title: Decyzja Komisji z dnia 19 października 2015 r. w sprawie utworzenia grupy ekspertów z dziedziny fałszerstwa monet ds. polityki i regulacji Komisji w zakresie ochrony monet euro przed fałszowaniem

text:
               20.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/4

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 19 października 2015 r.
   w sprawie utworzenia grupy ekspertów z dziedziny fałszerstwa monet ds. polityki i regulacji Komisji w zakresie ochrony monet euro przed fałszowaniem
   (2015/C 347/05)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji (UE) 2015/512 (1) stanowi, że Dyrekcja Generalna ds. Gospodarczych i Finansowych („Dyrekcja Generalna”) jest odpowiedzialna za zadania związane z przygotowaniem inicjatyw Komisji w zakresie ustawodawstwa i regulacji mających na celu ochronę euro przed fałszowaniem oraz wsparcie w tej dziedzinie poprzez szkolenia i pomoc techniczną. Aby koordynować niezbędne działania mające na celu ochronę monet euro przed fałszowaniem, Komisja musi korzystać z wiedzy fachowej specjalistów działających w ramach organu doradczego (2).

               (2)

               W związku z powyższym konieczne jest ustanowienie grupy ekspertów w dziedzinie ochrony monet euro przed fałszowaniem i określenie jej zadań i struktury.

               (3)

               Grupa powinna pomagać Komisji w przygotowywaniu aktów prawnych lub wyznaczaniu kierunków polityki oraz służyć fachową wiedzą podczas przygotowywania środków wykonawczych dotyczących ochrony monet euro przed fałszowaniem. Grupa powinna również zainicjować współpracę między organami publicznymi zaangażowanymi w ochronę euro przed fałszowaniem.

               (4)

               Grupa powinna składać się z ekspertów organów państw członkowskich, Europejskiego Banku Centralnego („EBC”) i Europolu.

               (5)

               Należy ustanowić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (6)

               Dane osobowe powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 (3) Parlamentu Europejskiego i Rady. Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego okresu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym ustanawia się grupę ekspertów Komisji z dziedziny fałszerstwa monet (dalej „CCEG”).
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań Rady CCEG należy:

               a)

               wspomaganie Komisji w przygotowywaniu wniosków legislacyjnych lub aktów delegowanych, lub inicjatyw politycznych dotyczących ochrony monet euro przed fałszowaniem;

               b)

               ustanowienie współpracy między szefami krajowych centrów analiz monet utworzonych zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1338/2001 (4), Komisją, Europejskim Centrum Technicznym i Naukowym (ECTN) (5), Europejskim Bankiem Centralnym („EBC”) i Europolem w sprawach dotyczących inicjatyw i działań politycznych mających na celu skuteczną strategię walki z fałszerstwami;

               c)

               udzielanie porad i przygotowywanie ekspertyz dla Komisji na potrzeby wdrażania unijnych przepisów, programów i strategii politycznych, w szczególności w odniesieniu do rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 (6);

               d)

               wymiana doświadczeń i ustanowienie dobrych praktyk w dziedzinie ochrony monet euro przed fałszowaniem;

               e)

               zwiększenie świadomości wśród organów publicznych zaangażowanych w ochronę euro przed fałszowaniem na temat przyszłych zagrożeń i monitorowanie wdrażania skutecznych środków odstraszających w ramach strategii politycznej dotyczącej zwalczania fałszowania pieniądza;

               f)

               wspieranie inicjatyw szkoleniowych w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem;

               g)

               wspieranie i opracowywanie badań lub pomocy technicznej w celu ułatwienia wykrywania fałszerstw;

               h)

               omawianie kwestii związanych ze specyfikacją techniczną fałszywych monet euro i zabezpieczeniami mającymi na celu ochronę monet euro przed fałszowaniem.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja może zasięgać opinii CCEG w każdej sprawie dotyczącej ochrony monet euro przed fałszowaniem.
   Artykuł 4
   Skład – powoływanie
   1.   Członkami są krajowe centra analiz monet państw członkowskich, EBC i Europol.
   2.   Członkowie informują Komisję o swoich wyznaczonych przedstawicielach i ich zastępcach.
   3.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Funkcjonowanie
   1.   Właściwe służby Komisji wyznaczają przewodniczącego grupy.
   2.   W porozumieniu ze służbami Komisji CCEG może powoływać podgrupy w celu zbadania szczegółowych kwestii na zasadach określonych przez grupę.
   3.   W trybie doraźnym przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach CCEG lub podgrupy zewnętrznych ekspertów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa lub podgrupa. Ponadto przedstawiciel Komisji może nadawać osobom fizycznym i organizacjom status obserwatora zgodnie z przepisem 8 ust. 3 zasad horyzontalnych dotyczących grup ekspertów (7) i krajów kandydujących.
   4.   Członkowie CCEG i ich przedstawiciele oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w decyzjach Komisji (UE, Euratom) 2015/443/WE (8) i (UE, Euratom) 2015/444 (9). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może zastosować wszelkie właściwe środki.
   5.   Posiedzenia CCEG odbywają się w pomieszczeniach Komisji, z wyjątkiem posiedzeń podgrup, które mogą być organizowane poza pomieszczeniami Komisji. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
   6.   CCEG przyjmuje swój regulamin wewnętrzny sporządzony na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego grup ekspertów.
   7.   Komisja publikuje wszystkie stosowne dokumenty dotyczące działalności CCEG (takie jak porządki obrad, protokoły i opinie uczestników), umieszczając je w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów bądź na specjalnej stronie internetowej zawierającej te dokumenty i dostępnej poprzez link umieszczony w tym rejestrze. Odpowiednie dokumenty nie są publikowane, w przypadku gdy ujawnienie dokumentu naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego, jak określono w art. 4 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 (10).
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach CCEG i jej podgrup nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Wydatki na podróże służbowe ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach CCEG są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji. W ten sam sposób koszty podróży i utrzymania są zwracane członkom podgrup.
   3.   Wydatki, o których mowa w ust. 2, są zwracane w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 7
   Stosowanie
   Niniejszą decyzję stosuje się od daty jej przyjęcia do dnia 31 grudnia 2025 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 października 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Pierre MOSCOVICI

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/512 z dnia 25 marca 2015 r. zmieniająca decyzję 1999/352/WE, EWWiS, Euratom ustanawiającą Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 81 z 26.3.2015, s. 4).

      (2)  Zgodnie z art. 4 decyzji Komisji 2005/37/WE z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającej Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN) Komisja jest zobowiązana do koordynacji działań niezbędnych do ochrony euro przed fałszowaniem, organizując okresowe zebrania ekspertów z dziedziny fałszerstwa monet (Dz.U. L 19 z 21.1.2005, s. 73).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6).

