title: Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2016/883 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących środków bezpieczeństwa, stopni alarmowych i zarządzania sytuacjami kryzysowymi w Komisji na podstawie art. 21 decyzji (UE, Euratom) 2015/443 w sprawie bezpieczeństwa w Komisji

text:
               3.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 146/25

         DECYZJA KOMISJI (UE, Euratom) 2016/883
   z dnia 31 maja 2016 r.
   w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących środków bezpieczeństwa, stopni alarmowych i zarządzania sytuacjami kryzysowymi w Komisji na podstawie art. 21 decyzji (UE, Euratom) 2015/443 w sprawie bezpieczeństwa w Komisji
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając decyzję Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (1), w szczególności jej art. 21,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem przepisów wykonawczych dotyczących standardowych środków bezpieczeństwa, stopni alarmowych i zarządzania sytuacjami kryzysowymi jest zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony integralności fizycznej osób, obiektów lub innego mienia współmiernie do rozpoznanego ryzyka oraz zapewnienie bezpieczeństwa szybko i skutecznie.

               (2)

               System bezpieczeństwa Komisji obejmujący stopnie alarmowe, wprowadzony decyzją Komisji 2007/65/WE (2), należy poddać przeglądowi i uprościć, aby uczynić go bardziej elastycznym i skutecznym w odpowiedzi na zagrożenia dla bezpieczeństwa.

               (3)

               Utworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) jako funkcjonalnie autonomicznego organu Unii wymaga zmiany aktualnych zasad dotyczących stopni alarmowych w odniesieniu do obowiązku dochowania należytej staranności wobec personelu Komisji. ESDZ jest odpowiedzialna za bezpieczeństwo i ochronę obiektów delegatury Unii i pracującego w nich personelu.

               (4)

               Niniejsza decyzja podlega decyzji Komisji w sprawie uprawnień przysługujących członkowi Komisji odpowiedzialnemu za kwestie bezpieczeństwa przy zachowaniu pełnej zgodności z regulaminem wewnętrznym, o którym mowa w art. 21 decyzji (UE, Euratom) 2015/443.

               (5)

               W związku z powyższym należy uchylić decyzję 2007/65/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   ROZDZIAŁ 1

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicja
   Oprócz definicji określonych w art. 1 decyzji (UE, Euratom) 2015/443 stosuje się następującą definicję:

               „stopień alarmowy” oznacza zestaw środków bezpieczeństwa mających na celu zapewnienie określonego poziomu ochrony integralności fizycznej osób, obiektów lub innego mienia Komisji współmiernie do zagrożeń dla bezpieczeństwa.

         Artykuł 2
   Przedmiot i zakres stosowania
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia środki w zakresie stopni alarmowych zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2015/443 w oczekiwaniu lub w odpowiedzi na zagrożenia i incydenty mające wpływ na bezpieczeństwo w Komisji oraz środki wymagane do zarządzania sytuacjami kryzysowymi.
   2.   W obiektach Komisji obowiązuje system bezpieczeństwa obejmujący standardowe środki bezpieczeństwa oraz trzy stopnie alarmowe. Standardowe środki bezpieczeństwa oraz stopnie alarmowe określa się za pomocą kodów kolorów: BIAŁY odpowiada standardowym środkom bezpieczeństwa; ŻÓŁTY, POMARAŃCZOWY i CZERWONY odpowiadają podniesionym stopniom zagrożenia.
   3.   Niniejszą decyzję stosuje się do wszystkich służb Komisji oraz we wszystkich obiektach Komisji zlokalizowanych na terenie Unii Europejskiej i poza nią, z zastrzeżeniem obowiązków, o których mowa w art. 4.
   Artykuł 3
   Stopnie alarmowe
   1.   Jeżeli nie zidentyfikowano szczególnego zagrożenia lub incydentu mającego wpływ na integralność fizyczną osób, obiektów lub innego mienia Komisji obowiązują BIAŁE, standardowe środki bezpieczeństwa. Należy je stosować na co dzień; są one tak skonstruowane, by zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa.
   2.   W przypadku zagrożenia lub incydentu mającego wpływ na integralność fizyczną osób, obiektów lub innego mienia, które to zagrożenia lub incydent mogą mieć niekorzystny wpływ na Komisję i jej funkcjonowanie, obowiązuje ŻÓŁTY stopień alarmowy.
   3.   W przypadku zagrożenia mającego wpływ na integralność fizyczną osób, obiektów lub innego mienia, wymierzonego w szczególności w Komisję lub jej funkcjonowanie, nawet jeżeli nie zidentyfikowano dokładnego celu lub terminu ataku, obowiązuje POMARAŃCZOWY stopień alarmowy.
   4.   W przypadku zagrożenia bezpośredniego ataku mającego wpływ na integralność fizyczną osób, obiektów lub innego mienia, wymierzonego w szczególności w Komisję lub jej funkcjonowanie, obowiązuje CZERWONY stopień alarmowy.
   Artykuł 4
   Obowiązki
   1.   Członek Komisji odpowiedzialny za bezpieczeństwo:

               a)

               podejmuje decyzję, w porozumieniu z innymi instytucjami europejskimi i innymi odpowiednimi podmiotami europejskimi, dotyczącą zmiany stopnia alarmowego;

               b)

               podejmuje decyzję, na podstawie opinii Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, które ze szczególnych środków w zakresie stopni alarmowych należy wdrożyć w świetle obecnego stanu bezpieczeństwa i które z dodatkowych środków należy podjąć;

               c)

               informuje przewodniczącego oraz pozostałych członków Komisji o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie niniejszego artykułu.

         2.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa:

               a)

               odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji w obiektach Komisji znajdujących się w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

               b)

               zapewnia zewnętrzne kontakty, jak określono w art. 18 ust. 2 decyzji (UE, Euratom) 2015/443, w przypadku zagrożeń lub incydentów mających wpływ na integralność fizyczną osób, obiektów lub innego mienia Komisji;

               c)

               w nagłych przypadkach podejmuje decyzje określone w ust. 1 lit. a) i b). Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, jak najszybciej po podjęciu tych środków, powiadamia członka Komisji odpowiedzialnego za bezpieczeństwo o środkach i ich uzasadnieniu;

               d)

               stale monitoruje zagrożenia i ryzyko dla bezpieczeństwa.

         3.   Dyrekcja Generalna ds. Pomocy Humanitarnej i Ochrony Ludności odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji we wszystkich swoich biurach zlokalizowanych w państwach trzecich.
   4.   Dyrekcja Generalna ds. Komunikacji odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji w przedstawicielstwach Komisji oraz przedstawicielstwach regionalnych.
   5.   Dyrekcja Generalna ds. Wspólnego Centrum Badawczego odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji w obiektach Wspólnego Centrum Badawczego Komisji.
   6.   Wyżej wymienione dyrekcje generalne mogą podjąć dodatkowe środki bezpieczeństwa w nagłych przypadkach zgodnie z niniejszą decyzją oraz decyzją (UE, Euratom) 2015/443. Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa jest niezwłocznie informowana o tych środkach.
   Artykuł 5
   Środki
   1.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa podejmuje i wdraża środki bezpieczeństwa zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2015/443. Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa przygotowuje niewyczerpujący wykaz środków, które wdraża.
   2.   Środki w zakresie stopni alarmowych są ściśle zgodne z decyzją (UE, Euratom) 2015/443. Stopnie alarmowe określa się w ścisłej współpracy z właściwymi służbami innych instytucji europejskich i innych odpowiednich podmiotów europejskich oraz państwami członkowskimi, w których znajdują się obiekty Komisji.
   3.   Stopnie alarmowe są ogłaszane w miejscach publicznych poprzez system sygnalizacji oparty na kolorach, zaś kolor zmienia się w zależności od stopnia alarmowego.
   4.   Środki bezpieczeństwa na poziomie „BIAŁYM” należy wyszczególnić w instrukcji bezpieczeństwa zgodnie z art. 21 ust. 2 decyzji (UE, Euratom) 2015/443.
   ROZDZIAŁ 2

      PRZEPISY RÓŻNE I KOŃCOWE

   Artykuł 6
   Przejrzystość
   Niniejszą decyzję podaje się do wiadomości pracowników Komisji i wszystkich osób, do których decyzja ma zastosowanie.
   Artykuł 7
   Uchylenie
   Decyzja 2007/65/WE traci moc.
   Artykuł 8
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 maja 2016 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Kristalina GEORGIEVA

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41.

