title: 2007/48/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 30 grudnia 2006 r. w sprawie wpłacenia przez Banka Slovenije kapitału, przekazania aktywów rezerwy walutowej oraz wniesienia wkładu na poczet rezerw oraz zasobów Europejskiego Banku Centralnego ( EBC/2006/30 )

text:
               31.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 24/17

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 30 grudnia 2006 r.
   w sprawie wpłacenia przez Banka Slovenije kapitału, przekazania aktywów rezerwy walutowej oraz wniesienia wkładu na poczet rezerw oraz zasobów Europejskiego Banku Centralnego
   (EBC/2006/30)
   (2007/48/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 3, art. 49 ust. 1 oraz art. 49 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie art. 1 decyzji Rady 2006/495/WE z dnia 11 lipca 2006 r. wydanej na podstawie art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia wspólnej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r. (1) wyłączenie na rzecz Słowenii wskazane w art. 4 Aktu przystąpienia z 2003 r. (2) podlega zniesieniu z dniem 1 stycznia 2007 r.

               (2)

               Artykuł 49 ust. 1 Statutu stwierdza, iż każdy krajowy bank centralny (KBC) państwa członkowskiego, którego derogacja została uchylona, wpłaca swój subskrybowany udział w kapitale EBC w takim samym stopniu jak banki centralne innych uczestniczących państw członkowskich. KBC aktualnych uczestniczących państw członkowskich całkowicie opłaciły ich subskrybowany udział w kapitale EBC (3). Przysługująca Banka Slovenije waga w kapitale EBC wynosi 0,3194 %, zgodnie z art. 2 decyzji EBC/2006/21 z dnia 15 grudnia 2006 r. dotyczącej procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (4). Banka Slovenije opłacił już swój subskrybowany udział w kapitale EBC, zgodnie z art. 1 decyzji EBC/2004/10 z dnia 23 kwietnia 2004 r. określającej środki niezbędne do opłacenia kapitału EBC przez nieuczestniczące krajowe banki centralne (5). Pozostająca do zapłacenia kwota wynosi zatem 17 096 556,47 EUR, co jest wynikiem pomnożenia kwoty subskrybowanego kapitału EBC (5 760 652 402,58 EUR) przez wagę w kluczu kapitałowym przysługującą Banka Slovenije (0,3194 %), oraz odjęcia już opłaconej części udziału Banka Slovenije w kapitale subskrybowanym; powyższe operacje pozwolą na wzięcie pod uwagę poszerzenia klucza kapitałowego EBC dokonanego na skutek przystąpienia Bulgarian National Bank oraz Banca Naţională a României do ESBC.

               (3)

               Artykuł 49 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 1 Statutu stwierdza, że KBC państw członkowskich, których derogacja została uchylona, powinny także przekazać na rzecz EBC aktywa rezerwy walutowej. Zgodnie z art. 49 ust. 1 Statutu przekazywana kwota jest określana poprzez pomnożenie określonych w euro zgodnie z obowiązującymi kursami walut wartości rezerw walutowych, które zostały już przekazane do EBC zgodnie z art. 30 ust. 1 Statutu, przez stosunek pomiędzy liczbą udziałów subskrybowanych przez dany krajowy bank centralny a liczbą udziałów uprzednio wpłaconych przez KBC innych uczestniczących państw członkowskich. Przy ustalaniu „wartości rezerw walutowych, które zostały już przekazane do EBC zgodnie z art. 30 ust. 1”, należy wziąć pod uwagę dostosowanie kapitału EBC dokonane w dniu 1 stycznia 2004 r. (6) zgodnie z art. 29 ust. 3 Statutu, poszerzenie kapitału EBC dokonane w dniu 1 maja 2004 r. (7) zgodnie z art. 49 ust. 3 Statutu oraz poszerzenie kapitału EBC dokonane w dniu 1 stycznia 2007 r. zgodnie z art. 49 ust. 3 Statutu (8). W związku z powyższym, zgodnie z decyzją EBC/2006/24 z dnia 15 grudnia 2006 r. określającą środki niezbędne do uzupełnienia całkowitej wartości kapitałowej Europejskiego Banku Centralnego oraz do dostosowania poziomu wierzytelności krajowych banków centralnych równoważnych przekazanym rezerwom walutowym (9), równowartość w euro aktywów rezerwy walutowej, które zostały przekazane na rzecz EBC na podstawie art. 30 ust. 1 Statutu, wynosi 41 514 271 945,60 EUR.

               (4)

               Aktywa rezerwy walutowej podlegające przekazaniu przez Banka Slovenije będą wyrażone w dolarach amerykańskich oraz w złocie.

               (5)

               Artykuł 30 ust. 3 Statutu stwierdza, że EBC ma obowiązek przyznać każdemu KBC uczestniczącego państwa członkowskiego wierzytelność równoważną aktywom rezerwy walutowej przekazanym przez taki KBC na rzecz EBC. Przepisy dotyczące wartości nominalnej i oprocentowania wierzytelności już przyznanych na rzecz KBC aktualnych uczestniczących państw członkowskich (10) powinny mieć również zastosowanie dla określenia wartości nominalnej i oprocentowania wierzytelności Banka Slovenije.

               (6)

               Artykuł 49 ust. 2 Statutu stwierdza, że KBC państwa członkowskiego, którego derogacja została uchylona, powinien dokonać wkładu na poczet rezerw EBC oraz zasobów równoważnych rezerwom, jak również na poczet kwoty, która ma zostać dodana do rezerw i zasobów w związku z saldem rachunku zysków i strat z dnia 31 grudnia roku poprzedzającego uchylenie derogacji. Kwota takiego wkładu podlega określeniu zgodnie z art. 49 ust. 2 Statutu.

               (7)

               Zgodnie z art. 3 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego Prezes Banka Slovenije został zaproszony do udziału w posiedzeniu Rady Prezesów, na którym podjęto niniejszą decyzję,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na użytek niniejszej decyzji:

               —

               „uczestniczące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które przyjęło walutę euro,

               —

               „pieniądz gotówkowy” oznacza prawną walutę Stanów Zjednoczonych (dolar amerykański),

               —

               „złoto” oznacza troy uncje złota w formie londyńskich sztabek Dobrej Dostawy (London Good Delivery), zgodnie ze standardami określonymi przez London Bullion Market Association,

               —

               „aktywa rezerwy walutowej” oznaczają złoto lub pieniądz gotówkowy.

         Artykuł 2
   Wpłacenie kapitału
   1.   Z dniem 1 stycznia 2007 r. Banka Slovenije dokona zapłaty pozostającej do zapłacenia części subskrybowanego przez siebie kapitału EBC, co stanowi kwotę 17 096 556,47 EUR.
   2.   Banka Slovenije dokona w dniu 2 stycznia 2007 r. zapłaty wskazanej kwoty na rzecz EBC za pomocą przekazu w transeuropejskim zautomatyzowanym błyskawicznym systemie rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET).
   3.   Banka Slovenije dokona w dniu 2 stycznia 2007 r. zapłaty na rzecz EBC za pomocą przekazu w systemie TARGET oprocentowania należnego za okres od 1 stycznia 2007 r. do 2 stycznia 2007 r. w odniesieniu do kwoty należnej na rzecz EBC zgodnie z ust. 2.
   4.   Oprocentowanie należne na podstawie ust. 3 zostanie naliczone w oparciu o okresy dzienne, przy użyciu metody naliczania przyjmującej, że rok wynosi 360 dni oraz przy zastosowaniu stopy procentowej równej krańcowej stopie procentowej zastosowanej przez Europejski System Banków Centralnych (ESBC) w ostatniej przeprowadzonej przez niego podstawowej operacji refinansującej.
   Artykuł 3
   Przekazanie aktywów rezerwy walutowej
   1.   Banka Slovenije przekaże na rzecz EBC, z dniem 1 stycznia 2007 r. oraz zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu oraz ustaleniami dokonanymi na jego podstawie, kwoty aktywów rezerwy walutowej wyrażonych w dolarach amerykańskich i w złocie stanowiącej równowartość 191 641 809,33 EUR, zgodnie z poniższym wyszczególnieniem:

