title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 716/2009/WE z dnia 16 września 2009 r. ustanawiająca wspólnotowy program wspierania określonych działań w obszarach usług finansowych, sprawozdawczości finansowej oraz badania sprawozdań finansowych

text:
               25.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 253/8

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 716/2009/WE
   z dnia 16 września 2009 r.
   ustanawiająca wspólnotowy program wspierania określonych działań w obszarach usług finansowych, sprawozdawczości finansowej oraz badania sprawozdań finansowych
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),
   a także mając na uwadze co następuje:

               (1)

               Sektor usług finansowych stanowi kluczowy element rynku wewnętrznego, który ma zasadnicze znaczenie dla właściwego funkcjonowania europejskiej gospodarki i zapewnienia jej konkurencyjności w świecie. Zdrowy i dynamiczny sektor finansowy wymaga solidnych ram regulacyjnych i nadzorczych, pozwalających na sprostanie wymaganiom coraz bardziej zintegrowanych rynków finansowych we Wspólnocie.

               (2)

               Rozwijający się od 2007 r. kryzys na rynkach finansowych sprawił, że nadzór nad instytucjami finansowymi i kwestia sprawozdawczości finansowej oraz badania sprawozdań finansowych znalazły się w centrum uwagi polityki wspólnotowej, która przewiduje konieczność zapewnienia dobrze funkcjonujących wspólnych ram dla rynku wewnętrznego.

               (3)

               W globalnej gospodarce konieczne jest również zbliżenie standardów obowiązujących w ramach poszczególnych jurysdykcji oraz opracowanie standardów międzynarodowych w ramach przejrzystego i uwzględniającego odpowiedzialność demokratyczną procesu. W związku z tym ważne jest, aby Wspólnota uczestniczyła w międzynarodowym procesie normalizacyjnym w odniesieniu do rynków finansowych. Aby zapewnić uwzględnienie interesów Wspólnoty, a także wysoką jakość standardów międzynarodowych oraz ich zgodność z prawem wspólnotowym, konieczna jest właściwa reprezentacja interesów Wspólnoty w tym międzynarodowym procesie normalizacyjnym.

               (4)

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (3) (rozporządzenie w sprawie MSR) Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) powinny zostać włączone do prawa wspólnotowego, które ma być stosowane przez spółki, których papiery wartościowe są notowane na rynku regulowanym we Wspólnocie, pod warunkiem że MSSF spełniają kryteria określone w rozporządzeniu w sprawie MSR. MSSF odgrywają zatem zasadniczą rolę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, a Wspólnota ma bezpośredni interes w zapewnieniu, aby procedury opracowywania i przyjmowania MSSF prowadziły do uzyskania takich standardów rachunkowości, które odpowiadają wymogom ram prawnych rynku wewnętrznego.

               (5)

               MSSF są publikowane przez Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB), a dotyczące ich interpretacje wydawane są przez Komitet ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC), tj. przez dwa organy Fundacji Komitetu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASCF). Ważne jest zatem, aby ustanowić odpowiednie narzędzia finansowania IASCF.

               (6)

               W 2001 r. europejskie organizacje zaangażowane w procesy sprawozdawczości finansowej, zrzeszające emitentów papierów wartościowych, inwestorów oraz przedstawicieli zawodów księgowych, utworzyły Europejską Grupę Doradczą ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG). Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie MSR, EFRAG sporządza dla Komisji opinie na temat tego, czy standardy rachunkowości publikowane przez IASB lub ich interpretacje publikowane przez IFRIC, które mają zostać przyjęte we Wspólnocie, są zgodne z prawem wspólnotowym. EFRAG jest ponadto coraz częściej wykorzystywana jako platforma, dzięki której można przekazywać uwagi o charakterze technicznym, dotyczące projektów standardów rachunkowości.

               (7)

               Uwzględniając kluczową rolę EFRAG we wspieraniu prawa i polityki dotyczących rynku wewnętrznego oraz w reprezentowaniu europejskich interesów w procesie stanowienia standardów na poziomie międzynarodowym, konieczne jest, aby Wspólnota przyczyniała się do finansowania EFRAG.

