title: Decyzja Rady 2005/966/WPZiB z dnia  14 listopada 2005 r.  dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu ( Aceh Monitoring Mission  – AMM))

text:
               31.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 349/30

         DECYZJA RADY 2005/966/WPZiB
   z dnia 14 listopada 2005 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM))
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 9 września 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (ang. Aceh Monitoring Mission – AMM) (1).

               (2)

               Artykuł 10 ust. 4 wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy, zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (3)

               W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada upoważniła Prezydencję, wspieraną w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, na wypadek przyszłych cywilnych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, do podjęcia z państwami trzecimi negocjacji zmierzających do zawarcia umowy na podstawie wzoru umowy między Unią Europejską a państwem trzecim w sprawie udziału państwa trzeciego w cywilnej operacji zarządzania kryzysem prowadzonej przez Unię Europejską. Na tej podstawie Prezydencja wynegocjowała Umowę z Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)).

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)).
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 listopada 2005 r.

            W imieniu Rady

         T. JOWELL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 234 z 11.9.2005, str. 13.
    ---documentbreak---

               31.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 349/31

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM))
   UNIA EUROPEJSKA (UE),
   z jednej strony, oraz
   KONFEDERACJA SZWAJCARSKa,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:

               —

               Protokół ustaleń podpisany w dniu 15 sierpnia 2005 r. między rządem Indonezji a Ruchem Wyzwolenia Acehu (GAM) dotyczący pokojowego, wszechstronnego i trwałego rozwiązania konfliktu w Acehu oraz przewidujący w szczególności utworzenie Misji Obserwacyjnej w Acehu (AMM),

               —

               umowę między rządem Indonezji a Unią Europejską z dnia 3 października 2005 r. w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów AMM oraz jej członków,

               —

               zaproszenie Konfederacji Szwajcarskiej do udziału w AMM,

               —

               przyjęcie przez Konfederację Szwajcarską zaproszenia do udziału w AMM,

               —

               przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2005/643/WPZiB z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Aceh Monitoring Mission – AMM),

               —

               decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa z dnia 20 września 2005 r. w sprawie akceptacji udziału Konfederacji Szwajcarskiej w AMM,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Udział w misji AMM
   1.   Konfederacja Szwajcarska włącza się do wspólnego działania 2005/643/WPZiB z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Aceh Monitoring Mission – AMM) oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć zakres AMM zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
   2.   Wkład Konfederacji Szwajcarskiej w misję AMM pozostaje bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
   3.   Konfederacja Szwajcarska zapewnia, że jej personel biorący udział w AMM wykonuje swoją misję zgodnie z:

               a)

               wspólnym działaniem 2005/643/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami;

               b)

               planem operacji (OPLAN);

               c)

               środkami wykonawczymi.

         4.   Personel oddelegowany przez Konfederację Szwajcarską do AMM wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interes AMM.
   5.   Konfederacja Szwajcarska informuje w odpowiednim czasie szefa misji AMM oraz Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w misji AMM.
   6.   Personel oddelegowany do AMM jest poddawany badaniom lekarskim i szczepieniom oraz uzyskuje zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwy organ Konfederacji Szwajcarskiej. Personel oddelegowany do AMM przedstawia kopię tego zaświadczenia.
   Artykuł 2
   Status personelu
   1.   Status personelu oddelegowanego do misji AMM przez Konfederację Szwajcarską jest regulowany postanowieniami umowy zawartej między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie statusu misji.
   2.   Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu misji, o którym mowa w ust. 1, Konfederacja Szwajcarska sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem biorącym udział w AMM.
   3.   Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za zaspokojenie wszystkich roszczeń związanych z uczestnictwem w AMM, wysuniętych przez członka jej personelu lub dotyczących go. Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za wszczynanie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko członkowi jej personelu zgodnie z własnymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
   4.   Konfederacja Szwajcarska zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w AMM oraz do uczynienia tego w momencie podpisania niniejszej Umowy. Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej Umowy.
   5.   Unia Europejska gwarantuje, że należące do niej Państwa Członkowskie złożą oświadczenie dotyczące zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Konfederacji Szwajcarskiej w AMM oraz do uczynienia tego w momencie podpisania niniejszej Umowy. Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej Umowy.
   Artykuł 3
   Informacje niejawne
   Konfederacja Szwajcarska podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z 19 marca 2001 r. (1) oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym szefa misji AMM.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia
   1.   Cały personel biorący udział w AMM podlega w pełni swoim władzom krajowym.
   2.   Władze krajowe przekazują kontrolę operacyjną szefowi misji AMM, który sprawuje ją poprzez hierarchiczną strukturę podporządkowania i kontroli.
   3.   Szef misji kieruje AMM i odpowiada za bieżące zarządzanie nią.
   4.   Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 1 ust. 1, Konfederacja Szwajcarska ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
   5.   Szef misji AMM jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem AMM. W razie potrzeby odpowiedni organ krajowy wszczyna postępowanie dyscyplinarne.
   6.   W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w AMM Konfederacja Szwajcarska wyznacza krajowy punkt kontaktowy (NPC). NPC w odniesieniu do spraw krajowych podlega szefowi misji AMM oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   7.   Decyzja w sprawie zakończenia AMM jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Konfederacją Szwajcarską, pod warunkiem że Konfederacja Szwajcarska w dniu zakończenia operacji nadal uczestniczy w misji AMM.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Konfederacja Szwajcarska przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, z wyjątkiem kosztów podlegających wspólnemu finansowaniu, wyszczególnionych w budżecie operacyjnym operacji.
   2.   W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym pochodzącym z Państwa/Państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Konfederacja Szwajcarska, w przypadku ustalenia jej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, w myśl art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy.
   Artykuł 6
   Wkład do budżetu operacyjnego
   1.   Konfederacja Szwajcarska wnosi wkład finansowy do budżetu operacyjnego AMM.
   2.   Między szefem misji AMM i właściwymi organami administracyjnymi Konfederacji Szwajcarskiej zostaje podpisana umowa w sprawie warunków wniesienia wkładu finansowego przez Konfederację Szwajcarską. Umowa ta zawiera między innymi postanowienia dotyczące:

               a)

               wysokości kwoty;

               b)

               uzgodnień w sprawie wpłaty wkładu finansowego;

               c)

               procedury audytu.

         Artykuł 7
   Uzgodnienia wykonawcze do Umowy
   Bez uszczerbku dla postanowień art. 6 ust. 2 wszelkie niezbędne uzgodnienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej/Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a odpowiednimi władzami Konfederacji Szwajcarskiej.
   Artykuł 8
   Nieprzestrzeganie obowiązków
   Jeżeli jedna ze Stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
   Artykuł 9
   Rozstrzyganie sporów
   Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między Stronami.
   Artykuł 10
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu pierwszego miesiąca po wzajemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia procedur wewnętrznych niezbędnych do tego celu.
   2.   Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.
   3.   Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Konfederacja Szwajcarska uczestniczy w operacji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia , w języku angielskim w dwóch kopiach.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej

      (1)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1.
   OŚWIADCZENIA,
   o których mowa w art. 2 ust. 4 i 5 Umowy
   Oświadczenie Państw Członkowskich UE:
   „Państwa Członkowskie UE, stosujące wspólne działanie UE 2005/643/WPZiB z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Aceh Monitoring Mission – AMM), dołożą starań, by w największym możliwym stopniu, w zakresie, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne, zrzec się wobec Konfederacji Szwajcarskiej roszczeń powstałych w związku z obrażeniami ciała lub śmiercią członka ich personelu, uszkodzeniem lub utratą należącego do nich mienia używanego w operacji zarządzania kryzysem prowadzonej przez UE, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, szkoda lub utrata:

               —

               zostały spowodowane przez personel pochodzący z Konfederacji Szwajcarskiej podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją zarządzania kryzysem prowadzoną przez UE, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego, lub

               —

               wynikły z użycia jakiegokolwiek mienia należącego do Konfederacji Szwajcarskiej, pod warunkiem, że mienia tego używano w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego ze strony pochodzącego z Konfederacji Szwajcarskiej personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysem korzystającego z tego mienia.”.

