title: Decyzja Rady z dnia 5 października 1998 r. odnosząca się do zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0626

Dziennik Urzędowy L 301 , 11/11/1998 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 5 października 1998 r.odnosząca się do zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego(98/626/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:należy przyjąć Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, z uwzględnieniem przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, jak również wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, w szczególności poprawy istniejącego systemu preferencyjnego;Komisja powinna być upoważniona do podejmowania środków w celu wprowadzenia w życie Protokołu, w szczególności w odniesieniu do podstawowych i przetworzonych produktów rolnych;rozporządzeniami (WE) nr 1595/97 [1] oraz (WE) nr 656/98 [2], Wspólnota rozpoczęła realizację niektórych środków przewidzianych w Protokole, odnoszących się odpowiednio do podstawowych i przetworzonych produktów rolnych; dlatego też należy podjąć właściwe środki w celu zapewnienia harmonijnego przejścia od procedur preferencyjnych mających zastosowanie na mocy tych rozporządzeń do procedur przewidzianych w Protokole;Protokół dodatkowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Rumunią do Układu Europejskiego został ostatnio zmieniony decyzją 96/224/WE [3],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się niniejszym Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencyjnego, zwany dalej "Protokołem".Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej Decyzji.Artykuł 21. Szczegółowe zasady stosowania niniejszej decyzji przyjmuje Komisja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [4] lub, gdzie stosowne, w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń wprowadzających wspólną organizację rynku lub rozporządzenia (WE) nr 3448/93 [5], lub rozporządzenia (WE) nr 3066/95 [6].2. Od dnia obowiązywania niniejszej Decyzji, wszystkie przepisy przyjęte przez Komisję na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 3066/95 oraz rozporządzenia (WE) nr 656/98, wprowadzające w życie koncesje określone w Protokole, są traktowane jako podlegające przepisom ust. 1.Artykuł 3Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notyfikacji przewidzianej w art. 6 Protokołu.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 5 października 1998 r.W imieniu RadyW. SchüsselPrzewodniczący[1] Dz.U. L 216 z 8.8.1997, str. 1.[2] Dz.U. L 90 z 25.3.1998, str. 1.[3] Dz.U. L 81 z 30.3.1996, str. 264.[4] Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 923/96 (Dz.U. L 126 z 24.5.1996, str. 37).[5] Dz.U. L 318 z 20.12.1993, str. 18.[6] Dz.U. L 328 z 30.12.1995, str. 31. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1595/97.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1363 z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Wysp Marshalla dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               11.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 216/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1363
   z dnia 24 czerwca 2016 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Wysp Marshalla dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 (1) przeniesiono odniesienie do Republiki Wysp Marshalla z załącznika I do załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).

               (2)

               Przy tym odniesieniu do Republiki Wysp Marshalla zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

               (3)

               W dniu 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką Wysp Marshalla w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Wysp Marshalla dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową”).

               (4)

               Negocjacje w sprawie Umowy zostały podjęte w dniu 17 grudnia 2014 r. i zakończyły się pomyślnie jej parafowaniem w drodze wymiany listów w dniu 11 grudnia 2015 r. przez Republikę Wysp Marshalla i w dniu 13 stycznia 2016 r. przez Unię.

               (5)

               Należy w imieniu Unii podpisać Umowę i zatwierdzić dołączone do niej deklaracje. Należy tymczasowo stosować Umowę od dnia następującego po dniu jej podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.

               (6)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Wysp Marshalla dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania (5) do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data podpisania Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady z dnia 17 maja 1993 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Protokołu Konwencji Genewskiej z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego kontroli emisji tlenków azotu oraz ich przepływu o charakterze transgranicznym

text:
Ważna informacja prawna

|

31993D0361

Dziennik Urzędowy L 149 , 21/06/1993 P. 0014 - 0015 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 22 P. 0050  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 22 P. 0050

		Decyzja Radyz dnia 17 maja 1993 r.w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Protokołu Konwencji Genewskiej z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego kontroli emisji tlenków azotu oraz ich przepływu o charakterze transgranicznym(93/361/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:artykuł 130 ust. 5 Traktatu ustanawia aktywną współpracę Wspólnoty i Państw Członkowskich w podejmowaniu międzynarodowych środków mających na celu ochronę środowiska; ze względu na transgraniczny charakter zanieczyszczenia powietrza, w interesie Wspólnoty leży jej udział w środkach międzynarodowych zmierzających do zmniejszenia zanieczyszczeń;Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (Konwencja Genewska 1979) [4], a także Umawiającą się Stroną jednego z jej Protokołów dotyczących finansowania EMEP (wspólnego programu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie) [5];artykuł 130r ust. 2 Traktatu określa, że środki podejmowane przez Wspólnotę powinny być oparte na zasadach działań zapobiegawczych, które należy podjąć oraz, że szkody wyrządzone w środowisku naturalnym powinny być usuwane przede wszystkim u ich źródła; zasady te zostały zawarte, w odniesieniu do zanieczyszczenia powietrza, w wielu aktach prawnych Wspólnoty dotyczących ograniczenia emisji tlenków azotu z ich głównych źródeł (pojazdy mechaniczne oraz duże zakłady wykorzystujące spalanie);zasada usuwania u źródła jest jednym z celów Protokołu do konwencji dotyczącego tlenków azotu, który określa w szczególności ogólny cel stabilizacji całkowitej emisji tlenków azotu i precyzuje stosowanie norm oraz podjęcie działań zwalczających zanieczyszczenia, przy równoczesnym zachowaniu prawa do zaostrzenia, jeśli jest to konieczne, zobowiązań do kolejnych negocjacji;wykorzystanie najlepszej dostępnej technologii, które nie pociąga za sobą nadmiernych kosztów, określone w fundamentalnych zobowiązaniach Protokołu, zawarte jest od 1984 r. w prawie wspólnotowym dotyczącym zwalczania zanieczyszczeń powietrza pochodzenia przemysłowego; ta sama zasada stała się, od 1989 r., podstawową filozofią, zgodnie z którą ogranicza się emisję zanieczyszczeń z pojazdów mechanicznych;z uwagi na szkody wyrządzone środowisku oraz w świetle transgranicznego charakteru długofalowych zanieczyszczeń spowodowanych emisją tlenków azotu, powinno się podjąć wspólne działania na poziomie międzynarodowym; Wspólnota powinna przystąpić do Protokołu dotyczącego ograniczenia emisji tlenków azotu oraz ich przepływu o charakterze transgranicznym;stabilizacja całkowitej emisji tlenków azotu jest pierwszym ważnym krokiem; istnieje potrzeba poważnego ograniczenia poziomu obecnej emisji zarówno tlenków azotu, jak i wszystkich azotowych substancji zanieczyszczających w całej Wspólnocie,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Europejska Wspólnota Gospodarcza niniejszym przystępuje do Protokołu do konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego kontroli emisji tlenków azotu oraz ich transgranicznego przepływu.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady składa Akt Przystąpienia zgodnie z art. 14 Protokołu.Sporządzono w Brukseli, dnia 17 maja 1993 r.W imieniu RadyJ. HildenPrzewodniczący[1] Dz.U. C 230 z 4.9.1991, str. 61.[2] Dz.U. C 150 z 15.6.1992, str. 226.[3] Dz.U. C 40 z 17.2.1992, str. 11.[4] Dz.U. L 171 z 27.6.1981, str. 11.[5] Dz.U. L 181 z 4.7.1986, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1535 z dnia 4 września 2017 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017

text:
               9.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 233/6

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1535
   z dnia 4 września 2017 r.
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 41,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               —

               budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 został ostatecznie przyjęty w dniu 1 grudnia 2016 r. (2),

               —

               w dniu 27 czerwca 2017 r. Komisja przedstawiła wniosek zawierający projekt budżetu korygującego nr 4 do budżetu ogólnego na rok budżetowy 2017,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 zostało przyjęte w dniu 4 września 2017 r.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 51 z 28.2.2017, s. 1.


title: Decyzja 2239/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2004 r. zmieniająca decyzję Rady 1999/784/WE dotyczącą udziału Wspólnoty w Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym

text:
               31.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 390/1

      DECYZJA 2239/2004/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 17 listopada 2004 r.
   zmieniająca decyzję Rady 1999/784/WE dotyczącą udziału Wspólnoty w Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji (1),
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
   po konsultacji z Komitetem Regionów,
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji 1999/784/WE (4) Rada postanowiła, że Wspólnota powinna stać się członkiem Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego (zwanego dalej „Obserwatorium”) w celu wspierania jego działalności. Obserwatorium przyczynia się do wzmocnienia konkurencyjności wspólnotowego sektora audiowizualnego poprzez usprawnienie przekazywania informacji do tego sektora, w szczególności do małych i średnich przedsiębiorstw, oraz do promowania bardziej przejrzystego obrazu rynku.

               (2)

               Multimedia i nowe technologie będą odgrywać coraz większą rolę w sektorze audiowizualnym. Obserwatorium mogłoby nadal odgrywać istotną rolę, jeżeli we właściwym czasie zostałyby wzmocnione jego możliwości w zakresie podążania za tymi nowymi osiągnięciami.

               (3)

               Mimo iż swobodny przepływ osób, towarów i usług jest zapisany w Traktacie, brak informacji na temat wielu różnic w krajowych przepisach z dziedziny prawa podatkowego i prawa pracy stanowi przeszkodę dla swobodnego przepływu towarów i usług audiowizualnych. Obserwatorium mogłoby wnieść pozytywny wkład, gromadząc i udostępniając wiedzę fachową i systematyczne informacje w dziedzinie prawa podatkowego, prawa pracy, ochrony praw autorskich i prawa ochrony konsumentów.

