title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/3 z dnia 18 listopada 2015 r. ustanawiająca zasady przekazywania informacji zwrotnych dotyczących działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (EBC/2015/36)

text:
               5.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 1/4

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/3
   z dnia 18 listopada 2015 r.
   ustanawiająca zasady przekazywania informacji zwrotnych dotyczących działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (EBC/2015/36)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności art. 6 ust. 1 i 7,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego”) stanowi, że Europejski Bank Centralny (EBC) odpowiada za skuteczne i spójne funkcjonowanie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Zgodnie z motywem 79 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego posiadanie wysoko zmotywowanego, dobrze wyszkolonego i bezstronnego personelu jest nieodzowne dla skutecznego nadzoru.

               (2)

               Zgodnie z art. 3–6 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem ramowym w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego”) EBC odpowiada za tworzenie i skład wspólnych zespołów nadzorczych składających się z personelu EBC i właściwych organów krajowych. Koordynator wspólnego zespołu nadzorczego, przy pomocy subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych, zapewnia koordynację prac wspólnego zespołu nadzorczego.

               (3)

               Mając na uwadze istotną rolę subkoordynatorów koordynujących pracę członków wspólnych zespołów nadzorczych ze strony właściwych organów krajowych, konieczne i proporcjonalne jest wprowadzenie jednolitego procesu oceny zwrotnej działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w jednolitych zespołach nadzorczych. Ocena zwrotna w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego pomaga w zapewnieniu należytego funkcjonowania wspólnych zespołów nadzorczych poprzez przyczynianie się do ciągłej poprawy działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych. Ocena zwrotna w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego ma pierwotnie formę testu odbywanego na miejscu, który jest ograniczony w czasie. EBC rozważy bardziej szczegółowe wdrożenie mechanizmu oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego na podstawie doświadczeń zdobytych podczas testu odbywanego na miejscu. Właściwe organy krajowe oraz EBC są wyłącznie odpowiedzialne za ocenę pracowniczą swojego personelu. Właściwe organy krajowe mogą wykorzystać informacje zwrotne przekazane zgodnie z niniejszą decyzją w bieżącym zarządzaniu swoimi personelem, informacje te mogą również stanowić część wewnętrznych systemów ocen pracowniczych w odpowiednich właściwych organach krajowych, o ile taką możliwość dopuszczają właściwe przepisy krajowe.

               (4)

               Uwzględniając, że ocena zwrotna jest niezbędna dla zarządzania jednolitymi zespołami nadzorczymi, Europejski Inspektor Ochrony Danych zaaprobował mechanizm oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego pod warunkiem określenia precyzyjnego działania mechanizmu oceny zwrotnej w akcie prawnym przyjętym na odpowiednim poziomie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz w art. 2 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.
   Artykuł 2
   Ocena zwrotna w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego
   1.   Subkoordynatorzy ze strony właściwych organów krajowych, będący członkami wspólnych zespołów nadzorczych, otrzymują informacje zwrotne dotyczące ich osobistej działalności oraz działalności ich zespołów w ramach wykonywania zadań wspólnego zespołu nadzorczego z zastrzeżeniem zasad zawartych w załączniku I oraz zgodnie z tymi zasadami.
   2.   Po ustaleniu głównych zadań i celów subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych informacje zwrotne przekazywane będą w odniesieniu do okresu podlegającego ocenie, który rozpoczyna się w dniu wejścia w życie niniejszej decyzji, zgodnie z art. 3, a kończy w dniu 29 lutego 2016 r.
   Artykuł 3
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 20 listopada 2015 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 18 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady Prezesów EBC

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

      (2)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK I

         Zasady przekazywania informacji zwrotnych dotyczących działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego

         (Ocena zwrotna w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego)

         Zasada 1

         Zakres oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego

      Subkoordynatorzy ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych podlegają ocenie zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego pod warunkiem, że pracują we wspólnym zespole nadzorczym w wymiarze co najmniej 25 % odpowiednika pełnego etatu w rozumieniu odpowiedniego regulaminu zatrudnienia danego właściwego organu krajowego.

         Zasada 2

         Cel oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego

      W celu zapewnienia poprawy funkcjonowania Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego jako całości ocena zwrotna w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego uwzględnia i weryfikuje działalność subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wykonywania ich zadań, mając na uwadze pogłębianie rozumienia przez nich celów oraz kompetencji wspólnych dla Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, a tym samym wzmacniając motywację personelu.

         Zasada 3

         Procedura przeprowadzania oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego w odniesieniu do subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych

                  1.

                  Na początku okresu objętego oceną koordynator wspólnego zespołu nadzorczego, po zasięgnięciu opinii danego subkoordynatora ze strony właściwych organów krajowych, ustala główne zadania i cele dla subkoordynatora ze strony właściwych organów krajowych, o którym mowa w zasadzie 1. Główne zadania i cele zostaną zapisane w formularzu oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

                  2.

                  Koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych przekazują subkoordynatorom ze strony właściwych organów krajowych, o których mowa w zasadzie 1, bieżące wsparcie oraz nieformalne informacje zwrotne podczas okresu objętego oceną. Po zakończeniu okresu objętego oceną koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych przekazują każdemu z subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych, o których mowa w zasadzie 1, informacje zwrotne na koniec okresu objętego oceną ustnie oraz pisemnie, na formularzu oceny zwrotnej Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

                  3.

                  Informacje zwrotne przekazywane zarówno na bieżąco, jak i na koniec okresu objętego oceną uwzględniają główne zadania i cele subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych, zawarte w formularzu oceny zwrotnej Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, kompetencje Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego zawarte w załączniku II oraz wkład ich zespołu do całościowego funkcjonowania wspólnego zespołu nadzorczego.

         Zasada 4

         Dostęp do oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego

                  1.

                  Ocena zwrotna na koniec okresu wobec subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych może być udostępniana odpowiednim właściwym organom krajowym i może być wykorzystywana przez te organy na potrzeby wspierania bieżącego zarządzania pracownikami, o ile taką możliwość dopuszczają właściwe przepisy krajowe.

                  2.

                  Właściwe organy krajowe mogą zdecydować o wykorzystaniu oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego na potrzeby wewnętrznych systemów ocen pracowniczych, o ile taką możliwość dopuszczają właściwe przepisy krajowe.

                  3.

                  Dostęp do danych dotyczących oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, w tym przekazywanie tych danych, zostanie przyznany właściwym organom krajowym zgodnie z art. 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

         Zasada 5

         Ochrona danych osobowych przetwarzanych w kontekście oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego

                  1.

                  Dane dotyczące oceny zwrotnej w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego przetwarzane są przez ECB zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.

                  2.

                  Dane dotyczące oceny zwrotnej mogą być wykorzystywane wyłącznie na potrzeby opisane w zasadach 2 i 4 oraz przechowywane są przez okres nie dłuższy niż pięć lat.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych. (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK II

         LISTA KOMPETENCJI W RAMACH JEDNOLITEGO MECHANIZMU NADZORCZEGO

            Wiedza merytoryczna
         : Wiedza dotycząca polityki nadzorczej, metodologii oraz regulacji, w szczególności w kontekście Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz w zakresie funkcjonowania instytucji finansowych. Podążanie za zmianami w tych obszarach i stosowanie wiedzy w odpowiednich dziedzinach działalności.

            Komunikacja
         : Przekazywanie informacji osobom lub grupom osób w sposób jasny i zwięzły, zarówno ustnie, jak i pisemnie, w celu zapewnienia zrozumienia przekazywanych informacji i komunikatu. Odpowiednie słuchanie innych i udzielanie odpowiedzi.

            Współpraca i współdziałanie
         : Budowanie i utrzymywanie bieżących relacji z współpracownikami, cechujących się atmosferą współpracy, mając na uwadze osiągnięcie przez zespół celów europejskich. Tworzenie i utrzymanie efektywnych relacji z innymi w celu zachęcania do pracy grupowej i jej wspierania. Proaktywne dzielenie się danymi, informacjami i wiedzą w ramach zespołu.

            Determinacja w osiąganiu celów
         : Wykonywanie zadań z determinacją i wytrwałością, dążąc do wprowadzenia skutecznych rozwiązań przy stosowaniu własnych metod poszukiwania właściwego podejścia umożliwiającego osiągniecie celu.

            Wyrażanie poglądów i dociekliwość
         : Analiza i ocena sytuacji, danych i informacji w celu wypracowania odpowiednich strategii, planów i polityki działania. W razie potrzeby, rozumienie i formułowanie różnych i odmiennych poglądów na daną kwestię, zmiana podejścia jeśli wymaga tego zmiana sytuacji, uwzględnianie spojrzenia na problem z nowej perspektywy oraz działanie w oparciu o rozwiązania przedstawione przez innych. Próba pełnego zrozumienia kwestii przed wyrażeniem zdania lub przyjęciem rozwiązania, przy jednoczesnym gromadzeniu pełnych i dokładnych informacji, podejmowanie prawidłowych ocen poprzez zadawanie w stosowny sposób licznych dociekliwych pytań i ciągłe poszukiwanie potencjalnych problemów oraz informacji.

            Szeroka świadomość i umiejętność przewidywania
         : Spojrzenie poza własną rolę celem uzyskania szerszego kontekstu własnego działania poprzez pełne zrozumienie różnych funkcji lub obszarów, demonstrowanie świadomości zróżnicowanych kontekstów kulturowych oraz punktów widzenia oraz ocena wpływu własnych decyzji na innych. Spoglądanie w przyszłość i przewidywanie zdarzeń i zagrożeń mogących wystąpić w przyszłości, podejmowanie działań celem stworzenia możliwości lub uniknięcia przyszłych niepożądanych zdarzeń.

            Działanie w sposób obiektywny z integralnością i niezależnością
         : Działanie w sposób niezależny i obiektywny w interesie Unii jako całości na podstawie profesjonalnych standardów Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, weryfikacja okoliczności celem uzyskania kompletnego i realistycznego obrazu sytuacji. Dążenie do obniżenia lub eliminacji uprzedzeń lub subiektywnych ocen poprzez poleganie na weryfikowalnych danych oraz faktach.

            Zarządzanie zespołami Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (znajduje zastosowanie wyłącznie do menedżerów)
         : Kierowanie (wirtualnie/zdalnie) zespołami i prowadzenie ich do osiągnięcia celów zespołu. Koordynacja działalności zespołu ponad podziałami poprzez wskazanie kierunku działania i wykorzystanie kompetencji i różnorodności w najbardziej skuteczny i efektywny sposób. Praca nad ograniczeniem niejasności oraz radzenie sobie z nimi, jak również znajdowanie sposobów na osiągnięcie rezultatów również w niepewnych okolicznościach.


