title: Decyzja Rady 2013/353/WPZiB z dnia 2 lipca 2013 r. zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji

text:
               4.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/9

         DECYZJA RADY 2013/353/WPZiB
   z dnia 2 lipca 2013 r.
   zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 sierpnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/518/WPZiB (1) w sprawie mianowania Philippe’a LEFORTA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Kaukazu Południowego i ds. kryzysu w Gruzji. Mandat SPUE wygasa w dniu 30 czerwca 2013 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy zmienić i przedłużyć na okres kolejnych dwunastu miesięcy. Mandat powinien być poddany przeglądowi jesienią 2013 r. Niniejszy przegląd powinien być ukończony do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Philippe’a LEFORTA jako SPUE w regionie Kaukazu Południowego i ds. kryzysu w Gruzji zostaje niniejszym zmieniony i przedłużony do dnia 30 czerwca 2014 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w regionie Kaukazu Południowego z uwzględnieniem celów określonych w konkluzjach z nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniu 1 września 2008 r. oraz w konkluzjach Rady z dnia 15 września 2008 r., jak również tych z dnia 27 lutego 2012 r. Cele te obejmują:

               a)

               zgodnie z istniejącymi mechanizmami, łącznie z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i jej Grupą Mińską, zapobieganie konfliktom w regionie, wnoszenie wkładu w pokojowe rozwiązywanie konfliktów w regionie, z uwzględnieniem kryzysu w Gruzji i konfliktu w Górnym Karabachu, poprzez wspieranie powrotu uchodźców i wewnętrznych przesiedleńców oraz inne odpowiednie środki, a także sprzyjanie realizacji takiego rozwiązania zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego;

               b)

               podejmowanie konstruktywnych działań dotyczących regionu z głównymi zainteresowanymi podmiotami;

               c)

               propagowanie i dalsze wspieranie współpracy między Armenią, Azerbejdżanem i Gruzją oraz, w stosownych przypadkach, współpracy z krajami sąsiadującymi;

               d)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie.

         Artykuł 3
   Mandat
   Aby można było zrealizować cele polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, innymi kluczowymi podmiotami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim w regionie;

               b)

               zachęcanie państw w regionie do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, takich jak zagrożenia dla wspólnego bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalnego handlu i przestępczości zorganizowanej;

               c)

               wkład w pokojowe rozwiązywanie konfliktów zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego oraz sprzyjanie realizacji takich rozwiązań w ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, OBWE oraz jej Grupą Mińską;

               d)

               w odniesieniu do kryzysu w Gruzji:

                           (i)

                           pomoc w przygotowaniu międzynarodowych rozmów przewidzianych w pkt 6 porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. („międzynarodowe rozmowy genewskie”) oraz w jego środkach wykonawczych z dnia 8 września 2008 r., w tym dotyczących rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i stabilności w regionie, kwestii uchodźców i wewnętrznych przesiedleńców, na podstawie zasad uznanych na szczeblu międzynarodowym, oraz wszelkich innych tematów, wspólnie uzgodnionych przez strony,

                           (ii)

                           pomoc w określeniu stanowiska Unii i reprezentowanie jej, na poziomie SPUE, podczas rozmów, o których mowa w ppkt (i),

                           (iii)

                           ułatwianie wprowadzania w życie postanowień porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. oraz jego środków wykonawczych z dnia 8 września 2008 r.;

               e)

               ułatwianie opracowywania i wprowadzania w życie środków budowy zaufania;

               f)

               pomoc w przygotowywaniu, w stosownych przypadkach, wkładu Unii w możliwe rozwiązanie konfliktu;

               g)

               intensyfikacja dialogu Unii z głównymi zainteresowanymi podmiotami w kwestiach związanych z regionem;

               h)

               wsparcie Unii w dalszym wypracowywaniu wszechstronnej polityki wobec Kaukazu Południowego;

               i)

               w ramach działań określonych w niniejszym artykule – przyczynianie się do realizacji polityki Unii w dziedzinie praw człowieka, we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, oraz wytycznych Unii w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci i kobiet na obszarach dotkniętych konfliktem, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji pod tym względem i reagowanie na tę sytuację.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 1 050 000 EUR.
   2.   Wydatki pokrywane w ramach kwoty określonej w ust. 1 kwalifikują się do finansowania od dnia 1 lipca 2013 r. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami mandatu. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudnieni przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe działy ESDZ lub delegatury Unii, by przyczynić się do spójności i zgodności ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i członków personelu SPUE ustala się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza dostosowany do potrzeb misji plan bezpieczeństwa, oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, kontrolowanie zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza Unią ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie jego zespołu, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, opracowane na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   SPUE regularnie składa KPiB i WP sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane poprzez sieć COREU. Na zalecenie KPiB lub WP, SPUE może złożyć sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu, SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu, aby wszystkie instrumenty Unii i działania państw członkowskich były podejmowane w sposób spójny, aby zrealizować cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywana jest ścisła współpraca w terenie z szefami delegatur Unii i szefami misji państw członkowskich, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Gruzji, udziela szefowi Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) porad i informacji dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. W miarę potrzeb SPUE i dowódca operacji cywilnych EUMM Georgia konsultują się ze sobą. SPUE współpracuje również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Pomoc w zakresie roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają pomocy przy dostarczaniu informacji w związku z roszczeniami i zobowiązaniami wynikającymi z mandatów poprzednich SPUE w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji, oraz zapewniają w tym celu pomoc administracyjną i dostęp do odpowiednich akt.
   Artykuł 14
   Przegląd
   1.   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Pod koniec października 2013 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie swojego szczegółowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   2.   Mandat SPUE poddany zostanie przeglądowi do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 221 z 27.8.2011, s. 5. Mandat SPUE został przedłużony decyzją 2012/326/WPZiB (Dz.U. L 165 z 26.6.2012, s. 53) na okres 12 miesięcy.

      (2)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.


title: 2013/1/UE: Decyzja Rady z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, dotyczącego oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (CAA)

text:
               4.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 1/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 20 listopada 2012 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, dotyczącego oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (CAA)
   (2013/1/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) i art. 218 ust. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony (1) (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”) wszedł w życie w dniu 20 listopada 1995 r.

               (2)

               W art. 47 układu o stowarzyszeniu przewidziano zawarcie, w stosownych przypadkach, umów o wzajemnym uznawaniu w dziedzinie oceny zgodności, a w art. 55 tego układu – podjęcie wysiłków zmierzających do zbliżania ustawodawstw Stron w celu ułatwienia wykonywania tego układu.

               (3)

               Protokół do układu o stowarzyszeniu dotyczący oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (CAA) (zwany dalej „protokołem”) został podpisany w imieniu Unii w dniu 6 maja 2010 r.

               (4)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony.

               (5)

               Komisja odpowiada za zapewnienie zewnętrznej reprezentacji Unii w związku z protokołem, co obejmuje również zadania w zakresie informowania i powiadamiania, oraz za przekazywanie odpowiedzi na wnioski zgodnie z załącznikami. Protokół będzie wykonywany w oparciu o odpowiednie ustawodawstwo Unii dotyczące akredytacji, nadzoru nad rynkiem i wprowadzania produktów do obrotu.

               (6)

               Należy upoważnić Komisję do wprowadzania zmian technicznych do protokołu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, dotyczący oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (CAA) (zwany dalej „protokołem”) zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii.
   Tekst protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady przesyła w imieniu Unii notę dyplomatyczną przewidzianą w art. 16 protokołu.
   Artykuł 3
   Komisja jest upoważniona do zatwierdzania zmian na mocy art. 7, 13 i 15 protokołu po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 4 Traktatu.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 147 z 21.6.2000, s. 3.

         PROTOKÓŁ

      do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, dotyczący oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (CAA)
      UNIA EUROPEJSKA,
      zwana dalej „UE”,
      oraz
      PAŃSTWO IZRAEL,
      zwane dalej „Izraelem”,
      zwane dalej łącznie „Stronami”,
      MAJĄC NA UWADZE, ŻE Izrael jest stroną Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izraela, z drugiej strony, zwanym dalej „Układem o stowarzyszeniu” (1),
      UZNAJĄC, że przyjęcie i wdrożenie właściwego prawa UE przez Izrael stwarza okazję do rozszerzenia pewnych korzyści płynących z rynku wewnętrznego i zapewnienia jego skutecznego działania w niektórych sektorach,
      ZWAŻYWSZY na wspólne zobowiązanie Stron do przestrzegania zasad swobodnego przepływu towarów i promowania wysokiej jakości produktu w celu zagwarantowanie zdrowia i bezpieczeństwa swoich obywateli i ochrony środowiska, w tym poprzez pomoc techniczną i inne formy współpracy między nimi,
      PRAGNĄC zawrzeć, w formie protokołu do Układu o stowarzyszeniu dotyczącym oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (zwany dalej „niniejszym Protokołem”), przewidujący wzajemną akceptację wyrobów przemysłowych spełniających wymogi odnoszące się do zgodnego z prawem wprowadzenia do obrotu na terytorium jednej ze Stron, obejmujące w stosownych przypadkach wzajemne uznanie wyników obowiązkowej oceny zgodności wyrobów przemysłowych,
      STWIERDZAJĄC, że art. 47 Układu o stowarzyszeniu przewiduje, w stosownych przypadkach, zawarcie Europejskiego porozumienia o ocenie zgodności oraz że art. 55 Układu o stowarzyszeniu przewiduje dołożenie wszelkich starań w celu zbliżenia prawodawstwa Stron,
      ZWAŻYWSZY, że w sektorach objętych niniejszym Protokołem izraelskie prawo krajowe jest w znacznym stopniu dostosowane do właściwego prawa UE,
      STWIERDZAJĄC istnienie bliskich związków pomiędzy Unią Europejską a Islandią, Liechtensteinem i Norwegią na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, co sprawia, iż należy rozważyć zawarcie równoległego Europejskiego układu o ocenie zgodności pomiędzy Izraelem a tymi krajami, równoważnego do niniejszego Protokołu,
      MAJĄC NA UWADZE status Stron jako Umawiających się Stron Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, a w szczególności będąc świadomym swoich praw i obowiązków wynikających z Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie barier technicznych w handlu,
      UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Cel i środki
      1.   Niniejszy Protokół ma na celu ułatwić Stronom zniesienie barier technicznych w handlu w odniesieniu do niektórych wyrobów przemysłowych, wymienionych w załącznikach do niniejszego Protokołu, które stanowią integralną część niniejszego Protokołu.
      2.   Cele określone w ust. 1 osiąga się w następujący sposób:

                  a)

                  przyjęcie i wdrożenie przez Izrael krajowych przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności równoważnych wobec właściwych przepisów, norm i procedur w prawie UE;

                  b)

                  wdrożenie przez Izrael infrastruktury regulacyjnej i technicznej równoważnej wobec tej istniejącej w państwach członkowskich UE;

                  c)

                  wzajemna akceptacja Stron dla obecności na swoich rynkach wyrobów przemysłowych spełniających wymogi odnoszące się do zgodnego z prawem wprowadzenia do obrotu na terytorium jednej ze Stron, obejmujące w stosownych przypadkach wzajemne uznanie wyników obowiązkowej oceny zgodności wyrobów przemysłowych podlegających właściwemu prawu UE i równoważnemu izraelskiemu prawu krajowemu;

                  d)

                  akceptacja obu Stron dla obecności na swoich rynkach wyrobów przemysłowych spełniających wymogi odnoszące się do zgodnego z prawem wprowadzenia do obrotu w Izraelu lub w dowolnym państwie członkowskim UE, na warunkach analogicznych do tych mających zastosowanie w handlu towarami między państwami członkowskimi UE.

            Artykuł 2
      Definicje
      Do celów niniejszego Protokołu:

                  a)

                  „wyroby przemysłowe” oznaczają wyroby zgodne z zakresem załączników do niniejszego Protokołu;

                  b)

                  „właściwe prawo UE” oznacza każdy akt prawny i praktykę wykonawczą Unii Europejskiej stosowane w szczególnej sytuacji, w przypadku ryzyka lub kategorii wyrobów przemysłowych, do których odniesienie znajduje się w załącznikach do niniejszego Protokołu;

                  c)

                  „prawo krajowe” oznacza każdy akt prawny i praktykę wykonawczą służące dostosowaniu przez Izrael swojego prawa do właściwego prawa UE stosowanego w szczególnej sytuacji, w przypadku ryzyka lub kategorii wyrobów przemysłowych;

                  d)

                  „organ odpowiedzialny” oznacza jednostkę podlegającą kompetencji jednego z państw członkowskich UE lub Izraela, odpowiedzialną za skuteczne wdrażanie prawa UE oraz prawa krajowego w określonym sektorze przemysłu oraz, w stosownych przypadkach, za powiadamianie jednostek notyfikowanych;

                  e)

                  „jednostka notyfikowana” oznacza jednostkę, odnośnie do której organ odpowiedzialny w ramach odpowiedniej kompetencji jednej ze Stron niniejszego Protokołu notyfikuje drugą Stronę, uznając ją za kompetentną do przeprowadzenia oceny zgodności w związku z wymogami prawa UE lub prawa krajowego;

                  f)

                  „Komitet” oznacza Komitet Stowarzyszenia ustanowiony na mocy art. 70 Układu o stowarzyszeniu lub jednostkę ustanowioną przez Radę Stowarzyszenia na mocy art. 73 Układu o Stowarzyszeniu i wyznaczoną do spraw związanych z handlem.

            Terminy używane w niniejszym Protokole mają znaczenie nadane we właściwym prawie UE i izraelskim prawie krajowym.
      Artykuł 3
      Dostosowanie prawodawstwa
      Do celów niniejszego Protokołu Izrael zgadza się podjąć stosowne środki, po konsultacji z Komisją Europejską, w celu dostosowania się do właściwego prawa UE i kontynuacji tego prawa w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do wprowadzania do obrotu produktów objętych niniejszym Protokołem.
      W sektorach objętych niniejszym Protokołem, w których właściwe prawo UE oparte jest o korzystanie z norm technicznych, co do których istnieje domniemanie zgodności z podstawowymi wymogami bezpieczeństwa (znanych jako sektory „nowego podejścia”), Izrael zgadza się podjąć, po konsultacji z Komisją Europejską, stosowne środki w celu dostosowania się do właściwej praktyki UE i jej kontynuowania w zakresie normalizacji, metrologii, akredytacji, oceny zgodności, nadzoru rynkowego, ogólnego bezpieczeństwa produktów i odpowiedzialności producenta. Sektory „nowego podejścia” są wskazane w załącznikach sektorowych.
      Artykuł 4
      Infrastruktura techniczna
      Do celów niniejszego Protokołu Izrael zgadza się podjąć stosowne środki, po konsultacji z Komisją Europejską, w celu ustanowienia i kontynuowania działalności stosownych organów odpowiedzialnych zgodnie z art. 9.
      W sektorach objętych niniejszym Protokołem, w których właściwe prawo UE jest oparte o korzystanie z norm technicznych, co do których istnieje domniemanie zgodności z podstawowymi wymogami bezpieczeństwa (znanych jako sektory „nowego podejścia”), Izrael zgadza się powołać jednostki (i utrzymywać ich funkcjonowanie) zdolne do dalszej realizacji działań związanych z normalizacją, metrologią, akredytacją, nadzorem rynkowym, oceną ogólnego bezpieczeństwa produktów oraz oceną i egzekwowaniem odpowiedzialności producenta na swoim terytorium na poziomie ogólnie równoważnym wobec poziomu istniejącego w państwach członkowskich UE.
      Artykuł 5
      Wzajemna akceptacja wyrobów przemysłowych włącznie z ich oceną zgodności
      1.   Strony uzgadniają, że dla celów wzajemnej akceptacji wyroby przemysłowe wymienione w załącznikach dotyczących wzajemnej akceptacji wyrobów regulowanych, które spełniają wymogi odnoszące się do zgodnego z prawem wprowadzenia do obrotu na terytorium jednej ze Stron, mogą być wprowadzone do obrotu na terytorium drugiej Strony, w szczególności gdy spełniają:

                  a)

                  wymogi mających zastosowanie przepisów prawnych związane z lokalizacją na obszarze jednej ze Stron osób odpowiedzialnych za wprowadzenie produktów do obrotu; oraz

                  b)

                  w stosownych przypadkach, mające zastosowanie przepisy związane z lokalizacją organów odpowiedzialnych za ocenę zgodności.

            2   Strony uzgadniają, że do celów wzajemnej akceptacji wyroby przemysłowe wymienione w załącznikach dotyczących wzajemnej akceptacji wyrobów niepodlegających wspólnym przepisom, dla których nie istnieją europejskie przepisy techniczne, mogą być przedmiotem handlu między Izraelem a UE na tej podstawie, iż produkt będący przedmiotem handlu zgodnie z prawem na rynku Izraela lub jednego z państw członkowskich UE, może być przedmiotem handlu zgodnie z prawem na rynku drugiej Strony niniejszego Protokołu.
      3.   Gdy produkty podlegają obowiązkowym procedurom oceny zgodności przeprowadzanym zgodnie z prawem UE i prawami krajowymi, wymienionymi w załącznikach, Strony uzgadniają wzajemne uznawanie wyników takich procedur bez konieczności powtarzania ich lub nakładania innych dodatkowych wymogów do celów akceptacji takiej oceny zgodności.
      4   Niezależnie od przepisów ust. 1, 2 i 3 żadna ze Stron nie jest zobowiązana do dopuszczenia do obrotu na swoim rynku produktów, które zostały wprowadzone do obrotu na terytorium drugiej Strony w wyniku układu mającego takie same skutki jak niniejszy Protokół, zawartego między jedną ze Stron a krajem trzecim lub stroną trzecią, lub na podstawie jednostronnego pozwolenia wydanego przez jedną ze Stron krajowi trzeciemu lub stronie trzeciej.
      Artykuł 6
      Klauzula ochronna
      Jeśli Strona uważa, że wyrób przemysłowy wprowadzony do obrotu na jej terytorium na mocy niniejszego Protokołu i wykorzystywany zgodnie z jego planowanym zastosowaniem może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia użytkowników lub innych osób albo wskaże na jakikolwiek inny prawnie uzasadniony aspekt chroniony prawodawstwem określonym w załącznikach, może podjąć stosowne środki w celu wycofania takiego produktu z obrotu, zakazu jego wprowadzenia do obrotu, wprowadzenia do użytku lub stosowania lub ograniczenia jego swobody przepływu.
      Załączniki przewidują procedurę, jaką należy stosować w takich przypadkach.
      Artykuł 7
      Rozszerzenie zakresu
      Jeśli Izrael przyjmie i wdroży dalsze prawo krajowe służące dostosowaniu do właściwego prawa UE, Strony mogą zmienić załączniki lub zawrzeć nowe załączniki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
      Artykuł 8
      Obowiązki Stron w zakresie ich organów odpowiedzialnych i jednostek notyfikowanych

                  1.

