title: 2009/62/WE: Decyzja Rady z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2008/583/WE

text:
               27.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 23/25

      DECYZJA RADY

   z dnia 26 stycznia 2009 r.
   wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2008/583/WE
   (2009/62/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lipca 2008 r. Rada przyjęła decyzję 2008/583/WE wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (2) oraz uaktualniającą wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie to rozporządzenie.

               (2)

               Rada przekazała wszystkim osobom, grupom i podmiotom, o ile było to możliwe w praktyce, uzasadnienie przyczyn, dla których wymieniono je w wykazie zamieszczonym w decyzji 2008/583/WE. W przypadku jednej osoby zmienione uzasadnienie przyczyn zostało przekazane w październiku 2008 r.

               (3)

               Poprzez zawiadomienie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3) Rada poinformowała osoby, grupy i podmioty wymienione w wykazie zamieszczonym w decyzji 2008/583/WE, że postanowiła pozostawić je w wykazie. Rada poinformowała również zainteresowane osoby, grupy i podmioty, że możliwe jest zwrócenie się do Rady o uzasadnienie przyczyn umieszczenia ich w wykazie, o ile taka informacja nie została im wcześniej przekazana.

               (4)

               Rada dokonała pełnego przeglądu wykazu osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001, wymaganego na mocy art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia. Dokonując tego przeglądu, Rada uwzględniła uwagi przedłożone jej przez zainteresowanych.

               (5)

               W następstwie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie T-284/08 do wykazu osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001, nie została włączona jedna z grup.

               (6)

               Rada stwierdziła, że pozostałe osoby, grupy i podmioty wymienione w załączniku do wspólnego stanowiska 2008/586/WPZiB z dnia 15 lipca 2008 r. aktualizaującego wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (4) uczestniczyły w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB (5), że decyzja w stosunku do nich została podjęta przez właściwą władzę w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB oraz że nadal powinny one podlegać szczególnym środkom restrykcyjnym przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 2580/2001.

               (7)

               Należy odpowiednio zaktualizować wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Wykaz, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001, zastępuje się wykazem zamieszczonym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję 2008/583/WE.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 26 stycznia 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. VONDRA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70.

      (2)  Dz.U. L 188 z 16.7.2008, s. 21.

      (3)  Dz.U. C 179 z 16.7.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 188 z 16.7 2008, s. 71.

      (5)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93.

      ZAŁĄCZNIK
      Wykaz osób, grup i podmiotów, o którym mowa w art. 1
      1.   OSOBY

                  1.

                  ABOU, Rabah Naami (alias: Naami Hamza; Mihoubi Faycal; Fellah Ahmed; Dafri Rèmi Lahdi), ur. 1.2.1966 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  2.

                  ABOUD, Maisi (alias szwajcarski Abderrahmane), ur. 17.10.1964 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  3.

                  AL-MUGHASSIL, Ahmad Ibrahim (alias: ABU OMRAN; AL-MUGHASSIL, Ahmed Ibrahim), ur. 26.6.1967 r. w Katif-Bab al-Szamal (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  4.

                  AL-NASSER, Abdelkarim Hussein Mohamed, ur. w Al-Ihsa (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  5.

                  AL YACOUB, Ibrahim Salih Mohammed, ur. 16.10.1966 r. w Tarut (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  6.

                  ARIOUA, Azzedine, ur. 20.11.1960 r. w Konstantynie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  7.

                  ARIOUA, Kamel (alias Lamine Kamel), ur. 18.8.1969 r. w Konstantynie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  8.

                  ASLI, Mohamed (alias Dahmane Mohamed), ur. 13.5.1975 r. w miejscowości Ajn Taja (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  9.

                  ASLI, Rabah, ur. 13.5.1975 r. w miejscowości Ajn Taja (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  10.

                  ATWA, Ali (alias: BOUSLIM, Ammar Mansour; SALIM, Hassan Rostom), ur. w roku 1960 w Libanie, obywatel Libanu

                  11.

                  BOUYERI, Mohammed (alias: Abu ZUBAIR; SOBIAR; Abu ZOUBAIR), ur. 8.3.1978 r. w Amsterdamie (Holandia) – członek grupy Hofstadgroep

                  12.

                  DARIB, Noureddine (alias: Carreto; Zitoun Mourad) ur. 1.2.1972 r. w Algierii – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  13.

                  DJABALI, Abderrahmane (alias Touil), ur. 1.6.1970 r. w Algierii – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  14.

                  EL FATMI, Nouredine (alias: Nouriddin EL FATMI; Nouriddine EL FATMI; Noureddine EL FATMI; Abu AL KA’E KA’E; Abu QAE QAE; FOUAD; FZAD; Nabil EL FATMI; Ben MOHAMMED; Ben Mohand BEN LARBI; Ben Driss Muhand IBN LARBI; Abu TAHAR; EGGIE), ur. 15.8.1982 r. w Midarze (Maroko), paszport (marokański) nr N829139 – członek grupy Hofstadgroep

                  15.

                  EL-HOORIE, Ali Saed Bin Ali (alias: AL-HOURI, Ali Saed Bin Ali; EL-HOURI, Ali Saed Bin Ali), ur. 10.7.1965 r. lub 11.7.1965 r. w miejscowości El Dibabiya (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  16.

                  FAHAS, Sofiane Yacine, ur. 10.9.1971 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  17.

                  IZZ-AL-DIN, Hasan (alias: GARBAYA, Ahmed; SA-ID; SALWWAN, Samir), ur. w roku 1963 w Libanie, obywatel Libanu

                  18.

                  LASSASSI, Saber (alias Mimiche), ur. 30.11.1970 r. w Konstantynie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  19.

                  MOHAMMED, Chalid Szejk (alias: ALI, Salem; BIN CHALID, Fahd Bin Adballah; HENIN, Aszraf Refaat Nabith; WADUD, Chalid Adbul), ur. 14.4.1965 r. lub 1.3.1964 r. w Pakistanie, paszport nr 488555

                  20.

                  MOKTARI, Fateh (alias Ferdi Omar), ur. 26.12.1974 r. w Husajn Daj (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  21.

                  NOUARA, Farid, ur. 25.11.1973 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  22.

                  RESSOUS, Hoari (alias Hallasa Farid), ur. 11.9.1968 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  23.

                  SEDKAOUI, Noureddine (alias Nounou), ur. 23.6.1963 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  24.

                  SELMANI, Abdelghani (alias Gano), ur. 14.6.1974 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  25.

                  SENOUCI, Sofiane, ur. 15.4.1971 r. w Husajn Daj (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  26.

                  SISON, José Maria (alias: Armando Liwanag; Joma), ur. 8.2.1939 r. w Cabugao (Filipiny) – człowiek stojący na czele Komunistycznej Partii Filipin, w tym jej zbrojnego ramienia: Nowej Armii Ludowej

                  27.

                  TINGUALI, Mohammed (alias: Mouh di Kouba), ur. 21.4.1964 r. w Al-Bulajdzie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  28.

                  WALTERS, Jason Theodore James (alias: Abdullah; David), ur. 6.3.1985 r. w Amersfoort (Holandia), paszport (holenderski) nr NE8146378 – członek grupy Hofstadgroep

            2.   GRUPY I PODMIOTY

                  1.

                  Organizacja Abu Nidala (znana również pod nazwami: Rewolucyjna Rada Fatah; Rewolucyjne Brygady Arabskie; Czarny Wrzesień; Rewolucyjna Organizacja Muzułmańskich Socjalistów)

                  2.

                  Brygady Męczenników Al-Aksy

                  3.

                  Al-Aqsa e.V. (Stowarzyszenie Al-Aksa)

                  4.

                  Al-Takfir wal-Hijra

                  5.

                  Aum Shinrikyō (znana również pod nazwami: AUM; Aum Najwyższa Prawda; Aleph)

                  6.

                  Babbar Chalsa

                  7.

                  Komunistyczna Partia Filipin i jej zbrojne ramię: Nowa Armia Ludowa, Filipiny, obie powiązane z SISONEM, José Marią (alias: Armando Liwanagiem; Jomą), stojącym na czele Komunistycznej Armii Filipin i jej zbrojnego ramienia Nowej Armii Ludowej

                  8.

                  Dżama’a al-Islamija (znana również pod nazwą Al-Dżama’a al-Islamija) (Grupa Islamska)

                  9.

                  İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephes – IBDA-C (Islamski Front Bojowników o Wielki Wschód)

                  10.

                  Hamas oraz jego odłam Hamas-Izz al-Din al-Kassem

                  11.

                  Hizbul Mudżahedin – HM

                  12.

                  Hofstadgroep

                  13.

                  Fundacja Ziemi Świętej na rzecz Pomocy i Rozwoju

                  14.

                  Międzynarodowa Federacja Młodzieży Sikhijskiej

                  15.

