title: Decyzja Komisji z dnia 3 czerwca 2014 r. ustanawiająca grupę ekspertów Komisji ds. walki z rakiem oraz uchylająca decyzję 96/469/WE

text:
               4.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/4

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 3 czerwca 2014 r.
   ustanawiająca grupę ekspertów Komisji ds. walki z rakiem oraz uchylająca decyzję 96/469/WE
   2014/C 167/05
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 168 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa członkowskie, w porozumieniu z Komisją, mają obowiązek koordynacji swoich strategii i programów w obszarach, o których mowa w ust. 1, Komisja w bliskim porozumieniu z państwami członkowskimi może podjąć wszelkie użyteczne działania na rzecz promowania takiej koordynacji, a w szczególności inicjatywy, których celem jest ustanowienie wytycznych i wskaźników, organizowanie wymiany najlepszych praktyk i przygotowanie elementów niezbędnych dla okresowego monitorowania i oceny.

               (2)

               W białej księdze Komisji „Razem na rzecz zdrowia: strategiczne podejście dla UE na lata 2008-2013” (1), przyjętej przez Komisję w dniu 23 października 2007 r. i przedstawiającej strategię UE w zakresie zdrowia, choroby nowotworowe wskazano jako priorytetowy obszar działań.

               (3)

               W dniu 2 grudnia 2003 r. Rada przyjęła zalecenie w sprawie badań przesiewowych pod kątem nowotworów (2).

               (4)

               W dniu 10 czerwca 2008 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie ograniczenia obciążenia związanego z chorobą nowotworową (3), a w dniu 13 września 2010 r. – w sprawie walki z rakiem (4).

               (5)

               W dniu 24 czerwca 2009 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów pt.: „Walka z rakiem: partnerstwo europejskie” (5).

               (6)

               Komunikat Przewodniczącego do Komisji z dnia 10 listopada 2010 r., zatytułowany „Ramy działalności grup ekspertów Komisji: zasady horyzontalne i rejestr publiczny” (6) (zwany dalej „ramami działalności grup ekspertów Komisji”), zawiera znowelizowany zbiór zasad dotyczący wszystkich grup ekspertów Komisji.

               (7)

               Przygotowanie i realizacja działań w dziedzinie chorób nowotworowych wymagają bliskiej współpracy z wyspecjalizowanymi organami w państwach członkowskich i zainteresowanymi stronami. Działania takie byłyby odpowiedzią na wnioski przedstawicieli państw członkowskich i zainteresowanych stron o lepszą koordynację w związku z coraz większą skalą badań nad nowotworami. Ponadto dzielenie się wiedzą i informacjami może pomóc w rozwiązaniu niektórych problemów, na które napotykają państwa członkowskie w walce z rakiem, i ułatwi współpracę z innymi ważnymi podmiotami, takimi jak organizacje pacjentów.

               (8)

               Doradztwo ze strony wysokiej klasy ekspertów europejskich w dziedzinie chorób nowotworowych powinno być stale dostępne w formie grupy ekspertów ustanowionej przez Komisję. Grupa ekspertów ds. walki z rakiem powinna na wniosek Komisji wspierać ją radami i wiedzą specjalistyczną w formułowaniu i wprowadzaniu w życie działań Unii w dziedzinie chorób nowotworowych oraz wspomagać wymianę doświadczeń, strategii i praktyk między państwami członkowskimi i różnymi zaangażowanymi stronami.

               (9)

               Aby umożliwić szeroką reprezentację zainteresowanych stron i ekspertów w dziedzinie chorób nowotworowych, grupa ta powinna składać się z przedstawicieli państw członkowskich, przedstawicieli organizacji pacjentów chorych na raka, przedstawicieli europejskich stowarzyszeń działających w dziedzinie profilaktyki nowotworów, europejskich stowarzyszeń zawodowych lub naukowych w obszarze chorób nowotworowych, przedstawiciela producentów produktów lub dostawców usług związanych z nowotworami oraz przedstawiciela Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem.

               (10)

               Grupa ekspertów ds. walki z rakiem nie jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (7).

               (11)

               Dane osobowe powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (8).

               (12)

               Należy zatem uchylić decyzję Komisji 96/469/WE z dnia 30 lipca 1996 r. (9) ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Zapobiegania Rakowi,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Powołanie grupy ekspertów
   Niniejszym powołana zostaje grupa ekspertów Komisji ds. walki z rakiem, zwana dalej „grupą ekspertów”.
   Artykuł 2
   Zadania grupy ekspertów
   1.   Na wniosek Komisji lub jej służb grupa ekspertów wykonuje następujące zadania w dziedzinie chorób nowotworowych:

               a)

               pomaga Komisji w opracowywaniu instrumentów prawnych i dokumentów strategicznych, w tym wytycznych i zaleceń dotyczących walki z rakiem, jak również danych o nowotworach obejmujących epidemiologię, wczesne wykrywanie raka, badania przesiewowe w kierunku nowotworów, informowanie społeczeństwa o profilaktyce nowotworów, procedury zapewniania jakości w profilaktyce, wykrywaniu i leczeniu raka oraz aspekty profilaktyki, które mogą zostać opracowane na podstawie wyników badań podstawowych, translacyjnych i klinicznych prowadzonych w ramach programów badawczych UE i innych międzynarodowych lub krajowych inicjatyw badawczych, a także informowanie o tematach przekrojowych związanych z rakiem;

               b)

               doradza Komisji w kwestii realizacji unijnych działań i sugeruje ulepszenia stosowanych środków;

               c)

               doradza Komisji w kwestii monitorowania, ewaluacji i upowszechniania wyników środków stosowanych na poziomie unijnym i krajowym;

               d)

               doradza Komisji w kwestii współpracy międzynarodowej;

               e)

               przedstawia Komisji sytuację w obszarze polityki unijnej i krajowej;

               f)

               ułatwia koordynację i wymianę informacji między państwami członkowskimi;

               g)

               zbiera informacje na temat odpowiednich doświadczeń, strategii i praktyk państw członkowskich i różnych zaangażowanych stron.

         2.   W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 grupa ekspertów może, w szczególności na wniosek Komisji lub służb Komisji, wydawać opinie, zalecenia i sprawozdania.
   3.   Zadania grupy ekspertów nie powinny pokrywać się z zadaniami Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy ustanowionego decyzją Rady 2003/C 218/01 (10), Komitetu Naukowego ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy ustanowionego decyzją Komisji 2014/113/UE (11) ani z zadaniami wynikającymi z dyrektywy 2004/37/WE w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (12) lub z kwestiami wchodzącymi w zakres zadań Komitetu Farmaceutycznego ustanowionego decyzją Rady 75/320/EWG (13).
   Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja może zasięgnąć opinii grupy ekspertów w dowolnej kwestii związanej z chorobami nowotworowymi.
   Artykuł 4
   Skład – powoływanie
   1.   W skład grupy ekspertów wchodzą następujący członkowie:

               a)

               właściwe organy państw członkowskich;

               b)

               trzech przedstawicieli organizacji pacjentów chorych na raka;

               c)

               dwóch przedstawicieli europejskich stowarzyszeń działających w obszarze profilaktyki nowotworów;

               d)

               trzech przedstawicieli europejskich stowarzyszeń zawodowych lub naukowych działających w obszarze nowotworów;

               e)

               jeden przedstawiciel producentów produktów lub dostawców usług związanych z nowotworami;

               f)

               jeden przedstawiciel Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem

         2.   Właściwe organy państw EFTA, które są także sygnatariuszami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, także mogą wejść w skład grupy na wniosek tych państw.
   3.   Właściwe organy państw kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej także mogą wejść w skład grupy na wniosek tych państw.
   4.   Członków mianuje Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Konsumentów.
   5.   Członkowie, o których mowa w ust. 1 lit. b), c), d) i e), zostają powołani z listy odpowiednich kandydatów ustalonej w wyniku publikacji zaproszenia do wyrażenia zainteresowania. W zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania określone zostają wymagane kwalifikacje i warunki członkostwa w grupie ekspertów.
   6.   Członkowie, o których mowa w ust. 1 lit. a)–f) oraz w ust. 2 i 3, wyznaczają swoich przedstawicieli i zastępców, którzy zastępują przedstawiciela w razie jego nieobecności lub niezdolności do pełnienia obowiązków. Warunki powoływania zastępców są takie same jak w przypadku przedstawicieli. Zastępcy automatycznie przejmują obowiązki członków nieobecnych bądź niezdolnych do pełnienia obowiązków.
   7.   Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Konsumentów może odmówić powołania przedstawiciela lub jego zastępcy zaproponowanych przez organizację, jeżeli nie odpowiadają oni profilowi wymaganemu w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania, o którym mowa w ust. 5. W takich przypadkach odnośna organizacja proszona jest o wyznaczenie innego przedstawiciela lub jego zastępcy.
   8.   Kadencja członków grupy ekspertów trwa trzy lata i może zostać przedłużona, jeśli odpowiedzą oni na kolejne zaproszenie do wyrażenia zainteresowania.
   9.   W przypadku rezygnacji członka jego kadencja wygasa przed upływem trzyletniego mandatu.
   10.   Członkowie, o których mowa w ust. 1 lit. b)–f), lub ich przedstawiciele mogą zostać wykluczeni lub zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich kadencji w jednym z następujących przypadków:

               a)

               trwała niezdolność do uczestnictwa w zebraniach;

               b)

               niezdolność do wnoszenia należytego wkładu w prace grupy;

               c)

               naruszenie warunków określonych w art. 339 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               d)

               nieposiadanie kwalifikacji i niespełnianie warunków określonych w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania, o którym mowa w ust. 5.