               (4)

               W związku z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 4 września 2003 r. w sprawie telewizji bez granic, która to rezolucja wezwała do sporządzenia rocznego raportu porównawczego na temat udostępniania telewizji cyfrowej osobom niepełnosprawnym, należy zwrócić się do Obserwatorium z prośbą o coroczne gromadzenie danych dotyczących poziomu usług telewizyjnych służących pomocy osobom niepełnosprawnym, takich jak napisy, opis dźwiękowy i język migowy, świadczonych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej lub Rady Europy.

               (5)

               Uczestnictwo Wspólnoty w Obserwatorium polegające na wspieraniu jego działalności okazało się efektywne.

               (6)

               Należy kontynuować takie uczestnictwo przez okres potrzebny Obserwatorium do przyjęcia wytycznych dotyczących jego przyszłej działalności, począwszy od roku 2006.

               (7)

               Decyzja 1999/784/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Artykuł 5 decyzji 1999/784/WE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 5
      Niniejszą decyzję stosuje się do ostatniego dnia ostatniego miesiąca siódmego roku następującego po roku jej przyjęcia.”.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 listopada 2004 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         A. NICOLAÏ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 98 z 23.4.2004, str. 34.

      (2)  Dz.U. C 241 z 28.9.2004, str. 15.

      (3)  Opinia Parlametnu Europejskiego z dnia 21 kwietnia 2004 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 25 października 2004 r.

      (4)  Dz.U. L 307 z 2.12.1999, str. 61.


title: 2014/399/UE: Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do Światowej Organizacji Handlu

text:
               27.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/66

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 czerwca 2014 r.
   określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do Światowej Organizacji Handlu

      (2014/399/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 listopada 2004 r. rząd Islamskiej Republiki Afganistanu wystąpił o przystąpienie do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), na podstawie art. XII tego porozumienia.

               (2)

               W dniu 13 grudnia 2004 r. powołano grupę roboczą ds. przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu w celu wypracowania porozumienia w sprawie warunków przystąpienia, które byłyby możliwe do zaakceptowania dla Islamskiej Republiki Afganistanu oraz dla wszystkich członków WTO.

               (3)

               Występując w imieniu Unii, Komisja wynegocjowała złożoną serię zobowiązań dotyczących otwarcia rynku przez Islamską Republikę Afganistanu, które zaspokajają wnioski Unii.

               (4)

               Zobowiązania te zawarto obecnie w Protokole przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do WTO (zwanym dalej „protokołem przystąpienia”).

               (5)

               Przystąpienie do WTO powinno przyczynić się w sposób pozytywny i trwały do postępu reform gospodarczych i zrównoważonego rozwoju Islamskiej Republiki Afganistanu.

               (6)

               Z powyższych względów protokół przystąpienia powinien zostać zatwierdzony.

               (7)

               Zgodnie z art. XII Porozumienia ustanawiającego WTO warunki przystąpienia są uzgadniane między państwem przystępującym a WTO i zatwierdzane ze strony WTO przez Konferencję Ministerialną WTO. Zgodnie z art. IV ust. 2 Porozumienia ustanawiającego WTO w przerwach między sesjami Konferencji Ministerialnej jej funkcje pełni Rada Generalna.

               (8)

               Dlatego konieczne jest określenie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Rady Generalnej WTO w sprawie przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do WTO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowiskiem, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do Światowej Organizacji Handlu, jest zatwierdzenie przystąpienia.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady z dnia 17 marca 2008 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               26.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 75/10

      DECYZJA RADY

   z dnia 17 marca 2008 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2008/C 75/04)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (1), w szczególności jego art. 4,
   uwzględniając przedłożone Radzie przez Komisję listy kandydatów na przedstawicieli organizacji i pracowników i pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 18 września 2006 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.

               (2)

               Trzy stanowiska członka Rady Zarządzającej centrum w kategorii przedstawicieli organizacji pracowników zwolniły się wskutek rezygnacji pani Mar Rodrigues Torres, pana Jeffa Maesa oraz pana Jeana-Clauda Quentina.

               (3)

               Trzy stanowiska członka Rady Zarządzającej centrum w kategorii przedstawicieli organizacji pracowników zwolniły się wskutek rezygnacji panów: Georgea Pantelidesa, Sama Hribara-Milica oraz Anthony'ego Thompsona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkami Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 17 września 2009 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:
   I.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               Hiszpania

               Pani Luz Blanca COSIO ALMEIRA
               UGT Hiszpania

               Belgia

               Pani Mieke DE RAEDEMAECKER
               FGTB

               Francja

               Pan Stéphane LARDY
               Force Ouvrière

         II.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Cypr

               Pan Michael PILIKOS
               Cypryjska Federacja Pracodawców i Przemysłowców (OEB)

               Słowenia

               Pan Anze HIRSL
               Stowarzyszenie Pracodawców Słowenii (ZDS)

               Zjednoczone Królestwo

               Pan Richard WAINER
               Konfederacja Przemysłu Brytyjskiego (CBI)

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 marca 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2051/2004 (Dz.U. L 355 z 1.12.2004, str. 1).

      (2)  Dz.U. C 240 z 5.10.2006, str. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 10 lutego 2004 r. zmieniająca decyzję 2001/264/WE w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0194