               (8)

               W dziedzinie ustawowego badania sprawozdań finansowych w 2005 r. Monitoring Group – międzynarodowa organizacja odpowiedzialna za nadzorowanie reformy zarządzania Międzynarodowej Federacji Księgowych (IFAC) – powołała Radę Nadzoru nad Interesem Publicznym (PIOB). Zadaniem PIOB jest monitorowanie procedur stanowienia międzynarodowych standardów rewizji finansowej (ISA) przez IFAC, a także pozostałych obszarów działalności tej instytucji istotnych z punktu widzenia interesu publicznego. Możliwe jest przyjęcie międzynarodowych standardów rewizji finansowej (ISA) na potrzeby stosowania we Wspólnocie, pod warunkiem, w szczególności, że zostały opracowane z uwzględnieniem należytej procedury, nadzoru publicznego i przejrzystości zgodnie z art. 26 dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych (4).

               (9)

               Włączenie ISA do prawa wspólnotowego oraz kluczowa rola PIOB w zapewnieniu, aby spełniały one wymogi określone w dyrektywie 2006/43/WE, oznaczają, że Wspólnota ma bezpośredni interes w zapewnieniu, aby procedury opracowywania i zatwierdzania tych standardów prowadziły do przyjęcia standardów spójnych z ramami prawnymi rynku wewnętrznego. Ważne jest zatem zapewnienie odpowiednich narzędzi finansowania PIOB.

               (10)

               W związku z tym właściwe jest ustanowienie programu wspólnotowego (zwanego dalej „programem”) umożliwiającego współfinansowanie działalności EFRAG, IASCF oraz PIOB, które to instytucje, zgodnie z art. 162 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), dążą do osiągnięcia celów będących przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego poprzez opracowywanie i zatwierdzanie standardów lub przez monitorowanie procesu stanowienia standardów w obszarach sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych.

               (11)

               Właściwe jest również ustanowienie dotacji dla trzech prawnych struktur wspierających, których wyłącznym celem jest zapewnianie Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych, ustanowionemu decyzją Komisji 2009/77/WE (6), Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru Bankowego, ustanowionemu decyzją Komisji 2009/78/WE (7), oraz Komitetowi Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych, ustanowionemu decyzją Komisji 2009/79/WE (8) (zwanym wspólnie „komitetami organów nadzoru”), administracyjnego wsparcia przy wykonywaniu ich kompetencji i realizacji projektów obejmujących w szczególności szkolenia personelu krajowych organów nadzoru oraz zarządzanie projektami w zakresie technologii informatycznych.

               (12)

               Kryzys finansowy ukazał pilną potrzebę poczynienia postępów dotyczących konwergencji w zakresie nadzoru i współpracy. Wspólnota powinna zatem wnieść wkład w finansowanie określonych działań komitetów organów nadzoru, które mają przyczynić się do osiągnięcia tych postępów.

               (13)

               Jednolite wdrażanie i stosowanie prawa wspólnotowego w dziedzinie usług finansowych w odniesieniu do nadzoru ma zasadnicze znaczenie dla usunięcia pozostałych przeszkód na drodze do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Do najbardziej skutecznych i właściwych sposobów osiągnięcia tego celu należą zapewnienie przez komitety organów nadzoru lepszego systemu szkoleń dla personelu krajowych organów nadzoru oraz opracowanie wspólnych narzędzi informatycznych.

               (14)

               Instytucje, które działają w obszarach nadzoru, rachunkowości oraz badania sprawozdań finansowych, są w wysokim stopniu uzależnione od finansowania, a mimo istotnych funkcji, jakie pełnią we Wspólnocie, żaden z proponowanych beneficjentów programu nie korzysta z jakiegokolwiek wsparcia finansowego z budżetu Wspólnoty, które może mieć wpływ na jego możliwości realizacji powierzonych zadań, mających decydujące znaczenie dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.

               (15)

               Współfinansowanie wspólnotowe zapewni tym beneficjentom jasne, stałe, zdywersyfikowane, solidne i odpowiednie finansowanie oraz możliwość niezależnej i sprawnej realizacji powierzonych im zadań leżących w interesie publicznym.

