title: 2008/969/WE,Euratom: Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/125

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 16 grudnia 2008 r.
   w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych
   (2008/969/WE, Euratom)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1),
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja, która jest instytucją odpowiedzialną za wykonanie budżetu ogólnego Unii Europejskiej, a także za wszelkie inne środki, którymi zarządzają Wspólnoty z należytym uwzględnieniem zasady należytego zarządzania finansami, ma obowiązek przeciwdziałać nadużyciom finansowym oraz wszelkim innym sprzecznym z prawem działaniom szkodzącym interesom finansowym Wspólnot.

               (2)

               Obowiązującą obecnie decyzję Komisji w sprawie systemu wczesnego ostrzegania (SWO) należy zastąpić niniejszą decyzję w następstwie zmian do art. 93–96 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich („rozporządzenie finansowe”) oraz odpowiadających im przepisów rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego, a także zaleceń Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (3).

               (3)

               Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 1302/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie centralnej bazy danych o wykluczeniach (4) ustanawia bazę danych, która będzie zwierać stosowne informacje o osobach trzecich znajdujących się w sytuacji wykluczenia z procedur udzielania dotacji i zamówień, i zapewnia do niej dostęp instytucjom, w tym instytucjom wymienionym w art. 1 ust. 2 rozporządzenia finansowego, agencjom wykonawczym, organom wspólnotowym objętych zakresem art. 185 rozporządzenia finansowego, a także władzom państw członkowskich i krajów trzecich oraz organizacjom międzynarodowym i innym organom uczestniczącym w wykonaniu budżetu.

               (4)

               SWO ma na celu zapewnienie obiegu informacji zastrzeżonych dotyczących osób trzecich, które mogłyby stanowić zagrożenie dla interesów finansowych i dobrego imienia Wspólnot lub wszelkich innych funduszy zarządzanych przez Wspólnoty, w Komisji oraz jej agencjach wykonawczych.

               (5)

               Zważywszy, że agencje wykonawcze przy wykorzystywaniu środków operacyjnych mają status upoważnionych urzędników zatwierdzających Komisji, powinny one mieć taki sam dostęp do SWO, jakim dysponują służby Komisji w związku z zarządzaniem środkami administracyjnymi i operacyjnymi.

               (6)

               Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych powinien mieć dostęp do SWO, by móc wykonywać swoje zadania dochodzeniowe i powadzić działania w zakresie wywiadu i zapobiegania nadużyciom wykonywane na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (5) oraz rozporządzenia Rady (Euratom) nr 1074/1999 z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (6).

               (7)

               Księgowy powinien zapewniać odpowiednie administrowanie systemem wczesnego ostrzegania. Odpowiedni urzędnik zatwierdzający, OLAF oraz Służba Audytu Wewnętrznego powinni być odpowiedzialni za występowanie z wnioskiem o zamieszczenie, zmianę lub usunięcie ostrzeżeń. Dla zachowania odpowiedniego poziomu kontroli tego rodzaju wnioski powinny być zgłaszane na właściwym szczeblu hierarchii.

               (8)

               Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (7) stanowi, że przetwarzanie danych osobowych przez Komisję musi odbywać się przy spełnieniu wymogów legalnego przetwarzania danych oraz wymogów dotyczących przekazywania danych określonych w tym rozporządzeniu oraz że takie przetwarzanie danych podlega uprzedniemu sprawdzeniu przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych po przekazaniu powiadomienia przez Inspektora Ochrony Danych Komisji.

               (9)

               Przepisy dotyczące ochrony danych powinny określać prawa osób, których dane są lub mogłyby zostać wprowadzone do SWO zgodnie z opinią Europejskiego Inspektora Ochrony Danych. W prawie do informacji w związku z danymi wprowadzonymi do SWO należy wprowadzić rozróżnienie na prawa osób trzecich, będących osobami fizycznymi i korzystających z szerszego zakresu praw do ochrony danych, oraz prawa osób prawnych.

               (10)

               W przypadku niektórych praw do ochrony danych obowiązują wyjątki określone w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, które powinny być rozpatrywane indywidualnie w każdym przypadku i stosowane tymczasowo. Zastosowanie tych wyjątków powinno leżeć wyłącznie w gestii służby odpowiedzialnej za wystąpienie z wnioskiem o zamieszczenie, zmianę (w tym sprostowanie) lub usunięcie stosownych danych.

               (11)

               Zważywszy, że wykluczenia na mocy art. 94 rozporządzenia finansowego dotyczą konkretnych procedur udzielania zamówień/dotacji, ostrzeżenia te nie powinny zaliczać się do poziomu W5, lecz do nowej kategorii, mianowicie W1d, przy czym ostrzeżenia na poziomie W5 powinny oznaczać wyłącznie wykluczenia z wszystkich procedur udzielania zamówień/dotacji.

               (12)

               W celu zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnot odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający jest zobowiązany wystąpić, w oczekiwaniu na decyzję Komisji w sprawie zastosowania art. 96 rozporządzenia finansowego, z wnioskiem o tymczasowe zarejestrowanie ostrzeżenia o wykluczeniu, jeżeli postępowanie osoby trzeciej również stanowi poważne przestępstwo w rozumieniu art. 93 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego celem zagwarantowania, że tej osobie trzeciej nie będą udzielanie zamówienia ani dotacje w czasie trwania procedury wymierzania kary.

               (13)

               Komisja musi stosować się do różnych rozporządzeń Rady w celu wykonania wspólnych stanowisk przyjmowanych na podstawie art. 15 Traktatu o Unii Europejskiej (wspólna polityka zagranicznej i bezpieczeństwa – WPZiB), które zakazują udostępniania wszelkich środków finansowych i zasobów gospodarczych, bezpośrednio lub pośrednio, wskazanym osobom fizycznym lub prawnym, grupom lub podmiotom lub na rzecz takich osób, grup lub podmiotów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   SEKCJA 1
   PRZEPISY OGÓLNE
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszą decyzją ustanawia się system wczesnego ostrzegania Komisji (dalej zwany „SWO”) w związku z wykonywaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz wykorzystywaniem środków z wszelkich innych funduszy, którymi zarządzają Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               —

               „osoby trzecie” oznaczają kandydatów, oferentów, wykonawców, dostawców produktów, dostawców usług oraz ich poddostawców, jak również podmioty ubiegające się o dotacje, beneficjentów dotacji, wykonawców współpracujących z beneficjentami dotacji i podmiotami otrzymującymi wsparcie finansowe od beneficjenta dotacji wspólnotowej na mocy art. 120 rozporządzenia finansowego,

               —

               „odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający” oznacza intendenta delegowanego Komisji w rozumieniu art. 59 rozporządzenia finansowego ponoszącego odpowiedzialność zgodnie z wewnętrznymi zasadami wykonania budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (dalej zwanego „budżetem”), w tym dyrektorów agencji wykonawczych, oraz intendenta subdelegowanego w rozumieniu art. 59 rozporządzenia finansowego pełniącego funkcję dyrektora.

         Artykuł 3
   Ostrzeżenia w SWO
   1.   Ostrzeżenia w SWO zawierają następujące dane:

               a)

               informacje umożliwiające identyfikację osób trzecich, które stanowią zagrożenie dla interesów finansowych i dobrego imienia Wspólnot lub wszelkich innych funduszy zarządzanych przez Wspólnoty, ponieważ osoby te popełniły nadużycia finansowe lub poważne błędy administracyjne albo są podejrzewane o ich popełnienie lub też są objęte nakazem zajęcia bądź nakazem odzyskania znaczących środków lub też są wykluczone z procedur zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego lub ograniczeniami finansowymi związanymi z WPZiB;

               b)

               informacje dotyczące osób upoważnionych do reprezentowania lub podejmowania decyzji w imieniu osób trzecich będących osobami prawnymi bądź sprawowania nad nimi kontroli, kiedy same te osoby upoważnione stanowią zagrożenie dla interesów finansowych i dobrego imienia Wspólnot lub wszelkich innych funduszy zarządzanych przez Wspólnoty z przyczyn wymienionych w lit. a);

               c)

               rodzaj ostrzeżenia oraz przyczyny, dla których osoby trzecie, o których mowa w lit. a), lub osoby, o których mowa w lit. b), stanowią takie zagrożenie oraz, w stosownych przypadkach, okres obowiązywania takiego ostrzeżenia oraz informacje o osobie do kontaktu w sprawie danego ostrzeżenia.

         2.   Bez uszczerbku dla przepisów art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1302/2008 dane zawarte w SWO można wykorzystywać jedynie do celów wykonania budżetu lub wykorzystania środków z innych funduszy zarządzanych przez Wspólnoty, w tym procedur udzielania dotacji i zamówień oraz dokonywania płatności na rzecz osób trzecich.
   Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych może wykorzystać dane na potrzeby dochodzeń prowadzonych przez siebie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 i rozporządzenia (Euratom) nr 1074/1999, jak również działań w zakresie wywiadu i zapobiegania nadużyciom finansowym, w tym analiz ryzyka.
   Artykuł 4
   Administrowanie SWO
   1.   Księgowy Komisji lub podległy mu personel, któremu księgowy przekazał określone zadania na mocy art. 62 rozporządzenia finansowego (zwany dalej „księgowym”), zapewnia odpowiednie administrowanie systemem oraz dokonuje stosownych uzgodnień technicznych.
   Księgowy wprowadza, zmienia lub usuwa ostrzeżenia w SWO na podstawie wniosków odpowiednich upoważnionych urzędników zatwierdzających, OLAF-u lub Służby Audytu Wewnętrznego.
   2.   Księgowy przyjmuje środki wykonawcze dotyczące aspektów technicznych oraz określa związane z nimi procedury dodatkowe, w tym w dziedzinie bezpieczeństwa.
   Zgłasza te środki służbom Komisji oraz agencjom wykonawczym.
   Artykuł 5
   Wnioski o zarejestrowanie, zmianę lub usunięcie ostrzeżenia
   1.   Wszystkie wnioski o zarejestrowanie ostrzeżenia, jego zmianę lub usunięcie należy kierować do księgowego.
   Z tego rodzaju wnioskiem może wystąpić wyłącznie odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający, dyrektor generalny lub dyrektor OLAF-u lub Służba Audytu Wewnętrznego. W tym celu występujący z wnioskiem korzysta z modelu zamieszczonego w załączniku.
   2.   Służba, która ustaliła, że osoba trzecia znajduje się w jednej z sytuacji opisanych w art. 9, przekazuje wniosek o rejestrację ostrzeżenia w SWO do księgowego, z kopią do urzędnika ds. SWO, o którym mowa w art. 7, nawet jeżeli osoba trzecia jest już objęta ostrzeżeniem w SWO.
   3.   Zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 służba, która wystąpiła o rejestrację ostrzeżenia w SWO, powiadamia księgowego, korzystając z modelu zawartego w załączniku:

               a)

               o wszelkich zmianach w informacjach zawartych w danym ostrzeżeniu w SWO;

               b)

               o usunięciu ostrzeżenia z SWO po ustaniu przyczyny, dla której je zamieszczono.

