title: Decyzja Rady (UE) 2017/328 z dnia 21 lutego 2017 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Bank of Greece

text:
               25.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 49/34

         DECYZJA RADY (UE) 2017/328
   z dnia 21 lutego 2017 r.
   zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Bank of Greece
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
   uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 22 grudnia 2016 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznego biegłego rewidenta Bank of Greece (EBC/2016/46) (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, są badane przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów wyznaczonych na zalecenie Rady Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę.

               (2)

               Mandat obecnego zewnętrznego biegłego rewidenta Bank of Greece wygaśnie po przeprowadzeniu badania za rok obrotowy 2016. Niezbędne jest zatem wyznaczenie zewnętrznego biegłego rewidenta na okres od roku obrotowego 2017.

               (3)

               Na swojego zewnętrznego biegłego rewidenta na lata obrotowe 2017–2021 Bank of Greece wybrał Deloitte Certified Public Accountants S.A.

               (4)

               Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie Deloitte Certified Public Accountants S.A. na zewnętrznego biegłego rewidenta Bank of Greece na lata obrotowe 2017–2021.

               (5)

               Zgodnie z zaleceniem Rady Prezesów EBC należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 1 ust. 12 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

      „12.   Deloitte Certified Public Accountants S.A. zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Bank of Greece na lata obrotowe 2017–2021.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do EBC.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. SCICLUNA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 3 z 6.1.2017, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


title: 2010/578/UE: Decyzja Komisji z dnia 28 września 2010 r. w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Japonii za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 6418)  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               29.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 254/46

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 28 września 2010 r.
   w sprawie uznania ram prawnych i nadzorczych Japonii za równoważne z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych
   (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 6418)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2010/578/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych (1), w szczególności jego art. 5 ust. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 czerwca 2009 r. Komisja upoważniła Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych (CESR) do wydania opinii technicznej dotyczącej ram prawnych i nadzorczych Japonii w odniesieniu do agencji ratingowych.

               (2)

               W swojej opinii z dnia 21 maja 2010 r. CESR stwierdził, że japońskie ramy prawne i nadzorcze odnoszące się do agencji ratingowych mogą być uznane za równoważne z rozporządzeniem.

               (3)

               Na mocy art. 5 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 spełnienie trzech warunków jest niezbędne, aby móc uznać ramy prawne i nadzorcze państwa trzeciego za równoważne z rozporządzeniem (WE) nr 1060/2009.

               (4)

               Zgodnie z pierwszym warunkiem agencje ratingowe w państwie trzecim wymagają zezwolenia lub rejestracji i podlegają skutecznemu bieżącemu nadzorowi i egzekwowaniu wymogów. Japońskie ramy prawne i nadzorcze dotyczące agencji ratingowych składają się z: ustawy o instrumentach finansowych i giełdzie (ustawa nr 25 z 1948 r.) dotyczącej rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych; rozporządzenia kancelarii rządu w sprawie działalności związanej z instrumentami finansowymi (rozporządzenie nr 52 z 2007 r.) dotyczącego rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych; rozporządzenia kancelarii rządu w sprawie definicji zawartych w art. 2 ustawy o giełdzie (rozporządzenie ministerstwa finansów nr 14 z 1993 r.) dotyczącej rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych, jak również kompleksowych wytycznych w sprawie nadzoru nad podmiotami działającymi na rynku instrumentów finansowych (dodatek) oraz wytycznych w sprawie nadzoru nad agencjami ratingowymi. W czerwcu 2009 r. parlament japoński (Diet) przegłosował ustawę wprowadzającą nowe ramy prawne dotyczące agencji ratingowych, następnie w grudniu 2009 r. opublikowano rozporządzenia rządu i kancelarii rządu określające szczegółowe warunki tych ram. Ramy prawne, które zaczęły obowiązywać od kwietnia 2010 r., zawierają w odniesieniu do agencji ratingowych wymóg ich rejestracji w japońskiej agencji ds. usług finansowych (JFSA), tak by ratingi kredytowe tych agencji były wykorzystywane w Japonii do celów regulacyjnych, oraz nakładają na nie prawnie wiążące zobowiązania i bieżący nadzór. JFSA posiada szeroki i kompleksowy wachlarz uprawnień oraz może podjąć szereg środków, włącznie z sankcjami, wobec agencji ratingowych naruszających przepisy ustawy o instrumentach finansowych i giełdzie związanej z rozporządzeniem w sprawie agencji ratingowych.