Ważna informacja prawna

|

32003D0479

Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady i uchylająca decyzje z dnia 25 czerwca 1997 r. i z dnia 22 marca 1999 r. oraz decyzję 2001/41/WE i decyzję 2001/496/WPZiB

Dziennik Urzędowy L 160 , 28/06/2003 P. 0072 - 0080 CS.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 ET.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 HU.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 LT.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 LV.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 MT.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 PL.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 SK.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149 SL.ES Rozdział 18 Tom 02 P. 141  - 149

		Decyzja Radyz dnia 16 czerwca 2003 r.dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady i uchylająca decyzje z dnia 25 czerwca 1997 r. i z dnia 22 marca 1999 r. oraz decyzję 2001/41/WE i decyzję 2001/496/WPZiB(2003/479/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Oddelegowani eksperci krajowi oraz oddelegowany krajowy personel wojskowy powinni umożliwić Sekretariatowi Generalnemu Rady (zwanemu dalej "Sekretariatem Generalnym") skorzystanie z wysokiego poziomu ich wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności w dziedzinach, w których takie doświadczenie nie jest łatwo dostępne.(2) Niniejsza decyzja powinna sprzyjać wymianie doświadczenia zawodowego i wiedzy na temat polityk europejskich dzięki czasowemu przydzieleniu do Sekretariatu Generalnego ekspertów z administracji Państw Członkowskich. Zmierza ona również do zapewnienia bliskiej współpracy między Radą i administracjami krajowymi lub organizacjami międzynarodowymi, w drodze oddelegowania do nich urzędników Sekretariatu Generalnego.(3) Oddelegowani eksperci krajowi powinni wywodzić się z rządów lub ministerstw w Państwach Członkowskich lub z organizacji międzynarodowych.(4) Prawa i obowiązki oddelegowanych ekspertów krajowych i oddelegowanego personelu wojskowego określone w niniejszej decyzji powinny zagwarantować, że będą oni wypełniać swoje obowiązki, kierując się wyłącznie interesem Sekretariatu Generalnego.(5) Ze względu na czasowy charakter swojej pracy i swój szczególny status, oddelegowani eksperci krajowi i oddelegowany personel wojskowy nie powinien przyjmować odpowiedzialności za prerogatywy wynikające z prawa publicznego, z jakich korzysta Sekretariat Generalny.(6) Niniejsza decyzja powinna określać wszystkie warunki zatrudnienia oddelegowanych ekspertów krajowych i oddelegowanego personelu wojskowego i mieć zastosowanie niezależnie od pochodzenia przyznanych środków budżetowych wykorzystywanych na pokrycie wydatków.(7) Należy również ustanowić specjalne przepisy dotyczące personelu wojskowego oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego w celu utworzenia sztabu wojskowego Unii Europejskiej.(8) Ponieważ niniejsze zasady zastępują zasady ustanowione w decyzjach z dnia 25 czerwca 1997 r. i z dnia 22 marca 1999 r., jak również w decyzji 2001/41/WE i decyzji 2001/496/WPZiB, decyzje te powinny zostać uchylone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ROZDZIAŁ IPRZEPISY OGÓLNEArtykuł 1Zakres1. Niniejsze zasady mają zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych, oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego przez krajową, regionalną lub lokalną administrację publiczną. Dotyczą one również ekspertów oddelegowywanych z organizacji międzynarodowych.2. Osoby podlegające niniejszym zasadom przez okres oddelegowania pozostają zatrudnione za wynagrodzeniem u swojego pracodawcy.3. Sekretariat Generalny dokonuje naboru oddelegowanych ekspertów krajowych zgodnie z wymogami i możliwościami budżetowymi. Zastępca sekretarza generalnego określa sposoby takiego naboru.4. Z wyjątkiem sytuacji, w których zastępca sekretarza generalnego zezwala na odstępstwo, które nie ma zastosowania w obszarze WPZiB/ESPiD, oddelegowani eksperci krajowi muszą być obywatelami Państwa Członkowskiego. Naboru oddelegowanych ekspertów krajowych dokonuje się spośród obywateli możliwie jak największej liczby Państw Członkowskich. Państwa Członkowskie i Sekretariat Generalny współpracują w celu zapewnienia, w miarę możliwości, równowagi między liczbą mężczyzn i kobiet oraz przestrzegania zasady równości szans.5. Oddelegowywanie odbywa się w drodze wymiany listów między Dyrekcją Generalną do spraw Personelu i Administracji Sekretariatu Generalnego i odpowiednio stałym przedstawicielstwem zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub organizacji międzynarodowej. Do wymiany listów załączana jest kopia zasad mających zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych.Artykuł 2Okres oddelegowania1. Okres oddelegowania nie może być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż dwa lata i może być następnie przedłużany łącznie do czterech lat.2. Przewidywany okres oddelegowania ustala się na początku w ramach wymiany listów przewidzianej w art. 1 ust. 5. Tę samą procedurę stosuje się w przypadku przedłużenia okresu oddelegowania.3. Oddelegowany ekspert krajowy, który już wcześniej był oddelegowany do Sekretariatu Generalnego, może zostać oddelegowany ponownie, zgodnie z przepisami wewnętrznymi ustanawiającymi maksymalny okres, przez który takie osoby mogą przebywać w organach administracyjnych Sekretariatu Generalnego i z zastrzeżeniem następujących warunków:a) oddelegowany ekspert krajowy musi nadal spełniać warunki oddelegowania;b) między końcem poprzedniego okresu oddelegowania a kolejnym oddelegowaniem musi upłynąć przynajmniej sześć lat; jeżeli po zakończeniu pierwszego oddelegowania ekspert otrzymał inny, dodatkowy kontrakt, okres sześcioletni liczy się od zakończenia tego kontraktu. Niniejsze postanowienie nie uniemożliwia Sekretariatowi Generalnemu wyrażenia zgody na oddelegowanie eksperta krajowego, którego początkowe oddelegowanie trwało krócej niż cztery lata, ale w takim wypadku nowe oddelegowanie nie powinno przekraczać pozostałości okresu czteroletniego.Artykuł 3Miejsce oddelegowaniaOddelegowani eksperci krajowi zostają oddelegowani do Brukseli lub do biura łącznikowego Sekretariatu Generalnego.Artykuł 4Obowiązki1. Oddelegowany ekspert krajowy pomaga urzędnikom Sekretariatu Generalnego lub pracownikom czasowym i realizuje powierzone mu zadania.Wykonywane obowiązki określane są w drodze wzajemnego porozumienia między Sekretariatem Generalnym i administracją, z której delegowany jest ekspert, w interesie organów administracyjnych i z uwzględnieniem kwalifikacji kandydata.2. Oddelegowany ekspert krajowy bierze udział w wyjazdach służbowych i w spotkaniach jedynie:a) jeżeli towarzyszy urzędnikowi Sekretariatu Generalnego lub pracownikowi czasowemu; lubb) jako obserwator lub wyłącznie w celach informacyjnych, jeżeli jest sam.Dyrektor generalny zainteresowanego organu administracyjnego może w niektórych szczególnych okolicznościach odstąpić od tej zasady w oparciu o specjalne kompetencje oddelegowanego eksperta krajowego, po sprawdzeniu, że nie istnieje potencjalny konflikt interesów. O ile dyrektor generalny danego organu administracyjnego, z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, nie przyzna specjalnego mandatu, delegowanemu ekspertowi krajowemu nie wolno podejmować w imieniu Sekretariatu Generalnego zobowiązań zewnętrznych.3. Sekretariat Generalny zachowuje wyłączną odpowiedzialność za zatwierdzenie wyników zadań realizowanych przez oddelegowanego eksperta krajowego.4. Zainteresowane organy administracyjne Sekretariatu Generalnego, pracodawca oddelegowanego eksperta krajowego oraz oddelegowany ekspert krajowy dokonują wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów lub zaistnienia takiego konfliktu w związku z obowiązkami oddelegowanego eksperta krajowego w okresie oddelegowania. W tym celu Sekretariat Generalny odpowiednio wcześnie informuje oddelegowanego eksperta krajowego i jego pracodawcę o planowanych obowiązkach i prosi każdego z nich o potwierdzenie na piśmie, że nie są im znane żadne powody, dla których oddelegowanemu ekspertowi krajowemu nie można powierzyć tych obowiązków. Oddelegowany ekspert krajowy jest w szczególności proszony o poinformowanie o ewentualnych źródłach konfliktu między swoją sytuacją rodzinną (zwłaszcza działalnością zawodową członków bliskiej rodziny lub też ważnymi interesami finansowymi jego albo członków bliskiej rodziny) oraz planowanymi obowiązkami w okresie oddelegowania.Pracodawca i oddelegowany ekspert krajowy zobowiązują się powiadomić Sekretariat Generalny o każdej zmianie okoliczności w okresie oddelegowania, która mogłyby spowodować zaistnienie takiego konfliktu.5. Jeżeli Sekretariat Generalny uważa, że charakter zadań powierzonych oddelegowanemu ekspertowi krajowemu wymaga szczególnych środków bezpieczeństwa, poświadczenie bezpieczeństwa należy uzyskać przed oddelegowaniem eksperta.6. W przypadku nieprzestrzegania przepisów ust. 2, 3 i 4, Sekretariat Generalny może zakończyć oddelegowanie oddelegowanego eksperta krajowego na mocy art. 8.Artykuł 5Prawa i obowiązki1. W okresie oddelegowania:a) oddelegowany ekspert krajowy wypełnia swoje obowiązki, a w swoim działaniu kieruje się wyłącznie interesem Rady;b) oddelegowany ekspert krajowy powstrzymuje się od wszelkich działań, w szczególności publicznego wyrażania opinii, które mogą naruszyć godność jego funkcji w Sekretariacie Generalnym;c) każdy oddelegowany ekspert krajowy, którego w ramach wykonywania obowiązków prosi się o wypowiedź na temat sprawy, którą się zajmuje bądź na temat rezultatów swoich działań, jeśli dotyczą one jego osobistych interesów, co mogłoby ograniczyć jego samodzielność, poinformuje o tym kierownika organu administracyjnego, dla którego pracuje;d) oddelegowany ekspert krajowy nie publikuje lub nie przyczynia się do publikacji, samodzielnie lub we współpracy z innymi, żadnego tekstu traktującego o pracy Unii Europejskiej bez uzyskania na to zezwolenia zgodnie z warunkami i przepisami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym. Zgoda na publikację nie zostanie wyrażona tylko w przypadku gdy publikacja taka może szkodzić interesom Unii Europejskiej;e) wszystkie prawa do pracy wykonanej przez oddelegowanego eksperta krajowego w ramach wykonywania obowiązków stanowią własność