         Natomiast informację o zmianie danych osoby do kontaktu w sprawie danego ostrzeżenia można przesłać notatką rejestrowaną.
   4.   Służba, która wystąpiła o rejestrację ostrzeżenia w SWO, odpowiada również za koordynację działań, które należy podjąć w związku z wykonaniem budżetu w następstwie takiego ostrzeżenia zgodnie z art. 15 do 22.
   5.   Aktywacja ostrzeżenia o osobie upoważnionej do reprezentowania lub podejmowania decyzji w imieniu danej osoby prawnej bądź sprawowania nad nią kontroli wymaga dodatkowego wniosku, odrębnego od wniosku dotyczącego danej osoby prawnej.
   Artykuł 6
   Dostęp do SWO i korzystanie z tego systemu
   1.   Służby Komisji oraz agencje wykonawcze mają bezpośredni dostęp do danych zawartych w SWO poprzez system rachunkowości, który udostępnia Komisja (ABAC).
   Służby Komisji lub agencje wykonawcze odpowiedzialne za system lokalny mogą z niego korzystać, by uzyskać dostęp do danych zawartych w SWO, o ile zapewniona jest spójność danych między systemem lokalnym a systemem rachunkowości ABAC.
   2.   Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel sprawdza, czy w SWO jest zamieszczone ostrzeżenie dotyczące osób trzecich na następujących etapach:

               a)

               w przypadku indywidualnych zobowiązań budżetowych – przed zaciągnięciem takiego zobowiązania;

               b)

               w przypadku globalnych zobowiązań budżetowych – przed wpisaniem wszelkich indywidualnych zobowiązań prawnych do zobowiązań globalnych;

               c)

               w przypadku tymczasowych zobowiązań budżetowych – przed zaciągnięciem zobowiązania prawnego stanowiącego podstawę uprawnienia do późniejszych płatności.

         W przypadku gdy zobowiązania, o których mowa w lit. c), pokrywają koszty wynagrodzenia pracowników i zawrotu kosztów podróży związanych z udziałem w posiedzeniach i procedurach konkurencyjnych, obowiązek wcześniejszego sprawdzenia, czy w SWO nie zarejestrowano żadnych ostrzeżeń, nie ma zastosowania.
   W przypadku procedur udzielania zamówień lub dotacji odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel najpóźniej przed podjęciem decyzji o udzieleniu zamówienia lub dotacji sprawdza, czy w SWO zarejestrowano jakieś ostrzeżenie.
   Jeżeli natomiast instytucja udzielająca zamówienia ogranicza liczbę kandydatów zaproszonych do składania ofert lub do negocjacji w procedurze ograniczonej, dialogu konkurencyjnym lub procedurze negocjacyjnej po opublikowaniu ogłoszenia o zamówieniu, takiej weryfikacji dokonuje się przed dokonaniem wyboru kandydatów.
   Jeśli chodzi o podwykonawców podlegających wcześniejszemu zatwierdzeniu, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel może na podstawie analizy ryzyka zrezygnować ze sprawdzenia, czy w SWO zarejestrowano jakieś ostrzeżenie.
   3.   Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel sprawdza, zgodnie z ust. 2, czy w SWO zarejestrowano ostrzeżenie dotyczące osoby upoważnionej do reprezentowania lub podejmowania decyzji w imieniu danej osoby trzeciej bądź sprawowania nad nią kontroli w następujących sytuacjach:

               a)

               jeżeli odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego pracownicy uznają na podstawie analizy ryzyka, że takie sprawdzenie jest niezbędne;

               b)

               jeżeli dokumenty, o które wystąpił odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel, mające potwierdzić, że dana osoba trzecia nie znajduje się w jednej z sytuacji opisanych w art. 93 ust. 1 rozporządzenia finansowego, odnoszą się do tych osób.

         4.   Osoba do kontaktu w sprawie danego ostrzeżenia, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. c), na wniosek udostępnia wszelkie stosowne informacji odpowiedniemu upoważnionemu urzędnikowi zatwierdzającemu lub jego personelowi. W kwestii ostrzeżeń o wykluczeniu zastosowanie ma art. 12 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1302/2008.
   5.   Ustępy 2 do 4 mają także zastosowanie do kont zaliczkowych na potrzeby wydatków powyżej 300 EUR. W takim przypadku przed zaciągnięciem jakichkolwiek zobowiązań prawnych wobec osób trzecich administrator środków zaliczkowych sprawdza na podstawie informacji, które uzyskał, czy w SWO zarejestrowano jakieś ostrzeżenie.
   Artykuł 7
   Urzędnicy ds. SWO
   1.   Dyrektor generalny OLAF-u lub Służba Audytu Wewnętrznego oraz każdy upoważniony urzędnik zatwierdzający wyznaczają przynajmniej jednego podlegającego im urzędnika lub pracownika zatrudnionego na czas określony na urzędnika ds. SWO.
   Listę wyznaczonych osób oraz informacje o ewentualnych zmianach przekazują księgowemu.
   2.   Urzędnik ds. SWO może mieć wgląd do listy wszystkich osób trzecich lub osób upoważnionych do reprezentowania lub podejmowania decyzji w imieniu osób trzecich bądź sprawowania nad nimi kontroli, w przypadku których to osób zarejestrowano ostrzeżenie w SWO. W kwestiach dotyczących SWO zapewnia współpracę danej służby i księgowego. Wspomaga również służbę w przekazywaniu informacji dotyczących ostrzeżeń w SWO, o które służba ta wystąpiła, oraz w związku z działaniami, które należy podjąć w wyniku takich ostrzeżeń.
   3.   Księgowy regularnie publikuje uaktualnioną listę wszystkich urzędników ds. SWO na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu.
   Artykuł 8
   Ochrona danych oraz prawa osób, których dane dotyczą
   1.   W zaproszeniach do składania ofert oraz zaproszeniach do składania wniosków, a w razie braku zaproszenia, przed udzieleniem zamówienia lub dotacji odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel informuje osoby trzecie o dotyczących ich danych, które mogą zostać zamieszczone w SWO, oraz o podmiotach, którym dane te mogą zostać przekazane. Jeżeli osobami trzecimi są osoby prawne, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel informuje także osoby upoważnione do reprezentowania lub podejmowania decyzji w imieniu tych podmiotów bądź sprawowania nad nimi kontroli.
   2.   Służba, która wystąpiła o rejestrację ostrzeżenia w SWO, odpowiada za stosunki z osobami fizycznymi lub prawnymi, których dane wprowadzono do SWO (dalej: „osoba zainteresowana, której dane dotyczą”):

               a)

               informuje osobę zainteresowaną, której dane dotyczą, o wnioskach o aktywację, aktualizację i usunięcie wszelkich ostrzeżeń o wykluczeniu typu W5a, które dotyczą jej bezpośrednio, wraz z podaniem przyczyn wstąpienia ze stosownym wnioskiem;

               b)

               odpowiada na wnioski od osób zainteresowanych, których dane dotyczą, o sprostowanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych osobowych oraz na wszelkie inne wnioski lub pytania tych osób.

         Natomiast służba, która wystąpiła o rejestrację ostrzeżenia, może zdecydować, że ograniczenia określone w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 mają zastosowanie.
   3.   Bez uszczerbku dla wymogów dotyczących przekazywania informacji określonych w ust. 2 osoba fizyczna, której tożsamość należycie ustalono, może wystąpić do księgowego o udzielenie jej informacji na temat tego, czy została ona zarejestrowana w SWO.
   Z zastrzeżeniem decyzji służby, która wystąpiła o rejestrację ostrzeżenia w SWO, w sprawie tego, czy ograniczenia określone w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 mają zastosowanie, księgowy informuje tę osobę na piśmie lub drogą elektroniczną o tym, czy jest ona zarejestrowana w SWO.
   Jeżeli osoba ta jest zarejestrowana, księgowy załącza dane przechowywane w SWO dotyczące tej osoby. Informuje o tym fakcie służbę, która wystąpiła o rejestrację danego ostrzeżenia.
   4.   Ostrzeżenia usunięte nie są widoczne dla użytkowników SWO, a dostęp do tych ostrzeżeń można uzyskać jedynie na potrzeby kontroli lub dochodzenia.
   Natomiast dane osobowe zawarte w ostrzeżenia odnoszących się do osób fizycznych pozostają dostępne w tych celach jedynie przez okres pięciu lat od czasu usunięcia ostrzeżenia.
   SEKCJA 2
   INFORMACJE WPROWADZONE DO SWO
   Artykuł 9
   Kategorie ostrzeżeń
   W zależności od charakteru lub wagi faktów, o których dowiedziała się służba występująca z wnioskiem o rejestrację, ostrzeżenia w SWO dzielą się na pięć następujących kategorii:

               1)

               W1 – kiedy informacje dają wystarczające powody, by sądzić, że istnieje prawdopodobieństwo odnotowania ustaleń związanych ze stwierdzeniem nadużyć finansowych lub poważnych błędów administracyjnych, lub gdy istnieje konieczność podjęcia środków ostrożności w następstwie wykluczenia osoby trzeciej na mocy art. 94 rozporządzenia finansowego;

               2)

               W2 – kiedy w przypadku osoby trzeciej stwierdzono, że popełniła poważne błędy administracyjne lub nadużycia finansowe;

               3)

               W3 – kiedy wobec osoby trzeciej prowadzone są czynności prawne, z którymi może wiązać się wydanie nakazu zajęcia, lub postępowanie sądowe w związku z zarzutem popełnienia poważnych błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych;

               4)

               W4 – kiedy przeciwko osobom trzecim skierowane są nakazy odzyskania środków wydane przez Komisję na kwotę przekraczającą określony pułap i osoby te mają znaczne zaległości w zapłacie;

               5)

               W5 – kiedy osoba trzecia jest wykluczona zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego lub rozporządzeń Rady nakładających ograniczenia finansowe związane z WPZiB.