         Oświadczenie Konfederacji Szwajcarskiej:
   „Konfederacja Szwajcarska, dołączając się do wspólnego działania UE 2005/643/WPZiB z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Aceh Monitoring Mission – AMM), dołoży starań, by w największym możliwym stopniu, w zakresie, w jakim zezwala na to jej krajowy system prawny, zrzec się, wobec wszystkich pozostałych państw uczestniczących w operacji zarządzania kryzysem prowadzonej przez UE, roszczeń powstałych w związku z obrażeniami ciała lub śmiercią członka jej personelu, uszkodzeniem lub utratą należącego nich mienia używanego w operacji zarządzania kryzysem prowadzonej przez UE, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, szkoda lub utrata:

               —

               zostały spowodowane przez personel podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją zarządzania kryzysem prowadzoną przez UE, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego, lub

               —

               wynikły z użycia jakiegokolwiek mienia należącego do państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysem, pod warunkiem, że mienia tego używano w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego personelu prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysem korzystającego z tego mienia.”.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Darfur/5/2007 z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie mianowania doradcy ds. wojskowych Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie

text:
               19.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 13/9

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA DARFUR/5/2007
   z dnia 16 stycznia 2007 r.
   w sprawie mianowania doradcy ds. wojskowych Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
   (2007/34/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 ust. 3,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie (1), w szczególności jego art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 lipca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/468/WPZiB przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie (2).

               (2)

               Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie zapewnia między innymi koordynację i spójność pomocy udzielanej przez Unię Europejską misji Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie (AMIS). Zgodnie z art. 5 ust. 2 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Komórka Koordynacyjna UE w Addis Abebie (KKA), działająca pod zwierzchnictwem SPUE i składająca się z doradcy ds. politycznych, doradcy ds. wojskowych i doradcy ds. policyjnych, zarządza bieżącą koordynacją ze wszystkimi właściwymi podmiotami UE oraz z Centrum Kontroli Administracyjnej i Zarządzania (CKAiZ) w ramach struktury dowodzenia Unii Afrykańskiej w Addis Abebie w celu zagwarantowania spójnego i terminowego wsparcia UE na rzecz AMIS.

               (3)

               Na podstawie art. 4 wspólnego działania 2005/557/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do mianowania doradcy SPUE ds. wojskowych na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) przedstawiony na podstawie rekomendacji SPUE.

               (4)

               SG/WP, kierując się rekomendacją SPUE, zaproponował mianowanie pułkownika François AMELINEAU nowym doradcą SPUE ds. wojskowych.

               (5)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pułkownik François AMELINEAU zostaje niniejszym mianowany doradcą ds. wojskowych SPUE w Sudanie.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 25 stycznia 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 stycznia 2007 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         C. von GOETZE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 188 z 20.7.2005, str. 46.

      (2)  Dz.U. L 184 z 6.7.2006, str. 38.


title: 2014/15/UE: Decyzja Rady z dnia 18 listopada 2013 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją ustanawiającej ramy udziału Gruzji w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 14/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 listopada 2013 r.
   w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją ustanawiającej ramy udziału Gruzji w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego
   (2014/15/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 218 ust. 5 i 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Warunki udziału państw trzecich w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego powinny zostać określone w umowie ustanawiającej ramy takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane oddzielnie dla każdej operacji.

               (2)

               Po przyjęciu przez Radę w dniu 13 listopada 2012 r. decyzji upoważniającej do podjęcia negocjacji Wysoki Przedstawiciel Unii Do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa wynegocjował Umowę między Unią Europejską a Gruzją ustanawiającą ramy udziału Gruzji w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego (zwaną dalej „Umową”).

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Gruzją ustanawiająca ramy udziału Gruzji w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianej w art. 16 ust. 1 Umowy (1).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 listopada 2013 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2014/421/UE: Decyzja Rady z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte przez Unię Europejską w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii z dnia 14 maja 1973 r. w odniesieniu do zastąpienia Protokołu nr 3 do tej umowy dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

text:
               3.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/15

         DECYZJA RADY
   z dnia 23 czerwca 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte przez Unię Europejską w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii z dnia 14 maja 1973 r. w odniesieniu do zastąpienia Protokołu nr 3 do tej umowy dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

      (2014/421/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z jego art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół nr 3 („protokół 3”) do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (1) („umowa”) dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej.

               (2)

               Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (2) („konwencja”) ustanawia przepisy dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami.

               (3)

               Unia i Norwegia podpisały konwencję w dniu 15 czerwca 2011 r.

               (4)

               Unia i Norwegia złożyły swoje instrumenty przyjęcia u depozytariusza konwencji odpowiednio dnia 26 marca 2012 r. i 9 listopada 2011 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 konwencji, weszła ona w życie w odniesieniu do Unii i Norwegii odpowiednio w dniu 1 maja 2012 r. i 1 stycznia 2012 r.

               (5)

               Artykuł 6 konwencji przewiduje, że każda z umawiających się stron podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego stosowania konwencji. W tym celu Wspólny Komitet ustanowiony umową powinien przyjąć decyzję o zastąpieniu protokołu 3 nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do konwencji.

               (6)

               Stanowisko Unii na forum Wspólnego Komitetu powinno zatem opierać się na załączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w odniesieniu do zastąpienia protokołu 3 do tej umowy dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia, opiera się na załączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu.
   Przedstawiciele Unii we Wspólnym Komitecie mogą bez kolejnej decyzji Rady uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji.
   Artykuł 2
   Decyzja Wspólnego Komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 23 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 171 z 27.6.1973, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE-NORWEGIA NR
      z dnia
      w sprawie zmiany Protokołu nr 3 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej
      WSPÓLNY KOMITET,
      uwzględniając Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii podpisaną w Brukseli dnia 14 maja 1973 r. (1) („umowa”), w szczególności jej art. 11,
      uwzględniając Protokół nr 3 do umowy dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej (2) („protokół 3”),
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Artykuł 11 umowy odwołuje się do protokołu 3, który ustanawia reguły pochodzenia i przewiduje kumulację pochodzenia pomiędzy UE, Norwegią, Szwajcarią (w tym również Liechtensteinem), Islandią, Turcją, Wyspami Owczymi i uczestnikami procesu barcelońskiego (3).

                  (2)

                  Artykuł 39 protokołu 3 stanowi, że Wspólny Komitet, o którym mowa w art. 29 umowy, może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian do postanowień tego protokołu.

                  (3)

                  Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (4) („konwencja”) ma na celu zastąpienie protokołów w sprawie reguł pochodzenia obowiązujących obecnie w państwach strefy paneurośródziemnomorskiej jednym aktem prawnym.

                  (4)

                  UE i Norwegia podpisały konwencję w dniu 15 czerwca 2011 r.

                  (5)

                  UE i Norwegia złożyły swoje instrumenty przyjęcia u depozytariusza konwencji odpowiednio dnia 26 marca 2012 r. i 9 listopada 2011 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 konwencji, weszła ona w życie w odniesieniu do UE i Norwegii odpowiednio w dniu 1 maja 2012 r. i 1 stycznia 2012 r.

