title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/1745 z dnia 29 września 2016 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1763 dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi

text:
               30.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 264/29

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/1745
   z dnia 29 września 2016 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1763 dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1763 (1) dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi.

               (2)

               Jak wynika z przeglądu decyzji (WPZiB) 2015/1763, obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 31 października 2017 r.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/1763,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 6 akapit drugi decyzji (WPZiB) 2015/1763 otrzymuje brzmienie:

      „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 października 2017 r.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. ŽIGA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1763 z dnia 1 października 2015 r. dotycząca środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi (Dz.U. L 257 z 2.10.2015, s. 37).


|

32011D0820(03)

Decyzja Komisji z dnia 19 sierpnia 2011 r. ustanawiająca Radę ds. Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Innowacji

Dziennik Urzędowy C 243 , 20/08/2011 P. 0012 - 0015

		Decyzja Komisjiz dnia 19 sierpnia 2011 r.ustanawiająca Radę ds. Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Innowacji(2011/0000/)KOMISJA EUROPEJSKA,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Aby doradzać Komisji przy realizacji Europejskiej Przestrzeni Badawczej, biorąc pod uwagę cele określone w zielonej księdze Komisji "Europejska Przestrzeń Badawcza: Nowe perspektywy" [1], decyzją Komisji 2008/111/WE, Euratom [2] ustanowiono Radę ds. Europejskiej Przestrzeni Badawczej.(2) Decyzja 2008/111/WE, Euratom wygaśnie w dniu 29 lutego 2012 r.(3) W następstwie komunikatu Komisji "Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu" [3] Rada wyraziła swoje poparcie polityczne dla nowej strategii w dniu 17 czerwca 2010 r.(4) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów: Projekt przewodni strategii Europa 2020 Unia innowacji [4] przyjęty przez Komisję Europejską w dniu 6 października 2010 r. tworzy jedne ramy dla polityki w dziedzinie badań i innowacji i jest kluczowym elementem ogólnej strategii Europa 2020 oraz wnosi wkład do każdego z jej trzech filarów, a mianowicie wzrostu gospodarczego, który jest inteligentny, zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu.(5) W swoim komunikacie na temat projektu przewodniego Unia innowacji Komisja ogłosiła zamiar rozszerzenia zakresu kompetencji ERAB określonego w decyzji 2008/111/WE, Euratom, tak aby obejmował on ocenę Unii innowacji w trybie ciągłym, odzwierciedlanie nowych trendów oraz przedstawianie zaleceń dotyczących priorytetów i działań.(6) Rada ds. Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Innowacji (rada) powinna wspierać Komisję w jej wysiłkach na rzecz osiągnięcia celów określonych w decyzji nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącej siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) [5] oraz w decyzji Rady 2006/970/Euratom z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącej siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (2007–2011) [6], jak również w kolejnych programach ramowych Unii Europejskiej i Euratom.(7) Niezależny komitet identyfikacyjny wysokiego szczebla w skład którego wchodzą przedstawiciele sektora przedsiębiorstw i ośrodków uniwersyteckich będzie proponował Komisji kandydatury przewodniczącego i członków rady.(8) W celu wzmocnienia możliwości rady i zapewnienia ciągłości jej prac, służby Komisji mogą powoływać honorowych członków rady na podstawie zasług i osiągnięć członków rady, którzy już zakończyli swoją kadencję.