         Artykuł 10
   Ostrzeżenia W1
   1.   OLAF występuje z wnioskiem o aktywację ostrzeżenia W1a, jeżeli prowadzone przez ten urząd dochodzenia na wczesnym etapie dają wystarczające powody, by sądzić, że ustalenia związane ze stwierdzeniem poważnych błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych zostaną odnotowane w odniesieniu do osób trzecich, zwłaszcza tych, które korzystają lub korzystały ze środków wspólnotowych. OLAF informuje urzędnika ds. WSO, których służb wnioski takie dotyczą.
   2.   OLAF i Służba Audytu Wewnętrznego występują z wnioskiem o aktywację ostrzeżenia W1b, jeżeli prowadzone przez nie dochodzenia lub postępowania dają wystarczające powody, by sądzić, że ostateczne ustalenia związane ze stwierdzeniem poważnych błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych zostaną odnotowane w odniesieniu do osób trzecich, zwłaszcza tych, które korzystają lub korzystały ze środków wspólnotowych. Informują też urzędnika ds. WSO, których służb wnioski takie dotyczą.
   3.   Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający występuje z wnioskiem o aktywację ostrzeżenia W1c, jeżeli postępowanie prowadzone przez Trybunał Obrachunkowy, jego własne służby audytu wewnętrznego lub też inny audyt lub inne postępowanie, które jest prowadzone na jego odpowiedzialność lub na które zwrócono mu uwagę, dają wystarczające powody, by sądzić, że ostateczne ustalenia związane ze stwierdzeniem poważnych błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych zostaną odnotowane w odniesieniu do osób trzecich, zwłaszcza tych, które korzystają lub korzystały ze środków wspólnotowych, za które urzędnik ten ponosi odpowiedzialność.
   4.   Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający występuje z wnioskiem o aktywację ostrzeżenia W1d, jeżeli wyklucza kandydata, oferenta lub wnioskodawcę z udzielenia zamówienia lub dotacji w danej procedurze zgodnie z art. 94 lit. a) lub lit. b) rozporządzenia finansowego.
   Ostrzeżenia o wykluczeniu zarejestrowane na mocy art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1302/2008 uznaje się za ostrzeżenia W1d na potrzeby SWO.
   5.   Ostrzeżenie W1 pozostaje aktywne najwyżej przez sześć miesięcy. Usuwanie ostrzeżenia następuje automatycznie. Jeżeli istnieje potrzeba zachowania ostrzeżenia w SWO i nie można go zastąpić innym ostrzeżeniem w tym okresie, konieczne jest wystąpienie z nowym wnioskiem.
   Artykuł 11
   Ostrzeżenia W2
   1.   OLAF i Służba Audytu Wewnętrznego występują z wnioskiem o aktywację ostrzeżenia W2a, jeżeli prowadzone przez nie dochodzenia lub postępowania prowadzą do ustalenia poważnych błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych z udziałem osób trzecich, w szczególności tych, które korzystają lub korzystały ze środków wspólnotowych.
   2.   Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający występuje z wnioskiem o aktywację ostrzeżenia W2b, jeżeli Trybunał Obrachunkowy lub jego własne służby audytu wewnętrznego wydały na piśmie ustalenia związane ze stwierdzeniem poważnych błędów administracyjnych lub nadużyć finansowych w odniesieniu do osób trzecich, zwłaszcza tych, które korzystają lub korzystały ze środków wspólnotowych, za które urzędnik ten ponosi odpowiedzialność, lub też ustalenia takie wydano na podstawie innego audytu lub postępowania, które prowadzono na odpowiedzialność tego urzędnika lub na które zwrócono mu uwagę.
   3.   Ostrzeżenie W2 pozostaje aktywne najwyżej przez sześć miesięcy. Usuwanie ostrzeżenia następuje automatycznie. Jeżeli istnieje potrzeba zachowania ostrzeżenia w SWO i nie można go zastąpić innym ostrzeżeniem w tym okresie, konieczne jest wystąpienie z nowym wnioskiem.
   Artykuł 12
   Ostrzeżenia W3
   1.   Księgowy wprowadza ostrzeżenie W3a po otrzymaniu powiadomienia od Sekretariatu Generalnego o nakazie zajęcia dotyczącym osoby trzeciej.
   2.   Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający występuje z wnioskiem o aktywację ostrzeżenia W3b, jeżeli wiadomo, że osoby trzecie, zwłaszcza te, które korzystają lub korzystały ze środków wspólnotowych, za które urzędnik ten ponosi odpowiedzialność, są objęte postępowaniem sądowym w związku z poważnymi błędami administracyjnymi lub nadużyciami finansowymi.
   W przypadku jednak, gdy dochodzenia prowadzone przez OLAF prowadzą do takiego postępowania sądowego lub OLAF oferuje wsparcie w takim postępowaniu lub podejmuje związane z nim działania następcze, OLAF występuje z wnioskiem o aktywację odpowiadającego mu ostrzeżenia W3b.
   3.   Ostrzeżenie W3 pozostaje aktywne do czasu wydaniu wyroku prawomocnego lub innego rozstrzygnięcia sprawy.
   Artykuł 13
   Ostrzeżenia W4
   1.   Księgowy wprowadza ostrzeżenie W4 w odniesieniu do osób trzecich, przeciwko którym skierowane są nakazy odzyskania środków wydane przez Komisję na kwotę przekraczającą określony pułap i które znacznie zalegają z zapłatą.
   2.   Księgowy określa wewnętrzne wytyczne dotyczące pułapów określających stosowne kwoty oraz termin rejestracji w ramach ostrzeżenia W4.
   3.   Ostrzeżenia W4 pozostają aktywne, dopóki wierzytelność nie zostanie spłacona. Księgowy usuwa ostrzeżenie, kiedy nastąpi spłata wierzytelności.
   Artykuł 14
   Ostrzeżenia W5
   1.   Ostrzeżenia o wykluczenia zarejestrowane na mocy art. 10 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1302/2008 uznaje się na potrzeby SWO za ostrzeżenia W5a.
   2.   Ostrzeżenie W5b rejestruje się na wniosek służby Komisji odpowiedzialnej za dane przepisy prawa w odniesieniu do osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów wymienionych zgodnie przepisami rozporządzenia Rady, nakładającego ograniczenia finansowe związane z WPZiB, na taki okres, przez jaki ograniczenia te obowiązują w odniesieniu do wyznaczonej osoby, grupy lub wyznaczonego podmiotu. W ostrzeżeniu należy podać numery referencyjne rozporządzenia nakładającego ograniczenia lub stosownego aktu wykonawczego.
   3.   Rejestracja ostrzeżeń o wykluczeniu podlega następującym zasadom:

               a)

               każdorazowo, kiedy odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający przewiduje wykluczenie osoby trzeciej w zastosowaniu art. 93 ust. 1 lit. a), b), c), d) i e) rozporządzenia finansowego, umożliwia danej osobie trzeciej wyrażenie opinii na piśmie. Osobie trzeciej wyznacza się termin co najmniej 14 dni kalendarzowych na wyrażenie opinii. Przed wykluczeniem osoby trzeciej w zastosowaniu art. 93 ust. 1 lit. c) odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający zasięga opinii Służby Prawnej i Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu.
               Zanim Komisja podejmie ewentualną decyzję w sprawie okresu wykluczenia, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający występuje, zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1302/2008, z wnioskiem o tymczasową rejestrację ostrzeżenia o wykluczeniu oraz przekazuje sprawę Komisji tak szybko, jak to możliwe. Celem zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnot odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający może wystąpić o tymczasową rejestrację ostrzeżenia o wykluczeniu W5a jeszcze przed umożliwieniem danej osobie trzeciej wyrażenia opinii. Ewentualnie może wystąpić o rejestrację ostrzeżenia W2,

               b)

               każdorazowo, kiedy odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający przewiduje uruchomienie procedury na mocy art. 96 rozporządzenia finansowego, umożliwia danej osobie trzeciej wyrażenie opinii na piśmie. Osobie trzeciej wyznacza się termin co najmniej 14 dni kalendarzowych na wyrażenie opinii.
               Po zasięgnięciu opinii Służby Prawnej i Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu i w oczekiwaniu na ewentualną decyzję Komisji w sprawie kary administracyjnej odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający występuje, zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1302/2008, z wnioskiem o tymczasową rejestrację ostrzeżenia o wykluczeniu W5a, jeżeli postępowanie osoby trzeciej również stanowi poważne przestępstwo w rozumieniu art. 93 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego,

               c)

               we wszelkich wnioskach o ostateczną rejestrację ostrzeżenia W5a zgodnie z art. 93 ust. 1 lit. b), c), e) lub f) rozporządzenia finansowego należy określić okres obowiązywania wykluczenia wskazany przez Komisję w jej decyzji.

         SEKCJA 3
   KONSEKWENCJE OSTRZEŻEŃ W SWO DLA WYKONANIA BUDŻETU
   Artykuł 15
   Skutek ostrzeżeń w SWO dla transakcji budżetowych
   1.   Księgowy zawiesza wszelkie płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których zarejestrowano ostrzeżenia W2, W3, W4 lub W5. Powiadamia odpowiedniego upoważnionego urzędnika zatwierdzającego i prosi go o podanie przyczyn, dla których płatności powinny być dokonywane mimo istnienia ostrzeżeń w SWO należących do kategorii W2, W3b i W5a.
   2.   Z wyjątkiem ostrzeżeń W5b i W3a zamieszczonych po wydaniu nakazów zajęcia o charakterze zapobiegawczym, płatności, które okażą się w istocie należne po weryfikacji dokonanej przez odpowiedniego upoważnionego urzędnika zatwierdzającego przy zawieszaniu terminu płatności zgodnie z art. 106 ust. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 lub zgodnie z warunkami umowy lub dotacji wymienionymi w art. 18 ust. 1 lit. b) i art. 22 ust. 1 lit. a), dokonywane są bezzwłocznie.
   Księgowy może jednak uruchomić zawieszoną płatność dopiero po otrzymaniu od odpowiedniego upoważnionego urzędnika zatwierdzającego potwierdzenia, że należna płatność powinna być dokonana, wraz z uzasadnieniem. W razie braku takiego potwierdzenia płatność pozostaje zawieszona, a zlecenie płatnicze odsyła się w razie potrzeby do odpowiedniego upoważnionego urzędnika zatwierdzającego.
   Jeżeli płatność uruchomiono poprzez kompensację zgodnie z art. 73 rozporządzenia finansowego oraz art. 83 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 po zamieszczeniu ostrzeżenia W4 lub jeżeli płatności dokonano po wydaniu nakazu zajęcia z klauzulą wykonalności, księgowy sporządza należycie zarejestrowaną notatkę.
   3.   W odniesieniu do osoby trzeciej objętej ostrzeżeniem W5 nie należy zaciągać żadnych indywidualnych zobowiązań budżetowych, rejestrować indywidualnych zobowiązań prawnych na kontach budżetowych na podstawie zobowiązań globalnych ani zaciągać zobowiązań prawnych na podstawie zobowiązań tymczasowych.
   Artykuł 16
   Konsekwencje ostrzeżenia W1
   Ostrzeżenie W1 rejestruje się wyłącznie w celach informacyjnych i nie może ono wiązać się z żadnymi konsekwencjami innymi niż podjęcie środków wzmożonego nadzoru.
   Artykuł 17
   Konsekwencje ostrzeżeń W2, W3b lub W4 dla procedur udzielania zamówień lub dotacji
   1.   Jeżeli ostrzeżenie W2, W3b lub W4 jest już zarejestrowane, w momencie gdy odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego pracownik sprawdza dane w SWO zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a), osoba ta informuje, jeśli jest to możliwe na danym etapie procedury, komitet oceniający działający w ramach danej procedury udzielania zamówienia lub dotacji, o istnieniu takiego ostrzeżenie, o ile jego istnienie stanowi nowy element, który należy wziąć pod uwagę w związku z kryteriami udzielenia danego zamówienia lub danej dotacji. Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający bierze tę informację pod uwagę, w szczególności jeżeli osoba trzecia zarejestrowana w SWO miałaby zajmować pierwsze miejsce na liście przygotowanej przez komitet oceniający.
   2.   Jeżeli osoba trzecia, w przypadku której zarejestrowano ostrzeżenie W2, W3b lub W4, zajmuje pierwsze miejsce na liście przygotowanej przez komitet oceniający, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający z należytym uwzględnieniem obowiązku ochrony interesów finansowych i dobrego imienia Wspólnoty, charakteru i wagi uzasadnienia ostrzeżenia, kwoty zamówienia lub dotacji i okresu obowiązywania stosownej umowy, a także w stosownym przypadku pilności, z jaką należy udzielić zamówienia lub dotacji, podejmuje jedną z następujących decyzji:

               a)

               decyzję o udzieleniu zamówienia lub dotacji osobie trzeciej pomimo rejestracji w SWO, zapewniając przy tym podjęcie środków wzmożonego nadzoru;

               b)

               jeżeli istnienie takiego ostrzeżenia w sposób obiektywny podważa początkową ocenę zgodności z kryteriami wyboru i udzielenia zamówienia lub dotacji – decyzję o udzieleniu zamówienia lub dotacji innemu oferentowi lub wnioskodawcy na podstawie oceny zgodności z kryteriami wyboru i udzielenia zamówienia lub dotacji innymi niż kryteria zastosowane przez komitet oceniający, należycie tę decyzję uzasadniając;

               c)

               decyzję o zamknięciu procedury bez udzielania żadnego zamówienia, należycie uzasadniając fakt zamknięcia procedury w informacji przekazywanej oferentowi.

         Jeżeli odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający podejmuje decyzję o zamknięciu procedury zgodnie z lit. c), w celu udzielenia zamówienia w ramach nowej procedury można zastosować procedurę ograniczoną z terminami określonymi dla nagłych przypadków na mocy art. 142 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.
   Artykuł 18
   Konsekwencje ostrzeżeń W2, W3b lub W4 dla już udzielonych zamówień lub udzielanych dotacji
   1.   Jeżeli ostrzeżenie W2, W3b lub W4 zarejestrowano z przyczyn związanych z wykonaniem zamówienia będącego w toku realizacji lub umowy/decyzji w sprawie udzielanej dotacji lub też udzieleniem takiego zamówienia lub takiej dotacji lub też stosowną procedurą udzielenia zamówienia lub dotacji, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający może z należytym uwzględnieniem związanego z tym ryzyka, charakteru ostrzeżenia i jego uzasadnienia, konsekwencji, które może to mieć dla wykonania zamówienia lub umowy/decyzji w sprawie dotacji, zwłaszcza w odniesieniu do kwoty, okresu obowiązywania oraz w stosownych przypadkach pilności zamówienia lub dotacji, podejmuje jedno lub kilka z poniższych działań:

               a)

               zezwala wykonawcy lub beneficjentowi na dalsze wykonywanie zamówienia lub umowy/decyzji w sprawie dotacji przy zastosowaniu zaleconych środków wzmożonego nadzoru;

               b)

               zawiesza termin płatności zgodnie z art. 106 ust. 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 na potrzeby dalszej weryfikacji w celu stwierdzenia, przed dokonaniem kolejnych płatności, czy wydatek jest kwalifikowany, a następnie wykonuje płatności rzeczywiście należne;

               c)

               zawiesza wykonanie zamówienia lub umowy/decyzji w sprawie dotacji zgodnie z art. 103 i 119 rozporządzenia finansowego;

               d)

               rozwiązuje umowę o udzielenie zamówienia lub zaprzestaje wypłacania dotacji, jeżeli stosowna umowa lub decyzja zawiera odpowiedni zapis.

         2.   Jeżeli ostrzeżenie W2, W3b lub W4 nie zostało zarejestrowane z przyczyn związanych z zamówieniem będącym w toku realizacji lub już udzielaną dotacją lub też stosowną procedurą udzielenia zamówienia lub dotacji, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający może, w zależności od rodzaju ostrzeżenia i konsekwencji, które przyszłe działanie może mieć dla wykonania zamówienia lub umowy/decyzji w sprawie dotacji i należytym uwzględnieniu związanego z tym przewidywanym działaniem, w tym ryzyka sporu sądowego, podjąć jedno z następujących działań:

               a)

               zastosować jedną z możliwości, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), lub kilka z tych możliwości;

               b)

               rozwiązać umowę o udzielenie zamówienia lub zaprzestać wypłaty dotacji, jeżeli stosowna umowa lub decyzja zawiera zapis, umożliwiający rozwiązanie umowy/zaprzestanie wypłacania dotacji w przypadku nowych elementów, wówczas gdy te elementy wiążą się z rzeczywistą utratą zaufania ze strony Komisji oraz zagrożeniem dobrego imienia Wspólnot.

         Artykuł 19
   Konsekwencje ostrzeżenia W3a
   1.   Jeżeli osoba trzecia jest objęta ostrzeżeniem W3a odpowiadającym nakazowi zajęcia o charakterze zapobiegawczym, księgowy utrzymuje w mocy zawieszenie wszelkich płatności w oczekiwaniu na ostatecznie orzeczenie sądu w sprawie roszczenia głównego wierzyciela, jeżeli stosowne przepisy krajowe tego wymagają. Jeżeli nakaz zajęcia o charakterze zapobiegawczym jest ograniczony do określonej kwoty zgodnie z wyrokiem („wyodrębnienie”), księgowy zawiesza płatności do tej kwoty.
   2.   Jeżeli osoba trzecia jest objęta ostrzeżeniem W3a odpowiadającym nakazowi zajęcia z klauzulą wykonalności, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający lub jego personel w ścisłej współpracy z księgowym dokonuje płatności, której pierwotnie miała dokonać Komisja lub agencja wykonawcza na rzecz osoby, przeciwko której jest skierowany nakaz zajęcia, na rzecz osoby, która uzyskała nakaz zajęcia, do kwoty określonej w nakazie zajęcia.
   3.   Ustęp 2 i 3 mają zastosowanie, o ile wykonanie nakazu zajęcia nie zakłóci sprawnego funkcjonowania Komisji lub agencji wykonawczej. W takim przypadku księgowy powołuje się na art. 1 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów.
   Artykuł 20
   Konsekwencje ostrzeżenia W4
   1.   Jeżeli osoba trzecia jest objęta ostrzeżeniem W4, księgowy regularnie sprawdza możliwość kompensowania należności Wspólnoty z płatności należnych tej osobie trzeciej zgodnie z art. 73 rozporządzenia finansowego oraz art. 83 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.
   2.   Odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający bierze tę informację pod uwagę przed udzieleniem tej osobie trzeciej nowego zamówienia lub nowej dotacji.
   Artykuł 21
   Konsekwencje ostrzeżenia W5 dla procedur udzielania zamówień i dotacji
   Odpowiedni urzędnik upoważniony zatwierdzający wyklucza osobę trzecią objętą ostrzeżeniem W5 z udziału w procedurze udzielania zamówienia lub dotacji na etapie oceny pod kątem kryteriów wykluczenia zgodnie z art. 93 lub art. 114 ust. 3 rozporządzenia finansowego lub właściwego rozporządzenia Rady nakładającego ograniczenia finansowe związane z WPZiB.
   Artykuł 22
   Specyficzne konsekwencje ostrzeżenia W5 dla już udzielonych zamówień lub udzielanych dotacji
   1.   Jeżeli ostrzeżenie W5a zarejestrowano z przyczyn, które mogą mieć wpływ na wykonanie już udzielonych zamówień lub już podpisanych umów/decyzji w sprawie dotacji, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający podejmuje następujące działanie:

               a)

               jeżeli warunki udzielenia zamówienia lub dotacji dopuszczają taką możliwość oraz jeżeli przyczyny zarejestrowania ostrzeżenia W5 są związane wykonaniem zamówienia będącego w toku realizacji lub umowy/decyzji w sprawie udzielanej dotacji lub też udzieleniem takiego zamówienia lub takiej dotacji:

                           (i)

                           zawiesza płatności na potrzeby weryfikacji, wykonuje płatności rzeczywiście należne oraz odzyskuje wszelkie kwoty nienależnie wypłacone – w drodze kompensaty z płatnościami należnymi, jeżeli istnieje taka możliwość;

                           (ii)

                           rozwiązuje umowę o udzielenie zamówienia lub zaprzestaje wypłacania dotacji.

               b)

               we wszystkich innych przypadkach stosuje jedną z możliwości, o których mowa w art. 18 ust. 1.

         2.   O ile przepisy rozporządzeń Rady w celu wykonania wspólnych stanowisk przyjętych na podstawie art. 15 Traktatu o Unii Europejskiej, na których to rozporządzeniach opierają się ostrzeżenia W5b, nie stanowią inaczej, obowiązują następujące zasady:

               a)

               nie udostępnia się żadnych funduszy, bezpośrednio ani pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym, grupom lub podmiotom wymienionym we właściwym rozporządzeniu Rady ani na rzecz takich osób, grup lub podmiotów;

               b)

               nie udostępnia się żadnych zasobów gospodarczych, bezpośrednio ani pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym, grupom lub podmiotom wymienionym we właściwym rozporządzeniu Rady ani na rzecz takich osób, grup lub podmiotów.

