               28.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 76/128

         P8_TA(2016)0231
   Wniosek o uchylenie immunitetu Gianluki Buonanno
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Gianluki Buonanna (2016/2003(IMM))
   (2018/C 076/19)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o zezwolenie na pobranie danych od firm telekomunikacyjnych na temat połączeń telefonicznych z numerem, z którego korzysta Gianluca Buonanno, który to wniosek w dniu 20 listopada 2015 r. przekazał zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli we Włoszech i który ogłoszono na posiedzeniu plenarnym w dniu 14 grudnia 2015 r., w związku z postępowaniem karnym wszczętym przed sądem pierwszej instancji w Vercelli w imieniu Gianluki Buonanna w sprawie telefonicznych pogróżek, jakie jego zdaniem otrzymał od nieznanego rozmówcy na swój numer telefonu komórkowego w dniu 14 kwietnia 2015 r. (nr ref. sprawy 2890/15 R.G.N.R. mod. 44),

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Gianluki Buonanna zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 68 konstytucji Republiki Włoskiej,

               —

               uwzględniając art. 4 ustawy nr 140 z 20 czerwca 2003 r. ustanawiający uregulowania wykonawcze do art. 68 konstytucji i dotyczący ścigania osób sprawujących wysokie funkcje państwowe (2),

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0180/2016),

               A.

               mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli przekazał wniosek o zezwolenie na pobranie danych od firm telekomunikacyjnych na temat połączeń telefonicznych z numerem, z którego korzysta wybrany we Włoszech poseł do Parlamentu Europejskiego Gianluca Buonanno, w związku z postępowaniem karnym wszczętym przed sądem pierwszej instancji w Vercelli w imieniu tego posła w sprawie telefonicznych pogróżek, jakie jego zdaniem otrzymał od nieznanego rozmówcy na swój numer telefonu komórkowego w dniu 14 kwietnia 2015 r.;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa członkowskiego z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu tego państwa członkowskiego;

               C.

               mając na uwadze, że art. 68 konstytucji Republiki Włoskiej stanowi, że „członka Parlamentu nie wolno poddać przeszukaniu osobistemu lub dokonać przeszukania w jego domu, nie wolno go aresztować lub w inny sposób pozbawić wolności ani zatrzymać bez zgody Parlamentu, chyba że wykonuje się prawomocne orzeczenie sądowe lub jeżeli danego członka Parlamentu zatrzymano w trakcie popełniania przestępstwa, w przypadku którego obowiązkowo stosuje się areszt flagrante delicto; monitorowanie rozmów lub połączeń telefonicznych członka Parlamentu, lub też zajęcie jego korespondencji także wymaga takiej zgody”;

               D.

               mając na uwadze, że art. 4 ustawy nr 140 z 20 czerwca 2003 r. ustanawiający uregulowania wykonawcze do art. 68 konstytucji i dotyczący ścigania osób sprawujących wysokie funkcje państwowe stanowi m.in., że w razie potrzeby uzyskania danych dotyczących połączeń telefonicznych członka Parlamentu właściwy organ powinien zwrócić się o zezwolenie izby parlamentarnej, której członkiem jest dana osoba;

               E.

               mając na uwadze, że wniosek o uchylenie immunitetu Gianluki Buonanna dotyczy dostępu organu śledczego do zapisu połączeń telefonicznych numeru telefonu komórkowego członka Parlamentu w dniu, w którym – jak twierdzi – otrzymał telefony z pogróżkami;

               F.

               mając na uwadze, że we wniosku o uchylenie immunitetu zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli przyznaje, że nie jest jasne, czy ten przywilej parlamentarny stosuje się także w sprawach, w których członek Parlamentu miałby być ofiarą przestępstwa; mając na uwadze, że zastępca prokuratora twierdzi, iż niezależnie od tego najwłaściwsza wykładnia krajowego prawa prowadzi do wniosku, że ten przywilej powinien przysługiwać członkom Parlamentu niezależnie od ich usytuowania w postępowaniu; mając na uwadze, że zastępca prokuratora nie przedstawia jednak krajowego orzecznictwa na poparcie swojego twierdzenia;

               G.

               mając na uwadze, że Parlament Europejski nie jest właściwy dla wykładni krajowych przepisów o przywilejach i immunitetach członków Parlamentu; mając na uwadze, że wydaje się jednak wskazane przypomnieć, że celem art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej jest w pierwszym rzędzie zagwarantowanie niezależności posłów poprzez zapobieżenie sytuacji, w której w trakcie trwania sesji Parlamentu Europejskiego wywierano by na nich naciski w postaci gróźb aresztowania lub wszczęcia postępowania karnego; mając na uwadze, że z okoliczności niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że na posła nie wywierano nacisków, ponieważ postępowanie dotyczy pogróżek zarzucanych przez samego posła jako ofiary pogróżek telefonicznych;

               H.

               mając na uwadze, że z powyższego wynika, iż zastępca prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli nie musiał składać wniosku o wyrażenie przez Parlament Europejski zgody na pozyskanie danych dotyczących połączeń telefonicznych Gianluki Buonanna w dniu 14 kwietnia 2015 r.;

               I.

               mając na uwadze, że niezależnie od powyższego wydaje się wskazane gwoli pewności prawnej, by ad cautelam przychylić się do wniosku zastępcy prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli;

               1.

               postanawia uchylić immunitet Gianluki Buonanna;

               2.

               zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji zastępcy prokuratora przy sądzie pierwszej instancji w Vercelli we Włoszech oraz Gianluce Buonanno.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

      (2)  Legge n. 140, disposizioni per l’attuazione dell’articolo 68 della Costituzione nonché in materia di processi penali nei confronti delle alte cariche dello Stato, z dnia 20 czerwca 2003 r. (GURI Nr 142, z 21.6.2003).


title: Przepisy regulujące kwestie bezpieczeństwa i ochrony w Parlamencie Europejskim – Decyzja Prezydium z dnia 15 stycznia 2018 r.

text:
               2.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/3

         PRZEPISY REGULUJĄCE KWESTIE BEZPIECZEŃSTWA I OCHRONY W PARLAMENCIE EUROPEJSKIM
   Decyzja Prezydium
   z dnia 15 stycznia 2018 r.
   (2018/C 79/04)

      Spis treści

               ROZDZIAŁ 1:

            POSTANOWIENIA OGÓLNE
            5

               Artykuł 1

            Definicje
            5

               Artykuł 2

            Cel
            6

               Artykuł 3

            Zakres zastosowania
            6

               Artykuł 4

            Biura posłów
            6

               Artykuł 5

            Zasady
            7

               Artykuł 6

            Organizacja
            7

               Artykuł 7

            Zadania Dyrekcji Generalnej ds. Bezpieczeństwa i Ochrony
            7

               Artykuł 8

            Upoważnieni pracownicy
            8

               Artykuł 9

            Wykonywanie obowiązków przez pracowników DG SAFE
            8

               Artykuł 10

            Obowiązek przestrzegania przepisów i współpracy
            8

               Artykuł 11

            Delegowanie zadań stronie umowy
            9

               ROZDZIAŁ 2:

            STOPNIE ALARMOWE
            9

               Artykuł 12

            Poziomy stopni alarmowych
            9

               Artykuł 13

            Decyzja w sprawie poziomu stopnia alarmowego
            9

               Artykuł 14

            Komunikacja w związku z poziomami stopni alarmowych
            10

               ROZDZIAŁ 3:

            ZAPOBIEGANIE INCYDENTOM ZWIĄZANYM Z BEZPIECZEŃSTWEM
            10

               Artykuł 15

            Ocena ryzyka
            10

               Artykuł 16

            Kontrola dostępu
            10

               Artykuł 17

            Środki ochrony indywidualnej
            10

               ROZDZIAŁ 4:

            REAGOWANIE NA INCYDENTY ZWIĄZANE Z BEZPIECZEŃSTWEM
            11

               Artykuł 18

            Podejrzenie wystąpienia incydentu związanego z bezpieczeństwem
            11

               Artykuł 19

            Wystąpienie incydentu związanego z bezpieczeństwem
            11

               Artykuł 20

            Sprawozdanie dotyczące incydentu związanego z bezpieczeństwem
            11

               ROZDZIAŁ 5:

            BROŃ SŁUŻBOWA
            11

               Artykuł 21

            Zasady ogólne
            11

               Artykuł 22

            Zezwolenie na posiadanie przy sobie broni służbowej
            12

               Artykuł 23

            Stosowanie i używanie broni służbowej
            12

               Artykuł 24

            Obecność uzbrojonych zewnętrznych pracowników ochrony na terenie Parlamentu
            12

               Artykuł 25

            Konsekwencje wyciągnięcia lub użycia broni służbowej - sprawozdawczość i pomoc
            12

               ROZDZIAŁ 6:

            EGZEKWOWANIE
            12

               Artykuł 26

            Egzekwowanie przestrzegania środków bezpieczeństwa
            12

               ROZDZIAŁ 7:

            DOCHODZENIA W SPRAWIE BEZPIECZEŃSTWA I DOCHODZENIA POMOCNICZE
            13

               Artykuł 27

            Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa
            13

               Artykuł 28

            Dochodzenia pomocnicze
            13

               Artykuł 29

            Czynności dochodzeniowe w ramach dochodzeń pomocniczych
            14

               ROZDZIAŁ 8:

            PRZEPISY KOŃCOWE
            15

               Artykuł 30

            Kontakty z przyjmującymi państwami członkowskimi i państwami trzecimi, organami krajowymi, innymi instytucjami Unii i podmiotami międzynarodowymi
            15

               Artykuł 31

            Mechanizm składania skarg przez posłów do Parlamentu Europejskiego
            15

               Artykuł 32

            Przepisy wykonawcze
            15

               Artykuł 33

            Uchylenie
            15

               Artykuł 34

            Wejście w życie i publikacja
            15
         PREZYDIUM PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 232,
   uwzględniając Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej załączony do Traktatów, w szczególności jego art. 1 i 18,
   uwzględniając Regulamin Parlamentu Europejskiego, w szczególności jego art. 25 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem Parlamentu w zakresie bezpieczeństwa jest umożliwienie jego właściwego funkcjonowania przez utrzymanie porządku i zapewnienie bezpiecznego i zabezpieczonego środowiska na terenie Parlamentu oraz wystarczającego poziomu ochrony osób fizycznych, budynków i mienia przed zagrożeniami.

               (2)

               Parlament powinien dążyć do osiągnięcia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa osób, budynków i mienia, który zapewnia właściwą równowagę między bezpieczeństwem a dostępnością.

               (3)

               Bezpieczeństwo i ochrona w Parlamencie powinny opierać się na zasadach legalności, proporcjonalności, odpowiedzialności i skuteczności.

               (4)

               Kwestie bezpieczeństwa i ochrony powinny być uwzględniane przy opracowywaniu i wdrażaniu wszystkich strategii politycznych Parlamentu.

               (5)

               Ciążący na Parlamencie obowiązek dochowania należytej staranności obejmuje podejmowanie wszelkich racjonalnych kroków w zakresie wdrażania środków bezpieczeństwa mających zapobiec dającej się racjonalnie przewidzieć szkodzie dla osób, o których mowa w art. 3 ust. 2, szkodom w odniesieniu do budynków Parlamentu, a także szkodom majątkowym.

               (6)

               Parlament zawarł porozumienia z rządami Belgii, Luksemburga i Francji, które to umowy potwierdzają, że Parlament jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo na swoim terenie.

               (7)

               Parlament podpisał protokół ustaleń z rządem Belgii dotyczący weryfikacji zabezpieczeń i może podpisać podobne porozumienia z innymi państwami członkowskimi.

