title: 2008/535/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2005

text:
               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/176

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2005
   (2008/535/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji na rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2005, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (4), w szczególności jego art. 17,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0102/2007),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji absolutorium z wykonania budżetu agencji na roku budżetowy 2005;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 16.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.
    ---documentbreak---

               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/177

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2005
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji na rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji za rok budżetowy 2005, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (4), a w szczególności jego art. 17,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0102/2007),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał uzasadnioną pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy zakończony w dniu 31 grudnia 2005 r. jest wiarygodne oraz że ogół transakcji, których dotyczy sprawozdanie, został przeprowadzony legalnie i prawidłowo;

         Uwagi ogólne dotyczące większości agencji UE, do których odnosi się wymóg uzyskania absolutorium

               1.

               uważa, że stale rosnąca liczba agencji wspólnotowych oraz działania niektórych z nich nie wydają się mieścić w ramach ogólnych założeń i że zadania wykonywane przez niektóre agencje nie zawsze odpowiadają rzeczywistym potrzebom Unii i oczekiwaniom jej obywateli, oraz stwierdza, że generalnie agencje nie zawsze cieszą się dobrym wizerunkiem i opinią;

               2.

               zachęca w związku z tym Komisję do określenia ogólnych ramowych założeń dotyczących tworzenia nowych agencji wspólnotowych oraz do przedstawienia analizy kosztów i korzyści przed powołaniem każdej nowej agencji, przy jednoczesnej dbałości o unikanie wszelkiego wzajemnego powielania się działań agencji lub pokrywania się działań agencji z działaniami innych organizacji europejskich;

               3.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przedstawienia opinii w sprawie analizy kosztów i korzyści, zanim Parlament podejmie swoją decyzję;

               4.

               zachęca Komisję do przedstawiania co pięć lat analizy wartości dodanej każdej działającej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podjęły niezbędne kroki, zmieniając mandat tej agencji lub likwidując ją;

               5.

               zważywszy na rosnącą liczbę agencji regulacyjnych, z żalem przyjmuje fakt, że negocjacje dotyczące projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie zarządzania tymi agencjami nie przyniosły dotąd skutku, i zwraca się do właściwych służb Komisji o dołożenie wszelkich starań we współpracy z Trybunałem Obrachunkowym, aby takie porozumienie zostało szybko osiągnięte;

               6.

               stwierdza, że odpowiedzialność budżetowa Komisji wymaga ściślejszego powiązania agencji z Komisją; wzywa Komisję i Radę do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu przyznania Komisji do dnia 31 grudnia 2007 r. mniejszości blokującej w organach nadzorczych agencji regulacyjnych oraz do przewidywania takiej sytuacji z góry w przypadku powoływania nowych agencji;

               7.

               zwraca się do Trybunału Obrachunkowego, aby w celu uzyskania jaśniejszego obrazu wykorzystywania funduszy UE przez agencje zamieścił w swoim rocznym sprawozdaniu dodatkowy rozdział poświęcony wszystkim agencjom, które muszą uzyskać absolutorium w ramach rozliczeń Komisji;

               8.

               przypomina o zasadzie, zgodnie z którą wszystkie agencje wspólnotowe, dotowane lub nie, podlegają absolutorium Parlamentu, nawet w przypadkach, gdy na mocy ich aktu założycielskiego interweniuje inny organ udzielający absolutorium;

               9.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzenia audytów należytego zarządzania finansami we wszystkich agencjach oraz do zdania sprawozdania właściwym komisjom Parlamentu, z Komisją Kontroli Budżetowej włącznie;

               10.

               zauważa, że liczba agencji stale rośnie i że zgodnie z odpowiedzialnością polityczną Komisji w zakresie funkcjonowania agencji, daleko wykraczającą poza zwykłe wsparcie logistyczne, istnieje coraz pilniejsza potrzeba, aby dyrektorzy generalni Komisji odpowiedzialni za tworzenie i nadzorowanie agencji wypracowali wspólne podejście do tych organów; uważa, że struktura podobna do struktury stworzonej z myślą o koordynacji działań zaangażowanych dyrekcji generalnych stanowiłaby pragmatyczne rozwiązanie służące temu celowi;

               11.

               zachęca Komisję do zapewnienia agencjom lepszego wsparcia administracyjnego i technicznego przy uwzględnieniu coraz bardziej skomplikowanych przepisów administracyjnych Wspólnoty i problemów natury technicznej;

               12.

               stwierdza brak organu dyscyplinarnego we wszystkich agencjach wspólnotowych i zwraca się do służb Komisji o przyjęcie niezbędnych środków w celu szybkiego wdrożenia odpowiedniego mechanizmu;

               13.

               z zadowoleniem przyjmuje znaczną poprawę koordynacji pracy agencji, co pozwala im opanowywać powtarzające się problemy i osiągnąć bardziej skuteczną współpracę z Komisją i Parlamentem;

               14.

               uważa, że tworzenie przez kilka agencji wspólnych działów wspierających, zajmujących się harmonizowaniem informatycznych systemów zarządzania finansowego z odpowiednimi systemami Komisji, jest praktyką, która powinna być kontynuowana i szerzej stosowana;

               15.

               wzywa agencje do ściślejszej współpracy i lepszego stosowania kryteriów porównawczych w odniesieniu do podmiotów działających w terenie; zachęca Komisję do przyjmowania środków, które uzna ona za niezbędne do wspomożenia agencji w poprawie ich wizerunku i uwidocznieniu ich działalności;

               16.

               wzywa Komisję do przedstawienia propozycji zharmonizowania formatu dorocznych sprawozdań agencji w celu opracowania wskaźników wydajności, pozwalających na porównanie efektywności agencji;

               17.

               zachęca agencje do przedstawiania na początku roku wskaźników wydajności służących do ich oceny;

               18.

               zachęca agencje do szerszego stosowania celów SMART, co powinno prowadzić do bardziej realistycznego planowania i wykonywania zadań;

               19.

               zgadza się z Trybunałem Obrachunkowym, że Komisja również ponosi odpowiedzialność za zarządzanie (finansowe) agencjami; w związku z tym wzywa Komisję do nadzorowania, a w razie potrzeby do kierowania zarządzaniem różnych agencji oraz wspomagania go, szczególnie w odniesieniu do właściwego stosowania procedur przetargowych, przejrzystości procedur zatrudnienia, należytego zarządzania finansami (niepełne wykorzystanie środków i przekroczenie budżetu) oraz – co najważniejsze – właściwego stosowania przepisów dotyczących ram kontroli wewnętrznej;

               20.

               uważa, że programy pracy agencji powinny przedstawiać ich wkład pod względem wykonanych zadań i w wymierny sposób oraz że należy zwrócić dostateczną uwagę na standardy kontroli wewnętrznej opracowane przez Komisję;

         Uwagi szczegółowe

               21.

               zauważa, że wykonanie budżetu za rok budżetowy 2005 cechował niski poziom środków na zobowiązania (70 %) i znaczący wskaźnik przeniesienia środków (ponad 40 % ogółem, a prawie 80 % środków na działania operacyjne) oraz że sytuacja ta została częściowo spowodowana problemami ściśle związanymi z okresem rozpoczęcia działalności przez Agencję oraz faktem, że Agencja faktycznie rozpoczęła działalność dopiero w drugiej połowie 2005 r.;

               22.

               zauważa, że nie wdrożono zarządzania w oparciu o działania, mimo że jego wprowadzenie przewidziano w przepisach finansowych Agencji, zgodnie z modelem zastosowanym do budżetu ogólnego, z myślą o lepszym monitorowaniu wyników.

