               23.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 434/156

         P7_TA(2012)0502
   Regulamin PE: zmiana art. 123 dotyczącego oświadczeń pisemnych oraz art. 42 dotyczącego inicjatyw ustawodawczych
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany art. 123 i 42 Regulaminu Parlamentu Europejskiego (oświadczenia pisemne i inicjatywy ustawodawcze) (2011/2058(REG))
   (2015/C 434/20)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając pismo przewodniczącego PE z dnia 11 listopada 2010 r.,

               —

               uwzględniając analizę swojego departamentu tematycznego zatytułowaną „Oświadczenia pisemne w Parlamencie Europejskim – Przegląd procesu i skutki” (PE 462.424),

               —

               uwzględniając art. 211 i art. 212 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0242/2012),

         a także mając na uwadze, co następuje:

               A.

               Parlament od lat poszerza swoje kompetencje, zapewniając sobie istotne narzędzia, dzięki którym może wpływać na proces podejmowania decyzji w Unii Europejskiej w większości dziedzin, w których działa Unia;

               B.

               instytucje, do których skierowane jest dane oświadczenie pisemne, powinny zapewnić odpowiednie dalsze działania następcze;

               C.

               oświadczenia pisemne służą jako użyteczne narzędzie poruszania spraw o szczególnym znaczeniu dla obywateli Unii;

               D.

               z oświadczeń pisemnych korzysta się regularnie, ale ich liczba nie jest bardzo duża; jedynie niewielki ich procent uzyskuje wymagane poparcie większości wszystkich posłów do Parlamentu;

               E.

               większość oświadczeń pisemnych traci ważność po terminie ustanowionym w Regulaminie;

               F.

               większość przyjmowanych oświadczeń pisemnych kieruje się do Komisji, którą uznaje się za jedyną instytucję gotową do udzielenia odpowiedzi w sprawach poruszanych w oświadczeniach;

               G.

               w większości przypadków odpowiedzi te ograniczają się do przypomnienia prac już prowadzonych przez Komisję, a tylko w wyjątkowych przypadkach omawiają konkretne działania podjęte w związku z oświadczeniem pisemnym;

               H.

               w związku ze zwiększonymi prerogatywami Parlamentu, a także z wprowadzeniem europejskiej inicjatywy obywatelskiej, zmienia się znaczenie oświadczeń pisemnych, choć wciąż mogą być one użytecznym narzędziem umożliwiającym posłom zwracanie uwagi na kwestie dotyczące interesu ogólnego;

               I.

               oświadczenia pisemne mają bardzo ograniczone skutki zarówno w odniesieniu do układania planów działań, jak i wpływania na decyzje podejmowane przez instytucje, oraz mogą wywoływać mylne wrażenie co do ich skuteczności; jeśli są jednak właściwie używane, wciąż zachowują wartość popularnego narzędzia toczenia kampanii; w odniesieniu do wniosków wzywających do podjęcia działania legislacyjnego powinno się stosować art. 42 ust. 2 dającym poszczególnym posłom rzeczywistą możliwość wpływania na legislację Unii i włączania danego wniosku do prac komisji parlamentarnej;

               J.

               jakość i trafność niektórych oświadczeń pisemnych, w szczególności ich zgodność z kompetencjami Unii, określonymi w tytule I części I Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, mogą być rozczarowujące; z tego względu w następnej kadencji Parlament mógłby ocenić wpływ nowych przepisów Regulaminu na oświadczenia pisemne i zbadać ich skuteczność;

               1.

               podejmuje decyzję o wprowadzeniu do Regulaminu poniższych zmian;

               2.

               stoi na stanowisku, że instytucje, do których skierowane jest oświadczenie pisemne, w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania takiego oświadczenia powinny poinformować Parlamentu o zamierzonych działaniach następczych; ponadto przy okazji kolejnych negocjacji dotyczących nowelizacji Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską zamierza zawrzeć z Komisją porozumienie w kwestii tej zasady;

               3.

               przypomina, iż zmiany te wchodzą w życie pierwszego dnia najbliższej sesji miesięcznej;

               4.

               z zadowoleniem przyjmuje decyzję Prezydium o ograniczeniu nadmiernego upowszechniania oświadczeń pisemnych, co umożliwi posłom niezakłócony dostęp do sali plenarnej Parlamentu;

               5.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji tytułem informacji.

      Poprawka 6

      Regulamin Parlamentu Europejskiego

      Artykuł 42 – ustęp 2 i 3

                  Tekst obowiązujący

                  Poprawka

               2.   Każdy poseł może przedłożyć wniosek dotyczący aktu prawnego Unii w ramach prawa Parlamentu do inicjatywy ustawodawczej zgodnie z art. 225 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               2.   Każdy poseł może przedłożyć wniosek dotyczący aktu prawnego Unii w ramach prawa Parlamentu do inicjatywy ustawodawczej zgodnie z art. 225 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
                     Taki wniosek może przedłożyć maksymalnie dziesięciu posłów. We wniosku podaje się jego podstawę prawną i można do niego dołączyć uzasadnienie złożone z nie więcej niż 150 słów.

               3.   Wniosek przedkładany jest Przewodniczącemu, który przekazuje go właściwej komisji
                     do rozpatrzenia. Przed przekazaniem wniosek tłumaczony jest na języki urzędowe, które przewodniczący właściwej komisji uzna za niezbędne do podjęcia decyzji w sprawie nadania wnioskowi dalszego biegu. W ciągu trzech miesięcy od przekazania wniosku i po przesłuchaniu jego autora, komisja podejmuje decyzję w sprawie dalszej procedury.

               3.   Wniosek przedkładany jest przewodniczącemu, który
                     sprawdza, czy spełnione zostały wymogi prawne. Może on przekazać właściwiej komisji wniosek o opinię co do stosowności jego podstawy prawnej lub o jej sprawdzenie. Jeśli przewodniczący uzna wniosek za dopuszczalny, ogłasza to na posiedzeniu plenarnym i
                   przekazuje go właściwej komisji.

                     Przed przekazaniem właściwej komisji wniosek tłumaczony jest na języki urzędowe, które przewodniczący tej komisji uzna za niezbędne do podjęcia decyzji w sprawie nadania wnioskowi dalszego biegu.

                     Komisja może zalecić przewodniczącemu, by wniosek został przedłożony do podpisu wszystkim posłom z zastrzeżeniem warunków i terminów określonych w art. 123 ust. 1a, ust. 2 i ust. 5.

                     Jeżeli
                   komisja
                     podejmie decyzję o przedłożeniu wniosku Parlamentowi
                   zgodnie z
                     procedurą opisaną w
                   art. 48
                     , w tytule sprawozdania wymienia się nazwisko autora wniosku
                  .

                     Jeśli taki wniosek zostanie podpisany przez większość posłów do Parlamentu, sprawozdanie w sprawie wniosku uznaje się za zatwierdzone przez Konferencję Przewodniczących. Po wysłuchaniu autorów wniosku,
                   komisja
                     sporządza sprawozdanie
                   zgodnie z art. 48.

                     Jeśli wniosek nie zostanie przedłożony do dodatkowych podpisów lub nie zostanie podpisany przez większość posłów do Parlamentu w ciągu trzech miesięcy od jego przekazania i po przesłuchaniu jego autorów, komisja podejmuje decyzję w sprawie dalszej procedury.

                     W tytule sprawozdania wymienia się nazwiska autorów wniosku.

      Poprawka 1

      Regulamin Parlamentu Europejskiego

      Artykuł 123 – ustęp 1

                  Tekst obowiązujący

                  Poprawka

               1.
                     Nie więcej niż pięciu
                   posłów może przedstawić pisemne oświadczenie o długości
                     nie przekraczającej dwustu
                   słów, które dotyczy kompetencji Unii Europejskiej i
                     nie pokrywa się z zagadnieniami będącymi
                   przedmiotem
                     trwającego w danej chwili procesu ustawodawczego. Przewodniczący udziela zezwolenia, rozpatrując każdy przypadek osobno. Oświadczenia te są drukowane w językach urzędowych i rozpowszechniane oraz umieszczane w rejestrze wraz z nazwiskami ich sygnatariuszy. Rejestr jest jawny i podczas sesji miesięcznych znajduje się przed wejściem do sali obrad, a w okresie pomiędzy sesjami miesięcznymi we właściwym miejscu wyznaczonym przez Kolegium Kwestorów.

               1.
                     Co najmniej dziesięciu
                   posłów
                     z co najmniej trzech grup politycznych
                   może przedstawić pisemne oświadczenie o długości
                     nieprzekraczającej 200
                   słów, które dotyczy
                     wyłącznie spraw wchodzących w zakres
                   kompetencji Unii Europejskiej.
                     Treść takiego oświadczenia nie może wykraczać poza formę oświadczenia.

