title: 2013/388/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 5 lipca 2013 r. w sprawie tymczasowych zasad dotyczących kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską (EBC/2013/22)

text:
               18.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 195/27

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 5 lipca 2013 r.
   w sprawie tymczasowych zasad dotyczących kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską
   (EBC/2013/22)
   (2013/388/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 12 ust. 1, art. 18 oraz art. 34 ust. 1 tiret drugie,
   uwzględniając wytyczne EBC/2011/14 z dnia 20 września 2011 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (1), w szczególności pkt 1.6 oraz pkt 6.3.1, 6.3.2 i 6.4.2 załącznika I do tych wytycznych,
   uwzględniając wytyczne EBC/2013/4 z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń oraz zmieniające wytyczne EBC/2007/9 (2), w szczególności ich art. 1 ust. 3 oraz art. 5 i 7,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego Europejski Bank Centralny (EBC) i krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”), mogą dokonywać właściwie zabezpieczonych operacji kredytowych z instytucjami kredytowymi oraz innymi uczestnikami rynku. Standardowe kryteria kwalifikowania zabezpieczeń na potrzeby operacji polityki pieniężnej Eurosystemu zostały określone w załączniku I do wytycznych EBC/2011/14.

               (2)

               Zgodnie z pkt 1.6 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 Rada Prezesów EBC może w dowolnym czasie zmieniać instrumenty, warunki, kryteria i procedury realizacji operacji polityki pieniężnej Eurosystemu. Zgodnie z pkt 6.3.1 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 Eurosystem zastrzega sobie prawo do podejmowania decyzji, czy dana emisja, emitent, dłużnik lub gwarant spełnia wymóg wysokiej jakości, na podstawie wszelkich informacji, jakie uzna za istotne.

               (3)

               Decyzja EBC/2013/13 z dnia 2 maja 2013 r. w sprawie tymczasowych zasad dotyczących kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską (3) wprowadziła nadzwyczajny środek w postaci tymczasowego zawieszenia stosowania minimalnych wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską. W związku z podjęciem przez Republikę Cypryjską działań w zakresie zarządzania długiem, dotyczących wyemitowanych przez Republikę Cypryjską rynkowych instrumentów dłużnych, Rada Prezesów uznała, że okoliczność ta negatywnie wpływa na ocenę rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską jako zabezpieczenia operacji Eurosystemu, i w dniu 28 czerwca 2013 r. przyjęła decyzję uchylającą decyzję EBC/2013/13 (4).

               (4)

               W związku z zakończeniem realizacji działań w zakresie zarządzania długiem oraz potwierdzeniem spełniania przez Republikę Cypryjską warunków mającego do niej zastosowanie programu dostosowań ekonomicznych i finansowych Rada Prezesów uznała, że obecny standard jakości rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską umożliwia uznanie ich za kwalifikowane zabezpieczenie operacji polityki pieniężnej Eurosystemu.

               (5)

               Rada Prezesów zdecydowała zatem o powtórnym przywróceniu rynkowym instrumentom dłużnym emitowanym lub w pełni gwarantowanym przez Republikę Cypryjską statusu kwalifikowanego zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu, z takim zastrzeżeniem, że do instrumentów tych będą stosowane szczególne redukcje wartości, odmienne od redukcji wartości, o których mowa w pkt 6.4.2 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14.

               (6)

               Zgodnie z art. 7 wytycznych EBC/2013/4 wymogi Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej nie mają zastosowania do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez rządy centralne państw członkowskich strefy euro w ramach programu Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego, chyba że Rada Prezesów uzna, że dane państwo członkowskie nie spełnia warunków udzielenia wsparcia finansowego lub warunków programu makroekonomicznego. Jednak zgodnie z art. 1 ust. 3 wspomnianych wytycznych, na potrzeby art. 5 ust. 1 i art. 7 tych wytycznych, za państwa członkowskie strefy euro realizujące program Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego uważa się jedynie Irlandię, Republikę Grecką i Portugalię. Dlatego też odstąpienie od stosowania do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej wymaga dodatkowej decyzji Rady Prezesów.

               (7)

               Ten nadzwyczajny środek będzie stosowany tymczasowo, do momentu, kiedy Rada Prezesów uzna, że możliwe jest przywrócenie normalnego stosowania kryteriów kwalifikowania zabezpieczeń oraz zasad kontroli ryzyka Eurosystemu dotyczących operacji polityki pieniężnej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zawieszenie stosowania niektórych postanowień wytycznych EBC/2011/14 oraz przywrócenie rynkowym instrumentom dłużnym emitowanym lub w pełni gwarantowanym przez Republikę Cypryjską statusu kwalifikowanego zabezpieczenia
   1.   W odniesieniu do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską zawiesza się stosowanie minimalnych wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej, określonych w ramowych zasadach oceny jakości kredytowej Eurosystemu dotyczących niektórych aktywów rynkowych zawartych w pkt 6.3.2 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14. W związku z powyższym, na potrzeby art. 5 ust. 1 i art. 7 wytycznych EBC/2013/4, Republikę Cypryjską uważa się za państwo członkowskie strefy euro realizujące program Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego.
   2.   Rynkowe instrumenty dłużne emitowane lub w pełni gwarantowane przez Republikę Cypryjską podlegają określonym redukcjom wartości, wskazanym w załączniku do niniejszej decyzji.
   3.   W przypadku jakichkolwiek rozbieżności pomiędzy postanowieniami niniejszej decyzji, wytycznych EBC/2011/14 oraz wytycznych EBC/2013/4, wdrożonymi na poziomie krajowym przez KBC, decydujące znaczenie mają postanowienia niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 5 lipca 2013 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 5 lipca 2013 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 331 z 14.12.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 95 z 5.4.2013, s. 23.

      (3)  Dz.U. L 133 z 17.5.2013, s. 26.

      (4)  Decyzja EBC/2013/21 z dnia 28 czerwca 2013 r. uchylająca decyzję EBC/2013/13 w sprawie tymczasowych zasad dotyczących kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską (Dz.U. L 192 z 13.7.2013, s. 75).

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz redukcji wartości mających zastosowanie do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską

                     Obligacje skarbowe

                     Klasa zapadalności

                     Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów z kuponem o stałym oprocentowaniu i o zmiennym oprocentowaniu

                     Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów zerokuponowych

                     0–1

                  14,5

                  14,5

                     1–3

                  27,5

                  29,5

                     3–5

                  37,5

                  40,0

                     5–7

                  41,0

                  45,0

                     7–10

                  47,5

                  52,5

                     > 10

                  57,0

                  71,0

                     Obligacje banków gwarantowane przez państwo i obligacje przedsiębiorstw niefinansowych gwarantowane przez państwo

                     Klasa zapadalności

                     Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów z kuponem o stałym oprocentowaniu i o zmiennym oprocentowaniu

                     Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów zerokuponowych

                     0–1

                  23,0

                  23,0

                     1–3

                  37,0

                  39,0

                     3–5

                  47,5

                  50,5

                     5–7

                  51,5

                  55,5

                     7–10

                  58,0

                  63,0

                     > 10

                  68,0

                  81,5


title: 2004/15/: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 15/04/COL z dnia  18 lutego 2004 r.  zmieniająca po raz czterdziesty pierwszy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału 9C: tajemnica służbowa w decyzjach dotyczących pomocy państwa

text:
               8.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 154/27

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

      NR 15/04/COL
   z dnia 18 lutego 2004 r.
   zmieniająca po raz czterdziesty pierwszy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału 9C: tajemnica służbowa w decyzjach dotyczących pomocy państwa
   URZĄD NADZORU EFTA,
   Uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61–63 oraz Protokół 26.
   Uwzględniając Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit. b) oraz art. 1 części I Protokołu 3 (3).
   Zgodnie z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa.
   Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia lub wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne.
   Przywołując Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (4) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA w dniu 19 stycznia 1994 r.
   Zgodnie z nowym komunikatem Komisji Europejskiej C (2003) 4582 w sprawie tajemnicy służbowej w decyzjach dotyczących pomocy państwa z dnia 1 grudnia 2003 r. (5).
   Mając na uwadze, że wyżej wspomniany komunikat ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
   Mając na uwadze, że należy zagwarantować jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa na całym Europejskim Obszarze Gospodarczym.
   Mając na uwadze, że zgodnie z pkt II części „Ogólne” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską.
   Po konsultacji z Komisją Europejską.
   Odwołując się do konsultacji, które Urząd Nadzoru EFTA odbył z Państwami EFTA w przedmiotowej sprawie na wielostronnym spotkaniu dnia 3 lutego 2004 r.
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1)

               Wytyczne w sprawie pomocy państwa zostają zmienione poprzez dodanie nowego rozdziału 9C pt. „Tajemnica służbowa w decyzjach dotyczących pomocy państwa”.

               2)

               Nowy rozdział 9C Wytycznych w sprawie pomocy państwa został zamieszczony w Załączniku do niniejszej decyzji.

               3)

               Państwa EFTA zostają poinformowane pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji wraz z wyżej wymienionym Załącznikiem.

               4)

               Komisja Europejska zostaje poinformowana zgodnie z lit. d) Protokołu 27 do Porozumienia EOG za pomocą egzemplarza niniejszej decyzji wraz z wyżej wymienionym Załącznikiem.

               5)

               Niniejsza decyzja wraz z Załącznikiem zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               6)

               Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2004 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Hannes HAFSTEIN

            Przewodniczący

         Bernd HAMMERMANN

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (3)  Należy zauważyć, że zmiany w Protokole 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, w następstwie porozumienia między Państwami EFTA z dnia 10 grudnia 2001 r. zmieniającego Protokół 3 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, weszły w życie dnia 28 sierpnia 2003 r. Zmiany te obejmują włączenie do Protokołu 3 „Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania [dawnego] art. 93 Traktatu WE”.