Sekretariatu Generalnego;f) oddelegowany ekspert krajowy zamieszkuje w miejscu oddelegowania albo w odległości nie większej, niż wymaga tego prawidłowe wykonywanie obowiązków;g) oddelegowany ekspert krajowy pomaga i służy radą przełożonym, którym podlega i jest przed nimi odpowiedzialny za wykonanie powierzonych mu zadań;h) oddelegowany ekspert krajowy podczas wykonywania swoich obowiązków nie przyjmuje żadnych instrukcji od swego pracodawcy lub rządu krajowego. Nie podejmuje żadnych działań na rzecz swego pracodawcy, dla rządu, ani dla innych osób, firm prywatnych lub instytucji publicznej.2. Zarówno w okresie oddelegowania, jak i po jego zakończeniu oddelegowany ekspert krajowy zachowuje najwyższą dyskrecję w odniesieniu do wszystkich faktów i informacji, o których dowiedział się w związku z wykonywanymi przez siebie obowiązkami. Nie wolno mu w żadnej formie ujawnić osobom nieuprawnionym żadnych informacji czy dokumentów, które nie zostały zgodnie z prawem upublicznione ani wykorzystywać ich dla własnej korzyści.3. Po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy jest nadal zobowiązany do uczciwego i roztropnego działania podczas wykonywania nowych powierzonych mu obowiązków i podczas przyjmowania niektórych stanowisk lub przywilejów.W tym celu przez trzy lata po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy niezwłocznie informuje Sekretariat Generalny o wszystkich obowiązkach lub zadaniach, które ma wykonywać na rzecz swego pracodawcy, które mogłyby spowodować konflikt interesów w związku z zadaniami, które wykonywał w okresie oddelegowania.4. Oddelegowany ekspert krajowy podlega zasadom w przedmiocie bezpieczeństwa obowiązującym w Sekretariacie Generalnym.5. Nieprzestrzeganie przepisów niniejszego artykułu w okresie oddelegowania uprawnia Sekretariat Generalny do zakończenia oddelegowania oddelegowanego eksperta krajowego na mocy art. 8.Artykuł 6Poziom, doświadczenie zawodowe i znajomość języków1. Aby zakwalifikować się do oddelegowania do Sekretariatu Generalnego oddelegowany ekspert krajowy musi posiadać przynajmniej trzyletnie doświadczenie w pracy w pełnym wymiarze godzin na stanowisku administracyjnym, naukowym, technicznym, doradczym lub kierowniczym odpowiadającym kategoriom A lub B określonym w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich oraz w warunkach zatrudnienia stosowanych do innych pracowników Wspólnot. Przed oddelegowaniem pracodawca dostarcza Sekretariatowi Generalnemu oświadczenie na temat zatrudnienia eksperta obejmujące ostatnie 12 miesięcy.2. Oddelegowany ekspert krajowy musi posiadać gruntowną znajomość jednego z języków Wspólnoty, a także wystarczającą znajomość drugiego języka w stopniu umożliwiającym wykonywanie powierzonych zadań.Artykuł 7Zawieszenie oddelegowania1. Sekretariat Generalny może zezwolić na zawieszenie oddelegowania oraz określić warunki, jakim ma ono podlegać. W okresie zawieszenia:a) dodatki określone w art. 15 i 16 nie są wypłacane;b) dodatki określone w art. 18 i 19 zostają wypłacane jedynie, gdy zawieszenie następuje na prośbę Sekretariatu Generalnego.2. Sekretariat Generalny informuje pracodawcę oddelegowanego eksperta krajowego.Artykuł 8Zakończenie okresu oddelegowania1. Z zastrzeżeniem ust. 2, oddelegowanie może zostać zakończone na prośbę Sekretariatu Generalnego lub pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego, pod warunkiem zachowania trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Może być ono również zakończone na prośbę oddelegowanego eksperta krajowego, pod warunkiem zachowania takiego samego okresu wypowiedzenia i z zastrzeżeniem zgody Sekretariatu Generalnego.2. W niektórych wyjątkowych okolicznościach oddelegowanie może być zakończone bez zachowania okresu wypowiedzenia:a) przez pracodawcę oddelegowanego eksperta krajowego, jeżeli wymagają tego zasadnicze interesy pracodawcy,b) w drodze porozumienia między Sekretariatem Generalnym i pracodawcą, na prośbę oddelegowanego eksperta krajowego skierowaną do obu stron, jeżeli wymagają tego istotne interesy osobiste lub zawodowe oddelegowanego eksperta krajowego,c) przez Sekretariat Generalny w przypadku niewywiązania się przez oddelegowanego eksperta krajowego z jego obowiązków na mocy niniejszych zasad. Oddelegowany ekspert krajowy powinien wcześniej otrzymać możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę.3. W przypadku zakończenia oddelegowania na mocy ust. 2 lit. c), Sekretariat Generalny niezwłocznie informuje pracodawcę.ROZDZIAŁ IIWARUNKI PRACYArtykuł 9Zabezpieczenie socjalne1. Przed rozpoczęciem okresu oddelegowania pracodawca, od którego ekspert krajowy ma być oddelegowany, musi zaświadczyć Sekretariatowi Generalnemu, że oddelegowany ekspert krajowy w okresie oddelegowania będzie podlegał ustawodawstwu o zabezpieczeniu socjalnym mającemu zastosowanie do administracji publicznej lub organizacji międzynarodowej, która go zatrudnia oraz że bierze na siebie odpowiedzialność za koszty poniesione za granicą.2. Z chwilą rozpoczęcia oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy zostaje objęty przez Sekretariat Generalny ubezpieczeniem od ryzyka wypadków. Sekretariat Generalny przekaże mu kopię warunków tego ubezpieczenia w dniu, w którym zgłosi się on do odnośnego organu administracyjnego Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji w celu dopełnienia formalności administracyjnych związanych z oddelegowaniem.Artykuł 10Godziny pracy1. Oddelegowany ekspert krajowy jest związany obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym zasadami dotyczącymi godzin pracy. Zasady te mogą być zmienione przez zastępcę sekretarza generalnego, jeżeli wynika to z potrzeb organu administracyjnego.2. W okresie oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy pracuje w pełnym wymiarze godzin. W następstwie odpowiednio uzasadnionej prośby ze strony Dyrekcji Generalnej oraz z zastrzeżeniem zgodności z interesami Sekretariatu Generalnego, dyrektor generalny do spraw personelu i administracji może zezwolić oddelegowanemu ekspertowi krajowemu, po uzyskaniu zgodny jego pracodawcy, na pracę w niepełnym wymiarze godzin.3. W przypadku zezwolenia na pracę w niepełnym wymiarze godzin, oddelegowany ekspert krajowy pracuje przynajmniej przez połowę zwykłego czasu pracy.4. Oddelegowany ekspert krajowy może pracować w elastycznym czasie pracy jedynie za zezwoleniem organu administracyjnego Sekretariatu Generalnego, do którego jest oddelegowany. Zezwolenie zostaje przekazane do wiadomości właściwej jednostki w Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji.5. Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu można przyznać dodatki za pracę zmianową obowiązujące w Sekretariacie Generalnym.Artykuł 11Nieobecność w pracy z powodu choroby lub wypadku1. W przypadku nieobecności w pracy z powodu choroby lub wypadku, oddelegowany ekspert krajowy jak najszybciej powiadamia swego przełożonego, podając swoje aktualne miejsce pobytu. Jeżeli jest nieobecny przez okres dłuższy niż trzy dni, przedstawia świadectwo lekarskie i może być skierowany na badania lekarskie zlecone przez Sekretariat Generalny.2. Jeżeli nieobecności w pracy spowodowane chorobą lub wypadkiem trwające nie więcej niż trzy dni przekraczają w okresie 12 miesięcy łącznie liczbę 12 dni, oddelegowany ekspert krajowy ma obowiązek przedstawienia zwolnienia lekarskiego za każdy kolejny okres nieobecności spowodowanej chorobą.3. Jeżeli okres zwolnienia lekarskiego przekracza jeden miesiąc lub czas pracy wykonywanej przez oddelegowanego eksperta krajowego, w zależności od tego, który z tych okresów jest dłuższy, dodatki określone w art. 15 ust. 1 i 2 zostają automatycznie wstrzymane. Postanowienie to nie ma zastosowania w przypadku choroby związanej z ciążą. Zwolnienie lekarskie nie może wykraczać poza okres oddelegowania danej osoby.4. Jednakże oddelegowany ekspert krajowy, który w okresie oddelegowania doznał uszkodzenia ciała w wyniku wypadku przy pracy otrzymuje nadal w całości dodatki przewidziane w art. 15 ust. 1 i 2 przez cały okres, w którym jest niezdolny do pracy aż do zakończenia okresu oddelegowania.Artykuł 12Urlop wypoczynkowy, urlop okolicznościowy i dni ustawowo wolne od pracy1. Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do dwóch i pół dnia roboczego urlopu za cały miesiąc pracy (30 dni w roku kalendarzowym).2. Urlop jest uzależniony od wcześniejszej zgody organu administracyjnego, do którego oddelegowany ekspert krajowy został oddelegowany.3. Oddelegowany ekspert krajowy może, na uzasadniony wniosek, otrzymać urlop okolicznościowy w następujących przypadkach:- ślub oddelegowanego eksperta krajowego: dwa dni rocznie,- poważna choroba współmałżonka: do trzech dni,- śmierć współmałżonka: cztery dni,- poważna choroba wstępnego: do dwóch dni rocznie,- śmierć wstępnego: dwa dni,- narodziny dziecka: dwa dni,- poważna choroba dziecka: do dwóch dni rocznie,- śmierć dziecka: cztery dni.4. W indywidualnych przypadkach na należycie uzasadniony wniosek pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego, Sekretariat Generalny może udzielić do dwóch dni urlopu okolicznościowego w okresie 12 miesięcy.5. W przypadku pracy w niepełnym wymiarze godzin, urlop wypoczynkowy zostaje odpowiednio skrócony.6. Dni urlopu wypoczynkowego niewykorzystane do końca okresu oddelegowania przepadają.Artykuł 13Urlop macierzyński1. Oddelegowanej ekspert krajowej będącej w ciąży przyznawany jest urlop macierzyński trwający 16 tygodni i w tym okresie otrzymuje ona dodatki przewidziane w art. 15.2. Oddelegowana ekspert krajowa karmiąca piersią może na żądanie, na podstawie zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego stan faktyczny, otrzymać urlop okolicznościowy trwający maksymalnie cztery tygodnie, począwszy od zakończenia jej urlopu macierzyńskiego i w tym okresie otrzymuje dodatki ustanowione w art. 15.3. Jeżeli ustawodawstwo krajowe pracodawcy oddelegowanej ekspert krajowej przewiduje dłuższy urlop macierzyński, oddelegowanie zostaje zawieszone na okres przekraczający okres urlopu przyznawanego przez Sekretariat Generalny. W takim przypadku okres odpowiadający okresowi zawieszenia dodaje się po zakończeniu oddelegowania, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego.4. Oddelegowana ekspert krajowa może, ewentualnie, zwrócić się z wnioskiem o zawieszenie oddelegowania na cały okres obejmujący dozwolone okresy na urlop macierzyński i urlop na karmienie piersią. W takim przypadku okres odpowiadający okresowi zawieszenia dodaje się po zakończeniu oddelegowania, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego.Artykuł 14Zarządzanie i kontrolaZarządzanie i kontrola nad dniami urlopu stanowi obowiązek organu administracyjnego Sekretariatu Generalnego. Kontrola czasu pracy i nieobecności w pracy stanowi obowiązek Dyrekcji Generalnej lub organu administracyjnego, do którego oddelegowany ekspert krajowy jest przydzielony.ROZDZIAŁ IIIDODATKI I ZWROT WYDATKÓWArtykuł 15Diety służbowe1. Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony, przez okres oddelegowania, do dziennej diety służbowej. Jeżeli odległość między miejscem zamieszkania i miejscem oddelegowania nie przekracza 150 km, dzienna dieta służbowa wynosi 26,78 EUR. Jeżeli odległość ta przekracza 150 km, dzienna dieta służbowa wynosi 107,1 EUR.2. Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy nie otrzymał zwrotu kosztów przeniesienia od Sekretariatu Generalnego lub od pracodawcy, wypłacany jest dodatkowy dodatek miesięczny zgodnie z poniższą tabelą:Odległość między miejscem zamieszkania i miejscem oddelegowania (km) | Suma w EUR |0–150 | 0 |> 150 | 68,85 |> 300 | 122,40 |> 500 | 198,90 |> 800 | 321,30 |> 1300 | 504,90 |> 2000 | 604,35 |Dodatek ten jest wypłacany co miesiąc z dołu.3. Diety wypłaca się także w okresie podróży służbowych, urlopu wypoczynkowego, urlopu macierzyńskiego, urlopu okolicznościowego oraz dni ustawowo wolnych od pracy, przyznanych przez Sekretariat Generalny.4. Oddelegowani eksperci krajowi, którzy w okresie trzech lat upływających na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu oddelegowania zamieszkiwali lub prowadzili zasadniczą działalność zawodową w miejscowości położonej w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania, otrzymują dzienną dietę służbową w wysokości 26,78 EUR. Do celów niniejszych przepisów nie są brane pod uwagę uwarunkowania wynikające z pracy wykonywanej przez oddelegowanego eksperta krajowego dla państwa niebędącego miejscem oddelegowania lub dla organizacji międzynarodowej.5. Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu w chwili rozpoczęcia oddelegowania wypłaca się zaliczkę w kwocie odpowiadającej 75 dziennym dietom służbowym, przy czym w okresie, który obejmuje zaliczka, oddelegowany ekspert krajowy nie jest uprawniony do pobierania innych tego rodzaju dodatków. Jeżeli okres oddelegowania kończy się przed upływem okresu branego pod uwagę przy określaniu wysokości zaliczki, oddelegowany ekspert krajowy jest obowiązany zwrócić część zaliczki odpowiadającą pozostałej części tego okresu.6. W czasie wymiany listów przewidzianej w art. 1 ust. 5 Sekretariat Generalny zostaje poinformowany o wszystkich płatnościach podobnych do wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu, otrzymanych przez oddelegowanego eksperta krajowego. Wszystkie te kwoty zostają odliczone od diet wypłacanych przez Sekretariat Generalny zgodnie z wspomnianym ust. 1.7. Dzienne diety i dodatki miesięczne są regulowane raz w roku, bez skutku retroaktywnego, celem uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty w Brukseli i Luksemburgu.8. W przypadku ekspertów krajowych oddelegowanych do biura łącznikowego Sekretariatu Generalnego dzienne diety służbowe określone w niniejszym artykule mogą być zastąpione przez dodatek mieszkaniowy, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi uwarunkowaniami istniejącymi w kraju oddelegowania, z zastrzeżeniem uzasadnionej decyzji dyrektora generalnego do spraw administracji i Protokołu.Artykuł 16Dodatkowy zryczałtowany dodatek1. Z wyjątkiem sytuacji, gdy miejsce zamieszkania oddelegowanego eksperta krajowego jest położone w odległości do 150 km od miejsca jego oddelegowania, oddelegowany ekspert krajowy otrzymuje, gdzie stosowne, dodatkowy zryczałtowany dodatek równy różnicy między rocznym wynagrodzeniem brutto (pomniejszonym o dodatki rodzinne), wypłacanym przez pierwotnego pracodawcę wraz z dziennymi dietami służbowymi wypłacanymi przez Sekretariat Generalny, a podstawowym wynagrodzeniem urzędnika, płatnym na poziomie 1 stopień A 8 lub B 5, w zależności od kategorii, do której został zaliczony.2. Wysokość tego dodatku jest raz w roku regulowana, bez skutku retroaktywnego, celem uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty.Artykuł 17Miejsce zamieszkania1. Do celów niniejszych zasad miejscem zamieszkania jest miejsce, w którym oddelegowany ekspert krajowy wykonywał swoje obowiązki dla pracodawcy bezpośrednio przed oddelegowaniem. Za miejsce zatrudnienia uznaje się miejsce, w którym zlokalizowany jest organ administracyjny Sekretariatu Generalnego, do którego oddelegowany ekspert krajowy został przydzielony. Obydwa miejsca zostają określone w wymianie listów określonej w art. 1 ust. 5.2. Jeżeli w okresie oddelegowania w charakterze oddelegowanego eksperta krajowego ekspert krajowy jest już oddelegowany w imieniu swojego pracodawcy do miejsca innego niż to, w którym znajduje się główna siedziba pracodawcy, miejscem zamieszkania jest miejsce znajdujące się bliżej miejsca zamieszkania.3. Za miejsce zamieszkania uważa się miejsce oddelegowania, jeżeli:a) przez trzy lata upływające na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy stale zamieszkiwał lub prowadził zasadniczą działalność zawodową w miejscu położonym w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania; lubb) w czasie złożenia przez Sekretariat Generalny wniosku o oddelegowanie miejsce oddelegowania stanowi główne miejsce zamieszkania współmałżonka oddelegowanego eksperta krajowego lub dzieci pozostających na jego utrzymaniu.W tym celu zamieszkiwanie w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania jest traktowane jako zamieszkiwanie w miejscu oddelegowania.4. Do celów stosowania niniejszego artykułu nie są brane pod uwagę uwarunkowania wynikające z pracy wykonywanej przez oddelegowanego eksperta krajowego dla państwa niebędącego miejscem oddelegowania lub dla organizacji międzynarodowej.Artykuł 18Koszty podróży1. Oddelegowany ekspert krajowy, którego miejsce zamieszkania znajduje się w odległości ponad 150 km od miejsca oddelegowania jest uprawniony do zwrotu kosztów podróży:a) swoich:- z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania na początku okresu oddelegowania;- z miejsca oddelegowania do miejsca zamieszkania na końcu okresu oddelegowania;b) współmałżonka i dzieci pozostających na utrzymaniu, pod warunkiem że mieszkają oni razem z oddelegowanym ekspertem krajowym i że Sekretariat Generalny pokrywa koszty przeprowadzki:- na początku okresu oddelegowania w czasie przeprowadzki z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania;- na końcu okresu oddelegowania, z miejsca oddelegowania do miejsca zamieszkania.2. O ile podróż nie odbywa się samolotem, zwrot kosztów następuje według stawki ryczałtowej, ograniczonej do kosztów przejazdu koleją w drugiej klasie, bez dopłat. Dotyczy to również podróży samochodem. W przypadku gdy podróż jest dłuższa niż 500 km lub w przypadku gdy zwyczajowa trasa podróży obejmuje przejazd przez morze, zwrot kosztów podróży lotniczej następuje do wysokości rzeczywistego kosztu biletu z rabatem cenowym (PEX lub APEX), po przedstawieniu biletów i kart pokładowych.3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, oddelegowani eksperci krajowi, którzy udowodnią, że zmienili miejsce, w którym będą wykonywać swoją zasadniczą działalność zawodową, po zakończeniu oddelegowania są uprawnieni do zwrotu kosztów podróży w powyższych granicach. Zwrot kosztów nie może obejmować kwoty wyższej niż ta, do której oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony w przypadku powrotu do miejsca zamieszkania.4. Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy przeprowadzi się z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania, uprawniony jest każdego roku dla siebie, swojego współmałżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu do zryczałtowanej wypłaty równej kosztom podróży powrotnej z miejsca zatrudnienia do miejsca zamieszkania na podstawie przepisów obowiązujących w Sekretariacie Generalnym.Artykuł 19Koszty związane z przeniesieniem1. O ile nie ma zastosowania art. 15 ust. 4 zdanie drugie, oddelegowany ekspert krajowy może przewieść swoje rzeczy osobistego użytku z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania na koszt Sekretariatu Generalnego, po uzyskaniu jego wcześniejszej zgody, zgodnie z zasadami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym w czasie dotyczącym zwrotu kosztów przeniesienia, o ile zostały spełnione następujące warunki:a) okres wstępny oddelegowania musi wynosić co najmniej dwa lata;b) miejsce zamieszkania oddelegowanego eksperta krajowego musi znajdować się w odległości co najmniej 100 km od miejsca oddelegowania;c) przeprowadzka musi nastąpić w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia okresu oddelegowania;d) wniosek o udzielenie zezwolenia musi być złożony przynajmniej na dwa miesiące przed planowaną datą przeprowadzki;e) pracodawca nie pokrywa kosztów przeprowadzki;f) oddelegowany ekspert krajowy musi przesłać do Sekretariatu Generalnego oryginał kosztorysu, rachunków i faktur wraz z zaświadczeniem od swojego pracodawcy, że pracodawca oddelegowanego eksperta krajowego nie pokrywa kosztów przeprowadzki.2. Z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, jeżeli Sekretariat Generalny zwraca koszty przeprowadzki, oddelegowany ekspert krajowy po zakończeniu okresu oddelegowania jest uprawniony, po uzyskaniu wcześniejszego zezwolenia, do zwrotu kosztów związanych z przeniesieniem z miejsca oddelegowania do miejsca zamieszkania, zgodnie z zasadami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym w czasie dotyczącym zwrotu kosztów przeniesienia, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 lit. d), e) i f) oraz poniższych warunków:a) przeprowadzka nie może odbywać się wcześniej niż na trzy miesiące przed zakończeniem okresu oddelegowania;b) przeprowadzka musi być zakończona w ciągu sześciu miesięcy po zakończeniu okresu oddelegowania.3. Oddelegowany ekspert krajowy, którego okres oddelegowania zostaje zakończony na jego prośbę lub na prośbę jego pracodawcy w ciągu dwóch lat od daty rozpoczęcia okresu oddelegowania, nie jest uprawniony do zwrotu kosztów przeprowadzki do miejsca zamieszkania.4. Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy udowodni, że zmieniło się miejsce, w którym będzie wykonywał zasadniczą działalność zawodową po zakończeniu oddelegowania, koszty przeprowadzki do tego nowego miejsca mogą być zwrócone, ale jedynie do wysokości sumy, która zostałaby wypłacona w przypadku przeprowadzki do miejsca zamieszkania.Artykuł 20Podróże służbowe i wydatki z nimi związane1. Oddelegowany ekspert krajowy może być wysyłany w podróże służbowe z zastrzeżeniem art. 4.2. Koszty podróży służbowych refundowane są zgodnie z przepisami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym.Artykuł 21SzkolenieOddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do udziału w kursach szkoleniowych organizowanych przez Sekretariat Generalny, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego. Podczas podejmowania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na udział w kursie brane są pod uwagę interesy oddelegowanego eksperta krajowego, w szczególności jego kariera zawodowa po zakończeniu okresu oddelegowania.Artykuł 22Przepisy administracyjne1. Oddelegowany ekspert krajowy zgłasza się do odpowiedniego organu administracyjnego Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji w pierwszym dniu okresu oddelegowania w celu dopełnienia wymaganych formalności administracyjnych. Rozpoczyna wykonywanie obowiązków pierwszego lub szesnastego dnia miesiąca.2. Oddelegowany ekspert krajowy przydzielony do biura łącznikowego Sekretariatu Generalnego zgłasza się do odpowiedniego organu Sekretariatu Generalnego w swoim miejscu oddelegowania.3. Płatności są dokonywane przez właściwy organ administracyjny Sekretariatu Generalnego, w euro, na rachunek bankowy otwarty w instytucji bankowej w miejscu oddelegowania.ROZDZIAŁ IVZASTOSOWANIE ZASAD DO ODDELEGOWANEGO KRAJOWEGO PERSONELU WOJSKOWEGOArtykuł 23Zasady mające zastosowanie do oddelegowanego personelu wojskowegoZ zastrzeżeniem art. 24–33, niniejsze zasady mają również zastosowanie do personelu wojskowego oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego w celu utworzenia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej zgodnie z decyzją Rady 2001/80/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej [1].Artykuł 24WarunkiOddelegowany personel wojskowy musi pozostawać zatrudniony za wynagrodzeniem w siłach zbrojnych Państwa Członkowskiego przez cały okres oddelegowania. Osoby te muszą być obywatelami Państwa Członkowskiego.Artykuł 25Przyjmowanie do pracyNa zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 3 zdanie drugie, sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel określa sposoby dotyczące przyjmowania do pracy oddelegowanego personelu wojskowego.Artykuł 26Wymiana listówDo celów stosowania art. 1 ust. 5, wymiana listów odbywa się między sekretarzem generalnym/wysokim przedstawicielem i stałym przedstawicielstwem zainteresowanego Państwa Członkowskiego.Artykuł 27Okres oddelegowania1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1, okres oddelegowania nie może być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż trzy lata i może być następnie przedłużany łącznie do czterech lat.2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 3 lit. b), z wyłączeniem wyjątkowych przypadków, musi upłynąć okres przynajmniej trzech lat między zakończeniem poprzedniego okresu oddelegowania i nowym oddelegowaniem, jeżeli istnieją usprawiedliwiające to okoliczności i w porozumieniu z sekretarzem generalnym/wysokim przedstawicielem.Artykuł 28ZadaniaNa zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1, działając z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, oddelegowany personel wojskowy wypełnia swoją misję, realizuje powierzone zadania i wypełnia obowiązki, które mu powierzono zgodnie z Załącznikiem do decyzji 2001/80/WPZiB.Artykuł 29Zobowiązania zewnętrzneNa zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 2, oddelegowanemu personelowi wojskowemu nie wolno podejmować w imieniu Sekretariatu Generalnego zobowiązań zewnętrznych, chyba że na mocy specjalnego mandatu udzielonego z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela.Artykuł 30Poświadczenie bezpieczeństwaNa zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 5, odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa oddelegowanego członka personelu wojskowego, o klauzuli nie niższej niż "tajne", musi być określone w wymianie listów określonej w art. 1 ust. 5.Artykuł 31Doświadczenie zawodoweNa zasadzie odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 1, aby zakwalifikować się do oddelegowania do Sekretariatu Generalnego, członek personelu wojskowego powinien pracować na szczeblu administracyjnym lub doradczym oraz cechować się wysokim stopniem kompetencji w zakresie zadań, które ma wykonywać.Artykuł 32Zawieszenie i zakończenie okresu oddelegowania1. Zezwolenie na zastosowanie art. 7 do oddelegowanego członka personelu wojskowego wydaje sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel.2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, oddelegowanie może być zakończone, jeżeli wymagają tego interesy Sekretariatu Generalnego lub administracji krajowej oddelegowanego członka personelu wojskowego lub gdy występują inne wystarczające przyczyny.Artykuł 33Poważne niewywiązanie się z obowiązków1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 3, okres oddelegowania może zostać zakończony bez zachowania okresu wypowiedzenia w przypadkach poważnego, celowego bądź wynikającego z niedbalstwa niewywiązania się z obowiązków przez oddelegowanego członka personelu wojskowego. Decyzję wydaje sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel po umożliwieniu osobie zainteresowanej przedstawienia argumentów na swoją obronę. Przed podjęciem decyzji sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel informuje o sprawie stałego przedstawiciela Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest członek personelu wojskowego. Od chwili wydania decyzji dodatki określone w art. 18 i 19 nie są wypłacane.Przed wydaniem decyzji wskazanej w akapicie pierwszym, w przypadku gdy sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel podejrzewa członka personelu wojskowego o poważne naruszenie obowiązków, oddelegowany członek personelu wojskowego może zostać zawieszony w wykonywaniu obowiązków po tym, jak otrzymał możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę. Dodatki określone w art. 15 i 16 nie są wypłacane w okresie zawieszenia, który nie może przekroczyć trzech miesięcy.2. Sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel może zwrócić uwagę władz krajowych na wszelkie naruszenia zasad określonych bądź wymienionych w niniejszej decyzji, których dopuścił się oddelegowany członek personelu wojskowego.3. Oddelegowany członek personelu wojskowego nie przestaje podlegać swoim krajowym przepisom dyscyplinarnym.Artykuł 34Godziny urzędowaniaArtykuł 10 ust. 2 zdanie drugie nie ma zastosowania do oddelegowanego personelu wojskowego.Artykuł 35Urlop okolicznościowyNa zasadzie odstępstwa od przepisów art. 12 ust. 4, Sekretariat Generalny może przyznać bezpłatny dodatkowy urlop okolicznościowy na szkolenie organizowane przez pracodawcę, z zastrzeżeniem należycie uzasadnionego wniosku pracodawcy.Artykuł 36DodatkiNa zasadzie odstępstwa od przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16, w wymianie listów określonej w art. 1 ust. 5 można postanowić, że przewidziane tam dodatki nie są wypłacane.Artykuł 37Miejsce zamieszkania1. Za miejsce zamieszkania oddelegowanego członka personelu wojskowego uznaje się stolicę Państwa Członkowskiego, którego jest on obywatelem, jeżeli, zgodnie z art. 17 ust. 1, 2 i 3 lit. a), jego miejsce zamieszkania znajduje się w odległości do 150 km od miejsca oddelegowania.2. Za miejsce zamieszkania oddelegowanego członka personelu wojskowego uznaje się stolicę Państwa Członkowskiego, którego jest on obywatelem, jeżeli główne miejsce zamieszkania jego współmałżonka lub dziecka(dzieci) określonych w art. 17 ust. 3 lit. b) znajduje się w Państwie Członkowskim niebędącym miejscem oddelegowania.ROZDZIAŁ VIPRZEPISY KOŃCOWEArtykuł 38UchyleniaTracą moc decyzje:- decyzja Rady z dnia 25 czerwca 1997 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych do pracy w Sekretariacie Generalnym Rady (Dyrekcja Generalna do spraw Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych) w kontekście wprowadzania w życie planu wzmożonego zwalczania zorganizowanej przestępczości,- decyzja Rady z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie w sprawie zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych, oddelegowanych do pracy w Sekretariacie Generalnym Rady (Dyrekcja Generalna do spraw Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych) w kontekście wspólnej oceny przejmowania, stosowania i skutecznego wprowadzania w życie przez ubiegające się kraje dorobku Unii Europejskiej w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych,- decyzja Rady 2001/41/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych, oddelegowanych do pracy w Sekretariacie Generalnym Rady w kontekście systemu wymiany urzędników Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej oraz urzędników administracji krajowych lub organizacji międzynarodowych [2], oraz- decyzja Rady 2001/496/WE z dnia 25 czerwca 2001 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do krajowego personelu wojskowego, oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego Rady w celu utworzenia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej [3].Artykuł 39Wejście w życieNiniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po jej wejściu w życie do każdego nowego oddelegowania lub przedłużenia oddelegowania.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 16 czerwca 2003 r.W imieniu RadyG. PapandreouPrzewodniczący[1] Dz.U. L 27 z 30.1.2001, str. 7.[2] Dz.U. L 11 z 16.1.2001, str. 35. Decyzja zmieniona decyzją 2002/34/WE (Dz.U. L 15 z 17.1.2002, str. 29).[3] Dz.U. L 181 z 4.7.2001, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2002/34/WE.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2014/475/WPZiB z dnia 18 lipca 2014 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi

text:
               19.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 214/28

         DECYZJA RADY 2014/475/WPZiB
   z dnia 18 lipca 2014 r.
   zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/145/WPZiB (1).

               (2)

               Zważywszy na powagę sytuacji na Ukrainie należy rozszerzyć warunki zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych w celu zastosowania tych środków wobec osób prawnych, podmiotów lub organów, które materialnie lub finansowo wspierają działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażają.

               (3)

               Unia musi podjąć dalsze działania, aby wdrożyć te środki.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/145/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 2 ust. 1 decyzji Rady 2014/145/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „1.   Zamraża się wszystkie środki finansowe i zasoby ekonomiczne należące do, lub będące w posiadaniu lub pod kontrolą:

                  —

                  osób fizycznych ponoszących odpowiedzialność za, aktywnie wspierających lub aktywnie realizujących działania lub polityki, które podważają integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub stabilność lub bezpieczeństwo na Ukrainie lub im zagrażają, lub które utrudniają czynności organizacji międzynarodowych na Ukrainie oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów i organów z nimi powiązanych,

                  —

                  osób prawnych, podmiotów lub organów, które materialnie lub finansowo wspierają działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażają, lub

                  —

                  osób prawnych, podmiotów lub organów na Krymie lub w Sewastopolu, których własność została przeniesiona w sposób sprzeczny z prawem ukraińskim, lub osób prawnych, podmiotów lub organów, które odniosły korzyści w związku z takim przeniesieniem własności,

            wymienionych w załączniku.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. L 78 z 17.3.2014, s. 16).


title: Decyzja Rady z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich

text:
Ważna informacja prawna

|

31989D0382

Dziennik Urzędowy L 181 , 28/06/1989 P. 0047 - 0047 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 13 Tom 19 P. 0021  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 13 Tom 19 P. 0021

		Decyzja Radyz dnia 19 czerwca 1989 r.w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich(89/382/EWG, Euratom)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,uwzględniając projekt decyzji przedstawiony przez Komisję,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:rezolucja Rady z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia w życie planu działań priorytetowych w zakresie informacji statystycznej: programu statystycznego Wspólnot Europejskich (1989–1992) [2] podkreśliła potrzebę całościowego i spójnego programu statystycznego w celu wsparcia realizacji celów Wspólnot Europejskich;wprowadzenie w życie programu statystycznego wymaga decyzji odpowiadających na potrzeby Wspólnoty, ustalenie priorytetów oraz wprowadzenie procedur mających na celu wzmocnienie istniejącej ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją;w celu zapoczątkowania takiej współpracy należy ustanowić komitet, odpowiedzialny za wspieranie Komisji we wprowadzanie w życie programów statystycznych Wspólnot Europejskich;pożądane jest, aby taka współpraca objęła cały zakres Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Programu Statystycznego, zwany dalej Komitetem, który składa się z przedstawicieli instytutów statystycznych Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji (Dyrektor Generalny Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich).Artykuł 2Komitet wspiera Komisję w ogólnej koordynacji wieloletnich programów statystycznych, w celu zapewnienia, że działania, które mają być podjęte, są zgodne z działaniami podejmowanymi w krajowych programach statystycznych.Artykuł 3Komisja zasięga opinii Komitetu w sprawach:a) środków, które zamierza podjąć w celu realizacji celów, określonych w wieloletnich programach statystycznych, oraz środków i harmonogramów mających na celu ich osiągnięcie;b) rozwoju wieloletnich programów statystycznych;c) wszelkich innych sprawach, w szczególności w kwestiach metodologii, wynikających z ustanowienia lub wprowadzenia w życie programów statystycznych, które zostaną podniesione przez jej przewodniczącego, albo z jego własnej inicjatywy albo na prośbę danego Państwa Członkowskiego.Artykuł 4Ponadto Komitet wykonuje zadania przydzielone mu uchwałami Rady w zakresie statystyki, zgodnie z procedurami przewidzianymi w tych przepisach, zgodnie z decyzją 87/373/EWG [3].Artykuł 5Komitet sporządza roczne sprawozdanie zawierające przegląd prac statystycznych, za które jest odpowiedzialny. Sprawozdanie przekazuje Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie za pośrednictwem Komisji.Artykuł 6Komitet opracowuje swój regulamin.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 19 czerwca 1989 r.W imieniu RadyC. Solchaga CatalanPrzewodniczący[1] Dz.U. C 158 z 26.6.1989.[2] Dz.U. C 162 z 29.6.1989, str. 1.[3] Dz.U. L 197 z 18.7.1987, str. 33.--------------------------------------------------


title: 2011/121/UE: Decyzja Komisji z dnia 21 lutego 2011 r. ustanawiająca ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania oraz stany alarmowe dla zapewniania służb żeglugi powietrznej na lata 2012–2014  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               23.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 48/16

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 21 lutego 2011 r.
   ustanawiająca ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania oraz stany alarmowe dla zapewniania służb żeglugi powietrznej na lata 2012–2014
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2011/121/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie ramowe) (1), w szczególności jego art. 11 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Komisji (UE) nr 691/2010 z dnia 29 lipca 2010 r. ustanawiające system skuteczności działania dla służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2096/2005 ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej (2) zobowiązuje Komisję do przyjęcia ogólnounijnych celów w zakresie skuteczności działania.

               (2)

               Komisja przeprowadziła w dniu 27 maja 2010 r. konsultacje dotyczące podejścia i procesów służących ustaleniu ogólnounijnych celów w zakresie skuteczności działania, angażując wszystkie zainteresowane strony wymienione w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 549/2004.

               (3)

               Dnia 29 lipca 2010 r. Komisja powołała organ weryfikujący skuteczność działania, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (UE) nr 691/2010, aby wspomagał ją we wdrażaniu systemu skuteczności działania.

               (4)

               Organ weryfikujący skuteczność działania przygotował we współpracy z EASA propozycje ogólnounijnych celów w zakresie skuteczności działania, które w dniu 2 sierpnia 2010 r. przedstawiono do konsultacji zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 691/2010.

               (5)

               Zaproponowane przez organ weryfikujący skuteczność działania ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania dotyczące ochrony środowiska, przepustowości i efektywności pod względem kosztów sprawdzono wspólnie z EASA pod kątem ich zgodności z nadrzędnymi celami w zakresie bezpieczeństwa.

               (6)

               Dnia 27 września 2010 r. organ weryfikujący skuteczność działania przekazał Komisji zalecenia dotyczące ogólnounijnych celów w zakresie skuteczności działania na lata 2012–2014 w formie sprawozdania uzasadniającego każde z zaleceń wraz z opisem założeń i powodów leżących u podstaw ustalenia tych celów i zawierającego w załączeniu dokument konsultacyjny podsumowujący proces konsultacji, a także dokument stanowiący odpowiedź na uwagi, obrazujący, w jakim zakresie uwagi zostały uwzględnione w trakcie przygotowywania zaleceń dla Komisji.

               (7)

               Ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania opierają się na informacjach, jakimi Komisja i organ weryfikujący skuteczność działania dysponowali na dzień 24 listopada 2010 r. Na podstawie prognoz przekazanych Komisji i organizacji Eurocontrol przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1794/2006 (3) ustalona dla całej Unii przeciętna stawka jednostkowa dla służb żeglugi powietrznej na trasie wyniesie 55,91 EUR w 2014 r. (wyrażona w wartościach rzeczywistych według wartości EUR w 2009 r.), z pośrednimi wartościami rocznymi wynoszącymi 58,38 EUR w 2012 r. i 56,95 EUR w 2013 r. Wartości te uwzględniają najnowsze przewidywane koszty po stronie Eurocontrol i obejmują jednorazową obniżkę dla państw członkowskich UE w wysokości 0,69 EUR za trasową jednostkę usługową w 2011 r. Komisja, uwzględniając sprawozdanie organu weryfikującego skuteczność działania oraz wzrost wydajności, jakiego można się spodziewać dzięki stopniowemu i skoordynowanemu wdrożeniu wszystkich elementów drugiego pakietu dotyczącego jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, jest zdania, że ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania dotyczące efektywności pod względem kosztów mogą zostać ustalone na poziomie niższym, niż przewidują najnowsze skonsolidowane plany państw członkowskich.

               (8)

               Centralny plan zarządzania ruchem lotniczym w Europie, na bieżąco aktualizowany dokument, który stanowi wspólnie uzgodnioną mapę drogową obejmującą zarówno fazę opracowania, jak i fazę wdrożeniową programu SESAR, został zatwierdzony przez Radę dnia 30 marca 2009 r. (4). Zawiera on polityczną wizję i nadrzędny cel Komisji w odniesieniu do jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej oraz jej technologicznego filara w kluczowych obszarach działalności, dotyczących bezpieczeństwa, ochrony środowiska, przepustowości i efektywności pod względem kosztów, a ustalenie ogólnounijnych celów w zakresie skuteczności działania powinno zostać uznane za część procesu służącego realizacji tych ambitnych zadań.

               (9)

               W pierwszym okresie odniesienia dla systemu skuteczności działania Komisja, wspierana przez EASA, powinna ocenić i zatwierdzić kluczowe wskaźniki skuteczności działania dotyczące bezpieczeństwa, w celu zapewnienia odpowiedniego rozpoznania ryzyka związanego z bezpieczeństwem, jego ograniczenia i zarządzania nim. Państwa członkowskie powinny monitorować i publikować te kluczowe wskaźniki skuteczności działania i mogą ustalać odpowiadające im cele.

               (10)

               W zastosowaniu rozporządzenia (UE) nr 691/2010, motyw 18, art. 10 i 13, załącznik II pkt 1.2 oraz załącznik III pkt 1, cele w zakresie skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej nie muszą koniecznie być takie same jak ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania; powinny one być zgodne z ogólnounijnymi celami w zakresie skuteczności działania. Plany skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej powinny odzwierciedlać tę zgodność.

               (11)

               Ocena przez Komisję planów i celów w zakresie skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej powinna być kompleksowa i opierać się na osiągnięciu właściwej równowagi między poszczególnymi celami, z uwzględnieniem uzasadnionych kompromisów między poszczególnymi obszarami skuteczności działania, a także nadrzędnych celów w zakresie bezpieczeństwa. Powinna ona uwzględniać także kontekst lokalny, w szczególności dla państw o niskich stawkach jednostkowych lub objętych „europejskim mechanizmem wsparcia”, na przykład już podjęte środki ograniczania kosztów, koszty planowane dla specjalnych programów służących zwiększeniu skuteczności działania w określonych obszarach działalności, a także specyfikę sytuacji uwzględniającą zarówno sukcesy, jak i porażki. W zastosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 691/2010 ocena ta powinna odpowiednio uwzględniać rozwój sytuacji, jaki nastąpił pomiędzy datą przyjęcia ogólnounijnych celów w zakresie skuteczności działania a datą oceny. W ocenie należy także wziąć pod uwagę postęp poczyniony przez państwa członkowskie od czasu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1070/2009 (5) odnośnie do poszczególnych kluczowych obszarów skuteczności działania, a w szczególności w zakresie efektywności pod względem kosztów.

