title: 2012/831/UE: Decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie upoważnienia Hiszpanii do przedłużenia tymczasowego zawieszenia stosowania art. 1–6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii w odniesieniu do pracowników rumuńskich

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 356/90

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 20 grudnia 2012 r.
   w sprawie upoważnienia Hiszpanii do przedłużenia tymczasowego zawieszenia stosowania art. 1–6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii w odniesieniu do pracowników rumuńskich
   (2012/831/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   Uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 23 oraz załącznik VII część 1 („Swobodny przepływ osób”) pkt 7 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek złożony przez Hiszpanię w dniu 13 grudnia 2012 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Od dnia 1 stycznia 2009 r. Hiszpania w pełni stosowała art. 1–6 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (2) wobec obywateli rumuńskich, po czym w dniu 22 lipca 2011 r., powołując się na poważne zakłócenia na hiszpańskim rynku pracy, powiadomiła Komisję, na podstawie załącznika VII część 1 pkt 7 akapit trzeci Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwanego dalej „Aktem przystąpienia z 2005 r.”), że postanowiła tegoż dnia ponownie wprowadzić ograniczenia w dostępie do rynku pracy dla pracowników rumuńskich. Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 zostało ujednolicone i zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (3), które weszło w życie w dniu 16 czerwca 2011 r.

               (2)

               W odpowiedzi na wniosek złożony w Komisji przez Hiszpanię w dniu 28 lipca 2011 r. na podstawie załącznika VII część 1 pkt 7 akapit drugi Aktu przystąpienia z 2005 r. o stwierdzenie całkowitego zawieszenia artykułów 1–6 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 w odniesieniu do pracowników rumuńskich w całej Hiszpanii i we wszystkich sektorach, Komisja upoważniła Hiszpanię decyzją 2011/503/UE (4) do ograniczenia swobodnego dostępu pracowników rumuńskich do hiszpańskiego rynku pracy do dnia 31 grudnia 2012 r., z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków. Decyzja ta weszła w życie z dniem 12 sierpnia 2011 r.

               (3)

               Hiszpania zwróciła się do Komisji pismem z dnia 13 grudnia 2012 r. o przedłużenie zawieszenia art. 1–6 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 w odniesieniu do pracowników rumuńskich do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (4)

               Hiszpania uzasadnia swój wniosek faktem, że dwa powody, które były podstawą decyzji 2011/503/UE, nie zmieniły się: poważne zakłócenia na hiszpańskim rynku pracy, które wywierają wpływ na wszystkie regiony i sektory, a także sytuacja na rynku pracy obywateli rumuńskich zamieszkałych w Hiszpanii oraz ryzyko, że nieograniczony napływ pracowników rumuńskich mógłby zwiększyć presję na hiszpańskim rynku pracy.

               (5)

               Hiszpania przedstawia dane statystyczne wskazujące na to, że sytuacja gospodarcza i na rynku pracy uległa dalszemu pogorszeniu od połowy 2011 r., prowadząc do rekordowego poziomu bezrobocia i bezrobocia osób młodych oraz na to, że prognozy gospodarcze wskazują na spadek PKB w 2012 r. i 2013 r. i dalszy wzrost bezrobocia. Hiszpania twierdzi ponadto, że zakłócenia na hiszpańskim rynku pracy, które stanowią poważne zagrożenie dla poziomu zatrudnienia, są natury ogólnej i nie ograniczają się do poszczególnych regionów czy sektorów.

               (6)

               Hiszpania przedstawia dalsze dane statystyczne wskazujące, że liczba obywateli rumuńskich zamieszkałych w Hiszpanii nadal wzrasta (pomimo ograniczeń w swobodnym dostępie do rynku pracy dla pracowników rumuńskich) oraz że ich liczba we wrześniu 2012 r. wyniosła 913 405; że odsetek obywateli rumuńskich płacących składki w ramach systemu zabezpieczenia społecznego maleje; że liczba obywateli rumuńskich zarejestrowanych jako bezrobotni i osób otrzymujących świadczenia dla bezrobotnych jest stosunkowo wysoka, choć coraz niższa, a ich stopa bezrobocia jest wyższa od średniej. Hiszpania stwierdza, że obecna sytuacja na rynku pracy uniemożliwia jej przyjęcie napływu nowych pracowników rumuńskich.

               (7)

               Zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 7 akapit drugi Aktu przystąpienia z 2005 r. państwo członkowskie może wystąpić do Komisji o stwierdzenie w ciągu dwóch tygodni całkowitego lub częściowego zawieszenia art. 1–6 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 w danym regionie lub zawodzie.

               (8)

               Przeprowadzona w 2011 r. analiza dostępnych danych gospodarczych, które były podstawą decyzji 2011/503/UE, wykazała, że Hiszpania w istocie stała w obliczu poważnych zakłóceń na rynku pracy, których objawami były zdecydowanie najwyższa stopa bezrobocia w UE (według comiesięcznych danych Eurostatu na temat bezrobocia – 21,0 %, w zestawieniu ze średnią dla UE wynoszącą 9,4 % oraz 9,9 % w strefie euro w czerwcu 2011 r.), szczególnie dotkliwe bezrobocie osób młodych (45,7 % w czerwcu 2011 r.) oraz powolne ożywienie gospodarcze (dane Eurostatu wskazują, że wzrost PKB w pierwszym kwartale 2011 r. w porównaniu z poprzednim kwartałem wyniósł zaledwie 0,3 %, podczas gdy w UE i w strefie euro wynosił 0,8 %), dodatkowo utrudniane przez międzynarodowe zawirowania finansowe, które powodują, że od Hiszpanii żąda się kolejnych cięć budżetowych na rzecz konsolidacji fiskalnej, co może mieć dalszy krótkoterminowy niekorzystny wpływ na jej zdolność osiągnięcia wzrostu gospodarczego. Skutki spadku zatrudnienia miały charakter ogólny i dotknęły wszystkie regiony i wszystkie sektory produkcji. Dane z badań aktywności ekonomicznej ludności za okres między 2008 a 2010 r. również wykazały ogólny spadek poziomu zatrudnienia wynoszący 9 %, w sektorze budowlanym nawet 33 %, dotykający wszystkie regiony i wynoszący od 6 % w Kraju Basków do 13 % w Walenckiej Wspólnocie Autonomicznej.

               (9)

               W związku z powyższym Komisja uznała, że Hiszpania przedstawiła dowody na to, że w państwie tym występują zakłócenia natury ogólnej na rynku pracy, które poważnie wpływają na poziom zatrudnienia we wszystkich regionach i wszystkich sektorach i które mogą się utrzymywać w najbliższej przyszłości.

               (10)

               Ponadto w wyniku analizy w 2011 r. Komisja ustaliła, że obywatele rumuńscy mieszkający w Hiszpanii byli w wysokim stopniu dotknięci bezrobociem, którego stopa wynosiła ponad 30 % (źródło: przeprowadzone przez Eurostat badanie aktywności ekonomicznej ludności, pierwszy kwartał 2011 r.). Napływ obywateli rumuńskich przybywających do Hiszpanii, pomimo pewnego spadku spowodowanego recesją gospodarczą, utrzymywał się na wysokim poziomie, mimo że popyt na pracę w Hiszpanii był niski. Liczba obywateli rumuńskich, mających zwykłe miejsce pobytu w Hiszpanii, wzrosła z 388 000 w dniu 1 stycznia 2006 r. do 823 000 w dniu 1 stycznia 2010 r. (źródło: dane statystyczne Eurostatu na temat migracji).