                     W szczególności nie może ono wzywać do podejmowania jakiegokolwiek działania ustawodawczego, zawierać decyzji w sprawach, dla których przyjęcia niniejszy Regulamin przewiduje specjalną procedurę
                   i
                     uprawnienia, ani zajmować się
                   przedmiotem
                     toczących się w Parlamencie procedur.

                     1a.

                     Odnośnie do każdego przypadku zezwolenie na podjęcie dalszych działań podlega wymogowi umotywowanej decyzji przewodniczącego zgodnie z ust. 1. Oświadczenia pisemne są publikowane w językach urzędowych na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego i rozpowszechniane drogą elektroniczną wśród wszystkich posłów. Oświadczenia są umieszczane w elektronicznym rejestrze wraz z nazwiskami ich sygnatariuszy. Rejestr jest jawny i dostępny za pośrednictwem strony internetowej Parlamentu Europejskiego. Przewodniczący zachowuje również papierowe kopie oświadczeń pisemnych wraz z podpisami.

      Poprawka 2

      Regulamin Parlamentu Europejskiego

      Artykuł 123 – ustęp 2

                  Tekst obowiązujący

                  Poprawka

               2.   Każdy poseł może złożyć swój podpis pod oświadczeniem wpisanym do rejestru.

               2.   Każdy poseł może złożyć podpis pod oświadczeniem wpisanym do
                     elektronicznego
                   rejestru.
                     Można go wycofać w każdej chwili przed upływem okresu trzech miesięcy od wpisania oświadczenia do rejestru. W przypadku takiego wycofania temu posłowi nie będzie wolno ponownie złożyć podpisu pod tym oświadczeniem.

      Poprawka 7

      Regulamin Parlamentu Europejskiego

      Artykuł 123 – ustęp 3

                  Tekst obowiązujący

                  Poprawka

               3.   Jeśli pod oświadczeniem podpisze się większość członków Parlamentu, Przewodniczący informuje o tym Parlament
                     i umieszcza nazwiska sygnatariuszy w protokole
                  ,
                     a oświadczenie publikuje jako tekst przyjęty
                  .

               3.   Jeśli
                     po upływie trzech miesięcy od umieszczenia oświadczenia w rejestrze
                   pod oświadczeniem podpisze się większość członków Parlamentu, Przewodniczący informuje o tym Parlament
                     . Jako niewiążące dla Parlamentu, oświadczenie jest publikowane w protokole wraz z nazwiskami sygnatariuszy.

      Poprawka 4

      Regulamin Parlamentu Europejskiego

      Artykuł 123 – ustęp 4 a (nowy)

                  Tekst obowiązujący

                  Poprawka

                     4a.

                     Jeżeli instytucje będące adresatami przyjętego oświadczenia w terminie trzech miesięcy od jego otrzymania nie poinformują Parlamentu o zamierzonych działaniach następczych, na wniosek jednego z autorów oświadczenia sprawa zostaje włączona do porządku dziennego kolejnego posiedzenia właściwej komisji.

      Poprawka 5

      Regulamin Parlamentu Europejskiego

      Artykuł 123 – ustęp 5

                  Tekst obowiązujący

                  Poprawka

               5.   Oświadczenie pisemne wpisane do rejestru od ponad trzech miesięcy i nie podpisane przez co najmniej połowę posłów do Parlamentu traci ważność.

               5.   Oświadczenie pisemne wpisane do rejestru od ponad trzech miesięcy i nie podpisane przez co najmniej połowę posłów do Parlamentu traci ważność
                     , przy czym trzymiesięczny termin nie może w żadnym wypadku ulec przedłużeniu
                  .


title: Decyzja Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)

text:
               9.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 322/22

      DECYZJA RADY 2009/906/WPZiB
   z dnia 8 grudnia 2009 r.
   w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 43 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 19 listopada 2007 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2007/749/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) (1). To wspólne działanie przestaje obowiązywać w dniu 31 grudnia 2009 r.

               (2)

               Struktura dowodzenia i kontroli EUPM nie powinna naruszać zobowiązań umownych szefa misji wobec Komisji w zakresie wykonania budżetu EUPM.

               (3)

               Komórka monitorująca powinna zostać postawiona w stan gotowości do celów EUPM.

               (4)

               EUPM będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   1.   Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH), ustanowiona na mocy wspólnego działania 2002/210/WPZiB (2), jest kontynuowana od dnia 1 stycznia 2010 r.
   2.   EUPM działa zgodnie z zakresem zadań misji określonym w art. 2 i realizuje kluczowe zadania określone w art. 3.
   Artykuł 2
   Zakres zadań misji
   Jako część ogólniejszego podejścia dotyczącego praworządności w BiH i w regionie, EUPM, zachowując pozostałe uprawnienia w dziedzinie reformy policji i odpowiedzialności, przede wszystkim wspiera właściwe organy ochrony porządku publicznego BiH w ich walce z przestępczością zorganizowana i korupcją, w szczególności koncentrując się na organach ochrony porządku publicznego na szczeblu krajowym, na wzmocnieniu współdziałania policji i prokuratora oraz na współpracy regionalnej i międzynarodowej.
   EUPM zapewnia doradztwo operacyjne dla Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE), by wspierać go w jego zadaniach. Dzięki swojej pracy i swojej sieci w tym kraju EUPM dokonuje wkładu w ogólne wysiłki zmierzające do zagwarantowania, by UE była w pełni informowana o rozwoju wydarzeń w BiH.
   EUPM działa zgodnie z celami ogólnymi określonymi w załączniku 11 do ogólnej umowy ramowej na rzecz pokoju w Bośni i Hercegowinie, a jej cele są wspierane przez instrumenty Wspólnoty Europejskiej.
   Artykuł 3
   Kluczowe zadania misji
   Dla wypełnienia celów misji, kluczowe zadania EUPM są następujące:

               1.

               zwiększenie zdolności operacyjnej i wspólnej zdolności organów ochrony porządku publicznego zaangażowanych w zwalczanie przestępczości zorganizowanej i korupcji;

               2.

               systematyczne wspieranie i pomoc w planowaniu i prowadzeniu dochodzeń w ramach zwalczania przestępczości zorganizowanej i korupcji;

               3.

               wspieranie i promowanie rozwoju zdolności BiH w zakresie prowadzenia dochodzeń w sprawach karnych;

               4.

               rozszerzenie współpracy policji i prokuratury;

               5.

               wzmocnienie współpracy policji i systemu więziennictwa;

               6.

               przyczynienie się do zapewnienia właściwego poziomu odpowiedzialności.

         Artykuł 4
   Struktura misji
   1.   EUPM ma następującą strukturę:

               a)

               kwatera główna w Sarajewie, złożona z szefa misji oraz personelu określonego w planie operacji (OPLAN);

               b)

               cztery biura regionalne w Sarajewie, Banja Luce, Mostarze i Tuzli;

               c)

               wspólne kwatery z właściwymi organami ochrony porządku publicznego zaangażowanymi w zwalczanie przestępczości zorganizowanej i korupcji na szczeblu wyższego kierownictwa i na innych kluczowych szczeblach, gdy uzna się to za konieczne (Państwowa Agencja ds. Dochodzeń i Ochrony, policja graniczna, Biuro Podatków Pośrednich, Dyrekcja ds. Koordynacji Działań Policji, Biuro Prokuratora Generalnego itd.).