      (2)  Decyzja Komisji 2007/65/WE z dnia 15 grudnia 2006 r., ustanawiająca standardowe środki bezpieczeństwa i stopnie alarmowe Komisji oraz zmieniająca jej regulamin wewnętrzny w zakresie operacyjnych procedur zarządzania sytuacjami kryzysowymi (Dz.U. L 32 z 6.2.2007, s. 144).


title: Decyzja Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0916

Dziennik Urzędowy L 342 , 27/12/2001 P. 0006 - 0008

		Decyzja Radyz dnia 3 grudnia 2001 r.w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych(2001/916/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, zwany dalej "Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu", został parafowany dnia 24 listopada 2000 r. i podpisany w drodze wymiany listów dnia 9 kwietnia 2001 r. w Luksemburgu. Artykuł 27 ust. 4 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu stanowi, że porozumienia handlowe mające zastosowanie do win i wyrobów spirytusowych pozostają do sprecyzowania.(2) Zgodnie z dyrektywami przyjętymi przez Radę dnia 11 marca 1998 r., Komisja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, w dniu 20 czerwca 2001 r. osiągnęły porozumienie w sprawie nowych wzajemnych koncesji na niektóre wina oraz w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win i oznaczeń wyrobów spirytusowych. W celu zapewnienia spójności całego procesu stabilizacji, wyniki przedmiotowych negocjacji powinny zostać włączone w ramy Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, w formie Protokołu dodatkowego.(3) Komisja, wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1], powinna podjąć przepisy w celu przyjęcia rozporządzeń wykonawczych w sprawie preferencyjnych koncesji przewidzianych dla niektórych win, bez względu na przepisy art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2]. Komisja wprowadza niezbędne zmiany i dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych, które mogą wynikać z umów preferencyjnych, protokołów, wymiany listów albo innych aktów zawartych między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, lub które są niezbędne w wyniku zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric.(4) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Protokołu, Komisja powinna zostać upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, decyzji zmieniających wykazy i Protokoły do Umowy w sprawie wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win (załącznik II do Protokołu) oraz do Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń napojów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (załącznik III do Protokołu). Przy przyjmowaniu tych aktów, z jednej strony Komisję powinien wspierać Komitet Zarządzający ds. Wina, utworzony na mocy art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz Komitet Wdrażający ds. Napojów Spirytusowych, utworzony na mocy art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [3] i Komitet Wdrażający ds. Aromatyzowanych Napojów na Bazie Win, utworzony na mocy art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/1991 z dnia 10 czerwca 1991 r. określającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych [4], z drugiej strony.(5) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół dodatkowy dostosowujący handlowe aspekty Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi z jednej strony a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych (zwany dalej "Protokołem").Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Przewodniczący Rady jest upoważniony do do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty, w celu wyrażenia wiążącej zgody Wspólnoty.2. Przewodniczący Rady notyfikuje w imieniu Wspólnoty zatwierdzenie przewidziane w art. 3 Protokołu.Artykuł 3Przepisy w zakresie zastosowania kontyngentów taryfowych na niektóre wina przewidzianych w załączniku I do Protokołu, oraz zmiany i dostosowania techniczne do rozporządzeń wykonawczych, niezbędne w następstwie zmian kodów Nomenklatury Scalonej oraz działów Taric bądź wskutek zawarcia nowych umów, protokołów, wymiany listów albo innych aktów między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji, bez względu na przepisy art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.Artykuł 41. Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.Artykuł 51. Do celów decyzji Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, dotyczących ustanowienia wykazów nazw chronionych przewidzianych w art. 4 ust. 7 oraz w art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli nazw win, stanowisko Wspólnoty określa Rada stanowiąca kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.2. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli nazw win, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6 ust. 2 niniejszej decyzji. Komisja określa i przedstawia stanowisko Wspólnoty we wszystkich innych przypadkach wynikających z przepisów wymienionych powyżej artykułów.Artykuł 61. Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Wina, utworzony na mocy art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.Artykuł 71. Do celów decyzji Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, dotyczących ustanowienia wykazów oznaczeń chronionych przewidzianych w art. 4 ust. 5 oraz w art. 14 ust. 2 lit. a) Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, stanowisko Wspólnoty określa Rada stanowiąca kwalifikowaną większością na wniosek Komisji.2. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, do celów art. 13 i 14 Umowy o wzajemnym uznawaniu, ochronie i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, Komisja zawiera niezbędne akty zmieniające wykazy oraz Protokół do Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji. Komisja określa i przedstawia stanowisko Wspólnoty we wszystkich innych przypadkach wynikających z przepisów wymienionych powyżej artykułów.Artykuł 81. Komisja jest wspomagana przez Komitet Wdrażający ds. Napojów Spirytusowych, powołany na mocy art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, oraz przez Komitet Wdrażający ds. Aromatyzowanych Win, Aromatyzowanych Napojów na Bazie Win i Aromatyzowanych Koktajli Winopodobnych, utworzony na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91.2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.3. Komitety uchwalają swoje regulaminy wewnętrzne.Artykuł 9Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 grudnia 2001 r.W imieniu RadyF. VandenbrouckePrzewodniczący[1] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 (Dz.U. L 311 z 12.12.2000, str. 17).[2] Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 (Dz.U. L 328 z 23.12.2000, str. 2).[3] Dz.U. L 160 z 12.6.1989, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3378/94 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 366 z 31.12.1994, str. 1).[4] Dz.U. L 149 z 14.6.1991, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2061/96 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 277 z 30.10.1996, str. 1).[5] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.--------------------------------------------------


title: 2004/726/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 — Sekcja VI — Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

text:
               21.4.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/20

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 21 kwietnia 2004 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 — Sekcja VI — Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
   (2004/726/WE)

    ---documentbreak---

               21.4.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/20

         REZOLUCJA
   Parlamentu Europejskiego zawierająca uwagi odnośnie do udzielenia absolutorium z wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej za rok finansowy 2002 — Sekcja VI — Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny


title: 2009/375/WE: Decyzja Komisji z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie finansowania programu prac na rok 2009 dotyczącego narzędzi szkoleniowych w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin

text:
               9.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 116/54

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 8 maja 2009 r.
   w sprawie finansowania programu prac na rok 2009 dotyczącego narzędzi szkoleniowych w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin
   (2009/375/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1), w szczególności jego art. 75,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 90,
   uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (3), w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. i),
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (4), w szczególności jego art. 51 oraz art. 66 ust. 1 lit. b) i c),
   uwzględniając decyzję Komisji 2004/858/WE z dnia 15 grudnia 2004 r. ustanawiającą agencję wykonawczą o nazwie „Agencja Wykonawcza Programu Zdrowia Publicznego” do zarządzania działaniem wspólnotowym w dziedzinie zdrowia publicznego, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (5), w szczególności jego art. 6,
   uwzględniając decyzję Komisji C(2008) 4943 z dnia 9 września 2008 r. przekazującą uprawnienia Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów w celu wykonania zadań związanych z realizacją programu zdrowia publicznego na lata 2003–2008 przyjętego decyzją nr 1786/2002/WE, programu zdrowia publicznego na lata 2008–2013 przyjętego decyzją nr 1350/2007/WE, programu ochrony konsumentów na lata 2007–2013 przyjętego decyzją nr 1926/2006/WE oraz środków szkoleniowych w zakresie bezpieczeństwa żywności objętych rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 oraz dyrektywą 2000/29/WE,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 75 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i z art. 90 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 zaciągnięcie zobowiązań jest poprzedzane decyzją w sprawie finansowania, która określa istotne składniki działania pociągające za sobą wydatki z budżetu.