               Równowartość w euro kwoty w dolarach amerykańskich

               Równowartość w euro wartości złota

               Łączna kwota równowartości w euro

               162 895 537,93

               28 746 271,40

               191 641 809,33

         2.   Równowartość w euro aktywów rezerwy walutowej podlegających przekazaniu przez Banka Slovenije zgodnie z ust. 1 zostanie wyliczona na podstawie kursów wymiany pomiędzy euro a dolarem amerykańskim ustalonych w wyniku 24-godzinnej pisemnej procedury konsultacyjnej przeprowadzonej w dniu 29 grudnia 2006 r. pomiędzy tymi bankami centralnymi, jakie wezmą udział we wskazanej procedurze, oraz, w przypadku złota, na podstawie wyrażonej w dolarach amerykańskich ceny złota za standardową troy uncję ustalonej jako fixing ceny złota na rynku londyńskim w dniu 29 grudnia 2006 r., o godz. 10.30 rano czasu londyńskiego.
   3.   Tak szybko jak będzie to możliwe EBC potwierdzi na rzecz Banka Slovenije kwoty wyliczone zgodnie z ust. 2.
   4.   Banka Slovenije przekaże pieniądz gotówkowy na rzecz EBC na wskazane przez EBC rachunki. Datą rozrachunku dla pieniądza gotówkowego podlegającego przekazaniu na rzecz EBC będzie 2 stycznia 2007 r. Banka Slovenije wyda polecenie wykonania przekazu pieniądza gotówkowego na rzecz EBC w dacie rozrachunku.
   5.   Banka Slovenije dokona przekazania złota w takich datach i kwotach oraz w takich miejscach, jakie zostaną wskazane przez EBC.
   6.   Różnica, o ile wystąpi, pomiędzy równowartością w euro kwoty wymienionej w ust. 1 oraz kwoty wymienionej w art. 4 ust. 1 zostanie rozliczona zgodnie z porozumieniem z dnia 30 grudnia 2006 r. zawartym pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a Banka Slovenije w sprawie wierzytelności przyznawanej na rzecz Banka Slovenije przez Europejski Bank Centralny zgodnie z art. 30 ust. 3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (11).
   Artykuł 4
   Wartość nominalna, oprocentowanie oraz termin płatności wierzytelności równoważnej wkładowi Banka Slovenije
   1.   Z dniem 1 stycznia 2007 r. oraz zgodnie ze wskazaniami w art. 3 dotyczącymi dat rozrachunku w odniesieniu do przekazywanych aktywów rezerwy walutowej EBC przyzna na rzecz Banka Slovenije wierzytelność wyrażoną w euro, równoważną łącznej wartości wkładu Banka Slovenije do aktywów rezerwy walutowej, co stanowi kwotę 183 995 237,74 EUR.
   2.   Wierzytelność przyznawana przez EBC na rzecz Banka Slovenije podlega oprocentowaniu. Należne oprocentowanie zostanie naliczone w oparciu o okresy dzienne, przy użyciu metody naliczania przyjmującej, że rok wynosi 360 dni oraz przy zastosowaniu stopy procentowej równej 85 % krańcowej stopy procentowej zastosowanej przez ESBC w ostatniej przeprowadzonej przez niego podstawowej operacji refinansującej.
   3.   Wierzytelność podlega oprocentowaniu na koniec każdego roku obrachunkowego. EBC powiadamia Banka Slovenije z częstotliwością kwartalną o łącznej przysługującej kwocie.
   4.   Wierzytelność nie podlega umorzeniu.
   Artykuł 5
   Wkład na rzecz rezerw i zasobów EBC
   1.   Z dniem 1 stycznia 2007 r. oraz zgodnie z ust. 5 i 6 poniżej oraz art. 3 Banka Slovenije dokona przekazania wkładu na poczet rezerw EBC oraz zasobów równoważnych rezerwom, jak również na poczet kwoty, która ma zostać dodana do rezerw i zasobów w związku z saldem rachunku zysków i strat na dzień 31 grudnia 2006 r.
   2.   Kwota, jaka zostanie przekazana przez Banka Slovenije, zostanie ustalona zgodnie z art. 49 ust. 2 Statutu. Odniesienia zawarte w art. 49 ust. 2 do liczby „udziałów subskrybowanych przez dany bank centralny” oraz „liczby udziałów uprzednio wpłaconych przez inne banki centralne” odnoszą się do wag przypisanych w kluczu kapitałowym EBC na rzecz, odpowiednio, Banka Slovenije oraz KBC aktualnych uczestniczących państw członkowskich, zgodnie z decyzją EBC/2006/21.
   3.   Na użytek ust. 1 „rezerwy EBC” oraz „zasoby równoważne rezerwom” obejmują, między innymi, ogólny fundusz rezerwowy EBC, kwoty na rachunkach rewaluacyjnych, jak również zasoby na poczet ryzyka kursu wymiany, ryzyka stóp procentowych oraz ryzyka ceny złota.
   4.   Najpóźniej w pierwszym dniu roboczym po przyjęciu przez Radę Prezesów rocznego sprawozdania finansowego EBC za rok 2006 EBC obliczy i powiadomi Banka Slovenije o kwocie podlegającej przekazaniu przez Banka Slovenije zgodnie z ust. 1.
   5.   W drugim dniu roboczym po przyjęciu przez Radę Prezesów rocznego sprawozdania finansowego EBC za rok 2006 Banka Slovenije dokona, w drodze dwóch odrębnych przekazów w systemie TARGET, wpłaty na rzecz EBC:

               a)

               kwoty należnej EBC na podstawie ust. 4; oraz

               b)

               odsetek naliczonych w odniesieniu do kwoty należnej EBC na podstawie ust. 4 za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do wskazanej daty.

         6.   Oprocentowanie należne zgodnie z ust. 5 lit. b) naliczone zostanie w oparciu o okresy dzienne, przy użyciu metody naliczania przyjmującej, że rok wynosi 360 dni oraz przy zastosowaniu stopy procentowej równej krańcowej stopie procentowej zastosowanej przez ESBC w ostatniej przeprowadzonej przez niego podstawowej operacji refinansującej.
   Artykuł 6
   Postanowienie końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 30 grudnia 2006 r.

            Prezes EBC

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  Dz.U. L 195 z 15.7.2006, str. 25.

      (2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33).

      (3)  Decyzja C/2004/6 (Dz.U. L 205 z 9.6.2004, str. 7).

      (4)  Patrz: str. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (5)  Dz.U. L 205 z 9.6.2004, str. 19.

      (6)  Decyzja EBC/2003/17 z dnia 18 grudnia 2003 r. dotycząca procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 9 z 15.1.2004, str. 27).

      (7)  Decyzja EBC/2004/5 (Dz.U. L 205 z 9.6.2004, str. 5).

      (8)  Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym.

      (9)  Patrz: str. 9 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (10)  Wytyczne EBC/2000/15 (Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 114).

      (11)  Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


title: Decyzja Rady z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy

text:
               9.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 232/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 31 marca 2011 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy
   (2011/530/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała, zgodnie z przyjętym przez Radę w dniu 17 grudnia 2009 r. mandatem upoważniającym Komisję do otwarcia negocjacji, Porozumienie o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określające ogólne ramy zacieśnionej współpracy (zwane dalej „porozumieniem o współpracy”).

               (2)

               Obie strony parafowały porozumienie o współpracy w dniu 27 września 2010 r. w trakcie obrad 37. Zgromadzenia Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w Montrealu.

               (3)

               Porozumienie o współpracy powinno zostać podpisane i tymczasowo stosowane, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określającego ogólne ramy zacieśnionej współpracy (zwanego dalej „porozumieniem o współpracy”), z zastrzeżeniem zawarcia tego porozumienia.
   Tekst porozumienia o współpracy dołączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia o współpracy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Porozumienie o współpracy jest stosowane tymczasowo od dnia jego podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia (1).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         VÖLNER P.

            Przewodniczący

      (1)  Data podpisania porozumienia o współpracy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               9.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 232/1

         POROZUMIENIE O WSPÓŁPRACY
   między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego określające ogólne ramy zacieśnionej współpracy
   UNIA EUROPEJSKA („UE”),
   oraz
   ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWEGO LOTNICTWA CYWILNEGO („ICAO”),
   zwane dalej „Stronami”,
   PRZYWOŁUJĄC Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym podpisaną w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (zwaną dalej „konwencją chicagowską”), w szczególności jej artykuły 55 a) oraz 65,
   PRZYWOŁUJĄC Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego artykuły 218 i 220,
   MAJĄC NA UWADZE rezolucję A1-10 Zgromadzenia ICAO, upoważniającą Radę ICAO do poczynienia stosownych ustaleń z publicznymi organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność związaną z międzynarodowym lotnictwem cywilnym, w szczególności w związku ze współpracą techniczną, wymianą informacji i dokumentacji, uczestnictwa w obradach oraz wszelkich innych kwestii służących rozwijaniu skutecznej współpracy,
   POWOŁUJĄC SIĘ na założenia polityki i ramy współpracy ICAO w odniesieniu do regionalnych organów lotnictwa cywilnego oraz organizacji regionalnych służące między innymi zawieraniu umów o współpracy z takimi organami i organizacjami zgodnie z zaleceniami wspólnego sympozjum WE/ICAO poświęconego organizacjom regionalnym zwołanego w dniach 10–11 kwietnia 2008 r. w Montrealu,
   ZWAŻYWSZY, że obowiązujące przepisy prawa UE obejmują większość norm ICAO w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa, zarządzania ruchem lotniczym oraz ochrony środowiska,
   MAJĄC NA UWADZE porozumienie o współpracy między Europejską Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w zakresie kontroli nadzoru nad bezpieczeństwem i powiązanych z nim kwestii, podpisane w Montrealu dnia 21 marca 2006 r.,
   MAJĄC NA UWADZE porozumienie o współpracy między Wspólnotą Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych, podpisane w Montrealu dnia 17 września 2008 r.,
   MAJĄC NA UWADZE nową ramową umowę finansowo-administracyjną podpisaną dnia 29 kwietnia 2003 r. przez Wspólnotę Europejską i Organizację Narodów Zjednoczonych, do której przystąpiło ICAO, zawierając porozumienie ze Wspólnotą Europejską podpisane dnia 7 grudnia 2004 r.,
   ZWAŻYWSZY NA FAKT, że niniejsze porozumienie o współpracy nie zastępuje dotychczasowych form współpracy między Stronami, a dopóki obowiązują pozostaje bez uszczerbku dla ich stosowania,
   UWZGLĘDNIAJĄC rezolucję A36-2 Zgromadzenia ICAO, w której uznano między innymi ogromny potencjał systemów nadzoru bezpieczeństwa ustanawianych w skali regionalnej i podregionalnej, w tym regionalnych organizacji nadzoru nad bezpieczeństwem, w zakresie wspomagania państw w przestrzeganiu zobowiązań, jakie nakłada na nie konwencja chicagowska, dzięki korzyściom skali oraz harmonizacji na większą skalę, wzywając przy tym Sekretarza Generalnego do dalszego wspierania koordynacji i współpracy łączącej działania globalnego programu kontroli nadzoru nad bezpieczeństwem (USOAP) ICAO z działalnością innych organizacji w zakresie kontroli bezpieczeństwa ruchu lotniczego i zalecając Radzie propagowanie rozwiązań opartych na systemach nadzoru bezpieczeństwa na skalę regionalną i podregionalną, z uwzględnieniem regionalnych organizacji nadzoru nad bezpieczeństwem,
   ZWAŻYWSZY NA FAKT, że Strony podzielają wizję osiągnięcia najwyższego poziomu jednolitości obowiązujących europejskich przepisów, wymogów i procedur wdrażających normy ICAO zawarte w załącznikach do konwencji chicagowskiej zapewniające bezpieczeństwo i ochronę lotnictwa oraz służące zarządzaniu ruchem lotniczym oraz ochronie środowiska,
   ZWAŻYWSZY, że każda ze Stron odgrywa istotną rolę w dążeniu do realizacji tego celu,
   ZWAŻYWSZY, że obie Strony zamierzają angażować się i komunikować ze sobą w dziedzinie współpracy regionalnej,
   ZWAŻYWSZY, że UE przyjęła wspólne zasady w dziedzinach bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa, a Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) i Komisja Europejska prowadzą w państwach członkowskich UE inspekcje, monitorując stosowanie wspomnianych zasad,
   ZWAŻYWSZY, że w UE to Komisja Europejska dysponuje uprawnieniami wykonawczymi w zakresie wprowadzania w życie prawodawstwa unijnego w dziedzinach bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa, zarządzania ruchem lotniczym oraz ochrony środowiska,
   ZWAŻYWSZY NA FAKT, że podstawowe cele programu kontroli ICAO i programu inspekcji UE to poprawa poziomu bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa poprzez ocenę wdrożenia właściwych norm, wykrywanie ewentualnych nieprawidłowości w UE oraz, w miarę potrzeb, ich usuwanie,
   ZWAŻYWSZY, że UE otworzyła w Montrealu biuro mające ułatwiać zacieśnianie stosunków i współpracy między UE i ICAO oraz umożliwić zwiększenie udziału UE w działalności ICAO i wkładu w tę działalność w głównej siedzibie ICAO,
   MAJĄC NA UWADZE fakt, iż – bez uszczerbku dla praw i obowiązków państw członkowskich UE wypływających z konwencji chicagowskiej oraz dla stosunków łączących państwa członkowskie UE z ICAO wynikających z członkowstwa w tej organizacji – pożądane byłoby nawiązanie przez UE i ICAO dwustronnej współpracy w dziedzinach bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa, zarządzania ruchem lotniczym oraz ochrony środowiska, służącej zagwarantowaniu dalszej harmonizacji norm i ściślejszej koordynacji stosownych działań Stron, a także mającej na celu dążenie do lepszego wykorzystania ograniczonych zasobów oraz zapobiegania dublowaniu działań przy zachowaniu odrębnej integralności każdej ze Stron,
   MAJĄC NA UWADZE, że Strony uznają konieczność ochrony uzyskiwanych od siebie wzajemnie informacji niejawnych – w zakresie zgodnym z odpowiednimi przepisami,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   1.   Postanowienia ogólne
   Strony zgadzają się zacieśnić łączące je stosunki i nawiązać ściślejszą współpracę w dziedzinach bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa, zarządzania ruchem lotniczym oraz ochrony środowiska, a także ułatwiać – zgodnie z obowiązującymi je regulaminami – uczestnictwo w działaniach oraz udział w obradach w charakterze obserwatorów, podpisując niniejsze porozumienie o współpracy („Porozumienie”) w interesie międzynarodowego lotnictwa cywilnego.
   Niniejsze Porozumienie pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków państw członkowskich UE wypływających z konwencji chicagowskiej oraz dla stosunków łączących państwa członkowskie UE z ICAO wynikających z członkowstwa w tej organizacji.
   Niniejsze Porozumienie nie obejmuje ani nie przesądza żadnych decyzji podejmowanych przez ICAO bądź UE, nie ma również zastosowania w sprawach normalizacji ani działalności prawodawczej, stanowi natomiast ramy dla współpracy w zakresie kontroli we wstępnych stadiach przygotowawczych w tej dziedzinie.
   Biuro Unii Europejskiej w Montrealu, reprezentujące UE przy siedzibie głównej ICAO, ma na celu usprawnianie stosunków UE z ICAO, służąc jako główny punkt kontaktów z UE dla ICAO we wszelkich kwestiach związanych z wykonywaniem niniejszego Porozumienia.
   2.   Cele