         11.   Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Konsumentów może zwrócić się do członków, o których mowa w ust. 1 lit. b)–f), o wyznaczenie innego przedstawiciela lub zastępcy w sytuacjach wymienionych w ust. 10.
   12.   Członkowie, których kadencja kończy się przed upływem trzech lat zgodnie z ust. 8 i 9, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich kadencji.
   13.   Nazwiska członków i ich przedstawicieli publikuje się w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów (zwanym dalej „rejestrem”) (14). W rejestrze mogą być publikowane nazwy organów państw członkowskich.
   14.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Tryb pracy
   1.   Grupie ekspertów przewodniczy dyrektor ds. polityki w dziedzinie zdrowia publicznego w Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Zdrowia i Konsumentów. Dyrektor może przekazać funkcję przewodniczącego innemu urzędnikowi Komisji.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa ekspertów może ustanawiać podgrupy celem zbadania szczegółowych kwestii zgodnie z zakresem obowiązków ustalonym przez grupę. Tego rodzaju podgrupy ulegają rozwiązaniu z chwilą wykonania zadań, do których zostały powołane.
   3.   Komisja może zaprosić do udziału w pracach grupy ekspertów spoza niej, posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa. Ponadto Komisja może nadawać osobom fizycznym lub organizacjom status obserwatora zgodnie z zasadą 8 pkt 3 ram działalności grup ekspertów Komisji, a także krajom kandydującym do członkostwa w UE.
   4.   Członkowie grup ekspertów, ich przedstawiciele i zastępcy oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w Traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przepisom Komisji dotyczącym bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonym w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (15). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może wprowadzić wszelkie stosowne środki.
   5.   Posiedzenia grupy ekspertów i podgrup odbywają się w budynkach Komisji, z wyjątkiem posiedzeń organizowanych w innym miejscu z należycie uzasadnionych powodów. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu. Komisja przygotowuje porządek obrad i protokoły z posiedzeń grupy ekspertów. W posiedzeniach grupy ekspertów i jej podgrup mogą uczestniczyć inni zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa ekspertów przyjmuje swój regulamin sporządzony na podstawie standardowego regulaminu grup ekspertów Komisji.
   7.   Komisja publikuje wszelkie stosowne dokumenty (takie jak porządki obrad, protokoły i opinie uczestników) dotyczące działań grupy ekspertów, umieszczając je w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów albo na specjalnej stronie internetowej dostępnej poprzez link umieszczony w rejestrze. Dokument nie jest publikowany, jeśli jego ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego określonego w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (16).
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach grupy ekspertów nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Koszty podróży służbowych i pobytu ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach grupy ekspertów są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
   3.   Wydatki, o których mowa w ust. 2, są zwracane w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 7
   Uchylenie
   Decyzja 96/469/WE traci moc.
   Artykuł 8
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 czerwca 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Tonio BORG

            Członek Komisji

      (1)  COM(2007) 630 final z 223.10.2007.

      (2)  Dz.U. L 327 z 16.12.2003, s. 34.

      (3)  2876. posiedzenie Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów, 10.6.2008.

      (4)  3032. posiedzenie Rady do Spraw Ogólnych, 13.9.2010.

      (5)  COM(2009) 291 final z 224.6.2009.

      (6)  C(2010)7649 final z 10.11.2010.

      (7)  Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

      (8)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 192 z 2.8.1996, s. 31 oraz Dz.U. L 204 z 14.8.1996, s. 20.

      (10)  Dz.U. C 218 z 13.9.2003, s. 1

      (11)  Dz.U. L 62 z 4.3.2014, s. 18.

      (12)  Dz.U. L 229 z 29.6.2004, s. 23.

      (13)  Dz.U. L 147 z 9.6.1975, s. 23.

      (14)  Członkowie, którzy nie życzą sobie, aby ujawniono ich nazwisko, mogą złożyć wniosek o wyłączenie ich z powyższej zasady. Wniosek o nieujawnianie nazwiska członka grupy ekspertów uznaje się za uzasadniony, w przypadku gdy opublikowanie nazwiska mogłoby zagrozić jego bezpieczeństwu lub nietykalności osobistej, bądź stanowić nieuzasadnione naruszenie prywatności.

      (15)  Decyzja Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1).

      (16)  Wyjątki te przewidziano w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego, spraw wojskowych, stosunków międzynarodowych, polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej, prywatności i integralności osoby fizycznej, interesów handlowych, postępowania sądowego i opinii prawnej, kontroli/dochodzenia/audytu oraz procesu decyzyjnego instytucji.


title: Decyzja Rady 2008/974/WPZiB z dnia 18 grudnia 2008 r. wspierająca haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               23.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 345/91

      DECYZJA RADY 2008/974/WPZiB
   z dnia 18 grudnia 2008 r.
   wspierająca haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 23 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, która w rozdziale III zawiera wykaz środków, które należy podjąć zarówno w Unii Europejskiej (UE), jak i w krajach trzecich, w celu zwalczania tej proliferacji.

               (2)

               UE aktywnie realizuje tę strategię i wprowadza w życie środki wymienione w jej rozdziałach II i III, na przykład poprzez przeznaczanie zasobów finansowych na wspieranie specyficznych projektów mających na celu wzmacnianie wielostronnego systemu nieproliferacji oraz wielostronnych środków budowy zaufania. Haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych (zwany dalej „kodeksem” lub „HCoC”) stanowi integralną częścią tego systemu. Ma on na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu systemów rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia broni masowego rażenia i związanych z nimi technologii, a także ograniczanie tego rozprzestrzeniania.

               (3)

               W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB (1) w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia. W tym wspólnym stanowisku wezwano między innymi do podjęcia działań na rzecz podpisania kodeksu przez jak największą liczbę krajów, zwłaszcza tych, które posiadają zdolności w zakresie rakiet balistycznych, a także do dalszego rozwoju i realizacji kodeksu, a w szczególności przewidzianych w nim środków budowy zaufania, a także do wspierania ściślejszego powiązania kodeksu z wielostronnym systemem nieproliferacji ONZ.

               (4)

               W dniu 23 maja 2007 r. Rada podjęła decyzję o rozpoczęciu działania na rzecz wspierania upowszechniania kodeksu i przestrzegania jego zasad. W tym celu w 2007 roku przy okazji corocznego posiedzenia państw sygnatariuszy zorganizowano warsztaty, w których uczestniczyły państwa dysponujące największymi zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych, łącznie z tymi, które kodeksu nie podpisały. Kontynuowanie tego dialogu w gronie państw sygnatariuszy i państw niebędących sygnatariuszami jest dla UE priorytetem, gdyż zamierza ona dalej działać na rzecz upowszechniania kodeksu, jak również na rzecz jego lepszej realizacji oraz umocnienia. Niniejsza decyzja powinna się do tego przyczyniać,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Aby zapewnić stałą praktyczną realizację pewnych elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, UE wspomaga działania państw sygnatariuszy haskiego kodeksu postępowania, co służyć ma następującym celom:

               a)

               działaniu na rzecz upowszechniania kodeksu, a zwłaszcza na rzecz podpisania kodeksu przez wszystkie państwa dysponujące zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych;

               b)

               wspieraniu realizacji kodeksu;

               c)

               działaniu na rzecz dalszego umacniania kodeksu.

         2.   W tym kontekście projekty, które mają zostać wsparte przez UE, obejmują następujące szczególne działania:

               a)

               zapewnianie środków na rzecz organizowania ukierunkowanych akcji informacyjnych – na przykład w formie warsztatów – których celem jest działanie na rzecz podpisywania kodeksu przez kolejne państwa w regionie, w którym liczba sygnatariuszy jest najniższa;

               b)

               zapewnianie środków finansowych i technicznych, które mają służyć, z jednej strony, ułatwianiu wymiany informacji między państwami sygnatariuszami oraz, z drugiej strony, umożliwianiu międzynarodowym obserwatorom przeprowadzania wizytacji stanowisk startowych, na których testuje się rakiety nośne (SLV), które państwa sygnatariusze postanowiły rozważyć na zasadzie dobrowolności zgodnie z art. 4 lit. a) ppkt (ii) kodeksu;

               c)

               zapewnianie środków dla prowadzenia dyskusji między państwami sygnatariuszami, dotyczących sposobów utrzymania znaczenia i szans powodzenia kodeksu. W dyskusji należy w szczególności uwzględnić zmiany zachodzące w dziedzinie rozprzestrzeniania rakiet balistycznych, a także zmiany dotyczące międzynarodowych ram prawnych i instytucjonalnych dotyczących rakiet balistycznych.