                              a)

                              Strony zapewniają, aby organy odpowiedzialne podlegające ich kompetencji odpowiedzialne za skuteczne wdrażanie prawa UE i prawa krajowego nieprzerwanie stosowały to prawo. Ponadto Strony zapewniają, aby te odpowiedzialne organy były w stanie zapewnić zgodność wyrobów przemysłowych z prawem UE lub prawem krajowym lub wymagały ich wycofania z obrotu oraz, w stosownych przypadkach, notyfikowały, zawieszały, usuwały zawieszenia oraz wycofywały notyfikację jednostek notyfikowanych.

                              b)

                              Strony przekazują sobie wzajemnie nazwy i adresy swoich organów odpowiedzialnych i prowadzą wykaz takich organów.

                  2.

                              a)

                              Strony zapewniają, aby jednostki notyfikowane podlegające właściwej kompetencji Stron wyznaczone do oceny zgodności z wymogami prawa UE lub prawa krajowego, określonego w załącznikach, nieprzerwanie spełniały wymogi prawa UE lub prawa krajowego. Ponadto Strony podejmują wszelkie działania niezbędne w celu zapewnienia, aby jednostki notyfikowane utrzymywały kompetencje niezbędne do wykonywania zadań, do których zostały wyznaczone.

                              b)

                              Strony przekazują sobie wzajemnie nazwy i adresy swoich jednostek notyfikowanych i prowadzą wykaz takich jednostek.

            Artykuł 9
      Procedury uznawania organów odpowiedzialnych i notyfikacji jednostek notyfikowanych
      1.   Następująca procedura ma zastosowanie do uznawania organów odpowiedzialnych, które są odpowiedzialne za skuteczne wdrożenie prawa UE i prawa krajowego, w celu zapewnienia zgodności wyrobów przemysłowych z prawem UE lub prawem krajowym lub wymagania ich wycofania z obrotu oraz, w stosownych przypadkach, są w stanie notyfikować, zawieszać, usuwać zawieszenia oraz wycofywać notyfikację jednostek notyfikowanych:

                  a)

                  Strona przekazuje akt ustanawiający organ drugiej Stronie w formie pisemnej, określając obszar i tytuł załącznika do niniejszego Protokołu, na mocy którego organ odpowiedzialny jest właściwy do wypełniania zadań wymienionych w art. 8 ust. 1, a, w stosownych przypadkach, określając również ograniczenia tej właściwości odnoszące się do danego obszaru lub zakresu tego załącznika;

                  b)

                  od dnia uzyskania od drugiej Strony pisemnego potwierdzenia organ odpowiedzialny uznaje się za właściwy do wypełniania zadań wymienionych w art. 8 ust. 1 w odniesieniu do załączników, dla których został uznany od tego dnia.

            2.   Następująca procedura ma zastosowanie do notyfikacji jednostek notyfikowanych dokonujących oceny zgodności w odniesieniu do wymogów prawa UE lub prawa krajowego określonych w załącznikach:

                  a)

                  Strona przekazuje swoją notyfikację drugiej Stronie w formie pisemnej, podając tytuł załącznika do niniejszego Protokołu, na mocy którego jednostka notyfikowana jest właściwa do oceny zgodności, a, w stosownych przypadkach, określając również ograniczenia tej właściwości odnoszące się do zakresu tego załącznika;

                  b)

                  od dnia uzyskania od drugiej Strony pisemnego potwierdzenia jednostkę uznaje się za notyfikowaną i właściwą do oceny zgodności w odniesieniu do wspomnianych wymogów określonych w załącznikach od tego dnia.

            3.   Jeżeli jedna ze Stron postanowi wycofać notyfikację jednostki notyfikowanej podlegającej jej kompetencji, pisemnie powiadamia o tym fakcie drugą Stronę. Jednostka zaprzestanie oceny zgodności w odniesieniu do wspomnianych wymogów określonych w załącznikach najpóźniej od dnia jej wycofania. Tym niemniej ocena zgodności dokonana przed tym dniem pozostaje ważna, chyba że Komitet postanowi inaczej.
      Artykuł 10
      Weryfikacja jednostek notyfikowanych
      1.   Każda ze Stron może zwrócić się do drugiej Strony o weryfikację podlegających jej kompetencji jednostek notyfikowanych pod kątem kompetencji technicznych lub zgodności lub o weryfikację kandydata na jednostkę notyfikowaną. Wniosek taki należy uzasadnić w sposób obiektywny i racjonalny, aby umożliwić Stronie odpowiedzialnej za notyfikację przeprowadzenie takiej weryfikacji i jak najszybsze przedstawienie drugiej Stronie sprawozdania. Strony mogą również wspólnie zbadać jednostkę przy udziale właściwych organów odpowiedzialnych. W tym celu Strony zapewniają pełną współpracę organów podlegających ich kompetencji. Strony podejmują odpowiednie działania oraz stosują wszelkie niezbędne dostępne środki w celu rozwiązania wszelkich stwierdzonych problemów.
      2.   W przypadku gdy problemów nie można rozwiązać w sposób zadowalający obie Strony, mogą one powiadomić Komitet o braku zgody, podając a) powody uzasadniające wniosek o weryfikację kompetencji technicznych jednostek notyfikowanych i ich zgodności z wymogami wraz ze stosowną dokumentacją; b) przyczyny, dla których problemy nie mogą zostać rozwiązane w sposób zadowalający obie Strony; oraz c) w stosownych przypadkach, dowody wskazujące na istnienie bezpośredniego i rzeczywistego zagrożenia zdrowia i bezpieczeństwa ludzi. Komitet może postanowić o podjęciu odpowiednich działań.
      3.   O ile Komitet nie postanowi inaczej lub do chwili, gdy postanowi inaczej, notyfikacja jednostki i uznanie jej kompetencji do dokonywania oceny zgodności w odniesieniu do wymogów prawa UE lub prawa krajowego określonych w załącznikach zostają częściowo lub całkowicie zawieszone od dnia, w którym Komitet został powiadomiony o braku zgody między Stronami.
      Artykuł 11
      Wymiana informacji i współpraca
      W celu zapewnienia poprawnego i jednolitego stosowania oraz poprawnej i jednolitej interpretacji niniejszego Protokołu, a także w celu stymulowania handlu wyrobami przemysłowymi między sobą, Strony:

                  a)

                  informują się wzajemnie o istotnych zmianach prawa, jak również o wnioskach dotyczących takich zmian, oraz wymieniają informacje dotyczące wdrożenia prawa i praktyki, włączając w szczególności procedury zapewniające zgodność jednostek notyfikowanych na ich terytorium z zasadami mającymi do nich zastosowanie;

                  b)

                  zapraszają się nawzajem do uczestnictwa we właściwych mechanizmach wymiany informacji, w odniesieniu do mechanizmów dotyczących sektorów objętych załącznikami do niniejszego Protokołu, o ile w załącznikach nie określono inaczej. UE zbada możliwość zaproszenia Izraela do uczestnictwa w odpowiednich sieciach i organach europejskich;

                  c)

                  zachęcają swoje jednostki notyfikowane do współpracy w celu zawarcia porozumień o dobrowolnym wzajemnym uznawaniu.

            Artykuł 12
      Poufność
      Przedstawiciele, eksperci i inni pracownicy Stron są zobowiązani, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, do nieujawniania informacji uzyskanych w ramach niniejszego Protokołu, które są objęte tajemnicą zawodową. Informacje te mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów przewidzianych w niniejszym Protokole.
      Artykuł 13
      Zarządzanie niniejszym Protokołem
      1.   Odpowiedzialność za skuteczne funkcjonowanie niniejszego Protokołu ponosi Komitet. W szczególności jest on uprawniony do podejmowania decyzji dotyczących:

                  a)

                  wprowadzania zmian do załączników i wycofywania załączników;

                  b)

                  dodawania nowych załączników;

                  c)

                  powoływania ekspertów w celu weryfikacji kompetencji technicznych jednostek notyfikowanych i przestrzegania przez nie wymogów, które mają do nich zastosowanie, zgodnie z art. 10 ust.1;

                  d)

                  wymiany informacji dotyczących objętych wnioskiem i faktycznych zmian prawa UE i prawa krajowego, o których mowa w załącznikach;

                  e)

                  uwzględniania nowych lub dodatkowych procedur ocen zgodności mających wpływ na sektor objęty załącznikiem;

                  f)

                  rozwiązywania wszelkich innych kwestii dotyczących stosowania niniejszego Protokołu;

                  g)

                  przekazywania kwestii wymagających rozstrzygnięcia do mechanizmu rozstrzygania sporów ustanowionego w art. 75 Układu o stowarzyszeniu lub innego stosownego mechanizmu rozstrzygania sporów ustanowionego na mocy porozumienia między Stronami zgodnie z Układem o stowarzyszeniu.