Dziennik Urzędowy L 063 , 28/02/2004 P. 0048 - 0052

		Decyzja Radyz dnia 10 lutego 2004 r.zmieniająca decyzję 2001/264/WE w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa(2004/194/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3,uwzględniając decyzję Rady 2002/682/WE, Euratom, z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady [1], w szczególności jej art. 24,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dodatek 1 i 2 do przepisów Rady Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa załączone do decyzji 2001/264/WE [2] zawierają, odpowiednio, wykaz krajowych organów bezpieczeństwa (OBN) oraz porównanie krajowych klauzul tajności.(2) Dnia 16 kwietnia 2003 r. Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka podpisały Traktat dotyczący ich przystąpienia do Unii Europejskiej [3].(3) Zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji 2001/264/WE, państwa te muszą podjąć właściwe środki w celu zapewnienia, że podczas korzystania z informacji niejawnych UE przestrzegane są przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa.(4) W celu uwzględnienia tych państw we wspomnianych powyżej dodatkach, decyzja 2001/264/WE, z technicznego punktu widzenia, musi zostać zmieniona.(5) Dodatek 2 do decyzji 2001/264/WE wskazuje, że zgodność z poziomami klasyfikacji NATO zostanie ustanowiona w trakcie negocjacji Umowy w sprawie bezpieczeństwa między Unią Europejską a NATO.(6) Dnia 14 marca 2003 r. została zawarta Umowa w sprawie bezpieczeństwa informacji [4] między Unią Europejską a NATO.(7) Dlatego konieczne jest wprowadzenie zgodności z poziomami klasyfikacji NATO również w dodatku 2 do wyżej wymienionej decyzji.PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 2001/264/WE wprowadza się następujące zmiany:a) dodatek 1 zastępuje się dokumentem z załącznika I do niniejszej decyzji;b) dodatek 2 zastępuje się dokumentem z załącznika II do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania.2. Niniejszą decyzję stosuję się od daty wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu, podpisanego w Atenach 16 kwietnia 2003 r. i tylko pod tym warunkiem.Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 2004 r.W imieniu RadyC. McCreevyPrzewodniczący[1] Dz.U. L 230 z 28.8.2002, str. 7.[2] Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1.[3] Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 17.[4] Dz.U. L 80 z 27.3.2003, str. 36.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IBELGIAService public fédéral des affaires étrangères, du commerce extérieur et de la coopération au développementAutorité nationale de sécurité (ANS)Direction du protocole et de la sécuritéService de la sécurité P & S 6Rue des Petits Carmes 15B-1000 BruxellesFederale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en OntwikkelingssamenwerkingNationale Veiligheidsoverheid (NVO)Directie Protocol en Veiligheid P& S 6Karmelietenstraat 15B-1000 BrusselTéléphone du secrétariat: (32–2) 519 05 74Téléphone de la présidence: (32–2) 501 82 20; (32–2) 501 87 10Télécopieur: (32–2) 519 05 96REPUBLIKA CZESKANational Security AuthorityNa Popelce 2/16CZ-150 06 Praha 56Telefon: (420) 257 28 33 35Fax: (420) 257 28 31 10DANIAPolitiets EfterretningstjenesteKlausdalsbrovej 1DK-2860 SøborgTelefon (45) 33 14 88 88Fax (45) 33 43 01 90NIEMCYBundesministerium des InnernReferat IS 2Alt-Moabit 101 DD-11014 BerlinTelefon: 49-18 88–681-15 26Fax: 49-18 88-681-558 06ESTONIAMinistry of Defence, Republic of Estonia, Department of SecuritySakala 1EE-15094 TallinnTelefon: (372) 717 00 30Fax: (372) 717 00 01GRECJAΓενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ)Υπηρεσία Στρατιωτικών Πληροφοριών (ΥΣΠ — Β Κλάδος)Τμήμα Ασφαλείας και ΑντιπληροφοριώνΣΤΓ 1020-Χολαργός (Αθήνα)ΕλλάδαΤηλέφωνα: (30) 210 657 20 09 (ώρες γραφείου), (30) 210 657 20 10 (ώρες γραφείου)Φαξ: (30) 210 642 64 32, (30) 210 657 21 81Hellenic National Defence General Staff (HNDGS)Military Intelligence Service (MIS-Bi Branch)Security Counterintelligence SectionGR-STG 1020 Holargos — AthensTelephone: (30) 210 657 20 09, (30) 210 657 20 10Fax: (30) 210 642 64 32, (30) 210 657 21 81HISZPANIAAutoridad Nacional de SeguridadOficina Nacional de SeguridadAvenida Padre Huidobro s/nCarretera Nacional Radial VI, km 8,5E-28023 MadridTeléfono: (34-91) 372 57 07, (34-91) 372 50 27Fax: (34-91) 372 58 08FRANCJASecrétariat général de la défense nationaleService de sécurité et de défense (SGDN/SSD)51 boulevard de la Tour-MaubourgF-75700 Paris 07 SPTéléphone: (33-1) 71 75 81 77Télécopieur: (33-1) 71 75 82 00IRLANDIANational Security AuthorityDepartment of Foreign Affairs80 St. Stephens GreenDublin 2IrelandTelephone: (353–1) 478 08 22Fax: (353–1) 478 14 84WŁOCHYPresidenza del Consiglio dei MinistriAutorità Nazionale per la SicurezzaUfficio Centrale per la SicurezzaVia della Pineta Sacchetti, 216I-00168 RomaTel.: (39) 066 27 47 75Fax: (39) 066 14 33 97CYPRΥπουργείο ΆμυναςΣτρατιωτικό επιτελείο του υπουργούΕθνική Αρχή Ασφάλειας (ΕΑΑ)Υπουργείο ΆμυναςΛεωφόρος Εμμανουήλ Ροΐδη 41432 Λευκωσία,ΚύπροςΤηλέφωνα: (357) 22 80 75 69, (357) 22 80 75 19, (357) 22 80 77 64Φαξ: (357) 22 30 23 51Ministry of DefenceMinister's Military StaffNational Security Authority (NSA)4 Emanuel Roidi streetCY-1432 NicosiaTelephone: (357) 22 80 75 69; (357) 22 80 75 19; (357) 22 80 77 64Fax: (357) 22 30 23 51ŁOTWAConstitution Protection Bureau of the Republic of LatviaMiera Iela 85/ALV-1001 RigaTelefon: (371) 702 54 18Fax: (371) 702 54 06LITWANational Security Authority of the Republic of LithuaniaGedimino 40/2LT-2600 VilniusTelefon: (370-5) 266 32 05Fax: (370-5) 266 32 00LUKSEMBURGAutorité nationale de sécuritéMinistère d'ÉtatBoîte Postale 23 79L-1023 LuxembourgTéléphone: (352) 478 22 10 (central), (352) 478 22 35 (ligne directe)Télécopieur: (352) 478 22 43; (352) 478 22 71WĘGRYNational Security Authority Republic of HungaryPf. 2HU-1352 BudapestTelefon: (361) 346 96 52Fax: (361) 346 96 58MALTAMinistry of Justice and Home AffairsP.O. Box 146MT-VallettaTelefon: (356) 21 24 98 44Fax: (356) 21 23 53 00NIDERLANDYMinisterie van Binnenlandse ZakenPostbus 200102500 EA Den HaagNederlandTel.: (31-70) 320 44 00Fax: (31-70) 320 07 33Ministerie van DefensieMilitaire Inlichtingendienst (MID)Postbus 207012500 ES Den HaagNederlandTel.: (31-70) 318 70 60Fax: (31-70) 318 79 51AUSTRIAInformationssicherheitskommissionBundeskanzleramtBallhausplatz 2A-1014 WienTelefon: 431-531 15 23 96Fax: 431-531 15 25 08POLSKAMilitary Information ServicesNational Security Authority — Military SpherePL-00-909 Warszawa 60Telefon: (48-22) 684 61 19Fax: (48-22) 684 61 72Internal Security AgencyDepartment for the Protection of Classified Information2A Rakowiecka St.PL-00-993 WarszawaTelefon: (48-22) 585 73 60Fax: (48-22) 585 85 09PORTUGALIAPresidência do Conselho de MinistrosAutoridade Nacional de SegurançaAvenida Ilha da MadeiraP-1400-204 LisboaTel.: (351-21) 301 17 10Fax: (351-21) 303 17 11SŁOWENIAOffice of the Government of the Republic of SloveniaFor the Protection of Classified Information — NSASlovenska cesta 5SVN-1000 LjubljanaTelefon: (386-1) 426 91 20Fax: (386-1) 426 91 91SŁOWACJANational Security AuthorityBudatínska 30SK-851 05 BratislavaTelefon: (421-2) 68 69 95 09Fax: (421-2) 63 82 40 05FINLANDIAUlkoasiainministeriö/UtrikesministerietAlivaltiosihteeri (Hallinto)/Understatssekreteraren (Administration)Laivastokatu/Maringatan 22PL/PB 176FI-00161 Helsinki/HelsingforsP. (358-9) 16 05 53 38F. (358-9) 16 05 53 03SZWECJAUtrikesdepartementetSSSBS-103 39 StockholmTelefon (46-8) 405 54 44Fax (46-8) 723 11 76ZJEDNOCZONE KRÓLESTWONational Security AuthorityThe Secretary for T3P/1PO Box 56 56London EC1A 1AHUnited KingdomTelephone: (44) 20 72 70 87 51Fax: (44) 20 76 30 14 28--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIPorównanie krajowych klauzul tajnościKlasyfikacja UE | Très Secret UE/EU Top Secret | Secret UE | Confidentiel UE | Restreint UE |Belgia | Très Secret Zeer Geheim | Secret Geheim | Confidentiel Vertrouwelijk | Diffusion restreinte Beperkte verspreiding |Republika Czeska | Přísně tajné | Tajné | Důvě¡rné | Vyhrazené |Dania | Yderst hemmeligt | Hemmeligt | Fortroligt | Til tjenestebrug |Niemcy | Streng geheim | Geheim | VS - Vertraulich | VS — Nur für den Dienstgebrauch |Estonia | Täiesti salajane | Salajane | Konfidentsiaalne | Piiratud |Grecja | Άκρως απόρρητο Abk: ΑΑΠ | Απόρρητο Abk: (ΑΠ) | Εμπιστευτικό ΕΕ Αbk: (ΕΜ) | Περιορισμένης χρήσης Abk: (ΠΧ) |Hiszpania | Secreto | Reservado | Confidencial | Difusión limitada |Francja | Très Secret Défense | Secret Défense | Confidentiel Défense | Diffusion restreinte |Irlandia | Top Secret | Secret | Confidential | Restricted |Włochy | Segretissimo | Segretissimo | Riservatissimo | Riservato |Cypr | Άκρως απόρρητο | Απόρρητο | Εμπιστευτικό ΕΕ | Περιορισμένης χρήσης |Łotwa | Sevišķi slepeni | Slepeni | Konfidenciāli | Dienesta vajadzībām |Litwa | Visiškai slaptai | Slaptai | Konfidencialiai | Riboto naudojimo |Luksemburg | Très Secret | Secret | Confidentiel | Diffusion restreinte |Węgry | Szigorúan titkos! | Titkos! | Bizalmas! | Korlátozott terjesztésũ! |Malta | L-Ogħla Segretezza | Sigriet | Kunfidenzjali | Ristrett |Niderlandy | STG Zeer Geheim | STG Geheim | STG Confidentieel | - |Austria | Streng geheim | Geheim | Vertraulich | Eingeschränkt |Polska | Ściśle tajne | Tajne | Poufne | Zastrzeżone |Portugalia | Muito Secreto | Secreto | Confidencial | Reservado |Słowenia | Strogo tajno | Tajno | Zaupno | SVN Interno |Słowacja | Prísne tajné | Tajné | Dôverné | Vyhradené |Finlandia | Erittäin salainen | Erittäin salainen | Salainen | Luottamuksellinen |Szwecja | Kvalificerat hemlig | Hemlig | Hemlig | Hemlig |Zjednoczone Królestwo | Top Secret | Secret | Confidential | Restricted |Klasyfikacja NATO | Cosmic Top Secret | NATO Secret | NATO Confidential | NATO Restricted |Klasyfikacja UZE | Focal Top Secret | WEU Secret | WEU Confidential | WEU Restricted |--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/355 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie przyjęcia regulaminu Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju

text:
               5.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 61/17

         DECYZJA RADY (UE) 2015/355
   z dnia 2 marca 2015 r.
   w sprawie przyjęcia regulaminu Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) (zwaną dalej „Umową wewnętrzną”),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisana w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (2), zmieniona po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (3) i po raz drugi w Wagadugu dnia 22 czerwca 2010 r. (4) (zwana dalej „Umową o partnerstwie AKP-UE”) zawiera definicję protokołów finansowych obejmujących każdy pięcioletni okres.

               (2)

               W dniu 26 czerwca 2013 r. przedstawiciele rządów państw członkowskich zebrani w Radzie przyjęli Umowę wewnętrzną zgodnie z Umową o partnerstwie AKP-UE, przewidującą utworzenie Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju składającego się z przedstawicieli rządów państw członkowskich.

               (3)

               Regulamin Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju powinien uwzględniać odpowiednie przepisy decyzji Rady 2013/755/UE (5) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2015/322 (6),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przyjęty zostaje regulamin Komitetu Europejskiego Funduszu Rozwoju w brzmieniu określonym w załączniku.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2015 r.

            W imieniu Rady

         D. REIZNIECE-OZOLA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4.

      (4)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

      (5)  Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).

