title: 2005/866/WE: Decyzja Rady z dnia  1 grudnia 2005 r.  zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Central Bank and Financial Services Authority of Ireland

text:
               6.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 318/25

      DECYZJA RADY

   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Central Bank and Financial Services Authority of Ireland
   (2005/866/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27.1,
   uwzględniając zalecenie EBC/2005/10 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 26 października 2005 r. udzielone Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Central Bank and Financial Services Authority of Ireland (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rachunki Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

               (2)

               Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Central Bank and Financial Services Authority of Ireland wygasł i nie zostanie odnowiony. Niezbędne jest zatem ustanowienie zewnętrznych biegłych rewidentów począwszy od roku obrachunkowego 2005.

               (3)

               Central Bank and Financial Services Authority of Ireland wybrał Deloitte & Touche jako swoich zewnętrznych biegłych rewidentów począwszy od roku obrachunkowego 2005, przy czym EBC uważa, że spełniają oni warunki niezbędne do ich ustanowienia.

               (4)

               Rada Prezesów EBC zaleciła udzielenie zewnętrznym biegłym rewidentom mandatu na okres trzech lat, z możliwością odnowienia.

               (5)

               Właściwym jest stosowanie się do zalecenia Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiednio zmiany decyzji Rady 1999/70/WE (2) z dnia 25 stycznia 1999 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 ust. 5 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

      „5.   Firma Deloitte & Touche zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzni biegli rewidenci Central Bank and Financial Services Authority of Ireland, począwszy od roku obrachunkowego 2005 na okres trzech lat z możliwością odnowienia.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja jest notyfikowana Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 1 grudnia 2005 r.

            W imieniu Rady

         A. MICHAEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 277 z 10.11.2005, str. 30.

      (2)  Dz.U. L 22 z 29.1.1999, str. 69. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2005/512/WE (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 20).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/301 z dnia 17 lutego 2017 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu

text:
               21.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/225

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/301
   z dnia 17 lutego 2017 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 7 grudnia 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/2274 (1) w sprawie mianowania Ángela LOSADY FERNÁNDEZA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (zwanym dalej „SPUE”) w regionie Sahelu. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 28 lutego 2017 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 16 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   1.   Mandat Ángela LOSADY FERNÁNDEZA jako SPUE w regionie Sahelu przedłuża się do dnia 30 czerwca 2018 r. Rada może podjąć decyzję o skróceniu mandatu SPUE na podstawie wniosku Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”).
   2.   Do celów mandatu SPUE region Sahelu jest zdefiniowany jako obszar, na który główny nacisk położono w strategii UE na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu (zwanej dalej „strategią”) i w jej regionalnym planie działania (zwanym dalej „regionalnym planem działania”), to jest obszar Burkina Faso, Czadu, Mali, Mauretanii i Nigru. W przypadku kwestii mających skutki dla szerzej rozumianego regionu SPUE współdziała z państwami w basenie jeziora Czad oraz z innymi państwami i podmiotami regionalnymi lub międzynarodowymi spoza regionu Sahelu, w tym w stosownych przypadkach z Maghrebu, Afryki Zachodniej i regionu Zatoki Gwinejskiej.
   Artykuł 2
   Cele strategiczne
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w odniesieniu do regionu Sahelu i ma służyć aktywnemu wspieraniu regionalnych i międzynarodowych wysiłków na rzecz osiągnięcia trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w regionie. Celem SPUE jest ponadto poprawa jakości, intensywności i wpływu wieloaspektowego zaangażowania Unii w regionie Sahelu.
   2.   SPUE przyczynia się do rozwijania i wdrażania wszelkich starań Unii w regionie, w szczególności w dziedzinach polityki, bezpieczeństwa i rozwoju, w tym również strategii oraz jej regionalnego planu działania, a także do koordynowania wszystkich odpowiednich instrumentów działań Unii.
   3.   W koordynacji z delegaturą UE i innymi właściwymi zainteresowanymi stronami, w tym z państwami członkowskimi, Komisją oraz Europejską Służba Działań Zewnętrznych (zwaną dalej „ESDZ”) priorytet nadaje się Mali i długotrwałej stabilizacji tego państwa oraz regionalnym wymiarom konfliktu.
   4.   Celami polityki Unii powinno być propagowanie, poprzez skoordynowane i efektywne wykorzystywanie wszystkich dostępnych jej instrumentów, powrotu Mali i jego ludności na drogę pokoju, pojednania, bezpieczeństwa i rozwoju.
   5.   Należytą uwagę poświęca się przyczynianiu się do wzmacniania starań w kierunku koordynacji działań między państwami regionu Sahelu – w szczególności między państwami G5 na rzecz Sahelu – w obszarach bezpieczeństwa i rozwoju.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby osiągnąć cele polityki Unii w odniesieniu do regionu Sahelu, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               aktywne przyczynianie się do wdrażania strategii oraz jej regionalnego planu działania, a także koordynowanie i dalsze rozwijanie kompleksowego podejścia Unii do kryzysu w regionie, w celu zwiększenia ogólnej spójności i skuteczności działań Unii w regionie Sahelu;

               b)

               współpracę z wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami w regionie, rządami, organizacjami regionalnymi, w szczególności G5 na rzecz Sahelu, organizacjami międzynarodowymi, społeczeństwem obywatelskim i diasporą, w tym ze wszystkimi państwami Maghrebu oraz basenu jeziora Czad, z myślą o realizacji celów Unii i przyczynieniu się do lepszego rozumienia roli Unii w regionie Sahelu;

               c)

               reprezentowanie oraz promowanie interesów i widoczności Unii na odpowiednich forach regionalnych i międzynarodowych, w tym udział w Comité de Suivi porozumienia pokojowego w Mali, oraz ułatwianie w pełni skoordynowanego i kompleksowego działania Unii w regionie, wykorzystując wszystkie stosowne instrumenty, w tym pomoc rozwojową, działalność państw członkowskich oraz pomoc Unii w zarządzaniu kryzysowym i zapobieganiu konfliktom za pośrednictwem misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali), misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP SAHEL Mali) oraz misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP SAHEL Niger);

               d)

               utrzymywanie ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ), w szczególności ze Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Afryki Zachodniej i Sahelu, Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ i szefem Wszechstronnej Zintegrowanej Misji Stabilizacyjnej ONZ w Mali (MINUSMA), Unią Afrykańską (UA), w szczególności Wysokim Przedstawicielem UA ds. Mali i Sahelu, państwami G5 na rzecz Sahelu, Wspólnotą Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej, Komisją Basenu Jeziora Czad oraz innymi wiodącymi zainteresowanymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, w tym ze specjalnymi wysłannikami ds. regionu Sahelu, a także odpowiednimi podmiotami w obszarze Maghrebu;

               e)

               skrupulatne monitorowanie regionalnego i ponadgranicznego wymiaru wyzwań stojących przed regionem, w tym terroryzmu, zorganizowanej przestępczości, przemytu broni, handlu ludźmi i przemytu ludzi, handlu narkotykami, przepływów migracyjnych i uchodźców oraz związanych z nimi przepływów finansowych; w ścisłej współpracy z Koordynatorem UE ds. Zwalczania Terroryzmu – przyczynianie się do dalszej realizacji strategii UE w dziedzinie walki z terroryzmem;

               f)

               dokładne śledzenie konsekwencji humanitarnych, politycznych, w zakresie bezpieczeństwa oraz rozwoju, z jakimi wiążą się przepływy uchodźców i przepływy migracyjne na wielką skalę oraz powiązane nielegalne przepływy finansowe w całym regionie; na wniosek – uczestniczenie w dialogach na temat migracji z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami oraz ogólnie wnoszenie wkładu w politykę Unii w zakresie migracji i uchodźców w odniesieniu do tego regionu, zgodnie z priorytetami politycznymi Unii, w celu nasilenia współpracy, w tym w zakresie powrotów i readmisji; współpracę z państwami Sahelu w celu kontynuowania działań uzgodnionych na szczycie w Valetcie w listopadzie 2015 r., w tym kryzysowego funduszu powierniczego UE na rzecz stabilności oraz eliminowania przyczyn migracji nieuregulowanej i wysiedleń w Afryce oraz w powiązaniu z ramami partnerstwa;

               g)

               utrzymywanie regularnych kontaktów politycznych wysokiego szczebla z państwami w regionie dotkniętymi terroryzmem i przestępczością międzynarodową oraz zapewnianie, aby Unia odgrywała kluczową rolę w międzynarodowych wysiłkach na rzecz zwalczania terroryzmu i międzynarodowej przestępczości. Obejmuje to starania Unii na rzecz ulepszenia jej wsparcia dla sektora bezpieczeństwa poprzez regionalizację misji w zakresie WPBiO i czynne wspieranie lokalnego budowania zdolności, a także zapewnienie, aby podstawowe przyczyny terroryzmu i przestępczości międzynarodowej w regionie Sahelu były odpowiednio uwzględniane;

               h)

               dokładne śledzenie konsekwencji politycznych, w zakresie bezpieczeństwa i rozwoju wynikających z kryzysów humanitarnych w regionie;

               i)

               w odniesieniu do Mali – przyczynianie się do stabilizacji tego państwa, w szczególności do całkowitego przywrócenia normalnych warunków konstytucyjnych i rządów na całym terytorium i rzeczywistego pluralistycznego dialogu ogólnonarodowego w ramach porozumienia pokojowego w Mali. Obejmuje to też wspieranie tworzenia instytucji, reformy sektora bezpieczeństwa i długoterminowego procesu pokojowego, pojednania oraz zwalczania korupcji i bezkarności w Mali, jak również ułatwienie aktywnych i w pełni skoordynowanych wysiłków Unii w celu propagowania sprawnego wdrożenia porozumienia pokojowego w Mali;

               j)

               we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka – przyczynianie się do wdrażania w regionie polityk Unii w dziedzinie praw człowieka, w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji, oraz unijnej polityki na rzecz kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz promowanie włączenia i kwestii równości płci w procesie budowy instytucji państwa, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) oraz późniejszymi rezolucjami dotyczącymi kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym rezolucją nr 2242 (2015). Obejmować to będzie monitorowanie rozwoju sytuacji i przygotowywanie dotyczących jej sprawozdań, a także formułowanie stosownych zaleceń oraz utrzymywanie regularnych kontaktów z właściwymi organami w Mali i regionie, Biurem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego, Biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz obrońcami praw człowieka i obserwatorami w regionie;

               k)

               monitorowanie przestrzegania odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) – i składanie stosownych sprawozdań – w szczególności w odniesieniu do rezolucji RB ONZ nr 2056 (2012), nr 2071 (2012), nr 2085 (2012), nr 2100 (2013) i nr 2295 (2016).