               (16)

               Należy zapewnić wystarczające środki finansowe poprzez wkład Wspólnoty w funkcjonowanie komitetów organów nadzoru i stanowienie międzynarodowych standardów w zakresie rachunkowości i badania sprawozdań finansowych, w szczególności w odniesieniu do IASCF, a także EFRAG i PIOB.

               (17)

               Finansowanie wspólnotowe powinno – w szczególności w przypadku IASCF – zależeć od praktycznej realizacji reform zarządzania, o które wystąpiła Wspólnota.

               (18)

               Przedstawiając corocznie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji swoje projekty programów prac, wymagane w rezolucji z dnia 9 października 2008 r. (9) i w konkluzjach Rady z dnia 14 maja 2008 r., komitety organów nadzoru powinny uwzględnić w nich szczegółowy wykaz działań finansowanych w ramach programu w roku, którego sprawozdanie dotyczy, z zaznaczeniem w szczególności kwot finansowania i wyników działań finansowych oraz opisu działań, które komitety organów nadzoru zamierzają przedstawić Komisji w kolejnym roku finansowania w ramach programu.

               (19)

               Oprócz zmian w mechanizmach finansowania, również systemy zarządzania IASCF i EFRAG są obecnie poddawane reformom zarządzania, które okazały się konieczne w świetle kryzysu finansowego, celem zapewnienia, aby stworzenie struktur i procedur umożliwiło im niezależną, sprawną, przejrzystą i uwzględniającą odpowiedzialność demokratyczną realizację powierzonych im zadań leżących w interesie publicznym. Znaczenie tych reform podkreślono w sprawozdaniu grupy wysokiego szczebla w sprawie nadzoru finansowego, której przewodniczył Jacques de Larosière (grupa de Larosière’a) z dnia 25 lutego 2009 r., w komunikacie Komisji z dnia 4 marca 2009 r. na wiosenny szczyt Rady Europejskiej zatytułowanym „Realizacja europejskiego planu naprawy” oraz podczas szczytu G20 w dniu 2 kwietnia 2009 r. Reformy te powinny zostać zrealizowane do czasu uruchomienia współfinansowania przez Wspólnotę. W odniesieniu do IASCF reformy te powinny obejmować między innymi wypełnienie zaleceń zawartych w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (IFRS) i zarządzania przez Radę ds. Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB), oraz w konkluzjach Rady z dnia 8 lipca 2008 r., a w szczególności stworzenie rady nadzorczej wyposażonej w odpowiednie kompetencje i o odpowiednim składzie, większej przejrzystości i legalności w zakresie ustanawiania norm i programów politycznych w ramach IASCF, a także zwiększenie skuteczności Rady Doradczej ds. Standardów oraz sformalizowanie roli ocen wpływu jako części należytego postępowania w ramach IASB.

               (20)

               Beneficjenci prowadzący działalność międzynarodową w państwach trzecich, tacy jak PIOB i IASCF, nie powinni w dalszym ciągu korzystać ze współfinansowania wspólnotowego, jeśli po upływie jego pierwszych dwóch lat nie poczynili oni znaczących postępów w kierunku zapewnienia, aby neutralne mechanizmy finansowania stanowiły większość ich całkowitego finansowania, także z podmiotów z krajów trzecich.

               (21)

               Dyrektywa 2006/43/WE przewiduje, że państwa członkowskie powołują niezależne organy nadzoru w dziedzinie badań sprawozdań finansowych. Niedawne wydarzenia rynkowe ukazały jednak niedoskonałości w wielu dziedzinach, w tym w badaniu sprawozdań finansowych. Celem poprawy jakości badań sprawozdań finansowych w Unii Europejskiej Komisja powinna zatem przedstawić do dnia 1 lipca 2010 r. sprawozdania w sprawie wzmocnienia europejskiej współpracy w nadzorze firm audytorskich.

               (22)

               Kryzys finansowy może doprowadzić do utworzenia nowych instytucji na poziomie wspólnotowym lub międzynarodowym, o mandacie obejmującym cele wspólnotowe podobne do celów realizowanych przez beneficjentów programu.