         Artykuł 23
   Odesłania do Komisji
   W sytuacjach wyjątkowych, w tym w sytuacji, gdy wynikające z niej ryzyko ma charakter polityczny lub może naruszać dobre imię Wspólnot, a art. 15 do 22 nie przewidują odpowiedniego rozwiązania, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający może odesłać sprawę do członka Komisji odpowiedzialnego za dany obszar polityki, który może z kolei odesłać sprawę do Komisji.
   Informacje o wszelkiej stosownej wymianie informacji przekazuje się do Sekretariatu Generalnego.
   SEKCJA 4
   PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
   Artykuł 24
   Przepisy przejściowe
   1.   Służba, która wystąpiła o rejestrację ostrzeżenia w SWO przed przyjęciem niniejszej decyzji, pozostaje odpowiedzialna za zmiany lub usunięcie ostrzeżeń zarejestrowanych na jej wniosek zgodnie z niniejszą decyzją.
   2.   W przypadku wykluczeń, o których decyzję podjął odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający na mocy art. 93 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia finansowego przed dniem 1 maja 2007 r., okres obowiązywania wykluczenia uwzględnia okres ważności wpisów do rejestru karnego przewidziany w przepisach prawa krajowego. Takie wykluczenia obowiązują maksymalnie przez okres czterech lat od daty powiadomienia o wyroku. Jeżeli ten maksymalny okres dobiegł końca, odpowiedni upoważniony urzędnik zatwierdzający występuje o usunięcie ostrzeżenia.
   Artykuł 25
   Uchylenie decyzji w sprawie systemu wczesnego ostrzegania
   Decyzja Komisji C(2004) 193/3 (8) w sprawie systemu wczesnego ostrzegania zostaje niniejszym uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2009 r.
   Artykuł 26
   Wniosek
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.
   Artykuł 27
   Publikacja
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do celów informacyjnych.
   Niniejsza decyzja zostaje załączona do wewnętrznych zasad wykonania budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Dalia GRYBAUSKAITĖ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.

      (3)  Opinia Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie powiadomienia dotyczącego przeprowadzenia kontroli wstępnej systemu wczesnego ostrzegania otrzymana od Inspektora Ochrony Danych Komisji w sprawie SWO, sprawa 2005/120.

      (4)  Zob. s. 12 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (5)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 8.

      (7)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (8)  Nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      ZAŁĄCZNIK
      Wniosek upoważnionego urzędnika zatwierdzającego Komisji, agencji wykonawczej, Służby Audytu Wewnętrznego, OLAF-u o umieszczenie danych w bazie danych o wykluczeniach/w systemie SWO, zmianę lub usunięcie tych danych

         NB: jeden wniosek na jedno ostrzeżenie

      Wniosek należy wysłać zgodnie z procedurą dotyczącą informacji niejawnych. Powinien on zostać wysłany w pojedynczej zamkniętej kopercie.


title: Decyzja Komisji z dnia 9 lutego 1990 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Ochrony Zwierząt Wykorzystywanych w Celach Doświadczalnych i Innych Celach Naukowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31990D0067

Dziennik Urzędowy L 044 , 20/02/1990 P. 0030 - 0031 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 9 P. 0172  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 9 P. 0172

		Decyzja Komisjiz dnia 9 lutego 1990 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Ochrony Zwierząt Wykorzystywanych w Celach Doświadczalnych i Innych Celach Naukowych(90/67/EWG)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,a także mając na uwadze, co następuje:dyrektywa Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych w celach doświadczalnych i innych celach naukowych [1], w szczególności art. 22 ust. 3 przewiduje, że Komisja ustanowi stały komitet doradczy, w którym reprezentowane będą Państwa Członkowskie;celem tej dyrektywy jest zapewnienie, harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych w celach doświadczalnych i innych celach naukowych, aby uniknąć negatywnego wpływu na budowanie i funkcjonowanie wspólnego rynku, w szczególności poprzez zakłócenia konkurencji lub bariery w handlu;aby osiągnąć ten cel, dyrektywa stanowi między innymi, że należy unikać ryzyka powielania doświadczeń; dlatego stały komitet doradczy powinien wspierać Komisję, w organizowaniu wymiany odpowiednich informacji z zakresu eksperymentów na żywych zwierzętach;Komisja będzie w stanie skutecznie reagować w kwestiach wynikających ze stosowania dyrektywy, tylko wtedy, gdy będzie wspierana przez ekspertów będących specjalistami w zakresie doświadczeń na zwierzętach i którzy mają znaczne doświadczenie w zakresie praktyk administracyjnych oraz regulacji obowiązujących w Państwach Członkowskich;opierając się na doświadczeniach zebranych w departamentach Komisji w zakresie komitetów doradczych, Komitetowi należy nadać formę prawną,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Ustanawia się przy Komisji Komitet Doradczy ds. Ochrony Zwierząt Wykorzystywanych w Celach Doświadczalnych i Innych Celach Naukowych (zwany dalej "Komitetem").Artykuł 2Zadaniem Komitetu będzie wspieranie Komisji w zakresie organizacji wymiany stosownych informacji, jak przewidziano w art. 22 ust. 3 dyrektywy 86/609/EWG i wspieranie Komisji w innych sprawach wynikających ze stosowania tej dyrektywy.Artykuł 3Każde Państwo Członkowskie jest reprezentowane w Komitecie przez dwóch urzędników organów państwowych, określonych w art. 6 dyrektywy 86/609/EWG, odpowiedzialnych za sprawowanie kontroli nad realizacją przepisów dyrektywy. W tych Państwach Członkowskich, w których do realizacji tego celu wyznaczono więcej niż jeden organ, Państwo Członkowskie wskaże Komisji, z którego organu powinni być wybrani obaj przedstawiciele.Członkowie Komitetu, przy każdej okazji i według własnego uznania, wyznaczają z ich własnego organu odpowiednio wykwalifikowanego eksperta, do działania w ich imieniu na każdym określonym spotkaniu.Artykuł 4Przedstawiciel Komisji przewodniczy posiedzeniom Komitetu. Komisja zapewnia także obsługę sekretarską dla Komitetu oraz jego grup roboczych i organizuje ich pracę.Artykuł 5Kadencja członków Komitetu wynosi pięć lat. Ich mandaty są odnawialne. Po upływie pięcioletniego okresu, członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub odnowienia ich powołania.Kadencja członka może zakończyć się przed upływem pięcioletniego okresu na skutek rezygnacji, śmierci lub na żądanie organu państwowego, który go powołał. W tych przypadkach odpowiednia władza państwowa, po konsultacji z Komisją, wyznacza zastępcę na pozostałą część kadencji.Członkowie nie są wynagradzani za swoją działalność.Lista członków jest publikowana do celów informacyjnych przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 6W celu wsparcia w wykonywaniu swych obowiązków Komitet może powoływać grupy robocze.Grupy robocze składają Komisji sprawozdania z realizacji zadań powierzonych im przez Komitet.Artykuł 7Komitet wraz ze swoimi grupami roboczymi zbiera się w siedzibie Komisji lub jakimkolwiek innym miejscu, gdy jest zwoływany przez Komisję.Przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji uczestniczą w zebraniach Komitetu i jego grup roboczych. Przewodniczący i/lub Komisja mogą zaprosić inną osobę posiadającą specjalne kwalifikacje odnośnie do dowolnego tematu umieszczonego w porządku dziennym, do wzięcia udziału w charakterze eksperta w obradach Komitetu lub grup roboczych określonych w art. 6.Artykuł 8Nie przeprowadza się głosowania w sprawach omawianych przez Komitet i jego grupy robocze.Kiedy żądana porada zostaje udzielona przy jednomyślnej aprobacie swoich członków, Komitet opracowuje wspólne wnioski.W razie braku jednomyślnej aprobaty, różne stanowiska zajęte w trakcie dyskusji zostają ujęte w sprawozdaniu sporządzonym na odpowiedzialność Komisji.Zasięgając opinii Komitetu lub jego grup roboczych, Komisja może wyznaczyć termin, do którego takie opinie powinny zostać przedłożone.Artykuł 9Bez uszczerbku dla przepisów art. 214 Traktatu, gdy przewodniczący lub Komisja powiadomi członków Komitetu, że żądana opinia lub przedstawiona sprawa jest natury poufnej, członkowie Komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji, które uzyskali podczas prac Komitetu lub jego grup roboczych.W takich przypadkach, tylko członkowie Komitetu oraz przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji mogą być obecni na posiedzeniach.Sporządzono w Brukseli, dnia 9 lutego 1990 r.W imieniu KomisjiCarlo Ripa Di MeanaCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 358 z 18.12.1986, str. l.--------------------------------------------------


title: 2005/111/WE: Decyzja Rady z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie mianowania członka oraz trzech zastępców członków Komitetu Regionów z Węgier

text:
               9.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 36/4

      DECYZJA RADY

   z dnia 31 stycznia 2005 r.
   w sprawie mianowania członka oraz trzech zastępców członków Komitetu Regionów z Węgier
   (2005/111/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Węgier,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów (1),

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Gabora DEMSZKYEGO, o czym Rada została poinformowana w dniu 10 sierpnia 2004 r., dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z rezygnacją Kláry KOVÁCSNÉ HORVÁTH, o czym Rada została poinformowana w dniu 7 lipca 2004 r. i Jánosa LÁZÁRA, o czym Rada została poinformowana dniu 21 września 2004 r. i jedno stanowisko zastępcy członka zwolniło się w związku z zaproponowaniem kandydatury Gábora BIHARYEGO na członka Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Niniejszym następujące osoby zostają mianowane:

               a)

               członkiem Komitetu Regionów:
               Gábor BIHARY
               Member of the General Assembly of the Capital, president of the European Integration and Foreign Affairs Committee of the General Assembly of the Capital
               (członek zgromadzenia ogólnego stolicy, przewodniczący komitetu zgromadzenia ogólnego stolicy odpowiedzialny za integrację europejską i sprawy zagraniczne)
               na miejsce Gábora DEMSZKYEGO

               b)

               zastępcą członka Komitetu Regionów:

                           Béla CSÉCSEI
                           Mayor of district VIII. of Budapest
                           (mer VIII dzielnicy Budapesztu)
                           na miejsce Gábora BIHARYEGO

                           Nándor LITTER
                           Mayor of Nagykanizsa
                           (mer Nagykanizsa)
                           na miejsce Jánosa LÁZÁRA

                           Zoltán NAGY
                           Member of local government, City Government of Komárom
                           (radny miejski, administracja miejska Komárom)
                           na miejsce Kláry KOVÁCSNÉ HORVÁTH

         na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2006 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 31 stycznia 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 38.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE, Euratom) 2017/1610 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/103

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE, Euratom) 2017/1610
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2015 (COM(2016) 475 – C8-0269/2016) (2),

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2015 (3),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji z działań podjętych w następstwie absolutorium za rok budżetowy 2014 (COM(2016) 674) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2016) 338, SWD(2016) 339),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium na temat audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2015 r. (COM(2016) 628) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2016) 322),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedziami Agencji (4),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (5) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05874/2017 – C8-0038/2017),

               —

               uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (7), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (8), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

               —

               uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/771/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw oraz uchylenia decyzji 2004/20/WE i 2007/372/WE (9),

               —

               uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0150/2017),

               A.

               mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2015;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2015 (10);

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 69 z13.3.2015.