               (8)

               Praktyki stosowane obecnie w instytucjach unijnych, państwach członkowskich i innych organizacjach międzynarodowych wskazują, że system stopni alarmowych jest najbardziej efektywnym sposobem zapewniającym podjęcie odpowiednich i proporcjonalnych środków bezpieczeństwa w odpowiedzi na stwierdzony poziom ryzyka, system stopni alarmowych obowiązujący w Parlamencie wprowadzony decyzją Prezydium z dnia 16 grudnia 2002 r. należy poddać przeglądowi i uprościć, aby uczynić go bardziej elastycznym i skutecznym w odpowiedzi na zagrożenia bezpieczeństwa.

               (9)

               Przyjmujące państwa członkowskie i państwa trzecie powinny mieć możliwość zezwolenia Parlamentowi na zapewnianie uzbrojonej ochrony osobistej Przewodniczącemu podczas jego pobytu na ich terytorium i na posiadanie broni palnej do ochrony osób na swoim terenie.

               (10)

               Kwestie związane z wydawaniem przepustek reguluje odrębna decyzja Prezydium przyjęta na podstawie art. 116a ust. 1 Regulaminu Parlamentu.

               (11)

               Wdrażając niniejszą decyzję, Parlament powinien zapewnić ochronę prywatności i danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (1),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   ROZDZIAŁ 1

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               1)

               „bezpieczeństwo” oznacza zabezpieczanie integralności osób, budynków lub mienia;

               2)

               „incydent związany z bezpieczeństwem” oznacza każde zaistniałe lub bliskie zagrożenie bezpieczeństwa, obejmujące akty przemocy, wandalizmu, sabotażu, kradzieży lub inne działania objęte prawem karnym, lecz z wyłączeniem przypadków działania siły wyższej;

               3)

               „zagrożenie bezpieczeństwa” oznacza każde zdarzenie lub osobę, co do których można przypuszczać, że negatywnie wpłyną na bezpieczeństwo, jeżeli nie spotkają się z odpowiednią reakcją i nie zostaną skontrolowane;

               4)

               „poważny incydent związany z bezpieczeństwem” oznacza incydent związany z bezpieczeństwem, co do którego można przypuszczać, że doprowadzi do utraty życia, poważnego urazu lub szkody, znacznego uszkodzenia mienia Parlamentu lub że zakłóci jego istotne zdolności operacyjne;

               5)

               „porządek” oznacza sytuację umożliwiającą sprawny przebieg działań parlamentarnych, poszanowanie powagi Parlamentu, utrzymanie bezpieczeństwa na terenie Parlamentu i funkcjonowanie sprzętu Parlamentu;

               6)

               „zagrożenie porządku” oznacza każde zdarzenie lub osobę, co do których można przypuszczać, że negatywnie wpłyną na porządek w Parlamencie, jeżeli nie spotkają się z odpowiednią reakcją i nie zostaną skontrolowane;

               7)

               „bezpieczeństwo” oznacza zapobieganie wypadkom i pożarom oraz reagowanie na nie, a także udzielanie pierwszej pomocy, łącznie z ewakuacją budynków;

               8)

               „tryb pilny” oznacza wymóg szybkiego działania w obliczu incydentu związanego z bezpieczeństwem;

               9)

               „ryzyko związane z bezpieczeństwem” oznacza kombinację potencjalnych konsekwencji zagrożenia bezpieczeństwa i powiązane prawdopodobieństwo ich wystąpienia;

               10)

               „kontrola ryzyka” oznacza wszelkie środki bezpieczeństwa, co do których można przypuszczać, że pozwolą skutecznie zmniejszyć ryzyko związane z bezpieczeństwem dzięki zapobieganiu incydentowi związanemu z bezpieczeństwem, jego ograniczaniu lub unikaniu;

               11)

               „zapobieganie ryzyku” oznacza środki bezpieczeństwa, co do których można przypuszczać, że zmniejszą prawdopodobieństwa zajścia incydentu związanego z bezpieczeństwem;

               12)

               „ograniczanie ryzyka” oznacza środki bezpieczeństwa, co do których można przypuszczać, że zmniejszą skutki incydentu związanego z bezpieczeństwem;

               13)

               „obszar o ograniczonym dostępie” oznacza obszar, do którego dostęp jest ograniczony za pomocą elektronicznych czytników kart identyfikacyjnych, zamków elektronicznych lub innych urządzeń;

               14)

               „mienie” oznacza wszystkie ruchomości znajdujące się na terenie Parlamentu;

               15)

               „teren” oznacza wszelkie obiekty Parlamentu, w tym budynki, biura, pomieszczenia i inne miejsca, a także pomieszczenia, w których znajdują się systemy łączności i informacji, za pomocą których Parlament stale lub czasowo prowadzi działalność;

               16)

               „stopień alarmowy” oznacza zestaw środków bezpieczeństwa mających na celu zapewnienie określonego poziomu ochrony współmiernego do zagrożenia bezpieczeństwa;

               17)

               „standardowe środki bezpieczeństwa” oznacza zestaw środków bezpieczeństwa stosowanych w odniesieniu do każdego stopnia alarmowego i zharmonizowanych z równoważnymi środkami bezpieczeństwa stosowanymi w pozostałych instytucjach Unii przy tych samych stopniach alarmowych;

               18)

               „fakultatywne środki bezpieczeństwa” oznacza pakiet dodatkowych środków, które Parlament może przyjąć dla każdego stopnia alarmowego, aby bardziej efektywnie i elastycznie reagować na zidentyfikowane zagrożenia dla Parlamentu.

         Artykuł 2
   Cel
   Celem niniejszej decyzji jest:

               —

               określenie ram prawnych dotyczących bezpieczeństwa w Parlamencie, w tym podstawowych zasad mających zastosowanie w dziedzinie bezpieczeństwa,

               —

               określenie ram prawnych dotyczących ochrony w Parlamencie, oraz

               —

               określenie organizacji i obowiązków w zakresie bezpieczeństwa w Parlamencie oraz misji jego organów bezpieczeństwa.

         Artykuł 3
   Zakres zastosowania
   1.   Niniejszą decyzję stosuje się we wszystkich budynkach Parlamentu zarówno w Unii, jak i poza jej granicami. W przypadku budynków, które Parlament zajmuje wspólnie z innymi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii, niniejszą decyzję stosuje się w porozumieniu z tymi instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii.
   2.   Nie naruszając jakichkolwiek przepisów szczegółowych dotyczących poszczególnych grup pracowników, niniejsza decyzja ma zastosowanie do posłów, pracowników Parlamentu, dostawców usług i ich pracowników, stażystów oraz wszelkich innych osób mających dostęp do budynków Parlamentu.
   3.   Z zastrzeżeniem prawa krajowego, niniejsza decyzja ma zastosowanie poza terenem Parlamentu do pracowników zobowiązanych przez Parlament do indywidualnej ochrony Przewodniczącego w zakresie tej ochrony.
   4.   Niniejszej decyzji nie stosuje się w odniesieniu do bezpieczeństwa cybernetycznego.
   5.   Niniejszej decyzji nie stosuje się do przetwarzania i ochrony informacji poufnych, z wyjątkiem procedury poświadczania bezpieczeństwa i dochodzeń dotyczących ewentualnego naruszenia poufności.
   6.   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do ciągłości działania i zarządzania w brzmieniu zatwierdzonym przez Prezydium w dniu 9 maja 2016 r.
   7.   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do bezpieczeństwa posłów i pracowników Parlamentu podczas podróży służbowych, z wyjątkiem Przewodniczącego.
   8.   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przepisów dotyczących przepustek w rozumieniu art. 116a Regulaminu Parlamentu.
   Artykuł 4
   Biura posłów
   Dostęp Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony (DG SAFE) do biura przydzielonego posłowi ogranicza się do zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem i reagowania na nie, zgodnie z art. 18 i 19 oraz art. 27–29 niniejszej decyzji.
   Artykuł 5
   Zasady
   1.   Wprowadzenie w życie niniejszej decyzji jest zgodne z Traktatami, w szczególności z Kartą praw podstawowych i Protokołem nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, oraz z mającymi zastosowanie przepisami prawa krajowego.
   2.   Środki podjęte na mocy niniejszej decyzji nie naruszają uprawnień organów ścigania państw członkowskich, Regulaminu Parlamentu Europejskiego, statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 86 oraz załącznika IX do regulaminu pracowniczego.
   3.   O ile niniejsza decyzja nie zawiera szczegółowych postanowień, Parlament stosuje na swoim terenie i w swoich budynkach regulacje dotyczące bezpieczeństwa, w szczególności ochrony przeciwpożarowej, tych państw, na których terenie budynki te się znajdują.
   4.   Bezpieczeństwo i ochrona w Parlamencie opierają się na zasadach legalności, proporcjonalności, rozliczalności i skuteczności.
   5.   Zasada legalności wskazuje na konieczność ścisłego przestrzegania ram prawnych przy wdrażaniu niniejszej decyzji oraz stosowania się do wymogów prawnych.
   6.   Wszelkie środki bezpieczeństwa skierowane do osoby fizycznej podejmuje się jawnie, chyba że istnieje uzasadnione przekonanie, że takie działanie może osłabić ich skutek. Adresatów środka bezpieczeństwa powiadamia się z wyprzedzeniem o przyczynach zastosowania środka i jego skutkach, chyba że istnieje uzasadnione przekonanie, że jego działanie zostanie osłabione w wyniku przekazania takiej informacji. W takiej sytuacji adresata środka bezpieczeństwa powiadamia się po wyeliminowaniu ryzyka osłabienia działania środka bezpieczeństwa.
   7.   Korzystanie z uprawnień przez organy bezpieczeństwa, a także intensywność indywidualnych interwencji za pomocą środka bezpieczeństwa muszą być proporcjonalne do ryzyka związanego z bezpieczeństwem.
   Artykuł 6
   Organizacja
   1.   Zgodnie z art. 22 ust. 5 Regulaminu Parlamentu Przewodniczący jest organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo w Parlamencie.
   2.   Pod zwierzchnictwem Sekretarza Generalnego DG SAFE zapewnia bezpieczeństwo i ochronę na terenie Parlamentu zgodnie z niniejszą decyzją. Sekretarz Generalny może wydać instrukcje Dyrektorowi Generalnemu ds. Bezpieczeństwa i Ochrony w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony.
   3.   Przewodniczący może powierzyć pracownikom wykonanie jego instrukcji mających na celu przywrócenie bezpieczeństwa i porządku na terenie Parlamentu w konkretnej sytuacji.
   4.   W przypadku gdy poseł zakłóca prawidłowy przebieg prac plenarnych, Sekretarz Generalny może zwrócić się o pomoc do DG SAFE, jeżeli podejmowane są środki na podstawie art. 165 ust. 3 Regulaminu Parlamentu Europejskiego.
   5.   Komitet Nadzoru nad Zarządzaniem Bezpieczeństwem wspiera DG SAFE w wykonywaniu przez nią jej zadań.
   Artykuł 7
   Zadania Dyrekcji Generalnej ds. Bezpieczeństwa i Ochrony
   1.   DG SAFE:

               —

               zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa, ochrony i porządku, a także ochronę osób, budynków i mienia poprzez zapobieganie incydentom związanym z bezpieczeństwem i ochroną na terenie Parlamentu i reagowanie na nie,

               —

               ustanawia spójne, zintegrowane podejście, zapewniające odpowiedni poziom ochrony osób, budynków i mienia współmiernie do zidentyfikowanego ryzyka,

               —

               wspiera i wzmacnia kulturę bezpieczeństwa Parlamentu, zapewnia skutecznie bezpieczeństwo, usprawnia zarządzanie bezpieczeństwem Parlamentu, intensyfikuje sieci i współpracę z odpowiednimi organami na szczeblu unijnym, krajowym i międzynarodowym oraz usprawnia monitorowanie i kontrolę środków bezpieczeństwa,

               —

               organizuje ochronę osobistą Przewodniczącego,

               —

               opracowuje kompleksową metodykę oceny ryzyka, prowadzi analizy i oceny ryzyka oraz zaleca Sekretarzowi Generalnemu środki niezbędne w celu uniknięcia lub zmniejszenia ryzyka związanego ze zidentyfikowanymi incydentami związanymi z bezpieczeństwem lub zagrożeniami bezpieczeństwa, jak również nadzorowania realizacji takich środków,

               —

               uczestniczy w zamawianiu i ocenie sprzętu bezpieczeństwa lub planów architektonicznych związanych z bezpieczeństwem. Ostateczne zatwierdzenie i upoważnienie dotyczące takiego sprzętu i planów wymagają uprzedniej konsultacji z DG SAFE.