      (4)  Wytyczne w sprawie stosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG oraz art. 1 Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd Nadzoru EFTA w dniu 19 stycznia 1994 r., Dz.U. L 231 z 3.9.1994, Suplement EOG nr 32, ostatnio zmienione decyzją Urzędu nr 198/03/COL z 5.11.2003, dotychczas nieopublikowaną. Zwane dalej „wytycznymi w sprawie pomocy państwa”.

      (5)  Komunikat Komisji C (2003) 4582 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie tajemnicy służbowej w decyzjach dotyczących pomocy państwa, opublikowany w Dz.U. C 297 z dnia 9.12.2003, str. 6.

      ZAŁĄCZNIK
      9C.   TAJEMNICA SŁUŻBOWA W DECYZJACH DOTYCZĄCYCH POMOCY PAŃSTWA
      9C.1.   Wprowadzenie

                  1)

                  Niniejszy komunikat określa, w jaki sposób Urząd nadzoru EFTA zamierza rozpatrywać wnioski państw EFTA, jako adresatów decyzji dotyczących pomocy państwa, w sprawie traktowania fragmentów tego rodzaju decyzji jako objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej i z tego względu niepodlegających ujawnieniu w momencie opublikowania decyzji.

                  2)

                  Wiąże się to z dwoma aspektami, a mianowicie:

                              a)

                              określeniem informacji, które mogą zostać objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej; oraz

                              b)

                              procedurą obowiązującą przy rozpatrywaniu tego typu wniosków.

            9C.2.   Ramy prawne

                  1)

                  Artykuł 122 Porozumienia EOG, którego treść odpowiada art. 287 Traktatu WE, stanowi, że: „Przedstawiciele, delegaci oraz eksperci Umawiających się Stron, jak również urzędnicy i inni pracownicy działający w ramach niniejszego Porozumienia zobowiązani są, również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, nie ujawniać informacji, które ze swej natury objęte są tajemnicą zawodową; w szczególności informacji dotyczących przedsiębiorstw i ich stosunków handlowych lub kosztów własnych.”.

                  2)

                  Znalazło to również odzwierciedlenie w art. 24 i 25 części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale w sprawie zadań i uprawnień Urzędu Nadzoru EFTA w dziedzinie pomocy państwa (1).

                  3)

                  Artykuł 16 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale stanowi, że: „Decyzje Urzędu Nadzoru EFTA określają powody, dla których zostały przyjęte”.

                  4)

                  Artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale określa dalej w odniesieniu do decyzji o wszczęciu formalnych postępowań wyjaśniających: „Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zawiera podsumowanie istotnych kwestii faktycznych i prawnych, wstępną ocenę Urzędu Nadzoru EFTA odnośnie do charakteru pomocy w przypadku proponowanego środka oraz określa wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem (…)”.

            9C.3.   Określenie informacji, które mogą zostać objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej

                  1)

                  Trybunał Sprawiedliwości WE ustalił, że chociaż art. 287 Traktatu WE odnosi się przede wszystkim do informacji uzyskanych od przedsiębiorstw, wyrażenie „a zwłaszcza” wskazuje na to, że odnośna zasada jest zasadą ogólną, która ma zastosowanie również do innych informacji poufnych (2).

                  2)

                  Z powyższego wynika, że tajemnica służbowa obejmuje zarówno tajemnice handlowe jak i inne informacje poufne.

                  3)

                  Nie ma powodów, aby pojęciom „tajemnica handlowa” i „inne informacje poufne” nadawać znaczenie różniące się od znaczenia, jakie zostało tym terminom nadane w kontekście procedur dotyczących ochrony konkurencji i procedur w zakresie kontroli połączeń przedsiębiorstw. Fakt, że w procedurach dotyczących ochrony konkurencji i procedurach w zakresie kontroli połączeń przedsiębiorstw nadawcami decyzji Urzędu są przedsiębiorstwa, podczas gdy w przypadku postępowań dotyczących pomocy państwa adresatami są państwa EFTA, nie stanowi przeszkody do jednakowego traktowania przy określaniu, które informacje mogą stanowić tajemnicę handlową lub informację poufną innego rodzaju.

            9C.3.1.   Tajemnice handlowe

                  1)

                  Tajemnice handlowe mogą dotyczyć wyłącznie informacji odnoszących się do działalności handlowej, która posiada rzeczywistą lub potencjalną wartość ekonomiczną; ujawnienie lub wykorzystanie tych informacji mogłoby skutkować ekonomicznymi korzyściami dla innych przedsiębiorstw. Typowe przykłady to sposoby oszacowania kosztów produkcji i dystrybucji, tajemnice produkcyjne (takie jak objęte tajemnicą, mające wartość handlową projekty, wzory, procesy lub urządzenia, które są używane do wytwarzania, przygotowywania, składania lub przetwarzania artykułów handlowych i które można uznać za produkt końcowy powstały w wyniku dokonania innowacji albo podjęcia istotnych wysiłków) i procesy produkcyjne, źródła zaopatrzenia, wyprodukowane i sprzedane ilości, udział w rynku, lista klientów i dystrybutorów, plany marketingowe, struktura cen zakupu, polityka sprzedaży oraz informacje na temat wewnętrznej struktury przedsiębiorstwa.

                  2)

                  Wydaje się, że zasadniczo tajemnice handlowe mogą odnosić się wyłącznie do beneficjenta pomocy (lub innej strony trzeciej) i że mogą dotyczyć jedynie informacji przedstawionych przez państwo EFTA (lub stronę trzecią). W związku z tym oświadczenia samego Urzędu (w których na przykład wyrażone zostały obawy co do wykonalności planu restrukturyzacji) nie mogą zostać objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej.

                  3)

                  Fakt, że ujawnienie informacji może zaszkodzić przedsiębiorstwu, nie jest sam w sobie wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że takie informacje powinny zostać uznane za tajemnicę handlową. Na przykład decyzja Urzędu o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przypadku pomocy na restrukturyzację może podawać w wątpliwość niektóre aspekty planu restrukturyzacji w świetle informacji uzyskanych przez Urząd. Taka decyzja mogłaby (ponadto) mieć negatywny wpływ na sytuację kredytową przedsiębiorstwa. Nie prowadziłoby to jednak koniecznie do wniosku, że informacje, na których została oparta decyzja, należy uznać za tajemnice handlowe.

                  4)

                  Na ogół Urząd będzie korzystać z następującej, niepełnej listy kryteriów do celów określenia, czy można uznać, że informacje stanowią tajemnice handlowe:

                              a)

                              zakres, w jakim informacje są znane poza przedsiębiorstwem;

                              b)

                              zakres, w jakim zostały podjęte środki w celu ochrony informacji w samym przedsiębiorstwie, na przykład za pomocą klauzul zakazu konkurowania lub wymogu podpisania przez pracowników czy przedstawicieli umów o nieujawnianiu informacji itp.;

                              c)

                              wartość informacji dla przedsiębiorstwa i jego konkurentów;

                              d)

                              wysiłek lub inwestycje, jakie przedsiębiorstwo musiało podjąć w celu uzyskania informacji;

                              e)

                              wysiłek, jaki inni musieliby podjąć w celu uzyskania lub skopiowania informacji;

                              f)

                              stopień ochrony zapewniony tego rodzaju informacjom na mocy ustawodawstwa zainteresowanych państw EFTA.

                  5)

                  Z zasady Urząd uważa, że następujące informacje w zwyczajnych okolicznościach nie mogłyby zostać objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej:

                              a)

                              informacje publicznie dostępne, w tym informacje udostępniane wyłącznie za opłatą w ramach wyspecjalizowanych usług informacyjnych lub informacje powszechnie znane specjalistom z danej dziedziny (na przykład powszechnie znane inżynierom lub lekarzom medycyny). Podobnie obroty przedsiębiorstwa zazwyczaj nie są uznawane za tajemnicę handlową, gdyż ich wysokość jest publikowana w rocznym sprawozdaniu finansowym lub też znana na rynku w inny sposób. Wnioski o objęcie klauzulą poufności dotyczące wysokości obrotów, które nie są podane do publicznej wiadomości, należy uzasadnić; każdy z tych wniosków podlega osobnej ocenie. Jeśli informacje nie są publicznie dostępne, nie oznacza to koniecznie, że informacje te mogą zostać uznane za tajemnicę handlową;

                              b)

                              informacje dotyczące historii działalności, w szczególności informacje, które sięgają przynajmniej pięciu lat wstecz;

                              c)

                              informacje statystyczne lub podsumowujące;

                              d)

                              nazwy beneficjentów pomocy, sektor działalności, cel i kwota pomocy itp.

                  6)

                  W wyjątkowych przypadkach, w razie wniosku o odstępstwo od wyżej wymienionych zasad należy podać szczegółowe uzasadnienie.

            9C.3.2.   Inne informacje poufne

                  1)

                  W zakresie procedur dotyczących ochrony konkurencji i procedur w zakresie kontroli połączeń przedsiębiorstw, informacje poufne obejmują niektóre rodzaje informacji przekazywanych Urzędowi pod warunkiem przestrzegania klauzuli poufności (na przykład badanie rynku zlecone przez przedsiębiorstwo, które jest stroną postępowania, i stanowiące część jego własności). Wydaje się, że podobnie można postąpić w przypadku decyzji dotyczących pomocy państwa.