         2.   Wymienione elementy podlegają dalszym szczegółowym uzgodnieniom w OPLAN. Rada zatwierdza koncepcję operacji (CONOPS) i OPLAN.
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC) jest cywilnym dowódcą operacji dla EUPM.
   2.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz ogólnym zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUPM na poziomie strategicznym.
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady, a także decyzji KPiB, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji strategicznych oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cały oddelegowany personel pozostaje w pełnym zakresie pod dowództwem organów krajowych danego państwa wysyłającego lub danej wysyłającej instytucji UE. Organy krajowe przekazują cywilnemu dowódcy operacji kontrolę operacyjną (OPCON) nad swoim personelem, zespołami i jednostkami.
   5.   Cywilny dowódca operacji ponosi całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie należytego wywiązania się ze spoczywającego na UE obowiązku opieki.
   6.   Cywilny dowódca operacji i SPUE konsultują się wzajemnie stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za EUPM oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę na poziomie teatru działań.
   2.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw uczestniczących, zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez cywilnego dowódcę operacji, a także odpowiada za administrację i logistykę, w tym za majątek, zasoby oraz informacje udostępnione EUPM.
   3.   Szef misji wydaje całemu personelowi EUPM instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu EUPM w teatrze działań i odpowiada za jej koordynację i bieżące zarządzanie zgodnie z instrukcjami strategicznymi cywilnego dowódcy operacji.
   4.   Szef misji jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu EUPM. W tym celu szef misji podpisuje umowę z Komisją.
   5.   Szef misji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem. Działania dyscyplinarne w odniesieniu do oddelegowanego personelu są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub organ UE.
   6.   Szef misji reprezentuje EUPM na miejscu prowadzenia operacji i dopilnowuje, by działania misji były odpowiednio widoczne.
   7.   Szef misji, stosownie do potrzeb, koordynuje działania z innymi podmiotami z UE w terenie. Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia szef misji przyjmuje od SPUE wskazówki polityczne dotyczące sytuacji na miejscu.
   Artykuł 7
   Personel EUPM
   1.   Liczba i kwalifikacje członków personelu EUPM są zgodne z zakresem zadań misji określonym w art. 2, kluczowymi zadaniami misji określonymi w art. 3 oraz ze strukturą określoną w art. 4.
   2.   EUPM składa się głównie z personelu oddelegowanego przez państwa członkowskie lub instytucje UE. Każde państwo członkowskie lub instytucja UE ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż mające zastosowanie diety, jak również dodatkami za trudne warunki pracy i za ponoszone ryzyko.
   3.   EUPM może także, w razie konieczności, zatrudniać na podstawie umów międzynarodowy personel cywilny oraz personel miejscowy, jeżeli wymagane funkcje nie są zapewnianie przez personel oddelegowany z państw członkowskich. Wyjątkowo, w należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli brak odpowiednio wykwalifikowanych kandydatów z państw członkowskich, można, w razie potrzeby, zatrudniać na podstawie umów obywateli z uczestniczących państw trzecich.
   4.   Wszyscy członkowie personelu przestrzegają określonych dla danej misji minimalnych norm bezpieczeństwa operacyjnego oraz planu bezpieczeństwa misji wspierającego unijną politykę bezpieczeństwa w terenie. W odniesieniu do ochrony informacji niejawnych UE powierzonych personelowi w trakcie pełnienia obowiązków, personel przestrzega zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (zwanej dalej „przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa”) (3).
   Artykuł 8
   Status misji i personelu EUPM
   1.   Dokonuje się niezbędnych uzgodnień w sprawie dalszego obowiązywania umowy między UE a BiH z dnia 4 października 2002 r. w sprawie działań EUPM w BiH przez czas trwania misji EUPM.
   2.   Państwo lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, wysunięte przez członka personelu lub dotyczące tego członka. Dane państwo lub instytucja UE są odpowiedzialne za podejmowanie wszelkich działań wobec oddelegowanego członka personelu.
   3.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu cywilnego są określone w umowach zawartych między szefem misji a członkami personelu.
   Artykuł 9
   Struktura dowodzenia
   1.   EUPM, jako operacja zarządzania kryzysowego, ma jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUPM.
   3.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym KPiB oraz ogólnym zwierzchnictwem WP, jest dowódcą EUPM na poziomie strategicznym i jako taki wydaje instrukcje szefowi misji oraz służy mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   5.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUPM w teatrze działań i odpowiada bezpośrednio przed cywilnym dowódcą operacji.
   Artykuł 10
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUPM. Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, oraz do zmiany CONOPS i OPLAN. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia EUPM nadal należą do Rady.
   2.   KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania.
   3.   KPiB otrzymuje w regularnych odstępach czasu i w razie potrzeby sprawozdania od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji na tematy objęte zakresem ich odpowiedzialności.
   Artykuł 11
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu w EUPM, pod warunkiem ponoszenia przez nie, w stosownych przypadkach, kosztów oddelegowanego przez siebie personelu, w tym wynagrodzeń, ubezpieczeń od wszelkiego rodzaju ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży do BiH i z tego kraju, oraz wnoszenia stosownego wkładu na pokrycie bieżących wydatków EUPM.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład w EUPM mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania EUPM, co państwa członkowskie.
   3.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów oraz do ustanowienia komitetu uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 Traktatu. WP może negocjować takie umowy. W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego UE, postanowienia tej umowy mają zastosowanie w kontekście misji.
   Artykuł 12
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUPM za rok 2010 wynosi 14 100 000 EUR.
   2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z zasadami i procedurami Wspólnoty mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, szef misji może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUPM. Szef misji jest odpowiedzialny za prowadzenie magazynu z używanym sprzętem, który można wykorzystywać do zaspokajania pilnych potrzeb w związku z misjami EPBiO. Obywatele uczestniczących państw trzecich oraz państwa przyjmującego są dopuszczeni do udziału w przetargach.
   3.   Szef misji składa szczegółowe sprawozdania Komisji, przez którą jest nadzorowany, o działaniach podjętych w ramach swojej umowy.
   4.   Uzgodnienia finansowe są zgodne z wymogami operacyjnymi EUPM, włącznie z wymogami dopasowania wyposażenia oraz współdziałania zespołów misji.
   5.   Wydatki związane z EUPM są kwalifikowalne od dnia 1 stycznia 2010 r.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo
   1.   Cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa dla EUPM i zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie zgodnie z art. 5 i 9 oraz w koordynacji z Biurem ds. Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady.
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo EUPM i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do EUPM, zgodnie z polityką UE dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium UE w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V Traktatu, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
   3.   Szef misji jest wspierany przez wyższego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (SMSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłych stosunkach służbowych z Biurem ds. Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady.
   4.   Szef misji wyznacza terenowych funkcjonariuszy ds. bezpieczeństwa w czterech biurach regionalnych; działając pod zwierzchnictwem SMSO, są oni odpowiedzialni za bieżące zarządzanie wszystkimi aspektami bezpieczeństwa poszczególnych elementów EUPM.
   5.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUPM uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Personel przechodzi również regularne szkolenia uaktualniające na miejscu działań organizowane przez SMSO.
   Artykuł 14
   Koordynacja
   1.   Nie naruszając struktury dowodzenia, szef misji ściśle koordynuje swoje działania z delegaturą UE w BiH, aby zapewnić spójność działań UE wspierających BiH.
   2.   Szef misji ściśle koordynuje swoje działania z szefami misji UE w BiH.
   3.   Szef misji współpracuje z innymi podmiotami międzynarodowymi obecnymi w tym kraju, w szczególności z OBWE, Radą Europy i międzynarodowym programem wspomagania szkoleń z zakresu dochodzeń karnych (ICITAP).
   Artykuł 15
   Udostępnianie informacji niejawnych
   1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami EUPM, informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EUPM, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
   2.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EUPM, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa. We wszystkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane państwu przyjmującemu zgodnie z właściwymi procedurami współpracy między państwem przyjmującym a UE.
   3.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących EUPM i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
   Artykuł 16
   Przegląd
   Sześciomiesięczny okres przeglądu, zgodnie z kryteriami oceny przedstawionymi w CONOPS i OPLAN, umożliwia wprowadzenie, w razie konieczności, zmian do działalności EUPM.
   Artykuł 17
   Komórka monitorująca
   Do celów EUPM zostaje postawiona w stan gotowości komórka monitorująca.
   Artykuł 18
   Wejście w życie i okres obowiązywania
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Obowiązuje ona od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. O budżecie na rok 2011 Rada postanowi oddzielnie.
   Artykuł 19
   Publikacja
   1.   Niniejsza decyzja zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Decyzje KPiB w sprawie mianowania szefa misji na podstawie art. 10 ust. 1 również zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 303 z 21.11.2007, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 70 z 13.3.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.

      (4)  Decyzja Rady 2006/683/WE, Euratom z dnia 15 września 2006 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 285 z 16.10.2006, s. 47).


title: Decyzja Rady z dnia 28 maja 2001 r. dotycząca zakończenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej wymiany listów stanowiących zapis wspólnych ustaleń osiągniętych w sprawie przystąpienia Republiki Korei do wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej dotyczących działań na rzecz badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą, Norwegią i Szwajcarią

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0421

Dziennik Urzędowy L 151 , 07/06/2001 P. 0034 - 0034

		Decyzja Radyz dnia 28 maja 2001 r.dotycząca zakończenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej wymiany listów stanowiących zapis wspólnych ustaleń osiągniętych w sprawie przystąpienia Republiki Korei do wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej dotyczących działań na rzecz badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą, Norwegią i Szwajcarią(2001/421/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze, oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Współpraca międzynarodowa w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji wzmocni naukowe i technologiczne podstawy Wspólnoty w przemyśle i przyczyni się do konkurencyjności przemysłu Wspólnoty.(2) Została zakończona wymiana listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą, Norwegią i Szwajcarią [2], stanowiąca zapis wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej dotyczących działań na rzecz badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji (ISP) w sposób określony w załączonym zakresie uprawnień ISP.(3) Zakres uprawnień ISP zawiera w rozdziale IX przepisy dotyczące dopuszczenia nowych uczestników.(4) Republika Korei wystąpiła z wnioskiem o członkostwo w ISP zgodnie z rozdziałem IX zakresu uprawnień ISP.(5) Republika Korei dostosowała się do zakresu uprawnień ISP i wkłady Republiki Korei w ramach ISP umożliwiły ustanowienie pozytywnego profilu uczestnictwa regionu, a Międzynarodowy Komitet Sterujący ISP zalecał w dniu 12 listopada 1999 r., aby Republika Korei miała przedstawicielstwo w Międzynarodowym Komitecie Sterującym ISP,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty wymianę listów stanowiącą zapis wspólnych ustaleń w sprawie przystąpienia Republiki Korei do wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej dotyczących działań na rzecz badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji (ISP) między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą, Norwegią i Szwajcarią.Tekst wymiany listów zostaje załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej(-ych) do podpisania wymiany listów, tak aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 28 maja 2001 r.W imieniu RadyT. ÖstrosPrzewodniczący[1] Opinia wydana dnia 3 kwietnia 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. L 161 z 18.6.1997, str. 2.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2006/1000/WPZiB z dnia 11 grudnia 2006 r. dotycząca wdrożenia wspólnego działania 2002/589/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania broni strzeleckiej i lekkiej w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach

text:
               22.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 367/77