               (5)

               Zgodnie z drugim z wymienionych warunków agencje ratingowe w państwie trzecim muszą podlegać prawnie wiążącym przepisom równoważnym z przepisami art. 6–12 i załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1060/2009. System japoński opiera się na: zobowiązaniu do działania w dobrej wierze; obowiązku agencji ratingowych polegającym na ustanowieniu prawidłowo funkcjonujących systemów kontroli w celu zapewnienia rzetelnych i właściwych wyników działalności ratingowej, dzięki istnieniu licznych i szczegółowych wymogów normatywnych; obszernych przepisach dotyczących unikania konfliktów interesów, ujawniania ich i zarządzania nimi, obowiązku rejestrowania i ujawniania informacji, zarówno JFSA, jak i opinii publicznej. Japońskie ramy spełniają cele rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 w odniesieniu do zarządzania konfliktami interesów, procesów organizacyjnych oraz procedur, którymi musi dysponować agencja ratingowa, jakości ratingów kredytowych i metod ich tworzenia, ujawniania ratingów kredytowych oraz powszechnego i okresowego ujawniania informacji na temat działalności w zakresie ratingu kredytowego. Japońskie ramy prawne i nadzorcze stwarzają zatem równoważne zabezpieczenia, jeśli chodzi o rzetelność, przejrzystość, prawidłowe zarządzanie agencjami ratingowymi oraz wiarygodność ich działalności w zakresie ratingu kredytowego.

               (6)

               Zgodnie z trzecim warunkiem system regulacyjny państwa trzeciego zapobiega ingerencji organów nadzoru i innych organów publicznych w tym państwie w zawartość ratingów kredytowych i w metody ich tworzenia. W tym względzie prawo zakazuje JFSA ingerowania w zawartość ratingów kredytowych i w metody ich tworzenia.

               (7)

               W świetle przeanalizowanych czynników można uznać, że japońskie ramy prawne i nadzorcze w odniesieniu do agencji ratingowych spełniają warunki ustanowione w art. 5 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1060/2009. Japońskie ramy prawne i nadzorcze dla agencji ratingowych należy zatem uznać za równoważne z ramami prawnymi i nadzorczymi ustanowionymi rozporządzeniem (WE) nr 1060/2009.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Dla celów art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 japońskie ramy prawne i nadzorcze dla agencji ratingowych uznaje się za równoważne z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1060/2009.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2010 r.

            W imieniu Komisji

         Michel BARNIER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 1.


title: 2014/838/UE, Euratom: Decyzja Komisji z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie publikowania informacji dotyczących spotkań odbywających się między dyrektorami generalnymi Komisji a organizacjami lub osobami samozatrudnionymi

text:
               28.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 343/19

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 25 listopada 2014 r.
   w sprawie publikowania informacji dotyczących spotkań odbywających się między dyrektorami generalnymi Komisji a organizacjami lub osobami samozatrudnionymi

      (2014/838/UE, Euratom)

   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) instytucje mają obowiązek za pomocą odpowiednich środków umożliwić obywatelom i stowarzyszeniom przedstawicielskim wypowiadanie się i publiczną wymianę poglądów we wszystkich dziedzinach działania Unii. Są one również zobowiązane utrzymywać otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim. Ponadto, zgodnie z art. 2 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz z art. 11 ust. 3 TUE, przed zgłoszeniem wniosku dotyczącego aktu ustawodawczego Komisja ma obowiązek prowadzić szerokie konsultacje.

               (2)

               Zgodnie z art. 298 TFUE instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, wykonując swoje zadania, muszą korzystać ze wsparcia otwartej, efektywnej i niezależnej administracji europejskiej.

               (3)

               Komisja zobowiązana jest wspierać jawność w kontaktach pracowników Komisji z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi.

               (4)

               Obywatele mają już prawo dostępu do dokumentów instytucji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Niniejsza decyzja nie dotyczy dostępu do dokumentów ani stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               (5)

               W dniu 25 listopada 2014 r., działając zgodnie z wytycznymi politycznymi przedstawionymi w dniu 15 lipca 2014 r. przez przewodniczącego, Komisja przyjęła decyzję 2014/839/UE, Euratom (2), zgodnie z którą członkowie Komisji zobowiązani są do podawania do publicznej wiadomości informacji na temat odbywanych przez nich samych i przez członków ich gabinetów spotkań z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi, dotyczących kwestii związanych z opracowaniem i realizacją polityki Unii.

