Ważna informacja prawna

|

32006D0187

2006/187/WE: Decyzja Rady z dnia  21 grudnia 2005 r.  dotycząca zawarcia porozumień w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską oraz odpowiednio Republiką Bułgarii i Rumunią w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina oraz zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 933/95

Dziennik Urzędowy L 066 , 08/03/2006 P. 0021 - 0023

		Decyzja Radyz dnia 21 grudnia 2005 r.dotycząca zawarcia porozumień w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską oraz odpowiednio Republiką Bułgarii i Rumunią w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina oraz zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 933/95(2006/187/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w połączeniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnego ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre wina [1] została podpisana dnia 29 listopada 1993 r.(2) Umowa w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Rumunią w sprawie wzajemnego ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre wina [2] została podpisana dnia 26 listopada 1993 r.(3) Zgodnie z dyrektywami wydanymi przez Radę Komisja oraz dwa zainteresowane kraje stowarzyszone zakończyły negocjacje w sprawie nowych koncesji na niektóre wina. Wyniki tych negocjacji powinny z czasem zostać włączone w ramy Układów Europejskich w formie protokołów dodatkowych zawierających postanowienia dotyczące wzajemnej ochrony nazw win i oznaczeń wyrobów spirytusowych.(4) Do czasu zawarcia i przyjęcia protokołów dodatkowych oraz w celu wdrożenia wyników negocjacji, dotyczących nowych koncesji na niektóre wina, powinny zostać przyjęte porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą i dwoma zainteresowanymi krajami stowarzyszonymi w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina. Koncesje przewidziane w tych dwóch porozumieniach w formie wymiany listów powinny być identyczne z zawartymi w planowanych protokołach dodatkowych do Układów Europejskich, które z chwilą wejścia w życie zastąpią te dwa porozumienia.(5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 933/95 z dnia 10 kwietnia 1995 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre wina pochodzące z Bułgarii, Węgier i Rumunii [3] powinno zostać zmienione zgodnie z tymi dwoma porozumieniami.(6) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień porozumień Komisja powinna zostać upoważniona do przyjęcia niezbędnego ustawodawstwa w celu wprowadzenia ich w życie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [4].(7) Należy zatwierdzić obydwa porozumienia,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina, przedstawione w załączniku I do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Rumunią w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina, przedstawione w załączniku II do niniejszej decyzji.Artykuł 3Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania porozumień, tak by stały się one wiążące dla Wspólnoty.Artykuł 4Niniejszym upoważnia się Komisję do przyjęcia niezbędnych aktów w celu wykonania porozumień, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.Artykuł 5W rozporządzeniu (WE) nr 933/95 wprowadza się następujące zmiany:1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:"Artykuł 11. Od dnia 1 stycznia 2005 r., bez uszczerbku dla ust. 2, należności celne obowiązujące w przywozie następujących produktów pochodzących z Bułgarii i Rumunii zawiesza się na poziomie i w granicach kontyngentów taryfowych wskazanych w odniesieniu do każdego produktu:a) wina pochodzące z Bułgarii:Nr porządkowy | Kod CN [5] | Wyszczególnienie [6] | Roczna ilość od 1.1.2005 (hl) | Roczny wzrost od 1.1.2006 (hl) | Stawka celna dla kontyngentu |09.7001 | ex220410 | Wino musujące, w pojemnikach o pojemności nie większej niż 2 litry | 4000 | 200 | wolne |09.7003 | ex220421 | Wino ze świeżych winogron | 510000 | 25500 | wolne |09.7005 | ex220429 | Wino ze świeżych winogron | 195000 | 0 | wolne |b) wina pochodzące z Rumunii:Nr porządkowy | Kod CN [7] | Wyszczególnienie [8] | Roczna ilość od 1.1.2005 (hl) | Stawka celna dla kontyngentu |09.7013 | ex220410 ex220421 ex220429 | Wino ze świeżych winogron | 345000 | wolne |2. Włączenie do kontyngentów taryfowych określonych w ust. l ogranicza się do win, którym towarzyszy dokument VI l lub wyciąg VI 2, wypełniony zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [].2) Załącznik zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 2005 r.W imieniu RadyB. BradshawPrzewodniczący[1] Dz.U. L 337 z 31.12.1993, str. 3. Umowa ostatnio zmieniona umową w formie wymiany listów zmieniająca umowę w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie wzajemnego ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre wina (Dz.U. L 49 z 22.2.2000, str. 7).[2] Dz.U. L 337 z 31.12.1993, str. 173. Umowa ostatnio zmieniona umową w formie wymiany listów zmieniająca umowę w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Rumunią w sprawie wzajemnego ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre wina (Dz.U. L 49 z 22.2.2000, str. 15).[3] Dz.U. L 96 z 28.4.1995, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 678/2001 (Dz.U. L 94 z 4.4.2001, str. 1).[4] Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2165/2005 (Dz.U. L 345 z 28.12.2005, str. 1).[5] Patrz: kody TARIC w załączniku III.[6] W drodze odstępstwa od zasad wykładni Nomenklatury Scalonej wyszczególnienie produktów należy traktować jako orientacyjne, ponieważ stosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone, w kontekście art. l ust. l, na podstawie zakresu kodów CN. W przypadku występowania kodów ex CN zastosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone na podstawie kodu CN i odpowiadającego mu opisu, traktowanymi łącznie.[7] Patrz: kody TARIC w załączniku III.[8] W drodze odstępstwa od zasad wykładni Nomenklatury Scalonej wyszczególnienie produktów należy traktować jako orientacyjne, ponieważ stosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone, w kontekście art. l ust. l, na podstawie zakresu kodów CN. W przypadku występowania kodów ex CN zastosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone na podstawie kodu CN i odpowiadającego mu opisu, traktowanymi łącznie.[] Dz.U. L 128 z 10.5.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2079/2005 (Dz.U. L 333 z 20.12.2005, str. 6).";--------------------------------------------------


title: 2014/793/UE: Decyzja Rady z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Francuską w sprawie stosowania do wspólnoty terytorialnej Saint-Barthélemy prawodawstwa Unii dotyczącego opodatkowania dochodów z oszczędności oraz współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania

text:
               15.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/10

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 listopada 2014 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Francuską w sprawie stosowania do wspólnoty terytorialnej Saint-Barthélemy prawodawstwa Unii dotyczącego opodatkowania dochodów z oszczędności oraz współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania

      (2014/793/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113 i 115 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) i art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2013/671/UE (1) dnia 17 lutego 2014 r. podpisano Umowę między Unią Europejską a Republiką Francuską w sprawie stosowania do wspólnoty terytorialnej Saint-Barthélemy prawodawstwa Unii dotyczącego opodatkowania dochodów z oszczędności oraz współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (zwaną dalej „Umową”), z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Celem Umowy jest zapewnienie dalszego stosowania do wspólnoty terytorialnej Saint-Barthélemy, pomimo zmiany jej statusu, mechanizmów przewidzianych w dyrektywie Rady 2011/16/UE (2) i dyrektywie Rady 2003/48/WE (3), których celem jest w szczególności walka z oszustwami podatkowymi oraz transgranicznym unikaniem opodatkowania.

               (3)

               Umowa powinna zostać zawarta,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Francuską w sprawie stosowania do wspólnoty terytorialnej Saint-Barthélemy prawodawstwa Unii dotyczącego opodatkowania dochodów z oszczędności oraz współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianej w art. 7 Umowy (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 listopada 2014 r.

            W imieniu Rady

         P. C. PADOAN

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/671/UE z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Francuską w sprawie stosowania do wspólnoty terytorialnej Saint-Barthélemy prawodawstwa Unii dotyczącego opodatkowania dochodów z oszczędności oraz współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (Dz.U. L 313 z 22.11.2013, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (Dz.U. L 157 z 26.6.2003, s. 38).