         Projekty te należy prowadzić na rzecz państw będących sygnatariuszami kodeksu i państw niebędących jego sygnatariuszami.
   Szczegółowy opis projektów znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wprowadzenie w życie niniejszej decyzji odpowiedzialna jest Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (SG/WP). Komisja jest w pełni włączana w podejmowane działania.
   2.   Techniczną realizacją projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmuje się Fundacja na rzecz Badań Strategicznych w Paryżu (FRS).
   FRS wykonuje to zadanie pod kontrolą SG/WP, wspomagając Prezydencję, a także w ścisłym porozumieniu z przewodniczącym corocznych posiedzeń państw sygnatariuszy kodeksu, a także z Austrią pełniącą funkcję bezpośredniego głównego punktu kontaktowego (ICC)/sekretariatu wykonawczego kodeksu. W tym celu SG/WP dokonuje stosownych uzgodnień z FRS.
   3.   Prezydencja, SG/WP i Komisja regularnie wzajemnie się informują o wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 1 015 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
   3.   Komisja sprawuje nadzór nad właściwym zarządzaniem wydatkami, o których mowa w ust. 2, i które przyjmują formę dotacji. W tym celu Komisja zawiera umowę finansową z FRS. Umowa finansowa zawiera postanowienie, zgodnie z którym FRS zapewni, aby wkład UE został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy finansowej, o której mowa w ust. 3, w możliwie najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Komisja informuje Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych, a także powiadamia ją o terminie zawarcia umowy finansowej.
   Artykuł 4
   Prezydencja, wspomagana przez SG/WP, przedstawia Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji opracowywane na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez FRS. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny. Komisja jest w pełni włączana w podejmowane działania. Komisja przedstawia sprawozdania dotyczące aspektów finansowych wprowadzania w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja wygasa po upływie 6 miesięcy po dniu jej wejścia w życie, chyba, że przed upływem tego terminu dojdzie do zawarcia przez Komisję umowy finansowej z FRS; w tym ostatnim przypadku niniejsza decyzja wygasa po upływie 24 miesięcy po dniu zawarcia umowy finansowej.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 302 z 20.11.2003, s. 34.

      ZAŁĄCZNIK
      Wsparcie UE na rzecz haskiego kodeksu postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
      1.   Cele
      Unia Europejska od samego początku zdecydowanie wspierała haski kodeks postępowania. Unia Europejska uważa, że kodeks ten jest ważnym wielostronnym instrumentem mającym na celu ograniczanie rozprzestrzeniania systemów rakiet balistycznych i związanych z nimi technologii poprzez zapewnienie przejrzystości i stosowanie środków budowy zaufania. Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej podpisały ten kodeks i realizują go w dobrej wierze.
      W przeszłości Unia Europejska próbowała zaradzić istniejącym brakom w realizacji kodeksu i jego upowszechnianiu, organizując w 2007 roku, przy okazji corocznego posiedzenia, warsztaty dla państw będących sygnatariuszami kodeksu i państw niebędących jego sygnatariuszami. Unia Europejska, zachęcona wynikami tych warsztatów, zamierza nadal podejmować takie działania wspierające w zakresie następujących trzech aspektów:

                  —

                  upowszechniania kodeksu;

                  —

                  realizacji kodeksu;

                  —

                  umacniania kodeksu i usprawniania jego funkcjonowania.

            2.   Opis projektów
      2.1.   Projekt 1: Działanie na rzecz upowszechniania kodeksu
      2.1.1.   Cel projektu
      Choć już dwie trzecie wszystkich państw będących członkami ONZ podpisało kodeks, nadal należy pracować nad jego upowszechnianiem. Na swoich corocznych posiedzeniach państwa sygnatariusze zwróciły uwagę, że przyczyny niechęci państw niebędących jego sygnatariuszami do podpisywania kodeksu są bardzo różne, poczynając od ogólnego braku świadomości i rozumienia kodeksu, po powody natury bardziej politycznej.
      2.1.2.   Wyniki projektu

                  —

                  podniesienie świadomości, lepsze rozumienie i wspieranie kodeksu;

                  —

                  zwiększenie współdziałania w grupie państw będących sygnatariuszami kodeksu i państw niebędących jego sygnatariuszami;

                  —

                  zwiększenie liczby państw będących sygnatariuszami kodeksu.

            2.1.3.   Opis projektu
      W projekcie przewiduje się zorganizowanie dwóch warsztatów:

                  —

                  warsztaty służące podnoszeniu świadomości w regionie, w którym liczba państw sygnatariuszy jest najniższa.
                  w Afryce kodeksu nie podpisały następujące kraje: Algieria, Angola, Botswana, Republika Środkowoafrykańska, Wybrzeże Kości Słoniowej, Demokratyczna Republika Konga, Egipt, Lesotho, Namibia, Republika Konga, Somalia, Suazi, Togo i Zimbabwe.

                  —

                  warsztaty ogólne, oparte na modelu warsztatów zorganizowanych w 2007 r. przy okazji corocznego posiedzenia państw sygnatariuszy, poświęcone ukierunkowanej i zorganizowanej wymianie opinii na temat kwestii technicznych oraz politycznych i dotyczących bezpieczeństwa związanych z rozprzestrzenianiem rakiet balistycznych i ze znaczeniem kodeksu.

            2.2.   Projekt 2: Wsparcie na rzecz realizacji kodeksu między państwami sygnatariuszami
      2.2.1.   Cel projektu
      Chociaż kodeks stanowi ważny instrument ograniczania nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych i powiązanych technologii poprzez środki w zakresie zwiększanie zaufania i przejrzystości, należy podjąć dodatkowe działania na rzecz wymian między państwami sygnatariuszami. Projekt będzie koncentrował się na tych aspektach wymian, w których można osiągnąć wymierne rezultaty.
      2.2.2.   Wyniki projektu

                  —

                  utworzenie prototypu bezpiecznych internetowych mechanizmów informacji i komunikacji (e-ICC), który umożliwiłby szybszą, łatwiejszą i bezpieczniejszą wymianę informacji między państwami sygnatariuszami, oraz zapewniłby elektroniczną dystrybucję dokumentów.

                  —

                  w przypadku gdy na swoich corocznych posiedzeniach państwa sygnatariusze podejmą decyzję o ustanowieniu e-ICC, prototyp ten będzie mógł zostać wprowadzany do użytku;

                  —

                  większe wsparcie wizytacji przez obserwatorów stanowisk startowych, na których testuje się SLV.

            2.2.3.   Opis projektu
      Projekt przewiduje dwa rodzaje środków:

                  a)

                  Ułatwienie wymiany informacji i komunikacji między państwami sygnatariuszami poprzez utworzenie e-ICC. Doświadczenie Francji w zakresie systemu Reżimu Kontrolnego Technologii Rakietowych (MTCR) systemu e-POC jest szczególnie istotne dla tego projektu.
                  Z uwagi na fakt, że podjęcie decyzji o ustanowieniu takiego systemu należy do państw sygnatariuszy kodeksu na corocznym posiedzeniu, projekt będzie realizowany w dwóch etapach. Realizacja drugiego etapu będzie zależała od uprzednich obrad państw sygnatariuszy kodeksu dotyczących e-ICC na corocznym posiedzeniu.
                  Etap 1: Propozycja UE dotycząca utworzenia e-ICC złożona państwom sygnatariuszom kodeksu
                  Prototyp e-ICC zostanie przygotowany w celu przedstawienia go państwom sygnatariuszom, w miarę możliwości w 2009 roku, oraz aby otrzymać od państw sygnatariuszy uwagi dotyczące jego funkcjonowania.
                  Etap 2: Wprowadzenie prototypu e-ICC do użytku
                  W przypadku gdy na corocznym posiedzeniu państwa sygnatariusze zdecydują o ustanowieniu e-ICC, prototyp ten będzie mógł zostać wprowadzany do użytku. W tym celu know-how oraz materialne aspekty prototypu zostałyby przekazane pod zarząd ICC sekretariatu wykonawczego, a ICC i państwa sygnatariusze miałyby możliwość uczestniczenia w szkoleniu.

                  b)

                  Zapewnienie środków finansowych na wizytacje przez międzynarodowych obserwatorów stanowisk startowych państw członkowskich UE, na których testuje się SLV.

            2.3.   Projekt 3: Działania na rzecz dalszego umacniania kodeksu i jego lepszego funkcjonowania
      2.3.1.   Cel projektu
      Aspekty bezpieczeństwa podlegają stałej ewolucji, także w dziedzinie rozprzestrzeniania środków zdolnych do dostarczania broni masowego rażenia. Państwa sygnatariusze spotykają się co roku i oceniają realizację kodeksu oraz nowe tendencje w dziedzinie rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i powiązanych technologii.
      Projekt będzie promował pogłębioną debatę w nieformalnej atmosferze między państwami sygnatariuszami, a także, w stosownych przypadkach, włączając w to państwa niebędące sygnatariuszami, oraz będzie przewidywał dostęp grup pozarządowych do fachowej wiedzy technicznej dotyczącej rozprzestrzeniania rakiet balistycznych. Wyniki projektu będą mogły stać się podstawą dyskusji na corocznym posiedzeniu państw sygnatariuszy.
      2.3.2.   Wyniki projektu

                  —

                  lepsze zrozumienie obecnych tendencji w dziedzinie rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i programów SLV oraz zalecenia skierowane do państw sygnatariuszy;

                  —

                  analiza sposobów motywowania państw sygnatariuszy do podejmowania programów w zakresie rakiet balistycznych i SLV;

                  —

                  lepsze zrozumienie wspólnej płaszczyzny kodeksu, MTCR oraz dwustronnych i regionalnych uzgodnień dotyczących środków budowy zaufania, w osiąganiu celu polegającego na nierozprzestrzenianiu rakiet i określeniu zaleceń w zakresie polityki.

                  —

                  dokumenty robocze lub inne formy dokumentacji warsztatów, które mogłyby być przekazywane przez UE na coroczne posiedzenie HCoC.

