneficjentów.
      Specjalne programy pomocy powinny być przygotowywane zgodnie z następującymi krokami:

                  a)

                  wniosek o pomoc we wdrożeniu traktatu. Taki wniosek powinien być jak najdokładniej uzasadniony i powinien określać, jakie konkretne obszary miałyby otrzymać pomoc. W stosownych przypadkach państwo zwracające się o pomoc powinno również odnieść się do pomocy otrzymanej w przeszłości i otrzymywanej w danym momencie od innych darczyńców (zob. sekcja 6 poniżej) oraz przedstawić swoją krajową strategię wdrażania traktatu;

                  b)

                  w zależności od tego, w jakim stopniu wniosek jest uzasadniony, oraz w oparciu o kryteria ustanowione w sekcji czwartej, Wysoki Przedstawiciel, we współpracy z COARM i podmiotem wykonawczym, podejmie decyzję o tym, czy państwo zwracające się o pomoc kwalifikuje się do jej otrzymania;

                  c)

                  w przypadku gdy wniosek o pomoc został rozpatrzony pozytywnie, podmiot wykonawczy zorganizuje ekspercką wizytę oceniającą. Powinna ona być oparta na bliskich kontaktach między podmiotem wykonawczym a państwem trzecim zwracającym się o pomoc oraz należy w nią angażować niektórych spośród najbardziej odpowiednich ekspertów z grupy ekspertów.
                  Ekspercka wizyta oceniająca może, w miarę możliwości, zostać przygotowana z wykorzystaniem kwestionariuszy i poprzez zebranie dostępnych informacji; obejmie wstępną ocenę potrzeb i priorytetów państwa zwracającego się o pomoc. Pozwoli ona w szczególności na wyjaśnienie z państwem zwracającym się o pomoc, co jest potrzebne do skutecznego wdrożenia traktatu, oraz na porównanie tych wymogów z istniejącymi zasobami tego państwa. Taka wstępna ekspercka wizyta oceniająca obejmie wszystkie właściwe krajowe agencje i podmioty oraz wskaże zmotywowanych i odpowiedzialnych partnerów lokalnych;

                  d)

                  w oparciu o wyniki tej wizyty podmiot wykonawczy sporządzi harmonogram pomocy. Przy opracowywaniu takiego harmonogramu pomocy podmiot wykonawczy weźmie pod uwagę wszelką ewentualną pomoc związaną z traktatem, świadczoną w ramach Dobrowolnego Funduszu Powierniczego dotyczącego traktatu, instrumentu powierniczego ONZ na rzecz wspierania współpracy w zakresie regulowania handlu bronią, lub przez inne organizacje (zob. również sekcja 6 poniżej). W przypadku gdy państwo występujące o pomoc przygotowało już krajową strategię wdrażania traktatu, podmiot wykonawczy zapewni również, aby harmonogram pomocy Unii był zgodny z taką krajową strategią wdrażania;

                  e)

                  projekt harmonogramu pomocy zostanie przekazany państwu beneficjentowi w celu zatwierdzenia przez właściwy organ. Harmonogram ten będzie dostosowany do potrzeb państwa beneficjenta i określi priorytety pomocy;

                  f)

                  harmonogram zostanie wdrożony przy zaangażowaniu właściwych ekspertów z grupy ekspertów i, w stosownych przypadkach, z udziałem innych podmiotów. Podmiot wykonawczy będzie miał możliwość w stosownych przypadkach przekazać zorganizowanie lub wdrożenie procesu oceny oraz sporządzenie harmonogramu pomocy zewnętrznemu ekspertowi lub ekspertom. Podmiot wykonawczy będzie nadzorować ten proces.
                  Zakres instrumentów pomocy będzie obejmował w szczególności przeglądy prawa, szkolenia, warsztaty, promowane będzie wykorzystanie internetowych narzędzi i źródeł informacji, takich jak unijny internetowy portal informacyjny P2P i unijny biuletyn P2P. Te instrumenty pomocy będą wybierane przez podmiot wykonawczy zgodnie z dokładnymi potrzebami i priorytetami określonymi podczas eksperckiej wizyty oceniającej i zgodnie z harmonogramem.

            3.4.3.   Podział harmonogramów pod względem geograficznym
      Przy uwzględnianiu działań prowadzonych już w ramach decyzji 2013/768/WPZiB i ich pożądanych działań następczych, dziewięciu harmonogramów zostanie wdrożonych w następujący sposób (odpowiedzialny podmiot wykonawczy w nawiasach):

                  —

                  Afryka Północna, Środkowa i Zachodnia: 5 (Expertise France)

                  —

                  Afryka Południowa i Wschodnia: 1 (BAFA)

                  —

                  Azja Południowo-Wschodnia 2 (BAFA)

                  —

                  Bliski Wschód, Zatoka Perska i Azja Środkowa: 1 (Expertise France)

            Zgodnie z praktyką ONZ umowy zawierane z podmiotami wykonawczymi dokładniej określą, które kraje trzecie z regionów geograficznych, o których mowa powyżej, odpowiadają danym podmiotom wykonawczym.
      3.5.   Warsztaty pomocowe ad hoc