               2.1.

               Niniejsze Porozumienie:

                           a)

                           ustanawia ramy zacieśnionych stosunków między Stronami;

                           b)

                           zacieśnia łączącą Strony współpracę;

                           c)

                           wskazuje dziedziny dwustronnej współpracy między Stronami; oraz

                           d)

                           określa warunki, zasady i mechanizmy wdrażania współpracy między Stronami.

         3.   Zakres stosowania

               3.1.

               Niniejsze Porozumienie ustanawia współpracę Stron w następujących dziedzinach:

                           a)

                           bezpieczeństwo lotnicze;

                           b)

                           ochrona lotnictwa;

                           c)

                           zarządzanie ruchem lotniczym; oraz

                           d)

                           ochrona środowiska.

               3.2.

               Każda z dziedzin współpracy wymienionych w pkt 3.1 niniejszego artykułu jest przedmiotem odrębnego załącznika do Porozumienia.

               3.3.

               Strony mogą ustanowić warunki szczegółowe, określając wspólnie uzgodnione mechanizmy i procedury konieczne do celów skutecznego wdrożenia działalności w zakresie współpracy opisanej w załącznikach do niniejszego Porozumienia.

               3.4.

               Załączniki przyjęte zgodnie z postanowieniami niniejszego Porozumienia stanowią jego integralną część.

         4.   Formy współpracy

               4.1.

               Strony:

                           a)

                           ustanawiają mechanizmy konsultacji, koordynacji i współpracy oraz wymiany informacji;

                           b)

                           usprawniają harmonizację wymagań dotyczących skuteczności działania oraz interoperacyjności nowych technologii i systemów;

                           c)

                           koordynują stosowne programy kontroli i inspekcji oraz ich wyniki, a także działania pomocy technicznej w dążeniu do lepszego wykorzystania ograniczonych zasobów i zapobieżenia dublowaniu działań;

                           d)

                           wymieniają informacje o przestrzeganiu norm ICAO;

                           e)

                           czynią ustalenia konieczne w celu udostępniania przez UE wiedzy specjalistycznej i zasobów na potrzeby ICAO, w tym przez delegowanie pracowników do wyłącznej dyspozycji Sekretarza Generalnego, pomoc techniczną oraz w – w miarę możliwości – specjalistyczne szkolenia;

                           f)

                           umożliwiają sobie wzajemnie uczestnictwo w działaniach związanych z programami kontroli i inspekcji bądź też w szkoleniach, z zastrzeżeniem, że udział obserwatorów z ramienia UE w wizytach kontrolnych ICAO w państwach UE wymaga zgody tych państw, a oddelegowani eksperci unijni uczestniczący w kontrolach ICAO w charakterze kontrolerów ICAO zachowują ścisłą poufność wszelkich informacji związanych z wizytą kontrolną, przestrzegając obowiązujących zasad ICAO; oraz

                           g)

                           bez uszczerbku dla obowiązku przestrzegania poufności spoczywającym na każdej ze Stron i z zachowaniem obowiązujących je zasad poufności określonych w art. 6, wymieniają informacje i dane elektroniczne oraz oficjalne publikacje, a także zapewniają sobie wzajemny dostęp do baz danych i zacieśniają wiążące je kontakty w celu uzupełnienia zawartości posiadanych przez nie baz danych.

         5.   Działania w zakresie współpracy

               5.1.

               Strony uzgadniają wspólne prowadzenie następujących działań w zakresie współpracy, jak wyszczególniono w załącznikach do niniejszego Porozumienia. Strony:

                           5.1.1.

                           Ustanawiają mechanizmy konsultacji, współpracy i wymiany informacji, w tym:

                                       a)

                                       ustanawiają i wdrażają wspólne mechanizmy regularnego dialogu, konsultacji i wymiany informacji;

                                       b)

                                       gwarantują sobie nawzajem pełne i na bieżąco aktualizowane informacje o wszelkich decyzjach, działaniach, inicjatywach, spotkaniach i innych wydarzeniach, mających znaczenie dla niniejszego Porozumienia w dziedzinach bezpieczeństwa i ochrony lotnictwa, zarządzania ruchem lotniczym oraz ochrony środowiska, oraz przekazują sobie stosowną dokumentację. W stosownych przypadkach mogą być organizowane spotkania informacyjne;

                                       c)

                                       zapewniają sobie wzajemnie nieodpłatny dostęp do wszystkich urzędowych dokumentów i publikacji;

                                       d)

                                       udostępniają sobie wzajemnie zawartość baz danych i treści stron internetowych; oraz

                                       e)

                                       gwarantują UE dostęp, w tym drogą elektroniczną, do wszystkich pism państw należących do ICAO dotyczących spraw istotnych dla zakresu niniejszego Porozumienia wraz z załącznikami.

                           5.1.2.

                           Ustanawiają ramy współpracy zmierzające do poprawy koordynacji programów kontroli i inspekcji w celu lepszego wykorzystania ograniczonych zasobów i zapobieżenia dublowaniu działań.

                           5.1.3.

                           Ustanawiają wspólne mechanizmy służące ścisłej koordynacji planowania programów i pomocy technicznej.

                           5.1.4.

                           Współpracują na rzecz propagowania interoperacyjności nowych technologii i systemów w skali światowej, tworząc wspólne mechanizmy służące zacieśnieniu współpracy w odniesieniu do wykorzystywania nowych technologii.

                           5.1.5.

                           Gwarantują wzajemne bieżące konsultacje w celu poprawy koordynacji i spójności w zakresie prawodawstwa, obranych rozwiązań, koncepcji oraz norm i zalecanych praktyk (SARP) ICAO.

                           5.1.6.

                           Ustanawiają warunki szczegółowe służące usprawnieniu wymiany wiedzy specjalistycznej oraz zasobów w następujący sposób:

                                       a)

                                       ICAO służy UE wiedzą specjalistyczną i radą co do najlepszych sposobów wdrażania norm i zalecanych praktyk;

                                       b)

                                       UE udostępnia ICAO wiedzę specjalistyczną, w tym również za pomocą ekspertów oddelegowanych do sekretariatu ICAO;

                                       c)

                                       UE dokłada starań, by zapewnić ICAO wkład finansowy służący pokryciu kosztów poniesionych w toku wdrażania niniejszego Porozumienia, włącznie z kosztami administracyjnymi, kosztami związanymi z dostarczaniem dokumentów i publikacji oraz usługami towarzyszącymi, korzystaniem z pomieszczeń siedziby głównej ICAO oraz kosztami informatycznymi;

                                       d)

                                       UE dokłada starań, by zapewnić ICAO nakłady finansowe służące wsparciu programów współpracy technicznej ICAO oraz innych form działalności tej organizacji uzgodnionych na forum wspólnego komitetu zgodnie z postanowieniami ramowej umowy finansowo-administracyjnej; oraz

                                       e)

                                       wszelkie nowe ramy, warunki i zasady delegowania pracowników oraz przekazywania wkładu finansowego na rzecz ICAO w ramach niniejszego Porozumienia zostają ustanowione w drodze warunków szczegółowych uzgodnionych na forum wspólnego komitetu. Wspomniane warunki szczegółowe obejmują również możliwość wystąpienia przez UE do ICAO z zapytaniem o informacje finansowe w ramach takiego wkładu finansowego.

