title: 2013/566/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/196

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011
   (2013/566/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (4), w szczególności jego art. 64,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0113/2013),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego absolutorium z wykonania budżetu Urzędu za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 60.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (4), w szczególności jego art. 64,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0113/2013),

                  A.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego („Urzędu”) za rok budżetowy 2011 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są zgodne z prawem i prawidłowe,

                  B.

                  mając na uwadze, że Urząd, nowa agencja z siedzibą w Londynie, został utworzony na mocy rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 i oficjalnie rozpoczął działalność dnia 1 stycznia 2011 r. jako niezależny organ,

                  C.

                  mając na uwadze, że należy analizować działalność Urzędu w kontekście jego powstania w wyniku przekształcenia jego poprzednika, czyli Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS), i że w rezultacie oprócz nowego mandatu przejął on wszystkie bieżące zadania i obowiązki CEBS,

                  D.

                  mając na uwadze, że Urząd jest integralną częścią Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego i w ramach Wspólnego Komitetu współpracuje ściśle z pokrewnymi organami – Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, a ponadto z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego,

                  E.

                  mając na uwadze, że całkowity budżet Urzędu na rok 2011 wyniósł 12 685 000 EUR,

                  F.

                  mając na uwadze, że zgodnie z rozporządzeniem ustanawiającym (6) 60 % budżetu na 2011 r. sfinansowano z wkładów państw członkowskich i krajów należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), a 40 % – z budżetu Unii,

                  G.

                  mając na uwadze, że na koniec 2011 r. Urząd odnotował pozytywny wynik budżetowy w wysokości 3 579 861 (7) EUR, którą to kwotę następnie odnotowano w rachunkach księgowych jako zobowiązanie wobec Komisji,

         Zarządzanie budżetem i finansami

                  1.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego (8), że początkowy wkład Unii do budżetu Urzędu na 2011 r. wynosił 5 073 000 EUR; odnotowuje, że był to pierwszy rok działalności Urzędu;

                  2.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego, że całkowity budżet Urzędu na 2011 r. wynosił 12 865 000 EUR (w tym 7 413 000 EUR jako wkład krajowych organów nadzoru i 199 000 EUR jako wkład obserwatorów);

                  3.

                  wzywa Komisję do ocenienia możliwości wystąpienia z wnioskiem, by budżety trzech europejskich organów nadzoru były finansowane w pełni z budżetu unijnego;

                  4.

                  zauważa z zaniepokojeniem, że przepisy rozporządzenia finansowego nie są w pełni dostosowane do systemu finansowania Urzędu, ponieważ 60 % jego budżetu jest finansowane z wkładów państw członkowskich i krajów EFTA; uważa, że należy zająć się tą kwestią najpóźniej w czasie następnego przeglądu rozporządzenia finansowego w odniesieniu do agencji, i apeluje do Komisji o ocenę tej sytuacji oraz o przedstawienie organowi udzielającemu absolutorium sprawozdania na ten temat;

                  5.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego, że w 2011 r. priorytetem Urzędu było jego utworzenie i dalszy rozwój;

                  6.

                  podkreśla znaczenie odpowiedniego godzenia przyznanego budżetu i dostępnych stanowisk, z jednej strony, z zadaniami powierzonymi Urzędowi, z drugiej strony, ponieważ rozbieżność może doprowadzić do niezrównoważonej obsady etatów w odniesieniu do, z jednej strony, rekrutacji pracowników Urzędu i do angażowania ekspertów krajowych, z drugiej; wyraża zaniepokojenie z powodu faktu, że Komisja zmieniła plan zatrudnienia zgodnie z propozycją Urzędu, bez wyraźnego zaznaczenia tego faktu; wzywa Komisję do pełnej przejrzystości w tej kwestii i w innych kwestiach;

                  7.

                  odnotowuje obawy, jakie wyrażono we wstępnych wnioskach z oceny sektora finansowego MFW z grudnia 2012 r. w Unii, w których zaleca się zwiększenie zasobów i uprawnień europejskich organów nadzoru, aby umożliwić im pomyślne wykonywanie powierzonych mandatów, a jednocześnie wzmocnić ich operacyjną niezależność;

                  8.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego, że na posiedzeniu inauguracyjnym w dniu 12 stycznia 2011 r. zarząd Urzędu przyjął i zatwierdził główne zasady finansowe i rozporządzenie finansowe Urzędu, aby mógł on wykonywać powierzone uprawnienia jako organ europejski;

                  9.

                  zauważa, że oba wynajmowane budynki biurowe o łącznej powierzchni 1 089 m2 generują koszt w wysokości 1 016 512,64 EUR, i apeluje do Urzędu, aby czynsze i koszty związane z wynajmem biur nie wykraczały poza ramy lokalnych cen rynkowych oraz aby każdego roku próbowano ograniczyć koszty, jeżeli nastąpi poprawa warunków rynkowych;

         System księgowy

                  10.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego (9), że standardowa i ogólna struktura budżetu przyjęta przez Urząd na początku 2011 r. wymagała dostosowania do jego potrzeb (budżet został przygotowany przed pierwszym rokiem jego działalności, zatem nie było żadnych poprzednich doświadczeń);

                  11.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego, że w dniu 10 czerwca 2011 r. Urząd wprowadził rachunkowość memoriałową (ABAC), system księgowy stosowany przez Komisję do celów rachunkowości budżetowej; ponadto zauważa, że w okresie przejściowym od dnia 1 stycznia do 10 czerwca 2011 r. Urząd wykorzystywał w rachunkowości budżetowej narzędzie funkcjonujące w oparciu o program Excel, a w momencie przejścia na nowy system sporządzono sprawozdanie dotyczące zobowiązań i płatności zaksięgowanych w ABAC;

                  12.

                  odnotowuje fakt, że płatności dokonane przed wprowadzeniem ABAC nie są uwzględnione w tym systemie, a jedynie w systemie przejściowym; zauważa, że za każdym razem kiedy sprawozdanie dotyczące wykorzystania środków budżetowych i wykonania budżetu jest wyszukiwane za pośrednictwem ABAC, powstaje ręczne zestawienie w arkuszu kalkulacyjnym Excel celem pełnego odzwierciedlenia początkowego budżetu oraz wykorzystania zobowiązań i płatności na cały rok budżetowy;

                  13.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego, że począwszy od roku 2012 wszystkie transakcje finansowe są w pełni uwzględniane w ABAC;

                  14.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego, że w dniu 10 czerwca 2011 r. Urząd wdrożył do celów ogólnej rachunkowości system SAP, bezpośrednio powiązany z używanym przez Komisję systemem ABAC; zauważa ponadto, że wcześniej Urząd używał do celów rachunkowości stworzonego przez CEBS systemu SAGE (10) i że od dnia 10 czerwca 2011 r. sporządzono bilans przejściowy;

                  15.

                  zauważa, że w dniu 28 sierpnia 2011 r. Urząd wprowadził system rejestracji aktywów Komisji (ABAC Aktywa – ABAC Assets) w celu fizycznego wyszukiwania poszczególnych pozycji aktywów trwałych (ABAC Aktywa jest zintegrowany z systemem księgowym Urzędu); zauważa ponadto, że taki system nie istniał w CEBS;

                  16.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania finansowego (11), że w sierpniu i we wrześniu 2011 r. Urząd sporządził inwentarz aktywów trwałych otrzymanych z CEBS oraz uznał, że nie stwierdzono żadnych istotnych różnic;

                  17.

                  z zadowoleniem przyjmuje zatwierdzenie systemu księgowego Urzędu przez zewnętrznego audytora Deloitte Consulting (12); odnotowuje, że przegląd systemu księgowego Urzędu odbył się w listopadzie 2012 r.;

                  18.

                  zauważa na podstawie sprawozdania Deloitte, że „w oparciu o przeprowadzone procedury poświadczenia zgodności audytor doszedł do ogólnego wniosku, iż system księgowy Urzędu jest zgodny z kryteriami określonymi przez Komisję Europejską (DG ds. Budżetu); stosowanych jest już szereg kontroli wewnętrznych, które są odpowiednio przeprowadzane przez pracownika Urzędu odpowiedzialnego za operacje rachunkowe i za udzielanie dostępu do kluczowych elementów odnośnej infrastruktury IT, zgodnie z najlepszymi praktykami”;

         Zobowiązania

                  19.

                  w oparciu o roczne sprawozdanie finansowe zauważa, że pod koniec 2011 r. Urząd odnotował wskaźnik wykonania budżetu na poziomie 71 % w przypadku zobowiązań oraz 59 % w przypadku płatności;