      3.5.1.   Сel projektu
      Celem warsztatów pomocowych ad hoc jest zwiększenie zdolności państw beneficjentów w zakresie kontroli transferu broni, tak aby mogły wypełnić wymogi traktatu w ukierunkowany i właściwy sposób. Te działania pomocowe ad hoc umożliwią Unii elastyczne i skuteczne reagowanie na wnioski o pomoc, które opisują konkretne potrzeby związane z wdrażaniem traktatu. Będą one rozwiązaniem dla poszczególnych państw beneficjentów z osobna lub dla większej ich liczby, o ile mają one podobne potrzeby.
      3.5.2.   Opis projektu
      Zorganizowanych zostanie do czternastu dwudniowych warsztatów, aby wyjść naprzeciw ukierunkowanym wnioskom o pomoc i wyrażonemu zainteresowaniu w zakresie rozwinięcia jednego lub większej liczby konkretnych obszarów w systemie kontroli transferu broni.
      Te warsztaty zapewnią dopasowaną pomoc i będą dotyczyły konkretnych kwestii zgłoszonych przez państwo lub państwa zwracające się o pomoc. Będą odbywały się w państwach beneficjantach i będą prowadzone przez ekspertów z grupy ekspertów.
      Wysoki Przedstawiciel w porozumieniu z COARM zadecyduje, w jaki sposób odpowiadać na wnioski o pomoc. Ocena Wysokiego Przedstawiciela będzie oparta w szczególności na kryteriach przedstawionych w pkt 4, na dokładności wniosku oraz na tym, w jaki sposób będą w nim opisane dane kwestie i z uwzględnieniem równowagi geograficznej.
      3.5.3.   Podział warsztatów pomocowych ad hoc pod względem geograficznym
      14 warsztatów pomocowych ad hoc zostanie przeprowadzonych w następujący sposób (odpowiedzialna jednostka wykonawcza w nawiasach):

                  —

                  Ameryka Łacińska: 3 (BAFA) i 1 (Expertise France)

                  —

                  Afryka: 3 (Expertise France)

                  —

                  Azja Środkowa i Południowo-Wschodnia 2 (BAFA) i 1 (Expertise France)

                  —

                  Europa Wschodnia i Kaukaz: 2 (BAFA)

                  —

                  Zatoka Perska i Bliski Wschód: 2 (Expertise France)

            Zgodnie z praktyką ONZ, umowy zawarte z podmiotami wykonawczymi dokładniej określą, które kraje trzecie z regionów geograficznych, o których mowa powyżej, odpowiadają danym podmiotom wykonawczym.
      3.6.   Końcowa konferencja państw, które są beneficjentami działań pomocowych związanych z traktatem
      3.6.1.   Cel projektu
      Celem konferencji jest zwiększenie świadomości i poczucia odpowiedzialności właściwych podmiotów, takich jak odpowiednie organizacje regionalne, parlamenty narodowe i przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, zainteresowanych długoterminową skutecznością wdrożenia traktatu.
      3.6.2.   Opis projektu
      Projekt przybierze formę dwudniowej konferencji, która zostanie zorganizowana bliżej końca okresu wykonywania niniejszej decyzji i być może odbędzie się bezpośrednio po posiedzeniu COARM lub zaraz przed nim. Za wdrożenie odpowiedzialny będzie BAFA. Na konferencji obecni będą odpowiedni przedstawiciele dziewięciu beneficjentów długoterminowych (3.2.1.) i państw będących beneficjentami działań, o których mowa w pkt 3.4 i 3.5.
      Konferencja ułatwi państwom beneficjentom wymianę doświadczeń, pozwoli na uzyskanie informacji o ich stanowiskach w sprawie traktatu, stanie jego ratyfikacji i wdrożenia oraz umożliwi wymianę właściwych informacji z przedstawicielami parlamentów narodowych, organizacji regionalnych i społeczeństwa obywatelskiego.
      W konferencji powinny zatem uczestniczyć następujące osoby:

                  —

                  personel dyplomatyczny i wojskowy/obrony z państw beneficjentów, w szczególności z organów odpowiedzialnych za krajowe polityki dotyczące traktatu;

                  —

                  personel techniczny i organów ścigania z państw beneficjentów, w szczególności z organów zajmujących się licencjami, organów celnych i funkcjonariusze organów ścigania;

                  —

                  przedstawiciele krajowych, regionalnych i międzynarodowych organizacji zaangażowanych w udzielanie pomocy oraz przedstawiciele państw zainteresowanych udzielaniem lub otrzymywaniem pomocy w zakresie kontroli handlu strategicznego;

                  —

                  przedstawiciele właściwych organizacji pozarządowych, ośrodków analitycznych, parlamentów narodowych i przemysłu.