                  (6)

                  Poprzez konwencję uczestnicy procesu stabilizacji i stowarzyszenia zostali włączeni do paneurośródziemnomorskiego systemu kumulacji pochodzenia.

                  (7)

                  Jeżeli przejście do konwencji nie odbywa się jednocześnie w odniesieniu do wszystkich umawiających się stron w ramach obszaru kumulacji, nie powinno to prowadzić do mniej korzystnej sytuacji niż wcześniej w ramach protokołu.

                  (8)

                  Protokół 3 do umowy powinien zatem zostać zmieniony w celu wprowadzenia odniesienia do konwencji.

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Protokół 3 do umowy dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2014 r.

         Sporządzono w

               W imieniu Wspólnego Komitetu

            …

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 171 z 27.6.1973, s. 2.

         (2)  Dz.U. L 117 z 2.5.2006, s. 2.

         (3)  Algieria, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Maroko, Palestyna, Syria i Tunezja.

         (4)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

      ZAŁĄCZNIK

         Protokół nr 3

         dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

      Artykuł 1
      Obowiązujące reguły pochodzenia
      Do celów wykonania niniejszej umowy stosuje się dodatek I i odpowiednie postanowienia dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (1) („konwencja”).
      Wszystkie odniesienia do „odpowiedniej umowy” zawarte w dodatku I i w odpowiednich postanowieniach dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia interpretowane są jako odniesienia do niniejszej umowy.
      Artykuł 2
      Rozstrzyganie sporów
      Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 32 dodatku I do konwencji, których nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji przekazuje się Wspólnemu Komitetowi.
      We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi kraju przywozu podlega prawodawstwu tego kraju.
      Artykuł 3
      Zmiany w protokole
      Wspólny Komitet może zdecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego protokołu.
      Artykuł 4
      Wystąpienie z konwencji
      1.   Jeżeli UE lub Norwegia zawiadomi na piśmie depozytariusza konwencji o zamiarze wystąpienia z konwencji zgodnie z jej art. 9, UE i Norwegia niezwłocznie rozpoczną negocjacje w sprawie reguł pochodzenia w celu wdrożenia niniejszej umowy.
      2.   Do czasu wejścia w życie takich nowo wynegocjowanych reguł pochodzenia do niniejszej umowy nadal mają zastosowanie reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, w odpowiednich postanowieniach dodatku II do konwencji, mające zastosowanie w momencie wystąpienia. Jednakże począwszy od momentu wystąpienia reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, w odpowiednich postanowieniach dodatku II do konwencji należy interpretować w taki sposób, aby umożliwić dwustronną kumulację wyłącznie między UE a Norwegią.
      Artykuł 5
      Postanowienia przejściowe — kumulacja
      1.   Bez uszczerbku dla art. 3 dodatku I do konwencji przepisy dotyczące kumulacji, o których mowa w art. 3 i 4 Protokołu nr 3 do umowy, zmienionego decyzją nr 1/2005 Wspólnego Komitetu UE-Norwegia z dnia 20 grudnia 2005 r. (2), nadal mają zastosowanie między UE a Norwegią do czasu wejścia w życie konwencji w odniesieniu do wszystkich Umawiających się Stron, wymienionych w art. 3 i 4 Protokołu nr 3 do umowy.
      2.   Bez uszczerbku dla art. 16 ust. 5 i art. 21 ust. 3 dodatku I do konwencji, w przypadku gdy kumulacja obejmuje tylko państwa EFTA, Wyspy Owcze, UE, Turcję i uczestników procesu stabilizacji i stowarzyszenia, dowodem pochodzenia może być świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja pochodzenia.

         (1)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

         (2)  Dz.U. L 117 z 2.5.2006, s. 2.


title: Decyzja nr 1903/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca program Kultura (2007–2013)

text:
               27.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 378/22

      DECYZJA NR 1903/2006/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 12 grudnia 2006 r.
   ustanawiająca program Kultura (2007–2013)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 151 ust. 5 tiret pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (1),
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Popieranie współpracy i wymiany kulturalnej jest sprawą zasadniczą dla poszanowania i wspierania różnorodności kultur i języków w Europie oraz dla podnoszenia poziomu wiedzy obywateli Europy o jej kulturach innych niż ich własna, przy równoczesnym podnoszeniu ich świadomości wspólnego europejskiego dziedzictwa kulturowego. Wspieranie współpracy i różnorodności kulturowej i językowej przyczynia się więc do nadania europejskiemu obywatelstwu realnego kształtu poprzez zachęcanie obywateli europejskich do bezpośredniego uczestnictwa w procesie integracyjnym.

               (2)

               Aktywna polityka kulturalna nastawiona na zachowanie różnorodności kulturowej Europy i promowanie wspólnych elementów jej kultur i dziedzictwa kulturowego może przyczynić się do zwiększenia widoczności Unii Europejskiej na zewnątrz.

               (3)

               Pełne poparcie oraz uczestnictwo obywateli w integracji europejskiej wymaga lepszego uwydatnienia wspólnych dla nich wartości i korzeni kulturowych jako kluczowego elementu ich tożsamości oraz przynależności do społeczeństwa opartego na wolności, sprawiedliwości, demokracji, poszanowaniu godności i integralności osoby ludzkiej, tolerancji i solidarności, w pełnej zgodności z Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

               (4)

               Jest sprawą zasadniczą, by sektor kultury wnosił wkład i brał udział w wydarzeniach na szerszej scenie politycznej w Europie. Sektor kultury jest sam w sobie ważnym pracodawcą, a co więcej, istnieje wyraźny związek między inwestowaniem w kulturę a rozwojem gospodarczym, stąd znaczenie wzmacniania polityk kulturalnych na szczeblach regionalnym, krajowym i europejskim. W związku z tym należy umocnić rolę przemysłu kultury w procesach zachodzących w ramach strategii lizbońskiej, gdyż przemysł ten wnosi coraz większy wkład w gospodarkę europejską.

               (5)

               Niezbędne jest również szerzenie aktywnych postaw obywatelskich i wzmocnienie walki ze wszystkimi formami wykluczenia, w tym z rasizmem i ksenofobią. Poprawa dostępu do kultury dla jak największej liczby osób może być środkiem walki z wykluczeniem społecznym.

               (6)

               Art. 3 Traktatu stanowi, że we wszystkich działaniach, o których mowa w tym artykule, Wspólnota zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet.

               (7)

               Programy kulturalne Kalejdoskop, Ariane, Rafael oraz Kultura 2000 ustanowione, odpowiednio, na mocy decyzji nr 719/96/WE (3), 2085/97/WE (4), 2228/97/WE (5) oraz 508/2000/WE (6), zaznaczyły pozytywne etapy w realizacji działań wspólnotowych w dziedzinie kultury. Tym sposobem zyskano znaczne doświadczenie, szczególnie dzięki ocenie wspomnianych programów kulturalnych. Obecnie warto zracjonalizować i wzmocnić działania kulturalne Wspólnoty opierając się na wynikach tych ocen, na wynikach konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami oraz na ostatnich pracach instytucji europejskich. Właściwe jest więc ustanowienie w tym celu odpowiedniego programu.

