title: 2008/647/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2008 r. dotycząca mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Finlandii

text:
               8.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 213/37

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 lipca 2008 r.
   dotycząca mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Finlandii
   (2008/647/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/651/WE, Euratom (1),
   uwzględniając wniosek rządu Finlandii,
   uwzględniając opinię Komisji,
   a także mając na uwadze, że w następstwie rezygnacji pana Eera LEHTIEGO zwolniło się stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Thomas PALMGREN, przedstawiciel Suomen Yrittäjät (Federacji Fińskich Przedsiębiorstw) do spraw zagranicznych, zostaje mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 269 z 28.9.2006, s. 13. Decyzja zmieniona decyzją 2007/622/WE, Euratom (Dz.U. L 253 z 28.9.2007, s. 39).


title: 2012/631/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EULEX KOSOVO/2/2012 z dnia 12 października 2012 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO

text:
               16.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 282/45

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EULEX KOSOVO/2/2012
   z dnia 12 października 2012 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (1), EULEX KOSOVO
   (2012/631/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO (2), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 12 ust. 2 wspólnego działania 2008/124/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOVO), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               W dniu 5 czerwca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/291/WPZiB (3) przedłużającą czas trwania misji EULEX KOSOVO do dnia 14 czerwca 2014 r.

               (3)

               W dniu 27 lipca 2010 r., na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („Wysoki Przedstawiciel”), KPiB przyjął decyzję 2010/431/WPZiB (4) dotyczącą mianowania Xaviera BOUT DE MARNHACA szefem misji EULEX KOSOVO ze skutkiem od dnia 15 października 2010 r. Jego mandat został następnie przedłużony decyzją EULEX KOSOVO/1/2012 (5) do dnia 14 października 2012 r.

               (4)

               W dniu 4 października 2012 r. Wysoki Przedstawiciel zaproponował przedłużenie mandatu Xaviera BOUT DE MARNHACA na stanowisku szefa misji EULEX KOSOVO do dnia 31 stycznia 2013 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przedłuża się mandat Xaviera BOUT DE MARNHACA na stanowisku szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO, do dnia 31 stycznia 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 października 2012 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją RB ONZ 1244 (1999) oraz opinią MTS w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

      (2)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.

      (3)  Dz.U. L 146 z 6.6.2012, s. 46.

      (4)  Dz.U. L 202 z 4.8.2010, s. 10.

      (5)  Dz.U. L 154 z 15.6.2012, s. 24.


title: 2007/1/WE: Decyzja Rady z dnia 1 stycznia 2007 r. w sprawie mianowania członków Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 1/4

      DECYZJA RADY

   z dnia 1 stycznia 2007 r.
   w sprawie mianowania członków Komisji Wspólnot Europejskich
   (2007/1/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 45,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   w porozumieniu z przewodniczącym Komisji,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianowani zostają członkami Komisji, na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 października 2009 r.:

               Pani Meglena KUNEVA

               Pan Leonard ORBAN.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2007 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 1 stycznia 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący


title: 2012/511/UE: Decyzja Rady z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji o wsparciu żywnościowym

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 256/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 23 lipca 2012 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji o wsparciu żywnościowym
   (2012/511/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 214 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia jest stroną Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r. (1) (zwanej dalej „FAC z 1999 r.”), która wygasa w dniu 1 lipca 2012 r.

               (2)

               W dniu 17 listopada 2010 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie uzgodnienia Konwencji o wsparciu żywnościowym (zwanej dalej „Konwencją”) uwzględniającej i odzwierciedlającej nowoczesne podejście do wsparcia żywnościowego, która powinna zastąpić FAC z 1999 r.

               (3)

               Negocjacje w tej sprawie zakończono pomyślnie w dniu 25 kwietnia 2012 r.

               (4)

               Podpisanie Konwencji leży w interesie Unii, ponieważ pomogłoby w osiągnięciu celów pomocy humanitarnej, o których mowa w art. 214 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (5)

               Konwencja pozostaje otwarta do podpisu do dnia 31 grudnia 2012 r.

               (6)

               Należy podpisać Konwencję, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Konwencji o wsparciu żywnościowym (zwanej dalej „Konwencją”), z zastrzeżeniem jej zawarcia (2).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Konwencji w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 222 z 24.8.1999, s. 40.

      (2)  Tekst Konwencji zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1599 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ARTEMIS za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/430

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1599
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ARTEMIS za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowee sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsiębiorstwa ARTEMIS za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa ARTEMIS za okres od 1 stycznia do 26 czerwca 2014 r. wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsiębiorstwa (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsiębiorstwu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05587/2016 - C8-0055/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 209,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 74/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsiębiorstwa ARTEMIS w celu realizacji wspólnej inicjatywy technologicznej w zakresie systemów wbudowanych (4),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 561/2014 z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsiębiorstwa ECSEL (5), w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 12,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 110/2014 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących partnerstwa publiczno-prywatne, o których mowa w art. 209 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0092/2016),

               1.

               odracza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ARTEMIS za rok budżetowy 2014;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsiębiorstwa ECSEL, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 9.

      (2)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 10.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 52.

      (5)  Dz.U. L 169 z 7.6.2014, s. 152.

      (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (7)  Dz.U. L 38 z 7.2.2014, s. 2.


title: 2007/372/WE: Decyzja Komisji z dnia 31 maja 2007 r. w sprawie zmiany decyzji 2004/20/WE mającej na celu przekształcenie Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii w Agencję Wykonawczą ds. Konkurencyjności i Innowacyjności

text:
               1.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 140/52

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 31 maja 2007 r.
   w sprawie zmiany decyzji 2004/20/WE mającej na celu przekształcenie „Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii” w Agencję Wykonawczą ds. Konkurencyjności i Innowacyjności
   (2007/372/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W ramach lizbońskiej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego Wspólnota podjęła szereg środków mających na celu propagowanie oraz wspomaganie konkurencyjności i innowacyjności przyczyniających się do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, aby uczynić Europę atrakcyjniejszym miejscem dla inwestorów i pracowników.

               (2)

               Środki te obejmują decyzję nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającą Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacyjności (2007–2013) (2). Celami programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacyjności („CIP”) są zwiększenie konkurencyjności przedsiębiorstw, w szczególności małych i średnich („MŚP”), promowanie wszelkich form innowacyjności, włącznie z innowacyjnością ekologiczną, przyśpieszenie tworzenia społeczeństwa informacyjnego oraz namawianie do skutecznego wykorzystania energii oraz nowych i odnawialnych jej źródeł. Cele te będą realizowane poprzez wprowadzanie w życie następujących, obejmujących konkretne zagadnienia, programów: Program na rzecz przedsiębiorczości i innowacyjności, Program na rzecz polityki wspierania technologii informatycznych i telekomunikacyjnych oraz program „Inteligentna energia – Europa”.

               (3)

               Środki podjęte w ramach strategii lizbońskiej obejmują również rozporządzenie (WE) nr 1692/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 2006 r. ustanawiające drugi program „Marco Polo” dla udzielania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy oddziaływania systemu transportu towarów na środowisko naturalne („Marco Polo II”) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1382/2003 (3). Celami programu Marco Polo II są: zmniejszenie zagęszczenia ruchu, ograniczenie stopnia negatywnego oddziaływania systemu transportu na środowisko naturalne oraz popularyzowanie transportu intermodalnego, a w ten sposób przyczynienie się do stworzenia skutecznych i zrównoważonych systemów transportu oraz do propagowania konkurencyjności i innowacyjności, szczególnie wśród małych i średnich przedsiębiorstw we Wspólnocie.

               (4)

               Agencja Wykonawcza ds. Inteligentnej Energii („IEEA”) została powołana na mocy decyzji Komisji 2004/20/WE (4) celem zarządzania działaniami Wspólnoty w dziedzinie energii, przeprowadzanymi w ramach programu „Europa – inteligentna energia 2003–2006” („Program IEE 2003–2006”) przyjętego na mocy decyzji nr 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5). Na mocy decyzji 2004/20/WE IEEA będzie wykonywać swoje zadania do dnia 31 grudnia 2008 r. celem zrealizowania umów oraz dotacji w ramach programu IEE 2003–2006.

               (5)

               Przeprowadzona przez zewnętrznych konsultantów analiza korzyści i kosztów wykazała, że dalsze powierzanie zadań związanych z wykonywaniem nowego programu IEE 2007–2013 już istniejącej IEEA będzie najbardziej korzystną opcją.

               (6)

               Analiza ta wykazała również, że zadania związane z wykonywaniem programu dotyczące programu przedsiębiorczości i innowacyjności w ramach CIP i w ramach Marco Polo II mogby zostać przeprowadzone skuteczniej przez agencję wykonawczą, natomiast zarządzanie ogólne tymi programami należy powierzyć Komisji.

               (7)

               Ponieważ program IEE na lata 2007–2013 włączono do CIP oraz w celu zagwarantowania spójności w sposobie realizowania programów w ramach CIP, IEEA należy powierzyć określone zadania implementacyjne związane z programem przedsiębiorczości i innowacyjności, który jest również częścią CIP, w dodatku do realizacji programu IEE na lata 2007–2013. Ponadto – ponieważ Marco Polo II ma wspólne cele z CIP, a w szczególności z programem IEE, a mianowicie poprawę skuteczności wykorzystania energii w transporcie oraz ograniczenie jego wpływu na środowisko, i ponieważ korzystnie na obydwa programy mogłoby wpłynąć wykorzystanie synergii – określone zadania wykonawcze związane z Marco Polo II również należy przekazać IEEA.

               (8)

               Aby odzwierciedlić nowy zakres zadań IEAA, należy ją przekształcić w Agencję Wykonawczą ds. Konkurencyjności i Innowacyjności.

               (9)

               W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2004/20/WE.

               (10)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Agencji Wykonawczych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji 2004/20/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               artykuł 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Pełna nazwa agencji brzmi »Agencja Wykonawcza ds. Konkurencyjności i Innowacyjności«.”;

               2)

               artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 3
               Czas trwania
               Agencja wykonuje swoje zadania od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.”;

               3)

               artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 4
               Cele i zadania
               1.   Agencja jest odpowiedzialna za przeprowadzanie następujących zadań wykonawczych w ramach zarządzania działaniami wspólnotowymi w dziedzinie energii, przedsiębiorczości i innowacyjności, włącznie z innowacyjnością ekologiczną oraz zrównoważonym transportem towarów, w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacyjności 2007–2013 ustanowionego na mocy decyzji nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) (»CIP«) oraz drugiego programu Marco Polo 2007–2013 ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1692/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (7):

                           a)

                           kierowanie wszystkimi etapami realizacji konkretnych projektów w kontekście programu przedsiębiorczości i innowacyjności oraz programu »Europa – inteligentna energia«, ustanowionych na mocy decyzji nr 1639/2006/WE oraz drugiego programu Marco Polo, jak również przeprowadzanie niezbędnych w tym celu kontroli, poprzez przyjęcie odpowiednich decyzji w przypadkach, w których Komisja ją do tego upoważniła;

                           b)

                           przyjęcie instrumentów wykonania budżetu w zakresie przychodów i wydatków oraz przeprowadzenie, gdy Komisja upoważniła ją do tego, wszystkich działań niezbędnych do zarządzania środkami wykonawczymi, a w szczególności tych związanych z przyznawaniem umów i dotacji w ramach CIP i drugiego programu Marco Polo;

                           c)

                           gromadzenie, analiza i przekazywanie Komisji wszystkich informacji niezbędnych do prowadzenia i oceny wdrażania CIP i drugiego programu Marco Polo.

                     2.   Agencja zarządza również wszystkimi etapami wdrażania środków, które przekazano jej w ramach następujących programów:

                           a)

                           Europa – inteligentna energia (2003–2006) ustanowiony na mocy decyzji nr 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8);

                           b)

                           Marco Polo (2003–2006) ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1382/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (9);

                     Prawa i obowiązki Komisji związane ze środkami wykonawczymi, o których mowa w lit. b) pierwszego akapitu przypisuje się Agencji.
               3.   Komisja może zlecić Agencji, po otrzymaniu opinii komitetu ustanowionego na mocy art. 24 rozporządzenia (WE) nr 58/2003, przeprowadzenie zadań takiego samego rodzaju w ramach CIP lub innych programów wspólnotowych w rozumieniu art. 2 tego rozporządzenia i w dziedzinach, o których mowa w ust. 1.
               4.   Decyzja Komisji przekazująca władzę Agencji określa szczegółowo powierzone jej zadania i zostaje przyjęta w świetle wszelkich dodatkowych zadań, które mogą zostać powierzone Agencji. Decyzja Komisji zostanie przekazana, w celach informacyjnych, komitetowi ustanowionemu na mocy art. 24 rozporządzenia (WE) nr 58/2003.

               4)

               artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 6
               Dotacje
               Agencja otrzymuje dotacje wpisane do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich z funduszy przydzielonych na program CIP oraz na drugi program Marco Polo i, gdzie właściwe, inne wspólnotowe programy lub działania, których wykonanie polecono Agencji zgodnie z art. 4 ust. 3.”;

               5)

               artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 8
               Wykonanie budżetu administracyjnego
               Agencja wykonuje swój budżet operacyjny zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1653/2004 Komisji (10).

         Artykuł 2
   Wszystkie odniesienia do „Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii” interpretuje się jako odniesienia do Agencji Wykonawczej ds. Konkurencyjności i Innowacyjności od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 31 maja 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Günter VERHEUGEN

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, str. 15.

      (3)  Dz.U. L 328 z 24.11.2006, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 85.

      (5)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 29. Decyzja zmieniona decyzją nr 787/2004/WE (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 12).

      (6)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, str. 15.

      (7)  Dz.U. L 328 z 24.11.2006, str. 1.

      (8)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 29.

      (9)  Dz.U. L 196 z 2.8.2003, str. 1.”;

      (10)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, str. 6.”.


title: 2008/649/WE: Decyzja Komisji z dnia 3 lipca 2008 r. przyjmująca zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji

text:
               8.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 213/39

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 3 lipca 2008 r.
   przyjmująca zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji
   (2008/649/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1995/2000 (2), ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu („produkt objęty postępowaniem”) pochodzących z Rosji. Po przeglądzie wygaśnięcia wszczętym we wrześniu 2005 r. Rada, rozporządzeniem (WE) nr 1911/2006 (3), przedłużyła o pięć lat obowiązujące środki na ich obecnym poziomie.

               (2)

               Na wniosek Otwartej Spółki Akcyjnej (OAO) „Mineral and Chemical Company Eurochem”, będącej spółką holdingową OAO Novomoskovskiy Azot i OAO Nevinnomyssky Azot, Rosja („producent eksportujący”), Komisja ogłosiła w dniu 19 grudnia 2006 r. wszczęcie częściowego przeglądu okresowego tych środków, publikując zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (4).

               (3)

               Ostateczne ustalenia oraz wnioski z częściowego przeglądu okresowego dotyczące producenta eksportującego zostały przedstawione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 238/2008 (5). W czasie przeglądu okresowego wnioskodawca wyraził zainteresowanie złożeniem zobowiązania cenowego, jednak nie przedłożył należycie uzasadnionej oferty w terminie określonym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Jednak, jak stwierdzono w powyższym rozporządzeniu, z powodów wyszczególnionych w motywach 57 i 58 rozporządzenia (WE) nr 238/2008, Rada uznała, że producentowi eksportującemu należy w drodze wyjątku zezwolić na przygotowanie zobowiązania cenowego w terminie 10 dni kalendarzowych od wejścia w życie tego rozporządzenia. Po opublikowaniu powyższego rozporządzenia producent eksportujący złożył, w terminie określonym w powyższym rozporządzeniu, możliwe do przyjęcia zobowiązanie cenowe zgodne z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

         B.   ZOBOWIĄZANIE

               (4)

               Producent eksportujący zaoferował, że będzie sprzedawać produkt objęty postępowaniem i wchodzący w zakres kodu CN 3102 80 00 po cenach co najmniej równych poziomom cen, które znoszą szkodliwe skutki dumpingu. Ponadto w złożonej ofercie przewidziano wprowadzenie indeksacji cen minimalnych według publicznych międzynarodowych notowań produktu objętego postępowaniem, ze względu na znaczną zmienność cen tego produktu. Producent eksportujący zaproponował również przestrzeganie pewnego pułapu ilościowego, aby zapobiec wpływowi swojego przywozu na ceny we Francji, będące podstawą indeksacji. Poziom pułapu ilościowego określono ogółem na ok. 10 % całkowitej konsumpcji produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie.

               (5)

               Ponadto producent eksportujący zaproponował, że aby zmniejszyć ryzyko naruszenia zobowiązań cenowych w wyniku kompensacji, nie będzie sprzedawał produktu objętego zobowiązaniem tym samym klientom we Wspólnocie Europejskiej, którym sprzedaje inne produkty, z wyjątkiem niektórych innych produktów, w odniesieniu do których producent eksportujący zobowiązuje się do przestrzegania określonej polityki cenowej.

               (6)

               Producent eksportujący będzie również okresowo przedstawiać Komisji szczegółowe informacje dotyczące wywozu do Wspólnoty, co pozwoli Komisji skutecznie monitorować złożone przez niego zobowiązanie. Ponadto, ze względu na strukturę sprzedaży producenta eksportującego, Komisja uważa, iż ryzyko obejścia tego zobowiązania jest ograniczone.

               (7)

               Po ujawnieniu propozycji dotyczącej zobowiązania przemysł wspólnotowy wyraził wobec niej sprzeciw. Przemysł wspólnotowy twierdził, że ceny produktu objętego dochodzeniem są zmienne oraz że indeksacja ceny minimalnej w oparciu o stwierdzone ceny produktu objętego postępowaniem nie jest wykonalna w każdych warunkach rynkowych, w szczególności nie byłaby wykonalna na rynku kształtowanym przez podaż, tzn. w takiej sytuacji rynkowej, gdy, ze względu na dużą podaż, ceny może określać kupujący. W związku z tym przemysł wspólnotowy zasugerował, że za podstawę indeksacji cen minimalnych należy przyjąć ceny gazu ziemnego w Waidhaus. W związku z powyższym należy jednak zauważyć, że indeksacja cen w oparciu o ceny gazu ziemnego nie jest w tym przypadku odpowiednia, ze względu na niewielką korelację cen produktu objętego postępowaniem z cenami gazu ziemnego. W odniesieniu do komentarzy przemysłu wspólnotowego, który stwierdził, że przyjęta forma indeksacji nie jest wykonalna na rynku kształtowanym przez podaż, należy podkreślić, że Komisja będzie monitorować zobowiązanie i w razie pojawienia się dowodów prima facie, z których wynikać będzie, że zobowiązanie nie jest wykonalne, zgodnie z motywem 11 niezwłocznie podejmie odpowiednie kroki, aby zaradzić powstałej sytuacji.

               (8)

               Przemysł wspólnotowy stwierdził ponadto, że pułap ilościowy jest zbyt wysoki i zwrócił się o jego ustanowienie na poziomie maksymalnie 3 % całkowitej konsumpcji wspólnotowej. Stwierdził on, że przy większej sprzedaży producent eksportujący będzie w stanie wpłynąć na ceny na rynku, a tym samym uniemożliwić indeksację cen minimalnych. Należy w tym przypadku zauważyć, że pułap ilościowy określono na poziomie, który uznano za (i) wystarczająco ograniczający ryzyko wpływu producenta eksportującego na ceny na rynku francuskim, co uniemożliwiłoby korzystanie z przyjętego wzoru indeksacji; oraz (ii) wystarczająco wysoki, co sprawia, że zobowiązanie jest równocześnie wykonalne. Ponadto przemysł wspólnotowy nie wykazał, dlaczego jego zdaniem każda ilość przekraczająca 3 % całkowitej wspólnotowej konsumpcji miałaby niekorzystny wpływ na ceny.

               (9)

               Przemysł wspólnotowy zaproponował ponadto wprowadzenie „progresywnego pułapu ilościowego”, przy którym pułap ilościowy producenta eksportującego byłby podnoszony raz do roku w zależności od przestrzegania przez niego warunków zobowiązania. Wniosek ten został jednak odrzucony, ponieważ jedynym celem pułapów ilościowych jest ograniczenie ryzyka wywierania wpływu na ceny, na których opiera się indeksacja ceny minimalnej. Należy również nadmienić, że w przypadku naruszenia zobowiązania możliwe jest wycofanie jego przyjęcia.

               (10)

               W świetle powyższego, zobowiązanie złożone przez rosyjskiego producenta eksportującego jest możliwe do przyjęcia.

               (11)

               Zważywszy na szczególne części składowe zobowiązania (to jest w szczególności na wzór indeksacji), Komisja będzie jednak regularnie poddawała ocenie wykonalność tego zobowiązania. W ramach tej oceny wykonalności Komisja weźmie pod uwagę następujące kryteria (lecz nie musi się do nich ograniczyć): ceny produktu objętego postępowaniem na rynku francuskim; poziom wskaźnika wyliczanego według wzoru indeksacji; ceny sprzedaży producenta eksportującego podawane przez niego w kwartalnych sprawozdaniach ze sprzedaży; rentowność przemysłu wspólnotowego. W szczególności, jeżeli w tej ocenie wykonalności stwierdzone zostanie, że spadek rentowności przemysłu wspólnotowego ma związek ze zobowiązaniem, Komisja podejmie starania o niezwłoczne wycofanie przyjęcia zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

               (12)

               Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań przez przedsiębiorstwa, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od (i) przedstawienia faktury w ramach zobowiązania zawierającej przynajmniej informacje wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 789/2008 (6); (ii) spełnienia warunku, że przywożone produkty zostały wytworzone, dostarczone i zafakturowane bezpośrednio przez wspomniane przedsiębiorstwa na rzecz pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie; oraz (iii) spełnienia warunku, że towary zgłoszone i przedstawione do oclenia odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w fakturze w ramach zobowiązania. W przypadku braku takiej faktury, lub jeśli nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu do oclenia, nałożone zostanie cło antydumpingowe w odpowiedniej wysokości.

               (13)

               W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania niniejszego zobowiązania w wyżej wymienionym rozporządzeniu (WE) nr 789/2008 poinformowano importerów o tym, że niespełnienie warunków określonych w rozporządzeniu lub wycofanie przyjęcia zobowiązania przez Komisję może prowadzić do powstania długu celnego z tytułu odpowiednich transakcji.

               (14)

               W przypadku naruszenia zobowiązania lub wycofania się z niego lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję, cło antydumpingowe nałożone zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego jest automatycznie stosowane na mocy art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym przyjmuje się zobowiązanie złożone przez wymienionego poniżej producenta eksportującego w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym pochodzącego z Rosji przywozu mieszanin mocznika i azotanu amonu w roztworze wodnym lub amoniakalnym.

               Państwo

               Przedsiębiorstwo

               Dodatkowy kod Taric

               Rosja

               Otwarta Spółka Akcyjna (OAO) Mineral and Chemical Company „Eurochem”, członek grupy przedsiębiorstw Eurochem, Moskwa, Rosja, dla towarów wyprodukowanych przez powiązaną z nią OAO NAK Azot, Novomoskovsk, Rosja, lub przez powiązaną z nią OAO Nevinnomyssky Azot, Nevinnomyssk, Rosja, sprzedawanych bezpośrednio pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie lub dla tych samych towarów sprzedawanych przez Eurochem Trading GmbH, Zug, Szwajcaria, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie.

               A885

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 3 lipca 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s. 17).

      (2)  Dz.U. L 238 z 22.9.2000, s. 15. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1675/2003 (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, s. 4).

      (3)  Dz.U. L 365 z 21.12.2006, s. 26.

      (4)  Dz.U. C 311 z 19.12.2006, s. 51.

      (5)  Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 14.

      (6)  Zob. s 14 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2014/310/UE: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUCAP Sahel Mali/1/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)

text:
               3.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 164/43

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUCAP SAHEL MALI/1/2014
   z dnia 26 maja 2014 r.
   w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)

      (2014/310/UE)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/219/WPZiB z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją 2014/219/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa został upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji, aby sprawować kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją EUCAP Sahel Mali, w tym decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by Albrecht CONZE został mianowany szefem misji EUCAP Sahel Mali na okres od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Albrecht CONZE zostaje niniejszym mianowany szefem misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) na okres od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 21.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/76 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie uruchomienia misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) i zmiany decyzji 2014/219/WPZiB

text:
               20.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 13/5

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/76
   z dnia 19 stycznia 2015 r.
   w sprawie uruchomienia misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) i zmiany decyzji 2014/219/WPZiB
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/219/WPZiB z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (1), w szczególności jej art. 4,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 15 kwietnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/219/WPZiB.

               (2)

               Dnia 14 października 2014 r. Rada zatwierdziła koncepcję operacji dla EUCAP Sahel Mali.

               (3)

               W związku z zaleceniem cywilnego dowódcy operacji i osiągnięciem wstępnej zdolności operacyjnej przez EUCAP Sahel Mali, misję należy uruchomić dnia 15 stycznia 2015 r. i powinna ona działać przez okres 24 miesięcy.

               (4)

               W decyzji 2014/219/WPZiB przewidziano finansową kwotę odniesienia w wysokości 5 500 000 EUR na okres pierwszych dziewięciu miesięcy po jej wejściu w życie. Należy zapewnić nową kwotę odniesienia na okres dwunastu miesięcy, poczynając od dnia 15 stycznia 2015 r. W tym celu należy zmienić decyzję 2014/219/WPZiB.

               (5)

               EUCAP Sahel Mali będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) zostaje uruchomiona dnia 15 stycznia 2015 r.
   Artykuł 2
   Cywilny dowódca operacji EUCAP Sahel Mali zostaje niniejszym upoważniony do rozpoczęcia realizacji misji ze skutkiem natychmiastowym.
   Artykuł 3
   Art. 14 ust. 1 decyzji 2014/219/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Mali w okresie od dnia 15 kwietnia 2014 r. do dnia 14 stycznia 2015 r. wynosi 5 500 000 EUR. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Mali w okresie od dnia 15 stycznia 2015 r. do dnia 14 stycznia 2016 r. wynosi 11 400 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na kolejne okresy podejmuje Rada.”

   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 stycznia 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 stycznia 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 21.


title: 2013/86/UE: Decyzja Rady z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej protokołu uzupełniającego z Nagoi-Kuala Lumpur dotyczącego odpowiedzialności i odszkodowania do protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               19.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 46/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 12 lutego 2013 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej protokołu uzupełniającego z Nagoi-Kuala Lumpur dotyczącego odpowiedzialności i odszkodowania do protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2013/86/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 27 Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej (2) („protokół”) zapewnia, że konferencja stron będąca spotkaniem stron protokołu (COP/MOP) została zobowiązana do przyjęcia, na swoim pierwszym spotkaniu, sposobu postępowania dotyczącego opracowania międzynarodowych zasad i procedur w zakresie odpowiedzialności i odszkodowania za szkody wynikające z transgranicznego przemieszczania żywych zmodyfikowanych organizmów.

               (2)

               W czerwcu 2007 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do udziału w negocjacjach dotyczących odpowiedzialności i odszkodowania w tym zakresie w imieniu Unii dotyczących zagadnień podlegających kompetencji Unii, zgodnie z pewnymi wytycznymi negocjacyjnymi. Upoważnienie zostało przedłużone w październiku 2008 r., tak by objąć ostatnie etapy negocjacji.

               (3)

               Podczas piątej konferencji stron będącej spotkaniem stron protokołu w Nagoi w Japonii Unia udzieliła poparcia ostatecznemu kompromisowi osiągniętemu w sprawie uzupełniającego protokołu z Nagoi-Kuala Lumpur dotyczącego odpowiedzialności i odszkodowania do protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym („protokół uzupełniający”), po uznaniu, że jest on zgodny z ustalonym stanowiskiem Unii oraz z wytycznymi negocjacyjnymi otrzymanymi przez Komisję.

               (4)

               W dniu 15 października 2010 r. na końcowym piątym posiedzeniu plenarnym COP/MOP przyjęto protokół uzupełniający.

               (5)

               W dniu 20 grudnia 2010 r. Rada wyraziła zadowolenie z przyjęcia protokołu uzupełniającego.

               (6)

               Zgodnie z decyzją Rady z dnia 6 maja 2011 r. (3) protokół uzupełniający został podpisany przez Unię w dniu 11 maja 2011 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (7)

               Zgodnie z art. 34 Konwencji o różnorodności biologicznej (4) każdy protokół do tej konwencji podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa oraz przez organizacje regionalnej integracji gospodarczej.

               (8)

               Unia i jej państwa członkowskie powinny starać się jak najszybciej złożyć dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia protokołu uzupełniającego.

               (9)

               Protokół uzupełniający przyczynia się do realizacji celów polityki ochrony środowiska Unii.

               (10)

               Protokół uzupełniający należy zatem zatwierdzić w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół uzupełniający zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii.
   Tekst protokołu uzupełniającego zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby upoważnione do złożenia, w imieniu Unii – w kwestiach będących w zakresie kompetencji Unii – instrumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 18 protokołu uzupełniającego (5). Jednocześnie wyznaczona(-e) osoba(-y) składa(-ją) deklarację zamieszczoną w załączniku do niniejszej decyzji, zgodnie z artykułem 34 ust. 3 Konwencji o różnorodności biologicznej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2013 r.

            W imieniu Rady

         M. NOONAN

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 50.

      (3)  Dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (4)  Dz.U. L 309 z 13.12.1993, s. 3.

      (5)  Data wejścia w życie protokołu uzupełniającego zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      ZAŁĄCZNIK

         DEKLARACJA UNII EUROPEJSKIEJ ZGODNIE Z ART. 34 UST. 3 KONWENCJI O RÓŻNORODNOŚCI BIOLOGICZNEJ

      „Unia Europejska oświadcza, że zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności z jego art. 191, posiada kompetencje do zawierania umów międzynarodowych oraz do realizacji obowiązków z nich wynikających, które przyczyniają się do osiągnięcia następujących celów:

                  —

                  zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego,

                  —

                  ochrony zdrowia ludzkiego,

                  —

                  ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych,

                  —

                  promowania środków na poziomie międzynarodowym w celu rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w zakresie środowiska naturalnego, w tym w szczególności zwalczania zmian klimatu.

            Ponadto Unia Europejska przyjmuje środki na poziomie Unii w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
      Unia Europejska oświadcza, że przyjęła już instrumenty prawne, wiążące wobec jej państw członkowskich, obejmujące sprawy uregulowane przez niniejszy protokół uzupełniający. Wykonywanie przez Unię jej kompetencji podlega z definicji stałemu rozwojowi. By wypełnić swoje zobowiązania na mocy art. 20 ust. 3 lit. a) Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej, Unia będzie uaktualniać wykaz aktów prawnych już przekazanych do Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym.
      Unia Europejska jest odpowiedzialna za wykonanie tych zobowiązań wynikających z protokołu uzupełniającego, które są objęte obowiązującymi przepisami prawa Unii.”

      ZAŁĄCZNIK

         PROTOKÓŁ UZUPEŁNIAJĄCY Z NAGOI-KUALA LUMPUR DOTYCZĄCY ODPOWIEDZIALNOŚCI I ODSZKODOWANIA DO PROTOKOŁU KARTAGEŃSKIEGO O BEZPIECZEŃSTWIE BIOLOGICZNYM

      STRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU UZUPEŁNIAJĄCEGO,
      BĘDĄC Stronami Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej, zwanego dalej „Protokołem”,
      BIORĄC POD UWAGĘ zasadę 13. Deklaracji z Rio de Janeiro w sprawie środowiska i rozwoju,
      POTWIERDZAJĄC podejście ostrożnościowe przedstawione w zasadzie 15. Deklaracji z Rio de Janeiro w sprawie środowiska i rozwoju,
      UZNAJĄC potrzebę wprowadzenia odpowiednich środków zaradczych w wypadku wyrządzenia szkody lub w wypadku wystarczającego prawdopodobieństwa szkody, zgodnie z Protokołem,
      POWOŁUJĄC się na art. 27 Protokołu,
      UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Cel
      Celem niniejszego protokołu uzupełniającego jest przyczynienie się do zachowania oraz zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej z uwzględnieniem zagrożenia dla zdrowia ludzkiego poprzez określenie międzynarodowych zasad i procedur w dziedzinie odpowiedzialności i odszkodowania w odniesieniu do żywych zmodyfikowanych organizmów.
      Artykuł 2
      Stosowane terminy
      1.   Do niniejszego protokołu uzupełniającego mają zastosowanie terminy użyte w art. 2 Konwencji o różnorodności biologicznej, zwanej dalej „Konwencją”, oraz w art. 3 Protokołu.
      2.   Ponadto do celów niniejszego protokołu uzupełniającego:

                  a)

                  „konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron Protokołu” oznacza konferencję Stron Konwencji służącą jako spotkanie Stron Protokołu;

                  b)

                  „szkoda” oznacza negatywny wpływ na zachowanie i zrównoważone użytkowanie różnorodności biologicznej z uwzględnieniem zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, który:

                              (i)

                              jest wymierny lub w inny sposób dostrzegalny, biorąc pod uwagę, tam gdzie to możliwe, naukowo określone podstawy uznane przez właściwy organ, który bierze pod uwagę wszelkie inne zmiany wywołane przez człowieka i zmiany naturalne; oraz

                              (ii)

                              jest znaczący, jak określono w ust. 3 poniżej;

                  c)

                  „podmiot gospodarczy” oznacza każdą osobę sprawującą bezpośrednią lub pośrednią kontrolę nad żywym zmodyfikowanym organizmem, co może, w stosownych przypadkach i zgodnie z prawem krajowym, obejmować między innymi posiadacza pozwolenia, osobę, która wprowadziła żywy zmodyfikowany organizm do obrotu, wykonawcę, producenta, powiadamiającego, eksportera, importera, przewoźnika lub dostawcę;

                  d)

                  „środki zaradcze” oznaczają uzasadnione działania w celu:

                              (i)

                              zapobiegania, redukowania, ograniczania, łagodzenia, lub w inny sposób unikania szkód, zależnie od sytuacji;

                              (ii)

                              przywrócenia różnorodności biologicznej poprzez działania, które należy podjąć zgodnie z następującą hierarchią:

                                          a)

                                          przywrócenie różnorodności biologicznej do stanu sprzed powstania szkody, lub jego najbliższego odpowiednika; i w przypadku gdy właściwy organ uzna, że nie jest to możliwe;

                                          b)

                                          przywrócenie poprzez, między innymi, zastąpienie utraty różnorodności biologicznej innymi składnikami różnorodności biologicznej w odniesieniu do tego samego albo innego rodzaju wykorzystania w tym samym lub, jeśli to właściwe, alternatywnym miejscu.

            3.   „Znaczący” negatywny wpływ jest ustalany na podstawie czynników takich jak:

                  a)

                  długotrwała lub trwała zmiana, przez co należy rozumieć zmianę, która nie zostanie odwrócona za pomocą naturalnej regeneracji w rozsądnym okresie czasu;

                  b)

                  zakres jakościowych lub ilościowych zmian, które wpływają niekorzystnie na składniki różnorodności biologicznej;

                  c)

                  zmniejszenie zdolności elementów różnorodności biologicznej do dostarczania dóbr i świadczenia usług;

                  d)

                  zakres występowania jakichkolwiek negatywnych skutków dla zdrowia ludzkiego w kontekście Protokołu.

            Artykuł 3
      Zakres
      1.   Niniejszy protokół uzupełniający ma zastosowanie do szkód spowodowanych przez żywe zmodyfikowane organizmy, których źródłem jest przemieszczanie transgraniczne. Żywe zmodyfikowane organizmy, o których mowa, obejmują:

                  a)

                  organizmy przeznaczone do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub pasza lub przeznaczone do przetwarzania;

                  b)

                  przeznaczone do ograniczonego stosowania;

                  c)

                  przeznaczone do zamierzonego wprowadzenia do środowiska.

            2.   W odniesieniu do zamierzonego transgranicznego przemieszczania niniejszy protokół uzupełniający stosuje się do szkód wynikających z dozwolonego wykorzystania żywych zmodyfikowanych organizmów, o których mowa w ust. 1 powyżej.
      3.   Niniejszy protokół uzupełniający ma również zastosowanie do szkód wynikających z niezamierzonych transgranicznych przemieszczeń, o których mowa w art. 17 Protokołu, a także szkód powstałych w wyniku niezgodnego z prawem transgranicznego przemieszczania, o których mowa w art. 25 Protokołu.
      4.   Niniejszy protokół uzupełniający ma zastosowanie do szkód wynikających z przemieszczania transgranicznego żywych zmodyfikowanych organizmów, które rozpoczęto po wejściu niniejszego protokołu uzupełniającego w życie w stosunku do Strony, pod której jurysdykcją znajduje się teren, na który dokonano transgranicznego przemieszczenia.
      5.   Niniejszy protokół uzupełniający stosuje się do szkody, jaka miała miejsce na obszarze znajdującym się w granicach krajowej jurysdykcji Stron.
      6.   Strony mogą wykorzystywać kryteria określone w ich prawie krajowym w celu naprawy szkód, które miały miejsce w granicach ich jurysdykcji krajowej.
      7.   Prawo krajowe wdrażające niniejszy protokół uzupełniający stosuje się również do szkód powstałych na skutek przemieszczenia transgranicznego żywych zmodyfikowanych organizmów z państw niebędących Stronami.
      Artykuł 4
      Związek przyczynowy
      Związek przyczynowy między szkodą a danym żywym zmodyfikowanym organizmem ustala się zgodnie z prawem krajowym.
      Artykuł 5
      Środki zaradcze
      1.   Strony wymagają, aby odpowiedni podmiot gospodarczy lub podmioty gospodarcze, w przypadku wyrządzenia szkody, z zastrzeżeniem wszelkich wymogów właściwego organu, podjęły następujące działania:

                  a)

                  niezwłocznie powiadomiły o tym właściwy organ;

                  b)

                  dokonały oceny szkody; oraz

                  c)

                  podjęły odpowiednie środki zaradcze.

            2.   Właściwy organ:

                  a)

                  ustala tożsamość podmiotu gospodarczego, który spowodował szkodę;

                  b)

                  dokonuje oceny szkody; oraz

                  c)

                  określa, jakie środki zaradcze powinny zostać podjęte przez podmiot gospodarczy.

            3.   W przypadku gdy istotne informacje, w tym dostępne informacje naukowe lub informacje dostępne w Systemie Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, wskazują, że istnieje wystarczające prawdopodobieństwo, iż dojdzie do wyrządzenia szkody, jeżeli w odpowiednim czasie nie zostaną podjęte odpowiednie środki zaradcze, podmiot gospodarczy jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich środków zaradczych w tym zakresie, tak aby uniknąć powstania takiej szkody.
      4.   Właściwy organ może podjąć odpowiednie środki zaradcze w tym zakresie, w szczególności jeśli podmiot gospodarczy tego nie zrobił.
      5.   Właściwy organ ma prawo do odzyskania od podmiotu gospodarczego kosztów i wydatków poniesionych na skutek dokonania oceny szkody i podjęcia odpowiednich środków zaradczych, oraz innych kosztów towarzyszących. Strony mogą określić, w ramach prawa krajowego, inne sytuacje, w których podmiot gospodarczy nie będzie zobowiązany do ponoszenia kosztów i wydatków.
      6.   Decyzje właściwego organu wymagające od podmiotu gospodarczego podjęcia środków zaradczych powinny być umotywowane. O takich decyzjach należy poinformować podmiot gospodarczy. Prawo krajowe określa sposoby naprawienia szkody, w tym możliwość administracyjnej lub sądowej kontroli takich decyzji. Właściwy organ, zgodnie z prawem krajowym, powiadamia również podmiot gospodarczy o dostępnych sposobach naprawienia szkody. Odwołanie się do takich sposobów naprawienia szkody nie stanowi przeszkody dla podjęcia środków zaradczych przez właściwy organ w odpowiednich okolicznościach, o ile nie wskazano inaczej w prawie krajowym.
      7.   Przy wdrażaniu niniejszego artykułu, a także w celu określenia szczególnych środków zaradczych, których podjęcia właściwy organ może wymagać lub które mogą zostać przez niego podjęte, Strony mogą, w stosownych przypadkach, ocenić, czy dane środki zaradcze są już uwzględnione w ich prawie krajowym dotyczącym odpowiedzialności cywilnej.
      8.   Środki zaradcze są realizowane zgodnie z prawem krajowym.
      Artykuł 6
      Wyłączenia
      1.   Strony mogą przewidzieć, w ramach prawa krajowego, poniżej wymienione przypadki wyłączeń:

                  a)

                  działanie siły wyższej; oraz

                  b)

                  działania wojenne lub niepokoje społeczne.

            2.   Strony mogą przewidzieć, w ramach prawa krajowego, inne przypadki wyłączeń lub środków łagodzących zgodnie z ich uznaniem.
      Artykuł 7
      Ograniczenia czasowe
      Strony mogą określić w ramach prawa krajowego:

                  a)

                  względne lub bezwzględne ograniczenia czasowe, w tym w odniesieniu do działań związanych ze środkami zaradczymi; oraz

                  b)

                  rozpoczęcie okresu, do którego ma zastosowanie ograniczenie czasowe.

            Artykuł 8
      Ograniczenia finansowe
      Strony mogą przewidzieć, w ramach prawa krajowego, ograniczenia finansowe w odniesieniu do odzyskania kosztów i wydatków związanych z podjęciem środków zaradczych.
      Artykuł 9
      Prawo regresu
      Niniejszy protokół uzupełniający nie ogranicza prawa regresu lub prawa do odszkodowania, których podmiot gospodarczy może dochodzić wobec jakiejkolwiek innej osoby.
      Artykuł 10
      Zabezpieczenie finansowe
      1.   Strony zachowują prawo, w ramach prawa krajowego, do zabezpieczenia finansowego.
      2.   Strony korzystają z prawa, o którym mowa w ust. 1 powyżej, w sposób zgodny ze swoimi prawami i zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego, biorąc pod uwagę trzy ostatnie ustępy preambuły Protokołu.
      3.   Na pierwszym po wejściu w życie protokołu uzupełniającego posiedzeniu konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron Protokołu zostanie przedstawiony wniosek, aby Sekretariat przeprowadził wszechstronną analizę, która obejmie między innymi:

                  a)

                  zasady mechanizmów zabezpieczenia finansowego;

                  b)

                  ocenę skutków dla środowiska, gospodarki i społeczeństwa takich mechanizmów, w szczególności w krajach rozwijających się; oraz

                  c)

                  określenie odpowiednich podmiotów mających zapewnić zabezpieczenie finansowe.

            Artykuł 11
      Odpowiedzialność państw za akty międzynarodowo bezprawne
      Niniejszy protokół uzupełniający nie narusza praw i obowiązków państw wynikających z zasad ogólnych prawa międzynarodowego w odniesieniu do odpowiedzialności państw za akty międzynarodowo bezprawne.
      Artykuł 12
      Wdrożenie i odpowiedzialność cywilna
      1.   Strony określają, w ramach prawa krajowego, zasady i procedury dotyczące szkody. W celu realizacji tego zobowiązania Strony określają środki zaradcze zgodnie z zapisami niniejszego protokołu uzupełniającego, i mogą, w odpowiednich przypadkach:

                  a)

                  stosować obowiązujące przepisy prawa krajowego, w tym, w stosownych przypadkach, ogólne zasady i procedury dotyczące odpowiedzialności cywilnej;

                  b)

                  stosować lub opracować zasady i procedury odpowiedzialności cywilnej specjalnie w tym celu; lub

                  c)

                  stosować lub opracować rozwiązania stanowiące kombinację obu możliwości.

            2.   Strony, w celu zapewnienia odpowiednich zasad i procedur prawa krajowego w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody na osobie lub szkody materialne związane ze szkodą, jak określono w art. 2 ust. 2 lit. b):

                  a)

                  nadal stosują obowiązujące przepisy ogólne o odpowiedzialności cywilnej;

                  b)

                  opracowują i stosują lub nadal stosują przepisy dotyczące odpowiedzialności cywilnej utworzone specjalnie w tym celu; lub

                  c)

                  opracowują i stosują lub nadal stosują kombinację obu powyższych.

            3.   Przy opracowywaniu przepisów prawa dotyczącego odpowiedzialności cywilnej, o których mowa w lit. b) lub c) ust. 1 lub 2 powyżej, Strony mogą, w stosownych przypadkach, uwzględnić, między innymi, następujące kwestie:

                  a)

                  szkodę;

                  b)

                  normy odpowiedzialności włącznie z odpowiedzialnością na zasadzie ryzyka lub odpowiedzialnością na zasadzie winy;

                  c)

                  skupienie odpowiedzialności, w stosownych przypadkach;

                  d)

                  prawo do wnoszenia roszczeń.

            Artykuł 13
      Ocena i przegląd
      Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron Protokołu dokonuje przeglądu skuteczności niniejszego protokołu uzupełniającego pięć lat po jego wejściu w życie, a następnie co pięć lat, pod warunkiem że informacje, które wymagają takiego przeglądu zostały udostępnione przez Strony. Przeglądu dokonuje się w kontekście oceny i przeglądu Protokołu, jak określono w art. 35 Protokołu, o ile nie zostanie postanowione inaczej przez Strony niniejszego protokołu uzupełniającego. Pierwszy przegląd będzie obejmować przegląd skuteczności art. 10 i 12.
      Artykuł 14
      Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron Protokołu
      1.   Z zastrzeżeniem art. 32 ust. 2 Konwencji, konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron Protokołu będzie służyć jako spotkanie Stron niniejszego protokołu uzupełniającego.
      2.   Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron Protokołu regularnie dokonuje przeglądu wykonania postanowień niniejszego protokołu uzupełniającego i w ramach swego mandatu podejmuje decyzje konieczne do wspierania jego skutecznej realizacji. Realizuje funkcje przydzielone jej w ramach niniejszego protokołu uzupełniającego oraz, mutatis mutandis, funkcje powierzone jej w art. 29 ust. 4 lit. a) i f) Protokołu.
      Artykuł 15
      Sekretariat
      Sekretariat utworzony na mocy art. 24 Konwencji pełni rolę sekretariatu niniejszego protokołu uzupełniającego.
      Artykuł 16
      Związek z Konwencją i Protokołem
      1.   Niniejszy protokół uzupełniający uzupełnia Protokół i nie zmienia go ani nie wprowadza do niego poprawek.
      2.   Niniejszy protokół uzupełniający nie wpływa na prawa i obowiązki Stron niniejszego protokołu uzupełniającego wynikające z Konwencji oraz Protokołu.
      3.   Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień niniejszego protokołu uzupełniającego, postanowienia Konwencji i Protokołu stosuje się, mutatis mutandis, do niniejszego protokołu uzupełniającego.
      4.   Nie naruszając przepisów ust. 3 powyżej, niniejszy protokół uzupełniający nie ma wpływu na prawa i obowiązki Stron wynikające z prawa międzynarodowego.
      Artykuł 17
      Podpis
      Niniejszy protokół uzupełniający pozostaje otwarty do podpisu przez Strony Protokołu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od dnia 7 marca 2011 r. do dnia 6 marca 2012 r.
      Artykuł 18
      Wejście w życie
      1.   Niniejszy protokół uzupełniający wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia czterdziestego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia przez państwa lub organizacje regionalnej integracji gospodarczej, które są Stronami Protokołu.
      2.   Niniejszy protokół uzupełniający wchodzi w życie w odniesieniu do państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej, które ratyfikują, przyjmują lub zatwierdzają go lub do niego przystępują po złożeniu czterdziestego instrumentu, o którym mowa w ust. 1 powyżej, dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia przez to państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, lub w dniu, w którym Protokół wejdzie w życie w stosunku do tego państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej, zależnie od tego, która data jest późniejsza.
      3.   Do celów ust. 1 i 2 żaden instrument złożony przez organizację regionalnej integracji gospodarczej nie jest liczony jako dodatkowy w stosunku do instrumentów złożonych przez państwa członkowskie przedmiotowej organizacji.
      Artykuł 19
      Zastrzeżenia
      Do niniejszego protokołu uzupełniającego nie można zgłaszać żadnych zastrzeżeń.
      Artykuł 20
      Wypowiedzenie
      1.   W dowolnym czasie po upływie dwóch lat od daty, z którą niniejszy protokół uzupełniający wszedł w życie dla danej Strony, Strona ta może wypowiedzieć niniejszy protokół uzupełniający, przekazując pisemne powiadomienie depozytariuszowi.
      2.   Każde takie wypowiedzenie wchodzi w życie po upływie roku od daty otrzymania go przez depozytariusza lub w dowolnej późniejszej dacie określonej w powiadomieniu o wypowiedzeniu.
      3.   Każdą Stronę, która wypowiada Protokół, zgodnie z art. 39 Protokołu, uznaje się za wypowiadającą również niniejszy protokół uzupełniający.
      Artykuł 21
      Teksty autentyczne
      Oryginał niniejszego protokołu uzupełniającego, którego teksty w języku angielskim, francuskim, hiszpańskim, arabskim, chińskim i rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostaje złożony u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
      NA POTWIERDZENIE CZEGO niżej podpisani, będąc należycie upełnomocnieni, podpisali niniejszy protokół uzupełniający.

         SPORZĄDZONO w Nagoi w dniu piętnastego października dwa tysiące dziesiątego roku.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/730 z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

text:
               26.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 108/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/730
   z dnia 25 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z niektórymi pozostałymi członkami Światowej Organizacji Handlu na podstawie art. XXIV ust. 6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę.

               (3)

               Negocjacje te zakończono, a w dniu 12 lipca 2016 r. parafowano Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII GATT z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej (zwane dalej „Porozumieniem”).

               (4)

               Porozumienie zostało podpisanie w imieniu Unii w dniu 25 listopada 2016 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1995 (2).

               (5)

               Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.
   Tekst Porozumienia dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby upoważnione do dokonania, w imieniu Unii, powiadomienia, o którym mowa w Porozumieniu, aby wyrazić tym samym zgodę Unii na związanie się Porozumieniem (3).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         I. BORG

            Przewodniczący

      (1)  Parlament Europejski wyraził zgodę na zawarcie Porozumienia w dniu 15 marca 2017 r.

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1995 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej (Dz.U. L 308 z 16.11.2016, s. 1).

      (3)  Data wejścia w życie Porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/238 z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie dostępu statków rybackich pływających pod banderą Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Majotty, podlegających jurysdykcji Unii Europejskiej

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 40/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/238
   z dnia 10 lutego 2015 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie dostępu statków rybackich pływających pod banderą Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Majotty, podlegających jurysdykcji Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i ust. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 11 lipca 2012 r. Rada Europejska przyjęła decyzję 2012/419/UE (1) zmieniającą, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r., status Majotty względem Unii Europejskiej. Z tą datą Majotta przestała być krajem lub terytorium zamorskim, a stała się regionem najbardziej oddalonym Unii w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

               (2)

               Rada upoważniła Komisję do prowadzenia w imieniu Unii negocjacji dotyczących umowy z Republiką Seszeli odnoszących się do dostępu dla statków rybackich pływających pod banderą Republiki Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Unii, a mianowicie w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Majotty.

               (3)

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie dostępu statków rybackich pływających pod banderą Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Majotty, podlegających jurysdykcji Unii Europejskiej (zwana dalej „umową”) została podpisana zgodnie z decyzją Rady 2014/331/UE (2) i jest tymczasowo stosowana od dnia 20 maja 2014 r.

               (4)

               Umowa ustanawia wspólny komitet odpowiedzialny za monitorowanie jej stosowania. Ponadto zgodnie z umową wspólny komitet może zatwierdzać niektóre zmiany wprowadzane do umowy. Aby ułatwić przyjmowanie tych zmian, należy upoważnić Komisję, z zastrzeżeniem określonych warunków, do przyjmowania ich w ramach procedury uproszczonej.

               (5)

               Aby władze na Majotcie wdrażały przepisy wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) – od daty, w której Majotta staje się najbardziej oddalonym regionem – konieczne jest ustanowienie właściwych ram administracyjnych, działań kontrolnych oraz stworzenie materialnej infrastruktury i zapewnienie odpowiedniego budowania potencjału Pomoże to również spełnić wymóg wywiązywania się z międzynarodowych zobowiązań sprawozdawczych Unii.

               (6)

               Należy zapewnić niezbędne środki finansowe organom do spraw rybołówstwa na Majotcie poprzez wykorzystanie finansowania zapewnianego w ramach opłat uiszczanych bezpośrednio na rzecz Majotty przez właścicieli statków. Takie rozwiązanie jest nawet bardziej właściwe ze względu na silne związki, które się rozwinęły pomiędzy flotą Seszeli a lokalną społecznością francuskiego regionu najbardziej oddalonego Majotty. Flota rybacka pod banderą Seszeli operowała na wodach od kilku lat na podstawie porozumień między Majottą i właścicielami statków, przy czym właściciele statków wnosili opłatę licencyjną na Majotcie, by móc poławiać w jej wodach. Aby utrzymać tę ciągłość działalności połowowej i dalsze korzyści dla Majotty, właściwe jest, aby wszystkie płatności związane z zezwoleniami i połowami na mocy niniejszej umowy przynosiły bezpośrednie korzyści społeczności lokalnej na Majotcie.

               (7)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie dostępu statków rybackich pływających pod banderą Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Majotty, podlegających jurysdykcji Unii (3).
   Artykuł 2
   1.   Francja jest upoważniona do gromadzenia na rachunku swojego regionu najbardziej oddalonego Majotta płatności związanych z zezwoleniami i połowami oraz innych opłat należnych od operatorów statków rybackich pływających pod banderą Seszeli w związku z udzieleniem dostępu do unijnych wód i morskich zasobów biologicznych u wybrzeży Majotty zgodnie z przepisami rozdziału III sekcja 1, pkt 8 i 9 oraz sekcji 2 załącznika do umowy. Dochody w tym zakresie są wykorzystywane przez Francję na ustanowienie odpowiednich ram administracyjnych, działania kontrolne, zapewnienie odpowiedniej fizycznej infrastruktury oraz zapewnienia budowania stosownego potencjału, tak aby administracja Majotty spełniała wymagania wspólnej polityki rybołówstwa.
   2.   Francja przedstawia Komisji szczegóły dotyczące tego rachunku bankowego.
   3.   Na koniec każdego roku realizacji umowy Francja przekazuje Komisji szczegółowe sprawozdanie na temat płatności dokonanych przez statki uprawnione do prowadzenia połowów oraz wykorzystania tych środków.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 19 umowy (4).
   Artykuł 4
   Z zastrzeżeniem przepisów i warunków określonych w załączniku, Komisja Europejska jest upoważniona do przyjmowania w imieniu Unii Europejskiej zmian do umowy wprowadzonych na forum wspólnego komitetu.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lutego 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady Europejskiej 2012/419/UE z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie zmiany statusu Majotty względem Unii Europejskiej (Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 131).

      (2)  Decyzja Rady 2014/331/UE z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie dostępu statków rybackich pływających pod banderą Seszeli do wód i morskich zasobów biologicznych Majotty, podlegających jurysdykcji Unii Europejskiej (Dz.U. L 167 z 6.6.2014, s. 1).

      (3)  Tekst umowy został opublikowany w Dz.U. L 167 z 6.6.2014, s. 1, wraz z decyzją o podpisaniu.

      (4)  Data wejścia w życie niniejszej umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      ZAŁĄCZNIK

         Zakres uprawnień i procedura ustalania stanowiska Unii na forum wspólnego komitetu

                  1.

                  Komisja jest upoważniona do prowadzenia negocjacji z Republiką Seszeli oraz zgadza się, w stosownych przypadkach i z zastrzeżeniem zgodności z pkt 3 niniejszego załącznika, do wprowadzania zmian do umowy w odniesieniu do następujących kwestii:

                              a)

                              ponownej oceny uprawnień do połowów i ich dostosowania zgodnie z art. 9 umowy;

                              b)

                              przeglądu przepisów technicznych umowy i załącznika dotyczących systemu monitorowania statków (VMS) zgodnie z pkt 10 dodatku 6 załącznika do umowy.

                  2.

                  W ramach wspólnego komitetu ustanowionego na mocy art. 8 umowy Komisja:

                              a)

                              działa zgodnie z realizowanymi przez siebie celami w ramach WPRyb;

                              b)

                              działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa;

                              c)

                              propaguje stanowiska, które są spójne z odpowiednimi przepisami przyjmowanymi przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem.

                  3.

                  W przypadku gdy przewiduje się, że na posiedzeniu wspólnego komitetu zostanie przyjęta decyzja w sprawie zmian do protokołu, o których mowa w pkt 1, podejmuje się kroki konieczne do tego, aby stanowisko, które ma zostać wyrażone w imieniu Unii, uwzględniało najnowsze statystyczne, biologiczne i inne stosowne informacje przekazywane Komisji.
                  W tym celu i w oparciu o te informacje, z odpowiednim wyprzedzeniem w stosunku do odnośnego posiedzenia wspólnego komitetu, służby Komisji przekazują Radzie lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument przygotowawczy zawierający szczegóły planowanego stanowiska Unii.
                  Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.
                  Zachęca się Komisję do podejmowania, w odpowiednim czasie, wszelkich niezbędnych działań wynikających z decyzji wspólnego komitetu, w tym, w stosownych przypadkach, opublikowania odpowiedniej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i przedłożenia wszelkich wniosków potrzebnych do wdrożenia tej decyzji.


title: 2011/233/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/010 CZ/Unilever z Republiki Czeskiej)

text:
               13.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/13

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 5 kwietnia 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/010 CZ/Unilever z Republiki Czeskiej)
   (2011/233/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), a w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 24 marca 2010 r. Republika Czeska złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Unilever ČR spol. s r.o., uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 20 września 2010 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 323 820 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Republikę Czeską,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 323 820 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 5 kwietnia 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         GYŐRI E.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2008/435/WE: Decyzja Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. w sprawie mianowania dwóch członków z Francji do Komitetu Regionów

text:
               12.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 153/35

      DECYZJA RADY

   z dnia 6 czerwca 2008 r.
   w sprawie mianowania dwóch członków z Francji do Komitetu Regionów
   (2008/435/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Francji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE (1) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r.

               (2)

               Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów panów: Alfreda ALMONTA i Oliviera BERTRANDA,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianowani zostają członkami Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to jest do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               —

               pan Alfred ALMONT, Conseiller municipal de Schoelcher (zmiana mandatu),

               —

               pan Olivier BERTRAND, Conseiller municipal de Saint-Sylvain de Bellegarde (zmiana mandatu).

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 6 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. VIZJAK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2001 r. ustanawiająca Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0078

Dziennik Urzędowy L 027 , 30/01/2001 P. 0001 - 0003

		Decyzja Radyz dnia 22 stycznia 2001 r.ustanawiająca Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa(2001/78/WPZiB)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,odwołując się do art. 25 Traktatu o Unii Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rada Europejska w Helsinkach podjęła zasadniczą decyzję o ustanowieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa. Na podstawie jej wniosków, decyzją Rady 2000/143/WPZiB [1] ustanowiono tymczasowy Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa.(2) Rada Europejska podczas spotkania w Nicei w dniach 7–11 grudnia 2000 r. osiągnęła porozumienie w sprawie ustanowienia stałego Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa oraz określiła jego rolę, tryb działania i funkcje.(3) W następstwie wytycznych określonych przez Radę Europejską w Nicei Komitet ten powinien zostać przygotowany do rozpoczęcia pracy.(4) Zasada jednoosobowej reprezentacji Państw Członkowskich w Unii powinna być w pełni uwzględniona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) (zwany dalej "Komitetem") zostaje ustanowiony jako stała forma Komitetu określonego w art. 25 Traktatu.Artykuł 2Rolę, tryb działania i funkcje Komitetu określa się w Załączniku, który jest odtworzeniem załącznika III do sprawozdania Prezydencji, zatwierdzonego przez Radę Europejską w Nicei.Artykuł 3Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2001 r.W imieniu RadyA. LindhPrzewodniczący[1] Decyzja Rady 2000/143/WPZiB z dnia 14 lutego 2000 r. ustanawiająca Tymczasowy Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (Dz.U. L 49 z 22.2.2000, str. 1).--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKKOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWAW ujęciu przyjętym w Helsinkach Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa staje się filarem Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO) oraz wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB): "Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zajmuje się wszelkimi zagadnieniami WPZiB, z uwzględnieniem EPBiO…". Bez uszczerbku dla przepisów art. 207 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa ma odegrać wiodącą rolę w określaniu sposobów reagowania UE w obliczu sytuacji kryzysowej i ich realizacji.Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zajmuje się wszelkimi zadaniami określonymi w art. 25 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Może się on zebrać w formie zebrania dyrektorów politycznych.Po konsultacji z Prezydencją i bez uszczerbku dla przepisów art. 18 TUE sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel ds. WPZiB może przewodniczyć Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa, w szczególności w przypadku sytuacji kryzysowej.1. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa podejmuje w szczególności następujące działania:a) obserwuje sytuację międzynarodową w dziedzinach podlegających wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa, wspomaga określanie polityk poprzez sporządzanie "opinii" dla Rady, na jej żądanie lub z własnej inicjatywy, oraz czuwa nad wprowadzaniem w życie uzgodnionych polityk, z zachowaniem przepisów art. 207 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz kompetencji Prezydencji i Komisji;b) bada obszary objęte projektami konkluzji Rady ds. Spraw Ogólnych, w które Komitet jest zaangażowany;c) dostarcza pozostałym Komitetom wytyczne w sprawach podlegających WPZiB;d) utrzymuje uprzywilejowane kontakty z sekretarzem generalnym/wysokim przedstawicielem i specjalnymi przedstawicielami;e) przekazuje wytyczne Komitetowi Wojskowemu; przyjmuje opinie i zalecenia Komitetu Wojskowego. Przewodniczący Komitetu Wojskowego (PSC) pozostający w łączności z Sztabem Wojskowym Unii Europejskiej (EUMS), bierze udział, gdy jest to niezbędne, w posiedzeniach Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa;f) przyjmuje informacje, zalecenia i opinie Komitetu ds. Cywilnych Aspektów Zarządzania w Sytuacjach Kryzysowych i przekazuje mu wytyczne w sprawach objętych WPZiB;g) koordynuje, nadzoruje i monitoruje prace w kwestiach dotyczących WPZiB prowadzone przez różnorodne grupy robocze, może przekazywać im wytyczne i bada ich sprawozdania;h) prowadzi dialog polityczny w ramach swojej zdolności i w formie ustanowionej Traktatem;i) zapewnia uprzywilejowane forum dialogu w sprawach EPBiO między państwami piętnastki i szóstki, jak również z NATO zgodnie z odrębnymi przepisami odpowiednich dokumentów;j) pod auspicjami Rady, ponosi odpowiedzialność za polityczny kierunek rozwoju potencjału wojskowego, uwzględniając rodzaj sytuacji kryzysowej, której Unia pragnie przeciwdziałać. W ramach rozwijania potencjału wojskowego Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa otrzyma opinię Komitetu Wojskowego opracowaną z pomocą Europejskiego Sztabu Wojskowego.2. Ponadto w obliczu sytuacji kryzysowej Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa staje się organem Rady, który zajmuje się sytuacjami kryzysowymi i bada wszystkie opcje reagowania, jakie mogą być wykorzystane przez Unię w jednolitych ramach instytucjonalnych, z zachowaniem procedur podejmowania decyzji i wykonawczych każdego z filarów. W ten sposób Rada, dla której prace przygotowawcze są wykonywane przez Komitet Stałych Przedstawicieli, oraz Komisja posiadają kompetencje, każda w swoim zakresie i zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktatach, do podejmowania decyzji prawnie wiążących. Komisja wykonuje swoje kompetencje, włączając kompetencję do występowania z inicjatywą ustawodawczą, zgodnie z procedurami przewidzianymi Traktatami. Komitet Stałych Przedstawicieli pełni rolę, przyznaną mu w art. 207 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 19 regulaminu Rady. W tym celu we właściwym czasie będzie on informowany przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa.W sytuacji kryzysowej bliska współpraca między tymi organami jest szczególnie niezbędna i zostaje zapewniona przede wszystkim przez:a) w razie konieczności – udział Przewodniczącego Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa w posiedzeniach Komitetu Stałych Przedstawicieli;b) rolę doradców ds. stosunków zagranicznych, których zadaniem jest utrzymywanie skutecznej nieprzerwanej koordynacji między pracami odbywającymi się w ramach WPZiB, a pracami, które prowadzone są w innych filarach (Załącznik do konkluzji Rady z dnia 11 maja 1992 r.).W celu przygotowania UE do reagowania w obliczu sytuacji kryzysowej Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przedstawia Radzie cele polityczne, jakie mają zostać przez Unię osiągnięte oraz rekomenduje spójny zestaw opcji służących opanowaniu sytuacji kryzysowej. W szczególności może ona opracować opinię zalecającą Radzie przyjęcie wspólnego działania. Z zachowaniem roli Komisji nadzoruje on wprowadzanie w życie przyjętych środków i ocenia ich oddziaływanie. Komisja informuje Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa o przyjętych przez siebie środkach lub o tych, których podjęcie przewiduje. Państwa Członkowskie informują Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa o przyjętych przez nie środkach lub o tych, których podjęcie na szczeblu krajowym jest przewidywane.Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przeprowadza "kontrolę polityczną i wyznacza strategiczny kierunek" działań wojskowych UE w obliczu sytuacji kryzysowej. W tym celu na podstawie opinii i zaleceń Komitetu Wojskowego ocenia w szczególności podstawowe elementy (strategiczne opcje działań wojskowych, obejmujące schemat drogi służbowej, koncepcję i plan działań), które zostają przedstawione Radzie.Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa odgrywa wiodącą rolę w rozszerzonych konsultacjach, w szczególności z NATO i zaangażowanymi państwami trzecimi.Na podstawie procedur Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa, sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel kieruje działaniami Centrum Sytuacyjnego. Centrum Sytuacyjne wspomaga Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa i zapewnia Komitetowi dane wywiadowcze w warunkach odpowiednich do zarządzania w sytuacjach kryzysowych.Wprowadza się następujące uzgodnienia w celu umożliwienia Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa utrzymania "pełnej kontroli politycznej i kierunku strategicznego" działań wojskowych prowadzonych w ramach zarządzania kryzysami:a) w związku z rozpoczęciem działań Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przesyła Radzie zalecenie oparte na opiniach Komitetu Wojskowego zgodnie ze zwykłymi przyjętymi procedurami przygotowawczymi Rady. Na tej podstawie Rada decyduje o rozpoczęciu operacji w ramach wspólnego działania;b) zgodnie z art. 18 i 26 TUE wspólne działanie określi w szczególności rolę sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela we wdrażaniu przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa środków wchodzących w zakres "politycznej kontroli i wyznaczania kierunku strategicznego". W odniesieniu do takich środków sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel działa za zgodą Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa. Jeżeli nowa decyzja Rady zostałaby uznana za właściwą, zastosowanie uproszczonej procedury pisemnej (art. 12 ust. 4 regulaminu Rady) jest możliwe;c) w czasie prowadzenia działań, Rada jest na bieżąco informowana za pośrednictwem sprawozdań Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa przedstawianych przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela pełniącego rolę przewodniczącego Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa.--------------------------------------------------


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 412/06/COL z dnia  19 grudnia 2006 r. w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej programu zwrotu podatku marynarzom zatrudnionym na pokładach statków zarejestrowanych w Norweskim Rejestrze Statków — Zestawienie informacji

text:
               17.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/20

         Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 412/06/COL z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie przyjęcia decyzji dotyczącej programu zwrotu podatku marynarzom zatrudnionym na pokładach statków zarejestrowanych w Norweskim Rejestrze Statków
   Zestawienie informacji
   (2007/C 111/08)

               Nr pomocy

               61026

               Państwo EFTA

               Królestwo Norwegii

               Region

               Norwegia

               Nazwa i cel środka pomocy

               Program zwrotu podatku marynarzom zatrudnionym na pokładach statków zarejestrowanych w Norweskim Rejestrze Statków (NOR).
               Głównym celem programu zwrotu podatku na zatrudnianie i szkolenie marynarzy jest zabezpieczenie i zwiększenie zatrudnienia marynarzy z Norwegii i państw EOG, zapewnienie zatrudnienia i kształcenia zawodowego marynarzy oraz poprawienie pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstw ich zatrudniających. Jednocześnie program ten przewiduje realizację szerszego celu strategicznego polegającego na kultywowaniu oraz rozwijaniu wiedzy specjalistycznej w różnych sektorach gospodarki morskiej oraz poprawę bezpieczeństwa.

               Podstawa prawna

               Roczny budżet podatkowy zgodnie z decyzją podjętą przez parlament norweski oraz rozporządzeniem z dnia 21 grudnia 2005 r. nr 1720

               Roczne wydatki planowane w ramach programu

               Program pomocy

               Roczne wydatki planowane w ramach programu na 2006 r.:
               Na sam program pomocy

               1 210 milionów NOK

               152 miliony EUR

               Na zgłoszone zmiany w programie na 2006 r.

               45 milionów NOK

               5,65 miliona EUR

               Czas trwania

               Program zwrotu podatku jest co roku przedmiotem decyzji budżetowych parlamentu norweskiego, w których określa się jego zakres. Tak więc czas trwania programu ograniczony jest do jednego roku budżetowego. Decyzja o kontynuacji programu jest co roku uzależniona od środków budżetowych na kolejny rok budżetowy. Zasadniczo nie ustalono czasu trwania programu, ale jeśli będzie on nadal funkcjonował, zostanie ponownie zgłoszony za 10 lat.

               Maksymalna intensywność pomocy

               Program pomocy zakłada zwrot właścicielom statków podatku i składek na ubezpieczenie społeczne pobieranych od marynarzy oraz składek na ubezpieczenie społeczne odprowadzanych przez właścicieli statków.
               Zwracana kwota nigdy nie przekracza kwoty odprowadzonego podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne.

               Sektory gospodarki

               Transport morski

               Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

                           Ministry of Trade and Industry

                           P.O. Box 8014 Dep

                           N-0030 Oslo