      (2)  Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 417 z 11.11.2016, s. 10.

      (4)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 61.

      (5)  Dz.U. C 380 z 14.10.2016, s. 147.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (9)  Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 73.

      (10)  Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0144 (zob. s. 66 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, dotyczącej stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/1

         DECYZJA RADY I PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ ZEBRANYCH W RADZIE
   z dnia 16 czerwca 2011 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, dotyczącej stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony
   (2011/708/UE)
   RADA I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ ZEBRANI W RADZIE,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 5 oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony (1) („umowa o transporcie lotniczym”), podpisana przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej i Wspólnotę Europejską w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmieniona Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki i Wspólnotą Europejską oraz jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (2) („protokół”), podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki, państwa członkowskie Unii Europejskiej i Unię Europejską w dniu 24 czerwca 2010 r., wyraźnie stanowi o możliwości przystąpienia państw trzecich do umowy o transporcie lotniczym.

               (2)

               Zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, wspólny komitet ustanowiony na mocy tego artykułu opracował wniosek w sprawie przystąpienia Islandii i Królestwa Norwegii do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem.

               (3)

               W dniu 16 listopada 2010 r. wspólny komitet przedstawił propozycję Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony („umowa o przystąpieniu”).

               (4)

               Komisja wynegocjowała Umowę dodatkową między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, dotyczącą stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony („umowa dodatkowa”).

               (5)

               Należy podpisać i tymczasowo stosować umowę o przystąpieniu oraz umowę dodatkową do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich zawarcia,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony oraz Umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, dotyczącej stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony, z zastrzeżeniem ich zawarcia.
   Teksty umowy o przystąpieniu oraz umowy dodatkowej dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej lub osób umocowanych do podpisania umowy o przystąpieniu i umowy dodatkowej, w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Umowa o przystąpieniu oraz umowa dodatkowa stosowane są tymczasowo od dnia ich podpisania (3) przez Unię oraz w zakresie, w jakim umożliwia to mające zastosowanie prawo krajowe przez państwa członkowskie oraz przez właściwe strony, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich zawarcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 czerwca 2011 r.

         VÖLNER P.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 134 z 25.5.2007, s. 4.

      (2)  Dz.U. L 223 z 25.8.2010, s. 3.

      (3)  Data podpisania umowy o przystąpieniu oraz umowy dodatkowej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/1

         TŁUMACZENIE
   UMOWA O TRANSPORCIE LOTNICZYM
   STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI (zwane dalej „Stanami Zjednoczonymi”).
   z jednej strony,
   KRÓLESTWO BELGII,
   REPUBLIKA BUŁGARII,
   REPUBLIKA CZESKA,
   KRÓLESTWO DANII,
   REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
   REPUBLIKA ESTOŃSKA,
   IRLANDIA,
   REPUBLIKA GRECKA,
   KRÓLESTWO HISZPANII,
   REPUBLIKA FRANCUSKA,
   REPUBLIKA WŁOSKA,
   REPUBLIKA CYPRYJSKA,
   REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
   REPUBLIKA LITEWSKA,
   WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
   REPUBLIKA WĘGIERSKA,
   MALTA,
   KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
   REPUBLIKA AUSTRII,
   RZECZPOSPOLITA POLSKA,
   REPUBLIKA PORTUGALSKA,
   RUMUNIA,
   REPUBLIKA SŁOWENII,
   REPUBLIKA SŁOWACKA,
   REPUBLIKA FINLANDII,
   KRÓLESTWO SZWECJI,
   ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
   będące stronami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz będące państwami członkowskimi Unii Europejskiej (zwane dalej „państwami członkowskimi”),
   oraz
   UNIA EUROPEJSKA,
   z drugiej strony,
   ISLANDIA,
   z trzeciej strony, oraz
   KRÓLESTWO NORWEGII (zwane dalej „Norwegią”),
   z czwartej strony,
   DĄŻĄC do wspierania systemu międzynarodowego lotnictwa, opartego na konkurencji między przedsiębiorstwami lotniczymi na rynku o minimalnym stopniu ingerencji i regulacji ze strony rządu;
   DĄŻĄC do ułatwienia rozszerzenia możliwości rozwoju międzynarodowego transportu lotniczego, w tym poprzez tworzenie sieci przewozów lotniczych, w ramach której oferowane są dogodne usługi przewozu lotniczego odpowiadające potrzebom pasażerów i spedytorów;
   DĄŻĄC do umożliwienia przedsiębiorstwom lotniczym oferowania pasażerom i spedytorom konkurencyjnych cen i usług na otwartych rynkach;
   DĄŻĄC do tego, by zliberalizowana umowa przyniosła korzyści wszystkim sektorom transportu lotniczego, w tym pracownikom przedsiębiorstw lotniczych;
   DĄŻĄC do zapewnienia najwyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa w międzynarodowym transporcie lotniczym oraz potwierdzając swoje poważne zaniepokojenie aktami lub groźbami skierowanymi przeciwko bezpieczeństwu statków powietrznych, narażającymi na niebezpieczeństwo osoby lub mienie, mającymi negatywny wpływ na operacje transportu lotniczego i podważającymi zaufanie publiczne do bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego;
   UWZGLĘDNIAJĄC Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, otwartą do podpisu w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r.;
   UZNAJĄC, że subwencje państwowe mogą mieć negatywny wpływ na konkurencję między przedsiębiorstwami lotniczymi i mogą zagrażać realizacji podstawowych celów niniejszej umowy;
   POTWIERDZAJĄC znaczenie ochrony środowiska przy opracowywaniu i realizowaniu polityki w zakresie lotnictwa międzynarodowego;
   UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie ochrony konsumentów, w tym środków ochrony ustanowionych w Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, sporządzonej w Montrealu dnia 28 maja 1999 r.;
   ZAMIERZAJĄC działać – na podstawie obowiązujących umów – na rzecz otwarcia dostępu do rynków i maksymalizacji korzyści dla konsumentów, przedsiębiorstw lotniczych, pracowników i społeczeństw po obu stronach Atlantyku;
   UZNAJĄC znaczenie ułatwiania swoim przedsiębiorstwom lotniczym dostępu do światowych rynków kapitałowych w celu zwiększenia konkurencji i wspierania realizacji celów niniejszej umowy;
   ZAMIERZAJĄC ustanowić precedens o światowym znaczeniu dla promowania korzyści wynikających z liberalizacji w tym ważnym sektorze gospodarki;
   UZNAJĄC, że w wyniku wejścia w życie dnia 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą oraz że od tego dnia wszystkie prawa i zobowiązania Wspólnoty Europejskiej oraz wszelkie do niej odniesienia w Umowie o transporcie lotniczym podpisanej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie dotyczą Unii Europejskiej;
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicja
   „Strona” oznacza Stany Zjednoczone, Unię Europejską i jej państwa członkowskie, Islandię albo Norwegię.
   Artykuł 2
   Stosowanie Umowy o transporcie lotniczym zmienionej Protokołem i załącznika do niniejszej umowy
   Postanowienia Umowy o transporcie lotniczym podpisanej przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (zwanej dalej „umową o transporcie lotniczym”), zmienionej Protokołem zmieniającym umowę o transporcie lotniczym podpisanym dnia 24 czerwca 2010 r. przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie (zwanym dalej „protokołem”), które zostają niniejszym włączone przez odniesienie, mają zastosowanie do wszystkich stron niniejszej umowy, z zastrzeżeniem załącznika do niniejszej umowy. Postanowienia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, mają zastosowanie do Islandii i Norwegii, tak jakby były one państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a zatem Islandia i Norwegia mają wszystkie prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające z tej umowy. Postanowienia załącznika do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 3
   Wypowiedzenie lub zaprzestanie tymczasowego stosowania
   1.   Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Unia Europejska i jej państwa członkowskie mogą w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną pozostałe trzy strony o podjęciu decyzji o wypowiedzeniu niniejszej umowy lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania zgodnie z art. 5.
   Kopię powiadomienia przesyła się jednocześnie do Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO). Niniejsza umowa wygasa lub tymczasowe stosowanie niniejszej umowy kończy się o północy czasu GMT na koniec sezonu lotniczego wyznaczonego przez Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA), który będzie w toku po upływie roku od daty pisemnego powiadomienia, chyba że powiadomienie zostanie wycofane przed upływem tego terminu za zgodą wszystkich stron.
   2.   Zarówno Islandia, jak i Norwegia mogą w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną pozostałe strony o podjęciu decyzji o wypowiedzeniu niniejszej umowy lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania zgodnie z art. 5. Kopię powiadomienia przesyła się jednocześnie do ICAO. Wypowiedzenie umowy lub zakończenie jej tymczasowego stosowania staje się skuteczne o północy czasu GMT na koniec sezonu lotniczego wyznaczonego przez IATA, który jest w toku po upływie roku od daty pisemnego powiadomienia, chyba że powiadomienie zostanie wycofane przed upływem tego terminu za zgodą strony przesyłającej pisemne powiadomienie, Stanów Zjednoczonych oraz Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.
   3.   Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Unia Europejska i jej państwa członkowskie mogą w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną Islandię lub Norwegię o podjęciu decyzji o wypowiedzeniu niniejszej umowy lub zakończeniu jej tymczasowego stosowania, w odniesieniu do Islandii lub Norwegii. Kopie powiadomienia przesyła się jednocześnie do dwóch pozostałych stron niniejszej umowy i do ICAO. Umowa wygasa lub jej tymczasowe stosowanie kończy się w odniesieniu do Islandii lub Norwegii o północy czasu GMT na koniec sezonu lotniczego wyznaczonego przez IATA, który jest w toku po upływie roku od daty pisemnego powiadomienia, chyba że powiadomienie zostanie wycofane przed upływem tego terminu za zgodą Stanów Zjednoczonych, Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz strony otrzymującej powiadomienie.
   4.   Do celów wymiany not dyplomatycznych, o których mowa w niniejszym artykule, noty dyplomatyczne przekazywane Unii Europejskiej i jej państwom członkowskim lub otrzymywane przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie przekazuje się Unii Europejskiej lub otrzymuje od Unii Europejskiej, w zależności od przypadku.
   5.   Niezależnie od wszelkich innych postanowień niniejszego artykułu, w przypadku wypowiedzenia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, równocześnie wygasa niniejsza umowa.
   Artykuł 4
   Rejestracja w ICAO
   Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej rejestruje niniejszą umowę oraz wszystkie zmiany do niej w ICAO.
   Artykuł 5
   Tymczasowe stosowanie
   Do czasu wejścia w życie niniejszej umowy strony zgadzają się stosować ją tymczasowo od dnia jej podpisania, w zakresie, w jakim umożliwia to mające zastosowanie prawo krajowe. W przypadku wypowiedzenia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, zgodnie z jej art. 23 lub w przypadku zaprzestania jej tymczasowego stosowania zgodnie z jej art. 25 lub zaprzestania tymczasowego stosowania protokołu zgodnie z art. 9 protokołu, równocześnie ustaje tymczasowe stosowanie niniejszej umowy.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza umowa wchodzi w życie w późniejszym z następujących terminów:

               1)

               w dniu wejścia w życie umowy o transporcie lotniczym,

               2)

               w dniu wejścia w życie protokołu; oraz

               3)

               po upływie jednego miesiąca od daty ostatniej noty przekazanej w ramach wymiany not dyplomatycznych między stronami, potwierdzającej, że wszystkie procedury konieczne do wejścia w życie niniejszej umowy zostały zakończone.