         2.   W celu sprawowania swego mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w zakresie formułowania stanowiska Unii na forach regionalnych i międzynarodowych, w zależności od potrzeby, aby aktywnie propagować i wzmacniać kompleksowe podejście Unii do kryzysu w regionie Sahelu;

               b)

               utrzymuje ogólny ogląd i ułatwia pełną koordynację wszystkich działań Unii oraz ściśle współpracuje z odpowiednimi delegaturami Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z ESDZ i jej odpowiednimi działami, w szczególności z działem zajmującym się Afryką.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. wynosi 1 840 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE oraz odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych i dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii oraz ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane przez, odpowiednio, wysyłające państwo członkowskie, wysyłającą instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do pracy ze SPUE.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie, odpowiednio, wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co odpowiednie działy ESDZ lub delegatury Unii, aby zapewnić spójność i zgodność ich odnośnych działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz członków personelu SPUE ustala się odpowiednio z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych na mocy decyzji Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie zapewniają SPUE wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE przyjmuje wszelkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki, zgodnie z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący szczególne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który jest odpowiedzialny, oraz w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także zapewnia plan awaryjny i plan ewakuacyjny;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który jest odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar, za który jest odpowiedzialny, lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza Radzie, WP oraz Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   1.   SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   2.   SPUE składa sprawozdania dotyczące najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii, takich jak jej wkład w reformy, z uwzględnieniem politycznych aspektów odnośnych projektów rozwojowych Unii, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   W ramach strategii i jej regionalnego planu działania SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności unijnych działań politycznych i dyplomatycznych oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii.
   2.   SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii i Komisji, jak również z działaniami innych SPUE działających w tym regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w tym regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   3.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z odpowiednimi szefami misji państw członkowskich oraz delegatur Unii. SPUE, w ścisłej koordynacji z odpowiednimi delegaturami Unii, zapewnia szefom misji EUCAP Sahel Niger i EUCAP Sahel Mali oraz dowódcy misji EUTM Mali wskazówki dotyczące sytuacji politycznej na miejscu. W razie potrzeby SPUE, dowódca misji EUTM Mali i cywilny dowódca operacji EUCAP Sahel Niger i EUCAP Sahel Mali wzajemnie się konsultują.
   Artykuł 13
   Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
   SPUE i personel SPUE udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów wcześniejszych SPUE w regionie Sahelu oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wykonywanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii podlegają regularnemu przeglądowi. Przed dniem 30 września 2017 r. SPUE przedstawi Radzie, WP oraz Komisji sprawozdanie z postępu prac, a przed dniem 31 marca 2018 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. BARTOLO

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2274 z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu (Dz.U. L 322 z 8.12.2015, s. 44).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady 2014/181/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu w Republice Środkowoafrykańskiej operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA)

text:
               1.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/1

         DECYZJA RADY 2014/181/WPZiB
   z dnia 10 marca 2014 r.
   w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu w Republice Środkowoafrykańskiej operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37, w związku z art. 218 ust. 5 i 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 lutego 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/73/WPZiB (1), która przewiduje, że status jednostek dowodzonych przez Unię i personelu operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA), w tym przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania ich misji i jej sprawnego przebiegu jest przedmiotem umowy zawartej na mocy art. 37 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (2)

               W następstwie przyjęcia przez Radę w dniu 10 lutego 2014 r. decyzji w sprawie upoważnienia do podjęcia negocjacji, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, zgodnie z art. 37 TUE, wynegocjował porozumienie w formie wymiany listów między Unią a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu EUFOR RCA.

               (3)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. W związku z tym Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani nie ma ona do niej zastosowania.

               (4)

               Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu w Republice Środkowoafrykańskiej operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA).
   Tekst porozumienia w formie wymiany listów dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania odpowiedniego listu, aby stał się on wiążący dla Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia10 marca 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. VROUTSIS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/73/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) (Dz.U. L 40 z 11.2.2014, s. 59).


title: 2006/886/WE: Decyzja Komisji z dnia 6 grudnia 2006 r. kończąca ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji w odniesieniu do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

text:
               7.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 341/46

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 6 grudnia 2006 r.
   kończąca ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji w odniesieniu do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
   (2006/886/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”) (1), w szczególności jego art. 9 i art. 12,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   POSTĘPOWANIE
   1.   Środki pierwotne

               (1)

               W lipcu 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1174/2005 (2), Rada narzuciła ostateczne cła antydumpingowe („środki pierwotne”) na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”). Indywidualne stawki ceł antydumpingowych wynoszące od 7,6 % do 39,9 % zostały nałożone na współpracujących producentów eksportujących z ChRL. Stawka mająca zastosowanie do przywozu pochodzącego ze wszystkich innych przedsiębiorstw wynosi 46,7 %.

         2.   Wniosek w sprawie ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji

               (2)

               W dniu 15 lutego 2006 r. złożono, zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, wniosek o wszczęcie ponownego dochodzenia dotyczącego pierwotnych środków. Wniosek został złożony przez czterech dużych producentów wspólnotowych (BT Products AB, Franz Kahl GmbH, Bolzoni Auramo SpA i Pramac Lifter S.p.A.) reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku ponad 70 %, ogólnej produkcji wspólnotowej („wnioskodawcy”).

               (3)

               Wnioskodawcy przedstawili wystarczające dowody oparte na domniemaniu faktycznym wskazujące, że cło antydumpingowe nałożone na ręczne wózki paletowe oraz ich zasadnicze części pochodzące z ChRL nie doprowadziły do żadnych – lub wystarczających – zmian cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie, co wskazuje na zwiększenie dumpingu i zakłócenie oczekiwanego działania skutków naprawczych wynikających z obowiązujących środków.

         3.   Ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji

               (4)

               W dniu 31 marca 2006 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
                   (3) wszczęcie ponownego dochodzenia na mocy art. 12 rozporządzenia podstawowego.

               (5)

               Komisja oficjalnie poinformowała znanych jej zainteresowanych producentów/eksporterów, przedstawicieli kraju wywozu, importerów i użytkowników o wszczęciu ponownego dochodzenia. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich znanych jej zainteresowanych stron.

               (6)

               W odpowiedzi otrzymano dwa dostatecznie kompletne kwestionariusze od chińskich producentów eksportujących, tj: od Ningbo Ruyi Joint Stock Co. Ltd. i od Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co. Ltd.; obydwa te przedsiębiorstwa współpracowały również w pierwotnym dochodzeniu. Inny producent eksportujący, Yale Industrial Products Co. Ltd., dostarczył jedynie bardzo niekompletnych danych i z tego względu, po odpowiednim zawiadomieniu, został uznany za producenta niewspółpracującego zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Dwóch innych producentów eksportujących, którzy współpracowali w pierwotnym dochodzeniu (Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory i Ningbo Tailong Machinery Co. Ltd.) nie dostarczyło żadnych informacji w ramach niniejszego ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji.

               (7)

               Ponadto ujawniło się dziewięciu importerów ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, z których pięciu współpracowało w wystarczającym stopniu w niniejszym ponownym dochodzeniu.

               (8)

               Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów ponownego dochodzenia. Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących producentów eksportujących w ChRL:

                           —

                           Ningbo Ruyi Joint Stock Co. Ltd, Hangzhou i Ninghai, ChRL;

                           —

                           Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co. Ltd., Changxing, ChRL.

               (9)

               Okres objęty ponownym dochodzeniem („nowy OD”) trwał od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. Nowy OD został wykorzystany w celu określenia obecnego poziomu cen eksportowych oraz poziomu cen sprzedaży końcowym odbiorcom we Wspólnocie. Aby ustalić czy ceny eksportowe i ceny odsprzedaży lub dalsze ceny sprzedaży we Wspólnocie zmieniły się wystarczająco, ceny stosowane podczas nowego OD zostały porównane z cenami stosowanymi podczas pierwotnego okresu objętego dochodzeniem („pierwotny OD”), obejmującego okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.

         B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM

               (10)

               Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak w pierwotnym dochodzeniu, tj: wózki jezdniowe ręczne (paletowe), bez napędu własnego, używane do obsługi i podawania materiałów normalnie umieszczanych na paletach, oraz ich zasadnicze części, tzn. podwozie i mechanizmy hydrauliczne, pochodzące z ChRL („produkt objęty postępowaniem”), normalnie zgłaszane w ramach kodów CN ex 8427 90 00 i ex 8431 20 00.

         C.   USTALENIA

               (11)

               Celem niniejszego ponownego dochodzenia było ustalenie, czy od momentu nałożenia środków pierwotnych: i) ceny eksportowe zmniejszyły się czy też ii) nie wystąpiły lub wystąpiły niewystarczające zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie produktu objętego postępowaniem.

               (12)

               Zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego umożliwiono importerom/użytkownikom i eksporterom/producentom przedstawienie dowodów uzasadniających spadek cen eksportowych i/lub brak zmian cen odsprzedaży oraz, w stosownych przypadkach, dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie po nałożeniu środków ze względów innych niż absorpcja cła antydumpingowego.

         1.   Spadek cen eksportowych

               (13)

               Podczas nowego OD sprzedaż produktu objętego postępowaniem była dokonywana zarówno poprzez podmioty powiązane we Wspólnocie i ChRL, jak i bezpośrednio na rzecz niezależnych importerów i/lub dystrybutorów we Wspólnocie. Zmiany cen eksportowych zostały ocenione poprzez porównanie, w odniesieniu do tych samych typów produktu i takich samych warunków dostawy, średniej ważonej ceny odnotowanej w nowym OD z ceną określoną podczas pierwotnego OD.

               (14)

               Porównanie cen stosowanych w nowym OD przez dwa współpracujące przedsiębiorstwa z cenami stosowanymi w pierwotnym OD nie wykazało spadku średnich cen eksportowych produktu objętego postępowaniem.

         2.   Zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie

               (15)

               Zmiany cen odsprzedaży we Wspólnocie na poziomie importerów i/lub dystrybutorów zostały ocenione poprzez porównanie średniej ceny odsprzedaży, w odniesieniu do tych samych typów produktu i takich samych warunków dostawy, łącznie z cłem konwencyjnym i po dodaniu cła antydumpingowego, w pierwotnym OD ze średnimi cenami odsprzedaży określonymi w nowym OD. W tym zakresie pięciu importerów, dokonujących znaczącej części przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty podczas nowego OD, współpracowało i dostarczyło danych.