                  Kahane Chai (znana również pod nazwą Kach)

                  16.

                  Siły Chalistan Zindabad

                  17.

                  Partia Pracujących Kurdystanu – PKK (znana również pod nazwami: KADEK; KONGRA-GEL)

                  18.

                  Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu

                  19.

                  Ejército de Liberación Nacional (Narodowa Armia Wyzwolenia)

                  20.

                  Front Wyzwolenia Palestyny

                  21.

                  Palestyński Islamski Dżihad

                  22.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

                  23.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Naczelne Dowództwo

                  24.

                  Fuerzas armadas revolucionarias de Colombia – FARC (Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii)

                  25.

                  Devrimci Halk Kurtuluș Partisi-Cephesi – DHKP/C (Partia, Front i Armia Wyzwolenia Ludu Tureckiego) (znana również pod nazwami Devrimci Sol (Lewica Rewolucyjna); Dev Sol)

                  26.

                  Sendero Luminoso – SL (Świetlisty Szlak)

                  27.

                  Stichting Al Aqsa (Fundacja Al-Aksa) (zwana również pod nazwami: Stichting Al Aqsa Nederland; Al Aqsa Nederland)

                  28.

                  Teyrbazen Azadiya Kurdistan – TAK (znana również pod nazwami: Sokoły Wolności Kurdystanu; Jastrzębie Wolności Kurdystanu)

                  29.

                  Autodefensas Unidas de Colombia – AUC (Kolumbijskie Zjednoczone Siły Samoobrony / Kolumbijska Zjednoczona Grupa Samoobrony)


title: Decyzja Rady z dnia 17 grudnia 2001 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty oraz tymczasowego stosowania Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie przejściowych uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0935

Dziennik Urzędowy L 345 , 29/12/2001 P. 0080 - 0080

		Decyzja Radyz dnia 17 grudnia 2001 r.w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty oraz tymczasowego stosowania Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie przejściowych uzgodnień w dziedzinie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych(2001/935/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i drugi,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę dwustronną w formie Protokołu Ustaleń w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Pakistanem.(2) Umowa w formie Protokołu Ustaleń została parafowana dnia 15 października 2001 r.(3) Umowa w formie Protokołu Ustaleń powinna zostać w imieniu Wspólnoty podpisana.(4) W celu umożliwienia obu Stronom korzystania z Umowy niezwłocznie po dokonaniu stosownych notyfikacji Światowej Organizacji Handlu właściwe jest tymczasowe stosowanie tej Umowy, począwszy od dnia 1 grudnia 2001 r., do czasu zakończenia stosownych procedur związanych z jej formalnym zawarciem, z zastrzeżeniem wzajemności,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Umowy w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie ustaleń przejściowych w dziedzinie dostępu do rynku dla wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Z zastrzeżeniem wzajemności, Umowa w formie Protokołu Ustaleń jest tymczasowo stosowana, począwszy od dnia 1 grudnia 2001 r., do czasu zakończenia stosownych procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.Artykuł 3Komisja ponownie zastosuje uprzednio stosowane poziomy kontyngentów w przypadku niedopełnienia przez Pakistan zobowiązań określonych w pkt 2 i 4 Protokołu Ustaleń, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1].Sporządzono w Brukseli, dnia 17 grudnia 2001 r.W imieniu RadyA. Neyts-UyttebroeckPrzewodniczący[1] Dz.U. L 275 z 8.11.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2001 (Dz.U. L 252 z 20.9.2001, str. 1).--------------------------------------------------


title: 2011/56/UE: Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy pomiędzy Unią Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie udziału Republiki Chorwacji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 26/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 lipca 2010 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy pomiędzy Unią Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie udziału Republiki Chorwacji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
   (2011/56/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 168 ust. 5 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (1) stanowi w art. 21, że Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jest otwarte na udział państw trzecich, które podzielają zainteresowanie Unii i jej państw członkowskich celami i pracą Centrum.

               (2)

               W dniu 11 lipca 2006 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z Republiką Chorwacji w sprawie Umowy pomiędzy Unią Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie udziału Republiki Chorwacji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (zwanej dalej „Umową”). Negocjacje zostały pomyślnie zakończone parafowaniem Umowy.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii z zastrzeżeniem jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy pomiędzy Unią Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie udziału Republiki Chorwacji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (zwanej dalej „Umową”) z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii z zastrzeżeniem jej zawarcia (2).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 1.

      (2)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0910

Dziennik Urzędowy L 342 , 30/12/2003 P. 0051 - 0052

		Decyzja Radyz dnia 22 grudnia 2003 r.w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej(2003/910/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1080/2000 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK), Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR) oraz Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej (PS) [1], a w szczególności jego art. 1a,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dnia 10 czerwca 1999 r. ministrowie spraw zagranicznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Komisja Europejska, razem z pozostałymi uczestnikami Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, zgodziły się na powołanie Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, zwanego dalej "Paktem Stabilizacji".(2) Wspólne działanie Rady 2002/964/WPZiB z dnia 10 grudnia 2002 r. zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej do działania jako Specjalny Koordynator Paktu Stabilizacji dla Europy Południwo-Wschodniej [2] traci moc w dniu 31 grudnia 2003 r.(3) Artykuł 1a rozporządzenia (WE) nr 1080/2000 przewiduje procedurę mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji począwszy od 1 stycznia 2004 r.(4) Wraz z mianowaniem należy ustanowić mandat dla Specjalnego Koordynatora. Mandat ustanowiony we wspólnym działaniu 2002/964/WPZiB dla Specjalnego Przedstawiciela jest odpowiedni, aby go stosować w odniesieniu do Specjalnego Koordynatora.(5) Wskazane jest wyraźne wyznaczenie zakresu odpowiedzialności, jak również ustanowienie wytycznych dotyczących koordynacji i składania sprawozdań,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym dr Erhard BUSEK jest mianowany na Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej.Artykuł 2Specjalny Koordynator pełni funkcje przewidziane w pkt 13 dokumentu Paktu Stabilizacji z dnia 10 czerwca 1999 r.Artykuł 3Aby osiągnąć cel, o którym mowa w art. 2, mandat Specjalnego Koordynatora obejmuje następujące zadania:a) wspieranie osiągania celów Paktu Stabilizacji w obrębie poszczególnych krajów, jak i między nimi, gdzie niewątpliwie Pakt Stabilizacji ma dodatkową wartość;b) przewodniczenie w obradach Regionalnego Stołu dla Europy Południowo-Wschodniej;c) utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi uczestnikami i państwami, organizacjami i instytucjami Paktu Stabilizacji, jak również z właściwymi inicjatywami i organizacjami regionalnymi w celu wzmocnienia współpracy regionalnej i zwiększenia własnej odpowiedzialności na poziomie regionalnym;d) ścisła współpraca ze wszystkimi instytucjami Unii Europejskiej i jej Państwami Członkowskimi w celu wspierania roli Unii Europejskiej w Pakcie Stabilizacji zgodnie z pkt 18, 19 i 20 dokumentu Paktu Stabilizacji oraz zapewnienia komplementarności między pracami Paktu Stabilizacji i procesem stabilizacji i stowarzyszenia;e) regularne, wspólne spotkania odpowiednio z przewodniczącymi paneli roboczych w celu zapewnienia strategicznej ogólnej koordynacji i zabezpieczenia sekretariatu Stołu Regionalnego dla Europy Południowo-Wschodniej i jego instrumentów;f) ustalenie na podstawie wykazu wcześniej uzgodnionego oraz w konsultacji z uczestnikami Paktu Stabilizacji działań priorytetowych dla Paktu Stabilizacji w celu wprowadzenia ich w ciągu 2004 r., oraz stałe poddawanie kontroli metod pracy i struktur Paktu Stabilizacji zapewniające spójność i efektywne wykorzystanie środków.Artykuł 4Specjalny Koordynator zawiera porozumienie finansowe z Komisją.Artykuł 5Działania Specjalnego Koordynatora są koordynowane z działaniami Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, Prezydencji Rady i Komisji, szczególnie w ramach Nieformalnego Komitetu Konsultacyjnego. Na miejscu podtrzymuje ścisłe kontakty z Prezydencją Rady, Komisją, szefami misji Państw Członkowskich, specjalnymi przedstawicielami Unii Europejskiej, jak również Biurem Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie oraz z administracją cywilną Narodów Zjednoczonych w Kosowie.Artykuł 6Specjalny Koordynator składa sprawozdanie odpowiednio Radzie i Komisji. Będzie nadal regularnie informował Parlament Europejski o swoich działaniach.Artykuł 7Decyzja staje się skuteczna w następnym dniu po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2003 r.W imieniu RadyA. MatteoliPrzewodniczący[1] Dz.U. L 122 z 24.5.2000 r., str. 27. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) 2098/2003 (Dz.U. L 316 z 29.11.2003, str. 1).[2] Dz.U. L 334 z 11.12.2002 r., str. 9. Wspólne działanie przedłużone wspólnym działaniem 2003/449/WPZiB (Dz.U. L 150 z 18.6.2003 r., str. 74).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2312 z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Liberii oraz Protokołu wykonawczego do tej Umowy

text:
               12.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2312
   z dnia 30 listopada 2015 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Liberii oraz Protokołu wykonawczego do tej Umowy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia i Republika Liberii prowadziły negocjacje dotyczące Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów (zwanej dalej „Umową”) oraz Protokołu wykonawczego do tej Umowy (zwanego dalej „Protokołem”), przyznające statkom unijnym uprawnienia do połowów na wodach objętych zwierzchnictwem lub jurysdykcją Republiki Liberii.