      (4)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2004/525/WE:Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 3 czerwca 2004 r. w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innym bezprawnym działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich oraz w sprawie zmiany Warunków Zatrudnienia Pracowników Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/11)

text:
               30.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 230/56

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 3 czerwca 2004 r.
   w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innym bezprawnym działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich oraz w sprawie zmiany Warunków Zatrudnienia Pracowników Europejskiego Banku Centralnego
   (EBC/2004/11)
   (2004/525/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   mając na uwadze rozporządzenie Parlamentu Europejskiego oraz Rady (WE) nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie dochodzeń przeprowadzanych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (1), a w szczególności art. 4, ust. 1 oraz art. 4, ust. 6,
   mając na uwadze postanowienia Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, a w szczególności art. 12, ust. 3 oraz art. 36, ust. 1,
   mając na uwadze stanowisko Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego (EBC), wyrażone zgodnie z piątym tiret art. 47, ust. 2 Statutu,
   mając na uwadze opinię Komitetu Pracowniczego EBC,
   zważywszy, że

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 (dalej „Rozporządzenie OLAF”) stanowi, że Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej „Urząd”) ma za zadanie wszczynanie i prowadzenie odnoszących się do nadużyć finansowych dochodzeń administracyjnych (dalej „dochodzenia wewnętrzne”) w instytucjach, organach, urzędach lub agencjach powołanych na mocy lub na podstawie Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską lub Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych bezprawnych działań przynoszących szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich. Zgodnie z Rozporządzeniem OLAF, dochodzenia wewnętrzne mogą dotyczyć: istotnych spraw związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych, obejmujących uchybienia w wykonywaniu obowiązków przez członków personelu takich instytucji, organów, urzędów lub agencji, mogące skutkować wszczęciem postępowania dyscyplinarnego lub, w zależności od przypadku, postępowania karnego, bądź też mających podobną wagę zaniedbań dokonywanych przez członków instytucji lub organów albo osoby kierujące urzędami lub agencjami względnie przez takich członków personelu instytucji, organów, urzędów lub agencji, którzy nie podlegają Regulaminowi pracy obowiązującemu urzędników albo Warunkom zatrudnienia obowiązującym pozostałe osoby zatrudnione przez Wspólnoty Europejskie (dalej „Regulamin pracy”).

               (2)

               W odniesieniu do EBC, zakres tego typu obowiązków służbowych, w szczególności związanych z obowiązkiem profesjonalnego działania oraz zachowywania tajemnicy służbowej, został określony w: a) Warunkach zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego; b) Regulaminie pracy Europejskiego Banku Centralnego; c) załączniku I do Warunków zatrudnienia dotyczącym warunków zatrudnienia krótkoterminowego oraz d) Regulaminie Europejskiego Banku Centralnego dotyczącym zatrudnienia krótkoterminowego, natomiast dalsze wskazówki są określone w: e) Kodeksie postępowania Europejskiego Banku Centralnego (2) oraz f) Kodeksie postępowania Członków Rady Prezesów (3) (dalej łącznie „warunki zatrudnienia EBC”).

               (3)

               Rozporządzenie OLAF przewiduje w art. 4, ust. 1, że w związku z ochroną interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz zwalczaniem nadużyć finansowych i innych bezprawnych działań przynoszących szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich, Urząd „prowadzi dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach, urzędach i agencjach”, natomiast w art. 4, ust. 6 stanowi, że każda instytucja, organ, urząd lub agencja wyda decyzję, która „określa w szczególności zasady dotyczące: a) obowiązku zapewniania współpracy z pracownikami Urzędu i dostarczania im informacji ciążącego na członkach, urzędnikach względnie innych pracownikach instytucji i organów, jak również osobach kierujących, urzędnikach i pracownikach urzędów i agencji; b) procedur, których muszą przestrzegać pracownicy Urzędu w trakcie prowadzenia dochodzeń wewnętrznych, jak również zagwarantowania praw osób, których dotyczy dochodzenie wewnętrzne”. Zgodnie z orzecznictwem Wspólnoty, Urząd może wszcząć dochodzenie jedynie na podstawie wystarczająco poważnych podejrzeń (4).

               (4)

               Rozporządzenie OLAF stanowi (akapit drugi art. 4, ust. 1), że dochodzenia wewnętrzne powinny być prowadzone zgodnie z zasadami wyrażonymi w Traktatach, w szczególności w Protokole w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, oraz z należytym uwzględnieniem Regulaminu pracy. Do dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Urząd mają zastosowanie także postanowienia art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz inne zasady i prawa podstawowe wspólne dla Państw Członkowskich oraz uznawane przez Trybunał Sprawiedliwości, takie jak na przykład poufność porad prawnych („tajemnica adwokacka”).

               (5)

               Dochodzenia wewnętrzne są prowadzone zgodnie z procedurami określonymi w Rozporządzeniu OLAF oraz w decyzjach wydanych celem jego wykonania przez właściwe instytucje, organy, urzędy lub agencje. Przy wydawaniu tego typu decyzji wykonawczej obowiązkiem EBC jest uzasadnienie wszelkich ograniczeń wprowadzanych w odniesieniu do takich dochodzeń wewnętrznych, w przypadku gdy wpływają one na wykonywanie szczególnych zadań i obowiązków powie- rzonych EBC na mocy art. 105 i 106 Traktatu. Wskazane ograniczenia powinny zapewnić z jednej strony niezbędną poufność określonych danych EBC, a z drugiej strony realizację intencji prawodawcy, aby silniej przeciwdziałać nadużyciom finansowym. Z wyłączeniem wskazanych szczególnych zadań i obowiązków, EBC powinien być traktowany, również dla celów niniejszej decyzji, jako jednostka administracji publicznej podobna do pozostałych instytucji i organów Wspólnoty.

               (6)

               W wyjątkowych przypadkach, rozpowszechnianie poza EBC niektórych poufnych informacji, jakimi EBC dysponuje w celu wykonywania swoich zadań, mogłoby poważnie zakłócić funkcjonowanie EBC. W tego typu przypadkach, do Zarządu EBC należy podjęcie decyzji o przyznaniu Urzędowi dostępu do takich informacji lub o ich przekazaniu na rzecz Urzędu. W obszarach takich jak decyzje w zakresie polityki monetarnej lub operacje dotyczące zarządzania rezerwami walutowymi i interwencji na rynkach walutowych – przyznawany będzie dostęp do informacji pochodzących nie wcześniej niż sprzed roku. Dalsze ograniczenia wprowadzane są w odniesieniu do takich obszarów jak dane otrzymywane od organów nadzorczych właściwych w zakresie stabilności systemu finansowego lub poszczególnych instytucji kredytowych, a także informacje dotyczące zabezpieczeń banknotów euro oraz ich parametrów technicznych – przy czym wskazane ograniczenia nie mają charakteru czasowego. Jakkolwiek zakres informacji, których rozpowszechnianie poza EBC mogłoby poważnie zakłócić jego funkcjonowanie został w niniejszej decyzji ograniczony do określonych szczególnych obszarów działania, należy zastrzec możliwość dostosowania niniejszej decyzji do wszelkich nieprzewidzianych zdarzeń przyszłych – w celu zapewnienia, że EBC nieprzerwanie wykonuje zadania wyznaczone mu w Traktacie.

               (7)

               Niniejsza decyzja uwzględnia okoliczność, że członkowie Rady Prezesów i Rady Ogólnej EBC niebędący jednocześnie członkami Zarządu EBC wykonują poza funkcjami w ramach ESBC także funkcje krajowe. Wykonywanie takich funkcji krajowych jest regulowane prawem krajowym i pozostaje poza zakresem dochodzeń wewnętrznych Urzędu. W związku z tym niniejsza decyzja ma zastosowanie jedynie do działalności zawodowej prowadzonej przez takie osoby w ramach wykonywania obowiązków członka organów EBC. W zakresie, w jakim członkowie Rady Ogólnej mogą być potencjalnie objęci dochodzeniem wewnętrznym prowadzonym przez Urząd, niniejsza decyzja została sporządzona z uwzględnieniem przedstawionych przez nich stanowisk.

               (8)

               Artykuł 38 ust. 1 Statutu stanowi, że członkowie organów oraz pracownicy EBC zobowiązani są, także po zakończeniu pełnienia obowiązków, do nieujawniania informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej. Zgodnie z art. 8 Rozporządzenia OLAF, Urząd i jego pracownicy podlegają tym samym warunkom dotyczącym poufności i tajemnicy służbowej, które mają zastosowanie do pracowników EBC na podstawie Statutu i warunków zatrudnienia EBC.

