title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2001 z dnia 15 listopada 2016 r. w sprawie wkładu Unii w ustanowienie banku uranu nisko wzbogaconego (LEU) pod kontrolą Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i w bezpieczne zarządzanie tym bankiem

text:
               16.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/22

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/2001
   z dnia 15 listopada 2016 r.
   w sprawie wkładu Unii w ustanowienie banku uranu nisko wzbogaconego (LEU) pod kontrolą Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i w bezpieczne zarządzanie tym bankiem
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią”), która w rozdziale III zawiera listę środków mających na celu zwalczanie takiego rozprzestrzeniania; środki te należy przyjąć zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich.

               (2)

               Unia aktywnie wdraża strategię i stosuje środki wymienione w jej rozdziale III, w szczególności przez przeznaczanie zasobów finansowych na wspieranie określonych projektów prowadzanych przez instytucje wielostronne, takie jak Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA).

               (3)

               Artykuł IV Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) przewiduje nieodłączne prawo wszystkich Stron NPT do rozwoju badań, produkcji i wykorzystania energii jądrowej dla celów pokojowych, bez dyskryminacji i zgodnie z art. I i II NPT. Przewiduje on także, że wszystkie Strony NPT zobowiązują się współpracować w przyczynianiu się, indywidualnie lub wspólnie z innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi, do dalszego rozwoju wykorzystania energii jądrowej dla celów pokojowych, w szczególności na terytoriach państw Stron Układu niedysponujących bronią jądrową, z należytym uwzględnieniem potrzeb rozwijających się regionów świata.

               (4)

               Wielostronne podejścia w zakresie jądrowego cyklu paliwowego mogą zapewniać państwom, które postanowiły korzystać z energii jądrowej do celów pokojowych, alternatywę dla opracowywania krajowych jądrowych cykli paliwowych, przy jednoczesnym uniknięciu ryzyka rozprzestrzeniania.

               (5)

               Na mocy art. III swojego statutu MAEA jest upoważniona do wykonywania czynności, w tym nabywania paliwa jądrowego, usług i sprzętu oraz ustanawiania własnych obiektów i zakładów, w celu ułatwienia praktycznego stosowania energii jądrowej do celów pokojowych.

               (6)

               We wrześniu 2006 r. Nuclear Threat Initiative (NTI), niezależna organizacja pozarządowa z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, zaoferowała MAEA dotację w wysokości 50 000 000 USD, by pomóc stworzyć zasoby uranu nisko wzbogaconego będące własnością MAEA i przez nią zarządzane, pod warunkiem że Agencja będzie w stanie zebrać dodatkową kwotę 100 000 000 USD, w tym dotacje z innych państw członkowskich MAEA i od darczyńców, oraz utworzyć rezerwę paliwa jądrowego.

               (7)

               W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła konkluzje popierające ustanowienie banku paliwa jądrowego pod kontrolą MAEA i bezpieczne nim zarządzanie. Stwierdziła ona również, że Unia planuje wnieść wkład na rzecz tego projektu w wysokości do 25 000 000 EUR, gdy tylko Rada Zarządzających MAEA określi i zatwierdzi warunki i sposób utworzenia tego banku. Komisja Europejska przekazała już 20 000 000 EUR na nabycie uranu nisko wzbogaconego.

               (8)

               W dniu 3 grudnia 2010 r. Rada Zarządzających MAEA przyjęła rezolucję GOV/2010/70 zatwierdzającą ustanowienie banku uranu nisko wzbogaconego (LEU) pod kontrolą MAEA i potwierdziła, że działalność tego banku będzie finansowana wyłącznie z wkładów pozabudżetowych.

               (9)

               Punkt 15 dokumentu GOV/2010/67, zatytułowany „Zapewnienie dostaw”: ustanowienie banku uranu nisko wzbogaconego (LEU) pod kontrolą MAEA w celu zapewniania dostaw LEU państwom członkowskim, przewiduje, że „Agencja jest właścicielem LEU znajdującego się w banku LEU pod kontrolą MAEA i LEU jest pod kontrolą Agencji i w jej formalnym posiadaniu. Agencja odpowiada za przechowywanie i ochronę materiałów znajdujących się w jej posiadaniu przez zapewnienie, za pośrednictwem umowy w sprawie siedziby, że LEU jest chroniony przed klęskami żywiołowymi i innymi zagrożeniami, nieuprawnionym usunięciem lub przekierowaniem, uszkodzeniem lub zniszczeniem, w tym sabotażem, oraz przymusowym zajęciem. Ponadto Agencja, za pośrednictwem umowy w sprawie siedziby, zapewnia stosowanie środków zabezpieczających MAEA do LEU przechowywanego w banku LEU pod kontrolą MAEA, jak również stosowanie norm i środków bezpieczeństwa, a także środków ochrony fizycznej przez państwo lub państwa siedziby”. Punkt 16 GOV/2010/67 stanowi ponadto, że „Agencja, pod warunkiem zatwierdzenia przez Radę, zawiera z każdym państwem siedziby umowę w sprawie siedziby, podobną do obowiązującej umowy w sprawie siedziby MAEA, w celu zapewnienia magazynom bezpieczeństwa i ochrony oraz odpowiedniego ubezpieczenia od odpowiedzialności i w celu przyznania Agencji tych przywilejów i immunitetów, które są niezbędne do niezależnego funkcjonowania banku LEU pod kontrolą MAEA, w tym prawa do transportu LEU z banku i do niego, zgodnie z tym, co Agencja określiła na mocy statutu i umowy (umów) w sprawie siedziby. Ponadto, w razie potrzeby, z państwami sąsiadującymi z państwem siedziby zawiera się umowy w sprawie gwarantowanego tranzytu”.

               (10)

               W banku LEU pod kontrolą MAEA będzie składowane do 60 cylindrów typu 30B zawierających standardowy, komercyjny, nisko wzbogacony heksafluorek uranu. Bank LEU pod kontrolą MAEA będzie znajdował się w magazynie LEU pod kontrolą MAEA i będzie obsługiwany przez zakład metalurgiczny Ulba i kontrolowany w Republice Kazachstanu przez Komitet ds. Nadzoru i Kontroli Atomowej i Energetycznej.

               (11)

               MAEA uzgodniła z Kazachstanem, państwem siedziby, podstawowe ramy prawne. Z Federacją Rosyjską podpisano umowę w sprawie tranzytu, zatwierdzoną przez Radę Zarządzających MAEA (GOV/2015/36). Ukończono projektowanie nowego magazynu LEU pod kontrolą MAEA, a MAEA stwierdziła, że spełnia on obowiązujące przepisy MAEA dotyczące norm bezpieczeństwa i wytyczne MAEA w zakresie ochrony. Szczegółowy kosztorys nowego magazynu LEU pod kontrolą MAEA został sporządzony i zatwierdzony w sposób niezależny. Umowa o partnerstwie między MAEA a podmiotem zarządzającym magazynem określająca warunki współpracy w zakresie budowy magazynu LEU pod kontrolą MAEA została sfinalizowana. Agencja planuje obecnie prace przygotowawcze do nabycia LEU.

