title: Decyzja Rady (UE) 2016/768 z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie przyjęcia zmian do Protokołu z 1998 r. do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego metali ciężkich

text:
               18.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 127/8

         DECYZJA RADY (UE) 2016/768
   z dnia 21 kwietnia 2016 r.
   w sprawie przyjęcia zmian do Protokołu z 1998 r. do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego metali ciężkich
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia jest Stroną Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości z 1979 r. (zwanej dalej „Konwencją”) od czasu jej zatwierdzenia w 1981 r. (1).

               (2)

               Unia jest Stroną Protokołu z 1998 r. do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego metali ciężkich (zwanego dalej „Protokołem dotyczącym metali ciężkich”) od czasu jego zatwierdzenia w dniu 4 kwietnia 2001 r. (2)

               (3)

               Strony Protokołu dotyczącego metali ciężkich rozpoczęły w 2009 r. negocjacje, których zakres został rozszerzony w 2010 r. z myślą o dalszej poprawie ochrony zdrowia człowieka i środowiska, w tym poprzez aktualizację dopuszczalnych wielkości emisji w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń powietrza u źródła.

               (4)

               W roku 2012 strony obecne na 31. posiedzeniu Organu Wykonawczego Konwencji przyjęły w drodze konsensusu decyzje 2012/5 i 2012/6 zmieniające Protokół dotyczący metali ciężkich.

               (5)

               Zmiany określone w decyzji 2012/6 weszły w życie i stały się skuteczne w trybie przyspieszonym przewidzianym w art. 13 ust. 4 Protokołu dotyczącego metali ciężkich.

               (6)

               Zmiany określone w decyzji 2012/5 wymagają przyjęcia przez Strony Protokołu dotyczącego metali ciężkich zgodnie z jego art. 13 ust. 3.

               (7)

               Unia przyjęła już akty prawne dotyczące kwestii objętych zmianami do Protokołu dotyczącego metali ciężkich, w tym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (3).

               (8)

               Należy zatem przyjąć w imieniu Unii zmiany do Protokołu dotyczącego metali ciężkich określone w decyzji 2012/5,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przyjmuje się w imieniu Unii zmianę do Protokołu z 1998 r. do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego metali ciężkich (zwanego dalej „Protokołem dotyczącym metali ciężkich”).
   Tekst zmian do Protokołu dotyczącego metali ciężkich zgodnie z załącznikiem do decyzji 2012/5 Organu Wykonawczego Konwencji jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby uprawnione do złożenia, w imieniu Unii Europejskiej, w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii, dokumentu przyjęcia przewidzianego w art. 13 ust. 3 Protokołu dotyczącego metali ciężkich (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         G.A. VAN DER STEUR

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 171 z 27.6.1981, s. 11.

      (2)  Dz.U. L 134 z 17.5.2001, s. 40.

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17).

      (4)  Data wejścia w życie zmian do Protokołu dotyczącego metali ciężkich zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

         ZMIANY DO PROTOKOŁU DOTYCZĄCEGO

         metali ciężkich określone w załączniku do decyzji 2012/5 Organu Wykonawczego Konwencji

      a)   art. 1

                  1)

                  w pkt 10 słowa: „i) niniejszego Protokołu; lub ii) zmiany do załącznika I lub II, w przypadku gdy stacjonarne źródło stało się przedmiotem postanowień niniejszego Protokołu tylko na podstawie tej zmiany” zastępuje się słowami „w odniesieniu do Strony niniejszego Protokołu. Strona może postanowić, że jako nowego źródła stacjonarnego nie będzie traktować źródeł stacjonarnych, które zostały już zatwierdzone przez odpowiednie właściwe władze krajowe w momencie wejścia w życie Protokołu w odniesieniu do tej Strony, pod warunkiem że budowa lub znacząca przebudowa rozpoczęła się w ciągu pięciu lat od tej daty.”;

                  2)

                  po ust. 11 dodaje się ust. 12 w brzmieniu:
                  „12.   Pojęcia »Protokół« i »niniejszy Protokół« oznaczają Protokół z 1998 r. dotyczący metali ciężkich, wraz z późniejszymi zmianami.”;

            b)   art. 3

                  3)

                  w ust. 2 słowo „Każda” zastępuje się słowami „Z zastrzeżeniem ust. 2a i 2b, każda”;

                  4)

                  w ust. 2 lit. a) słowa „dla których załącznik III określa najlepsze dostępne techniki” zastępuje się słowami „dla których wytyczne przyjęte przez Strony na sesji Organu Wykonawczego określają najlepsze dostępne techniki”;

                  5)

                  w ust. 2 lit. c) słowa „dla których załącznik III określa najlepsze dostępne techniki” zastępuje się słowami „dla których wytyczne przyjęte przez Strony na sesji Organu Wykonawczego określają najlepsze dostępne techniki”;

                  6)

                  dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
                  „2a.   Strona, która była już Stroną niniejszego Protokołu przed wejściem w życie zmiany wprowadzającej nowe kategorie źródeł, może stosować wartości dopuszczalne mające zastosowanie do »istniejącego źródła stacjonarnego« wobec każdego źródła należącego do takiej nowej kategorii, którego budowa lub znacząca przebudowa rozpoczęła się przed upływem dwóch lat od daty wejścia w życie tej zmiany w odniesieniu do tej Strony, o ile i dopóki źródło to nie zostanie poddane znaczącej przebudowie w późniejszym okresie.
                  2b.   Strona, która była już Stroną niniejszego Protokołu przed wejściem w życie zmiany wprowadzającej nowe wartości dopuszczalne mające zastosowanie do »nowego źródła stacjonarnego«, może nadal stosować wcześniej obowiązujące wartości dopuszczalne wobec każdego źródła, którego budowa lub znacząca przebudowa rozpoczęła się przed upływem dwóch lat od daty wejścia w życie tej zmiany w odniesieniu do tej Strony, o ile i dopóki źródło to nie zostanie poddane znaczącej przebudowie w późniejszym okresie.”;

                  7)

                  w ust. 5:

                              a)

                              skreśla się słowa „dla tych Stron, które znajdują się w zasięgu geograficznym EMEP, stosując jako minimum metodologie określone przez organ sterujący EMEP, oraz dla tych Stron, które znajdują się poza zasięgiem geograficznym EMEP, stosując jako wskazówki metodologie utworzone za pomocą planu roboczego Organu Wykonawczego »i zastępuje się je kropką« .”;

                              b)

                              po pierwszym zdaniu dodaje się tekst w brzmieniu:
                              „Strony, które znajdują się w zasięgu geograficznym EMEP, stosują metodologie określone w wytycznych przygotowanych przez organ sterujący EMEP i przyjęte przez Strony na sesji Organu Wykonawczego. Strony na obszarach poza zasięgiem geograficznym EMEP stosują jako wytyczne metodologie opracowane w ramach planu prac Organu Wykonawczego”;

                  8)

                  dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
                  „8.   Każda Strona powinna czynnie uczestniczyć w programach realizowanych na podstawie Konwencji dotyczących skutków zanieczyszczania powietrza dla zdrowia człowieka i środowiska oraz w programach dotyczących monitorowania i modelowania atmosferycznego.”;

            c)   art. 3a

                  9)

                  dodaje się art. 3a w brzmieniu:
                  „Artykuł 3a
                  Elastyczne ustalenia przejściowe
                  1.   Niezależnie od art. 3 ust. 2 lit. c) i d) Strona Konwencji, która stanie się Stroną niniejszego Protokołu w dniach od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2019 r. może stosować elastyczne ustalenia przejściowe do celów wdrożenia najlepszych dostępnych technik i wartości dopuszczalnych dla istniejących źródeł stacjonarnych należących do określonych kategorii źródeł stacjonarnych, na warunkach określonych w niniejszym artykule.
                  2.   Strona, która postanowi stosować elastyczne ustalenia przejściowe na podstawie niniejszego artykułu, wskazuje w dokumencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszego Protokołu następujące elementy:

                              a)

                              określone kategorie źródeł stacjonarnych wymienione w załączniku II, w odniesieniu do których Strona postanawia stosować elastyczne ustalenia przejściowe, pod warunkiem że są to nie więcej niż cztery takie kategorie;

                              b)

                              źródła stacjonarne, których budowa lub ostatnia znacząca przebudowa rozpoczęła się przed 1990 r. lub innym rokiem w okresie 1985–1995 włącznie, określonym przez Stronę w momencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, które kwalifikują się do elastycznych ustaleń przejściowych określonych w ust. 5; oraz

                              c)

                              plan realizacji zgodny z ust. 3 i 4 określający harmonogram pełnego wdrożenia określonych postanowień.