               (2)

               W różnych aktach ustawodawczych dotyczących bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin przewiduje się różne działania w dziedzinie narzędzi szkoleniowych. Działania te muszą być finansowane z budżetu Wspólnoty. Finansowanie takich działań powinno być przedmiotem pojedynczej decyzji.

               (3)

               Zgodnie z art. 4 i 6 decyzji 2004/858/WE Agencja Wykonawcza ds. Zdrowia i Konsumentów wykonuje pewne czynności w celu wdrożenia środków szkoleniowych w zakresie bezpieczeństwa żywności objętych rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 oraz dyrektywą 2000/29/WE i powinna otrzymać w tym celu niezbędne środki,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przyjmuje się wymieniony w załączniku program prac dotyczący finansowania w 2009 r. działań związanych z narzędziami szkoleniowymi w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin.
   Za publikację i wdrożenie programu odpowiedzialny jest Dyrektor Generalny i Dyrekcja Generalna ds. Zdrowia i Konsumentów.
   W ramach maksymalnego budżetu indykatywnego dla każdego konkretnego działania zmiany, które łącznie nie przekraczają 20 %, nie są uważane za znaczące, o ile tylko nie wpływają w istotnym stopniu na charakter i cele planu prac. Intendent, o którym mowa w art. 59 rozporządzenia finansowego, może przyjąć takie zmiany zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami.
   Artykuł 2
   Ujęta w pozycji w budżecie 17 01 04 31 dotacja operacyjna zostaje wypłacona Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów.
   Artykuł 3
   Środki przydzielone w ramach programu prac wymienionego w załączniku mogą być przeznaczone na uiszczenie odsetek za zwłokę zgodnie z art. 83 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 maja 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Androulla VASSILIOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 169 z 10.7.2000, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 369 z 16.12.2004, s. 73.

      ZAŁĄCZNIK

         Program prac na 2009 r. dotyczący narzędzi szkoleniowych w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin

      SZKOLENIA
      1.   Pozycje w budżecie: 17 04 07 01 i 17 04 04 01
      Podstawa prawna:

                  —

                  rozporządzenie (WE) nr 882/2004, art. 51 i art. 66 ust. 1 lit. b),

                  —

                  dyrektywa 2000/29/WE, w szczególności art. 2 ust. 1 lit. i).

            Działanie, które ma być finansowane z tego budżetu, ma na celu opracowanie, organizację i przeprowadzenie kursów szkoleniowych i warsztatów lub seminariów we Wspólnocie oraz w krajach trzecich w celu zapewnienia właściwego przeszkolenia personelu przeprowadzającego kontrole urzędowe. Dzięki tym kursom szkoleniowym i seminariom urzędnicy rządowi, organy krajowe i eksperci w dziedzinie badań laboratoryjnych otrzymają informacje i zostaną szkoleni w zakresie wspólnotowego prawa paszowego, żywnościowego i dotyczącego zdrowia roślin oraz wymogów dotyczących kontroli pasz, żywności oraz roślin i produktów roślinnych dopuszczanych na rynki Wspólnoty.
      Komisja wspiera szkolenia urzędników z państw członkowskich poprzez uzupełnianie szkoleń na poziomie krajowym szkoleniami w zakresie aspektów istotnych z punktu widzenia Wspólnoty.
      W roku 2009 działania szkoleniowe dotyczyć będą następujących tematów:

                  —

                  procedury kontroli żywności i pasz oparte na zasadach HACCP (Analiza Zagrożeń i Krytycznych Punktów Kontroli); techniki audytu mające na celu weryfikację wdrażania systemów HACCP,

                  —

                  kontrola i profilaktyka w dziedzinie zdrowia zwierząt,

                  —

                  higiena i kontrola żywności: produkty rybne, mięsne i przetwory mleczne,

                  —

                  zapobieganie pasażowalnym encefalopatiom gąbczastym, ich kontrola i zwalczanie,

                  —

                  działania kontrolne w dziedzinie zdrowia roślin,

                  —

                  materiał przeznaczony do kontaktu z żywnością,

                  —

                  analiza pod kątem obecności organizmów zmodyfikowanych genetycznie,

                  —

                  przepisy UE dotyczące żywności i przywozu żywności,

                  —

                  diagnozowanie i kontrola wysoce zjadliwej grypy ptaków,

                  —

                  inne kwestie związane ze zdrowiem i dobrostanem zwierząt, zdrowiem roślin i bezpieczeństwem żywności, współpraca w zakresie szkoleń w dziedzinie bezpieczeństwa żywności z innym organizacjami międzynarodowymi.
                  (12 300 000 EUR)

            Finansowanie w drodze zamówień publicznych.
      Całkowity budżet przeznaczony na zamówienia publiczne w ciągu roku wynosi 12 300 000 EUR.
      Dla każdej z wyżej wymienionych kwestii technicznych podpisana zostanie co najmniej jedna umowa o świadczenie usług. Przewiduje się podpisanie około 14 umów o świadczenie usług. Wykonawcy zewnętrzni zostaną włączeni głównie w część organizacyjną i logistyczną działań szkoleniowych.
      Celem jest jak najszybsze rozpoczęcie procedury zamówień publicznych (w okresie między marcem a czerwcem), tak aby umowy zostały podpisane w 2009 r.
      Zarządzanie środkami w wysokości 12 000 000 EUR i ich wdrażanie (finansowanie środków bezpieczeństwa żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 oraz dyrektywą 2000/29/WE), będących częścią kwoty 12 300 000 EUR, leży w gestii Agencji (decyzja Komisji 2008/544/WE (1)). Pozostałe 300 000 EUR zostanie przeznaczone przez Komisję na finansowanie programu dotyczącego organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
      2.   Pozycja w budżecie: 17 01 04 05
      Podstawa prawna:

                  —

                  rozporządzenie (WE) nr 882/2004, art. 66 ust. 1 lit. c).

            Celem działań finansowanych z tego budżetu jest:

                  —

                  uruchomienie pilotażowego projektu e-learningowego dotyczącego specyficznych programów szkoleniowych mających zapewnić większy udział w programie „Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności” ze strony personelu przeprowadzającego kontrole urzędowe zarówno państwach członkowskich UE, jak i w krajach trzecich,

                  —

                  przeprowadzenie analizy mającej ustalić najlepsze praktyki dla działań w ramach programu „Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności” w celu szerszego propagowania szkoleń przeznaczonych dla osób prowadzących szkolenia poprzez określenie narzędzi szkoleniowych dostosowanych do konkretnych potrzeb.

            Lepsza organizacja programów szkoleń, finansowanie sprzętu i narzędzi IT, a także materiałów promocyjnych oraz zaplecza informacyjnego i komunikacyjnego.
      (370 000 EUR)
      Finansowanie: dotychczasowe umowy ramowe lub procedury udzielania zamówień publicznych.
      Przewiduje się podpisanie około 4 umów o świadczenie usług.
      Przybliżony termin podpisywania umów: między marcem a lipcem.
      3.   Pozycja w budżecie: 17 01 04 31
      Podstawa prawna:

                  —

                  decyzja 2004/858/WE, w szczególności jej art. 6.