               (16)

               Porównanie ich cen odsprzedaży w odniesieniu do badanych typów produktu wykazało, że ich ceny wzrosły o kwoty przekraczające wysokość cła antydumpingowego. W tym kontekście zaznacza się, że nie było konieczne bardziej szczegółowe dochodzenie dotyczące zmniejszenia marży zysku współpracujących importerów podczas nowego OD w stosunku do pierwotnego OD, która w każdym razie pozostała znaczna w nowym OD.

               (17)

               Nie były dostępne reprezentatywne dane dotyczące dalszych cen sprzedaży. Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że ceny odsprzedaży stosowane przez importerów wobec niepowiązanych klientów uległy wystarczającej zmianie od momentu wprowadzenia środków antydumpingowych, uzasadnione było wyciagnięcie wniosku, że dalsze ceny sprzedaży stosowane przez tych klientów również uległy wystarczającej zmianie.

         3.   Przedsiębiorstwa niewspółpracujące

               (18)

               Biorąc pod uwagę fakt, że dwaj współpracujący w ramach niniejszego ponownego dochodzenia producenci eksportujący dokonali w nowym OD 85 % całkowitej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty, co stanowi wysoki poziom współpracy, ich ustalenia zostały uznane za reprezentatywne dla całego kraju wywozu. W związku z powyższym nie odwoływano się do dostępnych faktów, w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących.

         4.   Wnioski

               (19)

               W wyniku niniejszego ponownego dochodzenia stwierdzono, iż nie można było ustalić absorpcji obowiązujących środków w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących, jako że nie ustalono spadku cen eksportowych ani niewystarczającej zmiany cen odsprzedaży i dalszych cen sprzedaży produktu objętego postępowaniem.

               (20)

               Stawka cła dla niewspółpracujących producentów eksportujących powinna pozostać na niezmienionym poziomie ze względów przedstawionych powyżej w motywie (18).

               (21)

               W związku z powyższym należy zakończyć niniejsze ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji.

               (22)

               Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Komisja postanowiła zakończyć niniejsze ponowne dochodzenie, i miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Nie otrzymano żadnych istotnych uwag,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Ponowne dochodzenie przeprowadzone zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 384/96 dotyczące środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym zakończone.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

            W imieniu Komisji,
         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 189 z 21.7.2005, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 78 z 31.3.2006, str. 24.


               12.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/140

         P7_TA(2013)0208
   Projekt protokołu w sprawie stosowania Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej do Republiki Czeskiej (zgoda) ***
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie wniosku Rady Europejskiej o niezwoływanie konwentu w celu dodania do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Protokołu w sprawie stosowania Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej do Republiki Czeskiej (00091/2011 – C7-0386/2011 – 2011/0818(NLE))
   (Zgoda)
   (2016/C 055/32)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając pismo wystosowane w dniu 5 września 2011 r. przez rząd Republiki Czeskiej do Rady dotyczące projektu Protokołu w sprawie stosowania Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Karty) do Republiki Czeskiej,

               —

               uwzględniając pismo wystosowane w dniu 25 października 2011 r. przez przewodniczącego Rady Europejskiej do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego dotyczące projektu protokołu w sprawie stosowania Karty do Republiki Czeskiej,

               —

               uwzględniając wniosek o zgodę na niezwoływanie konwentu złożony przez Radę Europejską na mocy art. 48 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (C7–0386/2011),

               —

               uwzględniając art. 6 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Kartę,

               —

               uwzględniając wnioski z posiedzenia szefów państw i rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie Europejskiej, które odbyło się w dniach 29–30 października 2009 r.,

               —

               uwzględniając art. 74a oraz art. 81 ust. 1 Regulaminu,

               —

               uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0282/2012),

         a także mając na uwadze, co następuje:

               A.

               Kartę opracował konwent złożony z przedstawicieli Parlamentu, państw członkowskich, parlamentów narodowych oraz Komisji, który prowadził prace w okresie od 17 grudnia 1999 r. do 2 października 2000 r.; Kartę proklamowano w dniu 7 grudnia 2000 r., a jej tekst został przejęty z dostosowaniami w Strasburgu w dniu 12 grudnia 2007 r.;

               B.

               w okresie od 22 lutego 2002 r. do 18 lipca 2003 r. obradował drugi konwent w celu opracowania projektu Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, którego istota została w większości ujęta w Traktacie z Lizbony, który wszedł w życie dnia 1 grudnia 2009 r.;

               C.

               w obu przypadkach konwent zwołano, by zająć się ważnymi kwestiami dotyczącymi porządku konstytucyjnego Unii, w tym przyjęcia wiążącego tekstu określającego podstawowe prawa i zasady, którymi kieruje się Unia;

               D.

               w świetle powyższego nie ma konieczności zwoływania konwentu w celu zbadania wniosku o objęcie Republiki Czeskiej Protokołem nr 30 w sprawie stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do Polski i Zjednoczonego Królestwa, ponieważ nawet jeśli wniosek ten przyniósłby jakiekolwiek skutki, byłyby one ograniczone;

               1.

               zatwierdza wniosek Rady Europejskiej o niezwoływanie konwentu;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji i parlamentom narodowym.


title: 2011/887/UE: Decyzja Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie uruchomienia na Litwie zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych DNA

text:
               28.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/36

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 grudnia 2011 r.
   w sprawie uruchomienia na Litwie zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych DNA
   (2011/887/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1), w szczególności jej art. 2 ust. 3 i art. 25,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW (2), w szczególności jej art. 20 oraz rozdział 4 załącznika do niej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie postanowień przejściowych, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, skutki prawne aktów wydanych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.

               (2)

               W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji 2008/615/WSiSW i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.

               (3)

               Art. 20 decyzji 2008/616/WSiSW przewiduje, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji 2008/615/WSiSW sprawozdanie z oceny ma być oparte na wynikach wizyty ewaluacyjnej i operacji pilotażowej.

               (4)

               Litwa poinformowała Sekretariat Generalny Rady o krajowych zbiorach analiz DNA, do których mają zastosowanie art. 2–6 decyzji 2008/615/WSiSW, oraz o warunkach zautomatyzowanego przeszukiwania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 tej decyzji, zgodnie z art. 36 ust. 2 tej decyzji.

               (5)

               Zgodnie z rozdziałem 4 pkt 1.1 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW kwestionariusz opracowany przez odpowiednią grupę roboczą Rady dotyczy każdej z zautomatyzowanych metod wymiany danych i musi być wypełniony przez państwo członkowskie w momencie uznania przez to państwo, że spełnia ono wymogi dotyczące wymiany danych w odpowiedniej kategorii danych.

               (6)

               Litwa wypełniła kwestionariusz dotyczący ochrony danych i kwestionariusz dotyczący wymiany danych DNA.

               (7)

               Litwa z powodzeniem przeprowadziła operację pilotażową z Austrią.

               (8)

               Austriacki zespół oceniający przeprowadził na Litwie wizytę ewaluacyjną i sporządził sprawozdanie z tej wizyty, które przekazano odpowiedniej grupie roboczej Rady.

               (9)

               Radzie przedstawiono całościowe sprawozdanie z oceny podsumowujące wyniki kwestionariusza, wizytę ewaluacyjną i operację pilotażową dotyczącą wymiany danych DNA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania i porównywania danych DNA Litwa w pełni wdrożyła przepisy ogólne dotyczące ochrony danych zawarte w rozdziale 6 decyzji 2008/615/WSiSW i jest uprawniona do otrzymywania i przekazywania danych osobowych na mocy art. 3 i 4 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. CICHOCKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.


title: Decyzja Komisji uznająca, że środki zgłoszone przez: Republikę Czeską w ramach procedury przejściowej ustanowionej w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniuTekst mający znaczenie dla EOG

text:
               8.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/10

         Decyzja Komisji uznająca, że środki zgłoszone przez: Republikę Czeską w ramach procedury przejściowej ustanowionej w załączniku IV.3 do Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu
   (2005/C 86/04)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   Data przyjęcia decyzji:
   Państwo Członkowskie: Republika Czeska
   Nr pomocy: CZ 55/03
   Tytuł: Moravia Banka, a.s.
   Cel: Pomoc dla sektora bankowego
   Inne informacje: Decyzja Komisji uznająca, że środki na rzecz Moravia Banka, a.s., zgłoszone przez Republikę Czeską w ramach tymczasowego mechanizmu na mocy załącznika IV.3 Aktu Przystąpienia, nie mają zastosowania po przystąpieniu.
   Tekst decyzji w języku(-ach) oryginału, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:
   http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids


title: 2006/622/WE: Decyzja Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG (Sprawa COMP/M.3696 – E.ON/MOL) (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5593)   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 253/20

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 21 grudnia 2005 r.
   uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG
   (Sprawa COMP/M.3696 – E.ON/MOL)
   (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5593)
   (jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2006/622/WE)
   Dnia 21 grudnia 2005 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie połączenia przedsiębiorstw na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (1), w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia. Nieopatrzoną klauzulą poufności wersję pełnego tekstu decyzji Komisji w autentycznych językach postępowania oraz w językach roboczych Komisji można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod adresem: http://ec.europa.eu/comm/competition/index_en.html
   I.   STRESZCZENIE

               (1)

               Niniejsza sprawa dotyczy przejęcia przez E.ON (Niemcy) dwóch spółek zależnych przedsiębiorstwa MOL, zintegrowanej węgierskiej spółki naftowo-gazowej, prowadzących działalność w zakresie sprzedaży hurtowej, obrotu i handlu gazem oraz magazynowania gazu. Przez dwa lata MOL ma również prawo korzystać z opcji sprzedaży swojej spółki zależnej zajmującej się przesyłem gazu na rzecz E.ON.

               (2)

               Już przed transakcją MOL posiada prawie wyłączną kontrolę dostępu do zasobów gazu i infrastruktury gazowej na Węgrzech. MOL jest właścicielem sieci przesyłowej gazu, wszystkich węgierskich instalacji magazynowania gazu oraz posiada pozycję quasi monopolistyczną na rynkach hurtowej sprzedaży gazu. Już obecnie MOL jest „strażnikiem” zasobów gazu (zarówno przywozu, jak i produkcji krajowej) i infrastruktury gazowej. Ta pozycja strażnika zostanie teraz przejęta przez E.ON.