                           5.1.7.

                           Informują się wzajemnie o wszelkich stosownych programach szkoleniowych i ułatwiają sobie wzajemnie uczestnictwo w szkoleniach.

                           5.1.8.

                           Wspólnie organizują odpowiednie wydarzenia i w miarę potrzeby koordynują je ze sobą.

         6.   Poufność

               6.1.

               Każda Strona podejmuje wszelkie uzasadnione środki ostrożności niezbędne dla ochrony informacji otrzymanych na podstawie niniejszego Porozumienia wraz z załącznikami przed bezprawnym ujawnieniem. Strona może, dostarczając drugiej Stronie informacje, opatrzyć klauzulą poufności część informacji, które nie podlegają ujawnieniu.

               6.2.

               Strony zobowiązują się do ochrony – w zakresie wymaganym przez obowiązujące je regulaminy, zasady i prawodawstwo – informacji niejawnych otrzymanych od drugiej Strony w ramach wykonywania niniejszego Porozumienia wraz z załącznikami.

               6.3.

               W szczególności, z zastrzeżeniem stosownych regulaminów, zasad i prawodawstwa, Strony nie ujawniają przekazywanych sobie nawzajem na mocy niniejszego Porozumienia wraz z załącznikami informacji uznanych za zastrzeżone. Informacje takie podlegają oznaczeniu odpowiednią klauzulą zgodnie z odpowiednimi przepisami.

               6.4.

               W miarę potrzeb Strony uzgadniają między sobą warunki szczegółowe dalszych procedur ochrony informacji niejawnych udostępnianych na mocy niniejszego Porozumienia wraz z załącznikami. Procedury takie obejmują możliwość weryfikacji przez każdą ze Stron, jakie środki ochronne zostały wdrożone przez drugą Stronę.

         7.   Wspólny komitet Stron

               7.1.

               Ustanawia się wspólny komitet składający się z przedstawicieli każdej ze Stron. Do przewodniczenia pracom wspólnego komitetu wyznacza się po jednym przedstawicielu obu Stron. Wspólny komitet odpowiada za skuteczne funkcjonowanie postanowień załączników do niniejszego Porozumienia, w tym za przyjęcie załączników.

               7.2.

               Wspólny komitet zbiera się przynajmniej raz do roku w celu dokonania przeglądu wdrażania załączników do niniejszego Porozumienia, a jego prace organizowane są w sposób racjonalny pod względem kosztów. Każda ze Stron może w dowolnym momencie zażądać zwołania posiedzenia wspólnego komitetu.

               7.3.

               Wspólny komitet może rozpatrywać wszelkie kwestie dotyczące stosowania i wykonania załączników do niniejszego Porozumienia. W szczególności odpowiada on za:

                           a)

                           rozstrzyganie wszelkich kwestii dotyczących stosowania i wykonania postanowień załączników do niniejszego Porozumienia;

                           b)

                           rozważanie sposobów ulepszenia funkcjonowania załączników do niniejszego Porozumienia, a w stosownych przypadkach formułowanie zaleceń dla Stron dotyczących potrzebnych zmian w tych załącznikach;

                           c)

                           przyjmowanie załączników do niniejszego Porozumienia oraz warunków szczegółowych w zakresie postanowień załączników oraz wprowadzanych w nich zmian;

                           d)

                           rozpatrywanie kwestii finansowych i dotyczących zasobów w związku z wykonywaniem Porozumienia oraz jego załączników; oraz

                           e)

                           rozstrzyganie wszelkich różnic zdań bądź sporów w zakresie wykładni lub stosowania postanowień niniejszego Porozumienia wraz z załącznikami.

               7.4.

               Wspólny komitet działa na podstawie porozumienia przewodniczących każdej ze Stron.

         8.   Rozstrzyganie sporów

               8.1.

               Każda ze Stron może zwrócić się o konsultacje do drugiej Strony w dowolnej sprawie związanej z niniejszym Porozumieniem. Druga strona odpowiada niezwłocznie na taki wniosek i podejmuje konsultacje w terminie uzgodnionym przez Strony przed upływem 45 dni.

               8.2.

               Strony dokładają wszelkich starań na rzecz znalezienia rozwiązania wszelkich występujących między nimi różnic zdań wynikających z prowadzonej na mocy niniejszego Porozumienia współpracy na możliwie jak najniższym szczeblu technicznym, w drodze konsultacji.

               8.3.

               W przypadku kwestii, których nie da się rozstrzygnąć zgodnie z pkt 8.2 niniejszego artykułu, każda ze Stron może skierować sporne zagadnienie do rozpatrzenia przez wspólny komitet, który przeprowadza konsultacje zgodnie z art. 7 niniejszego Porozumienia, dążąc do rozstrzygnięcia w drodze negocjacji.

               8.4.

               Nie naruszając postanowień pkt 8.1–8.3 niniejszego artykułu, w przypadku sporów w zakresie zarządzania finansami stosuje się postanowienia ramowej umowy finansowo-administracyjnej dotyczące rozstrzygania sporów.

               8.5.

               Żadne z postanowień niniejszego Porozumienia nie może być interpretowane jako uchylające którekolwiek z przysługujących Stronom przywilejów lub immunitetów.

         9.   Wejście w życie, zmiany i rozwiązanie Porozumienia

               9.1.

               Do czasu wejścia w życie niniejsze Porozumienie stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.

               9.2.

               Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie po przekazaniu sobie wzajemnie przez Strony notyfikacji na piśmie stwierdzających, iż wewnętrzne procedury Stron niezbędne do wejścia w życie niniejszego Porozumienia zostały zakończone, i pozostaje w mocy do czasu jego rozwiązania.

               9.3.

               Niniejsze Porozumienie może zostać rozwiązane w dowolnej chwili przez każdą ze Stron. Rozwiązanie staje się skuteczne po upływie sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia od wystosowania do drugiej Strony pisemnego powiadomienia o rozwiązaniu, chyba że wypowiedzenie to zostanie za obopólną zgodą Stron wycofane przed upływem okresu wypowiedzenia.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen
         Per la Unió Europea

         За Международната организация за гражданско въздухоплаване
         Por la Organización Internacional de Aviación Civil
         Za Mezinárodní organizaci pro civilní letectví
         For Organisationen for International Civil Luftfart
         Für die Internationale Zivilluftfahrt-Organisation
         Rahvusvahelise Tsiviillennunduse Organisatsiooni nimel
         Για τη Διεθνή Οργάνωση Πολιτικής Αεροπορίας
         For The International Civil Aviation Organisation
         Pour l’Organisation de l’aviation civile internationale
         Per l’Organizzazione internazionale dell’aviazione civile
         Starptautiskās Civilās aviācijas organizācijas vārdā
         Tarptautinės Civilinės aviacijos organizacijos vardu
         A Nemzetközi Polgári Repülési Szervezet részéről
         Għall-Organizzazzjoni tal-Avjazzjoni Ċivili Internazzjonali
         Voor de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie
         W imieniu Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego
         Pela Organização da Aviação Civil Internacional
         Pentru Organizația Aviației Civile Internaționale
         Za Medzinárodnú organizáciu civilného letectva
         Za Mednarodno organizacijo civilnega letalstva
         Kansainvälisen siviili-ilmailujärjestön puolesta
         För internationella civila luftfartsorganisationen


title: Decyzja Rady 2011/781/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)

text:
               2.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 319/51

         DECYZJA RADY 2011/781/WPZiB
   z dnia 1 grudnia 2011 r.
   w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 grudnia 2009 r. Rada przyjęła decyzję 2009/906/WPZiB (1) w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie. Decyzja ta traci moc z dniem 31 grudnia 2011 r.

               (2)

               EUPM należy kontynuować do dnia 30 czerwca 2012 r.

               (3)

               Struktura dowodzenia i kontroli EUPM powinna pozostawać bez uszczerbku dla zobowiązań umownych szefa misji wobec Komisji w zakresie wykonania budżetu EUPM.

               (4)

               Komórka monitorująca powinna zostać postawiona w stan gotowości do celów EUPM.

               (5)

               EUPM będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby zaszkodzić osiągnięciu celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   1.   Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH), ustanowiona na mocy wspólnego działania 2002/210/WPZiB (2), jest kontynuowana od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.
   2.   EUPM działa zgodnie z zakresem zadań misji określonym w art. 2 i realizuje kluczowe zadania określone w art. 3.
   Artykuł 2
   Zakres zadań misji
   Jako część ogólniejszego podejścia dotyczącego praworządności w BiH i w regionie, EUPM wspiera stosowne organy ścigania i system wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w BiH w walce z przestępczością zorganizowaną i korupcją, we wzmacnianiu współdziałania policji i prokuratury oraz w propagowaniu współpracy regionalnej i międzynarodowej.
   EUPM zapewnia doradztwo operacyjne specjalnemu przedstawicielowi Unii Europejskiej (SPUE), aby wspierać go w wykonywaniu jego zadań. Dzięki swojej pracy i swojej sieci kontaktów w tym kraju EUPM wnosi wkład w ogólne wysiłki zmierzające do zapewnienia, aby Unia była w pełni informowana o rozwoju wydarzeń w BiH.
   Z myślą o zamknięciu misji EUPM przygotowuje przekazanie pozostałych kluczowych zadań biuru SPUE.
   EUPM wspiera tymczasowe uzgodnienia dotyczące magazynowania w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) w oczekiwaniu na ustalenie trwałych uzgodnień dotyczących magazynowania.
   Artykuł 3
   Kluczowe zadania misji
   Aby osiągnąć cele swojej misji, EUPM ma następujące kluczowe zadania:

               1)

               zapewnianie doradztwa strategicznego organom ścigania w BiH oraz zwalczanie przestępczości zorganizowanej i korupcji;

               2)

               propagowanie i ułatwianie koordynacji w ujęciu wertykalnym i horyzontalnym, a także mechanizmów współpracy między stosownymi organami ścigania, ze szczególnym naciskiem na organy na poziomie państwowym;

               3)

               zapewnienie pomyślnego przekazania zadań między EUPM a biurem SPUE;

               4)

               przyczynianie się do koordynacji wysiłków Unii i państw członkowskich w dziedzinie praworządności.