            W ramach tego budżetu finansowana jest dotacja operacyjna Agencji na rok 2009 związana z programami wymienionymi w dziale 2 perspektywy finansowej. Z pozycji w budżecie 17 01 04 31 finansuje się część dotacji operacyjnej Agencji na rok 2009 związaną z programem „Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności”. Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (2) środki dotacji operacyjnej pochodzą z przydziału finansowego dla programów wspólnotowych zarządzanych przez Agencję. W celu wypłacenia dotacji Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów utworzone zostały dwie pozycje w budżecie na rok 2009: jedna dla programów ujętych w dziale 2, a druga dla programów ujętych w dziale 3b perspektywy finansowej.
      (1 100 000 EUR)
      Podsumowanie

                  Nr

                  Nazwa

                  Pozycja w budżecie

                  Podstawa prawna

                  Kwota
                  (w EUR)

                  1

                  Szkolenia: umowy z wykonawcami zewnętrznymi o wykonanie programu szkoleniowego

                  17 04 07 01

                  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004

                  11 300 000

                  17 04 04 01

                  Dyrektywa 2000/29/WE

                  1 000 000

                  2

                  Szkolenia: sprawozdanie roczne, pilotażowy projekt e-learningowy, najlepsze praktyki, sprzęt i narzędzia IT, materiały promocyjne, zaplecze informacyjne i komunikacyjne

                  17 01 04 05

                  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004

                  370 000

                  3

                  Dotacja operacyjna

                  17 01 04 31

                  Decyzja 2008/544/WE

                  1 100 000

                  Razem

                  13 770 000

         (1)  Dz.U. L 173 z 3.7.2008, s. 27.

         (2)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/289 z dnia 17 lutego 2017 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/2005 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie

text:
               18.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 42/13

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/289
   z dnia 17 lutego 2017 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/2005 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 lipca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/393/WPZiB (1) w sprawie mianowania Franza-Michaela SKJOLDA MELLBINA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Afganistanie.

               (2)

               W dniu 10 listopada 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/2005 (2) przedłużającą mandat SPUE do dnia 28 lutego 2017 r.

               (3)

               W dniu 12 maja 2016 r. Rada potwierdziła zobowiązanie Unii do wspierania działań policji cywilnej w Afganistanie po zakończeniu misji EUPOL Afganistan w 2016 r. Rada podkreśliła zwłaszcza, że postępy Afganistanu w zakresie poszanowania, ochrony i propagowania praw człowieka, zwłaszcza praw kobiet i dzieci, muszą zostać skonsolidowane i ulepszone; należy je również uwzględnić we wszystkich działaniach rządu. Wsparcia należy udzielać w szczególności przez wzmocnienie mandatu SPUE w Afganistanie.

               (4)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych sześciu miesięcy.

               (5)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby przeszkodzić w osiągnięciu celów działań zewnętrznych Unii, określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji (WPZiB) 2015/2005 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 1
               Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
               Mandat Franza-Michaela SKJOLDA MELLBINA jako SPUE w Afganistanie zostaje przedłużony do dnia 31 sierpnia 2017 r. W oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej.”;

               2)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Cele strategiczne
               SPUE reprezentuje Unię i propaguje cele strategiczne Unii w Afganistanie, ściśle koordynując działania z przedstawicielami państw członkowskich w Afganistanie. SPUE w szczególności:

                           a)

                           przyczynia się do realizacji wspólnej deklaracji UE i Afganistanu, strategii UE w Afganistanie na lata 2014–2016 oraz do opracowywania nowej strategii UE w Afganistanie na lata 2017–2020, a także, w stosownych przypadkach, do wdrażania umowy UE–Afganistan o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju oraz wspólnej drogi naprzód w kwestiach migracji w stosunkach między Afganistanem a UE;

                           b)

                           wspiera dialog polityczny między Unią a Afganistanem;

                           c)

                           wspiera kluczową rolę Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w Afganistanie, ze szczególnym naciskiem na przyczynianie się do lepszego koordynowania pomocy międzynarodowej, wspomagając tym samym realizację ustaleń z konferencji w Bonn, Chicago, Tokio, Londynie i Brukseli oraz realizację odpowiednich rezolucji ONZ;

                           d)

                           wspiera afgański proces reform na rzecz ustanowienia wiarygodnej i skutecznej policji działającej zgodnie ze standardami międzynarodowymi, w ramach praworządności, i z pełnym poszanowaniem praw człowieka.”;

               3)

               art. 3 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 3
               Mandat
               Aby wypełnić mandat, SPUE ściśle współpracując z przedstawicielami państw członkowskich w Afganistanie:

                           a)

                           promuje stanowisko Unii w sprawie procesu politycznego i rozwoju wydarzeń w Afganistanie;

                           b)

                           utrzymuje ścisłe kontakty z właściwymi afgańskimi instytucjami – w szczególności z rządem i parlamentem, jak również z władzami lokalnymi – oraz wspiera ich rozwój. Należy również utrzymywać kontakty z innymi afgańskimi ugrupowaniami politycznymi i właściwymi podmiotami w Afganistanie, w szczególności z odpowiednimi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego;

                           c)

                           utrzymuje ścisłe kontakty z właściwymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w Afganistanie, w szczególności ze Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ i ze Starszym Przedstawicielem Cywilnym Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) oraz z innymi kluczowymi partnerami i organizacjami;

                           d)

                           doradza w zakresie postępów osiągniętych w realizacji celów wspólnej deklaracji UE i Afganistanu, strategii UE w Afganistanie na lata 2014–2016, umowy UE–Afganistan o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju (CAPD), a także ustaleń z konferencji w Bonn, Chicago, Tokio, Londynie i Brukseli, w szczególności w następujących dziedzinach:

                                       (i)

                                       budowanie potencjału cywilnego, zwłaszcza poniżej szczebla krajowego;

                                       (ii)

                                       dobre rządy, walka z korupcją oraz tworzenie instytucji niezbędnych do zapewniania praworządności, zwłaszcza niezależnego sądownictwa;

                                       (iii)

                                       reforma ordynacji wyborczej i reformy konstytucyjne;

                                       (iv)

                                       reformy sektora bezpieczeństwa, w tym wzmocnienie instytucji sądowniczych oraz praworządności, krajowej armii i policji, w szczególności rozwój policji cywilnej;

                                       (v)

                                       wspieranie wzrostu gospodarczego, w szczególności przez rozwój rolnictwa i obszarów wiejskich;

                                       (vi)

                                       poszanowanie przez Afganistan zobowiązań międzynarodowych dotyczących praw człowieka, w tym poszanowanie praw osób należących do mniejszości oraz praw kobiet i dzieci;

                                       (vii)

                                       poszanowanie zasad demokratycznych i praworządności;

                                       (viii)

                                       wspieranie udziału kobiet w administracji publicznej, społeczeństwie obywatelskim oraz – zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) – w procesach pokojowych;

                                       (ix)

                                       poszanowanie przez Afganistan zobowiązań międzynarodowych, między innymi współpraca w ramach międzynarodowych starań na rzecz zwalczania terroryzmu, handlu narkotykami, handlu ludźmi oraz rozprzestrzeniania broni konwencjonalnej i broni masowego rażenia oraz powiązanych z nią materiałów;

                                       (x)

                                       ułatwianie pomocy humanitarnej oraz uporządkowanego powrotu uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych; oraz

                                       (xi)

                                       zwiększanie skuteczności unijnej obecności i unijnych działań w Afganistanie oraz wkład do:

                                                   —

                                                   przygotowywania, na wniosek Rady, sprawozdania z realizacji strategii UE w Afganistanie na lata 2014–2016,

                                                   —

                                                   przygotowywania nowej strategii UE–Afganistan na lata 2017–2020,

                                                   —

                                                   realizacji wspólnej drogi naprzód w kwestiach migracji w stosunkach między Afganistanem a UE;

                           e)

                           wspiera rozwijanie policji w Afganistanie poprzez:

                                       (i)