                        3.   Strona stosuje co najmniej najlepsze dostępne techniki dla istniejących źródeł stacjonarnych należących do kategorii 1, 2, 5 i 7 załącznika II nie później niż w ciągu ośmiu lat od wejścia w życie niniejszego Protokołu w odniesieniu do tej Strony lub od dnia 31 grudnia 2022 r., w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ust. 5.
                  4.   W żadnym przypadku stosowanie przez Stronę najlepszych dostępnych technik lub wartości dopuszczalnych dla jakiegokolwiek istniejącego źródła stacjonarnego nie może zostać odroczone po 31 grudnia 2030 r.
                  5.   W odniesieniu do każdego źródła lub źródeł wskazanych zgodnie z ust. 2 lit. b), Strona może zdecydować, nie później niż osiem lat od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu w odniesieniu do tej Strony, lub do dnia 31 grudnia 2022 r., w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza, że takie źródło lub źródła zostaną zamknięte. Wykaz takich źródeł przedstawia się w ramach kolejnego sprawozdania Strony zgodnie z ust. 6. Wymogi dotyczące stosowania najlepszych dostępnych technik i wartości dopuszczalnych nie będą miały zastosowania do takiego źródła lub takich źródeł, pod warunkiem że źródło lub źródła zostaną zamknięte nie później niż dnia 31 grudnia 2030 r. W odniesieniu do każdego takiego źródła lub źródeł nie zamkniętych po tej dacie, Strona musi począwszy od tej daty stosować najlepsze dostępne techniki i wartości dopuszczalne mające zastosowanie do nowych źródeł w odpowiedniej kategorii źródła.
                  6.   Strona, która postanowi stosować elastyczne ustalenia przejściowe na podstawie niniejszego artykułu, przedstawia Sekretarzowi Wykonawczemu Komisji trzyletnie sprawozdania ze swoich postępów w zakresie wdrożenia najlepszych dostępnych technik i wartości dopuszczalnych dla źródeł stacjonarnych w kategoriach źródeł stacjonarnych określonych zgodnie z niniejszym artykułem. Sekretarz Wykonawczy Komisji udostępnia takie trzyletnie sprawozdania Organowi Wykonawczemu.”;

            d)   art. 7

                  10)

                  w ust. 1 lit. a):

                              a)

                              średnik na końcu tego ustępu „;” zastępuje się słowami „. Ponadto:”;
                              oraz

                              b)

                              dodaje się ppkt (i) i (ii) w brzmieniu:

                                          „(i)

                                          jeżeli Strona stosuje inne strategie zmniejszenia emisji zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b), c) lub d), dokumentuje ona zastosowane strategie oraz ich zgodność z wymogami tych ustępów;

                                          (ii)

                                          jeżeli Strona uznaje stosowanie pewnych wartości dopuszczalnych określonych zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. d) za niewykonalne technicznie lub ekonomicznie, informuje o tym fakcie oraz uzasadnia go;”;

                  11)

                  ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                              „b)

                              każda Strona, która znajduje się w zasięgu geograficznym EMEP, przedkłada EMEP, za pośrednictwem Sekretarza Wykonawczego Komisji, informacje dotyczące poziomów emisji metali ciężkich wymienionych w załączniku I, z zastosowaniem metodologii określonych w wytycznych przygotowanych przez organ sterujący EMEP i przyjętych przez Strony podczas sesji Organu Wykonawczego. Strony na obszarach poza zasięgiem geograficznym EMEP przedkładają dostępne informacje dotyczące poziomów emisji metali ciężkich wymienionych w załączniku I. Każda Strona przedkłada również informacje dotyczące poziomów emisji substancji wymienionych w załączniku I dla roku odniesienia określonego w tym załączniku;”;

                  12)

                  po ust. 1 lit.b) dodaje się litery w brzmieniu:

                              „c)

                              każda Strona, która znajduje się w zasięgu geograficznym EMEP, powinna przekazać Organowi Wykonawczemu, za pośrednictwem Sekretarza Wykonawczego Komisji, dostępne informacje na temat programów dotyczących skutków zanieczyszczenia powietrza dla zdrowia człowieka i środowiska oraz programów dotyczących monitorowania atmosfery i modelowania atmosferycznego realizowanych na podstawie Konwencji z zastosowaniem wytycznych przyjętych przez Organ Wykonawczy;

                              d)

                              Strony na obszarach poza zasięgiem geograficznym EMEP powinny udostępnić informacje podobne do informacji określonych w lit. c) na żądanie Organu Wykonawczego.”;

                  13)

                  w ust. 3:

                              a)

                              słowa „W odpowiednim czasie, przed każdą doroczną sesją Organu Wykonawczego” zastępuje się słowami „Na wniosek Organu Wykonawczego i w terminie przez niego określonym”;

                              b)

                              po słowie „EMEP” dodaje się słowa „i inne organy pomocnicze”;

                              c)

                              słowo „przekazuje” zastępuje się słowami „przekazują stosowne”;

            e)   art. 8

                  14)

                  słowa „EMEP, przy użyciu odpowiednich modeli i pomiarów oraz z odpowiednim wyprzedzeniem przed dorocznymi spotkaniami organu wykonawczego, dostarcza organowi wykonawczemu” zastępuje się słowami „Na wniosek Organu Wykonawczego i w terminie określonym przez niego, EMEP i jego jednostki i centra techniczne, przy użyciu odpowiednich modeli i pomiarów, dostarczają Organowi Wykonawczemu”;

            f)   art. 10

                  15)

                  w ust. 4:

                              a)

                              po słowie „Strony” dodaje się słowo „rozważają”;

                              b)

                              słowa „sporządzają plan roboczy dotyczący” zastępuje się słowami „sporządzenie planu roboczego dotyczącego”;

                              c)

                              skreśla się słowa „zmierzających do redukcji emisji do atmosfery metali ciężkich wymienionych w załączniku I”;

            g)   art. 13

                  16)

                  w ust. 3:

                              a)

                              słowa „i do załączników I, II, IV, V oraz VI” zastępuje się słowami „inne niż do załączników III i VII”;

                              b)

                              słowa „w którym dwie trzecie Stron” zastępuje się słowami „w którym dwie trzecie Stron, które były Stronami w chwili ich przyjęcia,”;

                  17)

                  w ust. 4 liczbę „90” zastępuje się liczbą „180”;

                  18)

                  w ust. 5 liczbę „90” zastępuje się liczbą „180”;

                  19)

                  po ust. 5 dodaje się ust. 5a i 5b w brzmieniu:
                  „5a.   W przypadku Stron, które ją przyjęły, procedura określona w ust. 5 zastępuje procedurę określoną w ust. 3 w odniesieniu do zmian do załączników II, IV, V i VI.
                  5b.   Zmiany do załączników II, IV, V i VI zostają przyjęte za zgodą Stron obecnych na sesji Organu Wykonawczego. Po upływie roku od daty zawiadomienia wszystkich Stron przez Sekretarza Wykonawczego Komisji zmiana każdego z tych załączników staje się obowiązująca dla tych Stron, które nie złożyły depozytariuszowi notyfikacji zgodnie z postanowieniami lit. a):

                              a)

                              każda Strona, która nie jest w stanie zatwierdzić zmiany do załączników II, IV, V i VI, powiadamia o tym fakcie depozytariusza na piśmie w ciągu roku od daty powiadomienia o przyjęciu zmiany. Depozytariusz niezwłocznie zawiadamia wszystkie Strony o każdym otrzymanym zawiadomieniu. Strona może w każdej chwili zastąpić swoją uprzednią notyfikację przyjęciem zmiany, a po złożeniu dokumentu przyjęcia u depozytariusza zmiana takiego załącznika staje się obowiązująca dla tej Strony;

                              b)

                              zmiany do załączników II, IV, V i VI nie wchodzą w życie, jeżeli łączna liczba co najmniej 16 Stron:

                                          (i)

                                          dostarczyła notyfikację zgodnie z postanowieniami lit. a); lub

                                          (ii)

                                          nie przyjęła procedury określonej w niniejszym ustępie i nie złożyła jeszcze dokumentu przyjęcia zgodnie z postanowieniami ust. 3.”;

            h)   art. 15

                  20)

                  po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
                  „3.   Państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej przedstawia w swoim dokumencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia stosowne oświadczenie, jeżeli nie zamierza być związane(-a) procedurami określonymi w art. 13 ust. 5b w odniesieniu do zmiany do załączników II, IV, V i VI.”;

            i)   załącznik II

                  21)

                  w pkt II w tabeli w pierwszej linii w opisie kategorii 5 słowa „ołowiu i cynku” zastępuje się słowami „ołowiu, cynku i stopów krzemomanganu i żelazomanganu”;

            j)   załącznik IV

                  22)

                  przed akapitem pierwszym dodaje się cyfrę „1.”;

                  23)

                  w lit. a) po słowie „Protokołu” dodaje się słowa „w odniesieniu do Strony”;

                  24)

                  w lit. b):

                              a)

                              w pierwszym zdaniu słowa „osiem lat” zastępuje się słowami „dwa lata”;

                              b)

                              na końcu pierwszego zdania po słowie „Protokołu” dodaje się słowa „w odniesieniu do Strony lub dnia 31 grudnia 2020 r. w zależności od tego, która z tych dat jest datą późniejszą”;

                              c)

                              skreśla się ostatnie zdanie;

                  25)

                  na końcu załącznika dodaje się nowe ust. 2 i 3 w brzmieniu:

                              „2.

                              Niezależnie od ust. 1, ale z zastrzeżeniem ust. 3, Strona Konwencji, która staje się Stroną niniejszego Protokołu między 1 stycznia 2014 r. a 31 grudnia 2019 r., może oświadczyć w momencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszego Protokołu, że rozszerzy ramy czasowe stosowania wartości dopuszczalnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. d), do 15 lat od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu w stosunku do tej Strony.

                              3.

                              Strona, która dokonała wyboru na mocy art. 3a niniejszego Protokołu w odniesieniu do danej kategorii źródła stacjonarnego, nie może jednocześnie złożyć oświadczenia zgodnie z ust. 2, w odniesieniu do tej kategorii źródła.”;

            k)   załącznik V

                  26)

                  załącznik V otrzymuje brzmienie:

                     „ZAŁĄCZNIK V

                        Wartości dopuszczalne kontrolowania emisji z dużych źródeł stacjonarnych

                                 1.

                                 Dwa rodzaje wartości dopuszczalnych są ważne przy kontroli emisji metali ciężkich:

                                             a)

                                             wartości dla poszczególnych metali ciężkich lub grup metali ciężkich; oraz

                                             b)

                                             wartości dla emisji cząstek stałych ogólnie.

                                 2.

                                 W zasadzie wartości dopuszczalne dla cząstek stałych nie mogą zastąpić poszczególnych wartości dopuszczalnych dla kadmu, ołowiu i rtęci, ponieważ ilość metali towarzysząca emisji cząstek różni się w zależności od danego procesu. Jednakże zgodność z tymi wartościami dopuszczalnymi przyczynia się w znacznym stopniu do zmniejszenia emisji metali ciężkich ogółem. Ponadto monitorowanie emisji cząstek stałych jest generalnie mniej kosztowne niż monitorowanie poszczególnych rodzajów metali, a stałe monitorowanie poszczególnych metali ciężkich jest praktycznie niemożliwe. Dlatego wartości dopuszczalne cząstek stałych mają duże znaczenie praktyczne i są również ustanowione w niniejszym załączniku w większości przypadków w celu uzupełnienia poszczególnych wartości dopuszczalnych dla kadmu, ołowiu lub rtęci.