                  20.

                  zauważa, że wskaźnik wykonania zobowiązań dla tytułu I (Wydatki na personel) wynosi 91 % i jest zgodny z liczbą stanowisk obsadzonych w dniu 31 grudnia 2011 r. (41 z 46 przewidzianych w planie zatrudnienia); ponadto zauważa, że niższy wskaźnik w przypadku płatności (83 %) wynika głównie z późnego uwzględnienia pracowników oddelegowanych przez krajowe organy nadzoru; wzywa Urząd do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu zaradzenia tym niedostatkom;

                  21.

                  zauważa w oparciu o roczne sprawozdanie finansowe, że niższy poziom wykonania dla tytułu III (Wydatki operacyjne) odnosi się głównie do obszaru IT, co wynika z dłuższego niż oczekiwano procesu rekrutacji niezbędnych pracowników IT oraz z czasu trwania procedury przetargowej; wzywa Urząd do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu poprawy wykonania dla tytułu III;

                  22.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania Urzędu (13), że w 2011 r. korzystał on jedynie ze środków niezróżnicowanych; ponadto zauważa, że zobowiązania wyniosły 9 054 030 EUR, czyli 71 % budżetu na 2011 r., z czego wypłacono 7 436 217 EUR, a 1 617 813 EUR przeniesiono automatycznie na mocy art. 10 rozporządzenia finansowego Urzędu;

                  23.

                  odnotowuje z zaniepokojeniem uwagę Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którą wskaźniki wykonania zobowiązań były niskie, szczególnie dla tytułu II (Wydatki administracyjne) – 57 % i tytułu III (Wydatki operacyjne) – 46 %, co miało wpływ na niepełną realizację celów Urzędu w zakresie IT; wzywa Urząd do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu poprawy tych wskaźników, ponieważ niskie wskaźniki wykonania świadczą o trudnościach z planowaniem i wykonaniem budżetu;

                  24.

                  zauważa, że Trybunał Obrachunkowy odnotował uchybienia polegające na zaksięgowaniu trzech zobowiązań prawnych przed zobowiązaniami budżetowymi (742 000 EUR); wzywa Urząd do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu zaradzenia tym niedostatkom;

         Procedury udzielania zamówień

                  25.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania Urzędu (14), że w 2011 r. rozpoczęto szereg procedur udzielania zamówień na dostawy i usługi; zauważa ponadto, że Urząd skorzystał z istniejących umów ramowych Komisji, zwłaszcza w dziedzinie IT, gdzie wprowadził szereg wewnętrznych systemów IT, takich jak system poczty elektronicznej i intranetu oraz platformę IT służącą do gromadzenia i analizowania danych z krajowych organów nadzoru;

                  26.

                  zauważa, że Urząd poczynił znaczący postęp w aktualizowaniu swoich procedur udzielania zamówień, aby dostosować je do unijnych zasad w tej dziedzinie; odnotowuje, że nagromadzenie zaległych procedur udzielania zamówień zostało znacząco zmniejszone i że według Urzędu pozostałe zaległości/obszary niezgodności zostaną skorygowane w 2013 r.; wzywa Urząd do monitorowania tej kwestii i przedstawienia organowi udzielającemu absolutorium sprawozdania na temat osiągniętego postępu;

                  27.

                  zauważa, że przyznano kilka odstępstw od zasad udzielania zamówień; odnotowuje jednak, że ich liczba była dużo niższa w 2012 r. niż w 2011 r. i że poprawiono większość obszarów, w których występowały znaczące niezgodności; wzywa Urząd do poinformowania organu udzielającego absolutorium o dalszych działaniach podjętych w celu zaradzenia tym niedostatkom;

         Procedury rekrutacyjne

                  28.

                  zauważa w oparciu o uwagi Trybunału Obrachunkowego, że Urząd musi poprawić przejrzystość procedur rekrutacyjnych; wzywa Urząd do poinformowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w celu zaradzenia tym niedostatkom; uważa, że niektóre przepisy regulaminu pracowniczego mogą stanowić znaczące obciążenie administracyjne; w związku z tym zachęca Komisję, by umożliwiła pewien stopień uproszczenia na mocy art. 110 regulaminu pracowniczego odnośnie do agencji;

                  29.

                  zauważa na podstawie rocznego sprawozdania (15), że rok 2011 był dla Urzędu kluczowy pod względem budowania i rozszerzenia kadr w celu właściwego podejścia do nowych funkcji i zadań; ponadto odnotowuje, że łącznie przeprowadzono 33 procedury rekrutacyjne i że liczba pracowników Urzędu zwiększyła się z 31 do 52 w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2011 r. i że pochodzą oni z 19 krajów;

                  30.

                  odsyła, w odniesieniu do innych uwag towarzyszących decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, do swojej rezolucji z dnia 17 kwietnia 2013 r. (16) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 60.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

         (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (6)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12, art. 62 ust. 1.

         (7)  Sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011, s. 19.

         (8)  Sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011, s. 18.

         (9)  Sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011, s. 31.

         (10)  SAGE jest systemem księgowym dostosowanym do potrzeb małych i średnich przedsiębiorstw, organizacji i instytucji.

         (11)  Sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011, s. 26.

         (12)  Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, Zatwierdzenie systemów księgowych, 7.12.2012, Deloitte.

         (13)  Sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011, s. 41.

         (14)  Sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011, s. 36.

         (15)  Sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2011, s. 36.

         (16)  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0134 (zob. s. 374 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 778/2013/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji

text:
               14.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 218/15

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 778/2013/UE
   z dnia 12 sierpnia 2013 r.
   w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 26 czerwca 2013 r. (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Stosunki między Gruzją a Unią Europejską rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa. W 2006 roku Wspólnota uzgodniła z Gruzją plan działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa określający średnioterminowe priorytety w stosunkach między Unią a Gruzją. W 2010 roku Unia i Gruzja rozpoczęły negocjacje układu o stowarzyszeniu, który ma zastąpić obecną umowę o partnerstwie i współpracy UE-Gruzja (2). Ramy stosunków między Unią a Gruzją zostały dodatkowo wzmocnione dzięki niedawno zainicjowanemu Partnerstwu Wschodniemu.

               (2)

               Na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 1 września 2008 r. potwierdzono wolę Unii zacieśnienia stosunków między Unią a Gruzją w następstwie konfliktu zbrojnego między Gruzją a Federacją Rosyjską z sierpnia 2008 roku.

               (3)

               Od trzeciego kwartału 2008 roku gospodarka gruzińska odczuwa skutki międzynarodowego kryzysu finansowego, czego przejawem jest zmniejszenie produkcji, spadek dochodów budżetowych oraz rosnące potrzeby w zakresie finansowania zewnętrznego.

               (4)

               Podczas międzynarodowej konferencji darczyńców, która odbyła się w dniu 22 października 2008 r., społeczność międzynarodowa zobowiązała się do wsparcia procesu ożywienia gospodarki Gruzji zgodnie z oceną potrzeb przeprowadzoną wspólnie przez Organizację Narodów Zjednoczonych i Bank Światowy.

               (5)

               Unia zadeklarowała udzielenie Gruzji pomocy finansowej w kwocie do 500 mln EUR.

               (6)

               Procesom dostosowań gospodarczych w Gruzji i ożywieniu jej gospodarki służy pomoc finansowa Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW). We wrześniu 2008 roku władze Gruzji uzgodniły z MFW promesę kredytową na kwotę 750 mln USD, mającą pomóc w dokonaniu w gruzińskiej gospodarce dostosowań niezbędnych w związku z kryzysem finansowym.

               (7)

               W związku z dalszym pogorszeniem sytuacji gospodarczej w Gruzji, koniecznością skorygowania założeń gospodarczych będących podstawą programu MFW, jak również wzrostem potrzeb Gruzji w zakresie finansowania zewnętrznego, Gruzja i MFW uzgodniły zwiększenie pożyczki MFW dla Gruzji o kwotę 424 mln USD na mocy promesy kredytowej, co zostało zatwierdzone przez zarząd MFW w sierpniu 2009 roku.

               (8)

               Unia przydzieliła na lata 2010–2012 dotacje na wsparcie budżetowe dla Gruzji w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI) wynoszące średnio 24 mln EUR rocznie.

               (9)

               W związku z pogorszeniem sytuacji gospodarczej i perspektyw gospodarczych w Gruzji państwo to wystąpiło o pomoc makrofinansową Unii.