               (6)

               Dyrektorzy generalni Komisji mogą odbywać spotkania z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi w podobnych celach, w jakich odbywane są spotkania, o których mowa w tej decyzji. Dlatego też należy w przypadku takich spotkań zastosować podobne wymogi dotyczące przejrzystości.

               (7)

               Dlatego dyrektorzy generalni Komisji powinni podawać do wiadomości publicznej informacje dotyczące odbywanych przez nich spotkań z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi, dotyczących kwestii związanych z opracowaniem i realizacją polityki Unii.

               (8)

               Spotkania z przedstawicielami innych instytucji lub organów unijnych, wynikające ze zwykłego trybu kontaktów między instytucjami, nie są objęte zakresem niniejszej decyzji. Spotkania z przedstawicielami organów publicznych państw członkowskich nie są objęte zakresem niniejszej decyzji, jako że organy te działają w interesie publicznym i uczestniczą w pracach Komisji na zasadzie lojalnej współpracy. W celu ochrony stosunków międzynarodowych Unii spotkania z przedstawicielami organów publicznych państw trzecich i organizacji międzynarodowych nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

               (9)

               W celu uszanowania specyficznego charakteru dialogu z partnerami społecznymi, o którym mowa w art. 154 TFUE, jak również specyficznego charakteru dialogu z kościołami oraz organizacjami światopoglądowymi i niewyznaniowymi, o którym mowa w art. 17 ust. 3 TFUE, spotkania odbywające się w tym kontekście nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

               (10)

               Ze względu na specyficzną rolę partii politycznych, uznaną w art. 10 ust. 4 TUE, oraz na fakt, że porozumienie międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie rejestru służącego przejrzystości dotyczącego organizacji i osób samozatrudnionych, zaangażowanych w opracowanie i realizację polityki Unii Europejskiej (3) stanowi, że rejestr nie ma zastosowania do partii politycznych, spotkania z przedstawicielami partii politycznych również nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

               (11)

               Jako że w niektórych specjalnych przypadkach opublikowanie informacji dotyczących spotkania może zaszkodzić ochronie życia, prywatności lub godności osób, finansowej, monetarnej lub gospodarczej polityki Unii, równowagi rynku, poufnego charakteru informacji handlowych lub właściwego przebiegu postępowań sądowych, inspekcji, dochodzeń, audytów i innych procedur administracyjnych lub ochronie każdego innego ważnego, uznanego na szczeblu unijnym interesu publicznego, informacje takie nie powinny być w takich przypadkach publikowane.

               (12)

               Zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) nazwiska dyrektorów generalnych, którzy uczestniczą w spotkaniach z organizacjami i osobami samozatrudnionymi, mogą być podawane do wiadomości publicznej; inne osoby muszą jednoznacznie wyrazić na to zgodę.

               (13)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wymogów zwiększonej przejrzystości, zobowiązań wynikających z przepisów prawa unijnego lub zawartych przez Unię umów międzynarodowych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Dyrektorzy generalni Komisji podają do wiadomości publicznej informacje dotyczące odbywanych przez nich spotkań z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi, dotyczących kwestii związanych z opracowaniem i realizacją polityki Unii, zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
   2.   Informacja podawana do wiadomości publicznej obejmuje datę spotkania, miejsce, nazwisko dyrektora generalnego, nazwę organizacji lub nazwisko osoby samozatrudnionej oraz temat spotkania.
   Artykuł 2
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „dyrektor generalny” oznacza dyrektora generalnego lub szefa służby Komisji;

               b)

               „spotkanie” oznacza dwustronne spotkanie z inicjatywy organizacji lub osoby samozatrudnionej lub dyrektora generalnego w celu przedyskutowania kwestii związanej z opracowaniem i realizacją polityki Unii. Spotkania mające miejsce w związku z procedurą administracyjną ustanowioną w Traktatach lub w aktach prawnych Unii, będące w zakresie bezpośrednich kompetencji dyrektora generalnego, jak również spotkania o czysto osobistym lub towarzyskim charakterze czy przypadkowe spotkania są wyłączone z tej definicji;

               c)

               „organizacja lub osoba samozatrudniona” oznacza każdą organizację bądź osobę, bez względu na jej status prawny, zaangażowaną w działania mające na celu wywieranie bezpośredniego lub pośredniego wpływu na procesy opracowywania lub realizacji polityki oraz podejmowania decyzji przez instytucje Unii, bez względu na miejsce prowadzenia takich działań bądź używane środki lub kanały komunikacyjne.
               Pojęcie to nie obejmuje przedstawicieli innych instytucji bądź organów unijnych, krajowych, regionalnych i lokalnych władz z państw członkowskich i państw trzecich lub organizacji międzynarodowych. Obejmuje ono jednak każde stowarzyszenie lub sieć utworzone w celu wspólnego reprezentowania regionów lub innych krajowych władz publicznych szczebla niższego niż ogólnokrajowy.