            2.3.3.   Opis projektu
      Projekt będzie przewidywał dwa rodzaje działań:

                  a)

                  Finansowanie badania obecnych tendencji w zakresie rakiet balistycznych i dynamiki ich rozprzestrzeniania, a także w zakresie programów SLV, które będzie mogło stać się podstawą dyskusji na corocznym posiedzeniu państw sygnatariuszy. FRS zapewni, aby prace związane z prowadzeniem tego badania nie były powielane przez działania prowadzone przez grupę ekspertów rządowych ONZ.

                  b)

                  Finansowanie warsztatów ekspertów z państw sygnatariuszy i z państw niebędących sygnatariuszami, zarówno z sektora rządowego, jak i pozarządowego. Warsztaty mogłyby być organizowane przy okazji corocznych posiedzeń. Rezultaty zebrane w dokumencie roboczym będą mogły zostać przedłożone na corocznym posiedzeniu państw sygnatariuszy. Na warsztatach zostaną podjęte następujące kwestie:

                              —

                              Wspólna płaszczyzna między kodeksem, MTCR oraz dwustronnymi i regionalnymi uzgodnieniami dotyczącymi środków budowy zaufania w zakresie realizacji celu polegającego na nierozprzestrzenianiu rakiet, a także między kodeksem i systemem ONZ (Zgromadzenie Ogólne ONZ).

                              —

                              Sposoby motywowania państw sygnatariuszy do podejmowania programów w zakresie rakiet balistycznych i SLV.

            3.   Czas trwania
      Całkowity szacowany czas realizacji projektów wynosi 24 miesiące.
      4.   Beneficjenci
      Beneficjentami projektów w ramach niniejszej decyzji są zarówno państwa sygnatariusze, jak i państwa niebędące sygnatariuszami kodeksu.
      Ostateczny wybór państw beneficjentów zostanie dokonany po konsultacji między jednostką realizującą i Prezydencją, wspieraną przez SG/WP, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i Komisją w ramach właściwej grupy roboczej Rady. Ostateczna decyzja zapadnie na podstawie propozycji jednostki realizującej zgodnie z art. 2 ust. 2 niniejszej decyzji.
      5.   Jednostka realizująca
      Techniczna realizacja projektów zostanie powierzona FRS. Projekty będą realizowane bezpośrednio przez personel FRS lub jej partnerów współpracujących, Instytutu Badań nad Pokojem i Polityką Bezpieczeństwa Uniwersytetu w Hamburgu i polskiego Centrum Badań Kosmicznych w Warszawie.
      Jednostka realizująca przygotuje:

                  a)

                  Kwartalne sprawozdania z realizacji projektów;

                  b)

                  Sprawozdanie końcowe, nie później niż miesiąc po zakończeniu realizacji projektów.

            Sprawozdania zostaną przesłane Prezydencji, wspieranej przez SG/WP.
      FRS zapewni, aby wkład UE został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
      6.   Uczestnicy będący stroną trzecią
      Projekty będą w całości finansowane poprzez decyzję. Eksperci z państw sygnatariuszy kodeksu lub z państw niebędących sygnatariuszami mogą być uważani za uczestników będących stroną trzecią. Będą oni prowadzić działania zgodnie ze standardowymi zasadami FRS.


title: Decyzja Rady z dnia 20 lipca 1972 r. w sprawie zawarcia Porozumienia dodatkowego do Umowy dotyczącej wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską

text:
Ważna informacja prawna

|

31974D0215

Dziennik Urzędowy L 118 , 30/04/1974 P. 0011 - 0011 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 2 P. 0003  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 11 Tom 5 P. 0109  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 2 P. 0003  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 11 Tom 5 P. 0109

		Decyzja Radyz dnia 20 lipca 1972 r.w sprawie zawarcia Porozumienia dodatkowego do Umowy dotyczącej wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską(74/215/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:dla sprawnego funkcjonowania Umowy dotyczącej wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską podpisanej w Genewie dnia 30 czerwca 1967 r. konieczne jest przyjęcie dodatkowych przepisów,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty niniejszym zostaje zawarte Porozumienie dodatkowe do Umowy dotyczącej wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską, którego tekst zamieszczono w Załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Pan Th. C. Hijzena, sprawujący funkcję dyrektora naczelnego handlu zagranicznego Komisji Wspólnot Europejskich jest umocowany do podpisania w imieniu Rady Porozumienia określonego w art. 1. Powyższe Porozumienie jest wiążące dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 20 lipca 1972 r.W imieniu RadyTh. E. WesterterpPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi między Wspólnotą Europejską a Ukrainą

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D1001

Dziennik Urzędowy L 349 , 24/12/2002 P. 0100 - 0102

		Decyzja Radyz dnia 19 grudnia 2002 r.w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi między Wspólnotą Europejską a Ukrainą(2002/1001/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa o Partnerstwie i Współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony [1] przewiduje w art. 22 ust. 1, że handel niektórymi wyrobami stalowymi podlega przepisom odrębnej umowy.(2) Poprzednia umowa dwustronna między EWWiS a Rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi wygasła dnia 31 grudnia 2001 r.(3) Strony zgodziły się na zawarcie nowej umowy, a negocjacje w sprawie nowej umowy nie zostały jeszcze zakończone.(4) Wspólnota Europejska (WE) przejęła zobowiązania międzynarodowe EWWiS wraz z wygaśnięciem Traktatu EWWiS, a środki odnoszące się do handlu wyrobami stalowymi z państwami trzecimi należą obecnie do kompetencji WE w dziedzinie polityki handlowej.(5) Decyzją 2001/933/EWWiS przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie dnia 19 grudnia 2001 r. ustalono limity ilościowe na rok 2002 [2].(6) W oczekiwaniu na podpisanie i wejście w życie nowej umowy należy ustalić limity ilościowe na rok 2003.(7) Parlament Ukrainy uchwalił ustawę nakładającą podatek w wysokości 30 EUR na tonę na wywóz złomu żelaznego, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2003 r.; proponowany podatek będzie stanowić przeszkodę w wolnym handlu złomem żelaznym i poważnie ograniczy, jeżeli nie zablokuje, wywóz złomu żelaznego, w ten sposób obciążając wspólnotowy przemysł stalowy i niekorzystnie wpływając na wspólnotowy rynek złomu żelaznego. W rezultacie właściwe jest obniżenie limitów ilościowych na rok 2003 o 30 % względem limitów ilościowych ustalonych na rok 2002, aż do satysfakcjonującego rozwiązania tego zagadnienia i zakończenia negocjacji nowej umowy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Podczas okresu wymienionego w załączniku I, przywóz do Wspólnoty Europejskiej wyrobów stalowych określonych w załączniku II pochodzących z Ukrainy podlega pozwoleniu na przywóz. Pozwolenia wydaje się wyłącznie w granicach określonych w art. 2.Artykuł 2Zezwala się na przywóz, dla każdej grupy wyrobów i dla całej Wspólnoty, do wysokości limitów ilościowych określonych w załączniku I.Okres ważności pozwolenia na przywóz niniejszym ustala się na cztery miesiące. Pozwolenia na przywóz niewykorzystane lub wykorzystane częściowo mogą zostać odnowione na okres dwóch miesięcy.Artykuł 3Państwa Członkowskie wydają pozwolenia zgodnie z zasadami uzgodnionymi z Komitetem Łącznikowym ds. Stali i niezwłocznie informują o tym Komisję. Komisja regularnie informuje Państwa Członkowskie o tym, w jakim stopniu limity zostały wykorzystane.Państwa Członkowskie i Komisja porozumiewają się w celu zapewnienia nieprzekroczenia limitów.Artykuł 4Z datą wejścia w życie umowy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi przepisy tej umowy, wraz z wszelkimi dotyczącymi jej środkami wykonawczymi, zastępują przepisy niniejszej decyzji.Artykuł 5Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 2002 r.W imieniu RadyL. EspersenPrzewodniczący[1] Dz.U. L 49 z 19.2.1998, str. 3.[2] Dz.U. L 345 z 29.12.2001, str. 75. Decyzja zmieniona decyzją 2002/476/EWWiS (Dz.U. L 164 z 22.6.2002, str. 37).--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK ILIMITY ILOŚCIOWE USTALONE NA OKRES 1.1.2002– 31.12.2003Wyroby | W tonach || |SA.Wyroby płaskie| SA1. Kręgi | 46604 || SA2. Grube płyty | 178364 || SA3. Inne wyroby płaskie | 14391 |SB.Wyroby długie| SB1. Belki | 6273 || SB2. Walcówki | 89624 || SB 3. Inne wyroby długie | 112926 |--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IISA Wyroby walcowane płaskieSA1. Kręgi72081000720825007208260072082700720836007208371072083790720838107208389072083910720839907211141072111920721911007219121072191290721913107219139072191410721914907225202072253000SA2. Grube płyty7208401072085110720851307208515072085191720851997208521072085291720852997208531072111300722540207225405072259910SA3. Inne wyroby walcowane płaskie7208409072085390720854107208549072089010720915007209161072091690720917107209179072091810720918917209189972092500720926107209269072092710720927907209281072092890720990107210111072101211721012197210201072103010721041107210491072105010721061107210691072107031721070397210903172109033721090387211149072111990721123107211235172112920721190117212101072121091721220117212301172124010721240917212503172125051721260117212609172192110721921907219221072192290721923007219240072193100721932107219329072193310721933907219341072193490721935107219359072254080SB Wyroby długieSB1 Belki720719317207207172163111721631197216319172163199721632117216321972163291721632997216331072163390SB2 Walcówki7213100072132000721391107213912072139141721391497213917072139190721399107213999072210010722100907227100072272000722790107227905072279095SB3 Inne wyroby długie720719117207191472071916720720517207205572072057721420007214300072149110721491907214991072149931721499397214995072149961721499697214998072149990721590107216100072162100721622007216401072164090721650107216509172165099721699107218992072221111722211197222112172221129722211917222119972221910722219907222301072224010722240307224903172249039722810107228103072282011722820197228203072283020722830417228304972283061722830697228307072283089722860107228701072287031722880107228809073011000--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty

text:
Ważna informacja prawna

|

31989D0436

Dziennik Urzędowy L 206 , 18/07/1989 P. 0016 - 0016 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0077  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0077