         2.   W przypadku gdy bezpieczeństwo biur kontaktowych Parlamentu Europejskiego podlega odpowiedzialności innych instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii lub jest przez nie zarządzane, DG SAFE sprawdza, czy poziom zapewnionego bezpieczeństwa jest co najmniej równoważny poziomowi bezpieczeństwa w Parlamencie.
   3.   DG SAFE działa jako punkt kontaktowy w zakresie podstawowej weryfikacji bezpieczeństwa oraz poświadczania bezpieczeństwa posłów, na ich życzenie, i zainteresowanych pracowników, zapewniający konieczną komunikację z właściwymi organami krajowymi, prowadzący wymianę informacji z innymi instytucjami Unii oraz wdrażający wewnętrzną procedurę dotyczącą rozpatrywania wniosków. Procedury takie muszą być zgodne z odpowiednimi dwustronnymi umowami zawartymi między Parlamentem a organami bezpieczeństwa państw członkowskich, a także z porozumieniami międzyinstytucjonalnymi zawartymi pomiędzy Parlamentem a innymi instytucjami Unii.
   4.   DG SAFE zaleca Sekretarzowi Generalnemu odpowiedni stopień alarmowy w oczekiwaniu lub w odpowiedzi na zagrożenia i incydenty mające wpływ na bezpieczeństwo w Parlamencie, a także środki wymagane do zarządzania takimi sytuacjami.
   5.   DG SAFE proponuje Sekretarzowi Generalnemu strategię na rzecz bezpieczeństwa.
   Artykuł 8
   Upoważnieni pracownicy
   1.   Jedynie pracownikom indywidualnie upoważnionym przez Sekretarza Generalnego, który przekazuje to uprawnienie Dyrektorowi Generalnemu ds. Bezpieczeństwa i Ochrony, można przyznać – zgodnie z ich odpowiednimi obowiązkami i na okres wykonywania takich obowiązków – prawo do stosowania jednego lub kilku z następujących środków:

               a)

               posiadanie przy sobie lub używanie broni służbowej;

               b)

               prowadzenie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa;

               c)

               prowadzenie dochodzeń pomocniczych.

         2.   W odpowiedzi na konkretne sytuacje oraz w granicach określonych w niniejszej decyzji i w przepisach wykonawczych, Dyrektor Generalny ds. Bezpieczeństwa i Ochrony może wydawać polecenia służbowe mające zastosowanie do wszystkich pracowników wykonujących konkretne zadania i określające dozwolone środki bezpieczeństwa.
   Artykuł 9
   Wykonywanie obowiązków przez pracowników DG SAFE
   1.   Pracownicy DG SAFE nie muszą ubiegać się o indywidualne polecenia u swoich przełożonych w odniesieniu do wyboru środków ochrony, jeżeli nie ma takiej możliwości ze względu na pilny charakter sytuacji, pod warunkiem że środki te są objęte niniejszą decyzją.
   2.   Pracowników DG SAFE nie należy stawiać w niekorzystnej sytuacji ze względu na ich działania, chyba że działania te wykraczały poza zakres ich uprawnień, poleceń służbowych lub były niezgodne z prawem.
   Artykuł 10
   Obowiązek przestrzegania przepisów i współpracy
   1.   Przestrzeganie niniejszej decyzji i jej przepisów wykonawczych oraz środków podejmowanych przez upoważnionych pracowników przy jej wykonywaniu jest obowiązkowe.
   2.   Na żądanie wszyscy pracownicy, w tym usługodawcy i ich personel, jak również stażyści, odwiedzający i goście, współpracują z DG SAFE w wykonywaniu jej zadań.
   3.   Nieprzestrzeganie niniejszej decyzji, jej przepisów wykonawczych, jak również działań podjętych w ich stosowaniu może spowodować wszczęcie postępowania dyscyplinarnego zgodnie z Traktatami, art. 11 i 166 Regulaminu Parlamentu i regulaminem pracowniczym, spowodować sankcje umowne lub wszczęcie postępowania na mocy krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych.
   Artykuł 11
   Delegowanie zadań stronie umowy
   Dodatkowe zadania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony, których Parlament nie może bezpośrednio podjąć ze względu na przyczyny prawne, techniczne lub operacyjne, mogą zostać powierzone stronie trzeciej zgodnie z wewnętrznymi zasadami i procedurami Parlamentu. Zadania te mogą obejmować między innymi przeszukania przy pomocy wyspecjalizowanych psów, przeszukania elektroniczne, usługi ochrony przeciwpożarowej, obsługę materiałów i przedmiotów niebezpiecznych, likwidowanie opuszczonych lub niebezpiecznych pojazdów i udzielanie pomocy przez zewnętrznych pracowników ochrony w odniesieniu do konkretnych zdarzeń. Jednak zadania takie pozostają w wyłącznej gestii Parlamentu.
   ROZDZIAŁ 2

      STOPNIE ALARMOWE

   Artykuł 12
   Poziomy stopni alarmowych
   1.   Stopnie alarmowe określa się za pomocą kodów kolorów. BIAŁY odpowiada najniższemu poziomowi zagrożenia; ŻÓŁTY, POMARAŃCZOWY i CZERWONY odpowiadają podniesionym poziomom zagrożenia:

               —

               BIAŁY stopień alarmowy stosuje się w przypadku, gdy nie stwierdzono w Parlamencie szczególnego zagrożenia lub incydentu mającego wpływ na bezpieczeństwo,

               —

               ŻÓŁTY stopień alarmowy stosuje się w przypadku zidentyfikowania zagrożeń lub wystąpienia incydentów mających wpływ na bezpieczeństwo, które mogą niekorzystnie wpłynąć na Parlament lub jego funkcjonowanie,

               —

               POMARAŃCZOWY stopień alarmowy stosuje się w przypadku zidentyfikowania zagrożeń lub wystąpienia incydentów, które mają wpływ na bezpieczeństwo w Parlamencie i których celem jest Parlament, jego funkcjonowanie lub działalność, nawet jeśli nie ustalono wyraźnego przedmiotu, celu ani terminu ataku,

               —

               CZERWONY stopień alarmowy stosuje się w przypadku zagrożenia bezpośrednim atakiem mającym wpływ na bezpieczeństwo, którego celem jest konkretnie Parlament lub jego funkcjonowanie.

         2.   Przed przyjęciem środków wykonawczych, o których mowa w art. 32 dotyczącym poziomów stopni alarmowych Sekretarz Generalny informuje ustnie Prezydium o planowanych środkach.
   Artykuł 13
   Decyzja w sprawie poziomu stopnia alarmowego
   1.   Przewodniczący, na wniosek Sekretarza Generalnego i uwzględniając zalecenie DG SAFE,

               a)

               podejmuje decyzję, po konsultacjach z innymi instytucjami unijnymi mającymi biura w tym samym państwie członkowskim, innymi stosownymi organami unijnymi i przyjmującymi państwami członkowskimi i państwami trzecimi, o stopniach alarmowych oraz o tym, w których miejscach pracy mają one obowiązywać;

               b)

               podejmuje decyzję o tym, czy i jakie fakultatywne środki bezpieczeństwa należy podjąć;

               c)

               informuje członków Prezydium o każdej decyzji podjętej zgodnie z niniejszym artykułem.

         2.   DG SAFE, pod zwierzchnictwem Sekretarza Generalnego:

               a)

               wykonuje decyzje o stopniu alarmowym na terenie Parlamentu;

               b)

               w sytuacjach nadzwyczajnych podejmuje decyzje, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b). Niezwłocznie po podjęciu tych środków Dyrektor Generalny ds. Bezpieczeństwa i Ochrony powiadamia o nich oraz o powodach ich podjęcia Przewodniczącego i Sekretarza Generalnego;

               c)

               stale monitoruje ryzyko i zagrożenia dla bezpieczeństwa do celów ustalenia, czy obowiązujący stopień alarmowy jest właściwy.

         3.   Za wykonanie decyzji o stopniu alarmowym w biurach kontaktowych Parlamentu odpowiedzialni są ich szefowie.
   4.   W sytuacjach nadzwyczajnych szefowie biur kontaktowych mogą podjąć dodatkowe środki bezpieczeństwa zgodne z niniejszą decyzją. Sekretarz Generalny i Dyrektor Generalny ds. Bezpieczeństwa i Ochrony są niezwłocznie informowani o tych środkach.
   Artykuł 14
   Komunikacja w związku z poziomami stopni alarmowych
   1.   Stopnie alarmowe są ogłaszane w miejscach publicznych poprzez system sygnalizacji oparty na kolorach.
   2.   Po zmianie stopnia alarmowego Przewodniczący informuje wszystkich posłów i pracowników Parlamentu o środkach, które mają wpływ na działalność Parlamentu. O podjętych środkach informuje się również pozostałe instytucje UE i właściwe organy krajowe.
   ROZDZIAŁ 3

      ZAPOBIEGANIE INCYDENTOM ZWIĄZANYM Z BEZPIECZEŃSTWEM

   Artykuł 15
   Ocena ryzyka
   W celu zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem DG SAFE:

               —

               ocenia zagrożenia bezpieczeństwa związane nierozerwalnie z wykonywaniem pewnych funkcji przez pracowników sekretariatu generalnego Parlamentu oraz zagrożenia bezpieczeństwa osób przebywających na terenie Parlamentu,

               —

               po konsultacjach z właściwymi dyrektorami generalnymi ocenia zagrożenia bezpieczeństwa terenu i mienia Parlamentu,

               —

               w kwestii bezpieczeństwa wydarzeń odbywających się w Parlamencie i w jego pobliżu proponuje Sekretarzowi Generalnemu lub właściwej służbie podjęcie odpowiednich działań.

         Artykuł 16
   Kontrola dostępu
   1.   W celu zapobiegania incydentom związanym z bezpieczeństwem DG SAFE może przeprowadzać kontrole wszystkich osób, w tym posłów, przed ich wejściem i w trakcie ich przebywania na terenie Parlamentu, oraz wszelkich towarów i mienia przez cały czas, kiedy znajdują się one na terenie Parlamentu, w szczególności:

               —

               sprawdzać tożsamość każdej osoby, która chce wejść do Parlamentu lub już się w nim znajduje,

               —

               dokonywać podstawowego sprawdzenia osób spoza Parlamentu przed wydaniem im zgody na wstęp na teren Parlamentu w celu ustalenia, czy stanowią zagrożenie bezpieczeństwa.
               W tym celu DG SAFE może, zapewniając przestrzegane obowiązującego ustawodawstwa w dziedzinie ochrony danych osobowych, wykorzystać dowolne źródło informacji dostępne Parlamentowi, uwzględniając przy tym wiarygodność źródła, oraz mieć dostęp do odpowiednich danych, jakimi dysponuje Parlament na temat danej osoby,

               —

               przeprowadzać kontrole osób, pojazdów, urządzeń i towarów za pomocą środków wizualnych i technicznych przy bramkach wejściowych do Parlamentu. W ramach takich kontroli sprawdzane mogą być bagaże i przesyłki pocztowe,

               —

               korzystać z systemu kontroli dostępu osób i pojazdów do terenu Parlamentu,

               —

               odnotowywać informacje o przybyciu na teren Parlamentu, w tym do stref ograniczonego dostępu, oraz o jego opuszczeniu przez osoby, pojazdy, towary i urządzenia,

               —

               uniemożliwiać wstęp na teren Parlamentu nieupoważnionych osób, pojazdów i towarów.