            2.   Komitet może delegować powyższe zadania ustanowione w ramach niniejszego Protokołu.
      3.   Zmiany do załączników wchodzą w życie zgodnie z decyzją Komitetu.
      Artykuł 14
      Współpraca techniczna
      W razie potrzeby Strony współpracują ze sobą w celu zapewnienia skutecznego wdrażania i stosowania niniejszego Protokołu.
      Artykuł 15
      Układy z innymi państwami
      1.   Przy wyraźnej zgodzie obu Stron oraz po wydaniu przez Komitet decyzji niniejszy Protokół może zostać rozszerzony, tak by obejmował akceptację wyrobów przemysłowych z krajów lub stron trzecich, z którymi UE zawarła w odniesieniu do odpowiadających im sektorów Układ podobny do niniejszego Protokołu.
      2.   Jeżeli UE poinformuje Izrael, że zawarła z krajem trzecim lub stroną trzecią Układ podobny do niniejszego Protokołu, obejmujący akceptację wyrobów przemysłowych w odpowiadających im sektorach, Izrael rozważy zawarcie z takim krajem trzecim lub stroną trzecią Układu przewidującego takie rozszerzenie.
      Artykuł 16
      Wejście w życie
      Niniejszy Protokół wchodzi w życie 30 dni po wpłynięciu późniejszego z pisemnych zawiadomień przesłanych na drodze dyplomatycznej, którymi Strony poinformowały się nawzajem o spełnieniu swoich wewnętrznych wymogów prawnych niezbędnych do wejścia w życie niniejszego Protokołu.
      Artykuł 17
      Czas trwania
      Niniejszy Protokół zawiera się na czas nieograniczony. Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Protokół poprzez powiadomienie drugiej Strony. Niniejszy Protokół przestaje obowiązywać po upływie dwunastu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
      W okresie między wypowiedzeniem niniejszego Protokołu przez jedną ze Stron a zakończeniem jego obowiązywania, rozwiązanie niniejszego Protokołu nie powinno w żaden sposób negatywnie wpływać na prawa lub obowiązki nabyte w związku ze stosowaniem niniejszego Protokołu lub z niego wynikające ani takich praw i obowiązków naruszać przed datą jego skutecznego rozwiązania.
      Artykuł 18
      Języki
      Niniejszy Protokół sporządzony jest w dwóch oryginalnych egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i hebrajskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

         Съставено в Брюксел на шести май две хиляди и десета година.
         Hecho en Bruselas, el seis de mayo de dos mil diez.
         V Bruselu dne šestého května dva tisíce deset.
         Udfærdiget i Bruxelles den sjette maj to tusind og ti.
         Geschehen zu Brüssel am sechsten Mai zweitausendzehn.
         Kahe tuhande kümnenda aasta maikuu kuuendal päeval Brüsselis.
         Έγινε στις Βρυξέλλες, στις έξι Μαΐου δύο χιλιάδες δέκα.
         Done at Brussels on the sixth day of May in the year two thousand and ten.
         Fait à Bruxelles, le six mai deux mille dix.
         Fatto a Bruxelles, addì sei maggio duemiladieci.
         Briselē, divi tūkstoši desmitā gada sestajā maijā.
         Priimta du tūkstančiai dešimtų metų gegužės šeštą dieną Briuselyje.
         Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizedik év május havának hatodik napján.
         Magħmul fi Brussell, fis-sitt jum ta' Mejju tas-sena elfejn u għaxra.
         Gedaan te Brussel, de zesde mei tweeduizend tien.
         Sporządzono w Brukseli dnia szóstego maja roku dwa tysiące dziesiątego.
         Feito em Bruxelas, em seis de Maio de dois mil e dez.
         Întocmit la Bruxelles, la șase mai două mii zece.
         V Bruseli šiesteho mája dvetisícdesať.
         V Bruslju, dne šestega maja leta dva tisoč deset.
         Tehty Brysselissä kuudentena päivänä toukokuuta vuonna kaksituhattakymmenen.
         Som skedde i Bryssel den sjätte maj tjugohundratio.
         2010

            За Европейския съюз
            Por la Unión Europea
            Za Evropskou unii
            For Den Europæiske Union
            Für die Europäische Union
            Euroopa Liidu nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
            For the European Union
            Pour l'Union européenne
            Per l'Unione europea
            Eiropas Savienības vārdā –
            Europos Sąjungos vardu
            Az Európai Unió részéről
            Għall-Unjoni Ewropea
            Voor de Europese Unie
            W imieniu Unii Europejskiej
            Pela União Europeia
            Pentru Uniunea Europeană
            Za Európsku úniu
            Za Evropsko unijo
            Euroopan unionin puolesta
            På Europeiska unionens vägnar

            За Държавата Израел
            Por el Estado de Israel
            Za Stát Izrael
            For Staten Israel
            Für den Staat Israel
            Iisraeli Riigi nimel
            Για το Κράτος του Ισραήλ
            For the State of Israel
            Pour l'État d'Israël
            Per lo Stato d'Israele
            Izraēlas Valsts vārdā
            Izraelio Valstybės vardu
            Izrael Állam részéről
            Għall-Istat tal-Iżrael
            Voor de Staat Israël
            W imieniu Państwa Izrael
            Pelo Estado de Israel
            Pentru Statul Israel
            Za Izraelský štát
            Za Državo Izrael
            Israelin valtion puolesta
            För Staten Israel

         (1)  Dz.U. L 147 z 21.6.2000, s. 3 i „Kitvei Amana” (Dziennik urzędowy Izraela), 1034.

         ZAŁĄCZNIK

            W SPRAWIE WZAJEMNEJ AKCEPTACJI WYROBÓW PRZEMYSŁOWYCH

            Farmaceutyczna dobra praktyka wytwarzania (GMP)

         SEKCJA I

            Prawo UE i prawo krajowe

                     Prawo UE

                     :

                     Prawo UE oraz przepisy, o których Komisja Europejska poinformowała Izrael i które opublikowała w związku z niniejszym załącznikiem.

                     Prawo krajowe Izraela

                     :

                     Prawo Izraela, o którym Izrael poinformował Komisję Europejską i które opublikował w związku z niniejszym załącznikiem.

               SEKCJA II

            Zakres

         1.   Zakres
         Z wyjątkiem produktów wymienionych w pkt 2, Wyłączenia, przepisy niniejszego załącznika obejmują produkty lecznicze, aktywne składniki farmaceutyczne, farmaceutyczne substancje pomocnicze lub ich mieszaniny, do stosowania u ludzi lub do celów weterynaryjnych, do których zastosowanie mają wymogi farmaceutycznej dobrej praktyki wytwarzania (GMP), oraz wymogi właściwego prawodawstwa, o którym każda Strona poinformowała drugą zgodnie z sekcją I niniejszego załącznika, dystrybuowane bezpośrednio przez producenta lub importera jednej ze Stron do importera drugiej Strony.
         Obejmuje to również chemiczne i biologiczne środki farmaceutyczne, środki immunologiczne, radio-farmaceutyczne oraz produkty lecznicze roślinne.
         Postanowienia niniejszego załącznika mają zastosowanie do produktów nim objętych niezależnie od ich pochodzenia.
         2.   Wyłączenia
         Produkty lecznicze uzyskane z ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza, produkty lecznicze terapii zaawansowanej, produkty lecznicze znajdujące się w fazie badań, homeopatyczne produkty lecznicze, gazy medyczne oraz weterynaryjne środki immunologiczne są wyłączone z zakresu niniejszego załącznika.
         Możliwość rozszerzenia zakresu niniejszego załącznika na produkty lecznicze uzyskane z ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza, produkty lecznicze znajdujące się w fazie badań oraz weterynaryjne środki immunologiczne zostanie przedyskutowana przez Strony w terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszego załącznika.
         3.   Utrzymanie, publikacja oraz rozszerzanie zakresu i wyłączeń
         Po wejściu w życie niniejszego załącznika Strony ustalą poprzez wymianę listów wykaz rodzajów produktów i działań, które on obejmuje; mogą również określić produkty, które mają zostać wyłączone.
         Ponadto w celu wdrożenia art. 5 ust. 4 niniejszego Protokołu w związku z niniejszym załącznikiem Strony uzgadniają, że będą się nawzajem informować o układach podobnych w skutkach do niniejszego Protokołu oraz o wszelkich jednostronnych pozwoleniach wobec kraju trzeciego lub strony trzeciej mających skutki podobne do układu tego rodzaju, zakresie produktów i procedurach nimi objętych, a także o ich zamiarze dopuszczenia lub niedopuszczenia produktów do obrotu na swoim rynku na zasadzie odstępstwa od niektórych obowiązków (zwłaszcza tych określonych w sekcji IV pkt 2) w związku z takimi układami lub jednostronnymi pozwoleniami.
         Po ocenie przepisów prawnych i wykonawczych oraz praktyk zgodnych z określonym w sekcji I prawem UE Strony mogą, poprzez punkty kontaktowe określone w sekcji IV pkt 11, dodać lub wyłączyć dalsze rodzaje produktów i działalności. W następstwie takiej procedury wykaz może zostać odpowiednio zmieniony poprzez wymianę listów między Stronami.
         Strony podadzą do publicznej wiadomości: 1) wykaz rodzajów produktów i działalności objętych niniejszym załącznikiem; 2) wykaz wszelkich układów podobnych w skutkach do niniejszego Protokołu, dla których druga Strona zastosowała odstępstwo, o którym mowa w sekcji IV pkt 2 lit. e); oraz 3) wykaz wszelkich jednostronnych pozwoleń wobec kraju trzeciego lub strony trzeciej mających skutki podobne do układu tego rodzaju, dla których druga Strona zastosowała odstępstwo, o którym mowa w sekcji IV pkt 2 lit. e).
         SEKCJA III

            Organy odpowiedzialne

         UE
         Jednostki, które zostały wyznaczone przez państwa członkowskie UE zgodnie z prawem UE określonym w sekcji I i notyfikowane Izraelowi zgodnie z art. 9 niniejszego Protokołu i które zostały upublicznione przez Komisję Europejską.
         Izrael
         Jednostki, które zostały wyznaczone przez Izrael zgodnie z prawem krajowym Izraela określonym w sekcji I i notyfikowane UE zgodnie z art. 9 niniejszego Protokołu i które zostały upublicznione przez Izrael.
         SEKCJA IV