         Artykuł 4
   Struktura misji
   1.   EUPM składa się z następujących elementów:

               a)

               główne dowództwo w Sarajewie, składające się z szefa misji oraz personelu określonego w planie operacji (OPLAN);

               b)

               cztery biura regionalne w Sarajewie, Banja Luce, Mostarze i Tuzli.

         2.   Elementy te podlegają dalszym szczegółowym uzgodnieniom w ramach OPLAN.
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych jest cywilnym dowódcą operacji EUPM.
   2.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz ogólnym zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUPM na poziomie strategicznym.
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady, a także decyzji KPiB, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji na poziomie strategicznym oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cały oddelegowany personel pozostaje w pełnym zakresie pod dowództwem organów krajowych danego państwa wysyłającego lub danej wysyłającej instytucji Unii. Organy krajowe przekazują cywilnemu dowódcy operacji kontrolę operacyjną nad swoim personelem oraz swoimi zespołami i jednostkami.
   5.   Cywilny dowódca operacji ponosi całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie należytego wywiązania się ze spoczywającego na Unii obowiązku dochowania należytej staranności.
   6.   Cywilny dowódca operacji i SPUE konsultują się wzajemnie stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za EUPM oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę na poziomie teatru działań.
   2.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw uczestniczących, zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez cywilnego dowódcę operacji, a także odpowiada za administrację i logistykę, w tym za majątek, zasoby oraz informacje będące w dyspozycji EUPM.
   3.   Szef misji wydaje całemu personelowi EUPM instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu EUPM w teatrze działań i odpowiada za jej koordynację i bieżące zarządzanie zgodnie z instrukcjami strategicznymi cywilnego dowódcy operacji.
   4.   Szef misji jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu EUPM. W tym celu szef misji podpisuje umowę z Komisją.
   5.   Szef misji odpowiada za nadzór dyscyplinarny nad personelem. Działania dyscyplinarne w odniesieniu do oddelegowanego personelu są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub unijny.
   6.   Szef misji reprezentuje EUPM na miejscu prowadzenia operacji i zapewnia, aby działania misji były odpowiednio wyeksponowane.
   7.   Szef misji, stosownie do potrzeb, koordynuje działania z innymi podmiotami unijnymi w terenie. Szef misji, bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, przyjmuje od SPUE wskazówki polityczne dotyczące sytuacji na miejscu.
   Artykuł 7
   Personel EUPM
   1.   Liczba i kwalifikacje członków personelu EUPM muszą być zgodne z zakresem zadań misji określonym w art. 2, kluczowymi zadaniami misji określonymi w art. 3 oraz ze strukturą określoną w art. 4.
   2.   EUPM składa się głównie z personelu oddelegowanego przez państwa członkowskie lub instytucje Unii. Każde z państw członkowskich lub instytucja Unii ponosi koszty związane z całym oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż mające zastosowanie diety, jak również dodatkami za trudne warunki pracy i za ponoszone ryzyko.
   3.   EUPM może także, w razie konieczności, zatrudniać na podstawie umów międzynarodowy personel cywilny oraz personel miejscowy, jeżeli wymagane funkcje nie są zapewniane przez personel oddelegowany z państw członkowskich. Wyjątkowo, w należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli brakuje odpowiednio wykwalifikowanych kandydatów z państw członkowskich, można, w stosownych przypadkach, zatrudniać na podstawie umów obywateli z uczestniczących państw trzecich.
   4.   Wszyscy członkowie personelu przestrzegają określonych dla danej misji minimalnych norm bezpieczeństwa operacyjnego oraz planu bezpieczeństwa misji wspierającego unijną politykę bezpieczeństwa w terenie. W odniesieniu do ochrony informacji niejawnych Unii, powierzonych personelowi w trakcie pełnienia obowiązków, wszyscy członkowie personelu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych na mocy decyzji Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).
   Artykuł 8
   Status misji i personelu EUPM
   1.   Dokonuje się niezbędnych uzgodnień w sprawie dalszego obowiązywania umowy między Unią a BiH z dnia 4 października 2002 r. w sprawie działań EUPM w BiH przez czas trwania EUPM.
   2.   Państwo lub instytucja Unii, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, zgłoszone przez członka personelu lub dotyczące tego członka. Dane państwo lub instytucja Unii są odpowiedzialne za podejmowanie wszelkich działań wobec oddelegowanego członka personelu.
   3.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu cywilnego są określane w umowach zawartych między szefem misji a członkami personelu.
   Artykuł 9
   Struktura dowodzenia
   1.   EUPM, jako operacja zarządzania kryzysowego, ma jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUPM.
   3.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym KPiB oraz ogólnym zwierzchnictwem WP, jest dowódcą EUPM na poziomie strategicznym i jako taki wydaje instrukcje szefowi misji oraz służy mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   5.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUPM w teatrze działań i odpowiada bezpośrednio przed cywilnym dowódcą operacji.
   Artykuł 10
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUPM. Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji w tym celu zgodnie z art. 38 akapit trzeci TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, oraz do zmiany koncepcji operacji (CONOPS) i OPLAN. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia EUPM nadal należą do Rady.
   2.   KPiB przedstawia Radzie sprawozdania w regularnych odstępach czasu.
   3.   KPiB otrzymuje, regularnie i stosownie do potrzeb, sprawozdania od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji na tematy objęte zakresem ich odpowiedzialności.
   Artykuł 11
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu w EUPM, pod warunkiem ponoszenia przez nie kosztów związanych z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym wynagrodzeń, ubezpieczeń od wszelkiego rodzaju ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży do BiH i z tego kraju, oraz wnoszenia stosownego wkładu na pokrycie bieżących wydatków EUPM, w zależności od przypadku.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład w EUPM mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania EUPM, co państwa członkowskie.
   3.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów oraz do ustanowienia komitetu uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 TUE i zgodnie z art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. WP może negocjować takie umowy. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego Unii, postanowienia tej umowy mają zastosowanie w kontekście EUPM.
   Artykuł 12
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUPM na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. wynosi 5 250 000 EUR.
   2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Zgodnie z rozporządzeniem finansowym szef misji może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUPM. Szef misji jest odpowiedzialny za prowadzenie magazynu z używanym sprzętem, który można wykorzystywać do zaspokajania pilnych potrzeb w związku z misjami WPBiO. Obywatele uczestniczących państw trzecich oraz państwa przyjmującego są dopuszczeni do udziału w przetargach.
   3.   Szef misji składa Komisji szczegółowe sprawozdania z działań podjętych w ramach swojej umowy i jest przez nią nadzorowany.
   4.   Uzgodnienia finansowe muszą być zgodne z wymogami operacyjnymi EUPM, w tym z wymogiem kompatybilności wyposażenia oraz interoperacyjności zespołów misji.
   5.   Wydatki związane z EUPM są kwalifikowalne od dnia 1 stycznia 2012 r.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo
   1.   Cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa dla EUPM i zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie zgodnie z art. 5 i 9 oraz w koordynacji z Dyrekcją ds. Bezpieczeństwa Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ).
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo EUPM i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do EUPM, zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V TUE, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
   3.   Szef misji jest wspierany przez wyższego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (SMSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłym stosunku służbowym z Dyrekcją ds. Bezpieczeństwa ESDZ.
   4.   Szef misji, po konsultacjach z Dyrekcją ds. Bezpieczeństwa ESDZ, wyznacza terenowych pracowników ds. bezpieczeństwa w czterech biurach w terenie; działając pod zwierzchnictwem SMSO, są oni odpowiedzialni za bieżące zarządzanie wszystkimi aspektami bezpieczeństwa poszczególnych elementów EUPM.
   5.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUPM uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa zgodnie z OPLAN. Personel przechodzi również regularne szkolenia uaktualniające w teatrze działań organizowane przez SMSO.
   Artykuł 14
   Koordynacja
   1.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia szef misji ściśle koordynuje swoje działania z delegaturą Unii w BiH, aby zapewnić spójność działań Unii wspierających BiH.
   2.   Szef misji ściśle koordynuje swoje działania z szefami misji Unii w BiH.
   3.   Szef misji współpracuje z innymi podmiotami międzynarodowymi obecnymi w tym kraju, w szczególności z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Radą Europy i z międzynarodowym programem wspomagania szkoleń z zakresu dochodzeń karnych.
   Artykuł 15
   Udostępnianie informacji niejawnych
   1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami EUPM, informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EUPM, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE.
   2.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EUPM, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. We wszystkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane państwu przyjmującemu zgodnie z właściwymi procedurami współpracy między państwem przyjmującym a Unią.
   3.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących EUPM i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
   Artykuł 16
   Komórka monitorująca
   Do celów EUPM zostaje postawiona w stan gotowości komórka monitorująca.
   Artykuł 17
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 70 z 13.3.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (4)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2108 z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady ds. Handlu Usługami Światowej Organizacji Handlu odnośnie do powiadomienia o preferencyjnym traktowaniu, jakie Unia zamierza przyznać usługom i usługodawcom członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi, oraz ubiegania się o zatwierdzenie preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku

text:
               21.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 305/47

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2108
   z dnia 16 listopada 2015 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady ds. Handlu Usługami Światowej Organizacji Handlu odnośnie do powiadomienia o preferencyjnym traktowaniu, jakie Unia zamierza przyznać usługom i usługodawcom członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi, oraz ubiegania się o zatwierdzenie preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 i 100 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. IX Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) określa, między innymi, procedury stosowane przy przyznawaniu zwolnień z obowiązków nałożonych na członków WTO przez to Porozumienie lub wielostronne porozumienia handlowe zawarte w załącznikach 1A lub 1B, lub 1C do tego Porozumienia i w załącznikach do tych porozumień.

               (2)

               W 2011 r. złożony został wniosek dotyczący zwolnienia, umożliwiającego członkom WTO objęcie preferencyjnym traktowaniem usług i usługodawców członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi, bez jednoczesnego obowiązku objęcia takim samym traktowaniem podobnych usług i usługodawców wszystkich pozostałych członków WTO, poprzez wyjątkowe zastosowanie odstępstwa od obowiązków wynikających z art. II ust. 1 Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS). Decyzją Rady 2012/8/UE Rada przyjęła stanowisko Unii popierające przedmiotowe zwolnienie (1).