               (12)

               Zgodnie z projektem i planem finansowym, jak opisano w zaktualizowanym sprawozdaniu dyrektora generalnego MAEA (GOV/INF/2016/8) pt. „Zapewnienie dostaw: ustanowienie banku uranu nisko wzbogaconego (LEU) pod kontrolą MAEA w celu zapewniania dostaw LEU państwom członkowskim”, całkowity koszt projektu LEU jest szacowana na 118 863 000 EUR,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W celu natychmiastowego i praktycznego wprowadzenia w życie niektórych elementów strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia Unia wnosi wkład na rzecz ustanowienia banku nisko wzbogaconego uranu (LEU) pod kontrolą Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA lub „Agencja”) i bezpiecznego zarządzania tym bankiem, aby zmniejszyć rosnące ryzyko proliferacji spowodowane rozprzestrzenianiem się technologii wrażliwych dotyczących jądrowego cyklu paliwowego. Unia podejmuje działania w celu wsparcia banku LEU pod kontrolą MAEA w postaci LEU, by osiągnąć następujące cele:

               a)

               umożliwić państwom wykonywanie ich praw na podstawie art. IV NPT przy jednoczesnym uniknięciu ryzyka proliferacji; oraz

               b)

               służyć jako mechanizm ostatniej szansy w celu wsparcia rynku komercyjnego bez powodowania zakłóceń na rynku, w przypadku gdy dostawa LEU do państwa członkowskiego MAEA jest zakłócona i nie może zostać przywrócona za pomocą środków handlowych oraz gdy takie państwo członkowskie MAEA spełnia kryteria kwalifikowalności.

         2.   Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia wnosi wkład na rzecz ustanowienia banku LEU pod kontrolą MAEA i bezpiecznego zarządzania tym bankiem poprzez finansowanie działań związanych z ochroną, w tym ochroną fizyczną, transportem, zabezpieczaniem, oraz wkłady na rzecz bezpiecznego zarządzania bankiem LEU. Projekt jest realizowany z korzyścią dla wszystkich państw, które postanowiły korzystać z energii jądrowej do celów pokojowych.
   Szczegółowy opis projektu znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Techniczna realizacja projektu, o której mowa w art. 1 ust. 2, spoczywa na MAEA. MAEA wykonuje te zadania pod kontrolą WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z MAEA.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację działań, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 4 362 200 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę o finansowaniu z MAEA. Umowa ta zobowiązuje MAEA do zapewnienia, by wkład Unii został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Komisja informuje Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia umowy o finansowaniu.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wdrażania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez MAEA. Sprawozdania MAEA stanowią dla Rady podstawę do sporządzenia oceny.
   2.   Komisja dostarcza informacji na temat finansowych aspektów realizacji projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja wygasa po upływie 60 miesięcy od dnia zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3. Jeżeli jednak do tego czasu nie zostanie zawarta umowa o finansowaniu, niniejsza decyzja wygasa sześć miesięcy po wejściu w życie.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 listopada 2016 r.

            W imieniu Rady

         I. KORČOK

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

         Wkład Unii w ustanowienie banku uranu nisko wzbogaconego (LEU) pod kontrolą Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i bezpieczne zarządzanie tym bankiem

      I.   WPROWADZENIE
      Kontekst
      W grudniu 2010 r. dyrektor generalny MAEA został upoważniony przez Radę Zarządzających do rozpoczęcia tworzenia banku uranu nisko wzbogaconego (LEU) i przedstawił szczegółowy plan jego utworzenia i bezpiecznego zarządzania nim.
      W dniu 20 grudnia 2011 r. MAEA potwierdziła w Stałym Przedstawicielstwie Republiki Kazachstanu przy MAEA, na podstawie informacji przekazanych Agencji przez Kazachstan w dokumencie wyrażającym zainteresowanie projektem, że zakład metalurgiczny Ulba (UMP) jest odpowiedni na siedzibę banku LEU pod kontrolą MAEA, zgodnie z wymogami zawartymi w dokumencie GOV/INF/2011/7.
      MAEA wysłała kilka delegacji do Kazachstanu w latach 2011–2016, by ocenić UMP oraz krajowe ramy regulacyjne w celu zapewnienia, aby bank LEU był w stanie spełnić obowiązujące przepisy MAEA dotyczące norm bezpieczeństwa i wytyczne MAEA w zakresie ochrony. Oceny te zostały przeprowadzone w dziedzinie bezpieczeństwa infrastruktury, bezpieczeństwa sejsmicznego, gotowości na wypadek sytuacji wyjątkowej i działania w sytuacjach wyjątkowych, bezpieczeństwa i ochrony transportu oraz ochrony fizycznej.
      W dniu 27 sierpnia 2015 r. MAEA i Kazachstan podpisały umowę w sprawie siedziby. Umowa ta ustanawia Kazachstan jako państwo siedziby banku LEU pod kontrolą MAEA i stanowi ramy prawne dla Kazachstanu, co ma zapewnić zarządzanie bankiem LEU pod kontrolą MAEA i jego nadzorowanie zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Kazachstanu oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami MAEA dotyczącymi norm bezpieczeństwa i wytycznymi MAEA w zakresie ochrony.
      W dniu 27 sierpnia 2015 r. MAEA podpisała z UMP umowę w sprawie podmiotu zarządzającego magazynem. Umowa ta ustanawia UMP jako zakład, w którym będzie zlokalizowany bank LEU pod kontrolą MAEA, i stanowi ramy prawne dla UMP, co ma zapewnić funkcjonowanie banku LEU pod kontrolą MAEA i zarządzanie nim zgodnie z jego licencją, krajowymi ramami regulacyjnymi oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami MAEA dotyczącymi norm bezpieczeństwa i wytycznymi MAEA w zakresie ochrony.
      Ponadto MAEA i kazachskie Ministerstwo Energetyki podpisały umowę techniczną w sprawie szczegółowych ustaleń, które zostaną wdrożone w celu ustanowienia w Kazachstanie banku LEU pod kontrolą MAEA (zwaną dalej „umową techniczną”). Zgodnie z umową techniczną każda ze stron zapewnia niezbędne zasoby na realizację swoich odpowiednich działań na rzecz szybkiego ustanowienia banku LEU pod kontrolą MAEA, w tym działań mających na celu zapewnienie zgodności z obowiązującymi przepisami MAEA dotyczącymi norm bezpieczeństwa i wytycznymi MAEA w zakresie ochrony. Na mocy umowy technicznej strony ustanowiły wspólny komitet koordynacyjny w celu ułatwienia wykonania umowy technicznej i zatwierdziły plan konkretnych działań, w celu zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania banku LEU pod kontrolą MAEA zgodnie z obowiązującymi przepisami MAEA dotyczącymi norm bezpieczeństwa i wytycznymi MAEA w zakresie ochrony. Umowa techniczna przewiduje, że działania te zostaną zakończone w ciągu dwóch lat od podpisania umów lub do września 2017 r.
      W listopadzie 2015 r. UMP rozpoczęło projektowanie nowego magazynu LEU pod kontrolą MAEA dla banku LEU pod kontrolą MAEA. Delegacja MAEA odwiedziła UMP od 29 lutego do 4 marca 2016 r. w celu oceny postępów prac nad projektem. Delegacja MAEA zbadała, czy w procesie projektowania odpowiednio uwzględniono obowiązujące przepisy MAEA dotyczące norm bezpieczeństwa i wytyczne MAEA w zakresie ochrony. Delegacja MAEA oceniła projekt w pięciu obszarach technicznych: struktura budynków, analiza bezpieczeństwa, ochrona radiologiczna, gotowość na wypadek sytuacji wyjątkowej i działania w sytuacjach wyjątkowych oraz ochrona fizyczna obiektów jądrowych. Przegląd proponowanego projektu oraz odpowiednich dokumentów uzupełniających doprowadził do ogólnego wniosku, że projekt przewiduje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony fizycznej obiektów jądrowych i przestrzegania wytycznych w zakresie ochrony.
      Po zakończeniu prac nad projektem i jego przeglądu przez MAEA w maju 2016 r. podpisano umowę o partnerstwie pomiędzy MAEA i UMP. Umowa ta przewiduje techniczne i finansowe warunki utworzenia magazynu LEU pod kontrolą MAEA. Oznacza to znaczący krok ku ustanowieniu banku LEU pod kontrolą MAEA.
      W pochodzącym z maja 2016 r. sprawozdaniu Rady Zarządzających GOV/INF/2016/8 podkreślono, że poczyniono znaczne postępy. Dokument ten stanowi pierwszy podstawowy kompleksowy projekt i plan finansowy.
      W dokumencie Rady Zarządzających GOV/2010/67 upoważniono dyrektora generalnego MAEA do ustanowienia banku LEU pod kontrolą MAEA i ustalono, że koszty (w tym koszty zasobów ludzkich) związane z ustanowieniem i funkcjonowaniem banku LEU pod kontrolą MAEA muszą być pokrywane wyłącznie z dobrowolnych wkładów pozabudżetowych bez wpływu na zwykły budżet MAEA. W tym celu z projektu banku LEU pod kontrolą MAEA pokrywa się koszty różnych działów MAEA w zakresie wkładu oraz wsparcia technicznego udzielanego ekspertom i specjalistom pracującym nad projektem poprzez wykorzystanie umów o gwarantowanym poziomie usług. Umowy te, określające usługi świadczone przez działy na rzecz projektu w celu realizacji planu projektu (w tym planu konkretnych działań), jak również koszty dla poziomu wsparcia udzielanego przez każdy dział, zostały sfinalizowane i uzgodnione w marcu 2016 r.
      Począwszy od 1 kwietnia 2016 r., niektóre państwa członkowskie, Komisja, Nuclear Threat Initiative (NTI) i Światowy Instytut Transportu Jądrowego (WNTI) zobowiązały się do zapewnienia środków finansowych na kwotę około 124 900 000 USD i 25 000 000 EUR, a wkłady otrzymane przez Agencję od tego dnia wynoszą 124 900 000 USD i 20 000 000 EUR. Wkłady finansowe zostały przekazane przez Nuclear Threat Initiative (50 000 000 USD), Stany Zjednoczone (50 000 000 USD), Zjednoczone Emiraty Arabskie (10 000 000 USD), Norwegię (5 000 000 USD), Kuwejt (10 000 000 USD), WNTI (10 000 EUR) i Kazachstan (400 000 USD). Kwota 20 000 000 EUR przekazana przez Komisję jest przeznaczona na zakup LEU na potrzeby banku LEU pod kontrolą MAEA, zaś kwota do 5 000 000 EUR została zadeklarowana na zwiększenie bezpieczeństwa. Środki finansowe na zwiększenie bezpieczeństwa (do 5 000 000 EUR) są przedmiotem niniejszego załącznika.
      Kolejne kluczowe etapy powstawania banku LEU pod kontrolą MAEA to:

                  a)

                  zakończenie tworzenia magazynu LEU pod kontrolą MAEA, w tym zakończenie budowy; potwierdzenie, że budynki i urządzenia spełniają założenia projektowe i obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i ochrony;

                  b)

                  uzgodnienie z UMP programu zarządzania pojemnikami, by zapewnić długoterminowe bezpieczeństwo i ochronę cylindrów oraz ich gotowość do transportu;

                  c)

                  uruchomienie zakładu;

                  d)

                  nabycie LEU pod kontrolą MAEA oraz transport do magazynu;

                  e)

                  rozpoczęcie funkcjonowania.

            Cele projektu
      Przyczynienie się do ustanowienia banku LEU pod kontrolą MAEA i bezpiecznego zarządzania nim, w szczególności przez zapewnienie wysokich poziomów bezpieczeństwa i ochrony podczas transportu i magazynowania, zgodnie z normami bezpieczeństwa i wytycznymi w zakresie ochrony MAEA.
      Korzyści
      Osiągnięte zostaną następujące korzyści:

                  a)

                  zwiększenie zapewnienia dostaw paliwa jądrowego dokonywanych w bezpieczny i chroniony sposób; oraz

                  b)

                  wspieranie MAEA w zapewnianiu bezpieczeństwa i ochrony transportu LEU od zamówienia do dostawy, a także podczas składowania w siedzibie banku LEU.