               (3)

               Zasadnicza zmiana spowodowana przez proponowaną transakcję polega na tym, że E.ON w przeciwieństwie do MOL cieszy się silną pozycją rynkową w zakresie detalicznej dostawy gazu i energii elektrycznej na Węgrzech. Dlatego też, wyjąwszy działalność MOL w zakresie przesyłu i produkcji gazu, omawiana transakcja spowoduje utworzenie pionowo zintegrowanego podmiotu w łańcuchach dostaw gazu i energii elektrycznej na Węgrzech.

               (4)

               Badanie rynkowe przeprowadzone przez Komisję wykazało, że w związku z prawie wyłączną kontrolą nowego podmiotu nad zasobami gazu (w większości pochodzenia rosyjskiego) dostępnymi na Węgrzech oraz jego pionową integracją na rynku gazu i energii elektrycznej, transakcja doprowadziłaby do powstania poważnego ryzyka wykluczenia konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynków gazu i energii elektrycznej. Jak już wspomniano, w przeciwieństwie do MOL E.ON prowadzi aktywną działalność na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynku sprzedaży hurtowej, sprzedaży detalicznej i dystrybucji gazu oraz energii elektrycznej (poprzez kontrolę dwóch spośród sześciu regionalnych spółek dystrybucyjnych gazu oraz trzech spośród sześciu regionalnych spółek dystrybucyjnych energii elektrycznej), jak również w zakresie wytwarzania energii elektrycznej. Transakcja spowodowałaby zmianę bodźców nowego podmiotu w stosunku do jego konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku. Nowy podmiot posiadałby tym samym zarówno zdolność, jak i motywację do dyskryminacji konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynków, zarówno w sektorze gazowym, jak i energii elektrycznej.

               (5)

               Aby rozwiązać określone w trakcie postępowania problemy związane z konkurencją, wynikające z transakcji, E.ON przedłożyła w dniu 20 października 2005 r. pakiet zobowiązań. W dniu 16 listopada 2005 r. E.ON przedłożyła poprawione zobowiązania. Ostateczne zobowiązania przedłożono w dniu 8 grudnia 2005 r. Komisja uważa, że zobowiązania, znacznie poprawione po teście rynkowym w porównaniu do początkowej oferty E.ON, uwzględniają obawy wyrażone przez strony trzecie, jeżeli chodzi o potrzebę zapewnienia dostatecznej płynności gazu na węgierskim rynku sprzedaży hurtowej gazu po cenie i na zasadach umożliwiających stronom trzecim skuteczną konkurencję z nowym podmiotem na dalszych ogniwach rynków gazu i energii elektrycznej na Węgrzech.

               (6)

               W związku z powyższym proponuje się przyjęcie decyzji zatwierdzającej, zawierającej warunki i zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie łączenia przedsiębiorstw.

         II.   UZASADNIENIE
   A.   STRONY

               (7)

               E.ON Ruhrgas International AG („E.ON”) należy do grupy spółek E.ON, prywatnej grupy energetycznej, której podstawowa działalność polega na dostawie energii elektrycznej i gazu.

               (8)

               MOL Hungarian Oil and Gas („MOL”, Węgry) to zintegrowana grupa naftowo-gazowa, prowadząca działalność głównie na Węgrzech, na rynkach gazu ziemnego, ropy naftowej, paliw i substancji chemicznych. Jest to spółka akcyjna, notowana na giełdzie papierów wartościowych w Budapeszcie. Państwo węgierskie wciąż posiada 12 % kapitału akcyjnego plus złotą akcję.

         B.   OPERACJA

               (9)

               Omawiana sprawa dotyczy koncentracji, w ramach której E.ON przejmuje kontrolę nad MOL Földgázellátó Rt. („MOL WMT”) oraz MOL Földgáztároló Rt. („MOL Magazynowanie”). E.ON przejmie również udziały MOL w Panrusgáz Magyar-Orosz Gázipari Rt. („Panrusgáz”), wspólnym przedsiębiorstwie OAO Gazprom (Rosja) i MOL.

               (10)

               Mol Földgázszállító Rt. („MOL Przesył”), kolejna wyłącznie kontrolowana spółka zależna MOL nie zostaje przejęta przez E.ON w ramach niniejszej transakcji. Zamiast tego MOL otrzymuje opcję sprzedaży, umożliwiającą mu zażądanie w ciągu dwóch następnych lat od E.ON zakupu udziału w MOL Przesył w wysokości 25 % plus 1 akcja bądź 75 % minus 1 akcja.

               (11)

               Wreszcie MOL zachowuje kontrolę nad swoją działalnością związaną z wydobyciem i wytwarzaniem gazu (dział wydobycia i wytwarzania gazu MOL, stanowiący początkowe ogniwo rynku (ang. exploration and production – „MOL E & P”)). Jednakże w ramach niniejszej transakcji MOL i MOL WMT zawierają nową długoterminową umowę dostawy gazu dotyczącą gazu wytwarzanego przez MOL E & P („Umowa dostawy”).

         C.   WŁAŚCIWE RYNKI
   WŁAŚCIWE RYNKI GAZU ZIEMNEGO
   a)   Właściwe rynki produktowe

               (12)

               Biorąc pod uwagę specyfikę węgierskich rynków gazowych, Komisja określiła następujące właściwe rynki produktu w sektorze gazowym:

                           i)

                           przesył gazu;

                           ii)

                           dystrybucja gazu;

                           iii)

                           magazynowanie gazu;

                           iv)

                           dostawa gazu dla podmiotów gospodarczych;

                           v)

                           dostawa gazu dla regionalnych spółek dystrybucyjnych („RSD”);

                           vi)

                           dostawa gazu dla dużych elektrowni;

                           vii)

                           dostawa gazu dla dużych odbiorców przemysłowych (o zużyciu przekraczającym 500 m3/godz.);

                           viii)

                           dostawa gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych (o zużyciu poniżej 500 m3/godz.); oraz

                           ix)

                           dostawa gazu dla gospodarstw domowych.

               (13)

               Od dnia 1 lipca 2004 r. wszyscy odbiorcy inni niż gospodarstwa domowe stali się uprawnionymi odbiorcami, którzy na mocy prawa węgierskiego mają prawo swobodnego wyboru swojego dostawcy. Gospodarstwa domowe uzyskają takie uprawnienia najpóźniej w dniu 1 lipca 2007 r.

               (14)

               Węgierski sektor gazu ziemnego opiera się na modelu hybrydowym, w ramach którego współistnieje regulowany segment rynku (lub „rynek przedsiębiorstw użyteczności publicznej”), będący pozostałością starego systemu gazowego na Węgrzech, oraz uwolniony segment rynku (lub „otwarty segment rynku”). W regulowanym segmencie rynku przedsiębiorstwo użyteczności publicznej prowadzące sprzedaż hurtową (MOL WMT) ma obowiązek z mocy prawa pokryć całość zapotrzebowania RSD na gaz ziemny dla celów użyteczności publicznej, podczas gdy RSD są zobowiązane zwracać się wyłącznie do przedsiębiorstwa użyteczności publicznej prowadzącego sprzedaż hurtową (po regulowanych cenach) w celu zaspokojenia swoich potrzeb w zakresie dostaw gazu ziemnego dla odbiorców będących przedsiębiorstwami użyteczności publicznej. RSD, dostawcy usług użyteczności publicznej, posiadają z kolei wyłączne prawo i obowiązek zapewniania dostaw odbiorcom na swoim terytorium, po regulowanych cenach. Uprawnieni odbiorcy mają wybór pomiędzy dostawami dokonywanymi przez swoich dawnych dostawców gazu (RSD lub przedsiębiorstwo użyteczności publicznej prowadzące sprzedaż hurtową, MOL WMT, jeśli odbiorca otrzymywał dostawy bezpośrednio od MOL WMT) w ramach umowy o świadczeniu usług użyteczności publicznej, albo też mogą rozwiązać umowę z przedsiębiorstwem użyteczności publicznej i kupować gaz od podmiotu gospodarczego lub dokonywać przywozu gazu ziemnego samodzielnie. Ten model hybrydowy ma według przewidywań zniknąć po lipcu 2007 r.

               (15)

               Badanie rynkowe potwierdziło istnienie odrębnego rynku produktowego dla dostaw gazu do podmiotów gospodarczych na Węgrzech, na którym importerzy/producenci sprzedają gaz podmiotom gospodarczym, a podmioty gospodarcze sprzedają gaz sobie wzajemnie, celem dokonywania następnie dostaw w otwartym segmencie rynku. W regulowanym segmencie rynku RSD mają obowiązek zakupu gazu dla swoich potrzeb w zakresie użyteczności publicznej od przedsiębiorstwa użyteczności publicznej prowadzącego sprzedaż hurtową (MOL WMT).

         b)   Rynki geograficzne

               (16)

               Badanie w niniejszej sprawie wykazało, że wszystkie rynki, których dotyczy sprawa, to rynki krajowe, za wyjątkiem rynków dystrybucji gazu i dostawy gazu do gospodarstw domowych, których zasięg jest obecnie lokalny (tj. ograniczony do konkretnych obszarów dystrybucji na Węgrzech).

         WŁAŚCIWE RYNKI ENERGII ELEKTRYCZNEJ
   a)   Właściwe rynki produktowe

               (17)

               Biorąc pod uwagę specyfikę rynków węgierskich, Komisja określiła następujące właściwe rynki produktowe w sektorze energii elektrycznej:

                           i)

                           przesył energii elektrycznej;

                           ii)

                           dystrybucja energii elektrycznej;

                           iii)

                           zapewnianie zrównoważonej mocy;

                           iv)

                           dostawa hurtowa energii elektrycznej dla podmiotów gospodarczych;

                           v)

                           dostawa hurtowa energii elektrycznej dla przedsiębiorstwa użyteczności publicznej prowadzącego sprzedaż hurtową;

                           vi)

                           dostawa hurtowa energii elektrycznej dla RSD;

                           vii)

                           dostawa detaliczna energii elektrycznej dla średnich i dużych odbiorców handlowych i przemysłowych;

                           viii)

                           dostawa detaliczna energii elektrycznej dla małych odbiorców handlowych i przemysłowych; oraz

                           ix)

                           dostawa detaliczna energii elektrycznej dla gospodarstw domowych.