         Do celów wymiany not dyplomatycznych, noty dyplomatyczne przekazywane Unii Europejskiej i jej państwom członkowskim lub otrzymywane przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie, przekazuje się Unii Europejskiej lub otrzymuje od Unii Europejskiej, w zależności od przypadku. Nota dyplomatyczna lub noty dyplomatyczne przekazywane przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie zawierają złożone przez każde państwo członkowskie potwierdzenie, że procedury tego państwa konieczne do wejścia w życie niniejszej umowy zostały zakończone.

      NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio upoważnieni, podpisali niniejszą umowę.
      Sporządzono w czterech egzemplarzach w Luksemburgu dnia szesnastego czerwca 2011 r. oraz w Oslo dnia dwudziestego pierwszego czerwca 2011 r.

         For the United States of America

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l’Union européenne
         Per l’Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         Fyrir Ísland

         For Kongeriket Norge

         Voor het Koninkrijk België
         Pour le Royaume de Belgique
         Für das Königreich Belgien

         Deze handtekening verbindt eveneens het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
         Cette signature engage également la Région wallonne, la Région flamande et la Région de Bruxelles-Capitale.
         Diese Unterschrift bindet zugleich die Wallonische Region, die Flämische Region und die Region Brüssel-Hauptstadt.

         За Репyблика Бългaрия

         Za Českou republiku

         For Kongeriget Danmark

         Für die Bundesrepublik Deutschland

         Eesti Vabariigi nimel

         Thar cheann Na hÉireann
         For Ireland

         Για την Ελληνική Δημοκρατία

         Por el Reino de España

         Pour la République française

         Per la Repubblica italiana

         Για την Κυπριακή Δημοκρατία

         Latvijas Republikas vārdā –

         Lietuvos Respublikos vardu

         Pour le Grand-Duché de Luxembourg

         A Magyar Köztársaság részéről

         Għal Malta

         Voor het Koninkrijk der Nederlanden

         Für die Republik Österreich

         W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

         Pela República Portuguesa

         Pentru România

         Za Republiko Slovenijo

         Za Slovenskú republiku

         Suomen tasavallan puolesta
         För Republiken Finland

         För Konungariket Sverige

         For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland

   WSPÓLNE OŚWIADCZENIE
   Przedstawiciele Stanów Zjednoczonych Ameryki, Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Islandii i Królestwa Norwegii potwierdzili, że tekst umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony (zwanej dalej „umową”) należy uwierzytelnić w innych wersjach językowych albo przed podpisaniem umowy w drodze wymiany listów, albo po podpisaniu umowy decyzją wspólnego komitetu.
   Niniejsze wspólne oświadczenie stanowi integralną część umowy.
   ZAŁĄCZNIK

      Szczególne postanowienia w odniesieniu do Islandii i Norwegii

   Postanowienia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, oraz zmienionej zgodnie z poniższym, mają zastosowanie do wszystkich stron niniejszej umowy. Postanowienia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, mają zastosowanie do Islandii i Norwegii, tak jakby były one państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a zatem Islandia i Norwegia mają wszystkie prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające z tej umowy, z zastrzeżeniem poniższych postanowień:

               1.

               Artykuł 1 pkt 9 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, otrzymuje brzmienie:
               „»terytorium« oznacza, w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych, obszary lądowe (ląd stały i wyspy), wody wewnętrzne i wody terytorialne pozostające pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Stanów Zjednoczonych, oraz, w odniesieniu do Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, obszary lądowe (ląd stały i wyspy), wody wewnętrzne i wody terytorialne, na których zastosowanie ma Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz na warunkach określonych w tym porozumieniu i wszelkich późniejszych instrumentach, z wyjątkiem obszarów lądowych i wód wewnętrznych pozostających pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją Księstwa Liechtensteinu; stosowanie niniejszej umowy do portu lotniczego na Gibraltarze uważa się za niestanowiące uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego zakresu zwierzchnictwa nad terytorium, na którym znajduje się ten port lotniczy, i do utrzymania w mocy, w odniesieniu do portu lotniczego na Gibraltarze, zawieszenia stosowania środków Unii Europejskiej w dziedzinie lotnictwa obowiązujących na dzień 18 września 2006 r. pomiędzy państwami członkowskimi, zgodnie z deklaracją ministerialną dotyczącą portu lotniczego na Gibraltarze uzgodnioną w Kordobie w dniu 18 września 2006 r.; oraz”.

               2.

               Artykuły 23–26 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, nie mają zastosowania do Islandii i Norwegii.

               3.

               Artykuły 9 i 10 protokołu nie mają zastosowania do Islandii i Norwegii.

               4.

               W sekcji 1 załącznika 1 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, dodaje się litery w brzmieniu:

                           „w)

                           Islandia: Umowa o transporcie lotniczym podpisana w Waszyngtonie dnia 14 czerwca 1995 r.; zmieniona dnia 1 marca 2002 r. przez wymianę not; zmieniona dnia 14 sierpnia 2006 r. i dnia 9 marca 2007 r. przez wymianę not.

                           x)

                           Królestwo Norwegii: Umowa o komunikacji lotniczej, która weszła w życie przez wymianę not w Waszyngtonie dnia 6 października 1945 r.; zmieniona dnia 6 sierpnia 1954 r. przez wymianę not; zmieniona dnia 16 czerwca 1995 r. przez wymianę not.”.

               5.

               Sekcja 2 załącznika 1 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, otrzymuje brzmienie:
               „Niezależnie od sekcji 1 niniejszego załącznika, w przypadku obszarów, które nie są objęte definicją »terytorium« zawartą w art. 1 niniejszej umowy, umowy wymienione w literach e) (Dania – Stany Zjednoczone), g) (Francja – Stany Zjednoczone), v) (Zjednoczone Królestwo – Stany Zjednoczone) oraz x) (Norwegia – Stany Zjednoczone) sekcji 1 w dalszym ciągu obowiązują zgodnie z ich warunkami.”.

               6.

               Sekcja 3 załącznika 1 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, otrzymuje brzmienie:
               „Niezależnie od art. 3 niniejszej umowy, przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych nie mają prawa oferować przewozów wyłącznie towarowych, które nie są częścią przewozu do lub ze Stanów Zjednoczonych, do punktów lub z punktów w państwach członkowskich, z wyjątkiem przewozów do punktów lub z punktów w Republice Czeskiej, Republice Francuskiej, Republice Federalnej Niemiec, Wielkim Księstwie Luksemburga, Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republice Portugalskiej, Republice Słowackiej, Islandii i Królestwie Norwegii.”.

               7.

               W art. 3 załącznika 2 do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, dodaje się zdanie w brzmieniu:
               „W przypadku Islandii i Norwegii termin ten obejmuje między innymi art. 53, 54 i 55 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz rozporządzenia Unii Europejskiej wdrażające art. 101, 102 i 105 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej włączone do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wraz z wszelkimi zmianami do nich.”.

               8.

               Artykuł 21 ust. 4 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, ma zastosowanie do Islandii i Norwegii w zakresie, w jakim odpowiednie przepisy ustawowe i wykonawcze Unii Europejskiej zostały włączone do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie z wszelkimi dostosowaniami ustalonymi w tym porozumieniu. Islandia lub Norwegia mogą korzystać z praw przewidzianych w art. 21 ust. 4 lit. a) i b) umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, jedynie wtedy, gdy w odniesieniu do ograniczeń działalności spowodowanych poziomem hałasu Islandia lub Norwegia, odpowiednio, będą podlegać – na mocy stosownych przepisów ustawowych i wykonawczych Unii Europejskiej włączonych do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – nadzorowi, który jest współmierny z nadzorem przewidzianym w art. 21 ust. 4 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem.

          ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/1

         UMOWA DODATKOWA
   między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, w sprawie stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony
   KRÓLESTWO BELGII,
   REPUBLIKA BUŁGARII,
   REPUBLIKA CZESKA,
   KRÓLESTWO DANII,
   REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
   REPUBLIKA ESTOŃSKA,
   IRLANDIA,
   REPUBLIKA GRECKA,
   KRÓLESTWO HISZPANII,
   REPUBLIKA FRANCUSKA,
   REPUBLIKA WŁOSKA,
   REPUBLIKA CYPRYJSKA,
   REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
   REPUBLIKA LITEWSKA,
   WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
   REPUBLIKA WĘGIERSKA,
   MALTA,
   KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
   REPUBLIKA AUSTRII,
   RZECZPOSPOLITA POLSKA,
   REPUBLIKA PORTUGALSKA,
   RUMUNIA,
   REPUBLIKA SŁOWENII,
   REPUBLIKA SŁOWACKA,
   REPUBLIKA FINLANDII,
   KRÓLESTWO SZWECJI,
   ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
   będące stronami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz będące państwami członkowskimi Unii Europejskiej (zwane dalej „państwami członkowskimi”),
   oraz
   UNIA EUROPEJSKA,
   z jednej strony,
   ISLANDIA,
   z drugiej strony,
   oraz
   KRÓLESTWO NORWEGII (zwane dalej „Norwegią”),
   z trzeciej strony,
   STWIERDZAJĄC, że w imieniu Unii Europejskiej i państw członkowskich Komisja Europejska wynegocjowała ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki umowę o transporcie lotniczym zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji;
   STWIERDZAJĄC, że Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (zwaną dalej „umową o transporcie lotniczym”) parafowano dnia 2 marca 2007 r., podpisano w Brukseli dnia 25 kwietnia 2007 r. oraz w Waszyngtonie, D.C. dnia 30 kwietnia 2007 r. i tymczasowo stosuje się ją od dnia 30 marca 2008 r.;
   STWIERDZAJĄC, że umowę o transporcie lotniczym zmieniono Protokołem zmieniającym umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi (zwanym dalej „protokołem”), parafowanym dnia 25 marca 2010 r. i podpisanym w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2010 r.;
   STWIERDZAJĄC, że Islandia i Norwegia, będące pełnoprawnymi członkami jednolitego europejskiego rynku lotniczego na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przystąpiły do umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, na podstawie Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony (zwanej dalej „umową”) z tego samego dnia, która zawiera umowę o transporcie lotniczym, zmienioną protokołem;
   UZNAJĄC za konieczne określenie, w stosownych przypadkach, procedur podejmowania decyzji dotyczących sposobu stosowania środków zgodnie z art. 21 ust. 5 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem;
   UZNAJĄC ponadto za konieczne określenie procedur dotyczących udziału Islandii i Norwegii we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 18 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, oraz w postępowaniu arbitrażowym, o którym mowa w art. 19 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem. Procedury te powinny zapewniać niezbędną współpracę, przepływ informacji i konsultacje przed posiedzeniami wspólnego komitetu, a także wdrożenie niektórych postanowień umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, obejmujących kwestie ochrony, bezpieczeństwa, przyznania i cofnięcia praw przewozowych oraz pomocy państwa;
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Powiadomienie
   W przypadku gdy Unia Europejska i jej państwa członkowskie podejmują decyzję o wypowiedzeniu umowy zgodnie z art. 3 umowy lub o zaprzestaniu jej tymczasowego stosowania lub o wycofaniu powiadomień w tej sprawie, Komisja, przed przekazaniem powiadomienia drogą dyplomatyczną Stanom Zjednoczonym Ameryki, niezwłocznie powiadamia o tym fakcie Islandię i Norwegię. Podobnie Islandia lub Norwegia niezwłocznie powiadamiają Komisję o każdej takiej decyzji.
   Artykuł 2
   Zawieszenie praw przewozowych
   Decyzję o nieudzieleniu przedsiębiorstwom lotniczym drugiej strony zgody na dodatkowe częstotliwości lub na wejście na nowe rynki na mocy umowy oraz o przekazaniu powiadomienia o tym fakcie Stanom Zjednoczonym Ameryki, lub o cofnięciu takiej decyzji, zgodnie z art. 21 ust. 5 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, podejmuje w imieniu Unii Europejskiej i państw członkowskich Rada stanowiąca jednomyślnie zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu, oraz Islandia i Norwegia. Przewodniczący Rady, działając w imieniu Unii Europejskiej i państw członkowskich, Islandii i Norwegii, powiadamia następnie Stany Zjednoczone Ameryki o każdej takiej decyzji.
   Artykuł 3
   Wspólny komitet
   1.   Unię Europejską, państwa członkowskie, Islandię i Norwegię reprezentują we wspólnym komitecie, ustanowionym na mocy art. 18 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, przedstawiciele Komisji, państw członkowskich, Islandii i Norwegii.
   2.   Stanowisko Unii Europejskiej, państw członkowskich, Islandii i Norwegii we wspólnym komitecie jest przedstawiane przez Komisję, z wyjątkiem kwestii wchodzących w ramach UE w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich, w których to przypadkach stanowisko takie jest przedstawiane przez prezydencję Rady lub przez Komisję, Islandię lub Norwegię, w zależności od przypadku.
   3.   Stanowisko, które Islandia i Norwegia mają zająć we wspólnym komitecie w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres art. 14 lub 20 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, lub kwestii, które nie wymagają przyjęcia decyzji mającej skutki prawne, jest przyjmowane przez Komisję w porozumieniu z Islandią i Norwegią.
   4.   W przypadku innych decyzji wspólnego komitetu dotyczących kwestii wchodzących w zakres rozporządzeń i dyrektyw włączonych do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym stanowisko, które mają zająć Islandia i Norwegia, jest przyjmowane przez Islandię i Norwegię zgodnie z wnioskiem Komisji.
   5.   W przypadku innych decyzji wspólnego komitetu dotyczących kwestii wykraczających poza zakres rozporządzeń i dyrektyw włączonych do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym stanowisko, które mają zająć Islandia i Norwegia, jest przyjmowane przez Islandię i Norwegię w porozumieniu z Komisją.
   6.   Komisja podejmuje stosowne środki w celu zapewnienia pełnego udziału Islandii i Norwegii we wszelkich koordynacyjnych, konsultacyjnych lub przygotowujących decyzje spotkaniach z państwami członkowskimi oraz w celu zapewnienia dostępu do odpowiednich informacji w ramach przygotowań do posiedzeń wspólnego komitetu.
   Artykuł 4
   Arbitraż
   1.   Komisja reprezentuje Unię Europejską, państwa członkowskie, Islandię i Norwegię w postępowaniu arbitrażowym na mocy art. 19 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem.
   2.   Komisja w stosownych przypadkach podejmuje środki, aby zapewnić udział Islandii i Norwegii w przygotowaniu i koordynacji postępowania arbitrażowego.
   3.   Jeżeli Rada podejmie decyzję o zawieszeniu korzyści zgodnie z art. 19 ust. 7 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, decyzja ta jest notyfikowana Islandii i Norwegii. Podobnie Islandia lub Norwegia powiadamiają Komisję o każdej takiej decyzji.
   4.   Decyzje dotyczące wszelkich innych stosownych działań podejmowanych na mocy art. 19 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, w odniesieniu do kwestii wchodzących w ramach UE w zakres kompetencji Unii są podejmowane przez Komisję, którą wspiera specjalny komitet złożony z przedstawicieli państw członkowskich mianowanych przez Radę oraz z przedstawicieli Islandii i Norwegii.
   Artykuł 5
   Wymiana informacji
   1.   Islandia i Norwegia niezwłocznie informują Komisję o wszelkich decyzjach dotyczących odmowy wydania, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zezwoleń jakiemukolwiek przedsiębiorstwu lotniczemu Stanów Zjednoczonych Ameryki, podjętych zgodnie z art. 4 lub 5 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem. Podobnie Komisja niezwłocznie informuje Islandię i Norwegię o wszelkich decyzjach tego typu podjętych przez państwa członkowskie.
   2.   Islandia i Norwegia niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na mocy art. 8 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem. Podobnie Komisja niezwłocznie informuje Islandię i Norwegię o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach tego typu przekazanych lub otrzymanych przez państwa członkowskie.
   3.   Islandia i Norwegia niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 9 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem. Podobnie Komisja niezwłocznie informuje Islandię i Norwegię o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach tego typu przekazanych lub otrzymanych przez państwa członkowskie.
   Artykuł 6
   Subwencje i pomoc państwa
   1.   W przypadku uznania przez Islandię lub Norwegię, że subwencja lub pomoc rozważana lub udzielana przez organ państwowy na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki ma niekorzystny wpływ na konkurencję w sposób, o którym mowa w art. 14 ust. 2 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem, Islandia lub Norwegia zgłasza ten fakt Komisji. Podobnie, jeżeli państwo członkowskie zgłosi podobny przypadek Komisji, Komisja powiadamia o tym fakcie Islandię i Norwegię.
   2.   Komisja, Islandia i Norwegia mogą wystąpić do tego organu lub zażądać zwołania posiedzenia wspólnego komitetu ustanowionego na podstawie art. 18 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem.
   3.   Komisja, Islandia i Norwegia niezwłocznie informują się nawzajem w przypadku, gdy Stany Zjednoczone Ameryki skontaktują się z nimi na mocy art. 14 ust. 3 umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołem.
   Artykuł 7
   Wypowiedzenie lub zaprzestanie tymczasowego stosowania
   1.   Każda strona może w dowolnym momencie powiadomić pisemnie drogą dyplomatyczną pozostałe strony o swojej decyzji o wypowiedzeniu niniejszej umowy dodatkowej lub o zakończeniu jej tymczasowego stosowania. Niniejsza umowa dodatkowa wygasa lub tymczasowe stosowanie niniejszej umowy kończy się o północy czasu GMT sześć miesięcy od dnia pisemnego powiadomienia o jej wypowiedzeniu lub o zakończeniu jej tymczasowego stosowania, chyba że powiadomienie zostanie wycofane przed upływem tego terminu za zgodą stron.
   2.   Niezależnie od wszelkich pozostałych postanowień niniejszego artykułu, jeżeli umowa wygasa lub kończy się jej tymczasowe stosowanie, równocześnie wygasa niniejsza umowa dodatkowa lub kończy się jej tymczasowe stosowanie.
   Artykuł 8
   Tymczasowe stosowanie
   Do czasu wejścia w życie umowy zgodnie z art. 9 strony zgadzają się stosować tymczasowo niniejszą umowę dodatkową w zakresie, w jakim umożliwia to mające zastosowanie prawo krajowe od późniejszego z terminów: dnia jej podpisania lub daty określonej w art. 5 umowy.
   Artykuł 9
   Wejście w życie
   Niniejsza umowa dodatkowa wchodzi w życie w późniejszym z poniższych terminów: a) po upływie miesiąca od daty ostatniej noty przekazanej w ramach wymiany not dyplomatycznych między stronami, potwierdzającej, że wszystkie procedury konieczne do wejścia w życie niniejszej umowy dodatkowej zostały zakończone; lub b) w dniu wejścia w życie umowy.

      NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio upoważnieni, podpisali niniejszą umowę dodatkową.
      Sporządzono w trzech egzemplarzach w Luksemburgu dnia 16 czerwca 2011 r. oraz w Oslo dnia 21 czerwca 2011 r. w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, islandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda z wersji językowych jest autentyczna.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         Fyrir Ísland

         For Kongeriket Norge

         Voor het Koninkrijk België
         Pour le Royaume de Belgique
         Für das Königreich Belgien

         Deze handtekening verbindt eveneens het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
         Cette signature engage également la Région wallonne, la Région flamande et la Région de Bruxelles-Capitale.
         Diese Unterschrift bindet zugleich die Wallonische Region, die Flämische Region und die Region Brüssel-Hauptstadt.

         За Репyблика Бългaрия

         Za Českou republiku

         For Kongeriget Danmark

         Für die Bundesrepublik Deutschland

         Eesti Vabariigi nimel

         Thar cheann Na hÉireann
         For Ireland

         Για την Ελληνική Δημοκρατία

         Por el Reino de España

         Pour la République française

         Per la Repubblica italiana

         Για την Κυπριακή Δημοκρατία

         Latvijas Republikas vārdā –

         Lietuvos Respublikos vardu

         Pour le Grand-Duché de Luxembourg

         A Magyar Köztársaság részéről

         Għal Malta

         Voor het Koninkrijk der Nederlanden

         Für die Republik Österreich

         W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

         Pela República Portuguesa

         Pentru România

         Za Republiko Slovenijo

         Za Slovenskú republiku

         Suomen tasavallan puolesta
         För Republiken Finland

         För Konungariket Sverige

         For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland