title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1194/2011/UE z dnia 16 listopada 2011 r. ustanawiająca działanie Unii Europejskiej na rzecz Znaku Dziedzictwa Europejskiego

text:
               22.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 303/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 1194/2011/UE
   z dnia 16 listopada 2011 r.
   ustanawiająca działanie Unii Europejskiej na rzecz Znaku Dziedzictwa Europejskiego
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 167 ust. 5 tiret pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (1),
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) ma na celu tworzenie coraz ściślejszego związku między narodami Europy i powierza Unii zadania w zakresie, między innymi, przyczyniania się do rozkwitu kultur państw członkowskich, w poszanowaniu ich różnorodności narodowej i regionalnej, równocześnie podkreślając znaczenie wspólnego dziedzictwa kulturowego. W tym względzie Unia – jeśli to niezbędne – wspiera i uzupełnia działania państw członkowskich na rzecz pogłębiania wiedzy na temat kultury i historii narodów europejskich i ich upowszechniania.

               (2)

               Lepsze zrozumienie oraz uznanie, szczególnie przez młodych ludzi, walorów ich wspólnego, a jednocześnie różnorodnego dziedzictwa pomaga wzmocnić poczucie przynależności do Unii i zintensyfikować dialog międzykulturowy. Ważne jest zatem promowanie szerszego dostępu do dziedzictwa kulturowego oraz wzmacnianie jego europejskiego wymiaru.

               (3)

               TFUE ustanawia także obywatelstwo Unii, które uzupełnia obywatelstwo krajowe odpowiednich państw członkowskich oraz stanowi istotny element ochrony i wzmacniania procesu integracji europejskiej. Aby obywatele w pełni popierali integrację europejską, należy położyć większy nacisk na wspólne wartości, historię i kulturę, będące kluczowymi elementami uczestnictwa w społeczeństwie zbudowanym w oparciu o wolność, demokrację i szacunek dla praw człowieka, różnorodność kulturową i językową, tolerancję i solidarność.

               (4)

               Dnia 28 kwietnia 2006 r. uruchomiono w Grenadzie (Hiszpania) międzyrządową inicjatywę na rzecz Znaku Dziedzictwa Europejskiego (zwaną dalej „inicjatywą międzyrządową”).

               (5)

               Dnia 20 listopada 2008 r. Rada przyjęła konkluzje (3), których celem jest przekształcenie inicjatywy międzyrządowej w działanie Unii (zwane dalej „działaniem”) i w których zachęca Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego stworzenia przez Unię Znaku Dziedzictwa Europejskiego (zwanego dalej „znakiem”) oraz do określenia uwarunkowań praktycznych odnośnie do realizacji tego projektu.

               (6)

               Konsultacja społeczna i ocena wpływu przeprowadzone przez Komisję potwierdziły, że inicjatywa międzyrządowa jest cenna, ale wykazały, że konieczne jest jej dalsze rozwijanie, aby wykorzystany został cały jej potencjał; wykazały one także, że zaangażowanie Unii może wnieść wyraźną wartość dodaną i pomóc jej w osiągnięciu ważnego jakościowo postępu.

               (7)

               Znak powinien korzystać z doświadczeń zdobytych przez inicjatywę międzyrządową.

               (8)

               Znak powinien dążyć do tworzenia wartości dodanej i do komplementarności z innymi inicjatywami, takimi jak Lista światowego dziedzictwa Unesco, Lista reprezentatywna niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości Unesco i „Europejskie szlaki kulturowe” Rady Europy. Wartość dodana znaku powinna opierać się na wkładzie wybranych obiektów w europejską historię i kulturę, w tym w budowanie Unii, na wyraźnym wymiarze edukacyjnym kierowanym do obywateli, w szczególności osób młodych, oraz na budowaniu sieci kontaktów między obiektami w celu wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk. Główny nacisk działania należy położyć nie na konserwację obiektów, która powinna być zagwarantowana przez istniejące systemy ochrony, ale na promowanie obiektów i dostęp do nich oraz na jakość udzielanych informacji i proponowanych działań.

               (9)

               Oprócz wzmacniania poczucia przynależności europejskich obywateli do Unii i ożywiania dialogu międzykulturowego działanie może przyczynić się także do zwiększenia wartości dziedzictwa kulturowego i nadania mu odpowiedniej rangi, zwiększenia jego roli w rozwoju gospodarczym i zrównoważonym rozwoju regionów, w szczególności dzięki turystyce kulturalnej, do wspierania synergii między dziedzictwem kulturowym a współczesną twórczością i kreatywnością i ogólniej do promowania wartości demokratycznych i praw człowieka, które leżą u podstaw integracji europejskiej.

               (10)

               Cele te są w pełni zgodne z celami określonymi w komunikacie Komisji zatytułowanym „Europejska agenda kultury w dobie globalizacji świata”, do których należy promowanie różnorodności kulturowej i dialogu międzykulturowego oraz promowanie kultury jako katalizatora kreatywności.

               (11)

               Przy przyznawaniu znaku zasadnicze znaczenie ma stosowanie wspólnych, jasnych i przejrzystych kryteriów oraz procedur, w tym w trakcie dwóch pierwszych lat selekcji, gdy należy stosować przepisy przejściowe.

               (12)

               Procedura selekcji obiektów w ramach działania powinna przebiegać w dwóch etapach. Wstępna selekcja obiektów powinna się odbyć na szczeblu krajowym. W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogłyby zapraszać do współudziału władze lokalne i regionalne. Następnie powinna się odbyć selekcja na szczeblu Unii. Każdy obiekt, któremu przyznano znak, powinien być monitorowany, aby zagwarantować, że nadal spełnia on kryteria określone dla znaku.

               (13)

               W ramach pierwszej oceny działania należy przeanalizować poszerzenie geograficznego zakresu działania.

               (14)

               W przypadku wystąpienia niezaprzeczalnego związku tematycznego między kilkoma obiektami usytuowanymi w jednym państwie członkowskim działanie powinno umożliwić składanie wspólnego wniosku o przyznanie znaku. Takie wspólne wnioski powinny dotyczyć rozsądnej liczby uczestniczących obiektów i wykazywać europejską wartość dodaną w porównaniu z indywidualnymi wnioskami dotyczącymi tych samych obiektów.

               (15)

               Analogicznie, ze względu na międzynarodowy wymiar niektórych obiektów, działanie powinno umożliwić składanie wspólnego wniosku o przyznanie znaku zarówno w przypadku obiektów usytuowanych w różnych państwach członkowskich, ale które łączy jeden konkretny temat, jak również w przypadku obiektów usytuowanych na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich.

               (16)

               W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji i, w szczególności, przepisów dotyczących wyznaczania obiektów, którym ma być przyznany znak, dotyczących odebrania znaku i sformalizowania procedury rezygnacji ze znaku, uprawnienia wykonawcze należy powierzyć Komisji.

               (17)

               Procedury administracyjne dotyczące znaku powinny być nieuciążliwe i elastyczne, zgodnie z zasadą pomocniczości.

               (18)

               Ponieważ cele niniejszej decyzji nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie z uwagi w szczególności na potrzebę nowych wspólnych, jasnych i przejrzystych kryteriów i procedur związanych ze znakiem, a także na potrzebę lepszej koordynacji miedzy państwami członkowskimi, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ustanowienie
   Niniejszym ustanawia się działanie („działanie”) Unii Europejskiej o nazwie „Znak Dziedzictwa Europejskiego” („znak”).
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               1)

               „obiekty” oznaczają zabytki, miejsca naturalne, obiekty podwodne, archeologiczne, przemysłowe lub miejskie, krajobrazy kulturowe, miejsca pamięci, dobra i obiekty kultury i dziedzictwo niematerialne związane z danym miejscem, w tym dziedzictwo współczesne;

               2)

               „obiekt międzynarodowy” oznacza:

                           a)

                           kilka obiektów usytuowanych w różnych państwach członkowskich, które łączy jeden konkretny temat, co pozwala na złożenie wspólnego wniosku; lub

                           b)

                           jeden obiekt usytuowany na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich;

               3)

               „krajowy obiekt tematyczny” oznacza kilka obiektów usytuowanych w tym samym państwie członkowskim, które łączy jeden konkretny temat, co pozwala na złożenie wspólnego wniosku.

         Artykuł 3
   Cele
   1.   Niniejsze działanie przyczynia się do osiągnięcia następujących celów ogólnych:

               a)

               wzmocnienie u obywateli europejskich, w szczególności u młodych ludzi, poczucia przynależności do Unii, opartego na wspólnych wartościach oraz elementach europejskiej historii i dziedzictwa kulturowego, a także na uznaniu walorów różnorodności krajowej i regionalnej;

               b)

               pogłębienie dialogu międzykulturowego.

         2.   Dla osiągnięcia celów określonych w ust. 1 działanie służy osiągnięciu następujących celów pośrednich:

               a)

               podkreślenie symbolicznej wartości obiektów, które odegrały znaczącą rolę w historii i kulturze Europy lub budowaniu Unii, i nadanie im odpowiedniej rangi;

               b)

               poprawa rozumienia przez obywateli europejskich historii Europy i procesu budowania Unii, a także ich wspólnego, a jednocześnie różnorodnego dziedzictwa kulturowego, szczególnie w powiązaniu z wartościami demokratycznymi i prawami człowieka, które leżą u podstaw integracji europejskiej.

         3.   Obiekty same w sobie mają służyć osiągnięciu następujących celów szczegółowych:

               a)

               podkreślanie ich znaczenia dla Europy;

               b)

               podnoszenie świadomości wspólnego dziedzictwa kulturowego wśród obywateli europejskich, w szczególności wśród młodych ludzi;

               c)

               ułatwianie wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk w całej Unii;

               d)

               zwiększanie lub poprawa dostępu dla wszystkich, w szczególności młodych ludzi;

               e)

               pogłębianie dialogu międzykulturowego, szczególnie wśród młodych ludzi, poprzez kształcenie w dziedzinie sztuki, kultury i historii;

               f)

               wspieranie synergii między dziedzictwem kulturowym z jednej strony a współczesną twórczością i kreatywnością z drugiej strony;

               g)

               przyczynianie się do atrakcyjności oraz gospodarczego i zrównoważonego rozwoju regionów, w szczególności przez turystykę kulturalną.

         Artykuł 4
   Uczestnictwo w działaniu
   W działaniu mogą uczestniczyć, na zasadzie dobrowolności, państwa członkowskie.
   Artykuł 5
   Wartość dodana i komplementarność działania względem innych inicjatyw
   Komisja i państwa członkowskie zapewniają wartość dodaną działania i jego komplementarność względem innych inicjatyw dotyczących dziedzictwa kulturowego, takich jak Lista światowego dziedzictwa Unesco, Lista reprezentatywna niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości Unesco i „Europejskie szlaki kulturowe” Rady Europy.
   Artykuł 6
   Kwalifikowalność do przyznania znaku
   Obiekty w rozumieniu art. 2 kwalifikują się do przyznania znaku.
   Artykuł 7
   Kryteria
   1.   Znak przyznawany jest zgodnie z następującymi kryteriami (zwanymi dalej „kryteriami wyboru”):

               a)

               Obiekty kandydujące do znaku muszą mieć wartość europejskiego symbolu i odegrać znaczącą rolę w historii i kulturze Europy lub budowaniu Unii. Muszą one zatem spełniać co najmniej jedno z następujących kryteriów:

                           (i)

                           ich ponadgraniczny lub ogólnoeuropejski charakter: sposób, w jaki przeszłe oraz obecne oddziaływanie i atrakcyjność kandydującego obiektu wykraczają poza granice danego państwa członkowskiego;

                           (ii)

                           ich miejsce i rola w historii Europy i integracji europejskiej oraz ich powiązania z kluczowymi dla Europy wydarzeniami, osobistościami lub ruchami;

                           (iii)

                           ich miejsce i rola w rozwijaniu oraz propagowaniu wspólnych wartości, które leżą u podstaw integracji europejskiej.

               b)

               Obiekty kandydujące do znaku muszą przedłożyć projekt, którego realizacja ma się rozpocząć najpóźniej do końca roku wyznaczenia obiektu a który obejmuje wszystkie poniższe elementy:

                           (i)

                           popularyzowanie wiedzy na temat europejskiego wymiaru obiektu, w szczególności poprzez odpowiednią działalność informacyjną, oznakowanie obiektu i szkolenie personelu;

                           (ii)

                           organizowanie działań edukacyjnych, adresowanych w szczególności do młodych ludzi, które pozwalają na pogłębienie zrozumienia wspólnej historii Europy oraz jej wspólnego, a zarazem różnorodnego dziedzictwa i które wzmacniają poczucie przynależności do wspólnej przestrzeni;

                           (iii)

                           propagowanie wielojęzyczności i ułatwianie dostępu do obiektu dzięki wykorzystaniu kilku języków Unii;

                           (iv)

                           udział w działaniach sieci obiektów opatrzonych znakiem w celu wymiany doświadczeń i inicjowania wspólnych przedsięwzięć;

                           (v)

                           nadanie odpowiedniej rangi i zwiększanie atrakcyjności danego obiektu, w skali europejskiej, między innymi poprzez wykorzystywanie możliwości oferowanych przez nowoczesne technologie oraz narzędzia cyfrowe i interaktywne oraz poprzez synergie z innymi inicjatywami europejskimi.

                     W przypadku gdy pozwala na to specyfika obiektu, zachęca się do organizowania działań artystycznych i kulturalnych, które zwiększają mobilność europejskich profesjonalistów z dziedziny kultury, artystów i kolekcji, pobudzają dialog międzykulturowy i ułatwiają tworzenie związków między dziedzictwem a współczesną twórczością i kreatywnością.

               c)

               Obiekty kandydujące do znaku muszą przedłożyć plan prac obejmujący wszystkie następujące elementy:

                           (i)

                           zagwarantowanie prawidłowego zarządzania obiektem, w tym zdefiniowanie celów i wskaźników;

                           (ii)

                           zagwarantowanie zachowania obiektu oraz przekazania go następnym pokoleniom zgodnie z odpowiednimi regułami ochrony;

                           (iii)

                           zagwarantowanie jakości obsługi zwiedzających, w tym przedstawienie historii obiektu, informacje dla zwiedzających, oznakowanie itp.;

                           (iv)

                           zagwarantowanie dostępu do obiektu jak najszerszym kręgom społeczeństwa, między innymi dzięki odpowiedniemu dostosowaniu obiektów lub szkoleniom personelu;

                           (v)

                           poświęcenie szczególnej uwagi ludziom młodym, w szczególności poprzez zapewnienie im korzystniejszych warunków dostępu do obiektu;

                           (vi)

                           propagowanie obiektu jako trwałego celu turystycznego;

                           (vii)

                           rozwijanie spójnej i kompleksowej strategii komunikacyjnej podkreślającej europejski wymiar obiektu;

                           (viii)

                           zagwarantowanie zarządzania obiektem w sposób jak najbardziej przyjazny środowisku.