      (6)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

         REGULAMIN KOMITETU EUROPEJSKIEGO FUNDUSZU ROZWOJU

      Artykuł 1
      Skład
      Komitet Europejskiego Funduszu Rozwoju („komitet”) tworzą delegacje państw członkowskich („delegacje”), a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji.
      W obradach komitetu na temat zagadnień dotyczących Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) uczestniczy obserwator EBI.
      W posiedzeniach komitetu uczestniczy w charakterze obserwatora przedstawiciel Sekretariatu Generalnego Rady.
      Artykuł 2
      Odsyłanie spraw do komitetu
      1.   Odesłanie sprawy do komitetu następuje w trybie i w przypadkach określonych w rozporządzeniu Rady (UE) 2015/322 (1) (zwanym dalej „rozporządzeniem wykonawczym do 11. EFR”), w szczególności w jego art. 7, 9 i 14, oraz, w odpowiednich przypadkach, w decyzji Rady 2013/755/UE (2) (zwanej dalej „decyzją o stowarzyszeniu zamorskim”). W odniesieniu do obowiązków powierzonych komitetowi na mocy decyzji o stowarzyszeniu zamorskim komitet określany jest jako „Komitet EFR-KTZ”.
      2.   Poza przypadkami odsyłania, o których mowa w ust. 1:

                  a)

                  Komisja przystępuje do terminowego opublikowania na swojej stronie internetowej decyzji przyjętych na podstawie art. 14 i 15 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR i informuje odpowiednio komitet najszybszą i najbardziej niezawodną drogą elektroniczną;

                  b)

                  Komisja informuje komitet o wszelkich opóźnieniach lub trudnościach w realizacji rocznych programów działania, środków indywidualnych i szczególnych, co obejmuje wysyłane z wyprzedzeniem informacje o zawieszeniu i wznowieniu realizacji programów wsparcia budżetowego, które mogą prowadzić do powstania znaczących dodatkowych zobowiązań lub istotnych zmian mogących wiązać się z obowiązkiem odesłania sprawy do komitetu na mocy przepisów rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR.

            Artykuł 3
      Zwoływanie posiedzeń
      1.   Komitet zwoływany jest przez przewodniczącego, stanowiącego z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego.
      2.   Możliwe jest zwoływanie wspólnych posiedzeń komitetu z innymi komitetami w celu omówienia zagadnień wchodzących w zakres ich odpowiedzialności.
      Artykuł 4
      Porządek obrad
      1.   Przewodniczący opracowuje projekt porządku obrad i przedkłada go komitetowi.
      2.   W porządku obrad posiedzenia wprowadza się rozróżnienie między:

                  a)

                  projektami środków, które mają zostać przyjęte przez Komisję i w odniesieniu do których komitet został poproszony o wydanie opinii, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR; a

                  b)

                  innymi zagadnieniami przedstawionymi komitetowi do wiadomości lub jako przedmiot zwykłej wymiany poglądów, rozpatrywanymi z inicjatywy przewodniczącego lub na pisemny wniosek członka komitetu.

            3.   Każda delegacja może wystąpić z wnioskiem o włączenie określonego punktu do porządku obrad komitetu. Właściwe informacje na temat tych punktów mogą zostać przedstawione ustnie lub, w odpowiednich przypadkach, pisemnie– w terminie późniejszym.
      4.   Porządek obrad obejmuje zatwierdzenie protokołu poprzedniego posiedzenia.
      5.   Co najmniej raz na trzy miesiące oraz w każdym przypadku pojawienia się zaktualizowanych informacji do porządku obrad dołącza się orientacyjny długoterminowy harmonogram zbliżających się posiedzeń. Harmonogram ten obejmuje punkty, które zostaną przedłożone w celu wydania opinii, jak również strategiczne kwestie przekrojowe dotyczące EFR, które mają zostać przedłożone do wiadomości lub w celu wymiany poglądów. Harmonogram obejmuje punkty, które należy przedłożyć komitetowi w ciągu najbliższych sześciu miesięcy. W miarę możliwości harmonogram wskazuje również zagadnienia, które prawdopodobnie zostaną przedstawione komitetowi w ciągu kolejnych sześciu miesięcy.
      Artykuł 5
      Dokumentacja, która ma zostać przesłana lub przedłożona członkom komitetu
      1.   Przewodniczący wysyła członkom komitetu zaproszenie na posiedzenie, projekt porządku obrad oraz projekt środków, w odniesieniu do których komitet został poproszony o wydanie opinii, odpowiednio wcześniej przed posiedzeniem, z uwzględnieniem pilności i złożoności danej kwestii, nie później jednak niż 21 dni kalendarzowych przed datą posiedzenia. Inne dokumenty związane z posiedzeniem, w szczególności dokumenty przedkładane do wiadomości lub w celu wymiany poglądów są dostarczane, o ile to możliwe, w tym samym terminie.
      Wszystkie dokumenty przedkładane są zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3.
      2.   W pilnych przypadkach i w sytuacjach, w których środek, który należy przyjąć, musi zostać zastosowany w trybie natychmiastowym, przewodniczący może, z własnej inicjatywy lub na wniosek członka komitetu, skrócić termin przedkładania dokumentów, o którym mowa w ust. 1. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni kalendarzowych. Komisja w należyty sposób w formie pisemnej uzasadnia, dlaczego dany przypadek uznaje za pilny.
      3.   W drodze wyjątku, w nadzwyczaj pilnych przypadkach w kraju lub regionie partnerskim, takich jak poważne problemy gospodarcze, społeczne i polityczne, klęski żywiołowe w kraju będącym beneficjentem pomocy, kryzys humanitarny lub inne zewnętrzne okoliczności podobnej natury wymagające bardzo szybkiej reakcji, przewodniczący może, na wniosek członka komitetu lub z własnej inicjatywy, odstąpić od zachowania terminów określonych w ust. 1 i 2. Komisja w należyty sposób w formie pisemnej uzasadnia, dlaczego dany przypadek uznaje za nadzwyczaj pilny.
      4.   Ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do dokumentów strategicznych ani wieloletnich programów orientacyjnych oraz aktów zmieniających te dokumenty w wyniku przeglądów śródokresowych i końcowych, o których mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR.
      5.   W przypadku projektów środków przedłożonych komitetowi do zaopiniowania w ramach procedury ustnej, co najmniej trzy dni robocze przed datą posiedzenia delegacje zawiadamiają sekretariat komitetu na piśmie o:

                  a)

                  punktach, które zasadniczo mogą zatwierdzić i które proponują wpisać jako punkty A (określając, czy zamierzają przedłożyć do nich uwagi lub wnioski o dodatkowe informacje); oraz

                  b)

                  punktach, które ich zdaniem wymagają omówienia i które proponują wpisać jako punkty B,

            do porządku obrad, o którym mowa w art. 4 ust. 1.
      Na wniosek państwa członkowskiego, jakikolwiek punkt A może zostać przedłożony do dyskusji i jak najszybciej, lub, w wyjątkowych przypadkach, na posiedzeniu, przeniesiony do wykazu punktów B.
      Delegacje zgłaszają również – w miarę możliwości co najmniej trzy dni robocze przed datą posiedzenia – uwagi i wnioski o dalsze informacje w formie pisemnej.
      W miarę możliwości Komisja dostarcza dalsze informacje i odpowiada na wszelkie uwagi w formie pisemnej, co najmniej jeden dzień przed posiedzeniem.
      6.   W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby Komisja może także zastosować procedurę określoną w art. 14 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR. W takich przypadkach przewodniczący przedstawia środki komitetowi w terminie 14 dni po ich przyjęciu w celu uzyskania jego opinii.
      Artykuł 6
      Przekazywanie dokumentów programowych Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu
      Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR sekretariat komitetu, przesyłając dokumenty programowe delegacjom do komitetu, przekazuje je równocześnie do wiadomości Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu.
      Artykuł 7
      Opinia komitetu
      1.   Kwestie przedstawiane komitetowi do zaopiniowana omawiane są zgodnie z procedurą i warunkami określonymi odpowiednio w art. 14 ust. 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR oraz w art. 8 ust. 2 i 3 Umowy wewnętrznej między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (3) (zwanej dalej „Umową wewnętrzną”).
      2.   O ile żaden członek komitetu nie wyrazi sprzeciwu, przewodniczący może, bez formalnego głosowania, stwierdzić, że komitet zgodnie wydał pozytywną opinię o projekcie środków.
      3.   W przypadku zastosowania procedury ustnej i wprowadzenia znacznej zmiany lub dodania nowych merytorycznych elementów do proponowanych środków w trakcie posiedzenia, przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, może odroczyć głosowanie w sprawie danego punktu porządku obrad do końca posiedzenia lub do kolejnego posiedzenia.
      4.   Jeżeli zgodnie z ust. 3 przewodniczący zdecyduje o nieodraczaniu głosowania, o które wystąpiła co najmniej jedna delegacja, to występująca o to delegacja lub delegacje mogą zgłosić zastrzeżenie, które może zostać wycofane najpóźniej w terminie trzech dni roboczych od dnia następującego po posiedzeniu. Opinia komitetu uznawana jest za ostateczną wraz z upływem tego terminu. Komisja informuje państwa członkowskie o ostatecznym stanowisku przyjętym przez państwa członkowskie, których delegacje zgłosiły zastrzeżenie w komitecie.
      5.   Z zastrzeżeniem akapitu drugiego niniejszego ustępu głosowanie nad daną kwestią zostaje odroczone do kolejnego posiedzenia, jeżeli dokumenty dotyczące danego punktu obrad nie zostały przesłane członkom komitetu w terminie określonym w art. 5 ust. 1 i 2.
      Komitet może, na wniosek przewodniczącego lub członka komitetu, zdecydować zwykłą większością głosów o zachowaniu danego punktu porządku obrad ze względu na pilny charakter danej kwestii. W razie potrzeby można zastosować procedurę pisemną przewidzianą w art. 11 niniejszego regulaminu.
      6.   W kontekście badania rocznych lub wieloletnich programów działań każda delegacja może zażądać wycofania projektu lub programu z programu działań. Jeżeli wniosek ten zostanie poparty przez blokującą mniejszość delegacji, zgodnie z art. 8 ust. 3 Umowy wewnętrznej, w związku z art. 8 ust. 2 Umowy wewnętrznej, program działania przyjmowany jest przez Komisję z pominięciem danego projektu lub programu. O ile Komisja, zgodnie z opiniami delegacji do komitetu, nie zdecyduje o przerwaniu realizacji wycofanego projektu lub programu, przedkłada się go komitetowi ponownie na późniejszym etapie poza programem działania, w formie indywidualnego środka, który następnie przyjmowany jest przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR.
      Artykuł 8
      Wymiana poglądów
      1.   Każda delegacja może w dowolnym momencie zwrócić się do Komisji o przedłożenie komitetowi informacji oraz o przeprowadzenie wymiany poglądów na temat kwestii związanych z zadaniami opisanymi w art. 3 ust. 3, art. 7 ust. 2 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR. Wszelkie oceny, w tym zalecenia i działania następcze, mogą być, na wniosek państwa członkowskiego, omawiane również w ramach komitetu, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR. Jak określono w art. 18 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR, Komisja dokonuje przeglądu postępów w realizacji 11. EFR, w tym krajowych programów orientacyjnych, i przedstawia Radzie sprawozdania w odstępach rocznych, począwszy od roku 2015. To sprawozdanie może również być omawiane w komitecie na wniosek jakiegokolwiek państwa członkowskiego.
      2.   W wyniku takiej wymiany poglądów delegacje mogą sformułować zalecenia, które następnie są uwzględniane przez Komisję. W protokole posiedzeń komitetu odnotowuje się wystąpienia uczestników. Wystąpienie poparte przez kwalifikowaną większość delegacji odnotowywane jest, zgodnie z art. 8 ust. 3 Umowy wewnętrznej w związku z art. 8 ust. 2 Umowy wewnętrznej, jako zalecenie.
      Artykuł 9
      Reprezentacja i kworum
      1.   Każda delegacja traktowana jest jako jeden członek komitetu. Każde państwo członkowskie decyduje o składzie swojej delegacji i informuje o nim przewodniczącego komitetu.
      2.   Za zgodą przewodniczącego delegacjom mogą towarzyszyć – na koszt danego państwa członkowskiego – eksperci pozarządowi.
      W rozsądnym terminie, lecz nie później niż pięć dni kalendarzowych przed datą posiedzenia, przewodniczącemu są przekazywane następujące informacje:

                  a)

                  skład każdej delegacji, chyba że przewodniczący został już o nim poinformowany;

                  b)

                  imiona i nazwiska oraz funkcje ekspertów towarzyszących delegacjom, a także powody, dla których ich obecność jest wymagana.

            Jeżeli przed danym posiedzeniem przewodniczący nie sprzeciwi się udziałowi eksperta, uznaje się, że udzielono zezwolenia.
      Przed posiedzeniem przewodniczący powiadamia delegacje o udziale eksperta pozarządowego, informując, którą organizację ten ekspert reprezentuje.
      3.   W razie potrzeby delegacja może reprezentować inne państwo członkowskie, jednak nie więcej niż jedno. Reprezentowana delegacja zawiadamia o tym fakcie przewodniczącego na piśmie przed rozpoczęciem danego posiedzenia.
      4.   Kworum wymagane dla ważności obrad komitetu odpowiada kworum wymaganemu dla wydania opinii kwalifikowaną większością głosów zgodnie z art. 14 ust. 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR.
      Artykuł 10
      Osoby trzecie i eksperci
      1.   Przedstawiciele krajów przystępujących są zapraszani do udziału w posiedzeniach komitetu począwszy od daty podpisania traktatu o przystąpieniu.
      2.   Przewodniczący może, z własnej inicjatywy lub na wniosek członka komitetu, podjąć decyzję o zaproszeniu przedstawicieli innych osób trzecich lub innych ekspertów w celu omówienia określonych punktów porządku obrad komitetu. Państwa członkowskie mogą jednak zwykłą większością głosów sprzeciwić się ich udziałowi w posiedzeniu.
      3.   Przedstawiciele osób trzecich i eksperci, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz ci, o których mowa w art. 9 ust. 2, nie są obecni podczas głosowania komitetu i nie biorą w nim udziału.
      Artykuł 11
      Procedura pisemna
      1.   W należycie uzasadnionych przypadkach przewodniczący może uzyskać opinię komitetu w drodze procedury pisemnej. Przewodniczący przekazuje członkom komitetu proponowany projekt środków oraz wyznacza termin na wydanie opinii w zależności od pilności sprawy.
      Delegacje mają na przyjęcie stanowiska 21 dni kalendarzowych od dnia przesłania wniosku. Jeżeli w terminie określonym w powiadomieniu delegacja do komitetu nie wyrazi sprzeciwu ani zamiaru wstrzymania się od głosu, uznaje się, że udzieliła ona milczącej zgody na dany wniosek.
      W pilnych lub nadzwyczaj pilnych przypadkach w kraju lub regionie partnerskim stosuje się te same terminy jak te określone w art. 5 ust. 2 i 3. Komisja musi w należyty sposób i w formie pisemnej uzasadnić, dlaczego dany przypadek uznaje za pilny lub nadzwyczaj pilny.
      2.   Jeżeli jednak członek komitetu zgłasza wniosek o rozważenie proponowanych środków w trakcie posiedzenia, procedura pisemna zostaje zakończona, a środki te omówione zostają podczas następnego posiedzenia.
      3.   Przewodniczący niezwłocznie informuje członków komitetu w formie pisemnej o wyniku procedury pisemnej, nie później jednak niż siedem dni kalendarzowych po upływie terminu.
      Artykuł 12
      Obsługa sekretariatu
      Komisja zapewnia obsługę sekretarską komitetu.
      Artykuł 13
      Protokoły i sprawozdania podsumowujące z posiedzeń
      W odniesieniu każdego posiedzenia sporządzany jest, pod kierunkiem przewodniczącego, protokół zawierający opinie wyrażone na temat proponowanych środków oraz treść stanowisk przedstawionych podczas posiedzenia. Protokół przesyła się członkom komitetu niezwłocznie, w miarę możliwości w terminie 14 dni kalendarzowych od daty posiedzenia. W odniesieniu do posiedzeń oddalonych od siebie w czasie o cztery tygodnie lub krócej protokół wysyła się co najmniej siedem dni kalendarzowych przed kolejnym posiedzeniem.
      Delegacje przesyłają przewodniczącemu wszelkie ewentualne pisemne uwagi do protokołu. Komitet jest o tym informowany; w przypadku braku porozumienia proponowana zmiana omawiana jest przez komitet. Jeżeli w dalszym ciągu nie można osiągnąć porozumienia, proponowaną zmianę załącza się do protokołu.
      Artykuł 14
      Lista obecności
      1.   Na każdym posiedzeniu przewodniczący sporządza listę obecności z oznaczeniem instytucji lub organów, do których należą uczestnicy; lista ta jest przekazywana uczestnikom w trakcie posiedzenia.
      2.   Na początku każdego posiedzenia delegacja, której udział w pracach nad określonym punktem porządku obrad stanowi konflikt interesów, musi poinformować o tym przewodniczącego. Ponadto osoby wyznaczone przez państwa członkowskie, eksperci upoważnieni przez przewodniczącego do udziału w posiedzeniu zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 2, a także przedstawiciele osób trzecich zaproszeni do udziału w posiedzeniu zgodnie z art. 10 informują przewodniczącego o jakimkolwiek konflikcie interesów odnośnie do konkretnego punktu porządku obrad.
      W przypadku takiego konfliktu interesów na wniosek przewodniczącego dana osoba wycofuje się z udziału w posiedzeniu komitetu na czas omawiania odnośnych punktów porządku obrad.
      Artykuł 15
      Korespondencja
      1.   Korespondencja dotycząca komitetu kierowana jest do Komisji, do wiadomości sekretariatu komitetu.
      2.   Korespondencja skierowana przez sekretariat do delegacji jest przesyłana, najszybszą i najbardziej niezawodną drogą elektroniczną, stałemu przedstawicielstwu danego państwa członkowskiego. Jeśli stałe przedstawicielstwo poda Komisji konkretny centralny adres elektroniczny przeznaczony do korespondencji związanej z pracą komitetów, adres ten wykorzystywany jest do korespondencji. Ponadto korespondencję można przekazywać bezpośrednio osobom wyznaczonym przez państwa członkowskie do reprezentowania tych państw w komitecie.
      3.   Z zastrzeżeniem szczególnych okoliczności korespondencja między Komisją a delegacjami jest przesyłana w obu kierunkach za pośrednictwem przewidzianych przez Komisję środków elektronicznych.
      Artykuł 16
      Dostęp do dokumentów i poufność
      1.   Wnioski o udostępnienie dokumentów komitetu są rozpatrywane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Komisja podejmuje decyzje w sprawie wniosków o udostępnienie wspomnianych dokumentów należy do Komisji zgodnie z jej regulaminem wewnętrznym (5). Jeżeli wniosek jest skierowany do państwa członkowskiego, dane państwo członkowskie stosuje art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
      2.   Obrady komitetu są tajne.
      3.   Dokumenty przekazywane członkom komitetu, ekspertom i przedstawicielom osób trzecich mają charakter poufny, chyba że udzielono dostępu do tych dokumentów zgodnie z ust. 1 lub Komisja udostępnia je publicznie w innym trybie.
      4.   Na członkach komitetu, a także ekspertach i przedstawicielach osób trzecich spoczywa obowiązek zachowania poufności, o którym mowa w niniejszym artykule. Przewodniczący dopilnowuje, aby eksperci i przedstawiciele osób trzecich zostali powiadomieni o wymogach poufności, które się na nich nakłada.
      Artykuł 17
      Ochrona danych osobowych
      Przetwarzanie danych osobowych przez komitet i jego grupy robocze prowadzone jest zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (6), za co odpowiada przewodniczący pełniący funkcję administratora danych, w rozumieniu art. 2 lit. d) tego rozporządzenia.
      Artykuł 18
      Koszty bieżące
      1.   Koszty bieżące komitetu, w tym koszty podróży jednego uczestnika z każdego państwa członkowskiego, ponosi Komisja.
      Jeżeli przyznane środki finansowe na to pozwalają, Komisja – w granicach tych środków –pokrywa koszty podróży dwóch członków delegacji, którzy przedłożą w tym celu wniosek.
      2.   Komisja udostępnia pomieszczenia i zasoby materialne niezbędne dla prac komitetu.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/322 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie realizacji 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 1).