               (8)

               Instytucje europejskie wypowiadały się przy różnych okazjach na tematy dotyczące wspólnotowych działań kulturalnych i wyzwań związanych ze współpracą kulturalną; w szczególności w rezolucjach Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. o nowym planie pracy w zakresie współpracy europejskiej w dziedzinie kultury (7) oraz z dnia 19 grudnia 2002 r. realizującej plan prac w zakresie współpracy europejskiej w dziedzinie kultury (8), w rezolucjach Parlamentu Europejskiego z dnia 5 września 2001 r. o współpracy kulturalnej w Unii Europejskiej (9), z dnia 28 lutego 2002 r. o realizacji programu Kultura 2000 (10), z dnia 22 października 2002 r. o doniosłości i dynamizmie teatru i sztuk widowiskowych w rozszerzonej Europie (11) i z dnia 4 września 2003 r. o sektorach przemysłu kultury (12), jak również w opinii Komitetu Regionów z dnia 9 października 2003 r. o przedłużeniu programu Kultura 2000.

               (9)

               W wymienionych powyżej rezolucjach Rada kładzie nacisk na potrzebę przyjęcia spójniejszego podejścia do kwestii kultury na szczeblu wspólnotowym oraz na fakt, że europejska wartość dodana jest w kontekście europejskiej współpracy kulturalnej pojęciem podstawowym i decydującym, jak również ogólnym warunkiem działań wspólnotowych w dziedzinie kultury.

               (10)

               W celu urzeczywistnienia wspólnej przestrzeni kulturowej dla narodów Europy, ważne jest, by wspierać ponadnarodową mobilność uczestników życia kulturalnego, ponadnarodowy obieg dzieł i wytworów artystycznych i kulturalnych, jak również popierać dialog i wymianę kulturalną.

               (11)

               Rada, w konkluzjach z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie planu prac w zakresie kultury (2005–2006), Parlament Europejski w rezolucji o sektorach przemysłu kultury z dnia 4 września 2003 r. oraz Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w opinii w sprawie sektorów przemysłu kultury w Europie z 28 stycznia 2004 r. wypowiedziały się na temat potrzeby uwzględnienia w szerszym zakresie specyfiki ekonomicznej i społecznej nieaudiowizualnych sektorów przemysłu kultury. Ponadto nowy program powinien brać pod uwagą działania przygotowawcze do współpracy w sprawach kultury wspierane w latach 2002–2004.

               (12)

               W tym kontekście istnieją podstawy do działania na rzecz zwiększonej współpracy pomiędzy uczestnikami życia kulturalnego, poprzez zachęcanie ich do tworzenia wieloletnich projektów współpracy, umożliwiając im w ten sposób rozwijanie wspólnej działalności, wspieranie bardziej ukierunkowanych działań, tworzących rzeczywistą europejską wartość dodaną, wspieranie imprez kulturalnych o znaczeniu symbolicznym oraz europejskich organizacji na rzecz współpracy kulturalnej, popieranie badań wybranych zagadnień o znaczeniu europejskim, jak również gromadzenia i rozpowszechniania informacji oraz działań mających na celu zwiększenie oddziaływania projektów w dziedzinie europejskiej współpracy kulturalnej i rozwoju europejskiej polityki kulturalnej.

               (13)

               Na podstawie decyzji nr 1622/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającej działanie Wspólnoty na rzecz obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w latach 2007-2019 (13) należy zapewnić znaczne dofinansowanie tej imprezy, zauważanej przez Europejczyków i przyczyniającej się do wzmocnienia poczucia przynależności do wspólnej przestrzeni kulturowej. W ramach tych obchodów należy położyć nacisk na transeuropejską współpracę kulturalną.

               (14)

               Należy wspierać funkcjonowanie organizacji działających na rzecz europejskiej współpracy kulturalnej, odgrywających tym samym rolę „ambasadorów” kultury europejskiej, opierając się na doświadczeniu nabytym przez Unię Europejską w związku z decyzją nr 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającą wspólnotowy program działań wspierający podmioty działające na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury (14).

               (15)

               Niezbędne jest, aby program — przy poszanowaniu zasady wolności wypowiedzi — wniósł wkład w działania Unii Europejskiej na rzecz wspierania zrównoważonego rozwoju oraz zwalczania wszelkich form dyskryminacji.

               (16)

               Państwa kandydujące do Unii Europejskiej oraz państwa EFTA będące członkami Porozumienia o EOG powinny być uznawane za potencjalnych uczestników programów wspólnotowych zgodnie z umowami zawartymi z tymi państwami.

               (17)

               Rada Europejska na posiedzeniu w Salonikach w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. przyjęła „Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej”, która przewiduje, że programy wspólnotowe powinny być otwarte dla krajów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia na podstawie umów ramowych podpisywanych pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami. Kraje te powinny mieć możliwość — jeśli tego pragną, w zależności od względów budżetowych lub priorytetów politycznych — uczestniczenia w programie lub korzystania z formuły bardziej ograniczonej współpracy, na podstawie dodatkowych środków oraz specjalnych procedur do uzgodnienia pomiędzy zainteresowanymi stronami.

               (18)

               Program powinien być również otwarty na współpracę z innymi państwami trzecimi, które podpisały ze Wspólnotą umowy zawierające postanowienia dotyczące kultury, zgodnie z procedurami, które zostaną określone.

               (19)

               W celu zwiększenia wartości dodanej działania wspólnotowego niezbędne jest zapewnienie spójności i komplementarności działań podejmowanych w ramach niniejszej decyzji i innych odpowiednich polityk, działań i instrumentów wspólnotowych, zgodnie z art. 151 ust. 4 Traktatu. Należy zwracać szczególną uwagę na punkt styczności działań wspólnotowych w dziedzinie kultury i edukacji oraz działania sprzyjające wymianie najlepszych praktyk i zacieśnianiu współpracy na szczeblu europejskim.

               (20)

               W zakresie wdrożenia wsparcia wspólnotowego należy uwzględnić specyficzny charakter sektora kultury w Europie, a szczególnie należy zadbać o jak najdalej idące uproszczenie procedur administracyjnych i finansowych oraz o ich dostosowanie do wyznaczonych celów, jak również do praktyk stosowanych w sektorze kultury i zachodzących w nim zmian.

               (21)

               Komisja, Państwa Członkowskie i punkty kontaktowe ds. kultury powinny pracować nad zachęcaniem mniejszych organizatorów działalności kulturalnej do uczestnictwa w wieloletnich projektach współpracy i organizowania działań mających na celu zebranie potencjalnych partnerów w ramach projektów.

               (22)

               Program powinien łączyć szczególne cechy i wiedzę specjalistyczną organizatorów działalności kulturalnej z całej Europy. W razie konieczności, Komisja i Państwa Członkowskie powinny podjąć działania mające na celu rozwiązanie problemu niskiego poziomu uczestnictwa ze strony organizatorów działalności kulturalnej z Państwa Członkowskiego lub w innego kraju uczestniczącego w programie.

               (23)

               W ramach współpracy pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi wskazane jest zapewnienie stałego monitorowania programu i jego oceny, aby umożliwić jego kolejne dostosowania, szczególnie w ramach priorytetów w dziedzinie realizacji działań. Ocena powinna obejmować również ocenę zewnętrzną, przeprowadzaną przez niezależne i bezstronne podmioty.

               (24)

               Procedury w zakresie monitorowania i oceny programu powinny opierać się na celach i wskaźnikach, które są konkretne, wymierne, osiągalne, adekwatne i odpowiednie pod względem czasowym.

               (25)

               Powinny zostać wprowadzone w życie odpowiednie środki pozwalające uniknąć nieprawidłowości oraz nadużyć finansowych, a także odzyskiwać środki utracone, niesłusznie wypłacone lub wykorzystane w sposób niewłaściwy.

               (26)

               Stosowne jest ustanowienie jednego instrumentu finansowania i programowania współpracy kulturalnej pod nazwą „program Kultura” na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.

               (27)

               Niniejsza decyzja ustala kopertę finansową na cały okres trwania programu, która ma stanowić główne odniesienie dla władzy budżetowej w czasie corocznej procedury budżetowej, w rozumieniu pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (15).