         2.   W odniesieniu do kryteriów wyboru wymienionych w ust. 1 lit. b) i c) każdy obiekt jest odpowiednio oceniany z uwzględnieniem jego cech charakterystycznych.
   Artykuł 8
   Panel europejski
   1.   Europejski panel niezależnych ekspertów (zwany dalej „panelem europejskim”) zostaje utworzony w celu przeprowadzania procedur selekcji i monitorowania na szczeblu Unii. Zapewnia on właściwe stosowanie kryteriów wyboru przez obiekty w państwach członkowskich.
   2.   Panel europejski składa się z 13 członków, z których czterech mianuje Parlament Europejski, czterech - Rada, czterech - Komisja, a jednego Komitet Regionów, zgodnie z ich odpowiednimi procedurami. Panel europejski wyznacza swojego przewodniczącego.
   3.   Członkowie panelu europejskiego to niezależni eksperci posiadający znaczące doświadczenie i wiedzę fachową z dziedzin odnoszących się do celów działania. Każda instytucja i każdy organ starają się zapewnić, aby kompetencje mianowanych przez nie ekspertów możliwie jak najbardziej się uzupełniały i aby eksperci reprezentowali szerokie spektrum geograficzne.
   4.   Członkowie panelu europejskiego mianowani są na okres trzech lat.
   W drodze odstępstwa, w 2012 roku czterech ekspertów jest mianowanych przez Parlament Europejski na okres dwóch lat, czterech przez Radę na okres trzech lat, czterech przez Komisję na okres jednego roku i jeden przez Komitet Regionów na okres trzech lat.
   5.   Członkowie panelu europejskiego zgłaszają wszelki faktyczny lub potencjalny konflikt interesów dotyczący konkretnego obiektu. W przypadku dokonania takiego zgłoszenia przez członka lub gdy taki konflikt interesów zostanie ujawniony, dany członek nie uczestniczy w ocenie tego obiektu ani żadnego innego obiektu z danego państwa członkowskiego (danych państw członkowskich).
   6.   Wszystkie sprawozdania, zalecenia i powiadomienia panelu europejskiego podawane są do wiadomości publicznej przez Komisję.
   Artykuł 9
   Formularz wniosku
   Aby stosować możliwie sprawne i nieuciążliwe procedury Komisja opracuje, w oparciu o kryteria wyboru, wspólny formularz wniosku (zwany dalej „formularzem wniosku”), z którego będą korzystać wszystkie obiekty kandydujące.
   Artykuł 10
   Wstępna selekcja na szczeblu krajowym
   1.   Za wstępną selekcję obiektów ubiegających się o przyznanie znaku odpowiadają państwa członkowskie.
   2.   Każde państwo członkowskie może wstępnie wybrać do dwóch obiektów co dwa lata.
   3.   Wstępnej selekcji dokonuje się w oparciu o kryteria wyboru i na podstawie formularza wniosku.
   4.   Każde uczestniczące państwo członkowskie ustanawia własne procedury i własny harmonogram wstępnej selekcji obiektów zgodnie z zasadą pomocniczości, dążąc do tego, by procedury administracyjne były możliwie nieuciążliwe i elastyczne. Uczestniczące państwo członkowskie przekazuje następnie Komisji formularze wniosków dotyczące wstępnie wybranych obiektów do dnia 1 marca roku, w którym odbywa się procedura selekcji, zgodnie z harmonogramem przedstawionym w załączniku.
   5.   Komisja publikuje pełną listę wstępnie wybranych obiektów i informuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komitet Regionów niezwłocznie po sfinalizowaniu etapu wstępnej selekcji, tak by Parlament Europejski, Rada, Komitet Regionów, państwa członkowskie lub jakakolwiek inna osoba lub podmiot mogły przedstawić Komisji wszelkie uwagi, które mogłyby mieć wpływ na selekcję tych obiektów.
   Artykuł 11
   Selekcja na szczeblu Unii
   1.   Za ostateczny wybór obiektów, którym przyznany zostanie znak, odpowiada Komisja, a wyboru dokonuje panel europejski.
   2.   Panel europejski ocenia wnioski dotyczące wstępnie wybranych obiektów i wybiera maksymalnie jeden obiekt w każdym państwie członkowskim. W razie potrzeby wymagane mogą być dalsze informacje i może być zorganizowana wizyta na terenie obiektu.
   3.   Selekcji dokonuje się w oparciu o kryteria wyboru i na podstawie formularza wniosku. Panel europejski należycie uwzględnia także uwagi, o których mowa w art. 10 ust. 5.
   4.   Panel europejski przygotowuje sprawozdanie dotyczące wstępnie wybranych obiektów i przekazuje je Komisji najpóźniej do końca roku, w którym odbywa się procedura selekcji. Sprawozdanie to zawiera zalecenie przyznania znaku oraz towarzyszące mu wyjaśnienie konkluzji dotyczących obiektów wybranych i tych, które nie zostały wybrane. Komisja niezwłocznie przekazuje to sprawozdanie do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komitetu Regionów.
   5.   Obiekty kandydujące, które nie zostały wybrane, mogą w kolejnych latach być zgłaszane do wstępnej selekcji na szczeblu krajowym.
   Artykuł 12
   Obiekty międzynarodowe
   1.   Aby obiekt międzynarodowy kwalifikował się do przyznania znaku, musi spełniać wszystkie następujące warunki:

               a)

               każdy uczestniczący obiekt musi całkowicie spełniać kryteria wyboru;

               b)

               należy wyznaczyć jeden z uczestniczących obiektów na koordynatora, który będzie jedynym punktem kontaktowym dla Komisji;

               c)

               należy złożyć wniosek pod wspólną nazwą;

               d)

               w odpowiednich przypadkach należy wykazać wyraźny związek tematyczny.

         2.   Wnioski dotyczące obiektów międzynarodowych składane są zgodnie z tą samą procedurą co wnioski dotyczące innych obiektów. W następstwie konsultacji między uczestniczącymi obiektami, z udziałem właściwych organów krajowych, w odniesieniu do każdego z uczestniczących obiektów wypełnia się formularz wniosku i przesyła go koordynatorowi. Wstępnej selekcji obiektów międzynarodowych dokonuje państwo członkowskie, w którym usytuowany jest koordynator – z uwzględnieniem określonych w art. 10 ust. 2 liczbowych limitów obiektów – i obiekty te zgłaszane są w imieniu wszystkich zainteresowanych państw członkowskich po wyrażeniu przez nie zgody.
   3.   W przypadku wyboru obiektu międzynarodowego znak zostaje przyznany temu obiektowi jako całości i pod wspólną nazwą.
   4.   Jeżeli obiekt międzynarodowy spełnia wszystkie kryteria wyboru, jest on traktowany priorytetowo podczas dokonywania selekcji.
   Artykuł 13
   Krajowe obiekty tematyczne
   1.   Aby krajowy obiekt tematyczny kwalifikował się do przyznania znaku, musi spełniać wszystkie następujące warunki:

               a)

               należy wykazać europejską wartość dodaną wspólnego wniosku w porównaniu z wnioskami indywidualnymi;

               b)

               należy wykazać wyraźny związek tematyczny;

               c)

               każdy uczestniczący obiekt musi całkowicie spełniać kryteria wyboru;

               d)

               należy wyznaczyć jeden z uczestniczących obiektów na koordynatora, który będzie jedynym punktem kontaktowym dla Komisji;

               e)

               należy złożyć wniosek pod wspólną nazwą.

         2.   Wnioski dotyczące krajowych obiektów tematycznych składane są zgodnie z tą samą procedurą co wnioski dotyczące innych obiektów. W odniesieniu do każdego z uczestniczących obiektów wypełnia się formularz wniosku i przesyła go koordynatorowi. Wstępnej selekcji krajowych obiektów tematycznych dokonuje zainteresowane państwo członkowskie z uwzględnieniem określonych w art. 10 ust. 2 liczbowych limitów obiektów.
   3.   W przypadku wyboru krajowego obiektu tematycznego znak zostaje przyznany temu obiektowi jako całości i pod wspólną nazwą.
   Artykuł 14
   Wyznaczenie
   1.   Należycie uwzględniając zalecenie panelu europejskiego, Komisja wyznacza obiekty, którym ma zostać przyznany znak. Komisja informuje o ich wyznaczeniu Parlament Europejski, Radę i Komitet Regionów.
   2.   Znak przyznawany jest na stałe, o ile spełnione są warunki określone w art. 15, a działanie jest kontynuowane, oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 16.
   Artykuł 15
   Monitorowanie
   1.   Każdy obiekt, któremu przyznano znak, jest regularnie monitorowany, aby zagwarantować, że nadal spełnia on kryteria wyboru i realizuje zobowiązania podjęte w projekcie i planie prac przedstawionych w dotyczącym go wniosku.
   2.   Za monitorowanie wszystkich obiektów usytuowanych na terytorium danego państwa członkowskiego odpowiada to państwo członkowskie. Za monitorowanie obiektu międzynarodowego odpowiada państwo członkowskie, w którym usytuowany jest koordynator.
   3.   Państwa członkowskie gromadzą wszystkie niezbędne informacje i co cztery lata przygotowują sprawozdanie, zgodnie z harmonogramem zamieszczonym w załączniku. Państwa członkowskie przesyłają sprawozdanie Komisji do dnia 1 marca roku, w którym odbywa się monitorowanie. Komisja przedkłada sprawozdanie panelowi europejskiemu do analizy.
   4.   Przed końcem roku, w którym odbywa się monitorowanie, panel europejski przygotowuje sprawozdanie o stanie obiektów opatrzonych znakiem, w razie potrzeby włączając do sprawozdania zalecenia, które powinny być uwzględnione w kolejnym okresie monitorowania.
   5.   Komisja ustanawia – we współpracy z panelem europejskim – wspólne wskaźniki dla państw członkowskich w celu zapewnienia spójnego podejścia do procedury monitorowania.
   Artykuł 16
   Odebranie znaku lub rezygnacja z niego
   1.   W przypadku ustalenia przez panel europejski, że obiekt nie spełnia już kryteriów wyboru lub nie realizuje już zobowiązań podjętych w projekcie i planie prac przedstawionych w dotyczącym go wniosku, panel europejski rozpoczyna – za pośrednictwem Komisji – dialog z danym państwem członkowskim, mając na celu ułatwienie dokonania niezbędnych dostosowań obiektu.
   2.   Jeżeli po upływie 18 miesięcy od rozpoczęcia dialogu nie dokonano niezbędnych dostosowań obiektu, panel europejski powiadamia o tym fakcie Komisję. Powiadomieniu towarzyszy uzasadnienie oraz zawiera ono zalecenia praktyczne dotyczące sposobu poprawienia sytuacji.
   3.   Jeżeli po upływie 18 miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, zalecenia praktyczne nie zostały wprowadzone w życie, panel europejski zaleca Komisji odebranie znaku danemu obiektowi.
   4.   Jeżeli panel europejski ustali, że obiekt uczestniczący w obiekcie międzynarodowym lub w krajowym obiekcie tematycznym nie spełnia już kryteriów wyboru lub nie realizuje już zobowiązań podjętych w projekcie i planie prac przedstawionych w dotyczącym go wniosku, zastosowanie ma procedura określona w ust. 1, 2 i 3. Odebranie znaku, na podstawie niniejszego ustępu, dotyczy całego obiektu międzynarodowego lub całego krajowego obiektu tematycznego. Jednak w przypadkach, w których nie zagrozi to spójności obiektu międzynarodowego lub krajowego obiektu tematycznego, panel europejski może zalecić odebranie znaku wyłącznie danemu obiektowi uczestniczącemu.
   5.   Należycie uwzględniając zalecenie, o którym mowa w ust. 3, Komisja podejmuje decyzję o odebraniu znaku. Komisja informuje o odebraniu znaku Parlament Europejski, Radę i Komitet Regionów.
   6.   Obiekty mogą w dowolnym momencie zrezygnować ze znaku; w takich przypadkach powiadamiają o rezygnacji dane państwa członkowskie, które z kolei informują o niej Komisję. Komisja dokonuje odpowiednich formalności dotyczących rezygnacji i informuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komitet Regionów.
   Artykuł 17
   Ustalenia praktyczne
   1.   Komisja wprowadza w życie działanie. Komisja w szczególności:

               a)

               gwarantuje ogólną spójność i jakość działania;

               b)

               zapewnia koordynację między państwami członkowskimi i panelem europejskim;

               c)

               w świetle celów i kryteriów wyboru i w ścisłej współpracy z panelem europejskim sporządza wytyczne w celu ułatwienia procedur selekcji i monitorowania;

               d)

               zapewnia wsparcie panelowi europejskiemu.

         2.   Komisja jest odpowiedzialna za przekazywanie informacji dotyczących znaku oraz jego eksponowanie na poziomie Unii, w szczególności poprzez stworzenie i prowadzenie poświęconej mu strony internetowej. Komisja zapewnia również stworzenie logo dla działania.
   3.   Komisja wspiera tworzenie sieci kontaktów między obiektami, którym przyznano znak.
   4.   Działania wymienione w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, a także koszty panelu europejskiego finansowane są z puli środków finansowych, o której mowa w art. 20.
   Artykuł 18
   Ocena
   1.   Komisja zapewnia niezależną, zewnętrzną ocenę działania. Oceny tej dokonuje się co sześć lat, zgodnie z harmonogramem zamieszczonym w załączniku, i dotyczy ona wszystkich elementów, w tym skuteczności procedur związanych z prowadzeniem działania, liczby obiektów, skutków działania, poszerzania jego zakresu geograficznego, sposobów jego udoskonalenia oraz tego, czy działanie powinno być kontynuowane.
   2.   W terminie sześciu miesięcy od zakończenia oceny przewidzianej w ust. 1 Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Regionów sprawozdanie dotyczące tej oceny, załączając w stosownych przypadkach odpowiednie wnioski.
   Artykuł 19
   Przepisy przejściowe
   1.   Państwa członkowskie, które nie uczestniczyły w międzyrządowej inicjatywie na rzecz Znaku Dziedzictwa Europejskiego z 2006 r. (zwanej dalej „inicjatywą międzyrządową”), mogą dokonać wstępnej selekcji maksymalnie czterech obiektów w 2013 r. do celów przyznania znaku.
   2.   Państwa członkowskie, które uczestniczyły w inicjatywie międzyrządowej, mogą dokonać wstępnej selekcji maksymalnie czterech obiektów w 2014 r. do celów przyznania znaku. Mogą one zgłosić obiekty, którym przyznano już znak w ramach inicjatywy międzyrządowej.
   3.   Wszystkie obiekty, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają ocenione przez panel europejski na podstawie tych samych kryteriów wyboru, co pozostałe obiekty, i zostaje do nich zastosowana ta sama procedura.
   4.   Jeżeli jeden z obiektów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie spełnia kryteriów wyboru lub niezbędne są dalsze informacje, panel europejski rozpoczyna – za pośrednictwem Komisji – dialog z danym państwem członkowskim w celu zbadania, czy wniosek może zostać poprawiony przed wydaniem decyzji. W razie potrzeby można zorganizować wizyty w danym obiekcie.
   Artykuł 20
   Przepisy finansowe
   1.   Pula środków finansowych przeznaczonych na wprowadzenie w życie działania w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 650 000 EUR.
   2.   Roczne środki zatwierdzane są przez władzę budżetową w granicach wieloletnich ram finansowych.
   Artykuł 21
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 16 listopada 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         W. SZCZUKA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 267 z 1.10.2010, s. 52.

      (2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 grudnia 2010 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz stanowisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 19 lipca 2011 r. Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 listopada 2011 r.

      (3)  Dz.U. C 319 z 13.12.2008, s. 11.

      ZAŁĄCZNIK

         Harmonogram

                  Rok

                  2011

                  Wejście w życie decyzji
                  Prace przygotowawcze

                  2012

                  Prace przygotowawcze

                  2013

                  Pierwsza selekcja obiektów dokonywana przez państwa członkowskie, które nie uczestniczyły w inicjatywie międzyrządowej

                  2014

                  Pierwsza selekcja obiektów dokonywana przez państwa członkowskie, które uczestniczyły w inicjatywie międzyrządowej

                  2015

                  Selekcja

                  2016

                  Monitorowanie

                  2017

                  Selekcja

                  2018

                  Ocena znaku

                  2019

                  Selekcja

                  2020

                  Monitorowanie

                  2021

                  Selekcja

                  2022

                  —

                  2023

                  Selekcja

                  2024

                  Monitorowanie
                  Ocena znaku

                  2025

                  Selekcja

                  …

                  …


title: 2011/58/UE: Decyzja Rady z dnia 25 października 2010 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustanawiającej mechanizm rozstrzygania sporów

text:
               1.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 27/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 października 2010 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustanawiającej mechanizm rozstrzygania sporów
   (2011/58/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 lutego 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z partnerami z regionu śródziemnomorskiego w celu ustanowienia mechanizmu rozstrzygania sporów odnoszącego się do postanowień handlowych.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem wyznaczonym zgodnie z art. 207 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Negocjacje te zostały zakończone i Umowa między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustanawiająca mechanizm rozstrzygania sporów (zwana dalej „umową”) została parafowana w dniu 9 grudnia 2009 r.

               (4)

               Umowa powinna zostać podpisana,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustanawiającej mechanizm rozstrzygania sporów, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: 2009/577/WE: Decyzja Rady z dnia 27 lipca 2009 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii

text:
               30.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 198/56

      DECYZJA RADY

   z dnia 27 lipca 2009 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii
   (2009/577/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Manuela CHAVESA GONZÁLESA,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., na stanowisko członka Komitetu Regionów zostaje niniejszym mianowany:
   José Antonio GRIŇÁN MARTÍNEZ, Presidente de la Junta de Andalucía.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lipca 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2007/618/WE: Decyzja Rady z dnia 18 września 2007 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Finlandii

text:
               25.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 249/10

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 września 2007 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Finlandii
   (2007/618/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Finlandii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W następstwie wygaśnięcia mandatu pana Jyrkiego MYLLYVIRTY zwolniło się stanowisko członka Komitetu Regionów. W następstwie wygaśnięcia mandatu pani Irmy PEIPONEN zwolniło się stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym następujące osoby zostają mianowane na okres pozostający do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowisko członka Komitetu Regionów:

                           —

                           pan Jyrki MYLLYVIRTA, burmistrz Lahti (zmiana mandatu);

               b)

               na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów:

                           —

                           pani Irja SOKKA, członek Rady Miejskiej Kuopio.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 września 2007 r.