                                       monitorowanie oraz doradzanie władzom afgańskim na szczeblu strategicznym w celu poprawy długoterminowego rozwijania przywództwa i zdolności podejmowania decyzji z myślą o wspieraniu działania policji cywilnej w ramach afgańskiej policji krajowej;

                                       (ii)

                                       monitorowanie oraz doradzanie ministerstwu spraw wewnętrznych w wybranych aspektach dotyczących reformy tego ministerstwa i profesjonalizacji afgańskiej policji krajowej, takich jak wdrożenie polityk dotyczących współpracy policji ze społecznością lokalną, działań policji na podstawie informacji wywiadowczych, prowadzenia postępowań karnych;

                                       (iii)

                                       monitorowanie oraz doradzanie istniejącemu w ramach ministerstwa sprawiedliwości centrum sądownictwa antykorupcyjnego w kwestiach rozwijania zdolności i możliwości zwalczania korupcji na wyższych szczeblach sektora publicznego;

                           f)

                           aktywnie uczestniczy w lokalnych forach koordynacji, takich jak wspólna rada koordynująca i monitorująca, wyczerpująco informując nieuczestniczące państwa członkowskie o decyzjach podejmowanych na tych szczeblach;

                           g)

                           uczestniczy w konferencjach międzynarodowych dotyczących Afganistanu i doradza w sprawie stanowiska Unii na takich konferencjach, w ścisłej współpracy z władzami afgańskimi i głównymi partnerami międzynarodowymi;

                           h)

                           odgrywa aktywną rolę we wspieraniu współpracy regionalnej, uczestnicząc w tym celu w odpowiednich inicjatywach, takich jak »Serce Azji«/proces stambulski i Konferencja Regionalnej Współpracy Gospodarczej w sprawie Afganistanu (RECCA);

                           i)

                           przyczynia się do realizacji polityki Unii w dziedzinie praw człowieka oraz wytycznych UE w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do kobiet i dzieci na obszarach dotkniętych konfliktem, w szczególności poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji w tym zakresie i reagowanie na tę sytuację;

                           j)

                           w stosownych przypadkach wspiera proces pokojowy – kierowany przez Afgańczyków i obejmujący całe społeczeństwo – który ma doprowadzić do wynegocjowanych rozwiązań politycznych i do trwałego pojednania, zgodnie z pkt 25 komunikatu uczestników brukselskiej konferencji w sprawie Afganistanu – partnerstwo na rzecz dobrobytu i pokoju.”;

               4)

               w art. 5 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
               „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. wynosi 5 700 000 EUR”;

               5)

               art. 14 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 14
               Przegląd
               Wdrożenie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie podlegają regularnym przeglądom. Przed wygaśnięciem mandatu, SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji kompleksowe sprawozdanie z jego wykonania.”.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. BARTOLO

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/393/WPZiB z dnia 22 lipca 2013 r. w sprawie zmiany decyzji 2013/382/WPZiB przedłużającej mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie (Dz.U. L 198 z 23.7.2013, s. 47).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2005 z dnia 10 listopada 2015 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie (Dz.U. L 294 z 11.11.2015, s. 53).


title: 2010/489/UE: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2010 r. w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a rządem Federacyjnej Republiki Brazylii dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

text:
               16.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 243/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2010 r.
   w sprawie podpisania Umowy między Unią Europejską a rządem Federacyjnej Republiki Brazylii dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
   (2010/489/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4, w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę dotyczącą bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego z rządem Federacyjnej Republiki Brazylii, zgodnie z decyzją Rady z dnia 9 października 2009 r. upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (2)

               Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia na późniejszym etapie.

               (3)

               Państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, by ich umowy dwustronne z Brazylią dotyczące tych samych kwestii zostały rozwiązane z dniem wejścia w życie umowy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a rządem Federacyjnej Republiki Brazylii dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (zwanej dalej „Umową”), z zastrzeżeniem zawarcia Umowy (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. LARUELLE

            Przewodniczący

      (1)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie

text:
                  15.4.2014

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 111/85

         DECYZJA RADY
         z dnia 14 kwietnia 2014 r.
         w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie
         (2014/215/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 213,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Stosunki między Unią Europejską a Ukrainą rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa i Partnerstwa Wschodniego. Umowa o partnerstwie i współpracy między Unią a Ukrainą weszła w życie dnia 1 marca 1998 r. Dwustronny dialog polityczny i współpraca gospodarcza były następnie prowadzone w ramach programu stowarzyszeniowego UE-Ukraina przyjętego w dniu 23 listopada 2009 r. W latach 2007–2011 trwały negocjacje dotyczące Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony („układ o stowarzyszeniu”), w tym pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu, który to układ został parafowany w 2012 r. W dniu 21 listopada 2013 r. Rada Ministrów Ukrainy zdecydowała o zawieszeniu podpisania układu o stowarzyszeniu. Jednakże po złożeniu rezygnacji przez rząd ukraiński w lutym 2014 r. obecny rząd Ukrainy wyraził gotowość do podpisania układu o stowarzyszeniu w najbliższej przyszłości. W dniu 6 marca 2014 r. Rada Europejska w oświadczeniu w sprawie Ukrainy wyraziła swoje zobowiązanie do jak najszybszego podpisania politycznych rozdziałów układu o stowarzyszeniu oraz jednostronnego przyjęcia środków umożliwiających Ukrainie korzystanie w znacznej mierze z pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu.
                     W dniu 11 marca 2014 r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego tej kwestii.

                     (2)

                     Aktualny kryzys polityczny wywiera bardzo negatywny wpływ na już obecnie zagrożoną stabilność gospodarczą i finansową Ukrainy. Sytuacja Ukrainy pod względem bilansu płatniczego i budżetu stała się niezwykle trudna i w dalszym ciągu szybko się pogarsza, a gospodarka zmierza ku kolejnej recesji. Faktyczne wstrzymanie rosyjskiej pomocy udzielanej w ramach uzgodnionego pakietu o wartości 15 mld USD oraz zapowiedziane wycofanie się przez firmę Gazprom z początkiem kwietnia 2014 r. ze stosowania poprzednich obniżonych cen gazu przyniosą pogorszenie sytuacji. W tych okolicznościach istnieje znaczne ryzyko, że w bliskiej przyszłości Ukraina ogłosi niewypłacalność.

                     (3)

                     Po złożeniu rezygnacji przez rząd parlament ukraiński powołał nowego tymczasowego prezydenta i nowy rząd odpowiednio w dniach 22 i 27 lutego 2014 r. Mimo że przywrócono ukraińską konstytucję z 2004 r. i ogłoszono, że w dniu 25 maja 2014 r. odbędą się wybory prezydenckie, nie udało się przywrócić stabilności politycznej, gdyż doszło następnie do naruszenia jej suwerenności i integralności terytorialnej przez Federację Rosyjską.

                     (4)

                     W tym kontekście konieczne jest udzielenie Ukrainie pilnej pomocy finansowej przez międzynarodowych wierzycieli i darczyńców. Jeżeli decyzja o udzielenie takiej pomocy finansowaej miałaby być przyjęta przez Parlament Europejski i Radę zgodnie z art. 212 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, szybka wypłata pierwszej transzy pomocy makrofinansowej Unii dla Ukrainy („pomoc makrofinansowa Unii”) w pierwszej połowie 2014 r. nie byłaby możliwa, a zatem pilne potrzeby finansowe Ukrainy nie zostałyby zaspokojone. Dlatego uzasadnione jest, by pomoc makrofinansowa Unii została udzielona na podstawie decyzji Rady przyjętej na mocy art. 213 TFUE.

                     (5)

                     Pilna konieczność udzielenia pomocy jest związana z natychmiastowym zapotrzebowaniem Ukrainy na finansowanie, które zostałoby udzielone dodatkowo w stosunku do finansowania udzielonego przez inne międzynarodowe instytucje finansowe i innych darczyńców dwustronnych oraz w stosunku do pomocy makrofinansowej przewidzianej w decyzji Rady 2002/639/WE (1) oraz decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 646/2010/UE (2).