               (11)

               Analiza dostępnych obecnie danych gospodarczych wskazuje, że zakłócenia rynku pracy w Hiszpanii są w dalszym ciągu poważne. Spowolnienie gospodarcze nadal wywiera większy wpływ na zatrudnienie w Hiszpanii niż w pozostałych państwach członkowskich, a z danych wynika, że tendencja stała się jeszcze bardziej widoczna w 2011 r. i w pierwszym kwartale 2012 r. W październiku 2012 r. stopa bezrobocia wynosiła około 26,2 %, w porównaniu z 21,3 % w czerwcu 2011 r., podczas gdy średnia w UE w październiku 2012 r. wynosiła 10,7 % (i 9,5 % w czerwcu 2011 r.). Ponadto stopa bezrobocia osób młodych jest dramatycznie wysoka – 55,9 % w październiku 2012 r. w porównaniu z unijną średnią wynoszącą 23,4 % (źródło: comiesięczne dane Eurostatu na temat bezrobocia).

               (12)

               Trudna sytuacja gospodarcza i wynikające z tego zakłócenia na rynku pracy prawdopodobnie utrzymają się. Według prognoz gospodarczych Komisji Europejskiej w 2012 i 2013 r. przewiduje się spadek PKB Hiszpanii (– 1,4 % w obu latach), a następnie nieznaczny wzrost w 2014 r. (+ 0,8 %), natomiast stopa bezrobocia ma w dalszym ciągu rosnąć i w 2013 r. osiągnąć poziom 26,6 % (a następnie spaść do 26,1 % w 2014 r.). Spadek zatrudnienia nadal oddziaływał na wszystkie sektory gospodarki. Między drugim kwartałem 2011 r. i trzecim kwartałem 2012 r. pracę w Hiszpanii straciło ok. 980 000 osób (lub – 5,4 %) (źródło: przeprowadzone przez Eurostat badanie aktywności ekonomicznej ludności). Największy spadek odnotowano w sektorze budownictwa (– 293 000 lub – 20,5 %), ale spadło również zatrudnienie w rolnictwie, przemyśle wytwórczym i sektorze usługowym. Ponadto wysokim poziomem bezrobocia dotknięte są wszystkie regiony (od 12,0 % w Kraju Basków do 30,4 % w Andaluzji w 2011 r., źródło: przeprowadzone przez Eurostat badanie aktywności ekonomicznej ludności), zakłócenia na rynku pracy nie są więc ograniczone do konkretnego regionu.

               (13)

               W związku z powyższym Komisja uznaje, że Hiszpania przedstawiła dowody na to, że w państwie tym w dalszym ciągu występują zakłócenia natury ogólnej na rynku pracy, które poważnie wpływają na poziom zatrudnienia we wszystkich regionach i wszystkich sektorach i które zapewne będą się utrzymywać w najbliższej przyszłości.

               (14)

               Ponadto przeprowadzona przez Komisję analiza wykazała, że odkąd Hiszpania przywróciła ograniczenia dostępu do rynku pracy dla pracowników rumuńskich, liczba obywateli rumuńskich w Hiszpanii co prawda nadal rośnie, jednak w wolniejszym tempie niż wcześniej: zgodnie z hiszpańskimi statystykami z zakresu migracji liczba ta wzrosła o 11 970 (lub +1,3 %) między dniem 30 września 2011 r. (901 435) a dniem 30 września 2012 r. (913 405) w porównaniu ze wzrostem o 83 975 (lub +10,3 %) w okresie od dnia 30 września 2010 r. (817 460) do dnia 30 września 2011 r. (901 435). Obywatele rumuńscy w Hiszpanii nadal są dotknięci bardzo wysokim bezrobociem: 36,4 % w trzecim kwartale 2012 r. (źródło: dane z przeprowadzonego przez Eurostat badania aktywności ekonomicznej ludności).

               (15)

               Istnieje zatem prawdopodobieństwo, że pełne stosowanie przepisów UE w zakresie swobodnego przepływu pracowników będzie nadal czynnikiem wywierającym rosnącą presję na hiszpańskim rynku pracy, ponieważ pozwalają one na nieograniczony napływ pracowników rumuńskich.

               (16)

               W celu unormowania sytuacji na hiszpańskim rynku pracy należy zatem upoważnić Hiszpanię do tymczasowego ograniczenia swobodnego dostępu pracowników rumuńskich do rynku pracy. Ponieważ ustalenia przejściowe zawarte w Akcie przystąpienia z 2005 r., które pozwalają na ograniczenie dostępu do rynku pracy obywateli rumuńskich, obejmujące klauzulę ochronną, są ograniczone w czasie do dnia 31 grudnia 2013 r., zezwolenie nie może wykraczać poza ten termin.

               (17)

               Ograniczenia w dostępie do rynku pracy stanowią odstępstwo od podstawowej zasady Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a mianowicie zasady swobodnego przepływu pracowników. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości środki takie należy interpretować i stosować wąsko.

               (18)

               W chwili obecnej należy utrzymać obowiązywanie ograniczeń w odniesieniu do zatrudnienia na całym terytorium Hiszpanii i we wszystkich sektorach ze względu na obecną specyficzną sytuację na hiszpańskim rynku pracy oraz możliwe przemieszczenia i inne potencjalne skutki uboczne w innych regionach i sektorach spowodowane przez selektywne ograniczenia. Zakres odstępstwa może jednak zostać ograniczony, jeżeli Komisja stwierdzi, że odpowiednie szczegółowe dane, które stanowiły podstawę jego wprowadzenia, uległy zmianie lub że skutki odstępstwa okazują się bardziej restrykcyjne niż tego wymaga jego cel, zwłaszcza w odniesieniu do zatrudnienia wymagającego dyplomu szkoły wyższej lub równoważnych kwalifikacji.

               (19)

               Podobnie, nawet jeżeli obecnie uznaje się, że ograniczenia dopuszczone niniejszą decyzją powinny obowiązywać do końca okresu przejściowego, który upływa w dniu 31 grudnia 2013 r., by mogły wywrzeć przewidywany wpływ na hiszpański rynek pracy, okres ten może zostać skrócony, jeśli Komisja ustali, że odpowiednie szczegółowe dane, które stanowiły podstawę przyjęcia niniejszej decyzji, uległy zmianie lub że skutki decyzji okazują się bardziej restrykcyjne niż tego wymaga jej cel.

               (20)

               W związku z powyższym Hiszpania będzie zobowiązana do przedkładania Komisji co kwartał takich danych statystycznych, jakie będą wymagane do określenia zmian zachodzących na rynku pracy w podziale na sektory działalności i zawody. Pierwsze sprawozdanie kwartalne ma zostać przedstawione przed dniem 31 marca 2013 r.

               (21)

               Decyzję o upoważnieniu Hiszpanii do kontynuowania ograniczeń w swobodnym dostępie obywateli rumuńskich do hiszpańskiego rynku pracy podejmuje się ponadto pod pewnymi warunkami, aby zapewnić ścisłe zawężenie tych ograniczeń do tego, co jest konieczne do osiągnięcia przewidywanego celu.

               (22)

               Nie należy zatem upoważniać do ponownego wprowadzenia ograniczeń w odniesieniu do obywateli rumuńskich i członków ich rodzin, którzy są już zatrudnieni na hiszpańskim rynku pracy, oraz w odniesieniu do tych obywateli rumuńskich i członków ich rodzin, którzy zostali zarejestrowani przez publiczne służby zatrudnienia w Hiszpanii jako bezrobotni przed dniem 22 lipca 2011 r., to jest dniem zgłoszenia przez Hiszpanię środków, o których mowa w motywie 1.

               (23)

               Należy również przestrzegać zasad regulujących ograniczenia w dostępie do rynku pracy określonych w załączniku VII część 1 Aktu przystąpienia z 2005 r., takich jak klauzula zawieszająca i zasada preferencji unijnej, o których mowa w tymże załączniku, część 1 pkt 14.