               (18)

               Węgierski sektor energii elektrycznej również oparty jest na modelu hybrydowym, złożonym z segmentu regulowanego i segmentu otwartego. W dniu 1 lipca 2004 r. wszyscy odbiorcy inni niż gospodarstwa domowe stali się uprawnionymi odbiorcami. Gospodarstwa domowe uzyskają takie uprawnienia w dniu 1 lipca 2007 r. Podobnie jak w sektorze gazowym uprawnieni odbiorcy mają prawo, jednakże nie obowiązek zmienić dostawców i mogą w związku z tym nadal korzystać z usług swojego dostawcy regionalnego w ramach umowy o świadczeniu usług użyteczności publicznej. Jednakże w sektorze energii elektrycznej więcej odbiorców zdecydowało się przejść do otwartego segmentu rynku niż w przypadku sektora gazowego. W czerwcu 2005 r. segment otwarty stanowił 32 % łącznego zużycia energii elektrycznej na Węgrzech.

         b)   Rynki geograficzne w sektorze energii elektrycznej

               (19)

               Większość rynków, których omawiana sprawa dotyczy, to rynki krajowe, za wyjątkiem rynku dystrybucji energii elektrycznej i dostaw detalicznych energii elektrycznej do gospodarstw domowych, które obecnie mają zasięg lokalny (tj. ograniczony do konkretnych obszarów dystrybucji na Węgrzech).

         D.   OCENA KONKURENCJI
   RYNKI GAZOWE
   a)   MOL WMT posiada dominującą pozycję na rynku hurtowej dostawy gazu na Węgrzech

               (20)

               Z uwagi na swoją uprzednią pozycję prawnego monopolisty MOL WMT posiada dominującą pozycję w zakresie hurtowej dostawy gazu dla RSD oraz dla podmiotów gospodarczych na Węgrzech. Podczas gdy MOL WMT zachowuje swoje uprzednie prawa monopolistyczne na regulowanym segmencie rynku, badanie Komisji ujawniło istnienie istotnych barier utrudniających wejście na otwarty segment węgierskiego rynku gazowego. Główną barierą dla nowych uczestników rynku na Węgrzech jest trudność związana z dostępem do konkurencyjnych źródeł gazu oraz brak płynności węgierskiego hurtowego rynku gazowego.

               (21)

               MOL WMT w szczególności kontroluje dostęp do krajowych zasobów gazu oraz do konkurencyjnego przywozu i kontrolę tę utrzyma.

               (22)

               Węgierska krajowa produkcja gazu nie jest bez znaczenia i w roku 2004 wynosiła około 3 mld m3, co odpowiadało 20 % łącznego krajowego zużycia gazu. Badanie wykazało również, że gaz węgierski jest konkurencyjny w porównaniu z gazem importowanym.

               (23)

               Mimo iż E.ON nie przejmuje MOL E & P w ramach proponowanej transakcji, MOL E & P i MOL WMT zawarły 10-letnią umowę dostawy gazu krajowego wytwarzanego przez MOL E & P jako część omawianej transakcji. Zgodnie z postanowieniami tej umowy dostawy ilości gazu dostarczanego przez MOL E & P do MOL WMT ustalane są w odniesieniu do prognoz produkcyjnych MOL E & P. Komisja ustaliła, że żadna ilość gazu nie będzie dostępna dla stron trzecich […], jako że ilości umowne odpowiadają prognozom produkcji MOL E & P, a ilości dostępne dla stron trzecich przez pozostały okres obowiązywania umowy wyniosą najwyżej [27-37 %] prognoz produkcyjnych MOL E & P.

               (24)

               Przywóz stanowi 80 % łącznego zużycia gazu na Węgrzech i przewiduje się jego wzrost, gdyż zmniejsza się produkcja krajowa. Przywóz gazu odbywa się przez dwa punkty, na granicy wschodniej (Beregovo, na granicy z Ukrainą) i zachodniej (HAG, na granicy z Austrią).

               (25)

               Badanie wykazało, że cały gaz importowany na Węgry – i jedyne konkurencyjne źródło gazu – to gaz pochodzący z Rosji (tj. z Gazpromu), lub też gaz z krajów WNP (w szczególności Turkmenistanu), przewożony tranzytem przez Rosję i Ukrainę (tj. rurociągiem tranzytowym kontrolowanym przez Gazprom). Nie przewiduje się, aby alternatywne źródła gazu były dostępne na Węgrzech przed 2012 r., kiedy to uruchomiony zostanie rurociąg NABUCCO (doprowadzający gaz z Bliskiego Wschodu i obszaru kaspijskiego).

               (26)

               Przed uwolnieniem rynku MOL posiadała monopol na przywóz gazu na Węgry. Aby zabezpieczyć swoje dostawy gazu, MOL WMT zawarła długoterminowe umowy dostawy obowiązujące przez okres […] (do […]) z Panrusgáz, Gaz de France („GdF”), E.ON oraz Bothli-Trade (Bothli-Trade dokonała cesji tej umowy na EMFESZ, jedynego jak dotąd nowego uczestnika węgierskiego rynku gazowego). Gaz kupowany przez MOL WMT od E.ON i GdF, importowany przez punkt zachodni, jest gazem rosyjskim, około [27–37 %] droższym niż gaz kupowany od Gazpromu za pośrednictwem Panrusgáz lub od EMFESZ.

               (27)

               Badanie rynkowe wykazało, że obecnie nowym uczestnikom rynku trudno jest uzyskać dostęp do rosyjskiego gazu równolegle z istniejącymi umowami MOL WMT. Wydaje się, że Gazprom nie miałby żadnej motywacji do sprzedaży „większej ilości” gazu celem jego wywozu na Węgry poza ilością niezbędną do pokrycia „luki w dostawie” powstałej w wyniku różnicy pomiędzy przyszłym wzrostem zapotrzebowania na Węgrzech a zapotrzebowaniem pokrywanym już w ramach istniejących długoterminowych umów importowych z MOL WMT.

               (28)

               Za pośrednictwem Panrusgáz, swojego wspólnego przedsiębiorstwa z MOL, Gazprom dostarcza już ilości gazu pokrywających większość zapotrzebowania na Węgrzech. Komisja uważa, że zakup gazu od Gazpromu w celu konkurowania z MOL WMT jest niemożliwy. Po pierwsze, Gazprom nie ma motywacji do sprzedaży gazu innemu podmiotowi po niższej cenie, skoro ilości te zastąpiłyby po prostu ilości, które Gazprom sprzedaje już na rynek węgierski. Po drugie, gaz, który Gazprom sprzedawałby po wyższej cenie, nie byłby konkurencyjny na Węgrzech.

               (29)

               Ponadto z uwagi na swoją obecność na rynku MOL WMT posiada i będzie posiadać znaczną przewagę nad potencjalnymi nowymi uczestnikami rynku w zakresie bezpieczeństwa dostaw, kosztów przesyłu oraz magazynowania gazu, szczególnie dzięki dużej bazie odbiorców i znaczącym ilościom sprzedaży.

               (30)

               Z tych powodów już przed transakcją MOL WMT jest podmiotem dominującym na różnych węgierskich rynkach hurtowej sprzedaży gazu (dostawa gazu do RSD, dostawa gazu do podmiotów gospodarczych, dostawa gazu do elektrowni).

         b)   Wpływ na węgierskie rynki gazowe
   Dostawa gazu
   —   Nowy podmiot będzie posiadać zdolność i motywację do zablokowania konkurentom (RSD i podmiotom gospodarczym) dostępu do hurtowych dostaw gazu na rynku dostaw dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych

               (31)

               Zasadnicza zmiana spowodowana przez proponowaną transakcję polega na tym, że E.ON w przeciwieństwie do MOL dokonuje detalicznych dostaw gazu do małych odbiorców przemysłowych i handlowych za pośrednictwem swoich RSD. Połączenie spowoduje zatem powstanie pionowo zintegrowanej spółki, prowadzącej zarówno hurtową, jak i detaliczną sprzedaży gazu. Natychmiast po dokonaniu transakcji nowy podmiot będzie miał prawdopodobnie zarówno zdolność, jak i motywację do wykluczenia z rynku swoich rzeczywistych i potencjalnych konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych, jako że konkurenci musieliby polegać na nowym podmiocie w zakresie zakupu hurtowych ilości gazu.

               (32)

               Po połączeniu nowy podmiot będzie posiadać zdolność zablokowania swoim rywalom dostępu do gazu oraz podniesienia ich kosztów na różne sposoby. W ramach regulowanego segmentu rynku, charakteryzującego się regulowanymi cenami, nowy podmiot mógłby prowadzić dyskryminację o charakterze innym niż cenowy (w postaci opóźnień w dostawach, obniżenia jakości usług, braku elastyczności, braku chęci renegocjowania itp.). Na otwartym segmencie rynku nowy podmiot mógłby bezpośrednio podnieść cenę hurtową gazu dla podmiotów gospodarczych oraz/lub prowadzić dyskryminację o charakterze innym niż cenowy.

               (33)

               E.ON poprzez swoje RSD posiada udział rynkowy w wysokości około [15–25 %] na rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych. Analiza Komisji wskazuje, że motywacja nowego podmiotu w zakresie podnoszenia kosztów rywali oraz jego optymalna strategia wykluczenia mogą prawdopodobnie ulegać zmianom wraz z otoczeniem regulacyjnym.

                           i)

                              Bezpośrednio po transakcji: dopóki zarówno ceny detaliczne dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych, jak i ceny hurtowe gazu będą regulowane, nowy podmiot będzie posiadał motywację do podnoszenia kosztów konkurencyjnych RSD poprzez dyskryminację o charakterze innym niż cenowy. Jednocześnie prawdopodobnie podniesie on cenę gazu hurtowego dla niezależnych podmiotów gospodarczych, aby przejąć klientów, którzy przechodzą do otwartego segmentu rynku.

                           ii)

                              W lipcu 2007 r.: przewiduje się wycofanie regulowanych cen. W tym momencie wszyscy uprawnieni odbiorcy będą musieli przejść do otwartego segmentu rynku. Wtedy właśnie prawdopodobnie nowy podmiot będzie mieć motywację do wykluczenia z rynku konkurentów działających na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych poprzez podwyżkę kosztów gazu lub obniżenie jakości dostaw, w zależności od tego, które rozwiązanie będzie optymalne.