                     (6)

                     Obecny kryzys na Ukrainie uzasadnia wyjątkowe użycie trybu pilnego na mocy art. 213 TFUE. Niniejsza decyzja w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie pozostaje bez uszczerbku dla innych przyszłych operacji pomocy makrofinansowej.

                     (7)

                     Po złożeniu rezygnacji przez rząd ukraiński Unia wielokrotnie deklarowała swoje zobowiązanie do wspierania nowego rządu Ukrainy w jego dążeniach do ustabilizowania sytuacji i przeprowadzenia reform. Unia zadeklarowała również swoją gotowość do pełnego poparcia działań wspólnoty międzynarodowej i międzynarodowych instytucji finansowych, w szczególności Międzynarodowego Funduszu Walutowego, w odniesieniu do pakietu pomocy międzynarodowej zaprojektowanego w celu zaspokojenia pilnych potrzeb Ukrainy, pod warunkiem wyraźnego zaangażowania Ukrainy na rzecz przeprowadzenia reform. Wsparcie finansowe Unii dla Ukrainy jest spójne z polityką Unii określoną w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa oraz w Partnerstwie Wschodnim.

                     (8)

                     Pomoc makrofinansowa Unii powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach wyjątkowych, mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego, służący zaspokojeniu pilnych potrzeb beneficjenta w zakresie finansowania zewnętrznego; pomoc ta powinna także stanowić podstawę realizacji programu dotyczącego polityki obejmującego solidne środki dostosowawcze i środki w zakresie reformy strukturalnej służącej poprawie pozycji bilansu płatniczego w perspektywie krótkoterminowej.

                     (9)

                     Oczekuje się, że w najbliższym czasie władze Ukrainy i MFW osiągną porozumienie co do programu gospodarczego, który będzie wspierało porozumienie finansowe z MFW.

                     (10)

                     W dniu 5 marca 2014 r., wobec drastycznie pogarszającej się sytuacji Ukrainy pod względem bilansu płatniczego, Komisja zapowiedziała pakiet pomocy finansowej obejmujący zaproponowaną pomoc makrofinansową Unii. Pakiet ten został zatwierdzony na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 6 marca 2014 r. Obejmuje on pomoc finansową w wysokości 11 mld EUR w latach 2014–2020, w tym dotacje w łącznej wysokości 1,565 mld EUR w tym samym okresie uruchomione w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa, sąsiedzkiego funduszu inwestycyjnego, Instrumentu na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju oraz budżetu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
                     Wypłata pomocy makrofinansowej przewidzianej decyzją Rady 2002/639/WE i decyzją nr 646/2010/UE może nastąpić po uruchomieniu programu MFW.

                     (11)

                     Biorąc pod uwagę, że Ukraina jest objęta europejską polityką sąsiedztwa, jest państwem kwalifikującym się do otrzymania pomocy makrofinansowej Unii.

                     (12)

                     Biorąc pod uwagę, że przewiduje się, iż drastycznie wzrastające potrzeby Ukrainy w zakresie finansowania zewnętrznego znacznie przekroczą środki, które zostaną udostępnione przez MFW i inne instytucje wielostronne, pilna pomoc makrofinansowa Unii, która ma zostać udzielona Ukrainie, jest w obecnych nadzwyczajnych okolicznościach uważana za właściwą odpowiedź na wniosek tego państwa o wsparcie na rzecz stabilizacji finansowej. Pomoc makrofinansowa Unii stanowiłaby wsparcie dla stabilizacji gospodarczej tego państwa oraz dla programu reform strukturalnych Ukrainy, ponieważ uzupełniałaby środki udostępnione w ramach porozumienia finansowego z MFW.

                     (13)

                     Celem pomocy makrofinansowej Unii powinno być wspieranie przywrócenia na Ukrainie trwałego finansowania zewnętrznego, co stanowiłoby tym samym wsparcie jej rozwoju gospodarczego i społecznego.

                     (14)

                     Kwota pomocy makrofinansowej Unii ustalana jest w oparciu o wstępną ocenę szacunkową pozostających do zaspokojenia potrzeb Ukrainy w zakresie finansowania zewnętrznego oraz uwzględnia zdolność tego państwa do finansowania się z własnych zasobów, w szczególności z rezerw walutowych, którymi dysponuje. Pomoc makrofinansowa Unii powinna uzupełniać programy i środki udostępniane przez MFW i Bank Światowy. Przy ustalaniu kwoty pomocy uwzględnia się również potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciążeń między Unią a innymi darczyńcami, a także wcześniej uruchomione środki na Ukrainie w ramach innych unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego oraz wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii.

                     (15)

                     Komisja powinna zapewnić zgodność prawną i merytoryczną pomocy makrofinansowej Unii z głównymi zasadami, celami i środkami podejmowanymi w różnych obszarach działań zewnętrznych oraz z innymi stosownymi politykami Unii.

                     (16)

                     Pomoc makrofinansowa Unii powinna wspierać politykę zewnętrzną Unii dotyczącą Ukrainy. Służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny ściśle współpracować przez cały okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynowania zewnętrznej polityki Unii i zapewnienia spójności tej polityki.

                     (17)

                     Pomoc makrofinansowa Unii powinna wspierać zaangażowanie Ukrainy w przestrzeganie wartości podzielanych przez to państwo i Unię, w tym demokracji, praworządności, dobrych rządów, poszanowania praw człowieka, zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa, a także jej zaangażowanie w przestrzeganie zasady otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu.

                     (18)

                     Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej Unii powinno być respektowanie przez Ukrainę skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego i praworządności, oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Ponadto cele szczególne pomocy makrofinansowej Unii powinny polegać na zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi na Ukrainie i na wspieraniu reform strukturalnych przyczyniających się do trwałego wzrostu gospodarczego i konsolidacji budżetowej. Komisja powinna regularnie monitorować zarówno spełnienie warunku wstępnego, jak i realizację tych celów.

                     (19)

                     W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii związanych z pomocą makrofinansową Unii Ukraina powinna wprowadzić stosowne środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z tą pomocą oraz w zakresie ich zwalczania. Należy również zapewnić kontrole przeprowadzane przez Komisję i kontrole przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy.

                     (20)

                     Udostępnienie pomocy makrofinansowej Unii pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady.

                     (21)

                     Kwoty przeznaczone na pomoc makrofinansową powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

                     (22)

                     Pomocą makrofinansową Unii powinna zarządzać Komisja. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie możliwość śledzenia wykonania niniejszej decyzji, Komisja powinna regularnie informować wspomniane instytucje o rozwoju sytuacji w związku z pomocą i udostępniać im odpowiednie dokumenty.

                     (23)

                     W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (3),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Unia udostępnia Ukrainie pomoc makrofinansową w maksymalnej kwocie 1 mld EUR w celu wsparcia stabilizacji gospodarczej i reform gospodarczych na Ukrainie („pomoc makrofinansowa Unii”). Pomoc przyczynia się do pokrycia pilnych potrzeb Ukrainy w zakresie bilansu płatniczego określonych w rządowym programie gospodarczym wspieranym przez MFW.

               2.   Pełna kwota pomocy makrofinansowej Unii jest udostępniona Ukrainie w formie pożyczek. Komisja jest upoważniona do pożyczenia w imieniu Unii niezbędnych środków na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i do ich dalszego pożyczenia Ukrainie. Maksymalny termin wymagalności pożyczek wynosi 15 lat.