               (24)

               Prawo członków rodzin pracowników rumuńskich do podejmowania zatrudnienia w Hiszpanii powinno być regulowane z uwzględnieniem niezbędnych zmian przez załącznik VII część 1 pkt 8 Aktu przystąpienia z 2005 r.

               (25)

               Dopuszczone niniejszą decyzją ograniczenia praw dostępu obywateli rumuńskich i członków ich rodzin do hiszpańskiego rynku pracy są ściśle zawężone do zakresu niniejszej decyzji i nie mogą w żaden sposób wpływać na jakiekolwiek inne prawa, z których obywatele rumuńscy i członkowie ich rodzin korzystają na mocy prawa Unii.

               (26)

               Do celów kontroli należy wprowadzić obowiązek przedstawiania Komisji szczegółowych danych na temat środków, które Hiszpania podejmuje na podstawie niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się Hiszpanię na warunkach określonych w art. 2–4 niniejszej decyzji do zawieszenia stosowania art. 1–6 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 w odniesieniu do obywateli rumuńskich do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Bez uszczerbku dla środków wprowadzonych przez Hiszpanię w dniu 22 lipca 2011 r. na mocy załącznika VII część 1 pkt 7 akapit trzeci Aktu przystąpienia z 2005 r., niniejsza decyzja nie ma wpływu na obywateli rumuńskich i członków ich rodzin:

               którzy byli zatrudnieni w Hiszpanii w dniu 12 sierpnia 2011 r., lub

               którzy byli zarejestrowani jako bezrobotni przez publiczne służby zatrudnienia w Hiszpanii w dniu 12 sierpnia 2011 r.

         Artykuł 3
   Stosowanie niniejszej decyzji podlega, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, warunkom dotyczącym postanowień przejściowych, określonym w załączniku VII część 1 Aktu przystąpienia z 2005 r.
   Artykuł 4
   Hiszpania wprowadza wszelkie niezbędne środki w celu dalszej dokładnej kontroli rozwoju wydarzeń na rynku pracy. Hiszpania przedkłada Komisji co kwartał dane statystyczne dokumentujące zmiany zachodzące na rynku pracy w podziale na sektory działalności i zawody. Pierwsze sprawozdanie kwartalne zostanie przedstawione przed dniem 31 marca 2013 r.
   W przypadku jakiejkolwiek istotnej zmiany na rynku pracy Hiszpania niezwłocznie przedkłada Komisji i państwom członkowskim aktualizację odpowiednich szczegółowych danych, które dostarczyła w związku ze swym wnioskiem o wydanie decyzji Komisji oraz na podstawie których niniejsza decyzja zostaje podjęta.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja może zostać zmieniona lub uchylona, w szczególności jeśli odpowiednie szczegółowe dane, o których mowa w art. 4 i które stanowiły podstawę jej przyjęcia, uległy zmianie lub jeżeli jej skutki okazują się bardziej restrykcyjne, niż tego wymaga jej cel.
   Artykuł 6
   Hiszpania przedstawia Komisji szczegółowe dane na temat środków, które wprowadziła na podstawie niniejszej decyzji, w ciągu dwóch miesięcy od jej otrzymania.
   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 157 z 21.6.2005, s. 203.

      (2)  Dz.U. L 257 z 19.10.1968, s. 2.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 207 z 12.8.2011, s. 22.


title: 2014/574/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/195

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2012
   (2014/574/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) (4), w szczególności jego art. 64,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0220/2014),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2012;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 80.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2012/42/UE: Decyzja Rady z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie mianowania przewodniczącego Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką

text:
               27.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 24/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 stycznia 2012 r.
   w sprawie mianowania przewodniczącego Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką
   (2012/42/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 235/2008/WE z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiającą Europejską Radę Konsultacyjną ds. Zarządzania Statystyką (1), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zatwierdzenie przez Parlament Europejski,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 16 marca 2009 r. Rada przyjęła decyzję 2009/249/WE (2) w sprawie mianowania Johnny’ego ÅKERHOLMA przewodniczącym Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką na okres trzech lat od dnia 23 marca 2009 r.

               (2)

               Należy zatem mianować nowego przewodniczącego, który obejmie stanowisko po upływie kadencji, która rozpoczęła się dnia 23 marca 2009 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 3 ust. 3 decyzji nr 235/2008/WE przewodniczącym nie może być osoba, która aktualnie pozostaje członkiem krajowego urzędu statystycznego albo Komisji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Thomas WIESER zostaje niniejszym mianowany przewodniczącym Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką na okres trzech lat od dnia 23 marca 2012 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. VESTAGER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 73 z 15.3.2008, s. 17.

      (2)  Dz.U. L 74 z 20.3.2009, s. 30.


               24.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/245

         P7_TA(2014)0071
   Niewyrażenie sprzeciwu wobec aktu delegowanego: europejski kodeks postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych
   Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niezgłoszenia sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (C(2013)9651 – 2014/2508(DEA))
   (2017/C 093/42)
   Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2013)9651),

               —

               uwzględniając pismo Komisji z dnia 21 stycznia 2014 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyrazi on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

               —

               uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (1), w szczególności jego art. 5 ust. 3,

               —

               uwzględniając art. 87a ust. 6 Regulaminu,

               —

               uwzględniając fakt, iż nie wyrażono żadnego sprzeciwu w terminie określonym w art. 87a ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który to termin upłynął w dniu 4 lutego 2014 r.,

               A.

               mając na uwadze, że istotne jest zapewnienie, by rozporządzenie delegowane w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa jak najszybciej weszło w życie, jako że pilnie potrzebne jest stosowanie kodeksu postępowania do prowadzonych obecnie prac nad umowami o partnerstwie i programami w tej dziedzinie na lata 2014–2020;

               1.

               oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.


               23.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 482/160

         P7_TA(2014)0018
   Uprawnienia i zakres odpowiedzialności komisji parlamentarnych
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie uprawnień stałych komisji parlamentarnych (2013/2996(RSO))
   (2016/C 482/27)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając propozycję Konferencji Przewodniczących,

               —

               uwzględniając art.183 Regulaminu,

               1.

               postanawia zastąpić tekst załącznika VII do Regulaminu następującym tekstem:
               „Załącznik VII – Uprawnienia stałych komisji parlamentarnych

                  I.   Komisja Spraw Zagranicznych

               Komisja ma uprawnienia w zakresie wspierania, realizacji i monitorowania polityki zagranicznej Unii w odniesieniu do:

                           1.

                           wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO). W tym zakresie komisję wspiera podkomisja do spraw bezpieczeństwa i obrony;

                           2.

                           stosunków z innymi instytucjami i organami Unii, z ONZ oraz z innymi organizacjami międzynarodowymi i zgromadzeniami międzyparlamentarnymi w sprawach z zakresu jej kompetencji;

                           3.

                           nadzoru nad Europejską Służbą Działań Zewnętrznych;

                           4.

                           wzmocnienia stosunków politycznych z krajami trzecimi poprzez kompleksowe programy współpracy i pomocy lub poprzez porozumienia międzynarodowe, takie jak porozumienia stowarzyszeniowe i umowy o partnerstwie;

                           5.

                           otwierania, monitorowania oraz finalizowania negocjacji dotyczących przystąpienia państw europejskich do Unii;

                           6.

                           całego ustawodawstwa, planowania i kontroli działań prowadzonych w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka, Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa, Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej, Instrumentu na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju oraz Instrumentu Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi, a także polityki w tym zakresie;

                           7.

