title: Decyzja Rady z dnia 21 stycznia 1980 r. zmieniająca decyzję 75/365/EWG ustanawiającą Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego

text:
Ważna informacja prawna

|

31980D0157

Dziennik Urzędowy L 033 , 11/02/1980 P. 0015 - 0016 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 6 Tom 2 P. 0055  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 06 Tom 2 P. 0086  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 6 Tom 2 P. 0055  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 06 Tom 2 P. 0102  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 06 Tom 2 P. 0102

		Decyzja Radyz dnia 21 stycznia 1980 r.zmieniająca decyzję 75/365/EWG ustanawiającą Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego(80/157/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,a także mając na uwadze, co następuje:decyzją 75/365/EWG [1] Rada ustanowiła Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, który ma za zadanie wykrywać i analizować wszelkie trudności mogące powstać na skutek wprowadzenia w życie dyrektyw dotyczących prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przez lekarzy, gromadzić wszystkie istotne informacje o warunkach, w jakich w Państwach Członkowskich prowadzona jest opieka medyczna, i wydawać opinie pozwalające na kierunkowanie prac Komisji mających na celu ewentualną zmianę wspomnianych dyrektyw;decyzja ta została zmieniona decyzjami 77/455/EWG [2] i 78/689/EWG [3], które powierzają Komitetowi Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego to samo zadanie w związku z wprowadzeniem w życie przyjętych przez Radę środków dotyczących skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przez pielęgniarki/pielęgniarzy odpowiedzialnych za ogólną opiekę oraz lekarzy dentystów;zastosowanie przyjętych przez Radę środków dotyczących skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych w zakresie działalności położnych może wywołać problemy, które wymagają wspólnej analizy;zadanie to należy powierzyć Komitetowi Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego;należy odpowiednio poszerzyć kompetencje niniejszego Komitetu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł"Artykuł 2Zadaniem Komitetu jest:- ujawnianie i analizowanie wszelkich trudności, mogące powstać na skutek wprowadzenia w życie dyrektyw 75/362/EWG [1] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 1., 75/363/EWG [2] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 14., 77/452/EWG [3] Dz.U. L 176 z 15.7.1977, str. 1., 77/453/EWG [4] Dz.U. L 176 z 15.7.1977, str. 8., 78/686/EWG [5] Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 1., 78/687/EWG [6] Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 10., 80/154/EWG [7] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 1. i 80/155/EWG [8] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 8.,- gromadzenie wszystkich istotnych informacji o:- warunkach, w jakich lekarze prowadzą w Państwach Członkowskich ogólną i specjalistyczną opiekę medyczną,- warunkach, w jakich pielęgniarki/pielęgniarze odpowiedzialni za opiekę ogólną prowadzą w Państwach Członkowskich opiekę ogólną,- warunkach, w jakich dentyści prowadzą w Państwach Członkowskich ogólną i specjalistyczną opiekę dentystyczną,- warunkach, w jakich położne wykonują w Państwach Członkowskich swoje czynności,- wydawanie opinii pozwalających kierunkować prace Komisji służące ewentualnej zmianie powyższych dyrektyw."Sporządzono w Brukseli, dnia 21 stycznia 1980 r.W imieniu RadyG. MarcoraPrzewodniczący[1] Dz.U. L 167 z 30.6.1975, str. 19.[2] Dz.U. L 176 z 15.7.1977, str. 13.[3] Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 17.--------------------------------------------------


title: Przedłużenie stosowania art. 139 Regulaminu do końca siódmej kadencji Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2009 r. dotycząca przedłużenia stosowania art. 139 Regulaminu do końca siódmej kadencji

text:
               1.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 87/186

         Środa, 11 marca 2009 r.Przedłużenie stosowania art. 139 Regulaminu do końca siódmej kadencji
   P6_TA(2009)0116
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2009 r. dotycząca przedłużenia stosowania art. 139 Regulaminu do końca siódmej kadencji
   2010/C 87 E/40

      Parlament Europejski,

   uwzględniając art. 290 Traktatu WE,
   uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 920/2005 (2),
   uwzględniając Kodeks postępowania w kwestii wielojęzyczności, przyjęty przez Prezydium w dniu 17 listopada 2008 r.,
   uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie odstępstwa od postanowień art. 138 oraz podjęte w jego następstwie decyzje przedłużające to odstępstwo do końca obecnej kadencji,
   uwzględniając art. 138 i art. 139 Regulaminu,

               A.

               mając na uwadze, że w myśl art. 138 wszystkie dokumenty Parlamentu są sporządzane w językach urzędowych, zaś wszyscy posłowie mają prawo do wypowiadania się w Parlamencie w wybranym języku urzędowym, z tłumaczeniem ustnym na inne języki urzędowe,

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 139 do końca szóstej kadencji dopuszczalne są odstępstwa od postanowień art. 138, jeżeli i o ile liczba wymaganych lingwistów dla danego języka urzędowego jest niewystarczająca pomimo podjęcia odpowiednich środków; mając na uwadze, że na wniosek sekretarza generalnego Prezydium stwierdza spełnienie warunków w odniesieniu do każdego z języków urzędowych, dla którego odstępstwo uznaje się za niezbędne, i weryfikuje swoją decyzję co sześć miesięcy,

               C.

               mając na uwadze, że w dniu 13 grudnia 2006 r. Prezydium zgodziło się, że ze względu na trudności w zapewnieniu wystarczającej obsługi językowej dla języka maltańskiego, rumuńskiego, bułgarskiego i irlandzkiego spełnione zostały warunki odstępstwa od art. 138 w odniesieniu do wszystkich tych języków; mając na uwadze, że na mocy kolejnych decyzji Prezydium rozszerzono zakres odstępstw, tak że od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca kadencji odstępstwo ma zastosowanie do języka bułgarskiego i rumuńskiego (tłumaczenie ustne), czeskiego (tłumaczenie ustne w trakcie czeskiej prezydencji Rady), maltańskiego (tłumaczenie ustne i pisemne) oraz irlandzkiego (tłumaczenie ustne, pisemne i weryfikacja prawno-lingwistyczna),

               D.

               mając na uwadze, że rozporządzenie Rady (WE) nr 920/2005 przewiduje tymczasowe (możliwe do przedłużenia) środki stanowiące odstępstwa na okres pięciu lat w odniesieniu do języka irlandzkiego,

               E.

               mając na uwadze, że mimo odpowiednich środków zaradczych liczba personelu dla języka irlandzkiego i maltańskiego nie pozwoli na zapewnienie pełnej obsługi tłumaczeń ustnych w tych językach od początku siódmej kadencji; mając na uwadze, że w przypadku niektórych innych języków, mimo iż liczba personelu będzie wystarczająca do zaspokojenia potrzeb wynikających ze zwyczajowej działalności Parlamentu, liczba tłumaczy ustnych może się okazać niewystarczająca dla zaspokojenia wszystkich dodatkowych potrzeb spodziewanych podczas prezydencji Rady odnośnych państw członkowskich w okresie siódmej kadencji,

               F.

               mając na uwadze, że mimo nieustających międzyinstytucjonalnych wysiłków należy się spodziewać, że liczba wykwalifikowanych tłumaczy i prawników-lingwistów będzie w przypadku języka irlandzkiego tak ograniczona, że w dającej się przewidzieć przyszłości można będzie zapewnić tylko częściową obsługę tego języka; mając na uwadze, że zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 920/2005 nie jest wymagane tłumaczenie na język irlandzki prawodawstwa Unii Europejskiej przyjętego przed dniem 1 stycznia 2007 r. („acquis”); mając na uwadze, że w wyniku określonych w tym rozporządzeniu środków stanowiących odstępstwa w języku irlandzkim przedstawiane są wyłącznie wnioski Komisji dotyczące rozporządzeń podlegających procedurze współdecyzji i dopóki sytuacja ta nie ulegnie zmianie, służby Parlamentu nie będą w stanie przygotowywać irlandzkich wersji innych rodzajów aktów prawnych,