         2.   W przypadku niestosowania się do środków, o których mowa w ust. 1, można odmówić wstępu na teren Parlamentu.
   Artykuł 17
   Środki ochrony indywidualnej
   DG SAFE podejmuje odpowiednie środki operacyjne, aby zapewnić ochronę indywidualną Przewodniczącego, w koordynacji z Gabinetem Przewodniczącego i Działem ds. Protokołu Parlamentu oraz we współpracy z władzami danego przyjmującego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego. Po przeprowadzeniu oceny ryzyka przez DG SAFE Przewodniczący może nakazać udzielenie ochrony indywidualnej innym osobom, w tym posłom, znajdującym się na terenie Parlamentu.
   ROZDZIAŁ 4

      REAGOWANIE NA INCYDENTY ZWIĄZANE Z BEZPIECZEŃSTWEM

   Artykuł 18
   Podejrzenie wystąpienia incydentu związanego z bezpieczeństwem
   1.   W przypadku uzasadnionego podejrzenia wystąpienia incydentu związanego z bezpieczeństwem DG SAFE podejmuje wszelkie środki niezbędne do zweryfikowania podejrzenia. W przypadku uzasadnionego podejrzenia wystąpienia poważnego incydentu związanego z bezpieczeństwem Dyrektor Generalny ds. Bezpieczeństwa i Ochrony niezwłocznie powiadamia o nim Sekretarza Generalnego, który z kolei, w szczególności, nakazuje DG SAFE przeprowadzenie inspekcji budynków i mienia Parlamentu. Realizując to zadanie, DG SAFE może współpracować z organami krajowymi.
   2.   DG SAFE niezwłocznie powiadamia Sekretarza Generalnego o podjętych środkach. Jeżeli środki te dotyczą posłów, Sekretarz Generalny powiadamia o nich Przewodniczącego.
   Artykuł 19
   Wystąpienie incydentu związanego z bezpieczeństwem
   1.   W przypadku incydentu związanego z bezpieczeństwem DG SAFE podejmuje wszelkie środki niezbędne do jego skutecznego powstrzymania. W takiej sytuacji może podjąć w szczególności środki:

               —

               skierowane do osoby stanowiącej zagrożenie bezpieczeństwa, takie jak odmowa takiej osobie wstępu na teren Parlamentu lub nakazanie jej opuszczenia terenu Parlamentu oraz eskortowanie osób opuszczających teren Parlamentu,

               —

               wymierzone wobec przedmiotów stanowiących zagrożenie bezpieczeństwa, w tym zajęcie, usunięcie, unieszkodliwienie i przekazanie takich przedmiotów władzom krajowym,

               —

               wymagane do natychmiastowego zapewnienia ochrony osób znajdujących się na terenie Parlamentu, w szczególności wydanie obowiązkowych instrukcji użytkownikom budynku. Po podjęciu takich środków upoważniony personel niezwłocznie informuje przełożonych i czeka na dalsze instrukcje,

               —

               przeprowadza inspekcję terenu Parlamentu, w tym dostępu do biur posłów, jeżeli taka inspekcja jest konieczna, aby utrudnić, opóźnić lub powstrzymać incydent związany z bezpieczeństwem.

         2.   DG SAFE podejmuje wszelkie środki niezbędne do zachowania dowodów dotyczących incydentów związanych z bezpieczeństwem w Parlamencie, w razie konieczności współpracując przy tym z organami krajowymi.
   3.   DG SAFE niezwłocznie powiadamia Sekretarza Generalnego o podjętych środkach. Jeżeli środki te dotyczą posłów, Sekretarz Generalny powiadamia o nich Przewodniczącego.
   Artykuł 20
   Sprawozdanie dotyczące incydentu związanego z bezpieczeństwem
   W przypadku poważnego incydentu związanego z bezpieczeństwem lub sytuacji nadzwyczajnej DG SAFE sporządza sprawozdanie zawierające opis incydentu. Sprawozdanie zostaje przekazane Sekretarzowi Generalnemu. Jeżeli sprawa dotyczy posła, Sekretarz Generalny przekazuje sprawozdanie Przewodniczącemu.
   ROZDZIAŁ 5

      BROŃ SŁUŻBOWA

   Artykuł 21
   Zasady ogólne
   Stosowanie, posiadanie przy sobie, przechowywanie i używanie broni służbowej musi być zgodne z postanowieniami niniejszej decyzji, związanymi z nią środkami wykonawczymi oraz odnośnymi przepisami:

               —

               prawa krajowego przyjmujących państw członkowskich lub państw trzecich, na których terytorium Parlament posiada siedzibę lub prowadzi działalność,

               —

               innych krajowych aktów ustawodawczych obowiązujących w danym przypadku, na przykład kiedy Przewodniczącemu towarzyszą pracownicy ochrony poza przyjmującymi państwami członkowskimi lub państwami trzecimi,

               —

               prawa międzynarodowego publicznego.

         Artykuł 22
   Zezwolenie na posiadanie przy sobie broni służbowej
   Jedynie upoważnieni pracownicy i osoby posiadające specjalne zezwolenie na mocy art. 24 mogą posiadać przy sobie broń służbową i jej używać. Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 24, broń musi być bronią służbową wydaną przez Parlament na zasadzie indywidualnej, a pracownicy mogą wymieniać się bronią między sobą wyłącznie w sytuacjach nadzwyczajnych.
   Artykuł 23
   Stosowanie i używanie broni służbowej
   Pracownik upoważniony do posiadania przy sobie i używania broni służbowej może jej użyć wyłącznie w celu samoobrony lub obrony innych przed bezpośrednim zagrożeniem – faktycznym lub słusznie postrzeganym jako takie – śmiercią bądź poważnymi obrażeniami lub w celu zapobiegnięcia popełnieniu ciężkiego przestępstwa związanego z poważnym zagrożeniem życia. Jego reakcja musi być proporcjonalna do potrzeby ochrony własnej i innych. Upoważniony pracownik informuje o tym, że jest upoważniony do użycia broni służbowej, i jasno sygnalizuje taki zamiar, chyba że zrobienie tego naraziłoby go niepotrzebnie na ryzyko, stworzyłoby ryzyko śmierci lub poważnych obrażeń innych osób lub byłoby wyraźnie niewłaściwe czy bezcelowe w okolicznościach incydentu.
   Artykuł 24
   Obecność uzbrojonych zewnętrznych pracowników ochrony na terenie Parlamentu
   1.   Szefom państw i rządów oraz przedstawicielom instytucji unijnych i określonych organizacji międzynarodowych (2) może towarzyszyć dwóch uzbrojonych zewnętrznych pracowników ochrony. Przewodniczący, działając na wniosek Sekretarza Generalnego i uwzględniając zalecenie DG SAFE, może zezwolić na obecność dodatkowych uzbrojonych zewnętrznych pracowników ochrony w przypadku takich delegacji, jak również wydać zezwolenie, aby uzbrojeni zewnętrzni pracownicy ochrony towarzyszyli innym gościom.
   2.   Wszelkie wnioski w sprawie rozmieszczenia uzbrojonych zewnętrznych pracowników ochrony są zgłaszane na piśmie i w stosownym czasie Dyrektorowi Generalnemu DG SAFE. Przed każdym wydaniem zgody na rozmieszczenie DG SAFE informuje uzbrojonych zewnętrznych pracowników ochrony o szczegółowych warunkach rozmieszczenia i zasadach zaangażowania.
   3.   Sekretarz Generalny jest informowany o każdym przypadku rozmieszczenia uzbrojonych zewnętrznych pracowników ochrony na terenie Parlamentu.
   Artykuł 25
   Konsekwencje wyciągnięcia lub użycia broni służbowejSprawozdawczość i pomoc
   1.   Każdy pracownik, który wyciągnął broń służbową lub jej użył, niezwłocznie informuje o tym Dyrektora Generalnego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony oraz sporządza pisemne sprawozdanie na temat incydentu. Dyrektor Generalny ds. Bezpieczeństwa i Ochrony niezwłocznie powiadamia o incydencie Sekretarza Generalnego, który z kolei informuje o nim Przewodniczącego. Sekretarz Generalny wszczyna niezwłocznie wewnętrzne dochodzenie w sprawie incydentu i powiadamia Przewodniczącego o jego wynikach.
   2.   Sekretarz Generalny dopilnowuje, aby każdy pracownik, który wyciągnął broń służbową lub jej użył podczas wykonywania obowiązków, mógł skorzystać z niezbędnej pomocy medycznej lub psychologicznej.
   ROZDZIAŁ 6

      EGZEKWOWANIE

   Artykuł 26
   Egzekwowanie przestrzegania środków bezpieczeństwa
   1.   Jeżeli wymaga tego przywrócenie porządku na terenie Parlamentu lub uporanie się z incydentem związanym z bezpieczeństwem, odpowiedzialny za to personel DG SAFE może użyć proporcjonalnej siły, w granicach określonych w niniejszej decyzji, a w szczególności przepisów dotyczących używania broni służbowej, w celu wyegzekwowania przestrzegania obowiązujących środków bezpieczeństwa.
   2.   Podczas wykonywania obowiązków pracownicy DG SAFE stosują w jak największym stopniu inne dostępne środki, zanim użyją siły lub broni służbowej zgodnie z niniejszą decyzją i obowiązującym prawem krajowym.
   3.   W przypadku postępowania dyscyplinarnego lub prawnego nie można przywoływać jako argumentu obrony faktu wykonywania rozkazów przełożonego, aby użyć siły i broni służbowej, w wyniku czego doszło do śmierci lub poważnego zranienia innej osoby, jeżeli taki rozkaz jest wyraźnie niezgodny z prawem lub stanowi jawne naruszenie norm bezpieczeństwa, a dany pracownik miał możliwość odmowy jego wykonania. Przełożeni, którzy wydają takie rozkazy niezgodne z prawem, podlegają procedurom dyscyplinarnym.
   ROZDZIAŁ 7

      DOCHODZENIA W SPRAWIE BEZPIECZEŃSTWA I DOCHODZENIA POMOCNICZE

   Artykuł 27
   Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa
   1.   Po powiadomieniu Sekretarza Generalnego DG SAFE może przeprowadzać dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa w ramach dochodzeń dotyczących incydentów związanych z bezpieczeństwem, aby zapobiegać podobnym incydentom w przyszłości.
   Jeżeli dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa dotyczą posłów, wymagana jest uprzednia zgoda Przewodniczącego.
   2.   Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa mogą obejmować tylko następujące środki:

               —

               sprawdzenie plików dziennika kontroli wejść i wyjść, nagrań w systemie CCTV, zapisów telekomunikacyjnych i podobnych danych, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001, oraz innych źródeł informacji,

               —

               wstępne weryfikacje,

               —

               zbieranie oświadczeń od wszystkich osób mogących wyjaśnić fakty,

               —

               zabezpieczenie dowodów i miejsca incydentu,

               —

               prowadzenie nadzoru.