               (2)

               Negocjacje zakończyły się pomyślnie, a Umowę i Protokół parafowano w dniu 5 czerwca 2015 r.

               (3)

               W art. 15 Umowy i w art. 12 Protokołu przewidziano tymczasowe stosowanie Umowy i Protokołu, począwszy od daty ich podpisania.

               (4)

               Należy podpisać Umowę i Protokół oraz stosować je tymczasowo do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Liberii oraz Protokołu wykonawczego do tej Umowy, z zastrzeżeniem zawarcia wskazanych Umowy i Protokołu.
   Tekst Umowy i Protokołu dołącza się do do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy i Protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Umowę i Protokół stosuje się tymczasowo od dnia ich podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich zawarcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         É. SCHNEIDER

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady z dnia 8 maja 1984 r. odnosząca się do pkt 2 porozumień dobrowolnego ograniczenia w sprawie mięsa baraniego, jagnięcego i koziego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Austrią, Bułgarią, Czechosłowacją, Węgrami, Islandią, Polską, Urugwajem i Jugosławią

text:
Ważna informacja prawna

|

31984D0309

Dziennik Urzędowy L 154 , 09/06/1984 P. 0036 - 0036 Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 03 Tom 31 P. 0020  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 03 Tom 31 P. 0020

		Decyzja Radyz dnia 8 maja 1984 r.odnosząca się do pkt 2 porozumień dobrowolnego ograniczenia w sprawie mięsa baraniego, jagnięcego i koziego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Austrią, Bułgarią, Czechosłowacją, Węgrami, Islandią, Polską, Urugwajem i Jugosławią(84/309/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:na mocy porozumień dobrowolnego ograniczenia zawartych z Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie mięsa baraniego, jagnięcego i koziego lub żywych owiec i kóz, zainteresowane państwa trzecie zobowiązały się, w formie wymiany listów, do ograniczenia ilości wywozu na niektóre rynki wspólnotowe uznane za obszary wrażliwe; zobowiązania te jednakże wygasają dnia 31 marca 1984 r.;nie nastąpiły żadne zmiany okoliczności, które doprowadziły do uznania tych obszarów za wrażliwe; dlatego powinny zostać podjęte kroki w celu przedłużenia porozumień dotyczących ograniczeń w wywozie do tych obszarów;Komisja prowadziła negocjacje w tym celu z Austrią, Bułgarią, Czechosłowacją, Węgrami, Islandią, Polską, Urugwajem i Jugosławią; negocjacje te doprowadziły do wstępnego porozumienia z każdym z tych państw,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Wymiana listów odnosząca się do pkt 2 porozumień dobrowolnego ograniczenia w sprawie handlu mięsem baranim, jagnięcym oraz kozim zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z następującymi państwami:- Austria,- Bułgaria,- Czechosłowacja,- Węgry,- Islandia,- Polska,- Urugwaj,- Jugosławia.2. Teksty wymiany listów są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania wymiany listów określonych w art. 1, tak aby stały się wiążące dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 8 maja 1984 r.W imieniu KomisjiM. RocardPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy z Luksemburga i z Malty

text:
               24.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/9

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 marca 2011 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy z Luksemburga i z Malty
   2011/C 92/05
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wykaz kandydatów przedłożony Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 16 lutego 2010 r. (2) Rada mianowała członków oraz zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 28 lutego 2013 r., z wyjątkiem niektórych członków.

               (2)

               Rządy Luksemburga i Malty poinformowały o nominacjach na kilka stanowisk,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkami i zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 28 lutego 2013 r. zostają niniejszym mianowani:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępcy członka

               Luksemburg

               Paul WEBER

               Robert HUBERTY
               Carlo STEFFES

   II.   PRZEDSTAWICIELE ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH

               Państwo

               Członek

               Zastępcy członka

               Luksemburg

               Marcel GOEREND

               Raffaele PAOLETTI
               Nico CLEMENT

               Malta

               Joe CARABOTT

               Jesmond BONELLO

   III.   PRZEDSTAWICIELE PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępcy członka

               Luksemburg

               Pierre BLAISE

               François ENGELS
               Marc KIEFFER

               Malta

               John SCICLUNA

               Joseph DELIA

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków dotychczas niewyznaczonych Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 218 z 13.9.2003, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 45 z 22.2.2010, s. 5.


Ważna informacja prawna

|

52007BP0116(01)

1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2005 (C6-0390/2006 - 2006/2157(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0202 - 0203

		1.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2005 (C6-0390/2006 — 2006/2157(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi udzielone przez Centrum [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 — C6-0080/2007),- uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [4], a w szczególności jego artykuł 11a,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0100/2007),1. udziela dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu Centrum na rok budżetowy 2005;2. przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 43.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 86.[3] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U. L 36 z 12.2.1993, str. 1, rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1651/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 30).[5] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/990 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Grecji – EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa)

text:
               21.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 162/12

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/990
   z dnia 8 czerwca 2016 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Grecji – EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz udzielenie im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

               (3)

               W dniu 26 listopada 2015 r. władze greckie złożyły wniosek nr EGF/2015/011 GR/Supermarket Larissa dotyczący wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami pracowników w przedsiębiorstwie Supermarket Larissa ABEE w Grecji. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG.

               (4)

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 Grecja zdecydowała się na świadczenie zindywidualizowanych usług współfinansowanych przez EFG także na rzecz 543 młodych osób niepracujących, niekształcących się ani nieszkolących się (młodzieży NEET).

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na kwotę 6 468 000 EUR dla wniosku złożonego przez Grecję.

               (6)

               W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG, niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

         PRZYMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016 z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji udostępnia się kwotę 6 468 000 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosuje się ją od dnia 8 czerwca 2016 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 8 czerwca 2016 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


title: Decyzja Rady (UE) 2015/137 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie odnowienia kadencji wiceprezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz dwóch przewodniczących Izb Odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               29.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 23/17

         DECYZJA RADY (UE) 2015/137
   z dnia 26 stycznia 2015 r.
   w sprawie odnowienia kadencji wiceprezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz dwóch przewodniczących Izb Odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. dotyczące wspólnotowego znaku towarowego (1), w szczególności jego art. 125 i 136,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 18 listopada 2014 r. Rada Zarządzająca Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (zwanego dalej „urzędem”) przedłożyła Radzie swoje propozycje dotyczące odnowienia kadencji wiceprezesa urzędu oraz dwóch przewodniczących Izb Odwoławczych urzędu.

               (2)

               Kadencje Christiana ARCHAMBEAU jako wiceprezesa urzędu oraz Tomasa DE LAS HERAS i Detlefa SCHENNENA jako przewodniczących Izb Odwoławczych urzędu należy odnowić na okres 5 lat albo do osiągnięcia przez nich wieku emerytalnego, o ile nastąpi to w czasie ich nowych kadencji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Kadencję Christiana ARCHAMBEAU jako wiceprezesa urzędu niniejszym odnawia się na okres od dnia 1 grudnia 2015 r. do dnia 30 listopada 2020 r. albo do osiągnięcia przez niego wieku emerytalnego, o ile nastąpi to w czasie jego nowej kadencji.
   Artykuł 2
   Kadencję Tomasa DE LAS HERAS jako przewodniczącego Izb Odwoławczych urzędu niniejszym odnawia się na okres od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 28 lutego 2021 r. albo do osiągnięcia przez niego wieku emerytalnego, o ile nastąpi to w czasie jego nowej kadencji.
   Artykuł 3
   Kadencję Detlefa SCHENNENA jako przewodniczącego Izb Odwoławczych urzędu niniejszym odnawia się na okres od dnia 1 listopada 2015 r. do dnia 31 października 2020 r. albo do osiągnięcia przez niego wieku emerytalnego, o ile nastąpi to w czasie jego nowej kadencji.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 stycznia 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. DŪKLAVS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1


title: 2013/103/UE: Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r. , zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r.  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 51/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 16 czerwca 2011 r.
   w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r.
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2013/103/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozwój interoperacyjności kolei zarówno w Unii, jak i między Unią a sąsiednimi państwami stanowi kluczowy element wspólnej polityki transportowej mającej w szczególności na celu uzyskanie większej równowagi między różnymi rodzajami transportu.