            II   OPIS DZIAŁAŃ
      Bank LEU
      Bank LEU pod kontrolą MAEA obejmie fizyczny zapas około 90 ton LEU, ilość potrzebną do jednego początkowego załadunku nowoczesnego reaktora lekkowodnego (co odpowiada około trzem załadunkom rdzenia) do wytwarzania energii elektrycznej, wraz z towarzyszącymi im urządzeniami i usługami. Zapasy będą własnością MAEA. Bank LEU pod kontrolą MAEA będzie działał zgodnie z określonymi niedyskryminacyjnymi kryteriami dotyczącymi przekazywania LEU państwu odbiorcy. Kryteria te są w pełni zgodne ze statutem MAEA i zostały zatwierdzone przez Radę Zarządzających. Obiekt jądrowy wykorzystujący LEU musi być przedmiotem porozumień o zabezpieczeniach zawartych z MAEA oraz być w pełni zgodny z takimi porozumieniami.
      Wsparcie Unii
      Unia będzie wspierać bank LEU pod kontrolą MAEA w sposób komplementarny, stosując różne instrumenty. W 2011 r. w Instrumencie na rzecz Stabilności zapewniono już wkład finansowy na nabycie LEU w wysokości 20 000 000 EUR.
      Niniejsza decyzja przyczyni się do bezpiecznego funkcjonowania banku LEU pod kontrolą MAEA i zarządzania nim. Odpowiednie działania zaplanowane przez MAEA, w których realizację niniejsza decyzja wniesie wkład finansowy, mogą obejmować:
      1.   Wspieranie utworzenia bezpiecznego magazynu do przechowywania 90 ton LEU
      Pozycja ta obejmuje koszty realizacji działań zawartych w planie projektu, w tym planu konkretnych działań za rok 2017 oraz działań następczych w 2018 r. Plan konkretnych działań, uzgodniony przez MAEA, UMP i Komitet ds. Nadzoru i Kontroli Atomowej i Energetycznej w Kazachstanie, jest wykazem działań uznanych za niezbędne do modernizacji infrastruktury, wyposażenia, procedur i praktyk w celu zapewnienia, aby bank LEU pod kontrolą MAEA został ustanowiony, funkcjonował i był chroniony, a uran – magazynowany, zgodnie z odpowiednimi przepisami MAEA dotyczącymi norm bezpieczeństwa i wytycznymi MAEA w zakresie ochrony. Działania te zostały opracowane w oparciu o kilka ocen przeprowadzonych w latach 2012–2016. W szczególności delegacja Agencji w styczniu 2016 r. określiła również pewne dodatkowe urządzenia zewnętrzne, które będą potrzebne, by magazyn działał zgodnie z normami MAEA dotyczącymi gotowości na wypadek sytuacji wyjątkowej i dotyczącymi działań w sytuacjach wyjątkowych.
      Działania te obejmują opracowywanie procedur bezpiecznej eksploatacji, zapewnienia wyposażenia potrzebnego do utrzymania gotowości na wypadek sytuacji wyjątkowej i do wykonywania działań w sytuacjach wyjątkowych oraz do ochrony przed promieniowaniem, a także zapewnienie powiązanych szkoleń; organizowanie warsztatów na tematy istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa banku LEU pod kontrolą MAEA (np. kultura bezpieczeństwa jądrowego); obserwację ćwiczeń na wypadek awarii w zakładzie; oraz działania w następstwie oceny w celu sprawdzenia zgodności działań modernizacyjnych z odpowiednimi normami bezpieczeństwa MAEA i wytycznymi MAEA w zakresie ochrony przed uruchomieniem.
      LEU zostanie umieszczony w magazynie LEU pod kontrolą MAEA, jedynie gdy MAEA stwierdzi, że bank LEU pod kontrolą MAEA został ustanowiony zgodnie z obowiązującymi przepisami MAEA dotyczącymi norm bezpieczeństwa i wytycznymi MAEA w zakresie ochrony i że funkcjonuje zgodnie z nimi. Dlatego też MAEA wyśle delegację, której wizyta planowana jest na lato 2017 r., by potwierdziła ona, że ukończony budynek i jego kluczowe wyposażenie spełniają założenia projektowe, a całość infrastruktury niezbędnej do spełnienia obowiązujących przepisów bezpieczeństwa i ochrony została zainstalowana.
      W okresie dwóch lat budżet będzie obejmował koszty planowania, wykonania, wspierania i sprawozdawczości związane z realizacją działań zawartych w planie projektu i planie konkretnych działań, w tym koszty zasobów ludzkich MAEA, w celu zapewnienia, aby – zgodnie z mandatem dotyczącym projektu banku LEU pod kontrolą MAEA – nie zostały wykorzystane żadne zwykłe środki budżetowe.
      2.   Zapewnienie bezpiecznego transportu 90 ton LEU
      Oczekuje się, że 90 ton LEU zostanie przetransportowanych z zakładu sprzedawcy (lub sprzedawców) do zakładu metalurgicznego Ulba w Ust-Kamienogorsku, w Kazachstanie, gdzie zostanie zlokalizowany bank LEU pod kontrolą MAEA. Dostawy LEU przemieszczane na obszarach różnych jurysdykcji muszą spełniać wszystkie wymogi dotyczące dokumentacji, ubezpieczenia, zatwierdzenia tranzytu oraz wymogi dotyczące oznakowania, w tym przepisy różnych państw dotyczące ochrony fizycznej, które są zawarte w odpowiednich konwencjach i zaleceniach opracowanych pod auspicjami MAEA, a także wymogi bezpieczeństwa Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO). Wydatki związane z transportem LEU zależeć będą od położenia geograficznego sprzedawcy lub sprzedawców LEU i odległości w transporcie morskim i lądowym między sprzedawcą lub sprzedawcami a zakładem metalurgicznym Ulba (UMP) w Kazachstanie oraz od liczby portów zawinięcia i liczby przekraczanych granic, wymaganych do zrealizowania dostawy. Pozycja ta obejmuje: opracowanie specyfikacji technicznych z urzędnikami MAEA i wkład specjalistów zewnętrznych; planowanie transportu i nadzór nad nim; ubezpieczenie; wyczarterowanie statku w celu zwiększenia bezpieczeństwa transportu morskiego; konsultacje w sprawie oceny ryzyka w odniesieniu do bezpieczeństwa trasy transportu i w sprawie planowania takiej trasy; a także ochronę podczas transportu morskiego, w portach zawinięcia oraz miejscach tranzytu.
      3.   Zapewnienie długoterminowego przechowywania 90 ton LEU
      LEU zostanie umieszczony w specjalnym magazynie na terenie UMP w Ust-Kamienogorsku, w Kazachstanie. LEU pod kontrolą MAEA będzie przechowywany w cylindrach 30B. Podmiot zarządzający magazynem, w imieniu MAEA, będzie odpowiedzialny za przechowywanie i ochronę LEU, zgodnie z normami bezpieczeństwa i wytycznymi w zakresie ochrony MAEA. Operacja obejmuje zakup cylindrów 30B, które zapewnią ochronę fizyczną i bezpieczne przechowywanie LEU. Analizy bezpieczeństwa wskazują, że takie pojemniki zapewniają pewne i bezpieczne warunki przechowywania przez okres do 50 lat. Oprócz zapewniania bezpieczeństwa grubość ścianek cylindrów i ich ogólna konstrukcja przyczyniają się do ochrony fizycznej przed sabotażem i kradzieżą.
      Kluczowym działaniem dla zapewnienia długotrwałego przechowywania LEU jest wdrożenie programu zarządzania cylindrami, w tym rutynowa inspekcja i ponowna certyfikacja składowanych cylindrów 30B, pod kątem zgodności z normą ISO 7195, jak również dla zapewnienia gotowości do transportu do państw członkowskich. Wymaga to zamówień na usługi dotyczące ponownej certyfikacji cylindrów przez upoważnionych inspektorów, a także działania pracowników UMP w celu wsparcia wykonywania testów.
      Ponadto podczas długotrwałego przechowywania LEU pod kontrolą MAEA, MAEA będzie przeprowadzać rutynowe i doraźne działania monitorujące, w tym będzie przyjmować i weryfikować roczne sprawozdania UMP oraz dokonywać ich przeglądu. Będzie to obejmować coroczne spotkania z UMP, by dokonać przeglądu działań z zakresu bezpieczeństwa i ochrony związanych z bankiem LEU pod kontrolą MAEA, jak również inne rodzaje wizyt w UMP w celu zapewnienia, aby do banku LEU pod kontrolą MAEA nadal stosowane były odpowiednie przepisy MAEA dotyczące norm bezpieczeństwa i wytyczne MAEA w zakresie ochrony.
      To działanie będzie prowadzone przez pięć lat.
      III.   CZAS TRWANIA
      Planowany okres realizacji projektu wynosi 60 miesięcy, począwszy od podpisania umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3.
      IV.   BENEFICJENCI
      Beneficjentami projektu będącego przedmiotem niniejszej decyzji są wszystkie kwalifikujące się państwa odbiorcy usług banku LEU pod kontrolą MAEA, spełniający warunki dostępu do banku LEU zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Radę Zarządzających MAEA.
      V.   PODMIOT REALIZUJĄCY PROJEKT
      Techniczne wdrożenie projektu, jak opisano powyżej, zostanie powierzone MAEA i będzie prowadzone pod kontrolą WP. Projekt będzie realizowany bezpośrednio przez pracowników MAEA, ekspertów z innych organów krajowych właściwych w zakresie kwestii jądrowymi i przez wykonawców. W przypadku wykonawców zamawianie wszelkich towarów, prac lub usług przez MAEA w związku z niniejszą decyzją będzie prowadzone zgodnie z postanowieniami umowy o finansowaniu, która zostanie zawarta przez Komisję z MAEA.
      VI.   SPRAWOZDAWCZOŚĆ
      Podmiot realizujący projekt przygotuje:

                  a)

                  regularne sprawozdania z realizacji projektu;

                  b)

                  sprawozdanie końcowe, nie później niż dwa miesiące po zakończeniu realizacji projektu.