         3.   Pracownicy upoważnieni do prowadzenia dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa działają w sposób obiektywny i bezstronny.
   4.   DG SAFE przedkłada Sekretarzowi Generalnemu sprawozdania z dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa prowadzonych w trakcie badania incydentów związanych z bezpieczeństwem.
   Artykuł 28
   Dochodzenia pomocnicze
   1.   Po powiadomieniu Sekretarza Generalnego i niezależnie od kompetencji lub instrukcji innych właściwych organów DG SAFE może, na wniosek organów wewnętrznych, przeprowadzać dochodzenia pomocnicze w sprawie zachowania osób, które to dochodzenia mogą prowadzić do postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych, cywilnych lub karnych. Przeprowadzenie dochodzenia pomocniczego na wniosek organów zewnętrznych wymaga uprzedniej zgody Sekretarza Generalnego.
   Jeżeli takie dochodzenia pomocnicze dotyczą posłów, wymagana jest uprzednia zgoda Przewodniczącego.
   2.   Dochodzenia pomocnicze mogą zostać przeprowadzone jedynie na wniosek wewnętrznego lub zewnętrznego organu odpowiedzialnego za postępowanie administracyjne, dyscyplinarne, cywilne lub karne, z wyjątkiem przypadków, w których ze względu na pilny charakter sprawy taki wniosek jeszcze formalnie nie wpłynął.
   W takich przypadkach podejmowane środki ograniczają się do zabezpieczenia dowodów udokumentowanych w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 29 ust. 6.
   3.   Organ występujący z wnioskiem o przeprowadzenie dochodzenia pomocniczego określa mandat poprzez wskazanie celu dochodzenia i środków, jakie mają zostać podjęte.
   4.   W toku dochodzenia pomocniczego DG SAFE może jedynie:

               —

               udzielać pomocy lub wsparcia w dochodzeniu wszczętym przez Przewodniczącego przeciwko posłowi na mocy art. 166 Regulaminu Parlamentu,

               —

               udzielać pomocy lub wsparcia w dochodzeniu wszczętym przez organ powołujący w celu ustalenia, czy doszło do naruszenia przez pracownika lub byłego pracownika obowiązków, o których mowa w art. 86 regulaminu pracowniczego,

               —

               udzielać pomocy lub wsparcia w dochodzeniu wszczętym przez właściwego delegowanego urzędnika zatwierdzającego w sprawie postępowania usługodawców i ich pracowników, którzy posiadają dostęp do budynków, mienia lub informacji Parlamentu,

               —

               udzielać pomocy lub wsparcia we wszelkich dochodzeniach dotyczących utraty lub ujawnienia tajnych informacji Unii, wszczętych przez Przewodniczącego, jeżeli utrata lub ujawnienie takich informacji dotyczy posła, lub przez Sekretarza Generalnego, jeżeli sprawa dotyczy każdej innej osoby, zgodnie z art. 14 decyzji Prezydium z dnia 15 kwietnia 2013 r. w sprawie przepisów regulujących postępowanie z informacjami poufnymi w Parlamencie Europejskim,

               —

               współpracować z organami ścigania państw członkowskich w ramach prowadzonych przez nie dochodzeń, łącznie ze środkami dotyczącymi kontrwywiadu i walki z terroryzmem,

               —

               współpracować z Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych w oparciu o uzgodnione z nim ustalenia praktyczne,

               —

               współpracować z organami przyjmujących państw członkowskich i państw trzecich w ramach praktycznego prowadzenia przez nie dochodzeń.

         Artykuł 29
   Czynności dochodzeniowe w ramach dochodzeń pomocniczych
   1.   Czynności dochodzeniowe podejmowane przez DG SAFE w ramach dochodzeń pomocniczych mają ograniczony charakter w zależności od powierzonego mandatu i odpowiedniego zakresu uprawnień dochodzeniowych właściwego organu wewnętrznego lub zewnętrznego. Właściwy organ określa jak najdokładniej zadania, które należy wykonać.
   2.   Mając na względzie te warunki, DG SAFE może:

               —

               zabezpieczać miejsca zdarzeń i dowody,

               —

               zwracać się o pomoc do każdego urzędnika lub innego pracownika Parlamentu lub do strony trzeciej, z którą wiąże Parlament stosunek umowny,

               —

               zbierać oświadczenia od wszystkich osób mogących wyjaśnić fakty,

               —

               mieć dostęp do każdego miejsca na terenie Parlamentu lub w jego miejscu pracy, które nie podlega szczegółowym uregulowaniom, i przeprowadzać kontrole na miejscu, w tym kontrole rzeczy osobistych,

               —

               mieć dostęp do dokumentów i istotnych informacji w zakresie niezbędnym dla dobra dochodzenia.

         3.   Informacje przekazane lub uzyskane w toku dochodzenia pomocniczego, niezależnie od formy, podlegają tajemnicy służbowej.
   4.   Rozmowy mogą być filmowane lub nagrywane, o ile zainteresowana osoba zostanie o tym uprzednio poinformowana i zostaną podjęte wszelkie niezbędne i właściwe środki w celu zapewnienia poufności danych osobowych.
   5.   Osoby, wobec których toczy się dochodzenie lub których możliwy osobisty udział brany jest pod uwagę w toku dochodzenia, są niezwłocznie informowane o dochodzeniu. Z przekazania tej informacji można zrezygnować, jeżeli mogłoby ono zagrozić dobru śledztwa lub w przypadkach wymagających zastosowania procedur dochodzeniowych należących do zakresu kompetencji krajowego organu wymiaru sprawiedliwości oraz zachowania absolutnej tajemnicy ze względu na dobro dochodzenia.
   6.   Po zakończeniu dochodzenia DG SAFE przedkłada Sekretarzowi Generalnemu sprawozdanie. W sprawozdaniu przedstawione są fakty i okoliczności związane ze sprawą, a w razie konieczności propozycje środków związanych z bezpieczeństwem i ochroną, jakie należy podjąć. Ustalenia dotyczące konkretnej osoby nie mogą zostać uznane za ostateczne, jeżeli osoba ta nie miała okazji do wypowiedzenia się na temat dotyczących jej faktów.
   7.   Sekretarz Generalny przekazuje sprawozdanie organowi wewnętrznemu lub zewnętrznemu, który wystąpił z wnioskiem o dochodzenie. Jeżeli sprawa dotyczy posła do Parlamentu, Sekretarz Generalny przekazuje kopię sprawozdania Przewodniczącemu.
   ROZDZIAŁ 8

      PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 30
   Kontakty z przyjmującymi państwami członkowskimi i państwami trzecimi, organami krajowymi, innymi instytucjami Unii i podmiotami międzynarodowymi
   Niezależnie od kompetencji i obowiązków innych służb Parlamentu DG SAFE zapewnia zewnętrzne kontakty:

               a)

               z departamentami bezpieczeństwa i ochrony innych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii w sprawach związanych z bezpieczeństwem i ochroną osób, budynków i mienia w Parlamencie;

               b)

               ze służbami bezpieczeństwa, ochrony i wywiadu oraz służbami odpowiedzialnymi za ocenę zagrożeń, w tym krajowymi organami bezpieczeństwa, państw członkowskich, państw trzecich oraz organizacji i podmiotów międzynarodowych we wszelkich sprawach mających wpływ na bezpieczeństwo i ochronę w Parlamencie;

               c)

               z policją, strażą pożarną i innymi służbami ratowniczymi we wszystkich rutynowych i nadzwyczajnych sprawach mających wpływ na bezpieczeństwo i ochronę w Parlamencie; oraz

               d)

               z departamentami bezpieczeństwa i ochrony pozostałych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii oraz podmiotów międzynarodowych w celu wymiany doświadczeń związanych z najlepszymi praktykami i promowania koordynacji w stosownych przypadkach, nawet w dziedzinie szkolenia personelu.

         Artykuł 31
   Mechanizm składania skarg przez posłów do Parlamentu Europejskiego
   Poseł, który uważa, że niniejsza decyzja nie została wobec niego prawidłowo zastosowana, może powiadomić o tym Przewodniczącego. Przewodniczący bada sprawę, a w razie konieczności podejmuje stosowne działania.
   Artykuł 32
   Przepisy wykonawcze
   Sekretarz Generalny Parlamentu Europejskiego może przyjąć przepisy wykonawcze do niniejszej decyzji.
   Artykuł 33
   Uchylenie
   Przepisy dotyczące bezpieczeństwa przyjęte na mocy decyzji Prezydium z dni 1 i 3 października 2001 r., 16 grudnia 2002 r. i 25 lutego 2004 r. zostają uchylone.
   Artykuł 34
   Wejście w życie i publikacja
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 17 marca 2018 r.

      (1)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (2)  Rada Europejska, Rada Ministrów UE, Komisja UE, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ), Europejski Bank Centralny, NATO, MFW, ONZ, Bank Światowy, WTO.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/319 z dnia 27 lutego 2018 r. określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 26. sesji Komisji Rewizyjnej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami oraz w załącznikach do tej konwencji

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 62/10

         DECYZJA RADY (UE) 2018/319
   z dnia 27 lutego 2018 r.
   określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 26. sesji Komisji Rewizyjnej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami oraz w załącznikach do tej konwencji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwanej dalej „konwencją COTIF”) zgodnie z decyzją Rady 2013/103/UE (1).

               (2)

               Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Cypru i Malty, stosują konwencję COTIF.

               (3)

               Komisja Rewizyjna Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) (zwana dalej „Komisją Rewizyjną”), została powołana zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. c) konwencji COTIF. Na swojej 26. sesji, która ma mieć miejsce w dniach 27 lutego – 1 marca 2018 r., Komisja Rewizyjna ma podjąć decyzje odnośnie do niektórych zmian w konwencji COTIF oraz w jej niektórych załącznikach, a mianowicie: załączniku E (Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUI), załączniku F (Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – APTU) oraz G (Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – ATMF).

               (4)

               Podczas 26. sesji Komisja Rewizyjna ma również podjąć decyzję w sprawie przyjęcia nowego załącznika H dotyczącego bezpiecznej eksploatacji pociągów w ruchu międzynarodowym.

               (5)

               Zmiany regulaminu wewnętrznego Komisji Rewizyjnej mają na celu aktualizację niektórych przepisów w wyniku przystąpienia Unii do konwencji COTIF w 2011 r., w szczególności w odniesieniu do przepisów regulujących prawo głosu organizacji regionalnej oraz ustalenie kworum.

               (6)

               Zmiany konwencji COTIF mają na celu udoskonalenie i uproszczenie procedury przeglądu konwencji COTIF w celu spójnego i szybkiego wprowadzenia zmian do konwencji COTIF i jej załączników oraz w celu zapobieżenia niekorzystnemu wpływowi obecnej długotrwałej procedury wprowadzania zmian, w tym także ryzyku wystąpienia wewnętrznych rozbieżności między zmianami przyjętymi przez Komisję Rewizyjną i przez Zgromadzenie Ogólne OTIF, jak również ryzyku wystąpienia rozbieżności zewnętrznych, w szczególności z prawem Unii.

               (7)

               Zmiany w załączniku E (CUI) mają na celu wyjaśnienie zakresu stosowania przepisów ujednoliconych CUI w celu zapewnienia ich bardziej systematycznego stosowania zgodnie z przeznaczeniem, tj. w międzynarodowym ruchu kolejowym, takim jak korytarze towarowe lub w międzynarodowych pociągach pasażerskich.

               (8)

               Zmiany w załącznikach F (APTU) oraz G (ATMF) mają na celu harmonizację przepisów OTIF z przepisami UE, w szczególności po przyjęciu przez Unię w 2016 r. czwartego pakietu kolejowego.

               (9)

               Nowy załącznik H ma na celu poprawę interoperacyjności poza granicami Unii w oparciu o koncepcję zharmonizowanych kryteriów wydawania przez organy państwowe certyfikatów bezpieczeństwa dla przedsiębiorstw kolejowych na dowód, że przedsiębiorstwa kolejowe są w stanie bezpiecznie eksploatować pociągi w danym państwie.