(9) Bez uszczerbku dla przepisów bezpieczeństwa określonych w załączniku do decyzji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [7] (regulamin wewnętrzny Komisji), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków rady.(10) Dane osobowe członków rady powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [8].(11) Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego okresu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Rada ds. Europejskiej Przestrzeni Badawczej i InnowacjiNiniejszym powołuje się z dniem 1 marca 2012 r. Radę ds. Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Innowacji, zwaną dalej "radą".Artykuł 2Zadania1. Rada realizuje następujące zadania:a) doradza Komisji Europejskiej w kwestii realizacji Europejskiej Przestrzeni Badawczej, przedstawia zalecenia dotyczące priorytetów i działań, a w szczególności w jaki sposób zwiększyć wpływ innowacji oraz w trybie ciągłym ocenia odpowiednie części projektu przewodniego Unia innowacji;b) wydaje opinie na temat rozwoju i realizacji Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Unii innowacji, na żądanie Komisji lub z własnej inicjatywy;c) przedstawia Komisji sprawozdanie roczne na temat rozwoju Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Unii innowacji;d) bada nowe trendy w Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Unii innowacji.2. Rada jest regularnie informowana o stosownych wydarzeniach i działaniach.3. Rada przedstawia swoje opinie w terminie ustalonym przez Komisję.Artykuł 3Konsultacje1. Komisja może konsultować się z radą we wszystkich kwestiach związanych z realizacją Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Unii innowacji.2. Przewodniczący rady może doradzić Komisji, aby ta skonsultowała się z radą w sprawie konkretnych zagadnień.Artykuł 4Skład – powoływanie1. W skład rady wchodzi 11 członków.2. Przewodniczący i członkowie rady są powoływani przez Komisję. Zestaw kryteriów stosowanych w procesie selekcji i nominowania członków rady jest następujący:- wybitne osiągnięcia w dziedzinie badań i/lub innowacji, obejmujące wiedzę specjalistyczną w zakresie innowacji niezwiązanych z technologią,- doświadczenie w zakresie planowania i realizacji badań oraz kierowania nimi i/lub w zakresie polityki w dziedzinie innowacji,- doświadczenie w doradztwie na poziomie europejskim lub międzynarodowym,- równowaga między dyscyplinami badawczymi i technologicznymi, z uwzględnieniem osób posiadających specjalistyczne doświadczenie uniwersytecko-przemysłowe,- równowaga geograficzna, uwzględniająca kraje powiązane z programami ramowymi,- odpowiednia równowaga płci.3. Nazwiska kandydatów, których uznano za odpowiednich, ale których nie powołano, mogą zostać umieszczone na liście rezerwowej, z której Komisja może korzystać przy zastępowaniu członków grupy.4. Członkowie są powoływani przez Komisję jako osoby prywatne i doradzają Komisji niezależnie od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych.5. Członkowie informują Komisję w odpowiednim czasie o wszelkich konfliktach interesów, które mogłyby podważyć ich obiektywizm.6. Członkowie są powoływani na czteroletnią kadencję i pełnią swoje funkcje do czasu wygaśnięcia swojej kadencji lub ich zastąpienia zgodnie z ust. 7.7. Członkowie mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji, w następujących przypadkach:a) rezygnacja członka;b) jeżeli utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace rady;c) jeżeli członek nie spełnia warunków określonych w art. 339 TFUE w zakresie ujawniania informacji;d) jeżeli, niezgodnie z ust. 4, członek nie jest niezależny od wszelkich wpływów zewnętrznych;e) jeżeli, niezgodnie z ust. 5, członek nie poinformował Komisji w odpowiednim czasie o konflikcie interesów.8. Nazwiska członków rady są publikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów ("rejestr") i na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych i Innowacji. Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.Artykuł 5Członkowie honorowiSłużby Komisji mogą wyznaczyć członków, którzy zakończyli swoją kadencję w radzie, jako honorowych członków rady bez prawa głosu. Status członków honorowych odpowiada statusowi obserwatorów. Nominacje tego rodzaju są dokonywane na podstawie zasług i osiągnięć. Członkowie honorowi są mianowani na maksymalnie czteroletnią kadencję.Artykuł 6Funkcjonowanie1. Rada wybiera dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków zwykłą większością głosów w celu utworzenia wspólnie z wyznaczonym przewodniczącym Prezydium rady.2. Prezydium organizuje pracę rady we współpracy z Komisją.3. Rada może, w porozumieniu z Komisją, ustanowić podgrupy analizujące szczegółowe kwestie podlegające zakresowi obowiązków ustalonemu przez radę. Takie podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.4. Do udziału w pracach rady albo dyskusjach lub pracach podgrupy Komisja może zaprosić ekspertów lub obserwatorów, posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia, jeżeli zdaniem Komisji jest to konieczne lub pomocne.5. Członkowie rady oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [9]. W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może podjąć wszelkie stosowne środki.6. Posiedzenia rady i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z procedurami i harmonogramem określonymi przez radę. Komisja zapewnia sekretariat.7. Komisja może dostarczać informacje i wsparcie eksperckie niezbędne do pracy rady, umożliwiając jej działanie w sposób autonomiczny i niezależny. Wsparcie eksperckie jest udzielane za pomocą dotacji lub zamówień publicznych przewidzianych w odpowiednim programie prac.8. Przedstawiciele Komisji uczestniczą w posiedzeniach rady i jej podgrup.9. Rada przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie projektu przedstawionego przez Komisję.10. Komisja publikuje stosowne informacje na temat działań prowadzonych przez radę umieszczając je w rejestrze lub na specjalnej stronie internetowej dostępnej poprzez link umieszczony w rejestrze.Artykuł 7Honoraria i koszty posiedzeń1. Członkowie rady otrzymują wynagrodzenie za wykonywane zadania w formie honorarium za uczestnictwo w posiedzeniach plenarnych rady, uwzględniające ich zakres odpowiedzialności i ustalone na podstawie porównania z podobnymi przepisami obowiązującymi w podobnych podmiotach i w państwach członkowskich. Kwota honorarium i powiązane przepisy wykonawcze są określone w załączniku do niniejszej decyzji.2. Obserwatorzy i członkowie honorowi nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.3. W odniesieniu do posiedzeń niezbędnych do prowadzenia prac rady innych niż posiedzenia plenarne, w tym przewidzianych w art. 6, Komisja, po ich wcześniejszym zatwierdzeniu, zwraca koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków i zaproszonych ekspertów w związku z działaniami rady, zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.Artykuł 8WygaśnięcieNiniejsza decyzja wygasa z dniem 29 lutego 2016 r.Sporządzono w Brukseli dnia 19 sierpnia 2011 r.W imieniu KomisjiMáire Geoghegan-QuinnCzłonek Komisji[1] COM(2007) 161 wersja ostateczna z 4.4.2007.[2] Dz.U. L 40 z 14.2.2008, s. 7.[3] COM(2010) 2020 wersja ostateczna z 3.3.2010.[4] COM(2010) 546 wersja ostateczna z 6.10.2010.[5] Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.[6] Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 60, sprostowane w Dz.U. L 54 z 22.2.2007, s. 21.[7] Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1.[8] Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.[9] Decyzja Komisji z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 26 stycznia 1998 r. dotycząca zawarcia umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz uzgodnionego protokołu między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczącego podpisania umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0142