               G.

               mając na uwadze, że w trakcie siódmej kadencji do Unii Europejskiej mogą przystąpić inne państwa europejskie; mając na uwadze, że w przypadku nowych języków może się okazać, iż w dniu akcesji nie będzie dostępna wystarczająca liczba lingwistów, co będzie wymagało środków przejściowych,

               H.

               mając na uwadze, że art. 139 ust. 4 przewiduje, że na uzasadnione zalecenie Prezydium Parlament może postanowić pod koniec kadencji o przedłużeniu stosowania tego artykułu,

               I.

               mając na uwadze, że w związku z powyższym Prezydium zaleciło przedłużenie stosowania art. 139 do końca siódmej kadencji,

               1.

               postanawia przedłużyć stosowanie art. 139 Regulaminu Parlamentu do końca siódmej kadencji;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji tytułem informacji.

      (1)  Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385.

      (2)  Dz.U. L 156 z 18.6.2005, s. 3.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii

text:
               29.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 132/82

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/837
   z dnia 28 maja 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 31 maja 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/255/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 28 maja 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/309/WPZiB (2), przedłużającą do dnia 1 czerwca 2015 r. obowiązywanie środków ograniczających ustanowionych decyzją 2013/255/WPZiB.

               (3)

               Jak wynika z przeglądu decyzji 2013/255/WPZiB, obowiązywanie środków ograniczających należy ponownie przedłużyć do dnia 1 czerwca 2016 r.

               (4)

               Zważywszy na powagę sytuacji, do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku I do decyzji 2013/255/WPZiB, należy dodać jedną osobę.

               (5)

               Jedna osoba nie powinna dłużej znajdować się w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, zawartym w załączniku I do decyzji 2013/255/WPZiB.

               (6)

               Należy zaktualizować informacje dotyczące niektórych osób, wymienionych w sekcji A załącznika I do decyzji 2013/255/WPZiB.

               (7)

               W wyniku wyroku Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. w połączonych sprawach T-329/12 i T-74/13, Mazen Al-Tabbaa przeciwko Radzie Unii Europejskiej (3) oraz wyroku Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie T-652/11, Bassam Sabbagh przeciwko Radzie Unii Europejskiej (3), Mazen Al-Tabbaa i Bassam Sabbagh nie są umieszczeni w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, zawartym w załączniku I do decyzji 2013/255/WPZiB.

               (8)

               Ponadto w dniu 12 lutego 2015 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 2199 (2015), która w punkcie 17 zakazuje handlu syryjskimi dobrami kultury i innymi przedmiotami o znaczeniu archeologicznym, historycznym, kulturowym, o wyjątkowym znaczeniu naukowym i o znaczeniu religijnym, nielegalnie wywiezionymi z Syrii od dnia 15 marca 2011 r.

               (9)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2013/255/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2013/255/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 13a otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 13a
               Zakazuje się przywozu, wywozu, przenoszenia lub świadczenia związanych usług brokerskich w odniesieniu do dóbr kultury i innych przedmiotów o znaczeniu archeologicznym, historycznym, kulturowym, o wyjątkowym znaczeniu naukowym i o znaczeniu religijnym, które w dniu 15 marca 2011 r. lub po tej dacie zostały nielegalnie wywiezione z Syrii lub gdy istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że wywóz taki był nielegalny. Zakazu tego nie stosuje się, jeśli zostanie udowodnione, że dobra kultury są bezpiecznie zwracane ich prawowitym właścicielom w Syrii.
               Unia podejmuje działania konieczne do określenia przedmiotów, które mają być objęte zakresem niniejszego artykułu.”;

               2)

               art. 34 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 34
               Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 1 czerwca 2016 r. Jest ona przedmiotem ciągłego przeglądu. Może być ona w stosownych przypadkach odnawiana lub zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.”.
         Artykuł 2
   W załączniku I do decyzji 2013/255/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 maja 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147 z 1.6.2013, s. 14).

      (2)  Decyzja Rady 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie zmiany decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 160 z 29.5.2014, s. 37).

      (3)  Dotychczas nieopublikowany.

      ZAŁĄCZNIK

                  I.

                  Następująca osoba zostaje dodana do wykazu osób, zawartego w sekcji A załącznika I do decyzji 2013/255/WPZiB:

                              Imię i nazwisko

                              Dane identyfikacyjne

                              Powody

                              Data umieszczenia w wykazie

                              206.

                           Generał Muhamad (
                                 ) (alias Mohamed, Muhammad) Mahalla (
                                 ) (alias Mahla, Mualla, Maalla, Muhalla)

                              Urodzony w prowincji Latakia/mieście Dżabla.

                              W syryjskim wywiadzie wojskowym od kwietnia 2015 r., kieruje wydziałem 293 (sprawy wewnętrzne). Odpowiedzialny za represje i akty przemocy wobec ludności cywilnej w Damaszku i okolicach.
                              Były zastępca szefa bezpieczeństwa politycznego (2012), oficer syryjskiej Gwardii Republikańskiej i wicedyrektor Dyrekcji Bezpieczeństwa Politycznego. Szef żandarmerii wojskowej, członek biura bezpieczeństwa narodowego.

                              29.5.2015

                  II.

                  Wpis dotyczący następującej osoby skreśla się z wykazu osób, zawartego w sekcji A załącznika I do decyzji 2013/255/WPZiB:
                  11. Rustum () Ghazali ()

                  III.

                  Wpisy dotyczące wymienionych poniżej osób, zawarte w sekcji A załącznika I do decyzji 2013/255/WPZiB, zastępuje się poniższymi wpisami:

                              Imię i nazwisko

                              Dane identyfikacyjne

                              Powody

                              Data umieszczenia w wykazie

                              3.

                           Ali (
                                 ) Mamluk (
                                 ) (alias Mamlouk)

                              Data urodzenia: 19 lutego 1946 r.;
                              miejsce urodzenia: Damaszek;
                              paszport dyplomatyczny nr 983

                              Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Syrii. Były szef syryjskiego wywiadu, zaangażowany w stosowanie przemocy wobec demonstrantów.

                              9.5.2011

                              6.

                           Muhammad (
                                 ) Dib (
                                 ) Zaytun (
                                 ) (alias Mohammed Dib Zeitoun; alias Mohamed Dib Zeitun)

                              Data urodzenia: 20 maja 1951 r.;
                              miejsce urodzenia: Damaszek;
                              paszport dyplomatyczny nr D000001300

                              Szef Dyrektoriatu ds. Bezpieczeństwa Ogólnego, zaangażowany w stosowanie przemocy wobec demonstrantów.

                              9.5.2011

                              16.

                           Faruq (
                                 )(alias Farouq, Farouk) Al Shar′ (
                                 ) (alias Al Char', Al Shara', Al Shara)

                              Data urodzenia: 10 grudnia 1938 r.

                              Były wiceprezydent Syrii; udział w represjach wobec ludności cywilnej.

                              23.5.2011

                              37.