      (5)  Decyzja Rady 2003/861/WE z dnia 8 grudnia 2003 r. dotycząca analizy technicznej i współpracy w odniesieniu do fałszywych monet euro (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 44).

      (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1).

      (7)  C(2010) 7649 final.

      (8)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).

      (9)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).

      (10)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 45).


title: 2011/594/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/201

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2009
   (2011/594/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (3), w szczególności jego art. 14,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0104/2011),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2009;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 46.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/202

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2009
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (3), w szczególności jego art. 14,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0104/2011),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne za rok budżetowy 2009 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są legalne i prawidłowe,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 5 maja 2010 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2008 (5), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament zauważył między innymi, że:

                           —

                           Agencja przeniosła środki w wysokości 3 400 000 EUR (tj. 44 % wydatków operacyjnych), z czego kwota ok. 1 000 000 EUR dotyczyła zobowiązań, które w całości odnosiły się do roku budżetowego 2009,

                           —

                           Trybunał Obrachunkowy stwierdził nieprawidłowość w odniesieniu do procedury udzielania zamówień publicznych (wykorzystanie umowy ramowej powyżej jej maksymalnej wartości),

               C.

               mając na uwadze, że budżet Agencji na rok 2009 wynosił 15 100 000 EUR, czyli o 0,6 % więcej niż jej budżet na rok 2008,

      Wyniki

               1.

               ponownie zwraca się do Agencji o przedstawienie – w tabeli, która zostanie załączona do przyszłego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego – porównania działań przeprowadzonych podczas roku, którego dotyczy absolutorium, oraz tych przeprowadzonych w poprzednim roku budżetowym, tak aby pozwolić organowi udzielającemu absolutorium na lepszą ocenę wyników Agencji na przestrzeni dwóch lat;

               2.

               z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Agencji dotyczącą zapoczątkowania prognoz na temat wpływu na bezpieczeństwo i zdrowie innowacji technologicznych w „ekologicznych miejscach pracy” do 2020 r.; zauważa również, że gromadzono dane na temat bezpieczeństwa i zdrowia kobiet w miejscu pracy;

      Zarządzanie Agencją

               3.

               zauważa, że koszty zarządzania Agencją stanowią 1,35 % budżetu – Rada Zarządzająca składa się z 84 członków, a Agencja zatrudnia 64 pracowników (dane z roku budżetowego 2008); przypomina, że odzwierciedla to rozporządzenie (WE) nr 2062/94, w którym ustanowiono Agencję i w którym usiłuje się uzyskać trójstronną strukturę poprzez włączenie partnerów społecznych do Rady Zarządzającej; zauważa, że za praktyczne, bieżące funkcjonowanie Agencji odpowiada jedenastoosobowe biuro, którego członkowie mianowani są przez Radę Zarządzającą;

      Środki przeniesione

               4.

               jest zaniepokojony, że Trybunał Obrachunkowy ponownie stwierdził w 2009 r. przeniesienie na rok budżetowy 2010 kwoty 3 500 000 EUR (tj. 47 % podjętych zobowiązań) dotyczącej działań operacyjnych (tytuł III); podkreśla, że sytuacja ta świadczy o opóźnieniach w realizacji działań Agencji oraz stanowi naruszenie budżetowej zasady jednoroczności; przyznaje, że jest to spowodowane częściowo wieloletnią naturą ważnych projektów; niemniej jednak przyznaje, że na początku 2010 r. Agencja wprowadziła mechanizm comiesięcznej sprawozdawczości w celu monitorowania wdrażania działań przewidzianych w rocznym programie prac i odpowiadających im aspektów budżetowych;

               5.

               wzywa Agencję do ograniczenia wysokiego wskaźnika anulowania środków i do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o podjętych działaniach; z zadowoleniem przyjmuje obietnicę Agencji, zgodnie z którą zwróci ona szczególną uwagę na wciąż niezakończone na koniec roku zobowiązania w celu umorzenia kwot niepotrzebnych do pokrycia późniejszych zobowiązań finansowych i prawnych;

      Audyt wewnętrzny

               6.

               z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Agencji dotyczącą przedstawiania organowi udzielającemu absolutorium rocznego sprawozdania z audytu wewnętrznego dotyczącego Agencji, przygotowanego przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS); uznaje to za oznakę przejrzystości i wzorcowe zachowanie godne naśladowania przez pozostałe agencje;

               7.

               wyraża uznanie dla Agencji za znaczny postęp w tym względzie; przyznaje, że wszystkie „bardzo ważne” zalecenia wydane przez IAS w odniesieniu do Agencji zostały odpowiednio wdrożone, z wyjątkiem zalecenia dotyczącego zatwierdzenia systemów rachunkowości, które zostało włączone do zaleceń „ważnych” ze względu na jego częściowe zrealizowanie; w związku z tym wzywa księgowego Agencji do opisania metodologii stosowanej do zatwierdzania systemu rachunkowości Agencji; popiera pomysł zacieśniania współpracy w ramach istniejącej międzyagencyjnej sieci księgowych, aby opracować wspólne wymogi i wspólną metodologię zatwierdzania systemów rachunkowości w agencjach;

               8.

               zachęca Agencję do przeprowadzenia przeglądu list kontrolnych w celu uwzględnienia specyfiki poszczególnych transakcji finansowych i do udostępnienia tych list personelowi;

               9.

               ponadto wzywa Agencję do sfinalizowania/uaktualnienia swoich procedur dokumentacyjnych; w szczególności zwraca się do Agencji o przedstawienie pełnej listy głównych procesów, które należy dostosować do wymaganych procedur, oraz o systematyczne uaktualnianie tej listy;

      Funkcja koordynatora sieci agencji

               10.

               wyraża uznanie dla Agencji za skuteczne pełnienie roli koordynatora sieci agencji podczas procedury udzielania absolutorium na rok 2009;

               11.

               jeżeli chodzi o pozostałe uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter horyzontalny, odsyła do swojej rezolucji z dnia 10 maja 2011 r. (6) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 46.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 252 z 25.9.2010, s. 187.

      (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0163. Zob. s. 269 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Komisji z dnia 2 lipca 2014 r. w sprawie aktualizacji załącznika A do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Monako

text:
               5.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/3

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 2 lipca 2014 r.
   w sprawie aktualizacji załącznika A do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Monako
   (2014/C 211/04)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Układ monetarny pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Monako z dnia 29 listopada 2011 r., w szczególności jego art. 11 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 11 ust. 2 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Monako (zwanego dalej „układem monetarnym”) nakłada na Księstwo Monako obowiązek stosowania takich samych przepisów jak te, które zostały przyjęte przez Republikę Francuską w celu transpozycji unijnych aktów prawnych dotyczących działalności instytucji kredytowych oraz nadzoru ostrożnościowego nad nimi oraz zapobiegania ryzyku systemowemu dla systemów płatności i systemów rozrachunku papierów wartościowych, wymienione w załączniku A.