                                 3.

                                 Sekcja A ma zastosowanie do Stron innych niż Stany Zjednoczone Ameryki. Sekcja B ma zastosowanie do Stanów Zjednoczonych Ameryki.

                           A.   Strony inne niż Stany Zjednoczone Ameryki

                                 4.

                                 Jedynie w tej sekcji »pył« oznacza masę cząstek o dowolnym kształcie, strukturze lub gęstości rozproszonych w fazie gazowej w warunkach punktu poboru próbek, które można zebrać w drodze filtracji w określonych warunkach po poborze reprezentatywnej próbki gazu podlegającej analizie, i które pozostają powyżej filtra oraz na filtrze po wysuszeniu w określonych warunkach.

                                 5.

                                 Do celów niniejszej sekcji »dopuszczalna wartość emisji« (ELV) lub »wartość dopuszczalna« oznacza ilość pyłu i poszczególnych metali ciężkich na podstawie niniejszego Protokołu zawartą w gazach odlotowych pochodzących z instalacji, która nie może zostać przekroczona. O ile nie ustalono inaczej, oblicza się ją w kategoriach masy zanieczyszczenia na objętość gazów odlotowych (wyrażonych jako mg/m3), przyjmując warunki standardowe dla temperatury i ciśnienia suchego gazu (objętość 273,15 K, 101,3 kPa). W odniesieniu do zawartości tlenu w gazie odlotowym stosuje się wartości podane dla wybranych kategorii dużych źródeł stacjonarnych. Nie jest dozwolone rozcieńczanie do celów obniżenia stężeń zanieczyszczeń w gazach odlotowych. Wykluczone jest uruchomienie, wyłączenie i konserwacja sprzętu.

                                 6.

                                 Monitorowanie emisji we wszystkich przypadkach odbywa się za pomocą pomiarów lub przeliczeń zapewniających co najmniej ten sam poziom dokładności. Przestrzeganie wartości dopuszczalnych weryfikuje się poprzez stałe lub okresowe pomiary lub jakiekolwiek inne racjonalne technicznie metody, w tym zweryfikowane metody przeliczania. Pomiary odpowiednich metali ciężkich należy przeprowadzać co najmniej raz na trzy lata w odniesieniu do każdegoźródła przemysłowego. Należy uwzględnić wytyczne dotyczące metod przeprowadzania pomiarów i obliczeń przyjęte przez Strony na sesji Organu Wykonawczego. W przypadku pomiarów stałych zgodność z wartością dopuszczalną zostaje osiągnięta, jeżeli zatwierdzona średnia miesięczna emisja nie przekracza dopuszczalnej wartości emisji. W przypadku pomiarów okresowych lub innego właściwego określenia lub procedury przeliczenia zgodność z dopuszczalnymi wartościami emisji zostanie osiągnięta, jeżeli średnie wartości oparte na właściwej liczbie pomiarów na podstawie reprezentatywnych warunków nie przekraczają wartości normy emisji. Do celów weryfikacji można uwzględnić niedokładność metod pomiaru. Pośrednie monitorowanie substancji jest również możliwe za pośrednictwem parametrów sumy/skumulowanych parametrów (np. pył jako parametr sumy dla metali ciężkich). W niektórych przypadkach zastosowanie określonej techniki oczyszczania emisji może zagwarantować zachowanie lub osiągnięcie wartości/wartości dopuszczalnej.

                                 7.

                                 Monitorowanie właściwych substancji zanieczyszczających oraz pomiary parametrów procesu, a także kontrolę jakości zautomatyzowanych systemów i pomiarów referencyjnych służących przeprowadzeniu kalibracji tych systemów, wykonuje się zgodnie z normami CEN. W przypadku niedostępności norm CEN stosuje się normy ISO, normy krajowe lub międzynarodowe, które zapewniają dostarczanie danych o równorzędnym poziomie jakości naukowej.

                           Obiekty energetycznego spalania (kotły i ogrzewacze procesowe) o nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 50 ΜWth

                         (1)

                           (załącznik II, kategoria 1)

                                 8.

                                 Wartości dopuszczalne emisji pyłu przy spalaniu paliw stałych i płynnych, innych niż biomasa i torf (2):

                                    Tabela 1

                                                Rodzaj paliwa

                                                Moc cieplna (MWth)

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)
                                                 (1)

                                             Paliwa stałe

                                             50–100

                                             Nowe instalacje:
                                             20 (węgiel, węgiel brunatny i inne paliwa stałe)

                                             Istniejące instalacje:
                                             30 (węgiel, węgiel brunatny i inne paliwa stałe)

                                             100–300

                                             Nowe instalacje:
                                             20 (węgiel, węgiel brunatny i inne paliwa stałe)

                                             Istniejące instalacje:
                                             25 (węgiel, węgiel brunatny i inne paliwa stałe)

                                             > 300

                                             Nowe instalacje:
                                             10 (węgiel, węgiel brunatny i inne paliwa stałe)

                                             Istniejące instalacje:
                                             20 (węgiel, węgiel brunatny i inne paliwa stałe)

                                             Paliwa płynne

                                             50–100

                                             Nowe instalacje:
                                             20

                                             Istniejące instalacje:

                                                         30 (ogółem)

                                                         50 dla wypalania pozostałości procesów destylacji i konwersji w rafineriach pochodzących z rafinacji ropy naftowej do celów zużycia własnego w obiektach energetycznego spalania

                                             Paliwa płynne

                                             100–300

                                             Nowe instalacje:
                                             20

                                             Istniejące instalacje:

                                                         25 (ogółem)

                                                         50 dla wypalania pozostałości procesów destylacji i konwersji w rafineriach pochodzących z rafinacji ropy naftowej do celów zużycia własnego w obiektach energetycznego spalania

                                             > 300

                                             Nowe instalacje:
                                             10

                                             Istniejące instalacje:

                                                         20 (ogółem)

                                                         50 dla wypalania pozostałości procesów destylacji i konwersji w rafineriach pochodzących z rafinacji ropy naftowej do celów zużycia własnego w obiektach energetycznego spalania

                                 9.

                                 Postanowienia szczególne dotyczące obiektów energetycznego spalania, o których mowa w ust. 8:

                                             a)

                                             Strona może odstąpić od obowiązku zapewnienia zgodności z ELV, o których mowa w ust. 8, w następujących przypadkach:

                                                         (i)

                                                         w przypadku obiektów energetycznego spalania zwykle wykorzystujących paliwo gazowe, które w drodze wyjątku są zmuszone do korzystania z innych rodzajów paliwa z uwagi na nagłą przerwę w dostawach gazu i z tego względu musiałyby być wyposażone w urządzenie do oczyszczania gazów odlotowych;

                                                         (ii)

                                                         w przypadku istniejących obiektów energetycznego spalania, których okres wykorzystania nie przekracza 17 500 godzin działania, począwszy od 1 stycznia 2016 r. i nie dłużej niż do 31 grudnia 2023 r.;

                                             b)

                                             jeżeli moc obiektu energetycznego spalania jest zwiększana o co najmniej 50 MWth, dopuszczalna wartość emisji określoną w ust. 8 dla nowych instalacji stosuje się do części rozbudowanej, której dotyczy zmiana. Dopuszczalną wartość emisji oblicza się jako średnią ważoną rzeczywistej mocy cieplnej zarówno istniejącej, jak i nowej części instalacji;

                                             c)

                                             Strony zapewniają przyjęcie procedur odnoszących się do nieprawidłowego funkcjonowania lub awarii urządzeń redukujących;

                                             d)

                                             w przypadku obiektu spalania wielopaliwowego, w którym jednocześnie wykorzystuje się co najmniej dwa rodzaje paliwa, dopuszczalną wartość emisji określa się jako średnią ważoną dopuszczalnych wartości emisji dla poszczególnych paliw na podstawie mocy cieplnej zapewnianej przez każdy rodzaj paliwa.

                           Pierwotny i wtórny przemysł żelaza i stali (załącznik II, kategorie 2 i 3)

                                 10.

                                 Wartości dopuszczalne dla emisji pyłu:

                                    Tabela 2

                                                Działalność

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)

                                             Spiekalnia

                                             50

                                             Grudkownia

                                             20 w przypadku kruszenia, mielenia i suszenia
                                             15 w przypadku pozostałych etapów procesu

                                             Wielki piec hutniczy: gorące paleniska

                                             10

                                             Produkcja i odlewanie stali metodą konwertorowo-tlenową

                                             30

                                             Produkcja i odlewanie stali metodą elektryczną

                                             15 (istniejące)
                                             5 (nowe)

                           Odlewnie żelaza (załącznik II, kategoria 4)

                                 11.

                                 Wartości dopuszczalne dla emisji pyłów z odlewni żelaza:

                                    Tabela 3

                                                Działalność

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)

                                             Odlewnie żelaza:
                                             wszystkie piece (żeliwiaki, indukcyjne, obrotowe); wszystkie formy (tracone, trwałe)

                                             20

                                             Walcowanie na gorąco

                                             20
                                             50, jeżeli nie można zastosować filtra workowego ze względu na występowanie mokrych oparów

                           Produkcja i przetwarzanie miedzi, cynku i stopów krzemomanganu i żelazomanganu, w tym piece typu Imperial Smelting (załącznik II, kategorie 5 i 6)

                                 12.

                                 Wartości dopuszczalne dla emisji pyłu z produkcji i przetwarzania miedzi, cynku i stopów krzemomanganu i żelazomanganu:

                                    Tabela 4

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)

                                             Produkcja i przetwarzanie metali nieżelaznych

                                             20

                           Produkcja i przetwarzanie ołowiu (załącznik II, kategorie 5 i 6)

                                 13.