Dziennik Urzędowy L 042 , 14/02/1998 P. 0040 - 0041

		Decyzja Radyz dnia 26 stycznia 1998 r.dotycząca zawarcia umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz uzgodnionego protokołu między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczącego podpisania umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego(98/142/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 100a wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając decyzję Rady z czerwca 1996 r. ustanawiającą dyrektywy negocjacyjne oraz upoważniającą Komisję do negocjowania umowy w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą, Federacją Rosyjską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki oraz z każdym innym zainteresowanym państwem,a także mając na uwadze, co następuje:rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [3], w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret drugie, odnosi się do międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego, które muszą być spełnione przez metody odłowu stosowane przez państwa trzecie, które nie zakazały używania ograniczających ruch sideł, w celu umożliwienia im wywozu do Wspólnoty skór oraz wyrobów wytworzonych z określonych gatunków;żadna międzynarodowa norma odłowu humanitarnego nie była ustanowiona w dniu 1 stycznia 1996 r.; taka sytuacja oznaczała brak możliwości zagwarantowania przez państwa trzecie, że metody stosowane na ich terytorium dla odłowu gatunków wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 pozostawały w zgodności z międzynarodowo uzgodnionymi normami odłowu humanitarnego;umowa załączona do niniejszej decyzji jest zgodna z wyżej określonymi dyrektywami negocjacyjnymi; tym samym jest ona zgodna z koncepcją międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego określoną w art. 3 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;głównym celem umowy jest ustanowienie zharmonizowanych norm technicznych zapewniających wystarczający poziom ochrony dobrostanu schwytanych zwierząt oraz regulujących zarówno produkcję jak i stosowanie sideł, a także ułatwienie handlu między Stronami obejmującego sidła, skóry oraz wyroby wytwarzane z gatunków zwierząt objętych Umową;wprowadzenie w życie umowy wymaga ustalenia harmonogramu dotyczącego badania i certyfikacji zgodności sideł z normami ustanowionymi w umowie oraz wymiany sideł niezatwierdzonych;do czasu wejścia w życie umowy między trzema Stronami konieczne jest jak najszybsze zastosowanie umowy między Kanadą a Wspólnotą Europejską;należy zatwierdzić umowę w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz Uzgodniony protokół między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczący podpisania umowy,uwzględniając propozycję rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 przekazaną Radzie w dniu 12 stycznia 1996 r.;rozporządzenie (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [3], w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret drugie, odnosi się do międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego, które muszą być spełnione przez metody odłowu stosowane przez państwa trzecie, które nie zakazały używania ograniczających ruch sideł, w celu umożliwienia im wywozu do Wspólnoty skór oraz wyrobów wytworzonych z określonych gatunków;żadna międzynarodowa norma odłowu humanitarnego nie była ustanowiona w dniu 1 stycznia 1996 r.; taka sytuacja oznaczała brak możliwości zagwarantowania przez państwa trzecie, że metody stosowane na ich terytorium dla odłowu gatunków wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 pozostawały w zgodności z międzynarodowo uzgodnionymi normami odłowu humanitarnego;umowa załączona do niniejszej decyzji jest zgodna z wyżej określonymi dyrektywami negocjacyjnymi; tym samym jest ona zgodna z koncepcją międzynarodowo uzgodnionych norm odłowu humanitarnego określoną w art. 3 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;głównym celem umowy jest ustanowienie zharmonizowanych norm technicznych zapewniających wystarczający poziom ochrony dobrostanu schwytanych zwierząt oraz regulujących zarówno produkcję jak i stosowanie sideł, a także ułatwienie handlu między Stronami obejmującego sidła, skóry oraz wyroby wytwarzane z gatunków zwierząt objętych Umową;wprowadzenie w życie umowy wymaga ustalenia harmonogramu dotyczącego badania i certyfikacji zgodności sideł z normami ustanowionymi w umowie oraz wymiany sideł niezatwierdzonych;do czasu wejścia w życie umowy między trzema Stronami konieczne jest jak najszybsze zastosowanie umowy między Kanadą a Wspólnotą Europejską;należy zatwierdzić umowę w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz Uzgodniony protokół między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczący podpisania umowy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa w sprawie międzynarodowych norm odłowu humanitarnego między Wspólnotą Europejską, Kanadą i Federacją Rosyjską oraz uzgodniony protokół między Kanadą a Wspólnotą Europejską dotyczący podpisania umowy zostają niniejszym zatwierdzone.Teksty umowy i uzgodnionego protokołu wraz z deklaracjami, które należy złożyć przy podpisywaniu Umowy, załączone są do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady składa dokument zawarcia przewidziany w art. 17 ust. 2 umowy.Sporządzono w Brukseli, dnia 26 stycznia 1998 r.W imieniu RadyR. CookPrzewodniczący[1] Dz.U. C 207 z 8.7.1997, str. 14.[2] Dz.U. C 14 z 19.1.1998.[3] Dz.U. C 308 z 9.11.1991, str. 1.[3] Dz.U. C 308 z 9.11.1991, str. 1.--------------------------------------------------


Ważna informacja prawna

|

52007BP0135(01)

1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, Sekcja VII - Komitet Regionów (C6-0470/2006 - 2006/2076(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0339 - 0340