               (12)

               W zastosowaniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1794/2006 państwa członkowskie powinny mieć możliwość przeniesienia strat lub zysków, które poniosły lub uzyskały do 2011 r. włącznie.

               (13)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania
   Dla okresu odniesienia rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2012 r. i kończącego się dnia 31 grudnia 2014 r. ogólnounijne cele w zakresie skuteczności działania są następujące:
   a)   cel dotyczący ochrony środowiska: poprawa o 0,75 % wskaźnika przeciętnej horyzontalnej efektywności lotu na trasie w 2014 r. w porównaniu do sytuacji z 2009 r.;
   b)   cel dotyczący przepustowości: poprawa w zakresie przeciętnego opóźnienia w zarządzaniu przepływem ruchu lotniczego, tak aby uzyskać maksymalne opóźnienie wynoszące 0,5 minuty na lot w 2014 r.;
   c)   cel dotyczący efektywności pod względem kosztów: obniżka ustalonej dla całej Unii przeciętnej stawki jednostkowej dla służb żeglugi powietrznej na trasie z 59,97 EUR w 2011 r. do 53,92 EUR w 2014 r. (wyrażona w wartościach rzeczywistych według wartości EUR w 2009 r.), z pośrednimi wartościami rocznymi wynoszącymi 57,88 EUR w 2012 r. i 55,87 EUR w 2013 r.
   Artykuł 2
   Stany alarmowe
   1.   Dla wszystkich kluczowych wskaźników skuteczności działania stosowanych w odniesieniu do okresu odniesienia stan alarmowy uruchamiający mechanizm ostrzegawczy, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 691/2010, stanowi odchylenie w roku kalendarzowym o przynajmniej 10 % rzeczywistego ruchu zarejestrowanego przez organ weryfikujący skuteczność działania w stosunku do prognoz ruchu, o których mowa w art. 3.
   2.   Dla wskaźnika efektywności pod względem kosztów stan alarmowy odnoszący się do zmian kosztów, uruchamiający mechanizm ostrzegawczy, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 691/2010, stanowi odchylenie w roku kalendarzowym o przynajmniej 10 % rzeczywistych kosztów na poziomie ogólnounijnym zarejestrowanych przez organ weryfikujący skuteczność działania w stosunku do ustalonych kosztów odniesienia, o których mowa w art. 3.
   Artykuł 3
   Założenia
   Artykuły 1 i 2 niniejszej decyzji opierają się na następujących założeniach:

               1)

               prognozowany ruch na poziomie ogólnounijnym, wyrażony w milionach trasowych jednostek usługowych: 108 776 000 w 2012 r., 111 605 000 w 2013 r. i 114 610 000 w 2014 r.;

               2)

               prognozowane ustalone koszty odniesienia na poziomie ogólnounijnym (wyrażone w wartościach rzeczywistych według wartości EUR w 2009 r.): 6 296 000 000 EUR w 2012 r., 6 234 000 000 EUR w 2013 r. i 6 179 000 000 EUR w 2014 r.

         Artykuł 4
   Korekta ogolnounijnych celów
   Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 691/2010 Komisja podejmuje decyzję o korekcie ogólnounijnych celów ustalonych w art. 1, jeśli przed rozpoczęciem okresu odniesienia posiada istotne dowody potwierdzające, że początkowe dane, założenia i uzasadnienie użyte do określenia początkowych ogólnounijnych celów są już nieważne.
   Artykuł 5
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Plany skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej przyjęte po dniu 1 stycznia 2012 r. stosuje się wstecznie od pierwszego dnia okresu odniesienia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 lutego 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 341 z 7.12.2006, s. 3.

      (4)  Decyzja Rady 2009/320/WE (Dz.U. L 95 z 9.4.2009, s. 41).

      (5)  Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 34.


title: 2005/453/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

text:
               23.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/24

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 czerwca 2005 r.
   w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
   (2005/453/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2003/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Litwy,
   po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się na skutek rezygnacji Arvydasa ŽYGISA (Arvydas ŽYGIS), o czym Rada została powiadomiona dnia 10 stycznia 2005 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Vitas MAČIULIS zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce Arvydasa ŽYGISA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 253 z 21.9.2002, str. 9.


title: Decyzja Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi

text:
               17.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 78/16

      DECYZJA RADY 2014/145/WPZiB
   z dnia 17 marca 2014 r.
   w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 6 marca 2014 r. szefowie państw lub rządów państw członkowskich Unii stanowczo potępili niesprowokowane pogwałcenie przez Federację Rosyjską suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy i wezwali Federację Rosyjską do natychmiastowego wycofania swoich sił zbrojnych do miejsc ich stałego stacjonowania zgodnie ze stosownymi umowami. Wezwali Federację Rosyjską do umożliwienia międzynarodowym obserwatorom natychmiastowego dostępu. Szefowie państw lub rządów uznali, że decyzja Rady Najwyższej Autonomicznej Republiki Krymu o przeprowadzeniu referendum w sprawie przyszłego statusu tego terytorium jest sprzeczna z konstytucją Ukrainy i w związku z tym – nielegalna.

               (2)

               Szefowie państw lub rządów postanowili podjąć działania, w tym te przewidziane przez Radę w dniu 3 marca 2014 r., a w szczególności zawiesić rozmowy dwustronne z Federacją Rosyjską w kwestiach wizowych, a także rozmowy z Federacją Rosyjską na temat nowej wszechstronnej umowy mającej zastąpić obecną umowę o partnerstwie i współpracy.

               (3)

               Szefowie państw lub rządów podkreślili, że rozwiązanie kryzysu należy znaleźć w drodze negocjacji między rządami Ukrainy i Federacji Rosyjskiej, w tym przy wykorzystaniu ewentualnych mechanizmów wielostronnych, i że w przypadku braku rezultatów w ograniczonych ramach czasowych Unia podejmie decyzję o dodatkowych środkach, takich jak zakaz podróżowania, zamrożenie aktywów oraz odwołanie szczytu UE–Rosja.

               (4)

               W obecnych okolicznościach należy zastosować ograniczenia podróżowania i zamrożenie aktywów wobec osób odpowiedzialnych za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność oraz niezależność Ukrainy lub im zagrażające, w tym za sprzeczne z konstytucją Ukrainy działania odnoszące się do przyszłego statusu dowolnej części jej terytorium, a także wobec osób, podmiotów lub organów powiązanych z tymi osobami.

               (5)

               Unia musi podjąć dalsze działania, aby wdrożyć niektóre środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby uniemożliwić wjazd na swoje terytoria oraz przejazd przez nie wymienionym w załączniku osobom fizycznym odpowiedzialnym za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające oraz osobom fizycznym z nimi powiązanym.
   2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy wjazdu na swoje terytorium własnym obywatelom.
   3.   Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, gdy dane państwo członkowskie związane jest zobowiązaniem wynikającym z prawa międzynarodowego, mianowicie:

               a)

               państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;

               b)

               państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub pod jej auspicjami;

               c)

               zastosowanie ma umowa wielostronna przyznająca przywileje i immunitety; lub

               d)

               zastosowanie ma Traktat pojednawczy z 1929 roku (traktat laterański) zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

         4.   Uznaje się, że ust. 3 ma również zastosowanie w przypadkach, gdy państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
   5.   Rada jest należycie informowana o wszelkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.
   6.   Państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienia ze środków nałożonych na podstawie ust.1, w przypadku gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniach międzyrządowych oraz posiedzeniach, których promotorem lub gospodarzem jest Unia, lub posiedzeniach, których gospodarzem jest państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE – wówczas gdy prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio propagujący polityczne cele środków ograniczających, w tym wsparcie dla integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.
   7.   Państwo członkowskie, zamierzające przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 6, powiadamia o tym na piśmie Radę. Zwolnienie uważa się za przyznane, chyba że co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw na piśmie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
   8.   W przypadku gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 dane państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osobom wymienionym w załączniku, zezwolenie to dotyczy jedynie celu, w którym zostało udzielone osobie objętej tym zezwoleniem.
   Artykuł 2
   1.   Zamraża się wszelkie środki finansowe i zasoby gospodarcze stanowiące własność lub będące w posiadaniu lub pod kontrolą wymienionych w załączniku osób fizycznych odpowiedzialnych za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające oraz powiązanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów.
   2.   Nie udostępnia się – bezpośrednio ani pośrednio – wymienionym w załączniku osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom, ani na ich rzecz, żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych.
   3.   Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że środki finansowe lub zasoby gospodarcze, o których mowa, są:

               a)

               niezbędne do pokrycia wydatków na podstawowe potrzeby osób wymienionych w załączniku oraz członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym opłat za żywność, czynsz lub kredyt hipoteczny, leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz na zwrot poniesionych wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych;

               c)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat za obsługę w odniesieniu do rutynowego utrzymywania lub przechowywania zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; lub

               d)

               niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że właściwy organ poinformował właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję, co najmniej dwa tygodnie przed przyznaniem zezwolenia, o powodach, dla których uważa, że specjalne zezwolenie powinno zostać przyznane.

         Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach przyznanych na podstawie niniejszego ustępu.
   4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione są następujące warunki:

               a)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed dniem, w którym osoba, podmiot lub organ, o których mowa w ust. 1, zostali umieszczeni w wykazie znajdującym się w załączniku, lub przedmiotem orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego podlegającego egzekucji w danym państwie członkowskim przed tym dniem lub później;

               b)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze będą wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące praw osób, którym takie roszczenia przysługują;

               c)

               orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, którzy zostali umieszczeni w wykazie znajdującym się w załączniku; oraz

               d)

               uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

         Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach przyznanych na podstawie niniejszego ustępu.
   5.   Ust. 1 nie uniemożliwia osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, umieszczonym w wykazie, dokonywania płatności należnych z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia takiej osoby fizycznej lub prawnej, takiego podmiotu lub takiego organu w wykazie znajdującym się w załączniku, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność nie jest bezpośrednio ani pośrednio dokonywana na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1.
   6.   Ust. 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach z tytułu:

               a)

               odsetek i innych dochodów na tych rachunkach;

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami przewidzianymi w ust. 1 i 2; lub

               c)

               płatności należnych z tytułu orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych lub arbitrażowych wydanych w Unii lub podlegających egzekucji w danym państwie członkowskim,

         pod warunkiem, że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w ust. 1.
   Artykuł 3
   1.   Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, podejmuje decyzję o sporządzeniu i zmianie wykazu znajdującego się w załączniku.
   2.   Rada przekazuje decyzję, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, danej osobie fizycznej lub prawnej, danemu podmiotowi lub danemu organowi bezpośrednio – gdy adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie, takiemu podmiotowi lub takiemu organowi przedstawienie uwag.
   3.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w ust. 1, i odpowiednio informuje daną osobę, dany podmiot lub dany organ.
   Artykuł 4
   1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, o których mowa w art. 1 ust. 1 oraz w art. 2 ust. 1.
   2.   W załączniku podaje się również ewentualnie dostępne informacje konieczne do zidentyfikowania danych osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów. W odniesieniu do osób fizycznych informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do osób prawnych, podmiotów lub organów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności.
   Artykuł 5
   Aby zmaksymalizować efekt środków, o których mowa w art. 1 ust. 1 i w art. 2 ust. 1, Unia zachęca państwa trzecie do przyjęcia środków ograniczających podobnych do środków przewidzianych w niniejszej decyzji.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 17 września 2014 r.
   Niniejsza decyzja jest przedmiotem stałego przeglądu. W stosownych przypadkach jej okres obowiązywania jest przedłużany lub jest ona zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 marca 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób, podmiotów i organów, o których mowa w art. 1 i 2

                  Imię i nazwisko

                  Informacje identyfikacyjne

                  Przyczyny

                  Data umieszczenia w wykazie

                  1.