            W konferencji ma wziąć udział do 80 uczestników. Miejsce konferencji i ostateczny wykaz zaproszonych państw i organizacji zostaną określone przez Wysokiego Przedstawiciela w porozumieniu z COARM, na podstawie propozycji podmiotu wykonawczego.
      3.7.   Wydarzenia towarzyszące konferencji państw-Stron traktatu
      3.7.1.   Cel projektu
      Coroczne konferencje państw Stron traktatu oferują jedyną w swoim rodzaju możliwość dotarcia do odpowiednich urzędników i podmiotów odpowiedzialnych za kwestie dotyczące traktatu. Wydarzenia towarzyszące finansowane ze środków unijnych umożliwią w szczególności podniesienie świadomości na temat działań Unii wspierających wdrażanie, także w państwach, które mogą później zwrócić się o pomoc, oraz promowanie dobrych praktyk, zwłaszcza przez państwa beneficjentów.
      3.7.2.   Opis projektu
      W czasie programu odbędą się trzy wydarzenia towarzyszące – jedno dla każdej dorocznej konferencji państw Stron traktatu. Za wdrożenie odpowiedzialna będzie Expertise France. Środki unijne mogą w szczególności pokryć koszty podróży maksymalnie trzech ekspertów/urzędników z państw beneficjentów.
      4.   Beneficjenci działań, o których mowa w punktach 3.4 i 3.5.
      Beneficjentami działań, o których mowa w pkt 3.4 i 3.5, mogą być państwa zwracające się o pomoc w celu wdrożenia traktatu; zostaną one wybrane na podstawie między innymi następujących kryteriów:

                  —

                  poziom politycznego i prawnego zaangażowania w przestrzeganie traktatu i stan wdrożenia międzynarodowych instrumentów mających znaczenie dla handlu bronią i kontroli transferu broni, które mają zastosowanie do danego państwa;

                  —

                  prawdopodobieństwo pomyślnego rezultatu działań pomocowych;

                  —

                  ocena wszelkiej możliwej pomocy już udzielonej lub planowanej w obszarze produktów podwójnego zastosowania i kontroli transferu broni;

                  —

                  znaczenie państwa w światowym handlu bronią;

                  —

                  znaczenie państwa dla interesów Unii związanych z bezpieczeństwem;

                  —

                  kwalifikowanie się do oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA).

            5.   Podmioty wykonawcze
      Biorąc pod uwagę obciążenie pracą wynikające z działań w ramach niniejszej decyzji, zalecane jest skorzystanie z usług dwóch właściwych podmiotów wykonawczych: BAFA i Expertise France. W stosownych przypadkach będą one współpracować z agencjami kontroli wywozu, działającymi w państwach członkowskich, właściwymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi, ośrodkami analitycznymi, instytutami badawczymi oraz organizacjami pozarządowymi, a także przekazywać takim podmiotom poszczególne obowiązki.
      Rada i Komisja powierzyły BAFA zrealizowanie szeregu wcześniejszych projektów związanych z kontrolą wywozu. BAFA zgromadził w związku z tym znaczne zasoby informacji i wiedzy fachowej. Expertise France odpowiada za realizację unijnych projektów P2P dotyczących produktów podwójnego zastosowania, finansowanych w ramach Instrumentu na rzecz Przyczyniania Się do Stabilności i Pokoju. Jej rola w wykonywaniu niniejszej decyzji przyczyni się do zapewnienia odpowiedniej koordynacji z projektami dotyczącymi produktów podwójnego zastosowania. Wspólnie oba podmioty wykonawcze dysponują zatem potwierdzonym doświadczeniem, kwalifikacjami i konieczną wiedzą fachową dotyczącą całego spektrum odpowiednich działań Unii w zakresie kontroli wywozu, zarówno w zakresie produktów podwójnego zastosowania, jak i kontroli wywozu broni.
      6.   Koordynacja z innymi właściwymi działaniami pomocowymi
      Podmioty wykonawcze powinny także poświęcić największą uwagę związanym z traktatem działaniom w ramach programu działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach oraz towarzyszącego mu systemu wspierania wdrażania (PoA-ISS), rezolucji RB ONZ nr 1540(2004), dobrowolnego funduszu powierniczego traktatu oraz UNSCAR, a także działaniom w zakresie pomocy dwustronnej. Podmioty wykonawcze powinny nawiązać odpowiednie kontakty z innymi darczyńcami, aby mieć pewność, że nie dojdzie do dublowania działań i aby zapewnić maksymalną spójność i komplementarność.
      Projekt powinien mieć także na celu zwiększenie wśród państw beneficjentów wiedzy na temat instrumentów Unii, które mogą wesprzeć współpracę południe-południe w zakresie kontroli wywozu. W związku z tym działania pomocowe powinny dostarczać informacji na temat dostępnych instrumentów, takich jak inicjatywy w zakresie centrów doskonałości UE ds. CBRN i inne unijne programy P2P, oraz promować te instrumenty.
      7.   Wyeksponowanie wkładu Unii i dostępność materiałów dotyczących pomocy
      Materiały przygotowywane w ramach projektu zapewnią wyeksponowanie wkładu Unii, przede wszystkim za pomocą logo i wzoru graficznego zawartych w podręczniku „Informowanie o działaniach zewnętrznych Unii Europejskiej i ich eksponowanie”, dotyczy to również logo „EU P2P export control programme” (unijny program kontroli wywozu P2P). W wydarzeniach organizowanych w państwach trzecich powinny brać udział delegatury Unii, aby zwiększyć polityczne działania następcze i wyeksponowanie wkładu.
      Do celów działań pomocowych związanych z traktatem prowadzonych w ramach niniejszej decyzji promowany będzie unijny portal internetowy P2P (https://export-control.jrc.ec.europa.eu). Podmioty wykonawcze powinny zatem informować na portalu o odpowiednich działaniach pomocowych, które prowadzą, oraz zachęcać do zapoznawania się z zasobami technicznymi portalu i do korzystania z nich. Promując portal, powinny też eksponować wkład Unii. Ponadto działania te powinny być upowszechniane za pomocą unijnego biuletynu P2P.
      8.   Ocena skutków
      Skutki działań przewidzianych w niniejszej decyzji należy ocenić technicznie po ich zakończeniu. Na podstawie informacji i sprawozdań przedstawionych przez podmioty wykonawcze Wysoki Przedstawiciel przeprowadzi ocenę skutków, we współpracy z COARM i – w stosownych przypadkach – z delegaturami Unii w państwach beneficjentach oraz z innymi odpowiednimi podmiotami.
      Jeżeli chodzi o państwa, które skorzystały ze specjalnego programu pomocy, ocena skutków powinna uwzględniać przede wszystkim liczbę państw beneficjentów, które ratyfikowały traktat, oraz rozwój ich zdolności w zakresie kontroli transferu broni. Taka ocena zdolności państw beneficjentów w zakresie kontroli transferu broni powinna obejmować w szczególności przygotowywanie i wydawanie właściwych przepisów krajowych, wypełnienie obowiązków traktatowych w zakresie sprawozdawczości, a także upoważnienie odpowiedniego organu odpowiedzialnego za kontrolę transferu broni.
      9.   Sprawozdania
      Podmioty wykonawcze będą przygotowywać regularne sprawozdania, w tym po zakończeniu poszczególnych działań. Sprawozdania te powinny być przedkładane Wysokiemu Przedstawicielowi nie później niż w terminie sześciu tygodni po zakończeniu odnośnych działań.