		Decyzja Radyz dnia 3 maja 1989 r.w sprawie zawarcia Trzeciego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty(89/436/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:całkowite zawieszenie przez Konfederację Szwajcarską ceł przywozowych w odniesieniu do Hiszpanii usprawniłoby handel między obydwoma krajami;Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1], w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty, podpisany w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r. nie ustanawia przepisów umożliwiających zawieszenie przez Konfederację Szwajcarską należności celnych w odniesieniu do towarów przywożonych z Hiszpanii;konieczne jest zatem zatwierdzenie Trzeciego Protokołu dodatkowego do wyżej wspomnianej Umowy w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł w odniesieniu do produktów objętych tą Umową, przywożonych z Hiszpanii do Szwajcarii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Trzeci Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [2].Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 maja 1989 r.W imieniu RadyP. SolbesPrzewodniczący[1] Dz.U. L 300 z 31.12.1971, str. 189.[2] Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------


title: 2012/244/UE: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie mianowania sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości

text:
               8.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 121/21

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
   z dnia 25 kwietnia 2012 r.
   w sprawie mianowania sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości
   (2012/244/UE)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 253 i 255,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 6 października 2012 r. wygasają mandaty następujących sędziów: Alexander ARABADJIEV, George ARESTIS, Maria BERGER, Jean-Claude BONICHOT, Anthony BORG BARTHET, José Narciso CUNHA RODRIGUES, Carl Gustav FERNLUND, Egidijus JARAŠIŪNAS, Egils LEVITS, Jiří MALENOVSKÝ, Alexandra PRECHAL, Konrad SCHIEMANN, Antonio TIZZANO i Thomas VON DANWITZ, oraz następujących rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości: Yves BOT, Ján MAZÁK, Paolo MENGOZZI i Verica TRSTENJAK.

               (2)

               Rządy państw członkowskich zaproponowały przedłużenie mandatu następujących sędziów Trybunału Sprawiedliwości: Alexander ARABADJIEV, George ARESTIS, Maria BERGER, Jean-Claude BONICHOT, Carl Gustav FERNLUND, Egidijus JARAŠIŪNAS, Egils LEVITS, Jiří MALENOVSKÝ, Alexandra PRECHAL i Thomas VON DANWITZ oraz przedłużenie mandatu rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Yvesa BOTA. Ponadto rządy państw członkowskich zaproponowały, by José Luís DA CRUZ VILAÇA został mianowany na stanowisko sędziego Trybunału Sprawiedliwości, a Nils WAHL i Melchior WATHELET – na stanowisko rzecznika generalnego tego trybunału. Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował wymienionych czternastu kandydatów do wykonywania funkcji sędziego i rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości.

               (3)

               Należy zatem mianować jedenastu sędziów i trzech rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości na okres od dnia 7 października 2012 r. do dnia 6 października 2018 r. Trzej sędziowie oraz jeden rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości zostaną mianowani na pozostałe miejsca w późniejszym terminie,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Sędziami Trybunału Sprawiedliwości na okres od dnia 7 października 2012 r. do dnia 6 października 2018 r. zostają niniejszym mianowani:

               Alexander ARABADJIEV

               George ARESTIS

               Maria BERGER

               Jean-Claude BONICHOT

               José Luís da Cruz VILAÇA

               Carl Gustav FERNLUND

               Egidijus JARAŠIŪNAS

               Egils LEVITS

               Jiří MALENOVSKÝ

               Alexandra PRECHAL

               Thomas VON DANWITZ

         2.   Rzecznikami generalnymi Trybunału Sprawiedliwości na okres od dnia 7 października 2012 r. do dnia 6 października 2018 r. zostają niniejszym mianowani:

               Yves BOT

               Nils WAHL

               Melchior WATHELET.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 kwietnia 2012 r.

            Przewodniczący

         J. TRANHOLM-MIKKELSEN


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1672 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/232

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1672
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Instytutu (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Instytutowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0071/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (4), w szczególności jego art. 15,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0106/2017),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn absolutorium z wykonania budżetu Instytutu za rok budżetowy 2015;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 102.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 21 czerwca 2012 r. dotycząca mianowania luksemburskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy

text:
               27.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 czerwca 2012 r.
   dotycząca mianowania luksemburskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
   2012/C 187/03
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jego art. 8,
   uwzględniając wykazy proponowanych kandydatów przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich oraz przez organizacje pracodawców i pracowników,
   uwzględniając wykazy członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzjami: z dnia 22 listopada 2010 r. (2), z dnia 7 marca 2011 r. (3), z dnia 21 marca 2011 r. (4) oraz z dnia 18 lipca 2011 r. (5) Rada mianowała członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od dnia 8 listopada 2010 r. do dnia 7 listopada 2013 r.

               (2)

               Rząd Luksemburga zaproponował kandydatów na stanowiska do obsadzenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane na stanowiska członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 7 listopada 2013 r.:
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDU

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Luksemburg

               Paul WEBER

               Robert HUBERTY

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali jeszcze wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. FREDERIKSEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 322 z 27.11.2010, s. 3.

      (3)  Dz.U. C 83 z 17.3.2011, s. 2.

      (4)  Dz.U. C 92 z 24.3.2011, s. 8.

      (5)  Dz.U. C 217 z 23.7.2011, s. 27.


title: Decyzja Rady 2004/792/WPZiB z dnia 22 listopada 2004 r. rozszerzająca i zmieniająca decyzję 1999/730/WPZiB wdrażająca wspólne działanie 1999/34/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży

text:
               24.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/47

      DECYZJA RADY 2004/792/WPZiB
   z dnia 22 listopada 2004 r.
   rozszerzająca i zmieniająca decyzję 1999/730/WPZiB wdrażająca wspólne działanie 1999/34/WPZiB w związku z wkładem Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 23 ust. 2,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 1999/34/WPZiB z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 15 listopada 1999 r. Rada przyjęła decyzję 1999/730/WPZiB dotyczącą wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Kambodży (2) w celu wykonania wspólnego działania 1999/34/WPZiB.

               (2)

               Niektóre cele nie mogły zostać osiągnięte do dnia 15 listopada 2004 r., w którym wygasa decyzja 1999/730/WPZiB, a inne powinny zostać skonsolidowane i rozszerzone po tej dacie. Projekt, o którym mowa jest projektem wieloletnim.

               (3)

               1999/730/WPZiB powinna zatem zostać rozszerzona i zmieniona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 1999/730/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               a)

               w art. 3 ust. 1 finansową kwotę referencyjną w wysokości „1 436 953 EUR” zastępuje się kwotą „1 375 565 EUR”;

               b)

               w art. 4 drugi akapit, datę „15 listopada 2004 r.” zastępuje się datą „15 listopada 2005 r.”;

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 16 listopada 2004 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, 22 listopada 2004 r.

            W imieniu Rady

         B. R. BOT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 9, z 15.1.1999, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 294, z 16.11.1999, str. 5.


Ważna informacja prawna

|

52007BP0115(01)

1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005 (C6-0389/2006 - 2006/2156(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0196 - 0197

		1.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005 (C6-0389/2006 — 2006/2156(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005, wraz z odpowiedziami udzielonymi przez centrum [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 — C6-0080/2007),- uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. ustanawiające Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii [4], a w szczególności jego art. 12a,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0118/2007),1. udziela dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii absolutorium z wykonania budżetu centrum na rok budżetowy 2005;2. przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 46.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 93.[3] Dz.U. L 248 z 16.09.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U. L 151 z 10.06.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1652/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 33).[5] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2017/799 z dnia 5 maja 2017 r. w sprawie mianowania trzech członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Cypryjską

text:
               11.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 120/20

         DECYZJA RADY (UE) 2017/799
   z dnia 5 maja 2017 r.
   w sprawie mianowania trzech członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Cypryjską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Cypru,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 26 lipca 2016 r. decyzją Rady (UE) 2016/1233 (4) mianowano Kyriakosa CHATZITTOFISA członkiem na miejsce Georgiosa GEORGIOU, a Stavrosa YEROLATSITESA mianowano zastępcą członka na miejsce Kyriakosa CHATZITTOFISA.

               (2)

               Trzy stanowiska członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Kyriakosa CHATZITTOFISA, Louisy MAVROMMATI i Charalambosa PITTASA.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Stavrosa YEROLATSITESA.

               (4)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Stavrosa STAVRINIDESA członkiem Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               a)

               na stanowiska członka:

                           —

                           Nikos ANASTASIOU, Mayor of Kato Polemidia Municipality,

                           —

                           Andros KARAYIANNIS, Mayor of Deryneia Municipality,

                           —

                           Stavros STAVRINIDES, Municipal Councillor of Strovolos Municipality,

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępcy członka:

                           —

                           Kyprianos ANDRONIKOU, Mayor of Dromolaxia – Meneou Municipality,

                           —

                           Theodoros ANTONIOU AVVAS, Mayor of Mesa Yitonia Municipality.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 maja 2017 r.

            W imieniu Rady

         L. GRECH

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2016/1233 z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Cypryjską (Dz.U. L 202 z 28.7.2016, s. 41).


title: 2012/245/UE: Decyzja Rady z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie zmiany Statutu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego

text:
               8.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 121/22

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 kwietnia 2012 r.
   w sprawie zmiany Statutu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego
   (2012/245/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 242,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 114 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Komitet Ekonomiczno-Finansowy (zwany dalej „Komitetem”) został utworzony dnia 1 stycznia 1999 r.

               (2)

               Dnia 21 grudnia 1998 r. Rada przyjęła decyzję 98/743/WE w sprawie szczegółowych przepisów dotyczących składu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego (1).