               (3)

               W dniu 17 grudnia 2011 r. konferencja ministerialna WTO przyjęła decyzję upoważniającą członków WTO do objęcia takim preferencyjnym traktowaniem usług i usługodawców członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi przez okres 15 lat. Zgodnie z tą decyzją członkowie WTO przyznający preferencyjne traktowanie mają zgłosić je Radzie ds. Handlu Usługami, a preferencyjne traktowanie dotyczące stosowania środków innych niż te opisane w art. XVI GATS ma zostać zatwierdzone przez Radę ds. Handlu Usługami zgodnie z jej procedurami.

               (4)

               W decyzji z dnia 7 grudnia 2013 r. konferencja ministerialna WTO powtórzyła wymóg zatwierdzenia przez Radę ds. Handlu Usługami w odniesieniu do stosowania środków innych niż te opisane w art. XVI GATS.

               (5)

               Stanowisko Unii dotyczące zatwierdzenia preferencyjnego traktowania zgłoszonego przez członków WTO, innych niż Unia i jej państwa członkowskie, dotyczącego usług i usługodawców członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi, w odniesieniu do stosowania środków innych niż te opisane w art. XVI GATS zostało przyjęte decyzją Rady (UE) 2015/1570 (2).

               (6)

               Zgodnie z decyzjami konferencji ministerialnej WTO z dnia 17 grudnia 2011 r. i 7 grudnia 2013 r., Unia zasygnalizowała w dniu 30 lipca 2015 r. Radzie ds. Handlu Usługami WTO zamiar powiadomienia, z zastrzeżeniem wymaganych procedur wewnętrznych, o preferencyjnym traktowaniu, jakie Unia zamierza przyznać usługom i usługodawcom członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi.

               (7)

               Fakt, że Unia stara się o zatwierdzenie preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku, które zamierza przyznać usługom i usługodawcom członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi leży w interesie celów rozwojowych Unii i jest sposobem na ułatwienie zakończenia części negocjacji dotyczących usług prowadzonych w ramach dauhańskiej agendy rozwoju, ze szczególnym uwzględnieniem preferencji przyznanych w odniesieniu do tymczasowego pobytu osób fizycznych w celu świadczenia usług, tak aby zachęcić do wypełniania zobowiązań dotyczących readmisji zgodnie z prawem międzynarodowym, do wykonywania obowiązujących umów o readmisji i do zawieranie nowych, pod warunkiem współpracy członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi z Unią w zakresie zarządzania migracjami.

               (8)

               Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady ds. Handlu Usługami w odniesieniu do powiadomienia o preferencyjnym traktowaniu, jakie Unia zamierza przyznać usługom i usługodawcom członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi oraz zatwierdzenia preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostępu do rynku.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady ds. Handlu Usługami, to powiadomienie Rady ds. Handlu Usługami o preferencyjnym traktowaniu, jakie Unia zamierza przyznać usługom i usługodawcom członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi, określonych w dokumencie WTO S/C/N/840, zgodnie z decyzjami z dnia 17 grudnia 2011 r. i 7 grudnia 2013 r. konferencji ministerialnych WTO, oraz ubieganie się o zatwierdzenie przez Radę ds. Handlu Usługami preferencyjnego traktowania wykraczającego poza dostęp do rynku.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. ETGEN

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/8/UE z dnia 14 grudnia 2011 r. określająca stanowisko, jakie ma przyjąć Unia Europejska na forum Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku o przyznanie zwolnienia z obowiązków, mającego na celu objęcie preferencyjnym traktowaniem usług i usługodawców z krajów najsłabiej rozwiniętych (Dz.U. L 4 z 7.1.2012, s. 16).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1570 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady ds. Handlu Usługami Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do zatwierdzenia preferencyjnego traktowania zgłoszonego przez członków WTO, innych niż Unia i jej państwa członkowskie, dotyczącego usług i usługodawców z członków będących krajami najsłabiej rozwiniętymi, w odniesieniu do stosowania środków innych niż opisane w art. XVI GATS (Dz.U. L 245 z 22.9.2015, s. 6).


title: Decyzja Rady z dnia 20 grudnia 1985 r. dotycząca przyjęcia w imieniu Wspólnoty programów i środków odnoszących się do zrzutów rtęci i kadmu na mocy Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczeniu Mórz ze Źródeł Lądowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31985D0613

Dziennik Urzędowy L 375 , 31/12/1985 P. 0020 - 0044 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 7 P. 0088  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 15 Tom 6 P. 0135  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 7 P. 0088  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 15 Tom 6 P. 0135