         (1)  Zob. decyzja 2009/1012/WPZiB, decyzja 2010/336/WPZiB, decyzja 2012/711/WPZiB, decyzja 2013/43/WPZiB i decyzja 2013/768/WPZiB.


title: 2004/537/WE, Euratom:Decyzja Rady z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie mianowania Sekretarza Generalnego, Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, Rady Unii Europejskiej

text:
               7.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 236/16

      DECYZJA RADY

   z dnia 29 czerwca 2004 r.
   w sprawie mianowania Sekretarza Generalnego, Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, Rady Unii Europejskiej
   (2004/537/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 121 ust. 2,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Pan Javier SOLANA MADARIAGA zostaje niniejszym mianowany Sekretarzem Generalnym, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, Rady Unii Europejskiej na okres pięciu lat z dniem 18 października 2004 r.
   Artykuł 2
   Pan Javier SOLANA MADARIAGA zostaje powiadomiony o niniejszej decyzji przez Przewodniczącego Rady.
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 czerwca 2004 r.

            W imieniu Rady

         B. AHERN

            Przewodniczący


title: Decyzja Komisji z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie powołania dwóch przedstawicieli Komisji oraz ich dwóch zastępców do Zarządu Europejskiej Agencji Leków

text:
               21.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/20

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 20 marca 2015 r.
   w sprawie powołania dwóch przedstawicieli Komisji oraz ich dwóch zastępców do Zarządu Europejskiej Agencji Leków
   (2015/C 95/09)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (1), w szczególności jego art. 65 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W 2010 r., decyzją Komisji z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie powołania dwóch przedstawicieli Komisji oraz ich dwóch zastępców do Zarządu Europejskiej Agencji Leków (2), powołano dwóch przedstawicieli Komisji oraz ich dwóch zastępców do Zarządu Europejskiej Agencji Leków (zwanej dalej „Agencją”).

               (2)

               Ze względu na zmiany w schemacie organizacyjnym Komisji konieczne jest przyjęcie nowej decyzji zastępującej decyzję Komisji z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie powołania dwóch przedstawicieli Komisji oraz ich dwóch zastępców do Zarządu Europejskiej Agencji Leków,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedstawicielami Komisji w Zarządzie Europejskiej Agencji Leków są osoby zajmujące następujące stanowiska i pełniące następujące funkcje:

               1)

               z Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności:

                           a)

                           jako członek – dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności;

                           b)

                           jako zastępca – dyrektor kierujący dyrekcją odpowiedzialną za produkty lecznicze, w ramach zakresu zadań powierzonego Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności;

               2)

               z Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP:

                           a)

                           jako członek – dyrektor kierujący dyrekcją odpowiedzialną za produkty lecznicze, w ramach zakresu zadań powierzonego Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP;