            Sprawozdania będą przesyłane WP.


title: 2010/796/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL COPPS/1/2010 z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)

text:
               22.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 338/49

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUPOL COPPS/1/2010
   z dnia 21 grudnia 2010 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)
   (2010/796/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/784/WPZiB z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (1), w szczególności jej art. 10 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 10 ust. 1 decyzji Rady 2010/784/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podjęcia odpowiednich decyzji, w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego misji EUPOL COPPS, w tym decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa złożył wniosek o przedłużenie mandatu Henrika MALMQUISTA jako szefa misji EUPOL COPPS,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przedłuża się mandat Henrika MALMQUISTA jako szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) na okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja traci moc z dniem 31 grudnia 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 grudnia 2010 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 335 z 18.12.2010, s. 60.


title: 2004/600/WE: Decyzja Komisji z dnia 4 sierpnia 2004 r. przyjmująca zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym, które dotyczy przywozu tereftalatu polietylenowego pochodzącego między innymi z Australii

text:
               19.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 271/38

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 4 sierpnia 2004 r.
   przyjmująca zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym, które dotyczy przywozu tereftalatu polietylenowego pochodzącego między innymi z Australii
   (2004/600/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („podstawowe rozporządzenie”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               Dnia 19 lutego 2004 r., na mocy rozporządzenia (WE) nr 306/2004 (2), Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty tereftalatu polietylenowego (odtąd określanego jako „PET” lub „dany produkt”) pochodzącego z Australii, Chińskiej Republiki Ludowej i Pakistanu („tymczasowe rozporządzenie”).

               (2)

               W następstwie przyjęcia tymczasowych środków antydumpingowych Komisja kontynuowała badanie dumpingu, strat i interesów Wspólnoty. Końcowe wnioski i ustalenia z badania zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/2004 (3) nakładającym ostateczne cła antydumpingowe na przywóz PET z Australii, Chińskiej Republiki Ludowej i Pakistanu („ostateczne rozporządzenie”).

               (3)

               Badanie potwierdziło tymczasowe ustalenia dotyczące szkodliwego dumpingu związanego z przywozem danego produktu pochodzącego z Australii, Chińskiej Republiki Ludowej i Pakistanu.

         B.   ZOBOWIĄZANIE

               (4)

               W następstwie przyjęcia tymczasowych środków antydumpingowych, jeden z uczestniczących producentów-eksporterów z Australii (Leading Synthetics Pty Ltd) zaproponował przyjęcie zobowiązania stosowania się do ceny zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia. Zgodnie z tym zobowiązaniem odnośny producent zaproponował dokonywanie sprzedaży po cenach równych lub wyższych od cen eliminujących szkodliwe skutki dumpingu.

               (5)

               Ponadto spółka będzie przekazywać Komisji regularnie szczegółowe informacje dotyczące jej eksportu do Wspólnoty, tak aby powyższe zobowiązanie mogło być skutecznie monitorowane przez Komisję. Ponadto struktura sprzedaży firmy jest tego rodzaju, że Komisja uważa ryzyko naruszenia zobowiązania za ograniczone.

               (6)

               W świetle powyższego zobowiązanie jest możliwe do przyjęcia.

               (7)

               Aby nadal umożliwiać Komisji skuteczne monitorowanie wywiązywania się spółki z zobowiązania, w przypadku gdy wniosek o dopuszczenie do wolnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniem jest zgłaszany odpowiednim władzom celnym, zwolnienie z cła uzależnia się od przedstawienia faktury handlowej zawierającej przynajmniej te informacje, które zostały określone w załączniku 2 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/2004. Taki poziom szczegółowości informacji jest także niezbędny, aby umożliwić władzom celnym stwierdzenie z wystarczającą dokładnością, że dana przesyłka odpowiada dokumentom handlowym. Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub gdy nie odpowiada danemu produktowi przedstawionemu organowi celnemu, płacona jest zamiast tego odpowiednia stawka cła antydumpingowego.

               (8)

               W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania może być nałożone cło antydumpingowe na podstawie art. 8 ust. 9 i 10 podstawowego rozporządzenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zobowiązanie zaproponowane przez niżej wspomnianego producenta-eksportera w związku z obecną procedurą antydumpingową dotyczącą przywozu określonego tereftalatu polietylenowego pochodzącego z Australii, Chińskiej Republiki Ludowej i Pakistanu, zostaje niniejszym przyjęte.

               Kraj

               Producent

               Dodatkowy kod TARIC

               Australia

               Leading Synthetics Pty Ltd

               A503

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 sierpnia 2004 r.

            W imieniu Komisji

         Pascal LAMY

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

      (2)  Dz.U. L 52 z 21.2.2004, str. 5.

      (3)  Patrz strona 1 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2010/233/: Decyzja Komisji z dnia 26 kwietnia 2010 r. ustanawiająca grupę ekspertów ds. wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań

text:
               27.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 105/109

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 26 kwietnia 2010 r.
   ustanawiająca grupę ekspertów ds. wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań
   (2010/233/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w Tampere w październiku 1999 r. Rada Europejska zwróciła się do Komisji o zbadanie potrzeby zharmonizowania przepisów w dziedzinie prawa cywilnego materialnego.

               (2)

               W 2001 r. Komisja wydała komunikat w sprawie europejskiego prawa zobowiązań (1) w celu uruchomienia procesu konsultacji dotyczącego potencjalnych problemów i działań w dziedzinie prawa zobowiązań; zebrane odpowiedzi wskazują na wyraźną potrzebę zwiększenia spójności obowiązujących przepisów prawa zobowiązań UE w celu zapewnienia ich jednolitego stosowania i sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

               (3)

               W 2003 r. Komisja opublikowała plan działania zatytułowany „Bardziej spójne europejskie prawo zobowiązań” (2), w którym zaproponowała poprawę jakości i spójności unijnego prawa zobowiązań poprzez ustanowienie wspólnych ram odniesienia, które stanowiłyby dla Unii niewiążący punkt odniesienia zawierający zasady, definicje i wzorcowe przepisy, które powinny być stosowane do przeglądu obowiązujących przepisów UE oraz opracowania nowych przepisów w dziedzinie prawa zobowiązań.

               (4)

               W ramach działań przygotowawczych w 2005 r. Komisja sfinansowała, za pomocą dotacji udzielonej w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, europejską uniwersytecką sieć badaczy naukowych w celu przeprowadzenia pogłębionych analiz prawnych, które zaowocowały przygotowanym przez środowisko akademickie projektem wspólnych ram odniesienia (dalej zwanym „projektem wspólnych ram odniesienia”).

               (5)

               W programie sztokholmskim na lata 2010–2014 zwrócono się do Komisji o przedłożenie wniosku dotyczącego wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań, stanowiącego niewiążący zestaw podstawowych zasad, definicji i wzorcowych przepisów, które powinny zostać wykorzystane przez organy prawodawcze na poziomie UE w celu zapewnienia większej spójności i lepszej jakości stanowionego prawa.

               (6)

               W dokumencie „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (3) uwzględniono konieczność ułatwienia przedsiębiorcom i konsumentom zawierania umów z partnerami z innych krajów UE oraz ograniczenia kosztów tych operacji, między innymi poprzez kontynuowanie starań na rzecz stworzenia opcjonalnego europejskiego prawa zobowiązań.

               (7)

               Konieczne jest zatem ustanowienie grupy ekspertów w dziedzinie prawa cywilnego, a w szczególności prawa zobowiązań, oraz określenie jej zadań i struktury.