      DECYZJA RADY 2006/1000/WPZiB
   z dnia 11 grudnia 2006 r.
   dotycząca wdrożenia wspólnego działania 2002/589/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania broni strzeleckiej i lekkiej w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne działanie 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i lekkiej (1), w szczególności jego art. 6 i 7, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzje Rady 2001/200/WPZiB (2) i 2003/543/WPZiB (3) pomogły zwalczać niekontrolowane gromadzenie i rozpowszechnianie broni strzeleckiej i lekkiej, które zagrażało pokojowi i bezpieczeństwu oraz ograniczało możliwość trwałego rozwoju, między innymi w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach, za pomocą Regionalnego Centrum ONZ ds. Pokoju, Rozbrojenia i Rozwoju w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach (UN-LiREC) z siedzibą w Limie, działającego w imieniu Departamentu ONZ ds. Rozbrojenia (DDA).

               (2)

               Od roku 2001 wkład finansowy Unii Europejskiej jest skutecznie wykorzystywany do zapewniania pracownikom organów ochrony porządku publicznego, posłom do parlamentu w regionie i ich doradcom, szkoleń na temat prawodawstwa dotyczącego broni palnej, tworzenia baz danych, a także niszczenia broni i dysponowania jej zapasami. W celu ukończenia tych działań centrum UN-LiREC oraz DDA zaapelowały o kolejny i ostatni przydział pomocy z Unii Europejskiej.

               (3)

               Dlatego Unia Europejska planuje zakończyć pomoc finansową dla działań UN-LiREC. Niniejszy przydział pomocy powinien być ostatnim wkładem Unii Europejskiej na rzecz tych działań,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Unia Europejska kończy swoją pomoc dla UN-LiREC służącą zwalczaniu destabilizującego gromadzenia i rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach.
   2.   Do celów ust. 1 Unia Europejska wspiera UN-LiREC w:

               a)

               propagowaniu odpowiedzialności krajowej za działania związane z programem Organizacji Narodów Zjednoczonych z roku 2001 na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, jego zwalczania i wyeliminowania we wszystkich jego aspektach;

               b)

               łączeniu tych działań z podobnymi inicjatywami podejmowanymi przez państwa członkowskie; oraz

               c)

               opracowywaniu zestawów do szkolenia z zakresu najlepszych wzorców przeznaczonych dla innych regionów świata, takich jak Afryka i Europa Południowo-Wschodnia.

         Szczegółowy opis działań znajduje się w załączniku.
   3.   Zapewnia się odpowiednie wyeksponowanie wkładu Unii Europejskiej w działania wymienione w załączniku, w tym poprzez odpowiednie środki podejmowane przez UN-LiREC, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   1.   Kwota referencyjna przeznaczona na cele, o których mowa w art. 1, wynosi 700 000 EUR.
   2.   Do celów niniejszej decyzji Komisja zawiera porozumienie finansowe z DDA, w którego imieniu działa UN-LiREC, dotyczące warunków korzystania z wkładu Unii Europejskiej, który przyjmie formę dotacji. Porozumienie finansowe przewiduje, że UN-LiREC/DDA spełnia odpowiednie wymogi sprawozdawczości i zapewnia wyeksponowanie wkładu finansowego Unii Europejskiej w projekt, odpowiednio do jego rozmiaru.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe wdrożenie wkładu Unii Europejskiej. W tym celu Komisji powierza się prowadzenie kontroli i oceny wdrożenia niniejszej decyzji pod względem finansowym.
   4.   Zarządzanie wydatkami finansowanymi z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, o których mowa w ust. 1, podlega procedurom i przepisom Wspólnoty mającym zastosowanie w sprawach budżetowych, z tym że żadne kwoty wypłacone w ramach finansowania wstępnego nie pozostają własnością Wspólnoty. Zarządzanie to prowadzi się zgodnie z postanowieniami ramowej umowy finansowo-administracyjnej zawartej przez Wspólnotę Europejską i Organizację Narodów Zjednoczonych w dniu 29 kwietnia 2003 r.
   Artykuł 3
   1.   Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, odpowiada za wdrożenie niniejszej decyzji i przedstawia Radzie sprawozdania z jej wdrożenia. Komisja w pełni uczestniczy w wykonywaniu tych zadań, a w szczególności informuje o wdrożeniu decyzji pod względem finansowym.
   2.   Komisja przekazuje odpowiednim organom Rady regularne sprawozdania zgodnie z art. 2 ust. 2. Podstawą sprawozdań Komisji mają być w szczególności regularne sprawozdania dostarczane przez UN-LiREC i DDA na mocy porozumienia finansowego z Komisją, o którym mowa w art. 2 ust. 2.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja wygasa po upływie 12 miesięcy od zawarcia porozumienia finansowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 11 grudnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         E. TUOMIOJA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 191 z 19.7.2002, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 72 z 14.3.2001, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 185 z 24.7.2003, str. 59.

      ZAŁĄCZNIK
      Przygotowanie szkoleniowców oraz projekt dotyczący baz danych – etap trzeci
      Trzeci i ostatni etap projektu UN-LiREC obejmuje dwie główne grupy działań. Działania z pierwszej grupy kontynuują prace będące w toku, a z drugiej – polegają na tym, by osiągnięte przez UN-LiREC wyniki zastosować w trakcie podobnych działań podejmowanych w Europie, mających promować politykę UE w Europie Południowo-Wschodniej i innych regionach świata, takich jak Afryka.
      Pierwsza grupa działań
      1.   Przygotowanie szkoleniowców

                  1.1

                  wsparcie krajowych szkoleń poświęconych technikom śledczym – dzięki uczestnictwu pracowników służb ochrony porządku publicznego uprzednio przeszkolonych przez centrum UN-LiREC;

                  1.2

                  wsparcie rozwoju Regionalnego Centrum Szkoleniowego Służb Bezpieczeństwa Publicznego utworzonego przez Brazylię, które ma koordynować przyszłe szkolenia regionalne; i

                  1.3

                  prowadzenie zaawansowanych szkoleń na temat współpracy wywiadowczej i międzynarodowej.

            2.   Bazy danych dotyczące broni palnej

                  2.1

                  dalszy rozwój baz danych SALSA (Small Arms and Light Weapons Administration); i

                  2.2

                  integracja baz SALSA z innymi bazami danych wykorzystywanymi przez władze ochrony porządku publicznego w regionie.

            3.   Projekt wymiany parlamentarnej

                  3.1

                  dalsze szkolenie posłów do parlamentu w regionie; i

                  3.2

                  techniczne wsparcie reformy ustawodawstwa dotyczącego broni palnej.

            4.   Niszczenie broni i dysponowanie jej zapasami

                  4.1

                  kontynuacja działań na rzecz niszczenia broni i dysponowania jej zapasami; i

                  4.2

                  wsparcie krajowych programów niszczenia broni.

            Druga grupa działań
      Połączenie działań prowadzonych w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach z działaniami związanymi z Europą oraz przeniesienie wiedzy i zdobytych doświadczeń, tak by zapewnić efekt synergii między Ameryką Łacińską i Karaibami a innymi regionami na świecie:

                  1.

                  Ocena europejskiego prawodawstwa w dziedzinie broni palnej oraz propagowanie unijnego kodeksu postępowania w sprawie kontroli wywozu broni służące określeniu, które ze zdobytych doświadczeń można będzie wykorzystać do ulepszenia ustawodawstwa w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach: proponowana współpraca z Parlamentem Europejskim.

                  2.

                  Rozbudowa i dostosowanie systemu baz danych SALSA tak, by objąć nią wymianę informacji z państwami członkowskimi, tak aby ułatwić koordynację i współpracę między oboma regionami: proponowana współpraca z innymi podmiotami zajmującymi się problemem nielegalnego handlu bronią palną, np. krajowymi służbami ochrony porządku publicznego i Europolem.

                  3.