               (3)

               Dnia 31 grudnia 1998 r. Rada przyjęła decyzję 1999/8/WE w sprawie przyjęcia Statutu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego (2); Statut ten został zmieniony decyzją Rady 2003/476/WE z dnia 18 czerwca 2003 r. (3), aby zapewnić dalsze skuteczne funkcjonowanie Komitetu po przystąpieniu dziesięciu państw członkowskich dnia 1 maja 2004 r.

               (4)

               Szefowie państw lub rządów państw członkowskich, których walutą jest euro, oświadczyli dnia 26 października 2011 r., że organ przygotowawczy, o którym mowa w art. 1 Protokołu (nr 14) w sprawie Eurogrupy, składający się z przedstawicieli ministrów do spraw finansów państw członkowskich, których walutą jest euro, oraz Komisji („Grupa Robocza Eurogrupy”) będzie miała pełnoetatowego przewodniczącego. W związku z tym osoba mianowana na to stanowisko przestanie być urzędnikiem administracji krajowej i zostanie zatrudniona przez instytucje UE.

               (5)

               Tego samego dnia szefowie państw lub rządów państw członkowskich, których walutą jest euro, oświadczyli, że istniejące struktury administracyjne zapewniające pomoc Radzie i Komitetowi, mianowicie Sekretariat Generalny Rady i Sekretariat Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, będą udzielać odpowiedniego wsparcia przewodniczącemu szczytu państw strefy euro i przewodniczącemu Eurogrupy, pod kierunkiem przewodniczącego Komitetu/Grupy Roboczej Eurogrupy.

               (6)

               Komitet powinien być w stanie wybrać swojego przewodniczącego spośród najlepiej wykwalifikowanych kandydatów, do których należy także przewodniczący Grupy Roboczej Eurogrupy.

               (7)

               Statut Komitetu powinien zatem zostać zmieniony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Statut Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, ustanowiony w załączniku do decyzji 1999/8/WE, zmieniony decyzją 2003/476/WE, zastępuje się tekstem określonym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. BØDSKOV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 358 z 31.12.1998, s. 109.

      (2)  Dz.U. L 5 z 9.1.1999, s. 71.

      (3)  Dz.U. L 158 z 27.6.2003, s. 58.

      ZAŁĄCZNIK

            „STATUT KOMITETU EKONOMICZNO-FINANSOWEGO
            Artykuł 1
            Komitet Ekonomiczno-Finansowy (»Komitet«) wykonuje zadania opisane w art. 134 ust. 2 i 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
            Artykuł 2
            Komitet może między innymi:

                        —

                        być konsultowany w toku procedury prowadzącej do podjęcia decyzji odnoszących się do mechanizmu kursowego trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej,

                        —

                        bez uszczerbku dla postanowień art. 240 Traktatu, przygotowywać na użytek Rady przeglądy ewolucji kursu walutowego euro,

                        —

                        tworzyć ramy, w których może być przygotowywany i kontynuowany dialog między Radą i Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) na poziomie urzędników wyższego szczebla z ministerstw, krajowych banków centralnych, Komisji oraz EBC.

                  Artykuł 3
            Członkowie Komitetu oraz zastępcy członków kierują się, w wykonywaniu swoich funkcji, ogólnym interesem Unii.
            Artykuł 4
            Komitet zbiera się pod przewodnictwem przewodniczącego w dwóch konfiguracjach: z udziałem członków z administracji, krajowych banków centralnych, Komisji oraz EBC albo z udziałem członków z administracji, Komisji oraz EBC. Komitet w swoim pełnym składzie regularnie dokonuje przeglądu wykazu zagadnień, w przypadku omawiania których oczekuje się udziału w posiedzeniach członków z krajowych banków centralnych.
            Artykuł 5
            Opinie, sprawozdania i komunikaty przyjmuje się większością głosów członków, jeżeli wymagane jest głosowanie. Każdy członek Komitetu ma jeden głos. Kiedy jednak wydawana jest porada lub opinia w kwestiach, w odniesieniu do których Rada może następnie podjąć decyzję, członkowie z banków centralnych – o ile są obecni – i Komisji mogą w pełni uczestniczyć w dyskusjach, lecz nie biorą udziału w głosowaniu. Komitet informuje również o poglądach mniejszości lub głosach odrębnych wyrażonych w toku dyskusji.
            Artykuł 6
            Komitet wybiera, większością głosów swoich członków, przewodniczącego na dwuletnią kadencję, która jest odnawialna. Przewodniczącego wybiera się spośród grupy obejmującej członków Komitetu będących urzędnikami wyższego szczebla w administracjach krajowych i przewodniczącego organu przygotowawczego, o którym mowa w art. 1 Protokołu (nr 14) w sprawie Eurogrupy, składającego się z przedstawicieli ministrów do spraw finansów państw członkowskich, których walutą jest euro, oraz Komisji (»Grupa Robocza Eurogrupy«).
            Jeżeli przewodniczący Komitetu jest członkiem tego Komitetu z administracji krajowej, deleguje on swoje prawo głosu na swojego zastępcę.
            Artykuł 7
            W przypadku gdy przewodniczący Komitetu nie może wypełniać swoich obowiązków, jest on zastępowany przez wiceprzewodniczącego Komitetu. Wiceprzewodniczącego wybiera się na dwuletnią kadencję, większością głosów członków Komitetu. Wiceprzewodniczącego wybiera się spośród grupy obejmującej członków Komitetu będących urzędnikami wyższego szczebla w administracjach krajowych i przewodniczącego Grupy Roboczej Eurogrupy, chyba że przewodniczący Grupy Roboczej Eurogrupy został wybrany przewodniczącym Komitetu.
            Artykuł 8
            Jeżeli przewodniczący Grupy Roboczej Eurogrupy nie jest przewodniczącym Komitetu, może on uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu i brać udział w dyskusjach, o ile Komitet nie zadecyduje inaczej.
            O ile Komitet nie zadecyduje inaczej, zastępcy członków mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu. Zastępcy członków nie biorą udziału w głosowaniu. O ile Komitet nie zadecyduje inaczej, zastępcy nie uczestniczą w dyskusjach.
            Członek, który nie może uczestniczyć w posiedzeniu Komitetu, może przekazać swoje funkcje jednemu z zastępców lub innemu członkowi. Przewodniczący i sekretarz Komitetu powinni zostać o tym powiadomieni na piśmie przed posiedzeniem. W wyjątkowych okolicznościach przewodniczący może zgodzić się na inne ustalenia.
            Artykuł 9
            Komitet może zlecić zbadanie poszczególnych kwestii zastępcom członków, podkomitetom lub grupom roboczym. W takich przypadkach organowi przewodniczy członek lub zastępca członka Komitetu, wyznaczony przez Komitet. Członkowie Komitetu, zastępcy członków i podkomitety lub grupy robocze mogą powoływać do pomocy ekspertów.
            Artykuł 10
            Komitet jest zwoływany przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek Rady, Komisji lub co najmniej czterech członków Komitetu.
            Artykuł 11
            Komitet jest co do zasady reprezentowany przez przewodniczącego; w szczególności przewodniczący może zostać upoważniony przez Komitet do składania sprawozdań z dyskusji oraz wydawania ustnych komentarzy w sprawie opinii i komunikatów przygotowywanych przez Komitet. Przewodniczący jest odpowiedzialny za kontakty Komitetu z Parlamentem Europejskim.
            Artykuł 12
            Prace Komitetu są poufne. Tę samą regułę stosuje się do prac zastępców członków oraz podkomitetów lub grup roboczych.
            Artykuł 13
            Komitet jest wspomagany przez sekretariat, działający pod kierunkiem sekretarza. Sekretarz i pracownicy sekretariatu są zapewniani przez Komisję. Sekretarz jest wyznaczany przez Komisję po konsultacjach z Komitetem. Sekretarz oraz jego pracownicy, wykonując swoje obowiązki na rzecz Komitetu, działają na podstawie instrukcji Komitetu.
            Wydatki Komitetu są uwzględniane w preliminarzu Komisji.
            Artykuł 14
            Komitet przyjmuje swój regulamin.”.


title: 2010/430/CFSP: Decyzja Rady 2010/430/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. ustanawiająca europejską sieć niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, wspierających realizację strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               4.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 202/5

         DECYZJA RADY 2010/430/WPZiB
   z dnia 26 lipca 2010 r.
   ustanawiająca europejską sieć niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, wspierających realizację strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią BMR UE”). Rozdział III strategii zawiera wykaz środków, które należy podjąć zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich, aby zwalczać rozprzestrzenianie tego rodzaju broni.

               (2)

               Unia aktywnie realizuje strategię BMR UE i wprowadza w życie środki wymienione w jej rozdziale III, takie jak rozwój koniecznych struktur wewnątrz Unii.

               (3)

               Dnia 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła konkluzje Rady oraz dokument zatytułowany „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia” (zwany dalej „Nowe kierunki działań”), w którym stwierdzono, że rozprzestrzenianie BMR nadal stanowi jedno z największych wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa oraz że polityka nieproliferacji jest podstawowym elementem Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.

               (4)

               W Nowych kierunkach działań Rada wzywa właściwe składy i organy Rady, Komisję, inne instytucje i państwa członkowskie do podjęcia konkretnych działań w następstwie tego dokumentu, tak by zrealizować jego założenia do końca 2010 r.