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 16.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.


title: Decyzja Komisji z dnia 3 września 2011 r. ustanawiająca przy Komisji grupę ekspertów zainteresowanych stron ds. zamówień publicznych oraz zastępująca decyzję 87/305/EWG ustanawiającą Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               4.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/2

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 3 września 2011 r.
   ustanawiająca przy Komisji grupę ekspertów zainteresowanych stron ds. zamówień publicznych oraz zastępująca decyzję 87/305/EWG ustanawiającą Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2011/C 291/02
   KOMISJA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W strategii „Europa 2020” podkreślono, że polityka zamówień publicznych powinna służyć zapewnieniu najbardziej efektywnego wykorzystania funduszy publicznych i utrzymania otwartego charakteru rynków zamówieniowych w skali całej Unii, zwłaszcza w kontekście surowych ograniczeń budżetowych oraz trudności gospodarczych w wielu państwach członkowskich.

               (2)

               W strategii „Europa 2020” wskazano, iż przepisy dotyczące zamówień publicznych powinny sprzyjać poprawie otoczenia biznesu, w szczególności w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw, w celu wspierania przejścia na gospodarkę efektywnie korzystającą z zasobów. Polityka zamówień publicznych powinna również przyczyniać się do realizacji wspólnych celów społecznych, obejmujących nowe wyzwania stojące przed Europą, do których należą przeciwdziałanie zmianom klimatu oraz promowanie innowacji.

               (3)

               W tym kontekście ramy stworzone decyzją Komisji 87/305/EWG z dnia 26 maja 1987 r. ustanawiającą Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych (1) nie zapewniają już Komisji wiedzy fachowej oraz praktycznego wkładu na potrzeby kształtowania polityki zamówień publicznych odpowiadającej na zmieniające się wyzwania związane z polityką Unii w tym zakresie.

               (4)

               Konieczne jest w związku z tym powołanie grupy ekspertów ds. zamówień publicznych w oparciu o nowe ramy prawne, które umożliwią, z jednej strony, dostosowanie działalności grupy do nowych ram dotyczących grup ekspertów Komisji (2), a z drugiej strony zapewnią Komisji niezbędną wiedzę fachową, doświadczenie i dogłębne informacje w celu sprostania nowym wyzwaniom w dziedzinie zamówień publicznych.

               (5)

               Grupa powinna zatem pomagać Komisji w rozwijaniu wysokiej jakości debaty i polityki w dziedzinie zamówień. Grupa powinna, w stosownych przypadkach, przygotowywać sprawozdania bądź wydawać opinie wspierające Komisję w opracowywaniu i wdrażaniu polityki i prawodawstwa Unii w dziedzinie zamówień publicznych.

               (6)

               Ponadto tego rodzaju forum umożliwiałoby zainteresowanym branżom dotarcie do informacji na temat opracowywanych i stosowanych przepisów unijnych w zakresie zamówień.

               (7)

               W świetle powyższych rozważań grupa powinna mieć mieszaną reprezentację członków wybranych do występowania we własnym imieniu lub reprezentowania grup interesów oraz spośród organizacji. Wspomniani członkowie powinni wywodzić się z różnych środowisk, na przykład prawników, ekspertów technicznych zaangażowanych w realizację umów w sprawie zamówień, środowisk akademickich, organizacji przemysłowych lub handlowych, stowarzyszeń instytucji lub podmiotów zamawiających.

               (8)

               Skład grupy powinien być jak najbardziej zrównoważony, zarówno pod względem płci, jak i pochodzenia geograficznego.

               (9)

               Wszyscy członkowie powinni spełniać wysokie standardy aktywnego i wysokiej jakości udziału w posiedzeniach, a także, w razie potrzeby, w przygotowaniach do posiedzeń oraz działaniach następczych.

               (10)

               Dane osobowe powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (3).

               (11)

               W związku z tym należy uchylić decyzję 87/305/EWG,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Grupa ekspertów zainteresowanych stron ds. zamówień publicznych ustanowiona przy Komisji
   Niniejszym ustanawia się grupę ekspertów zainteresowanych stron ds. zamówień publicznych (zwaną dalej „grupą”).
   Grupa ta zastępuje Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych ustanowiony decyzją 87/305/EWG.
   Artykuł 2
   Zadania grupy
   Zadania grupy polegają na dostarczaniu Komisji wysokiej jakości dogłębnych informacji prawnych, ekonomicznych, technicznych lub praktycznych oraz wiedzy fachowej w celu wsparcia Komisji w kształtowaniu unijnej polityki zamówień publicznych.
   Zadania te mogą obejmować:

               a)

               dostarczanie analiz oraz komentarzy prawnych i ekonomicznych dotyczących istotnych wydarzeń lub zasadniczych tendencji w dziedzinie zamówień publicznych oraz ich skutków dla unijnych ram strategicznych;

               b)

               dostarczanie służbom Komisji opinii w związku z wyzwaniami i wydarzeniami w poszczególnych sektorach, które mogą wymagać podjęcia działań w zakresie zamówień publicznych, oraz proponowanie odpowiednich rozwiązań;

               c)

               zapewnianie wkładu na rzecz poprawy efektywności unijnej polityki zamówień publicznych;

               d)

               zapewnianie wkładu w kontekście przygotowywania prac ustawodawczych Komisji w dziedzinie zamówień publicznych;

               e)

               pomaganie służbom Komisji w analizowaniu stosownego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