               (8)

               Grupa ta powinna zapewnić Komisji pomoc w przygotowaniu wniosku dotyczącego wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań, w tym prawa zobowiązań dotyczącego konsumentów i przedsiębiorstw, przyjmując za punkt wyjścia projekt wspólnych ram odniesienia i uwzględniając inne prace badawcze prowadzone w tej dziedzinie, jak również dorobek prawny Unii. Omawiana grupa powinna przede wszystkim pomóc Komisji wybrać te części projektu wspólnych ram odniesienia, które mają bezpośrednie lub pośrednie znaczenie dla prawa zobowiązań, oraz zreorganizować, zweryfikować i uzupełnić wybrane części.

               (9)

               Grupa powinna składać się z wysoko wykwalifikowanych ekspertów specjalizujących się w prawie cywilnym, a zwłaszcza w prawie zobowiązań, powoływanych do działania w imieniu własnym.

               (10)

               Nie naruszając przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa, zgodnie z załącznikiem do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (4), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (11)

               Dane osobowe członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).

               (12)

               Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego okresu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Grupa ekspertów ds. wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań
   Niniejszym ustanawia się grupę ekspertów pod nazwą „grupa ekspertów ds. wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań”, dalej zwaną „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadanie
   Zadaniem grupy jest pomoc Komisji w przygotowaniu wniosku dotyczącego wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań, w tym prawa zobowiązań dotyczącego konsumentów i przedsiębiorstw, w szczególności poprzez:

               a)

               wybór tych części projektu wspólnych ram odniesienia, które mają bezpośrednie lub pośrednie znaczenie dla prawa zobowiązań; oraz

               b)

               reorganizację, weryfikację i uzupełnienie wybranych części projektu wspólnych ram odniesienia, z uwzględnieniem innych prac badawczych w tej dziedzinie, a także dorobku prawnego Unii.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja może zasięgać opinii grupy w każdej kwestii związanej z przygotowaniem wniosku dotyczącego wspólnych ram odniesienia w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań.
   Artykuł 4
   Skład i powoływanie
   1.   W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków.
   2.   Dyrektor generalny DG ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa powołuje członków spośród wybitnych specjalistów w dziedzinie prawa cywilnego, a szczególnie prawa zobowiązań. Członkowie są powoływani z zachowaniem, w najwyższym możliwym stopniu, właściwej równowagi pod względem zakresu kompetencji, pochodzenia geograficznego i płci.
   3.   Członkowie są powoływani do działania we własnym imieniu i działają w sposób niezależny, w interesie publicznym.
   4.   W skład grupy wchodzą eksperci z następujących kategorii:

               —

               członkowie organizacji naukowych i badawczych oraz środowiska akademickiego,

               —

               prawnicy,

               —

               eksperci reprezentujący społeczeństwo obywatelskie.

         5.   Członkowie grupy powoływani są na okres ważności mandatu, który wygasa w dniu 26 kwietnia 2012 r.
   6.   Członkowie nie mogą wyznaczać zastępców bez zgody Komisji.
   7.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub naruszą warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu lub w art. 339 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich mandatu.
   8.   Członkowie podpisują zobowiązanie do działania w interesie publicznym oraz deklarację wskazującą na brak, względnie istnienie konfliktu interesów, który mógłby zagrażać ich bezstronności.
   9.   Nazwiska członków są publikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji oraz na stronie internetowej DG ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa. Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   10.   Członkowie, którzy nie życzą sobie, aby ujawniono ich nazwisko, mogą wnioskować o wyłączenie ich z powyższej zasady. Wniosek o nieujawnianie nazwiska członka grupy ekspertów uznaje się za uzasadniony, w przypadku gdy opublikowanie nazwiska mogłoby zagrozić jego bezpieczeństwu lub nietykalności osobistej bądź stanowić nieuzasadnione naruszenie prywatności.
   Artykuł 5
   Działanie
   1.   Grupie przewodniczy Komisja.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa może tworzyć podgrupy do badania szczegółowych kwestii podlegających ustalonemu przez nią zakresowi obowiązków. Takie podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu mandatu.
   3.   Przedstawiciel Komisji może zaprosić ekspertów spoza grupy, posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia, bądź obserwatorów, szczególnie z Parlamentu Europejskiego i Rady, do udziału w pracach grupy lub podgrupy, w przypadku gdy będzie to pomocne lub konieczne.
   4.   Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy mają charakter poufny, wówczas nie mogą one być ujawniane.
   5.   Posiedzenia grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z ustalonymi przez nią procedurami i harmonogramem. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu. W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć inni zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu grup ekspertów przyjętego przez Komisję.
   7.   Komisja może publikować – w języku oryginalnym danego dokumentu – wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze grupy.
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Członkowie uczestniczący w pracach grupy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu, ponoszone przez członków w związku z pracami grupy, są zwracane przez Komisję zgodnie z regulaminem Komisji dotyczącym zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   3.   Koszty posiedzeń są zwracane w granicach rocznego budżetu przyznanego grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 7
   Stosowanie
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 26 kwietnia 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 kwietnia 2010 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 255 z 13.9.2001, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 63 z 15.3.2003, s. 1.

      (3)  COM(2010) 2020 wersja ostateczna, s. 23.

      (4)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.


title: 2005/206/WE: Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

text:
               15.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 68/32

         DECYZJA RADY
   z dnia 28 lutego 2005 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   (2005/206/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
   uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 roku, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 kwietnia 2004 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, negocjacji z Republiką Południowej Afryki w sprawie Protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony (1), w celu uwzględnienia przystąpienia dziesięciu nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej.

               (2)

               Negocjacje te zostały zakończone zgodnie z wymogami Komisji.

               (3)

               Protokół dodatkowy wynegocjowany z Republiką Południowej Afryki stanowi w art. 10 ust. 2 o tymczasowym stosowaniu Protokołu dodatkowego do czasu jego wejścia w życie.

               (4)

               Z zastrzeżeniem jego zawarcia, Protokół dodatkowy należy podpisać w imieniu Wspólnoty i stosować tymczasowo,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, Protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
   Tekst Protokołu dodatkowego jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Protokół dodatkowy jest stosowany tymczasowo, z zastrzeżeniem jego zawarcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 lutego 2005 r.

            W imieniu Rady

         F. BODEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 109.
   PROTOKÓŁ DODATKOWY
   do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Afryki Południowej, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