                           Generał brygady Rafiq (
                                 ) (alias Rafeeq) Shahadah (
                                 ) (alias Shahada, Shahade, Shahadeh, Chahada, Chahade, Chahadeh, Chahada)

                              W syryjskim wywiadzie wojskowym kierował wydziałem 293 (sprawy wewnętrzne) w Damaszku. Bezpośrednio uczestniczył w represjach i aktach przemocy wobec ludności cywilnej Damaszku. Doradca prezydenta Baszara al-Assada w kwestiach strategicznych i sprawach wywiadu wojskowego.

                              23.8.2011

                              42.

                           Generał brygady Nawful (
                                 ) (alias Nawfal, Nofal, Nawfel) Al-Husayn (
                                 ) (alias Al-Hussain, Al-Hussein)

                              Lokalny komendant syryjskiego wywiadu wojskowego w prowincji Idlib. Bezpośrednio uczestniczył w represjach i aktach przemocy wobec ludności cywilnej w prowincji Idlib.

                              23.8.2011

                              44.

                           Generał brygady Muhammed (
                                 ) (alias Muhamad) Zamrini (
                                 ) (alias Zamreni)

                              Lokalny komendant syryjskiego wywiadu wojskowego w prowincji Hims. Bezpośrednio uczestniczył w represjach i aktach przemocy wobec ludności cywilnej w prowincji Hims.

                              23.8.2011

                              53.

                           Adib (
                                 ) Mayaleh (
                                 ) (alias André Mayard)

                              Data urodzenia: 15 maja 1955 r.
                              miejsce urodzenia: Bassir

                              Odpowiedzialny za ekonomiczne i finansowe wspieranie reżimu syryjskiego przy wykorzystaniu pełnionej przez niego funkcji prezesa Banku Centralnego Syrii.

                              15.5.2012

                              55.

                           Pułkownik Lu'ai (
                                 ) (alias Louay, Loai) al-Ali (
                                 )

                              Kierownik syryjskiego wywiadu wojskowego w Derze. Odpowiada za stosowanie przemocy wobec demonstrantów w Derze.

                              14.11.2011

                              80.

                           Brygadier Nazih (
                                 ) (alias Nazeeh) Hassun (
                                 ) (alias Hassoun)

                              Szef wydziału syryjskiego wywiadu wojskowego w okolicach Damaszku (Rif Dimashq), dawniej wywiadu syryjskich sił lotniczych. Oficer uczestniczący w aktach przemocy w Homs.

                              1.12.2011

                              137

                           Generał brygady Ibrahim (
                                 ) Ma'ala (
                                 ) (alias Maala, Maale, Ma'la)

                              Szef wydziału 285 Dyrektoriatu Wywiadu Ogólnego w Damaszku (zastąpił generała brygady Hussama Fendiego pod koniec roku 2011). Odpowiedzialny za torturowanie opozycjonistów przebywających w areszcie.

                              24.7.2012


               2.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/16

         P8_TA(2015)0084
   Wniosek o uchylenie immunitetu Ivana Jakovčicia
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Ivana Jakovčicia (2014/2169(IMM))
   (2016/C 324/03)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu, przekazany w dniu 5 września 2014 r. przez pełnomocnika poszkodowanego występującego w charakterze oskarżyciela w związku z postępowaniem karnym wszczętym przed Sądem w Pazinie (Chorwacja) (nr ref. K-143/14) i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 23 października 2014 r.,

               —

               uwzględniając pisma stałego przedstawiciela Republiki Chorwacji przy UE z dni 14 lutego 2014 r. i 16 stycznia 2015 r. potwierdzające, że zgodnie z właściwymi przepisami prawa chorwackiego poszkodowany występujący w charakterze oskarżyciela jest uprawniony do wystąpienia o uchylenie immunitetu chorwackiego posła do Parlamentu Europejskiego,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Ivana Jakovčicia zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu PE,

               —

               uwzględniając art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dni 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 kwietnia 2009 r. w sprawie immunitetu parlamentarnego w Polsce (2),

               —

               uwzględniając art. 23 i 28 regulaminu parlamentu chorwackiego,

               —

               uwzględniając art. 61 ust. 1 chorwackiego kodeksu postępowania karnego,

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0059/2015),

               A.

               mając na uwadze, że pełnomocnik oskarżyciela prywatnego zwrócił się o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Ivana Jakovčicia w związku z postępowaniem sądowym w sprawie zarzucanego mu przestępstwa zniesławienia;

               B.

               mając na uwadze, że w piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. stały przedstawiciel Republiki Chorwacji przy UE poinformował przewodniczącego Parlamentu, że – z braku szczegółowych przepisów proceduralnych dotyczących wniosków o uchylenie immunitetu chorwackich posłów do Parlamentu Europejskiego – zastosowanie powinny mieć przepisy dotyczące wniosków o uchylenie immunitetu posłów do parlamentu danego państwa członkowskiego oraz że zgodnie z tymi przepisami wniosek o wyrażenie zgody na tymczasowe zatrzymanie (aresztowanie) posła lub wszczęcie przeciw posłowi postępowania karnego może zostać złożony przez każdy upoważniony organ państwowy, przez poszkodowanego występującego w charakterze oskarżyciela lub przez oskarżyciela prywatnego;

               C.

               mając na uwadze, że w piśmie z dnia 16 stycznia 2015 r. stały przedstawiciel Republiki Chorwacji przy UE potwierdził, że postępowanie sądowe, w związku z którym wystąpiono o uchylenie immunitetu I. Jakovčicia, faktycznie jest w toku przed właściwym sądem w Chorwacji;

               D.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec członków Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               E.

               mając na uwadze, że celem tego przepisu jest zasadniczo zapewnienie posłom do Parlamentu Europejskiego możliwości korzystania z wolności słowa, przy tym jednak to prawo do wolności słowa nie zezwala na pomawianie, zniesławianie, podżeganie do nienawiści ani naruszanie czci innych osób;

               F.

               mając na uwadze, że wniosek o uchylenie immunitetu odnosi się do postępowania karnego wszczętego przeciw I. Jakovčiciowi na mocy art. 147 ust. 1 i 2 chorwackiego kodeksu karnego w związku z zarzucanymi mu zniesławiającymi słowami wypowiedzianymi w wywiadzie dla chorwackiej stacji radiowo-telewizyjnej HRT w dniu 22 lipca 2014 r.;

               G.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 61 ust. 1 chorwackiego kodeksu postępowania karnego (Zakon o kaznenom postupku) w przypadku postępowania z oskarżenia prywatnego zarzuty należy przedstawić w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym upoważniona osoba fizyczna lub prawna powzięła wiedzę o przestępstwie i jego sprawcy;

               H.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 2 Regulaminu PE wnioski o uchylenie immunitetu muszą być rozpatrywane niezwłocznie, lecz z uwzględnieniem ich względnej złożoności;

               I.

               mając na uwadze, że w chwili udzielania wywiadu I. Jakovčić był posłem do Parlamentu Europejskiego; mając jednak na uwadze, że zarzucana mu wypowiedź dotyczy sprawy z czasów, gdy nie pełnił on jeszcze tej funkcji;

               J.

               mając na uwadze, że w konsekwencji dana wypowiedź nie jest w bezpośredni i oczywisty sposób związana z wykonywaniem przez I. Jakovčicia obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego ani nie stanowi opinii wyrażonej bądź stanowiska zajętego w głosowaniu w ramach wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7;

               K.

               mając na uwadze, że z tego względu nie można uznać, że działał on w ramach wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego;

               1.