               (9)

               Zgodnie z art. 6 ust. 6 Rozporządzenia OLAF, właściwe organy krajowe wspierają Urząd w jego dochodzeniach w stosunku do EBC zgodnie z postanowieniami prawa krajowego. Rząd Republiki Federalnej Niemiec oraz EBC są stronami Porozumienia w sprawie siedziby Europejskiego Banku Centralnego z dnia 18 września 1998 r. (5), które stanowi akt wykonawczy wprowadzający w odniesieniu do EBC postanowienia Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, obejmując przy tym postanowienia dotyczące nietykalności pomieszczeń, archiwów i środków komunikacji EBC oraz przywilejów i immunitetów dyplomatycznych członków Zarządu EBC.

               (10)

               Zgodnie z artykułem 14 Rozporządzenia OLAF, każdy urzędnik lub inna osoba zatrudniona przez Wspólnoty Europejskie może złożyć Dyrektorowi Urzędu skargę na niekorzystne dla siebie działanie podjęte przez Urząd w ramach dochodzenia wewnętrznego, zgodnie z procedurą określoną w art. 90 ust. 2 Regulaminu pracy. Wskazana procedura powinna być też analogicznie stosowana w odniesieniu do skarg składanych Dyrektorowi Urzędu przez pracowników EBC lub członków organów EBC, przy czym art. 91 Regulaminu pracy powinien mieć zastosowanie do decyzji podejmowanych w zakresie takich skarg,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zakres zastosowania
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

               —

               członków Rady Prezesów oraz Rady Ogólnej EBC, w sprawach związanych z pełnieniem przez nich funkcji członków takich organów EBC,

               —

               członków Zarządu EBC,

               —

               członków organów lub jakichkolwiek innych członków personelu krajowych banków centralnych, uczestniczących w posiedzeniach Rady Prezesów oraz Rady Ogólnej EBC w charakterze osób zastępujących lub towarzyszących – w sprawach związanych z pełnieniem takich funkcji,

         (dalej łącznie określanych jako „osoby uczestniczące w pracy organu”), oraz

               —

               osób zatrudnionych na stałe lub czasowo w EBC, podlegających warunkom zatrudnienia EBC,

               —

               osób pracujących na rzecz EBC na podstawie innej niż umowa o pracę – w sprawach związanych z ich pracą dla EBC,

         (dalej łącznie określanych jako „pracownicy EBC”).
   Artykuł 2
   Obowiązek współpracy z Urzędem
   Z zastrzeżeniem odpowiednich postanowień Traktatu, Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich oraz Statutu, a także zgodnie z procedurami określonymi w Rozporządzeniu OLAF oraz zasadami określonymi w niniejszej decyzji, osoby uczestniczące w pracy organu oraz pracownicy EBC mają obowiązek w pełni współpracować z przedstawicielami Urzędu prowadzącymi dochodzenie wewnętrzne oraz udzielać wszelkiego wsparcia wymaganego dla prowadzenia dochodzenia.
   Artykuł 3
   Obowiązek przekazywania informacji o bezprawnych działaniach
   1.   Pracownicy EBC, którzy powezmą wiadomość o okolicznościach, pozwalających przypuszczać, że ma miejsce możliwy przypadek nadużycia finansowego, korupcji lub innych bezprawnych działań mających wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich bądź też, że występują istotne fakty mające wpływ na takie interesy finansowe, związane z wykonywaniem obowiązków służbowych i obejmujące uchybienia w wykonywaniu obowiązków przez pracownika EBC lub osobę uczestniczącą w pracy organu, które mogą skutkować wszczęciem postępowania dyscyplinarnego lub, w zależności od przypadku, postępowania karnego – powinni niezwłocznie poinformować o takich okolicznościach Dyrektora Audytu Wewnętrznego, członka wyższej kadry zarządzającej właściwego dla ich obszaru działania bądź też członka Zarządu nadzorującego ich obszar działania. W żadnym wypadku pracownicy EBC nie mogą być poddawani niesprawiedliwemu lub dyskryminującemu traktowaniu na skutek przekazania informacji, o których mowa w niniejszym artykule.
   2.   Osoby uczestniczące w pracy organu, które powezmą wiadomość o okolicznościach, o których mowa w ust. 1 poinformują o nich Dyrektora Generalnego Sekretariatu i Służb Językowych lub Prezesa EBC.
   3.   Jeżeli Dyrektor Generalny Sekretariatu i Służb Językowych lub, gdy ma to zastosowanie, Prezes EBC otrzymają informacje o okolicznościach określonych w ust. 1 lub 2, wówczas, z zastrzeżeniem art. 4 niniejszej decyzji, przekażą je niezwłocznie Urzędowi oraz poinformują odpowiednio Dyrekcję Audytu Wewnętrznego oraz, gdy ma to zastosowanie, Prezesa EBC.
   4.   Pracownik EBC lub osoba uczestnicząca w pracy organu może zawiadomić Urząd bezpośrednio, bez obowiązku stosowania się do postanowień art. 4, w przypadku gdy dysponuje informacjami o konkretnych okolicznościach potwierdzających przypuszczenie wystąpienia przypadku nadużycia finansowego, korupcji lub innych bezprawnych działań w rozumieniu ust. 1, a przy tym ma uzasadnione powody zakładać, iż postępowanie przewidziane w ustępach poprzedzających nie doprowadzi w tym konkretnym przypadku do przekazania Urzędowi informacji o takich okolicznościach.
   Artykuł 4
   Współpraca z Urzędem w odniesieniu do informacji szczególnego znaczenia
   1.   W wyjątkowych przypadkach, gdy rozpowszechnianie pewnych informacji poza EBC mogłoby poważnie zakłócić funkcjonowanie EBC, Zarząd podejmuje decyzję o tym, czy przyznać Urzędowi dostęp do takich informacji względnie przekazać takie informacje na rzecz Urzędu. Postanowienie powyższe odnosi się do informacji dotyczących: decyzji w zakresie polityki pieniężnej bądź też operacji dotyczących zarządzania rezerwami walutowymi i interwencji na rynkach walutowych – z zastrzeżeniem, iż informacje takie pochodzą nie wcześniej niż sprzed roku, danych otrzymywanych przez EBC od organów nadzorczych właściwych w zakresie stabilności systemu finansowego lub poszczególnych instytucji kredytowych, a także informacji dotyczących zabezpieczeń banknotów euro oraz ich parametrów technicznych.
   2.   Każda taka decyzja Zarządu podejmowana jest z uwzględnieniem wszystkich istotnych czynników, takich jak poziom szczególnego znaczenia informacji wymaganej przez Urząd w ramach dochodzenia, jej znaczenie dla dochodzenia oraz waga podejrzeń, o jakich Prezes EBC został poinformowany przez Urząd, pracownika EBC lub osobę uczestniczącą w pracy organu, jak również stopień zagrożenia dla funkcjonowania EBC w przyszłości. W przypadku odmowy dostępu decyzja powinna zawierać uzasadnienie. Zarząd może podjąć decyzję o przyznaniu Urzędowi dostępu do danych otrzymanych przez EBC od organów nadzorczych właściwych w zakresie stabilności systemu finansowego lub poszczególnych instytucji kredytowych, o ile odpowiedni organ nadzorczy nie uzna, że ujawnienie określonych informacji mogłoby zagrozić stabilności systemu finansowego lub określonej instytucji kredytowej.
   3.   W szczególnie wyjątkowych przypadkach dotyczących informacji związanych z określonym obszarem działalności EBC, cechujących się szczególnym znaczeniem równoważnym kategoriom informacji określonych w ust. 1, Zarząd może podjąć decyzję o tymczasowym nieudzielaniu Urzędowi dostępu do takich informacji. Do decyzji takich ma zastosowanie ust. 2, przy czym będą one obowiązywać przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy. Po upływie tego okresu, Urząd uzyska dostęp do takich informacji, o ile Rada Prezesów nie zmieni do tego czasu niniejszej decyzji, dodając do kategorii zawartych w ust. 1 dalszą kategorię, obejmującą wskazane informacje. Rada Prezesów dokona uzasadnienia takiej zmiany niniejszej Decyzji.
   Artykuł 5
   Współpraca zapewniana przez EBC w prowadzeniu dochodzeń wewnętrznych
   1.   W przypadku, gdy dochodzi do wszczęcia dochodzenia wewnętrznego, członek kadry zarządzającej EBC odpowiedzialny za bezpieczeństwo przyznaje dostęp do pomieszczeń EBC funkcjonariuszom Urzędu okazującym pisemne upoważnienie stwierdzające ich tożsamość i umocowanie do działania w imieniu Urzędu, jak również pisemne upoważnienie udzielone przez Dyrektora Urzędu określające sprawę będącą przedmiotem dochodzenia. Niezwłocznie powiadomieni zostają Prezes, Wiceprezes i Dyrektor Audytu Wewnętrznego.
   2.   Dyrekcja Audytu Wewnętrznego wspiera Urząd w zakresie praktycznej organizacji dochodzenia.
   3.   Pracownicy EBC oraz osoby uczestniczące w pracy organu są obowiązani przekazywać wszelkie żądane informacje funkcjonariuszom Urzędu prowadzącym postępowanie, chyba że informacje takie mogą być uznane za informacje szczególnego znaczenia w rozumieniu art. 4, w którym to przypadku Zarząd podejmuje odpowiednią decyzję. Dyrekcja Audytu Wewnętrznego prowadzi ewidencję wszelkich przekazanych informacji.
   Artykuł 6
   Powiadamianie osób zainteresowanych
   1.   W przypadkach, w których może dojść do indywidualnego wskazania pracownika EBC lub osoby uczestniczącej w pracy organu, zainteresowana osoba powinna zostać o tym szybko powiadomiona, o ile nie przyniesie to szkody dla prowadzonego dochodzenia. W żadnym przypadku po zakończeniu dochodzenia nie można przedstawiać wniosków dotyczących określonego z nazwiska pracownika EBC lub osoby uczestniczącej w pracy organu bez umożliwienia zainteresowanej osobie zajęcia stanowiska w stosunku do wszystkich faktów z nią związanych, w tym wszelkich dowodów świadczących przeciwko niej. Zainteresowanej osobie przysługuje prawo zachowania milczenia, powstrzymywania się od składania obciążających ją wyjaśnień oraz do samodzielnego uzyskiwania pomocy prawnej.
   2.   W sprawach, w których konieczne jest zachowanie całkowitej poufności dla celów prowadzonego postępowania oraz wymagane jest zastosowania procedur dochodzeniowych należących do właściwości krajowych organów sądowych, wykonanie obowiązku umożliwienia zajęcia stanowiska przez pracownika EBC lub osobę uczestniczącą w pracy organu może w porozumieniu z Prezydentem lub Wiceprezydentem zostać zawieszone na czas określony.
   Artykuł 7
   Zawiadomienie o umorzeniu dochodzenia
   Jeżeli po przeprowadzeniu dochodzenia wewnętrznego, żaden z zarzutów postawionych pracownikowi EBC lub osobie uczestniczącej w pracy organu nie może być podtrzymany, dochodzenie wewnętrzne zostaje umorzone decyzją Dyrektora Urzędu, który zawiadamia o tym w formie pisemnej zainteresowanego pracownika EBC lub osobę uczestniczącą w pracy organu.
   Artykuł 8
   Uchylenie immunitetu
   Każde żądanie krajowego organu policyjnego lub sądowego dotyczące uchylenia immunitetu sądowego obejmującego pracownika EBC lub osobę uczestniczącą w pracy organu w związku z możliwymi przypadkami nadużyć finansowych, korupcji lub innych bezprawnych działań przynoszących szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich jest przekazywane do zaopiniowania Dyrektorowi Urzędu. Decyzje w sprawie immunitetu pracowników EBC podejmuje Prezes lub Wiceprezes EBC, a decyzje w sprawie immunitetu osób uczestniczących w pracy organu podejmuje Rada Prezesów.
   Artykuł 9
   Zmiana Warunków zatrudnienia pracowników EBC
   Warunki zatrudnienia pracowników EBC zostają zmienione w następujący sposób:

               1)

               Po zdaniu drugim art. 4 lit. a) dodaje się następujące zdanie:
               „Będą oni związani postanowieniami zawartymi w decyzji EBC/2004/11 w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innym bezprawnym działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich oraz w sprawie zmiany Warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego”

               2)

               Wstępna część art. 5 lit. b) zostaje zastąpiona w następujący sposób:

                           „b)

                           O ile odmienne postanowienia nie wynikają z decyzji EBC/2004/11 w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innym bezprawnym działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich oraz w sprawie zmiany Warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego, pracownicy bez uprzedniego zezwolenia Zarządu nie będą:”

         Artykuł 10
   Zmiana załącznika I do Warunków ztrudnienia pracowników EBC
   Załącznik I do Warunków zatrudnienia EBC dotyczący warunków zatrudnienia krótkoterminowego zostaje zmieniony w następujący sposób:

               1)

               Po zdaniu drugim art. 4 dodaje się następujące zdanie:
               „Będą oni związani postanowieniami zawartymi w decyzji EBC/2004/11 w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innym bezprawnym działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich oraz w sprawie zmiany Warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego”

               2)

               Wstępna część art. 10 lit. b) zostaje zastąpiona w następujący sposób:

                           „b)

                           O ile odmienne postanowienia nie wynikają z decyzji EBC/2004/11 w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innym bezprawnym działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich oraz w sprawie zmiany Warunków zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego, pracownicy zatrudnieni na podstawie umów krótkoterminowych bez uprzedniego zezwolenia Zarządu nie będą:”

         Artykuł 11
   Postanowienia końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem następującym po jej ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 3 czerwca 2004 r.

            Prezes EBC

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 76 z 8.3.2001, str. 12.

      (3)  Dz.U. C 123 z 24.5.2002, str. 9.

      (4)  Sprawa C-11/00: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu [2003] ECR I-7147.

      (5)  Federalny Dziennik Ustaw (Bundesgesetzblatt) nr 45, 1998 z 27.10.1998 oraz nr 12, 1999 z 6.5.1999.


title: Decyzja Rady 2012/322/WPZiB z dnia 20 czerwca 2012 r. zmieniająca decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii

text:
               26.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/45

         DECYZJA RADY 2012/322/WPZiB
   z dnia 20 czerwca 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 1 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (1).

               (2)

               Konieczne jest dalsze rozwinięcie stosowania art. 1 ust. 3 lit. b) i art. 1a ust. 2 lit. b) decyzji 2011/782/WPZiB.

               (3)

               Do decyzji 2011/782/WPZiB należy wprowadzić odpowiednie zmiany,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2011/782/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                           „b)

                           zapewnianie, bezpośrednio lub pośrednio, finansowania lub pomocy finansowej związanej z przedmiotami, o których mowa w ust. 1 i 2, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych, a także ubezpieczeń i reasekuracji, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu takich przedmiotów, lub w odniesieniu do dostarczania związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa lub innych usług jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Syrii lub w celu wykorzystania na terytorium Syrii.”;

               2)

               art. 1a ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                           „b)

                           finansowania lub pomocy finansowej związanej z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych, a także ubezpieczeń i reasekuracji, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu takich przedmiotów, lub w odniesieniu do dostarczania związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa lub innych usług jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Syrii lub w celu wykorzystania na terytorium Syrii;”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 56.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/431 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Chińską Republiką Ludową dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych

text:
               23.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 76/17

         DECYZJA RADY (UE) 2016/431
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Chińską Republiką Ludową dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W ramach dialogu UE–Chiny w kwestiach mobilności i migracji Unia oraz Chińska Republika Ludowa uzgodniły pakiet współpracy obejmujący środki w obszarze nielegalnej migracji i polityki wizowej, w tym umowę dotyczącą wzajemnego zniesienia wiz dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych.

               (2)

               W dniu 14 września 2015 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji z Chińską Republiką Ludową w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Chińską Republiką Ludową dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych (zwanej dalej „umową”).

               (3)

               Negocjacje w sprawie umowy zostały podjęte w dniu 21 września 2015 r. i zakończyły się pomyślnie parafowaniem jej w drodze wymiany listów w dniu 3 listopada 2015 r. przez Unię i w dniu 4 listopada 2015 r. przez Chińską Republikę Ludową.

               (4)

               Należy podpisać umowę i zatwierdzić deklaracje dołączone do umowy, w imieniu Unii. Należy tymczasowo stosować umowę od trzeciego dnia następującego po dniu jej podpisania, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (1); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (6)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (2); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Chińską Republiką Ludową dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych (zwanej dalej „umową”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Umowę stosuje się tymczasowo od trzeciego dnia następującego po dniu jej podpisania (3), do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (2)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (3)  Data podpisania umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2009/307/WE: Decyzja Rady z dnia 30 marca 2009 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Deutsche Bundesbank

text:
               2.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/22

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 marca 2009 r.
   zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Deutsche Bundesbank
   (2009/307/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
   uwzględniając zalecenie EBC/2009/3 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 lutego 2009 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych audytorów Deutsche Bundesbank (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu mają podlegać badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów zalecanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

               (2)

               Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Deutsche Bundesbank wygasa po przeprowadzeniu badania za rok obrachunkowy 2008. Niezbędne jest zatem wyznaczenie zewnętrznego biegłego rewidenta na okres od roku obrachunkowego 2009.