         Artykuł 3
   1.   Niniejsza decyzja nie stosuje się do spotkań odbywanych z partnerami społecznymi na szczeblu unijnym w ramach dialogu społecznego ani do spotkań odbywanych w związku z dialogiem z kościołami, stowarzyszeniami lub społecznościami religijnymi, jak również z organizacjami światopoglądowymi i niewyznaniowymi.
   2.   Niniejsza decyzja nie stosuje się do spotkań odbywanych z przedstawicielami partii politycznych.
   Artykuł 4
   1.   Informacje, o których mowa w art. 1 ust. 2, publikuje się w standardowym formacie na stronach internetowych dyrekcji generalnych Komisji w terminie dwóch tygodni od przedmiotowego spotkania.
   2.   Informacje nie są publikowane w przypadku, gdy takie podanie do wiadomości publicznej mogłoby zaszkodzić ochronie interesów, o których mowa w art. 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w szczególności ochronie życia, prywatności lub godności osób, finansowej, monetarnej lub gospodarczej polityki Unii, równowagi rynku, poufnego charakteru informacji handlowych lub właściwego przebiegu postępowań sądowych, inspekcji, dochodzeń, audytów i innych procedur administracyjnych; lub ochronie innego ważnego interesu publicznego uznanego na szczeblu unijnym.
   Artykuł 5
   Nazwisk uczestniczących w spotkaniach osób (działających na rzecz organizacji lub osób samozatrudnionych) lub urzędników Komisji (innych niż dyrektorzy generalni) nie podaje się do wiadomości publicznej, o ile osoby te nie wyraziły na to jednoznacznie swojej zgody.
   Artykuł 6
   Organizacje lub osoby samozatrudnione informowane są o fakcie, że informacje, o których mowa w art. 1 ust. 2, będą podane do wiadomości publicznej.
   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 2014 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 25 listopada 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

      (2)  Decyzja Komisji 2014/839/UE, Euratom z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie publikowania informacji dotyczących spotkań odbywających się między członkami Komisji a organizacjami lub osobami samozatrudnionymi (zob. s. 22 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (3)  Dz.U. L 277 z 19.9.2014, s. 11.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).


title: 2011/389/UE: Decyzja Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ogólnounijnej ilości uprawnień, o której mowa w art. 3e ust. 3 lit. a)–d) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               1.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 173/13

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 30 czerwca 2011 r.
   w sprawie ogólnounijnej ilości uprawnień, o której mowa w art. 3e ust. 3 lit. a)–d) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2011/389/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 3e ust. 3 lit. a)–d),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 3e ust. 3 lit. a)–d) dyrektywy 2003/87/WE przewidziano podjęcie przez Komisję przed rozpoczęciem każdego okresu rozliczeniowego decyzji określającej łączną liczbę uprawnień, które mają zostać utworzone, sprzedane na aukcji, umieszczone w specjalnej rezerwie przewidzianej w art. 3f ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE oraz przydzielonych nieodpłatnie operatorom statków powietrznych. Ilości te określa się arytmetycznie na podstawie ilości historycznych emisji lotniczych, określonej w decyzji Komisji 2011/149/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie historycznych emisji lotniczych zgodnie z art. 3c ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (2) jako 219 476 343 tony CO2.

               (2)

               Po dostosowaniu, wynikającym z włączenia do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 6/2011 z dnia 1 kwietnia 2011 r. zmieniającą załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG (3), w art. 3e ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE przewidziano również obliczenie przez Wspólny Komitet EOG ilości uprawnień dla EOG przy włączeniu niniejszej decyzji do Porozumienia EOG.