            Ustalenia szczegółowe

         1.   Definicje
         Do celów niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje:
         Państwowe Laboratorium Kontroli Środków Leczniczych (PLKŚL): Laboratorium wyznaczone przez państwo członkowskie UE lub Izrael, jak określono w prawodawstwie farmaceutycznym i wytycznych UE, Rady Europy i Izraela, do wykonywania analiz laboratoryjnych produktów leczniczych dla właściwego organu, niezależnie od producenta, przed lub po wprowadzeniu tych produktów do obrotu dla ogólnego nadzoru nad lekarstwami w związku z bezpieczeństwem pacjentów lub zwierząt.
         Dopuszczenie partii przez urzędowy organ kontroli (DPOOK): Wymóg jednej ze Stron, jak określono w prawodawstwie farmaceutycznym i w wytycznych UE, Rady Europy i Izraela, by Państwowe Laboratorium Kontroli Środków Leczniczych ustaliło zgodność partii z zatwierdzonymi specyfikacjami, określonymi w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu, zanim właściwy organ Strony zezwoli na wprowadzenie danej partii do obrotu. Badanie to obejmuje analizy zgodne z programem określonym w wytycznych, o których mowa wyżej.
         Ponowna kontrola: Analiza produktów leczniczych przywożonych z kraju trzeciego lub od drugiej Strony, włącznie z pełną analizą jakościową i ilościową co najmniej wszystkich substancji czynnych oraz wszelkimi innymi badaniami i kontrolami niezbędnymi do zapewnienia jakości produktów leczniczych zgodnie z wymogami pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
         2.   Obowiązki Stron

                     a)

                     W odniesieniu do produktów objętych niniejszym załącznikiem każda Strona uznaje wnioski z kontroli zgodności producentów i importerów z zasadami i wytycznymi farmaceutycznej dobrej praktyki wytwarzania (GMP) UE oraz jej izraelskiego odpowiednika, przeprowadzonej przez odpowiednie służby kontrolne drugiej Strony na własnym terytorium lub w kraju trzecim zgodnie z postanowieniami w sprawie kontroli, jak udokumentowano poprzez przyznanie lub odmowę przyznania certyfikatu GMP. Odpowiednie przepisy wymienione są w sekcji I.

                     b)

                     W odniesieniu do produktów leczniczych objętych niniejszym załącznikiem każda Strona uznaje odpowiednie zezwolenia na produkcję i przywóz potwierdzające zgodność z prawodawstwem w zakresie produkcji i przywozu oraz z zasadami i wytycznymi dotyczącymi GMP w UE oraz jej izraelskiego odpowiednika.

                     c)

                     Świadectwa zgodności każdej partii z jej specyfikacjami przez producenta, mającego swą siedzibę na terytorium jednej ze Stron, lub przez importera uznawane są przez drugą Stronę bez ponownej kontroli przy przywozie od jednej ze Stron do drugiej. Jednakże dodatkowe obowiązki wykwalifikowanej osoby lub odpowiedzialnego farmaceuty importera w każdej ze Stron, w odniesieniu do świadectwa każdej partii, jak określono w sekcji I powyżej, pozostają zgodne z przepisami prawa UE oraz z prawem krajowym Izraela, określonymi w sekcji I.

                     d)

                     Postanowienia lit. a), b) i c) mają zastosowanie do gotowych lub pośrednich produktów leczniczych przywożonych z kraju trzeciego i dalej eksportowanych do innej Strony, wyłącznie, 1) jeśli każda partia produktu leczniczego została poddana ponownej kontroli przez importera z kraju trzeciego albo producenta mającego swą siedzibę na terytorium jednej ze Stron; oraz 2) jeśli producent w kraju trzecim został poddany kontroli przez właściwy organ jednej ze Stron, której wynikiem było uznanie, że dla danego produktu lub kategorii produktu producent stosuje się do farmaceutycznej dobrej praktyki wytwarzania.

                     e)

                     Jednakże postanowienia lit. a), b) i c) nie mają zastosowania do produktów przywożonych z kraju trzeciego, które były badane i kontrolowane wyłącznie przez właściwy organ tego lub innego kraju trzeciego. Jakiekolwiek odstępstwo od tego postanowienia na podstawie układu jednej ze Stron podobnego w skutkach do niniejszego Protokołu lub jednostronnego pozwolenia jednej ze Stron na rzecz kraju trzeciego lub strony trzeciej mającego podobne skutki do układu tego rodzaju wymaga zgody drugiej Strony.

                     f)

                     Gdy jedna Strona zwraca się od właściwego organu lub Państwowego Laboratorium Kontroli Środków Leczniczych o dopuszczenie partii przez urzędowy organ kontroli, takie kontrole przeprowadzone przez organ jednej ze Stron będą uznawane za ważne przez drugą Stronę na podstawie świadectw dokumentujących zgodność ze specyfikacjami ustanowionymi w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu.

                     g)

                     Każda Strona zapewni dołączenie świadectwa partii do każdej partii produktu wywożonego do drugiej Strony. Świadectwa partii dla produktów leczniczych będą należycie podpisane przez wykwalifikowaną osobę lub odpowiedzialnego farmaceutę producenta lub importera odpowiedniej Strony.

               3.   Wymiana zezwoleń na wytwarzanie/przywóz oraz informacji dotyczących zgodności z GMP
         Strony wymieniają informacje dotyczące statusu producentów i importerów w odniesieniu do zezwoleń oraz o wynikach kontroli, w szczególności poprzez wprowadzanie zezwoleń, certyfikatów GMP i informacji o braku zgodności z GMP do bazy danych dotyczących GMP zarządzanej przez Europejską Agencję Leków (EMEA).
         4.   Wymiana sprawozdań z inspekcji
         Na uzasadniony wniosek jednej ze Stron właściwe służby inspekcyjne drugiej Strony przesyłają kopię ostatniego sprawozdania z inspekcji punktu wytwórczego lub miejsca przywozu lub, w przypadku gdy czynności analityczne zostały zlecone wykonawcy zewnętrznemu, również pomieszczeń wykonawcy. Ma to w szczególności zastosowanie, gdy kontrola obejmowała ocenę zgodności produkcji oraz badania kontrolne produktu leczniczego zgodnie z danymi i dokumentami przekazanymi w celu otrzymania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub gdy kontrola została przeprowadzona w wyniku stwierdzenia wad jakości. Każda Strona przypisuje sprawozdaniom z inspekcji taki stopień poufności, o jaki wnioskowała Strona przekazująca. Strony zapewniają przekazanie sprawozdania z inspekcji nie później niż w ciągu 30 dni kalendarzowych, okres ten zostaje przedłużony do 60 dni, jeżeli przeprowadza się nową lub ponowną kontrolę.
         5.   Wymiana wyników analiz laboratoryjnych wykonanych przez Państwowe Laboratoria Kontroli Środków Leczniczych (PLKŚL)
         Na uzasadniony wniosek jednej ze Stron właściwe organy drugiej Strony przesyłają kopię wyników analiz laboratoryjnych wykonanych w ramach działań nadzoru rynkowego. Ma to w szczególności zastosowanie, gdy analizy takie zostały przeprowadzone w wyniku stwierdzenia wady jakości lub gdy istnieje podejrzenie, że produkt może być fałszywie przedstawiany jako produkt mający zezwolenie w odniesieniu do jego tożsamości, historii lub źródła.
         6.   Wymiana informacji dotyczących dopuszczenia partii przez urzędowy organ kontroli (DPOOK)
         Jeśli zostaje zastosowana procedura DPOOK, wyniki takich procedur przeprowadzonych przez właściwy organ Strony wywozu uznawane są za ważne przez drugą Stronę pod warunkami określonymi w prawie UE i w przepisach wykonawczych. Właściwy organ Strony wywozu udostępnia na wniosek Strony przywozu certyfikat lub wyniki braku zgodności.
         7.   Format wymiany informacji
         Zezwolenia, sprawozdania z kontroli, certyfikaty GMP oraz informacje o braku zgodności z GMP mają format zgodny z procedurami opublikowanymi przez UE.
         Certyfikaty dopuszczenia partii przez urzędowy organ kontroli oraz zawiadomienia o braku zgodności mają format zgodny z procedurami dotyczącymi DPOOK opublikowanymi przez Radę Europy.
         Świadectwa partii dla produktów leczniczych dołączone do każdej partii zawierają co najmniej datę produkcji, termin przydatności, wyniki analizy jakościowej i ilościowej oraz nazwę i adres laboratorium, w którym została ona wykonana, nazwę i adres producenta (producentów) oraz, w stosownych przypadkach, importera. Zawierają one również odniesienie do certyfikatu GMP wydanego dla producenta i, w stosownych przypadkach, importera. Świadectwa partii są zgodne z postanowieniami, zgodnie z procedurami opublikowanymi przez UE.
         8.   Klauzula ochronna
         Każda ze Stron ma prawo wystąpić o pełne sprawozdanie z kontroli lub badań Państwowego Laboratorium Kontroli Środków Leczniczych i przeprowadzić własną kontrolę i własne dopuszczenie partii przez urzędowy organ kontroli. Z wyjątkiem sytuacji wymienionych w pkt 4 odwołanie się do tego postanowienia powinno następować w drodze wyjątku, a jego przyczyna powinna zostać wyjaśniona drugiej Stronie w sposób obiektywny i racjonalnie uzasadniony. Druga Strona powinna zostać poinformowana o takich wnioskach z wyprzedzeniem i mieć możliwość przyłączenia się do tych działań.
         9.   System ostrzegania
         Po wejściu w życie niniejszego Protokołu Izrael uczestniczy we wspólnotowym systemie informacji i szybkiego ostrzegania dotyczącym wad jakości, fałszerstw i wycofywania partii oraz wnosi do niego wkład.
         Strony zapewniają wzajemne informowanie się odpowiednio w zależności od pilności sprawy o każdym zawieszeniu lub wycofaniu (całkowitym lub częściowym) zezwolenia na produkcję lub na przywóz na podstawie braku zgodności z GMP, zgodnie z procedurami opublikowanymi przez UE.
         10.   Informacja i współpraca
         Strony Protokołu regularnie wymieniają się informacjami na temat wdrażania i funkcjonowania postanowień niniejszego załącznika.
         Będą się nawzajem informować o szkoleniach dla inspektorów i naukowców z Państwowych Laboratoriów Kontroli Środków Leczniczych. Szkolenia takie, organizowane przez jedną Stronę, są w miarę możliwości udostępniane drugiej Stronie.
         Zachęca się przedstawicieli Izraela do regularnego uczestnictwa w dyskusjach dotyczących GMP i tematów związanych z jakością, prowadzonych przez grupy robocze koordynowane przez Europejską Agencję Leków oraz sieć Państwowych Laboratoriów Kontroli Środków Leczniczych, koordynowaną przez Europejską Dyrekcję ds. Jakości Leków i Opieki Zdrowotnej pod auspicjami Rady Europy. Ponadto zachęca się Izrael do uczestnictwa w skoordynowanych działaniach kontrolnych w krajach trzecich.
         W ramach wdrażania właściwego prawa UE Izrael uczestniczy w funkcjonowaniu bazy danych Wspólnoty dotyczących GMP, zarządzanej przez Europejską Agencje Leków.
         W celu wykazania zdolności i zgodności systemów kontroli GMP i Państwowych Laboratoriów Kontroli Środków Leczniczych z europejskimi normami i wymogami w zmieniających się systemach regulacyjnych Strony uczestniczą we Wspólnym Programie Audytowym państw członkowskich UE, opublikowanym przez Europejską Agencję Leków, oraz we Wzajemnym Wspólnym Programie Audytowym, ustanowionym przez Europejską Dyrekcję ds. Jakości Leków i w każdym porównywalnym przyszłym programie audytowym.
         Każda ze Stron udostępnia, na wniosek drugiej ze Stron, dodatkowe szczegółowe informacje na temat jej urzędowych służb kontroli oraz Państwowych Laboratoriów Kontroli Środków Leczniczych. Takie szczegółowe informacje mogą obejmować szkolenia, przeprowadzone audyty, wymianę ogólnych informacji i dokumentów, przejrzystość audytów agencji, wymianę sprawozdań z zewnętrznych ocen i z przeglądów dotyczących urzędowych służb kontroli.
         Strony uzgadniają, że będą ułatwiać wymianę informacji i współpracę interdyscyplinarną w przypadkach, gdy uczestnicy łańcucha produkcji i dystrybucji podejrzewani są o naruszanie prawa.
         W związku z produktami leczniczymi objętymi zakresem niniejszego załącznika, lecz nieobjętymi sekcją II pkt 3, Strony mogą współpracować, planując i przeprowadzając kontrole oraz wymieniając informacje o takich kontrolach.
         Strony uzgodnią, że na uzasadniony wniosek jednej ze Stron spotkają się, by przedyskutować kwestie przygotowania, wdrożenia i zgodności z właściwym prawem UE i krajowym prawem Izraela.
         Wnioski w sprawie współpracy w ramach tego punktu powinny być przedstawiane poprzez punkty kontaktowe, o których mowa w pkt 11.
         11.   Punkty kontaktowe
         Każda ze Stron informuje drugą Stronę o punktach kontaktowych dla celów przedstawionych w niniejszym załączniku.
         Punkty kontaktowe wspólnie monitorują wdrażanie i funkcjonowanie postanowień niniejszego załącznika, w szczególności ocenę właściwego prawa UE i krajowego prawa Izraela oraz przepisów wykonawczych i praktyk, a także ustalają wykaz rodzajów produktów i działalności określonych sekcji II pkt 3.