		1.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, Sekcja VII — Komitet Regionów (C6-0470/2006 — 2006/2076(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając końcowe roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2005 - Tom I (C6-0470/2006) [2],- uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące roku budżetowego 2005, jak również sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego, zawierające, odpowiednio, odpowiedzi kontrolowanych instytucji [3],- uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE [4],- uwzględniając art. 272 ust. 10, art. 274, 275 i 276 Traktatu WE,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5], a w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,- uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0106/2007),1. udziela Sekretarzowi Generalnemu Komitetu Regionów absolutorium z wykonania budżetu Komitetu Regionów na rok budżetowy 2005;2. przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;3. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. L 60 z 8.3.2005.[2] Dz.U. C 264 z 31.10.2006, str. 1.[3] Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 1.[4] Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 10.[5] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str.1).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

text:
               23.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 306/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 października 2010 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
   (2010/698/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. b) w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 67 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1) („układ”) stanowi, że Rada Stowarzyszenia przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące zasad koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego określonych w art. 65 układu przed zakończeniem pierwszego roku po jego wejściu w życie.

               (2)

               W celu 29 tiret drugie planu działania UE-Tunezja przyjętego przez Radę Stowarzyszenia w kontekście europejskiej polityki sąsiedztwa w dniu 4 lipca 2005 r. wzywa się Radę Stowarzyszenia do przyjęcia decyzji w sprawie wykonania art. 65 układu.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (4)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji, nie są nią związane ani jej nie stosują,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w sprawie wykonania art. 67 układu opiera się na projekcie decyzji Rady Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. MILQUET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.
    ---documentbreak---

               23.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 306/9

         Projekt
   DECYZJA NR …/… RADY STOWARZYSZENIA
   utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony
   z dnia …
   w sprawie przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w Układzie eurośródziemnomorskim
   RADA STOWARZYSZENIA,
   uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1), w szczególności jego art. 67,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuły 65–68 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony („układ”) przewidują koordynację systemu zabezpieczenia społecznego Tunezji z systemami państw członkowskich. Artykuł 65 określa zasady takiej koordynacji.

               (2)

               Artykuł 67 układu przewiduje, że Rada Stowarzyszenia przyjmuje decyzję wdrażającą zasady określone w art. 65 przed końcem pierwszego roku po wejściu w życie układu.

               (3)

               W celu 29 tiret drugie planu działania UE-Tunezja przyjętego przez Radę Stowarzyszenia w kontekście europejskiej polityki sąsiedztwa w dniu 4 lipca 2005 r. mówi się o przyjęciu decyzji wdrażającej art. 65 układu.

               (4)

               W odniesieniu do stosowania zasady niedyskryminacji niniejsza decyzja nie powinna przyznawać żadnych dodatkowych praw wynikających z niektórych faktów lub zdarzeń, mających miejsce na terytorium drugiej umawiającej się strony, które nie są brane pod uwagę na mocy ustawodawstwa pierwszej umawiającej się strony, innych niż prawo do przeniesienia niektórych świadczeń.

               (5)

               Przy stosowaniu niniejszej decyzji prawo pracowników tunezyjskich do świadczeń rodzinnych powinno być uwarunkowane legalnym zamieszkiwaniem członków rodziny pracownika wraz z tym pracownikiem w państwie członkowskim, w którym jest on zatrudniony. Niniejsza decyzja nie powinna uprawniać do żadnych świadczeń rodzinnych wobec członków rodziny zamieszkujących w innym państwie, na przykład w Tunezji.

               (6)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 859/2003 (2) rozszerza już zakres stosowania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na swoje obywatelstwo. Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 obejmuje już zasadę sumowania okresów ubezpieczenia nabytych przez pracowników tunezyjskich w różnych państwach członkowskich w odniesieniu do uprawnienia do niektórych świadczeń, określoną w art. 65 ust. 2 układu.

               (7)

               W celu ułatwienia stosowania zasad koordynacji konieczne może się okazać wprowadzenie przepisów szczególnych, które odpowiadają szczególnym cechom ustawodawstwa Tunezji.