               (2)

               Aktualizacji załącznika A dokonuje się zgodnie z art. 11 ust. 3 układu monetarnego, który przewiduje, że załącznik A wymaga aktualizacji przez Komisję po każdej zmianie któregokolwiek z aktów prawnych wymienionych w tym załączniku, a także za każdym razem, kiedy nowy akt prawny zostaje przyjęty przez Unię Europejską.

               (3)

               Ostatnio przyjęto czternaście aktów prawnych dotyczących działalności instytucji kredytowych i nadzoru ostrożnościowego nad nimi oraz zapobiegania ryzyku systemowemu dla systemów płatności i systemów rozrachunku papierów wartościowych, które powinny zatem zostać dodane do załącznika:

                           1)

                           dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE; jednak przepisy tytułu V dyrektywy 2013/36/UE nie powinny zostać dodane do załącznika, ponieważ zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług nie mają zastosowania w Księstwie Monako;

                           2)

                           dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/89/UE z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/78/WE, 2002/87/WE, 2006/48/WE i 2009/138/WE w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego;

                           3)

                           rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012;

                           4)

                           rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji;

                           5)

                           rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1003/2013 z dnia 12 lipca 2013 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do opłat pobieranych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych od repozytoriów transakcji;

                           6)

                           rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 148/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny poziom szczegółowości informacji podlegających zgłoszeniu repozytoriom transakcji;

                           7)

                           rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 149/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pośrednich uzgodnień rozliczeniowych, obowiązku rozliczania, rejestru publicznego, dostępu do systemu obrotu, kontrahentów niefinansowych, technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego;

                           8)

                           rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 150/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających szczegóły dotyczące wniosku o rejestrację jako repozytorium transakcji;

                           9)

                           rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 151/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających dane, które mają być publikowane i udostępniane przez repozytoria transakcji, a także standardy operacyjne dotyczące agregowania i porównywania danych oraz dostępu do tych danych;

                           10)

                           rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 152/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów kapitałowych obowiązujących partnerów centralnych;

                           11)

                           rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 153/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów obowiązujących kontrahentów centralnych;

                           12)

                           rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1247/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i częstotliwości dokonywania zgłoszeń dotyczących transakcji do repozytoriów transakcji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji;

                           13)

                           rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1248/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące formatu wniosku o rejestrację jako repozytorium transakcji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji;

                           14)

                           rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1249/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące formatu dokumentacji, która ma być zachowywana przez kontrahentów centralnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji.

               (4)

               Ze względu na ich uchylenie dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (1) z załącznika powinny zostać skreślone następujące dwa akty prawne:

                           1)

                           dyrektywa 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (wersja przekształcona);

                           2)

                           dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (wersja przekształcona).

               (5)

               Wyjątek od stosowania przepisów tytułu III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE (2) powinien zostać skreślony, ponieważ przepisy dotyczące emisji i możliwości wykupu pieniądza elektronicznego mają zastosowanie w Księstwie Monako.

               (6)

               W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik A do układu monetarnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Załącznik A do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Monako zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.

      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
      Sporządzono w Brukseli dnia 2 lipca 2014 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.

      (2)  Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7.

      ZAŁĄCZNIK

         Prawodawstwo w dziedzinie bankowości i finansów

      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338), z wyjątkiem tytułu V.
      Dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych: w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do instytucji kredytowych (Dz.U. L 372 z 31.12.1986, s. 1).

         Zmieniona:

      dyrektywą 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. zmieniającą dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, a także banków oraz innych instytucji finansowych (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, s. 28);
      dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającą dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, s. 16);
      dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. zmieniającą dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 1).
      Dyrektywa Rady 89/117/EWG z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie obowiązków w zakresie publikacji odnoszących się do rocznych sprawozdań finansowych oddziałów, utworzonych w państwie członkowskim, instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę poza tym państwem członkowskim (Dz.U. L 44 z 16.2.1989, s. 40).
      Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 135 z 31.5.1994, s. 5).

         Zmieniona:

      dyrektywą 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 79 z 24.3.2005, s. 9);
      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE z dnia 11 marca 2009 r. zmieniającą dyrektywę 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów w odniesieniu do poziomu gwarancji oraz terminu wypłaty (Dz.U. L 68 z 13.3.2009, s. 3).
      Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45).

         Zmieniona:

      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającą dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych (Dz.U. L 146 z 10.6.2009, s. 37);
      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 120).
      Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125 z 5.5.2001, s. 15).
      Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. L 168 z 27.6.2002, s. 43).

         Zmieniona:

      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającą dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych (Dz.U. L 146 z 10.6.2009, s. 37).
      Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, s. 1).

         Zmieniona:

      dyrektywą 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 79 z 24.3.2005, s. 9);
      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/25/WE z dnia 11 marca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 81 z 20.3.2008, s. 40);
      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 120);
      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/89/UE z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/78/WE, 2002/87/WE, 2006/48/WE i 2009/138/WE w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 113).
      Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG, w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do instytucji kredytowych oraz z wyjątkiem przepisów art. 15, 31–33 oraz tytułu III (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1 – sprostowanie Dz.U. L 45 z 16.2.2005, s. 18).

         Zmieniona:

      dyrektywą 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. zmieniającą dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do niektórych terminów (Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 60);
      dyrektywą 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającą dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego (Dz.U. L 247 z 21.9.2007, s. 1);
      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/10/WE z dnia 11 marca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 76 z 19.3.2008, s. 33);
      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 120).

         Uzupełniona:

      rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1287/2006 z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającym środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zobowiązań przedsiębiorstw inwestycyjnych w zakresie prowadzenia rejestrów, sprawozdań z transakcji, przejrzystości rynkowej, dopuszczania instrumentów finansowych do obrotu oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (Dz.U. L 241 z 2.9.2006, s. 1);
      dyrektywą Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającą środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (Dz.U. L 241 z 2.9.2006, s. 26).
      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7).
      Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE: w odniesieniu do przepisów tytułu I i II dyrektywy 2007/64/WE (Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1 – sprostowanie Dz.U. L 187 z 18.7.2009, s. 5).

         Zmieniona:

      dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. zmieniającą dyrektywy 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2007/64/WE w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 97).
      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).
      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).

         Uzupełnione:

      rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1003/2013 z dnia 12 lipca 2013 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do opłat pobieranych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych od repozytoriów transakcji (Dz.U. L 279 z 19.10.2013, s. 4);
      rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 148/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny poziom szczegółowości informacji podlegających zgłoszeniu repozytoriom transakcji (Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 1);
      rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 149/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pośrednich uzgodnień rozliczeniowych, obowiązku rozliczania, rejestru publicznego, dostępu do systemu obrotu, kontrahentów niefinansowych, technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego (Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 11);
      rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 150/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających szczegóły dotyczące wniosku o rejestrację jako repozytorium transakcji (Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 25);
      rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 151/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających dane, które mają być publikowane i udostępniane przez repozytoria transakcji, a także standardy operacyjne dotyczące agregowania i porównywania danych oraz dostępu do tych danych (Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 33);
      rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 152/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów kapitałowych obowiązujących partnerów centralnych (Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 37);
      rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 153/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów obowiązujących kontrahentów centralnych (Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 41);
      rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1247/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiającym wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i częstotliwości dokonywania zgłoszeń dotyczących transakcji do repozytoriów transakcji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 352 z 21.12.2012, s. 20);
      rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1248/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiającym wykonawcze standardy techniczne dotyczące formatu wniosku o rejestrację jako repozytorium transakcji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 352 z 21.12.2012, s. 30);
      rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1249/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiającym wykonawcze standardy techniczne dotyczące formatu dokumentacji, która ma być zachowywana przez kontrahentów centralnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 352 z 21.12.2012, s. 32).


title: 2004/830/WE: Decyzja Komisji z dnia 18 października 2004 r. kończąca przyspieszony przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania pochodzących z Indii

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 359/55

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 18 października 2004 r.
   kończąca przyspieszony przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania pochodzących z Indii
   (2004/830/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”), w szczególności jego art. 20,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   POPRZEDNIA PROCEDURA

               (1)

               Rada w rozporządzeniu (WE) nr 2164/98 (2) nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania, a mianowicie na trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny, cefaleksynę, nieoferowane w mierzalnych dawkach, bądź w formach lub opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej („rozpatrywany produkt”) odpowiadające kodom CN ex 2941 10 10, ex 2941 10 20 oraz ex 2941 90 00, pochodzące z Indii. Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 0 % do 12 % dla eksporterów indywidualnych, ze stawką w wysokości 14,6 % dla eksporterów niewspółpracujących.

         B.   OBECNA PROCEDURA
   1.   Wniosek o dokonanie przeglądu

               (2)

               W następstwie nałożenia ostatecznych środków Komisja otrzymała wniosek o rozpoczęcie przyspieszonego przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego, złożony przez indyjskiego producenta rozpatrywanego produktu, Nestor Pharmaceuticals Limited („wnioskodawca”). Wnioskodawca twierdził, że nie jest powiązany z żadnym innym eksporterem rozpatrywanego produktu w Indiach. Ponadto zapewnił, że nie wywoził rozpatrywanego produktu w czasie pierwotnego okresu objętego dochodzeniem (tj. od 1 lipca 1996 r. do 30 czerwca 1997 r.), ale wywoził go do Wspólnoty w późniejszym okresie. Na podstawie powyższego złożył on wniosek o ustanowienie dla niego indywidualnej stawki celnej, w sytuacji gdyby subsydiowanie produktu zostało stwierdzone.

         2.   Wszczęcie przyspieszonego przeglądu

               (3)

               Komisja zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do rozpoczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 20 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag przez odpowiedni przemysł wspólnotowy, Komisja wszczęła przyspieszony przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 w odniesieniu do wnioskodawcy, publikując zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3).

         3.   Rozpatrywany produkt

               (4)

               Produkt poddany przeglądowi jest tym samym, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2164/98.

         4.   Okres objęty dochodzeniem

               (5)

               Dochodzenie dotyczące subsydiowania objęło okres od 1 kwietnia 2002 r. do 31 marca 2003 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym”).

         5.   Zainteresowane strony

               (6)

               Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę oraz rząd Indii („GOI”) o wszczęciu dochodzenia. Ponadto inne zainteresowane podmioty otrzymały możliwość przedstawienia na piśmie swoich uwag oraz wniosków o przesłuchanie. Komisja nie otrzymała jednak żadnych uwag ani wniosków o przesłuchanie.

               (7)

               Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała wyczerpującą odpowiedź w ustalonym terminie. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne dla celów dochodzenia oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie firmy wnioskodawcy w New Delhi i w Hyderabad.

         C.   ZAKRES PRZEGLĄDU

               (8)

               Ponieważ wnioskodawca nie złożył wniosku o przegląd ustaleń dotyczących szkody, niniejszy przegląd został ograniczony do subsydiowania.

               (9)

               Komisja zbadała te same programy subsydiowania, które były analizowane w pierwotnym dochodzeniu, jak również czy wnioskodawca skorzystał z jakichkolwiek innych programów lub otrzymał subsydium ad hoc w odniesieniu do rozpatrywanego produktu.

         D.   WYNIKI DOCHODZENIA
   1.   Przyznanie statusu „nowego eksportera”

               (10)

               Wnioskodawca w sposób zadowalający wykazał brak bezpośredniego lub pośredniego powiązania z jakimkolwiek z indyjskich producentów-eksporterów podlegającym obowiązującym środkom wyrównawczym dotyczącym rozpatrywanego produktu.

               (11)

               Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawca nie wywoził rozpatrywanego produktu w pierwotnym okresie objetym dochodzeniem, tj. od 1 lipca 1996 r. do 30 czerwca 1997 r. oraz że rozpoczął wywóz do Wspólnoty po tym okresie.
               Ponadto wnioskodawca podczas pierwotnego okresu objętego dochodzeniem nie był indywidualnie przesłuchiwany z przyczyn innych niż odmowa współpracy z Komisją.
               W związku z powyższym wnioskodawca powinien być uznawany za nowego eksportera. Komisja, zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego, zbadała możliwość ustalenia indywidualnej stawki cła wyrównawczego w odniesieniu do wnioskodawcy.

         2.   Subsydiowanie

               (12)

               Na podstawie informacji zawartych w odpowiedzi wnioskodawcy na kwestionariusz Komisji oraz zgromadzonych następnie podczas dochodzenia, przebadano następujące programy:

                           —

                           Program „paszportowy” uprawnienia celnego (Duty Entitlement Passbook Scheme – DEPBS),

                           —

                           Program zwolnień z podatku dochodowego (Income Tax Exemption Scheme – ITES),

                           —

                           System „paszportowy” (Passbook Scheme – PS),

                           —

                           Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz (Export Promotion Capital Goods Scheme – EPCGS),

                           —

                           Strefy przetwórstwa wywozowego (Export Processing Zones – EPZ)/Jednostki zorientowane na wywóz (Export Oriented Unit – EOU),

                           —

                           System zezwoleń zaliczkowych dotyczących wywozu (Advance License Scheme physical export – ALS).

         2.1.   Programy pierwotnie przebadane, z których firma korzystała
   2.1.1.   Program „paszportowy” uprawnienia celnego („DEPBS”)

               (13)

               Ustalono, że wnioskodawca czerpał korzyści z DEPBS po dokonaniu wywozu. Szczegółowy opis programu zawiera ust. 4.3 dokumentu „Polityka wywozowo-przywozowa 2002–2007” („EXIM-policy 02-07”) oraz rozdział 4 uzupełniającego Podręcznika procedur, tom I, 2002-2007 („HOP I 02-07”) (4). Założenia polityki wywozowo-przywozowej 2002–2007 zostały przygotowane w oparciu o Ustawę o handlu zagranicznym (Rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.).

               (14)

               Każdy producent-eksporter lub kupiec-eksporter jest uprawniony do korzystania z tego programu. Może on ubiegać się o środki w ramach DEPBS, obliczane jako procent wartości wywiezionych wyrobów gotowych. Władze indyjskie ustaliły stawki DEPBS dla większości produktów, w tym dla rozpatrywanego produktu, w oparciu o Standardowe normy nakładów i wyników („SION”) uwzględniające domniemaną zawartość przywozu w nakładach na wywożony produkt oraz wpływ pobieranych ceł na ten domniemany przywóz, niezależnie od tego, czy cła przywozowe zostały rzeczywiście zapłacone czy nie.

               (15)

               Aby kwalifikować się do wsparcia w ramach programu, firma musi dokonywać wywozu towarów. W momencie transakcji wywozowej eksporter musi przedstawić władzom Indii oświadczenie o dokonywaniu wywozu w ramach programu DEPBS. Przed wywozem indyjskie władze celne wystawiają wywozowy list przewozowy umożliwiający wywóz towarów. List ten określa między innymi wysokość środków, które zostaną przyznane w ramach DEPBS dla tej transakcji. W tym momencie firma zna kwotę, jaką otrzyma. Po wystawieniu listu przewozowego przez władze celne, rząd Indii nie może odmówić przyznania środków w ramach DEPBS. Stawka DEPBS, odpowiednia do obliczenia wyskości przyznanych środków, jest stawką obowiązującą w dniu złożenia deklaracji wywozowej. Zatem późniejsze zmiany poziomu korzyści nie są możliwe.

               (16)

               Stwierdzono również, że zgodnie z indyjskimi standardami rachunkowości, środki otrzymane z DEPBS mogą być księgowane zgodnie z zasadą memoriałową jako przychód na rachunku z działalności operacyjnej, po wywiązaniu się z obowiązku wywozowego.

               (17)

               Środki te mogą być przeznaczone na zapłatę ceł związanych z późniejszym przywozem jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe, za wyjątkiem dóbr inwestycyjnych. Przywiezione towary, za które cło zostało opłacone z tych środków, mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegając podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane w inny sposób.
               Środki z DEPBS są zbywalne bez ograniczeń i ważne w okresie 12 miesięcy od daty przyznania.

               (18)

               Wniosek o przyznanie środków z DEPBS może obejmować do 25 transakcji wywozowych, a gdy jest wypełniany w formie elektronicznej, ich nieograniczoną ilość. Nie istnieją de facto ściśle określone terminy składania wniosków, ponieważ terminy o których mowa w rozdziale 4.47 HOP I 02-07, są obliczane zawsze od momentu ostatniej transakcji wywozowej wymienionej w danym wniosku.

               (19)

               Najważniejsze cechy DEPBS nie uległy zmianie od czasu pierwotnego dochodzenia. Program dotyczy subsydiów, których wysokość jest prawnie uzależniona od wielkości wywozu. W związku z tym, jak ustalono podczas pierwotnego dochodzenia na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, mają one charakter szczególny i wyrównawczy.

               (20)

               W pierwotnym dochodzeniu wartość subsydiów w ramach DEPBS obliczono w oparciu o najlepsze dostępne dane, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, i z czasem stawka DEPBS była traktowana jako stopa subsydiowania. Biorąc pod uwagę współpracę wnioskodawcy, co traktowane jest jako zmiana okoliczności w rozumieniu art. 22 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, powyższa metodologia nie powinna być stosowana na jego niekorzyść.

               (21)

               Zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego, wysokość subsydiów wyrównawczych została obliczona w odniesieniu do potwierdzonych korzyści przyznanych beneficjentowi w trakcie okresu objętego dochodzeniem. Uznano, że korzyść jest przyznawana beneficjentowi w momencie zawarcia transakcji wywozowej podlegającej programowi, o którym mowa. W tym momencie rząd Indii może zrezygnować z pobierania ceł, co jest traktowane jako wsparcie finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym, o czym mowa w motywie 15, gdy tylko władze celne wystawią list przewozowy określający m.in. wysokość środków przyznanych w ramach DEPBS w odniesieniu do tej konkretnej transakcji, rząd nie może już decydować o przyznaniu subsydium lub nie, ani o jego wysokości. W tym samym motywie stwierdza się również, że jakiekolwiek zmiany stawek DEPBS, mające miejsce między rzeczywistym wywozem a wydaniem licencji DEPBS, nie mają skutków wstecznych w odniesieniu do przyznanego poziomu korzyści. Ponadto, zgodnie z motywem 16, firmy według indyjskich standardów rachunkowości, mogą księgować środki z DEPBS na zasadzie memoriałowej, jako przychód uzyskany w momencie zawarcia transakcji wywozowej. Wreszcie, uwzględniając że firma jest świadoma otrzymania w przyszłości środków z DEPBS i otrzymuje rzeczywiście świadczenia z innych programów, znajduje się ona w korzystniejszej sytuacji konkurencyjnej, ponieważ dzięki subsydiom może oferować niższe ceny.

               (22)

               Uzasadnieniem dla nałożenia cła wyrównawczego jest przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym wynikającym z nielegalnych korzyści konkurencyjnych. W świetle powyższego, za właściwe uznaje się dokonanie wyceny korzyści DEPBS, jako sumy środków przyznanych na wszystkie transakcje dokonane w ramach tego programu w trakcie okresu objętego dochodzeniem. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, odjęto poniesione koszty niezbędne dla uzyskania subsydium.