Ważna informacja prawna

|

32006D0997

2006/997/WE: Decyzja Rady z dnia 23 października 2006 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Urugwajem

Dziennik Urzędowy L 406 , 23/10/2006 P. 0010 - 0010 Dziennik Urzędowy L 406 , 30/12/2006 P. 0010 - 0010

		Decyzja Radyz dnia 23 października 2006 r.w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Urugwajem(2006/997/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994, w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.(3) Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Urugwajem. Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Urugwajem dotyczące zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w trakcie przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.Tekst porozumienia w formie wymiany listów stanowi załącznik do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w formie wymiany listów ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty.Sporządzono w Luksemburgu, 23 października 2006.W imieniu RadyPrzewodniczącyJ.-E. Enestam--------------------------------------------------


title: 2008/37/WE: Decyzja Komisji z dnia 14 grudnia 2007 r. ustanawiająca Agencję Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych w celu zarządzania wspólnotowym programem szczegółowym Pomysły w dziedzinie badań pionierskich na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 9/15

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 14 grudnia 2007 r.
   ustanawiająca Agencję Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych w celu zarządzania wspólnotowym programem szczegółowym „Pomysły” w dziedzinie badań pionierskich na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2008/37/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (1), w szczególności jego art. 3 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 upoważnia Komisję do ustanowienia agencji wykonawczych zgodnie z ogólnym statutem ustanowionym tym rozporządzeniem i do powierzenia im niektórych zadań odnoszących się do zarządzania jednym lub większą liczbą programów wspólnotowych.

               (2)

               Celem upoważnienia Komisji do ustanowienia agencji wykonawczych jest umożliwienie jej skoncentrowania się na priorytetowych działaniach i funkcjach, których nie można zlecić podmiotom zewnętrznym, ale bez utraty kontroli i ostatecznej odpowiedzialności za działania, którymi zarządzają agencje wykonawcze.

               (3)

               Decyzja nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotycząca siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (2) przewiduje ustanowienie Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych służącej realizacji programu szczegółowego „Pomysły” (3). Europejska Rada ds. Badań Naukowych składa się z niezależnej rady naukowej wspieranej przez specjalną jednostkę ds. realizacji.

               (4)

               Decyzją 2007/134/WE z dnia 2 lutego 2007 r. ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych (4) obok ustanowienia Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERBN) i rady naukowej Komisja zapowiedziała powołanie na mocy odrębnego aktu prawnego specjalnej jednostki ds. realizacji, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 58/2003.

               (5)

               Zarządzanie programem szczegółowym „Pomysły” obejmuje realizację projektów badawczych, które nie pociągają za sobą decyzji politycznych i wymagają wysokiego poziomu wiedzy naukowej oraz z zakresu finansów w trakcie całego cyklu projektowego.

               (6)

               Przekazanie agencji wykonawczej zadań związanych z realizacją programu może nastąpić dzięki wyraźnemu rozdzieleniu etapu programowania ustalonego przez radę naukową i przyjętego przez Komisję oraz etapu realizacji projektów powierzonej agencji wykonawczej zgodnie z zasadami i metodyką ustalonymi przez radę naukową.

               (7)

               Przeprowadzona w tym celu analiza kosztów i korzyści wykazała, że utworzenie agencji wykonawczej, która zarządzałaby działalnością Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, byłoby korzystne zarówno pod względem finansowym, jak i pod innymi względami.

               (8)

               Swój budżet na bieżące funkcjonowanie agencja powinna wykonywać zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (5).

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Agencji Wykonawczych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie agencji
   1.   Niniejszym ustanawia się agencję wykonawczą (dalej zwaną „agencją”) w celu zarządzania działaniami wspólnotowymi w dziedzinie badań, której statut został ustanowiony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 58/2003.
   2.   Nazwa agencji to Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych.
   Artykuł 2
   Siedziba
   Siedzibą agencji jest Bruksela.
   Artykuł 3
   Czas istnienia
   Agencja powołana jest na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.
   Artykuł 4
   Cele i zadania
   1.   Niniejszym agencji powierza się następujące zadania w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) ustanowionego decyzją nr 1982/2006/WE:

               —

               zarządzanie etapami konkretnych projektów – określonych w decyzji upoważniającej agencję – w kontekście realizacji programu szczegółowego „Pomysły” na podstawie decyzji Rady 2006/972/WE (6) oraz programu prac ustalonego przez radę naukową i przyjętego przez Komisję, jak również dokonywanie niezbędnych kontroli oraz podejmowanie stosownych decyzji na podstawie upoważnienia Komisji,

               —

               przyjmowanie wykonawczych aktów budżetowych w odniesieniu do wpływów i wydatków oraz wykonywanie, na podstawie upoważnienia Komisji, wszelkich operacji niezbędnych do zarządzania programem szczegółowym „Pomysły”, a zwłaszcza operacji związanych z przyznawaniem grantów i zawieraniem umów,

               —

               gromadzenie, analizowanie i przekazywanie Komisji i radzie naukowej wszelkich informacji potrzebnych do zarządzania procesem realizacji programu wspólnotowego.

         2.   Decyzja Komisji o przekazaniu uprawnień agencji określa szczegółowo wszystkie powierzone jej zadania i jest dostosowywana w przypadku powierzenia agencji dodatkowych zadań. Jest ona przekazywana, do celów informacyjnych, Komitetowi ds. Agencji Wykonawczych.
   Artykuł 5
   Struktura organizacyjna
   1.   Agencją zarządzają powoływane przez Komisję: komitet kierujący i dyrektor.
   2.   Członkowie komitetu kierującego mianowani są na dwa lata.
   3.   Dyrektor agencji mianowany jest na cztery lata.
   4.   Kadencje członków komitetu kierującego i dyrektora mogą zostać przedłużone.
   Artykuł 6
   Granty
   Agencja otrzymuje granty uwzględnione w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich, pobierane ze środków przeznaczonych na program szczegółowy „Pomysły”.
   Artykuł 7
   Kontrola i sprawozdawczość
   Agencja podlega kontroli Komisji i regularnie składa sprawozdania na temat postępów w realizacji programu, za który jest odpowiedzialna, zgodnie z uzgodnieniami i z częstotliwością podaną w decyzji o przekazaniu uprawnień.
   Artykuł 8
   Wykonywanie budżetu na bieżące funkcjonowanie
   Agencja wykonuje swój budżet na bieżące funkcjonowanie zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1653/2004.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 grudnia 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Janez POTOČNIK

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 54 z 22.2.2007, str. 81.