                           b)

                           jako zastępca – kierownik działu kierujący działem odpowiedzialnym za produkty lecznicze, w ramach zakresu zadań powierzonego Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do osób zajmujących, także tymczasowo, stanowiska, o których mowa w art. 1, w dniu przyjęcia niniejszej decyzji lub do ich następców na tych stanowiskach.
   Artykuł 3
   Dyrektorzy generalni Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności oraz Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP podają przewodniczącemu Zarządu i dyrektorowi zarządzającemu Agencji nazwiska osób zajmujących stanowiska, o których mowa w art. 1, oraz informują o wszelkich zmianach na tych stanowiskach.
   Artykuł 4
   Decyzja Komisji z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie powołania dwóch przedstawicieli Komisji oraz ich dwóch zastępców do Zarządu Europejskiej Agencji Leków traci moc.
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 marca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Vytenis ANDRIUKAITIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 340 z 15.12.2010, s. 17.


title: 2010/86/,Euratom: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 20 stycznia 2010 r. o wyborze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich

text:
               12.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 39/4

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 20 stycznia 2010 r.
   o wyborze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
   (2010/86/UE, Euratom)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 24 ust. 3 i art. 228,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając swoją decyzję 94/262/EWWiS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (1),
   uwzględniając art. 204 Regulaminu,
   uwzględniając zaproszenie do składania kandydatur (2),
   uwzględniając głosowanie w dniu 20 stycznia 2010 r.,
   POSTANAWIA:
   wybrać Nikiforosa DIAMANDOUROSA na stanowisko Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 stycznia 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 4.5.1994, s. 15.

      (2)  Dz.U. C 216 z 10.9.2009, s. 7.


title: 2010/314/: Decyzja Rady z dnia 10 maja 2010 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Kolumbią, Kostaryką, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki

text:
               9.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 maja 2010 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Kolumbią, Kostaryką, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
   (2010/314/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja osiągnęła porozumienia z Ekwadorem i Stanami Zjednoczonymi Ameryki odpowiednio w dniach 11 kwietnia 2001 r. i 30 kwietnia 2001 r. („porozumienia”), w których określono środki rozwiązania sporów wniesionych przez te państwa na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO) w odniesieniu do traktowania taryfowego bananów przywożonych do Unii. Porozumienia te przewidywały wprowadzenie systemu wyłącznie taryfowego w odniesieniu do przywozu bananów. W tym celu dnia 12 lipca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania zmian należnej taryfy celnej w celu wprowadzenia systemu wyłącznie taryfowego w odniesieniu do bananów przewidzianych na liście koncesyjnej UE na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. („GATT z 1994 r.”).

               (2)

               Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji na mocy art. XXIV ust. 6 GATT z 1994 r. w trakcie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, Słowacji oraz Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, odpowiednio w dniu 22 marca 2004 r. oraz w dniu 29 stycznia 2007 r.

               (3)

               Negocjacje zakończyły się pomyślnie w dniu 15 grudnia 2009 r. parafowaniem Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami z Brazylią, Kolumbią, Kostaryką, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą („porozumienie genewskie”) oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki („porozumienie UE/USA”).

               (4)

               Porozumienia wynegocjowane przez Komisję odpowiadają oczekiwaniom zainteresowanych krajów zgodnie z art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII GATT z 1994 r. Ponadto wdrażają one porozumienia, czyniąc obowiązującym system wyłącznie taryfowy, a także określają właściwe rozwiązanie wszystkich nierozstrzygniętych sporów dotyczących traktowania taryfowego bananów, które w związku z tym powinny być formalnie rozstrzygnięte.

               (5)

               Obydwa wymienione porozumienia powinny zostać podpisane w imieniu Unii, z zastrzeżeniem ich późniejszego zawarcia.

               (6)

               Mając na uwadze potrzebę szybkiego wdrożenia pierwszych cięć taryfy celnej oraz aby zapobiec dalszemu trwaniu nierozstrzygniętych sporów, a także aby zagwarantować, że ostateczne zobowiązania Unii w zakresie dostępu do rynku dla bananów, w ramach kolejnych zakończonych powodzeniem wielostronnych negocjacji WTO w sprawie dostępu do rynku dla produktów rolnych, nie przekroczą zobowiązań przewidzianych w pkt 3, 6 i 7 porozumienia genewskiego oraz pkt 2, pkt 3 lit. a) i b) porozumienia UE/USA, obydwa porozumienia powinny być stosowane tymczasowo, zgodnie z, odpowiednio, pkt 8 lit. b) porozumienia genewskiego oraz pkt 6 porozumienia UE/USA, od daty podpisania każdego porozumienia do czasu ich wejścia w życie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Unii następujących porozumień:

               a)

               Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Kolumbią, Kostaryką, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą („porozumienia genewskiego”);

               b)

               Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki („porozumienia UE/USA”).