               (28)

               Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszej decyzji powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (16).

               (29)

               Środki niezbędne do wdrożenia finansowego niniejszej decyzji powinny być przyjmowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (17) (zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”) oraz zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (18).

               (30)

               Działanie wspólnotowe jest komplementarne wobec działań krajowych lub regionalnych w dziedzinie współpracy kulturalnej. Ze względu na to, że cel niniejszej decyzji, to jest umocnienie europejskiej przestrzeni kulturowej na gruncie wspólnego dziedzictwa kulturowego (ponadnarodowa mobilność uczestników życia kulturalnego w Europie, ponadnarodowy obieg dzieł i wyrobów kulturalnych i artystycznych oraz dialog między kulturami) nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, z uwagi na jego ponadnarodowy charakter, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć odpowiednie działania zgodnie z zasadą pomocniczości zawartą w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, wyrażoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

               (31)

               Powinny zostać wprowadzone przepisy przejściowe w celu zapewnienia sprawnego przejścia od programów ustanowionych na mocy decyzji nr 508/2000/WE oraz nr 792/2004/WE do programu ustanowionego niniejszą decyzją,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie oraz czas trwania programu
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia program Kultura będący jednolitym wieloletnim programem działań wspólnotowych w dziedzinie kultury, otwartym dla wszystkich sektorów kultury i wszystkich kategorii organizatorów działalności kulturalnej, zwany dalej „programem”.
   2.   Program realizowany jest w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Budżet
   1.   Koperta finansowa na realizację programu w okresie, o którym mowa w art. 1 wynosi 400 milionów EUR.
   2.   Środki roczne są zatwierdzane przez władzę budżetową w granicach określonych w ramach finansowych.
   Artykuł 3
   Cele
   1.   Ogólnym celem programu jest wzmocnienie wspólnej dla Europejczyków przestrzeni kulturowej opartej na wspólnym dziedzictwie kulturowym poprzez rozwój współpracy kulturalnej pomiędzy twórcami, uczestnikami życia kulturalnego oraz instytucjami kulturalnymi krajów uczestniczących w programie, w celu wsparcia procesu tworzenia się obywatelstwa europejskiego. Program otwarty jest na uczestnictwo nieaudiowizualnych sektorów przemysłu kultury, zwłaszcza małych przedsiębiorstw zajmujących się kulturą, w przypadkach, gdy działalność tych sektorów w dziedzinie kultury nie jest nastawiona na zysk.
   2.   Szczegółowe cele programu są następujące:

               a)

               wspieranie ponadnarodowej mobilności osób działających w sektorze kultury;

               b)

               wspieranie ponadnarodowego obiegu dzieł oraz wyrobów artystycznych i kulturalnych;

               c)

               wspieranie dialogu między kulturami.

         Artykuł 4
   Dziedziny objęte programem
   1.   Cele programu są realizowane poprzez wdrożenie następujących środków opisanych w załączniku:

               a)

               wspieranie następujących działań kulturalnych:

                           —

                           wieloletnie projekty współpracy,

                           —

                           działania w ramach współpracy,

                           —

                           działania specjalne;

               b)

               wspieranie podmiotów działających w dziedzinie kultury na poziomie europejskim;

               c)

               wspieranie badań oraz gromadzenia i rozpowszechniania informacji oraz działań zwiększających oddziaływanie projektów w dziedzinie europejskiej współpracy kulturalnej i rozwoju europejskiej polityki kulturalnej.

         2.   Działania te prowadzone są zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku.
   Artykuł 5
   Przepisy dotyczące państw trzecich
   1.   Uczestnictwo w programie otwarte jest dla następujących państw:

               a)

               państw EFTA będących członkami EOG, zgodnie z przepisami porozumienia o EOG;

               b)

               krajów kandydujących korzystających ze strategii przedakcesyjnej Unii, zgodnie z ogólnymi zasadami oraz z ogólnymi warunkami i procedurami uczestnictwa tych krajów w programach wspólnotowych ustanowionych na mocy umów ramowych;

               c)

               państw Bałkanów Zachodnich, zgodnie z procedurami określanymi wspólnie z tymi krajami po opracowaniu umów ramowych dotyczących ich uczestnictwa w programach wspólnotowych.

         Państwa, o których mowa w niniejszym ustępie, w pełni uczestniczą w programie pod warunkiem spełnienia warunków i wpłacenia dodatkowych środków.
   2.   Program jest również otwarty dla współpracy z innymi państwami trzecimi, które podpisały ze Wspólnotą umowy o stowarzyszeniu lub współpracy zawierające postanowienia dotyczące kultury, przy czym współpraca ta wymaga dodatkowych środków i uzgodnienia specjalnych procedur.
   Państwa Bałkanów Zachodnich określone ust. 1 lit. c), które nie zamierzają korzystać z pełnego uczestnictwa w programie, mogą korzystać ze współpracy z programem na warunkach przewidzianych w niniejszym ustępie.
   Artykuł 6
   Współpraca z organizacjami międzynarodowymi
   Program umożliwia podejmowanie wspólnych działań z organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność w dziedzinie kultury, takimi jak UNESCO lub Rada Europy, na podstawie wspólnych wkładów i w zgodnie z różnymi zasadami właściwymi dla każdej instytucji lub organizacji w zakresie realizacji działań wyszczególnionych w art. 4.
   Artykuł 7
   Komplementarność względem innych instrumentów wspólnotowych
   Komisja zapewnia powiązanie programu z innymi instrumentami wspólnotowymi, szczególnie w ramach funduszy strukturalnych oraz w dziedzinie szkolnictwa, kształcenia zawodowego, badań naukowych, społeczeństwa informacyjnego, postaw obywatelskich, młodzieży, sportu, języków, integracji społecznej, stosunków zewnętrznych UE oraz walki z wszelkimi formami dyskryminacji.
   Artykuł 8
   Wdrożenie
   1.   Komisja wdraża działania wspólnotowe będące przedmiotem niniejszego programu zgodnie z załącznikiem.
   2.   Następujące środki przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2:

               a)

               roczny plan pracy, w tym również priorytety, kryteria i procedury wyboru;

               b)

               roczny budżet oraz podział środków finansowych pomiędzy różne działania w ramach programu;

               c)

               procedury monitorowania i oceny programu.

               d)

               wsparcie finansowe, które ma zostać udzielone przez Wspólnotę na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) akapit pierwszy: kwoty, czas trwania, podział środków oraz beneficjenci.

         3.   Wszystkie pozostałe środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 9 ust. 3.
   Artykuł 9
   Komitet
   1.   Komisja jest wspomagana przez komitet.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
   Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
   3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
   4.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 10
   Punkty kontaktowe ds. kultury
   1.   Punkty kontaktowe do spraw kultury, określone w pkt I.3.1 załącznika, działają jako organy wykonawcze w zakresie rozpowszechniania informacji o programie na poziomie krajowym, z uwzględnieniem art. 54 ust. 2 lit. c) oraz art. 54 ust. 3 rozporządzenia finansowego.
   2.   Punkty kontaktowe ds. kultury spełniają następujące kryteria:

               a)

               posiadają stosowną liczbę personelu o umiejętnościach zawodowych i językowych odpowiednich do wymogów pracy w środowisku międzynarodowym;

               b)

               posiadają odpowiednią infrastrukturę, szczególnie w zakresie technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych;

               c)

               działają w ramach struktury administracyjnej pozwalającej na właściwe wywiązywanie się z zadań i unikanie konfliktów interesów.