         Opinie grupy nie są wiążące dla Komisji ani jej służb.
   Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja lub jej służby mogą konsultować się z grupą w każdej sprawie związanej z polityką, prawem oraz praktyką Unii w dziedzinie zamówień publicznych.
   Artykuł 4
   Skład i powoływanie
   1.   W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków.
   2.   Członkami są osoby powołane do występowania we własnym imieniu, osoby reprezentujące grupę wspólnych interesów oraz/lub organizacje, o których mowa w przepisie 8 zasad horyzontalnych dotyczących grup ekspertów Komisji.
   3.   Wszyscy członkowie muszą spełniać wysokie standardy aktywnego i wysokiej jakości udziału w posiedzeniach, a także, w razie potrzeby, w przygotowaniach do posiedzeń oraz działaniach następczych.
   4.   W celu wyboru członków grupy służby Komisji publikują zaproszenie do zgłaszania kandydatur.
   5.   Członkowie powoływani są przez dyrektora generalnego DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług. Tych członków wybiera się spośród osób i organizacji posiadających kompetencje w dziedzinach, o których mowa w art. 2 i 3, i które odpowiedziały na zaproszenie do zgłaszania kandydatur.
   Organizacje mianują swoich przedstawicieli. Dyrektor generalny DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług może odmówić powołania przedstawiciela zaproponowanego przez organizację, jeżeli nie odpowiada on profilowi wymaganemu w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur. W takim przypadku dana organizacja proszona jest o wyznaczenie innego przedstawiciela.
   6.   Członkowie powoływani są przez dyrektora generalnego DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług na trzy lata. Ich kadencja może zostać przedłużona na okres nieprzekraczający trzech lat. Dyrektor generalny DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług podejmuje decyzję w sprawie przedłużenia kadencji jednego bądź kilku członków na podstawie jakości, regularności oraz znaczenia udzielanych przez nich konsultacji, określonych w art. 3.
   Członkowie pełnią swoje funkcje i pozostają aktywni do czasu ich zastąpienia.
   7.   Możliwe jest powołanie zastępców członków w tej samej liczbie. Warunki powoływania zastępców są takie same jak w przypadku członków; zastępcy automatycznie przejmują obowiązki członków nieobecnych bądź niedysponowanych.
   8.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub nie spełniają warunków określonych w ust. 5 niniejszego artykułu lub w art. 339 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji.
   9.   Osoby powołane do występowania we własnym imieniu działają w sposób niezależny i w interesie publicznym. Osoby powołane do reprezentowania grupy wspólnych interesów łączących zainteresowane strony nie mogą reprezentować pojedynczej zainteresowanej strony.
   10.   Nazwiska osób powołanych do występowania we własnym imieniu, osób reprezentujących grupę wspólnych interesów oraz nazwy organizacji są publikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów („rejestrze”). Grupy interesów reprezentowane przez osoby są również ujawniane w rejestrze.
   Osoby, które nie chcą ujawniać swoich nazwisk, mogą złożyć wniosek o zwolnienie z obowiązku publikacji określonego w akapicie pierwszym. Zwolnienie przyznaje się wyłącznie w przypadku, gdy ujawnienie nazwiska eksperta mogłoby zagrozić jego bezpieczeństwu lub nietykalności osobistej bądź stanowić nieuzasadnione naruszenie jego prywatności.
   11.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 (4).
   Artykuł 5
   Tryb pracy
   1.   Grupie przewodniczy przedstawiciel służb Komisji.
   2.   Grupa podejmuje działania na wniosek tych służb.
   3.   Służby Komisji ustalają z wyprzedzeniem porządek obrad posiedzeń. W tym celu służby te mogą uwzględniać propozycje członków grupy.
   4.   Służby Komisji mogą postanowić, iż grupa obradować będzie w pełnym składzie bądź w podgrupach składających się z tych członków, których wiedza fachowa oraz/lub interesy mają szczególne znaczenie dla punktów porządku obrad konkretnego posiedzenia.
   5.   W trybie doraźnym służby Komisji mogą zaprosić do udziału w pracach grupy zewnętrznych ekspertów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa. Ponadto służby Komisji mogą nadawać osobom i organizacjom – zgodnie z przepisem 8 ust. 3 zasad horyzontalnych dotyczących grup ekspertów – oraz krajom kandydującym status obserwatora.
   6.   Wszyscy członkowie grupy oraz ich przedstawiciele, a także eksperci i obserwatorzy zaproszeni do udziału w konkretnym posiedzeniu, podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (5). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań dyrektor generalny DG ds. Rynku Wewnętrznego i Usług może podjąć wszelkie stosowne środki.
   7.   Posiedzenia grupy lub podgrup odbywają się w siedzibie Komisji. Komisja zapewnia grupie obsługę sekretariatu. W posiedzeniach grupy mogą uczestniczyć inni zainteresowani urzędnicy Komisji.
   8.   O ile grupa nie przyjmie szczególnego regulaminu, regulaminem wewnętrznym grupy jest standardowy regulamin wewnętrzny dla grup ekspertów.
   9.   Komisja publikuje stosowne informacje na temat działalności grupy w rejestrze lub na specjalnej stronie internetowej dostępnej poprzez link umieszczony w rejestrze.
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach grupy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Wydatki na podróże służbowe i koszty utrzymania ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach grupy są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
   3.   Zwrot kosztów odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 7
   Uchylenie
   Decyzja 87/305/EWG (6) traci moc.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 września 2011 r.

            W imieniu Komisji

         Michel BARNIER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 152 z 12.6.1987, s. 32. Decyzja Komisji 87/305/EWG z dnia 26 maja 1987 r. ustanawiająca Komitet Doradczy do spraw Otwarcia Zamówień Publicznych.

      (2)  SEC(2010) 1360 wersja ostateczna.

      (3)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (4)  Porównaj: przypis 3.

      (5)  SEC(2007) 639 z 25.6.2007.

      (6)  Porównaj: przypis 1.


title: 2009/189/WE,Euratom: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii na rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/67

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii na rok budżetowy 2006
   (2009/189/WE, Euratom)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2006 – Tom I (SEC(2007) 1056 – C6-0390/2007, SEC(2007) 1055 – C6-0362/2007) (2),
   uwzględniając końcowe sprawozdanie roczne Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii za rok budżetowy 2006 (3),
   uwzględniając sprawozdanie Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o udzieleniu absolutorium za 2005 r. (COM(2007) 538, COM(2007) 537) oraz dokument roboczy Komisji – załącznik do sprawozdania Komisji dla Parlamentu Europejskiego w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o udzieleniu absolutorium za 2005 r. (SEC(2007) 1185, SEC(2007) 1186),
   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Osiągnięcia w poszczególnych dziedzinach polityki w 2006 r.” (COM(2007) 67),
   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Podsumowanie osiągnięć Komisji w zakresie zarządzania za rok 2006” (COM(2007) 274),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2006 r. (COM(2007) 280) oraz dokument roboczy Komisji dołączony do sprawozdania rocznego dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2006 r. (SEC(2007) 708),
   uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie odpowiedzi państw członkowskich na sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego za 2005 rok (COM(2007) 118),
   uwzględniając Zieloną księgę w sprawie europejskiej inicjatywy na rzecz przejrzystości przyjętą przez Komisję dnia 3 maja 2006 r. (COM(2006) 194),
   uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego nr 2/2004 w sprawie modelu jednolitej kontroli (oraz projekt wspólnotowych ram kontroli wewnętrznej) (4),
   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie harmonogramu działań dotyczących zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2005) 252),
   uwzględniając plan działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2006) 9), sprawozdanie Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego i Trybunału Obrachunkowego w sprawie postępów w realizacji planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2007) 86) oraz dokument roboczy Komisji dołączony do sprawozdania (SEC(2007) 311),
   uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego nr 6/2007 w sprawie rocznych podsumowań przedkładanych przez państwa członkowskie, „krajowych deklaracji” państw członkowskich oraz przeprowadzanych przez krajowe organy kontroli prac kontrolnych dotyczących środków finansowych UE (5),
   uwzględniając plan działania Komisji na rzecz umocnienia nadzoru Komisji nad działaniami strukturalnymi w ramach zarządzania dzielonego (COM(2008) 97),
   uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego i Trybunału Obrachunkowego w sprawie planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2008) 110) oraz dokument roboczy Komisji towarzyszący temu sprawozdaniu (SEC(2008) 259),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie końcowego sprawozdania rocznego Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii za rok budżetowy 2006 wraz z odpowiedziami Agencji (6),
   uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (7),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5855/2008 – C6-0083/2008),
   uwzględniając art. 274, 275 i 276 Traktatu WE oraz art. 179a i 180b Traktatu Euratom,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (8), w szczególności jego art. 55,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (9) , w szczególności jego art. 14 ust. 3,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (10), w szczególności jego art. 66 ust. 1 i 2,
   uwzględniając decyzję Komisji 2004/20/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiającą agencję wykonawczą, „Agencję Wykonawczą ds. Inteligentnej Energii”, w celu zarządzania działaniami wspólnotowymi w dziedzinie energii w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (11),
   uwzględniając art. 70 i załącznik V regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A6-0109/2008),

               A.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 274 Traktatu WE, Komisja wykonuje budżet na własną odpowiedzialność, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami,

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii absolutorium z wykonania budżetu Agencji na rok budżetowy 2006;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w rezolucji, która stanowi część integralną decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006, sekcja III – Komisja;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z decyzją w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006, sekcja III – Komisja oraz rezolucją, która stanowi część integralną decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Inteligentnej Energii, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości oraz Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         H.G. PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. L 78 z 15.3.2006.