         Teksty tych porozumień dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   1.   Punkty 3, 6 i 7 porozumienia genewskiego stosuje się tymczasowo, zgodnie z jego pkt 8 lit. b), od daty podpisania tego porozumienia do czasu jego wejścia w życie.
   2.   Punkt 2, pkt 3 lit. a) i b) porozumienia EU/USA stosuje się tymczasowo, zgodnie z jego pkt 6, od daty podpisania tego porozumienia do czasu jego wejścia w życie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 maja 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               9.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/3

         TŁUMACZENIE
   POROZUMIENIE GENEWSKIE W SPRAWIE HANDLU BANANAMI

               1.

               Niniejsze Porozumienie zostaje zawarte pomiędzy Unią Europejską (zwaną dalej „UE”) a Brazylią, Kolumbią, Kostaryką, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą (zwanymi dalej „dostawcami bananów z Ameryki Łacińskiej objętymi klauzulą najwyższego uprzywilejowania”) i dotyczy struktury i funkcjonowania stosowanego przez UE systemu handlu świeżymi bananami, z wyłączeniem plantanów, klasyfikowanymi do pozycji taryfowej 0803.00.19 HS (zwanymi dalej „bananami”), oraz warunków mających zastosowanie do tego systemu.

               2.

               Niniejsze Porozumienie pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków jego sygnatariuszy w ramach WTO, z zastrzeżeniem postanowień pkt 3–8 poniżej.

               3.

               UE wyraża zgodę na następujące warunki:

                           a)

                           Bez uszczerbku dla postanowień lit. b) poniżej UE stosuje do bananów stawki celne w wysokości nieprzekraczającej (1):

                                                   —

                                                   od dnia 15 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.

                                       148 EUR/t

                                                   —

                                                   dnia 1 stycznia 2011 r.

                                       143 EUR/t

                                                   —

                                                   dnia 1 stycznia 2012 r.

                                       136 EUR/t

                                                   —

                                                   dnia 1 stycznia 2013 r.

                                       132 EUR/t

                                                   —

                                                   dnia 1 stycznia 2014 r.

                                       127 EUR/t

                                                   —

                                                   dnia 1 stycznia 2015 r.

                                       122 EUR/t

                                                   —

                                                   dnia 1 stycznia 2016 r.

                                       117 EUR/t

                                                   —

                                                   dnia 1 stycznia 2017 r.

                                       114 EUR/t

                           b)

                           Jeśli zasady dauhańskie (2) nie zostaną ustalone do dnia 31 grudnia 2013 r., odpowiednie obniżki taryf celnych określone w pkt 3 lit. a) powyżej zostaną wstrzymane do czasu ustalenia tych zasad, lecz w żadnym wypadku nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r. Podczas okresu wstrzymania stosowana będzie stawka celna w wysokości 132 EUR/t. Po upływie dwóch lat lub bezpośrednio po ustaleniu zasad dauhańskich – w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej – stawka celna wynosić będzie 127 EUR/t. Stawki celne obowiązujące w kolejnych trzech latach, począwszy od dnia 1 stycznia każdego roku, nie będą przekraczać – odpowiednio – 122 EUR/t, 117 EUR/t i 114 EUR/t.

                           c)

                           UE utrzymuje w odniesieniu do przywozu bananów system wyłącznie taryfowy z klauzulą najwyższego uprzywilejowania (3).

               4.

                           a)

                           UE zobowiązuje się do dokonania obniżek stawek celnych określonych w pkt 3. W tym celu niniejsze Porozumienie zostaje włączone do listy koncesyjnej WTO w drodze certyfikacji (4) zgodnie z decyzją z dnia 26 marca 1980 r. w sprawie procedur modyfikacji i zmian zestawień list koncesyjnych (L/4962).

                           b)

                           Po wejściu w życie niniejszego Porozumienia UE przekaże dyrektorowi generalnemu w celu certyfikacji projekt listy koncesyjnej dotyczącej bananów, zawierający tekst niniejszego Porozumienia.

                           c)

                           Strony niniejszego Porozumienia zgadzają się nie wnosić sprzeciwu wobec certyfikacji zmodyfikowanej listy, pod warunkiem że niniejsze Porozumienie zostanie prawidłowo zawarte w notyfikacji.

               5.

               Po certyfikacji, będące obecnie w toku spory WT/DS27, WT/DS361, WT/DS364, WT/DS16, WT/DS105, WT/DS158, WT/L/616 i WT/L/625 oraz wszystkie skargi złożone do tej pory przez dostawców bananów z Ameryki Łacińskiej objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania w ramach procedur art. XXIV i XXVIII GATT 1994 w odniesieniu do stosowanego przez UE systemu handlu bananami (w tym G/SECRET/22 poz. 0803.00.19 i G/SECRET/22/Add.1; G/SECRET/20 i G/SECRET/20/Add.1; oraz G/SECRET/26) uznaje się za rozstrzygnięte (5). W terminie dwóch tygodni od certyfikacji odpowiednie strony niniejszego Porozumienia wspólnie powiadomią Organ Rozstrzygania Sporów o osiągnięciu wspólnie uzgodnionego rozwiązania, za pomocą którego zgodnie postanowiły zakończyć dane spory (6).