            W imieniu Rady

         R. PEREIRA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: 2006/824/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Odbudowy na rok budżetowy 2004

text:
               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/74

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Odbudowy na rok budżetowy 2004
   (2006/824/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe roczne rozliczenia Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie rocznych rozliczeń Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2004, zawierające odpowiedzi Agencji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 marca 2006 r. (5972/2006 – C6-0093/2006),

               —

               uwzględniając Traktat WE, a w szczególności art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), a w szczególności art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (4), a w szcególności jego art. 8,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), a w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 Regulaminu oraz załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0095/2006),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiej Agencji Odbudowy absolutorium z wykonania budżetu Agencji w roku budżetowym 2004;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiej Agencji Odbudowy, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 269 z 28.12.2005, str. 19.

      (2)  Dz.U. C 332 z 28.12.2005, str. 15.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 7 Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) No 2068/2004 (Dz.U. L 358 z 3.12.2004, str. 2)

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1261/2005 (Dz.U. L 201 z 2.8.2005, str. 3).


title: 2005/192/WE, Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 21 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

text:
               10.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 63/21

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 21 lutego 2005 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   (2005/192/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz z art. 300 ust. 3 akapity pierwszy i drugi,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
   uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   uwzględniając zgodę Rady zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze co następuje:

               (1)

               Protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich dnia 12 grudnia 2004 r., zgodnie z decyzją Rady 2004/896/WE (1).

               (2)

               W oczekiwaniu na wejście w życie Protokołu jest on tymczasowo stosowany od dnia 1 maja 2004 r.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty.

         PRZYJMUJĄ NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz ich Państw Członkowskich.
   Tekst Protokołu (2) jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich notyfikacji przewidzianej w art. 15 Protokołu. Przewodniczący Komisji dokonuje równocześnie takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 21 lutego 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 388 z 29.12.2004, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 388 z 29.12.2004, str. 6.


title: 2009/221/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/192

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2006
   (2009/221/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (4), w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0115/2008),

               1.

               udziela dyrektorowi zarządzającemu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu absolutorium z wykonania budżetu Agencji na rok budżetowy 2006;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 20.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 55.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/193

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu na rok budżetowy 2006
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (4), w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0115/2008),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2006 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania zostały przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 24 kwietnia 2007 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2005 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi

                           —

                           zauważył, że na wykonanie budżetu na rok budżetowy 2005 wpływ miały opóźnienia w rekrutacji personelu oraz że ta sytuacja miała konsekwencje dla wykorzystania środków na wydatki administracyjne,

                           —

                           zauważył, że dokumentacja transakcji, warunek wstępny istnienia wiarygodnego systemu kontroli wewnętrznej, wykazała pewne niedoskonałości oraz że dokumenty dotyczące zobowiązań i płatności były często niekompletne lub niejasne,

                           —

                           zauważył ponadto liczne niedoskonałości w zarządzaniu zamówieniami publicznymi i nalegał, by Agencja przestrzegała wszystkich wymogów prawnych;

         Kwestie ogólne, które odnoszą się do zagadnień horyzontalnych dotyczących agencji UE, a tym samym mają znaczenie także dla procedur udzielania absolutorium poszczególnym agencjom

               1.

               zauważa, że w 2006 r. budżety 24 agencji i innych organów zdecentralizowanych skontrolowanych przez Trybunał Obrachunkowy wyniosły ogółem 1 080,5 mln EUR (największym budżetem, w wysokości 271 mln EUR, dysponowała Europejska Agencja Odbudowy, a budżetem najmniejszym, wynoszącym 5 mln EUR – Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL));

               2.

               zaznacza, że do zewnętrznych organów UE podlegających procedurze kontroli i udzielania absolutorium należą obecnie nie tylko tradycyjne agencje regulacyjne, lecz również agencje wykonawcze utworzone w celu realizacji konkretnych programów, a w najbliższej przyszłości będą to także wspólne przedsięwzięcia ustanowione w formie partnerstw publiczno-prywatnych (wspólne inicjatywy technologiczne);

               3.

               zauważa, że w przypadku Parlamentu liczba agencji podlegających procedurze udzielania absolutorium zmieniała się w sposób następujący: rok budżetowy 2000: 8; 2001: 10; 2002: 11; 2003: 14; 2004: 14; 2005: 16; 2006: 20 agencji regulacyjnych i 2 agencje wykonawcze (nie licząc 2 agencji kontrolowanych przez Trybunał Obrachunkowy, lecz podlegających wewnętrznej procedurze udzielania absolutorium);

               4.

               stwierdza zatem, że proces kontroli/udzielania absolutorium stał się uciążliwy i nieproporcjonalny, biorąc pod uwagę względną wysokość budżetów agencji/organów zdecentralizowanych; zobowiązuje właściwą komisję parlamentarną do przeprowadzenia szeroko zakrojonego przeglądu procesu udzielania absolutorium agencjom i organom zdecentralizowanym z myślą o opracowaniu prostszego i bardziej racjonalnego podejścia, uwzględniając fakt, że w przyszłych latach trzeba będzie sporządzać oddzielne sprawozdania z udzielenia absolutorium coraz większej liczbie organów;

         Rozważania podstawowe

               5.

               zwraca się do Komisji, aby przed utworzeniem nowej agencji lub reformą agencji istniejącej przedstawiała jednoznaczne informacje dotyczące następujących aspektów: rodzaj agencji, cele agencji, wewnętrzna struktura zarządzania, produkty, usługi, główne procedury, grupa docelowa, klienci agencji i zainteresowane strony, oficjalne stosunki z podmiotami zewnętrznymi, odpowiedzialność za budżet, planowanie finansowe oraz polityka kadrowa;

               6.

               nalega, aby prace każdej agencji regulowane były sporządzaną przez agencję i właściwą DG roczną umową dotyczącą działalności, która powinna zawierać główne cele na nadchodzący rok, ramy finansowe oraz jasne wskaźniki umożliwiające pomiar wyników;

               7.

               nalega, aby działalność agencji podlegała regularnej kontroli (oraz kontroli ad hoc) Trybunału Obrachunkowego lub innego niezależnego audytora; uważa, że kontrole te nie powinny ograniczać się do tradycyjnych elementów zarządzania finansami i właściwego wykorzystania finansów publicznych, lecz powinny dotyczyć również efektywności i skuteczności administracji oraz obejmować ocenę każdej agencji pod kątem zarządzania finansami;

               8.

               jest zdania, że w przypadku agencji, które stale zawyżają swe potrzeby budżetowe, należy zastosować potrącenia techniczne w oparciu o liczbę nieobsadzonych stanowisk; wyraża opinię, że w perspektywie długoterminowej doprowadzi to do zmniejszenia dochodów przeznaczonych dla agencji, a więc również obniżki kosztów administracyjnych;

               9.

               za poważny problem uznaje fakt krytykowania niektórych agencji za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zamówień publicznych, rozporządzenia finansowego, regulaminu pracowniczego itd.; uważa, że główną tego przyczyną jest fakt, że przepisy i rozporządzenie finansowe są dostosowane do większych instytucji, a większość mniejszych agencji nie dysponuje masą krytyczną umożliwiającą spełnienie wymogów regulacyjnych; dlatego zwraca się do Komisji o szybkie znalezienie rozwiązania w celu poprawy efektywności poprzez połączenie funkcji administracyjnych rozmaitych agencji, co pozwoli osiągnąć masę krytyczną (przy uwzględnieniu niezbędnych zmian podstawowych przepisów regulujących agencje i ich budżetową niezależność) lub o pilne opracowanie odpowiednich przepisów dla agencji (w szczególności przepisów wykonawczych), które umożliwią agencjom pełne przestrzeganie wymogów;

               10.

               nalega, aby podczas opracowywania wstępnego projektu budżetu Komisja uwzględniała wyniki wykonania budżetu przez poszczególne agencje w poprzednich latach, zwłaszcza w roku n-1, oraz dokonywała odpowiedniej rewizji budżetu wnioskowanego przez poszczególne agencje; zwraca się do właściwej komisji o honorowanie tej rewizji, a jeśli Komisja jej nie dokona, o wprowadzenie zmian w omawianym budżecie, tak aby odpowiadał on realistycznej kwocie dostosowanej do możliwości wykonania budżetu przez odnośną agencję;