                                 Wartości dopuszczalne dla emisji pyłu z produkcji i przetwarzania ołowiu:

                                    Tabela 5

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)

                                             Produkcja i przetwarzanie ołowiu

                                             5

                           Przemysł cementowy (załącznik II, kategoria 7)

                                 14.

                                 Wartości dopuszczalne dla emisji pyłów z produkcji cementu

                                    Tabela 6

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)
                                                 (2)

                                             Instalacje do produkcji cementu, piece, młyny i chłodniki klinkieru

                                             20

                                             Instalacje do produkcji cementu, piece, młyny i chłodniki klinkieru wykorzystujące współspalanie odpadów

                                             20

                           Przemysł szklarski (załącznik II, kategoria 8)

                                 15.

                                 Wartości dopuszczalne dla emisji pyłów z produkcji szkła:

                                    Tabela 7

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)
                                                 (3)

                                             Nowe instalacje

                                             20

                                             Istniejące instalacje

                                             30

                                 16.

                                 Wartość dopuszczalna dla emisji ołowiu z produkcji szkła: 5 mg/m3

                           Przemysł chloro-alkaliczny (załącznik II, kategoria 9)

                                 17.

                                 Istniejące instalacje chloro-alkaliczne stosujące ogniwa rtęciowe muszą przejść na technologie niezawierające rtęci lub zostać zamknięte do dnia 31 grudnia 2020 r.; w okresie przejściowym wartość dopuszczalna rtęci uwalnianej przez instalację do powietrza wynosi 1 g na Mg (3) mocy produkcyjnej chloru.

                                 18.

                                 Nowe instalacje chloro-alkaliczne muszą być eksploatowane bez wykorzystania rtęci.

                           Spalanie odpadów (załącznik II, kategorie 10 i 11)

                                 19.

                                 Wartość dopuszczalna dla emisji pyłów ze spalania odpadów:

                                    Tabela 8

                                                Dopuszczalna wartość emisji dla pyłu (mg/m3)
                                                 (4)

                                             Spalanie odpadów komunalnych, odpadów innych niż niebezpieczne, odpadów niebezpiecznych i medycznych

                                             10

                                 20.

                                 Wartość dopuszczalna dla emisji rtęci ze spalania odpadów: 0,05 mg/m3.

                                 21.

                                 Wartość dopuszczalna dla emisji rtęci ze współspalania odpadów w kategoriach źródeł 1 i 7: 0,05 mg/m3.

                           B.   Stany Zjednoczone Ameryki

                                 22.

                                 Wartości dopuszczalne dla kontroli emisji cząstek stałych lub określonych metali ciężkich ze źródeł stacjonarnych zakwalifikowanych do poniższych kategorii źródeł stacjonarnych wraz z właściwymi źródłami określone są w następujących dokumentach:

                                             a)

                                             stalownie: elektryczne piece łukowe – 40 C.F.R. część 60, podpunkt AA i podpunkt AAa;

                                             b)

                                             małe spalarnie odpadów komunalnych – 40 C.F.R. część 60, podpunkt AAAA;

                                             c)

                                             produkcja szkła – 40 C.F.R. część 60, podpunkt CC;

                                             d)

                                             elektryczne generatory pary wodnej – 40 C.F.R. część 60, podpunkt D i podpunkt Da;

                                             e)

                                             przemysłowo-handlowo-instytucjonalne generatory pary wodnej – 40 C.F.R. część 60, podpunkt Db oraz podpunkt Dc;

                                             f)

                                             spalarnie odpadów komunalnych – 40 C.F.R. część 60, podpunkt E, podpunkt Ea i podpunkt Eb;

                                             g)

                                             spalarnie odpadów szpitalnych/medycznych/zakaźnych – 40 C.F.R. część 60, podpunkt Ec;

                                             h)

                                             cement portlandzki – 40 C.F.R. część 60, podpunkt F;

                                             i)

                                             wtórny przetop ołowiu – 40 C.F.R. część 60, podpunkt L;

                                             j)

                                             piece wykorzystujące metodę konwertorowo-tlenową – 40 C.F.R. część 60, podpunkt N;

                                             k)

                                             stalownie wykorzystujące proces podstawowy (po 20 stycznia 1983 r.) – 40 C.F.R. część 60, podpunkt Na;

                                             l)

                                             huty miedzi – 40 C.F.R. część 60, podpunkt P;

                                             m)

                                             huty cynku – 40 C.F.R. część 60, podpunkt Q;

                                             n)

                                             huty ołowiu – 40 C.F.R. część 60, podpunkt R;

                                             o)

                                             zakłady produkcji żelazostopów – 40 C.F.R. część 60, podpunkt Z;

                                             p)

                                             inne spalarnie odpadów stałych (po 9 grudnia 2004 r.) – 40 C.F.R. część 60, podpunkt EEEE;

                                             q)

                                             piece do przetopu ołowiu – 40 C.F.R. część 63, podpunkt X;

                                             r)

                                             spalarnie odpadów niebezpiecznych – 40 C.F.R. część 63, podpunkt EEE;

                                             s)

                                             produkcja cementu portlandzkiego – 40 C.F.R. część 63, podpunkt LLL;

                                             t)

                                             huty miedzi – 40 C.F.R. część 63, podpunkt QQQ;

                                             u)

                                             huty ołowiu – 40 C.F.R. część 63, podpunkt TTT;

                                             v)

                                             odlewnie żelaza i stali – 40 C.F.R. część 63, podpunkt EEEEE;

                                             w)

                                             zintegrowana produkcja żelaza i stali – 40 C.F.R. część 63, podpunkt FFFFF;

                                             x)

                                             zakłady produkcji stali w piecach elektrycznych łukowych – 40 C.F.R. część 63, podpunkt YYYYY;

                                             y)

                                             odlewnie żelaza i stali – 40 C.F.R. część 63, podpunkt ZZZZZ;

                                             z)

                                             źródła obszarowe pierwotnego hutnictwa miedzi – 40 C.F.R. część 63, podpunkt EEEEEE;

                                             aa)

                                             źródła obszarowe przetopu miedzi – 40 C.F.R. część 63, podpunkt FFFFFF;

                                             bb)

                                             źródła obszarowe pierwotnego hutnictwa metali nieżelaznych: cynku, kadmu i berylu – 40 C.F.R. część 63, podpunkt GGGGGG;

                                             cc)

                                             produkcja szkła (źródła obszarowe) – 40 C.F.R. część 63, podpunkt SSSSSS;

                                             dd)

                                             przetop metali nieżelaznych (źródła obszarowe) – 40 C.F.R. część 63, podpunkt TTTTTT;

                                             ee)

                                             produkcja żelazostopów (źródła obszarowe) – 40 C.F.R. część 63, podpunkt YYYYYY;

                                             ff)

                                             odlewnie aluminium, miedzi i metali nieżelaznych (źródła obszarowe) – 40 C.F.R. część 63, podpunkt ZZZZZZ;

                                             gg)

                                             normy wydajności dla zakładów przeróbki i przetwarzania węgla – 40 C.F.R., część 60, podpunkt Y;

                                             hh)

                                             ogrzewacze przemysłowe, komercyjne, instytucjonalne i procesowe – 40 C.F.R., część 63, podpunkt DDDDD;

                                             ii)

                                             kotły przemysłowe, komercyjne i instytucjonalne (źródła obszarowe)– 40 C.F.R., część 63, podpunkt JJJJJJ;

                                             jj)

                                             rtęciowe zakłady chloro-alkaliczne – 40 C.F.R. część 63, podpunkt IIIII;
                                             oraz

                                             (kk)

                                             normy wydajności dla komercyjnych i przemysłowych jednostek spalania odpadów stałych, których budowa rozpoczęła się po dniu 30 listopada 1999 r., lub których przebudowa lub odbudowa rozpoczęła się w dniu 1 czerwca 2001 r. lub później – 40 C.F.R., część 60, podpunkt CCCC.”

            l)   załącznik VI

                  27)

                  w ust. 1:

                              a)

                              słowa „Jeśli w niniejszym załączniku nie ustalono inaczej, nie” zastępuje się słowem „Nie”;

                              b)

                              skreśla się słowa „sześć miesięcy”;

                              c)

                              po słowie „Protokołu” dodaje się słowa „w odniesieniu do Strony”;

                  28)

                  skreśla się ust. 3;

                  29)

                  w ust. 4 słowa „Zezwala się” zastępuje się słowami „Niezależnie od ust. 1, zezwala się”;

                  30)

                  w ust. 5 tekst akapitu przed lit. a) otrzymuje brzmienie:
                  „Każda Strona, nie później niż w dniu wejścia w życie niniejszego Protokołu w odniesieniu do niej, osiąga poziomy stężeń, które nie przekraczają:”.

         (1)  Nominalna moc cieplna obiektu energetycznego spalania jest liczona jako suma mocy dostarczanej wszystkich jednostek podłączonych do wspólnego komina. Przy obliczaniu całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie bierze się pod uwagę jednostek o mocy poniżej 15 MWth.

         (2)  W szczególności dopuszczalnych wartości emisji nie stosuje się do:

                  —

                  instalacji stosujących biomasę i torf jako jedyne źródła paliwa;

                  —

                  instalacji, w których produkty spalania wykorzystuje się do bezpośredniego ogrzewania, suszenia lub innego przetwarzania obiektów lub materiałów;

                  —

                  instalacji oczyszczania gazów odlotowych przeznaczonych do oczyszczania gazów odlotowych przez spalanie, które nie są prowadzone jako niezależne obiekty energetycznego spalania;

                  —

                  urządzeń do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym;

                  —

                  urządzeń do konwersji siarkowodoru w siarkę;

                  —

                  reaktorów wykorzystywanych w przemyśle chemicznym;

                  —

                  pieców baterii koksowniczych;

                  —

                  nagrzewnic Cowpera;

                  —

                  kotłów regeneracyjnych w instalacjach do produkcji masy celulozowej;

                  —

                  spalarni odpadów; oraz

                  —

                  instalacji napędzanych silnikami na olej napędowy, benzynę lub gaz lub przez turbiny spalinowe, bez względu na stosowane paliwo.