               (23)

               Wnioskodawca domagał się, by jedynie środki z DEPBS odnoszące się do transakcji wywozowych rozpatrywanego produktu były brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości limitu subsydiów w obecnym postępowaniu. Jednakże, zgodnie z DEPBS, nie ma obowiązku wykorzystania środków pochodzących z tego programu wyłącznie na bezcłowy przywóz surowców stosowanych do produkcji danego wyrobu. Wręcz przeciwnie, środki z DEPBS są zbywane bez ograniczeń, a nawet mogą być sprzedane i wykorzystane na przywóz jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe (surowce używane do produkcji rozpatrywanego produktu należą do tej kategorii), za wyjątkiem dóbr inwestycyjnych. Dlatego też z rozpatrywanym produktem można powiązać wszystkie środki otrzymane w ramach DEPBS.

               (24)

               Ponadto wnioskodawca domagał się, by przy ustalaniu wysokości subsydium podatek od sprzedaży płatny w związku z przesunięciem środków z DEPBS był potraktowany jako wydatek i został odjęty. Jednakże podatek od sprzedaży nie stanowi kosztów koniecznych poniesionych, by kwalifikować się do subsydium lub by je otrzymać w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Podatek od sprzedaży jest jedynie skutkiem decyzji czysto handlowej dotyczącej zbycia praw otrzymanych w ramach DEPBS, zamiast przeznaczyć je na wyrównanie należności celnych dotyczących późniejszego przywozu, które nie podlegają podatkowi od sprzedaży. Natomiast opłaty za złożenie wniosku o przyznanie środków w ramach DEPBS zostały uznane za konieczne i odjęte.

               (25)

               Całkowita kwota subsydium (licznik) została rozdzielona pomiędzy całkowitą sprzedaż wywozową mającą miejsce w trakcie okresu objętego postępowaniem przeglądowym (mianownik), zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, jako że subsydia nie były przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych. Dla wnioskodawcy limit subsydiów w ramach tego programu został ustalony na poziomie 3,3 %.

         2.1.2.   Program zwolnień z podatku dochodowego („ITES”)

               (26)

               Ustalono, że wnioskodawca uzyskał korzyści z częściowych zwolnień z podatku dochodowego od zysków ze sprzedaży eksportowej, w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Podstawą prawną dla tego typu zwolnień jest sekcja 80HHC ustawy o podatku dochodowym z 1961 r.

               (27)

               Sekcja 80HHC ustawy o podatku dochodowym z 1961 r. została uchylona, począwszy od roku podatkowego 2005–2006 (tj. od roku budżetowego trwającego od 1 kwietnia 2004 r. do 31 marca 2005 r.). W związku z powyższym, program ten nie przyniesie żadnych korzyści wnioskodawcy po 31 marca 2004 r., tak więc zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, względem wnioskodawcy nie będą ustalane środki wyrównawcze.

         2.2.   Programy pierwotnie przebadane, z których firma nie korzystała
   2.2.1.   System „paszportowy” („PBS”)

               (28)

               Stwierdzono, że wnioskodawca nie czerpał korzyści w ramach PBS, który został zniesiony w dniu 1 kwietnia 1997 r. i zastąpiony następnie przez DEPBS.

         2.2.2.   Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz („EPCGS”)

               (29)

               Ustalono, że wnioskodawca nie dokonał przywozu dóbr inwestycyjnych w ramach EPCGS i w związku z tym nie zwrócił się o przyznanie pomocy z tego programu.

         2.2.3.   Strefy przetwórstwa wywozowego („EPZ”)/Jednostki zorientowane na wywóz („EOU”)

               (30)

               Ustalono, że wnioskodawca nie prowadził działalności w ramach EPZ, ani nie działał w ramach programu EOU i w związku z tym nie zwrócił się o przyznanie pomocy z tych programów.

         2.3.   Inny program, z którego skorzystał wnioskodawca w odniesieniu do rozważanego produktu, który uznany został za działania wyrównawcze: System zezwoleń zaliczkowych dotyczących wywozu („ALS”)

               (31)

               Ustalono, że wnioskodawca otrzymał korzyści z tego programu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Szczegółowy opis programu zawierają ust. 4.1.1–4.1.7 EXIM-policy 02-07 oraz rozdziały 4.1–4.30 HOP I 02-07.

               (32)

               Producenci-eksporterzy i kupcy-eksporterzy powiązani z producentami wspierającymi mają prawo starać się o pomoc w ramach tego programu.

               (33)

               ALS zezwala na bezcłowy przywóz surowców, które mają być wykorzystane do wytworzenia towaru wywozowego. W celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli przez władze Indii, eksporter jest prawnie zobowiązany do prowadzenia w określonej formie „odpowiedniej i zgodnej z prawdą dokumentacji dotyczącej zużycia i przeznaczenia towarów przywiezionych w ramach każdego zezwolenia” (rozdział 4.30 i załącznik 18 HOP I 02-07), tj. rejestru rzeczywistego zużycia. Zarówno ulgi przywozowe, jak i obowiązek wywozowy są określone wielkościowo i wartościowo przez rząd Indii i zaznaczone na zezwoleniu. Ponadto w momencie dokonywania przywozu i wywozu dane transakcje muszą być udokumentowane na zezwoleniu przez urzędników państwowych. Wielkość dopuszczalnego przywozu w ramach tego programu jest określana przez rząd Indii w oparciu o standardowe normy, tj. o SION odzwierciedlające rzekomo możliwie najbardziej wydajne wykorzystanie surowców do produkcji ilości referencyjnej danego produktu wywozowego. Normy SION istnieją dla większości produktów, w tym dla rozpatrywanego produktu, i zostały zamieszczone w HOP I 02-07. Przywożone surowce nie są zbywalne i muszą być wykorzystane do wytworzenia produktu wywozowego. Obowiązek wywozowy należy wypełnić w wyznaczonym terminie (18 miesięcy, z możliwością dwukrotnego przedłużenia o 6 miesięcy).

               (34)

               Podczas dochodzenia przeglądowego ustalono, że bezcłowy przywóz surowców przez wnioskodawcę w ramach tego programu, zgodny z ulgą przywozową wyliczoną w oparciu o normy SION, przekroczył ilość surowców potrzebnych do wytworzenia ilości referencyjnej produktu wywozowego. W przypadku danego produktu normy SION okazały się nie być wystarczająco precyzyjne. Ponadto rejestr rzeczywistego zużycia prowadzony przez wnioskodawcę nie odpowiadał rzeczywistemu zużyciu. Wykazywał on w nim w sposób niewłaściwy wielkość zużycia według bardziej korzystnych norm SION ustalonych przez rząd Indii, chociaż w rzeczywistości było ono niższe. Ani wnioskodawca, ani rząd Indii nie byli w stanie wykazać, iż zwolnienie z cła przywozowego nie prowadziło do nadmiernego umarzania.