               11.

               przypomina o swojej decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2005, w której zwrócił się do Komisji z prośbą o przedstawianie co pięć lat analizy wartości dodanej każdej działającej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podjęły niezbędne kroki, zmieniając mandat tej agencji lub ją likwidując; zwraca uwagę, że w 2007 r. Komisja nie przeprowadziła ani jednej oceny; nalega, aby Komisja przedstawiła przynajmniej pięć takich ocen przed podjęciem decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2007, zaczynając od najstarszych agencji;

               12.

               uważa, że należy szybko wprowadzić zalecenia Trybunału Obrachunkowego, aby poziom subsydiów wypłacanych agencjom był zgodny z ich faktycznymi potrzebami finansowymi; uważa ponadto, że poprawki do ogólnego rozporządzenia finansowego powinny być zawarte w ramowym rozporządzeniu finansowym agencji i w ich różnych indywidualnych rozporządzeniach finansowych;

         Sposób przedstawienia danych sprawozdawczych

               13.

               zauważa, że agencje nie stosują jednego standardowego podejścia, jeśli chodzi o sposób przedstawienia ich działalności w przedmiotowym roku budżetowym oraz ich rachunków i sprawozdań w sprawie zarządzania budżetem i finansami, ani jeśli chodzi o wskazanie, czy dyrektor agencji powinien sporządzić poświadczenie wiarygodności; zauważa, że nie wszystkie agencje dokonują wyraźnego rozróżnienia pomiędzy a) przedstawieniem pracy agencji społeczeństwu a b) sprawozdaniami technicznymi z zarządzania budżetem i finansami;

               14.

               zauważa, że chociaż stałe instrukcje Komisji dotyczące przygotowywania sprawozdań z działalności nie wymagają jednoznacznie od agencji sporządzenia poświadczenia wiarygodności, wielu dyrektorów poświadczenia te sporządziło w odniesieniu do roku 2006, a w jednym przypadku zostało wniesione istotne zastrzeżenie;

               15.

               przypomina ust. 26 swojej rezolucji z dnia 12 kwietnia 2005 r. (7), w którym zachęcał dyrektorów agencji, aby odtąd do swojego rocznego sprawozdania z działalności, które jest przedstawiane razem z informacjami finansowymi i na temat zarządzania, dołączali poświadczenie wiarygodności dotyczące zgodności z prawem i prawidłowości operacji, podobne do oświadczeń podpisywanych przez dyrektorów generalnych Komisji;

               16.

               zwraca się do Komisji o wprowadzenie odpowiednich zmian do jej stałych instrukcji dla agencji;

               17.

               proponuje ponadto, aby Komisja podjęła współpracę z agencjami w celu sporządzenia zharmonizowanego modelu, który obowiązywałby wszystkie agencje i organy zdecentralizowane i zawierał wyraźne rozróżnienie pomiędzy

                           —

                           przeznaczonym dla ogółu czytelników sprawozdaniem rocznym z działalności, pracy i osiągnięć danego organu,

                           —

                           sprawozdaniami finansowymi i sprawozdaniem z wykonania budżetu,

                           —

                           sprawozdaniem z działalności podobnym do sprawozdań z działalności dyrektorów generalnych Komisji,

                           —

                           poświadczeniem wiarygodności podpisywanym przez dyrektora organu, wraz z ewentualnymi zastrzeżeniami lub uwagami, które dyrektor uzna za warte uwzględnienia przez organ udzielający absolutorium;

         Ogólne ustalenia Trybunału Obrachunkowego

               18.

               zwraca uwagę na ustalenie Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 10.29 (8), zgodnie z którym transfer środków na subsydia dokonywany przez Komisję z budżetu wspólnotowego nie jest oparty na wystarczająco uzasadnionych oszacowaniach potrzeb finansowych agencji oraz że fakt ten w połączeniu z wysokością środków przeniesionych prowadzi do dysponowania przez agencje znacznymi zasobami finansowymi; ponadto zwraca uwagę na zalecenie Trybunału, aby poziom subsydiów wypłacanych agencjom był zgodny z ich faktycznymi potrzebami;

               19.

               zauważa, że na koniec 2006 r. 14 agencji wciąż nie wprowadziło systemu księgowego ABAC (sprawozdanie roczne, przypis do pkt 10.31);

               20.

               odnotowuje uwagę Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 1.25) dotyczącą rozliczeń międzyokresowych biernych za niewykorzystane urlopy, które są uwzględniane przez niektóre agencje; zaznacza, że w poświadczeniu wiarygodności Trybunał zgłosił zastrzeżenia w przypadku trzech agencji (Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP), CEPOL i Europejska Agencja Kolejowa) w odniesieniu do roku 2006 (2005 r.: CEDEFOP, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejska Agencja Odbudowy);

         Kontrola wewnętrzna

               21.

               przypomina, że zgodnie z art. 185 ust. 3 rozporządzenia finansowego audytor wewnętrzny Komisji jest również audytorem wewnętrznym agencji regulacyjnych, które otrzymują dotacje pokrywane z budżetu UE; zaznacza, że audytor wewnętrzny podlega zarządowi i dyrektorowi danej agencji;

               22.

               zwraca uwagę na zastrzeżenie zawarte w rocznym sprawozdaniu z działalności audytora wewnętrznego za 2006 r. o następującej treści:
               „Audytor wewnętrzny Komisji nie może właściwie wypełnić określonych w art. 185 rozporządzenia finansowego obowiązków wewnętrznego audytora organów wspólnotowych z powodu braku zasobów kadrowych”;

               23.

               przyjmuje jednak do wiadomości uwagę audytora wewnętrznego, który w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2006 r. stwierdza, że od 2007 r. wszystkie agencje regulacyjne będą corocznie podlegały kontroli wewnętrznej przeprowadzanej przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS) dysponującą dodatkowymi zasobami kadrowymi przyznanymi przez Komisję;

               24.

               zwraca uwagę na coraz większą liczbę agencji regulacyjnych i wykonawczych oraz wspólnych przedsięwzięć, które na mocy art. 185 rozporządzenia finansowego podlegają kontroli przeprowadzanej przez IAS; zwraca się do Komisji o poinformowanie właściwej komisji parlamentarnej, czy zasoby kadrowe, którymi dysponuje IAS, będą wystarczające do przeprowadzania corocznych kontroli wszystkich takich organów w przyszłych latach;

               25.

               zauważa, że zgodnie z wymogiem określonym w art. 72 ust. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002 każdego roku każda agencja przesyła organowi udzielającemu absolutorium oraz Komisji sprawozdanie sporządzone przez dyrektora, podsumowujące liczbę i rodzaj kontroli wewnętrznych przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego oraz zalecenia i działania podjęte odnośnie do tych zaleceń; zwraca się do agencji o sprecyzowanie, czy wymaganie to jest spełniane, a jeśli tak – to w jaki sposób;

               26.

               w odniesieniu do zdolności do przeprowadzania kontroli wewnętrznych – zwłaszcza w mniejszych agencjach – zwraca uwagę na propozycję, którą w dniu 14 września 2006 r. audytor wewnętrzny przedstawił właściwej komisji parlamentarnej, a która dotyczy zezwolenia mniejszym agencjom na zakup usług z zakresu kontroli wewnętrznej od sektora prywatnego;

         Ocena agencji

               27.

               przypomina wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji (9) uzgodnione na posiedzeniu pojednawczym przed posiedzeniem Rady ECOFIN ds. budżetu w dniu 13 lipca 2007 r., w którym apelowano o (i) spis agencji, które Komisja zamierza ocenić, oraz (ii) spis już ocenionych agencji wraz z podsumowaniem najważniejszych ustaleń;

         Procedury dyscyplinarne

               28.

               zauważa, że ze względu na swoją wielkość poszczególne agencje mają trudności z tworzeniem rad dyscyplinarnych ad hoc złożonych z pracowników znajdujących się na odpowiednim szczeblu hierarchii zawodowej oraz że IDOC (Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych) Komisji nie jest organem właściwym dla agencji; wzywa agencje do rozważenia możliwości utworzenia międzyagencyjnej rady dyscyplinarnej;

         Projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego

               29.