		Decyzja Radyz dnia 20 grudnia 1985 r.dotycząca przyjęcia w imieniu Wspólnoty programów i środków odnoszących się do zrzutów rtęci i kadmu na mocy Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczeniu Mórz ze Źródeł Lądowych(85/613/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,uwzględniając zalecenie Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:dnia 3 marca 1975 r. Wspólnota zatwierdziła Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczeniu Mórz ze Źródeł Lądowych [3];Wspólnota została Umawiającą się Stroną tej Konwencji;Komisja Paryska, która zarządza Konwencją, negocjowała programy i środki dotyczące zrzutów rtęci i kadmu, a Wspólnota została poproszona o ich zatwierdzenie na piśmie do dnia 31 grudnia 1985 r.;przepisy tych programów i środków są zgodne z przepisami dyrektyw wspólnotowych w tej sprawie, mianowicie z dyrektywami 76/464/EWG [4], 83/513/EWG [5] i 84/156/EWG [6];pożądane jest zatem, aby Wspólnota zatwierdziła wymienione programy i środki;Traktat nie przewiduje w tym celu niezbędnych uprawnień, innych niż przewidziane w art. 235,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł1. Rada zatwierdza niniejszym w imieniu Wspólnoty programy i środki odnoszące się do zrzutów rtęci i kadmu w ramach Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych.Teksty wymienionych programów i środków załączone są do niniejszej decyzji.2. Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do notyfikowania niniejszego zatwierdzenia Komisji Paryskiej przed dniem 31 grudnia 1985 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 1985 r.W imieniu RadyR. KriepsPrzewodniczący[1] Dz.U. C 286 z 9.11.1985, str. 4.[2] Dz.U. C 352 z 31.12.1985.[3] Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 5.[4] Dz.U. L 129 z 18.5.1976, str. 23.[5] Dz.U. L 291 z 24.10.1983, str. 1.[6] Dz.U. L 74 z 17.3.1984, str. 49.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKDECYZJA PARCOM 85/1PROGRAMY I ŚRODKIz dnia 5 czerwca 1985 rokuw sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznychKOMISJA USTANOWIONA PRZEZ KONWENCJĘ O ZAPOBIEGANIU ZANIECZYSZCZENIA MÓRZ ZE ŹRÓDEŁ LĄDOWYCH PODPISANĄ W PARYŻU DNIA 4 CZERWCA 1974 ROKU,biorąc pod uwagę postanowienia Konwencji, w szczególności jej art. 18 ust. 3,PRZYJĘŁA NASTĘPUJĄCE PROGRAMY I ŚRODKI:Artykuł 11. Każdy zrzut rtęci przez sektory przemysłu inne niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych na obszar morza, określony w art. 3a Konwencji, lub do cieków wodnych, które wpływają na ten obszar morza, wymaga uprzedniego zezwolenia właściwych władz Umawiającej się Strony. Zezwolenia takie określają normy emisji i są weryfikowane okresowo.2. Normy emisji nie mogą przekraczać wartości dopuszczalnych określonych poniżej w ust. 3, z wyjątkiem przypadku, gdy Umawiająca się Strona stosuje wskaźniki jakości wód zgodne z załącznikami II i IV.3. Wartości dopuszczalne, terminy ich uzyskania oraz procedura monitoringu w odniesieniu do zrzutów są określone w załączniku I. Wartości dopuszczalne stosują się zwykle do punktu, w którym ścieki zawierające rtęć opuszczają zakład przemysłowy.Jeżeli ścieki zawierające rtęć są oczyszczane poza zakładem przemysłowym, w zakładzie oczyszczania przeznaczonym do usuwania rtęci, Umawiająca się Strona może zezwolić na stosowanie wartości dopuszczalnych w punkcie, w którym ścieki opuszczają zakład oczyszczania.4. Bez uszczerbku dla swoich zobowiązań wynikających z ust. 1, 2 i 3 oraz postanowień Konwencji, Umawiające się Strony mogą udzielić zezwolenia nowym zakładom tylko wtedy, gdy zakłady te stosują normy odpowiadające najlepszym dostępnym środkom technicznym, jeżeli jest to niezbędne dla zapobiegania i eliminacji zanieczyszczeń.Niezależnie od przyjętej metody, tam gdzie z przyczyn technicznych zamierzone środki nie odpowiadają najlepszym dostępnym środkom technicznym, Umawiająca się Strona dostarcza Komisji przed każdym udzieleniem zezwolenia uzasadnienie tych przyczyn. Komisja na swoim następnym posiedzeniu analizuje te informacje.5. Do celów niniejszych programów i środków "nowy zakład" oznacza:- zakład przemysłowy, który został oddany do eksploatacji po dniu przyjęcia tych programów i środków,- istniejący zakład przemysłowy, którego zdolność przetwarzania rtęci została znacznie zwiększona po dniu przyjęcia tych programów i środków.6. Metoda porównawcza analizy stosowana do oszacowania zawartości rtęci jest podana w załączniku III pkt. 1. Inne metody mogą być stosowane pod warunkiem, że wykrywalność, precyzja i rzetelność takich metod są co najmniej tak dobre, jak określono w załączniku III pkt. 1. Dokładność wymagana w pomiarach przepływu ścieków określona jest w załączniku III pkt. 2.Artykuł 21. Umawiające się Strony przygotowują programy szczególne w odniesieniu do zrzutów rtęci z różnych źródeł, które nie są zakładami przemysłowymi i dla których wartości dopuszczalne określone w art. 3 nie mogą być zastosowane w praktyce.2. Celami tych programów szczególnych będzie unikanie lub eliminacja zanieczyszczenia. Obejmować one będą najbardziej stosowne działania i techniki wymiany, zatrzymywania i recyklingu rtęci.3. Programy szczególne są wprowadzane w życie jak najszybciej, a w każdym razie nie później niż z dniem 1 lipca 1989 roku i powinna być o nich poinformowana Komisja.Artykuł 3Zainteresowane Umawiające się Strony monitorują w ramach obszaru objętego Konwencją środowisko wodne narażone na zrzuty. W przypadku zrzutów, które oddziałują na wody kilku Umawiających się Stron, zainteresowane Umawiające się Strony współpracują w celu ujednolicenia procedur monitoringu.Artykuł 41. Komisja dokonuje co cztery lata porównawczej oceny wprowadzenia w życie tych programów i środków przez Umawiające się Strony, na podstawie informacji dostarczonych jej przez te Umawiające się Strony, zgodnie z art. 17 Konwencji. Informacje te będą zawierać:- szczegółowe informacje o zezwoleniach określających normy emisji dla zrzutów rtęci,- wyniki zebranych informacji i dokonanych inwentaryzacji w odniesieniu do rtęci odprowadzonej do obszaru morskiego i do cieków wodnych, które oddziałują na obszar morski, jak to określono w art. 1, ust. 1,- informacje określone w załączniku IV, pkt 2, dla Umawiających się Stron stosujących wskaźniki jakości wód,- wyniki monitoringu środowiska wodnego przeprowadzonego zgodnie z art. 3. Tam, gdzie to właściwe, będą one przedłożone w ramach wspólnego programu monitoringu.2. W przypadku istotnych zmian w wiedzy naukowej o toksyczności, trwałości i akumulacji rtęci w żywych organizmach i osadach lub w przypadku udoskonalenia najlepszych dostępnych środków technicznych, Komisja rozważa odpowiednie projekty w celu potwierdzenia, w razie konieczności, wartości dopuszczalnych w ściekach i wskaźników jakości wód, lub ustalenia dodatkowych wartości dopuszczalnych i dodatkowych wskaźników jakości wód.Artykuł 51. Umawiające się Strony wprowadzą w życie niniejsze programy i środki do dnia 1 stycznia 1986 roku.2. Umawiające się Strony przedstawiają Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej tymi programami i środkami.--------------------------------------------------DECYZJA PARCOM 85/2Programy i Środkiz dnia 5 czerwca 1985 rokuw sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów kadmuKOMISJA USTANOWIONA PRZEZ KONWENCJĘ O ZAPOBIEGANIU ZANIECZYSZCZENIA MÓRZ ZE ŹRÓDEŁ LĄDOWYCH PODPISANĄ W PARYŻU DNIA 4 CZERWCA 1974 ROKU,biorąc pod uwagę postanowienia Konwencji, w szczególności jej art. 18 ust. 3,PRZYJĘŁA NASTĘPUJĄCE PROGRAMY I ŚRODKI:Artykuł 11. Każdy zrzut kadmu na obszar morza, określony w art. 3a Konwencji lub do cieków wodnych, które oddziałują na ten obszar morski, wymaga uprzedniego zezwolenia właściwych władz Umawiającej się Strony. Zezwolenia takie określają normy emisji i są weryfikowane okresowo.2. Normy emisji nie mogą przekraczać wartości dopuszczalnych określonych poniżej w ust. 3, z wyjątkiem przypadku, gdy Umawiająca się Strona stosuje wskaźniki jakości wód zgodne z załącznikami II i IV.3. Wartości dopuszczalne, terminy ich uzyskania oraz procedura monitoringu w odniesieniu do zrzutów są określone w załączniku I. Wartości dopuszczalne stosują się zwykle do punktu, w którym ścieki zawierające kadm opuszczają zakład przemysłowy.Jeżeli ścieki zawierające kadm są oczyszczane poza zakładem przemysłowym, w zakładzie oczyszczania przeznaczonym do usuwania kadmu, Umawiająca się Strona może zezwolić na stosowanie wartości dopuszczalnych w punkcie, w którym ścieki opuszczają zakład oczyszczania.4. Bez uszczerbku dla swoich zobowiązań wynikających z ust. 1, 2 i 3 oraz postanowień Konwencji, Umawiające się Strony mogą udzielić zezwolenia nowym zakładom tylko wtedy, gdy zakłady te stosują normy odpowiadające najlepszym dostępnym środkom technicznym, jeżeli jest to niezbędne dla zapobiegania i eliminacji zanieczyszczeń.Niezależnie od przyjętej metody, tam gdzie z przyczyn technicznych zamierzone działania nie odpowiadają najlepszym dostępnym środkom technicznym, Umawiająca się Strona dostarcza Komisji przed każdym zezwoleniem uzasadnienie tych przyczyn. Komisja na swoim następnym posiedzeniu analizuje te informacje.5. "Nowy zakład" oznacza:- zakład przemysłowy, który został oddany do eksploatacji po dniu przyjęcia tych programów i środków,- istniejący zakład przemysłowy, którego zdolność przetwarzania kadmu została znacznie zwiększona po dniu przyjęcia tych programów i środków.6. Metoda porównawcza analizy, stosowana do oznaczania zawartości kadmu, jest podana w załączniku III, pkt 1. Inne metody mogą być stosowane pod warunkiem, że wykrywalność, precyzja i rzetelność takich metod są co najmniej tak dobre, jak określono w załączniku III pkt 1. Dokładność wymagana w pomiarach przepływu ścieków określona jest w załączniku III pkt 2.Artykuł 2Zainteresowane Umawiające się Strony na obszarze objętym Konwencją prowadzą monitoring środowiska wodnego narażonego na zrzuty. W przypadku zrzutów, które oddziałują na wody kilku Umawiających się Stron, zainteresowane Umawiające się Strony współpracują w celu ujednolicenia procedur monitoringu.Artykuł 31. Komisja w pięcioletnich przedziałach czasu będzie dokonywać porównawczej oceny wprowadzenia w życie tych programów i środków przez umawiające się strony na podstawie informacji dostarczonych jej przez te umawiające się strony zgodnie z art. 17 konwencji. Informacje, o które chodzi, będą zawierać:- szczegółowe informacje o zezwoleniach określających normy emisji dla zrzutów kadmu,- wyniki zebranych informacji i dokonanych inwentaryzacji dotyczące zrzutów kadmu do obszaru morskiego i do cieków wodnych, które oddziałują na ten obszar morski, jak to określono w art. 1, ust. 1,- informacje określone w załączniku IV, pkt 2, dla umawiających się stron stosujących wskaźniki jakości wód,- wyniki kontroli środowiska wodnego przeprowadzonych zgodnie z art. 2. Tam, gdzie to właściwe, będą one przedłożone w ramach wspólnego programu kontroli.2. W przypadku istotnych zmian w wiedzy naukowej o toksyczności, trwałości i akumulacji kadmu w żywych organizmach i osadach lub w przypadku udoskonalenia najlepszych dostępnych środków technicznych, Komisja rozważy stosowne projekty w celu potwierdzenia, jeśli to potrzebne, wartości dopuszczalnych w ściekach i wskaźników jakości wód lub ustalenia dodatkowych wartości dopuszczalnych i dodatkowych wskaźników jakości wód.Artykuł 41. Umawiające się Strony wprowadzają w życie niniejsze programy i środki do dnia 1 stycznia 1986 roku.2. Umawiające się Strony przedstawiają Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej tymi programami i środkami.--------------------------------------------------ANNEXEDÉCISION PARCOM 85/1Programmes et mesuresdu 5 juin 1985concernant les valeurs limites et les objectifs de qualité pour les rejets de mercure des secteurs autres que celui de l'électrolyse des chlorures alcalinsLA COMMISSION CRÉÉE PAR LA CONVENTION POUR LA PRÉVENTION DE LA POLLUTION MARINE D'ORIGINE TELLURIQUE, SIGNÉE À PARIS LE 4 JUIN 1974,eu égard aux dispositions de la convention, et notamment son article 18 paragraphe 3,A ARRÊTÉ LES PROGRAMMES ET MESURES CI-APRÈS:Article 11. Tout rejet de mercure de secteurs industriels autres que celui de l'électrolyse des chlorures alcalins, dans la zone maritime définie à l'article 3a de la convention ou dans des cours d'eau qui affectent la zone maritime, fait l'objet d'une autorisation préalable délivrée par l'autorité compétente de la partie contractante concernée. De telles autorisations spécifient des normes d'émission pour le rejet et sont revues périodiquement.2. Les normes d'émission ne doivent pas dépasser les valeurs limites décrites au paragraphe 3 ci-après, sauf dans les cas où une partie contractante applique des objectifs de qualité conformément aux annexes II et IV.3. Les valeurs limites, les délais fixés pour le respect de ces valeurs et la procédure de surveillance et de contrôle à appliquer aux rejets figurent à l'annexe I. Les valeurs limites s'appliquent normalement au point où les eaux usées contenant du mercure sortent de l'établissement industriel.Si les eaux usées contenant du mercure sont traitées hors de l'établissement industriel dans une installation de traitement destinée à éliminer le mercure, la partie contractante concernée peut permettre que les valeurs limites soient appliquées au point où les eaux usées sortent de l'installation de traitement.4. Sans préjudice de leurs obligations résultant des paragraphes 1, 2 et 3 ainsi que des dispositions de la convention, les parties contractantes ne peuvent accorder d'autorisations pour les établissements nouveaux que si ces établissements appliquent les normes correspondant aux meilleurs moyens techniques disponibles lorsque cela est nécessaire afin de prévenir et d'éliminer la pollution.Quelle que soit la méthode qu'elle adopte, la partie contractante, dans le cas où, pour des raisons techniques, les mesures envisagées ne correspondent pas aux meilleurs moyens techniques disponibles, informe la commission préalablement à toute autorisation des justifications de ces raisons. Lors de sa réunion suivante, la commission examine l'information présentée.5. Aux fins des présents programmes et mesures, on entend par "établissement nouveau" :- tout établissement industriel mis en service après la date d'adoption des présents programmes et mesures,- tout établissement industriel existant dont la capacité de traitement du mercure a été augmentée considérablement après la date d'adoption des présents programmes et mesures.6. La méthode d'analyse de référence à utiliser pour déterminer la présence de mercure figure à l'annexe III point 1. D'autres méthodes peuvent être utilisées à condition que les limites de détection, la précision et l'exactitude de ces méthodes soient au moins aussi valables que celles qui figurent à l'annexe III point 1. L'exactitude requise pour la mesure du débit des effluents figure à l'annexe III point 2.Article 21. Les parties contractantes établissent des programmes spécifiques pour les rejets de mercure effectués par des sources multiples qui ne sont pas des établissements industriels et pour lesquelles les normes d'émission mentionnées à l'article 1er ne peuvent pas être appliquées dans la pratique.2. L'objectif de ces programmes spécifiques est d'éviter ou d'éliminer la pollution. Ils comportent notamment les mesures et les techniques les plus appropriées en vue d'assurer la substitution, la rétention et le recyclage du mercure.3. Les programmes spécifiques sont d'application aussitôt que possible, et en tout cas au plus tard le 1er juillet 1989, et sont communiqués à la commission.Article 3Les parties contractantes concernées assurent la surveillance, dans la zone couverte par la convention, du milieu aquatique affecté par les rejets. Dans le cas de rejets affectant les eaux de plusieurs parties contractantes, les parties contractantes concernées collaborent en vue d'harmoniser les procédures de surveillance.Article 41. À des intervalles de quatre ans, la commission procède à une évaluation comparative de l'application des présents programmes et mesures par les parties contractantes sur la base des informations que celles-ci présentent à la commission conformément à l'article 17 de la convention, en particulier en ce qui concerne:- les détails relatifs aux autorisations fixant les normes d'émission pour les rejets de mercure,- les résultats de l'information rassemblée ou des inventaires établis, relatifs aux rejets de mercure effectués dans la zone maritime et dans les cours d'eau qui affectent la zone maritime, visés à l'article 1er paragraphe 1,- l'information figurant à l'annexe IV point 2 pour les parties contractantes qui appliquent des objectifs de qualité,- les résultats du contrôle et de la surveillance continus du milieu aquatique conformément à l'article 3. Où cela s'applique, ces résultats devraient être soumis dans le cadre du programme conjoint de contrôle et de surveillance continus.2. En cas de modification des connaissances scientifiques relatives principalement à la toxicité, à la persistance et à l'accumulation du mercure dans les organismes vivants et dans les sédiments, ou en cas d'amélioration des meilleurs moyens techniques disponibles, des propositions appropriées sont examinées par la commission visant à renforcer, si nécessaire, les valeurs limites et les objectifs de qualité, ou à adopter des valeurs limites supplémentaires et des objectifs de qualité supplémentaires.Article 51. Les parties contractantes mettent en œuvre les présents programmes et mesures à compter du 1er janvier 1986.2. Les parties contractantes informent la commission des dispositions de droit interne prises en application des présents programmes et mesures.--------------------------------------------------DÉCISION PARCOM 85/2Programmes et mesuresdu 5 juin 1985concernant les valeurs limites et les objectifs de qualité pour les rejets de cadmiumLA COMMISSION CRÉÉE PAR LA CONVENTION POUR LA PRÉVENTION DE LA POLLUTION MARINE D'ORIGINE TELLURIQUE, SIGNÉE À PARIS LE 4 JUIN 1974,eu égard aux dispositions de la convention, et notamment son article 18 paragraphe 3,A ARRÊTÉ LES PROGRAMMES ET MESURES CI-APRÈS:Article premier1. Tout rejet de cadmium dans la zone maritime définie à l'article 3a de la convention ou dans un cours d'eau affectant la zone maritime fait l'objet d'une autorisation préalable délivrée par l'autorité compétente de la partie contractante concernée. De telles autorisations spécifient des normes d'émission pour le rejet et sont revues périodiquement.2. Les normes d'émission ne doivent pas dépasser les valeurs limites spécifiées au paragraphe 3 ci-après, sauf dans les cas où une partie contractante applique des objectifs de qualité conformément aux annexes II et IV.3. Les valeurs limites, les délais fixés pour le respect de ces valeurs et la procédure de surveillance et de contrôle à appliquer aux rejets figurent à l'annexe I. Les valeurs limites s'appliquent normalement au point où les eaux usées contenant du cadmium sortent de l'établissement industriel.Si les eaux usées contenant du cadmium sont traitées hors de l'établissement industriel dans une installation de traitement destinée à éliminer le cadmium, la partie contractante peut permettre que les valeurs limites soient appliquées au point où les eaux usées sortent de l'installation de traitement.4. Sans préjudice de leurs obligations résultant des paragraphes 1, 2 et 3 ainsi que des dispositions de la convention, les parties contractantes ne peuvent accorder d'autorisation pour les établissements nouveaux que si ces établissements appliquent les normes correspondant aux meilleurs moyens techniques disponibles, lorsque cela est nécessaire afin de prévenir et d'éliminer la pollution.Quelle que soit la méthode qu'elle adopte, la partie contractante, dans le cas où, pour des raisons techniques, les mesures envisagées ne correspondent pas aux meilleurs moyens techniques disponibles, doit informer la commission préalablement à toute autorisation des justifications de ces raisons. Lors de sa réunion suivante, la commission doit examiner l'information présentée.5. Aux fins des présents programmes et mesures, on entend par "établissement nouveau":- l'établissement industriel mis en service après la date d'adoption des présents programmes et mesures,- l'établissement industriel existant dont la capacité de traitement du cadmium a été augmentée considérablement après la date d'adoption des présents programmes et mesures.6. La méthode d'analyse de référence à utiliser pour déterminer la présence de cadmium figure à l'annexe III point 1. D'autres méthodes peuvent être utilisées à condition que les limites de détection, la précision et l'exactitude de ces méthodes soient au moins aussi valables que celles qui figurent à l'annexe III point 2.Article 2Les parties contractantes concernées assurent la surveillance, dans la zone couverte par la convention, du milieu aquatique affecté par les rejets. Dans le cas de rejets affectant les eaux de plusieurs parties contractantes, les parties contractantes concernées collaborent en vue d'harmoniser les procédures de surveillance.Article 31. À des intervalles de cinq ans, la commission procède à une évaluation comparative de l'application des présents programmes et mesures par les parties contractantes, sur la base des informations que les parties contractantes présentent à la commission, conformément à l'article 17 de la convention, en particulier en ce qui concerne:- les détails relatifs aux autorisations fixant les normes d'émission pour les rejets de cadmium,- les résultats de l'information rassemblée ou des inventaires établis, relatifs aux rejets de cadmium effectuées dans la zone maritime ou dans les cours d'eau qui affectent la zone maritime visés à l'article 1er paragraphe 1,- l'information figurant à l'annexe IV point 2 pour les parties contractantes qui appliquent des objectifs de qualité,- les résultats du contrôle et de la surveillance continus du milieu aquatique conformément à l'article 2. Où cela s'applique, ces résultats devraient être soumis dans le cadre du programme conjoint de contrôle et de surveillance continus.2. En cas de modification des connaissances scientifiques relatives principalement à la toxicité, à la persistance et à l'accumulation du cadmium dans les organismes vivants dans les sédiments, ou en cas d'amélioration des meilleurs moyens techniques disponibles, des propositions appropriées sont examinées par la commission visant à renforcer, si nécessaire, les valeurs limites et les objectifs de qualité, ou à fixer des valeurs limites supplémentaires et des objectifs de qualité supplémentaires.Article 41. Les parties contractantes mettent en œuvre les présents programmes et mesures à compter du 1er janvier 1986.2. Les parties contractantes informent la commission des dispositions de droit interne prises en application des présents programmes et mesures.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 14 maja 2001 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0469