         (2)  Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).

         (3)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

         (5)  Regulamin Komisji (C(2000) 3614) (Dz.U. L 308 z 8.12.2000, s. 26).

         (6)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).


title: Decyzja Rady z dnia 7 maja 2007 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków z Grecji, Węgier i Rumunii Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy

text:
               17.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/2

      DECYZJA RADY

   z dnia 7 maja 2007 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków z Grecji, Węgier i Rumunii Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
   (2007/C 111/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202,
   uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wykaz kandydatur przedstawionych Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rada podjęła decyzję 2007/144/WE (2) w sprawie mianowania członków oraz zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od 1 marca 2007 r. do 28 lutego 2010 r., z wyjątkiem członków oraz zastępców członków z Grecji, Węgier i Rumunii.

               (2)

               Rządy Grecji, Węgier i Rumunii przedstawiły kandydatury na stanowiska, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Członkami i zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do 28 lutego 2010 r. zostają niniejszym mianowani:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Węgry

               pan András BÉKÉS

               pani Judit RÁCZNÉ BENCZE
               pani Mária GROSZMANN

         II.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Węgry

               pan Pál GERGELY

               pan Károly GYÖRGY
               pani Szilvia BORBÉLY

               Rumunia

               pan Cornel CONSTANTINOAIA

               pan Adrian COJOCARU
               pani Maria GHIMPĂU

         III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Grecja

               pan Pavlos KIRIAKONGONAS

               pani Natasa AVLONITOU
               pan Christos KAVALOPOULOS

               Węgry

               pan Géza BOMBERA

               pan Antal SZABADKAI
               pani Judit NOSZTRAI

               Rumunia

               pan Adrian IZVORANU

               pan Ovidiu NICOLESCU
               pan Cazimir IONESCU

      Sporządzono w Brukseli, dnia 7 maja 2007 r.

            W imieniu Rady

         H. SEEHOFER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 218 z 13.9.2003, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 64 z 2.3.2007, str. 30.


title: Decyzja Rady z dnia 12 lutego 2007 r. ustanawiająca na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie podstawowych praw i wymiaru sprawiedliwości, szczegółowy program Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 58/13

      DECYZJA RADY

   z dnia 12 lutego 2007 r.
   ustanawiająca na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie podstawowych praw i wymiaru sprawiedliwości, szczegółowy program „Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych”
   (2007/126/WsiSW)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 i art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 29 Traktatu o Unii Europejskiej stwierdza, że celem Unii jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, przez wspólne działanie państw członkowskich w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych.

               (2)

               Zgodnie z art. 31 Traktatu o Unii Europejskiej wspólne działanie w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych obejmuje w szczególności współpracę między właściwymi organami państw członkowskich.

               (3)

               Przyjmując za podstawę konkluzje Rady Europejskiej z Tampere, program haski, przyjęty przez Radę Europejską w listopadzie 2004 r., ponownie potwierdza priorytetowy charakter wzmacniania wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości na terytorium Unii Europejskiej, w szczególności w drodze intensyfikacji współpracy sądowej w sprawach karnych, w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania.

               (4)

               Program ramowy ustanowiony decyzją Rady 2002/630/WSiSW z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającą program ramowy w sprawie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (AGIS) (2) przyczynił się w znaczący sposób do wzmocnienia współpracy między policją i innymi organami ścigania a organami sądowniczymi w państwach członkowskich, a także do poprawy wzajemnego zrozumienia i zaufania między ich systemami policyjnymi, sądowniczymi, prawnymi i administracyjnymi.

               (5)

               Ambitne cele postawione przez traktat o Unii Europejskiej oraz przez program haski należy realizować poprzez ustanowienie elastycznego i skutecznego programu, który ułatwi planowanie i realizację działań.

               (6)

               Program powinien wzmocnić wzajemne zaufanie wewnątrz systemu sądownictwa. Zgodnie z programem haskim wzajemne zaufanie wzmacniać należy poprzez budowanie sieci organizacji i instytucji sądowniczych, poprzez lepsze szkolenie pracowników wymiaru sprawiedliwości, poprzez przygotowanie oceny realizacji polityki unijnej w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości, przy pełnym poszanowaniu niezależności władzy sądowniczej, poprzez intensyfikację badań w dziedzinie współpracy sądowej oraz poprzez wspomaganie realizowanych między państwami członkowskimi projektów operacyjnych mających na celu modernizację wymiaru sprawiedliwości.

               (7)

               Program powinien także ułatwiać wprowadzanie w życie zasady wzajemnego uznawania poprzez wzajemne pogłębianie wiedzy na temat wcześniejszych wyroków skazujących wydanych na terenie Unii Europejskiej, w szczególności poprzez stworzenie skomputeryzowanego systemu wymiany informacji o karalności.

               (8)

               Europejska Sieć Szkoleniowa dla pracowników wymiaru sprawiedliwości, utworzona przez instytucje odpowiedzialne za szkolenie pracowników wymiaru sprawiedliwości z wszystkich państw członkowskich, zajmuje się promowaniem programu szkoleń dla sędziów i prokuratorów o prawdziwie europejskim wymiarze. Przyczynia się to do wzmacniania wzajemnego zaufania pomiędzy organami sądownictwa i lepszego zrozumienia różnych systemów prawnych.

               (9)

               Z uwagi na to, że cele niniejszej decyzji nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiar lub skutki programu możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii Europejskiej, Rada może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który ma zastosowanie do Unii poprzez art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (10)

               Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3) (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym”) oraz rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), które zabezpieczają interesy finansowe Wspólnoty, stosuje się z uwzględnieniem zasad prostoty i spójności w wyborze instrumentów budżetowych, ograniczenia liczby przypadków, w których Komisja jest bezpośrednio odpowiedzialna za ich wdrożenie i zarządzanie, a także wymaganego stopnia proporcjonalności między kwotą zasobów a obciążeniem administracyjnym związanych z ich wykorzystaniem.

               (11)

               Należy również przedsięwziąć właściwe środki, aby zapobiec nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, a także podjąć konieczne działania w celu windykacji utraconych niesłusznie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (5), rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję (6) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (7).

               (12)

               Rozporządzenie finansowe wymaga, aby dotacje operacyjne miały podstawę w akcie podstawowym.

               (13)

               Środki wymagane w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z określonymi w niej procedurami przy wsparciu komitetu.

               (14)

               Z dniem 1 stycznia 2007 r. należy zastąpić decyzję 2002/630/WSiSW niniejszą decyzją oraz decyzją ustanawiającą szczegółowy program „Zapobiegania i zwalczanie przestępczości”.

               (15)

               W celu zapewnienia skutecznego i terminowego wykonania programu, niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2007 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   1.   Na mocy niniejszej decyzji ustanawia się program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych”, zwany dalej „programem”, jako część programu ogólnego dotyczącego praw podstawowych i sprawiedliwości, aby w ten sposób przyczynić się do wzmocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
   2.   Program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Cele ogólne
   1.   Program ten ma następujące cele ogólne:

               a)

               propagowanie współpracy sądowej celem przyczynienia się do utworzenia prawdziwego europejskiego obszaru sprawiedliwości w sprawach karnych w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zaufania;

               b)

               propagowanie, w zakresie niezbędnym do usprawnienia współpracy sądowej, zgodności norm stosowanych w państwach członkowskich. Propagowanie ograniczenia istniejących przeszkód prawnych dla właściwego funkcjonowania współpracy sądowej w celu wzmocnienia koordynacji dochodzeń i zwiększenia zgodności istniejących systemów sądownictwa w państwach członkowskich Unii Europejskiej w celu zapewnienia odpowiednich działań w następstwie dochodzeń prowadzonych przez organy ścigania w państwach członkowskich;

               c)

               poprawę kontaktów oraz wymiany informacji i najlepszych praktyk pomiędzy organami prawnymi, sądowniczymi i administracyjnymi a przedstawicielami zawodów prawniczych: prawnikami i przedstawicielami innych zawodów uczestniczących w pracach wymiaru sprawiedliwości, oraz propagowanie szkolenia członków wymiaru sprawiedliwości w celu zwiększenia wzajemnego zaufania;

               d)

               dalsze wzmacnianie wzajemnego zaufania w celu zapewnienia ochrony praw ofiar i oskarżonych.