               6.

               Bez uszczerbku dla swoich praw w ramach Porozumienia WTO, w tym praw wynikających ze sporów i skarg wymienionych w pkt 5, dostawcy bananów z Ameryki Łacińskiej objęci klauzulą najwyższego uprzywilejowania zobowiązują się ponadto, w okresie od dnia 15 grudnia 2009 r. do daty certyfikacji, nie podejmować żadnych dalszych kroków w odniesieniu do sporów i skarg wymienionych w pkt 5, pod warunkiem przestrzegania przez UE postanowień pkt 3 oraz pkt 4 lit. b) i c).

               7.

               Dostawcy bananów z Ameryki Łacińskiej objęci klauzulą najwyższego uprzywilejowania zgadzają się, że niniejsze Porozumienie stanowi wyraz ostatecznych zobowiązań UE w zakresie dostępu do rynku dla bananów i zostanie uwzględnione w końcowych wynikach najbliższych zakończonych powodzeniem negocjacji wielostronnych dotyczących dostępu do rynku dla produktów rolnych w ramach WTO (w tym rundy dauhańskiej) (7).

               8.

                           a)

                           Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym ostatni z sygnatariuszy powiadomi dyrektora generalnego o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu. Każdy z sygnatariuszy przedstawi kopię powiadomienia pozostałym sygnatariuszom.

                           b)

                           Niezależnie od postanowień lit. a) sygnatariusze zgodnie postanawiają tymczasowo stosować pkt 3, 6 i 7 od dnia podpisania niniejszego Porozumienia.

         W imieniu Brazylii

         W imieniu Kolumbii

         W imieniu Kostaryki

         W imieniu Ekwadoru

         W imieniu Unii Europejskiej

         W imieniu Gwatemali

         W imieniu Hondurasu

         W imieniu Meksyku

         W imieniu Nikaragui

         W imieniu Panamy

         W imieniu Peru

         W imieniu Wenezueli

      (1)  Po podpisaniu niniejszego Porozumienia UE stosuje z mocą wsteczną odpowiednie stawki celne określone w pkt 3 lit. a) za okres od dnia 15 grudnia 2009 r. do dnia podpisania Porozumienia. Nadpłaty cła względem określonych w tym punkcie kwot podlegają zwrotowi przez właściwe organy celne, na wniosek zainteresowanych stron.

      (2)  Na potrzeby niniejszego Porozumienia „zasady dauhańskie” oznaczają osiągnięcie w Komitecie ds. Negocjacji Handlowych porozumienia pozwalającego przejść do opracowywania list w ramach negocjacji dotyczących rolnictwa i dostępu do rynku dla towarów nierolnych.

      (3)  Postanowienia tego nie należy interpretować jako pozwolenia na stosowanie w odniesieniu do bananów środków pozataryfowych niezgodnych ze zobowiązaniami UE w ramach porozumień WTO.

      (4)  Za datę certyfikacji uznaje się datę, z którą dyrektor generalny zaświadczy, że zmiany listy koncesyjnej UE uzyskały status certyfikacji zgodnie z decyzją z dnia 26 marca 1980 r. w sprawie procedur modyfikacji i zmian zestawień list koncesyjnych (dokument WT/LET).

      (5)  Za datę rozstrzygnięcia uznaje się datę certyfikacji (dokument WT/LET).

      (6)  Rozstrzygnięcie tych sporów pozostaje bez szkody dla prawa każdej ze stron do wszczęcia nowego sporu w ramach uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów (DSU) lub dla przyszłych praw w ramach procedur art. XXIV i XXVIII GATT 1994.

      (7)  W przypadku gdyby certyfikacja nie została zakończona do dnia zamknięcia najbliższych wielostronnych negocjacji dotyczących dostępu do rynku dla produktów rolnych w ramach WTO (w tym rundy dauhańskiej), niniejsze Porozumienie zostanie włączone do listy koncesyjnej UE w ramach WTO z dniem wejścia tej listy w życie w następstwie tych negocjacji.
 ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               9.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/6