               (2)

               W obszarach objętych Konwencją o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienioną protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwaną dalej „konwencją”), Unia posiada wyłączne kompetencje lub dzieli je ze swoimi państwami członkowskimi.

               (3)

               Przystąpienie Unii do konwencji w celu wykonywania swoich kompetencji jest dopuszczalne na mocy art. 38 konwencji.

               (4)

               W imieniu Unii Komisja wynegocjowała umowę (zwaną dalej „umową”) z Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami (zwaną dalej „OTIF”) w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do konwencji.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwaną dalej „umową”).
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Podpisując umowę, Unia składa oświadczenie dotyczące wykonywania swoich kompetencji, zawarte w załączniku I do niniejszej decyzji, oraz oświadczenie dotyczące art. 2 umowy, zawarte w załączniku II do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii oraz do złożenia oświadczeń, o których mowa w art. 2.
   Artykuł 4
   Na posiedzeniach OTIF Unia reprezentowana jest przez Komisję.
   Artykuł 5
   Ustalenia wewnętrzne dotyczące przygotowań do posiedzeń OTIF oraz reprezentacji i głosowania na tych posiedzeniach przedstawiono w załączniku III do niniejszej decyzji.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 czerwca 2011 r.

            W imieniu Rady

            VÖLNER P.

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK I

         OŚWIADCZENIE UNII EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCE WYKONYWANIA KOMPETENCJI

      W sektorze kolejowym Unii Europejska (zwana dalej „Unią”) dzieli kompetencje z państwami członkowskimi Unii (zwanymi dalej „państwami członkowskimi”) zgodnie z art. 90 i 91 w związku z art. 100 ust. 1 oraz art. 171 i 172 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”).
      W tytule VI TFUE ustanowiono wspólną politykę transportową Unii, a w tytule XVI przewidziano udział Unii w ustanowieniu i rozwoju sieci transeuropejskich w dziedzinie transportu.
      W szczególności art. 92 w tytule VI TFUE przewiduje, że Unia może ustanawiać:

                  —

                  wspólne reguły mające zastosowanie do transportu międzynarodowego wykonywanego z lub na terytorium państwa członkowskiego lub tranzytu przez terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich,

                  —

                  warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu krajowego w państwie członkowskim,

                  —

                  środki pozwalające polepszyć bezpieczeństwo transportu,

                  —

                  wszelkie inne potrzebne przepisy.

            W odniesieniu do sieci transeuropejskich tytuł XVI art. 171 TFUE przewiduje w szczególności, że Unia:

                  —

                  ustanawia zbiór wytycznych obejmujących cele, priorytety i ogólne kierunki działań przewidzianych w dziedzinie sieci transeuropejskich; wytyczne te wskazują projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania,

                  —

                  urzeczywistnia każdy środek, który może się okazać niezbędny do zapewnienia współdziałania między sieciami, w szczególności w dziedzinie normalizacji technicznej,

                  —

                  może wspierać projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, popierane przez państwa członkowskie, a wskazane w ramach wytycznych określonych w tiret pierwszym, w szczególności poprzez analizy możliwości wykonania, gwarancje kredytowe lub bonifikaty oprocentowania; Unia może się również przyczyniać do finansowania, za pośrednictwem Funduszu Spójności, poszczególnych projektów w państwach członkowskich w dziedzinie infrastruktury transportu.

            Na podstawie postanowień tych dwóch artykułów Unia przyjęła znaczną liczbę aktów prawnych mających zastosowanie do transportu kolejowego.
      Zgodnie z prawem unijnym Unia ma wyłączne kompetencje w obszarach transportu kolejowego, w przypadku gdy Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmieniona protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwana dalej „konwencją”), lub akty prawne przyjęte na jej podstawie mogą mieć wpływ na te obowiązujące przepisy unijne lub zmienić ich zakres.
      W obszarach regulowanych konwencją, a w których Unia ma wyłączne kompetencje, państwa członkowskie nie posiadają kompetencji.
      W przypadku gdy przepisy wspólnotowe istnieją, ale nie mają na nie wpływu ani konwencja, ani akty prawne przyjęte na jej podstawie, Unia dzieli z państwami członkowskimi kompetencje w odniesieniu do obszarów związanych z konwencją.
      Dodatek do niniejszego załącznika zawiera wykaz stosownych unijnych aktów prawnych obowiązujących w chwili zawarcia umowy. Zakres kompetencji Unii wynikający z tych tekstów należy oceniać w związku ze szczególnymi przepisami każdego z tych tekstów, a w szczególności zakres, w jakim przepisy te ustanawiają wspólne zasady. Zakres kompetencji Unii podlega ciągłym zmianom. W ramach Traktatu o Unii Europejskiej i TFUE właściwe instytucje unijne mogą podejmować decyzje, które ustalają zakres kompetencji Unii. Unia zastrzega sobie zatem prawo do dokonywania odpowiednich zmian niniejszego oświadczenia, co nie stanowi jednak warunku koniecznego do wykonywania jej kompetencji w obszarach objętych konwencją.

         Dodatek do załącznika I
         AKTY PRAWNE UNII EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCE KWESTII REGULOWANYCH PRZEZ KONWENCJĘ
         Do tej pory Unia wykonywała swoje kompetencje między innymi za pomocą następujących unijnych aktów prawnych:

            AKTY PRAWNE DOTYCZĄCE GOSPODARKI/DOSTĘPU DO RYNKU

                     —

                     Rozporządzenie nr 11 dotyczące zniesienia dyskryminacji w stawkach i warunkach transportu, w związku z wykonaniem art. 79 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (Dz.U. 52 z 16.8.1960, s. 1121/60)

                     —

                     Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237 z 24.8.1991, s. 25)

                     —

                     Dyrektywa Rady 95/18/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie wydawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (Dz.U. L 143 z 27.6.1995, s. 70)

                     —

                     Dyrektywa 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 1)

                     —

                     Dyrektywa 2001/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 26)

                     —

                     Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 29)

                     —

                     Dyrektywa 2004/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 164, wersja sprostowana w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, s. 58)

                     —

                     Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 14)

                     —

                     Dyrektywa 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/440/WE w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 44)

            AKTY PRAWNE DOTYCZĄCE INTEROPERACYJNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA

                     —

                     Dyrektywa Rady 96/48/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości (Dz.U. L 235 z 17.9.1996, s. 6)

                     —

                     Dyrektywa 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (Dz.U. L 110 z 20.4.2001, s. 1)

                     —

                     Dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 44, wersja sprostowana w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, s. 16)

                     —

                     Dyrektywa 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 114, wersja sprostowana w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, s. 40)

                     —

                     Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (rozporządzenie w sprawie Agencji) (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1, wersja sprostowana w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, s. 3)

                     —

                     Dyrektywa 2007/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom prowadzącym lokomotywy i pociągi w obrębie systemu kolejowego Wspólnoty (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 51)

                     —

                     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (przekształcenie) (Dz.U. L 191 z 18.7.2008, s. 1)

                     —

                     Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13)

                     —

                     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/110/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych (dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa kolei) (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 62)

                     —

                     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1335/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 881/2004 ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (rozporządzenie w sprawie Agencji) (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 51)

                     —

                     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 913/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 22)

            AKTY PRAWNE DOTYCZĄCE OBOWIĄZKÓW ŚWIADCZENIA USŁUGI PUBLICZNEJ

                     —

                     Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1)

      ZAŁĄCZNIK II

         OŚWIADCZENIE UNII EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCE ART. 2 UMOWY

      Termin „regulujących dany obszar” należy rozumieć jako mający zastosowanie do szczególnego przypadku, który regulowany jest postanowieniem konwencji, w tym również jej załącznikami, a nie jest regulowany ustawodawstwem Unii Europejskiej.

      ZAŁĄCZNIK III

         USTALENIA WEWNĘTRZNE DLA RADY, PAŃSTW CZŁONKOWSKICH I KOMISJI DOTYCZĄCE PROCEDUR W RAMACH OTIF

      Pamiętając o wymogu reprezentowania przez Unię i jej państwa członkowskie jednolitego stanowiska na forum międzynarodowym zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej i z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym również na etapie wprowadzania w życie zobowiązań międzynarodowych, Rada, państwa członkowskie i Komisja będą stosować następujące ustalenia wewnętrzne:
      1.   Zakres

      Niniejsze ustalenia wewnętrzne będą miały zastosowanie do wszelkich posiedzeń wszelkich organów ustanowionych w ramach OTIF. Jakiekolwiek odniesienie do „posiedzenia” w niniejszych ustaleniach rozumie się jako obejmujące odpowiednio także odniesienie do innych procedur, takich jak procedura pisemna.
      2.   Procedura koordynacji

                  2.1.