               przypomina przedstawiony przez Komisję projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych (COM(2005) 59), którego celem było ustanowienie horyzontalnych ram dla tworzenia, struktury, funkcjonowania, oceny i kontroli europejskich agencji regulacyjnych; zauważa, że projekt ten stanowi pożyteczną inicjatywę w ramach wysiłków zmierzających do racjonalizacji tworzenia i działania agencji; zwraca uwagę na stwierdzenie Komisji zawarte w sprawozdaniu podsumowującym za 2006 r. (pkt 3.1, COM(2007) 274), że chociaż po opublikowaniu projektu postępy w negocjacjach utknęły w martwym punkcie, pod koniec 2006 r. ponownie podjęto merytoryczną dyskusję, tym razem na forum Rady; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że dalsze postępy w kierunku przyjęcia projektu nie były możliwe;

               30.

               w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przedstawienia komunikatu w sprawie przyszłości agencji regulacyjnych w roku 2008;

         Agencje samofinansujące się

               31.

               przypomina, że w przypadku dwóch agencji samofinansujących się absolutorium dyrektorowi udziela rada administracyjna; zauważa, że obydwie agencje odnotowują wysokie skumulowane nadwyżki z przychodów z opłat przeniesionych z lat ubiegłych:

                           —

                           Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 281 mln EUR (10),

                           —

                           Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 18 mln EUR (11);

         Kwestie szczegółowe

               32.

               odnotowuje, że z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006 Agencja otrzymała 44,738 mln EUR w środkach na zobowiązania oraz 44,738 mln EUR w środkach na płatności;

               33.

               wyraża zaniepokojenie ustaleniem zawartym w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego za 2006 r., że na koniec 2006 r. konieczne było anulowanie ponad 43 % środków na płatności, a ponadto w ostatnim kwartale roku wystąpiło nagromadzenie transakcji, czyli budżetowa zasada rzetelności nie była ściśle przestrzegana;

               34.

               zwraca ponadto uwagę na ustalenie Trybunału, że procedury ustalania budżetu i planu zatrudnienia nie były wystarczająco rygorystyczne, co spowodowało wysoką liczbę przesunięć budżetowych, niewłaściwe planowanie rekrutacji pracowników oraz nieprawidłową prezentację budżetu;

               35.

               zwraca uwagę na niski stopień wykorzystania środków na płatności w odniesieniu do działań związanych ze zwalczaniem zanieczyszczeń na morzu (67,7 %), pomimo nieustannego wspierania przez Parlament tych działań w procedurze prowadzącej do przyjęcia budżetu; wobec niemożności użycia w 2006 i 2007 r. statku usuwającego zanieczyszczenia na obszarze Łuku Atlantyckiego obejmującym wybrzeże Galicji i Zatokę Biskajską, wzywa Komisję i Agencję do wzmożenia wysiłków na rzecz osiągnięcia tego celu w 2008 r. w ramach rozporządzenia (WE) nr 2038/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki (12);

               36.

               uznaje jednak, że – jak Agencja wspomniała w swoich odpowiedziach – skutki budżetowe, jakie pociągało za sobą przeniesienie Agencji w 2006 r. z Brukseli do Lizbony, w tym odejście ponad 20 % pracowników zatrudnionych na umowy o pracę, były trudne do przewidzenia;

               37.

               odnotowuje uwagi Trybunału, że zaciągnięto zobowiązania prawne przed odpowiadającymi im zobowiązaniami budżetowymi oraz że niektóre umowy przewidywały 100 % prefinansowania;

               38.

               zwraca się do Agencji o podjęcie pilnych działań w celu rozwiązania problemu wskazanego przez Trybunał, który ustalił, że system inwentaryzacji wykazuje uchybienia i zapisy w systemie nie umożliwiają fizycznego zlokalizowania wszystkich artykułów, a w szczególności że sprzęt komputerowy nie jest umieszczony w spisie;

               39.

               zwraca uwagę, że w bilansie Agencji podano kwotę środków pieniężnych i ekwiwalentów środków pieniężnych w wysokości 11,6 mln EUR oraz skumulowaną nadwyżkę wynoszącą 7,18 mln EUR;

               40.

               zwraca uwagę na oświadczenie księgowego Agencji, który w sprawozdaniu w sprawie zarządzania budżetem i finansami stwierdza, że pomimo szczególnie istotnych starań podejmowanych przez Agencję w zakresie rekrutacji w ciągu całego roku 2006, na plan zatrudnienia i związane z nim wykonanie budżetu niekorzystny wpływ miały liczne przypadki rezygnacji pracowników spowodowane przeniesieniem Agencji do Lizbony;

               41.

               na podstawie sprawozdania z zarządzania budżetem i finansami z zainteresowaniem zauważa, że z myślą o wycofaniu systemu SI2 w 2007 r., Agencja wystąpiła o status projektu pilotażowego dotyczącego nowej generacji systemów finansowych zwanych ABAC (system rachunkowości memoriałowej) i od kwietnia 2006 r. na zasadzie zlecania usług na zewnątrz korzysta z tych samych systemów finansowych co Komisja, przy czym za działanie i utrzymanie wszystkich systemów odpowiada DG Komisji DIGIT;

               42.

               uważa, że należy dodatkowo zbadać, czy stworzenie wspólnych systemów i usług dla agencji jest wykonalne, gdyż mogłoby to być szczególnie korzystne dla mniejszych agencji, którym brak masy krytycznej, lub nowych agencji w okresie rozpoczynania działalności;

               43.

               zwraca uwagę na zawarte w sprawozdaniu rocznym Agencji stwierdzenie, że zwrot kosztów podróży coraz liczniejszych uczestników jej spotkań jest procesem pracochłonnym oraz że Agencja zajmuje się obecnie usprawnianiem odpowiednich procedur; zwraca się do Trybunału o to, by w następnych sprawozdaniach dotyczących agencji poświęcił uwagę ogólnej kwestii zwrotu przez nie kosztów podróży.

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 20.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 55.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 187 z 15.7.2008, s. 149.

      (7)  Rezolucja Parlamentu Europejskiego zawierająca uwagi dołączone do decyzji w sprawie absolutorium dla dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa na Morzu z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003 (Dz.U. L 196 z 27.7.2005, s. 139).

      (8)  Dz.U. C 273 z 15.11.2007, s. 1.

      (9)  Dokument Rady DS 605/1/07 Rev1.

      (10)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 141).

      (11)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 135).

      (12)  Dz.U. L 394 z 30.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 7 czerwca 1988 r. przyjmująca w imieniu Wspólnoty załącznik E.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0356

Dziennik Urzędowy L 161 , 28/06/1988 P. 0012 - 0015 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 14 P. 0090  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 14 P. 0090