               (34)

               W rezultacie może dojść do marginalizacji konkurentów nowego podmiotu, co pozwoli nowemu podmiotowi uzyskać większą siłę rynkową na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych. Takie zablokowanie dostępu może zniechęcić wszelkich potencjalnych nowych uczestników do wejścia na rynek, jako że nie będą mogli spodziewać się zawarcia umów dostaw gazu z nowym podmiotem na warunkach podobnych do warunków stosowanych w przypadku spółek zależnych E.ON. Komisja uważa zatem, że połączenie znacznie zakłóci konkurencję na rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych.

         —   Nowy podmiot będzie posiadać zdolność i motywację do zablokowania konkurentom (RSD i podmiotom gospodarczym) dostępu do hurtowych dostaw gazu na rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych

               (35)

               Obecnie udział rynkowy E.ON w węgierskim rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych wynosi około [15–25 %]. Tak jak w przypadku rynku dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych, nowy podmiot będzie miał zdolność i motywację do zablokowania swoim konkurentom działającym na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostępu do gazu na rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych, co znacznie zakłóci konkurencję na tym rynku.

               (36)

               Ponieważ gospodarstwa domowe uzyskają uprawnienia w lipcu 2007 r., tj. tylko 18 miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji, Komisja uważa, że w omawianej sprawie główne skutki antykonkurencyjne wynikające z połączenia pojawią się po tym terminie.

               (37)

               Oprócz przyszłych skutków antykonkurencyjnych połączenie prawdopodobnie spowoduje również skutki natychmiastowe w postaci i) osłabienia konkurencyjnych detalistów na sąsiednich i pokrewnych rynkach dostaw gazu dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych (będących potencjalnymi nowymi uczestnikami rynku dostaw gazu dla gospodarstw domowych); oraz ii) zniechęcenia potencjalnych nowych uczestników do przygotowania do wejścia na rynek (jako że do wejścia na rynek trzeba przygotować się z dużym wyprzedzeniem).

         —   Nowy podmiot uzyska dominującą pozycję w zakresie dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych

               (38)

               MOL WMT i RSD są jedynie pośrednimi konkurentami na rynku dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych, jako że w regulowanym segmencie rynku MOL WMT może dokonywać dostaw jedynie do odbiorców bezpośrednio podłączonych do sieci przesyłowej. Ponadto RSD są zobowiązane uzyskiwać swój gaz od MOL WMT. Jak dotąd niewielu odbiorców było w stanie uzyskać korzystniejsze warunki w otwartym segmencie rynku od podmiotów handlowych takich jak EMFESZ, ponieważ ceny regulowane wciąż są dość niskie.

               (39)

               W lipcu 2007 r. zniknie model hybrydowy i ceny regulowane dla dużych odbiorców przemysłowych. Mimo iż jako podmiot prowadzący sprzedaż gazu MOL WMT byłaby w stanie pozyskać większą liczbę dużych odbiorców przemysłowych podłączonych do sieci dystrybucyjnych, połączenie spowoduje dodanie znaczących portfeli odbiorców MOL WMT i E.ON (w przypadku E.ON nastąpi to poprzez kontrolowane przez niego RSD, KÖGÁZ i DDGÁZ, oraz zapewne FŐGÁZ, na temat której posiada on poufne informacje), w wyniku czego nowy podmiot zyska natychmiastowy dostęp do znaczącej liczby odbiorców (łączny udział w rynku wynoszący około [40–50 %]) w przeciwieństwie do swojego obecnego konkurenta EMFESZ i potencjalnych nowych uczestników.

               (40)

               Z tych powodów Komisja stoi na stanowisku, że połączenie znacznie zakłóci konkurencję na rynku dostaw gazu dla dużych odbiorców przemysłowych poprzez stworzenie pozycji dominującej.

         Magazynowanie gazu

               (41)

               MOL Magazynowanie jest jedyną spółką mogącą świadczyć usługi magazynowania gazu na Węgrzech. Możliwość magazynowania jest niezbędna każdemu dostawcy gazu w celu prowadzenia działalności na rynku hurtowej i detalicznej sprzedaży gazu, zasadniczo w celu zarządzania sezonowymi wahaniami zapotrzebowania ze strony odbiorców. Komisja uważa, że w wyniku połączenia nowy podmiot będzie posiadać zdolność i motywację do wzmocnienia strategii blokowania dostępu do gazu poprzez dyskryminację w zakresie zapewniania możliwości magazynowania, nawet przy założeniu w pełni regulowanych cen usług magazynowania (wymóg określony w uchwale Węgierskiego Urzędu Energetycznego zatwierdzającej transakcję).

               (42)

               Nowy podmiot może również kontrolować tworzenie nowych powierzchni magazynowych na Węgrzech, biorąc pod uwagę i) opcję MOL Magazynowanie kupna wyczerpanych pól od MOL E & P; oraz ii) motywację MOL w zakresie uprzywilejowania MOL Magazynowanie w przypadku sprzedaży wyczerpanych pól zakupionych od MOL E & P w związku z wynoszącym 25 % udziałem MOL w MOL Magazynowanie.

         Przesył gazu

               (43)

               MOL Przesył jest właścicielem sieci wysokiego ciśnienia na Węgrzech i zarządza nią. Mniejszościowy udział w MOL WMT wynoszący 25 % + 1, który MOL zachowałaby, daje MOL Przesył motywację do wzmocnienia strategii blokowania konkurentom E.ON działającym na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynku dostępu do gazu poprzez dyskryminacyjne zachowanie w zakresie zapewniania dostępu do sieci przesyłowej.

         RYNKI ENERGII ELEKTRYCZNEJ

               (44)

               Badanie rynkowe Komisji wykazało również, że transakcja spowodowałaby powstanie problemów związanych z konkurencją na różnych rynkach energii elektrycznej na skutek pionowej integracji działalności MOL WMT na segmentach stanowiących początkowe ogniwa rynku dostaw gazu dla dużych elektrowni z działalnością E.ON na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynków wytwarzania/sprzedaży hurtowej energii elektrycznej oraz sprzedaży detalicznej energii elektrycznej.

               (45)

               Jakkolwiek MOL nie prowadzi działalności na rynkach energii elektrycznej, E.ON od 1995 r. dokonuje znaczących inwestycji w sektorze energii elektrycznej na Węgrzech. Grupa obecnie prowadzi działalność wytwórczą za pośrednictwem niewielkiej opalanej gazem elektrowni w Debrecen (95 MW), oraz w zakresie dostaw hurtowych i detalicznych jako właściciel trzech spośród sześciu RSD energii elektrycznej oraz spółki sprzedającej energią elektryczną E.ON EK. Ponadto E.ON kontroluje różne spółki zajmujące się detaliczną dostawą energii elektrycznej w krajach sąsiadujących.

               (46)

               Już przed transakcją MOL WMT posiada dominującą pozycję na rynku dostaw gazu dla dużych elektrowni. Zasadniczą zmianą wywołaną przez transakcję jest fakt, że nowy podmiot posiada nie tylko zdolność, ale obecnie również prawdopodobnie motywację do wykorzystywania swojej pozycji strażnika zasobów gazu na Węgrzech celem wykluczenia swoich obecnych i potencjalnych konkurentów z segmentów stanowiących kolejne ogniwa rynków hurtowych dostaw energii elektrycznej dla podmiotów gospodarczych, detalicznych dostaw energii elektrycznej dla średnich i dużych odbiorców przemysłowych i handlowych, detalicznych dostaw energii elektrycznej dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych oraz detalicznych dostaw energii elektrycznej dla gospodarstw domowych.

         Wytwarzanie/sprzedaż hurtowa energii elektrycznej

               (47)

               Ogólna moc wytwórcza na Węgrzech wynosiła w 2005 r. około 8 000 MW w porównaniu z maksymalnym obciążeniem wynoszącym 6 350 MW (w 2004 r.). Energia elektryczna na Węgrzech wytwarzana jest przez elektrownie jądrowe (moc zainstalowana 1 800 MW) oraz elektrownie opalane lignitem, gazem i węglem kamiennym (moc zainstalowana 5 700 MW). Prawie 40 % energii elektrycznej zużywanej na Węgrzech wytwarza elektrownia jądrowa w Paksi, pozostałe 60 % pochodzi głównie z elektrowni opalanych węglowodorami (lignit, gaz i węgiel kamienny) i z przywozu. Znaczna część mocy dużych elektrowni rezerwowana jest z tytułu długoterminowych umów zakupu energii (PPA) zawartych z MVM, obecnym przedsiębiorstwem użyteczności publicznej prowadzącym sprzedaż hurtową energii elektrycznej. Badanie rynkowe wykazało, że łączna moc zarezerwowana z tytułu PPA wynosiła w 2005 r. 4 000–5 000 MW.

               (48)

               Szacuje się, że do 2020 r. na Węgrzech potrzebna będzie znacząca nowa moc wytwórcza energii elektrycznej (5 000 MW, czyli 60 % obecnej mocy zainstalowanej) celem zastąpienia starych elektrowni (3 500 MW) i zaspokojenia wyższego zapotrzebowania. W związku z tym węgierska moc wytwórcza energii elektrycznej powinna wzrosnąć z 8 000 MW do około 10 500 MW.

               (49)

               W wyniku badania rynkowego dotyczącego istniejących nowych projektów elektrowni na Węgrzech Komisja ustaliła, że dominującym paliwem nowych elektrowni będzie gaz. Węgierski organ regulacyjny energii uważa, że elektrownie opalane gazem mogłyby osiągnąć około 60 % nowej mocy wytwórczej.

               (50)

               Przywóz energii elektrycznej na Węgry odbywa się zasadniczo za pośrednictwem podmiotów sprzedających energię elektryczną dla celów tranzytu lub dostaw dla średnich i dużych odbiorców. MVM, przedsiębiorstwo użyteczności publicznej prowadzące sprzedaż hurtową, dokonało w 2003 r. [30–40 %] przywozu energii elektrycznej. Drugim największym importerem była grupa E.ON, wyprzedzając inne podmioty sprzedające energię elektryczną, z [10–20 %] przywozu. Według dokonanej w 2005 r. analizy MAVIR, podmiotu zajmującego się przesyłem energii elektrycznej, w ciągu kolejnych dziesięciu lat przewiduje się spadek przywozu energii elektrycznej na Węgry przy jednoczesnym wzroście łącznego zapotrzebowania na energię elektryczną. W związku z tym udział przywozu energii elektrycznej w łącznym zapotrzebowaniu na energię elektryczną uległby obniżeniu, wzrósłby natomiast udział produkcji krajowej.