                  W celu przygotowania posiedzeń OTIF, w tym między innymi posiedzeń Zgromadzenia Ogólnego, Komitetu Administracyjnego i innych komitetów, organizowane będą posiedzenia koordynacyjne:

                              —

                              w Brukseli, w ramach właściwej grupy roboczej Rady (zwykle Grupy Roboczej ds. Transportu Lądowego), najwcześniej jak to możliwe przed posiedzeniem OTIF i z taką częstotliwością, jak będzie to konieczne, oraz, ponadto

                              —

                              w miejscu obrad, na początku oraz, w razie konieczności, w trakcie i na zakończenie posiedzenia OTIF.

                  2.2.

                  Na posiedzeniach koordynacyjnych będą uzgadniane stanowiska samej Unii lub, w stosownych przypadkach, stanowiska Unii i jej państw członkowskich. Stanowiska państw członkowskich odnoszące się do ich wyłącznych kompetencji mogą podlegać koordynacji na tych posiedzeniach, jeżeli uzgodnią tak państwa członkowskie.

                  2.3.

                  Na posiedzeniach koordynacyjnych podejmowane będą decyzje w sprawie wykonywania obowiązków związanych z oświadczeniami i głosowaniem w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad OTIF, w sprawie którego spodziewane jest oświadczenie lub głosowanie.

                  2.4.

                  W celu przygotowania posiedzeń koordynacyjnych, o których mowa w pkt 2.1, w tym opracowania projektów oświadczeń i stanowisk, prowadzone będą w razie konieczności wstępne dyskusje na forum odpowiednich komitetów utworzonych na mocy stosownych przepisów unijnych dotyczących kolei, mianowicie na forum:

                              —

                              Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych – w sprawach dotyczących dodatku C do konwencji; jeżeli sprawy te dotyczą interoperacyjności kolei lub wspólnego podejścia do bezpieczeństwa, wypracowanego na mocy dyrektywy 2004/49/WE, należy uwzględnić także Komitet ds. Interoperacyjności i Bezpieczeństwa Kolei,

                              —

                              Komitetu ds. Rozwoju Kolei Unijnych – w sprawach dotyczących dodatków A, B, D lub E do konwencji oraz w sprawach systemów przepisów ujednoliconych opracowywanych przez OTIF,

                              —

                              Komitetu ds. Interoperacyjności i Bezpieczeństwa Kolei – w sprawach dotyczących dodatków F lub G do konwencji.

                  2.5.

                  Przed każdym posiedzeniem OTIF Komisja wskaże punkty porządku obrad podlegające koordynacji ze strony Unii oraz przygotuje projekty oświadczeń i stanowisk, które mają być omawiane na posiedzeniach koordynacyjnych.

                  2.6.

                  Jeżeli Komisja i państwa członkowskie nie zdołają uzgodnić wspólnego stanowiska w ramach posiedzeń koordynacyjnych, między innymi ze względu na rozbieżne opinie co do podziału kompetencji, sprawa zostanie przekazana Komitetowi Stałych Przedstawicieli lub Radzie.

            3.   Składanie oświadczeń i głosowanie na posiedzeniach OTIF

                  3.1.

                  W przypadku gdy dany punkt porządku obrad dotyczy spraw podlegających wyłącznym kompetencjom Unii, Komisja zabierze głos i będzie głosować w imieniu Unii. Po należytym skoordynowaniu stanowisk państwa członkowskie również mogą zabierać głos w celu poparcia lub rozwinięcia stanowiska Unii.

                  3.2.

                  W przypadku gdy dany punkt porządku obrad dotyczy spraw podlegających wyłącznym kompetencjom krajowym, zabiorą głos i będą głosować państwa członkowskie.

                  3.3.

                  W przypadku gdy dany punkt porządku obrad dotyczy spraw obejmujących elementy podlegające zarówno kompetencjom krajowym, jak i kompetencjom Unii, prezydencja i Komisja przedstawią wspólne stanowisko. Po należytym skoordynowaniu stanowisk państwa członkowskie mogą zabierać głos w celu poparcia lub rozwinięcia tego wspólnego stanowiska. Państwa członkowskie lub Komisja, odpowiednio, będą głosować w imieniu Unii i państw członkowskich zgodnie ze wspólnym stanowiskiem. Decyzję, kto będzie głosować, podejmuje się w świetle tego, czyje kompetencje przeważają (np. są to głównie kompetencje państw członkowskich lub głównie kompetencje Unii).

                  3.4.

                  W przypadku gdy dany punkt porządku obrad dotyczy spraw obejmujących elementy podlegające zarówno kompetencjom krajowym, jak i kompetencjom Unii, a Komisja i państwa członkowskie nie zdołały uzgodnić wspólnego stanowiska, o którym mowa w pkt 2.6, państwa członkowskie mogą zabierać głos i głosować w sprawach podlegających wyraźnie ich kompetencjom.

                  3.5.

                  W sprawach, w których Komisja i państwa członkowskie nie doszły do porozumienia co do podziału kompetencji, lub w przypadkach gdy nie jest możliwe osiągnięcie większości wymaganej do przyjęcia stanowiska Unii, zostaną podjęte maksymalne starania w celu wyjaśnienia sytuacji lub wypracowania stanowiska Unii. Do tego czasu, po należytym skoordynowaniu opinii, odpowiednio państwa członkowskie lub Komisja zostaną upoważnione do zabierania głosu, pod warunkiem że wyrażane przez nie stanowisko nie będzie przesądzać o przyszłym stanowisku Unii, będzie spójne z politykami Unii, poprzednimi stanowiskami Unii i zgodne z prawem unijnym.

                  3.6.

                  Przedstawiciele państw członkowskich oraz Komisji mogą uczestniczyć w grupach roboczych OTIF przygotowujących posiedzenia komisji technicznych, a mianowicie komisji ekspertów do spraw przewozu towarów niebezpiecznych (RID) i komisji ekspertów technicznych (TEC). Uczestnicząc w tych grupach, przedstawiciele państw członkowskich i Komisji mogą przedstawiać uwagi na tematy techniczne oraz brać aktywny udział w technicznych dyskusjach w oparciu o swoją wiedzę fachową. Dyskusje te nie będą dla Unii wiążące.
                  Przedstawiciele państw członkowskich i Komisja dołożą poważnych starań w celu osiągnięcia wspólnego stanowiska i jego obrony podczas dyskusji w ramach grup roboczych OTIF.

            4.   Przegląd niniejszych ustaleń

      Na wniosek jednego z państw członkowskich lub Komisji zostanie przeprowadzony przegląd niniejszych ustaleń w świetle doświadczeń zebranych podczas ich stosowania.