                           monitorowania i dalszego działania między innymi w zakresie europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), w szczególności w odniesieniu do rocznych sprawozdań z postępów w dziedzinie EPS;

                           8.

                           kwestii dotyczących demokracji, praworządności, praw człowieka, w tym praw mniejszości, w krajach trzecich oraz zasad prawa międzynarodowego. W tym zakresie komisję wspiera podkomisja do spraw praw człowieka, aby zapewnić spójność wszystkich strategii polityki zagranicznej Unii z unijną polityką praw człowieka. Posłowie z innych komisji i organów właściwych w tym zakresie są zapraszani do uczestnictwa w posiedzeniach tej podkomisji, z zastrzeżeniem odpowiednich przepisów.

                           9.

                           udziału Parlamentu w misjach obserwacji wyborów, w razie potrzeby we współpracy z innymi właściwymi komisjami i delegacjami;

                     Komisja ta zapewnia polityczny nadzór i koordynację prac wspólnych komisji parlamentarnych i parlamentarnych komisji do spraw współpracy, jak też delegacji międzyparlamentarnych, delegacji ad hoc i misji obserwacji wyborów objętych zakresem jej kompetencji.

                  II.   Komisja Rozwoju

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           wspierania, realizacji i monitorowania polityki rozwoju i współpracy Unii, a zwłaszcza:

                                       a)

                                       dialogu politycznego z krajami rozwijającymi się, zarówno dwustronnego jak i w ramach odpowiednich organizacji międzynarodowych i na płaszczyźnie międzyparlamentarnej,

                                       b)

                                       pomocy dla krajów rozwijających się i porozumień o współpracy z nimi, zwłaszcza nadzoru nad skutecznym finansowaniem pomocy i oceny wydajności, w tym w odniesieniu do eliminacji ubóstwa,

                                       c)

                                       monitorowania związku polityki państw członkowskich z polityką realizowaną na szczeblu Unii,

                                       d)

                                       promowania wartości demokratycznych, dobrego zarządzania i praw człowieka w krajach rozwijających się,

                                       e)

                                       realizacji, monitorowania i rozwoju polityki spójności w odniesieniu do polityki rozwoju;

                           2.

                           całego ustawodawstwa, planowania i kontroli działań prowadzonych w ramach Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI), Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR)– w ścisłej współpracy z parlamentami narodowymi – i Instrumentu Pomocy Humanitarnej (IPH), a także wszystkich kwestii związanych z pomocą humanitarną w krajach rozwijających się oraz polityki w tym zakresie;

                           3.

                           kwestii związanych z umową o partnerstwie AKP-UE i stosunków z właściwymi organami;

                           4.

                           kwestii związanych z krajami i terytoriami zamorskimi;

                           5.

                           udziału Parlamentu w misjach obserwacji wyborów, w razie potrzeby we współpracy z innymi właściwymi komisjami i delegacjami.

                     Komisja koordynuje pracę delegacji międzyparlamentarnych i delegacji ad hoc objętych zakresem jej kompetencji.

                  III.   Komisja Handlu Międzynarodowego

               Komisja ma uprawnienia w zakresie kwestii związanych z tworzeniem, wdrażaniem i monitorowaniem wspólnej polityki handlowej Unii oraz jej zewnętrznymi stosunkami gospodarczymi, a w szczególności:

                           1.

                           stosunków finansowych, gospodarczych i handlowych z krajami trzecimi i organizacjami regionalnymi;

                           2.

                           wspólnej taryfy zewnętrznej i ułatwień handlowych, a także zewnętrznych aspektów przepisów celnych i zarządzania;

                           3.

                           nawiązywania, monitorowania, zawierania i dalszego działania w zakresie dwustronnych i wielostronnych porozumień regulujących stosunki gospodarcze, handlowe i inwestycyjne z państwami trzecimi i organizacjami regionalnymi;

                           4.

                           środków harmonizacji technicznej lub standaryzacji w dziedzinach objętych instrumentami prawa międzynarodowego;

                           5.

                           stosunków z właściwymi organizacjami międzynarodowymi i forami międzynarodowymi dotyczącymi kwestii związanych z handlem oraz z organizacjami wspierającymi integrację gospodarczą i handlową na poziomie regionalnym poza Unią;

                           6.

                           stosunków ze Światową Organizacją Handlu, również w jej wymiarze parlamentarnym.

                     Komisja pozostaje w kontakcie z właściwymi delegacjami międzyparlamentarnymi i delegacjami ad hoc w zakresie gospodarczych i handlowych aspektów stosunków z krajami trzecimi.

                  IV.   Komisja Budżetowa

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           wieloletnich ram finansowych dochodów i wydatków Unii oraz systemu środków własnych Unii;

                           2.

                           prerogatyw budżetowych Parlamentu, a mianowicie budżetu Unii, jak również negocjowania i wdrażania porozumień międzyinstytucjonalnych w tej dziedzinie;

                           3.

                           preliminarzy Parlamentu, zgodnie z procedurami określonymi w Regulaminie;

                           4.

                           budżetu organów zdecentralizowanych;

                           5.

                           działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego, która nie jest częścią europejskiego zarządzania gospodarczego;

                           6.

                           włączenia Europejskiego Funduszu Rozwoju do budżetu, z zastrzeżeniem uprawnień komisji właściwej w zakresie umowy o partnerstwie AKP-UE;

                           7.

                           skutków finansowych oraz zgodności wszystkich aktów prawnych Unii z wieloletnimi Ramami Finansowymi, z zastrzeżeniem uprawnień właściwych komisji;

                           8.

                           śledzenia i oceny wykonania bieżącego budżetu niezależnie od postanowień artykułu 78 ust. 1, przenoszenia środków finansowych, procedur dotyczących schematów organizacyjnych, środków administracyjnych oraz opinii w sprawach związanych z projektami budowlanymi o znaczących skutkach finansowych;

                           9.

                           rozporządzenia finansowego, z wyłączeniem kwestii dotyczących wykonywania i kontroli budżetu oraz zarządzania nim.

                  V.   Komisja Kontroli Budżetowej

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           kontroli wykonania budżetu Unii i Europejskiego Funduszu Rozwoju oraz podejmowanych przez Parlament decyzji w kwestii absolutorium, w tym także wewnętrznych procedur dotyczących absolutorium i wszelkich innych środków towarzyszących podejmowaniu takich decyzji bądź je wdrażających;

                           2.

                           zamknięcia, przedstawienia i kontroli rachunków i bilansów Unii, jej instytucji i wszelkich innych finansowanych przez nią organów, w tym ustalania środków finansowych do przeniesienia i bilansowania sald;

                           3.

                           kontroli działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego;

                           4.

                           monitorowania efektywności pod względem kosztów różnych form finansowania przez Unię wdrażania polityk Unii, z udziałem – na wniosek Komisji Kontroli Budżetowej –wyspecjalizowanych komisji i we współpracy – na wniosek Komisji Kontroli Budżetowej – z tymi komisjami przy badaniu sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego;

                           5.

                           stosunków z Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), badania nadużyć i nieprawidłowości w wykonywaniu budżetu Unii, działań w zakresie prewencji i ścigania, ścisłej ochrony interesów finansowych Unii oraz odnośnych działań Prokuratora Europejskiego w tej dziedzinie;

                           6.

                           stosunków z Trybunałem Obrachunkowym, mianowania jego członków i oceny jego sprawozdań;

                           7.

                           rozporządzenia finansowego w zakresie wykonania i kontroli budżetu oraz zarządzania nim.

                  VI.   Komisja Gospodarcza i Monetarna

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           polityki gospodarczej i pieniężnej Unii, funkcjonowania Unii Gospodarczo-Walutowej oraz europejskiego systemu walutowego i finansowego (w tym także stosunków z właściwymi instytucjami i organizacjami);

                           2.