Dziennik Urzędowy L 172 , 26/06/2001 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 14 maja 2001 r.dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych(2001/469/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych, podpisana w Waszyngtonie w dniu 19 grudnia 2000 r., powinna zostać zatwierdzona.(2) Przegląd wykonania został przypisany Komisji Technicznej ustanowionej Umową.(3) Każda ze Stron wyznaczyła podmiot zarządzający. Wspólnota wyznaczyła Komisję jako jej podmiot zarządzający. Strony mogą zmienić Umowę i załączniki oraz dodać nowe załączniki w drodze wzajemnego porozumienia.(4) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Umowy, powinny zostać ustanowione właściwe wewnętrzne procedury wspólnotowe. Niezbędne jest upoważnienie Komisji, wspieranej przez specjalny komitet, wyznaczony przez Radę, do dokonania pewnych zmian technicznych w Umowie oraz do podjęcia pewnych decyzji do ich wykonania. We wszystkich innych przypadkach decyzje należy podejmować zgodnie z normalnymi procedurami,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych, włączając jej załączniki.Tekst Umowy oraz jej załączników jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady przekazuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikację na piśmie przewidzianą w art. XII ust. 1 Umowy [1].Artykuł 31. Komisja reprezentuje Wspólnotę w Komisji Technicznej przewidzianej w art. VI Umowy, wspieranej przez komitet specjalny, wyznaczony przez Radę. Komisja zajmuje się, po konsultacji z wymienionym komitetem specjalnym, materiałami, współpracą, przeglądem wykonania oraz notyfikacjami, określonymi w art. V ust. 5, art. VI ust. 1 i 2 oraz art. VIII ust. 4 Umowy.2. W związku z przygotowaniem stanowiska Wspólnoty w zakresie zmian specyfikacji i wykazu urządzeń biurowych w załączniku C Umowy, Komisja uwzględnia wszelkie opinie wydane przez Radę "Energy Star" Wspólnoty Europejskiej (ECESB), określoną w art. 8 i 11 proponowanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego programu etykietowania w odniesieniu do efektywności energetycznej urządzeń biurowych.3. Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez podmioty zarządzające jest ustalone, w odniesieniu do zmian specyfikacji technicznych urządzeń biurowych, wymienionych w załączniku C do Umowy, przez Komisję, po konsultacji z komitetem specjalnym, określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.4. We wszystkich innych przypadkach, stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez podmioty zarządzające lub Strony ustalane jest przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji, zgodnie z art. 300 Traktatu.Sporządzono w Brukseli, dnia 14 maja 2001 r.W imieniu RadyL. RekkePrzewodniczący[1] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------