               3.   Udostępnianiem pomocy makrofinansowej Unii zarządza Komisja w sposób spójny z umowami lub ustaleniami zawartymi między Ukrainą i MFW oraz z kluczowymi zasadami i celami reform gospodarczych określonych w programie stowarzyszeniowym UE-Ukraina, uzgodnionym w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa.

               4.   Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie pomocy makrofinansowej Unii, w tym o jej wypłatach, a także w stosownym terminie przekazuje tym instytucjom odpowiednie dokumenty.

               5.   Pomoc makrofinansowa Unii udostępniana jest na okres jednego roku, począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej decyzji. Okres, na jaki udostępniona została pomoc, może zostać przedłużony decyzją Rady na wniosek Komisji.

               6.   W sytuacji gdy potrzeby finansowe Ukrainy w okresie wypłacania pomocy makrofinansowej Unii znacznie się zmniejszą w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja — działając zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2 — obniża wysokość takiej pomocy, zawiesza ją lub anuluje.

            Artykuł 2
            Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej Unii jest respektowanie przez Ukrainę skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego i praworządności oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka.
            Komisja monitoruje wypełnienie tego warunku wstępnego przez cały czas udzielania unijnej pomocy makrofinansowej.
            Niniejszy artykuł stosuje się zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE (4).

            Artykuł 3

               1.   Komisja, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2, uzgadnia z władzami Ukrainy jasno określone warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe — koncentrując się na reformach strukturalnych i zdrowych finansach publicznych — którym to warunkom ma podlegać pomoc makrofinansowa Unii; warunki te mają zostać określone w protokole ustaleń zawierającym harmonogram spełnienia tych warunków.
               Warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe określone w protokole ustaleń muszą być zgodne z umowami lub ustaleniami, o których mowa w art. 1 ust. 3, w tym z programami w zakresie dostosowań makroekonomicznych i reform strukturalnych realizowanymi przez Ukrainę przy wsparciu MFW.

               2.   Warunki te mają w szczególności służyć zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi na Ukrainie, w tym w odniesieniu do wykorzystania pomocy makrofinansowej Unii. Podczas opracowywania środków politycznych uwzględnia się również należycie postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki zewnętrznej. Komisja regularnie monitoruje postępy w osiąganiu tych celów.

               3.   Szczegółowe warunki finansowe pomocy makrofinansowej Unii określa umowa pożyczki, która ma zostać uzgodniona między Komisją a władzami Ukrainy.

               4.   W regularnych odstępach czasu Komisja ocenia, czy warunki określone w art. 4 ust. 3 są nadal spełniane, w tym, czy polityka gospodarcza Ukrainy jest zgodna z celami pomocy makrofinansowej Unii. Komisja działa w tym zakresie w ścisłej współpracy z MFW i Bankiem Światowym oraz — jeżeli jest to konieczne — z Parlamentem Europejskim i Radą.

            Artykuł 4

               1.   Pomoc makrofinansowa Unii udostępniana jest przez Komisję dwóch transzach pożyczki, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w ust. 3. Wysokość każdej transzy określa się w protokole ustaleń. W przypadku gdy wyjątkowo okoliczności tego wymagają, pomoc makrofinansowa Unii może być udostępniona jednej transzy.

               2.   Kwoty pomocy makrofinansowej Unii są zabezpieczane, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 (5).

               3.   O przekazaniu każdej transzy pożyczki decyduje Komisja, przy czym jest to uzależnione od spełnienia wszystkich następujących warunków:

                           a)

                           warunku wstępnego określonego w art. 2;

                           b)

                           udokumentowania stałych zadowalających postępów we wdrażaniu programu dotyczącego polityki obejmującego środki dostosowawcze oraz środki w zakresie reformy strukturalnej wspierane przez inne niż ostrożnościowe rozwiązania MFW w zakresie kredytowania;

                           c)

                           spełnienia w określonych ramach czasowych warunków dotyczących polityki gospodarczej i warunków finansowych uzgodnionych w protokole ustaleń.

                     Jeżeli przewidziano wypłatę drugiej transzy, następuje ona nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od przekazania pierwszej transzy.

               4.   Jeżeli warunki, o których mowa ust. 3, nie zostały spełnione, Komisja tymczasowo zawiesza lub anuluje wypłatę pomocy makrofinansowej Unii. W takich przypadkach Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o przyczynach zawieszenia lub anulowania.

               5.   Pomoc makrofinansowa Unii jest wypłacana ukraińskiemu bankowi centralnemu.

               6.   Wypłatę pomocy rozpoczyna się niezwłocznie po uruchomieniu programu MFW.

            Artykuł 5

               1.   Operacje zaciągania i udzielania pożyczek związane z pomocą makrofinansową Unii przeprowadzane są w euro z tą samą datą waluty i nie wiążą się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani nie narażają jej na żadne ryzyko walutowe lub ryzyko związane ze stopami procentowymi ani na żadne inne ryzyko handlowe.

               2.   Jeżeli pozwalają na to okoliczności oraz jeśli Ukraina złoży stosowny wniosek, Komisja może podjąć kroki niezbędne do zapewnienia, aby do warunków udzielanej pożyczki została włączona klauzula wcześniejszej spłaty zadłużenia i aby odpowiadała jej analogiczna klauzula w warunkach zaciągania pożyczek.

               3.   Jeśli okoliczności pozwalają na uzyskanie korzystniejszego oprocentowania udzielonej pożyczki i jeśli Ukraina złoży stosowny wniosek, Komisja może zdecydować o refinansowaniu całości lub części zaciągniętej pierwotnie pożyczki lub może zmienić odpowiednie warunki finansowe. Operacje refinansowania lub zmiany warunków pożyczki przeprowadzane są zgodnie z ust. 1 i 4 oraz nie skutkują przedłużeniem terminu wymagalności danej pożyczki ani zwiększeniem kwoty kapitału pozostającej do spłaty na dzień refinansowania lub zmiany warunków pożyczki.

               4.   Ukraina pokrywa wszystkie koszty poniesione przez Unię w związku z operacjami zaciągania i udzielania pożyczek na podstawie niniejszej decyzji.

               5.   Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie operacji, o których mowa w ust. 2 i 3.

            Artykuł 6

               1.   Pomoc makrofinansowa Unii jest realizowana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6) oraz z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012 (7).

               2.   Pomoc makrofinansowa Unii jest udzielana w ramach zarządzania bezpośredniego.

               3.   Protokół ustaleń oraz umowa pożyczki, które mają zostać uzgodnione z władzami Ukrainy, zawierają przepisy:

                           a)

                           zapewniające, by Ukraina regularnie sprawdzała, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie wykorzystane, podejmowała odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, podejmowała działania prawne zmierzające do odzyskania wszelkich środków dostarczonych na mocy niniejszej decyzji, które zostały niewłaściwie wykorzystane;

                           b)

                           zapewniające ochronę interesów finansowych Unii, w szczególności przewidujące podjęcie konkretnych środków związanych z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom mającym wpływ na pomoc makrofinansową Unii, oraz ze zwalczaniem takich zjawisk, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2988/95 (8), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (9) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (10);

                           c)

                           wyraźnie upoważniające Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, lub przedstawicieli tych instytucji, do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli na miejscu i inspekcji;

                           d)

                           wyraźnie upoważniające Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania — w okresie, na jaki została udostępniona pomoc makrofinansowa Unii, i po jego upływie — audytów, w tym audytów dokumentów i audytów na miejscu, takich jak ocena operacyjna; oraz

                           e)

                           zapewniające, aby Unia była uprawniona do żądania wcześniejszej spłaty pożyczki, jeżeli stwierdzono, że w związku z zarządzaniem pomocą makrofinansową Unii Ukraina uczestniczyła w jakiejkolwiek czynności stanowiącej nadużycie finansowe lub korupcję lub w jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii.

               4.   W okresie udzielania pomocy makrofinansowej Unii Komisja monitoruje w drodze ocen operacyjnych prawidłowość stosowanych przez Ukrainę uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są istotne dla tej pomocy.