                  Adaptacja opracowanych przez centrum UN-LiREC materiałów szkoleniowych na potrzeby i możliwości krajów w innych regionach świata, tak by zoptymalizować zdobyte doświadczenia.

                  4.

                  Ocena postępów w realizacji zaleceń, które w kwestii broni palnej zostały sformułowane przez szefów państw i rządów Ameryki Łacińskiej, Karaibów i Europy podczas szczytów w Rio de Janeiro, Madrycie i Meksyku oraz wskazanie na ich podstawie ewentualnych synergii, odwołując się zwłaszcza do ogłoszonych podczas tych szczytów deklaracji w sprawie działań, o których mowa powyżej.

            Kulminacją działań będzie urzeczywistnienie idei wspólnego stanowiska dowodzenia (Combined Command Post; zwane dalej „CCP”) – czyli ogólnoregionalnego centrum operacyjnego Regionalnego Centrum Szkoleniowego Służb Bezpieczeństwa Publicznego w Brasilii, stolicy Brazylii – które koordynować będzie szkolenia z zakresu broni palnej i inne działania z pracą około 3 000 urzędników w 33 państwach. Do końca roku 2007 CCP i poszczególne kraje przejmą od UN-LiREC prowadzenie wszystkich szkoleń, co wzmocni odpowiedzialność krajową. CCP będzie również pełnić funkcję ogniwa łączącego sieć krajowych służb ochrony porządku publicznego z innymi regionami.


title: 2012/451/UE: Decyzja Rady z dnia 24 lipca 2012 r. dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika XX (Środowisko) do Porozumienia EOG

text:
               1.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 205/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 lipca 2012 r.
   dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
   (2012/451/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG, Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XX do Porozumienia EOG.

               (3)

               Załącznik XX do Porozumienia EOG zawiera przepisy i ustalenia dotyczące środowiska.

               (4)

               Właściwe jest uwzględnienie w Porozumieniu EOG dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (3).

               (5)

               Właściwe jest uwzględnienie w Porozumieniu EOG rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (4), zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1210/2011 z dnia 23 listopada 2011 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1031/2010 w szczególności w celu określenia wolumenów uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, które mają zostać sprzedane na aukcji przed 2013 r. (5). Właściwe jest również uwzględnienie w Porozumieniu EOG innych aktów Komisji przyjętych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (6).

               (6)

               Niektórych dostosowań należy dokonać w związku z dyrektywą 2003/87/WE, zmienioną dyrektywą 2009/29/WE oraz rozporządzeniem (UE) nr 1031/2010; są one uzasadnione rozszerzeniem unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych na państwa EOG EFTA.

               (7)

               W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załącznik XX do Porozumienia EOG.

               (8)

               Stanowisko Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno być oparte na załączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika XX (Środowisko) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG, załączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 63.

      (4)  Dz.U. L 302 z 18.11.2010, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 308 z 24.11.2011, s. 2.

      (6)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

      PROJEKT
      DECYZJA nr…/2012 WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
      z dnia
      zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Załącznik XX do Porozumienia EOG został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia … (1).

                  (2)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (2).

                  (3)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalające, na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych z gazami przemysłowymi (3).

                  (4)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 1210/2011 z dnia 23 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1031/2010 w szczególności w celu określenia wolumenów uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, które mają zostać sprzedane na aukcji przed 2013 r. (4).

                  (5)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (5).

                  (6)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/2/UE z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalającą, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji (6).

                  (7)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/345/UE z dnia 8 czerwca 2010 r. zmieniającą decyzję 2007/589/WE w odniesieniu do uwzględnienia wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych w związku z wychwytywaniem, transportem i geologicznym składowaniem dwutlenku węgla (7) (CO2).

                  (8)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/670/UE z dnia 3 listopada 2010 r. ustanawiającą kryteria i środki dotyczące finansowania komercyjnych projektów demonstracyjnych mających na celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2 oraz projektów demonstracyjnych w zakresie innowacyjnych technologii energetyki odnawialnej realizowanych w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8).

                  (9)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9).

                  (10)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2011/540/UE z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji 2007/589/WE w zakresie włączenia wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych wynikających z nowych działań i nowych gazów (10).

                  (11)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2011/745/UE z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającą decyzje 2010/2/UE i 2011/278/UE w odniesieniu do sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji (11).

                  (12)

                  Niniejsza decyzja Wspólnego Komitetu pozostaje bez wpływu na autonomię Umawiających się Stron w odniesieniu do negocjacji międzynarodowych dotyczących zmiany klimatu, w szczególności w kontekście Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i protokołu z Kioto lub jakichkolwiek innych porozumień międzynarodowych dotyczących zmiany klimatu nieodnoszących się do aspektów istotnych dla systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (EU ETS) uwzględnionych w Porozumieniu EOG. Jednakże państwa EFTA należycie uwzględniają zobowiązania, które podjęły w ramach Porozumienia EOG. Wszystkie państwa EFTA są odpowiedzialne za wdrożenie polityk i środków w celu przestrzegania międzynarodowych zobowiązań podjętych przez nie na podstawie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, protokołu z Kioto oraz wszelkich innych porozumień międzynarodowych dotyczących zmiany klimatu.

                  (13)

                  Udział państw EFTA w systemie EU ETS nie ma wpływu na udział państw EFTA w jakimkolwiek elastycznym instrumencie zmniejszającym emisje.

                  (14)

                  Rozszerzenie systemu EU ETS na instalacje w państwach EFTA oznacza wzrost całkowitej liczby uprawnień w systemie EU ETS jako całości na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE (12). Aby umożliwić Komisji określenie średniej rocznej liczby uprawnień dla całego EOG, państwa EFTA przedstawiają w części A załącznika do tej dyrektywy stosowne dane liczbowe.

                  (15)

                  Komisja informuje państwa EFTA o negocjacjach i porozumieniach zawartych z państwami trzecimi, zgodnie z art. 11a dyrektywy 2003/87/WE oraz skutkach, jakie może to wywrzeć na wykorzystywanie jednostek poświadczonej redukcji emisji (CER).

                  (16)

                  Po zawarciu porozumienia zgodnie z art. 11a lub 25 dyrektywy 2003/87/WE państwa EFTA i operatorzy z tych państw nie są dyskryminowani w porównaniu z państwami członkowskimi UE i operatorami z tych państw.

                  (17)

                  Komisja informuje państwa EFTA o wdrożeniu art. 24a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE oraz o skutkach, jakie to może wywrzeć na liczbę uprawnień w systemie EU ETS.

                  (18)

                  Państwa EFTA w pełni popierają fakt, że liczba uprawnień przydzielanych w drodze aukcji wzrasta w systemie EU ETS, dążąc do osiągnięcia zerowego poziomu bezpłatnych przydziałów w 2027 r. Państwa EFTA zawsze miały na celu zwiększenie udziału uprawnień, które przydzielane są za opłatą. Państwa EFTA przypominają o dostosowaniu e), które określono w art. 1 pkt 2 decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 146/2007 (13) uwzględniającej w Porozumieniu EOG dyrektywę 2003/87/WE.

                  (19)

                  Państwa EFTA wykorzystają wspólne platformy aukcyjne wyznaczone zgodnie z art. 26 rozporządzenia nr 1031/2010 i wyznaczą monitorującego aukcję zgodnie z art. 24 tego rozporządzenia w celu monitorowania sprzedaży ich uprawnień na aukcji. Z uwagi na to, że państwa EFTA nie uczestniczą we wspólnym działaniu, nie muszą one wypełnić żadnych szczególnych zadań w procedurach zamówień dotyczących wyznaczenia wspólnej platformy aukcyjnej i monitorującego aukcje. Po ich wyznaczeniu każde państwo EFTA dołoży wszelkich starań, aby zawrzeć z nimi umowę. Komisja zapewni w stopniu, w jakim to jest wykonalne, aby platformy aukcyjne zawarły umowę z podmiotem z państw EFTA, stosując odpowiednio te same warunki, jakie przewidziano dla państw członkowskich UE będących stroną umów wynikających ze wspólnie prowadzonych procedur udzielania zamówień publicznych, pod warunkiem że państwa EFTA połączą sprzedaż uprawnień na aukcji ze sprzedażą uprawnień uczestniczących państw członkowskich UE. W przypadku monitorującego aukcje Komisja zapewni w stopniu, w jakim to jest wykonalne, aby monitorujący aukcje zawarł umowę z podmiotem z państw członkowskich EFTA, stosując odpowiednio te same warunki, jakie przewidziano dla uczestniczących państw członkowskich UE lub nieuczestniczących państw członkowskich UE, w zależności od tego, czy państwa EFTA zdecydują się na połączenie sprzedaży swoich uprawnień na aukcji ze sprzedażą na aukcji uprawnień uczestniczących państw członkowskich UE.