               (51)

               Już przed transakcją MOL WMT posiada dominującą pozycję na rynku dostaw gazu dla dużych elektrowni. Po dokonaniu transakcji nowy podmiot będzie zatem mógł określać warunki dostaw gazu dla elektrowni swoich konkurentów (ceny, zasady wyznaczania, kary typu „bierz lub płać”, możliwość przerywania dostaw itp.) oraz prowadzić dyskryminację w stosunku do konkurencyjnych wytwórców energii na szereg różnych sposobów.

               (52)

               Badanie Komisji wykazało, że bezpośrednio po transakcji E.ON. przyjmie prawdopodobnie dwie strategie mające na celu wzmocnienie swojej pozycji zarówno na rynku wytwarzania/dostaw hurtowych energii elektrycznej, jak i na rynku dostaw detalicznych energii elektrycznej na Węgrzech.

               (53)

               Jeżeli chodzi o nowe elektrownie, E.ON podwyższy prawdopodobnie koszt gazu dla nowych, opalanych gazem elektrowni swoich konkurentów w celu powstrzymania konkurentów od budowania takich elektrowni i uprzywilejowania własnych projektów nowych elektrowni. Strategia ta byłaby korzystna dla E.ON z punktu widzenia poważnego zainteresowania grupy znacznym zwiększeniem swoich mocy wytwórczych energii na Węgrzech. E.ON może również dyskryminować nowe, opalane gazem elektrownie, które nie realizują dostaw dla jego spółek stowarzyszonych prowadzących sprzedaż detaliczną energii elektrycznej na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynku. Strategia ta byłaby zasadna z gospodarczego punktu widzenia, jako że zapewniłaby E.ON określony stopień kontroli na rynku wytwarzania/sprzedaży hurtowej energii elektrycznej, jak również dodatkową przewagę konkurencyjną na rynku sprzedaży detalicznej energii elektrycznej.

               (54)

               Jeżeli chodzi o istniejące elektrownie, nowy podmiot prawdopodobnie wdroży te same strategie wykluczenia w celu ograniczenia ich zdolności do konkurowania w otwartym segmencie rynku wytwarzania/sprzedaży hurtowej oraz ostatecznie w celu usunięcia ich z rynku. Kilku uczestników rynku wyraziło obawę, że E.ON dążyłaby następnie do przejęcia ich aktywów.

               (55)

               W przyszłym, uwolnionym systemie regulacyjnym, nacechowanym większą mocą wytwórczą energii dostępną w otwartym segmencie rynku (oraz większym udziałem E.ON w wytwarzaniu energii), opisane powyżej strategie wykluczenia będą jeszcze bardziej skuteczne i co za tym idzie – bardziej szkodliwe. Ograniczyłyby one zdolność konkurencyjnych, opalanych gazem elektrowni do konkurowania oraz ograniczyłyby możliwości rozwoju konkurencyjnego rynku sprzedaży hurtowej energii elektrycznej.

               (56)

               Natychmiast po zawarciu transakcji strategia E.ON spowodowałaby spowolnienie i obniżenie konkurencyjności procesu tworzenia nowej mocy wytwórczej na Węgrzech (w porównaniu do sytuacji, w której odrębni uczestnicy rynku budowaliby nowe elektrownie), a docelowo wywołałaby wzrost cen hurtowych energii elektrycznej. Strategia ta zakłóciłaby zatem skuteczną konkurencję na rynku wytwarzania/dostaw hurtowych energii elektrycznej dla podmiotów gospodarczych.

         Sprzedaż detaliczna energii elektrycznej

               (57)

               E.ON jest wyraźnie wiodącym graczem na rynku detalicznych dostaw energii elektrycznej na Węgrzech. Jest to jedyna grupa o mocnej pozycji zarówno w segmencie regulowanym (z trzema z sześciu RSD) oraz segmencie otwartym (E.ON EK jest jednym z trzech największych podmiotów sprzedających energię elektryczną na Węgrzech), z udziałem w rynku w wysokości około [40–50 %].

               (58)

               Strategia E.ON na rynku wytwarzania/sprzedaży hurtowej energii elektrycznej znacznie zakłóciłaby konkurencję na wszystkich rynkach dostaw detalicznych energii elektrycznej. Jej stosowanie spowodowałoby po pierwsze brak konkurencyjności w procesie tworzenia nowej mocy wytwórczej oraz wyższe ceny hurtowe. Po drugie, prawdopodobna strategia nowego podmiotu polegająca na połączeniu dostaw gazu dla elektrowni opalanych gazem i zakupu energii elektrycznej od nich ograniczyłaby możliwości konkurencyjnych podmiotów prowadzących sprzedaż detaliczną energii elektrycznej w zakresie uzyskiwania konkurencyjnej energii elektrycznej i umocniłaby i tak już silną pozycję nowego podmiotu na rynku sprzedaży detalicznej energii elektrycznej. I wreszcie, badanie rynkowe przeprowadzone przez Komisję wykazało, że prawdopodobnie na Węgrzech znaczącą rolę odgrywać będą podwójne oferty (gaz i energia elektryczna). Według Komisji natychmiast po dokonaniu transakcji E.ON będzie posiadać zdolność i motywację do uniemożliwienia przygotowania podwójnych ofert każdej innej spółce prowadzącej sprzedaż detaliczną energii elektrycznej poprzez zablokowanie konkurentom pragnącym realizować tę strategię marketingową dostępu do zasobów gazu, co znacznie zakłóciłoby konkurencję na rynkach dostaw energii elektrycznej dla małych odbiorców przemysłowych i handlowych oraz gospodarstw domowych.

         E.   ZOBOWIĄZANIA

               (59)

               W celu rozwiązania opisanych powyżej problemów związanych z konkurencją na rynkach gazu i energii elektrycznej, w dniu 20 października 2005 r. E.ON przedłożyła pakiet zobowiązań. W dniu 16 listopada 2005 r. E.ON przedłożyła poprawione zobowiązania, a w dniu 8 grudnia ostateczne zobowiązania. Komisja uważa, że zobowiązania, znacznie poprawione po teście rynkowym w porównaniu z początkową ofertą stron, uwzględniają obawy wyrażone przez strony trzecie, jeżeli chodzi o potrzebę zapewnienia dostatecznej płynności gazu na węgierskim rynku sprzedaży hurtowej gazu po cenie i na zasadach umożliwiających stronom trzecim skuteczne konkurowanie z nowym podmiotem na segmentach stanowiących kolejne ogniwa rynków gazu i energii elektrycznej na Węgrzech.

         ROZDZIAŁ ZAKRESÓW DZIAŁALNOŚCI ENERGETYCZNEJ

               (60)

               Po pierwsze, zgodnie ze zobowiązaniami MOL dokona zbycia swoich pozostałych udziałów w spółkach MOL Magazynowanie i MOL WMT w wysokości 25 % + 1 akcja w terminie sześciu miesięcy od daty zawarcia transakcji. Ponadto MOL nie nabędzie bezpośrednich ani pośrednich udziałów mniejszościowych w MOL WMT i MOL Magazynowanie przez okres 10 lat, jeżeli E.ON pozostanie większościowym udziałowcem w tych spółkach.

               (61)

               Zbycie 25 % udziału MOL w spółkach MOL Magazynowanie i MOL WMT zgodnie z zobowiązaniami rozwiązuje problemy wynikające ze strukturalnych powiązań pomiędzy MOL a E.ON. Uczestnicy testu rynkowego przyjęli ze znacznym zadowoleniem zerwanie powiązań strukturalnych pomiędzy stronami.

               (62)

               Po drugie, zgodnie ze zobowiązaniami MOL nie skorzysta ze swojej opcji sprzedaży udziału w MOL Przesył wynoszącego 25 % + 1 akcja. Ponadto przez okres 10 lat, jeżeli E.ON pozostanie większościowym udziałowcem w spółkach MOL WMT i MOL Magazynowanie, MOL nie sprzeda E.ON ani żadnej z jej spółek stowarzyszonych udziału w MOL Przesył, co spowodowałoby przejęcie całkowitej lub wspólnej kontroli przez E.ON nad MOL Przesył.

               (63)

               Ten środek zaradczy zapewni właściwym organom ochrony konkurencji możliwość wglądu w proces tworzenia każdego powiązania strukturalnego pomiędzy nowym podmiotem a MOL Przesył (szczególnie w przypadku wykorzystania opcji sprzedaży) w warunkach rynkowych panujących w danym momencie.

         UWOLNIENIE GAZU I UWOLNIENIE UMOWY

               (64)

               E.ON zobowiązuje się wdrożyć na Węgrzech program uwolnienia gazu poprzez przetargi internetowe między przedsiębiorstwami. Program uwolnienia gazu przewiduje 8 rocznych przetargów na 1 mld m3 gazu (w roku 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013) i będzie trwał przez okres 9 lat do lipca 2015 r. Węgierski Urząd Energetyczny i pełnomocnik ds. monitorowania będą nadzorować przetargi oraz wdrożenie programu uwolnienia gazu.

               (65)

               Ponadto w terminie 6 miesięcy od daty zawarcia transakcji E.ON zobowiązuje się dokonać na rzecz strony trzeciej („strona trzecia”) cesji połowy umowy dostawy gazu krajowego zawartej pomiędzy MOL WMT a MOL E & P („umowa dostawy”). W momencie wejścia w życie cesji kontraktu, strona trzecia przejmie wszystkie prawa i obowiązki MOL WMT wynikające z części umowy dostawy będącej przedmiotem cesji. Cesja wejdzie w życie na początku roku gazowego 2007 (lipiec 2007 r.) i pozostanie w mocy przez cały okres obowiązywania umowy dostawy, do lipca 2015 r. Wartość części umowy dostawy będącej przedmiotem cesji wynosi łącznie około 7,6–10 mld m3 gazu, a w pierwszym roku ma zostać uwolnionych 1,2 mld m3.

               (66)

               Aby należycie ocenić, czy przedłożone przez strony zobowiązania w zakresie uwolnienia gazu i uwolnienia umowy pozwalają na rozwiązanie określonych w trakcie postępowania problemów związanych z konkurencją, Komisja dokonała przeglądu podobnych programów obowiązujących w różnych krajach europejskich i przeprowadziła test rynkowy na próbie węgierskich podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w sektorze gazu i energii elektrycznej.