         UMOWA

      między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r.
      UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
      z jednej strony, oraz
      MIĘDZYRZĄDOWA ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWYCH PRZEWOZÓW KOLEJAMI, zwana dalej „OTIF”,
      z drugiej strony,
      zwane razem dalej „|Umawiającymi się Stronami”,
      UWZGLĘDNIAJĄC postanowienia Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwanej dalej „konwencją”), w szczególności jej art. 38,
      UWZGLĘDNIAJĄC zadania, które przyznają Unii Europejskiej Traktat o Unii Europejskiej (TUE) i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w niektórych obszarach objętych konwencją,
      PRZYPOMINAJĄC o tym, że w następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym od tej daty wykonuje wszelkie prawa i przyjmuje na siebie wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej,
      MAJĄC NA UWADZE, że konwencja ustanawia Międzyrządową Organizację Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF), której siedziba znajduje się w Bernie,
      MAJĄC NA UWADZE, że Unia przystępuje do Konwencji po to, aby wspomagać OTIF w realizacji jej celu, którym jest promowanie, usprawnianie i ułatwianie międzynarodowego transportu kolejowego pod kątem zarówno technicznym, jak i prawnym,
      MAJĄC NA UWADZE, że na mocy art. 3 konwencji wynikające z konwencji zobowiązania odnoszące się do współpracy międzynarodowej nie mają pierwszeństwa – dla Stron konwencji, które są również państwami członkowskimi Unii lub państwami stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – w stosunku do ich zobowiązań jako państw członkowskich Unii lub państw stron Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
      MAJĄC NA UWADZE, że w przypadku tych części konwencji, które podlegają kompetencjom Unii, niezbędna jest klauzula rozdzielności w celu wskazania, że we wzajemnych stosunkach państwa członkowskie Unii nie mogą powoływać się na prawa i obowiązki wynikające z konwencji ani ich stosować,
      MAJĄC NA UWADZE, że konwencja ma w pełni zastosowanie w stosunkach między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a pozostałymi Stronami konwencji, z drugiej strony,
      MAJĄC NA UWADZE, że przystąpienie Unii do konwencji wymaga ustanowienia jasnych zasad stosowania postanowień konwencji do Unii i jej państw członkowskich,
      MAJĄC NA UWADZE, że warunki przystąpienia Unii do konwencji muszą pozwalać Unii na wykonywanie w ramach konwencji kompetencji przyznanych jej przez państwa członkowskie,
      UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Unia przystępuje niniejszym do konwencji na warunkach ustanowionych w niniejszej umowie, zgodnie z art. 38 konwencji.
      Artykuł 2
      Bez uszczerbku dla przedmiotu i celu konwencji zakładającego promowanie, usprawnienie i ułatwianie ruchu kolejowego oraz bez uszczerbku dla pełnego stosowania konwencji w stosunku do pozostałych Stron konwencji w ich wzajemnych stosunkach, Strony konwencji będące państwami członkowskimi Unii stosują przepisy Unii, a zatem nie stosują zasad wynikających z tej konwencji, chyba że nie ma przepisów unijnych regulujących dany obszar.
      Artykuł 3
      Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej umowy postanowienia konwencji interpretuje się w taki sposób, aby obejmowały również Unię w ramach jej kompetencji, a różne terminy używane na określenie Stron konwencji i ich przedstawicieli należy rozumieć zgodnie z powyższym.
      Artykuł 4
      Unia nie wnosi wkładu do budżetu OTIF i nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji dotyczących tego budżetu.
      Artykuł 5
      Bez uszczerbku dla wykonywania swojego prawa głosu zgodnie z art. 6 Unia może być reprezentowana i może brać udział w pracach wszystkich organów OTIF, w których którekolwiek z jej państw członkowskich może być reprezentowane jako Strona konwencji i które mogą dotyczyć spraw wchodzących w zakres jej kompetencji.
      Unia nie może być członkiem Komitetu Administracyjnego. Unia może zostać zaproszona do udziału w posiedzeniach tego komitetu, jeżeli komitet chce zasięgnąć jej opinii w sprawach ujętych w porządku obrad i będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
      Artykuł 6
      1.   W przypadku decyzji dotyczących obszarów, w których Unia ma wyłączne kompetencje, Unia wykonuje prawo głosu swoich państw członkowskich w ramach konwencji.
      2.   W przypadku decyzji dotyczących obszarów, w których Unia dzieli kompetencje z państwami członkowskimi, głosuje Unia lub jej państwa członkowskie.
      3.   Z zastrzeżeniem art. 26 § 7 konwencji Unia dysponuje liczbą głosów równą liczbie głosów jej państw członkowskich będących również Stronami konwencji. Jeżeli Unia głosuje, jej państwa członkowskie nie głosują.
      4.   Unia informuje indywidualnie dla każdego przypadku pozostałe Strony konwencji, jeżeli w odniesieniu do różnych punktów porządku obrad Zgromadzenia Ogólnego i innych obradujących organów będzie wykonywać prawo głosu przewidziane w ust. 1–3. Obowiązek ten ma zastosowanie również wtedy, gdy decyzje są podejmowane korespondencyjnie. Informacje takie należy przekazać Sekretarzowi Generalnemu OTIF z odpowiednim wyprzedzeniem, aby umożliwić ich rozesłanie wraz z dokumentami na posiedzenie lub decyzją, która ma zostać podjęta korespondencyjnie.
      Artykuł 7
      Zakres kompetencji Unii zostaje określony w zarysie w pisemnym oświadczeniu złożonym przez Unię w chwili zawarcia niniejszej umowy. Oświadczenie to może zostać w stosownych przypadkach zmienione w drodze powiadomienia OTIF przez Unię. Nie zastępuje ono ani w żaden sposób nie ogranicza obszarów, które mogą być objęte powiadomieniami dotyczącymi kompetencji Unii składanymi przed podjęciem decyzji przez OTIF w drodze formalnego głosowania lub w inny sposób.
      Artykuł 8
      Tytuł V konwencji ma zastosowanie do każdego sporu powstałego między Umawiającymi się Stronami w odniesieniu do interpretacji, stosowania lub wykonywania niniejszej umowy, w tym jej istnienia, okresu obowiązywania i rozwiązania.
      Artykuł 9
      Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po jej podpisaniu przez Umawiające się Strony. W tym przypadku nie stosuje się art. 34 § 2 konwencji.
      Artykuł 10
      Niniejsza umowa pozostaje w mocy na czas nieokreślony.
      Jeżeli wszystkie Strony konwencji będące państwami członkowskimi Unii wypowiedzą konwencję, powiadomienie o tym wypowiedzeniu, jak również o wypowiedzeniu niniejszej umowy, uznaje się za dokonane przez Unię w chwili powiadomienia o wypowiedzeniu konwencji przez ostatnie państwo członkowskie Unii na mocy art. 41 konwencji.
      Artykuł 11
      Strony konwencji niebędące państwami członkowskimi Unii, stosujące w wyniku umów międzynarodowych z Unią odpowiednie przepisy unijne, mogą – za powiadomieniem depozytariusza konwencji – składać indywidualne oświadczenia dotyczące zachowania ich praw i obowiązków na mocy ich umów z Unią, konwencją i związanych z nimi przepisów.
      Niniejszą umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden jest przechowywany przez OTIF, a drugi przez Unię, w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim – przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne. Pozostaje to bez uszczerbku dla art. 45 § 1 konwencji.

         NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy, należycie upoważnieni w tym celu, podpisali niniejszą umowę.

            За Европейския съюз
            Por la Unión Europea
            Za Evropskou unii
            For Den Europæiske Union
            Für die Europäische Union
            Euroopa Liidu nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
            For the European Union
            Pour l'Union européenne
            Per l'Unione europea
            Eiropas Savienības vārdā –
            Europos Sąjungos vardu
            Az Európai Unió részéről
            Għall-Unjoni Ewropea
            Voor de Europese Unie
            W imieniu Unii Europejskiej
            Pela União Europeia
            Pentru Uniunea Europeană
            Za Európsku úniu
            Za Evropsko unijo
            Euroopan unionin puolesta
            För Europeiska unionen

            За Междуправителствената организация за международни железопътни превози (OTIF)
            Por la Organización Intergubernamental para los Transportes Internacionales por Ferrocarril (OTIF)
            Za Mezivládní organizaci pro mezinárodní železniční přepravu (OTIF)
            For Den Mellemstatslige Organisation for Internationale Jernbanebefordringer (OTIF)
            Für die Zwischenstaatliche Organisation für den internationalen Eisenbahnverkehr (OTIF)
            Rahvusvaheliste Raudteevedude Valitsustevahelise Organisatsiooni (OTIF) nimel
            Για το Διακυβερνητικό Οργανισμό Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών (OTIF)
            For the Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail (OTIF)
            Pour l'Organisation intergouvernementale pour les transports internationaux ferroviaires (OTIF)
            Per l'Organizzazione intergovernativa per i trasporti internazionali per ferrovia (OTIF)
            Starptautisko dzelzceļa pārvadājumu starpvaldību organizācijas (OTIF) vārdā –
            Tarptautinio vežimo geležinkeliais tarpvyriausybinės organizacijos (OTIF) vardu
            A Nemzetközi Vasúti Fuvarozásügyi Államközi Szervezet (OTIF) részéről
            Għall-Organizzazzjoni Intergovernattiva għat-Trasport Internazzjonali bil-Ferrovija (OTIF)
            Voor de Intergouvernementele Organisatie voor het internationale spoorwegvervoer (OTIF)
            W imieniu Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF)
            Pela Organização Intergovernamental para os Transportes Internacionais Ferroviários (OTIF)
            Pentru Organizația Interguvernamentală pentru Transporturile Internaționale Feroviare (OTIF)
            Za Medzivládnu organizáciu pre medzinárodnú železničnú prepravu (OTIF)
            Za Medvladno organizacijo za mednarodni železniški promet (OTIF)
            Valtioiden välisen kansainvälisten rautatiekuljetusten järjestön (OTIF) puolesta
            För Mellanstatliga organisationen för internationell järnvägstrafik (Otif)


title: 2009/710/WE: Decyzja Rady z dnia 14 września 2009 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska

text:
               19.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 247/10

      DECYZJA RADY

   z dnia 14 września 2009 r.
   zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska
   (2009/710/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27.1,
   uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego EBC/2009/14 z dnia 25 czerwca 2009 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych audytorów Národná banka Slovenska (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

               (2)

               Na podstawie art. 1 decyzji Rady 2008/608/WE z dnia 8 lipca 2008 r. wydanej zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia przez Słowację jednej waluty w dniu 1 stycznia 2009 r. (2) Słowacja przyjęła wspólną walutę w dniu 1 stycznia 2009 r.

               (3)

               Na podstawie art. 38 ustawy o Národná banka Slovenska, począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r. roczne sprawozdania finansowe Národná banka Slovenska podlegają badaniu prowadzonemu zgodnie z art. 27 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych.