                  (20)

                  Kwestie budżetowe nie są uwzględnione w Porozumieniu EOG. Wkłady finansowe państw EFTA na rzecz państw członkowskich UE negocjuje się za pośrednictwem mechanizmów finansowych EOG. W związku z tym zastosowanie przepisów dyrektywy 2003/87/WE dotyczących tych kwestii oraz zastosowanie kryteriów rozdzielenia między określone państwa członkowskie UE pewnego udziału procentowego całkowitej liczby uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) i c) oraz załącznikami IIa i IIb do dyrektywy 2003/87/WE, pozostaje bez wpływu na zakres porozumienia EOG.

                  (21)

                  Urząd Nadzoru EFTA uzgadnia ściśle z Komisją, czy konieczne jest podjęcie w stosunku do państw EFTA działań, za które odpowiada Komisja w stosunku do państw członkowskich UE zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE, rozporządzeniem (WE) nr 2216/2004, decyzją 2007/589/WE i decyzją 2006/780/WE. Do zadań tych należy między innymi ocena krajowych środków wykonawczych, o których mowa w art. 11 dyrektywy 2003/87/WE, oraz zastosowanie jednostronnego włączenia dodatkowych działań i gazów zgodnie z art. 24 tej dyrektywy,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W załączniku XX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w pkt 21al (dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:

                              „—

                                 32009 L 0029: dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 63).”;

                  2)

                  dostosowania w pkt 21al (dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymują brzmienie:
                  „Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                              a)

                              bez uszczerbku dla przyszłych prac Wspólnego Komitetu EOG należy zauważyć, że w niniejszym Porozumieniu nie uwzględniono następujących aktów wspólnotowych:

                                          (i)

                                          decyzji Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącej zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań (14);

                                          (ii)

                                          decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania protokołu z Kioto (15);

                              b)

                              w chwili uwzględnienia dyrektywy na terenie Liechtensteinu nie prowadzi się działalności lotniczej określonej w dyrektywie. Liechtenstein będzie przestrzegać postanowień dyrektywy w przypadku, gdy stosowna działalność lotnicza będzie prowadzona na jego terenie;

                              c)

                              w art. 3c ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »W oparciu o procedury ustalone w Porozumieniu oraz o dane dostarczone przez Urząd Nadzoru EFTA we współpracy z Eurocontrolem Wspólny Komitet EOG podejmuje decyzję w sprawie historycznych emisji lotniczych dla całego EOG poprzez dodanie odpowiednich liczb dotyczących lotów wewnątrz państw EFTA, lotów między tymi państwami oraz lotów między państwami EFTA i państwami trzecimi do decyzji Komisji, w momencie uwzględniania tej decyzji w Porozumieniu EOG.«;

                              d)

                              w art. 3d ust. 4 skreśla się akapit drugi;

                              e)

                              w art. 3e ust. 2 i art. 3f ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »W tym samym terminie państwa EFTA przedkładają otrzymane wnioski Urzędowi Nadzoru EFTA, który niezwłocznie przekazuje je Komisji.«;

                              f)

                              w art. 3e ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
                              »W oparciu o procedury ustalone w Porozumieniu oraz o dane dostarczone przez Urząd Nadzoru EFTA we współpracy z Eurocontrolem Wspólny Komitet EOG podejmuje decyzję w sprawie łącznej liczby przydziałów, liczby przydziałów, które mają zostać rozdzielone w drodze sprzedaży na aukcji, liczby przydziałów stanowiących specjalną rezerwę oraz liczby przydziałów, które mają zostać przyznane nieodpłatnie, poprzez dodanie odpowiednich danych dotyczących lotów wewnątrz państw EFTA, lotów między tymi państwami oraz lotów między państwami EFTA i państwami trzecimi, do decyzji Komisji, w momencie uwzględniania tej decyzji w Porozumieniu EOG.
                              Komisja podejmuje decyzję w sprawie wzorca porównawczego dla całego EOG. Podczas podejmowania decyzji Komisja ściśle współpracuje z Urzędem Nadzoru EFTA. Obliczenie i opublikowanie przez państwa EFTA na mocy art. 3e ust. 4 następuje po podjęciu przez Wspólny Komitet EOG decyzji o uwzględnieniu w Porozumieniu EOG decyzji przyjętej przez Komisję.«;

                              g)

                              w art. 3f ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »Komisja podejmuje decyzję w sprawie wzorca porównawczego dla całego EOG. Podczas podejmowania decyzji Komisja ściśle współpracuje z Urzędem Nadzoru EFTA. Obliczenie i opublikowanie przez państwa EFTA na mocy art. 3f ust. 7 następuje po podjęciu przez Wspólny Komitet EOG decyzji o uwzględnieniu w Porozumieniu EOG decyzji przyjętej przez Komisję.«;

                              h)

                              w art. 9 dodaje się akapity w brzmieniu:
                              »Wzrost średniej rocznej liczby uprawnień w systemie EU ETS wynikający z rozszerzenia systemu w taki sposób, aby obejmował on Liechtenstein i Norwegię zgodnie z akapitem pierwszym, jest zgodny z decyzjami Urzędu Nadzoru EFTA dotyczącymi krajowych planów rozdziału uprawnień na okres od 2008 do 2012 r.
                              Wzrost średniej rocznej liczby uprawnień w systemie EU ETS wynikający z rozszerzenia systemu w taki sposób, aby obejmował on Islandię zgodnie z akapitem pierwszym, odpowiada 23 934 tonom ekwiwalentu dwutlenku węgla.
                              W odniesieniu do państw EFTA dane liczbowe, które należy uwzględnić przy obliczaniu liczby uprawnień dla całego EOG, które będą wydawane od 2013 r., są, zgodnie z niniejszym artykułem, określone w części A załącznika.«;

                              i)

                              w art. 9a ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
                              »W przypadku Norwegii średnia roczna liczba uprawnień wydawanych w odniesieniu do instalacji, o których mowa w tym akapicie, wynosi 878 850.«;

                              j)

                              w art. 9a ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »W odniesieniu do instalacji w państwach EFTA prowadzących działania wymienione w załączniku I, które są objęte systemem wspólnotowym dopiero od 2013 r., roczne średnie emisje za okres sprawozdawczy objęty dostosowaniem wynoszą:
                              w Islandii: 1 862 571 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla,
                              w Liechtensteinie: 0 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla,
                              w Norwegii: 5 269 254 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla.«;

                              k)

                              po art. 9a ust. 4 dodaje się ustępy w brzmieniu:
                              »5.   W odniesieniu do państw EFTA dane liczbowe, które należy uwzględnić przy dopasowaniu liczby uprawnień dla całego EOG, które mają być wydane od 2013 r., są, zgodnie z niniejszym artykułem, określone w części A załącznika.
                              6.   Komisja oblicza i dopasowuje roczną liczbę uprawnień dla całego EOG, które mają być wydane od 2013 r., zgodnie z art. 9 i niniejszym artykułem, w celu uwzględnienia danych liczbowych państw EFTA, które określono w części A załącznika. Komisja publikuje dopasowane ilości uprawnień dla całego EOG na okres od 2013 r.«;

                              l)

                              w art. 10 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »Na użytek lit. a), w odniesieniu do Liechtensteinu i Norwegii, przypadająca na te państwa liczba uprawnień jest obliczana na podstawie następujących ilości emisji:
                              w Liechtensteinie: 20 943 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla,
                              w Norwegii: 18 635 669 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla.
                              W odniesieniu do Islandii udział, o którym mowa w lit. a), jest obliczany na podstawie 36 196 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla skorygowanych o 899 645 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla, odpowiadających udziałowi w zweryfikowanych emisjach za rok 2005 pochodzących z instalacji prowadzących działania wymienione w załączniku I, które zostaną włączone do systemu wspólnotowego dopiero od 2013 r. W związku z tym udział Islandii jest obliczany na podstawie 935 841 ton ekwiwalentu dwutlenku węgla.«;

                              m)

                              art. 10 ust. 3 nie stosuje się do państw EFTA;

                              n)

                              po art. 11a ust. 8 akapit piąty dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »W odniesieniu do państw EFTA dane liczbowe, które należy uwzględnić przy obliczaniu redukcji emisji dla całego EOG zgodnie z akapitem piątym, są określone w części B załącznika.«;

                              o)

                              w art. 16 ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
                              »Państwa EFTA określają kary za przekroczenie emisji, które są równoważne z karami w państwach członkowskich UE.«;

                              p)

                              po art. 16 ust. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
                              »13.   Państwa EFTA przedkładają wszelkie wnioski na podstawie art. 16 ust. 5 i ust. 10 Urzędowi Nadzoru EFTA, który niezwłocznie przekazuje je Komisji.«;

                              q)