                  2)

                  W dziedzinie pomocy państwa mogą jednak istnieć takie rodzaje informacji poufnych, jakie niekoniecznie istnieją w kontekście procedur dotyczących ochrony konkurencji i procedur w zakresie kontroli połączeń przedsiębiorstw, odnoszące się w szczególności do tajemnic państwowych lub innych informacji poufnych dotyczących działalności organizacyjnej państwa. Ogólnie, w świetle obowiązku przedstawienia przez Urząd powodów decyzji i wymogów dotyczących przejrzystości, informacje takie mogą zostać objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej jedynie w naprawdę wyjątkowych okolicznościach. Na przykład informacje dotyczące organizacji i kosztów usług publicznych w zwyczajnych okolicznościach nie zostaną uznane za „inne informacje poufne” (chociaż mogą one stanowić tajemnicę handlową, jeśli spełnione są kryteria określone w sekcji 9C.3.1.).

            9C.4.   Stosowana procedura
      9C.4.1.   Zasady ogólne

                  1)

                  Głównym zadaniem Urzędu jest pogodzenie dwóch przeciwstawnych obowiązków, a mianowicie wymogu przedstawienia przez Urząd powodów decyzji na mocy art. 16 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, wiążącego się z zadbaniem o to, aby decyzje Urzędu zawierały wszelkie istotne informacje, na których zostały oparte, oraz obowiązku zachowania tajemnicy służbowej.

                  2)

                  Oprócz podstawowego obowiązku podania powodów decyzji, Urząd musi uwzględnić potrzebę skutecznego stosowania zasad w zakresie pomocy państwa (między innymi umożliwiając państwom EFTA, beneficjentom i zainteresowanym stronom przedstawienie uwag co do jego decyzji lub zakwestionowanie tych decyzji) oraz potrzebę przejrzystości swojej polityki. Z powyższych względów istnieje nadrzędny interes w podawaniu do publicznej wiadomości pełnej treści decyzji Urzędu. Zasadniczo wnioski o objęcie klauzulą poufności mogą być rozpatrywane pozytywnie jedynie w przypadku, gdy ochrona tajemnic handlowych lub innych informacji poufnych zasługujących na taką ochronę jest absolutnie konieczna.

                  3)

                  Tajemnice handlowe i inne informacje poufne nie są objęte bezwzględną ochroną – oznacza to na przykład, że mogłyby zostać ujawnione w przypadku, gdyby okazały się mieć zasadnicze znaczenie dla celów uzasadnienia decyzji Urzędu. Oznacza to, że informacje konieczne do celów określenia środka pomocy i beneficjenta pomocy w zwyczajnych okolicznościach nie mogą zostać objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej. Podobnie informacje konieczne, aby wykazać, że warunki określone w art. 61 Porozumienia EOG zostały spełnione, w zwyczajnych okolicznościach nie mogą zostać objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej. Jednakże Urząd będzie musiał starannie rozważyć, czy konieczność opublikowania jest ważniejsza, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności sprawy, od szkody, jaką ujawnienie informacji mogłoby przynieść danemu państwu EFTA lub przedsiębiorstwu.

                  4)

                  Z przeznaczonej do upublicznienia wersji decyzji Urzędu można usunąć pewne elementy przyjętej wersji jedynie w przypadku objęcia ich tajemnicą służbową. Ustępy nie mogą ulec przesunięciu i żadne zdanie nie może zostać dodane lub zmienione. W przypadku gdy Urząd uzna, że niektóre informacje nie mogą zostać ujawnione, można dodać przypis parafrazujący nieujawnioną informację lub wskazujący na jej znaczenie lub wielkość, jeśli będzie to z korzyścią dla zapewnienia zrozumiałości i spójności decyzji.

                  5)

                  Wnioski o nieujawnianie pełnej treści decyzji lub istotnych jej części czyniące uzasadnienie decyzji Urzędu niezrozumiałym nie mogą zostać zatwierdzone.

                  6)

                  W przypadku udziału strony składającej skargę, Urząd uwzględni zainteresowanie tej strony potwierdzeniem przyczyn, dla których Urząd przyjął określoną decyzję, bez konieczności wszczęcia postępowania przed Trybunałem (3). Z tego względu wnioski państw EFTA o to, aby fragmenty decyzji dotyczące zarzutów stron składających skargi były objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, będą musiały być szczególnie dobrze uzasadnione i przekonujące. Z drugiej strony w zwyczajnych okolicznościach Urząd nie będzie skłonny do ujawnienia informacji, co do których przypuszcza się, że są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, w przypadku gdy istnieje podejrzenie, że skarga została złożona przede wszystkim w celu uzyskania dostępu do tych informacji.

                  7)

                  Państwa EFTA nie mogą powoływać się na tajemnicę służbową, aby odmówić dostarczenia Urzędowi informacji, które Urząd uznaje za konieczne do celów zbadania środków pomocy. W tym względzie należy się odnieść do procedury określonej w Protokole 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale (w szczególności art. 2 ust. 2, art. 5, 10 i 16 w części II Protokołu 3).

            9C.4.2.   Procedura

                  1)

                  Urząd obecnie bezzwłocznie powiadamia o swoich decyzjach zainteresowane państwo EFTA, umożliwiając temu ostatniemu wskazanie, zwykle w terminie 15 dni roboczych, które informacje państwo to uważa za objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej. Termin ten może ulec przedłużeniu w przypadku, gdy Urząd i zainteresowane państwo EFTA dojdą do porozumienia w tej kwestii.

                  2)

                  Jeżeli w terminie wyznaczonym przez Urząd zainteresowane państwo EFTA nie wskaże, które informacje uważa za objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, w zwyczajnych okolicznościach ujawniona zostanie pełna treść decyzji.

                  3)

                  W przypadku gdy zainteresowane państwo EFTA wnioskuje o objęcie określonych informacji obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, musi ono wskazać, które fragmenty powinny zostać objęte tym obowiązkiem, oraz przedstawić uzasadnienie w odniesieniu do każdego z fragmentów, dla którego wnioskuje o nieujawnianie.

                  4)

                  Następnie Urząd rozpatruje bezzwłocznie wniosek państwa EFTA. Jeżeli Urząd nie zgadza się na objęcie określonych fragmentów decyzji obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, podaje powody, dla których jego zdaniem fragmenty te nie mogą zostać pominięte w podanej do publicznej wiadomości wersji decyzji. W razie nieprzedstawienia przez państwo EFTA możliwego do zaakceptowania uzasadnienia wniosku (tj. argumentacji, która nie jest w sposób oczywisty nieistotna lub nieprawidłowa), Urząd nie musi już określać przyczyn, dla których fragmenty te nie mogą zostać pominięte w podanej do publicznej wiadomości wersji decyzji – wystarczy, jeśli powoła się na brak uzasadnienia.

                  5)

                  Jeżeli Urząd wyraża zgodę na to, aby niektóre fragmenty były objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, nie zgadzając się w pełni z wnioskiem państwa EFTA, powiadamia o tym państwo EFTA, przekazując mu nowy projekt decyzji i wskazując na fragmenty, które zostały pominięte. Jeżeli Urząd wyraża zgodę na to, aby fragmenty wskazane przez państwo EFTA zostały objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, tekst decyzji zostanie opublikowany zgodnie z art. 26 w części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, z pominięciem fragmentów objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej. Fragmenty pominięte są sygnalizowane w tekście (4).

                  6)

                  Od otrzymania decyzji, w której Urząd wyjaśnia, dlaczego nie zgadza się na nieujawnienie niektórych fragmentów, państwo EFTA ma 15 dni roboczych na odpowiedź i dostarczenie dodatkowych informacji uzasadniających wniosek.

                  7)

                  Jeżeli zainteresowane państwo EFTA nie podejmie żadnych działań w terminie wyznaczonym przez Urząd, Urząd w zwyczajnych okolicznościach publikuje decyzję zgodnie z tym, co zostało wskazane w jego odpowiedzi na pierwotny wniosek ze strony państwa EFTA.

                  8)

                  Jeżeli zainteresowane państwo EFTA przedłoży dodatkowe informacje w wyznaczonym terminie, Urząd bezzwłocznie analizuje te informacje. Jeżeli Urząd wyrazi zgodę na to, aby fragmenty wskazane przez państwo EFTA zostały objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, tekst decyzji zostanie opublikowany zgodnie z tym, co zostało określone powyżej.

                  9)

                  W przypadku gdy dojście do porozumienia okazuje się niemożliwe, Urząd przystępuje niezwłocznie do opublikowania swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego. Decyzje takie muszą zawierać podsumowanie istotnych kwestii faktycznych i prawnych, wstępną ocenę odnośnie do charakteru pomocy w przypadku proponowanego środka oraz określać wątpliwości co do jego zgodności ze wspólnym rynkiem. Oczywiste jest, że należy zawrzeć niektóre najistotniejsze informacje w celu umożliwienia stronom trzecim i pozostałym państwom EFTA zgłoszenie użytecznych uwag. Obowiązek Urzędu w kwestii dostarczenia tych najistotniejszych informacji w zwyczajnych okolicznościach ma pierwszeństwo przed wszelkimi roszczeniami dotyczącymi ochrony tajemnic handlowych czy innych informacji poufnych. Ponadto w interesie beneficjenta a także zainteresowanych stron leży możliwie jak najszybsze uzyskanie dostępu do takiej decyzji. Dopuszczenie do zwłoki w tym względzie stanowiłoby zagrożenie dla procesu kontroli pomocy państwa.

                  10)

                  W przypadku gdy okazuje się niemożliwe dojście do porozumienia w sprawie wniosków o objęcie obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej pewnych informacji zawartych w decyzjach o niewnoszeniu zastrzeżeń oraz decyzjach zamykających postępowanie wyjaśniające, Urząd powiadamia dane państwo EFTA o swojej ostatecznej decyzji, przedstawiając jednocześnie tekst przeznaczony do publikacji i zostawiając państwu EFTA kolejne 15 dni roboczych na odpowiedź. W przypadku braku odpowiedzi, którą Urząd uznałby za słuszną, Urząd w zwyczajnych okolicznościach przystępuje do opublikowania decyzji.