               (4)

               Rada Prezesów EBC zaleciła, aby Rada zatwierdziła wyznaczenie firmy Deloitte Audit s.r.o. na zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska na rok obrachunkowy 2009.

               (5)

               Właściwe jest stosowanie się do zalecenia Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiedniej zmiany decyzji 1999/70/WE (3),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W art. 1 decyzji 1999/70/WE dodaje się punkt w brzmieniu:

      „16.   Firma Deloitte Audit s.r.o. zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Národná banka Slovenska w odniesieniu do roku obrachunkowego 2009.”

   Artykuł 2
   O niniejszej decyzji powiadamia się EBC.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 września 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. MALMSTRÖM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 149 z 1.7.2009, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 195 z 24.7.2008, s. 24.

      (3)  Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69.


title: Decyzja Rady 2014/775/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r. dotycząca przedłużenia obowiązywania decyzji 2014/73/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA)

text:
               8.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 325/17

         DECYZJA RADY 2014/775/WPZiB
   z dnia 7 listopada 2014 r.
   dotycząca przedłużenia obowiązywania decyzji 2014/73/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 28 stycznia 2014 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję nr 2134 (2014) upoważniającą Unię Europejską do rozmieszczenia operacji w Republice Środkowoafrykańskiej (RCA).

               (2)

               W dniu 10 lutego 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/73/WPZiB (1) stanowiącą, że operacja wojskowa Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) powinna zakończyć się nie później niż sześć miesięcy po osiągnięciu pełnej zdolności operacyjnej.

               (3)

               W dniu 10 września 2014 r. tymczasowa prezydent Republiki Środkowoafrykańskiej wysłała pismo do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), prosząc o przedłużenie EUFOR RCA.

               (4)

               Konieczne jest zapewnienie płynnego przejścia od EUFOR RCA do Wszechstronnej Zintegrowanej Misji Stabilizacyjnej ONZ w Republice Środkowoafrykańskiej (MINUSCA) ustanowionej rezolucją RB ONZ nr 2149(2014), w momencie gdy MINUSCA będzie w stanie wziąć pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo w rejonie Bangi.

               (5)

               W dniu 21 października 2014 r. RB ONZ przyjęła rezolucję nr 2181(2014) zezwalającą na przedłużenie EUFOR RCA do 15 marca 2015 r.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/73/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2014/73/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 1 ust. 1 słowa „w okresie od czterech do sześciu miesięcy” zastępuje się słowami „w okresie dziewięciu miesięcy”;

               2)

               art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Finansowa kwota odniesienia dla kosztów wspólnych EUFOR RCA na okres do 15 grudnia 2014 r. wynosi 25,9 mln EUR. Finansowa kwota odniesienia dla kosztów wspólnych EUFOR RCA na okres od 16 grudnia 2014 r. do 15 marca 2015 r. wynosi 5,7 mln EUR.
               Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji 2011/871/WPZiB, na okres do 15 grudnia 2014 r. wynosi 50 %. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji 2011/871/WPZiB, na okres od 16 grudnia 2014 r. do 15 marca 2015 r. wynosi 0 %.”;

               3)

               art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   EUFOR RCA kończy się w dniu 15 marca 2015 r.”.
         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 listopada 2014 r.

            W imieniu Rady

         P. C. PADOAN

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/73/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) (Dz.U. L 40 z 11.2.2014, s. 59).


title: Decyzja Rady 2012/389/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR)

text:
               17.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/40

         DECYZJA RADY 2012/389/WPZiB
   z dnia 16 lipca 2012 r.
   w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 14 listopada 2011 r. Rada przyjęła ramy strategiczne dla Rogu Afryki, stanowiące wytyczne dla zaangażowania UE w tym regionie.

               (2)

               W dniu 8 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/819/WPZiB (1) w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki.

               (3)

               W dniu 16 grudnia 2011 r. Rada uzgodniła koncepcję zarządzania kryzysowego przeznaczoną dla misji budowania regionalnych zdolności morskich.

               (4)

               W dniu 23 marca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/173/WPZiB (2) w sprawie uruchomienia centrum operacyjnego UE służącego misjom i operacji z zakresu Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony w Rogu Afryki.

               (5)

               Rządy Dżibuti, Kenii i Seszelów, oraz tymczasowy federalny rząd Somalii z zadowoleniem przyjęły rozmieszczenie misji w ich państwach.

               (6)

               W dniu 18 czerwca 2007 r. Rada zatwierdziła wytyczne dotyczące struktury dowodzenia i kontroli dla cywilnych operacji UE z zakresu zarządzania kryzysowego.

               (7)

               Do celów misji utworzonej niniejszą decyzją należy uruchomić komórkę monitorującą.

               (8)

               Misja będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   Unia Europejska ustanawia niniejszym misję budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (zwaną dalej „EUCAP NESTOR”).
   Artykuł 2
   Mandat misji
   Celem EUCAP NESTOR jest wspieranie rozwoju w państwach Rogu Afryki i w państwach zachodniej części Oceanu Indyjskiego trwałych zdolności ciągłej poprawy ich bezpieczeństwa morskiego w tym zwalczania piractwa i zarządzania obszarami morskimi. EUCAP NESTOR koncentruje się pod względem geograficznym początkowo na Dżibuti, Kenii, Seszelach i Somalii. EUCAP NESTOR zostanie rozmieszczony również w Tanzanii po otrzymaniu przez Unię zaproszenia od władz Tanzanii.
   Artykuł 3
   Zadania
   1.   Aby wypełnić cel określony w art. 2, EUCAP NESTOR realizuje następujące zadania:

               a)

               wspiera władze w regionie w zapewnieniu skutecznej organizacji agencji bezpieczeństwa morskiego pełniących funkcję straży przybrzeżnej;

               b)

               prowadzi szkolenia oraz dostarcza wiedzę w zakresie szkolenia w celu wzmocnienia zdolności morskich państw regionu – na początku w Dżibuti, Kenii oraz na Seszelach – co ma doprowadzić do samowystarczalności w zakresie szkolenia;

               c)

               wspiera Somalię w procesie rozwijania przez to państwo zdolności własnej lądowej policji przybrzeżnej w oparciu o kompleksowe ramy prawno-regulacyjne;

               d)

               identyfikuje najważniejsze niedobory w zdolnościach, jeśli chodzi o wyposażenie, udziela wsparcia, by te niedobory uzupełnić, stosownie dla realizacji celów EUCAP NESTOR;

               e)

               udziela wsparcia w umacnianiu ustawodawstwa krajowego i praworządności za pośrednictwem regionalnego programu doradztwa prawnego i służy wiedzą fachową z zakresu prawa w celu wsparcia procesu opracowania ustawodawstwa krajowego dotyczącego bezpieczeństwa morskiego i powiązanych z nim kwestii;

               f)

               propaguje współpracę regionalną pomiędzy organami krajowymi odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo morskie;

               g)

               wzmacnia regionalną koordynację w dziedzinie budowania zdolności morskich;

               h)

               służy doradztwem strategicznym przez wyznaczenie ekspertów do kluczowych działów administracji;

               i)

               realizuje projekty misji i koordynuje wkłady;

               j)

               opracowuje i realizuje regionalną strategię informacyjno-komunikacyjną.

         2.   EUCAP NESTOR nie realizuje funkcji wykonawczych.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia i struktura
   1.   EUCAP NESTOR stanowiąc operację zarządzania kryzysowego, posiada jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   EUCAP NESTOR ma następującą strukturę:

               a)

               kwatera główna misji w Dżibuti;

               b)

               stosowne biura krajowe.