               (67)

               Komisja doszła do wniosku, że środki proponowane przez strony, tj. program uwolnienia gazu i uwolnienie umowy, uwzględniające poprawki i udoskonalenia proponowane przez strony trzecie będące respondentami testu rynkowego, w wystarczającym stopniu rozwiążą wszystkie problemy związane z konkurencją, wynikające z transakcji. W szczególności połączenie programu uwolnienia gazu z uwolnieniem umowy zapewni wszystkim uczestnikom rynku (odbiorcom gazu i podmiotom prowadzącym sprzedaż gazu) możliwość uzyskiwania gazu na swoje potrzeby na warunkach konkurencyjnych i niedyskryminacyjnych oraz, przynajmniej w znacznym stopniu, niezależnie od połączonego podmiotu.

               (68)

               Komisja uważa, że łączna ilość gazu, która ma zostać uwolniona, pozwala na stworzenie dostatecznej płynności gazu na węgierskich rynkach sprzedaży hurtowej gazu, aby zapewnić możliwość rozwoju skutecznej i zrównoważonej konkurencji na segmentach stanowiących kolejne ogniwo rynków gazu i energii elektrycznej. Łączna ilość gazu, jaka ma zostać uwolniona w wyniku zastosowania obu wspomnianych środków zaradczych, jest znaczna w porównaniu z innymi istniejącymi programami uwolnienia gazu (2 mld m3 rocznie lub do 14 % łącznego węgierskiego zużycia krajowego).

               (69)

               Czas trwania programu uwolnienia gazu oraz uwolnienia umowy (do lipca 2015 r.) pozwoli zapewnić dostateczną płynność przez odpowiednio długi okres czasu, aż do chwili zmiany struktury rynku i warunków konkurencyjnych. Ponadto mechanizm ustalania cen przewidziany zarówno dla programu uwolnienia gazu, jak i dla uwolnienia umowy zapewni, że zwycięscy oferenci uzyskają gaz na tych samych (lub, w przypadku programu uwolnienia gazu, w miarę możliwości lepszych) warunkach konkurencyjnych, co nowy podmiot. Komisja uważa ten mechanizm ustalania cen za atrakcyjny dla stron trzecich i zapewniający właściwą motywację do aktywnego uczestnictwa w przetargach programu uwolnienia gazu.

               (70)

               Jeżeli chodzi o program uwolnienia gazu, Komisja uważa, że program proponowany przez strony zarówno pod względem podstawowych cech (ilości, czas trwania, mechanizm ustalania cen), jak i cech bardziej technicznych (rozmiar partii, okres trwania umowy, zasady elastyczności) jest zasadniczo opracowany zgodnie z kryteriami, które uważa się za najbardziej odpowiednie dla wdrożenia programu uwolnienia gazu z powodzeniem. Szczegółowe zasady skutecznego przeprowadzenia przetargu i wdrożenia umów dostawy gazu zostaną opracowane przez strony pod kontrolą Węgierskiego Urzędu Energetycznego i przedstawione Komisji do zatwierdzenia.

               (71)

               Jeżeli chodzi o uwolnienie umowy, Komisja uważa, że strona trzecia będąca cesjonariuszem uwolnienia umowy reprezentować będzie znaczną i trwałą siłę konkurencyjną na węgierskich rynkach gazowych. Będzie ona posiadać dostateczne, długotrwałe zasoby gazowe dla wypracowania swojej pozycji na węgierskich rynkach gazowych i wprowadzenia płynności na te rynki.

         MOŻLIWOŚĆ MAGAZYNOWANIA

               (72)

               E.ON zobowiązuje się zapewnić odbiorcom gazu oraz podmiotom prowadzącym sprzedaż gazu, które kupują gaz bezpośrednio w ramach programu uwolnienia gazu lub uwolnienia umowy, dostęp do powierzchni magazynowych po regulowanych cenach i na regulowanych zasadach. W szczególności E.ON zobowiązuje się zapewnić wystarczające powierzchnie magazynowe tym użytkownikom końcowym i hurtownikom, nawet jeśli kupują oni gaz po raz pierwszy (nowym odbiorcom) lub wykazują większe zapotrzebowanie w zakresie magazynowania (jako że obecne ramy regulacyjne gwarantują jedynie przeniesienie na nowego dostawcę powierzchni magazynowej odpowiadającej wielkości obecnego zużycia dotychczasowych odbiorców).

               (73)

               Komisja uważa, że zobowiązanie to wystarcza do zapewnienia skutecznego i niedyskryminacyjnego dostępu do powierzchni magazynowych dla odpowiednich ilości gazu i umożliwi podmiotom gospodarczym oraz odbiorcom gospodarowanie nabytym gazem stosownie do potrzeb własnych lub potrzeb odbiorców. Zobowiązanie w zakresie magazynowania przyczyni się do tego, by uwolnienie gazu i umowy stało się atrakcyjne dla stron trzecich.

         F.   WNIOSEK

               (74)

               Ze względu na wyżej wymienione przyczyny, rozważane indywidualnie lub zbiorczo, Komisja doszła do wniosku, że zobowiązania przedłożone przez E.ON są wystarczające dla rozwiązania problemów związanych z konkurencją, jakie mogły powstać na skutek omawianej koncentracji.

               (75)

               W związku z powyższym w niniejszej decyzji Komisja uznaje zgłoszoną transakcję za zgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie łączenia przedsiębiorstw.

      (1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/971 z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, umowy w formie deklaracji w sprawie rozwoju handlu produktami technologii informacyjnej (ITA)

text:
               18.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 161/2

         DECYZJA RADY (UE) 2016/971
   z dnia 17 czerwca 2016 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, umowy w formie deklaracji w sprawie rozwoju handlu produktami technologii informacyjnej (ITA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Deklaracja ministerialna w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej, zwana powszechnie umową o technologii informacyjnej (zwaną dalej „ITA”), została przyjęta w Singapurze w dniu 13 grudnia 1996 r. W pkt 3 aneksu do ITA postanowiono, że uczestnicy spotykają się okresowo pod auspicjami Rady ds. Handlu Towarami Światowej Organizacji Handlu (WTO) w celu dokonania przeglądu produktów objętych umową, aby uzgodnić w drodze konsensusu, czy w świetle postępu technologicznego, doświadczeń zdobytych przy stosowaniu koncesji celnych lub w świetle zmian w nomenklaturze systemu zharmonizowanego słuszne jest zmodyfikowanie załączników do tego aneksu w celu objęcia nimi dodatkowych produktów.

               (2)

               W dniu 8 lipca 2009 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania przeglądu ITA w celu rozszerzenia zakresu produktów objętych tą umową, aby uwzględnić postęp techniczny i konwergencję.

               (3)

               Negocjacje dotyczące rozszerzenia ITA były prowadzone przez Komisję w konsultacji ze specjalnym komitetem ustanowionym na podstawie art. 207 ust. 3 Traktatu.

               (4)

               W dniu 28 lipca 2015 r. uczestnicy negocjacji wydali deklarację dotyczącą rozwoju handlu produktami technologii informacyjnej (zwaną dalej „deklaracją w sprawie rozszerzenia ITA”), w której przedstawiono wyniki negocjacji.

               (5)

               Podczas 10. konferencji ministerialnej WTO, która odbyła się w Nairobi w dniach 15–18 grudnia 2015 r., uczestnicy negocjacji wydali deklarację ministerialną dotyczącą rozwoju handlu produktami technologii informacyjnej z dnia 16 grudnia 2015 r. (WT/MIN 15/25) (zwaną dalej „deklaracją ministerialną”), która zatwierdza deklarację w sprawie rozszerzenia ITA i otwiera drogę do jej przyjęcia, zgodnie z jej pkt 9. W deklaracji ministerialnej odnotowano również porozumienie osiągnięte przez uczestników w trakcie negocjacji odnośnie do projektów list przedstawionych przez każdego z uczestników zgodnie z pkt 5 deklaracji w sprawie rozszerzenia ITA, które zawarte zostały w dokumencie WTO G/MA/W/117.

               (6)

               Umowa w formie deklaracji w sprawie rozszerzenia ITA powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii, wraz z listą Unii oraz listami przedstawionymi przez pozostałych uczestników negocjacji, które zawarte są w dokumencie WTO G/MA/W/117.

               (7)

               Zgodnie z deklaracją w sprawie rozszerzenia ITA Unia powinna przedłożyć WTO niezbędne zmiany swojej listy załączonej do Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT 1994), zgodnie z listą Unii CLXXIII (G/MA/TAR/RS/357/corr.1),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej deklarację w sprawie rozszerzenia ITA oraz listy przedłożone zgodnie z pkt 5 tej deklaracji.
   Tekst deklaracji w sprawie rozszerzenia ITA wraz z załącznikami do niej dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisja zostaje niniejszym upoważniona do przedłożenia Światowej Organizacji Handlu niezbędnych zmian listy Unii załączonej do GATT 1994, zgodnie z listą Unii CLXXIII (G/MA/TAR/RS/357/corr.1).
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii, instrumentu przyjęcia przewidzianego w pkt 9 deklaracji w sprawie rozszerzenia ITA (2).
   Artykuł 4
   Deklaracji w sprawie rozszerzenia ITA nie można interpretować jako przyznającej prawa lub nakładającej obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się przed sądami Unii lub państwa członkowskiego.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 17 czerwca 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 8 czerwca 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Data wejścia w życie deklaracji zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2005/678/WE: Decyzja Rady z dnia 20 września 2005 r. w sprawie mianowania dwóch członków oraz jednego zastępcy członka Komitetu Regionów

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 256/55

      DECYZJA RADY

   z dnia 20 września 2005 r.
   w sprawie mianowania dwóch członków oraz jednego zastępcy członka Komitetu Regionów
   (2005/678/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Estonii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r. (1)

               (2)

               Zwolniły się dwa stanowiska członków Komitetu Regionów w związku z rezygnacją panów Andrusa ANSIPA (Andrus ANSIP) i Edgara SAVISAARA (Edgar SAVISAAR) oraz jedno stanowisko zastępcy członka w związku z zaproponowaniem panu Väino HALLIKMÄGIEMU (Väino HALLIKMÄGI) stanowiska członka,

         STANOWI CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           pana Väino HALLIKMÄGI
                           Członek Rady Parnawy
                           na miejsce pana Andrusa ANSIPA,

                           pana Tõnis PALTS
                           Burmistrz Tallina
                           na miejsce pana Edgara SAVISAARA;

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:
               panią Laine JÄNES
               Burmistrz Tartu
               na miejsce pana Väina HALLIKMÄGIEGO.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 września 2005 r.

            W imieniu Rady

         M. BECKETT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 38.