               (10)

               Większość proponowanych zmian jest zgodna z prawem oraz celami strategicznymi Unii i w związku z tym powinna zostać poparta przez Unię. Niektóre zmiany wymagają dalszej dyskusji w ramach Unii i powinny zostać odrzucone na 26. sesji Komisji Rewizyjnej.

               (11)

               Stanowisko Unii na 26. sesji Komisji Rewizyjnej powinno zatem opierać się na dołączonym do niniejszej decyzji dokumencie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 26. sesji Komisji Rewizyjnej ustanowionej przez Konwencję o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r. zmienioną protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., powinno opierać się na dołączonym do niniejszej decyzji dokumencie.
   2.   Nieznaczne zmiany w dokumentach, o których mowa w dołączonym do niniejszej decyzji dokumencie, mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w Komisji Rewizyjnej bez kolejnej decyzji Rady.
   Artykuł 2
   Decyzja Komisji Rewizyjnej OTIF, po jej przyjęciu, zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r. zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      1.   WPROWADZENIE
      Sekretariat Generalny OTIF zwołał 26. sesję Komisji Rewizyjnej COTIF99 w Bernie w Szwajcarii w dniach 27 lutego – 1 marca 2018 r. Dokumenty dotyczące punktów porządku obrad są dostępne na stronie internetowej OTIF pod następującym adresem: http://otif.org/en/?page_id=126.
      2.   UWAGI DOTYCZĄCE PUNKTÓW PORZĄDKU OBRAD

         Punkt 1 porządku obrad – Otwarcie posiedzenia oraz ustalenie kworum

         Dokument(y): brak

         Kompetencja: Unia (dzielona)

         Wykonywanie prawa głosu: nie dotyczy

         Stanowisko: brak

         Punkt 2 porządku obrad – Wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczącego

         Dokument(y): brak

         Kompetencja: Unia (dzielona)

         Wykonywanie prawa głosu: państwa członkowskie

         Stanowisko: brak

         Punkt 3 porządku obrad – Przyjęcie porządku obrad

         Dokument(y): LAW-17125-CR 26/3.1

         Kompetencja: Unia (dzielona i wyłączna)

         Wykonywanie prawa głosu: Unia

         Stanowisko: za przyjęciem projektu porządku obrad

         Punkt 4 porządku obrad – Zmiana regulaminu wewnętrznego

         Dokument(y): LAW-17125-CR 26/4

         Kompetencja: Unia (dzielona i wyłączna)

         Wykonywanie prawa głosu: Unia

         Stanowisko: poparcie proponowanych projektów zmian regulaminu wewnętrznego Komisji Rewizyjnej OTIF, z wyjątkiem następujących punktów:

                  a)

                  art. 9 ust. 2 regulaminu wewnętrznego powinien stanowić, że Okres ten wynosi 12 tygodni, jeżeli dokument zostanie złożony we wszystkich trzech językach roboczych.; oraz

                  b)

                  zmiana art. 9 ust. 4 regulaminu wewnętrznego dotycząca głosowania, jeżeli brakuje wersji językowych, zostaje odrzucona.

            Obecna wersja regulaminu wewnętrznego Komisji Rewizyjnej pochodzi sprzed przystąpienia Unii do konwencji COTIF, w związku z czym niektóre jego postanowienia są przestarzałe i powinny zostać zaktualizowane. W szczególności postanowienia dotyczące prawa głosu Unii oraz ustalenia kworum (art. 4, 20 i 21) muszą zostać zmienione w celu zapewnienia ich zgodności z art. 38 COTIF i z umową UE-OTIF.

         Punkt 5 porządku obrad – Częściowa zmiana konwencji bazowej: zmiana procedury przeglądu COTIF

         Dokument(y): LAW-17126-CR 26/5

         Kompetencja: Unia (dzielona)
      Wykonywanie prawa głosu: państwa członkowskie

         Stanowisko: poparcie przyjęcia proponowanej zmiany art. 34 konwencji w celu wprowadzenia ustalonego okresu (36 miesięcy) na wejście w życie zmian do załączników przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne, w tym klauzuli elastyczności pozwalającej na przedłużenie tego terminu w poszczególnych przypadkach, jeżeli tak postanowi Zgromadzenie Ogólne większością głosów przewidzianą na podstawie art. 14 § 6 COTIF.
      Propozycja ma na celu udoskonalenie i uproszczenie procedury przeglądu konwencji COTIF w celu spójnego i szybkiego wprowadzenia zmian do COTIF i jej załączników oraz w celu zapobieżenia niekorzystnemu wpływowi obecnej długotrwałej procedury wprowadzania zmian, w tym także ryzyku wystąpienia wewnętrznych rozbieżności między zmianami przyjętymi przez Komisję Rewizyjną i przez Zgromadzenie Ogólne, jak również ryzyku wystąpienia rozbieżności zewnętrznych, w szczególności z prawem Unii. Zalecenie Sekretariatu OTIF uwzględnia dominujący pogląd grupy roboczej, która zajmowała się tym zagadnieniem; ustalono, że członkowie OTIF powinni być w stanie dokonać transpozycji przyjętych zmian, w tym poprzez procedury parlamentarne, w ciągu trzech lat. Propozycja wydaje się konieczna dla skutecznego funkcjonowania i rozwoju OTIF.

         Punkt 6 porządku obrad – Częściowa zmiana PU CIM – sprawozdanie Sekretarza Generalnego

         Dokument(y): LAW-17126-CR 26/6

         Kompetencja: Unia (dzielona i wyłączna)

         Wykonywanie prawa głosu: Unia (w przypadku głosowania)

         Stanowisko: zapoznanie się ze sprawozdaniem Sekretarza Generalnego, przedstawienie informacji na temat obecnych działań i wydarzeń, zachęcenie do dalszych prac nad oceną powiązań między przepisami celnymi i przepisami w dziedzinie transportu kolejowego oraz poparcie dla utworzenia grupy roboczej złożonej z ekspertów prawnych lub alternatywnych ustaleń dotyczących koordynacji w ramach istniejących organów OTIF w odniesieniu do spraw celnych i digitalizacji dokumentów przewozowych w transporcie towarowym.

         Punkt 7 porządku obrad – Częściowa zmiana PU CUI

         Dokument(y): LAW-17128-CR 26/7.1; LAW-17129-CR 26/7.2

         Kompetencja: Unia (dzielona)
      Wykonywanie prawa głosu: państwa członkowskie

         Stanowisko: poparcie wniosków dotyczących zmian art. 1 § 1 i 2, art. 3 (nowa lit. aa) oraz zmiany lit. b), c) i g)), art. 5 § 1, art. 5bis § 1 i 2, art. 7 § 2, art. 8 § 1 i 2, art. 9 § 1 oraz art. 10 § 3 CUI oraz zwrócenie się do Sekretarza Generalnego OTIF o przedłożenie wszystkich zmian PU CUI Zgromadzeniu Ogólnemu w celu podjęcia decyzji.
      Główna istotna zmiana ma na celu doprecyzowanie zakresu PU CUI poprzez wprowadzenie w art. 3 definicji międzynarodowego ruchu kolejowego oznaczającego ruch wymagający zastosowania międzynarodowej trasy pociągu lub kilku kolejnych krajowych tras pociągu zlokalizowanych w co najmniej dwóch państwach i koordynowanych przez odpowiednich zarządców infrastruktury, a także poprzez odpowiednią zmianę art. 1 (Zakres), przy zachowaniu powiązania z PU CIV i CIM.
      Celem jest zapewnienie, aby PU CUI były bardziej systematycznie stosowane zgodnie z ich przeznaczeniem, tj. w międzynarodowym ruchu kolejowym. Projekt zmiany zaproponowany Komisji Rewizyjnej odpowiada tekstowi kompromisowemu będącemu wynikiem prac grupy roboczej ad hoc w ramach OTIF, której posiedzenia odbyły się w dniach 10 grudnia 2014 r., 8 lipca 2015 r., 24 listopada 2015 r. i 31 maja 2016 r. Komisja Europejska wniosła wkład w wynik prac, który potwierdza zastosowanie PU CUI do międzynarodowego ruchu kolejowego, zgodnie z zakresem i celem konwencji COTIF, tj. przewozami międzynarodowymi – co zostało wyjaśnione w nowej definicji.
      Komisja oceniła, że projekty zmian art. 1 i 3, zaproponowane przez Sekretariat OTIF, są zgodne z definicjami i przepisami dorobku prawnego Unii w zakresie zarządzania infrastrukturą kolejową i koordynacji między zarządcami infrastruktury (np. art. 40, 43 i 46 dyrektywy 2012/34/UE (wersja przekształcona)).
      Jeżeli chodzi o projekt zmiany art. 8 (Odpowiedzialność zarządzającego) zaproponowanej przez Sekretariat OTIF, jest to zasadniczo poprawka redakcyjna i nie ma żadnego wpływu na zakres lub treść przepisu. Projekty zmian art. 9 oraz art. 3, 5, 5bis, 7 i 10 są ściśle redakcyjne.

         Punkt 8 porządku obrad – Nowy załącznik H dotyczący bezpiecznej eksploatacji pociągów w ruchu międzynarodowym

         Dokument(y): LAW-17130-CR26/8/9/10; LAW-17131-CR26/8.1; LAW-17132-CR 26/8.2

         Kompetencja: Unia (wyłączna)

         Wykonywanie prawa głosu: Unia

         Stanowisko:

      (LAW-17131-CR26/8.1) – Poparcie przedłożenia Zgromadzeniu Ogólnemu, w celu podjęcia decyzji, zmiany polegającej na włączeniu do konwencji COTIF nowego załącznika H dotyczącego bezpiecznej eksploatacji pociągów w ruchu międzynarodowym, z zastrzeżeniem następujących zmian (skreślenie – tekst skreślony, dodanie – tekst podkreślony, w stosownych przypadkach):

                  —

                  Art. 2 lit. b): Zastąpienie słów organ certyfikacji słowami organ certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa. Zmianę należy wprowadzić konsekwentnie w całym tekście. W języku niemieckim: Sicherheitsbescheinigungsbehörde zamiast Zertifizierungsbehörde. W języku francuskim: autorité de certification de sécurité zamiast autorité de certification.

                  —

                  Art. 4 ust. 1: Dodanie zdania Organ certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i organ nadzoru, o którym mowa w art. 6 ust. 1, mogą być dwoma odrębnymi podmiotami lub mogą zostać włączone do tej samej organizacji.

                  —

                  Art. 6 ust. 1: Dodanie zdania Organ nadzoru i organ certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 4 ust. 1, mogą być dwoma odrębnymi podmiotami lub mogą zostać włączone do tej samej organizacji.

                  —

                  Art. 8 ust. 3: Zmiana tekstu w następujący sposób: Aby umożliwić harmonijne wdrożenie wymogów niniejszych przepisów ujednoliconych, załączniki do nich obejmują:

                     […]

                                 […]a)

                                 wspólną metodę oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do wymogów dotyczących systemu zarządzania bezpieczeństwem, które mają być stosowane przez organy certyfikacji bezpieczeństwa przy wydawaniu certyfikatów bezpieczeństwa oraz przez przedsiębiorstwa kolejowe i zarządzających infrastrukturą podczas opracowywania, wdrażania, utrzymywania i ulepszania ich systemów zarządzania bezpieczeństwem;

                                 […]b)

                                 wspólną metodę oceny bezpieczeństwa dotyczącą monitorowania, która ma być stosowana przez przedsiębiorstwa kolejowe […], zarządców infrastruktury i podmioty odpowiedzialne za utrzymanie;

                                 c)

                                    niezbędne powiązania ze wspólną metodą oceny bezpieczeństwa dotyczącą oceny ryzyka, która ma być stosowana przez przedsiębiorstwa kolejowe, zarządców infrastruktury i podmioty odpowiedzialne za utrzymanie podczas dokonywania jakichkolwiek technicznych, operacyjnych lub organizacyjnych zmian systemu kolei;

                              d)

                                 wspólną metodę oceny bezpieczeństwa dotyczącą nadzoru, która ma być stosowana przez organy nadzoru.