               (35)

               Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. jest to wsparcie finansowe rządu Indii, który przyznaje korzyści wnioskodawcy. Dodatkowo, ALS są prawnie uzależnione od wielkości wywozu i w związku z tym powinny mieć charakter szczególny i wyrównawczy zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

               (36)

               Program ten nie może być uznawany za dozwolony system ceł zwrotnych albo system substytucji ceł zwrotnych w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on ścisłym zasadom określonym w załączniku I ppkt i), w załączniku II (definicja oraz zasady systemu ceł zwrotnych) oraz w załączniku III (definicja i zasady systemu substytucji ceł zwrotnych) do rozporządzenia podstawowego. Rząd Indii nie zastosował skutecznie systemu ani procedury kontroli mającej na celu sprawdzenie, czy i w jakim zakresie nakłady są wykorzystywane do wytworzenia produktu wywożonego (załącznik II część II pkt 4 rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemu substytucji ceł zwrotnych, załącznik III część II pkt 2 rozporządzenia podstawowego). Normy SION w odniesieniu do rozpatrywanego produktu nie były wystarczająco precyzyjne i w związku z tym nie mogą być uznawane za system kontroli dla rzeczywistego zużycia. Skuteczna kontrola na podstawie właściwie prowadzonego rejestru rzeczywistego zużycia nie miała miejsca. Ponadto rząd Indii nie przeprowadził ani głębszej analizy w oparciu o rzeczywiste nakłady, chociaż byłoby to wymagane przy braku skutecznie stosowanego systemu weryfikacji (załącznik II część II pkt 5 i załącznik III część II pkt 3 do rozporządzenia podstawowego), ani nie wykazał, że nadmierne umorzenia miały miejsce.

               (37)

               Po ujawnieniu tych danych wnioskodawca twierdził, że ALS był dozwolonym systemem ceł zwrotnych lub sybstytucji ceł zwrotnych. Argumentował, nie przedstawiając nowego materiału dowodowego ani nie uzasadniając żądań, że rząd Indii przeprowadził odpowiednią weryfikację zgodnie z rozporządzeniem podstawowym. W tym celu odniósł się do następujących dostępnych rządowi środków kontroli: rzekomo precyzyjnych norm SION dotyczących rozpatrywanego produktu, informacji ilościowych o przywożonych nakładach i produktach wywożonych w oparciu o informacje z dokumentów przywozowych i wywozowych (wywozowe dokumenty przewozowe, potwierdzenie przywozu), prowadzony przez władze celne rejestr przywozów i wywozów dokonanych w ramach ALS, rejestr rzeczywistego zużycia (patrz: motyw 33 powyżej), rejestr uprawnień celnych („DEECB”) oraz dodatkowe mechanizmy weryfikacyjne stosowane przez władze Indii w kontekście stosowania podatku akcyzowego (tj. zapewnienie, by żadnych środków z programu wsparcia dotyczącego podatku akcyzowego na środki produkcji („CENVAT”) nie żądano bezprawnie w odniesieniu do bezcłowych przywozów w ramach ALS). Argumentował także, że Komisja musiałaby zmierzyć, w jakim stopniu normy SION są nieprecyzyjne. Dodatkowo utrzymywał on, że nie jest konieczne, by system weryfikacji oceniał w przypadku każdej wysyłki związek pomiędzy przywożonymi surowcami a końcowym produktem, by być zgodnym z rozporządzeniem podstawowym. Wreszcie wnioskodawca twierdził, że Komisja jest związana wynikami poprzednich dochodzeń i nie może zastosować nowych środków wyrównawczych w stosunku do istniejących zezwoleń.

               (38)

               Stanowisko wnioskodawcy przedstawione w motywie 37 nie zmienia wniosków Komisji w odniesieniu do ALS. Wnioskodawca nie zaprzeczył, jakoby w obecnym przypadku rząd Indii nieskutecznie weryfikował rzeczywiste zużycie. W trakcie dochodzenia stwierdzono, w oparciu o dane dotyczące rzeczywistego zużycia dostarczone przez wnioskodawcę, że normy SION w odniesieniu do rozpatrywanego produktu nie były wystarczająco precyzyjne (patrz: motyw 34). Wnioskodawca jest świadomy tego faktu i potwierdził to zespołowi weryfikującemu podczas dochodzenia. Do zadań Komisji nie należy dokładne określanie nieprecyzyjności norm SION. Neguje ona jedynie w oparciu o dostateczne dowody ich rzekomą precyzję. Ponadto wnioskodawca nie dostarczył żadnych dowodów na to, że prowadził rejestr albo inną dokumentację dla celów weryfikacji ALS przez rząd Indii, która odzwierciedlałaby rzeczywiste zużycie, tj. nie jedynie zużycie wynikające z normy. Rząd Indii polegał na nieprecyzyjnych normach, przeprowadzając weryfikację zużycia surowców do produkcji na wywóz. Komisja uznaje za to za niewystarczające do spełnienia wymagań skutecznego systemu weryfikacji zgodnie z załącznikami II i III do rozporządzenia podstawowego.

               (39)

               Wnioskodawca nie udowodnił, że kontrole dotyczące akcyzy związane z CENVAT dostarczyły informacji na temat związków pomiędzy nakładami a produktami przeznaczonymi do wywozu. W związku z powyższym, kontrole takie nie są uznawane przez Komisję za część systemu weryfikacyjnego, zgodnie z załącznikami II i III do rozporządzenia podstawowego. Ponadto DEECB został zniesiony przez EXIM-policy 02-07 i dlatego nie może już dłużej, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi wnioskodawca, stanowić odpowiedniego elementu weryfikacyjnego. Nie zostało również dowiedzione, jakoby w DEECB wnioskodawca rejestrował dane dotyczące rzeczywistego zużycia. Nie zostały przedstawione żadne materiały dowodowe, że w jakikolwiek inny sposób system był skutecznie stosowany przez rząd Indii w celu ustalenia dostatecznie precyzyjnych związków pomiędzy nakładami a produktami przeznaczonymi do wywozu, tj. w inny sposób niż w oparciu o mało precyzyjne normy. W tym kontekście należy odnotować, że w rzeczywistości system weryfikacji powinien opierać się o dane na temat każdej wysyłki, by odzwierciedlać normy ustalone w EXIM-policy 02-07, o czym mowa w motywie 33. Jedynie taka norma pozwoliłaby władzom kontrolującym sprawdzenie, czy ścisłe zasady systemów ceł zwrotnych lub substytucji ceł zwrotnych są spełnione. Należy przypomnieć, że zgodnie z załącznikiem I ppkt i) rozporządzenia podstawowego, system substytucji ceł zwrotnych jest dozwolony tylko w szczególnych przypadkach i m.in. jedynie w okresie dwóch lat pomiędzy przywozem substytutów nakładów a wywozem towarów.