               uważa, że wniosek o uchylenie immunitetu I. Jakovčicia został przedstawiony przez właściwy organ w rozumieniu art. 9 ust. 1 Regulaminu PE oraz że na tej podstawie należy uznać go za dopuszczalny; uważa ponadto, że w świetle art. 9 ust. 2 Regulaminu nie można narzucić Parlamentowi terminu podjęcia decyzji w sprawie uchylenia immunitetu;

               2.

               podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Ivana Jakovčicia,

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji właściwym organom Republiki Chorwacji oraz Ivanowi Jakovčiciowi.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

      (2)  Dz.U. C 184 E z 8.7.2010, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 8 października 2002 r. zmieniająca decyzję 2001/747/WE dotyczącą zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0804

Dziennik Urzędowy L 278 , 16/10/2002 P. 0023 - 0023

		Decyzja Radyz dnia 8 października 2002 r.zmieniająca decyzję 2001/747/WE dotyczącą zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią(2002/804/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:w celu zapewnienia skutecznego stosowania Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią [1] (zwanej dalej "Umową"), konieczna jest zmiana decyzji 2001/747/WE [2] w celu upoważnienia Komisji do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla stosowania Umowy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułArtykuł 3 decyzji 2001/747/EWG otrzymuje brzmienie:"Artykuł 31. Komisja, wspierana przez wyznaczony przez Radę specjalny komitet, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie lub w każdym podkomitecie przewidzianym w art. 8 Umowy. Komisja, po konsultacji z tym specjalnym komitetem, przystępuje do działań wymaganych dla wykonania Umowy.2. Stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie lub w każdym podkomitecie zostaje ustalone przez Komisję, po konsultacji z komitetem specjalnym określonym w ust. 1."Sporządzono w Luksemburgu, dnia 8 października 2002 r.W imieniu RadyT. PedersenPrzewodniczący[1] Dz.U. L 284 z 29.10.2001, str. 3.[2] Dz.U. L 284 z 29.10.2001, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2005/386/WPZiB z dnia 14 marca 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)

text:
               20.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 127/27

         DECYZJA RADY 2005/386/WPZiB
   z dnia 14 marca 2005 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/570/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (1).

               (2)

               Artykuł 11 ust. 3 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe ustalenia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (3)

               Po otrzymaniu upoważnienia od Rady w dniu 13 września 2004 r. Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią w sprawie udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea).

               (4)

               Umowę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącą udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea).
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak by stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 marca 2005 r.

            W imieniu Rady

         F. BODEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 252 z 28.7.2004, str. 10.
   TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Nową Zelandią dotycząca udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)
   UNIA EUROPEJSKA (UE),
   z jednej strony, oraz
   RZĄD NOWEJ ZELANDII (NOWA ZELANDIA),
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:

               —

               przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (1),

               —

               zaproszenie Nowej Zelandii do udziału w operacji prowadzonej przez UE,

               —

               udane zakończenie procesu formowania sił zbrojnych oraz zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE dotyczące zgody na udział sił zbrojnych Nowej Zelandii w operacji prowadzonej przez UE,

               —

               decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/1/2004 z dnia 21 września 2004 r. (2) w sprawie przyjęcia wkładu Nowej Zelandii w prowadzoną przez UE operację wojskową w Bośni i Hercegowinie,

               —

               decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (3),

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Udział w operacji
   1.   Nowa Zelandia włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.
   2.   Wkład Nowej Zelandii w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
   3.   Nowa Zelandia gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysowego wykonują swoją misję zgodnie z:

               —

               wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami,

               —

               planem operacji,

               —

               środkami wykonawczymi.

         4.   Siły zbrojne i personel oddelegowane do udziału w operacji przez Nową Zelandię wykonują swoje obowiązki i postępują, mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
   5.   Nowa Zelandia informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
   Artykuł 2
   Status sił zbrojnych
   1.   Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych przez Nową Zelandię do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE jest regulowany postanowieniami zawartymi w ustępie 12 rezolucji 1575 (2004) z dnia 22 listopada 2004 r. przyjętej przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
   2.   Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Nową Zelandią.
   3.   Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, Nowa Zelandia sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącym w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
   4.   Nowa Zelandia jest odpowiedzialna za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, dotyczące lub zgłoszone przez członków jej sił zbrojnych oraz personelu. Nowa Zelandia jest odpowiedzialna za podjęcie działań, w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
   5.   Nowa Zelandia zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
   6.   Unia Europejska zobowiązuje się do zobowiązania Państw Członkowskich do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
   Artykuł 3
   Informacje niejawne
   1.   Nowa Zelandia podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. (4) oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.
   2.   W przypadku gdy UE i Nowa Zelandia zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
   Artykuł 4
   Układ podporządkowania
   1.   Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
   2.   Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne oraz/lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE. Dowódca operacji UE ma uprawnienia do delegowania swoich uprawnień.
   3.   Nowa Zelandia ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
   4.   Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Nową Zelandią, wnioskować o wycofanie wkładu Nowej Zelandii.
   5.   W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysowego Nowa Zelandia mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR). SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   Artykuł 5
   Aspekty finansowe
   1.   Nowa Zelandia przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne (5).
   2.   W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Nowa Zelandia, w przypadku ustalenia jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji jak określono w art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy.
   Artykuł 6
   Przepisy wykonawcze do Umowy
   Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej/Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, a odpowiednimi organami Nowej Zelandii.
   Artykuł 7
   Niewykonanie obowiązków
   Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
   Artykuł 8
   Rozstrzyganie sporów
   Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
   Artykuł 9
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji przez Strony zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
   2.   Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.
   3.   Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Nowa Zelandia wnosi wkład w operację.

      Sporządzono w Brukseli, dnia , w czterech egzemplarzach w języku angielskim

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Nowej Zelandii

      (1)  Dz.U. L 252 z 28.7.2004, str. 10.

      (2)  Dz.U. L 324 z 27.10.2004, str. 20.

      (3)  Dz.U. L 325 z 28.10.2004, str. 64. Decyzja zmieniona decyzją BiH/5/2004 (Dz.U. L 357 z 2.12.2004, str. 39).

      (4)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2004/194/WE (Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 48).

      (5)  Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 68.
   OŚWIADCZENIA
   o których mowa w artykule 2 ustępy 5 i 6 Umowy
   Oświadczenie Państw Członkowskich UE:
   „Państwa Członkowskie UE przy wprowadzaniu w życie wspólnego działania UE 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie udziału w operacji wojskowej w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską dołożą starań, by w stopniu, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne, na zasadzie wzajemności, zrzec się roszczeń wobec Nowej Zelandii powstałych w związku z obrażeniami ciała lub śmiercią członka personelu, uszkodzeniem lub utratą należącego do niego mienia używanego w operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata:

               —

               zostały spowodowane przez personel z Nowej Zelandii podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją zarządzania kryzysowego UE, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub winy umyślnej, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek środków majątkowych posiadanych przez Nową Zelandię, pod warunkiem że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub winy umyślnej personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego pochodzącego z Nowej Zelandii i używającego tych środków.”.