         2.   Bez uszczerbku dla celów i kompetencji Wspólnoty Europejskiej, ogólnym celem programu jest wspieranie rozwoju polityki wspólnotowej, w szczególności utworzenie obszaru sądownictwa.
   Artykuł 3
   Cele szczegółowe
   Program ma następujące cele szczegółowe:

               a)

               rozwijanie współpracy sądowej w sprawach karnych w celu:

                           (i)

                           wspierania wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i wyroków;

                           (ii)

                           eliminowania przeszkód wynikających z rozbieżności między systemami sądownictwa państw członkowskich oraz wspierania koniecznego zbliżenia przepisów prawa karnego materialnego dotyczących poważnych przestępstw, w szczególności o wymiarze transgranicznym;

                           (iii)

                           dalszego działania na rzecz ustanowienia minimalnych norm dotyczących prawa karnego procesowego w celu wspierania praktycznych aspektów współpracy sądowej;

                           (iv)

                           zagwarantowania prawidłowego stosowania prawa poprzez unikanie sporów o właściwość;

                           (v)

                           poprawy wymiany informacji poprzez wykorzystanie skomputeryzowanych systemów, w szczególności informacji pochodzących z krajowych rejestrów karnych;

                           (vi)

                           wspierania praw oskarżonych oraz udzielania ofiarom pomocy socjalnej i prawnej;

                           (vii)

                           zachęcania państw członkowskich do zintensyfikowania współpracy z Eurojustem w zwalczaniu transgranicznej przestępczości zorganizowanej i innych poważnych przestępstw;

                           (viii)

                           promowania środków mających na celu skuteczną resocjalizację przestępców, w szczególności młodocianych przestępców;

               b)

               poszerzanie wzajemnej wiedzy o funkcjonujących w państwach członkowskich systemach prawnych i sądowniczych w sprawach karnych oraz propagowanie i wzmacnianie tworzenia sieci, wzajemnej współpracy, wymiany i rozpowszechniania informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk;

               c)

               zapewnienie należytego wprowadzania w życie oraz prawidłowego i konkretnego stosowania i oceny instrumentów unijnych w obszarze współpracy sądowej w sprawach karnych;

               d)

               lepsze informowanie o systemach prawnych w państwach członkowskich i poprawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości;

               e)

               promowanie szkoleń z zakresu prawa unijnego i wspólnotowego dla sędziów i prokuratorów, prawników i przedstawicieli innych zawodów uczestniczących w pracach wymiaru sprawiedliwości;

               f)

               ocena ogólnych warunków niezbędnych do budowania wzajemnego zaufania poprzez poprawę wzajemnego rozumienia pomiędzy organami sądownictwa i różnymi systemami prawnymi, w szczególności w odniesieniu do wdrażania polityki UE w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości;

               g)

               opracowanie i wdrożenie skomputeryzowanego systemu wymiany informacji o karalności oraz wspieranie badań nad tworzeniem innych rodzajów wymiany informacji.

         Artykuł 4
   Działania kwalifikujące się
   Z myślą o realizacji celów ogólnych i szczegółowych, określonych w art. 2 i 3, program zapewnia wsparcie dla następujących rodzajów działań na warunkach określonych w rocznym programie prac:

               a)

               działania szczegółowe podejmowane przez Komisję, takie jak studia i badania naukowe, przygotowywanie i wdrażanie konkretnych projektów, np. utworzenie skomputeryzowanego systemu wymiany informacji o karalności, badania opinii publicznej, opracowywanie wskaźników i wspólnych metodologii, gromadzenie, opracowywanie i rozpowszechnianie danych i statystyk, seminaria, konferencje i spotkania ekspertów, organizacja kampanii publicznych i imprez, tworzenie i obsługa witryn internetowych, przygotowywanie i rozpowszechnianie materiałów informacyjnych, wsparcie dla sieci ekspertów krajowych i ich rozwój tych sieci oraz działania w zakresie analizy, monitorowania i oceny; lub

               b)

               szczegółowe projekty ponadnarodowe o znaczeniu dla Unii Europejskiej przedstawiane przez co najmniej dwa państwa członkowskie lub co najmniej jedno państwo członkowskie i jedno inne państwo, którym może być państwo przystępujące lub kandydujące, na warunkach określonych w rocznych programach prac; lub

               c)

               wspieranie działalności organizacji pozarządowych lub innych podmiotów realizujących cele leżące w ogólnym interesie europejskim zgodnie z ogólnymi celami programu, na warunkach określonych w rocznych programach pracy; lub

               d)

               dotacja operacyjna na współfinansowanie wydatków związanych ze stałym programem prac Europejskiej Sieci Szkoleniowej dla pracowników wymiaru sprawiedliwości, która w dziedzinie szkoleń dla sędziów i prokuratorów realizuje cel leżący w ogólnym interesie europejskim.

               e)

               projekty krajowe w państwach członkowskich, które:

                           (i)

                           przygotowują projekty ponadnarodowe lub działania Unii („środki przygotowawcze”);

                           (ii)

                           uzupełniają projekty ponadnarodowe lub działania Unii („środki uzupełniające”);

                           (iii)

                           przyczyniają się do rozwoju innowacyjnych metod lub technologii, których wyniki można wykorzystać w działaniach na poziomie unijnym, lub rozwijają takie metody lub technologie w celu przekazania ich innym państwom członkowskim lub krajowi przystępującemu lub kandydującemu,

         Artykuł 5
   Grupy docelowe
   Program przeznaczony jest między innymi dla przedstawicieli zawodów prawniczych, przedstawicieli organizacji pomocy ofiarom i przedstawicielom innych zawodów uczestniczących w pracach wymiaru sprawiedliwości, organów krajowych oraz ogólnie dla obywateli Unii.
   Artykuł 6
   Dostęp do programu
   1.   Dostęp do programu otwarty jest dla instytucji oraz organizacji publicznych lub prywatnych, w tym organizacji zawodowych, szkół wyższych, instytutów badawczych, instytutów kształcenia i doskonalenia zawodowego dla przedstawicieli zawodów prawniczych oraz dla organizacji pozarządowych działających w państwach członkowskich. Organy i organizacje nastawione na osiąganie zysku mają dostęp do programu wyłącznie w powiązaniu z organizacjami nienastawionymi na osiąganie zysku lub organizacjami państwowymi.
   Określenie „przedstawiciele zawodów prawniczych” oznacza między innymi sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, urzędników ministerstw, wyższych urzędników sądowych, komorników, tłumaczy sądowych i przedstawicieli innych zawodów, uczestniczących w pracach wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie prawa karnego.
   2.   Kraje trzecie lub organizacje międzynarodowe nie mogą przedkładać projektów ponadnarodowych, ale mogą w nich uczestniczyć w charakterze partnerów.
   Artykuł 7
   Rodzaje wsparcia
   1.   Finansowanie wspólnotowe może przyjmować następujące formy prawne:

               a)

               dotacje;

               b)

               zamówienia publiczne.

         2.   Dotacje wspólnotowe są zazwyczaj przyznawane w następstwie zaproszeń do składania wniosków, poza należycie uzasadnionymi, wyjątkowymi, nagłymi przypadkami lub przypadkiem gdy cechy szczególne beneficjenta nie pozostawiają innego wyboru w odniesieniu do danego działania, i przekazywane są za pomocą dotacji operacyjnych i dotacji na działania.
   Roczny program prac określa minimalną stawkę rocznych wydatków przeznaczonych na dotacje. Ta minimalna stawka wynosi co najmniej 65 %.
   Maksymalna stawka współfinansowania kosztów projektów jest określana w rocznym programie prac.
   3.   Ponadto przewiduje się wydatki na środki towarzyszące w drodze zamówień publicznych; w tym przypadku zakup usług i towarów jest pokrywany z funduszy wspólnotowych. Obejmuje to między innymi wydatki na informowanie i komunikację, przygotowanie, wdrażanie, monitorowanie, kontrolę oraz ocenę projektów, polityki, programów i prawodawstwa.
   Artykuł 8
   Środki wykonawcze
   1.   Komisja udziela pomocy wspólnotowej zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002, zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”.
   2.   W celu realizacji programu Komisja, w ramach celów ogólnych wymienionych w art. 2, przyjmuje do końca września roczny program prac określający jego cele szczegółowe, priorytety tematyczne, opis środków towarzyszących przewidzianych w art. 7 ust. 3 i, w razie konieczności, wykaz innych działań.
   Roczny program prac na rok 2007 zostaje przyjęty trzy miesiące po tym, jak niniejsza decyzja stanie się skuteczna.
   3.   Roczny program prac przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzającą, o której mowa w art. 11.
   4.   Procedury oceny i przyznawania dotacji na działania uwzględniają między innymi następujące kryteria:

               a)

               zgodność z rocznym programem prac, celami ogólnymi określonymi w art. 2 i środkami podjętymi w różnych dziedzinach określonych w art. 3 i 4;

               b)

               jakość proponowanego działania pod względem jego koncepcji, organizacji, sposobu przedstawienia i oczekiwanych wyników;

               c)

               wysokość kwoty finansowania wspólnotowego przedstawiona we wniosku i jej adekwatność do oczekiwanych wyników;

               d)

               wpływ oczekiwanych wyników na cele ogólne określone w art. 3 i na środki podejmowane w różnych dziedzinach określonych w art. 4 i 5.