               KRÓLESTWO BELGII,

               REPUBLIKA CZESKA,

               KRÓLESTWO DANII,

               REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

               REPUBLIKA ESTOŃSKA,

               REPUBLIKA GRECKA,

               KRÓLESTWO HISZPANII,

               REPUBLIKA FRANCUSKA,

               IRLANDIA,

               REPUBLIKA WŁOSKA,

               REPUBLIKA CYPRYJSKA,

               REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

               REPUBLIKA LITEWSKA,

               WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

               REPUBLIKA WĘGIERSKA,

               REPUBLIKA MALTY,

               KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

               REPUBLIKA AUSTRII,

               RZECZPOSPOLITA POLSKA,

               REPUBLIKA PORTUGALSKA,

               REPUBLIKA SŁOWENII,

               REPUBLIKA SŁOWACKA,

               REPUBLIKA FINLANDII,

               KRÓLESTWO SZWECJI,

               ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

         zwane dalej „Państwami Członkowskimi”, reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej,
   a także
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI,
   zwane dalej wspólnie „Umawiającymi się Stronami”;
   MAJĄC NA UWADZE, że Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”) została podpisana w Pretorii w dniu 11 października 1999 r. i weszła w życie w dniu 1 maja 2004 r.;
   MAJĄC NA UWADZE, że Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r.;
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 roku przystąpienie nowych Umawiających się Stron do Umowy następuje poprzez zawarcie protokołu do Umowy,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka (zwane dalej „nowymi Państwami Członkowskimi”) niniejszym stają się Umawiającymi się Stronami Umowy oraz odpowiednio przyjmują do wiadomości i zatwierdzają zarówno tekst Umowy, jak również załączniki, protokoły i deklaracje, które są do niej załączone, w taki sam sposób, jak pozostałe Państwa Członkowskie Wspólnoty.
   ROZDZIAŁ I
   ZMIANY W TEKŚCIE UMOWY, W TYM JEJ ZAŁĄCZNIKÓW I PROTOKOŁÓW
   Artykuł 2
   Języki i liczba oryginałów
   Artykuł 108 Umowy otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 108
      Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim oraz w językach urzędowych Republiki Południowej Afryki, innych niż język angielski, a mianowicie w językach sepedi, sesotho, setswana, siSwati, cziwenda, xitsonga, afrykanerskim, isiNdebele, isiXhosa i isiZulu, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.”

   Artykuł 3
   Kontyngent taryfowy
   W wykazie 6 załącznika IV do Umowy kontyngenty taryfowe na „global prepared fruit” i na „global mixed prepared fruit” zostały zwiększone odpowiednio o 1 225 ton i o 340 ton.
   Artykuł 4
   Reguły pochodzenia
   Do protokołu nr 1 Umowy wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               Artykuł 16 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
               „4.   Świadectwa przewozowe EUR1 wystawione z mocą wsteczną muszą posiadać jedną z następujących adnotacji:

                           ES

                           »EXPEDIDO A POSTERIORI”

                           CS

                           »VYSTAVENO DODATEČNĚ”

                           DA

                           »UDSTEDT EFTERFØLGENDE”

                           DE

                           »NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT”

                           ET

                           »TAGANTJÄRELE VÄLJA ANTUD”

                           EL

                           »ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ”

                           EN

                           »ISSUED RETROSPECTIVELY”

                           FR

                           »DÉLIVRÉ A POSTERIORI”

                           IT

                           »RILASCIATO A POSTERIORI”

                           LV

                           »IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI”

                           LT

                           »RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS”

                           HU

                           »KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL”

                           MT

                           »MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT”

                           NL

                           »AFGEGEVEN A POSTERIORI”

                           PL

                           »WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE”

                           PT

                           »EMITIDO A POSTERIORI”

                           SL

                           »IZDANO NAKNADNO”

                           SK

                           »VYDANÉ DODATOČNE”

                           FI

                           »ANNETTU JÄLKIKÄTEEN”

                           SV

                           »UTFÄRDAT I EFTERHAND””

                     ;

               2)

               Artykuł 17 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
               „2.   Wystawiony w ten sposób duplikat musi być opatrzony jedną z następujących adnotacji:

                           ES

                           »DUPLICADO”

                           CS

                           »DUPLIKÁT”

                           DA

                           »DUPLIKAT”

                           DE

                           »DUPLIKAT”

                           ET

                           »DUPLIKAAT”

                           EL

                           »ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ”

                           EN

                           »DUPLICATE”

                           FR

                           »DUPLICATA”

                           IT

                           »DUPLICATO”

                           LV

                           »DUBLIKĀTS”

                           LT

                           »DUBLIKATAS”

                           HU

                           »MÁSODLAT”

                           MT

                           »DUPLIKAT”

                           NL

                           »DUPLICAAT”

                           PL

                           »DUPLIKAT”

                           PT

                           »SEGUNDA VIA”

                           SL

                           »DVOJNIK”

                           SK

                           »DUPLIKÁT”

                           FI

                           »KAKSOISKAPPALE”

                           SV

                           »DUPLIKAT””

                     ;

               3)

               Załącznik IV otrzymuje następujące brzmienie:

                  „ZAŁĄCZNIK IV
                  DEKLARACJA NA FAKTURZE
                  Deklaracja na fakturze, której tekst zamieszczony jest poniżej, musi zostać sporządzona zgodnie z przypisami. Jednakże przypisy nie muszą być zamieszczone.
                  Wersja hiszpańska
                  El exportador de los productos incluidos en el presente documento [autorización aduanera no … (1).] declara que, salvo indicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial. … (2).
                  Wersja czeska
                  Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (číslo povolení … (1)) prohlašuje, že kromě zřetelně označených, mají tyto výrobky preferenční původ v … (2).
                  Wersja duńska
                  Eksportøren af varer, der er omfattet af nærværende dokument, (toldmyndighedernes tilladelse nr. … (1)), erklærer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har præferenceoprindelse i … (2).
                  Wersja niemiecka
                  Der Ausführer (Ermächtigter Ausführer; Bewilligungs-Nr. … (1)) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nicht anders angegeben, präferenzbegünstigte … (2) Ursprungswaren sind.
                  Wersja estońska
                  Käesoleva dokumendiga hõlmatud toodete eksportija (tolliameti kinnitus nr. … (1)) deklareerib, et need tooted on … (2) sooduspäritoluga, välja arvatud juhul kui on selgelt näidatud teisiti.
                  Wersja grecka
                  Ο εξαγωγέας των προϊόντων που καλύπτονται από το παρόν έγγραφο [άδεια τελωνείου υπ'αριθ … (1)] δηλώνει ότι, εκτός εάν δηλώνεται σαφώς άλλως, τα προϊόντα αυτά είναι προτιμησιακής καταγωγής … (2).
                  Wersja angielska
                  The exporter of the products covered by this document (customs authorisation No … (1)) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … (2) preferential origin.
                  Wersja francuska
                  L’exportateur des produits couverts par le présent document [autorisation douanière no … (1)] déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l’origine préférentielle … (2).
                  Wersja włoska
                  L’esportatore delle merci contemplate nel presente documento [autorizzazione doganale n. … (1)] dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale … (2).
                  Wersja łotewska
                  To produktu eksportētājs, kuri ietverti šajā dokumentā (muitas atļauja Nr. … (1)), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir preferenciāla izcelsme no … (2).
                  Wersja litewska
                  Šiame dokumente išvardintų prekių eksportuotojas (muitinės liudijimo Nr … (1)) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra … (2) preferencinės kilmės prekės.
                  Wersja węgierska
                  A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (vámfelhatalmazási szám: … (1)) kijelentem, hogy eltérő jelzés hianyában az áruk kedvezményes … (2) származásúak.
                  Wersja maltańska
                  L-esportatur tal-prodotti koperti b’dan id-dokument (awtorizzazzjoni tad-dwana nru. … (1)) jiddikjara li, ħlief fejn indikat b’mod ċar li mhux hekk, dawn il-prodotti huma ta’ oriġini preferenzjali … (2).
                  Wersja niderlandzka
                  De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (douanevergunning nr. … (1)), verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële … oorsprong zijn (2).
                  Wersja polska
                  Eksporter produktów objętych tym dokumentem (upoważnienie władz celnych nr … (1)) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają … (2) preferencyjne pochodzenie.
                  Wersja portugalska
                  O abaixo-assinado, exportador dos produtos abrangidos pelo presente documento [autorização aduaneira n.o … (1)], declara que, salvo indicação expressa em contrário, estes produtos são de origem preferencial … (2).
                  Wersja słoweńska
                  Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom (pooblastilo carinskih organov št … (1)) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno … (2) poreklo.
                  Wersja słowacka
                  Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente (číslo povolenia … (1)) vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v … (2).
                  Wersja fińska
                  Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (tullin lupa n:o … (1)) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja … alkuperätuotteita (2).
                  Wersja szwedzka
                  Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (tullmyndighetens tillstånd nr … (1)) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande … ursprung (2).
                  Wersje południowoafrykańskie
                  Bagwebi ba go romela ntle ditöweletöwa töeo di akaretöwago ke tokumente ye (Nomoro ya ditöwantle ya tumelelo … (1)) ba ipolela gore ntle le moo go laeditöwego, ditöweletöwa töe ke töa go töwa (2) ka tlhago.
                  Moromelli wa sehlahiswa ya sireleditsweng ke tokomane ena (tumello ya thepa naheng No … (1)) e hlalosa hore, ka ntle ha eba ho hlalositswe ka tsela e nngwe ka nepo, dihlahiswa tsena ke tsa … tshimoloho e kgethilweng (2).
                  Moromelantle wa dikuno tse di tlhagelelang mo lokwalong le (lokwalo lwa tumelelo ya kgethiso No … (1)) o tlhomamisa gore, ntle le fa go tlhagisitsweng ka mokgwa mongwe, dikuno tse ke tsa … dinaga tse di thokegang (2).
                  Umtfumeli ngaphandle walemikhicito lebalwe kulomculu (ngeligunya lalokutfunyelwa ngaphandle Nombolo … (1)) lophakamisa kutsi, ngaphandle kwalapho lekuboniswe khona ngalokucacile, lemikhicito … ngeyendzabuko lebonelelwako (2).
                  Muvhambadzi wa zwibveledzwa mashangoni a nnda, (zwibveledzwa) zwine zwa vha zwo ambiwaho kha ili linwalo (linwalo la u nea maanda la mithelo ya zwitundwannda kana zwirumelwannda la vhu … (1)), li khou buletshedza uri, nga nnda ha musi zwo ambiwa nga inwe ndila-vho, zwibveledzwa hezwi ndi zwa … vhubwo hune ha khou funeseswa kana u takaleleswa (2).
                  Muxavisela-vambe wa swikumiwa leswi nga eka tsalwa leri (Xibalo xa switundziwa xa Nomboro … (1)) u boxa leswaku, handle ka laha swi kombisiweke, swikumiwa leswi i swa ntiyiso swa xilaveko xa le henhla swinene (2).
                  Die uitvoerder van die produkte gedek deur hierdie dokument (doeanemagtiging No … (1)) verklaar dat, uitgesonderd waar andersins duidelik aangedui, hierdie produkte van … voorkeuroorsprong (2) is.
                  Umthumelli-phandle wemikhiqizo ebalwe kilencwadi (inomboro … (1) egunyaza imikhiqizo ephumako) ubeka uthi, ngaphandle kobana kutjengiswe ngendlela ethileko butjhatjhalazi, lemikhiqizo ine … mwelaphi enconyiswako (2).
                  Umthumeli weempahla ngaphandle kwelizwe wemveliso equkwa lolu xwebhu (iirhafu zempahla zesigunyaziso Nombolo … (1)) ubhengeza ukuthi, ngaphandle kwalapho kuboniswe ngokucacileyo, ezi mveliso … zezemvelaphi eyamkelekileyo kunezinye (2).
                  Umthumeli wempahla ebhaliwe kulo mqulu iNombolo … yokugunyaza yentela yempahla … (1) uyamemezela ukuthi, ngaphandle kokuthi kukhonjisiwe ngokusobala, le mikhiqizo iqhamuka … endaweni ekhethekileyo (2).
                  … (3)

                  (Miejsce i data)
                  … (4)

                  (Podpis eksportera; ponadto należy czytelnie wpisać nazwisko osoby podpisującej deklarację)

         ROZDZIAŁ II
   POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE
   Artykuł 5
   Konsultacje
   Republika Południowej Afryki zobowiązuje się nie wnosić żadnych roszczeń, wniosków lub skarg, ani nie wprowadzać zmian i nie odwoływać żadnych koncesji na podstawie art. XXIV.6 i XXVIII GATT, w związku z rozszerzeniem Wspólnoty. Jednakże do końca lipca 2004 r. Wspólnota pragnęłaby rozważyć zorganizowanie dodatkowych konsultacji zgodnie z art. 22 ust. 2 Umowy.
   Artykuł 6
   Tranzyt towarów lub towary składowane czasowo
   1.   Postanowienia Umowy stosuje się do towarów będących przedmiotem wywozu z Republiki Południowej Afryki do jednego z nowych Państw Członkowskich albo z jednego z nowych Państw Członkowskich do Republiki Południowej Afryki, które są zgodne z postanowieniami protokołu nr 1 Umowy i które w dacie przystąpienia znajdują się w tranzycie albo w składzie czasowym, w składzie celnym lub w wolnym obszarze celnym w Republice Południowej Afryki lub w tym nowym Państwie Członkowskim.
   2.   W takich przypadkach przyznaje się traktowanie preferencyjne, które uzależnia się od przedstawienia organom celnym kraju przywozu, w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne kraju wywozu.
   Artykuł 7
   Kontyngenty w 2004 roku
   W roku 2004 wzrost wielkości istniejących kontyngentów taryfowych oblicza się proporcjonalnie do wielkości podstawowych, uwzględniając część okresu, który upłynął przed dniem 1 maja 2004 r.
   ROZDZIAŁ III
   POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
   Artykuł 8
   Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.
   Artykuł 9
   1.   Niniejszy protokół jest zatwierdzony przez Wspólnotę, przez Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich i przez Republikę Południowej Afryki, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
   2.   Umawiające się Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie stosownych procedur określonych w ust. 1. Dokumenty zatwierdzające zostaną złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
   Artykuł 10
   1.   Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu zatwierdzającego.
   2.   Niniejszy Protokół jest stosowany tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.
   Artykuł 11
   Niniejszy Protokół został sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim oraz w językach urzędowych Republiki Południowej Afryki, innych niż język angielski, a mianowicie w językach sepedi, sesotho, setswana, siSwati, cziwenda, xitsonga, afrykanerskim, isiNdebele, isiXhosa i isiZulu, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

            W imieniu Państw Członkowskich

            W imieniu Wspólnoty Europejskiej

            W imieniu Republiki Południowej Afryki

      (1)  Jeżeli deklaracja na fakturze jest sporządzona przez zatwierdzonego eksportera w rozumieniu art. 20 Protokołu, numer upoważnienia zatwierdzonego eksportera musi być umieszczony w tym miejscu. Jeżeli deklaracja na fakturze nie jest sporządzona przez zatwierdzonego eksportera, wyrazy w nawiasach są opuszczane lub miejsce pozostawia się niewypełnione.

      (2)  Należy wskazać pochodzenie produktów. Jeżeli deklaracja na fakturze odnosi się w całości lub w części do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 36 Protokołu, eksporter musi jasno wskazać je w dokumencie, na podstawie którego deklaracja jest sporządzona, za pomocą symbolu „CM”.

      (3)  Wskazania te mogą zostać opuszczone, jeżeli informacja na ten temat jest umieszczona w samym dokumencie.

      (4)  Patrz: art. 19 ust. 5 Protokołu. W przypadkach gdy eksporter nie ma obowiązku podpisywania deklaracji, zwolnienie ze składania podpisu oznacza również zwolnienie z podawania nazwiska osoby podpisującej.”.