               (5)

               W Nowych kierunkach działań Rada podkreśla, że działania Unii na rzecz zapobiegania proliferacji mogą zyskać na wsparciu oferowanym przez pozarządową sieć na rzecz nieproliferacji, skupiającą instytucje zajmujące się polityką zagraniczną i ośrodki badawcze specjalizujące się w dziedzinach strategicznych dla Unii, jednocześnie korzystając z przydatnych, już istniejących sieci. Sieć taką można rozszerzyć na instytucje w państwach trzecich, z którymi Unia prowadzi konkretny dialog w związku z nieproliferacją.

               (6)

               W dniach 15–16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE zwalczania nielegalnego gromadzenia BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz nielegalnego handlu nimi (zwaną dalej „strategią BSiL UE”), która przedstawia wytyczne działań Unii w dziedzinie broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL). W strategii BSiL UE stwierdzono, że nielegalny handel i nadmierne gromadzenie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni poważnie zagraża międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu.

               (7)

               Wśród celów strategii BSiL UE znajduje się potrzeba promowania skutecznego multilateralizmu, który przyczyni się do wypracowania mechanizmów – międzynarodowych, regionalnych lub w ramach Unii i jej państw członkowskich – służących zwalczaniu dostarczania i destabilizacji rozprzestrzeniania BSIL oraz amunicji do tych rodzajów broni,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby dokonać wkładu w ulepszoną realizację strategii BMR UE, która opiera się na zasadach skutecznego multilateralizmu, zapobiegania i współpracy z krajami trzecimi, niniejszym ustanawia się sieć niezależnych europejskich ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, służących propagowaniu następujących celów:

               a)

               wspieranie, w ramach społeczeństw obywatelskich, a w szczególności wśród ekspertów, badaczy i pracowników naukowych, dialogu politycznego i związanego z bezpieczeństwem oraz długoterminowych rozmów na temat środków służących zwalczaniu rozprzestrzeniania BMR i systemów jej przenoszenia;

               b)

               zapewnienie osobom uczestniczącym w pracach odpowiednich organów przygotowawczych Rady możliwości konsultacji z siecią w kwestiach związanych z nieproliferacją oraz umożliwienie przedstawicielom państw członkowskich uczestniczenia w posiedzeniach sieci pod przewodnictwem przedstawiciela Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP);

               c)

               ustanowienie przydatnego etapu pośredniego dla działań na rzecz nieproliferacji prowadzonych przez Unię i społeczność międzynarodową, w szczególności przez dostarczenie przedstawicielowi WP sprawozdania lub zaleceń;

               d)

               przyczynienie się do zwiększenia w krajach trzecich wiedzy o wyzwaniach związanych z proliferacją oraz o potrzebie współpracy z Unią w kontekście forów wielostronnych, w szczególności z Organizacją Narodów Zjednoczonych, aby zapobiegać programom proliferacyjnym budzącym niepokój na całym świecie, jak również powstrzymywać, blokować oraz, tam gdzie jest to możliwe, eliminować takie programy.

         2.   W świetle strategii BSiL UE zakres działalności proponowanej sieci niezależnych europejskich ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją nie może być ograniczony do zagadnień związanych z zagrożeniami wynikłymi z rozprzestrzeniania BMR, ale obejmuje również kwestie związane z bronią konwencjonalną, w tym z BSiL. Włączenie kwestii broni konwencjonalnej do obszaru działalności tej sieci stworzy doskonałe narzędzie prowadzenia dialogu i przedstawiania zaleceń dotyczących działań Unii w tej dziedzinie w ramach realizacji strategii BSiL UE oraz polityki Unii w zakresie broni konwencjonalnej.
   3.   W tym kontekście projekty wspierane przez Unię obejmują następujące konkretne działania:

               a)

               dostarczenie zasobów służących do organizacji posiedzenia początkowego oraz dorocznej konferencji, z myślą o dostarczeniu sprawozdania lub zaleceń przedstawicielowi WP;

               b)

               dostarczenie środków finansowych i technicznych służących do stworzenia platformy internetowej, aby ułatwić kontakty i pobudzić dialog w sprawie badań prowadzony przez sieć ośrodków analitycznych analizujących kwestie związane z BMR oraz bronią konwencjonalną, w tym BSiL.

         Szczegółowy opis wspomnianych projektów jest przedstawiony w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada WP.
   2.   Realizację techniczną projektów, o których mowa w art. 1 ust. 3, przeprowadzi Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji, którego podstawą są Fundacja na rzecz Badań Strategicznych (La Fondation pour la Recherche Stratégique (FRS)), Frankfurcki Instytut Badań nad Pokojem (the Peace Research Institute Frankfurt (HSFK/PRIF)), Międzynarodowy Instytut Badań Strategicznych (the International Institute for Strategic Studies (IISS)) oraz Sztokholmski Międzynarodowy Instytut Badań nad Pokojem (the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI)). Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji wykonuje swoje zadanie pod kierownictwem WP. W tym celu WP zawiera z konsorcjum niezbędne porozumienia.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia dla realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 3, wynosi 2 182 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu zawiera umowę o finansowaniu z Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji. Umowa ta zobowiązuje konsorcjum do zadbania o to, aby wkład UE był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dokłada starań, aby umowę o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, zawarto możliwie szybko po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach w tym procesie oraz o dacie zawarcia umowy.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja składa sprawozdania dotyczące aspektów finansowych projektów, o których mowa w art. 1 ust. 3.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3.
   Wygasa ona jednak 6 miesięcy po jej wejściu w życie, jeżeli umowa o finansowaniu nie została do tego czasu zawarta.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

         EUROPEJSKA SIEĆ NIEZALEŻNYCH OŚRODKÓW ANALITYCZNYCH ZAJMUJĄCYCH SIĘ NIEPROLIFERACJĄ, WSPIERAJĄCYCH REALIZACJĘ STRATEGII UE PRZECIW ROZPRZESTRZENIANIU BRONI MASOWEGO RAŻENIA (STRATEGIA BMR UE)

      1.   Cele

      Niniejsza decyzja ma na celu wprowadzenie w życie zalecenia dotyczącego polityki przedstawionego przez Radę dnia 8 grudnia 2008 r. w dokumencie zatytułowanym „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia”. Zgodnie z tym dokumentem działania Unii na rzecz zapobiegania proliferacji mogą zyskać na wsparciu oferowanym przez pozarządową sieć na rzecz nieproliferacji, skupiającą instytucje zajmujące się polityką zagraniczną i ośrodki badawcze specjalizujące się w dziedzinach strategicznych dla Unii, jednocześnie korzystając z przydatnych, już istniejących sieci. Sieć taką można rozszerzyć na instytucje w państwach trzecich, z którymi Unia prowadzi konkretny dialog w związku z nieproliferacją.
      Celem tej sieci niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją byłoby wspieranie, w ramach społeczeństw obywatelskich, a w szczególności wśród ekspertów, badaczy i pracowników naukowych, dialogu politycznego i związanego z bezpieczeństwem oraz długoterminowych rozmów na temat środków służących zwalczaniu rozprzestrzeniania broni masowego rażenia (BMR) i systemów jej przenoszenia. Będzie ona stanowiła przydatny etap pośredni dla działań na rzecz nieproliferacji prowadzonych przez Unię i społeczność międzynarodową.
      Prace sieci zostaną poszerzone o kwestie związane z bronią konwencjonalną, w tym broń strzelecką i lekką (BSiL), obejmując środki gwarantujące ciągłą realizację strategii Unii zwalczania nielegalnego gromadzenia BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz nielegalnego handlu nimi („strategia BSiL UE”). Sieć pomoże rozwinąć nowe aspekty działalności Unii, aby objąć zarówno prewencyjny, jak i reaktywny wymiar kwestii bezpieczeństwa związanych z bronią konwencjonalną, w tym nielegalny handel i nadmierne gromadzenie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, co zostało przewidziane w strategii BSiL UE. Zapobieganie nielegalnemu i nieuregulowanemu handlowi bronią konwencjonalną, w tym BSiL, również zostało uznane jako priorytet Unii w ramach traktatu o handlu bronią.
      Sieć ta mogłaby przyczynić się w krajach trzecich do poszerzenia wiedzy o wyzwaniach związanych z rozprzestrzenianiem BMR i bronią konwencjonalną, w tym o nielegalnym handlu i nadmiernym gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, jak również o potrzebie współpracy z Unią w kontekście forów wielostronnych, w szczególności Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby zapobiegać programom proliferacyjnym budzącym niepokój na całym świecie oraz nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, jak również powstrzymywać, blokować oraz, tam gdzie jest to możliwe, eliminować takie programy, handel i gromadzenie.
      Unia pragnie wesprzeć tę sieć w sposób następujący:

                  —

                  przez zorganizowanie posiedzenia początkowego oraz dorocznej konferencji, z myślą o dostarczeniu sprawozdania lub zaleceń przedstawicielowi Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP),

                  —

                  przez stworzenie platformy internetowej, aby ułatwić kontakty i pobudzić dialog w sprawie badań prowadzony przez sieć ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją.