               (3)

               Deutsche Bundesbank wybrał na swego zewnętrznego biegłego rewidenta na lata obrachunkowe 2009–2014 firmę Ernst & Young AG Wirtschaftsprüfungsgesellschaft Steuerberatungsgesellschaft.

               (4)

               Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego zaleciła wyznaczenie Ernst & Young AG Wirtschaftsprüfungsgesellschaft Steuerberatungsgesellschaft na zewnętrznego biegłego rewidenta Deutsche Bundesbank na lata obrachunkowe 2009–2014.

               (5)

               Należy przychylić się do zalecenia Rady Prezesów EBC i odpowiednio zmienić decyzję 1999/70/WE (2),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 ust. 2 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

      „2.   Ernst & Young AG Wirtschaftsprüfungsgesellschaft Steuerberatungsgesellschaft zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Deutsche Bundesbank na lata obrachunkowe 2009–2014.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje przekazana do wiadomości EBC.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 marca 2009 r.

            W imieniu Rady

         P. BENDL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 43 z 21.2.2009, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69.


title: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z Grecji, Włoch, Luksemburga, Węgier i Malty

text:
               14.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 208/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2011 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z Grecji, Włoch, Luksemburga, Węgier i Malty
   2011/C 208/03
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), w szczególności jego art. 75,
   uwzględniając wykazy kandydatów przedstawione Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 powołano Komitet Doradczy ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego.

               (2)

               Decyzją z dnia 21 października 2010 r. (2) i z dnia 7 marca 2011 r. (3) Rada mianowała członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego na okres od dnia 20 października 2010 r. do dnia 19 października 2015 r. z wyjątkiem niektórych członków i zastępców członków.

               (3)

               Rządy Grecji, Włoch, Luksemburga, Węgier i Malty zaproponowały kandydatów na stanowiska, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby mianuje się niniejszym członkami i zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego na okres do dnia 19 października 2015 r. z Grecji, Włoch, Luksemburga, Węgier i Malty:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Kraj

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Włochy

               Maria Grazia CATALDI

               Marco Giovanni MARINO

               Węgry

               Réka KOVÁCS

               Zsófia TÓTH

               Malta

               Mark MUSU’

               Karen DEMICOLI

   II.   PRZEDSTAWICIELE ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH

               Kraj

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Grecja

               Evaggelos MOUTAFIS

               Nikos KOSTOPOULOS

               Włochy

               Claudio SORRENTINO

               Michele ZERILLO

               Węgry

               Emese MOLNÁR

               Péter SZABÓ

   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Kraj

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Grecja

               Lambros PAPAIOANNOU

               Rena BARDANI

               Włochy

               Paola ASTORRI

               Paolo RAVAGLI

               Luksemburg

               François ENGELS

               Nathalie WAGNER

               Węgry

               Terézia BOROSNÉ BARTHA

               István KOMORÓCZKI

         Artykuł 2
   Członków oraz zastępców członków, którzy jak dotąd nie zostali nominowani, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 290 z 27.10.2010, s. 5.

      (3)  Dz.U. C 83 z 17.3.2011, s. 3.


title: 2009/513/WE: Decyzja Rady z dnia 22 czerwca 2009 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Armenii dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych

text:
               3.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 173/7

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 czerwca 2009 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Armenii dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych
   (2009/513/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               W imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała umowę z Republiką Armenii dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych (2) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 9 grudnia 2008 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2009/149/WE (3).

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Armenii dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 umowy.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 22 czerwca 2009 r.

            W imieniu Rady

         J. ŠEBESTA

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 10 marca 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 50 z 21.2.2009, s. 22.

      (3)  Dz.U. L 50 z 21.2.2009, s. 21.


title: 2005/442/WE: Decyzja Rady z dnia 30 maja 2005 r. dostosowująca diety służbowe określone w decyzji nr 2003/479/WE dotyczącej zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady

text:
               16.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 153/32

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 maja 2005 r.
   dostosowująca diety służbowe określone w decyzji nr 2003/479/WE dotyczącej zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady
   (2005/442/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
   uwzględniając decyzję 2003/479/WE (1), w szczególności jej art. 15,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 15 ust. 7 decyzji 2003/479/WE przewiduje, że dzienne diety i dodatki miesięczne są regulowane raz w roku, bez skutku retroaktywnego, w celu uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty w Brukseli i Luksemburgu.

               (2)

               Ostatnia korekta diet została przewidziana decyzją 2004/240/WE i stała się skuteczna z dniem 1 kwietnia 2004 r.

               (3)

               Rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 31/2005 z dnia 20 grudnia 2004 r. zmieniającym od dnia 1 lipca 2004 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (2) Rada przewidziała korektę wynagrodzeń i emerytur urzędników Wspólnoty w wysokości 0,7 %,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W art. 15 ust. 1 decyzji 2003/479/WE kwoty 27,96 EUR i 111,83 EUR zastępuje się odpowiednio kwotami 28,16 EUR i 112,61 EUR.
   2.   Tabelę w art. 15 ust. 2 zastępuje się tabelą:

                  „Odległość między miejscem zamieszkania i miejscem oddelegowania
                  (km)

                  Kwota w EUR

                  0–150

                  0

                  > 150

                  72,39

                  > 300

                  128,69

                  > 500

                  209,13

                  > 800

                  337,83

                  > 1 300

                  530,87

                  > 2 000

                  635,45”

   3.   W art. 15 ust. 4 kwotę 27,96 EUR zastępuje się kwotą 28,16 EUR.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna pierwszego dnia miesiąca następującego po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 maja 2005 r.

            W imieniu Rady

         F. BODEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 160 z 28.6.2003, str. 72. Decyzja zmieniona decyzją 2004/240/WE (Dz.U. L 74 z 12.3.2004, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 8 z 12.1.2005, str. 1.


title: 2011/523/UE: Decyzja Rady z dnia 2 września 2011 r. częściowo zawieszająca stosowanie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską

text:
               3.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 228/19

         DECYZJA RADY
   z dnia 2 września 2011 r.
   częściowo zawieszająca stosowanie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską
   (2011/523/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 stycznia 1977 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza oraz Syryjska Republika Arabska zawarły umowę o współpracy (1) (zwaną dalej „umową o współpracy”), aby wspierać ogólną współpracę w celu zacieśnienia stosunków między stronami.

               (2)

               Umowa o współpracy oparta jest na wspólnym pragnieniu zachowania i wzmocnienia przyjaznych wzajemnych stosunków zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, wyrażonym przez strony.

               (3)

               Zgodnie z art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej w stosunkach zewnętrznych Unia przyczynia się w szczególności do pokoju, bezpieczeństwa i ochrony praw człowieka, jak również do ścisłego przestrzegania i rozwoju prawa międzynarodowego, w szczególności zasad Karty Narodów Zjednoczonych.

               (4)

               Zgodnie z art. 21 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej działania Unii na arenie międzynarodowej oparte są na zasadach, które leżą u podstaw jej utworzenia, rozwoju i rozszerzenia oraz które zamierza wspierać na świecie: demokracji, państwa prawnego, powszechności i niepodzielności praw człowieka i podstawowych wolności, poszanowania godności ludzkiej, zasad równości i solidarności oraz poszanowania zasad Karty Narodów Zjednoczonych oraz prawa międzynarodowego.

               (5)

               Od marca 2011 r. nasiliły się protesty przeciwko konkretnym przypadkom nadużyć ze strony władz syryjskich na tle narastającego niezadowolenia z sytuacji gospodarczej i politycznej. Ostrożne protesty zapoczątkowane w regionach marginalizowanych przerodziły się w powstanie obejmujące cały obszar państwa. Władze syryjskie odpowiedziały na nie w sposób bardzo brutalny, również strzelając do pokojowo nastawionych manifestantów.