                  11)

                  W chwili obecnej Urząd dokonuje przeglądu swoich formularzy zgłoszeniowych odnoszących się do pomocy państwa. W celu uniknięcia zbędnej wymiany pism z państwami EFTA oraz opóźnień w publikacji decyzji, Urząd zamierza w przyszłości zamieścić w formularzu pytanie o to, czy zgłoszenie zawiera informacje, które nie powinny zostać opublikowane, wraz z uzasadnieniem ich niepublikowania. Jedynie w przypadku gdy odpowiedź na to pytanie będzie twierdząca, Urząd rozpocznie wymianę pism z państwem EFTA w odniesieniu do poszczególnych przypadków. Podobnie, jeśli Urząd będzie wymagać dodatkowych informacji, państwo EFTA będzie musiało zaznaczyć w stosownym przypadku w momencie dostarczenia wymaganych informacji, że informacje te nie powinny zostać opublikowane, oraz podać powody ich niepublikowania. Jeżeli Urząd wykorzysta w swojej decyzji informacje w ten sposób określone przez państwo EFTA, przekaże przyjętą decyzję państwu EFTA, podając powody, dla których jego zdaniem fragmenty te nie mogą zostać pominięte w podanej do publicznej wiadomości wersji decyzji, zgodnie z tym, co zostało określone powyżej.

                  12)

                  Po podjęciu przez Urząd decyzji w sprawie tego, jakie treści zostaną opublikowane, oraz powiadomieniu państwa EFTA o ostatecznej decyzji, państwo EFTA decyduje, czy skorzysta z dostępnych mu środków sądowych, w tym ze środków tymczasowych, w terminie przewidzianym w art. 36 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale.

            9C.4.3.   Strony trzecie

                  1)

                  W przypadku gdy strony trzecie inne niż zainteresowane państwo EFTA (na przykład strony składające skargę, inne państwa EFTA lub beneficjent) przedstawiają informacje w ramach postępowań dotyczących pomocy państwa, niniejsze wytyczne stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

            9C.4.4.   Stosowanie w czasie

                  1)

                  Niniejsze wytyczne nie mogą ustanowić prawnie wiążących przepisów, nie jest to też ich celem. Określają one tylko z wyprzedzeniem, dla zachowania dobrych praktyk administracyjnych, sposób, w jaki Urząd zamierza zająć się kwestią poufności w przypadku postępowań dotyczących pomocy państwa. Z zasady, w przypadku braku porozumienia, przeznaczona do opublikowania decyzja Urzędu może być przedmiotem szczególnego sądowego postępowania odwoławczego. Zważywszy na fakt, że niniejsze wytyczne odnoszą się tylko do zagadnień proceduralnych (oraz w dużej mierze określają istniejącą praktykę), stosuje się je ze skutkiem natychmiastowym, także w przypadku decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń (5), o dostęp do których starają się strony trzecie i które zostały przyjęte przed wejściem w życie niniejszych zmian (6) w Protokole 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale.

         (1)  Należy zauważyć, że zmiany w Protokole 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, w następstwie porozumienia między państwami EFTA z dnia 10 grudnia 2001 r. zmieniającego Protokół 3 do Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, weszły w życie dnia 28 sierpnia 2003 r. Zmiany te obejmują włączenie do Protokołu 3 „Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania [dawnego] art. 93 Traktatu WE”.

         (2)  Sprawa 145/83 Adams przeciwko Komisji [1985] Zb. Orz. 3539, pkt 34, oraz sprawa T-353/94 Postbank przeciwko Komisji [1996] Zb. Orz. II-921, pkt 86.

         (3)  Sprawa C-367/95 P Komisja przeciw Sytraval [Zb. Orz.] 1998, I-1719, pkt 64.

         (4)  Poprzez użycie nawiasów kwadratowych […] i zaznaczenie w przypisie „objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej”.

         (5)  Decyzje o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego oraz decyzje ostateczne przyjęte przed tą datą zostały już opublikowane w Sekcji EOG Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich (którego nazwę zmieniono po wejściu w życie Traktatu z Nicei na Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej). Przed opublikowaniem państwa EFTA mogą wskazać, czy niektóre informacje są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej.

         (6)  Patrz przypis 1.


title: 2011/199/UE: Decyzja Rady Europejskiej z dnia 25 marca 2011 r. w sprawie zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do mechanizmu stabilności dla państw członkowskich, których walutą jest euro

text:
               6.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 91/1

         DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ
   z dnia 25 marca 2011 r.
   w sprawie zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do mechanizmu stabilności dla państw członkowskich, których walutą jest euro
   (2011/199/UE)
   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 48 ust. 6,
   uwzględniając wniosek dotyczący zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przedłożony Radzie Europejskiej przez rząd Belgii w dniu 16 grudnia 2010 r.,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej (2),
   po uzyskaniu opinii Europejskiego Banku Centralnego (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 48 ust. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) zezwala Radzie Europejskiej, stanowiącej jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, Komisją i, w niektórych przypadkach, Europejskim Bankiem Centralnym, przyjąć decyzję zmieniającą wszystkie lub niektóre postanowienia części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Decyzja taka nie może zwiększać kompetencji przyznanych Unii w Traktatach, a jej wejście w życie jest uzależnione od późniejszego jej zatwierdzenia przez państwa członkowskie zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.

               (2)

               Na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 28–29 października 2010 r. szefowie państw lub rządów zgodzili się co do tego, że państwa członkowskie powinny ustanowić stały mechanizm kryzysowy służący ochronie stabilności finansowej strefy euro jako całości, i zwrócili się do przewodniczącego Rady Europejskiej o podjęcie konsultacji z członkami Rady Europejskiej w sprawie nieznacznej zmiany Traktatu, która byłaby w tym celu niezbędna.

               (3)

               W dniu 16 grudnia 2010 r. rząd Belgii przedłożył – zgodnie z art. 48 ust. 6 akapit pierwszy TUE – wniosek dotyczący zmiany art. 136 TFUE polegającej na dodaniu ustępu umożliwiającego państwom członkowskim, których walutą jest euro, ustanowienie mechanizmu stabilności, który będzie uruchamiany, jeżeli okaże się to niezbędne do ochrony stabilności strefy euro jako całości, i stanowiącego, że udzielenie wszelkiej niezbędnej pomocy finansowej w ramach tego mechanizmu będzie podlegało rygorystycznym warunkom. Jednocześnie Rada Europejska przyjęła konkluzje w sprawie przyszłego mechanizmu stabilności (punkty 1–4).

               (4)

               Mechanizm stabilności zapewni narzędzie niezbędne do przeciwdziałania takim przypadkom zagrożeń dla stabilności finansowej strefy euro jako całości, jakie odnotowano w roku 2010, i dzięki temu przyczyni się do utrzymania stabilności gospodarczej i finansowej w samej Unii. Na posiedzeniu w dniach 16 i 17 grudnia 2010 r. Rada Europejska uzgodniła, iż w związku z tym, że mechanizm ten ma służyć ochronie stabilności finansowej strefy euro jako całości, art. 122 ust. 2 TFUE nie będzie już do tego celu potrzebny. Szefowie państw lub rządów uzgodnili zatem, że artykuł ten nie powinien być wykorzystywany do tego celu.

               (5)

               W dniu 16 grudnia 2010 r. Rada Europejska – zgodnie z art. 48 ust. 6 akapit drugi TUE – postanowiła skonsultować się w sprawie przedmiotowego wniosku z Parlamentem Europejskim i Komisją. Postanowiła również skonsultować się z Europejskim Bankiem Centralnym. Parlament Europejski (1), Komisja (2) i Europejski Bank Centralny (3) przyjęły opinie w sprawie wniosku.

               (6)

               Zmiana dotyczy jednego z postanowień zawartych w części trzeciej TFUE i nie zwiększa kompetencji przyznanych Unii w Traktatach,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dodaje się ustęp w brzmieniu:

      „3.   Państwa Członkowskie, których walutą jest euro, mogą ustanowić mechanizm stabilności uruchamiany, jeżeli będzie to niezbędne do ochrony stabilności strefy euro jako całości. Udzielenie wszelkiej niezbędnej pomocy finansowej w ramach takiego mechanizmu będzie podlegało rygorystycznym warunkom.”.

   Artykuł 2
   Państwa członkowskie niezwłocznie notyfikują Sekretarzowi Generalnemu Rady zakończenie procedur służących zatwierdzeniu niniejszej decyzji zgodnie ze swoimi odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., pod warunkiem otrzymania przed tą datą wszystkich notyfikacji, o których mowa w akapicie pierwszym, lub – w przeciwnym wypadku – pierwszego dnia miesiąca następującego po otrzymaniu ostatniej z notyfikacji, o których mowa w akapicie pierwszym.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 marca 2011 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

         H. VAN ROMPUY

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 23 marca 2011 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Opinia z dnia 15 lutego 2011 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Opinia z dnia 17 marca 2011 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: 2007/818/WE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską i Republiką Czarnogóry o readmisji osób przebywających nielegalnie

text:
               19.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 334/25

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2007 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską i Republiką Czarnogóry o readmisji osób przebywających nielegalnie
   (2007/818/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 pkt 3 lit. b) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę z Republiką Czarnogóry o readmisji osób przebywających nielegalnie.

               (2)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 18 września 2007 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady z dnia 18 września 2007 r.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (4)

               Na mocy umowy ustanowiony został Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Celowe jest wprowadzenie uproszczonej procedury przyjęcia stanowiska Wspólnoty w tej sprawie.