                           swobodnego przepływu kapitału i płatności (płatności transgraniczne, jednolity obszar płatniczy, bilansowanie płatności, polityka przepływu kapitału oraz udzielania i zaciągania pożyczek, kontrola przepływu kapitału pochodzącego z krajów trzecich, środki stymulujące eksport kapitału unijnego);

                           3.

                           międzynarodowego systemu walutowego i finansowego (w tym także stosunków z instytucjami i organizacjami finansowymi i walutowymi);

                           4.

                           uregulowań w zakresie konkurencji oraz pomocy państwowej i publicznej;

                           5.

                           przepisów podatkowych;

                           6.

                           wydawania przepisów i nadzorowania usług, instytucji i rynków finansowych, w tym także sprawozdawczości finansowej, audytu, zasad rachunkowości, ładu korporacyjnego i innych zagadnień prawa spółek dotyczących usług finansowych;

                           7.

                           odnośnej działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego jako części europejskiego zarządzania gospodarczego w strefie euro.

                  VII.   Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           polityki zatrudnienia i wszelkich aspektów polityki społecznej, w tym również warunków pracy, ubezpieczeń społecznych, integracji społecznej i ochrony socjalnej;

                           2.

                           praw pracowniczych;

                           3.

                           środków mających na celu ochronę zdrowia i zapewnienie bezpieczeństwa w miejscu pracy;

                           4.

                           Europejskiego Funduszu Społecznego;

                           5.

                           polityki szkoleń zawodowych, w tym także podnoszenia kwalifikacji zawodowych;

                           6.

                           swobodnego przepływu pracowników i emerytów;

                           7.

                           dialogu społecznego;

                           8.

                           wszelkich form dyskryminacji w miejscu pracy i na rynku pracy, z wyjątkiem dyskryminacji ze względu na płeć;

                           9.

                           stosunków z:

                                       —

                                       Europejskim Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop),

                                       —

                                       Europejską Fundacją na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy,

                                       —

                                       Europejską Fundacją ds. Kształcenia,

                                       —

                                       Europejską Agencją ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy;

                                 oraz stosunków z innymi właściwymi organami Unii i organizacjami międzynarodowymi.

                  VIII.   Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           polityki dotyczącej środowiska naturalnego i środków ochrony środowiska, w szczególności w odniesieniu do:

                                       a)

                                       zmiany klimatu,

                                       b)

                                       zanieczyszczenia powietrza, gleby i wody, gospodarowania odpadami i ich powtórnego wykorzystania, niebezpiecznych substancji i produktów, poziomu hałasu i ochrony bioróżnorodności,

                                       c)

                                       trwałego rozwoju,

                                       d)

                                       działań i porozumień na szczeblu międzynarodowym i regionalnym podjętych w celu ochrony środowiska,

                                       e)

                                       naprawiania szkód powstałych w środowisku,

                                       f)

                                       obrony cywilnej,

                                       g)

                                       Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska;

                                       h)

                                       Europejskiej Agencji Chemikaliów;

                           2.

                           zdrowia publicznego, a w szczególności:

                                       a)

                                       programów i działań szczególnych w dziedzinie zdrowia publicznego,

                                       b)

                                       produktów farmaceutycznych i kosmetycznych,

                                       c)

                                       związanych ze zdrowiem aspektów bioterroryzmu,

                                       d)

                                       Europejskiej Agencji Oceny Produktów Medycznych i Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób;

                           3.

                           kwestii związanych z bezpieczeństwem żywności, w szczególności:

                                       a)

                                       znakowania i bezpieczeństwa produktów spożywczych,

                                       b)

                                       przepisów weterynaryjnych dotyczących ochrony zdrowia ludzkiego przed zagrożeniami; kontroli artykułów spożywczych i systemów produkcji spożywczej w aspekcie zdrowia publicznego,

                                       c)

                                       Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Europejskiego Urzędu ds. Żywności i Weterynarii.

                  IX.   Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           polityki przemysłowej Unii i związanych z nią środków oraz zastosowania nowych technologii, w tym także środków dotyczących średnich i małych przedsiębiorstw;

                           2.

                           polityki badań i innowacji Unii, w tym także nauki i techniki, a także rozpowszechniania i wykorzystania wyników badań naukowych;

                           3.

                           europejskiej polityki kosmicznej;

                           4.

                           działalności Wspólnego Centrum Badawczego, Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, Instytutu Materiałów Referencyjnych i Pomiarów, jak również JET, ITER i innych projektów z tej dziedziny;

                           5.

                           środków Unii dotyczących polityki energetycznej w ogóle oraz w kontekście tworzenia i funkcjonowania wewnętrznego rynku energii, w tym środków dotyczących:

                                       a)

                                       bezpieczeństwa zaopatrzenia w energię w Unii;

                                       b)

                                       wspierania efektywności energetycznej i oszczędności energii oraz rozwoju nowych i odnawialnych form energii;

                                       c)

                                       wspierania wzajemnego połączenia sieci energetycznych i efektywności energetycznej, w tym także tworzenie i rozwój sieci transeuropejskich w sektorze infrastruktury energetyki;

                           6.

                           traktatu Euratom i Agencji Zaopatrzenia Euratom, bezpieczeństwa nuklearnego, wyłączania urządzeń i usuwania odpadów w sektorze nuklearnym;

                           7.

                           społeczeństwa informacyjnego, technologii informacyjnych oraz sieci i usług telekomunikacyjnych, w tym technologii i aspektów bezpieczeństwa oraz tworzenia i rozwoju sieci transeuropejskich w sektorze infrastruktury telekomunikacji, a także działalności Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA).

                  X.   Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           koordynacji na szczeblu Unii krajowych systemów ustawodawstwa w dziedzinie rynku wewnętrznego i w zakresie unii celnej, a zwłaszcza:

                                       a)

                                       swobodnego przepływu towarów, w tym harmonizacji standardów technicznych,

                                       b)

                                       swobody przedsiębiorczości,

                                       c)

                                       swobody świadczenia usług, z wyjątkiem sektora finansowego i pocztowego;

                           2.

                           funkcjonowania jednolitego rynku, w tym środków mających na celu identyfikowanie i usuwanie potencjalnych barier we wdrażaniu jednolitego rynku, w tym jednolitego rynku cyfrowego;

                           3.

                           wspierania i ochrony interesów gospodarczych konsumentów, z wyjątkiem obszarów zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności;

                           4.

                           polityki i ustawodawstwa dotyczących wprowadzania w życie zasad jednolitego rynku i egzekwowania praw konsumentów.

                  XI.   Komisja Transportu i Turystyki

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           środków dotyczących rozwoju wspólnej polityki transportu kolejowego, drogowego, śródlądowego, morskiego i powietrznego, a zwłaszcza:

                                       a)

                                       wspólnych reguł dotyczących transportu w ramach Unii Europejskiej,

                                       b)

                                       tworzenia i rozwoju sieci transeuropejskich w sektorze infrastruktury transportu,

                                       c)

                                       świadczenia usług transportowych i stosunków z krajami trzecimi w dziedzinie transportu,

                                       d)

                                       bezpieczeństwa transportu,

                                       e)

                                       stosunków z międzynarodowymi organizacjami do spraw transportu;

                                       f)

                                       Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego, Europejskiej Agencji Kolejowej, Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego i wspólnego przedsięwzięcia SESAR;

                           2.

                           usług pocztowych;

                           3.

                           turystyki.

                  XII.   Komisja Rozwoju Regionalnego

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           prowadzenia i rozwoju unijnej polityki rozwoju regionalnego i spójności, ustanowionej w Traktatach;

                           2.