         Oświadczenie Nowej Zelandii:
   „Nowa Zelandia przy wprowadzaniu w życie wspólnego działania UE 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie udziału w operacji wojskowej w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską dołoży starań, by w stopniu, w jakim zezwala na to jej krajowy system prawny, na zasadzie wzajemności, zrzec się roszczeń wobec któregokolwiek z pozostałych państw uczestniczących w operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE powstałych w związku z obrażeniami ciała lub śmiercią członka personelu, uszkodzeniem lub utratą należącego do niego mienia używanego w operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata:

               —

               zostały spowodowane przez personel podczas wykonywania obowiązków związanych z operacją zarządzania kryzysowego prowadzoną przez UE, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek środków majątkowych posiadanych przez państwa uczestniczące w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysowego, pod warunkiem że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub winy umyślnej personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, używającego tych środków.”.


title: 2009/644/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Eurojust za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/116

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Eurojust za rok budżetowy 2007
   (2009/644/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Eurojust za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Eurojust za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Eurojust (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (4), w szczególności jej art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej i opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0161/2009),

               1.

               stwierdza, że końcowe roczne sprawozdanie finansowe Eurojust zostało przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Eurojust za rok budżetowy 2007;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Eurojust, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 57.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 142.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 63 z 6.3.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Konferencja Przewodniczących Komisji i Przewodniczących Delegacji (wykładnia art. 27 i 28) Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie wykładni art. 27 i art. 28 Regulaminu Parlamentu w sprawie zastąpienia Przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji lub Konferencji Przewodniczących Delegacji w przypadku nieobecności

text:
               22.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 286/44

         Środa, 16 grudnia 2009 r.Konferencja Przewodniczących Komisji i Przewodniczących Delegacji (wykładnia art. 27 i 28)
   P7_TA(2009)0112
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie wykładni art. 27 i art. 28 Regulaminu Parlamentu w sprawie zastąpienia Przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji lub Konferencji Przewodniczących Delegacji w przypadku nieobecności
   2010/C 286 E/09

      Parlament Europejski,
   mając na uwadze pisma z dnia 2 grudnia 2009 r. od przewodniczącego Komisji Spraw Konstytucyjnych,
   mając na uwadze art. 211 Regulaminu,

               1.

               przyjmuje następującą wykładnię art. 27(1) i art. 28(1):
               „W przypadku nieobecności przewodniczącego zebraniu Konferencji przewodniczy najstarszy z posłów, a w razie jego nieobecności - najstarszy z obecnych posłów.”;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.


title: Decyzja Rady z dnia 20 września 2011 r. w sprawie mianowania oraz zmiany na stanowisku członka rady zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/16

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 września 2011 r.
   w sprawie mianowania oraz zmiany na stanowisku członka rady zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2011/C 281/05
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Bułgarii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 14 września 2009 r. (2) Rada mianowała członków rady zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2009 r. do dnia 17 września 2012 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Walentiny DEJKOWEJ zwolniło się stanowisko członka rady zarządzającej centrum w kategorii przedstawicieli rządów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem rady zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2012 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

      PRZEDSTAWICIEL RZĄDU:

               BUŁGARIA

               Emilia WYŁCZOWSKA

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 września 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 226 z 19.9.2009, s. 2.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/530 z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie metodologii i procedur określania i gromadzenia danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłaty stosowanych do obliczania rocznych opłat nadzorczych (EBC/2015/7)

text:
               28.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 84/67

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2015/530
   z dnia 11 lutego 2015 r.
   w sprawie metodologii i procedur określania i gromadzenia danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłaty stosowanych do obliczania rocznych opłat nadzorczych (EBC/2015/7)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności art. 4 ust. 3, art. 30 i art. 33 ust. 2 akapit drugi,
   uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1163/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie opłat nadzorczych (EBC/2014/41) (2), w szczególności art. 10 ust. 3 lit. b) oraz art. 10 ust. 4 i 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie art. 30 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 roczne opłaty nadzorcze nakładane na instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich i na oddziały mające siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, a ustanowione przez instytucję kredytową mającą siedzibę w nieuczestniczącym państwie członkowskim są obliczane na najwyższym szczeblu konsolidacji w uczestniczących państwach członkowskich i opierają się na obiektywnych kryteriach związanych ze znaczeniem i profilem ryzyka danej instytucji kredytowej, w tym z jej aktywami ważonymi ryzykiem.

               (2)

               Na podstawie art. 10 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) czynniki warunkujące wysokość opłaty wykorzystywane do ustalenia rocznej opłaty nadzorczej należnej w stosunku do każdego nadzorowanego podmiotu i każdej nadzorowanej grupy są równe określonej na koniec roku kalendarzowego wartości: (i) aktywów ogółem oraz (ii) łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko.

               (3)

               Artykuł 10 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) stanowi, że dane dotyczące czynników warunkujących wysokość opłaty są ustalane i gromadzone zgodnie z decyzją Europejskiego Banku Centralnego (EBC) określającą mające zastosowanie metodologię i procedury.

               (4)

               Na podstawie art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 na potrzeby obliczania czynników warunkujących wysokość opłaty nadzorowane grupy nie powinny, co do zasady, uwzględniać aktywów jednostek zależnych mających siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich oraz państwach trzecich. Zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) nadzorowane grupy mogą zdecydować o uwzględnianiu takich aktywów przy określaniu czynników warunkujących wysokość opłaty. Koszty dokonania takich obliczeń nie powinny jednak przekraczać oczekiwanej obniżki opłaty nadzorczej.

               (5)

               Artykuł 10 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) stanowi, że właściwe organy krajowe przekazują EBC dane o czynnikach warunkujących wysokość opłaty zgodnie z ustanowionymi przez EBC procedurami.

               (6)

               Artykuł 10 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) stanowi, że w sytuacji gdy podmiot ponoszący opłatę nie przekaże danych o czynnikach warunkujących wysokość opłaty, EBC określa te czynniki zgodnie z ustanowionymi przez siebie procedurami.

               (7)

               Mając na uwadze powyższe, w niniejszej decyzji należy ustanowić metodologię i procedury określania i gromadzenia danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłaty oraz obliczania tych czynników, w tym w przypadkach nieprzekazania takich danych przez podmiot ponoszący opłatę, jak również procedury przekazywania EBC danych o czynnikach warunkujących wysokość opłaty przez właściwe organy krajowe. W szczególności należy określić format, częstotliwość oraz terminy takiego przekazywania danych, jak również rodzaje kontroli jakości, które właściwe organy krajowe powinny przeprowadzić przed przekazaniem EBC danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłaty.

               (8)

               W celu obliczenia rocznych opłat nadzorczych należnych od każdego nadzorowanego podmiotu i nadzorowanej grupy podmioty ponoszące opłatę powinny dostarczyć właściwym organom krajowym dane o czynnikach warunkujących wysokość opłaty, wykorzystując formularze zawarte w załącznikach I i II do niniejszej decyzji.

               (9)

               Niezbędne jest ustalenie procedury efektywnego wprowadzania zmian technicznych do załączników do niniejszej decyzji, z zastrzeżeniem że zmiany tego rodzaju nie powinny wpływać na ramy koncepcyjne przyjętych rozwiązań ani na obciążenia sprawozdawcze. Przy stosowaniu tej procedury należy uwzględniać uwagi Komitetu ds. Statystyki Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC). Właściwe organy krajowe i pozostałe komitety ESBC będą miały zatem możliwość zgłaszania takich uwag o charakterze technicznym w odniesieniu do załączników za pośrednictwem Komitetu ds. Statystyki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres regulacji
   W niniejszej decyzji ustanowiono metodologię i procedury, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41), w zakresie określania i gromadzenia danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłat nadzorczych wykorzystywanych do obliczania wysokości takich opłat, nakładanych w odniesieniu do nadzorowanych podmiotów i grup, jak również procedury przekazywania EBC danych o czynnikach warunkujących wysokość opłaty przez właściwe organy krajowe.
   Niniejsza decyzja znajduje zastosowanie do podmiotów ponoszących opłatę oraz właściwych organów krajowych.
   Artykuł 2
   Definicje
   Jeżeli w niniejszej decyzji nie postanowiono inaczej, na jej potrzeby stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) oraz następującą definicję:

               „dzień roboczy” oznacza dzień, który nie jest sobotą, niedzielą ani dniem wolnym od pracy w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma dany właściwy organ krajowy.