            2.   Organizacja sieci

      Sieć będzie otwarta dla wszystkich odnośnych unijnych instytutów badawczych i ośrodków analitycznych oraz w pełni szanować różnorodność opinii w Unii.
      Sieć będzie ułatwiać kontakty między ekspertami pozarządowymi, przedstawicielami państw członkowskich i instytucjami Unii. Sieć będzie gotowa do współpracy z podmiotami pozarządowymi z krajów trzecich zgodnie ze strategiami dotyczącymi BMR UE i BSiL, których podstawą są koncepcje multilateralizmu i współpracy międzynarodowej. Mandat sieci będzie obejmował nierozprzestrzenianie BMR, metod jej przenoszenia, jak również kwestie związane z bronią konwencjonalną, w tym BSiL.
      Sieci będzie przewodniczył WP zgodnie z wytycznymi zdefiniowanymi w ramach centrum monitorującego BMR w odniesieniu do środków nieproliferacji. Osoby uczestniczące w pracach odpowiednich organów przygotowawczych Rady (CODUN/CONOP/COARM itd.) będą mogły sprawdzać w sieci kwestie związane z nieproliferacją i bronią konwencjonalną, w tym BSiL, a jej przedstawiciele będą mogli uczestniczyć w posiedzeniach w ramach sieci. Posiedzenia sieci mogą być organizowane bezpośrednio przed posiedzeniami grup roboczych lub bezpośrednio po nich, o ile będzie to wykonalne.
      Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji, którego podstawą są FRS, HSFK/PRIF, IISS oraz SIPRI, będzie odpowiedzialne za zarządzanie projektem, w ścisłej współpracy z przedstawicielem WP.
      Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji – po konsultacjach z przedstawicielem WP i państwami członkowskimi – będzie zapraszać uczestników wyspecjalizowanych w kwestiach nieproliferacji i broni konwencjonalnej na posiedzenie początkowe oraz doroczną konferencję. Wiedza fachowa uczestników musi zostać potwierdzona serią ich publikacji lub innymi działaniami badawczymi w dziedzinie nierozprzestrzeniania BMR i kwestii związanych z bronią konwencjonalną.
      3.   Opis projektów

      3.1.   Projekt 1: Zorganizowanie posiedzenia początkowego oraz dorocznej konferencji wraz ze sprawozdaniem i zaleceniami

      3.1.1.   Cel projektu

      Celem posiedzenia początkowego jest założenie sieci niezależnych europejskich ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją z siedzibą w Unii. Na posiedzeniu początkowym, pod przewodnictwem WP, zorganizowana zostanie działalność sieci i przygotować doroczną konferencję z myślą o dostarczeniu sprawozdania lub zaleceń przedstawicielowi WP.
      Na dorocznej konferencji typu Carnegie poświęconej nieproliferacji, z uczestnictwem ekspertów rządowych i niezależnych ośrodków analitycznych z Unii i krajów trzecich, byłyby omawiane i określane następne działania służące zwalczaniu rozprzestrzeniania BMR i systemów jej przenoszenia, jak również wyzwania związane z bronią konwencjonalną, w tym przeciwdziałanie nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni. Doroczna konferencja mogłaby być podzielona na bloki tematyczne oraz końcową sesję plenarną pod przewodnictwem przedstawiciela WP.
      Doroczna konferencja będzie podstawą do przygotowania przeznaczonego dla przedstawiciela WP sprawozdania dotyczącego polityki wraz z zestawem zaleceń ukierunkowanych na działania. Sprawozdanie byłoby rozprowadzone w odnośnych instytucjach Unii oraz państwach członkowskich i udostępnione w Internecie.
      3.1.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Określenie metody działania sieci niezależnych europejskich ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją,

                  —

                  zorganizowanie dużej europejskiej konferencji poświęconej nieproliferacji, która byłaby głównym forum do propagowania strategicznych dyskusji nad środkami zwalczania rozprzestrzeniania BMR i systemów jej przenoszenia oraz do sprostania wyzwaniom związanym z bronią konwencjonalną, w tym nad przeciwdziałaniem nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni,

                  —

                  przedstawienie sprawozdania dotyczącego polityki lub zaleceń ukierunkowanych na działania, które ugruntowałyby realizację strategii BMR UE i BSiL oraz stanowiłyby przydatny etap pośredni dla działań na rzecz nieproliferacji prowadzonych przez Unię i społeczność międzynarodową,

                  —

                  zwiększenie świadomości i poziomu wiedzy instytucji Unii, państw członkowskich, społeczeństwa obywatelskiego i krajów trzecich w związku z zagrożeniami związanymi z BMR i środkami jej przenoszenia, co umożliwi im lepsze planowanie.

            3.1.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje zorganizowanie dwóch posiedzeń początkowych, dwóch dorocznych konferencji oraz przygotowanie dwóch sprawozdań lub zaleceń:

                  —

                  posiedzenie początkowe z udziałem do 50 niezależnych ośrodków analitycznych z Unii, wyspecjalizowanych w kwestiach nieproliferacji i broni konwencjonalnej, w tym BSiL,

                  —

                  doroczna konferencja z udziałem ekspertów rządowych i do 200 niezależnych ośrodków analitycznych z Unii i państw trzecich, wyspecjalizowanych w kwestiach nieproliferacji i broni konwencjonalnej, w tym BSiL,

                  —

                  sprawozdanie dotyczące polityki lub zalecenia ukierunkowane na działania, które pobudziłyby realizację strategii BMR UE i BSiL.

            3.2.   Projekt 2: Stworzenie platformy internetowej

      3.2.1.   Cel projektu

      Stworzenie strony internetowej ułatwi kontakty między sesjami i posiedzeniami sieci i pobudzi dialog w sprawie badań prowadzony przez sieć ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją. Instytucje Unii i państwa członkowskie również mogłyby skorzystać ze specjalnej strony internetowej, za pośrednictwem której uczestnicy sieci mogliby swobodnie wymieniać się informacjami, ideami oraz publikować swoje analizy dotyczące nierozprzestrzeniania BMR i środków jej przenoszenia oraz kwestii broni konwencjonalnej, w tym BSiL. Stronie internetowej mógłby towarzyszyć elektroniczny biuletyn.
      Projekt ten będzie obejmował dalsze działania prowadzone on-line oraz stworzy możliwości dla badań europejskich. Przyczyni się do skutecznego rozpowszechniania wyników badań wśród osób z ośrodków analitycznych oraz w kołach rządowych. To z kolei doprowadzi do lepszego przewidywania i poszerzenia wiedzy co do zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem BMR i środków jej przenoszenia, jak również broni konwencjonalnej, w tym z nielegalnym handlem i nadmiernym gromadzeniem BSiL i amunicji do tych rodzajów broni.
      3.2.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Ustanowienie platformy, za pośrednictwem której ośrodki analityczne zajmujące się nieproliferacją mogą prowadzić niezależną wymianę poglądów i analiz dotyczących rozprzestrzeniania BMR i kwestii broni konwencjonalnej, w tym BSiL,

                  —

                  propagowanie lepszego zrozumienia przez społeczeństwo obywatelskie strategii BMR UE i BSiL oraz pośredniczenie między Unią a siecią ośrodków analitycznych,

                  —

                  umożliwienie darmowego pobierania dokumentów z posiedzeń sieci oraz dokumentów pochodzących z niezależnych ośrodków analitycznych, których życzeniem może być nieodpłatne udostępnienie swoich wyników badań,

                  —

                  zwiększenie świadomości i poziomu wiedzy instytucji Unii, państw członkowskich, społeczeństwa obywatelskiego i krajów trzecich w związku z zagrożeniami związanymi z bronią konwencjonalną, BMR i środkami jej przenoszenia, co umożliwi im lepsze planowanie.

            3.2.3.   Opis projektu

      Można przeanalizować wykorzystanie technologii typu sieci społeczne, o ile jest to wykonalne i wskazane, tak aby obniżyć koszty i umożliwić aktywną komunikację i wymianę informacji on-line między uczestnikami sieci w znanym im środowisku. Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji, któremu powierzono ten projekt, odpowiadałoby za umieszczenie tej strony internetowej na serwerze, jej projekt oraz serwis techniczny. Konsorcjum zorganizowałoby podstawowe szkolenia dotyczące tej strony, przeznaczone dla przedstawiciela WP i odpowiednie grupy robocze Rady.
      4.   Czas

      Całkowity przybliżony szacowany czas realizacji projektów wynosi 36 miesięcy.
      5.   Beneficjenci

      5.1.   Beneficjenci bezpośredni

      Rozprzestrzenianie BMR – zarówno przez państwa, jak i przez terrorystów – zostało określone w europejskiej strategii bezpieczeństwa oraz w strategii BMR UE jako największe potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa Unii. W strategii BSiL UE również stwierdzono, że nielegalny handel i nadmierne gromadzenie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni poważnie zagraża międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu. Proponowane projekty służą celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz przyczyniają się do osiągania celów strategicznych zawartych w europejskiej strategii bezpieczeństwa.
      5.2.   Beneficjenci pośredni

      Beneficjenci pośredni tego projektu to:

                  a)

                  niezależne ośrodki analityczne z Unii i krajów trzecich wyspecjalizowane w kwestiach nieproliferacji i broni konwencjonalnej, w tym BSiL;

                  b)

                  instytucje Unii;

                  c)

                  państwa członkowskie;

                  d)

                  kraje trzecie.

            6.   Uczestniczące strony trzecie

      Projekty będą finansowane w całości na podstawie niniejszej decyzji. Eksperci z sieci mogą być uważani za uczestniczące strony trzecie. Będą oni pracować zgodnie ze swoimi standardowymi zasadami.
      7.   Aspekty proceduralne, koordynacja i Komitet Sterujący

      W skład Komitetu Sterującego będą wchodzić przedstawiciel WP oraz jednostki realizującej projekt, o których mowa w ust. 8. Komitet Sterujący będzie regularnie dokonywać przeglądu realizacji decyzji Rady, co najmniej co sześć miesięcy, w tym przy pomocy elektronicznych środków łączności.
      8.   Jednostka realizująca projekt

      Realizację techniczną decyzji Rady powierza się Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji, które będzie wykonywać swoje zadanie pod kontrolą WP. Prowadząc swe działania, konsorcjum będzie w odpowiednich przypadkach współpracować z WP, jak również z państwami członkowskimi, innymi państwami stronami i organizacjami międzynarodowymi.