               (10)

               Biorąc pod uwagę, że w bilansie płatniczym Gruzji utrzymuje się pozostająca do pokrycia luka finansowa, udzielenie pomocy makrofinansowej jest w obecnych nadzwyczajnych okolicznościach właściwą odpowiedzią na wniosek tego państwa, służącą wsparciu jego stabilizacji gospodarczej w powiązaniu z bieżącym programem MFW.

               (11)

               Pomoc makrofinansowa Unii dla Gruzji (zwana dalej „unijną pomocą makrofinansową”) powinna nie tylko uzupełniać programy i zasoby z MFW i z Banku Światowego, lecz również zapewnić wartość dodaną wynikającą z zaangażowania Unii.

               (12)

               Komisja powinna zapewnić zgodność prawną i merytoryczną unijnej pomocy makrofinansowej ze środkami podejmowanymi w różnych obszarach działań zewnętrznych oraz z innymi odpowiednimi politykami Unii.

               (13)

               Cele szczególne unijnej pomocy makrofinansowej powinny służyć zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności. Komisja powinna regularnie monitorować te cele.

               (14)

               Warunki stanowiące podstawę udzielenia unijnej pomocy makrofinansowej powinny odzwierciedlać kluczowe zasady i cele polityki Unii wobec Gruzji.

               (15)

               W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii związanych z unijną pomocą makrofinansową konieczne jest, aby Gruzja przyjęła stosowne środki w zakresie zapobiegania oszustwom, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z tą pomocą oraz w zakresie ich zwalczania. Ponadto konieczne jest, aby Komisja zapewniła stosowne kontrole, a Trybunał Obrachunkowy – stosowne audyty.

               (16)

               Przekazanie unijnej pomocy makrofinansowej nie narusza uprawnień władzy budżetowej.

               (17)

               Unijną pomocą makrofinansową powinna zarządzać Komisja. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu możliwość śledzenia wykonywania niniejszej decyzji, Komisja powinna je regularnie informować o rozwoju sytuacji w odniesieniu do unijnej pomocy makrofinansowej i udostępniać im odpowiednie dokumenty.

               (18)

               W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (3).

               (19)

               W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z warunkami tego rozporządzenia procedura doradcza powinna, co do zasady, mieć zastosowanie we wszystkich przypadkach innych niż te określone w tym rozporządzeniu. Mając na uwadze potencjalnie duży wpływ operacji przewyższających próg 90 mln EUR, właściwym jest, aby do tych operacji stosować procedurę sprawdzającą. Mając na uwadze kwotę unijnej pomocy makrofinansowej dla Gruzji, procedura doradcza powinna mieć zastosowanie do przyjęcia protokołu ustaleń lub do obniżenia, zawieszania lub anulowania pomocy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Unia udostępnia Gruzji pomoc makrofinansową w maksymalnej kwocie 46 mln EUR, z przeznaczeniem na wsparcie stabilizacji gospodarczej tego państwa oraz pokrycie jego potrzeb w zakresie bilansu płatniczego określonych w bieżącym programie MFW. Z tej maksymalnej kwoty nie więcej niż 23 mln EUR udostępnia się w formie dotacji i nie więcej niż 23 mln EUR udostępnia się w formie pożyczek. Przekazanie unijnej pomocy makrofinansowej następuje pod warunkiem zatwierdzenia przez władzę budżetową budżetu Unii na rok 2013.
   2.   Komisję upoważnia się do zaciągania w imieniu Unii pożyczek dla uzyskania niezbędnych zasobów w celu sfinansowania pożyczki stanowiącej część unijnej pomocy makrofinansowej. Maksymalny termin wymagalności pożyczki wynosi 15 lat.
   3.   Przekazywaniem unijnej pomocy makrofinansowej zarządza Komisja w sposób spójny z umowami lub ustaleniami między MFW a Gruzją oraz z głównymi zasadami i celami reformy gospodarczej określonymi w umowie o partnerstwie i współpracy UE-Gruzja. Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Komitet Ekonomiczno-Finansowy o rozwoju sytuacji w odniesieniu do zarządzania unijną pomocą makrofinansową i udostępnia im odpowiednie dokumenty.
   4.   Unijna pomoc makrofinansowa udostępniana jest na okres dwóch lat i sześciu miesięcy, począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust. 1.
   Artykuł 2
   1.   Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 6 ust. 2, protokół ustaleń zawierający warunki dotyczące polityki gospodarczej i warunki finansowe, którym podlega unijna pomoc makrofinansowa, w tym harmonogram spełnienia tych warunków. Warunki dotyczące polityki gospodarczej i warunki finansowe określone w protokole ustaleń muszą być zgodne z umowami lub ustaleniami, o których mowa w art. 1 ust. 3. Warunki te mają w szczególności służyć zwiększeniu skuteczności i przejrzystości unijnej pomocy makrofinansowej, w tym systemów zarządzania finansami publicznymi w Gruzji, oraz odpowiedzialności związanej z tą pomocą. Komisja regularnie monitoruje postępy w osiąganiu tych celów. Szczegółowe warunki finansowe unijnej pomocy makrofinansowej określają umowa o dotację i umowa o pożyczkę, które zostaną uzgodnione między Komisją a władzami Gruzji.
   2.   W okresie udzielania unijnej pomocy makrofinansowej Komisja monitoruje prawidłowość regulacji finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli Gruzji, które są istotne z punktu widzenia takiej pomocy, jak również przestrzeganie przez Gruzję uzgodnionego harmonogramu.
   3.   W regularnych odstępach czasu Komisja ocenia, czy polityka gospodarcza Gruzji jest zgodna z celami unijnej pomocy makrofinansowej oraz czy uzgodnione warunki dotyczące polityki gospodarczej są przestrzegane w zadowalający sposób. W tym celu Komisja działa w ścisłej współpracy z MFW i Bankiem Światowym oraz, jeżeli jest to wymagane, z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym.
   Artykuł 3
   1.   Z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2, unijna pomoc makrofinansowa jest udostępniana przez Komisję w dwóch transzach, z których każda obejmuje dotację i pożyczkę. Wysokość każdej transzy określa się w protokole ustaleń.
   2.   O przekazaniu każdej transzy decyduje Komisja, przy czym warunkiem wypłaty jest zadowalająca realizacja warunków dotyczących polityki gospodarczej i warunków finansowych uzgodnionych w protokole ustaleń. Wypłata drugiej transzy następuje nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od przekazania pierwszej transzy.
   3.   Unijne środki są wypłacane Narodowemu Bankowi Gruzji. Unijne środki mogą zostać przekazane na rzecz skarbu państwa Gruzji jako beneficjenta końcowego, z zastrzeżeniem postanowień uzgodnionych w protokole ustaleń, w tym potwierdzenia budżetowych potrzeb finansowych pozostających do zaspokojenia.
   Artykuł 4
   1.   Operacje zaciągania i udzielania pożyczek związane z instrumentem pożyczkowym, który stanowi część unijnej pomocy makrofinansowej, przeprowadzane są w euro z tą samą datą waluty i nie narażają Unii na żadną zmianę terminów wymagalności, żadne ryzyko walutowe ani ryzyko stopy procentowej, ani na żadne inne ryzyko handlowe.
   2.   Komisja, na wniosek Gruzji, podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby w warunkach udzielanej pożyczki uwzględniona została klauzula wcześniejszej spłaty i aby odpowiadała jej odpowiednia klauzula w warunkach zaciąganej pożyczki Komisji.
   3.   Jeśli okoliczności pozwalają na poprawę oprocentowania udzielonej pożyczki i jeśli Gruzja złoży stosowny wniosek, Komisja może refinansować całość lub część zaciągniętej pierwotnie pożyczki lub może zmienić odpowiednie warunki finansowe. Operacje refinansowania lub zmiany warunków pożyczki przeprowadzane są zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i nie skutkują przedłużeniem średniego terminu wymagalności danej pożyczki ani zwiększeniem kwoty głównej pozostającej do spłaty na dzień refinansowania lub zmiany warunków pożyczki.
   4.   Gruzja pokrywa wszystkie koszty poniesione przez Unię, które mają związek z operacjami zaciągania i udzielania pożyczek na podstawie niniejszej decyzji.
   5.   Komisja na bieżąco informuje Parlament Europejski i Komitet Ekonomiczno-Finansowy o rozwoju sytuacji w zakresie operacji, o których mowa w ust. 2 i 3.
   Artykuł 5
   Unijna pomoc makrofinansowa jest udzielana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (4) oraz z przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia (5). Protokół ustaleń, umowa o pożyczkę oraz umowa o dotację, które zostaną uzgodnione z władzami Gruzji, przewidują w szczególności podjęcie konkretnych środków w zakresie zapobiegania oszustwom, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom wpływającym na unijną pomoc makrofinansową i zwalczania ich. W celu zapewnienia większej przejrzystości zarządzania środkami oraz ich wydatkowania, protokół ustaleń, umowa o pożyczkę oraz umowa o dotację przewidują także kontrole, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, przeprowadzane przez Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. Przewidują one również audyty Trybunału Obrachunkowego, w tym w stosownych przypadkach audyty na miejscu.
   Artykuł 6
   1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   Artykuł 7
   1.   Do dnia 30 czerwca każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej decyzji w poprzednim roku, zawierające ocenę wykonania. Sprawozdanie zawiera informacje o związku pomiędzy warunkami dotyczącymi polityki gospodarczej i warunkami finansowymi określonymi w protokole ustaleń, bieżącymi wynikami gospodarczymi i budżetowymi Gruzji i decyzjami Komisji dotyczącymi przekazania poszczególnych transz unijnej pomocy makrofinansowej.
   2.   Nie później niż dwa lata po upływie okresu, w jakim udostępniana była pomoc, o którym mowa w art. 1 ust. 4, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny ex post.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 sierpnia 2013 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. (Dz.U. C 377 E z 7.12.2012, s. 211) oraz stanowisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 10 maja 2012 r. (Dz.U. C 291 E z 27.9.2012, s. 1). Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2012 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym). Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 9 lipca 2013 r.

      (2)  Umowa o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (Dz.U. L 205 z 4.8.1999, s. 3).

      (3)  Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

      (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (5)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

      Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego i Rady przyjęta wraz z decyzją w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji
      Parlament Europejski i Rada:

                  —

                  ustaliły wspólnie, że przyjęcie decyzji w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji należy rozpatrywać w szerszym kontekście zapotrzebowania na struktury, które zapewniłyby podejmowanie rozsądnych i skutecznych decyzji dotyczących udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim,

                  —

                  ustaliły wspólnie, że decyzje w sprawie przeprowadzania w przyszłości operacji udzielania pomocy makrofinansowej powinny opierać się na warunkach i zasadach określonych poniżej dotyczących przyznawania unijnej pomocy makrofinansowej państwom i terytoriom trzecim, które kwalifikują się do otrzymania takiej pomocy, z zastrzeżeniem prawa inicjatywy ustawodawczej i formy prawnej, którą mogą przyjąć przyszłe instrumenty formalizujące te warunki i zasady,

                  —

                  zobowiązują się do pełnego odzwierciedlenia tych warunków i zasad w podejmowanych w przyszłości indywidualnych decyzjach dotyczących unijnej pomocy makrofinansowej.

            CZĘŚĆ A –   WARUNKI

                  1)

                  Unia jest jednym z głównych podmiotów udzielających pomocy gospodarczej, finansowej i technicznej dla państw trzecich. Unijna pomoc makrofinansowa (zwana dalej „pomocą makrofinansową”) okazała się skutecznym instrumentem zapewniającym stabilizację gospodarczą oraz wspierającym reformy strukturalne w państwach i na terytoriach, które korzystają z tej pomocy (zwanych dalej „beneficjentami”). Zgodnie ze swoją ogólną polityką wobec krajów kandydujących, potencjalnych krajów kandydujących i krajów sąsiadujących Unia powinna mieć możliwość udzielania pomocy makrofinansowej tym krajom w celu rozwoju strefy wspólnej stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu.

                  2)

                  Pomoc makrofinansowa powinna się opierać na decyzjach ad hoc Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczących poszczególnych krajów. Celem niniejszych zasad jest zwiększenie skuteczności i efektywności procesu podejmowania takich decyzji i ich wdrażania oraz umocnienie stosowania przez beneficjenta politycznych warunków wstępnych przyznawania pomocy makrofinansowej i poprawa przejrzystości i kontroli demokratycznej tej pomocy.

                  3)

                  W swojej rezolucji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim Parlament Europejski wezwał do przyjęcia rozporządzenia ramowego w sprawie pomocy makrofinansowej w celu przyspieszenia procesu podejmowania decyzji oraz zapewnienia temu instrumentowi finansowemu formalnej i przejrzystej podstawy.

                  4)

                  W swoich konkluzjach z dnia 8 października 2002 r. Rada ustanowiła kryteria (tzw. kryteria z Genval) stanowiące wytyczne dla operacji udzielania pomocy makrofinansowej. Należałoby zaktualizować i doprecyzować te kryteria, między innymi kryteria określające odpowiednią formę pomocy (pożyczka, dotacja lub połączenie obu tych form).

                  5)

                  Zasady te powinny umożliwić Unii szybkie udostępnianie pomocy makrofinansowej, w szczególności w przypadku gdy okoliczności wymagają podjęcia niezwłocznych działań, oraz poprawę jasności i przejrzystości kryteriów mających zastosowanie do wdrażania pomocy makrofinansowej.

                  6)

                  Komisja powinna zapewnić zgodność pomocy makrofinansowej z kluczowymi zasadami, celami i środkami podjętymi w różnych obszarach działań zewnętrznych i w innych odpowiednich obszarach polityki unijnej.

                  7)

                  Pomoc makrofinansowa powinna wspierać politykę zewnętrzną Unii. Służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) powinny zacieśnić współpracę przez cały okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynacji i zapewnienia spójności zewnętrznej polityki Unii.

                  8)

                  Pomoc makrofinansowa powinna wspierać zaangażowanie krajów będących beneficjentami we wspólne wartości Unii, w tym demokrację, praworządność, dobre rządy, poszanowanie praw człowieka, zrównoważony rozwój i ograniczanie ubóstwa, a także w zasady otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu.

                  9)

                  Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej powinno być respektowanie przez kraj kwalifikujący się do otrzymania pomocy skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnych systemów parlamentarnych, praworządności, i gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Komisja powinna regularnie monitorować przestrzeganie tych warunków wstępnych.

                  10)

                  Szczegółowe cele poszczególnych decyzji dotyczących pomocy makrofinansowej powinny obejmować zwiększenie skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności organów odpowiedzialnych za zarządzanie finansami publicznymi w krajach będących beneficjentami. Komisja powinna regularnie monitorować realizację tych celów.

                  11)

                  Pomoc makrofinansowa powinna mieć na celu wspieranie przywrócenia równowagi bilansu płatniczego w państwach i terytoriach trzecich doświadczających braku walut i trudności z finansowaniem zewnętrznym. Pomoc makrofinansowa nie powinna stanowić regularnej pomocy finansowej, ani mieć zasadniczo na celu wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego beneficjentów.

                  12)

                  Pomoc makrofinansowa powinna stanowić uzupełnienie środków udzielanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i inne wielostronne instytucje finansowe; należy również zapewnić sprawiedliwy podział obciążeń między Unię a innych donatorów. Pomoc makrofinansowa powinna zapewniać wartość dodaną zaangażowania Unii.

                  13)

                  W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii powiązanych z pomocą makrofinansową beneficjenci powinni podjąć odpowiednie środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom powiązanym z tą pomocą oraz w zakresie ich zwalczania; należy również przewidzieć kontrole przeprowadzane przez Komisję i audyty przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy.

                  14)

                  Wybór procedury przyjmowania protokołów ustaleń powinien się odbywać zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011. W tym kontekście co do zasady zastosowanie powinna mieć procedura doradcza, ale biorąc pod uwagę potencjalne istotne skutki operacji przekraczających próg określony w części B, właściwe jest zastosowanie do tych operacji procedury sprawdzającej.

            CZĘŚĆ B –   ZASADY
      1.   Cel pomocy

                  a)

                  Pomoc makrofinansowa powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach wyjątkowych, mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego w kwalifikujących się państwach i terytoriach trzecich. Jej celem powinno być przywrócenie równowagi bilansu płatniczego w kwalifikujących się państwach i terytoriach, które borykają się z trudnościami z finansowaniem zewnętrznym. Pomoc makrofinansowa powinna wspierać wdrażanie programu strategicznego obejmującego solidne środki dostosowawcze i reformę strukturalną zmierzające do poprawy pozycji bilansu płatniczego, szczególnie w okresie trwania programu, i do umocnienia wdrażania odpowiednich porozumień i programów z Unią.

                  b)

                  Warunkiem przyznania pomocy makrofinansowej powinno być występowanie znacznych i pozostających do zaspokojenia potrzeb w zakresie finansowania zewnętrznego, stwierdzonych przez Komisję we współpracy z wielostronnymi instytucjami finansowymi i przewyższających środki udostępnione przez MFW i inne instytucje wielostronne, pomimo wdrażania przez dane państwo lub terytorium solidnych programów stabilizacji gospodarczej i reform.

                  c)

                  Pomoc makrofinansowa powinna mieć charakter krótkoterminowy i należy ją wstrzymać, gdy tylko przywrócona zostanie równowaga bilansu płatniczego.

            2.   Kwalifikujące się kraje i terytoria
      Do pomocy makrofinansowej kwalifikują się następujące państwa i terytoria trzecie:

                  —

                  kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące,

                  —

                  kraje i terytoria objęte europejską polityką sąsiedztwa,

                  —

                  w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach inne państwa trzecie, które wywierają decydujący wpływ na stabilność w regionie i mają strategiczne znaczenie dla Unii, a także są politycznie, gospodarczo i geograficznie bliskie Unii.

            3.   Forma pomocy

                  a)

                  Pomoc makrofinansowa powinna zasadniczo mieć formę pożyczki. W wyjątkowych przypadkach pomocy makrofinansowej można udzielać w formie dotacji lub połączenia pożyczki i dotacji. Ustalając odpowiedni udział ewentualnej dotacji, Komisja przy przygotowywaniu swojej propozycji powinna uwzględnić poziom rozwoju gospodarczego beneficjenta mierzony wskaźnikami ubóstwa i dochodu na jednego mieszkańca, a także jego możliwości spłaty w oparciu o analizę zdolności obsługi zadłużenia, przy jednoczesnym zapewnieniu poszanowania zasady sprawiedliwego podziału obciążenia między Unię a innych donatorów. W tym celu Komisja powinna również wziąć pod uwagę, w jakim stopniu międzynarodowe instytucje finansowe i inni donatorzy stosują warunki preferencyjne wobec danego kraju.

                  b)

                  Kiedy pomoc makrofinansowa przybiera formę pożyczki, Komisja powinna być uprawniona w imieniu Unii do zaciągnięcia pożyczki w niezbędnej kwocie na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i udzielenia pożyczki w tej samej kwocie beneficjentowi.

                  c)

                  Operacje zaciągania i udzielania pożyczki powinny być przeprowadzane w euro z zastosowaniem tej samej daty waluty i nie powinny wiązać się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani z żadnym ryzykiem walutowym lub ryzykiem stopy procentowej.

                  d)

                  Wszystkie poniesione przez Unię koszty związane z operacjami zaciągania lub udzielania pożyczki powinny obciążać beneficjenta.

                  e)

                  Na wniosek beneficjenta oraz jeżeli okoliczności umożliwiają uzyskanie lepszego oprocentowania pożyczki, Komisja może podjąć decyzję o refinansowaniu całości lub części kwoty pierwotnie zaciągniętych pożyczek lub o restrukturyzacji odpowiednich warunków finansowych. Operacje refinansowania i restrukturyzacji powinny być przeprowadzane zgodnie z warunkami przewidzianymi w ust. 3 lit. d) i nie powinny skutkować wydłużeniem średniego terminu wymagalności zaciągniętej pożyczki lub zwiększeniem kwoty kapitału pozostałego do spłaty w dniu refinansowania lub restrukturyzacji.

            4.   Przepisy finansowe

                  a)

                  Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie dotacji powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

                  b)

                  Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie pożyczek powinny być zabezpieczane zgodnie z rozporządzeniem ustanawiającym Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych. Wysokość przekazanych kwot powinna odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

                  c)

                  Władza budżetowa powinna zatwierdzać roczne środki w granicach wieloletnich ram finansowych.

            5.   Kwota pomocy

                  a)

                  Określenie wysokości pomocy powinno się opierać na pozostających do zaspokojenia potrzebach finansowych kwalifikującego się kraju lub terytorium i powinno uwzględniać zdolność do finansowania z jego własnych środków, a w szczególności z rezerw walutowych, którymi dysponuje. Takie potrzeby finansowe powinna określać Komisja we współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi na podstawie kompleksowej oceny ilościowej i przejrzystej dokumentacji uzupełniającej. Komisja powinna wykorzystywać w szczególności najnowsze prognozy bilansu płatniczego MFW dla danego kraju lub terytorium oraz powinna uwzględniać oczekiwany wkład finansowy donatorów wielostronnych, jak również dotychczasowe wykorzystanie innych zewnętrznych instrumentów Unii przez kwalifikujący się kraj lub terytorium.

                  b)

                  Dokumentacja Komisji powinna zawierać informacje na temat przewidywanej wysokości rezerw walutowych przy braku pomocy makrofinansowej w stosunku do wysokości uznawanej za odpowiednią, zgodnie z pomiarami wykonanymi przy pomocy odpowiednich wskaźników, takich jak stosunek rezerw do krótkoterminowego zadłużenia zewnętrznego i stosunek rezerw do wartości importu kraju będącego beneficjentem.

                  c)

                  Przy ustalaniu kwoty udzielanej pomocy makrofinansowej powinno uwzględniać się również potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciążenia między Unią a innymi donatorami i wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii.

                  d)

                  W sytuacji gdy potrzeby finansowe beneficjenta znacznie się zmniejszają w okresie wypłat pomocy makrofinansowej w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja powinna – działając zgodnie z procedurą doradczą, jeżeli pomoc wynosi 90 mln EUR lub mniej, a zgodnie z procedurą sprawdzającą, jeżeli pomoc przekracza tę kwotę – obniżyć wysokość takiej pomocy, zawiesić ją lub anulować.

            6.   Warunki

                  a)

                  Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej powinno być poszanowanie przez kwalifikujący się kraj lub terytorium skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnych systemów parlamentarnych, praworządności i gwarancji poszanowania praw człowieka. Komisja powinna przeprowadzić podawaną do wiadomości publicznej ocenę (1) wypełnienia tego warunku wstępnego i monitorować go przez cały czas udzielania pomocy makrofinansowej. Niniejszy punkt powinien być stosowany zgodnie z decyzją określającą organizację i zasady funkcjonowania ESDZ.

                  b)

                  Pomoc makrofinansowa powinna być uzależniona od istnienia innych niż ostrożnościowe rozwiązań w zakresie kredytowania pomiędzy kwalifikującym się krajem lub terytorium a MFW i powinna spełniać następujące warunki:

                              —

                              zgodność celu rozwiązania z założeniami pomocy makrofinansowej, czyli rozwiązanie krótkoterminowych trudności w ramach bilansu płatniczego,

                              —

                              wdrażanie solidnych środków dostosowawczych zgodnie z celem pomocy makrofinansowej określonym w pkt 1 lit. a).

                  c)

                  Wypłata pomocy powinna być uzależniona od ciągłych zadowalających postępów we wdrażaniu programu strategicznego wspieranego przez MFW i wypełnienia warunków wstępnych, o których mowa w lit. a) niniejszego punktu. Warunkiem wypłaty pomocy powinno również być wdrożenie w określonych ramach czasowych szeregu jasno sprecyzowanych środków polityki gospodarczej skoncentrowanych na reformach strukturalnych i solidnych finansach publicznych, które to środki zostaną uzgodnione między Komisją a beneficjentem i zapisane w protokole ustaleń.

                  d)

                  W celu ochrony interesów finansowych Unii i wzmocnienia sprawowania rządów w krajach będących beneficjentami, protokół ustaleń powinien zawierać środki mające na celu poprawę skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności systemów zarządzania finansami publicznymi.

                  e)

                  Podczas tworzenia środków politycznych powinno się należycie uwzględniać również postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki zewnętrznej.

                  f)

                  Środki polityczne powinny być spójne z istniejącymi umowami o partnerstwie, umowami o współpracy lub układami o stowarzyszeniu zawartymi między Unią a beneficjentem oraz z programami dostosowań makroekonomicznych i reform strukturalnych wdrażanymi przez beneficjenta przy wsparciu MFW.

            7.   Procedura

                  a)

                  Kraj lub terytorium, które ubiega się o przyznanie pomocy makrofinansowej, powinno wystąpić z pisemnym wnioskiem do Komisji. Komisja powinna sprawdzić czy warunki, o których mowa w pkt 1, 2, 4 i 6 zostały spełnione i, w stosownych przypadkach, może wystąpić z wnioskiem o podjęcie decyzji do Parlamentu Europejskiego i Rady.

                  b)

                  W decyzji o udzieleniu pożyczki powinno określać się kwotę, maksymalny średni termin wymagalności i maksymalną liczbę rat pomocy makrofinansowej. Jeżeli w decyzji przewidziano przyznanie częściowej dotacji, powinno się określić również jej kwotę i maksymalną liczbę rat. Decyzji o udzieleniu dotacji towarzyszyć powinno uzasadnienie dotacji (lub częściowej dotacji) przyznanej w ramach pomocy. W obydwu przypadkach powinno się określać okres, w którym pomoc makrofinansowa jest dostępna. Zasadniczo ten okres dostępności nie powinien przekraczać trzech lat. Przy składaniu wniosku dotyczącego nowej decyzji w sprawie przyznania pomocy makrofinansowej, Komisja powinna przekazać informacje, o których mowa w pkt 12 lit. c).

                  c)

                  Po przyjęciu decyzji o przyznaniu pomocy makrofinansowej Komisja – działając zgodnie z procedurą doradczą, jeżeli pomoc wynosi 90 mln EUR lub mniej, a zgodnie z procedurą sprawdzającą, jeżeli pomoc przekracza 90 mln EUR – powinna ustalić z beneficjentem w protokole ustaleń środki polityczne, o których mowa w pkt 6 lit. c), d), e) i f).

                  d)

                  Po przyjęciu decyzji o udzieleniu pomocy makrofinansowej Komisja powinna uzgodnić z beneficjentem szczegółowe warunki finansowe pomocy. Te szczegółowe warunki finansowe powinno się ująć w umowie o dotację lub umowie o pożyczkę.

                  e)

                  Komisja powinna poinformować Parlament Europejski i Radę o sytuacji w zakresie pomocy dla poszczególnych krajów, w tym o jej wypłacie, a także powinna przekazać tym instytucjom odpowiednie dokumenty w stosownym terminie.

            8.   Wdrożenie i zarządzanie finansowe

                  a)

                  Komisja powinna wdrażać pomoc makrofinansową zgodnie z unijnymi zasadami finansowymi.

                  b)

                  Pomoc makrofinansowa powinna być wdrażana w ramach bezpośredniego zarządzania scentralizowanego.

                  c)

                  Zobowiązania budżetowe powinny być podejmowane na podstawie decyzji podejmowanych przez Komisję zgodnie z niniejszym punktem. Zobowiązania budżetowe związane z pomocą, które obejmują kilka lat budżetowych, mogą zostać podzielone na raty roczne.

            9.   Wypłata pomocy

                  a)

                  Pomoc makrofinansowa powinna być wypłacana bankowi centralnemu beneficjenta.

                  b)

                  Pomoc makrofinansowa powinna być wypłacana w kolejnych ratach, z zastrzeżeniem wypełnienia warunków wstępnych, o których mowa w pkt 6 lit. a) i warunków, o których mowa w pkt 6 lit. b) i c).

                  c)

                  Komisja powinna regularnie sprawdzać, czy warunki, o których mowa w pkt 6 lit. b) i c), są nadal spełniane.

                  d)

                  Jeżeli warunki wstępne, o których mowa w pkt 6 lit. a), i warunki, o których mowa w pkt 6 lit. b) i c), nie zostały spełnione, Komisja powinna tymczasowo zawiesić lub anulować wypłatę pomocy makrofinansowej. W takich przypadkach Komisja powinna poinformować Parlament Europejski i Radę o przyczynach zawieszenia lub anulowania pomocy.

            10.   Środki wsparcia
      Środki budżetowe Unii mogą zostać wykorzystane na pokrycie wydatków niezbędnych do wdrożenia pomocy makrofinansowej.
      11.   Ochrona interesów finansowych Unii

                  a)

                  Wszelkie umowy zawarte na podstawie decyzji dotyczącej danego państwa powinny zawierać przepisy, które zapewnią, aby beneficjenci regularnie sprawdzali, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie wykorzystane, podejmowali odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom oraz, w razie konieczności, podejmowali działania prawne zmierzające do zwrotu wszelkich sprzeniewierzonych środków uzyskanych na podstawie decyzji dotyczącej danego kraju.

                  b)

                  Każda umowa zawarta na podstawie decyzji dotyczącej danego kraju powinna zawierać przepisy, które zapewnią ochronę interesów finansowych Unii, w szczególności ochronę przed nadużyciami finansowymi, korupcją i innymi nieprawidłowościami, zgodnie z właściwym prawem Unii.

                  c)

                  Protokół ustaleń, o którym mowa w pkt 6 lit. c), powinien zawierać wyraźne upoważnienie dla Komisji i Trybunału Obrachunkowego do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli dokumentów i kontroli na miejscu, takich jak ocena operacyjna, w okresie dostępności pomocy makrofinansowej i po jego zakończeniu. Protokół ustaleń powinien zawierać również wyraźne upoważnienie dla Komisji lub jej przedstawicieli do przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu.

                  d)

                  W trakcie wdrażania pomocy makrofinansowej Komisja powinna monitorować w drodze ocen operacyjnych prawidłowość istotnych dla takiej pomocy uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli beneficjenta.

                  e)

                  Każda umowa zawarta na podstawie decyzji dotyczącej danego kraju powinna zawierać przepisy, które zagwarantują, że Unia jest uprawniona do żądania pełnego zwrotu dotacji lub wcześniejszej spłaty pożyczki, jeżeli stwierdzono, że w związku z zarządzaniem pomocą makrofinansową beneficjent uczestniczył w czynności stanowiącej nadużycie lub korupcję lub w innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii.

            12.   Sprawozdanie roczne

                  a)

                  Komisja powinna oceniać postępy we wdrażaniu pomocy makrofinansowej i przedstawić sprawozdanie roczne z wdrażania pomocy makrofinansowej Parlamentowi Europejskiemu i Radzie co roku w terminie do 30 czerwca.

                  b)

                  W sprawozdaniu rocznym powinna być oceniana sytuacja gospodarcza i perspektywy gospodarcze beneficjentów, a także postępy we wdrażaniu środków politycznych, o których mowa w pkt 6 lit. c).

                  c)

                  Należy w nim również zawrzeć aktualne informacje na temat dostępnych środków budżetowych w formie pożyczek i dotacji, z uwzględnieniem przewidywanych operacji.

            13.   Ocena

                  a)

                  Komisja powinna przekazać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z oceny ex-post, w których ocenia wyniki i skuteczność ostatnio zakończonych operacji pomocy makrofinansowej, a także stopień, w jakim przyczyniły się one do osiągnięcia celów pomocy.

                  b)

                  Komisja powinna regularnie, co najmniej co cztery lata, dokonywać oceny pomocy makrofinansowej, w formie szczegółowego zestawienia dotyczącego pomocy makrofinansowej dla Parlamentu Europejskiego i Rady. Celem takiej oceny powinno być stwierdzenie czy osiągnięto cele makrofinansowej pomocy, czy trwale spełniane są warunki udzielenia pomocy makrofinansowej, w tym poziom określony w pkt 7 lit. c), oraz umożliwienie Komisji sporządzenia zaleceń dotyczących poprawy przyszłych operacji. Ocenie Komisji powinna również podlegać współpraca prowadzona podczas udzielania pomocy makrofinansowej z europejskimi lub wielostronnymi instytucjami finansowymi.

         (1)  Taka ocena będzie opierać się na rocznym sprawozdaniu dotyczącym praw człowieka i demokracji na świecie przewidzianym w ramach strategicznych i planie działania UE dotyczącym praw człowieka i demokracji (konkluzje Rady dotyczące praw człowieka i demokracji z dnia 25 czerwca 2012 r.).


title: 2011/531/UE: Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2011 r. dotycząca stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu UE-ICAO w sprawie decyzji o przyjęciu załącznika dotyczącego bezpieczeństwa lotniczego do Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy

text:
               9.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 232/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 16 czerwca 2011 r.
   dotycząca stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu UE-ICAO w sprawie decyzji o przyjęciu załącznika dotyczącego bezpieczeństwa lotniczego do Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy
   (2011/531/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 9,
   uwzględniając decyzję Rady 2011/530/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy (1) (porozumienie o współpracy),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu UE-ICAO, ustanowionego porozumieniem o współpracy, w odniesieniu do przyjęcia załącznika dotyczącego bezpieczeństwa lotniczego, który ma zostać dodany do porozumienia o współpracy,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma przyjąć Unia Europejska we Wspólnym Komitecie UE-ICAO, o którym mowa w art. 7 ust. 3 lit. c) Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy (porozumienie o współpracy), w sprawie przyjęcia załącznika dotyczącego bezpieczeństwa powinno opierać się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu UE-ICAO, który jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 czerwca 2011 r.

            W imieniu Rady

         VÖLNER P.

            Przewodniczący

      (1)  Zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE-ICAO
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia załącznika dotyczącego bezpieczeństwa lotniczego do Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy
      WSPÓLNY KOMITET UE-ICAO,
      uwzględniając Porozumienie o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określające ogólne ramy zacieśnionej współpracy (porozumienie o współpracy z ICAO), w szczególności jego art. 7 ust. 3 lit. c),
      a także mając na uwadze, co następuje:
      Do porozumienia o współpracy z ICAO należy włączyć załącznik dotyczący bezpieczeństwa lotniczego,
      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Przyjmuje się załącznik do niniejszej decyzji, który staje się integralną częścią porozumienia o współpracy z ICAO.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE-ICAO

               Przewodniczący

         ZAŁĄCZNIK

               „ZAŁĄCZNIK I – BEZPIECZEŃSTWO LOTNICZE

               1.   Cele

                           1.1.

                           Strony zgadzają się współpracować w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego w ramach Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) (zwanego dalej „porozumieniem o współpracy z ICAO”) parafowanego w Montrealu dnia 27 września 2010 r.

                           1.2.

                           Zgodnie ze swoim zobowiązaniem do osiągnięcia najwyższego światowego poziomu bezpieczeństwa lotniczego oraz globalnej harmonizacji norm i zalecanych praktyk (SARP) w zakresie bezpieczeństwa strony zgadzają się ściśle współpracować w duchu przejrzystości i dialogu na rzecz koordynacji swoich działań w tej dziedzinie.

                     2.   Zakres

                           2.1.

                           Dążąc do realizacji celów określonych w art. 1.2, strony zgadzają się współpracować w następujących dziedzinach:

                                       —

                                       prowadzenie regularnego dialogu o kwestiach bezpieczeństwa będących przedmiotem zainteresowania obu stron,

                                       —

                                       dążenie do przejrzystości poprzez regularną wymianę danych i informacji istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa oraz wzajemne udzielanie sobie dostępu do baz danych,

                                       —

                                       uczestnictwo w działaniach w dziedzinie bezpieczeństwa,

                                       —

                                       wzajemne uznawanie wyników prowadzonego przez ICAO globalnego programu audytu nadzoru nad bezpieczeństwem (USOAP) oraz inspekcji normalizacyjnych UE,

                                       —

                                       monitorowanie i analizowanie przestrzegania norm ICAO oraz stosowania zalecanych praktyk przez poszczególne kraje,

                                       —

                                       współpraca w zakresie regulacji i normalizacji,

                                       —

                                       opracowywanie i udostępnianie projektów i programów pomocy technicznej,

                                       —

                                       propagowanie współpracy na szczeblu regionalnym,

                                       —

                                       wymiana ekspertów, oraz

                                       —

                                       prowadzenie szkoleń.

                           2.2.

                           Współpraca, o której mowa w ust. 2.1, rozwijana jest w dziedzinach podlegających kompetencjom UE.

                     3.   Wprowadzenie w życie

                           3.1.

                           Strony mogą przyjmować uzgodnienia robocze, określając wspólnie uzgodnione mechanizmy i procedury konieczne do celów skutecznego prowadzenia współpracy w dziedzinach, o których mowa w art. 2.1. Wspomniane uzgodnienia robocze przyjmuje Wspólny Komitet UE-ICAO.

                     4.   Dialog

                           4.1.

                           Strony regularnie organizują spotkania i telekonferencje w celu omówienia kwestii bezpieczeństwa będących przedmiotem zainteresowania obu stron, a w stosownych przypadkach koordynują swoje działania.

                     5.   Przejrzystość, wymiana informacji, dostęp do baz danych

                           5.1.

                           Przestrzegając obowiązujących je przepisów, strony zachęcają do zachowania przejrzystości w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego w kontaktach ze stronami trzecimi.

                           5.2.

                           Strony zachowują przejrzystość współpracy i prowadzą wspólne działania w zakresie bezpieczeństwa, wymieniając stosowne odnośne dane, informacje i dokumenty dotyczące bezpieczeństwa, zapewniając sobie nawzajem dostęp do odpowiednich baz danych i ułatwiając wzajemny udział w posiedzeniach. W tym celu strony przyjmują uzgodnienia robocze określające procedury wymiany informacji oraz zapewniania dostępu do baz danych, które to procedury gwarantują poufność otrzymanych od drugiej strony informacji zgodnie z art. 6 porozumienia o współpracy z ICAO.

                     6.   Uczestnictwo w działaniach w dziedzinie bezpieczeństwa

                           6.1.

                           W celu wdrożenia niniejszego załącznika każda ze stron w stosownych przypadkach zaprasza drugą stronę do uczestnictwa w działaniach i posiedzeniach dotyczących bezpieczeństwa, co ma umożliwić ścisłą współpracę i koordynację. Tryb takiego uczestnictwa określają uzgodnienia robocze przyjęte przez obie strony.

                     7.   Koordynacja prowadzonego przez ICAO programu USOAP oraz inspekcji normalizacyjnych UE

                           7.1.

                           Strony zgadzają się zacieśniać współpracę w zakresie USOAP oraz inspekcji normalizacyjnych, aby zapewnić skuteczne wykorzystywanie ograniczonych zasobów i zapobiegać powielaniu działań, zachowując uniwersalność i spójność programu USOAP prowadzonego przez ICAO.

                           7.2.

                           Aby sprawdzić, czy państwa członkowskie UE przestrzegają norm ICAO związanych z bezpieczeństwem i stosują zalecane praktyki ICAO, oraz aby osiągnąć cele określone w ust. 7.1, strony ustanawiają zasady prowadzenia, odpowiednio:

                                       a)

                                       audytów w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem przeprowadzanych przez ICAO w Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) pod kątem norm i zalecanych praktyk (SARP) w zakresie bezpieczeństwa, które ujęto w przepisach UE, oraz w odniesieniu do określonych funkcji i zadań pełnionych przez EASA w imieniu państw członkowskich UE; oraz

                                       b)

                                       nadzoru ICAO nad inspekcjami normalizacyjnymi UE przeprowadzanymi przez EASA we właściwych organach państw członkowskich UE pod kątem norm i zalecanych praktyk (SARP) w zakresie bezpieczeństwa, które ujęto w przepisach UE.

                           7.3.

                           Strony przyjmują uzgodnienia robocze określające niezbędne mechanizmy i procedury skutecznego wdrożenia zasad, o których mowa w ust. 7.2. Wspomniane uzgodnienia robocze dotyczą, między innymi, następujących aspektów:

                                       a)

                                       zakresu działań interwencyjnych ICAO dotyczących programu USOAP, w tym audytów i inspekcji zatwierdzających opartych na analizie porównawczej przepisów UE oraz wydanych przez ICAO norm i zalecanych praktyk (SARP) w zakresie bezpieczeństwa;

                                       b)

                                       wzajemnego uczestnictwa w audytach, inspekcjach i działaniach zatwierdzających każdej ze stron;

                                       c)

                                       informacji udzielanych przez każdą ze stron do celów programu USOAP prowadzonego przez ICAO oraz inspekcji normalizacyjnych dokonywanych przez EASA;

                                       d)

                                       zapewniania wymaganej poufności, ochrony danych oraz przetwarzania danych szczególnie chronionych; oraz

                                       e)

                                       inspekcji na miejscu.

                     8.   Wymiana informacji i analiz w zakresie bezpieczeństwa

                           8.1.

                           Bez uszczerbku dla obowiązujących je przepisów strony udostępniają sobie dane istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa zgromadzone w ramach programu USOAP i pochodzące z innych źródeł, na przykład uzyskane w wyniku stałego monitoringu prowadzonego przez ICAO, inspekcji normalizacyjnych dokonywanych przez EASA oraz inspekcji SAFA, jak również analizy dokonywane na podstawie tych danych.

                           8.2.

                           Strony współpracują ściśle w każdym z działań podjętych w celu zagwarantowania skuteczniejszego przestrzegania norm i zalecanych praktyk (SARP) w UE oraz w innych krajach. Taka współpraca obejmuje wymianę informacji, ułatwianie dialogu między zainteresowanymi stronami, wizyty lub kontrole na miejscu oraz koordynację wszelkiej pomocy technicznej.

                     9.   Zagadnienia regulacyjne

                           9.1.

                           Każda ze stron zapewnia informowanie na bieżąco drugiej strony o wszelkich obowiązujących na jej terytorium przepisach ustawowych i wykonawczych, normach, wymogach i zalecanych praktykach, które mogą mieć wpływ na wdrożenie niniejszego załącznika, oraz o wszelkich wprowadzanych w nich zmianach.

                           9.2.

                           Strony informują się wzajemnie w stosownych terminach o wszelkich proponowanych zmianach w obowiązujących na ich terytorium przepisach ustawowych i wykonawczych, normach, wymogach i zalecanych praktykach, w zakresie, w jakim zmiany te mogą wpłynąć na wdrożenie niniejszego załącznika. W obliczu wszelkich takich zmian Wspólny Komitet UE-ICAO może w razie konieczności przyjąć zmiany do niniejszego załącznika zgodnie z art. 7 porozumienia o współpracy z ICAO.

                           9.3.

                           Mając na względzie dążenie do globalnej harmonizacji regulacji i norm w dziedzinie bezpieczeństwa, strony konsultują się ze sobą w technicznych kwestiach regulacyjnych w zakresie bezpieczeństwa lotniczego na różnych etapach procesu legislacyjnego lub prac nad normami i zalecanymi praktykami (SARP), a w stosownych przypadkach zapraszane są do udziału w pracach stowarzyszonych organizacji technicznych.

                           9.4.

                           ICAO dostarcza UE aktualnych informacji na temat podejmowanych przez siebie decyzji i wydawanych zaleceń dotyczących norm i zalecanych praktyk (SARP) w zakresie bezpieczeństwa, zapewniając pełny dostęp do pism ICAO oraz biuletynów rozsyłanych drogą elektroniczną.

                           9.5.

                           W stosownych przypadkach UE dąży do zapewnienia, by odpowiednie przepisy UE były zgodne z wydanymi przez ICAO normami i zalecanymi praktykami (SARP) w zakresie bezpieczeństwa.

                           9.6.

                           Niezależnie od zobowiązań państw członkowskich UE jako umawiających się stron konwencji chicagowskiej UE prowadzi w stosownych przypadkach dialog z ICAO w celu udzielenia informacji technicznych w sytuacjach, gdy stosowanie przepisów UE powoduje problemy związane z przestrzeganiem norm ICAO oraz stosowaniem zalecanych praktyk ICAO.

                     10.   Projekty i programy pomocy technicznej

                           10.1.

                           Strony koordynują pomoc udzielaną poszczególnym państwom w dążeniu do efektywnego wykorzystywania zasobów oraz zapobiegania powielaniu działań i wymieniają informacje i dane dotyczące projektów i programów pomocy technicznej związanej z bezpieczeństwem lotniczym.

                           10.2.

                           Strony angażują się we wspólne działania inicjujące i koordynujące wysiłki międzynarodowe służące wyszukiwaniu darczyńców gotowych i zdolnych do udzielenia ukierunkowanej pomocy technicznej państwom, w których stwierdzono istotne niedociągnięcia w dziedzinie bezpieczeństwa.

                           10.3.

                           UE wnosi wkłady w szczególności na rzecz programów i projektów służących wsparciu państw i regionalnych organów lotnictwa cywilnego w eliminowaniu istotnych niedociągnięć w dziedzinie bezpieczeństwa, wdrażaniu wydanych przez ICAO norm i zalecanych praktyk (SARP), rozwijaniu współpracy regulacyjnej oraz umacnianiu państwowych systemów nadzoru nad bezpieczeństwem, w tym również poprzez tworzenie regionalnych systemów nadzoru nad bezpieczeństwem.

                     11.   Współpraca regionalna

                           11.1.

                           Strony traktują priorytetowo wszelkie działania zmierzające do przyspieszenia tworzenia regionalnych organizacji nadzoru nad bezpieczeństwem w przypadkach, gdy podejście regionalne umożliwia zwiększenie gospodarności, usprawnienie nadzoru lub procesów normalizacyjnych.

                     12.   Pomoc ekspertów

                           12.1.

                           Bez uszczerbku dla systemów pomocy eksperckiej funkcjonujących poza zakresem stosowania niniejszego załącznika UE dąży do umożliwienia ICAO (na wniosek tej organizacji) korzystania z pomocy ekspertów dysponujących sprawdzoną specjalistyczną wiedzą techniczną w odpowiednich dziedzinach bezpieczeństwa lotniczego do celów wykonywania zadań i uczestnictwa w działaniach objętych zakresem stosowania niniejszego załącznika. Zasady udzielania tego rodzaju pomocy eksperckiej określone zostają w uzgodnieniach roboczych przyjętych przez strony.

                     13.   Szkolenia

                           13.1.

                           W stosownych przypadkach każda ze stron ułatwia udział przedstawicieli drugiej strony we wszelkich prowadzonych przez nią programach szkoleniowych w zakresie bezpieczeństwa lotniczego.

                           13.2.

                           Strony wymieniają informacje i materiały odnoszące się do szkoleń w zakresie bezpieczeństwa lotniczego, a w stosownych przypadkach koordynują swoje wysiłki i współpracują na rzecz rozwoju programów szkoleniowych.

                           13.3.

                           W ramach działań przewidzianych w art. 10 niniejszego załącznika strony współpracują na rzecz usprawnienia i skoordynowania uczestnictwa w programach szkoleniowych stażystów ze wszystkich tych krajów i regionów, które korzystają z pomocy technicznej którejkolwiek ze stron.

                     14.   Przegląd

                           14.1.

                           Strony regularnie dokonują przeglądu postępów we wdrażaniu niniejszego załącznika, w razie konieczności biorąc pod uwagę wszelkie zmiany dotyczące odnośnych polityk i przepisów.

                           14.2.

                           Przeglądu niniejszego załącznika dokonuje Wspólny Komitet UE-ICAO ustanowiony na mocy art. 7 porozumienia o współpracy z ICAO.

                     15.   Wejście w życie, zmiany i rozwiązanie

                           15.1.

                           Niniejszy załącznik wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia przez Wspólny Komitet UE-ICAO i pozostaje w mocy do czasu zakończenia jego obowiązywania.

                           15.2.

                           Uzgodnienia robocze przyjęte zgodnie z niniejszym załącznikiem wchodzą w życie z dniem ich przyjęcia przez Wspólny Komitet UE-ICAO.

                           15.3.

                           Wszelkie zmiany do uzgodnień roboczych przyjętych zgodnie z niniejszym załącznikiem oraz zakończenie obowiązywania tych uzgodnień roboczych uzgadniane są na forum Wspólnego Komitetu UE-ICAO.

                           15.4.

                           Każda ze stron w dowolnym momencie może postanowić o wypowiedzeniu niniejszego załącznika. Takie wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od otrzymania przez jedną ze stron pisemnego powiadomienia o wypowiedzeniu, chyba że takie powiadomienie zostanie za zgodą obu stron wycofane przed upływem sześciomiesięcznego okresu.

                           15.5.

                           Niezależnie od wszelkich innych postanowień niniejszego artykułu, w przypadku zakończenia obowiązywania porozumienia o współpracy z ICAO jednocześnie tracą moc postanowienia niniejszego załącznika i wszelkie przyjęte na jego mocy uzgodnienia robocze.”


title: Decyzja Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie świąt urzędowych i wakacji sądowych

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/2

         DECYZJA TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI
   z dnia 7 marca 2017 r.
   w sprawie świąt urzędowych i wakacji sądowych
   (2017/C 168/02)
   TRYBUNAŁ
   uwzględniając art. 24 § 2, 4 i 6 regulaminu postępowania,
   zważywszy, że na podstawie wskazanego przepisu należy ustanowić wykaz świąt urzędowych i ustalić terminy wakacji sądowych,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

      Artykuł 1

   Ustanawia się następujący wykaz świąt urzędowych w rozumieniu art. 24 § 4 i 6 regulaminu postępowania:

               —

               Nowy Rok,

               —

               drugi dzień Wielkiej Nocy,

               —

               1 maja,

               —

               Wniebowstąpienie Pańskie,

               —

               drugi dzień Zielonych Świątek,

               —

               23 czerwca,

               —

               15 sierpnia,

               —

               1 listopada,

               —

               25 grudnia,

               —

               26 grudnia.

      Artykuł 2

   Na okres od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 października 2018 r. ustala się następujące terminy wakacji sądowych w rozumieniu art. 24 § 2 i 6 regulaminu postępowania:

               —

               Boże Narodzenie 2017: od poniedziałku, dnia 18 grudnia 2017 r. do niedzieli, dnia 7 stycznia 2018 r. włącznie,

               —

               Wielkanoc 2018: od poniedziałku, dnia 26 marca 2018 r. do niedzieli, dnia 8 kwietnia 2018 r. włącznie,

               —

               Wakacje letnie 2017: od poniedziałku, dnia 16 lipca 2018 r. do piątku, dnia 31 sierpnia 2018 r. włącznie.

      Artykuł 3

   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 marca 2017 r.

         A. CALOT ESCOBAR

            Sekretarz

         K. LENAERTS

            Prezes