               (5)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o woli uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską i Republiką Czarnogóry o readmisji osób przebywających nielegalnie.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady przekazuje powiadomienie przewidziane w art. 22 ust. 2 umowy (2).
   Artykuł 3
   Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, ustanowionym na mocy art. 18 umowy.
   Artykuł 4
   Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego zgodnie z art. 18 ust. 5 umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         R. PEREIRA

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 24 października 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   UMOWA
   między Wspólnotą Europejską i Republiką Czarnogóry o readmisji osób przebywających nielegalnie
   WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   REPUBLIKA CZARNOGÓRY, zwana dalej „Czarnogórą”,
   KIERUJĄC SIĘ chęcią zacieśnienia współpracy w celu skuteczniejszego zwalczania nielegalnej imigracji,
   PRAGNĄC ustanowić w drodze niniejszej Umowy oraz na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury ustalania tożsamości i organizowania bezpiecznego i zgodnego z przepisami powrotu osób, które nie spełniają warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Czarnogóry bądź jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub przestały spełniać te warunki, oraz aby ułatwić tranzyt takich osób w duchu współpracy,
   PODKREŚLAJĄC, że niniejsza Umowa nie narusza praw, obowiązków i zakresu odpowiedzialności Wspólnoty, państw członkowskich Unii Europejskiej i Czarnogóry wynikających z prawa międzynarodowego oraz w szczególności z europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. i Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r.,
   ZWAŻYWSZY, że postanowienia niniejszej Umowy, która jest objęta zakresem stosowania postanowień tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, nie mają zastosowania do Królestwa Danii zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej Umowy:

               a)

               „Umawiające się Strony” oznaczają Czarnogórę i Wspólnotę;

               b)

               „obywatel Czarnogóry” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo Republiki Czarnogóry zgodnie z jej przepisami krajowymi;

               c)

               „obywatel państwa członkowskiego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo państwa członkowskiego w rozumieniu definicji przyjętej na potrzeby Wspólnoty;

               d)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Królestwa Danii;

               e)

               „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo inne niż czarnogórskie albo jednego z państw członkowskich;

               f)

               „bezpaństwowiec” oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa;

               g)

               „dokument pobytowy” oznacza wszelkiego rodzaju zezwolenia wydane przez Czarnogórę lub jedno z państw członkowskich uprawniające daną osobę do przebywania na terytorium tych krajów. Pojęcie to nie obejmuje czasowych zezwoleń na pobyt na terytorium tych krajów w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub wydanie dokumentu pobytowego;

               h)

               „wiza” oznacza zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez Czarnogórę lub jedno z państw członkowskich, wymagane w związku z wjazdem na terytorium Czarnogóry lub jednego z państw członkowskich albo tranzytem przez terytorium tych krajów. Niniejsza definicja nie obejmuje lotniskowej wizy tranzytowej;

               i)

               „państwo składające wniosek” oznacza państwo (Czarnogórę lub jedno z państw członkowskich), które składa wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej Umowy;

               j)

               „państwo rozpatrujące wniosek” oznacza państwo (Czarnogórę lub jedno z państw członkowskich), do którego skierowany jest wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej Umowy;

               k)

               „właściwy organ” oznacza krajowy organ Czarnogóry lub jednego z państw członkowskich, któremu powierzono zadanie wdrożenia niniejszej Umowy zgodnie z jej art. 19 ust. 1 lit. a);

               l)

               „tranzyt” oznacza przejazd obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca przez terytorium państwa rozpatrującego wniosek podczas podróży z państwa składającego wniosek do kraju przeznaczenia;

               m)

               „readmisja” oznacza przekazanie przez państwo składające wniosek i przyjęcie przez państwo rozpatrujące wniosek osób (własnych obywateli państwa rozpatrującego wniosek, obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców), którym zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy udowodniono bezprawny wjazd, bezprawne przebywanie lub bezprawny pobyt na terytorium państwa składającego wniosek;

         SEKCJA I
   OBOWIĄZKI CZARNOGÓRY W ZAKRESIE READMISJI
   Artykuł 2
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Czarnogóra dokonuje readmisji, na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż te przewidziane w niniejszej Umowie, wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że osoby takie są obywatelami Czarnogóry.
   2.   Czarnogóra dokonuje również readmisji:

               —

               niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia czy ich obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek,

               —

               posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, o ile mają oni prawo wjazdu i pobytu bądź przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium Czarnogóry, chyba że mają niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek.

         3.   Czarnogóra dokonuje także readmisji osób, które wraz z wjazdem na terytorium państwa członkowskiego zostały pozbawione obywatelstwa Czarnogóry lub zrzekły się tego obywatelstwa, chyba że osoby takie otrzymały ze strony jednego z państw członkowskich przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez Czarnogórę wniosku o readmisję właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny Czarnogóry bezzwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje dokument podróży wymagany do powrotu danej osoby, którego okres ważności wynosi co najmniej 3 miesiące. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny Czarnogóry wydaje w ciągu 14 dni kalendarzowych nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności. Jeżeli w ciągu 14 dni kalendarzowych Czarnogóra nie wyda nowego dokumentu podróży, uznaje się, że do celów wydalenia z kraju akceptuje ona standardowy dokument podróży wydawany przez UE (1).
   5.   W przypadku gdy osoba podlegająca readmisji oprócz obywatelstwa czarnogórskiego posiada także obywatelstwo państwa trzeciego, państwo członkowskie składające wniosek bierze pod uwagę wolę danej osoby co do wyboru państwa, do którego ma nastąpić jej readmisja.
   Artykuł 3
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej Umowie, Czarnogóra dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków prawnych wjazdu, przebywania i pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek, lub przestali spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że takie osoby:

               a)

               posiadają, bądź posiadały w momencie wjazdu ważną wizę lub dokument pobytowy wydane przez Czarnogórę; lub

               b)

               bezprawnie i bezpośrednio wjechały na terytorium danego państwa członkowskiego po pobycie na terytorium Czarnogóry bądź po tranzycie przez jej terytorium.

         2.   Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywał się na terenie międzynarodowego portu lotniczego w Czarnogórze jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

               b)

               państwo członkowskie składające wniosek wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed wjazdem tej osoby na swoje terytorium lub po wjeździe, chyba że:

                           —

                           osoba taka jest w posiadaniu wizy lub dokumentu pobytowego wydanych przez Czarnogórę, których okres ważności jest dłuższy niż okres ważności takich dokumentów wydanych przez dane państwo członkowskie składające wniosek, lub

                           —

                           taka osoba uzyskała wizę lub dokument pobytowy od państwa składającego wniosek na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów, bądź składając nieprawdziwe oświadczenia, lub

                           —

                           osoba taka nie spełnia warunków określonych w wizie.

         3.   Na wniosek państwa członkowskiego Czarnogóra dokonuje także readmisji obywateli byłej Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii, którzy nie uzyskali żadnego innego obywatelstwa i których miejsce urodzenia i miejsce stałego pobytu znajdowały się w dniu 27 kwietnia 1992 r. na terytorium Czarnogóry, pod warunkiem że władze czarnogórskie mogą to potwierdzić w dniu złożenia wniosku o readmisję.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez Czarnogórę wniosku o readmisję państwo członkowskie składające wniosek wydaje osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, standardowy dokument podróży UE do celów wydalenia z kraju (1).
   SEKCJA II
   OBOWIĄZKI WSPÓLNOTY W ZAKRESIE READMISJI
   Artykuł 4
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Na wniosek Czarnogóry i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej Umowie, państwo członkowskie dokonuje readmisji wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Czarnogóry lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że osoby takie są obywatelami tego państwa członkowskiego.
   2.   Państwo członkowskie dokonuje również readmisji:
   niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia lub ich obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w Czarnogórze;
   posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, o ile mają oni prawo wjazdu i pobytu bądź przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek, chyba że mają niezależne prawo pobytu w Czarnogórze,
   3.   Państwo członkowskie dokonuje także readmisji osób, które po wjeździe na terytorium Czarnogóry zostały pozbawione obywatelstwa państwa członkowskiego bądź zrzekły się obywatelstwa tego państwa, chyba że osoby takie otrzymały ze strony Czarnogóry przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o readmisję przez rozpatrujące wniosek państwo członkowskie właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny tego państwa członkowskiego bezzwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje wymagany do powrotu podlegającej readmisji osoby dokument podróży, którego okres ważności wynosi co najmniej 3 miesiące. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny tego państwa członkowskiego wydaje w ciągu 14 dni kalendarzowych nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
   5.   W przypadku gdy osoba podlegająca readmisji oprócz obywatelstwa państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek posiada także obywatelstwo państwa trzeciego, Czarnogóra bierze pod uwagę wolę danej osoby co do wyboru państwa, do którego ma nastąpić jej readmisja.
   Artykuł 5
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek Czarnogóry i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej Umowie, państwo członkowskie dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków prawnych wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Czarnogóry lub przestali spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub na podstawie dostarczonych dowodów prima facie uzasadnione jest przyjęcie, że osoby takie:

               a)

               posiadają, bądź posiadały w momencie wjazdu ważną wizę lub dokument pobytowy wydane przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek; lub

               b)

               bezprawnie i bezpośrednio wjechały na terytorium Czarnogóry po pobycie na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek bądź po tranzycie przez terytorium tego państwa członkowskiego.

         2.   Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywał na terenie międzynarodowego portu lotniczego w państwie członkowskim rozpatrującym wniosek jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

               b)

               Czarnogóra wydała obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed jego wjazdem na jej terytorium bądź po wjeździe, chyba że osoba taka:

                           —

                           posiada wydane przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek wizę lub dokument pobytowy, których okres ważności jest dłuższy niż okres ważności takich dokumentów wydanych przez Czarnogórę, lub

                           —

                           uzyskała wizę lub dokument pobytowy od Czarnogóry na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów, bądź składając nieprawdziwe oświadczenia, lub

                           —

                           nie spełnia warunków określonych w wizie.