         Artykuł 3
   Formularze do przekazywania właściwym organom krajowym danych o czynnikach warunkujących wysokość opłaty przez podmioty ją ponoszące
   Podmioty ponoszące opłatę dostarczają właściwym organom krajowym dane o czynnikach warunkujących wysokość opłaty za pomocą formularzy zawartych w załącznikach I i II do niniejszej decyzji. Właściwym organom krajowym przekazuje się również sporządzoną przez audytora opinię, o której mowa w art. 7. W przypadku grupy podmiotów podlegających opłacie, których jednostki zależne mają siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich lub krajach trzecich, podmioty ponoszące opłatę przekazują wyjaśnienia dotyczące metod używanych do określenia czynników warunkujących wysokość opłaty na podstawie art. 10 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) w wynaczonej do tego rubryce formularza.
   Artykuł 4
   Daty przekazywania danych
   1.   Właściwe organy krajowe przekazują EBC dane dotyczące czynników warunkujących wysokość opłaty nie później niż do końca godzin pracy w 10 dniu roboczym następującym po odpowiedniej dacie przekazania danych, o której mowa w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41). EBC dokonuje następnie weryfikacji tych danych w ciągu 5 dni roboczych od dnia ich otrzymania. Na wniosek EBC właściwe organy krajowe udzielają wyjaśnień dotyczących dostarczonych danych. EBC finalizuje dane w 15 dniu roboczym następującym po odpowiedniej dacie przekazania danych.
   2.   Po finalizacji danych, o której mowa w ust. 1, EBC udostępnia sfinalizowane dane podmiotom ponoszącym opłatę. Jeśli podmioty te uznają, że dane o czynnikach warunkujących wysokość opłaty są niepoprawne, mogą zgłosić uwagi w terminie 5 dni roboczych. Czynniki warunkujące wysokość opłaty zostaną następnie wykorzystane do obliczenia rocznych opłat nadzorczych.
   Artykuł 5
   Kontrola jakości danych
   Właściwe organy krajowe monitorują jakość i wiarygodność przekazywanych EBC danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłaty oraz zapewniają, by były one na należytym poziomie. Właściwe organy krajowe przeprowadzają kontrole jakości danych celem sprawdzenia, czy czynniki warunkujące wysokość opłaty zostały obliczone zgodnie z metodologią określoną w art. 7. EBC nie koryguje ani nie modyfikuje przekazanych przez podmioty ponoszące opłatę danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłaty. Wszelkie korekty lub modyfikacje takich danych dokonywane są przez podmioty ponoszące opłatę i przekazywane przez nie właściwym organom krajowym. Właściwe organy krajowe przekazują EBC zmienione lub zmodyfikowane dane otrzymane od tych podmiotów. Przekazując dane dotyczące czynników warunkujących wysokość opłaty, właściwe organy krajowe: a) dostarczają informacji o istotnych kwestiach wynikających z takich danych oraz b) informują EBC o przyczynach wszelkich istotnych korekt lub modyfikacji tych danych.
   Artykuł 6
   Częstotliwość przekazywania danych oraz pierwszy sprawozdawczy dzień odniesienia
   Dane dotyczące czynników warunkujących wysokość opłaty przekazywane są przez podmioty ponoszące opłatę właściwym organom krajowym corocznie. Pierwszym sprawozdawczym dniem odniesienia dotyczącym czynników warunkujących wysokość opłaty jest 31 grudnia 2014 r.
   Artykuł 7
   Metodologia obliczania czynników warunkujących wysokość opłaty
   1.   Przekazywana wartość łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko jest kwotą wynikającą z regularnej sprawozdawczości prowadzonej na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 680/2014 (3). Zastosowanie znajdują przedstawione poniżej szczegółowe wymogi w zakresie obliczeń.

               a)

               W odniesieniu do nadzorowanych grup, które nie mają jednostek zależnych ustanowionych w nieuczestniczących państwach członkowskich ani państwach trzecich, łączną kwotę ekspozycji grupy na ryzyko oblicza się, wykorzystując formularz dotyczący jednolitej sprawozdawczości współczynnika wypłacalności (COREP) odnoszący się do wymogów w zakresie funduszy własnych, zawarty w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 680/2014 (zwany dalej „formularzem dotyczącym wymogów w zakresie funduszy własnych”).

               b)

               W odniesieniu do nadzorowanych grup, które posiadają jednostki zależne ustanowione w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich, łączną kwotę ekspozycji grupy na ryzyko oblicza się, wykorzystując formularz dotyczący wymogów w zakresie funduszy własnych, przy czym istnieje możliwość odjęcia wkładu w łączną kwotę ekspozycji na ryzyko grupy tych jednostek zależnych, które zostały ustanowione w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich, przy wykorzystaniu formularza sprawozdawczości COREP „wypłacalność grupy: informacje na temat podmiotów powiązanych”, zawartego w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 680/2014. Jeżeli dane o wkładzie jednostek zależnych ustanowionych w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich nie są dostępne w formularzu sprawozdawczości COREP „wypłacalność grupy: informacje na temat podmiotów powiązanych”, na potrzeby obliczenia opłat nadzorczych podmioty ponoszące opłatę mogą przekazać te dane właściwym organom krajowym.

               c)

               Jeżeli instytucja kredytowa podlegająca opłacie nie jest częścią nadzorowanej grupy, łączną kwotę ekspozycji na ryzyko tej jednostki oblicza się, wykorzystując formularz dotyczący wymogów w zakresie funduszy własnych.

         2.   Podlegająca przekazaniu kwota aktywów ogółem powinna odpowiadać kwocie całkowitej wartości aktywów, o której mowa w art. 51 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (4). Jeżeli wartość aktywów ogółem nie może zostać obliczona na podstawie tego przepisu, ustala się ją na podstawie poniższych danych.

               a)

               W odniesieniu do nadzorowanych grup posiadających wyłącznie jednostki zależne ustanowione w uczestniczących państwach członkowskich, do określenia wartości aktywów ogółem wykorzystuje się pakiety sprawozdawcze stosowane przez nadzorowane podmioty w celu przygotowania skonsolidowanych sprawozdań finansowych na poziomie grupy. Audytor potwierdza wartość aktywów ogółem nadzorowanej grupy po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji pakietów sprawozdawczych.

               b)

               W odniesieniu do podlegającej opłatcie instytucji kredytowej, która nie jest częścią nadzorowanej grupy, lecz której jednostka dominująca ma siedzibę w nieuczestniczącym państwie członkowskim lub państwie trzecim, do określenia wartości aktywów ogółem wykorzystuje się pakiety sprawozdawcze stosowane przez podlegającą opłacie instytucję kredytową w celu przygotowania skonsolidowanych sprawozdań finansowych na poziomie grupy. Audytor potwierdza wartość aktywów ogółem instytucji kredytowej podlegającej opłacie po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji pakietów sprawozdawczych.

               c)

               Jeżeli wartość aktywów ogółem oddziału podlegającego opłacie obliczana jest na podstawie danych statystycznych przekazywanych zgodnie z rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33) (5), audytor potwierdza wartość aktywów ogółem oddziału podlegającego opłacie po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji pakietów sprawozdawczych.