      (2)  Dz.U. C 274 z 15.11.2007, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 29.

      (4)  Dz.U. C 107 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. C 216 z 14.9.2007, s. 3.

      (6)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 18.

      (7)  Dz.U. C 274 z 15.11.2007, s. 130.

      (8)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (11)  Dz.U. L 5 z 9.1.2004, s. 85.


title: 2011/341/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/2/2011 z dnia 15 czerwca 2011 r. w sprawie mianowania dowódcy operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               16.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 158/36

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/2/2011
   z dnia 15 czerwca 2011 r.
   w sprawie mianowania dowódcy operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)
   (2011/341/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (Atalanta), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 6 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania decyzji w sprawie mianowania dowódcy operacji UE.

               (2)

               Zjednoczone Królestwo zaproponowało, by wiceadmirał Duncan POTTS zastąpił generała dywizji Bustera HOWESA na stanowisku dowódcy operacji UE.

               (3)

               Komitet Wojskowy UE popiera tę propozycję.

               (4)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wiceadmirał Duncan POTTS zostaje niniejszym mianowany dowódcą operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 czerwca 2011 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.


               23.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 482/244

         P7_TA(2014)0033
   Mianowanie członka zarządu EBC (Sabine Lautenschläger)
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie zalecenia Rady dotyczącego powołania na stanowisko członka zarządu Europejskiego Banku Centralnego (N7-0002/2014 – C7-0010/2014 – 2014/0801(NLE))
   (Konsultacja)
   (2016/C 482/45)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 7 stycznia 2014 r. (N7-0002/2014) (1),

               —

               uwzględniając art. 283 ust. 2 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada Europejska skonsultowała się z Parlamentem (C7–0010/2014),

               —

               uwzględniając art.109 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0023/2014),

               A.

               mając na uwadze, że pismem z dnia 8 stycznia 2014 r., otrzymanym dnia 9 stycznia 2014 r., Rada zasięgnęła opinii Parlamentu Europejskiego w sprawie powołania Sabine Lautenschläger na stanowisko członka zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC) na okres ośmiu lat;

               B.

               mając na uwadze, że Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego następnie dokonała oceny kwalifikacji S. Lautenschläger, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 283 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz w świetle potrzeby zapewnienia pełnej niezależności EBC w dziedzinie polityki pieniężnej zgodnie z art. 130 TFUE, a także mając na uwadze, że w ramach procesu oceny komisja otrzymała życiorys S. Lautenschläger, jak również odpowiedzi na przedstawione jej pytania pisemne;

               C.

               mając na uwadze, że komisja odbyła następnie przesłuchanie S. Lautenschläger w dniu 13 stycznia 2014 r., podczas którego wygłosiła ona oświadczenie wstępne, a następnie udzieliła odpowiedzi na pytania członków komisji,

               1.

               wydaje pozytywną opinię w sprawie zalecenia Rady dotyczącego mianowania Sabine Lautenschläger na członka Zarządu EBC;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przedłożenia niniejszej decyzji Radzie Europejskiej, Radzie, a także rządom państw członkowskich.

      (1)  Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym.


title: Decyzja Rady 2006/412/WPZiB z dnia  12 czerwca 2006 r.  w sprawie rozpoczęcia operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo)

text:
               15.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 163/16

      DECYZJA RADY 2006/412/WPZiB
   z dnia 12 czerwca 2006 r.
   w sprawie rozpoczęcia operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów
   (operacja EUFOR RD Kongo)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (1), a zwłaszcza jego art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, w odpowiedzi na list prezydencji z dnia 28 marca 2006 r., w liście z dnia 18 kwietnia 2006 r. potwierdził zasady wsparcia wojskowego udzielanego MONUC przez UE.

               (2)

               Władze DRK z zadowoleniem przyjęły możliwość wsparcia wojskowego udzielanego MONUC przez UE w czasie wyborów.

               (3)

               W dniu 25 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1671 (2006) zezwalającą na tymczasowe rozmieszczenie sił zbrojnych Unii Europejskiej (EUFOR DR Kongo) w celu wsparcia MONUC w okresie wyborów w Demokratycznej Republice Konga.

               (4)

               Niezależna Komisja Wyborcza DRK zapowiedziała, że pierwsza tura wyborów w DRK odbędzie się w dniu 30 lipca 2006 r.

               (5)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wykonywaniu decyzji ani działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne, zatem nie uczestniczy również w finansowaniu operacji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Operacja wojskowa UE w DRK wspierająca MONUC podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo), rozpoczyna się w dniu 12 czerwca 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się dowódcę operacji UE ze skutkiem natychmiastowym do wydania rozkazu aktywującego (ACTORD) w celu dokonania rozmieszczenia sił przed przekazaniem władzy następującym po ich przybyciu na teren operacji, oraz do rozpoczęcia realizacji misji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 12 czerwca 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 116 z 29.4.2006, str. 98.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/2232 z dnia 6 grudnia 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony

text:
               13.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               LI 337/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/2232
   z dnia 6 grudnia 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 1 oraz art. 37,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209, w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 10 lutego 2014 r. Rada upoważniła Komisję Europejską do rozpoczęcia rokowań z Republiką Kuby w sprawie umowy o dialogu politycznym i współpracy.

               (2)

               Rokowania zakończyły się pomyślnie, a Umowa o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”) została parafowana dnia 11 marca 2016 r.

               (3)

               W art. 86 ust. 3 Umowy przewidziano jej tymczasowe stosowanie do czasu jej wejścia w życie.

               (4)

               Umowę należy zatem podpisać w imieniu Unii oraz tymczasowo stosować jej część do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.

               (5)

               Tymczasowe stosowanie części Umowy nie zmienia zgodnego z Traktatami podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi. Powinno być ono również zgodne z charakterem kompetencji Unii, w szczególności w kwestii spraw, o których mowa w tytule IV–VII części III Umowy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony, z zastrzeżeniem zawarcia Umowy.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie Umowy, zgodnie z jej art. 86 ust. 3 oraz z zastrzeżeniem zawartych tam powiadomień, następujące części Umowy stosuje się tymczasowo (1) pomiędzy Unią a Republiką Kuby, ale jedynie w zakresie, w którym dotyczą one spraw wchodzących w zakres kompetencji Unii, w tym spraw wchodzących w zakres kompetencji Unii dotyczących określania i wdrażania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa:

               —

               część I–IV, oraz

               —

               część V, w zakresie, w jakim znajdujące się tam przepisy ograniczają się do osiągniecia celu, jakim jest zapewnienie tymczasowego stosowania Umowy.

         Niezależnie od akapitu pierwszego niniejszego artykułu, nastepujących artykułów nie stosuje się na zasadzie tymczasowości:

               —

               art. 29,

               —

               art. 35,

               —

               art. 55, w zakresie, w jakim dotyczy on współpracy w dziedzinie transportu morskiego,

               —

               art.58,

               —

               art.71, w zakresie, w jakim dotyczy on bezpieczeństwa granic,

               —

               art. 73, w zakresie, w jakim dotyczy on współpracy w.ramach oznaczeń geograficznych innych niż rolnicze.

         Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. KAŽIMÍR

            Przewodniczący

      (1)  Data, od której Umowa będzie tymczasowo stosowana, zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/763 z dnia 13 maja 2016 r. ustalająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

text:
               14.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 126/71

         DECYZJA RADY (UE) 2016/763
   z dnia 13 maja 2016 r.
   ustalająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W zmienionym Porozumieniu w sprawie zamówień rządowych (zwanym dalej „zmienionym GPA”), które weszło w życie w dniu 6 kwietnia 2014 r., ustanowiono zreorganizowane ramy prawne stosowane przez Strony zmienionego GPA do udzielania zamówień objętych tym porozumieniem. Zmienione GPA przewiduje możliwość stosowania przez Strony zmienionego GPA procedur arbitrażowych w przypadkach sprzeciwów dotyczący proponowanej korekty, przeniesienia podmiotu z jednego do drugiego załącznika, wycofania podmiotu lub innej modyfikacji załączników danej Strony do dodatku I, a sprzeciwu nie można było rozstrzygnąć w trybie konsultacji.

               (2)

               Zgodnie z art. XIX ust. 8 zmienionego GPA Komitet ds. Zamówień Rządowych jest zobowiązany do przyjęcia procedur arbitrażowych ułatwiających rozwiązywanie sytuacji takich sprzeciwów.

               (3)

               Strony zmienionego GPA prowadziły intensywne dyskusje dotyczące ewentualnej treści takich procedur arbitrażowych, jeżeli chodzi o różne warianty, które miałyby być stosowane w przypadku sprzeciwów wobec proponowanych przez daną Stronę modyfikacji zakresu jej zamówień. Stronom zmienionego GPA udało się osiągnąć zgodę w tej kwestii.

               (4)

               Uzgodnione procedury arbitrażowe określono w projekcie decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego GPA.

               (5)

               W projekcie decyzji w sprawie procedur arbitrażowych przewidziano warunki, jakie należy spełnić, aby móc skorzystać z procedur arbitrażowych, oraz określono zasady regulujące powoływanie arbitrów, uczestnictwo Stron trzecich w procedurach arbitrażowych, prowadzenie postępowania i wydawanie orzeczeń przez arbitrów.

               (6)

               Oczekuje się, że przyjęcie projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych pozytywnie wpłynie na obowiązujące ramy prawne zmienionego GPA, ponieważ celem tej decyzji jest ułatwienie rozstrzygania sprzeciwów wnoszonych wobec proponowanej korekty, przeniesienia podmiotu z jednego do drugiego załącznika, wycofania podmiotu lub innej modyfikacji załączników danej Strony do dodatku I do zmienionego GPA.

               (7)

               Należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych, jest następujące: należy wyrazić zgodę na przyjęcie projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych na podstawie art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych.
   Tekst projektu decyzji w sprawie procedur arbitrażowych dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2016 r.

            W imieniu Rady

         E.M.J. PLOUMEN

            Przewodniczący

      PROJEKT DECYZJI W SPRAWIE PROCEDUR ARBITRAŻOWYCH NA PODSTAWIE ART. XIX UST. 8 ZMIENIONEGO GPA
      Komitet ds. Zamówień Rządowych (zwany dalej „Komitetem”),
      stwierdzając, że art. XIX ust. 8 zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych (zwanego dalej „Porozumieniem”) zawiera wymóg, aby Komitet opracował procedury arbitrażowe ułatwiające rozwiązywanie sytuacji sprzeciwów zgodnie z art. XIX ust. 2 Porozumienia; oraz
      potwierdzając znaczenie art. XIX ust. 8 lit. b) i c) Porozumienia dla tychże procedur arbitrażowych i ponownie poświadczając zobowiązanie Stron do przyjęcia decyzji na podstawie art. XIX ust. 8 lit. b) i c) Porozumienia,
      niniejszym przyjmuje następujące procedury arbitrażowe ułatwiające rozwiązywanie sytuacji sprzeciwów zgodnie z art. XIX ust. 2 Porozumienia:

            Korzystanie z procedur arbitrażowych

                  1.

                  Zgodnie z art. XIX ust. 7 Porozumienia, w przypadku gdy Strona dokonująca modyfikacji i Strona sprzeciwiająca się nie są w stanie rozstrzygnąć sprzeciwu wobec modyfikacji proponowanej zgodnie z art. XIX ust. 1 Porozumienia, Strona dokonująca modyfikacji lub każda Strona sprzeciwiająca się mogą – podając przyczyny wniosku – skierować proponowaną modyfikację do arbitrażu poprzez powiadomienie Komitetu nie wcześniej niż po upływie 45 dni od dnia przekazania powiadomienia o modyfikacji proponowanej zgodnie z art. XIX ust. 1 Porozumienia.

                  2.

                  W przypadku gdy co najmniej dwie Strony kierują do arbitrażu tę samą proponowaną modyfikację przed powołaniem wszystkich arbitrów, Strona dokonująca modyfikacji i wszystkie Strony sprzeciwiające się porozumiewają się co do jednego arbitrażu obejmującego wszystkie sprzeciwy wobec tej samej proponowanej modyfikacji. Jeżeli po powołaniu wszystkich arbitrów dokonywane są dodatkowe skierowania do arbitrażu dotyczące tej samej proponowanej modyfikacji, Strona dokonująca modyfikacji i wszystkie Strony sprzeciwiające się porozumiewają się co do jednego arbitrażu, gdy tylko jest to możliwe.

            Powoływanie arbitrów

                  3.

                  Arbitraż przeprowadzany jest przez arbitrów. O ile Strony arbitrażu nie uzgodnią inaczej, powołuje się trzech arbitrów. Arbitrzy muszą spełniać wymagania określone w odniesieniu do członków zespołów orzekających w art. 8 ust. 1, 2 i 9 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów.

                  4.

                  Sekretariat Komitetu, na wniosek Strony arbitrażu, proponuje nominacje na arbitrów. Strony arbitrażu nie mogą sprzeciwiać się nominacjom, chyba że istnieją ku temu istotne powody. Obywateli Stron arbitrażu i urzędników państwowych Stron trzecich nie można mianować na arbitrów, chyba że Strony arbitrażu uzgodnią inaczej.

                  5.

                  W przypadku gdy Strony arbitrażu nie są w stanie w ciągu 20 dni od skierowania proponowanej modyfikacji do arbitrażu uzgodnić, kogo należy mianować arbitrami, Dyrektor Generalny – na wniosek danej Strony arbitrażu – mianuje arbitrów w ciągu 10 dni, po przeprowadzeniu konsultacji ze Stronami arbitrażu i Przewodniczącym Komitetu.

            Uczestnictwo Stron trzecich

                  6.

                  Każdą Stronę Porozumienia, która ma istotny interes związany z proponowaną modyfikacją będącą przedmiotem arbitrażu i która powiadomiła o tym fakcie Komitet w ciągu 10 dni od skierowania proponowanej modyfikacji do arbitrażu (zwaną dalej „Stroną trzecią”), wzywa się do przedstawiania uwag pisemnych, udziału w posiedzeniach merytorycznych arbitrów ze Stronami arbitrażu i składania oświadczeń ustnych; Strony te są również uprawnione do udzielania odpowiedzi na pytania arbitrów.