               (8)

               W celu zapewnienia płynnego funkcjonowania koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich i Tunezji należy przewidzieć szczególne przepisy dotyczące współpracy między państwami członkowskimi a Tunezją oraz między zainteresowanymi osobami a instytucjami właściwego państwa.

               (9)

               Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszą decyzją oraz w celu zagwarantowania, że w wyniku jej wejścia w życie nie utracą one swoich praw,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   CZĘŚĆ I

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicje
   1.   Do celów niniejszej decyzji:

               a)

               „układ” oznacza Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony;

               b)

               „rozporządzenie” oznacza rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3) mające zastosowanie w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

               c)

               „rozporządzenie wykonawcze” oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4);

               d)

               „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

               e)

               „pracownik” oznacza,

                           (i)

                           do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – osobę wykonującą pracę najemną w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

                           (ii)

                           do celów ustawodawstwa Tunezji – osobę wykonującą pracę najemną w rozumieniu tego ustawodawstwa;

               f)

               „członek rodziny” oznacza,

                           (i)

                           do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia;

                           (ii)

                           do celów ustawodawstwa Tunezji – członka rodziny w rozumieniu tego ustawodawstwa;

               g)

               „ustawodawstwo” oznacza,

                           (i)

                           w odniesieniu do państw członkowskich – ustawodawstwo w rozumieniu art. 1 lit. l) rozporządzenia;

                           (ii)

                           w odniesieniu do Tunezji – odpowiednie ustawodawstwo obowiązujące w Tunezji;

               h)

               „świadczenia” oznaczają,

                           (i)

                           w odniesieniu do państw członkowskich – świadczenia w rozumieniu art. 3 rozporządzenia;

                           (ii)

                           w odniesieniu do Tunezji – odpowiednie świadczenia mające zastosowanie w Tunezji;

               i)

               „świadczenia podlegające przeniesieniu” oznaczają,

                           (i)

                           w odniesieniu do państw członkowskich:

                                       —

                                       emerytury,

                                       —

                                       renty rodzinne,

                                       —

                                       renty z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej,

                                       —

                                       renty z tytułu inwalidztwa spowodowanego wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi,

                                 w rozumieniu rozporządzenia, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym wymienionych w załączniku X do rozporządzenia;

                           (ii)

                           w odniesieniu do Tunezji – odpowiednie świadczenia zapewnione ustawodawstwem Tunezji, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.

         2.   Pozostałe terminy stosowane w niniejszej decyzji mają znaczenie im przypisane:

               a)

               w odniesieniu do państw członkowskich – w rozporządzeniu oraz rozporządzeniu wykonawczym;

               b)

               w odniesieniu do Tunezji – w odpowiednim ustawodawstwie obowiązującym w Tunezji.

         Artykuł 2
   Zakres podmiotowy
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

               a)

               pracowników, którzy są obywatelami Tunezji i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium państwa członkowskiego oraz podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku państw członkowskich, a także do osób pozostałych przy życiu;

               b)

               członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w państwie członkowskim;

               c)

               pracowników, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium Tunezji i podlegają lub podlegali ustawodawstwu Tunezji, oraz do osób pozostałych przy życiu; oraz

               d)

               członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. c), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w Tunezji.

         Artykuł 3
   Zasada równego traktowania
   1.   Pracownicy będący obywatelami Tunezji legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli państwa członkowskiego, w którym pracownicy ci są zatrudnieni.
   2.   Pracownicy będący obywatelami państwa członkowskiego legalnie zatrudnieni w Tunezji oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli Tunezji.
   CZĘŚĆ II

      STOSUNKI MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A TUNEZJĄ

   Artykuł 4
   Uchylenie klauzul zamieszkania
   1.   Świadczenia podlegające przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), do których uprawnione są osoby, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), nie podlegają redukcji, zmianie, zawieszeniu, cofnięciu ani konfiskacie z racji tego, że beneficjent zamieszkuje,

               (i)

               do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu państwa członkowskiego – na terytorium Tunezji; lub

               (ii)

               do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu Tunezji – na terytorium państwa członkowskiego.