         3.   W skład EUCAP NESTOR wchodzi komórka ds. projektów, określająca i realizująca projekty. EUCAP NESTOR może w stosownych przypadkach koordynować, ułatwiać i zapewniać doradztwo w związku z projektami realizowanymi przez państwa członkowskie oraz państwa trzecie w ramach ich odpowiedzialności, które to projekty dotyczą dziedzin związanych z EUCAP NESTOR i wspierają jej cele
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC) jest cywilnym dowódcą operacji EUCAP NESTOR.
   2.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz ogólnym zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUCAP NESTOR na szczeblu strategicznym.
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia w zakresie przeprowadzania operacji właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady, a także decyzji KPiB, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji na poziomie strategicznym oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Centrum operacyjne UE uruchomione na mocy decyzji 2012/173/WPZiB zapewnia cywilnemu dowódcy operacji bezpośrednie wsparcie w zakresie planowania operacyjnego oraz prowadzenia EUCAP NESTOR.
   5.   Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   6.   Cały oddelegowany personel pozostaje w pełnym zakresie pod dowództwem organów krajowych danego państwa wysyłającego zgodnie z przepisami krajowymi lub organów danej wysyłającej instytucji Unii lub Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Organy krajowe przekazują cywilnemu dowódcy operacji kontrolę operacyjną (OPCON) nad swoim personelem, zespołami i jednostkami.
   7.   Cywilny dowódca operacji ponosi całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie należytego wywiązania się ze spoczywającego na Unii obowiązku dochowania należytej staranności.
   8.   Cywilny dowódca operacji, Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej w Rogu Afryki (SPUE) oraz szefowie delegatur Unii w regionie konsultują się wzajemnie stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Szef EUCAP NESTOR przyjmuje odpowiedzialność za EUCAP NESTOR oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę na poziomie teatru działań, a odpowiada bezpośrednio przed cywilnym dowódcą operacji.
   2.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw uczestniczących, zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez cywilnego dowódcę operacji, a także odpowiada za administrację i logistykę, w tym za majątek, zasoby oraz informacje będące w dyspozycji EUCAP NESTOR.
   3.   Szef misji wydaje całemu personelowi EUCAP NESTOR instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu EUCAP NESTOR w teatrze działań i odpowiada za jej koordynację i bieżące zarządzanie nią zgodnie z instrukcjami strategicznymi cywilnego dowódcy operacji.
   4.   Szef misji jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu EUCAP NESTOR. W tym celu szef misji podpisuje umowę z Komisją.
   5.   Szef misji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem. Działania dyscyplinarne w odniesieniu do oddelegowanego personelu są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy zgodnie z przepisami krajowymi lub instytucję unijną lub przez ESDZ.
   6.   Szef misji reprezentuje EUCAP NESTOR na miejscu prowadzenia operacji i dopilnowuje, by działania EUCAP NESTOR były odpowiednio widoczne.
   7.   Szef misji, stosownie do potrzeb, koordynuje działania z innymi podmiotami unijnymi w terenie. Szef misji, bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, przyjmuje od SPUE wskazówki polityczne dotyczące sytuacji na miejscu, udzielane w ścisłej koordynacji z szefami odnośnych delegatur Unii w regionie.
   8.   W odniesieniu do komórki ds. projektów szef misji jest upoważniony do wykorzystywania finansowych wkładów państw członkowskich lub państw trzecich do celów realizacji projektów, co do których stwierdzono, że uzupełniają w sposób spójny inne działania EUCAP NESTOR, jeżeli dany projekt został:

               a)

               przewidziany w ocenie skutków finansowych odnoszącej się do niniejszej decyzji; lub

               b)

               dodany podczas trwania EUCAP NESTOR w drodze zmiany do oceny skutków finansowych na wniosek szefa misji.

         W takich przypadkach szef misji zawiera porozumienie z odnośnymi państwami, określające w szczególności szczegółowe zasady odpowiadania na wszelkiego rodzaju skargi wnoszone przez strony trzecie, w zakresie szkód zaistniałych z powodu działań lub zaniechania działań ze strony szefa misji w związku z wykorzystaniem środków finansowych udostępnionych mu przez uczestniczące państwa.
   W żadnym razie Unia ani Wysoki Przedstawiciel nie ponoszą odpowiedzialności wobec uczestniczących państw za działania lub zaniechania działań ze strony szefa misji w związku z wykorzystaniem środków finansowych przekazanych przez uczestniczące państwa.
   Artykuł 7
   Personel
   1.   W skład EUCAP NESTOR wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje Unii lub ESDZ. Każde z państw członkowskich, każda z instytucji Unii lub ESDZ ponosi koszty związane z całym oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż mające zastosowanie diety dzienne.
   2.   Państwo, instytucja Unii lub ESDZ, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, wysuwane przez tego członka personelu albo go dotyczące, oraz za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko oddelegowanemu.
   3.   EUCAP NESTOR może również zatrudniać na podstawie umów personel międzynarodowy oraz miejscowy, jeżeli wymagane funkcje nie są zapewnianie przez personel oddelegowany z państw członkowskich. Wyjątkowo, w należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli brakuje odpowiednio wykwalifikowanych kandydatów z państw członkowskich, można, w razie potrzeby, zatrudniać na podstawie umów obywateli z uczestniczących państw trzecich.
   4.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu cywilnego są określane w umowach zawieranych między szefem misji a danymi członkami personelu.
   Artykuł 8
   Status EUCAP NESTOR oraz jej personelu
   Status EUCAP NESTOR i jej personelu, w tym w stosownych przypadkach przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do przeprowadzenia EUCAP NESTOR i jej sprawnego przebiegu, stanowi przedmiot umowy zawartej na mocy art. 37 TUE i zgodnie z procedurą określoną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 9
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUCAP NESTOR. Rada niniejszym upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, a także do zmiany koncepcji operacji (CONOPS) oraz planu operacji (OPLAN). Uprawnienia do podejmowania decyzji dotyczących celów i zakończenia EUCAP NESTOR nadal należą do Rady.
   2.   KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania.
   3.   KPiB otrzymuje od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji, regularnie i stosownie do potrzeb, sprawozdania dotyczące kwestii objętych zakresem ich odpowiedzialności.
   Artykuł 10
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu w EUCAP NESTOR, pod warunkiem ponoszenia przez nie kosztów związanych z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym wynagrodzeń, ubezpieczeń od wszelkiego rodzaju ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, oraz wnoszenia stosownego wkładu na pokrycie bieżących wydatków EUCAP NESTOR.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład do EUCAP NESTOR mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania EUCAP NESTOR, co państwa członkowskie.
   3.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów i do ustanowienia komitetu uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 TUE i, w stosownych przypadkach, dodatkowych uzgodnień technicznych. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego Unii, postanowienia tej umowy mają zastosowanie w kontekście EUCAP NESTOR.
   Artykuł 11
   Bezpieczeństwo
   1.   Cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa na potrzeby EUCAP NESTOR i zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie zgodnie z art. 5.
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo EUCAP NESTOR i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do EUCAP NESTOR, zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V TUE, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
   3.   Szef misji jest wspierany przez wyższego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (SMSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłym stosunku służbowym z ESDZ.
   4.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUCAP NESTOR uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Personel przechodzi również regularne szkolenia uaktualniające w teatrze działań organizowane przez SMSO.
   5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).
   Artykuł 12
   Komórka monitorująca
   Do celów EUCAP NESTOR zostaje uruchomiona komórka monitorująca.
   Artykuł 13
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP NESTOR w okresie dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji wynosi 22 880 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na kolejne okresy podejmuje Rada.
   2.   Wszelkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji, szef misji może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUCAP NESTOR.
   4.   Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne EUCAP NESTOR, w tym wymogi kompatybilności wyposażenia oraz interoperacyjności jej zespołów.
   5.   W odniesieniu do działań podejmowanych w ramach swojej umowy szef misji w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany.
   6.   Do pokrycia kwalifikują się wszelkie wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 14
   Spójność unijnej reakcji oraz koordynacja
   1.   WP zapewnia spójności wdrażania niniejszej decyzji z ogółem działań zewnętrznych Unii, w tym z unijnymi programami rozwojowymi.
   2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, szef misji ściśle koordynuje swoje działania z delegaturami Unii w regionie, aby zapewnić spójność działań Unii w Rogu Afryki.
   3.   Szef misji ściśle koordynuje swoje działania z szefami misji Unii i państw członkowskich w regionie.
   4.   Szef misji współpracuje z innymi podmiotami międzynarodowymi w regionie, w szczególności z Biurem Politycznym Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Somalii, Biurem NZ ds. Narkotyków i Przestępczości, Programem Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju oraz Międzynarodową Organizacją Morską.
   5.   Szef misji ściśle koordynuje swoje działania z EUNAVFOR Atalanta, misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), projektem w zakresie ochrony na morzu oraz programem dotyczącym kluczowych szlaków morskich.
   Artykuł 15
   Udostępnianie informacji i dokumentów
   1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami EUCAP NESTOR, informacji niejawnych UE powstałych do celów EUCAP NESTOR, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE.
   2.   WP jest również upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych i Unii Afrykańskiej (UA), zgodnie z wymogami EUCAP NESTOR, informacji niejawnych UE powstałych do celów EUCAP NESTOR, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy ONZ i UA dokonują niezbędnych uzgodnień.
   3.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji niejawnych UE powstałych do celów EUCAP NESTOR, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy państwa przyjmującego dokonują niezbędnych uzgodnień.
   4.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących EUCAP NESTOR i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
   5.   WP może przenieść uprawnienia, o których mowa w ust. 1-4, a także zdolność do dokonania uzgodnień, o których mowa w ust. 2 i 3, na osoby, których jest zwierzchnikiem, na cywilnego dowódcę operacji lub na szefa misji.
   Artykuł 16
   Wejście w życie i okres obowiązywania
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Niniejsza decyzja obowiązuje przez okres 24 miesięcy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. ALETRARIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 9.12.2011, s. 62.

      (2)  Dz.U. L 89 z 27.3.2012, s. 66

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (4)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).