               (6)

               W dniu 18 sierpnia 2011 r. Wysoka Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, wydała oświadczenie skierowane do Rady Praw Człowieka (siedemnaste posiedzenie specjalne) w sprawie „Sytuacji w zakresie praw człowieka w Syryjskiej Republice Arabskiej”, w którym przypomniała, że sprawozdanie z misji informacyjnej w Syrii przeprowadzonej na zlecenie Rady Praw Człowieka, opublikowane w dniu 18 sierpnia, zawiera dane dotyczące szeroko zakrojonych lub systematycznych przypadków naruszania praw człowieka przez syryjskie siły bezpieczeństwa oraz jednostki militarne, w tym morderstw, wymuszonych zaginięć, tortur, pozbawiania wolności oraz prześladowań. Wysoka Komisarz uznała, że skala i charakter tych działań mogą nosić znamiona zbrodni przeciwko ludzkości i wezwała członków Rady Bezpieczeństwa do rozważenia możliwości zwrócenia się do Międzynarodowego Trybunału Karnego odnośnie do obecnej sytuacji w Syrii.

               (7)

               W tym samym dniu Unia potępiła brutalną kampanię prowadzoną przez Baszara Al-Assada i jego reżim przeciw swojemu własnemu narodowi, która doprowadziła do tego, że wielu obywateli Syrii poniosło śmierć lub doznało obrażeń. Unia wielokrotnie podkreślała, że należy zaprzestać brutalnych represji, uwolnić zatrzymanych demonstrantów, zapewnić swobodny dostęp międzynarodowym organizacjom humanitarnym i organizacjom strzegącym praw człowieka oraz rozpocząć prawdziwy, pluralistyczny dialog narodowy. Jednak przywódcy syryjscy bez skrupułów ignorowali apele Unii i szerokiej społeczności międzynarodowej.

               (8)

               W dniu 23 sierpnia 2011 r. Rada Praw Człowieka przyjęła rezolucję w sprawie poważnych naruszeń praw człowieka w Syryjskiej Republice Arabskiej, w której zdecydowanie potępiła systematyczne i rażące przypadki naruszania praw człowieka przez władze syryjskie, ponownie wezwała władze syryjskie do wypełnienia ich obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego, podkreśliła potrzebę przeprowadzenia międzynarodowego, przejrzystego, niezależnego oraz natychmiastowego dochodzenia w sprawie przypadków domnienamnych naruszeń prawa międzynarodowego, w tym działań mogących nosić znamiona zbrodni przeciwko ludzkości oraz pociągnięcia winnych do odpowiedzialności; zdecydowała również o wysłaniu do Syrii niezależnej międzynarodowej komisji śledczej w celu zbadania naruszeń prawa międzynarodowego w zakresie praw człowieka.

               (9)

               Zgodnie z preambułą umowy o współpracy, przystępując do tej umowy, obydwie strony pragnęły zamanifestować wspólne pragnienie zachowania i wzmocnienia przyjaznych wzajemnych stosunków zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych. W obecnych okolicznościach Unia uważa, że bieżąca sytuacja w Syrii stanowi jawne pogwałcenie zasad Karty Narodów Zjednoczonych, która jest podstawą współpracy między Syrią a Unią

               (10)

               Uznając ogromną powagę naruszeń popełnionych przez Syrię w pogwałceniu ogólnego prawa międzynarodowego i zasad Karty Narodów Zjednoczonych, Unia zdecydowała o przyjęciu dodatkowych środków ograniczających wobec reżimu syryjskiego.

               (11)

               W tym kontekście stosowanie umowy o współpracy powinno zostać częściowo zawieszone do chwili, gdy władze Syrii położą kres regularnie występującym przypadkom łamania praw człowieka i gdy będzie można uznać, że postępują one zgodnie z ogólnym prawem mięczynarodowym i zasadami będącymi podstawą umowy o współpracy.

               (12)

               Zważywszy, że zawieszenie powinno być ukierunkowane wyłącznie na władze Syrii, a nie ludność Syrii, powinno ono mieć ograniczony charakter. Ponieważ handel ropą naftową i produktami ropopochodnymi przynosi obecnie reżimowi Syrii największe korzyści i tym samym wspiera jego represyjną politykę, zawieszenie umowy powinno ograniczać się do ropy naftowej i produktów ropopochodnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stosowanie art. 12,14 i 15 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską zostaje zawieszone w zakresie dotyczącym środków wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   O niniejszej decyzji powiadamia się Syryjską Republiką Arabską.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 września 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 269 z 27.9.1978, s. 2.

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz środków, o których mowa w art. 1

                  1)

                  Przywóz ropy naftowej i produktów ropopochodnych do Unii, jeśli:

                              a)

                              pochodzą z Syrii; lub

                              b)

                              zostały wywiezione z Syrii;

                  2)

                  Zakup ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, które znajdują się w Syrii lub pochodzą z Syrii;

                  3)

                  Transport ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, jeśli pochodzą z Syrii lub są wywożone z Syrii do jakiegokolwiek innego kraju;

                  4)

                  Udzielanie, bezpośrednio lub pośrednio, finansowania lub pomocy finansowej, w tym finansowych instrumentów pochodnych, jak również ubezpieczenia i reasekuracji, mających związek z pkt 1, 2 i 3; oraz

                  5)

                  Świadomy i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem, bezpośrednio lub pośrednio, jest ominięcie zakazów, o których mowa w pkt 1, 2, 3 lub 4.


title: Decyzja Rady z dnia 26 kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję 2003/231/WE dotyczącą przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Protokołu zmian do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (Konwencja z Kioto)

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0485

Dziennik Urzędowy L 162 , 30/04/2004 P. 0113 - 0113

		Decyzja Radyz dnia 26 kwietnia 2004 r.zmieniająca decyzję 2003/231/WE dotyczącą przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Protokołu zmian do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (Konwencja z Kioto)(2004/485/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja Rady 2003/231/WE [1] zezwala Wspólnocie na przystąpienie do Protokołu zmian do Konwencji z Kioto, z wyłączeniem dodatku III, i przewiduje, że złożenie dokumentu przystąpienia Wspólnoty musi nastąpić w tym samym czasie, co złożenie dokumentów przystąpienia przez Państwa Członkowskie.(2) Istnieje możliwość, że niektóre Państwa Członkowskie nie zakończą krajowych procedur ratyfikacji do 30 kwietnia 2004 r.(3) Niektóre państwa przystępujące do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., zgodnie z Traktatem o przystąpieniu z 2003 r., już złożyły w sekretariacie generalnym Rady Współpracy Celnej swoje dokumenty przystąpienia do Protokołu zmian do Konwencji z Kioto, w tym dodatki I i II.(4) Należy wystrzegać się sytuacji prawnej, w której niektóre Państwa Członkowskie są członkami międzynarodowej konwencji, do której Wspólnota jeszcze nie przystąpiła, chociaż większość postanowień tej konwencji wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Wspólnoty.(5) Decyzja 2003/301/WE powinna zostać zatem odpowiednio zmieniona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W art. 3 ust. 1 decyzji 2003/231/WE zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:"Złożenie to nastąpi dnia 30 kwietnia 2004 r., w tym samym czasie co złożenie dokumentów przystąpienia przez Państwa Członkowskie, które do tego czasu zakończą krajowe procedury dotyczące przystąpienia".Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 kwietnia 2004 r.W imieniu RadyJ. WalshPrzewodniczący[1] Dz.U. L 86 z 3.4.2003, str. 21.--------------------------------------------------


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 154/07/COL z dnia 3 maja 2007 r. zmieniająca po raz sześćdziesiąty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa

text:
               19.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 73/23

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

      NR 154/07/COL
   z dnia 3 maja 2007 r.
   zmieniająca po raz sześćdziesiąty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa
   URZĄD NADZORU EFTA (1),
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2), w szczególności jego art. 61–63 oraz Protokół 26,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (3), w szczególności jego art. 24 i art. 5 ust. 2 lit. b),
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale Urząd nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeżeli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne,
   PRZYWOŁUJĄC zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa przyjęte przez Urząd dnia 19 stycznia 1994 r. (4),
   MAJĄC NA UWADZE, że rozdział 9 Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Publikacja decyzji, stał się nieaktualny z powodu zmiany Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale (5),
   MAJĄC NA UWADZE, że z powodu przyjęcia przez Urząd decyzji nr 195/04/COL (6) następujące proceduralne wytyczne w sprawie pomocy państwa stały się nieaktualne dla celów oceny istniejącej pomocy i planów udzielania nowej pomocy:

               —

               rozdział 11 Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Kryteria stosowania przyspieszonego postępowania zatwierdzającego,

               —

               rozdział 13 Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Zasady mające zastosowanie do przypadków kumulacji pomocy na różne cele,

               —

               załącznik I do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Lista kontrolna dotycząca informacji, jakie mają być zawarte w zgłoszeniach pomocy państwa do Urzędu Nadzoru EFTA (7),

               —

               załącznik II do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Zgłoszenie dotyczące wykorzystania przyspieszonego postępowania zatwierdzającego,

               —

               załącznik III do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Wzór szczegółowego sprawozdania rocznego,

               —

               załącznik IV do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Wzór uproszczonego sprawozdania rocznego,

               —

               załącznik XIII do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Standardowy formularz zgłoszeniowy zgodny z wielosektorowymi zasadami ramowymi dotyczącymi pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (8),

               —

               załącznik XIV do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Formularz zgłoszeniowy dotyczący indywidualnej pomocy na restrukturyzację,

               —

               załącznik XV do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Formularz zgłoszeniowy dotyczący pomocy w celu ratowania,

               —

               załącznik XVI do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Dodatkowe informacje, które zazwyczaj należy dostarczać przy zgłaszaniu pomocy państwa na cele związane z ochroną środowiska zgodnie z art. 1 ust. 3 Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale,

         MAJĄC NA UWADZE, że w wyniku przyjęcia nowych wytycznych w sprawie pomocy regionalnej na mocy decyzji Urzędu nr 85/06/COL (9), następujące rozdziały Wytycznych w sprawie pomocy państwa stały się nieaktualne dla celów oceny nowych planów udzielania pomocy:

               —

               rozdział 25 Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Krajowa pomoc regionalna,

               —

               rozdział 25A Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Przegląd wytycznych dotyczących krajowej pomocy regionalnej za okres po dniu 1 stycznia 2007 r.,

               —

               rozdział 26A Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Wielosektorowe zasady ramowe dotyczące pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych, obecnie włączone do nowych Wytycznych w sprawie pomocy regionalnej,

               —

               załącznik X do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Ekwiwalent dotacji netto w ramach pomocy inwestycyjnej,

               —

               załącznik XI do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Pomoc na zrekompensowanie dodatkowych kosztów transportu w regionach kwalifikujących się do wyłączenia na mocy art. 61 ust. 3 lit. c) w oparciu o kryterium gęstości zaludnienia,

               —

               załącznik XII do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Metoda ustalania pułapów ludności objętej wyłączeniem przewidzianym w art. 61 ust. 3 lit. c),

         MAJĄC NA UWADZE, że zrewidowania wymagają następujące merytoryczne przepisy w zakresie pomocy państwa (10):

               —

               rozdział 10A, Pomoc państwa a kapitał podwyższonego ryzyka, został zastąpiony rozdziałem 10B, Pomoc państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach, w wyniku przyjęcia decyzji Urzędu nr 313/06/COL (11),

               —

               rozdział 24 Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Pomoc dla sektorów hutnictwa żelaza i stali spoza EWWiS, stał się nieaktualny po przyjęciu decyzji Urzędu nr 263/02/COL (12), wprowadzającej rozdział 26A, Wielosektorowe zasady ramowe dotyczące pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych,

               —

               rozdział 29 Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Programy ogólnej pomocy inwestycyjnej (13), miał zastosowanie jedynie w kontekście przyjęcia Porozumienia EOG,

               —

               załącznik V do Wytycznych w sprawie pomocy państwa, Dopuszczalny zakres pomocy dla MŚP, z podziałem na wielkość przedsiębiorstwa i lokalizację, zdezaktualizował się i nie ma już zastosowania,

         MAJĄC NA UWADZE, że w procesie przeglądu Wytycznych w sprawie pomocy państwa należy uwzględnić zawiadomienie Komisji Wspólnot Europejskich w sprawie zasad oceny pomocy państwa przyznanej bezprawnie (14), pomimo że Urząd już odwoływał się do tego zawiadomienia przy kilku okazjach,
   MAJĄC NA UWADZE, że zawiadomienie to odnosi się również do Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa,
   MAJĄC NA UWADZE że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG Urząd przyjmie, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym aktom, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   PO konsultacji z Komisją Europejską,
   PRZYWOŁUJĄC FAKT, że Urząd odbył konsultacje w przedmiotowej sprawie z państwami EFTA, tj. Islandią, Liechtensteinem i Norwegią dnia 29 marca 2007 r.,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W Wytycznych w sprawie pomocy państwa wprowadza się zmiany poprzez skreślenie rozdziałów 9, 10A, 11, 13, 24, 25, 25A, 26A i 29 oraz załączników od I (z wyjątkiem sekcji III dotyczącej skarg) do V oraz od X do XVI.
   Sekcja III załącznika I oraz załączniki VIII i IX zostaną włączone, odpowiednio, na końcu rozdziału dotyczącego skarg – formularz skargi dotyczącej pomocy państwa, co do której istnieje podejrzenie niezgodności z prawem, rozdziału w sprawie pomocy dla transportu morskiego i rozdziału w sprawie krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych Wytycznych w sprawie pomocy państwa.
   Załącznik I do niniejszej decyzji zawiera listę wszystkich skreślonych rozdziałów i załączników.
   Artykuł 2
   W Wytycznych w sprawie pomocy państwa wprowadza się również zmiany poprzez dodanie nowego rozdziału w sprawie zasad mających zastosowanie do oceny pomocy państwa przyznanej bezprawnie. Nowy rozdział znajduje się w załączniku II do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Rozdziały Wytycznych w sprawie pomocy państwa nie będą numerowane. Nowa struktura wytycznych jest przedstawiona, dla celów informacyjnych, w załączniku III do niniejszej decyzji.
   Tekst Wytycznych w sprawie pomocy państwa będzie w odpowiedni sposób uaktualniany. Odesłanie do wciąż istniejących rozdziałów nie będą wskazywały numeru rozdziału, lecz jego tytuł. W przypadku odesłań do skreślonych rozdziałów utrzymane zostaną numery byłych rozdziałów (15).
   Artykuł 4
   Państwa EFTA zostają poinformowane pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji oraz załączniki.
   Artykuł 5
   Komisja Europejska zostaje poinformowana, zgodnie z lit. d) Protokołu 27 do Porozumienia EOG, poprzez przekazanie jej egzemplarza niniejszej decyzji wraz z załącznikami.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja, obejmująca załączniki I–III, zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
   Artykuł 7
   Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 3 maja 2007 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Bjørn T. GRYDELAND

            Przewodniczący

         Kurt JAEGER

            Członek Kolegium

      (1)  Zwany dalej Urzędem.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (3)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (4)  Wytyczne w sprawie zastosowania i interpretacji art. 61–62 Porozumienia EOG i art. 1 Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994 r. Wytyczne zostały ostatnio zmienione dnia 7 lutego 2007 r. decyzją nr 14/07/COL, która nie została jeszcze opublikowana. Zwane są dalej Wytycznymi w sprawie pomocy państwa. Wytyczne w sprawie pomocy państwa są dostępne na stronie internetowej Urzędu.

      (5)  Porozumienie między Państwami EFTA zmieniające Protokół 3, podpisane dnia 10 grudnia 2001 r. (data wejścia w życie: 28 sierpnia 2003 r.).

      (6)  Decyzja nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie przepisów wykonawczych, o których mowa w art. 27 w części II Protokołu 3 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (Dz.U. L 139 z 25.5.2006, s. 37).

      (7)  Z wyjątkiem sekcji III, która zawiera formularz skargi.

      (8)  Nowe formularze zgłoszeniowe dotyczące pomocy regionalnej zostały przyjęte decyzją Urzędu nr 387/06/COL z dnia 13 grudnia 2006 r. zmieniającą decyzję Kolegium nr 195/04/COL w sprawie przepisów wykonawczych, o których mowa w art. 27 w części II Protokołu 3 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, w odniesieniu do standardowych formularzy dotyczących zgłoszenia pomocy, która nie została jeszcze opublikowana sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

      (9)  Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 6 kwietnia 2006 r. zmieniająca po raz pięćdziesiąty szósty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału 25.B: Krajowa pomoc regionalna na lata 2007–2013, dotychczas nieopublikowana. Decyzja jest dostępna na stronie internetowej Urzędu.