         Artykuł 11
   Przepisy finansowe
   1.   Pomoc finansowa jest udzielana w formie dotacji dla osób prawnych. W niektórych przypadkach mogą zostać przyznane stypendia dla osób fizycznych zgodnie z art. 114 ust. 1 rozporządzenia finansowego. Komisja może również przyznawać osobom fizycznym lub prawnym nagrody za działania lub projekty zrealizowane w ramach programu. Zależnie od rodzaju działań możliwe jest zezwolenie na finansowanie na zasadzie ryczałtu lub z zastosowaniem stawek opartych na kosztach jednostkowych.
   2.   Zależnie od charakterystyki beneficjentów oraz rodzaju działań Komisja może zdecydować, czy istnieją podstawy do zwolnienia ich z weryfikacji kompetencji i kwalifikacji zawodowych wymaganych do realizacji proponowanych działań lub programu pracy.
   3.   Dotacje lub nagrody mogą być przyznawane na rzecz konkretnych działań Europejskich Stolic Kultury określonych na podstawie decyzji nr 1419/1999/WE.
   Artykuł 12
   Wkład programu w inne cele wspólnotowe
   Program przyczynia się do wzmocnienia celów przekrojowych Wspólnoty, w szczególności poprzez:

               a)

               promowanie fundamentalnej zasady wolności wypowiedzi;

               b)

               popieranie większej świadomości znaczenia działań wnoszących wkład w zrównoważony rozwój;

               c)

               dążenie do wspierania wzajemnego zrozumienia i tolerancji w Unii Europejskiej;

               d)

               przyczynianie się do eliminowania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

         Przedmiotem szczególnej uwagi jest spójność i komplementarność programu i polityk wspólnotowych w dziedzinie współpracy kulturalnej z państwami trzecimi.
   Artykuł 13
   Monitorowanie i ocena
   1.   Komisja zapewnia regularne monitorowanie realizacji celów programu. Wyniki procesu monitorowania i oceny są wykorzystywane podczas wdrażania programu.
   Monitorowanie obejmuje w szczególności sporządzenie sprawozdania, o którym mowa w ust. 3 lit. a) i c).
   Szczegółowe cele programu mogą zostać skorygowane, zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, w oparciu o wyniki sprawozdań z monitorowania.
   2.   Komisja zapewnia regularną, zewnętrzną i niezależną ocenę programu.
   3.   Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów:

               a)

               śródokresowe sprawozdanie z oceny uzyskanych wyników oraz aspektów jakościowych i ilościowych wykonania programu nie później niż do 31 grudnia 2010 r.;

               b)

               komunikat na temat kontynuowania programu, nie później niż do 31 grudnia 2011 r.;

               c)

               sprawozdanie z oceny ex post nie później niż do 31 grudnia 2015 r.

         Artykuł 14
   Przepisy przejściowe
   Działania rozpoczęte przed 31 grudnia 2006 r. na podstawie decyzji nr 508/2000/WE oraz nr 792/2004/WE są kontynuowane aż do ich zamknięcia zgodnie z przepisami tych decyzji.
   Komitet utworzony na podstawie art. 5 decyzji nr 508/2000/WE zostaje zastąpiony przez komitet przewidziany w art. 9 niniejszej decyzji.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dzień po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasbourg, 12 grudnia 2006 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         Mauri PEKKARINEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 164 z 5.7.2005, str. 65.

      (2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2005 r. (Dz.U C 272 E z 9.11.2006, str. 233), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 lipca 2006 r. (Dz.U. C 238E z 3.10.2006, str. 18) i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2006 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Rady z dnia 11 grudnia 2006 r.

      (3)  Decyzja nr 719/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 marca 1996 r. ustanawiająca program wspierania działalności artystycznej i kulturalnej w wymiarze europejskim (Kalejdoskop) (Dz.U. L 99 z 20.4.1996, str. 20). Decyzja zmieniona decyzją nr 477/1999/WE (Dz.U. L 57 z 5.3.1999, str. 2).

      (4)  Decyzja nr 2085/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. ustanawiająca program wspierania w dziedzinie książek i czytelnictwa, obejmującego również tłumaczenie (Ariane) (Dz.U. L 291 z 24.10.1997, str. 26). Decyzja zmieniona decyzją nr 476/1999/WE (Dz.U. L 57 z 5.3.1999, str. 1).

      (5)  Decyzja nr 2228/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań w obszarze dziedzictwa kulturowego (program Rafael) (Dz.U. L 305 z 8.11.1997, str. 31). Decyzja uchylona decyzją nr 508/2000/WE (Dz.U. L 63 z 10.3.2000, str. 1).

      (6)  Decyzja nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 lutego 2000 r. ustanawiająca program „Kultura 2000” (Dz.U. L 63 z 10.3.2000, str. 1). Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem Rady (WE) nr 885/2004 (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 1).

      (7)  Dz.U. C 162 z 6.7.2002, str. 5.

      (8)  Dz.U. C 13 z 18.1.2003, str. 5.

      (9)  Dz.U. C 72 E z 21.3.2002, str. 142.

      (10)  Dz.U. C 293 E z 28.11.2002, str. 105.

      (11)  Dz.U. C 300 E z 11.12.2003, str. 156.

      (12)  Dz.U. C 76 E z 25.3.2004, str. 459.

      (13)  Dz.U. L 304 z 3.11.2006, str. 1.

      (14)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 40.

      (15)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.

      (16)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

      (17)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (18)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1261/2005 (Dz.U. L 201 z 2.8.2005, str. 3).