         (1)  Wartości dopuszczalne odnoszą się do zawartości tlenu wynoszącej 6 % dla paliw stałych i 3 % dla paliw płynnych.

         (2)  Wartości dopuszczalne odnoszą się do zawartości tlenu wynoszącej 10 %.

         (3)  Wartości dopuszczalne odnoszą się do zawartości tlenu wynoszącej 8 % dla topienia ciągłego i 13 % dla topienia nieciągłego.

         (3)  1 Mg = 1 tona.

         (4)  Wartość dopuszczalna odnosi się do zawartości tlenu wynoszącej 11 %.


title: Decyzja Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013

text:
               3.7.2010

               PL EN

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/22

         DECYZJA RADY
   z dnia 30 listopada 2009 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013
   (2010/374/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 11 decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającej Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” (1), państwa trzecie włączone we wdrażanie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen uczestniczą w Funduszu w zgodzie z jej postanowieniami. Dokonuje się ustaleń określających przepisy uzupełniające niezbędne do takiego uczestnictwa, w tym przepisy zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty oraz uprawnienia kontrolne Trybunału Obrachunkowego.

               (2)

               Po uzyskaniu przez Komisję upoważnienia w dniu 20 grudnia 2007 r. zakończono negocjacje z Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu oraz parafowano w dniu 30 czerwca 2009 r. Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych na lata 2007-2013 (zwaną dalej „umową”).

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana i tymczasowo stosowana, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (4)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja jest oparta na dorobku Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu, Dania podejmuje decyzję o wprowadzeniu niniejszej decyzji do prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2) oraz późniejszą decyzją Rady 2004/926/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wprowadzenia w życie części dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (3). W związku z tym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane, ani jej nie stosuje.

               (6)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (4). W związku z tym Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych na lata 2007-2013 (zwanej dalej „umową”) oraz deklaracji do niej, z zastrzeżeniem zawarcia umowy.
   Teksty umowy oraz deklaracji do niej dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia, umowę stosuje się tymczasowo zgodnie z jej art. 13 ust. 5.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 395 z 31.12.2004, s. 70.

      (4)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.
    ---documentbreak---

               3.7.2010

               PL EN

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/22

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   REPUBLIKA ISLANDII,
   zwana dalej „Islandią”,
   KRÓLESTWO NORWEGII,
   zwane dalej „Norwegią”,
   KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
   zwana dalej „Szwajcarią”
   oraz
   KSIĘSTWO LIECHTENSTEINU,
   zwane dalej „Liechtensteinem”,
   zwane dalej „państwami włączonymi w dorobek Schengen”
   zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC Umowę zawartą przez Radę Unii Europejskiej z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen (zwaną dalej „umową o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen”),
   UWZGLĘDNIAJĄC Umowę zawartą między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwaną dalej „umową o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen”),
   UWZGLĘDNIAJĄC Protokół podpisany między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwany dalej „protokołem o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen”),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Wspólnota ustanowiła Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” (zwanego dalej „funduszem”).

               (2)

               Ta decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen, umowy o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen i protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen.

               (3)

               Art. 11 tej decyzji stanowi, że państwa trzecie włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen uczestniczą w funduszu zgodnie z przepisami tej decyzji oraz że ustalenia określające przepisy uzupełniające niezbędne do uregulowania kwestii takiego uczestnictwa, w tym przepisy zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty oraz uprawnienia kontrolne Trybunału Obrachunkowego, mają zostać zawarte.

               (4)

               Fundusz stanowi szczególny instrument w kontekście dorobku prawnego Schengen, zaprojektowany w celu podziału obciążenia oraz zapewnienia wsparcia finansowego dla wprowadzania w życie dorobku Schengen w obszarze granic zewnętrznych oraz polityki wizowej w państwach członkowskich.

               (5)

               Aby ułatwić państwom uczestniczącym w funduszu obliczenie rocznego przydziału, a państwom włączonym w dorobek Schengen realizację wieloletniego programowania, niniejsza umowa określa roczny wkład finansowy państw włączonych w dorobek Schengen w stałych kwotach, które podlegają mechanizmowi korekty mającemu zastosowanie w ostatnim roku wieloletniego programu,

         UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres
   Niniejsza umowa określa przepisy uzupełniające niezbędne do uczestnictwa w funduszu państw włączonych w dorobek Schengen zgodnie z decyzją nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” (zwaną dalej „decyzją”).
   Artykuł 2
   Zarządzanie finansami i kontrola
   1.   Państwa włączone w dorobek Schengen podejmują niezbędne kroki, aby zapewnić zgodność z przepisami właściwymi dla zarządzania finansami i kontroli, określonymi w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską (zwanym dalej „Traktatem WE”) oraz wtórnym prawie wspólnotowym.
   2.   Przepisy, o których mowa w ust. 1 są następujące:

               —

               art. 248 ust. 1–3, art. 256, art. 274 i art. 280 ust. 1–3 Traktatu WE,

               —

               art. 27, art. 28a, art. 52, art. 53 lit. b), art. 72 ust. 2 oraz art. 95 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”),

               —

               właściwe przepisy rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2),

               —

               rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (3), oraz

               —

               rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (4)

         Strony, za obopólną zgodą, mogą podejmować decyzje zmieniające tę listę.
   3.   Państwa włączone w dorobek Schengen stosują przepisy, o których mowa w ust. 2, na swoim terytorium zgodnie z niniejszą umową.
   Artykuł 3
   Poszanowanie zasady należytego zarządzania finansami
   Środki funduszu wydane na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen wykorzystuje się zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.
   Artykuł 4
   Poszanowanie zasady unikania konfliktu interesów
   Wszystkim podmiotom działającym w sferze finansów oraz wszelkim innym osobom uczestniczącym w wykonaniu budżetu, zarządzaniu budżetem, audycie lub kontroli budżetu działającym na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen zakazuje się podejmowania jakichkolwiek działań, które mogą spowodować konflikt ich interesów z interesami Wspólnot.
   Artykuł 5
   Zobowiązania wynikające z przekazania zadań wykonawczych
   Państwa włączone w dorobek Schengen przyjmą przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne lub wszelkie inne środki niezbędne dla ochrony interesów Wspólnot zgodnie ze zobowiązaniami ustanowionymi w art. 53 lit. b) oraz art. 95 ust. 2 rozporządzenia finansowego.
   Artykuł 6
   Egzekucja
   Decyzje podjęte przez Komisję, które nakładają zobowiązanie pieniężne na podmioty inne niż państwa, podlegają egzekucji na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen.
   Egzekucja regulowana jest przepisami postępowania cywilnego obowiązującymi w państwie, na terytorium którego ma ono miejsce. Klauzula wykonalności nadawana jest decyzji bez spełniania wymogów formalnych innych niż weryfikacja autentyczności decyzji przez organ krajowy wyznaczony do tego celu przez rząd państwa włączonego w dorobek Schengen, które zawiadamia o tym wyznaczeniu Komisję.
   Po spełnieniu, na wniosek Komisji, tych wymogów formalnych Komisja może przeprowadzić egzekucję zgodnie z prawem krajowym, kierując sprawę bezpośrednio do właściwego organu.
   Egzekucja może być zawieszona wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Jednakże kontrola prawidłowości przeprowadzenia egzekucji podlega właściwości sądów krajowych danego państwa.
   Artykuł 7
   Ochrona interesów finansowych Wspólnot przed nadużyciami finansowymi
   1.   Zgodnie z art. 280 Traktatu WE państwa włączone w dorobek Schengen:

               a)

               zwalczają nadużycia finansowe i wszelkie inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Wspólnoty za pomocą środków, które mają skutek odstraszający i zapewniają skuteczną ochronę;

               b)

               podejmują takie same środki do zwalczania nadużyć naruszających interesy finansowe Wspólnoty, jakie podejmują do zwalczania nadużyć finansowych naruszających ich własne interesy finansowe; oraz

               c)

               koordynują swoje działania zmierzające do ochrony interesów finansowych Wspólnoty z państwami członkowskimi i Komisją.

         2.   W tym celu państwa włączone w dorobek Schengen przyjmują środki równoważne środkom przyjętym przez Wspólnotę zgodnie z art. 280 ust. 4 Traktatu WE, które obowiązują w momencie podpisania niniejszej umowy.
   Za obopólną zgodą Strony mogą podjąć decyzję o przyjęciu środków równoważnych jakimkolwiek późniejszym środkom przyjętym przez Wspólnotę zgodnie z tym artykułem.
   Artykuł 8
   Kontrole na miejscu oraz inspekcje przeprowadzane przez Komisję
   Bez uszczerbku dla praw wynikających z art. 35 i 47 decyzji, Komisja (OLAF) jest uprawniona do przeprowadzania kontroli na miejscu i inspekcji na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami dotyczącymi funduszu.
   Organy państw włączonych w dorobek Schengen ułatwiają kontrole na miejscu i inspekcje, które na wniosek organów mogą być przeprowadzane wspólnie z nimi.
   Artykuł 9
   Trybunał Obrachunkowy
   Jak określono w art. 248 ust. 3 Traktatu WE oraz w części pierwszej tytuł VIII rozdział 1 rozporządzenia finansowego, Trybunał Obrachunkowy ustanowiony na mocy Traktatu WE może w szczególności przeprowadzać kontrole na miejscu w pomieszczeniach każdego organu zarządzającego dochodami lub wydatkami dotyczącymi funduszu w imieniu Wspólnoty i na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen, w tym w pomieszczeniach każdej osoby fizycznej lub prawnej otrzymującej płatności z budżetu.
   Kontrole Trybunału Obrachunkowego w państw włączonych w dorobek Schengen przeprowadza się w powiązaniu z krajowymi instytucjami kontrolnymi lub, jeżeli nie mają one niezbędnych uprawnień, z właściwymi służbami krajowymi. Trybunał Obrachunkowy oraz krajowe instytucje kontrolne państw włączonych w dorobek Schengen współpracują na zasadzie wzajemnego zaufania, zachowując swoją niezależność. Wspomniane instytucje lub służby zawiadamiają Trybunał Obrachunkowy o zamiarze uczestnictwa w kontroli.
   Zgodnie z art. 35 i 47 decyzji oraz art. 8 niniejszej umowy Trybunałowi Obrachunkowemu przysługują co najmniej takie same prawa jak Komisji.
   Artykuł 10
   Zamówienia publiczne
   1.   Islandia, Norwegia i Liechtenstein stosują przepisy własnego prawa krajowego dotyczące zamówień publicznych zgodnie z załącznikiem XVI do Porozumienia EOG.
   2.   Szwajcaria stosuje przepisy swojego prawa krajowego dotyczące zamówień publicznych zgodnie z przepisami Porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych (GPA).
   Szwajcaria przedstawia Komisji opis swoich procedur udzielania zamówień publicznych wraz z opisem systemu zarządzania i kontroli.
   Ponadto Szwajcaria przekazuje informacje dotyczące stosowanych procedur udzielania zamówień publicznych w każdym sprawozdaniu końcowym z realizacji programu rocznego.
   Artykuł 11
   Wkłady finansowe i przydziały
   1.   Państwa włączone w dorobek Schengen dokonują płatności rocznych na rzecz budżetu funduszu zgodnie z poniższymi tabelami:

               w tys. EUR

               2009

               Środki w skali roku (budżet WE)

               185 500

               Islandia

               260

               Norwegia

               5 100

               Szwajcaria

               5 565

               Za rok 2009 płatności dokonuje się na podstawie stałych kwot niepodlegających przeglądowi ().

               w tys. EUR

               Wskaźnik (6)

               2010

               2011

               2012

               2013

               Przewidywane środki w skali roku (budżet WE)

               %

               207 500

               253 500

               349 100

               481 200

               Islandia

               0,04

               79

               96

               132

               183

               Norwegia

               2,61

               5 408

               6 607

               9 099

               12 542

               Szwajcaria

               3,35

               6 943

               8 483

               11 682

               16 102

               Liechtenstein

               0,03

               62

               76

               105

               144

               Za lata 2010–2013 płatności dokonuje się na podstawie wskaźnika zamieszczonego w niniejszej tabeli, z zastrzeżeniem ust. 4.

         2.   Za lata 2011–2013 płatności dokonuje się do dnia 15 lutego danego roku budżetowego, w oparciu o nakazy odzyskania środków wystawione przez Komisję do dnia 15 grudnia poprzedniego roku.
   3.   Wkłady przeznaczone na rok 2009 są należne jako wkłady wyjątkowe w roku 2010. Zostają wniesione wraz z wkładami należnymi za rok 2010 do dnia 15 lutego 2010 r. W odniesieniu do Szwajcarii wkłady zostają wpłacone najpóźniej po upływie miesiąca od dnia podpisania niniejszej umowy.
   Przydziały przewidziane na rok 2009 dla poszczególnych państw włączonych w dorobek Schengen, ustanowione przez Komisję zgodnie z art. 14 i 15 decyzji, należne są ze strony Wspólnoty jako wkłady wyjątkowe za rok 2010 w następującej wysokości:
   Islandia: 62 148 EUR
   Norwegia: 1 611 049 EUR
   Szwajcaria: 2 282 112 EUR
   Jeden program roczny (rok 2010) obejmuje zarówno przydziały na rok 2010, jak i wymienione przydziały wyjątkowe.
   Począwszy od roku 2010, przydziały przewidziane dla poszczególnych państw włączonych w dorobek Schengen obliczane są corocznie zgodnie z art. 14 i 15 decyzji.
   4.   Strony korygują wkłady każdego państwa włączonego w dorobek Schengen za lata budżetowe 2010, 2011, 2012 i 2013 na podstawie najbardziej aktualnych dostępnych wartości rocznego PKB w dniu 1 maja 2012 r. Należy dokonać korekty wkładów za rok 2013.
   Do celów korekty, procent PKB poszczególnych państw włączonych w dorobek Schengen oblicza się w sposób następujący:

               —

               w odniesieniu do Islandii i Norwegii procent PKB dla każdego z tych państw oblicza się w stosunku do wartości PKB wszystkich państw uczestniczących, jak określono w art. 12 ust. 1 umowy o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen,

               —

               w odniesieniu do Szwajcarii procent PKB oblicza się w stosunku do wartości PKB wszystkich państw uczestniczących, jak określono w art. 11 umowy o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen,

               —

               w odniesieniu do Liechtensteinu procent PKB oblicza się w stosunku do wartości PKB wszystkich państw uczestniczących, jak określono w art. 3 protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen.

         5.   W przypadku zmiany całkowitej kwoty odniesienia w art. 13 ust. 1 decyzji lub zmian środków rocznych w porównaniu z tymi, które przewidziano w tabeli ust. 1 zgodnie z decyzją władz budżetowych WE oraz zgodnie z pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (7), w kontekście wieloletnich ram finansowych Unii Europejskiej na lata 2007–2013, Strony korygują wartości podane w tabeli w ust. 1.
   Każda korekta jest proporcjonalna do zmiany całkowitej kwoty odniesienia lub danych środków rocznych i jest stosowana do roku budżetowego, którego dotyczy zmiana.
   W tym celu Komisja zawiadamia pisemnie państwa włączone w dorobek Schengen o korektach wielkości ich wkładów finansowych i ustaleniach, które należy zastosować w odniesieniu do wiążących się z nimi płatności lub zwrotów.
   6.   Wkład Liechtensteinu obejmuje tylko lata rozpoczynające się od dnia, o którym mowa w art. 13 ust. 6.
   7.   Komisja może wykorzystać nie więcej niż 300 000 EUR z płatności dokonywanych corocznie przez państwa włączone w dorobek Schengen celem pokrycia wydatków administracyjnych związanych z personelem lub personelem zewnętrznym niezbędnym dla wspierania procesu wprowadzania w życie decyzji i niniejszej umowy przez państwa włączone w dorobek Schengen.
   8.   Na rok 2009 i 2010 Komisja zaciąga wspólnotowe zobowiązanie budżetowe na dany rok budżetowy na podstawie kwot przydzielonych państwom włączonym w dorobek Schengen przez Komisję zgodnie z art. 14 i 15 decyzji.
   Artykuł 12
   Poufność
   Informacje przekazane lub uzyskane na mocy niniejszej umowy, niezależnie od ich postaci, są objęte tajemnicą służbową i są chronione w taki sam sposób, w jaki chroni się podobne informacje na mocy przepisów mających zastosowanie do instytucji wspólnotowych oraz przepisów państw włączonych w dorobek Schengen. Informacji takich nie wolno przekazywać osobom innym niż te, których funkcja w instytucji wspólnotowej, państwie członkowskim lub państwie włączonym w dorobek Schengen wymaga zapoznania się z nimi, ani nie mogą one być wykorzystywane do celów innych niż zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych Stron.
   Artykuł 13
   Wejście w życie
   1.   Funkcję depozytariusza niniejszej umowy pełni Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej.
   2.   Wspólnota, Islandia, Norwegia, Szwajcaria i Liechtenstein zatwierdzają niniejsza umowę zgodnie z ich własnymi procedurami.
   3.   Wejście w życie niniejszej umowy wymaga zatwierdzenia przez Wspólnotę i przynajmniej przez jednego z pozostałych sygnatariuszy.
   4.   Niniejsza umowa wchodzi w życie w odniesieniu do Strony w pierwszym dniu pierwszego miesiąca następującego po złożeniu jej dokumentów zatwierdzających u depozytariusza.
   5.   Wspólnota, Islandia, Norwegia i Szwajcaria stosują niniejszą umowę, z wyjątkiem art. 6, tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania, nie naruszając wymogów konstytucyjnych.
   6.   Wspólnota i Liechtenstein stosują niniejszą umowę tymczasowo od dnia wejścia w życie przepisów określonych w art. 2 protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen zgodnie z art. 10 tego protokołu.
   Artykuł 14
   Programowanie i sprawozdawczość
   1.   Państwa włączone w dorobek Schengen informują Komisję o organych wyznaczonych do realizacji ich programu wieloletniego i programów rocznych nie później niż miesiąc po podpisaniu niniejszej umowy.
   2.   Państwa włączone w dorobek Schengen przedkładają Komisji projekt ich programu wieloletniego na lata 2010–2013 nie później niż trzy miesiące po podpisaniu niniejszej umowy.
   3.   Państwa włączone w dorobek Schengen przedkładają Komisji projekt ich programu rocznego na rok 2010 nie później niż pięć miesięcy po podpisaniu niniejszej umowy.
   4.   Państwa włączone w dorobek Schengen przedkładają opis systemów zarządzania i kontroli, o których mowa w art. 34 ust. 2 decyzji, nie później niż trzy miesiące po podpisaniu niniejszej umowy.
   5.   Komisja zatwierdza program wieloletni w terminie trzech miesięcy od chwili jego formalnego przedłożenia oraz program roczny na rok 2010 w terminie jednego miesiąca od chwili jego formalnego przedłożenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w decyzji oraz pod warunkiem, że Komisja upewniła się, zgodnie z procedurą określoną w art. 34 decyzji, że państwa włączone w dorobek Schengen utworzyły systemy zarządzania i kontroli spełniające wymogi przepisów zawartych w art. 26–32 decyzji.
   6.   Nie jest konieczne, aby państwa włączone w dorobek Schengen przedłożyły sprawozdanie z oceny przewidziane w art. 52 ust. 2 lit. a) decyzji.
   Artykuł 15
   Okres obowiązywania i rozwiązanie umowy
   1.   Zarówno Wspólnota, jak i państwo włączone w dorobek Schengen mogą rozwiązać niniejszą umowę, powiadamiając o tym pozostałe Strony. Umowa przestaje być stosowana trzy miesiące po dacie takiego powiadomienia. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania są kontynuowane na warunkach określonych w niniejszej umowie. Strony regulują za wspólnym porozumieniem wszelkie inne konsekwencje rozwiązania.
   2.   W odniesieniu do Islandii i Norwegii rozwiązanie niniejszej umowy następuje w momencie rozwiązania właściwej umowy o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen zgodnie z art. 8 ust. 4, art. 11 ust. 3 lub art. 16 tej umowy.
   W odniesieniu do Szwajcarii rozwiązanie niniejszej umowy następuje w momencie rozwiązania umowy o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen zgodnie z art. 7 ust. 4, art. 10 ust. 3 lub art. 17 tej umowy.
   W odniesieniu do Liechtensteinu rozwiązanie niniejszej umowy następuje w momencie rozwiązania protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen zgodnie z art. 5 ust. 4, art. 11 ust. 1 lub art. 11 ust. 3 tego protokołu.
   Artykuł 16
   Języki
   Niniejsza umowa, jak również załączone do niej deklaracje, sporządzona jest w jednym egzemplarzu w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, islandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