                              w art. 18a ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »Przeniesienie danego operatora statków powietrznych do państw EFTA następuje w roku 2011, po wypełnieniu przez operatora obowiązków za rok 2010. Na wyraźny wniosek operatora złożony w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia przez Komisję wykazu operatorów dla całego EOG, przewidzianego w lit. b) niniejszego ustępu, państwo członkowskie początkowo administrujące danymi operatorami statków powietrznych może określić inny harmonogram przeniesienia operatorów, którzy początkowo zostali przydzieleni temu państwu na podstawie kryteriów określonych w art. 18a ust. 3 lit. b). W takim przypadku przeniesienie następuje nie później niż w roku 2020, mając na uwadze okres rozliczeniowy rozpoczynający się w roku 2021.«;

                              r)

                              w art. 18a ust. 3 lit. b) po wyrazach »operatorów statków powietrznych« dodaje się wyrazy »dla całego EOG«;

                              s)

                              w art. 18b dodaje się akapit w brzmieniu:
                              »W celu wypełnienia swoich zadań wynikających z dyrektywy państwa EFTA i Urząd Nadzoru EFTA mogą zwrócić się o pomoc do Eurocontrolu lub innej właściwej organizacji i mogą w tym celu zawierać wszelkie odpowiednie umowy z tymi organizacjami.«;

                              t)

                              w art. 20 dodaje się ustęp w brzmieniu:
                              »4.   Wydanie, przenoszenie i anulowanie przydziałów dotyczących państw EFTA i operatorów z tych państw oraz operatorów statków powietrznych przez nie administrowanych jest zapisywane w niezależnym rejestrze transakcji, o którym mowa w ust. 1.
                              Główny zarządca jest organem kompetentnym do realizacji zadań, o których mowa w ust. 1–3 w odniesieniu do państw EFTA, operatorów z tych państw lub operatorów statków powietrznych przez nie administrowanych.«;

                              u)

                              w art. 25 dodaje się ustęp w brzmieniu:
                              »3.   Przydziały w systemie wspólnotowym obejmują przydziały, które państwa EFTA lub operatorzy z tych państw wydali lub którymi obracali w handlu w ramach systemu wspólnotowego. Po zawarciu przez Wspólnotę porozumienia, o którym mowa w niniejszym artykule, nie rozróżnia się tych rodzajów przydziałów.
                              Komisja informuje państwa EFTA na wczesnym etapie o negocjacjach i zawieraniu umów lub niewiążących porozumień zgodnie z niniejszym artykułem.«;

                              v)

                              państwa EFTA uczestniczące we wspólnotowym systemie handlu emisjami będą przekazywać informacje zgodnie z odpowiednimi wymogami określonymi w art. 30 ust. 3 akapit pierwszy, podczas gdy w odniesieniu do tych państw nie mają zastosowania wymogi w zakresie sprawozdawczości określone w akapicie drugim;

                              w)

                              w załączniku V dodaje się, co następuje:

                                 »ZAŁĄCZNIK

                                    CZĘŚĆ A

                                    Dane liczbowe państw EFTA związane z obliczeniem i dopasowaniem liczby uprawnień w całym EOG, które mają być wydane od 2013 r. zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE

                                 1.   Dane liczbowe państw EFTA zgodnie z art. 9

                                 W celu określenia tych danych liczbowych zastosowano współczynnik liniowy wynoszący 1,74 %.

                                    Islandia

                                 Podstawą obliczenia tych danych liczbowych są średnie roczne zweryfikowane emisje za lata 2005–2010 pochodzące z działań objętych zasadniczo dyrektywą 2003/87/WE w okresie od 2008 r. do 2012 r., odpowiadające 23 934 uprawnieniom.

                                             Rok

                                             Liczba uprawnień

                                             2013

                                             22 684

                                             2014

                                             22 268

                                             2015

                                             21 851

                                             2016

                                             21 435

                                             2017

                                             21 018

                                             2018

                                             20 602

                                             2019

                                             20 186

                                             2020

                                             19 769

                                    Liechtenstein

                                 Podstawą obliczenia tych danych liczbowych jest całkowita średnia roczna liczba uprawnień wydanych przez Liechtenstein na okres 2008–2012 odpowiadająca 17 943 uprawnieniom, jak to ustalono w krajowym planie rozdziału uprawnień w Liechtensteinie.

                                             Rok

                                             Liczba uprawnień

                                             2013

                                             17 006

                                             2014

                                             16 694

                                             2015

                                             16 382

                                             2016

                                             16 070

                                             2017

                                             15 758

                                             2018

                                             15 445

                                             2019

                                             15 133

                                             2020

                                             14 821

                                    Norwegia

                                 Podstawą obliczenia tych danych liczbowych jest całkowita średnia roczna liczba uprawnień wydanych przez Norwegię na okres 2008–2012 odpowiadająca 14 255 268 uprawnieniom, jak to ustalono w krajowym planie rozdziału uprawnień w Norwegii.

                                             Rok

                                             Liczba uprawnień

                                             2013

                                             13 511 143

                                             2014

                                             13 263 101

                                             2015

                                             13 015 060

                                             2016

                                             12 767 018

                                             2017

                                             12 518 976

                                             2018

                                             12 270 935

                                             2019

                                             12 022 893

                                             2020

                                             11 774 851

                                       2.   Dane liczbowe państw EFTA zgodnie z art. 9a ust. 1

                                 W celu określenia tych danych liczbowych zastosowano współczynnik liniowy wynoszący 1,74 %.

                                    Norwegia

                                             Rok

                                             Liczba uprawnień

                                             2013

                                             832 974

                                             2014

                                             817 682

                                             2015

                                             802 390

                                             2016

                                             787 098

                                             2017

                                             771 806

                                             2018

                                             756 514

                                             2019

                                             741 222

                                             2020

                                             725 930

                                       3.   Dane liczbowe państw EFTA zgodnie z art. 9a ust. 2

                                 W celu określenia tych danych liczbowych zastosowano współczynnik liniowy wynoszący 1,74 %.

                                    Islandia

                                             Rok

                                             Liczba uprawnień

                                             2013

                                             1 732 936

                                             2014

                                             1 700 527

                                             2015

                                             1 668 119

                                             2016

                                             1 635 710

                                             2017

                                             1 603 301

                                             2018

                                             1 570 892

                                             2019

                                             1 538 484

                                             2020

                                             1 506 075

                                    Norwegia

                                             Rok

                                             Liczba uprawnień

                                             2013

                                             4 994 199

                                             2014

                                             4 902 514

                                             2015

                                             4 810 829

                                             2016

                                             4 719 144

                                             2017

                                             4 627 459

                                             2018

                                             4 535 774

                                             2019

                                             4 444 089

                                             2020

                                             4 352 404

                                    CZĘŚĆ B

                                    Dane liczbowe państw EFTA związane z obliczeniem redukcji emisji w całym EOG zgodnie z art. 11a ust. 8 akapit piąty

                                             Emisje w 2005 r. pochodzące z istniejących sektorów
                                             (w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla)

                                             Emisje w 2005 r. pochodzące z nowych sektorów, które będą włączone do systemu od 2013 r.
                                             (w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla)

                                             Islandia

                                             36 196

                                             899 645

                                             Liechtenstein

                                             18 121

                                             0

                                             Norwegia

                                             19 730 000

                                             6 140 000«

                                       ”

                  3)

                  po pkt 21al (dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkty w brzmieniu:

                              „21ala.

                                 32010 R 1031: rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 302 z 18.11.2010, s. 1), zmienione:

                                          —

                                             32011 R 1210: rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1210/2011 z dnia 23 listopada 2011 r. (Dz.U. L 308 z 24.11.2011, s. 2).

                                    Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                                          a)

                                          art. 22 ust. 7 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
                                          »Państwa członkowskie EFTA powiadamiają Urząd Nadzoru EFTA o tożsamości prowadzącego aukcję oraz jego danych kontaktowych, a Urząd przekazuje te informacje Komisji.«;

                                          b)

                                          w art. 24 ust. 2 dodaje się zdania w brzmieniu:
                                          »Państwa EFTA zlecają monitorującemu aukcje wyznaczonemu w drodze procedury udzielania zamówień prowadzonej wspólnie przez Komisję i państwa członkowskie monitorowanie wszystkich procesów aukcyjnych. W art. 25 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 pojęcie ‘państwo(-a) członkowskie’ należy rozumieć jako pojęcie obejmujące państwa EFTA.«;

                                          c)

                                          w art. 26 ust. 1 i 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
                                          »Państwa EFTA zlecają platformie aukcyjnej wyznaczonej wspólnie przez Komisję i państwa członkowskie UE przeprowadzanie aukcji ich części uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji, jeśli państwa EFTA zdecydują się na połączenie sprzedaży swoich uprawnień ze sprzedażą uprawnień państw członkowskich UE uczestniczących we wspólnym działaniu.«;

                                          d)

                                          w art. 27 ust. 1 i art. 28 ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
                                          »Bez uszczerbku dla ustaleń w umowie, która ma zostać zawarta między państwami EFTA i platformą aukcyjną, platforma aukcyjna wyznaczona w drodze procedury udzielania zamówień prowadzonej wspólnie przez Komisję i państwa członkowskie uczestniczące we wspólnym działaniu może świadczyć wyżej wymienione usługi także na rzecz państw EFTA.«;