         5.   Wnioski o dotacje operacyjne, o których mowa w art. 4 lit. c) i d), ocenia się między innymi pod kątem:

               a)

               spójności z celami programu;

               b)

               jakości planowanych działań;

               c)

               prawdopodobnego efektu mnożnikowego wywieranego na adresatów tych działań;

               d)

               geograficznego aspektu skutków przeprowadzonych działań;

               e)

               zaangażowania obywateli w organizację stosownych podmiotów;

               f)

               stosunku kosztów do korzyści związanego z proponowanym działaniem.

         6.   Decyzje dotyczące działań przedłożonych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą zarządzania przewidzianą w art. 11. Decyzje dotyczące działań przedłożonych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b)–e) przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą doradczą przewidziana w art. 10.
   Decyzje w sprawie wniosków o dotacje z udziałem organów lub organizacji nastawionych na osiąganie zysku przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą zarządzania przewidzianą w art. 11.
   7.   Zgodnie z art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego zasada stopniowego zmniejszenia nie ma zastosowania do dotacji operacyjnej udzielanej Europejskiej Sieci Szkoleniowej dla pracowników wymiaru sprawiedliwości, ponieważ realizuje ona cel leżący w ogólnym interesie europejskim.
   Artykuł 9
   Komitet
   1.   Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji, zwany dalej „komitetem”.
   2.   Komitet przyjmuje swój regulamin.
   3.   Komisja może zaprosić przedstawicieli krajów kandydujących na spotkania informacyjne po posiedzeniach komitetu.
   Artykuł 10
   Procedura doradcza
   1.   W przypadku gdy dokonuje się odwołania do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć. Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności danej sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
   2.   Opinia zostaje odnotowana w protokole; każde państwo członkowskie może zwrócić się z wnioskiem o włączenie jego stanowiska do protokołu.
   3.   Komisja uwzględnia opinię komitetu w możliwie największym stopniu. Powiadamia komitet o sposobie, w jaki opinia została uwzględniona.
   Artykuł 11
   Procedura zarządzania
   1.   W przypadku gdy dokonuje się odwołania do niniejszego artykułu, przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć. Komitet przekazuje swoją opinię w sprawie tego projektu w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności danej sprawy. W przypadku decyzji, które Rada musi przyjąć na wniosek Komisji, opinię przyjmuje większość, określona w art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Głosy przedstawicieli państw członkowskich w ramach Komitetu liczone w sposób określony w niniejszym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
   2.   Komisja przyjmuje środki, które mają zastosowanie ze skutkiem natychmiastowym. Jeżeli jednak środki te nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja niezwłocznie informuje o nich Radę. W takiej sytuacji Komisja może, na okres trzech miesięcy od daty przekazania takiej informacji, odroczyć stosowanie środków, o podjęciu których zadecydowała.
   3.   Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie przewidzianym w ust. 2.
   Artykuł 12
   Komplementarność
   1.   Dążyć się będzie do synergii i komplementarności z innymi instrumentami Unii i Wspólnoty, między innymi z programem szczegółowym „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” w ramach programu ogólnego dotyczącego praw podstawowych i sprawiedliwości, a także z programami ogólnymi dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony wolności oraz solidarności i zarządzania przepływami migracyjnymi. Element statystyczny informacji o wymiarze sprawiedliwości w sprawach karnych jest opracowywany we współpracy z państwami członkowskimi, w miarę potrzeby przy wykorzystaniu wspólnotowego programu statystycznego.
   2.   Program może mieć wspólne zasoby z innymi instrumentami Unii i Wspólnoty, w szczególności z programem szczegółowym „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” w ramach programu ogólnego dotyczącego praw podstawowych i sprawiedliwości, w celu realizacji działań spełniających cele obu programów.
   3.   Działania finansowane na mocy niniejszej decyzji nie są jednocześnie finansowane w tym samym celu z innych instrumentów finansowych Unii/Wspólnoty. Zapewnia się, że beneficjenci programu dostarczają Komisji informacje na temat finansowania otrzymanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz z innych źródeł, a także na temat bieżących wniosków o finansowanie.
   Artykuł 13
   Zasoby budżetowe
   Zasoby budżetowe przydzielone na działania przewidziane w niniejszym programie zapisuje się w rocznych środkach budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Dostępne roczne środki zatwierdza władza budżetowa w granicach wyznaczonych przez ramy finansowe.
   Artykuł 14
   Nadzór
   1.   Komisja zapewnia, że beneficjent przedkłada sprawozdania techniczne i finansowe na temat postępu prac dla każdego działania finansowanego w ramach programu oraz że sprawozdanie końcowe zostaje przedstawione w terminie trzech miesięcy od zakończenia działania. Komisja określa formę i strukturę sprawozdań.
   2.   Komisja zapewnia, że kontrakty i umowy zawierane w ramach realizacji programu będą przewidywać w szczególności nadzór i kontrolę finansową przeprowadzaną przez Komisję (lub przez jej upoważnionego przedstawiciela), w razie konieczności za pomocą kontroli na miejscu, w tym kontroli wyrywkowych i audytów prowadzonych przez Trybunał Obrachunkowy.
   3.   Komisja zapewnia, że przez okres pięciu lat od daty dokonania ostatniej płatności w związku z jakimkolwiek działaniem beneficjent korzystający ze wsparcia finansowego zachowuje do dyspozycji Komisji wszelkie dokumenty poświadczające wydatki związane z tym działaniem.
   4.   Na podstawie wyników sprawozdań i kontroli wyrywkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja zapewnia w razie konieczności korektę pierwotnie zatwierdzonej wysokości pomocy finansowej lub warunków jej przydziału oraz harmonogramu płatności.
   5.   Komisja zapewnia podjęcie wszelkich innych niezbędnych kroków w celu sprawdzenia, czy finansowane działania są przeprowadzane prawidłowo i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji i rozporządzenia finansowego.
   Artykuł 15
   Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
   1.   Komisja zapewnia, że podczas realizacji działań finansowanych w ramach niniejszej decyzji interesy finansowe Wspólnoty są chronione przez zastosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, przez skuteczny system kontroli, windykację nienależycie wypłaconych kwot oraz, w przypadku wykrycia nieprawidłowości, przez system skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar, zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz (WE) nr 1073/1999.
   2.   W przypadku działań wspólnotowych finansowanych w ramach niniejszej decyzji do wszelkich naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, w tym także do naruszeń zobowiązania umownego ustanowionego na podstawie programu, wynikających z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które poprzez nieuzasadnioną pozycję wydatków przynosi lub mogłoby przynieść szkodę budżetowi ogólnemu Unii Europejskiej lub innym budżetom przez nią zarządzanym, stosuje się przepisy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96.
   3.   Komisja zapewnia, że kwota pomocy finansowej przydzielona na dane działanie zostanie obniżona, zawieszona lub będzie podlegać windykacji, jeśli stwierdzi nieprawidłowości, w tym niezgodność z przepisami niniejszej decyzji lub decyzji indywidualnej lub z postanowieniami danego kontraktu lub umowy o przyznaniu wsparcia finansowego, lub też jeśli okaże się, że dane działanie zostało bez uprzedniej zgody Komisji zmienione w sposób sprzeczny z charakterem lub warunkami realizacji projektu.
   4.   Jeśli nie dotrzymano terminów lub jeśli stan realizacji danego działania uzasadnia jedynie część przydzielonej pomocy finansowej, Komisja zapewnia, aby beneficjent został poproszony o przedstawienie uwag w określonym terminie. W przypadku gdy beneficjent nie udzieli satysfakcjonującej odpowiedzi, Komisja zastrzega sobie możliwość anulowania pozostałej części pomocy finansowej i zażądania zwrotu już wypłaconych kwot.
   5.   Komisja dba o to, by wszelkie nienależycie wypłacone kwoty zostały jej zwrócone. Od kwot, które nie zostały zwrócone w odpowiednim czasie, naliczane są odsetki zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu finansowym.
   Artykuł 16
   Ocena
   1.   Program będzie regularnie monitorowany w celu obserwowania postępów w realizacji prowadzonych w jego ramach działań.
   2.   Komisja zapewnia regularną, niezależną, zewnętrzną ocenę programu.
   3.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:

               a)

               coroczną prezentację dotyczącą realizacji programu;

               b)

               okresowe sprawozdanie oceniające na temat uzyskanych wyników oraz aspektów jakościowych i ilościowych realizacji niniejszego programu – nie później niż dnia 31 marca 2011 r.;

               c)

               komunikat w sprawie kontynuacji niniejszego programu – nie później niż dnia 30 sierpnia 2012 r.;

               d)

               sprawozdanie z oceny ex post – nie później niż dnia 31 grudnia 2014 r.

         Artykuł 17
   Publikacja projektów
   Komisja co roku publikuje wykaz działań finansowanych w ramach niniejszego programu wraz z krótkim opisem każdego projektu.
   Artykuł 18
   Przepisy przejściowe
   Z dniem 1 stycznia 2007 r. niniejsza decyzja zastępuje odpowiednie przepisy decyzji 2002/630/WSiSW.
   Działania rozpoczęte przed dniem 31 grudnia 2006 r. na mocy decyzji 2002/630/SWiWS podlegają, do momentu ich zakończenia, przepisom tej decyzji. Komitet, o którym mowa w art. 7 powyższej decyzji, zastępuje się komitetem, o którym mowa w art. 10 niniejszej decyzji.
   Artykuł 19
   Skuteczność i zastosowanie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

   Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lutego 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący

      (1)  Opinia dostarczona dnia 15 grudnia 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 203 z 1.8.2002, str. 5.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 1248/2006 (Dz.U. L 227 z 19.8.2006, str. 3).

      (5)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

      (6)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

      (7)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.