      Съставено в Брюксел на деветнадесети март две хиляди и десета година.
      Hecho en Bruselas, el diecinueve de marzo de dos mil diez.
      V Bruselu dne devatenáctého března dva tisíce deset.
      Udfærdiget i Bruxelles den nittende marts to tusind og ti.
      Geschehen zu Brüssel am neunzehnten März zweitausendzehn.
      Kahe tuhande kümnenda aasta märtsikuu üheksateistkümnendal päeval Brüsselis.
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις δέκα εννέα Μαρτίου δύο χιλιάδες δέκα.
      Done at Brussels on the nineteenth day of March in the year two thousand and ten.
      Fait à Bruxelles, le dix-neuf mars deux mille dix.
      Fatto a Bruxelles, addì diciannove marzo duemiladieci.
      Briselē, divi tūkstoši desmitā gada deviņpadsmitajā martā.
      Priimta du tūkstančiai dešimtų metų kovo devynioliktą dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizedik év március tizenkilencedik napján.
      Magħmul fi Brussell, id-dsatax-il jum ta' Marzu tas-sena elfejn u għaxra.
      Gedaan te Brussel, de negentiende maart tweeduizend tien.
      Sporządzono w Brukseli dnia dziewiętnastego marca roku dwa tysiące dziesiątego.
      Feito em Bruxelas, em dezanove de Março de dois mil e dez.
      Încheiat la Bruxelles, la nouăsprezece martie două mii zece.
      V Bruseli dňa devätnásteho marca dvetisícdesať.
      V Bruslju, dne devetnajstega marca leta dva tisoč deset.
      Tehty Brysselissä yhdeksäntenätoista päivänä maaliskuuta vuonna kaksituhattakymmenen.
      Som skedde i Bryssel den nittonde mars tjugohundratio.
      Gjört í Brussel hinn nítjánda dag marsmánaðar árið tvö þúsund og tíu.
      Utferdiget i Brussel, den nittende mars totusenogti.

         За Европейската общност
         For the European Community
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar

         Fyrir hönd Islands

         For Kongeriket Norge

         Für die Schweizerische Eidgenossenschaft
         Pour la Confédération suisse
         Per la Confederazione svizzera

         Für das Fürstentum Liechtenstein

      (1)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1525/2007 (Dz.U. L 343 z 27.12.2007, s. 9).

      (2)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 478/2007 (Dz.U. L 111 z 28.4.2007, s. 13).

      (3)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

      (4)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.

      (5)  W oparciu o PKB na rok 2007.
   Za rok 2009 płatności dokonuje się na podstawie stałych kwot niepodlegających przeglądowi ().

      (6)  Wartości wskaźnika są zaokrąglone.
   Za lata 2010–2013 płatności dokonuje się na podstawie wskaźnika zamieszczonego w niniejszej tabeli, z zastrzeżeniem ust. 4.

      (7)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
   WSPÓLNA DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ I LIECHTENSTEINU DOTYCZĄCA UDZIAŁU LIECHTENSTEINU W FUNDUSZU GRANIC ZEWNĘTRZNYCH ZGODNIE Z DECYZJĄ NR 574/2007/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I LIECHTENSTEIN

               —

               uwzględniając położenie geograficzne Liechtensteinu i jego brak granic zewnętrznych i sieci konsularnej, które byłyby podstawą dla rozwoju programu realizacji funduszu, oraz

               —

               uznając zaangażowanie Liechtensteinu w realizowanie celów dorobku Schengen, jak również jego solidarność z państwami, które stosują przepisy Schengen dotyczące granic zewnętrznych,
               wyrażają zgodę, aby Liechtenstein mógł podjąć decyzję o nieuczestniczeniu w realizacji funduszu pod warunkiem, że będzie miał swój wkład finansowy w funduszu w zgodzie z art. 11 Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013. W związku z tym Liechtenstein wniesie wkład do funduszu, ale odstąpi od prawa do otrzymywania przydziału z funduszu zgodnie z art. 14 i 15 decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

         Jeśli na późniejszym etapie Liechtenstein zechce uczestniczyć, poinformuje o tym z odpowiednim wyprzedzeniem Komisję; wówczas ustanowione zostaną, w formie wymiany listów, niezbędne przygotowania praktyczne celem zapewnienia stosowania decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisów wykonawczych i niniejszej umowy.
   DEKLARACJA RZĄDU NORWEGII O BEZPOŚREDNIEJ WYKONALNOŚCI DECYZJI PODJĘTYCH PRZEZ INSTYTUCJE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ I DOTYCZĄCYCH ZOBOWIĄZAŃ PIENIĘŻNYCH NAŁOŻONYCH NA PRZEDSIĘBIORSTWA Z SIEDZIBĄ W NORWEGII
   Zwraca się uwagę umawiającym się Stronom, że obecna konstytucja Norwegii nie przewiduje bezpośredniej wykonalności decyzji podjętych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej i dotyczących zobowiązań pieniężnych nałożonych na przedsiębiorstwa z siedzibą w Norwegii. Norwegia potwierdza, że takie decyzje powinny być nadal kierowane bezpośrednio do tych przedsiębiorstw oraz że przedsiębiorstwa powinny spełniać swoje obowiązki zgodnie z obecną praktyką. Wspomniane ograniczenia konstytucyjne dotyczące bezpośredniej wykonalności decyzji instytucji Wspólnoty Europejskiej dotyczących zobowiązań pieniężnych nie stosuje się do podmiotów zależnych ani do majątku na terytorium Wspólnoty należącego do przedsiębiorstw z siedzibą w Norwegii. W przypadku pojawienia się trudności Norwegia jest przygotowana do rozpoczęcia konsultacji i pracy nad obopólnie satysfakcjonującym rozwiązaniem.
   DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
   Sytuacja, o której mowa w jednostronnej deklaracji Norwegii, będzie podlegać stałej obserwacji przez Komisję. Komisja może w każdej chwili zainicjować konsultacje z Norwegią w celu znalezienia satysfakcjonującego rozwiązania problemów, które mogą się pojawić.
   Joint Declaration by the European Union and the Republic of Iceland, the Kingdom of Norway, the Swiss Confederation and the Principaliy of Liechtenstein on the signature of the Agreement between the European Community and the Republic of Iceland, the Kingdom of Norway, the Swiss Confederation and the Principality of Liechtenstein on supplementary rules in relation to the External Borders Fund for the period 2007 to 2013
   As a consequence of the entry into force of the Treaty of Lisbon on 1 December 2009, the European Union has replaced and succeeded the European Community and from that date the European Union exercises all rights and assumes all obligations of the European Community.
   Therefore, references to ‘the European Community’ in the text of the aforementioned Agreement, signed today, are, where appropriate, to be read as ‘the European Union’.

      Done at Brussels on  2010.

         For the European Union

         For the Republic of Iceland

         For the Kingdom of Norway

         For the Swiss Confederation

         For the Principality of Liechtenstein


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/412 z dnia 7 marca 2017 r. zmieniająca decyzję 2013/798/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Środkowoafrykańskiej

text:
               9.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 63/102

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/412
   z dnia 7 marca 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2013/798/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Środkowoafrykańskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 grudnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/798/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 27 stycznia 2017 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 2339 (2017) (zwaną dalej „rezolucją RB ONZ nr 2339 (2017)”).

               (3)

               Rezolucja RB ONZ nr 2339 (2017) przewiduje pewne zmiany dotyczące zwolnień z embarga na broń oraz kryteriów umieszczania w wykazie osób i podmiotów objętych sankcjami.