                                          e)

                                          art. 30 do 32 nie mają zastosowania do państw EFTA, pod warunkiem że państwa te udzieliły zlecenia platformom aukcyjnym wyznaczonym na podstawie art. 26 zgodnie z dostosowaniem c) powyżej;

                                          f)

                                          w art. 52 ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
                                          »Udział w kosztach monitorującego aukcje związanych z platformą aukcyjną wyznaczoną zgodnie z art. 26 ust. 1 lub 2, której państwa EFTA udzielają zlecenia, jest podzielony między państwa członkowskie uczestniczące we wspólnym działaniu oraz państwa EFTA, odpowiednio do ich udziałów w całkowitej ilości uprawnień, które będą sprzedawane za pośrednictwem danej platformy aukcyjnej, pod warunkiem że państwa EFTA połączą sprzedaż na aukcji swoich uprawnień ze sprzedażą uprawnień państw członkowskich UE uczestniczących we wspólnym działaniu.
                                          Udział w kosztach monitorującego aukcje związanych z platformą aukcyjną wyznaczoną na podstawie art. 30 ust. 1 lub 2, której państwa EFTA udzieliły zlecenia, w tym koszt każdego sprawozdania wymaganego na mocy art. 25 ust. 4, pokrywa dane państwo EFTA w taki sam sposób, jak państwa członkowskie UE nieuczestniczące we wspólnym działaniu.«.

                              21alb.

                                 32010 D 0002: decyzja Komisji 2010/2/UE z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji (Dz.U. L 1 z 5.1.2010, s. 10), zmieniona:

                                          —

                                             32011 D 0745: decyzją Komisji 2011/745/UE z dnia 11 listopada 2011 r. (Dz.U. L 299 z 17.11.2011, s. 9).

                              21alc.

                                 32011 D 0278: decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130 z 17.5.2011, s. 1), zmieniona:

                                          —

                                             32011 D 0745: decyzją Komisji 2011/745/UE z dnia 11 listopada 2011 r. (Dz.U. L 299 z 17.11.2011, s. 9).

                              21ald.

                                 32010 D 0670: decyzja Komisji 2010/670/UE z dnia 3 listopada 2010 r. ustanawiająca kryteria i środki dotyczące finansowania komercyjnych projektów demonstracyjnych mających na celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2 oraz projektów demonstracyjnych w zakresie innowacyjnych technologii energetyki odnawialnej realizowanych w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 290 z 6.11.2010. s. 39).

                              21ale.

                                 32011 R 0550: rozporządzenie Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalające, na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych z gazami przemysłowymi (Dz.U. L 149 z 8.6.2011, s. 1).”;

                  4)

                  w pkt 21am (decyzja Komisji 2007/589/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:

                              „—

                                 32010 D 0345: decyzją Komisji 2010/345/UE z dnia 8 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 155 z 22.6.2010, s. 34),

                              —

                                 32011 D 0540: decyzją Komisji 2011/540/UE z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz.U. L 244 z 21.9.2011, s. 1).”.

            Artykuł 2
      Teksty rozporządzeń (UE) nr 1031/2010, (UE) nr 550/2011 i (UE) nr 1210/2011, dyrektywy 2009/29/WE oraz decyzji 2010/2/UE, 2010/345/UE, 2010/670/UE, 2011/278/UE, 2011/540/UE i 2011/745/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia … lub następnego dnia po skierowaniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG, zależnie od tego, która z tych dat jest późniejsza (16).
      Artykuł 4
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w … dnia …

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. …

         (2)  Dz.U. L 302 z 18.11.2010, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 149 z 8.6.2011, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 308 z 24.11.2011, s. 2.

         (5)  Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 63.

         (6)  Dz.U. L 1 z 5.1.2010, s. 10.

         (7)  Dz.U. L 155 z 22.6.2010, s. 34.

         (8)  Dz.U. L 290 z 6.11.2010, s. 39.

         (9)  Dz.U. L 130 z 17.5.2011, s. 1.

         (10)  Dz.U. L 244 z 21.9.2011, s. 1.

         (11)  Dz.U. L 299 z 17.11.2011, s. 9.

         (12)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

         (13)  Dz.U. L 100 z 10.4.2008, s. 92.

         (14)  Dz.U. L 130 z 15.5.2002, s. 1.

         (15)  Dz.U. L 49 z 19.2.2004, s. 1.

         (16)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: 2005/132/WE: Decyzja Komisji z dnia 16 lutego 2005 r. uchylająca decyzję Komisji 2000/137/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z przywozem do Wspólnoty niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy

text:
               17.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 46/44

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 16 lutego 2005 r.
   uchylająca decyzję Komisji 2000/137/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z przywozem do Wspólnoty niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy
   (2005/132/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”) (1), w szczególności jego art. 8,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   POPRZEDNIA PROCEDURA

               (1)

               Rozporządzeniem Rady (WE) nr 348/2000 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy. Decyzją 2000/137/WE (3) Komisja przyjęła zobowiązania zaproponowane przez eksporterów pochodzących z Chorwacji i Ukrainy. Decyzją 2002/669/WE Komisja przyjęła dobrowolne wycofanie wspólnego zobowiązania ukraińskich producentów.

               (2)

               Po otrzymaniu wniosku ze strony Komitetu Ochrony Sektora Rur Stalowych bez Szwu w Unii Europejskiej Komisja rozpoczęła rewizję tymczasową obowiązujących środków antydumpingowych, włączając w to formę środka, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (4).

         B.   WYCOFANIE AKCEPTACJI ZOBOWIĄZANIA

               (3)

               Rozporządzeniem (WE) nr 258/2005 (5) Rada przyjęła rewizję.

               (4)

               Jak określono w motywie 137 rozporządzenia (WE) nr 258/2005 oraz po konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, zobowiązanie w swojej obecnej formie nie jest już odpowiednie. Na tej podstawie oraz zgodnie z odpowiednimi klauzulami omawianego zobowiązania, które nadają Komisji prawo do jednostronnego wycofania przyjęcia zobowiązań, Komisja zdecydowała się wycofać przyjęcie zobowiązania.

               (5)

               W grudniu 2004 r. Komisja poinformowała chorwackie przedsiębiorstwo Mechel Željezara Ltd., że złożyła wniosek o wycofanie przyjęcia obecnego zobowiązania. Po ujawnieniu tej informacji rząd Chorwacji powiadomił Komisję, że przedsiębiorstwo, będące jedynym w Chorwacji wytwórcą przedmiotowego produktu, zostało zlikwidowane i zaprzestało produkcji jesienią 2004 r. Również w związku z tym zobowiązania nie uważa się już za obowiązujące.

         C.   UCHYLENIE DECYZJI 2000/137/WE

               (6)

               W związku z powyższym należy uchylić decyzję Komisji 2000/137/WE zmienioną decyzją Komisji 2002/669/WE.

               (7)

               Równolegle do niniejszej decyzji Rada, rozporządzeniem (WE) nr 258/2005, nałożyła ostateczne i obejmujące cały kraj cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Chorwacji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym uchyla się decyzję Komisji 2000/137/WE zmienioną decyzją Komisji 2002/669/WE.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 lutego 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1515/2002 (Dz.U. L 228 z 24.8.2002, str. 8).

      (2)  Dz.U. L 45 z 17.2.2000, str. 1. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2002/669/WE (Dz.U. L 228 z 24.8.2002, str. 20).

      (3)  Dz.U. L 46 z 18.2.2000, str. 34.

      (4)  Dz.U. C 288 z 23.11.2002, str. 11.

      (5)  Patrz: str. 7 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/768 z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

text:
               4.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 115/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/768
   z dnia 18 lipca 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony (1) („Układ”), został podpisany dnia 25 czerwca 2001 r. Układ wszedł w życie dnia 1 czerwca 2004 r.

               (2)

               Republika Chorwacji stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2013 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji włączenie tego państwa członkowskiego do Układu ma zostać uzgodnione poprzez zawarcie protokołu do Układu, który został zawarty przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, oraz przez Arabską Republikę Egiptu.

               (4)

               W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Arabską Republiką Egiptu. Negocjacje zakończono pomyślnie parafowaniem Protokołu w Brukseli dnia 29 października 2015 r.

               (5)

               W art. 8 ust. 3 Protokołu przewidziano jego tymczasowe stosowanie do czasu jego wejścia w życie.

               (6)

               Należy podpisać Protokół, z zastrzeżeniem jego zawarcia, i tymczasowo go stosować,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii i jej państw członkowskich, Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
   Tekst Protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.
   Artykuł 3
   Protokół stosuje się tymczasowo, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2013 r., zgodnie z jego art. 8 ust. 3, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 39.