            Procedury

                  7.

                  Prowadząc postępowanie, arbitrzy stosują odpowiednie postanowienia Porozumienia i kierują się – po jej przyjęciu – decyzją przyjętą przez Komitet zgodnie z art. XIX ust. 8 lit. b) Porozumienia. Zastosowanie mają ponadto następujące procedury robocze:

                              a.

                              Sekretariat Komitetu natychmiast przekazuje arbitrom stosowne powiadomienia i sprzeciwy wnoszone zgodnie z art. XIX ust. 1 i 2 Porozumienia. W ciągu 10 dni od powołania arbitrów i po konsultacji ze Stronami arbitrażu arbitrzy przyjmują harmonogram przebiegu postępowania arbitrażowego. Podstawę tego harmonogramu powinien stanowić harmonogram zawarty w aneksie do niniejszej decyzji.

                              b.

                              O ile Strony arbitrażu nie uznają, że jest to zbędne, arbitrzy odbywają posiedzenie merytoryczne ze Stronami arbitrażu. Przed posiedzeniem merytorycznym Strony arbitrażu przesyłają arbitrom uwagi pisemne, w których przedstawiają okoliczności faktyczne sprawy i swoje argumenty.

                              c.

                              W przypadku gdy Strona arbitrażu przedkłada arbitrom informacje, które oznaczyła jako poufne, arbitrzy, pozostałe Strony arbitrażu i Strony trzecie traktują te informacje jako poufne. Na wniosek danej Strony arbitrażu arbitrzy ustanawiają dodatkowe procedury niezbędne do zachowania poufności takich informacji.

                              d.

                              W przypadku gdy Strona arbitrażu oznacza informacje zawarte w jej uwagach pisemnych jako poufne, Strona ta – na wniosek innej Strony arbitrażu lub Strony trzeciej – przedstawia niepoufne streszczenie informacji zawartych w jej uwagach, które to streszczenie można podać do wiadomości publicznej.

                              e.

                              Podczas posiedzenia merytorycznego arbitrzy zwracają się do Strony, która wystąpiła z wnioskiem o arbitraż, o przedstawienie sprawy w trybie oświadczenia ustnego. Stronę, przeciwko której wystąpiono o arbitraż, wzywa się następnie do przedstawienia jej stanowiska w trybie oświadczenia ustnego.

                              f.

                              Posiedzenia merytoryczne arbitrów są otwarte dla publiczności, chyba że dana Strona arbitrażu wystąpi z wnioskiem o utajnienie posiedzenia w celu ochrony informacji oznaczonych jako poufne.

                              g.

                              Arbitrzy mogą w dowolnym momencie zadawać pytania Stronom arbitrażu i Stronom trzecim oraz zwracać się do nich o złożenie wyjaśnień podczas posiedzenia lub na piśmie.

                              h.

                              Uwagi pisemne Stron arbitrażu, w tym wszelkie odpowiedzi na pytania zadane przez arbitrów, udostępnia się drugiej Stronie lub pozostałym Stronom arbitrażu oraz Stronom trzecim. Strony arbitrażu przedkładają arbitrom, drugiej Stronie lub pozostałym Stronom arbitrażu oraz Stronom trzecim wersję pisemną swoich oświadczeń ustnych złożonych podczas posiedzenia z udziałem arbitrów.

                              i.

                              Uwagi pisemne, odpowiedzi na pytania i wersje pisemne oświadczeń ustnych Stron trzecich udostępnia się arbitrom, Stronom arbitrażu i pozostałym Stronom trzecim oraz przedstawia w sprawozdaniu arbitrów.

                              j.

                              Obrady arbitrów odbywają się z zachowaniem poufności.

                              k.

                              Arbitrzy mogą zasięgać informacji z dowolnego stosownego źródła i mogą konsultować się z ekspertami. Arbitrzy przedstawiają Stronom arbitrażu i Stronom trzecim wszelkie informacje przedstawione przez ekspertów lub otrzymane od nich. Stronom arbitrażu stwarza się możliwość zgłaszania uwag do wszelkich danych otrzymanych od ekspertów.

                              l.

                              Wszelkie dodatkowe procedury właściwe dla arbitrażu są ustalane przez arbitrów w porozumieniu ze Stronami arbitrażu.

                              m.

                              Z zastrzeżeniem postanowień pkt 7 lit. c), żaden element tych procedur nie może uniemożliwiać Stronie arbitrażu ani Stronie trzeciej publicznego przedstawiania oświadczeń dotyczących jej własnego stanowiska.

                  8.

                  Zasady postępowania dotyczące Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów mają zastosowanie do każdej osoby pełniącej rolę arbitra zgodnie ze wspomnianymi procedurami oraz – jak określono w tychże zasadach postępowania i odpowiednich przepisach regulaminów pracowniczych – do tych członków Sekretariatu, do których zwrócono się o udzielanie pomocy arbitrom.

                  9.

                  W przypadku gdy Strony arbitrażu znajdą wspólnie uzgodnione rozwiązanie dotyczące sprzeciwów wobec proponowanej modyfikacji, natychmiast powiadamiają o tym arbitrów. Po otrzymaniu tego powiadomienia arbitrzy kończą postępowanie dotyczące tych Stron. O szczegółach każdego wspólnie uzgodnionego rozwiązania powiadamia się Komitet, a każda Strona Porozumienia może zgłaszać do niego uwagi.

            Orzeczenie arbitrów

                  10.

                  Zakres uprawnień arbitrów zawiera wymagania zobowiązujące arbitrów do ustalenia:

                              a.

                              w przypadku wycofania proponowanego zgodnie z art. XIX ust. 1 lit. a) Porozumienia – czy kontrola państwa nad objętymi zakresem zastosowania zamówieniami podmiotu, którego dotyczy propozycja wycofania, lub wpływ państwa na te zamówienia zostały faktycznie wyeliminowane; lub

                              b.

                              w przypadku jakiejkolwiek innej modyfikacji proponowanej zgodnie z art. XIX ust. 1 lit. b) – czy proponowana modyfikacja skutkuje zachowaniem równowagi praw i obowiązków oraz porównywalnego poziomu wzajemnie uzgodnionego zakresu zastosowania przewidzianych w Porozumieniu oraz, w stosownych przypadkach, do ustalenia poziomu rekompensat wyrównawczych.

                  11.

                  Arbitrzy wydają Stronom arbitrażu sprawozdanie zawierające orzeczenie z uzasadnieniem w ciągu 90 dni lub – w przypadku gdy harmonogram został przez arbitrów zmodyfikowany – nie później niż w terminie 120 dni od:

                              a.

                              powołania arbitrów, jeżeli arbitraż jest prowadzony na podstawie pkt 1; lub

                              b.

                              złożenia wniosku, jeżeli arbitraż jest prowadzony na podstawie pkt 12.

                        Termin określony w niniejszym punkcie może zostać przedłużony za obopólną zgodą Stron arbitrażu. Po dokonaniu tłumaczenia Sekretariat Komitetu natychmiast przekazuje sprawozdanie Stronom Porozumienia.

                  12.

                  W przypadku gdy arbitrzy dokonują negatywnego ustalenia na podstawie pkt 10 lit. a), oraz jeżeli arbitrzy nie ustalili rekompensat wyrównawczych na podstawie pkt 10 lit. b), każda Strona arbitrażu może wystąpić z wnioskiem – po upływie 30 dni i nie później niż w terminie 60 dni od przekazania sprawozdania arbitrów – aby ci sami arbitrzy, w miarę ich dostępności, ustalili poziom rekompensat wyrównawczych, które pozwoliłyby uzyskać porównywalny poziom zakresu zastosowania i zachować równowagę praw i obowiązków w ramach Porozumienia. Czyniąc to, arbitrzy kierują się – po jej przyjęciu – decyzją przyjętą przez Komitet zgodnie z art. XIX ust. 8 lit. c) Porozumienia. Jeżeli którykolwiek z pierwotnych arbitrów nie jest dostępny, zastępcę powołuje się zgodnie z pkt 3–5.

            Wprowadzenie w życie

                  13.

                  Strony arbitrażu przyjmują orzeczenie arbitrów jako ostateczne.

                  14.

                  Do celów art. XIX ust. 7 lit. b) ppkt (i) Porozumienia procedury arbitrażowe są zakończone:

                              a.

                              gdy sprawozdanie, o którym mowa w pkt 11, które nie daje prawa do dalszego postępowania na podstawie pkt 12, zostaje przekazane Stronom Porozumienia; lub

                              b.

                              gdy z upływem terminu określonego w pkt 12 Strony arbitrażu nie skorzystają z prawa przysługującego im na mocy tego punktu.

         ZAŁĄCZNIK

            PROPONOWANY HARMONOGRAM ARBITRAŻU

         Arbitrzy przyjmują harmonogram na podstawie pkt 7 lit. a) w oparciu o następujące terminy:

                     a.

                     Przyjęcie uwag pisemnych Stron arbitrażu:

                                 1)

                                 Strona składająca wniosek:

                     - - - - - - - - - - 2 tygodnie

                                 2)

                                 Strona pozwana

                     - - - - - - - - - - 2 tygodnie

                     b.

                     Przyjęcie uwag Strony trzeciej:

                     - - - - - - - - - - 1 tydzień

                     c.

                     Posiedzenie merytoryczne z udziałem arbitrów:

                     - - - - - - - - - - 1 tydzień – 2 tygodnie

                     d.

                     Odpowiedzi na pytania zadane Stronom arbitrażu i Stronom trzecim:

                     - - - - - - - - - - 1 tydzień – 2 tygodnie

                     e.

                     Wydanie i przekazanie sprawozdania arbitrów dotyczącego wydanego przez nich orzeczenia:

                     - - - - - - - - - - 4 tygodnie

               Zgodnie z postanowieniami pkt 11 arbitrzy mogą zmienić powyższy harmonogram i mogą zaplanować dodatkowe posiedzenia z udziałem Stron arbitrażu po przeprowadzeniu z nimi konsultacji.


title: Decyzja Rady z dnia 17 grudnia 2001 r. dotycząca zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0179

Dziennik Urzędowy L 061 , 02/03/2002 P. 0027 - 0028

		Decyzja Radyz dnia 17 grudnia 2001 r.dotycząca zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych(2002/179/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13, 61, 95, 129, 137, art. 149 ust. 4, art. 150 ust. 4, art. 151 ust. 5, art. 152 ust. 4, art. 153 ust. 4, art. 156, 157, 166, art. 175 ust. 1 i art. 308, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie drugie, art. 300 ust. 3 akapit drugi oraz z art. 300 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rezolucja Rady Stowarzyszenia UE-Turcja z dnia 6 marca 1995 r. wyraziła oczekiwanie na podjęcie inicjatyw w wielu dziedzinach, w celu poszerzenia zakresu współpracy między UE a Turcją, łącznie z możliwym udziałem w niektórych programach wspólnotowych.(2) W grudniu 1997 r. Rada Europejska w Luksemburgu uczyniła udział w programach wspólnotowych sposobem na przyspieszenie wzmożonej strategii przedakcesyjnej w odniesieniu do krajów kandydujących, przez określanie takiego udziału dla każdego poszczególnego przypadku. W tym samym czasie została ustanowiona Strategia Europejska dla Republiki Turcji, która dawała temu krajowi taką samą możliwość. W następstwie posiedzeń Rady Europejskiej w Helsinkach w grudniu 1999 r., w szczególności w Nicei w grudniu 2000 r., indywidualne podejście do każdego przypadku w tym zakresie można by zastąpić podejściem bardziej dalekosiężnym, obejmującym większość programów wspólnotowych.(3) Rada Europejska w Helsinkach orzekła, że Republika Turcji jest krajem kandydującym, który ma zostać przyłączony do Unii na podstawie tych samych kryteriów, jakie stosuje się w odniesieniu do pozostałych krajów kandydujących, oraz że w oparciu o istniejącą Strategię Europejską Republika Turcji tak jak pozostałe kraje kandydujące korzystała będzie ze strategii przedakcesyjnej w zakresie stymulowania i wspierania jej reform oraz będzie również posiadała możliwość udziału w programach wspólnotowych i agencjach, a także w spotkaniach krajów kandydujących i Unii, w kontekście procesu przystąpienia.(4) Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi, przyjętymi przez Radę dnia 5 czerwca 2001 r., Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę ramową z Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad jej udziału w programach wspólnotowych.(5) W odniesieniu do niektórych programów objętych Umową Traktat nie przewiduje kompetencji innych niż wynikające na mocy art. 308.(6) Komisja zobowiązana jest w imieniu Wspólnoty ustalić szczególne warunki dotyczące udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych, w szczególności odnoszące się do wkładu finansowego. W tym celu, Komisję powinien wspierać specjalny komitet powołany przez Radę.(7) Republika Turcji może ubiegać się o udzielenie pomocy finansowej na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego [3], na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 764/2000 z dnia 10 kwietnia 2000 r. dotyczącego wdrażania środków mających na celu intensyfikację unii celnej WE z Turcją [4], lub na mocy rozporządzenia (WE) nr 257/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 stycznia 2001 r. dotyczącego wdrażania środków wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego w Turcji [5].(8) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu WE, Dania nie uczestniczy w części niniejszej decyzji Rady, przyjętej na mocy odniesienia do tytułu IV Traktatu WE, oraz niniejsza decyzja Rady nie jest dla Danii wiążąca ani nie zobowiązuje Danii do jej stosowania.(9) Zjednoczone Królestwo i Irlandia zamierzają uczestniczyć w przyjęciu rozporządzenia Rady ustanawiającego ogólne ramy działań wspólnotowych, zmierzających do ułatwienia wprowadzenia europejskiej jurysdykcji w sprawach cywilnych, a po przyjęciu tych ram, będą one miały dla Zjednoczonego Królestwa i Irlandii moc wiążącą i państwa te będą zobowiązane do ich stosowania. W odniesieniu do przyszłych instrumentów, jakie Wspólnota przyjmie na mocy tytułu IV Traktatu WE, wprowadzających lub ustanawiających przyszły program Wspólnoty, jeżeli zobowiązania Zjednoczonego Królestwa i Irlandii na mocy tego instrumentu będą zgodne z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu WE, zobowiązania Zjednoczonego Królestwa i Irlandii będą dotyczyły jedynie części niniejszej decyzji Rady odnoszącej się do tytułu IV Traktatu i państwa te będą zobowiązane do jej stosowania.(10) Komisja powinna dokonywać przeglądu Umowy w regularnych odstępach czasu.(11) Umowa powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Turcji w programach wspólnotowych.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Komisja jest upoważniona do ustalenia w imieniu Wspólnoty szczególnych warunków dotyczących udziału Republiki Turcji w poszczególnych programach, łącznie z jej wkładem finansowym. W wykonaniu tego zadania Komisję wspiera specjalny komitet powołany przez Radę.2. W przypadku zwrócenia się przez Turcję o udzielenie pomocy zewnętrznej, stosuje się procedury przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1488/96, rozporządzeniu (WE) nr 764/2000, rozporządzeniu (WE) nr 257/2001, oraz w podobnych rozporządzeniach przewidujących zewnętrzną pomoc Wspólnoty na rzecz Republiki Turcji, które mogą zostać przyjęte w przyszłości.Artykuł 3Najpóźniej trzy lata od dnia wejścia w życie Umowy oraz co trzy lata w okresie późniejszym, Komisja dokonuje przeglądu wykonania Umowy i przedkłada Radzie sprawozdania dotyczące tej kwestii. W razie konieczności, do sprawozdania należy załączyć odpowiednie wnioski.Artykuł 4Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.Artykuł 5Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianych w art. 9 Umowy [6].Sporządzono w Brukseli, dnia 17 grudnia 2001 r.W imieniu RadyA. Neyts-UyttebroeckPrzewodniczący[1] Dz.U. C 304 E z 20.10.2001, str. 342.[2] Opinia wydana dnia 11 grudnia 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 189 z 30.7.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2698/2000 (Dz.U. L 311 z 12.12.2000, str. 1).[4] Dz.U. L 94 z 14.4.2000, str. 6.[5] Dz.U. L 39 z 9.2.2001, str. 1.[6] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: 2012/509/UE: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 20 września 2012 r. w sprawie mianowania sędziego Sądu