                  Siergiej Waleriewicz Aksjonow

                  data ur. 26 listopada 1972 r.

                  Aksjonow został wybrany „premierem Krymu” przez Radę Najwyższą Krymu 27 lutego 2014 r. w obecności uzbrojonych prorosyjskich bojówkarzy. Jego „wybór” został przez Oleksandra Turczynowa uznany 1 marca za sprzeczny z konstytucją. Aksjonow aktywnie lobbował za „referendum” zaplanowanym na 16 marca.

                  17.3.2014

                  2.

                  Władimir Andriejewicz Konstantynow

                  data ur. 19 marca 1967 r.

                  Jako przewodniczący Rady Najwyższej Autonomicznej Republiki Krymu Konstantynow odegrał ważną rolę w decyzjach podejmowanych przez Radę Najwyższą w sprawie „referendum” wymierzonego w integralność terytorialną Ukrainy i wzywał wyborców, aby głosowali za niedpodległością Krymu.

                  17.3.2014

                  3.

                  Rustam Ilmirowicz Temirgaliew

                  data ur. 15 sierpnia 1976 r.

                  Jako wiceprzewodniczący Rady Ministrów Krymu Temirgaliew odegrał ważną rolę w decyzjach podejmowanych przez Radę Najwyższą w sprawie „referendum” wymierzonego w integralność terytorialną Ukrainy. Aktywnie lobbował za włączeniem Krymu do Federacji Rosyjskiej.

                  17.3.2014

                  4.

                  Deniz Walentynowicz Berezowski

                  data ur. 15 lipca 1974 r.

                  Berezowski został 1 marca mianowany głównodowodzącym ukraińskiej marynarki wojennej i złożył przysięgę krymskim siłom zbrojnym, łamiąc tym samym swoją wcześniejszą przysięgę. Prokuratura Generalna Ukrainy wszczęła przeciw niemu śledztwo pod zarzutem zdrady stanu.

                  17.3.2014

                  5.

                  Aleksiej Michajłowicz Czalij

                  data ur. 13 czerwca 1961 r.

                  Czalij został „burmistrzem Sewastopola” przez aklamację 23 lutego i zaakceptował ten „wybór”. Aktywnie działał na rzecz przekształcenia Sewastopola – po referendum zaplanowanym na 16 marca 2014 r. – w oddzielny podmiot należący do Federacji Rosyjskiej

                  17.3.2014

                  6.

                  Piotr Anatolijowicz Zima

                  Zima został 3 marca 2014 r. mianowany przez „premiera” Aksjonowa nowym szefem Służby Bezpieczeństwa Krymu (SBU) i przyjął tę nominację. Przekazał ważne informacje, również bazę danych, rosyjskim służbom wywiadowczym (SBU). Dane te obejmowały informacje na temat aktywistów Euromajdanu i obrońców praw człowieka na Krymie. Odegrał istotną rolę w pozbawieniu władz Ukrainy kontroli nad terytorium Krymu.
                  11 marca 2014 r. byli oficerowie SBU na Krymie ogłosili utworzenie niezależnej Służby Bezpieczeństwa Krymu.

                  17.3.2014

                  7.

                  Jurij Żerebcow

                  Doradca przewodniczącego Rady Najwyższej Krymu, jeden z czołowych organizatorów referendum z 16 marca wymierzonego w integralność terytorialną Ukrainy.

                  17.3.2014

                  8.

                  Siergiej Pawłowicz Cekow

                  data ur. 28 marca 1953 r.

                  Wiceprzewodniczący Rady Najwyższej; Cekow wraz z Siergiejem Aksjonowem zapoczątkowali bezprawne odwołanie rządu Autonomicznej Republiki Krymu. Zaangażował w to przedsięwzięcie Władimira Konstantynowa, grożąc mu dymisją. Publicznie przyznał, że to z inicjatywy krymskich posłów zwrócono się do rosyjskich żołnierzy o przejęcie Rady Najwyższej Krymu. Był jednym z pierwszych krymskich przywódców, którzy publicznie wzywali do przyłączenia Krymu do Rosji.

                  17.3.2014

                  9.

                  Ozerow, Wiktor Aleksiejewicz

                  data ur. 5 stycznia 1958 r. w Abakanie, Chakasja

                  Przewodniczący Komisji Bezpieczeństwa i Obrony Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.
                  1 marca 2014 r. Ozerow, w imieniu Komisji Bezpieczeństwa i Obrony Rady Federacji, publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

                  17.3.2014

                  10.

                  Dżabarow, Władimir Michajłowicz

                  data ur. 29 września 1952 r.

                  Pierwszy wiceprzewodniczący Komisji Spraw Międzynarodowych Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.
                  1 marca 2014 r. Dżabarow w imieniu Komisji Spraw Międzynarodowych Rady Federacji publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

                  17.3.2014

                  11.

                  Kliszas, Andriej Aleksandrowicz

                  data ur. 9 listopada 1972 r. w Swierdłowsku

                  Przewodniczący Komisji Prawa Konstytucyjnego Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.
                  1 marca 2014 r. Kliszas publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie. W publicznych oświadczeniach Kliszas starał się uzasadnić rosyjską interwencję wojskową na Ukrainie, twierdząc, że „ukraiński prezydent popiera apel władz Krymu do prezydenta Federacji Rosyjskiej o udzielenie wszechstronnej pomocy w obronie obywateli Krymu”.

                  17.3.2014

                  12.

                  Ryżkow, Nikołaj Iwanowicz

                  data ur. 28 września 1929 r. w Dulejewce, obwód doniecki, ukraińska SRR

                  Członek Komisji do Spraw Federalnych, Polityki Regionalnej i Północy Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.
                  1 marca 2014 r. Ryżkow publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

                  17.3.2014

                  13.

                  Buszmin, Jewgienij Wiktorowicz

                  data ur. 4 października 1958 r. w Łopatino, obwód sergaczijski, RFSRR

                  Wiceprzewodniczący Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.
                  1 marca 2014 r. Buszmin publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

                  17.3.2014

                  14.

                  Totoonow, Aleksandr Borysowicz

                  data ur. 3 marca 1957 r. w Ordżonikidze, Osetia Północna

                  Członek Komisji Kultury, Nauki i Informacji Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.
                  1 marca 2014 r. Totoonow publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

                  17.3.2014

                  15.

                  Pantelejew, Oleg Jewgieniewicz

                  data ur. 21 lipca 1952 r. w Żitnikowskoje, obwód kurgański

                  Pierwszy wiceprzewodniczący Komisji do Spraw Parlamentarnych.
                  1 marca 2014 r. Pantelejew publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

                  17.3.2014

                  16.

                  Mironow, Siergiej Michałjowicz

                  data ur. 14 lutego 1953 r. w Puszkinie, obwód leningradzki

                  Członek Rady Dumy państwowej; przywódca frakcji Sprawiedliwa Rosja w Dumie Federacji Rosyjskiej.
                  Autor projektu ustawy pozwalającej Federacji Rosyjskiej przyłączać terytoria innego kraju bez jego zgody i bez międzynarodowego traktatu, pod pretekstem ochrony obywateli rosyjskich.

                  17.3.2014

                  17.

                  Żelezniak, Siergiej Władimirowicz

                  data ur. 30 lipca 1970 r. w Sankt Petersburgu (d. Leningrad)

                  Wiceprzewodniczący Dumy państwowej Federacji Rosyjskiej.
                  Aktywnie wspiera użycie rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie i przyłączenie Krymu. Osobiście prowadził demonstrację popierającą użycie rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie.

                  17.3.2014

                  18.

                  Słucki, Leonid Edwardowicz

                  data ur. 4 stycznia 1968 r. w Moskwie

                  Przewodniczący Komisji ds. Wspólnoty Niepodległych Państw Dumy państwowej Federacji Rosyjskiej (członek LDPR).
                  Aktywnie wspiera użycie rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie i przyłączenie Krymu.

                  17.3.2014

                  19.

                  Witko, Aleksandr Wiktorowicz

                  data ur. 13 września 1961 r. w Witebsku (białoruska SRR)

                  Głównodowodzący Floty Czarnomorskiej, wiceadmirał.
                  Odpowiedzialny za dowództwo nad siłami rosyjskimi, które zajmują suwerenne terytorium Ukrainy.

                  17.3.2014

                  20.

                  Sidorow, Anatolij Aleksiejewicz

                  Głównodowodzący Zachodniego Okręgu Wojskowego Rosji, którego jednostki rozmieszczono na Krymie.
                  Częściowo odpowiedzialny za rosyjską obecność wojskową na Krymie, która podważa suwerenność Ukrainy, wspierał władze Krymu w niedopuszczaniu do publicznych demonstracji przeciwko działaniom na rzecz referendum i wcielenia Krymu do Rosji.

                  17.3.2014

                  21.

                  Gałkin, Aleksandr

                  Południowy Okręg Wojskowy Rosji, którego siły znajdują się na Krymie; podlega mu Flota Czarnomorska; większość sił przemieszczonych na Krym przechodziło przez Południowy Okręg Wojskowy.
                  Głównodowodzący Południowego Okręgu Wojskowego Rosji. Jednostki tego okręgu rozmieszczono na Krymie. Częściowo odpowiedzialny za rosyjską obecność wojskową na Krymie, która podważa suwerenność Ukrainy, wspierał władze Krymu w niedopuszczaniu do publicznych demonstracji przeciwko działaniom na rzecz referendum i wcielenia Krymu do Rosji. Ponadto pod kontrolą okręgu znajduje się Flota Czarnomorska.

                  17.3.2014