               (3)

               Zgodnie z art. 3e ust. 3 lit. e) oraz art. 3f ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/87/WE (dodanym po włączeniu do Porozumienia EOG) Komisja decyduje o wzorcu porównawczym, który musi opierać się na ilościach uprawnień dla EOG ustalonych przez Wspólny Komitet EOG. W związku z powyższym decyzja dotycząca wzorca porównawczego nie może zostać podjęta do czasu ustalenia ilości dla EOG przez Wspólny Komitet EOG,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Ogólnounijna ilość uprawnień, o której mowa w art. 3c ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. wynosi 212 892 053.
   2.   Ogólnounijna ilość uprawnień, o której mowa w art. 3c ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, dla każdego okresu od dnia 1 stycznia 2013 r. wynosi 208 502 526.
   Artykuł 2
   1.   Ogólnounijna ilość uprawnień, o której mowa w art. 3d ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. wynosi 31 933 808.
   2.   Ogólnounijna ilość uprawnień, o której mowa w art. 3d ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, dla każdego okresu od dnia 1 stycznia 2013 r. wynosi 31 275 379.
   Artykuł 3
   Ogólnounijna ilość uprawnień, o której mowa w art. 3f ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, w odniesieniu do specjalnej rezerwy wynosi 50 040 608.
   Artykuł 4
   3.   Ogólnounijna ilość uprawnień, o której mowa w art. 3e ust. 3 lit. d) dyrektywy 2003/87/WE, na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. wynosi 180 958 245.
   4.   Ogólnounijna ilość uprawnień, o której mowa w art. 3e ust. 3 lit. d) dyrektywy 2003/87/WE, dla każdego okresu od 1 stycznia 2013 r. wynosi 170 972 071.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

      (2)  Dz.U. L 61 z 8.3.2011, s. 42.

      (3)  Dz.U. L 93 z 7.4.2011, s. 35.


               19.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/199

         P7_TA(2013)0251
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie powołania Nevena Matesa na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0106/2013 – 2013/0804(NLE))
   (Konsultacja)
   (2016/C 065/36)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7–0106/2013),

               —

               uwzględniając art. 108 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7–0182/2013),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 27 maja 2013 r. Komisja Kontroli Budżetowej przesłuchała kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje opinię negatywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Nevena Matesa na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1501 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/201

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1501
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0073/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE (4), w szczególności jego art. 60,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A8-0095/2016),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 81.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2009/54/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 12 grudnia 2008 r. określająca środki niezbędne do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez uczestniczące krajowe banki centralne (EBC/2008/24)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 21/69

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 12 grudnia 2008 r.
   określająca środki niezbędne do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez uczestniczące krajowe banki centralne
   (EBC/2008/24)
   (2009/54/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej „Statutem ESBC”), w szczególności art. 28 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2006/22 z dnia 15 grudnia 2006 r. określająca środki niezbędne dla opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez uczestniczące krajowe banki centralne (1) ustaliła w jaki sposób i do jakiego poziomu krajowe banki centralne (KBC) państw członkowskich, które wprowadziły walutę euro (zwane dalej „uczestniczącymi KBC”) były zobowiązane do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego (EBC) na dzień 1 stycznia 2007 r.

               (2)

               Decyzja EBC/2008/23 z dnia 12 grudnia 2008 r. dotycząca procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (2) wprowadza korektę klucza subskrypcji kapitału EBC (zwanego dalej „kluczem kapitałowym”) zgodnie z art. 29 ust. 3 Statutu ESBC oraz ustanawia nowe wagi skorygowanego klucza kapitałowego (zwane dalej „wagami klucza kapitałowego”) przypisane poszczególnym KBC z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2009 r.

               (3)

               Kapitał subskrybowany EBC wynosi 5 760 652 402,58 EUR.

               (4)

               Korekta klucza kapitałowego EBC wymaga przyjęcia nowej decyzji EBC uchylającej decyzję EBC/2006/22 z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2009 r. oraz określającej sposób i zakres opłacenia udziałów uczestniczących KBC w subskrybowanym kapitale EBC do dnia 1 stycznia 2009 r.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 decyzji Rady 2008/608/WE z dnia 8 lipca 2008 r. wydanej na podstawie art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia wspólnej waluty przez Słowację z dniem 1 stycznia 2009 r. (3), Słowacja spełnia niezbędne warunki przyjęcia waluty euro, a derogacja przyznana jej na podstawie art. 4 Aktu Przystąpienia z 2003 r. (4) zostanie zniesiona z dniem 1 stycznia 2009 r.