         3.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy tego państwa członkowskiego, które wydało wizę lub dokument pobytowy. Jeśli wizy lub dokumenty pobytowe wydały dwa państwa członkowskie lub więcej, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności, lub jeśli okres ważności jednego lub kilku z takich dokumentów upłynął, dokument, który jest nadal ważny. Jeżeli upłynął okres ważności wszystkich dokumentów, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności. Jeżeli nie da się tego ustalić, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które dana osoba opuściła najpóźniej.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez dane państwo członkowskie wniosku o readmisję Czarnogóra wydaje osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, dokument podróży wymagany do jej powrotu.
   SEKCJA III
   PROCEDURA READMISJI
   Artykuł 6
   Zasady
   1.   Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie jednego z obowiązków określonych w art. 2–5, wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
   2.   Złożenie wniosku o readmisję nie jest konieczne, jeżeli osoba, która ma podlegać readmisji, posiada ważny dokument podróży, a tam gdzie to ma zastosowanie, także ważną wizę lub dokument pobytowy wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.
   Artykuł 7
   Wniosek o readmisję
   1.   Każdy wniosek o readmisję powinien zawierać następujące informacje:

               a)

               dane określające tożsamość odnośnej osoby (np. imiona, nazwiska, datę urodzenia i w miarę możliwości miejsce urodzenia oraz ostatnie miejsce pobytu, a w stosownych przypadkach także dane określające tożsamość nieletnich dzieci niebędących w związku małżeńskim lub małżonków;

               b)

               wskazanie środków, stanowiących dowód lub dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo, tranzyt, spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, a także bezprawny wjazd i pobyt;

               c)

               fotografię osoby, która ma podlegać readmisji.

         2.   Wniosek o readmisję, w zakresie w jakim jest to możliwe, powinien również zawierać następujące informacje:

               a)

               oświadczenie stwierdzające, że osoba, która ma być przekazana, może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba ta w sposób wyraźny zgodziła się na takie oświadczenie;

               b)

               wszelkie inne środki ochrony, zabezpieczenia lub informacje dotyczące stanu zdrowia danej osoby, jakie mogą być niezbędne w poszczególnych przypadkach przekazywania.

         3.   Wspólny wzór formularza wniosku o readmisję stanowi załącznik 6 do niniejszej Umowy.
   Artykuł 8
   Środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo
   1.   Obywatelstwo zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 można udowodnić w szczególności za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie i Czarnogóra wzajemnie uznają obywatelstwo bez prowadzenia dalszego dochodzenia. Dowód potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
   2.   Potwierdzenie obywatelstwa zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 poprzez dowód prima facie może nastąpić w szczególności za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 2 do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie i Czarnogóra uznają, że obywatelstwo zostało ustalone, chyba że mogą udowodnić, że jest inaczej. Dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
   3.   Jeśli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku 1 lub 2, właściwe przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne danego rozpatrującego wniosek państwa podejmują na wniosek czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w ciągu 5 dni roboczych od daty złożenia wniosku, rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa.
   Artykuł 9
   Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Dowody potwierdzające warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 3 do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Państwa członkowskie i Czarnogóra wzajemnie uznają wszelkie takie dowody bez prowadzenia dalszego dochodzenia.
   2.   Dowody prima facie potwierdzające spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 4 do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. W przypadku przedstawienia takich dowodów prima facie państwa członkowskie i Czarnogóra uznają warunki za spełnione, chyba że mogą udowodnić, że jest inaczej.
   3.   O bezprawnym charakterze wjazdu, przebywania lub pobytu decyduje brak w dokumentach podróży danej osoby koniecznej wizy lub innego dokumentu pobytowego na terytorium państwa składającego wniosek. Dowodem prima facie bezprawnego wjazdu, przebywania lub pobytu jest także oświadczenie państwa składającego wniosek, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub dokumentu pobytowego.
   4.   Dowody potwierdzające warunki readmisji byłych obywateli byłej Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii określone w art. 3 ust. 3 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 5a do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Czarnogóra uznaje wszelkie takie dowody bez prowadzenia dalszego dochodzenia, pod warunkiem że z chwilą złożenia wniosku o readmisję władze czarnogórskie mogą potwierdzić fakt stałego pobytu w dniu 27 kwietnia 1992 r.
   5.   Dowody prima facie potwierdzające warunki readmisji byłych obywateli byłej Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii określone w art. 3 ust. 3 obejmują w szczególności środki dowodowe wymienione w załączniku 5b do niniejszej Umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. W przypadku przedstawienia takich dowodów prima facie Czarnogóra uznaje warunki za spełnione, chyba że może udowodnić, że jest inaczej.
   6.   Jeśli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku 5a i 5b, właściwe przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne Czarnogóry na wniosek podejmują czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki lub najpóźniej w ciągu 3 dni roboczych od daty złożenia wniosku, rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa.
   Artykuł 10
   Terminy
   1.   Wniosek o readmisję składa się do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek w ciągu jednego roku od daty uzyskania przez właściwy organ państwa składającego wniosek informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu bądź przestał spełniać takie warunki. Jeśli istnieją prawne lub faktyczne przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku w terminie, na wniosek państwa składającego wniosek termin ten przedłuża się, ale wyłącznie do czasu ustąpienia przeszkód.
   2.   Odpowiedź na wniosek o readmisję jest udzielana na piśmie, w każdym przypadku w ciągu 12 dni kalendarzowych. Termin ten rozpoczyna swój bieg w dniu otrzymania wniosku o readmisję. W przypadku braku odpowiedzi w tym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uznaje się za udzieloną.
   3.   Jeśli zaistnieją przeszkody prawne lub faktyczne uniemożliwiające udzielenie odpowiedzi na wniosek w ciągu 12 dni kalendarzowych, termin ten, na należycie umotywowany wniosek, może zostać przedłużony o maksymalnie 6 dni kalendarzowych. W przypadku braku odpowiedzi w przedłużonym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uznaje się za udzieloną.
   4.   Odrzucenie wniosku o readmisję jest uzasadniane.
   5.   Po uzyskaniu zgody bądź w stosownych przypadkach po upływie terminów określonych w ust. 2 przekazanie danej osoby następuje w ciągu trzech miesięcy. Na prośbę państwa składającego wniosek termin ten może zostać przedłużony o czas potrzebny do usunięcia przeszkód prawnych lub praktycznych.
   Artykuł 11
   Formy przekazania i rodzaje transportu
   1.   Przed przekazaniem danej osoby właściwe organy Czarnogóry i odnośnego państwa członkowskiego dokonują z odpowiednim wyprzedzeniem uzgodnień na piśmie co do daty przekazania, miejsca wjazdu, ewentualnej eskorty i innych szczegółów przekazania.
   2.   Transport może się odbyć drogą powietrzną, morską lub lądową. W przypadku przekazania danej osoby drogą lotniczą nie ma obowiązku korzystania z usług krajowych przewoźników Czarnogóry lub państw członkowskich; można korzystać zarówno z regularnych, jak i czarterowych połączeń lotniczych. W przypadku przekazania pod eskortą, nie musi się ona ograniczać do uprawnionych osób z państwa składającego wniosek, jednak osoby takie muszą pochodzić z Czarnogóry lub jednego z państw członkowskich.
   Artykuł 12
   Omyłkowa readmisja
   Państwo składające wniosek ponownie przyjmuje każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez państwo rozpatrujące wniosek, jeżeli w okresie 3 miesięcy po przekazaniu tej osoby ustalono, że wymogi określone w art. 2–5 niniejszej Umowy nie są spełnione.
   W takich przypadkach postanowienia proceduralne niniejszej Umowy stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian oraz przekazuje wszystkie dostępne informacje dotyczące rzeczywistej tożsamości i obywatelstwa osoby, która ma być ponownie przyjęta.
   SEKCJA IV
   TRANZYT
   Artykuł 13
   Zasady
   1.   Państwa członkowskie i Czarnogóra ograniczają tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do przypadków, gdy niemożliwe jest przewiezienie ich bezpośrednio do państwa przeznaczenia.
   2.   Czarnogóra zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek państwa członkowskiego, a państwo członkowskie zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek Czarnogóry, pod warunkiem że zapewniono dalszą podróż przez ewentualne inne państwa tranzytu oraz readmisję przez państwo przeznaczenia.
   3.   Czarnogóra lub państwo członkowskie mogą nie zezwolić na tranzyt przez swoje terytorium:

               a)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec narażony jest w państwie będącym miejscem przeznaczenia lub w innym państwie tranzytu na realne ryzyko tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania czy ukarania, karę śmierci lub prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub przekonania polityczne; lub

               b)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec będzie podlegał sankcjom karnym w państwie rozpatrującym wniosek lub innym państwie tranzytu; lub

               c)

               ze względu na zdrowie publiczne, bezpieczeństwo wewnętrzne, porządek publiczny lub inne narodowe interesy państwa rozpatrującego wniosek.