         2.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. b), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem danego państwa członkowskiego, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium Tunezji.
   3.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. d), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem Tunezji, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium państwa członkowskiego.
   CZĘŚĆ III

      PRZEPISY RÓŻNE

   Artykuł 5
   Współpraca
   1.   Państwa członkowskie i Tunezja przekazują sobie nawzajem wszelkie informacje o zmianach w ich ustawodawstwie, które mogą wpłynąć na wykonywanie niniejszej decyzji.
   2.   Do celów niniejszej decyzji organy i instytucje państw członkowskich i Tunezji świadczą sobie wzajemnie pomoc i działają tak, jak przy wprowadzaniu w życie własnego ustawodawstwa. Pomoc administracyjna tych organów i instytucji jest w zasadzie wolna od opłat. Jednakże właściwe organy państw członkowskich i Tunezji mogą postanowić o zwrocie niektórych kosztów.
   3.   Do celów niniejszej decyzji organy i instytucje państw członkowskich i Tunezji mogą porozumiewać się między sobą bezpośrednio, jak i z osobami zainteresowanymi lub z ich pełnomocnikami.
   4.   Instytucje i osoby objęte zakresem niniejszej decyzji mają obowiązek wzajemnego informowania się i współpracy w celu zapewnienia właściwego wykonywania niniejszej decyzji.
   5.   Zainteresowane osoby muszą jak najszybciej informować instytucje właściwego państwa członkowskiego lub Tunezji, w przypadku gdy jest ona państwem właściwym, oraz państwa członkowskiego zamieszkania lub Tunezji, w przypadku gdy jest ona państwem zamieszkania, o wszelkich zmianach ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które mają wpływ na ich prawo do świadczeń na mocy niniejszej decyzji.
   6.   Niespełnienie zobowiązań dotyczących informacji, określonych w ust. 5, może skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym. Środki te odpowiadają jednak środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie uniemożliwiają osobom ubiegającym się o świadczenia korzystania z praw, które otrzymały na mocy niniejszej decyzji, ani tego korzystania nadmiernie nie utrudniają w praktyce.
   7.   Państwa członkowskie i Tunezja mogą przewidzieć przepisy krajowe stwarzające warunki do weryfikacji uprawnień do otrzymywania świadczeń, by uwzględnić fakt, że beneficjenci przebywają lub zamieszkują poza terytorium państwa, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Przepisy te są proporcjonalne, wolne od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i zgodne z zasadami niniejszej decyzji. O przepisach tych powiadamia się Radę Stowarzyszenia.
   Artykuł 6
   Kontrole administracyjne i badania lekarskie
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2, korzystających z podlegających przeniesieniu świadczeń, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. i), jak również do instytucji zajmujących się wykonywaniem niniejszej decyzji.
   2.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Tunezji, lub w Tunezji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji badania lekarskie przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta zgodnie z procedurami określonymi w ustawodawstwie stosowanym przez tę instytucję.
   Instytucja będąca dłużnikiem powiadamia instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania o wszelkich szczególnych wymogach, które w razie konieczności mają być przestrzegane, a także o elementach, które ma obejmować badanie lekarskie.
   Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie badania lekarskiego, protokół tego badania.
   Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo do zlecenia przeprowadzenia badania beneficjenta przez wybranego przez nią lekarza na terytorium, na którym przebywa osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenie, lub w państwie, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa członkowskiego instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
   3.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Tunezji, lub w Tunezji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji kontrolę administracyjną przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta.
   Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli administracyjnej, sprawozdanie z tej kontroli.
   Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo zlecenia przeprowadzenia badania sytuacji beneficjenta wybranej przez siebie osobie. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa członkowskiego instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
   4.   Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba oraz Tunezja mogą ustalić inne przepisy administracyjne, pod warunkiem że poinformują o tym Radę Stowarzyszenia.
   5.   W drodze wyjątku od zasady nieodpłatnej wzajemnej pomocy administracyjnej określonej w art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji, rzeczywista kwota wydatków poniesionych na kontrole, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zwracana jest przez instytucję będącą dłużnikiem, która wystąpiła o przeprowadzenie takich kontroli, instytucji, do której wystąpiono o ich przeprowadzenie.
   Artykuł 7
   Stosowanie art. 90 układu
   Artykuł 90 układu ma zastosowanie w przypadku gdy którakolwiek ze stron uzna, że druga strona nie wypełniła zobowiązań określonych w art. 5 i 6.
   Artykuł 8
   Szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Tunezji
   Rada Stowarzyszenia może w razie potrzeby ustanowić w załączniku II szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Tunezji.
   Artykuł 9
   Procedury administracyjne wynikające z istniejących umów dwustronnych
   Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych między państwem członkowskim a Tunezją mogą nadal obowiązywać, pod warunkiem że procedury te nie wpływają negatywnie na prawa lub obowiązki zainteresowanych osób określone w niniejszej decyzji.
   Artykuł 10
   Umowy uzupełniające procedury wykonania niniejszej decyzji
   Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba oraz Tunezja mogą zawrzeć umowy, których celem jest uzupełnienie procedur administracyjnych służących wykonywaniu niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do zapobiegania oszustwom i błędom oraz ich zwalczania.
   CZĘŚĆ IV

      PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

   Artykuł 11
   Przepisy przejściowe
   1.   Niniejsza decyzja nie daje podstawy do nabycia jakichkolwiek praw w odniesieniu do okresu poprzedzającego datę jej wejścia w życie.
   2.   Z zastrzeżeniem ust. 1 prawo nabywa się na podstawie niniejszej decyzji, nawet jeżeli odnosi się ono do zdarzenia, które nastąpiło przed datą jej wejścia w życie.
   3.   Każde świadczenie, które nie zostało przyznane lub które zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania zainteresowanej osoby, zostaje na jej wniosek przyznane lub wznowione od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, o ile prawa, za które uprzednio zostały przyznane świadczenia, nie zostały spłacone w formie zryczałtowanej.
   4.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa nabyte zgodnie z niniejszą decyzją stają się skuteczne od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, przy czym przepisy ustawodawstwa państw członkowskich lub Tunezji dotyczące utraty lub przedawnienia praw nie mogą być stosowane w odniesieniu do zainteresowanych osób.
   5.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony po upływie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa, które nie zostały utracone lub nie przedawniły się, stają się skuteczne od daty przedłożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się korzystniejsze przepisy ustawodawstwa jednego z państw członkowskich lub Tunezji.
   Artykuł 12
   Załączniki do niniejszej decyzji
   1.   Załączniki do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część.
   2.   Na wniosek Tunezji załączniki mogą zostać zmienione decyzją Rady Stowarzyszenia.
   Artykuł 13
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w …

            W imieniu Rady Stowarzyszenia

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK I

      WYKAZ TUNEZYJSKICH SPECJALNYCH ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH O CHARAKTERZE NIESKŁADKOWYM

   …
   ZAŁĄCZNIK II

      SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STOSOWANIA USTAWODAWSTWA TUNEZJI

   …


title: 2010/312/: Decyzja Rady z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech zastępców członków

text:
               8.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 140/27

         DECYZJA RADY
   z dnia 3 czerwca 2010 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech zastępców członków
   (2010/312/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Danii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE i 2010/29/UE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. (1).

               (2)

               Trzy stanowiska zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Benta HANSENA, Carla HOLSTA i Benta LARSENA,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane na stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Lasse KRULL, Regionsrådsmedlem,

               —

               Bente LAURIDSEN, Regionsrådsmedlem,

               —

               Ole B. SØRENSEN, Regionsrådsmedlem.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 3 czerwca 2010 r.

            W imieniu Rady

         A. PÉREZ RUBALCABA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22 i Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.