                  —

                  Art. 2 lit. f): poprawka redakcyjna, dostosowanie do terminologii unijnej (w języku niemieckim): „Eisenbahnsystem” das Schienennetz in jedem Vertragsstaat, bestehend aus […]

                        Strecken
                     , Bahnhöfen, Drehscheiben und Terminals.

                  —

                  Art. 7 ust. 4: poprawka redakcyjna (w języku niemieckim): Die am Betrieb von Zügen im internationalen Verkehr beteiligten Infrastrukturbetreiber und Eisenbahnunternehmen haben […]

                        ein

                     Sicherheitsmanagementsystem einzurichten und dessen korrekte Anwendung in Übereinstimmung mit diesen Einheitlichen Rechtsvorschriften zu kontrollieren.

            Zgoda na wniosek Sekretarza Generalnego dotyczący zmiany sprawozdania wyjaśniającego w celu poparcia nowego załącznika H i przedłożenia go Zgromadzeniu Ogólnemu do zatwierdzenia.
      (LAW-17131-CR26/8.2) – Poparcie zmian art. 2, 6, 20, 33 i 35 COTIF w celu umożliwienia włączenia nowego załącznika H do COTIF i zgoda na zwrócenie się do Sekretarza Generalnego o przedłożenie tych zmian Zgromadzeniu Ogólnemu w celu podjęcia decyzji.
      W projekcie nowego załącznika H określono przepisy regulujące bezpieczną eksploatację pociągów w ruchu międzynarodowym w celu harmonizacji COTIF z dorobkiem prawnym Unii oraz wsparcia interoperacyjności poza granicami Unii Europejskiej. Proponowany tekst jest spójny z przepisami nowej dyrektywy (UE) 2016/798 w sprawie bezpieczeństwa i powiązanego prawodawstwa wtórnego, z wyjątkiem drobnych kwestii, które należy rozwiązać zgodnie z powyższymi propozycjami. Jak już stwierdzono, należy zmienić niektóre przepisy konwencji COTIF w celu włączenia tego nowego załącznika H.

         Punkt 9 porządku obrad – Częściowa zmiana PU ATMF

         Dokument(y): LAW-17130-CR26/8/9/10; LAW-17133-CR26/9; LAW-17134-CR26/09-10

         Kompetencja: Unia (wyłączna)

         Wykonywanie prawa głosu: Unia

         Stanowisko: poparcie częściowej zmiany PU ATMF zaproponowanej przez Sekretariat OTIF, z zastrzeżeniem następujących zmian (skreślenie – tekst skreślony, dodanie – tekst podkreślony, w stosownych przypadkach):

                  —

                  Art. 7 ust. 1a: Zmiana tekstu w następujący sposób: Pojazdy spełniają wymogi ujednoliconych przepisów technicznych mających zastosowanie w momencie przedłożenia wniosku o dopuszczenie, modernizację lub odnowienie, zgodnie z niniejszymi przepisami ujednoliconymi

                        i przy uwzględnieniu strategii migracji dotyczącej stosowania ujednoliconych przepisów technicznych określonych w art. 8 ust. 2a i art. 8 ust. 4 lit. f) APTU oraz możliwości stosowania odstępstw określonych w art. 7a ATMF
                     ; zgodność jest stale utrzymywana w okresie użytkowania każdego pojazdu.

                  —

                        CTE rozważy potrzebę opracowania załącznika do niniejszych przepisów ujednoliconych, w tym przepisów umożliwiających wnioskodawcom uzyskanie większej pewności prawa co do przepisów, które należy stosować, jeszcze przed złożeniem wniosku o dopuszczenie, modernizację lub odnowienie pojazdów.

                  —

                  Art. 2 lit. w): zmiana definicji i zastosowanie terminu pojazdy konsekwentnie w całym tekście (we wszystkich językach). Definicja powinna brzmieć: „pojazd” oznacza pojazd kolejowy zdatny do poruszania się na własnych kołach po liniach kolejowych, z napędem lub bez. W całym tekście powinien być stosowany termin pojazd(y), nie zaś termin pojazd(y) kolejowy(-e), który występuje w niektórych miejscach.

                  —

                  Art. 5: poprawka redakcyjna (w języku niemieckim): Zastąpienie Notifikation przez Notifizierung w tekście Jeder Vertragsstaat hat durch […]

                        Notifizierung […]
                     . oraz Die […]

                        Notifizierungen

                     können durch regionale Organisationen, die dem COTIF beigetreten sind, im Namen von Vertragsstaaten, die Mitglied der betreffenden Organisation sind, vorgenommen werden.

                  —

                  Art. 10: poprawka redakcyjna (w języku niemieckim): Zastąpienie Verzeichnis przez Dossier w tekście Wenn eine neue Betriebszulassung erforderlich ist, hat der Antragsteller dem betreffenden Vertragsstaat ein das Vorhaben beschreibendes […]

                        Dossier

                     zu übersenden. oraz Der Vertragsstaat hat seine Entscheidung spätestens vier Monate nach der Vorlage des voll-ständigen […]

                        Dossiers

                     durch den Antragsteller zu treffen.

                  —

                  Art. 13 ust. 1 lit. a): poprawka redakcyjna (w języku angielskim i niemieckim): Zastąpienie CTE pełną nazwą komisji w tekście comply with the specifications adopted by the […]

                        Committee of Technical Experts
                     ; oraz mit den vom […]

                        Fachausschuss für technische Fragen

                     angenommenen Spezifikationen übereinstimmen;.

                  —

                  Dodanie następującego art. 14: Artykuł 14 – Załączniki i zalecenia

                                 § 1

                                 Komisja Ekspertów Technicznych podejmuje decyzję o przyjęciu załącznika lub przepisu zmieniającego załącznik zgodnie z procedurą określoną w art. 16, 20 i 33 § 6 Konwencji. Decyzje wchodzą w życie zgodnie z art. 35 § 3 i 4 Konwencji.

                                 § 2

                                 Wniosek o przyjęcie załącznika lub przepisu zmieniającego załącznik może zostać złożony przez: a) każde Umawiające się Państwo; b) każdą organizację regionalną zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. x) ATMF; c) każde reprezentatywne stowarzyszenie międzynarodowe, dla którego członków istnienie załącznika jest niezbędne ze względów bezpieczeństwa i gospodarki do celów wykonywania ich działalności.

                                 § 3

                                 Przygotowanie załączników należy do obowiązków Komisji Ekspertów Technicznych, wspieranej przez właściwe grupy robocze i Sekretarza Generalnego w oparciu o wnioski sporządzone zgodnie z § 2.

                              § 4

                              Komisja Ekspertów Technicznych może zalecić metody i praktyki dotyczące dopuszczenia technicznego urządzeń kolejowych stosowanych w ruchu międzynarodowym.

            PU ATMF są zgodne z przepisami unijnej dyrektywy 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności i z częścią dyrektywy 2009/49/WE w sprawie bezpieczeństwa. Wraz z przyjęciem czwartego pakietu kolejowego Unia zmieniła niektóre przepisy dorobku prawnego. Na podstawie analizy Komisji Sekretariat OTIF i odpowiednia grupa robocza przygotowały zmiany dotyczące art. 2, 3a, 5, 6, 7, 10, 10b, 11 i 13 PU ATMF. Zmiany te są konieczne, aby zharmonizować niektóre terminy z nowymi przepisami UE oraz aby uwzględnić pewne zmiany proceduralne w UE, w szczególności fakt, że Agencja Kolejowa Unii Europejskiej będzie organem właściwym do wydawania zezwoleń dla pojazdów. Proponowane zmiany nie mają wpływu na podstawową koncepcję ATMF.

         Punkt 10 porządku obrad – Częściowa zmiana PU APTU

         Dokument(y): LAW-17130-CR26/8/9/10; LAW-17135-CR26/10; LAW-17134-CR26/09-10

         Kompetencja: Unia (wyłączna)

         Wykonywanie prawa głosu: Unia

         Stanowisko: poparcie zmiany art. 8 załącznika F do konwencji COTIF oraz zatwierdzenie zmian w odpowiednim sprawozdaniu wyjaśniającym.
      Przepisy ujednolicone ATMF są zgodne z przepisami dyrektywy 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności, co dotyczy w szczególności treści ujednoliconych przepisów technicznych (UTP) i ich równoważności z unijnymi technicznymi specyfikacjami interoperacyjności (TSI). Wraz z przyjęciem czwartego pakietu kolejowego, a w szczególności przekształcenia dyrektywy (UE) 2016/797 w sprawie interoperacyjności, Unia zmieniła niektóre przepisy tego dorobku prawnego. Na podstawie analizy Komisji Sekretariat OTIF i odpowiednia grupa robocza przygotowały zmiany PU APTU w celu zapewnienia ciągłej harmonizacji z prawem Unii. Zmiany dotyczą art. 8 PU APTU i polegają na dodaniu do treści UTP dwóch sekcji równoważnych z unijnymi TSI. Zmiany te są konieczne dla zapewnienia, aby treść przyszłych unijnych TSI i UTP konwencji COTIF pozostała równoważna. Zmiany nie mają wpływu na podstawową koncepcję APTU.

         Punkt 11 porządku obrad – Ogólna dyskusja na temat konieczności zharmonizowania warunków dostępu

         Dokument(y): LAW-17130-CR26/11

         Kompetencja: Unia (dzielona)

         Wykonywanie prawa głosu: nie dotyczy

         Stanowisko: brak

         Punkt 12 porządku obrad – Sprawy różne

         Dokument(y): LAW-17130-CR26/12

         Kompetencja: Unia (dzielona)
      Wykonywanie prawa głosu: państwa członkowskie

         Stanowisko: nie należy wyrażać sprzeciwu wobec utworzenia grupy roboczej ekspertów prawnych mającej na celu udzielanie pomocy i ułatwianie funkcjonowania istniejących organów OTIF w dziedzinie prawa oraz zapewnienie skutecznego zarządzania konwencją.