      ZAŁĄCZNIK
      I.   OPIS DZIAŁAŃ I IMPREZ
      1.   Część pierwsza: wspieranie działań w zakresie kultury
      1.1.   Wieloletnie projekty współpracy
      W ramach programu wspierane są projekty dotyczące trwałej i zorganizowanej współpracy kulturalnej w celu łączenia szczególnych cech i specjalistycznej wiedzy organizatorów działalności kulturalnej z całej Europy. Wsparcie to ma na celu udzielenie pomocy projektom współpracy w fazie początkowej i w tworzeniu struktur lub w fazie rozszerzania ich zasięgu geograficznego. Celem jest zachęcenie ich do tworzenia trwałych podstaw i do osiągania niezależności finansowej.
      W każdym projekcie współpracy bierze udział co najmniej sześciu organizatorów działalności kulturalnej z sześciu różnych krajów uczestniczących w programie. Jego celem jest skupianie różnych organizatorów działalności kulturalnej z jednego lub kilku sektorów w celu prowadzenia rozmaitych wieloletnich działań o charakterze sektorowym lub międzysektorowym, które muszą jednak być ukierunkowane na wspólny cel.
      Zadaniem każdego projektu współpracy jest prowadzenie zorganizowanych, wieloletnich działań kulturalnych. Działania te należy realizować przez cały okres finansowania wspólnotowego. Muszą one być ukierunkowane na co najmniej dwa z trzech celów szczegółowych wymienionych w art. 3 ust. 2. Pierwszeństwo otrzymają projekty współpracy, których celem jest rozwijanie działalności ukierunkowanej na osiągnięcie trzech celów szczegółowych zawartych w tym artykule.
      Wybór projektów współpracy następuje w drodze zaproszenia do składania ofert, zgodnie z rozporządzeniem finansowym. W tym kontekście wybór przeprowadzany będzie, między innymi, na podstawie udokumentowanej wiedzy specjalistycznej współorganizatorów w zakresie ich działalności, ich zdolności finansowej i operacyjnej do realizacji zaproponowanych działań, jak również na podstawie jakości tych działań i stopnia ich zgodności z ogólnymi i szczegółowymi celami programu określonymi w art. 3.
      Projekty współpracy opierają się na umowie o współpracy, tzn. wspólnym dokumencie mającym formę prawną obowiązującą w jednym z krajów uczestniczących i podpisanym przez wszystkich współorganizatorów.
      Pomoc wspólnotowa nie może przekraczać 50 % budżetu projektu i ma charakter malejący. Wysokość pomocy przeznaczonej na realizację wszystkich działań w ramach projektów współpracy nie może przekraczać 500 000 EUR rocznie. Pomoc ta przyznawana jest na okres od trzech do pięciu lat.
      Tytułem ilustracji, na ten rodzaj wsparcia jest przeznaczone około 32 % całkowitego budżetu przydzielonego programowi.
      1.2.   Działania w ramach współpracy
      Program wspiera działania w ramach współpracy kulturalnej o charakterze sektorowym lub międzysektorowym pomiędzy europejskimi organizatorami działalności kulturalnej. Priorytetami są kreatywność i innowacyjność. Szczególnie wspierane są działania mające na celu poszukiwanie metod współpracy w celu ich rozwinięcia w dalszej przyszłości.
      Każde działanie jest planowane i realizowane na zasadzie partnerstwa przez co najmniej trzech organizatorów działalności kulturalnej z trzech różnych państw uczestniczących, niezależnie od tego, czy organizatorzy ci pochodzą z jednego czy wielu sektorów.
      Wybór działań następuje w drodze zaproszenia do składania ofert, zgodnie z rozporządzeniem finansowym. W tym kontekście wybór przeprowadzany będzie na podstawie udokumentowanej wiedzy specjalistycznej współorganizatorów, ich zdolności finansowej i operacyjnej do realizacji zaproponowanych działań, jak również na podstawie jakości tych działań i stopnia ich zgodności z ogólnymi i szczegółowymi celami programu określonymi w art. 3.
      Pomoc wspólnotowa nie może przekraczać 50 % budżetu projektu. Wysokość pomocy nie może być niższa niż 50 000 EUR ani wyższa niż 200 000 EUR. Pomoc ta jest przyznawana na okres nie dłuższy niż 24 miesiące.
      Warunki określone dla tego działania, dotyczące minimalnej liczby organizatorów wymaganej do przedstawiania projektów, jak również minimalnych i maksymalnych kwot wsparcia wspólnotowego, mogą być dostosowane w celu uwzględnienia szczególnych warunków dotyczących tłumaczenia literackiego.
      Tytułem ilustracji, na ten rodzaj pomocy jest przeznaczone około 29 % całkowitego budżetu przydzielonego programowi.
      1.3.   Działania specjalne
      W ramach programu wspierane są również działania specjalne. Specjalny charakter tych działań wynika z faktu, iż powinny one mieć znaczący zakres i skalę, poruszać kwestie przemawiające do uczuć narodów Europy i przyczyniać się do zwiększenia poczucia przynależności do wspólnoty, jak również uświadamiać im różnorodność kulturową Państw Członkowskich oraz przyczyniać się do dialogu między kulturami i między narodami. Powinny one być ukierunkowane na co najmniej dwa z trzech celów szczegółowych określonych w art. 3.
      Wspomniane działania specjalne przyczyniają się również do zwiększenia widoczności wspólnotowych działań kulturalnych zarówno wewnątrz, jak i poza granicami Unii Europejskiej. Przyczyniają się one także do zwiększania globalnej świadomości bogactwa i różnorodności kultury europejskiej.
      Znaczące wsparcie zostanie przyznane „Europejskim Stolicom Kultury”, aby wspomóc realizację działań podkreślających widoczność Europy oraz transeuropejską współpracę kulturalną.
      Za działania specjalne można również uznać przyznawanie nagród, o ile eksponują one artystów, dzieła lub osiągnięcia kulturalne lub artystyczne, umożliwiają ich poznanie poza granicami kraju i zachęcają tym samym do mobilności i wymian.
      W tym kontekście wsparcie może być również udzielane na rzecz działań w zakresie współpracy z państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi, o których mowa w art. 5 ust. 2 oraz w art. 6.
      Przytoczone przykłady nie stanowią wyczerpującej listy działań, które mogą być wspierane w ramach tej części programu.
      Procedury wyboru działań specjalnych będą zależeć od danego działania. Finansowanie będzie przyznawane w następstwie zaproszeń do składania ofert oraz przetargów, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 54 oraz 168 rozporządzenia finansowego. Zostanie również uwzględniony stopień zgodności każdego z działań z ogólnym celem oraz celami szczegółowymi programu, wymienionymi w art. 3.
      Pomoc wspólnotowa nie może przekraczać 60 % budżetu projektu.
      Tytułem ilustracji, na ten rodzaj pomocy jest przeznaczone około 16 % całkowitego budżetu przydzielonego programowi.
      2.   Część druga: wspieranie podmiotów działających w dziedzinie kultury na szczeblu europejskim
      Wsparcie to przybiera formę dotacji operacyjnej na współfinansowanie wydatków towarzyszących wykonywaniu stałego programu pracy jednostki, która realizuje cel o znaczeniu ogólnym w kontekście europejskim na polu kultury lub cel będący częścią polityki Unii w tej dziedzinie.
      Wprowadza się stosowne przepisy umożliwiające przyznawanie wspomnianych dotacji na podstawie corocznych zaproszeń do składania ofert.
      Tytułem ilustracji, na tę część programu jest przeznaczone około 10 % całkowitego budżetu przydzielonego programowi.
      Wsparcie może być udzielane podmiotom działającym na rzecz współpracy kulturalnej na jeden lub więcej następujących sposobów:

                  —

                  zapewnienie reprezentacji na szczeblu wspólnotowym,

                  —

                  gromadzenie lub rozpowszechnianie informacji ułatwiających transeuropejską wspólnotową współpracę kulturalną,

                  —

                  tworzenie sieci podmiotów działających w dziedzinie kultury na szczeblu europejskim,

                  —

                  uczestnictwo w realizacji projektów współpracy kulturalnej lub odgrywanie roli „ambasadorów” kultury europejskiej.

            Podmioty te muszą reprezentować prawdziwie europejski wymiar. W tym aspekcie muszą prowadzić swą działalność na szczeblu europejskim, samodzielnie lub w formie różnych skoordynowanych stowarzyszeń, a ich struktura (zarejestrowani członkowie) oraz działania muszą potencjalnie oddziaływać na poziomie Unii Europejskiej lub obejmować co najmniej siedem krajów europejskich.
      Niniejsza część jest otwarta dla podmiotów wspieranych w ramach części 2 załącznika I do decyzji nr 792/2004/WE, jak również dla każdego innego podmiotu działającego na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury, pod warunkiem, że realizują one cele określone w art. 3 niniejszej decyzji i spełniają warunki określone w niniejszej decyzji.
      Wybór beneficjentów takich dotacji operacyjnych odbywa się w drodze zaproszenia do składania ofert. Wybór jest dokonywany na podstawie zgodności programu prac podmiotu z celami szczegółowymi określonymi w art. 3.
      Całkowita kwota dotacji operacyjnej przyznanej w ramach tej części załącznika nie może przekraczać 80 % dopuszczalnych wydatków organizacji w roku, na który została przyznana dotacja.
      3.   Część trzecia: wspieranie badań oraz gromadzenia i rozpowszechniania informacji oraz działań maksymalizujących oddziaływanie projektów w dziedzinie współpracy kulturalnej
      Tytułem ilustracji, na tę część programu jest przeznaczone około 5 % całkowitego budżetu przydzielonego programowi.
      3.1.   Wspieranie punktów kontaktowych ds. kultury
      Aby zapewnić ukierunkowane i skuteczne rozpowszechnianie praktycznych informacji o programie na poziomie jak najbliższym obywatelowi, przewiduje on pomoc ze strony punktów kontaktowych ds. kultury. Podmioty te, działające na poziomie krajowym, ustanawiane są dobrowolnie zgodnie z art. 39 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.
      Punkty kontaktowe ds. kultury mają za zadanie:

                  —

                  promowanie programu,

                  —

                  ułatwienie dostępu do programu i zachęcanie do uczestnictwa w jego działaniach możliwie największej liczby specjalistów i organizatorów działalności kulturalnej dzięki skutecznemu rozpowszechnianiu informacji oraz podejmowaniu odpowiednich inicjatyw ukierunkowanych na tworzenie między nimi sieci kontaktów;

                  —

                  zapewnienie skutecznych powiązań z różnymi instytucjami udzielającymi pomocy sektorowi kultury w Państwach Członkowskich, przyczyniając się w ten sposób do komplementarności działań podejmowanych w ramach programu i krajowych środków wsparcia;

                  —

                  w razie potrzeby informowanie o innych programach wspólnotowych otwartych dla projektów kulturalnych.