            Artykuł 7

               1.   Komisja jest wspierana przez komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

               2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

            Artykuł 8

               1.   Do dnia 30 czerwca każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej decyzji w poprzednim roku, zawierające ocenę wykonania. Sprawozdanie zawiera:

                           a)

                           analizę postępów poczynionych w udzielaniu pomocy makrofinansowej Unii;

                           b)

                           ocenę sytuacji gospodarczej Ukrainy i jej perspektyw gospodarczych, a także ocenę postępów poczynionych we wdrażaniu środków politycznych, o których mowa w art. 3 ust. 1;

                           c)

                           informacje o związku pomiędzy warunkami dotyczącymi polityki gospodarczej określonymi w protokole ustaleń, bieżącymi wynikami gospodarczymi i budżetowymi Ukrainy a decyzjami Komisji dotyczącymi wypłaty poszczególnych transz pomocy makrofinansowej Unii.

               2.   Nie później niż dwa lata po upływie okresu, na jaki udostępniona została pomoc, o którym mowa w art. 1 ust. 5, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny ex post zawierające ocenę rezultatów i skuteczności udzielonej pomocy makrofinansowej Unii oraz zakresu, w jakim przyczyniła się ona do osiągnięcia celów pomocy.

            Artykuł 9
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2014 r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

               …

            (1)  Decyzja Rady 2002/639/WE z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie udzielenia dodatkowej pomocy makrofinansowej Ukrainie (Dz.U. L 209 z 6.8.2002, s. 22).

            (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 646/2010/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie (Dz.U. L 179 z 14.7.2010, s. 1).

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

            (4)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

            (5)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 10).

            (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

            (7)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

            (8)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

            (9)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

            (10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady z dnia 26 stycznia 1987 r. przyjmująca w imieniu Wspólnoty Umowę europejską w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi

text:
Ważna informacja prawna

|

31987D0068

Dziennik Urzędowy L 037 , 07/02/1987 P. 0030 - 0030 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 11 P. 0375  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 11 P. 0375

		Decyzja Radyz dnia 26 stycznia 1987 r.przyjmująca w imieniu Wspólnoty Umowę europejską w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi(87/68/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:artykuł 5 ust. 1 Umowy europejskiej w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi przewiduje, że Umawiające się Strony przyjmują wszelkie środki niezbędne do zwolnienia ze wszelkich należności celnych przywozowych odczynników do oznaczania grup krwi udostępnionych im przez pozostałe strony;wszelkie odstępstwa od Wspólnej Taryfy Celnej, zarówno autonomiczne, jak i wynikające z umów, wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty;wejście w życie Protokołu dodatkowego do Umowy, dzięki któremu Europejska Wspólnota Gospodarcza może stać się Umawiającą się Stroną powyższej Umowy, pozwala Wspólnocie wykonywać swoją kompetencję w tej sprawie; odstępstwa ustanowione tą Umową są już przewidziane przepisami wspólnotowymi dotyczącymi zwolnień celnych;dlatego Wspólnota powinna stać się Umawiającą się Stroną tej Umowy,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym przyjmuje się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowę europejską w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 26 stycznia 1987 r.W imieniu RadyL. TindemansPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL Kinszasa/2/2005 z dnia  22 listopada 2005 r.  przedłużająca mandat Szefa Misji Policyjnej UE w Kinszasie (DRK), EUPOL  Kinszasa

text:
               21.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/57

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUPOL KINSZASA/2/2005
   z dnia 22 listopada 2005 r.
   przedłużająca mandat Szefa Misji Policyjnej UE w Kinszasie (DRK), EUPOL „Kinszasa”
   (2005/921/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 ust. 3,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/847/WPZiB z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczące Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL „Kinszasa”) (1), w szczególności jego art. 5 i 8,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 9 grudnia 2004 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przyjął decyzję EUPOL Kinszasa/1/2004 (2) mianującą pana Adílio Custódio Szefem Misji EUPOL „Kinszasa”.

               (2)

               Powyższa decyzja wygasa w dniu 31 grudnia 2005 r.

               (3)

               W dniu 7 listopada 2005 r. Rada uzgodniła przedłużenie misji EUPOL „Kinszasa” o kolejne 12 miesięcy.

               (4)

               Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zaproponował przedłużenie mandatu pana Adílio Custódio jako Szefa Misji EUPOL „Kinszasa” do końca misji.

               (5)

               Mandat Szefa Misji EUPOL „Kinszasa” powinien zatem zostać przedłużony do końca misji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Mandat pana Adílio Custódio jako Szefa Misji EUPOL „Kinszasa” zostaje niniejszym przedłużony do końca misji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się do końca misji EUPOL „Kinszasa”.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 listopada 2005 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         J. KING

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 367 z 14.12.2004, str. 30.

      (2)  Dz.U. L 396 z 31.12.2004, str. 61.


title: 2006/307/WE: Decyzja Rady z dnia  10 kwietnia 2006 r.  w sprawie mianowania pochodzącego z Austrii zastępcy członka Komitetu Regionów

text:
               28.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 115/35

      DECYZJA RADY

   z dnia 10 kwietnia 2006 r.
   w sprawie mianowania pochodzącego z Austrii zastępcy członka Komitetu Regionów
   (2006/307/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Austrii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję nr 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w wyniku wygaśnięcia mandatu pana Ferdinanda EBERLEGO (Ferdinand EBERLE),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Dr. Elisabeth ZANON
   Landeshauptmannstellvertreterin Tirol
   zostaje mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., na miejsce pana Ferdinanda EBERLEGO.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 10 kwietnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: 2005/924/WE: Decyzja Komisji z dnia  21 grudnia 2005 r.  w sprawie wykazu państw beneficjentów, które kwalifikują się do szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, przewidzianego w art. 26 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych

text:
               22.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 337/50

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 21 grudnia 2005 r.
   w sprawie wykazu państw beneficjentów, które kwalifikują się do szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, przewidzianego w art. 26 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych
   (2005/924/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych (1), w szczególności jego art. 11 i art. 26,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 980/2005 przewiduje przyznanie szczególnego rozwiązania motywacyjnego krajom rozwijającym się, które spełniają pewne wymogi w dziedzinie zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów.

               (2)

               Każdy kraj rozwijający się chcący skorzystać ze szczególnego rozwiązania motywacyjnego złożył do dnia 31 października 2005 r. pisemny wniosek, któremu towarzyszyły wyczerpujące informacje na temat ratyfikacji właściwych konwencji, prawodawstwa i środków mających na celu skuteczne wdrożenie przepisów konwencji, oraz zobowiązał się do przyjęcia i pełnego przestrzegania mechanizmu kontroli i przeglądu przewidzianego we właściwych konwencjach i powiązanych instrumentach.

               (3)

               Komisja zbadała wymienione wnioski, zgodnie z przepisami art. 11 rozporządzenia (WE) nr 980/2005, i sporządziła ostateczny wykaz państw beneficjentów, które spełniły odpowiednie kryteria. W związku z tym szczególne rozwiązanie motywacyjne powinno zostać przyznane wymienionym krajom w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

               (4)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Następujące kraje rozwijające się korzystają ze szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 980/2005, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.:

               (BO)

               Boliwia

               (CO)

               Kolumbia

               (CR)

               Kostaryka

               (EC)

               Ekwador

               (GE)

               Gruzja

               (GT)

               Gwatemala

               (HN)

               Honduras

               (LK)

               Sri Lanka

               (MD)

               Republika Mołdowy

               (MN)

               Mongolia

               (NI)

               Nikaragua

               (PA)

               Panama

               (PE)

               Peru

               (SV)

               Salwador

               (VE)

               Wenezuela

      Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 169 z 30.6.2005, str. 1.