                           Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności i innych unijnych instrumentów polityki regionalnej;

                           3.

                           oceny wpływu innych polityk unijnych na spójność gospodarczą i społeczną;

                           4.

                           koordynacji unijnych instrumentów strukturalnych;

                           5.

                           miejskiego wymiaru polityki spójności;

                           6.

                           regionów peryferyjnych i wysp jak również współpracy transgranicznej i międzyregionalnej;

                           7.

                           stosunków z Komitetem Regionów, organizacjami współpracy międzyregionalnej oraz władzami lokalnymi i regionalnymi.

                  XIII.   Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           funkcjonowania i rozwoju wspólnej polityki rolnej;

                           2.

                           rozwoju wsi, w tym działań w ramach odpowiednich instrumentów finansowych;

                           3.

                           ustawodawstwa w zakresie:

                                       a)

                                       zagadnień weterynaryjnych i fitosanitarnych oraz pasz zwierzęcych, o ile środki takie nie mają na celu ochrony zdrowia ludzkiego przed zagrożeniami,

                                       b)

                                       hodowli i dobrostanu zwierząt;

                           4.

                           poprawy jakości produktów rolnych;

                           5.

                           zaopatrzenia w surowce rolnicze;

                           6.

                           Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin;

                           7.

                           leśnictwa i agroleśnictwa.

                  XIV.   Komisja Rybołówstwa

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           funkcjonowania i rozwoju wspólnej polityki rybołówstwa oraz zarządzania nią;

                           2.

                           zachowania zasobów rybnych, zarządzania rybołówstwem i flotami eksploatującymi takie zasoby oraz badań stosowanych w dziedzinie rybołówstwa;

                           3.

                           wspólnej organizacji rynku produktów rybnych i akwakultury oraz ich przetwarzania i wprowadzania do obrotu;

                           4.

                           polityki strukturalnej w sektorze rybołówstwa i upraw wodnych, w tym instrumentów finansowych i funduszy orientacji w dziedzinie rybołówstwa służących wsparciu tych sektorów;

                           5.

                           zintegrowanej polityki morskiej w odniesieniu do działalności połowowej;

                           6.

                           umów o partnerstwie dotyczących zrównoważonego rybołówstwa, regionalnych organizacji rybołówstwa i wykonywania międzynarodowych zobowiązań w dziedzinie rybołówstwa.

                  XV.   Komisja Kultury i Edukacji

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           aspektów kulturalnych Unii Europejskiej, a zwłaszcza:

                                       a)

                                       pogłębiania wiedzy oraz upowszechniania kultury,

                                       b)

                                       ochrony i promowania różnorodności kulturowej i językowej,

                                       c)

                                       zachowania i ochrony dziedzictwa kulturalnego, wymiany kulturalnej i twórczości artystycznej;

                           2.

                           polityki edukacyjnej Unii, w tym także europejskiego szkolnictwa wyższego, wspierania systemu szkół europejskich i kształcenia ustawicznego;

                           3.

                           polityki audiowizualnej oraz kulturalnych i edukacyjnych aspektów społeczeństwa informacyjnego;

                           4.

                           polityki dotyczącej młodzieży;

                           5.

                           rozwoju polityki w zakresie sportu, wypoczynku i rozrywki;

                           6.

                           polityki informacyjnej i środków przekazu;

                           7.

                           współpracy z krajami trzecimi w obszarze sportu i edukacji oraz stosunków z właściwymi organizacjami i instytucjami międzynarodowymi.

                  XVI.   Komisja Prawna

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           wykładni, stosowania i monitorowania prawa Unii i zgodności aktów unijnych z prawem pierwotnym, a w szczególności wyboru podstawy prawnej oraz przestrzegania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

                           2.

                           wykładni oraz stosowania prawa międzynarodowego w zakresie, w jakim dotyczy ono Unii Europejskiej;

                           3.

                           lepszego stanowienia prawa i uproszczenia prawa Unii;

                           4.

                           ochrony prawnej praw i prerogatyw Parlamentu, w tym także udziału Parlamentu w postępowaniach przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                           5.

                           aktów Unii mających wpływ na porządek prawny państw członkowskich, w następujących dziedzinach:

                                       a)

                                       prawa cywilnego i handlowego,

                                       b)

                                       prawa spółek,

                                       c)

                                       prawa własności intelektualnej,

                                       d)

                                       prawa procesowego;

                           6.

                           środków dotyczących współpracy sądowej i administracyjnej w sprawach cywilnych;

                           7.

                           odpowiedzialności w zakresie ochrony środowiska i sankcji za przestępstwa przeciw środowisku;

                           8.

                           kwestii etycznych związanych z nowymi technologiami, przy zastosowaniu procedury obejmującej zaangażowane komisje;

                           9.

                           statutu posła do Parlamentu Europejskiego i regulaminu pracowniczego Unii Europejskiej;

                           10.

                           przywilejów i immunitetów, jak również weryfikacji mandatów poselskich;

                           11.

                           organizacji i statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

                           12.

                           Urzędu ds. Harmonizacji na Rynku Wewnętrznym.

                  XVII.   Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           ochrony, na terytorium Unii, praw obywatelskich, praw człowieka i praw podstawowych, w tym także ochrony mniejszości, zgodnie z postanowieniami traktatów i Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej;

                           2.

                           środków niezbędnych do zwalczania wszelkich form dyskryminacji oprócz dyskryminacji ze względu na płeć oraz dyskryminacji w miejscu pracy bądź na rynku pracy;

                           3.

                           ustawodawstwa w obszarze przejrzystości oraz ochrony osób fizycznych pod kątem przetwarzania danych osobowych;

                           4.

                           utworzenia i rozwijania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, z poszanowaniem zasad pomocniczości i proporcjonalności, a w szczególności:

                                       a)

                                       środków dotyczących wjazdu i przepływu osób, azylu i migracji,

                                       b)

                                       środków dotyczących zintegrowanego zarządzania wspólnymi granicami,

                                       c)

                                       środków dotyczących współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, w tym terroryzmu, oraz materialnych i proceduralnych środków dotyczących rozwoju bardziej spójnego podejścia Unii do prawa karnego;

                           5.

                           Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii i Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Europolu, Eurojustu, Cepolu, Prokuratury Europejskiej i innych organów i agencji działających w tym obszarze;

                           6.

                           stwierdzania istnienia wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia wspólnych zasad państw członkowskich przez jedno z nich.

                  XVIII.   Komisja Spraw Konstytucyjnych

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           instytucjonalnych aspektów procesu integracji europejskiej, zwłaszcza przygotowania, wszczynania i przebiegu procedur związanych ze zwykłą i uproszczoną rewizją traktatu;

                           2.

                           stosowania traktatu UE i oceny jego funkcjonowania;

                           3.

                           konsekwencji dla instytucji wynikających z negocjacji w sprawie rozszerzenia lub wystąpienia z Unii;

                           4.

                           stosunków międzyinstytucjonalnych, w tym także analizy porozumień międzyinstytucjonalnych, o których mowa w art. 127 ust. 2 Regulaminu, w celu ich zatwierdzenia przez Parlament;

                           5.

                           jednolitej procedury wyborczej;

                           6.

                           partii politycznych i fundacji politycznych na poziomie europejskim, z zastrzeżeniem kompetencji Prezydium;

                           7.

                           stwierdzania poważnego i stałego naruszenia wspólnych zasad państw członkowskich przez jedno z nich;

                           8.

                           wykładni i stosowania Regulaminu oraz propozycji zmian.

                  XIX.   Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           definiowania, wspierania i ochrony praw kobiet w Unii oraz unijnych środków w tym zakresie;

                           2.