         4.   Czarnogóra lub państwo członkowskie mogą cofnąć każde zezwolenie, jeśli po jego wydaniu wystąpią lub wyjdą na jaw okoliczności wymienione w ust. 3, stanowiące przeszkodę w przeprowadzeniu operacji tranzytu, lub jeśli przestanie być zapewniona dalsza podróż przez inne państwa tranzytu lub readmisja przez państwo przeznaczenia. W takim przypadku państwo składające wniosek, w razie konieczności i bezzwłocznie, przyjmuje z powrotem danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.
   Artykuł 14
   Procedura tranzytowa
   1.   Wniosek o tranzyt jest składany na piśmie do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek i musi zawierać następujące informacje:

               a)

               rodzaj tranzytu (powietrzny, morski lub lądowy), inne możliwe państwa tranzytu i przewidziany końcowy cel podróży;

               b)

               szczegółowe informacje o danej osobie (np. imię, nazwisko, nazwisko rodowe, inne używane imiona/nazwiska lub imiona/nazwiska, pod jakimi dana osoba jest znana lub pseudonimy, datę urodzenia, płeć i — jeśli to możliwe — miejsce urodzenia, obywatelstwo, język, rodzaj i numer dokumentu podróży);

               c)

               przewidywane miejsce wjazdu, termin przekazania osoby i ewentualność użycia eskorty;

               d)

               oświadczenie, że według państwa składającego wniosek spełnione są warunki określone w art. 13 ust. 2 oraz że nie są znane żadne powody mogące uzasadniać odmowę zgodnie z art. 13 ust. 3.

         Wzór wspólnego formularza wniosku tranzytowego stanowi załącznik 7 do niniejszej Umowy.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek powiadamia na piśmie państwo składające wniosek w ciągu 5 dni kalendarzowych o przyjęciu, potwierdzając nazwę miejsca wjazdu i planowany czas odebrania tej osoby, lub też powiadamia o odmowie przyjęcia, uzasadniając taką decyzję.
   3.   Jeśli tranzyt odbywa się drogą lotniczą, osoba, która podlega readmisji, oraz ewentualne osoby ją eskortujące są zwolnione z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
   4.   Właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek, pod warunkiem przeprowadzenia wzajemnych konsultacji, udzielają niezbędnej pomocy przy tranzycie, w szczególności poprzez nadzorowanie osób podlegających readmisji oraz zapewnienie właściwych do tego celu udogodnień.
   SEKCJA V
   KOSZTY
   Artykuł 15
   Koszty transportu oraz tranzytu
   Bez uszczerbku dla prawa właściwych władz do dochodzenia zwrotu związanych z readmisją kosztów od osoby, która ma jej podlegać, lub od osób trzecich, wszystkie koszty transportu poniesione w związku z readmisją i operacjami tranzytu do granicy państwa końcowego przeznaczenia zgodnie z niniejszą Umową ponosi państwo składające wniosek.
   SEKCJA VI
   OCHRONA DANYCH I KLAUZULA BRAKU WPŁYWU
   Artykuł 16
   Ochrona danych
   Przekazanie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest konieczne do wykonania niniejszej Umowy i odbywa się za pośrednictwem właściwych organów Czarnogóry lub państwa członkowskiego, zależnie od okoliczności danego przypadku. Przetwarzanie i obsługa danych osobowych w indywidualnym przypadku podlega krajowemu ustawodawstwu Czarnogóry i, gdy kontrolerem jest właściwy organ państwa członkowskiego, przepisom dyrektywy 95/46/WE (2) oraz ustawodawstwu krajowemu tego państwa członkowskiego przyjętemu zgodnie ze wspomnianą dyrektywą. Dodatkowo mają zastosowanie następujące zasady:

               a)

               dane osobowe muszą być przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem;

               b)

               dane osobowe muszą być zbierane w określonym, jednoznacznym i prawnie dopuszczonym celu związanym z wykonaniem niniejszej Umowy i nie mogą być dalej przetwarzane przez organ przekazujący ani organ, który je przyjmuje, w sposób niezgodny z tym celem;

               c)

               dane osobowe muszą być adekwatne do potrzeb i istotne dla danej sprawy oraz nie mogą wykraczać poza cel, w jakim są gromadzone lub są dalej przetwarzane; w szczególności przekazane dane osobowe mogą dotyczyć wyłącznie:

                           —

                           szczegółowych informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. imiona, nazwiska, wszelkie poprzednie imiona i nazwiska, imiona i nazwiska, pod jakimi jest znana, pseudonimy, płeć, stan cywilny, data i miejsce urodzenia oraz obecne i ewentualne poprzednie obywatelstwo),

                           —

                           paszportu, dowodu tożsamości lub prawa jazdy (numer, okres ważności, data wystawienia, nazwa organu wystawiającego dokument, miejsce wystawienia),

                           —

                           miejsc międzylądowań i trasy podróży,

                           —

                           innych informacji potrzebnych do ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przekazana, lub do zbadania wymogów dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą Umową.

               d)

               dane osobowe muszą być dokładne i w razie konieczności aktualizowane;

               e)

               dane osobowe należy przechowywać w formie, która umożliwia identyfikację osób, których dane te dotyczą, przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do realizacji celu, w jakim zostały zebrane lub w jakim są przetwarzane;

               f)

               zarówno organ, który przekazuje dane osobowe, jak i ten, który je przyjmuje, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia odpowiednio sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych osobowych, w przypadku gdy ich przetwarzanie nie jest zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, w szczególności w przypadku gdy nie są one adekwatne do potrzeb, istotne dla danej sprawy lub wykraczają poza cel ich przetwarzania. Obejmuje to także obowiązek powiadamiania drugiej strony o wszelkich przypadkach sprostowania, usuwania lub zablokowania danych;

               g)

               organ, który przyjmuje dane, powiadamia organ przekazujący dane na jego wniosek o sposobie wykorzystania przekazanych danych i uzyskanych wynikach;

               h)

               dane osobowe mogą być przekazywane wyłącznie właściwym organom. Udostępnienie otrzymanych danych innym organom wymaga wcześniejszej zgody organu przekazującego;

               i)

               właściwe organy przekazujące i otrzymujące dane osobowe są zobowiązane do prowadzenia pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymanych danych.

         Artykuł 17
   Klauzula braku wpływu
   1.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na prawa, obowiązki i zakres odpowiedzialności Wspólnoty, państw członkowskich i Czarnogóry wynikające z prawa międzynarodowego, w szczególności zaś z:

               —

               Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. zmienionej Protokołem z dnia 31 stycznia 1967 r. dotyczącym statusu uchodźców,

               —

               konwencji międzynarodowych określających państwo odpowiedzialne za badanie złożonych wniosków o azyl,

               —

               europejskiej Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

               —

               Konwencji z dnia 10 grudnia 1984 r. w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,

               —

               konwencji międzynarodowych dotyczących ekstradycji i tranzytu,

               —

               wielostronnych konwencji międzynarodowych i umów o readmisji cudzoziemców.

         2.   Postanowienia niniejszej Umowy nie uniemożliwiają powrotu osoby na mocy innych formalnych lub nieformalnych uzgodnień.
   SEKCJA VII
   WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE
   Artykuł 18
   Wspólny Komitet ds. Readmisji
   1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie stosowania i wykładni niniejszej Umowy. W tym celu strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany „komitetem”), którego zadania obejmują w szczególności:

               a)

               nadzorowanie stosowania niniejszej Umowy;

               b)

               podejmowanie decyzji w sprawie uzgodnień wykonawczych niezbędnych do jednolitego stosowania niniejszej Umowy;

               c)

               prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat protokołów wykonawczych sporządzanych przez poszczególne państwa członkowskie i Czarnogórę zgodnie z art. 19;

               d)

               sporządzanie zaleceń dotyczących zmian do niniejszej Umowy i jej załączników.

         2.   Decyzje komitetu są wiążące dla Umawiających się Stron.
   3.   W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej i Czarnogóry; Wspólnotę reprezentuje Komisja.
   4.   Komitet zbiera się w razie potrzeby na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
   5.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 19
   Protokoły wykonawcze
   1.   Na wniosek państwa członkowskiego lub Czarnogóry, Czarnogóra i państwo członkowskie sporządzają protokół wykonawczy zawierający zasady dotyczące:

               a)

               wyznaczania właściwych organów, przejść granicznych i wymiany punktów kontaktowych;

               b)

               warunków powrotu osób pod eskortą, w tym tranzytu eskortowanych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców;

               c)

               środków i dokumentów uzupełniających te wymienione w załącznikach 1–5 do niniejszej Umowy.

         2.   Protokoły wykonawcze, o których mowa w ust. 1, wchodzą w życie po ich zgłoszeniu Komitetowi ds. Readmisji, o którym mowa w art. 18.
   3.   Czarnogóra zgadza się stosować wszelkie postanowienia protokołu wykonawczego uzgodnionego z jednym państwem członkowskim również w swoich stosunkach z każdym innym państwem członkowskim na jego wniosek, z zastrzeżeniem praktycznej wykonalności jej stosowania.
   Artykuł 20
   Związek z dwustronnymi umowami o readmisji lub uzgodnieniami państw członkowskich
   Postanowienia niniejszej Umowy mają pierwszeństwo wobec postanowień wszelkich dwustronnych umów lub innych uzgodnień dotyczących readmisji osób przebywających bez zezwolenia, które zostały zawarte lub mogą zgodnie z art. 19 niniejszej Umowy zostać zawarte przez poszczególne państwa członkowskie i Czarnogórę w zakresie, w jakim takie postanowienia są niezgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
   SEKCJA VIII
   PRZEPISY KOŃCOWE
   Artykuł 21
   Terytorialny zakres stosowania
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszą Umowę stosuje się na terytorium, na którym ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na terytorium Czarnogóry.
   2.   Niniejsza Umowa nie ma zastosowania na terytorium Królestwa Danii.
   Artykuł 22
   Wejście w życie, czas obowiązywania i rozwiązanie Umowy
   1.   Niniejsza Umowa jest ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
   2.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony dokonają wzajemnego powiadomienia o zakończeniu procedur określonych w ustępie pierwszym.
   3.   Niniejsza Umowa jest zawarta na czas nieokreślony.
   4.   Każda z Umawiających się Stron może w całości lub częściowo zawiesić na określony czas wykonanie postanowień niniejszej Umowy w odniesieniu do obywateli państw trzecich i bezpaństwowców z przyczyn związanych z bezpieczeństwem lub ochroną ładu publicznego bądź zdrowia publicznego, powiadamiając o takiej decyzji drugą stronę, i po uprzednich konsultacjach z komitetem określonym w art. 18. Zawieszenie Umowy wchodzi w życie drugiego dnia po dniu powiadomienia o takiej decyzji.
   5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę, powiadamiając o tym drugą Stronę. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy po dokonaniu takiego powiadomienia.
   Artykuł 23
   Załączniki
   Załączniki 1–7 stanowią integralną część niniejszej Umowy.