         3.   W odniesieniu do nadzorowanych grup, które mają jednostki zależne ustanowione w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich, ich aktywa ogółem oblicza się zgodnie z jedną z poniższych możliwości.

               a)

               Wartość aktywów ogółem takiej grupy oblicza się na podstawie art. 51 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (uwzględniając jednostki zależne ustanowione w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich). Jeżeli wartości aktywów ogółem takiej grupy nie można obliczyć na podstawie tego przepisu, ustala się ją na podstawie art. 7 ust. 2 lit. a) niniejszej decyzji.

               b)

               Aktywa ogółem mogą być określone przez zagregowanie aktywów ogółem wykazanych w ustawowych sprawozdaniach finansowych wszystkich nadzorowanych podmiotów z siedzibą w uczestniczących państwach członkowskich w ramach nadzorowanej grupy, o ile takie dane są dostępne, lub poprzez zagregowanie aktywów ogółem zawartych w odpowiednich pakietach sprawozdawczych wykorzystywanych przez nadzorowane podmioty lub grupy instytucji kredytowych podlegających opłacie na potrzeby sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych na poziomie grupy. W celu uniknięcia podwójnego liczenia tych samych danych podmiot ponoszący opłatę ma możliwość wykluczenia w procesie konsolidacji pozycji wewnątrzgrupowych pomiędzy wszystkimi nadzorowanymi podmiotami ustanowionymi w uczestniczących państwach członkowskich z nadzorowanej grupy. Wartość firmy wykazaną w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych jednostki dominującej nadzorowanej grupy zawiera się w procesie agregacji; wyłączenie wartości firmy przypisanej jednostkom zależnym ustanowionym w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich nie jest obligatoryjne. Jeżeli podmiot ponoszący opłatę wykorzystuje ustawowe sprawozdania finansowe, audytor potwierdza, czy wartość aktywów ogółem odpowiada wartości aktywów ogółem ujawnionej w badanych ustawowych sprawozdaniach finansowych pojedynczych nadzorowanych podmiotów. Jeżeli podmiot ponoszący opłatę wykorzystuje pakiety sprawozdawcze, audytor potwierdza wartość aktywów ogółem wykorzystaną do obliczenia rocznych opłat nadzorczych po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji wykorzystywanych pakietów sprawozdawczych. We wszystkich przypadkach audytor stwierdza, czy proces agregacji nie odbiega od procedur ustanowionych w niniejszej decyzji oraz czy obliczenia przeprowadzone przez podmiot ponoszący opłatę są spójne z metodami rachunkowości wykorzystywanymi na potrzeby konsolidacji sprawozdań finansowych grupy podmiotów podlegających opłacie.

         Artykuł 8
   Ustalenie przez EBC czynników warunkujących wysokość opłaty w przypadku niedostarczenia lub nieprzekazania wymaganych korekt lub modyfikacji
   W przypadku nieprzekazania przez podmiot ponoszący opłatę danych dotyczących czynników warunkujących wysokość opłaty albo niedostarczenia wymaganych korekt lub modyfikacji EBC określi brakujące czynniki warunkujące wysokość opłaty na podstawie informacji, jakimi dysponuje.
   Artykuł 9
   Uproszczona procedura wprowadzania zmian
   Zarząd EBC, uwzględniając uwagi Komitetu ds. Statystyki, jest uprawniony do wprowadzania zmian technicznych do załączników do niniejszej decyzji, pod warunkiem że zmiany takie nie naruszają struktury pojęciowej przyjętych rozwiązań ani nie wpływają na obciążenia sprawozdawcze podmiotów ponoszących opłatę. Zarząd bezzwłocznie zawiadamia Radę Prezesów o wszelkich takich zmianach.
   Artykuł 10
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 11 lutego 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

      (2)  Dz.U. L 311 z 31.10.2014, s. 23.

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 680/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące sprawozdawczości nadzorczej instytucji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (Dz.U. L 191 z 28.6.2014, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK I

                     OBLICZANIE OPŁAT

                     Okres odniesienia

                     NAZWA

                     ŁĄCZNA KWOTA EKSPOZYCJI NA RYZYKO

                     Dane

                     Kod MFI

                     Kod LEI

                     Pozycja

                     Rodzaj instytucji

                     Źródło kwoty ekspozycji na ryzyko

                     Kwota ekspozycji na ryzyko

                     Uwagi

                     010

                     020

                     030

                     040

                     010

                     ŁĄCZNA KWOTA EKSPOZYCJI NA RYZYKO

                     (1), (2), (3) lub (4)

                  COREP C 02.00, rząd 010

                     020

                     WKŁAD JEDNOSTEK ZALEŻNYCH ustanowionych w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich

                     (4)

                  COREP C06.02, kolumna 250 (SUMA)

                  021

                  Jednostka 1

                     (4)

                  .

                  Jednostka 2

                     (4)

                  .

                  Jednostka 3

                     (4)

                  N

                  Jednostka N

                     (4)

                     030

                     ŁĄCZNA KWOTA EKSPOZYCJI NA RYZYKO nadzorowanej grupy po odjęciu WKŁADU JEDNOSTEK ZALEŻNYCH ustanowionych w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich: Pozycja 030 jest równa pozycji 010 minus 020

                     (4)

                     Niniejszy formularz należy wypełnić zgodnie z instrukcjami dostarczonymi odrębnie.

      ZAŁĄCZNIK II

                     OBLICZANIE OPŁAT

                     Okres odniesienia

                     NAZWA

                     AKTYWA OGÓŁEM

                     Dane

                     Kod MFI

                     Kod LEI

                     Pozycja

                     Rodzaj instytucji

                     Potwierdzenie dokonania weryfikacji przez audytora (Tak/Nie)

                     Aktywa ogółem

                     Uwagi

                     010

                     020

                     030

                     040

                     010

                     AKTYWA OGÓŁEM na podstawie art. 51 rozporządzenia (UE) 468/2013 (EBC/2014/17)

                     (1), (2), (3), (4), (5)

                     020

                     AKTYWA OGÓŁEM na podstawie art. 7 ust. 2 lit. a) lub b) niniejszej decyzji

                     (6) lub (7)

                     030

                     AKTYWA OGÓŁEM na podstawie art. 7 ust. 3 lit. b) niniejszej decyzji: Pozycja 030 równa jest pozycji 031 minus 032 plus 033 minus 034

                     (8)

                  031

                  Aktywa ogółem wszystkich podmiotów z danej grupy ustanowionych w uczestniczących państwach członkowskich

                  032

                  Wewnątrzgrupowe pozycje pomiędzy nadzorowanymi podmiotami ustanowionymi w uczestniczących państwach członkowskich (z pakietów sprawozdawczych wykorzystywanych do wyłączania sald na potrzeby sprawozdawczości grupowej) – nieobowiązkowe

                  033

                  Wartość firmy wykazana w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych jednostki dominującej nadzorowanej grupy – obowiązkowe

                  034

                  Wartości firmy przypisana podmiotom zależnym ustanowionym w nieuczestniczących państwach członkowskich lub państwach trzecich – obowiązkowe

                     040

                     Aktywa ogółem nadzorowanego podmiotu lub nadzorowanej grupy zaklasyfikowanych jako mniej istotne na podstawie decyzji EBC podjętej zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 w związku z art. 70 ust. 1 i art. 71 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) i art. 10 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

                     (9)

                     Niniejszy formularz należy wypełnić zgodnie z instrukcjami dostarczonymi odrębnie.


title: 2012/359/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 28 czerwca 2012 r. zmieniająca decyzję EBC/2011/25 w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (EBC/2012/11)

text:
               5.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 175/17

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 28 czerwca 2012 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2011/25 w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń
   (EBC/2012/11)
   (2012/359/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 3 ust. 1 oraz art. 18 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego Europejski Bank Centralny (EBC) i krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”), mogą dokonywać właściwie zabezpieczonych operacji kredytowych z instytucjami kredytowymi oraz innymi uczestnikami rynku. Kryteria kwalifikowania zabezpieczeń na potrzeby operacji polityki pieniężnej Eurosystemu zostały określone w załączniku I do wytycznych EBC/2011/14 z dnia 20 września 2011 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (1).