               (40)

               Wreszcie, Komisja nie jest związana żadnym z wcześniejszych twierdzeń dotyczących ALS. Program nigdy nie był analizowany w oparciu o fakty podobne do tych z obecnego dochodzenia, w szczególności w zakresie braku precyzji norm SION w odniesieniu do rozpatrywanego produktu.

               (41)

               W związku z powyższym, przy braku dozwolonego systemu ceł zwrotnych lub substytucji ceł zwrotnych oraz jako że system weryfikacji nie jest skutecznie stosowany do zamierzonego celu, korzyścią wyrównawczą jest umorzenie całości ceł przywozowych zwykle wymaganych od przywozu.

               (42)

               Wysokość subsydiów została obliczona w oparciu o wielkość niepobranych ceł przywozowych (cła podstawowe oraz szczególne cła dodatkowe) dla surowców przywożonych w ramach ALS dotyczących rozpatrywanego produktu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, pomniejszoną o konieczne opłaty poniesione dla otrzymania subsydiów zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego (licznik). Kwota ta została rozdzielona pomiędzy przychód z dokonanego wywozu rozpatrywanego produktu podczas okresu objętego postępowaniem przeglądowym, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (mianownik), jako że subsydia nie były przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych lub przetransportowanych. Na tej podstawie wysokość subsydium została wyznaczona na poziomie 22 %.

         3.   Całkowita wysokość subsydiów wyrównawczych

               (43)

               Biorąc pod uwagę ustalenia dotyczące omówionych powyżej programów, dla wnioskodawcy określono następujące wysokości subsydiów wyrównawczych:

                           (%)

                           DEPBS

                           ALS

                           RAZEM

                           Nestor Pharmaceuticals Ltd.

                           3,3

                           22

                           25,3

               (44)

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wysokość cła wyrównawczego powinna być niższa niż całkowita wysokość subsydiów wyrównawczych, jeżeli takie niższe cło skutecznie usuwa szkody ponoszone przez przemysł wspólnotowy. W pierwotnym dochodzeniu przeciętny poziom usuwający szkodę został określony na poziomie 14,6 %. Wnioskodawca nie wnosił o przegląd ustaleń dotyczących szkody. W związku z tym, pierwotnie ustalony poziom usuwający szkodę stanowi przy obecnym przeglądzie wartość graniczną dla wysokości cła wyrównawczego.

         E.   ZAKOŃCZENIE PRZYSPIESZONEGO PRZEGLĄDU

               (45)

               Na podstawie ustaleń poczynionych w trakcie dochodzenia przeglądowego, stwierdza się, że przywóz na teren Wspólnoty rozpatrywanego produktu, produkowanego i wywożonego przez wnioskodawcę, należy kontynuować, a produkt powinien podlegać cłu wyrównawczemu, którego stawka odpowiadać będzie poziomowi usuwającemu szkodę, określonemu w pierwotnym dochodzeniu.

               (46)

               Biorąc pod uwagę, że stawka celna, o której mowa, dotyczy już wszystkich firm niewymienionych z nazwy w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2164/98, rozporządzenie to nie powinno być zmieniane. Przyspieszony przegląd dotyczący wnioskodawcy powinien zatem zostać zakończony.

         F.   ZAWIADOMIENIE

               (47)

               Wnioskodawca oraz rząd Indii zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, w oparciu o które zaproponowano zakończenie przyspieszonego przeglądu, i miały stosowną ilość czasu na zgłoszenie uwag. Rząd Indii nie poczynił żadnych uwag, natomiast uwagi wnioskodawcy w odniesieniu do konieczności ujawnienia, dotyczące jedynie ALS, zostały wzięte pod uwagę i ujęte w motywach 37–40,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Przyspieszony przegląd rozporządzenia (WE) nr 2164/98 w odniesieniu do Nestor Pharmaceuticals Limited zostaje niniejszym zakończony.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 października 2004 r.

            W imieniu Komisji

         Pascal LAMY

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 288 z 21.10.1997, str. 1. Rozporzadzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

      (2)  Dz.U. L 273 z 9.10.1998, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 102 z 29.4.2003, str. 6.

      (4)  Zawiadomienie Ministerstwa Handlu i Przemysłu rządu Indii nr 1/2002-07 z dnia 31 marca 2002 r.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZIB) 2015/173 z dnia 3 lutego 2015 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję EUTM Somalia/1/2013 (EUTM SOMALIA/1/2015)

text:
               5.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 29/14

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZIB) 2015/173
   z dnia 3 lutego 2015 r.
   w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję EUTM Somalia/1/2013 (EUTM SOMALIA/1/2015)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (1), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji 2010/96/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB), zgodnie z art. 38 Traktatu o Unii Europejskiej, do podejmowania stosownych decyzji dotyczących sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego w odniesieniu do EUTM Somalia, w tym decyzji w sprawie mianowania dowódcy misji UE.

               (2)

               W dniu 17 grudnia 2013 r. KPiB przyjął decyzję EUTM Somalia/1/2013 (2) w sprawie mianowania generała brygady Massima MINGIARDIEGO dowódcą misji UE dla EUTM Somalia.

               (3)

               W dniu 18 grudnia 2014 r. Włochy wskazały generała brygady Antonia MAGGIEGO jako kandydata na nowego dowódcę misji UE dla EUTM Somalia w miejsce generała brygady Massima MINGIARDIEGO.

               (4)

               W dniu 8 stycznia 2015 r. Komitet Wojskowy UE zalecił, by KPiB mianował generała brygady Antonia MAGGIEGO dowódcą misji UE dla EUTM Somalia w miejsce generała brygady Massima MINGIARDIEGO.

               (5)

               Należy uchylić decyzję EUTM Somalia/1/2013.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. W związku z tym Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał brygady Antonio MAGGI zostaje niniejszym mianowany dowódcą misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), od dnia 8 marca 2015 r.
   Artykuł 2
   Decyzja EUTM Somalia/1/2013 traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 marca 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 lutego 2015 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUTM Somalia/1/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił zbrojnych (EUTM Somalia) (Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 53).


1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, sekcja VIIIA - Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (C6-0471/2006 - 2006/2063(DEC))