         TŁUMACZENIE
   POROZUMIENIE
   w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
   UNIA EUROPEJSKA („UE”),
   i
   STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI („Stany Zjednoczone”),
   ODWOŁUJĄC SIĘ do Porozumienia USA-UE w sprawie bananów z dnia 11 kwietnia 2001 r. (WT/DS27/59),
   PRZYJMUJĄC DO WIADOMOŚCI Porozumienie genewskie w sprawie handlu bananami („porozumienie genewskie”) podpisane w dniu 31 maja 2010 r. pomiędzy UE a Kolumbią, Panamą, Ekwadorem, Kostaryką, Hondurasem, Gwatemalą, Peru, Brazylią, Meksykiem, Nikaraguą i Wenezuelą, którego kopia dołączona jest do niniejszego dokumentu,
   PRZYJMUJĄC DO WIADOMOŚCI wymianę pytań i odpowiedzi pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Komisją Europejską, która miała miejsce w dniach 16 i 18 marca 2009 r. oraz 10 i 17 kwietnia 2009 r.,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Wraz z rozstrzygnięciem będących obecnie w toku sporów i skarg wymienionych w pkt 5 zdanie pierwsze porozumienia genewskiego przez wszystkich sygnatariuszy tego porozumienia („dzień rozstrzygnięcia”) nastąpi rozstrzygnięcie sporu WE – system przywozu, sprzedaży i dystrybucji bananów (WT/DS27) („spór”) pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i UE. Niezwłocznie po tym, jak Organowi Rozstrzygania Sporów przekazane zostanie ostatnie z powiadomień o osiągnięciu wspólnie uzgodnionego rozwiązania, o których mowa w pkt 5 porozumienia genewskiego, Stany Zjednoczone i UE wspólnie powiadomią Organ Rozstrzygania Sporów, zgodnie z art. 3.6 uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów („DSU”), o osiągnięciu wspólnie uzgodnionego rozwiązania, za pomocą którego zgodnie postanowiły zakończyć spór (1).

               2.

               Bez uszczerbku dla swoich praw i obowiązków w ramach Porozumienia WTO, w tym praw i obowiązków wynikających ze sporu, Stany Zjednoczone i UE zobowiązują się, w okresie od dnia parafowania niniejszego porozumienia do dnia rozstrzygnięcia, nie podejmować żadnych dalszych kroków w odniesieniu do sporu, pod warunkiem przestrzegania przez UE postanowień pkt 3 lit. a) i b) poniżej oraz zobowiązań zawartych w pkt 3 oraz pkt 4 lit. b) i c) porozumienia genewskiego.

               3.

               UE zobowiązuje się ponadto:

                           a)

                           stosować w odniesieniu do przywozu bananów system wyłącznie taryfowy z klauzulą najwyższego uprzywilejowania, a tym samym nie stosować środków, które miałyby wpływ na przywóz bananów na jej terytorium, takich jak kontyngenty, kontyngenty taryfowe bądź systemy przyznawania pozwoleń na przywóz bananów dowolnego pochodzenia (z wyjątkiem automatycznych systemów przyznawania pozwoleń wyłącznie do celów monitorowania rynku) (2); oraz

                           b)

                           nie stosować środków dyskryminujących podmioty świadczące usługi dystrybucji bananów, ze względu na właściciela lub podmiot kontrolujący dostawcę usług, lub ze względu na pochodzenie bananów będących przedmiotem dystrybucji.

                     Postanowienia pkt 1 nie mają zastosowania, jeżeli na dzień rozstrzygnięcia UE nie przestrzega któregokolwiek ze zobowiązań zawartych w niniejszym punkcie.

               4.

               Zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami Światowej Organizacji Handlu („WTO”) UE niezwłocznie powiadomi WTO o każdym zawartym dwustronnym lub regionalnym porozumieniu o wolnym handlu, które zawiera postanowienia dotyczące handlu bananami.

               5.

               Stany Zjednoczone i UE zgodnie postanawiają porozumiewać się w odpowiednim czasie we wszystkich kwestiach wynikających z niniejszego porozumienia lub z nim związanych oraz konsultować się wzajemnie w tych kwestiach na życzenie którejkolwiek ze stron.

               6.

               Stany Zjednoczone i UE powiadamiają się wzajemnie na piśmie o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszego porozumienia. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie w późniejszym z następujących terminów: a) z dniem przekazania ostatniego z powiadomień, o których mowa w poprzednim zdaniu; albo b) z dniem wejścia w życie porozumienia genewskiego. Postanowienia pkt 2 oraz pkt 3 lit. a) i b) stosuje się tymczasowo od dnia podpisania niniejszego porozumienia.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki

      (1)  Rozstrzygnięcie sporu pozostaje bez uszczerbku dla prawa każdej ze stron do wszczęcia nowego sporu w ramach DSU.

      (2)  Niniejsze postanowienie pozostaje bez uszczerbku dla przysługującego UE prawa do stosowania środków zgodnych z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/859 z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

text:
               1.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 144/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/859
   z dnia 4 marca 2016 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem”), został podpisany w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 2002 r. i wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2006 r.

               (2)

               Republika Chorwacji stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2013 r.

               (3)

               Na warunkach określonych w art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji przystąpienie Republiki Chorwacji do Układu uzgadnia się w drodze protokołu do Układu, zawartego przez Radę, działającą w imieniu Unii i jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, oraz Republikę Libańską.

               (4)

               W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką Libańską. Negocjacje zakończyły się pomyślnie parafowaniem Protokołu dołączonego do niniejszej decyzji.

               (5)

               W art. 7 Protokołu przewidziano jego tymczasowe stosowanie do czasu jego wejścia w życie.

               (6)

               Należy podpisać Protokół, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie, i tymczasowo go stosować,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii i jej państw członkowskich Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia Protokołu.
   Tekst Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Protokół stosuje się tymczasowo zgodnie z jego art. 7 do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         S.A.M. DIJKSMA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 143 z 30.5.2006, s. 2.