                           wspierania praw kobiet w krajach trzecich;

                           3.

                           polityki równych szans, w tym wspierania równości między kobietami i mężczyznami w dostępie do rynku pracy i w sposobie traktowania w pracy;

                           4.

                           likwidacji wszelkich form przemocy i dyskryminacji ze względu na płeć;

                           5.

                           realizacji i dalszego włączania zasady równości szans we wszystkie dziedziny polityki;

                           6.

                           nadzorowania oraz realizacji umów i konwencji międzynarodowych dotyczących praw kobiet;

                           7.

                           zwiększania wiedzy o prawach kobiet;

                  XX.   Komisja Petycji

               Komisja ma uprawnienia w zakresie:

                           1.

                           petycji;

                           2.

                           organizacji wysłuchań publicznych dotyczących inicjatyw obywatelskich zgodnie z art. 197a;

                           3.

                           stosunków z Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich.”

               2.

               postanawia, że niniejsza decyzja wejdzie w życie pierwszego dnia pierwszej sesji ósmej kadencji parlamentarnej;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie i Komisji.


title: 2008/583/WE: Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2008 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/868/WE

text:
               16.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/21

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 lipca 2008 r.
   wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/868/WE
   (2008/583/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 20 grudnia 2007 r. Rada przyjęła decyzję 2007/868/WE wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (2) oraz uaktualniającą wykaz osób i podmiotów, do których ma zastosowanie to rozporządzenie.

               (2)

               Rada przekazała wszystkim osobom, grupom i podmiotom, co do których było to praktycznie możliwe, uzasadnienie przyczyn, z których zostały umieszczone w wykazie zawartym w decyzji 2007/868/WE. W odniesieniu do jednej grupy i trzech osób zmienione uzasadnienie przyczyn zostało im przekazane, w miarę możliwości, w kwietniu 2008 r.

               (3)

               Za pomocą zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 22 grudnia 2007 r. (3) Rada poinformowała osoby, grupy i podmioty wymienione w decyzji 2007/868/WE, że postanowiła utrzymać w wykazie nazwiska tych osób oraz nazwy tych grup i podmiotów. Rada poinformowała również zainteresowane osoby, grupy i podmioty, że możliwe jest zwrócenie się do Rady o uzasadnienie przyczyn umieszczenia ich w wykazie (o ile informacja ta nie została im wcześniej przekazana).

               (4)

               Rada przeprowadziła całościowy przegląd wykazu osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001, wymagany na mocy art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia. Dokonując tego przeglądu, Rada uwzględniła uwagi przedłożone jej przez zainteresowanych.

               (5)

               W przypadku jednej grupy Rada wzięła pod uwagę fakt, że decyzja właściwego organu, na podstawie której grupa została umieszczona w wykazie, nieobowiązywała od dnia 24 czerwca 2008 r. Jednak Rada powzięła wiadomość o nowych informacjach dotyczących grupy. Rada uważa, że te nowe informacje uzasadniają umieszczenie tej grupy w wykazie.

               (6)

               Rada ustaliła, że jedną osobę należy skreślić z wykazu osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001.

               (7)

               Rada ustaliła, że z wyjątkiem osoby wymienionej w motywie 6 osoby, grupy i podmioty wymienione w załączniku do wspólnego stanowiska 2007/871/WPZiB (4) uczestniczyły w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (5), że decyzja w stosunku do nich została podjęta przez właściwy organ w rozumieniu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska i że w związku z tym powinny one nadal podlegać szczególnym środkom ograniczającym przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 2580/2001.

               (8)

               Wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001, należy odpowiednio zaktualizować,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Wykaz, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001, zastępuje się wykazem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję 2007/868/WE.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70. Rozporządzenie ostatnio zmienione decyzją 2007/868/WE (Dz.U. L 340 z 22.12.2007, s. 100).

      (2)  Dz.U. L 340 z 22.12.2007, s. 100. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2008/343/WE (Dz.U. L 116 z 30.4.2008, s. 25).

      (3)  Dz.U. C 314 z 22.12.2007, s. 42.

      (4)  Zmienione wspólnym stanowiskiem Rady 2008/346/WPZiB z dnia 29 kwietnia 2008 r. (Dz.U. L 116 z 30.4.2008, s. 53).

      (5)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93.

      ZAŁĄCZNIK
      Wykaz osób, grup i podmiotów, o którym to wykazie mowa w art. 1
      1.   OSOBY

                  1.

                  ABOU, Rabah Naami (alias: Naami Hamza; Mihoubi Faycal; Fellah Ahmed; Dafri Rèmi Lahdi), ur. 1.2.1966 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  2.

                  ABOUD, Maisi (alias szwajcarski Abderrahmane), ur. 17.10.1964 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  3.

                  AL-MUGHASSIL, Ahmad Ibrahim (alias: ABU OMRAN; AL-MUGHASSIL, Ahmed Ibrahim), ur. 26.6.1967 r. w Katif-Bab al-Szamal (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  4.

                  AL-NASSER, Abdelkarim Hussein Mohamed, ur. w Al-Ihsa (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  5.

                  AL YACOUB, Ibrahim Salih Mohammed, ur. 16.10.1966 r. w Tarut (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  6.

                  ARIOUA, Azzedine, ur. 20.11.1960 r. w Konstantynie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  7.

                  ARIOUA, Kamel (alias Lamine Kamel), ur. 18.8.1969 r. w Konstantynie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  8.

                  ASLI, Mohamed (alias Dahmane Mohamed), ur. 13.5.1975 w miejscowości Ajn Taja (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  9.

                  ASLI, Rabah, ur. 13.5.1975 r. w miejscowości Ajn Taja (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  10.

                  ATWA, Ali (alias: BOUSLIM, Ammar Mansour; SALIM, Hassan Rostom), ur. w roku 1960 w Libanie, obywatel Libanu

                  11.

                  BOUYERI, Mohammed (alias: Abu ZUBAIR; SOBIAR; Abu ZOUBAIR), ur. 8.3.1978 r. w Amsterdamie (Holandia) – członek grupy Hofstadgroep

                  12.

                  DARIB, Noureddine (alias: Carreto; Zitoun Mourad) ur. 1.2.1972 r. w Algierii – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  13.

                  DJABALI, Abderrahmane (alias Touil), ur. 1.6.1970 r. w Algierii – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  14.

                  EL FATMI, Nouredine (alias: Nouriddin EL FATMI; Nouriddine EL FATMI; Noureddine EL FATMI; Abu AL KA’E KA’E; Abu QAE QAE; FOUAD; FZAD; Nabil EL FATMI; Ben MOHAMMED; Ben Mohand BEN LARBI; Ben Driss Muhand IBN LARBI; Abu TAHAR; EGGIE), ur. 15.8.1982 r. w Midarze (Maroko), paszport (marokański) nr N829139 – członek grupy Hofstadgroep

                  15.

                  EL-HOORIE, Ali Saed Bin Ali (alias: AL-HOURI, Ali Saed Bin Ali; EL-HOURI, Ali Saed Bin Ali), ur. 10.7.1965 r. lub 11.7.1965 r. w miejscowości El Dibabiya (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  16.

                  FAHAS, Sofiane Yacine, ur. 10.9.1971 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  17.

                  IZZ-AL-DIN, Hasan (alias: GARBAYA, Ahmed; SA-ID; SALWWAN, Samir), ur. w roku 1963 w Libanie, obywatel Libanu

                  18.

                  LASSASSI, Saber (alias Mimiche), ur. 30.11.1970 r. w Konstantynie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  19.

                  MOHAMMED, Chalid Szejk (alias: ALI, Salem; BIN CHALID, Fahd Bin Adballah; HENIN, Aszraf Refaat Nabith; WADUD, Chalid Adbul), ur. 14.4.1965 r. lub 1.3.1964 r. w Pakistanie, nr paszportu 488555

                  20.