         Punkt 13 porządku obrad – Częściowa zmiana PU CUV

         Dokument(y): LAW-17144-CR 26/13 (wniosek Szwajcarii)

         Kompetencja: Unia (dzielona)
      Wykonywanie prawa głosu: państwa członkowskie

         Stanowisko: należy głosować przeciwko wnioskowi dotyczącemu rozważenia zmiany art. 7 PU CUV przedłożonemu przez Szwajcarię.
      Art. 7 ust. 1 PU CUV dotyczy odpowiedzialności posiadacza pojazdu i użytkownika pojazdu (przedsiębiorstw kolejowych) w przypadku szkód spowodowanych przez pojazd, wynikających z wady pojazdu. We wniosku dodano nowe kryterium w celu przedstawienia dowodów odpowiedzialności posiadacza za szkodę wyrządzoną w wyniku wady pojazdu. Zgodnie z obecnym art. 7 PU CUV, jeżeli jest on stosowany przez umawiające się strony, posiadacz pojazdu ponosi odpowiedzialność jedynie wtedy, gdy udowodniono, że szkoda spowodowana przez pojazd wynika z jego winy. Proponowana zmiana polega na wprowadzeniu drugiego kryterium, zgodnie z którym posiadacz musi udowodnić, że nie ponosi odpowiedzialności za wadę, która leży u podstaw szkody.
      Ust. 2 obecnego art. 7 PU CUV stanowi, że Strony umowy mogą zawrzeć porozumienia wprowadzające odchylenia od postanowień § 1. Na tej podstawie przedsiębiorstwa w sektorze prowadziły negocjacje w latach 2013–2016, których skutkiem była umowa zatwierdzona przez 600 przedsiębiorstw kolejowych, umożliwiająca wprowadzanie niezbędnych zmian do jednolitej ogólnej umowy o użytkowaniu wagonów towarowych (GCU), aby lepiej sprecyzować zakres odpowiedzialności właścicieli wagonów. Podpisana umowa wprowadziła do GCU nowy art. 27 dotyczący zasady odpowiedzialności w przypadku szkód spowodowanych przez wagon w celu osiągnięcia lepszej równowagi i zapewnienia większej jasności dla całego sektora w przypadku szkody spowodowanej przez wagon. Artykuł ten wprowadza pojęcie domniemania winy, które umożliwia przypisanie odpowiedzialności posiadaczowi pojazdu w przypadku wady pojazdu powstałej w wyniku niespełnienia obowiązku utrzymania. Zmiana ta ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2017 r. Obecnie większość posiadaczy i przedsiębiorstw kolejowych działających w Unii stosuje GCU. Wniosek Szwajcarii nie jest zatem niezbędny, ponieważ umowy zawarte przez przedsiębiorstwa sektora są wystarczające, aby jasno określić odpowiedzialność posiadacza i przedsiębiorstwa kolejowego w przypadku szkody spowodowanej przez pojazd na podstawie umowy sprzedaży. Nic nie wskazuje na to, że umowa nie zapewnia właściwej równowagi między interesami poszczególnych stron. Ponadto wniosek Szwajcarii nie zawiera solidnego i wystarczającego uzasadnienia proponowanych zmian.


               6.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/154

         P8_TA(2016)0245
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Rimantas Šadžius
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie nominacji Rimantasa Šadžiusa na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0126/2016 – 2016/0805(NLE))
   (Konsultacja)
   (2018/C 086/28)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0126/2016),

               —

               uwzględniając art. 121 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0183/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 23 maja 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania zgłoszonego przez Radę kandydata na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Rimantasa Šadžiusa na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz przekazania jej do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


title: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE, Euratom) 2018/335 z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie mianowania sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości

text:
               7.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 64/1

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH (UE, Euratom) 2018/335
   z dnia 28 lutego 2018 r.
   w sprawie mianowania sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 253 i 255,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a, ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 6 października 2018 r. wygasają mandaty czternastu sędziów i pięciu rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości. Należy dokonać mianowań na te stanowiska na okres od dnia 7 października 2018 r. do dnia 6 października 2024 r.

               (2)

               Zaproponowano kandydatury Alexandra Arabadjieva, Jeana-Claude'a Bonichota, Thomasa von Danwitza, Carla Gustava Fernlunda, Egilsa Levitsa, Constantinosa Lycourgosa, Jiříego Malenovskiego i Alexandry Prechal celem przedłużenia ich mandatów sędziów Trybunału Sprawiedliwości. Zaproponowano kandydatury Yvesa Bota i Macieja Szpunara celem przedłużenia ich mandatów rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto na stanowisko sędziego Trybunału Sprawiedliwości zaproponowano kandydaturę Lucii Sereny Rossi, a na stanowisko rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości kandydaturę Giovanniego Pitruzzellego.

               (3)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował wymienionych kandydatów do wykonywania funkcji sędziego i rzecznika generalnego w Trybunale Sprawiedliwości,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane na stanowisko sędziego Trybunału Sprawiedliwości na okres od dnia 7 października 2018 r. do dnia 6 października 2024 r.:

               —

               Alexander ARABADJIEV,

               —

               Jean-Claude BONICHOT,

               —

               Thomas Von DANWITZ,

               —

               Carl Gustav FERNLUND,

               —

               Egils LEVITS,

               —

               Constantinos LYCOURGOS,

               —

               Jiří MALENOVSKÝ,

               —

               Alexandra PRECHAL,

               —

               Lucia Serena ROSSI.

         Artykuł 2
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane na stanowisko rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości na okres od dnia 7 października 2018 r. do dnia 6 października 2024 r.:

               —

               Yves BOT,

               —

               Giovanni PITRUZZELLA,

               —

               Maciej SZPUNAR.

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2018 r.

         D. TZANTCHEV

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/340 z dnia 6 marca 2018 r. ustanawiająca listę projektów do zrealizowania w ramach PESCO

text:
               8.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 65/24

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/340
   z dnia 6 marca 2018 r.
   ustanawiająca listę projektów do zrealizowania w ramach PESCO
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 ust. 6,
   uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2017/2315 z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia stałej współpracy strukturalnej (PESCO) oraz ustalenia listy uczestniczących w niej państw członkowskich (1),
   uwzględniając wniosek Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej i Republiki Włoskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 11 grudnia 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/2315.

               (2)

               W art. 4 ust. 2 lit. e) tej decyzji przewidziano, że Rada przyjmuje decyzję lub zalecenie ustanawiające listę projektów do zrealizowania w ramach stałej współpracy strukturalnej (PESCO), odzwierciedlającą zarówno wsparcie rozwoju zdolności, jak i zapewnianie istotnego wsparcia w ramach środków i zdolności misji i operacji w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony.

               (3)

               W dniu 11 grudnia 2017 r. państwa członkowskie uczestniczące w PESCO przyjęły deklarację, w której wskazały wstępną listę 17 projektów, które należy podjąć w ramach PESCO, w oparciu o przedłożone projekty. Deklaracja ta została przyjęta z myślą o formalnej decyzji, którą Rada ma przyjąć na początku 2018 r. zgodnie z art. 46 ust. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 5 decyzji (WPZiB) 2017/2315.

               (4)

               Art. 5 ust. 2 akapit drugi decyzji (WPZiB) 2017/2315 przewiduje, że listę członków poszczególnych projektów dołącza się do decyzji Rady, o której mowa w art. 4 ust. 2 lit. e).

               (5)

               W celu zapewnienia spójności wdrażanie wszystkich projektów PESCO będzie oparte na wspólnym zbiorze przepisów o zarządzaniu projektami – w tym między innymi z zasadami dotyczącymi roli obserwatorów – a w stosownych przypadkach przyjętym na podstawie art. 4 ust. 2 lit. f) decyzji (WPZiB) 2017/2315, a który to zbiór uczestniczące państwa członkowskie biorące udział w poszczególnych projektach mogłyby dostosować w razie potrzeby do niniejszego projektu.

               (6)

               Rada powinna zatem przyjąć decyzję ustanawiającą listę projektów do zrealizowania w ramach PESCO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach PESCO opracowane będą następujące projekty:

               1.

               Europejskie dowództwo medyczne;

               2.

               Europejskie bezpieczne radiostacje programowalne (ESSOR);

               3.

               Sieć centrów logistycznych w Europie i wsparcie operacji;

               4.

               Mobilność wojskowa;

               5.

               Centrum kompetencji przydatnych w misjach szkoleniowych UE (EUTM CC);

               6.

               Europejskie centrum szkoleniowo-certyfikacyjne na potrzeby wojsk europejskich;

               7.

               Funkcja operacyjna w zakresie energii (EOF);

               8.

               Pakiet dotyczący mobilnych wojskowych zdolności reagowania na katastrofy;

               9.

               Morskie (pół)autonomiczne systemy środków przeciwminowych (MAS MCM);

               10.

               Nadzór portowy i morski oraz ochrona portów i morza (HARMSPRO);

               11.

               Unowocześnienie nadzoru morskiego;

               12.

               Platforma wymiany informacji o cyberzagrożeniach i reagowaniu na cyberincydenty;

               13.

               Zespoły szybkiego reagowania na cyberincydenty i pomoc wzajemna w zakresie cyberbezpieczeństwa;

               14.

               System strategicznego dowództwa i kontroli (C2) na potrzeby misji i operacji w dziedzinie WPBiO;

               15.

               Opancerzony bojowy wóz piechoty/amfibia wojskowa/lekki pojazd opancerzony;

               16.

               Pośrednie wsparcie ogniowe (artyleria europejska);

               17.

               Centrum EUFOR ds. operacji reagowania kryzysowego (EUFOR CROC).

         Artykuł 2
   Lista członków projektu do każdego z poszczególnych projektów jest zamieszczony w załączniku.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 331 z 14.12.2017, s. 57.

      ZAŁĄCZNIK

         Lista członków poszczególnych projektów

                  Projekt

                  Członkowie projektu

                              1.

                              Europejskie dowództwo medyczne

                  Niemcy, Republika Czeska, Hiszpania, Francja, Włochy, Niderlandy, Rumunia, Słowacja, Szwecja

                              2.

                              Europejskie bezpieczne radiostacje programowalne (ESSOR)

                  Francja, Belgia, Niemcy, Włochy, Niderlandy, Polska, Portugalia, Finlandia

                              3.

                              Sieć centrów logistycznych w Europie i wsparcie operacji

                  Niemcy, Belgia, Bułgaria, Grecja, Hiszpania, Francja, Chorwacja, Włochy, Cypr, Węgry, Niderlandy, Słowenia, Słowacja

                              4.

                              Mobilność wojskowa

                  Niderlandy, Belgia, Bułgaria, Republika Czeska, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Chorwacja, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Węgry, Austria, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Finlandia, Szwecja

                              5.

                              Centrum kompetencji przydatnych w misjach szkoleniowych UE (EUTM CC)

                  Niemcy, Belgia, Republika Czeska, Irlandia, Hiszpania, Francja, Włochy, Cypr, Luksemburg, Niderlandy, Austria, Rumunia, Szwecja

                              6.

                              Europejskie centrum szkoleniowo-certyfikacyjne na potrzeby wojsk europejskich

                  Włochy, Grecja

                              7.

                              Funkcja operacyjna w zakresie energii (EOF)

                  Francja, Belgia, Hiszpania, Włochy

                              8.

                              Pakiet dotyczący mobilnych wojskowych zdolności reagowania na katastrofy

                  Włochy, Grecja, Hiszpania, Chorwacja, Austria

                              9.

                              Morskie (pół)autonomiczne systemy środków przeciwminowych (MAS MCM)

                  Belgia, Grecja, Łotwa, Niderlandy, Portugalia, Rumunia

                              10.

                              Nadzór portowy i morski oraz ochrona portów i morza (HARMSPRO)

                  Włochy, Grecja, Hiszpania, Portugalia

                              11.

                              Unowocześnienie nadzoru morskiego

                  Grecja, Bułgaria, Irlandia, Hiszpania, Chorwacja, Włochy, Cypr

                              12.

                              Platforma wymiany informacji o cyberzagrożeniach i reagowaniu na cyberincydenty

                  Grecja, Hiszpania, Włochy, Cypr, Węgry, Austria, Portugalia

                              13.

                              Zespoły szybkiego reagowania na cyberincydenty i pomoc wzajemna w zakresie cyberbezpieczeństwa

                  Litwa, Hiszpania, Francja, Chorwacja, Niderlandy, Rumunia, Finlandia

                              14.

                              System strategicznego dowództwa i kontroli (C2) na potrzeby misji i operacji w dziedzinie WPBiO

                  Hiszpania, Niemcy, Włochy, Portugalia

                              15.

                              Opancerzony bojowy wóz piechoty/amfibia wojskowa/lekki pojazd opancerzony

                  Włochy, Grecja, Słowacja

                              16.

                              Pośrednie wsparcie ogniowe (artyleria europejska)

                  Słowacja, Włochy

                              17.

                              Centrum EUFOR ds. operacji reagowania kryzysowego (EUFOR CROC)

                  Niemcy, Hiszpania, Francja, Wochy, Cypr