               (6)

               Zgodnie z decyzją EBC/2008/33 z dnia 31 grudnia 2008 r. w sprawie opłacenia przez Národná banka Slovenska kapitału, przekazania aktywów rezerwy walutowej oraz wniesienia wkładu na poczet rezerw i odpisów Europejskiego Banku Centralnego (5), Národná banka Slovenska zobowiązana jest do opłacenia pozostałej części swojego udziału w subskrybowanym kapitale EBC z mocą od dnia 2009 r., z uwzględnieniem korekty klucza kapitałowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zakres i forma opłaconego kapitału
   Każdy z uczestniczących KBC opłaci całość swojego udziału w subskrybowanym kapitale EBC według stanu na dzień 1 stycznia 2009 r. Biorąc pod uwagę wagi klucza kapitałowego określone w art. 2 decyzji EBC/2008/23, poszczególne uczestniczące KBC wpłacą na dzień 1 stycznia 2009 r. kwoty przypisane do ich nazw w poniższej tabeli:

               Uczestniczący KBC

               (EUR)

               Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique

               139 730 384,68

               Deutsche Bundesbank

               1 090 912 027,43

               Central Bank and Financial Services Authority of Ireland

               63 983 566,24

               Bank of Greece

               113 191 059,06

               Banco de España

               478 364 575,51

               Banque de France

               819 233 899,48

               Banca d’Italia

               719 885 688,14

               Central Bank of Cyprus

               7 886 333,14

               Banque centrale du Luxembourg

               10 063 859,75

               Bank Centrali ta’ Malta/Central Bank of Malta

               3 640 732,32

               De Nederlandsche Bank

               229 746 339,12

               Österreichische Nationalbank

               111 854 587,70

               Banco de Portugal

               100 834 459,65

               Banka Slovenije

               18 941 025,10

               Národná banka Slovenska

               39 944 363,76

               Suomen Pankki

               72 232 820,48

         Artykuł 2
   Korekta opłaconego kapitału
   1.   Zważywszy, że wszystkie uczestniczące KBC, z wyjątkiem Národná banka Slovenska, opłaciły całość swoich udziałów w kapitale subskrybowanym EBC według stanu do dnia 31 grudnia 2008 r. zgodnie z decyzją EBC/2006/22, każdy uczestniczący KBC oprócz Národná banka Slovenska – w celu wyrównania do kwot zawartych w tabeli zawartej w art. 1 – przekaże EBC dodatkową kwotę bądź otrzyma od EBC zwrot. Opłacenie kapitału przez Národná banka Slovenska reguluje decyzja EBC/2008/33.
   2.   Wszelkie przekazania kwot na podstawie niniejszego artykułu zostaną dokonane zgodnie z warunkami określonymi w decyzji EBC/2008/25 z dnia 12 grudnia 2008 r. określającej warunki przekazywania udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz korekty opłaconego kapitału (6).
   Artykuł 3
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.
   2.   Decyzja EBC/2006/22 zostaje niniejszym uchylona z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2009 r.
   3.   Odniesienia do decyzji EBC/2006/22 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 12 grudnia 2008 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 24 z 31.1.2007, s. 3.

      (2)  Zob. s. 66 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (3)  Dz.U. L 195 z 24.7.2008, s. 24.

      (4)  Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz korekt w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33).

      (5)  Zob. s. 83 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (6)  Zob. s. 71 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1205 z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie mianowania dwóch zastępców członków Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Niderlandów

text:
               23.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 198/46

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1205
   z dnia 18 lipca 2016 r.
   w sprawie mianowania dwóch zastępców członków Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Niderlandów
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Niderlandów,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 13 lipca 2015 r. decyzją Rady (UE) 2015/1140 (4) stanowisko zastępcy członka w miejsce N.A. (André) VAN DE NADORTA zajął H.J.J. (Henri) LENFERINK. W dniu 18 września 2015 r. decyzją Rady (UE) 2015/1573 (5) stanowisko zastępcy członka w miejsce J.H.J. (Hansa) KONSTA zajął A. (Ard) VAN DER TUUK.

               (2)

               Dwa stanowiska zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji H.J.J. (Henriego) LENFERINKA i A. (Arda) VAN DER TUUKA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               —

               B.R. (Bouke) ARENDS, Wethouder van de gemeente Emmen,

               —

               T. (Tjisse) STELPSTRA, Gedeputeerde van de provincie Drenthe.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         G. MATEČNÁ

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2015/1140 z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i dwóch zastępców członków z Niderlandów (Dz.U. L 185 z 14.7.2015, s. 17).

      (5)  Decyzja Rady (UE) 2015/1573 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów czterech członków i pięciu zastępców członków z Niderlandów (Dz.U. L 245 z 22.9.2015, s. 10).