      (4)  Dz.U. L 57 z 24.2.2007, str. 14.

      (5)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, str. 6. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1821/2005 (Dz.U. L 293 z 9.11.2005, str. 10).

      (6)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, str. 224.


title: Decyzja Komisji z dnia 7 lipca 2003 r. przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i zmieniająca decyzje 2000/657/WE i 2001/852/WETekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0508

Dziennik Urzędowy L 174 , 12/07/2003 P. 0010 - 0039

		Decyzja Komisjiz dnia 7 lipca 2003 r.przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i zmieniająca decyzje 2000/657/WE i 2001/852/WE(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2003/508/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICHuwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Komisja, w imieniu Wspólnoty, zadecyduje o zezwoleniu na przywóz do Wspólnoty każdego z chemikaliów podlegających procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC).(2) Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) wyznaczono do zapewnienia obsługi w zakresie sekretariatu dla funkcjonowania tymczasowej procedury PIC, przewidzianej przez Akt Końcowy Konferencji Pełnomocników w sprawie Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, w szczególności rezolucją w sprawie tymczasowych uzgodnień ustanowionych we wspomnianym Akcie; Konwencja została podpisana dnia 11 września 1998 r. i zatwierdzona przez Wspólnotę decyzją Rady 2003/106/WE [2].(3) Komisja, działając jako wspólnie wyznaczony organ, zobowiązana jest do przekazywania, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, decyzji w sprawie chemikaliów do Sekretariatu tymczasowej procedury PIC, zwanego dalej "Sekretariatem tymczasowym".(4) Sekretariat tymczasowy zażądał, aby uczestnicy procedury PIC, składając sprawozdanie o swoich decyzjach w sprawie przywozu, używali specjalnego formularza odpowiedzi kraju przywozu.(5) Do wykazu chemikaliów podlegających tymczasowej procedurze PIC dodano monokrotofos, w odniesieniu do którego Komisja otrzymała od tymczasowego Sekretariatu informację w formie wytycznych dla decyzji. Monokrotofos objęty jest obecnie tymczasową procedurą PIC w takim zakresie, że niektóre formy użytkowe bardzo niebezpiecznych pestycydów zawierających monokrotofos zostały wymienione w załączniku III do Konwencji rotterdamskiej. Do czasu oceny przez Wspólnotę monokrotofosu w ramach dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 [4], tymczasowa odpowiedź w odniesieniu do tych form użytkowych pestycydowych została określona w decyzji Komisji 2000/657/WE z dnia 16 października 2000 r. przyjmującej wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów [5], zmienionej decyzją 2001/852/WE [6]. Na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2076/2002 z dnia 20 listopada 2002 r. przedłużającego okres określony w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i dotyczącego niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do tej dyrektywy oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [7], monokroto fos został wyłączony z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia dla zawierających go środków ochrony roślin mają zostać wycofane do dnia 25 lipca 2003 r. Dlatego też tymczasowa odpowiedź określona w decyzji 2000/657/WE powinna zostać zastąpiona ostateczną decyzją w sprawie przywozu.(6) Chemikalia 2,4,5-T, chlorobenzylat i fosfamidon wchodzą w zakres dyrektywy 91/414/EWG, przewidującej okres przejściowy, w którym Państwa Członkowskie mogą, w do czasu wydania decyzji przez Wspólnotę, podejmować decyzje w sprawie substancji i produktów objętych zakresem tej dyrektywy. Rozporządzeniem (WE) nr 2076/2002 substancje te zostały wyłączone z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających te substancje należało wycofać do dnia 25 lipca 2003 r. Dlatego też decyzje w sprawie przywozu form użytkowych pestycydów 2,4,5-T, chlorobenzylatu i fosfamidonu, wymienionych w decyzji 2000/657/WE, wydane jako odpowiedzi tymczasowe w oczekiwaniu na decyzję Wspólnoty, należy zastąpić decyzjami ostatecznymi.(7) Chemikalia paration i paration metylowy również wchodzą w zakres dyrektywy 91/414/EWG. Decyzją Komisji 2001/520/WE z dnia 9 lipca 2001 r. dotyczącą niewłączenia parationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [8] oraz decyzją Komisji 2003/166/WE z dnia 10 marca 2003 r. dotyczącą niewłączania parationu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [9] substancje te zostały wyłączone z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia na środki ochrony roślin je zawierające zostały wycofane. W następstwie tego decyzje w sprawie przywozu dotyczące form użytkowych pestycydów parationu i parationu metylowego, wymienionych w decyzji Komisji 2001/852/WE z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie przyjęcia decyzji w sprawie wspólnotowego przywozu na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów i zmieniającej decyzję 2000/657/WE odpowiednio, przekazane jako tymczasowe odpowiedzi do czasu decyzji Wspólnoty, powinny zostać zastąpione decyzjami ostatecznymi.(8) Chemikalia tlenku etylenu objęte są dyrektywą Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującą wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [10], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [11]. Znalazło to swoje odbicie w ostatecznej decyzji w sprawie przywozu zawartej w decyzji 2001/852/WE. Jednakże tlenek etylenu został ostatnio zgłoszony w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na podstawie dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [12], która przewiduje okres przejściowy, w którym Państwa Członkowskie mogą, do czasu wydania decyzji przez Wspólnotę, podejmować decyzje w sprawie substancji i produktów objętych jej zakresem. Dlatego też należy zastąpić decyzję w sprawie przywozu zawartą w decyzji 2001/852/WE.(9) Chemikalia polibromowane bifenyle (PBB) poddano surowym ograniczeniom na poziomie wspólnotowym dyrektywą Rady 76/769/EWG z dnia 7 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [13], ostatnio zmienioną dyrektywą 2003/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [14]. Znalazło to swoje odbicie we wspólnotowej decyzji w sprawie przywozu opublikowanej w okólniku V PIC opisującym sytuację na dzień 30 czerwca 1995 r. Decyzja ta jednak nie uwzględniała całkowitego zakazu dotyczącego PBB, obowiązującego w Austrii, ustanowionego w 1993 r. Dlatego też konieczne jest zastąpienie tej decyzji w sprawie przywozu.(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG [15], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 807/2003,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Tymczasowe odpowiedzi dotyczące przywozu chemikaliów 2,4,5-T, chlorobenzylatu, parationu metylowego, monokrotofosu i fosfamidonu, wymienionych w Załączniku do decyzji 2000/657/EWG, zastępuje się formularzami odpowiedzi dotyczących przywozu, zawartymi w załączniku I do niniejszej decyzji.Artykuł 2Ostateczną decyzję w sprawie przywozu tlenku etylenu i tymczasową odpowiedź dotyczącą przywozu parationu, zamieszczone w Załączniku do decyzji 2001/852/WE, zastępuje się formularzami tymczasowych odpowiedzi dotyczących przywozu, zawartymi w załączniku II do niniejszej decyzji.Artykuł 3Ostateczną decyzję w sprawie przywozu polibromowanych bifenyli (PBB), opublikowaną w okólniku V PIC, zastępuje się formularzem odpowiedzi dotyczącej przywozu, zawartym w załączniku III do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 7 lipca 2003 r.W imieniu KomisjiMargot WallströmCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 63 z 6.3.2003, str. 1.[2] Dz.U. L 63 z 6.3.2003, str. 27.[3] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1.[4] Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1.[5] Dz.U. L 275 z 27.10.2000, str. 44.[6] Dz.U. L 318 z 4.12.2001, str. 28.[7] Dz.U. L 319 z 23.11.2002, str. 3.[8] Dz.U. L 187 z 10.7.2001, str. 47.[9] Dz.U. L 67 z 12.3.2003, str. 18.[10] Dz.U. L 33 z 8.2.1979, str. 36.[11] Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36.[12] Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1.[13] Dz.U. L 262 z 27.9.1976, str. 201.[14] Dz.U. L 42 z 15.2.2003, str. 45.[15] Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IZmienione decyzje w sprawie przywozu dotyczące chemikaliów 2,4,5-T, chlorobenzylatu, parationu metylowego, monokrotofosu i fosfamidonu, zastępujące poprzednie decyzje w sprawie przywozu wymienione w decyzji 2000/657/WE+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIZmienione decyzje w sprawie przywozu dotyczące chemikaliów tlenku etylenu i parationu, zastępujące poprzednie decyzje w sprawie przywozu zawarte w decyzji 2001/852/WE+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIIZmieniona decyzja w sprawie przywozu dotycząca chemikaliów PBB (polibromowane bifenyle), zastępująca poprzednią decyzję w sprawie przywozu z 1995 r.+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++--------------------------------------------------


title: 2008/823/WE: Decyzja Komisji z dnia 22 października 2008 r. zmieniająca decyzję 95/319/WE ustanawiającą Komitet Starszych Inspektorów Pracy (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               30.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 288/5

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 22 października 2008 r.
   zmieniająca decyzję 95/319/WE ustanawiającą Komitet Starszych Inspektorów Pracy
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2008/823/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 95/319/WE (1) Komisja powołała Komitet Starszych Inspektorów Pracy, zwany dalej „Komitetem”.