               (2)

               Rada Prezesów uważa, że zwiększenie dostarczania płynności kontrahentom operacji polityki pieniężnej Eurosystemu wymaga rozszerzenia kryteriów kwalifikowania papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami wykorzystywanych jako zabezpieczenie operacji polityki pieniężnej Eurosystemu.

               (3)

               Środki te powinny być stosowane tymczasowo, do momentu, kiedy Rada Prezesów uzna, że stabilność systemu finansowego pozwala na normalne stosowanie ogólnych zasad prowadzenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję EBC/2011/25 z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiana decyzji EBC/2011/25
   Art. 3 decyzji EBC/2011/25 otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 3
      Przyjmowanie określonych dodatkowych papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami jako zabezpieczenia
      1.   Kwalifikowanym zabezpieczeniem na potrzeby operacji polityki pieniężnej Eurosystemu są – obok papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami stanowiących kwalifikowane zabezpieczenie zgodnie z rozdziałem 6 wytycznych ECB/2011/14 – papiery wartościowe zabezpieczone aktywami, które nie spełniają wymogów w zakresie oceny kredytowej określonych w pkt 6.3.2 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14, ale spełniają wszystkie pozostałe kryteria kwalifikacji mające zastosowanie do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami zgodnie z wytycznymi EBC/2011/14, o ile w momencie emisji oraz w dowolnym późniejszym momencie mają one co najmniej dwa ratingi na poziomie co najmniej potrójnego B (3). Papiery te muszą również spełniać następujące wymagania:

                  a)

                  aktywa generujące przepływy środków pieniężnych stanowiące zabezpieczenie papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami muszą należeć do jednej z następujących kategorii: (i) hipotecznych kredytów mieszkaniowych; (ii) pożyczek udzielanych małym i średnim przedsiębiorstwom; (iii) komercyjnych kredytów hipotecznych; (iv) pożyczek samochodowych; (v) leasingu i usług finansowych dla klientów indywidualnych;

                  b)

                  niedopuszczalne jest łączenie w ramach aktywów generujących przepływy środków pieniężnych aktywów należących do różnych kategorii;

                  c)

                  aktywa generujące przepływy środków pieniężnych stanowiące zabezpieczenie papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami nie mogą obejmować pożyczek, które:

                              (i)

                              w momencie emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami mają status »zagrożonych«; lub

                              (ii)

                              w momencie włączenia do papieru wartościowego zabezpieczonego aktywami w trakcie okresu trwania tego papieru wartościowego, na przykład poprzez substytucję lub zastąpienie aktywów generujących przepływy środków pieniężnych, mają status »zagrożonych«; lub

                              (iii)

                              w dowolnym momencie są kredytami strukturyzowanymi, konsorcjalnymi lub lewarowanymi;

                  d)

                  dokumenty transakcyjne papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami muszą zawierać postanowienia dotyczące ciągłości obsługi zadłużenia.

            2.   Papiery wartościowe zabezpieczone aktywami, o których mowa w ust. 1, które posiadają dwa ratingi na poziomie co najmniej pojedynczego A (4), podlegają 16% redukcji wartości.
      3.   Papiery wartościowe zabezpieczone aktywami, o których mowa w ust. 1, które nie posiadają dwóch ratingów na poziomie co najmniej pojedynczego A, podlegają następującym redukcjom wartości: a) papiery wartościowe zabezpieczone aktywami, których zabezpieczenie stanowią komercyjne kredyty hipoteczne, podlegają 32% redukcji wartości; b) pozostałe papiery wartościowe zabezpieczone aktywami podlegają 26% redukcji wartości.
      4.   Kontrahent nie może przedstawiać papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami jako zabezpieczenia, jeżeli on albo podmiot trzeci z nim blisko powiązany występuje w odniesieniu do tych papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami jako dostawca transakcji zabezpieczającej przed ryzykiem stopy procentowej.
      5.   Użyte w niniejszym artykule wyrażenia »małe przedsiębiorstwa« i »średnie przedsiębiorstwa« mają znaczenie nadane im w zaleceniu Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (5).
      6.   KBC mogą przyjmować jako zabezpieczenie na potrzeby operacji polityki pieniężnej Eurosystemu papiery wartościowe zabezpieczone aktywami, których zabezpieczenie stanowią hipoteczne kredyty mieszkaniowe, kredyty udzielane małym i średnim przedsiębiorstwom lub obydwie te kategorie aktywów i które nie spełniają wymogów w zakresie oceny kredytowej określonych w pkt 6.3.2 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 oraz wymogów określonych w ust. 1 lit. a–d oraz ust. 4, ale spełniają wszystkie pozostałe kryteria kwalifikacji mające zastosowanie do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami zgodnie z wytycznymi EBC/2011/14 oraz posiadają dwa ratingi na poziomie co najmniej potrójnego B. Takie papiery wartościowe zabezpieczone aktywami muszą być wyemitowane przed dniem 20 czerwca 2012 r. i podlegają 32% redukcji wartości.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2012 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 28 czerwca 2012 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 331 z 14.12.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 341 z 22.12.2011, s. 65.

      (3)  Rating na poziomie »potrójnego B« jest to rating na poziomie co najmniej »Baa3« w klasyfikacji Moody’s, »BBB-« w klasyfikacji Fitch lub Standard & Poor’s lub »BBB« w klasyfikacji DBRS.

      (4)  Rating na poziomie »pojedynczego A« jest to rating na poziomie co najmniej »A3« w klasyfikacji Moody’s, »A-« w klasyfikacji Fitch lub Standard & Poor’s oraz »AL« w klasyfikacji DBRS.

      (5)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.”.


title: 2014/168/UE: Decyzja Rady z dnia 18 marca 2014 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka ze Słowacji

text:
               26.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/20

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 marca 2014 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka ze Słowacji
   (2014/168/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Słowacji,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Dušana BARČIKA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany Anton SZALAY, President of Slovak Trade Union of Health and Social Services.
   Artykuł 2
   Decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1743 z dnia 20 września 2016 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               30.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 264/25

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1743
   z dnia 20 września 2016 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Republiką Kolumbii dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/2399 (2), umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana od dnia 3 grudnia 2015 r.

               (3)

               Umowa ustanawia wspólny komitet ekspertów ds. zarządzania umową. Unia ma być reprezentowana w ramach wspólnego komitetu przez Komisję, która powinna być wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 umowy (5).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię w ramach wspólnego komitetu ekspertów ustanowionego na mocy art. 6 umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 września 2016 r.

            W imieniu Rady

         I. KORČOK

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 8 czerwca 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/2399 z dnia 26 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 333 z 19.12.2015, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.