                  MOKTARI, Fateh (alias Ferdi Omar), ur. 26.12.1974 r. w Husajn Daj (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  21.

                  NOUARA, Farid, ur. 25.11.1973 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  22.

                  RESSOUS, Hoari (alias Hallasa Farid), ur. 11.9.1968 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  23.

                  SEDKAOUI, Noureddine (alias Nounou), ur. 23.6.1963 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  24.

                  SELMANI, Abdelghani (alias Gano), ur. 14.6.1974 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  25.

                  SENOUCI, Sofiane, ur. 15.4.1971 r. w Husajn Daj (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  26.

                  SISON, José Maria (alias: Armando Liwanag; Joma), ur. 8.2.1939 r. w Cabugao (Filipiny) – człowiek stojący na czele Komunistycznej Partii Filipin, w tym jej zbrojnego ramienia: Nowej Armii Ludowej

                  27.

                  TINGUALI, Mohammed (alias: Mouh di Kouba), ur. 21.4.1964 r. w Al-Bulajdzie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  28.

                  WALTERS, Jason Theodore James (alias: Abdullah; David), ur. 6.3.1985 r. w Amersfoort (Holandia), nr (holenderskiego) paszportu NE8146378 – członek grupy Hofstadgroep

            2.   GRUPY I PODMIOTY

                  1.

                  Organizacja Abu Nidala (znana również pod nazwami: Rewolucyjna Rada Fatah; Rewolucyjne Brygady Arabskie; Czarny Wrzesień; Rewolucyjna Organizacja Muzułmańskich Socjalistów)

                  2.

                  Brygady Męczenników Al-Aksy

                  3.

                  Al-Aqsa e.V. (Stowarzyszenie Al-Aksa)

                  4.

                  Al-Takfir wal-Hijra

                  5.

                  Aum Shinrikyō (znana również pod nazwami: AUM; Aum Najwyższa Prawda; Aleph)

                  6.

                  Babbar Chalsa

                  7.

                  Komunistyczna Partia Filipin i jej zbrojne ramię: Nowa Armia Ludowa, Filipiny, obie powiązane z SISONEM, José Marią (alias: Armando Liwanagiem; Jomą), stojącym na czele Komunistycznej Armii Filipin i jej zbrojnego ramienia Nowej Armii Ludowej

                  8.

                  Dżama’a al-Islamija (znana również pod nazwą Al-Dżama’a al-Islamija) (Grupa Islamska)

                  9.

                  „İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephes” – IBDA-C (Islamski Front Bojowników o Wielki Wschód)

                  10.

                  Hamas oraz jego odłam Hamas-Izz al-Din al-Kassem

                  11.

                  Hizbul Mudżahedin – HM

                  12.

                  Hofstadgroep

                  13.

                  Fundacja Ziemi Świętej na rzecz Pomocy i Rozwoju

                  14.

                  Międzynarodowa Federacja Młodzieży Sikhijskiej

                  15.

                  Kahane Chai (znana również pod nazwą Kach)

                  16.

                  Siły Chalistan Zindabad

                  17.

                  Partia Pracujących Kurdystanu – PKK (znana również pod nazwami: KADEK; KONGRA-GEL)

                  18.

                  Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu

                  19.

                  Organizacja Mudżahedin Chalk (bez Narodowej Rady Oporu Iranu) (znana również pod nazwami: Narodowa Armia Wyzwolenia Iranu (zbrojne ramię organizacji Mudżahedin Chalk), Ludowy Mudżahedin Iranu, Muzułmańskie Towarzystwo Irańskich Studentów)

                  20.

                  Ejército de Liberación Nacional (Narodowa Armia Wyzwolenia)

                  21.

                  Front Wyzwolenia Palestyny

                  22.

                  Palestyński Islamski Dżihad

                  23.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

                  24.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny -– Naczelne Dowództwo

                  25.

                  Fuerzas armadas revolucionarias de Colombia – FARC (Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii)

                  26.

                  Devrimci Halk Kurtuluș Partisi-Cephesi – DHKP/C (Partia, Front i Armia Wyzwolenia Ludu Tureckiego) [znana również pod nazwami Devrimci Sol (Lewica Rewolucyjna); Dev Sol]

                  27.

                  Sendero Luminoso – SL (Świetlisty Szlak)

                  28.

                  Stichting Al Aqsa (Fundacja Al-Aksa) (zwana również pod nazwami: Stichting Al Aqsa Nederland; Al Aqsa Nederland)

                  29.

                  Teyrbazen Azadiya Kurdistan – TAK (znana również pod nazwami: Sokoły Wolności Kurdystanu; Jastrzębie Wolności Kurdystanu)

                  30.

                  Autodefensas Unidas de Colombia – AUC (Kolumbijskie Zjednoczone Siły Samoobrony / Kolumbijska Zjednoczona Grupa Samoobrony)


title: Decyzja Rady (UE) 2017/471 z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej

text:
               18.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 73/3

         DECYZJA RADY (UE) 2017/471
   z dnia 28 lutego 2017 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 41 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (1) produkty uzyskane w Norwegii, Szwajcarii lub Turcji zawierające materiały, które nie zostały tam w całości uzyskane, uznaje się za pochodzące z kraju korzystającego, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 45 tego rozporządzenia delegowanego.

               (2)

               Zgodnie z art. 54 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 system kumulacji ma zastosowanie, pod warunkiem że Norwegia przyznaje, na zasadzie wzajemności, takie samo traktowanie produktom pochodzącym z krajów korzystających, zawierającym materiały pochodzące z Unii.

               (3)

               W zakresie, w jakim dotyczy to Norwegii, system kumulacji został pierwotnie ustanowiony w drodze porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią. Ta wymiana listów miała miejsce w dniu 29 stycznia 2001 r. po zatwierdzeniu przez Radę decyzją 2001/101/WE (2).

               (4)

               W celu zapewnienia stosowania pojęcia pochodzenia odpowiadającego temu, które określono w regułach pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) Unii, Norwegia zmieniła swoje reguły pochodzenia w ramach GSP. Konieczne jest zatem dokonanie zmiany porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią.

               (5)

               System wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A przez Unię, Norwegię i Szwajcarię powinien nadal obowiązywać w ramach zmienionej wymiany listów i być warunkowo stosowany przez Turcję w celu ułatwienia wymiany handlowej między Unią, Norwegią, Szwajcarią i Turcją.

               (6)

               Ponadto zmodyfikowane w 2010 r. reguły pochodzenia w ramach GSP Unii przewidują wprowadzenie nowego systemu ustalania dowodów pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2017 r. Również w tym zakresie należy dokonać zmian w wymianie listów.

               (7)

               Aby uprzedzić stosowanie tego nowego systemu oraz przepisów z nim związanych, w dniu 8 marca 2012 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania z Norwegią porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i określającego, że produkty z zawartością części o pochodzeniu norweskim, szwajcarskim lub tureckim mają być traktowane w chwili ich przybycia na obszar celny Unii jak produkty z zawartością części o pochodzeniu unijnym. Rokowania zostały pomyślnie zakończone parafowaniem Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej (zwanego dalej „Porozumieniem”).

               (8)

               Porozumienie powinno zostać podpisane,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Norwegią i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 18 marca 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         J. HERRERA

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r. dotycząca zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia oraz Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim traktowane będą po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego (porozumienie wzajemne) (Dz.U. L 38 z 8.2.2001, s. 24).

      (3)  Tekst porozumienia zostanie opublikowany wraz z decyzją o jego zawarciu.