      Sporządzono w Brukseli dnia osiemnastego września dwa tysiące siódmego roku w dwóch egzemplarzach we wszystkich językach urzędowych Stron, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunitá Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         Za Evropsku Zajednicu

         За Република Черна гора
         Por la República de Montenegro
         Za Republiku Ċerná Hora
         For Republikken Montenegro
         Für die Republik Montenegro
         Montenegro Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατία του Μαυροβουνίου
         For the Republic of Montenegro
         Pour la République du Monténégro
         Per la Repubblica del Montenegro
         Melnkalnes Republikas vārdā
         Juodkalnijos Respublikos vardu
         A Montenegrói Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika ta' Montenegro
         Voor de Republiek Montenegro
         W imieniu Republiki Czarnogóry
         Pela República do Montenegro
         Pentru Republica Muntenegru
         Za Čiernohorskú republiku
         Za Republiko Črno goro
         Montenegron tasavallan puolesta
         För Republiken Montenegro
         Za Republiku Crnu Goru

      (1)  Zgodnie z wymogami zalecenia Rady UE z dnia 30 listopada 1994 r.

      (2)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31).
   ZAŁĄCZNIK 1
   WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIENIE JEST UZNAWANE ZA DOWÓD OBYWATELSTWA
   (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 1)
   W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest jedno z państw członkowskich:

               —

               wszelkiego rodzaju paszporty (paszporty krajowe, dyplomatyczne, służbowe, zbiorowe oraz zastępcze, w tym paszporty dla dzieci),

               —

               dokumenty tożsamości wszelkiego rodzaju (w tym wystawione tymczasowo i wstępnie),

               —

               służbowe książeczki wojskowe i wojskowe dowody tożsamości,

               —

               książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich.

         W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest Czarnogóra:

               —

               dokumenty podróży (paszporty krajowe i paszporty zbiorowe) wydane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Czarnogóry po dniu 15 czerwca 1997 r. („niebieskie paszporty”) i dokumenty podróży (paszporty dyplomatyczne i paszporty służbowe) wydane przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Czarnogóry, jak również dokumenty podróży, które zostaną wydane zgodnie z nową Ustawą w sprawie dokumentów podróży,

               —

               dowody tożsamości wydane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Czarnogóry po dniu 1 maja 1994 r., a także dowody tożsamości, które zostaną wydane zgodnie z nową Ustawą w sprawie dokumentów podróży,

               —

               książeczki służbowe i książeczki wojskowe sił zbrojnych Czarnogóry,

               —

               książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich.

         ZAŁĄCZNIK 2
   WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIENIE JEST UZNAWANE ZA DOWÓD PRIMA FACIE OBYWATELSTWA
   (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 2)
   W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest jedno z państw członkowskich lub Czarnogóra:

               —

               fotokopie wszelkich dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej Umowy,

               —

               prawa jazdy lub ich fotokopie,

               —

               akty urodzenia lub ich fotokopie,

               —

               wszelkie inne oficjalne wydane przez organy państwa rozpatrującego wniosek mogące pomóc w ustaleniu obywatelstwa danej osoby,

               —

               zaświadczenia o obywatelstwie lub inne urzędowe dokumenty, w których wymieniono lub wskazano obywatelstwo.

         W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest Czarnogóra:

               —

               paszporty wydane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Czarnogóry przed 15 czerwca 1997 r. (tzw. czerwone paszporty) oraz ich fotokopie,

               —

               dokumenty tożsamości wydane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Czarnogóry przed 1 maja 1994 r. oraz ich fotokopie.

         ZAŁĄCZNIK 3
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW DLA READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW
   (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 1)

               —

               Stempel wjazdu/wyjazdu lub podobne potwierdzenie w dokumencie podróży danej osoby lub inny dowód wjazdu/wyjazdu (np. fotograficzny),

               —

               imienne bilety kolejowe lub listy pasażerów podróżujących samolotem, pociągiem, autokarem lub statkiem, które wskazują przebywanie i trasę podróży danej osoby na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

               —

               oficjalne oświadczenie złożone w szczególności przez pracowników służby granicznej lub innych świadków, którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę,

               —

               oficjalne oświadczenie zainteresowanej osoby, złożone w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, potwierdzające, że dana osoba przebywała na terytorium państwa rozpatrującego wniosek lub potwierdzające, że trasa jej podróży przebiegała przez ten kraj.

         ZAŁĄCZNIK 4
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD PRIMA FACIE POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW DLA READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW
   (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 2)

               —

               wydany przez właściwe organy państwa składającego wniosek opis miejsca i okoliczności, w których dana osoba została przejęta po wjeździe na terytorium tego państwa,

               —

               informacje dotyczące tożsamości lub pobytu osoby dostarczone przez organizację międzynarodową (np. Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)),

               —

               zgłoszenia/potwierdzenia informacji przez członków rodziny, współtowarzyszy podróży itd.,

               —

               dokumenty oraz wszelkiego rodzaju zaświadczenia lub rachunki (np. rachunki hotelowe, karty przyjęć u lekarzy/dentystów, karty wejścia do instytucji publicznych/prywatnych, umowy wynajmu samochodów, kwity płatności kartą kredytową itd.), które jednoznacznie wskazują, że dana osoba pozostawała na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

               —

               informacje, które wskazują, że dana osoba korzystała z usług pośredników wizowych lub biura podróży.

         ZAŁĄCZNIK 5
   WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD PRIMA FACIE POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW DLA READMISJI BYŁYCH OBYWATELI BYŁEJ SOCJALISTYCZNEJ FEDERALNEJ REPUBLIKI JUGOSŁAWII
   (ART. 3 UST. 3, ART. 9 UST. 4 ORAZ ART. 9 UST. 5)
   Załącznik 5a (dokumenty uznawane za dowód).

               —

               akty urodzenia (lub ich fotokopie) wydane przez byłą Socjalistyczną Federalną Republikę Jugosławii,

               —

               wydane przez Czarnogórę, byłą Federalną Republikę Jugosławii, byłą Federację Serbii i Czarnogóry lub byłą Socjalistyczną Federalną Republikę Jugosławii dokumenty urzędowe (lub ich fotokopie) określające miejsce urodzenia lub miejsce stałego pobytu zgodnie z art. 3 ust. 3.

         Załącznik 5b (dokumenty uznawane za dowód prima facie).

               —

               inne dokumenty lub zaświadczenia (lub ich fotokopie) wskazujące miejsce urodzenia lub miejsce stałego pobytu na terytorium Czarnogóry,

               —

               oficjalne oświadczenie zainteresowanej osoby złożone w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

         ZAŁĄCZNIK 6

   ZAŁĄCZNIK 7

   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ART. 2 UST. 4 I ART. 4 UST. 4
   Do czasu utworzenia na terytorium państw członkowskich UE przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych Republiki Czarnogóry dokumenty podróży, o których mowa w art. 2 ust. 4, wydaje misja dyplomatyczna lub urząd konsularny Republiki Serbii, zgodnie z art. 6 protokołu ustaleń między Republiką Czarnogóry a Republiką Serbii, lub misje dyplomatyczne lub urzędy konsularne innych państw, reprezentujących Czarnogórę.
   Jeśli państwo członkowskie rozpatrujące wniosek nie posiada misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego w Republice Czarnogóry, dokument podróży, o którym mowa w art. 4 ust. 4, wydawany będzie przez misję dyplomatyczną lub urząd konsularny państwa członkowskiego, będącego przedstawicielstwem tego państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek, za jego uprzednią zgodą.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 3 I ART. 5
   Strony będą starały się zapewnić powrót każdego obywatela państwa trzeciego, który nie spełnia obowiązujących warunków prawnych wjazdu, przebywania lub pobytu na ich odnośnych terytoriach lub który przestał spełniać takie warunki, do jego państwa pochodzenia.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ART. 3 UST. 1
   Strony przyjmują, że na potrzeby niniejszej Umowy za osobę, która „bezpośrednio wjechała” z terytorium Czarnogóry, uznaje się osobę, która przybyła na terytorium państwa członkowskiego drogą lotniczą, lądową lub morską, nie wjeżdżając w międzyczasie na terytorium państwa trzeciego. Za wjazd nie uznaje się pobytu w państwie trzecim w związku z tranzytem lotniczym.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii ani do jego obywateli. W takich okolicznościach Czarnogóra i Dania powinny zawrzeć umowę o readmisji na takich samych warunkach jak niniejsza Umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Wspólnotą Europejską a Islandią i Norwegią, w szczególności na mocy Umowy z dnia 18 maja 1999 roku, dotyczącej włączenia tych krajów we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen. W takich okolicznościach Czarnogóra powinna zawrzeć umowę o readmisji z Islandią i Norwegią na takich samych warunkach jak niniejsza Umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA SZWAJCARII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że Unia Europejska, Wspólnota Europejska i Szwajcaria podpisały układ dotyczący włączenia Szwajcarii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. Wraz z wejściem w życie tego układu dotyczącego stowarzyszenia Czarnogóra powinna zawrzeć umowę o readmisji ze Szwajcarią na takich samych warunkach jak niniejsza Umowa.