               (2)

               W następstwie ostatnich rozszerzeń Unii Europejskiej liczba członków Komitetu wzrosła dwukrotnie. Posiedzenia plenarne liczą obecnie 54 członków Komitetu. W przypadku kolejnych rozszerzeń liczba członków będzie dalej wzrastała.

               (3)

               Aby umożliwić Komitetowi wykonanie jego zadań, a jego członkom zaangażowanie się w praktyczną, interaktywną wymianę doświadczeń i opinii, co nie jest możliwe w tak licznym Komitecie, należy zmniejszyć z dwóch do jednego liczbę członków z każdego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczenia zastępcy członka, który uczestniczyłby w posiedzeniach podczas nieobecności pełnoprawnego członka.

               (4)

               W celu zagwarantowania jakości prac Komitetu osoby nominowane na członków powinny być wyższej rangi przedstawicielami krajowych urzędów ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy posiadającymi mandat do wykonywania zadań Komitetu.

               (5)

               Należy ustanowić przepis przewidujący, że na posiedzeniach Komitetu każdemu członkowi lub jego zastępcy może towarzyszyć ekspert. Ze względów praktycznych związanych z organizacją posiedzeń o uczestnictwie eksperta należy powiadomić przynajmniej miesiąc przed danym posiedzeniem Komisji.

               (6)

               Aby ułatwić pracę grup roboczych, powinna istnieć możliwość przewodniczenia im przez eksperta z krajowego urzędu ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy, który nie jest członkiem Komitetu.

               (7)

               Określone kategorie obserwatorów powinny mieć możliwość uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu.

               (8)

               Komitet powinien ustalić regulamin wewnętrzny ustanawiający praktyczne zasady jego pracy.

               (9)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 95/319/WE.

               (10)

               Niniejsza decyzja powinna stać się skuteczna z dniem 1 stycznia 2010, kiedy rozpocznie się nowa kadencja członków Komitetu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji 95/319/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
                           „1.   W skład Komitetu wchodzi jeden pełnoprawny członek z każdego kraju członkowskiego.
                           Dla każdego pełnoprawnego członka istnieje możliwość wyznaczenia zastępcy. Zastępca członka uczestniczy w posiedzeniach Komitetu tylko wtedy, gdy członek pełnoprawny nie może być na nich obecny.
                           2.   Pełnoprawni członkowie Komitetu i ich zastępcy są mianowani przez Komisję na wniosek państwa członkowskiego.
                           Przedkładając Komisji nazwiska osób nominowanych, państwa członkowskie dopilnowują, by byli to wysokiej rangi przedstawiciele ich krajowego urzędu ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy posiadający mandat do wykonywania zadań Komitetu.”;

                           b)

                           skreśla się ust. 5;

               2)

               artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 8
               1.   Komitet może, w porozumieniu z przedstawicielem Komisji, zaprosić jakąkolwiek osobę posiadającą szczególne kompetencje w kwestii włączonej do porządku dziennego do wzięcia udziału w pracach Komitetu.
               2.   Każdemu członkowi lub jego zastępcy może towarzyszyć ekspert, pod warunkiem że członek przedłoży przewodniczącemu Komisji uzasadniony wniosek co najmniej miesiąc przed danym posiedzeniem Komitetu.”;

               3)

               w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Grupom roboczym przewodniczy członek Komitetu lub ekspert z urzędu ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy krajów członkowskich; grupy te składają się z członków Komitetu lub zależnie od przypadku, z ekspertów. Grupy robocze składają Komitetowi na sesjach plenarnych sprawozdania ze swoich działań.”;

               4)

               wprowadza się art. 9a w brzmieniu:
               „Artykuł 9a
               Członkowie i eksperci nie otrzymują wynagrodzenia za swoją pracę.”;

               5)

               w art. 10 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
               „3.   Następujące osoby mogą uczestniczyć w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Komitetu:

                           a)

                           przedstawiciele urzędu ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy każdego z państw EOG i EFTA;

                           b)

                           dyrektor Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy;

                           c)

                           przedstawiciel Międzynarodowej Organizacji Pracy.”;

               6)

               wprowadza się art. 11a w brzmieniu:
               „Artykuł 11a
               Komitet ustala regulamin wewnętrzny ustanawiający praktyczne zasady jego pracy, łącznie ze zwoływaniem posiedzeń i organizacją grup roboczych.”;

               7)

               artykuł 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Komisja przekazuje sprawozdanie Radzie, Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Doradczemu ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Pracy.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2010 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 października 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Vladimír ŠPIDLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 188 z 9.8.1995, s. 11.


title: Decyzja nr U1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotycząca art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 odnoszącego się do zwiększeń zasiłku dla bezrobotnych dla członków rodziny pozostających na utrzymaniu (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)

text:
               24.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/42

         DECYZJA NR U1
   z dnia 12 czerwca 2009 r.
   dotycząca art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 odnoszącego się do zwiększeń zasiłku dla bezrobotnych dla członków rodziny pozostających na utrzymaniu
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2010/C 106/11
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2),
   uwzględniając art. 54 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 987/2009,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 54 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, jeżeli na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego kwota zasiłku dla bezrobotnych zmienia się w zależności od liczby członków rodziny, instytucja właściwa uwzględnia przy wyliczeniu zasiłku liczbę członków rodziny zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym znajduje się instytucja właściwa.

               (2)

               Na mocy art. 2 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia instytucje niezwłocznie dostarczają lub wymieniają dane konieczne dla stwierdzenia i określenia praw i obowiązków osób, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 883/2004.

               (3)

               Dokumenty i strukturalne dokumenty elektroniczne przewidziane w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 są środkami dowodowymi w odniesieniu do praw zainteresowanych osób; fakt ich wydania nie jest jednak warunkiem powstania takich praw.

               (4)

               Dokumenty odnoszące się do członków rodziny zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym znajduje się instytucja właściwa, mogą być podane do wiadomości jedynie po rozpoczęciu okresu bezrobocia, za który należne jest świadczenie.

               (5)

               Wypłata zaległości zwiększeń zasiłku dla bezrobotnych należnych za członków rodzin musi być dokonana za okres poprzedzający datę dostarczenia informacji dotyczącej członków rodziny zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, w którym znajduje się instytucja właściwa, pod warunkiem że osoby te były już na utrzymaniu osoby bezrobotnej na początku okresu bezrobocia, za który należne jest świadczenie.
               Działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Podanie do wiadomości dokumentów odnoszących się do członków rodziny po rozpoczęciu okresu bezrobocia, za który świadczenie jest należne, nie odracza określonego w ustawodawstwie państwa właściwego momentu nabycia uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych w zwiększonej wysokości za członków rodziny pozostających na utrzymaniu.

               2.

               Jeżeli instytucja podająca do wiadomości dokument, o którym mowa w ust. 1, nie może poświadczyć, że członkowie rodziny nie są uwzględniani przy ustalaniu wysokości zasiłków dla bezrobotnych należnych innej osobie na mocy ustawodawstwa państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkują członkowie rodziny, zezwala się zainteresowanej osobie na dostarczenie wspomnianego dokumentu w postaci odpowiedniego oświadczenia.

               3.

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 987/2009.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Gabriela PIKOROVÁ

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/192

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2008
   (2010/540/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2008 wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/114/WE, Euratom z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającą statut Agencji Dostaw Euratomu (3), w szczególności jej art. 8,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0076/2010),

               1.

               udziela Dyrektorowi Generalnemu Agencji Dostaw Euratomu absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2008;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Dyrektorowi Generalnemu Agencji Dostaw Euratomu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 41 z 15.2.2008, s. 15.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/193

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Dostaw Euratomu na rok budżetowy 2008
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2008 wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/114/WE, Euratom z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającą statut Agencji Dostaw Euratomu (3), w szczególności jej art. 8,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0076/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2008 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania zostały przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze, że w następstwie decyzji 2008/114/WE, Euratom Agencja Dostaw Euratomu, z siedzibą w Luksemburgu, zmieniła swój poprzedni statut z 1958 r. i stała się Agencją;

               1.

               zauważa, że w 2008 r. Agencja nie otrzymała żadnych dotacji na działalność operacyjną oraz że Komisja pokryła wszystkie wydatki poniesione przez Agencję w związku z wykonaniem budżetu za rok budżetowy 2008 r.; zauważa również, że zobowiązania przeniesione z 2007 r. zostały spłacone z niewykorzystanej części dotacji z roku 2007;

               2.

               w związku z tym zauważa, że nie posiadając samodzielnego budżetu, Agencja jest de facto włączona w strukturę Komisji;

               3.

               podkreśla, że w tej sytuacji powstaje pytanie o celowość dalszego utrzymania obecnej formy i struktury organizacyjnej Agencji; przyjmuje do wiadomości odpowiedź Agencji, zgodnie z którą obecna sytuacja odzwierciedla konieczny stan równowagi między klarownymi relacjami z Komisją (np. Komisja może wydawać dyrektywy i mianuje dyrektora generalnego Agencji) a zakresem niezależności prawnej i finansowej;

      Audyt wewnętrzny

               4.

               przyznaje, że zgodnie z art. 3 statutu Agencja wybrała własnego audytora wewnętrznego, który objął stanowisko dopiero w dniu 1 lipca 2009 r.;

               5.

               jeżeli chodzi o inne uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 5 maja 2010 r. (5) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 41 z 15.2.2008, s. 15.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0139 (zob. s. 241 niniejszego Dziennika Urzędowego).