text:
               21.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/30

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
   z dnia 20 września 2012 r.
   w sprawie mianowania sędziego Sądu
   (2012/509/UE)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 5 i 7 Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w związku z rezygnacją Eny CREMONY należy mianować sędziego Sądu na okres pozostający do końca kadencji Eny CREMONY, czyli do dnia 31 sierpnia 2013 r.

               (2)

               Zaproponowano, aby zwolnione stanowisko objął Eugène BUTTIGIEG.

               (3)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował kandydata Eugène'a BUTTIGIEGA do wykonywania funkcji sędziego Sądu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Eugène BUTTIGIEG zostaje mianowany na stanowisko sędziego Sądu na okres od dnia 22 września 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 września 2012 r.

         K. KORNELIOU

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/598 z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej

text:
               16.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 99/25

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/598
   z dnia 15 kwietnia 2015 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 czerwca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/328/WPZiB (1) w sprawie mianowania Patricii FLOR Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Azji Środkowej.

               (2)

               SPUE w Azji Środkowej zostanie mianowany na 12 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Peter BURIAN zostaje niniejszym mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Azji Środkowej do dnia 30 kwietnia 2016 r. W oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w Azji Środkowej. Cele te obejmują:

               a)

               wspieranie dobrych i bliskich stosunków między Unią i państwami Azji Środkowej na podstawie wspólnych wartości i interesów określonych w odpowiednich umowach;

               b)

               przyczynianie się do wzmocnienia stabilności i zacieśnienia współpracy pomiędzy państwami w regionie;

               c)

               przyczynianie się do wzmocnienia demokracji, praworządności, dobrych rządów oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Azji Środkowej;

               d)

               reagowanie na kluczowe zagrożenia, w szczególności konkretne problemy mające bezpośrednie skutki dla Unii;

               e)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie, w tym przez ściślejszą koordynację działań z innymi właściwymi partnerami i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ).

         Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby możliwa była realizacja celów polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               promowanie ogólnej koordynacji politycznej Unii w Azji Środkowej oraz pomoc w zapewnianiu spójności działań zewnętrznych Unii w regionie;

               b)

               monitorowanie, w imieniu WP, wraz z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) i Komisją, realizacji unijnej strategii dotyczącej nowego partnerstwa z Azją Środkową, uzupełnianej odpowiednimi konkluzjami Rady i kolejnymi sprawozdaniami na temat realizacji unijnej strategii dla Azji Środkowej, przedstawianie zaleceń i systematyczne składanie sprawozdań odpowiednim organom Rady;

               c)

               wspieranie Rady w dalszym kształtowaniu kompleksowej polityki wobec Azji Środkowej;

               d)

               baczne śledzenie wydarzeń politycznych w Azji Środkowej poprzez rozwijanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z rządami, parlamentami, sądownictwem, społeczeństwem obywatelskim i środkami masowego przekazu;

               e)

               zachęcanie Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu, Turkmenistanu i Uzbekistanu do współpracy w kwestiach regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania;

               f)

               rozwijanie odpowiednich kontaktów i współpracy z głównymi zainteresowanymi podmiotami w regionie, w tym ze wszystkimi właściwymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi;

               g)

               przyczynianie się do realizacji w regionie polityki Unii w zakresie praw człowieka we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, w tym unijnych wytycznych dotyczących praw człowieka, zwłaszcza wytycznych dotyczących dzieci w konfliktach zbrojnych oraz wytycznych Unii dotyczących aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet, jak również unijnej polityki dotyczącej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, także przez nadzorowanie i składanie sprawozdań na temat wydarzeń oraz formułowanie odnośnych zaleceń;

               h)

               przyczynianie się, w ścisłej współpracy z ONZ i OBWE, do zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania, poprzez rozwijanie kontaktów z władzami i innymi podmiotami lokalnymi, takimi jak organizacje pozarządowe, partie polityczne, mniejszości, grupy religijne i ich przywódcy;

               i)

               wnoszenie wkładu w kształtowanie – w odniesieniu do Azji Środkowej –następujących aspektów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa: bezpieczeństwo energetyczne, bezpieczeństwo granic, zwalczanie poważnych przestępstw, w tym przestępstw dotyczących narkotyków i handlu ludźmi, oraz gospodarka wodna, środowisko i zmiana klimatu;

               j)

               wspieranie bezpieczeństwa regionu na obszarze Azji Środkowej w związku z wycofywaniem sił międzynarodowych z Afganistanu.

         2.   SPUE wspiera działania WP oraz prowadzi przegląd wszystkich działań Unii w regionie.
   Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami ESDZ i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie do dnia 30 kwietnia 2016 r. wynosi 810 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych, SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami mandatu. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane, odpowiednio, przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą zostać oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu, co właściwe działy ESDZ, by zapewnić spójność i zgodność ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE oraz personel SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji misji SPUE i sprawnego działania misji i członków personelu SPUE ustala się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ i Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania, zgodne z mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza, na podstawie wytycznych z ESDZ, dostosowany do potrzeb misji plan bezpieczeństwa, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu na obszar misji i w jego obrębie oraz kontrolowanie zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza WP, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane w sieci COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i państw członkowskich, aby osiągnąć cele unijnej polityki. SPUE koordynuje swoje działania zarówno z odpowiednimi pod względem geograficznym działami ESDZ, jak i z Komisją, jak również. z działaniami SPUE w Afganistanie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefami delegatur Unii i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Przed końcem września 2015 r. SPUE przedstawi WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a przed końcem stycznia 2016 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/328/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej (Dz.U. L 165 z 26.6.2012, s. 59).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).