		Decyzja Radyz dnia 7 czerwca 1988 r.przyjmująca w imieniu Wspólnoty załącznik E.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego(88/356/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 43, 113 oraz 235,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z decyzją 75/199/EWG [2], Wspólnota zawarła Międzynarodową konwencję w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego;przyjęcie załączników do Międzynarodowej konwencji w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego przyczynia się w sposób skuteczny do ułatwienia i rozwoju handlu międzynarodowej;załącznik E.4 dotyczący zwrotu pobranych opłat, może zostać przyjęty przez Wspólnotę;należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i obecnego stanu harmonizacji ustawodawstwa celnego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Załącznik E.4 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego w sprawie zwrotu pobranych opłat zostaje przyjęty w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem ogólnym i zastrzeżeniem dotyczącym normy 5.Tekst załącznika E.4 wraz z zastrzeżeniami jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę Załącznika określonego w art. 1, z zastrzeżeniami określonymi w art. 1.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 7 czerwca 1988 r.W imieniu RadyM. BangemannPrzewodniczący[1] Dz.U. C 167 z 27.6.1988.[2] Dz.U. L 100 z 21.4.1975, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK E.4DOTYCZĄCY ZWROTU POBRANYCH OPŁATWSTĘPJeśli przywożone towary, które obciążono cłami przywozowymi i podatkami, poddawane są procesom produkcyjnym lub przetwórczym (lub w pewnych okolicznościach naprawie), a następnie są wywożone, to mogą być one często oferowane do sprzedaży na rynkach zagranicznych po bardziej konkurencyjnych cenach, jeśli przy ich wywozie zostaną zwrócone nałożone na nie uprzednio cła przywozowe i podatki. Zwrot taki zapewnia procedura zwrotu pobranych opłat.Ponieważ jednak zwroty takie mogą skłaniać do przywozu zagranicznych towarów, których odpowiedniki dostępne są z własnych źródeł, może okazać się niezbędne stosowanie pewnych ograniczeń przy udzielaniu zezwoleń na zwroty opłat w odniesieniu do poszczególnych rodzajów towarów lub poszczególnych procesów przetwórczych albo produkcyjnych. Zakres stosowania zwrotu pobranych opłat będzie w miarę potrzeby określany indywidualnie przez poszczególne kraje.Niniejszy załącznik określa zasady zwrotu pobranych opłat nie tylko w wypadkach, gdy towary poddawane są procesom przetwórczym, produkcyjnym lub naprawie, ale też przewiduje możliwość zwrotu pobranych opłat w wypadku, gdy przywożone towary były następnie ponownie wywożone w tym samym stanie. Załącznik nie obejmuje jednak zwrotu opłat na zasadzie powszechności, gdy towary są zwracane dostawcy jako nieodpowiadające warunkom kontraktu. Załącznik nie obejmuje też zwrotu innych opłat niż cła przywozowe i podatki.DEFINICJEW rozumieniu niniejszego załącznika:a) określenie "procedura zwrotu pobranych opłat" oznacza postępowanie celne, które przy wywozie towarów zapewnia całkowity lub częściowy zwrot ceł przywozowych i podatków nałożonych na towary lub na zawarte materiały, zastosowane do ich produkcji;b) określenie "zwrot" oznacza sumę ceł przywozowych i podatków, zwróconą w wyniku procedury zwrotu pobranych opłat;c) określenie "cła przywozowe i podatki" oznacza cła i wszelkie inne opłaty, podatki, akcyzy lub inne należności pobierane od przywozu lub w związku z przywozem towarów z zagranicy, z wyjątkiem opłat i należności, których wysokość jest ograniczona do przybliżonych kosztów świadczonych usług.ZASADA1. NormaProcedurę zwrotu pobranych opłat regulują przepisy niniejszego załącznika.ZAKRES STOSOWANIA2. NormaUstawodawstwo krajowe określa wypadki, w których może być żądany zwrot opłat, oraz warunki zwrotu.Uwaga 1 :Wypadki, w których może być żądany zwrot, mogą być ograniczone do niektórych towarów lub grup towarów albo też przeznaczenia towarów. Zwrot może być też ograniczony do niektórych kategorii ceł przywozowych i podatków lub do wypadków, w których towary poddawane są procesom przetwórczym i produkcyjnym lub naprawie albo też innym określonym sposobom użytkowania. Zwrot w odniesieniu do towarów używanych do produkcji towarów przeznaczonych do wywozu nie obejmuje zazwyczaj zwykłych pomocniczych środków produkcyjnych, takich jak smary, ale może odnosić się do odpadów i strat powstających w procesie produkcyjnym.Uwaga 2 :Zwrot w ramach procedury zwrotu pobranych opłat nie jest przyznawany w wypadkach, gdy cła przywozowe i podatki zostały lub zostaną zwrócone na podstawie innych przepisów.3. Zalecenie praktyczneProcedura zwrotu pobranych opłat jest również stosowana w wypadkach, gdy towary lub materiały obciążone cłami przywozowymi i podatkami zostały zastąpione równorzędnymi towarami lub materiałami stosowanymi w przetwórstwie lub produkcji wywożonych towarów.WARUNKI DO SPEŁNIENIA4. NormaZainteresowane strony będą prowadzić ewidencję lub księgowość umożliwiającą potwierdzenie zasadności żądanego zwrotu.5. NormaJeśli przy przywozie towarów do wykorzystania w kraju wiadomo lub przewiduje się, że będzie żądany zwrot, to w celu ułatwienia załatwiania późniejszego wniosku o zwrot od osoby zgłaszającej towary do odprawy celnej może być żądane złożenie oświadczenia potwierdzającego taki zamiar; jednak dokonanie zwrotu nie będzie wstrzymywane jedynie wskutek niezłożenia takiego oświadczenia ani też wskutek tego oświadczenia nie będzie żądany wywóz towarów.Uwaga:Władze celne mogą wymagać, aby towary, w odniesieniu do których będzie złożony wniosek o zwrot pobranych opłat, zostały oddzielone od innych towarów lub były przetwarzane lub produkowane pod kontrolą celną.OKRES POZOSTAWANIA TOWARÓW NA OBSZARZE CELNYM6. NormaGdy ustalony jest okres, po którego przekroczeniu towary nie podlegają procedurze zwrotu, przy ustalaniu tego okresu będą uwzględniane rodzaje procesów przetwórczych lub produkcyjnych, którym mogą być poddawane te towary, jak również wchodzące w grę czynniki handlowe i inne.7. Zalecenie praktyczneGdy ustalony jest okres do wywozu towarów, należy go na wniosek przedłużyć, jeżeli władze celne uznają przyczyny przedłużenia za uzasadnione.OŚWIADCZENIE O WYWOZIE I ŻĄDANIE ZWROTU OPŁAT8. NormaOświadczenie o wywozie towarów za zwrotem pobranych opłat wraz z uzasadniającymi dokumentami będzie składane we właściwym urzędzie celnym.9. Zalecenie praktyczneNa wniosek osoby wywożącej towar i z przyczyn uznanych za uzasadnione władze celne powinny w miarę możliwości zezwolić na przeprowadzenie kontroli towarów przeznaczonych do wywozu poza miejscem urzędowania, przy czym koszty takiej kontroli ponosi wnioskodawca.Władze celne mogą żądać, aby towary przeznaczone do wywozu zostały poddane kontroli celnej poza miejscem urzędowania.10. Zalecenie praktyczneW wypadku gdy wywóz towarów podlegających procedurze zwrotu pobranych opłat jest kontrolowany na podstawie ewidencji osoby wywożącej towar, władze celne zazwyczaj zrzekają się kontroli tych towarów.11. NormaWniosek o zwrot zawiera (lub posiadać w załączonych dokumentach) dowód wymagany do wykazania, że warunki wymagane dla zwrotu pobranych opłat zostały spełnione.Uwaga:Szczegółowe wymagania władz celnych dla zwrotu opłat są następujące:a) wskazanie wnioskodawcy,b) pierwotna odprawa celna przywozowa (na przykład numer i data zgłoszenia celnego),c) uiszczone cło przywozowe i podatki,d) rodzaj lub nazwa taryfowa oraz ilość towarów,e) zastosowany proces przetwórczy lub produkcyjny, jakim zostały poddane towary,f) szczegóły dotyczące wywozu.12. Zalecenie praktyczneGdy ustalony jest okres, po którego przekroczeniu towary nie podlegają procedurze zwrotu, należy podjąć kroki mające na celu jego przedłużenia, jeżeli względy handlowe lub inne uznane będą przez władze celne za uzasadnione.ZWROT OPŁAT13. NormaOpłaty będą zwracane możliwie najszybciej po uznaniu żądania.14. Zalecenie praktyczneOpłaty są również zwracane przy zdeponowaniu towarów w magazynie celnym, pod warunkiem że zostaną one potem wywiezione.15. Zalecenie praktyczneWładze celne dokonują na żądanie zwrotu opłat okresowo w odniesieniu do towarów wywożonych przez określony czas.INFORMACJE DOTYCZĄCE ZWROTU OPŁAT16. NormaWładze celne zapewnią, aby wszelkie informacje dotyczące procedury zwrotu pobranych opłat były łatwo dostępne dla każdej zainteresowanej osoby.--------------------------------------------------Komentarze i zalecenia, które mają zostać sprawdzone przez Wspólnotę w odniesieniu do załącznika E.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego1. Zastrzeżenie ogólne (uwaga ogólna)Prawodawstwo wspólnotowe ogólnie obejmuje przepisy niniejszego załącznika. Jednakże w dziedzinach nie objętych prawodawstwem wspólnotowym Państwa Członkowskie wprowadzają, jeżeli to konieczne, własne zalecenia.2. Norma 5Zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu musi zawierać niektóre szczegóły dotyczące systemu ustaleń dotyczących zwrotu ulgi z tytułu obrotu uszlachetniającego. Ponadto wykorzystanie tego systemu zakłada, że zezwolenie obrotu uszlachetniającego zostało wydane lub, w niektórych przypadkach, złożono o nie wniosek przed zgłoszeniem o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.--------------------------------------------------