               (4)

               Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2013/798/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2013/798/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Art. 1 nie ma zastosowania do:

                           a)

                           sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu uzbrojenia i materiałów z nim związanych – a także świadczenia powiązanej pomocy technicznej lub finansowania i pomocy finansowej – przeznaczonych wyłącznie do wsparcia Wszechstronnej Zintegrowanej Misji Stabilizacyjnej ONZ w Republice Środkowoafrykańskiej (Minusca), regionalnej grupy zadaniowej Unii Afrykańskiej (AU–RTF) oraz misji Unii i sił francuskich rozmieszczonych w Republice Środkowoafrykańskiej, lub do wykorzystania przez nie;

                           b)

                           sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu nieśmiercionośnego sprzętu oraz zapewnienia pomocy, w tym operacyjnego i nieoperacyjnego szkolenia przeznaczonego dla sił bezpieczeństwa Republiki Środkowoafrykańskiej – w tym również dla państwowych cywilnych organów egzekwowania prawa – wyłącznie do celów wsparcia procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Republice Środkowoafrykańskiej, lub do wykorzystania w tym procesie, we współpracy z Minusca, zgodnie z powiadomieniem przekazanym wcześniej komitetowi ONZ ustanowionemu zgodnie z pkt 57 rezolucji RB ONZ nr 2127 (2013) (zwanemu dalej »komitetem«);

                           c)

                           sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu uzbrojenia i materiałów z nim związanych wwiezionych do Republiki Środkowoafrykańskiej przez siły czadyjskie lub sudańskie wyłącznie do użytku międzynarodowych patroli sił trójstronnych ustanowionych w dniu 23 maja 2011 r. w Chartumie przez Republikę Środkowoafrykańską, Czad i Sudan w celu zwiększenia bezpieczeństwa we wspólnych obszarach przygranicznych, we współpracy z Minusca, zgodnie z wcześniejszym zatwierdzeniem przez komitet;

                           d)

                           sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych, oraz powiązanej pomocy technicznej lub szkoleń, zgodnie z wcześniejszym zatwierdzeniem przez komitet;

                           e)

                           sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Republiki Środkowoafrykańskiej przez personel ONZ, personel Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy, wyłącznie do ich osobistego użytku;

                           f)

                           sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu broni strzeleckiej i lekkiej oraz innego sprzętu z nią związanego, przeznaczonych wyłącznie do użytku międzynarodowych patroli zapewniających bezpieczeństwo w obszarze chronionym nad rzeką Sangha obejmującym terytoria wchodzące w skład trzech państw w celu obrony przed kłusownictwem, przemytem kości słoniowej i uzbrojenia oraz innymi działaniami sprzecznymi z prawem krajowym Republiki Środkowoafrykańskiej lub międzynarodowymi zobowiązaniami prawnymi tego państwa, zgodnie z powiadomieniem przekazanym wcześniej komitetowi;

                           g)

                           sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu uzbrojenia i innego związanego z nim sprzętu śmiercionośnego dla sił bezpieczeństwa Republiki Środkowoafrykańskiej – w tym również dla państwowych cywilnych organów egzekwowania prawa – wyłącznie do celów wsparcia procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Republice Środkowoafrykańskiej lub do wykorzystania w tym procesie, zgodnie z wcześniejszym zatwierdzeniem przez komitet; lub

                           h)

                           innej sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu uzbrojenia i materiałów z nim związanych, lub zapewnienia pomocy lub personelu, zgodnie z wcześniejszym zatwierdzeniem przez komitet.”;

               2)

               art. 2a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby na ich terytorium nie mogły wjechać ani przez ich terytorium nie mogły przejechać osoby wskazane przez komitet jako:

                           a)

                           przeprowadzające lub wspierające akty zagrażające pokojowi, stabilności lub bezpieczeństwu Republiki Środkowoafrykańskiej, w tym akty narażające na szwank lub utrudniające proces stabilizacji i pojednania, lub akty podsycające przemoc;

                           b)

                           naruszające embargo na broń ustanowione w pkt 54 rezolucji RB ONZ nr 2127 (2013) oraz w art. 1 niniejszej decyzji, lub które bezpośrednio lub pośrednio dostarczały, sprzedawały lub przekazywały ugrupowaniom zbrojnym lub sieciom przestępczym w Republice Środkowoafrykańskiej, lub same otrzymywały uzbrojenie lub materiały z nim związane, lub jakiekolwiek porady techniczne, szkolenie techniczne lub pomoc techniczną, w tym finansowanie i pomoc finansową, w związku z działaniami z użyciem przemocy prowadzonymi przez ugrupowania zbrojne lub sieci przestępcze w Republice Środkowoafrykańskiej;

                           c)

                           uczestniczące w planowaniu, kierownictwie lub popełnianiu czynów naruszających prawo międzynarodowe praw człowieka lub międzynarodowe prawo humanitarne, zależnie od przypadku, lub stanowiących nadużycie lub naruszenie praw człowieka w Republice Środkowoafrykańskiej, w tym również czynów związanych z atakowaniem ludności cywilnej, zamachami na tle etnicznym czy religijnym, zamachami na szkoły i szpitale oraz uprowadzaniem i przymusowym wysiedlaniem;

                           d)

                           uczestniczące w planowaniu, kierownictwie lub popełnianiu aktów przemocy seksualnej i uwarunkowanej płcią w Republice Środkowoafrykańskiej;

                           e)

                           rekrutujące dzieci lub angażujące je w konflikt zbrojny w Republice Środkowoafrykańskiej, z naruszeniem mającego zastosowanie prawa międzynarodowego;

                           f)

                           udzielające wsparcia ugrupowaniom zbrojnym lub sieciom przestępczym poprzez nielegalną eksploatację bogactw naturalnych, w tym diamentów, złota, dzikiej fauny i flory oraz produktów od nich pochodnych, lub handel nimi, w Republice Środkowoafrykańskiej lub z terytorium tego kraju;

                           g)

                           utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej do Republiki Środkowoafrykańskiej lub dostęp do tej pomocy, lub jej dystrybucję w Republice Środkowoafrykańskiej;

                           h)

                           uczestniczące w planowaniu, kierowaniu, sponsorowaniu lub przeprowadzaniu zamachów na misje ONZ lub międzynarodowe siły bezpieczeństwa, w tym misję Minusca, misje Unii i operacje francuskie, które je wspierają;

                           i)

                           stojące na czele podmiotów wskazanych przez komitet, lub które udzielały wsparcia osobom lub podmiotom wskazanym przez komitet, lub działały na ich rzecz, w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub które stoją na czele podmiotów będących własnością lub kontrolowanych przez osoby lub podmioty wskazane przez komitet, udzielały im wsparcia lub działały na ich rzecz, w ich imieniu lub pod ich kierownictwem,

                     zgodnie z wykazem w załączniku do niniejszej decyzji.”;

               3)

               w art. 2b wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 otrzymuje brzmienie
                           „1.   Wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze będące własnością osób lub podmiotów lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby i podmioty wskazane przez komitet jako:

                                       a)

                                       przeprowadzające lub wspierające akty zagrażające pokojowi, stabilności lub bezpieczeństwu Republiki Środkowoafrykańskiej, w tym akty narażające na szwank lub utrudniające proces stabilizacji i pojednania, lub akty podsycające przemoc;

                                       b)

                                       naruszające embargo na broń ustanowione w pkt 54 rezolucji RB ONZ nr 2127 (2013) oraz w art. 1 niniejszej decyzji, lub które bezpośrednio lub pośrednio dostarczały, sprzedawały lub przekazywały ugrupowaniom zbrojnym lub sieciom przestępczym w Republice Środkowoafrykańskiej, lub same otrzymywały uzbrojenie lub materiały z nim związane, lub jakiekolwiek porady techniczne, szkolenie techniczne lub pomoc techniczną, w tym finansowanie i pomoc finansową, w związku z działaniami z użyciem przemocy prowadzonymi przez ugrupowania zbrojne lub sieci przestępcze w Republice Środkowoafrykańskiej;

                                       c)

                                       uczestniczące w planowaniu, kierownictwie lub popełnianiu czynów naruszających prawo międzynarodowe praw człowieka lub międzynarodowe prawo humanitarne, zależnie od przypadku, lub stanowiących nadużycie lub naruszenie praw człowieka w Republice Środkowoafrykańskiej, w tym również czynów związanych z atakowaniem ludności cywilnej, zamachami na tle etnicznym czy religijnym, zamachami na szkoły i szpitale oraz uprowadzaniem i przymusowym wysiedlaniem;

                                       d)

                                       uczestniczące w planowaniu, kierownictwie lub popełnianiu aktów przemocy seksualnej i uwarunkowanej płcią w Republice Środkowoafrykańskiej;

                                       e)

                                       rekrutujące dzieci lub angażujące je w konflikt zbrojny w Republice Środkowoafrykańskiej, z naruszeniem mającego zastosowanie prawa międzynarodowego;

                                       f)

                                       udzielające wsparcia ugrupowaniom zbrojnym lub sieciom przestępczym poprzez nielegalną eksploatację bogactw naturalnych, w tym diamentów, złota, dzikiej fauny i flory oraz produktów od nich pochodnych, lub handel nimi, w Republice Środkowoafrykańskiej lub z terytorium tego kraju;

                                       g)

                                       utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej do Republiki Środkowoafrykańskiej lub dostęp do tej pomocy, lub jej dystrybucję w Republice Środkowoafrykańskiej;

                                       h)

                                       uczestniczące w planowaniu, kierowaniu, sponsorowaniu lub przeprowadzaniu zamachów na misje ONZ lub międzynarodowe siły bezpieczeństwa, w tym misję Minusca, misje Unii i operacje francuskie, które je wspierają;

                                       i)

                                       stojące na czele podmiotów wskazanych przez komitet, lub które udzielały wsparcia osobom lub podmiotom wskazanym przez komitet, lub działały na ich rzecz, w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub które stoją na czele podmiotów będących własnością lub kontrolowanych przez osoby lub podmioty wskazane przez komitet, udzielały im wsparcia lub działały na ich rzecz, w ich imieniu lub pod ich kierownictwem,

                                 zostają zamrożone.”;

                           b)

                           ust. 4 otrzymuje brzmienie:
                           „4.   Państwo członkowskie może też zezwolić na wyjątki od środków, o których mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych, które są:

                                       a)

                                       niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków – po tym jak dane państwo członkowskie powiadomi komitet, a komitet taki wyjątek zatwierdzi;

                                       b)

                                       przedmiotem zastawu lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, w którym to przypadku fundusze i zasoby gospodarcze mogą zostać wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania orzeczenia, pod warunkiem że zastaw został ustanowiony lub orzeczenie zostało wydane przed dniem 27 stycznia 2017 r. i że zastaw ani orzeczenie nie dotyczą osoby ani podmiotu, o których mowa w niniejszym artykule – po tym jak dane państwo członkowskie powiadomi komitet.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2017 r.

            W imieniu Rady

         L. GRECH

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/798/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Środkowoafrykańskiej (Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 51).