            3.2.   Wspieranie badań w dziedzinie współpracy kulturalnej
      Program wspiera realizację studiów i badań w dziedzinie europejskiej współpracy kulturalnej i rozwoju europejskiej polityki kulturalnej. Pomoc ta ma na celu zwiększenie zakresu i podniesienie jakości informacji i danych w celu uzyskiwania danych i prowadzenia analiz porównawczych dotyczących współpracy kulturalnej na poziomie europejskim, szczególnie w dziedzinie mobilności twórców kultury i uczestników życia kulturalnego, obiegu dzieł sztuki i wyrobów artystycznych i kulturalnych oraz dialogu między kulturami.
      W ramach tej części programu mogą otrzymać pomoc studia i badania przyczyniające się do wzbogacenia wiedzy na temat zjawiska transeuropejskiej współpracy kulturalnej oraz do tworzenia warunków sprzyjających jej rozwojowi. Szczególne poparcie otrzymają projekty mające na celu gromadzenie i analizę danych statystycznych.
      3.3.   Wspieranie gromadzenia i rozpowszechniania informacji i oraz działań maksymalizujących oddziaływanie projektów w dziedzinie współpracy kulturalnej
      Program wspiera gromadzenie i rozpowszechnianie informacji oraz działania mające na celu maksymalizację oddziaływania projektów poprzez opracowanie narzędzia internetowego ukierunkowanego na potrzeby osób zawodowo związanych z kulturą w dziedzinie transeuropejskiej współpracy kulturalnej.
      Narzędzie to powinno umożliwić wymianę doświadczeń i zasad dobrej praktyki, a także rozpowszechnienie informacji dotyczących programu oraz szeroko pojętej transeuropejskiej współpracy kulturalnej.
      II.   ZARZĄDZANIE PROGRAMEM
      Środki finansowe przeznaczone na program mogą również obejmować wydatki związane z przygotowaniem, nadzorem, kontrolą, audytem i oceną, bezpośrednio potrzebne do zarządzania programem i do realizacji jego celów, szczególnie badań, spotkań, działań informacyjnych i publikacji, wydatków związanych z sieciami informatycznymi mającymi na celu wymianę informacji, jak również wszelkie inne wydatki na pomoc techniczną i administracyjną, z jakiej może korzystać Komisja w celu zarządzania programem.
      III.   KONTROLE I AUDYTY
      Dla projektów wybranych zgodnie z procedurą opisaną w art. 11 ust. 2 zostanie wdrożony system audytu z zastosowaniem kontroli wyrywkowej.
      Beneficjent dotacji udostępnia Komisji pełną dokumentację wydatków poczynionych przez okres pięciu lat licząc od daty końcowej płatności. Beneficjent dotacji zapewnia, aby w stosowanych przypadkach dokumentacja będąca w posiadaniu jego partnerów lub członków była udostępniana Komisji.
      Komisja może przeprowadzić audyt w zakresie wykorzystania dotacji bezpośrednio przy pomocy swych pracowników lub za pośrednictwem jakiejkolwiek wybranej przez nią wykwalifikowanej instytucji zewnętrznej. Audyty te mogą być prowadzone przez cały okres obowiązywania umowy, jak również przez okres pięciu lat od daty wypłaty ostatniej części dotacji. W uzasadnionych przypadkach wyniki tych audytów mogą prowadzić do decyzji Komisji o zwrocie dotacji.
      Personelowi Komisji oraz upoważnionym przez Komisję osobom z zewnątrz umożliwia się dostęp do biur beneficjenta dotacji i do wszystkich informacji, w tym również w postaci elektronicznej, niezbędnych w celu prowadzenia takich audytów.
      Trybunał Obrachunkowy oraz Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) posiadają takie same uprawnienia jak Komisja, w szczególności w zakresie dostępu.
      W celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami finansowymi i innym nieprawidłowościami Komisja może przeprowadzać kontrole i inspekcje na miejscu, w ramach programu, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (1). W razie konieczności OLAF przeprowadza dochodzenia, które podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady (2).
      IV.   INFORMACJA, KOMUNIKACJA ORAZ DZIAŁANIA MAJĄCE NA CELU MAKSYMALIZACJĘ ODDZIAŁYWANIA PROJEKTÓW
      1.   Komisja
      Komisja może organizować seminaria, konferencje lub spotkania w celu ułatwienia realizacji programu, a także — w zależności od potrzeb — podejmować działania informacyjne, związane z publikacjami, rozpowszechnianiem oraz inne działania mające na celu maksymalizację oddziaływania projektów, jak również nadzór nad programem i jego ocenę. Działania takie mogą być finansowane poprzez dotacje lub w drodze zamówień publicznych, lub też mogą być organizowane i finansowane bezpośrednio przez Komisję.
      2.   Punkty kontaktowe
      Komisja i Państwa Członkowskie organizują na zasadach dobrowolności i wzmacniają wymianę informacji przydatnych do realizacji programu poprzez punkty kontaktowe ds. kultury, które działają w charakterze organów wykonawczych na szczeblu krajowym, na zasadach określonych przez art. 54 ust. 2 lit. c) oraz art. 54 ust. 3 rozporządzenia finansowego.
      3.   Państwa Członkowskie
      Bez uszczerbku dla art. 87 Traktatu, Państwa Członkowskie mogą w razie konieczności ustanowić instrumenty wsparcia indywidualnej mobilności uczestników życia kulturalnego by zaradzić niskiemu poziomowi ich uczestnictwa w programie. Wsparcie to może mieć formę dotacji na pokrycie kosztów podróży organizatorów działalności kulturalnej w celu ułatwienia fazy przygotowawczej ponadnarodowych projektów kulturalnych.
      V.   PODZIAŁ BUDŻETU OGÓLNEGO
      Podział rocznego budżetu programu

                  Procent budżetu

                  Część 1 (wspieranie działań w zakresie kultury)

                  Około 77 %

                              —

                              projekty dotyczące wieloletniej współpracy

                  Około 32 %

                              —

                              działania w ramach współpracy

                  Około 29 %

                              —

                              działania specjalne

                  Około 16 %

                  Część 2 (wspieranie podmiotów działających na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury)

                  Około 10 %

                  Część 3 — (wspieranie badań oraz gromadzenia i rozpowszechniania informacji)

                  Około 5 %

                  Ogół wydatków operacyjnych

                  Około 92 %

                  Zarządzanie programem

                  Około 8 %

            Wartości te mają charakter orientacyjny i mogą być zmieniane przez komitet, o którym mowa w art. 9 zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2.

         (1)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

         (2)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.