      (10)  Zasady te nie mają już zastosowania do oceny nowych planów udzielenia pomocy państwa.

      (11)  Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 313/06/COL zmieniająca po raz pięćdziesiąty dziewiąty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państw poprzez wprowadzenie nowego rozdziału 10.B: Pomoc państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach, dotychczas nieopublikowana. Decyzja jest dostępna na stronie internetowej Urzędu.

      (12)  Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 263/02/COL z dnia 18 grudnia 2002 r. zmieniająca po raz trzydziesty szósty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału 26A: Wielosektorowe zasady ramowe dotyczące pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (Dz.U. L 139 z 25.5.2006, s. 8).

      (13)  Pochodzi z 1994 r. i stwierdza, że programy ogólnej pomocy inwestycyjnej są niezgodne z funkcjonowaniem Porozumienia EOG. Pomimo że państwa EFTA powinny dostosować je do Porozumienia EOG w ramach swojego ogólnego zobowiązania do podjęcia wszelkich stosownych środków w celu zapewnienia realizacji zobowiązań wynikających z Porozumienia EOG (art. 3), niektóre państwa EFTA być może wciąż stosują takie programy. Dlatego też rozdział wytycza zasady, które uruchamiają zgłaszanie indywidualnych przypadków stosowania takich programów. Częściowo odnosi się do pisma Komisji do państw członkowskich SG(79) D/10478 z dnia 14 września 1979 r., które włączono jako pkt 32 do załącznika XV do Porozumienia EOG.

      (14)  Dz.U. C 119 z 22.5.2002, s. 22.

      (15)  Skonsolidowana wersja Wytycznych w sprawie pomocy państwa jest dostępna na stronie internetowej Urzędu: http://www.eftasurv.int/

      ZAŁĄCZNIK I
      SEKCJA A –   ROZDZIAŁY WYKREŚLONE Z WYTYCZNYCH W SPRAWIE POMOCY PAŃSTWA

                  Tytuł

                  Numer rozdziału

                  Publikacja decyzji

                  9

                  Pomoc państwa a kapitał podwyższonego ryzyka

                  10A (1)

                  Kryteria stosowania przyspieszonego postępowania zatwierdzającego

                  11

                  Zasady mające zastosowanie do przypadków kumulacji pomocy na różne cele

                  13

                  Pomoc dla sektorów hutnictwa żelaza i stali spoza EWWiS

                  24

                  Krajowa pomoc regionalna

                  25 (1)

                  Przegląd wytycznych dotyczących krajowej pomocy regionalnej za okres po 1 stycznia 2007 r.

                  25A (1)

                  Wielosektorowe zasady ramowe dotyczące pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych

                  26A (1)

                  Programy ogólne pomocy inwestycyjnej

                  29

            SEKCJA B –   ZAŁĄCZNIKI WYKREŚLONE Z WYTYCZNYCH W SPRAWIE POMOCY PAŃSTWA
      Załączniki od I (z wyjątkiem sekcji III dotyczącej skarg) do V oraz od X do XVI zostały skreślone.
      Poprzednie sekcja III załącznika I oraz załączniki VIII i IX zostały włączone na końcu stosownego rozdziału (odpowiednio rozdziału dotyczącego skarg – formularz skargi dotyczącej pomocy państwa, co do której istnieje podejrzenie niezgodności z prawem, rozdziału w sprawie pomocy dla transportu morskiego i rozdziału w sprawie krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych Wytycznych w sprawie pomocy państwa).

         (1)  Rozdziały te wciąż mogą mieć zastosowanie do oceny pomocy przyznanej bezprawnie i dlatego są wciąż dostępne na stronie internetowej Urzędu (lista wykreślonych rozdziałów).

      ZAŁĄCZNIK II
      NOWY ROZDZIAŁ WYTYCZNYCH W SPRAWIE POMOCY PAŃSTWA
      ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO OCENY POMOCY PAŃSTWA PRZYZNANEJ BEZPRAWNIE
      Szereg aktów prawnych zatwierdzonych przez lata przez Urząd Nadzoru EFTA (zwany dalej „Urzędem”) zawiera warunek, z którego wynika, że pomoc państwa przyznana bezprawnie, tj. pomoc wprowadzona w życie z naruszeniem art. 1 ust. 3 w części I Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale (1), jest oceniana zgodnie z aktami obowiązującymi w czasie udzielenia pomocy. Dotyczy to na przykład rozdziału Wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa dotyczącego pomocy państwa na ochronę środowiska.
      Dla zagwarantowania przejrzystości i pewności prawnej Urząd informuje państwa EFTA i strony trzecie, że podjął decyzję, że w dalszym ciągu będzie stosował tą samą zasadę w odniesieniu do wszystkich aktów prawnych, wskazując, w jaki sposób będzie stosował swoje uprawnienia decyzyjne w celu oceny zgodności pomocy państwa z funkcjonowaniem Porozumienia EOG. Dlatego też Urząd zawsze ocenia zgodność pomocy państwa przyznanej bezprawnie z funkcjonowaniem Porozumienia EOG na podstawie merytorycznych kryteriów określonych w akcie prawnym obowiązującym w czasie udzielenia pomocy.
      Odbywa się to bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych zasad zawartych w rozdziale Wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa dotyczącym pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw.
      Odbywa się to bez uszczerbku dla interpretacji aktów prawnych w dziedzinie pomocy państwa, włączonych do Porozumienia EOG.

         (1)  Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, zwane Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      ZAŁĄCZNIK III
      NOWA STRUKTURA WYTYCZNYCH W SPRAWIE POMOCY PAŃSTWA

                  Tytuł

                  Dawny rozdział

                  Zmiany

                  Spis treści

            Część I:   Przedmowa

                  Wprowadzenie

                  1

                  Podstawa prawna i przepisy ogólne

                  2

            Część II:   Zasady proceduralne

                  Zasady mające zastosowanie do oceny pomocy państwa przyznanej bezprawnie

                  Współpraca między sądami krajowymi i Urzędem Nadzoru EFTA w dziedzinie pomocy państwa

                  9A

                  Skargi – formularz skargi dotyczącej pomocy państwa, co do której istnieje podejrzenie niezgodności z prawem

                  9B

                  Tajemnica zawodowa w zakresie decyzji dotyczących pomocy państwa

                  9C

            Część III:   Zasady w zakresie pomocy horyzontalnej

                  Pomoc dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP)

                  10

                  Krajowa pomoc regionalna na lata 2007-2013

                  25B

                  Pomoc państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach

                  10B

                  Pomoc na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną

                  14

                  Pomoc na ochronę środowiska

                  15

                  Pomoc w celu ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji

                  16

            Część IV:   Szczegółowe zasady sektorowe

                  Metoda analizy pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi

                  21

                  Pomoc na ratowanie i restrukturyzację oraz pomoc na zamykanie przedsiębiorstw sektora hutnictwa żelaza i stali

                  22

                  Pomoc dla transportu morskiego

                  24A

                  Pomoc państwa dla przemysłu stoczniowego

                  24B

                  Stosowanie zasad pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej

                  24C

                  Pomoc w sektorze lotnictwa

                  30

                  Finansowanie portów lotniczych i pomoc państwa na rozpoczęcie działalności przez przedsiębiorstwa lotnicze oferujące przeloty z regionalnych portów lotniczych

                  30A

                  Pomoc dla przemysłu stoczniowego udzielana krajowi rozwijającemu się jako pomoc na rzecz rozwoju

                  31

            Część V:   Szczegółowe instrumenty pomocy

                  Gwarancje państwowe

                  17

                  Krótkoterminowe ubezpieczenia kredytów eksportowych

                  17A

                  Zastosowanie zasad pomocy państwa do środków dotyczących bezpośredniego opodatkowania przedsiębiorstw

                  17B

                  Elementy pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne

                  18B

            Część VI:   Zasady dotyczące państwowej własności przedsiębiorstw, pomocy dla przedsiębiorstw państwowych oraz usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym

                  Pomoc państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych

                  18C

                  Gospodarstwa należące do władz publicznych

                  19

                  Zastosowanie przepisów dotyczących pomocy państwa do przedsiębiorstw publicznych w sektorze wytwórczym

                  20

            Część VII:   Inne

                  Wymiana walut krajowych na euro

                  33

                  Stopy referencyjne, stopy dyskontowe i stopy procentowe stosowane w przypadku zwrotu pomocy państwa niezgodnej z prawem

                  34