               (23)

               Należy zapewnić możliwość włączenia do programu instytucji takich jak nowi beneficjenci, pod warunkiem że spełniają one kryteria kwalifikowalności określone w niniejszej decyzji.

               (24)

               Środki konieczne do wdrożenia niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (10).

               (25)

               W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia do selekcji nowych beneficjentów programu oraz do wprowadzania odpowiednich zmian w załączniku. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej decyzji, poprzez jej uzupełnienie nowymi elementami innymi niż istotne, muszą one zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

               (26)

               Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (11) (rozporządzenie finansowe) oraz rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002, które zabezpieczają interesy finansowe Wspólnoty, należy stosować z uwzględnieniem zasad prostoty i spójności w wyborze instrumentów budżetowych, ograniczenia liczby przypadków, w których Komisja jest bezpośrednio odpowiedzialna za ich wdrożenie i zarządzanie nimi, a także wymaganego stopnia proporcjonalności między kwotą zasobów a obciążeniem administracyjnym związanym z ich wykorzystaniem.

               (27)

               Kryzys finansowy podkreślił konieczność reformy modeli regulacji i nadzoru dla sektora finansowego Unii Europejskiej. W swoim komunikacie zatytułowanym „Realizacja europejskiego planu naprawy” Komisja ogłosiła zamiar przedstawienia koniecznych wniosków legislacyjnych należycie uwzględniających konkluzje grupy de Larosière’a. Rada Europejska z dni 19–20 marca 2009 r. zgodziła się, że istnieje potrzeba poprawy regulacji i nadzoru w odniesieniu do instytucji finansowych w Unii Europejskiej, a podstawę działania powinno stanowić sprawozdanie grupy de Larosière’a. Komisja powinna jak najszybciej, a w każdym razie nie później niż dnia 1 lipca 2010 r., przedstawić odpowiednie wnioski Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

               (28)

               Niniejsza decyzja powinna przewidywać możliwość współfinansowania działalności określonych instytucji, które dążą do osiągnięcia celów będących przedmiotem interesu wspólnotowego w kwestiach ogólnowspólnotowych w dziedzinie usług finansowych oraz opracowywania i zatwierdzania standardów lub nadzorowania procedur stanowienia standardów w obszarach sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych.

               (29)

               Proponuje się wspólnotowe finansowanie dokładnie określonej i ograniczonej liczby najważniejszych instytucji działających w obszarze usług finansowych. W obecnych ramach instytucjonalnych nowe mechanizmy finansowania zapewnią stabilne, zdywersyfikowane, solidne i odpowiednie finansowanie, dzięki któremu instytucje te będą mogły sprawnie i w sposób niezależny realizować swoje zadania związane ze Wspólnotą lub leżące w publicznym interesie Wspólnoty. Wsparcie finansowe zostanie przyznane zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu finansowym oraz w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2342/2002.

               (30)

               Ponieważ cele niniejszej decyzji nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na jej rozmiary i skutki możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres
   Niniejszym ustanawia się na okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. program wspólnotowy (zwany dalej „programem”), służący wspieraniu działalności instytucji, które przyczyniają się do osiągnięcia celów polityki Wspólnoty w odniesieniu do konwergencji w zakresie nadzoru i współpracy w dziedzinie usług finansowych oraz w odniesieniu do sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych.
   Artykuł 2
   Cele
   1.   Ogólnym celem programu jest poprawa warunków działania rynku wewnętrznego poprzez wspieranie funkcjonowania, działalności lub działań określonych instytucji w dziedzinach usług finansowych, sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych.
   2.   Wsparciem w ramach programu objęte są następujące formy działalności:

               a)

               działalność służąca realizacji polityki Wspólnoty mającej na celu osiągnięcie konwergencji w zakresie nadzoru, w szczególności poprzez szkolenie personelu krajowych organów nadzoru oraz zarządzanie projektami w zakresie technologii informatycznych w obszarze usług finansowych; oraz

               b)

               działalność w zakresie przygotowywania lub wnoszenia wkładu w opracowywanie, stosowanie, ocenę lub monitorowanie standardów lub monitorowanie procedur stanowienia standardów, służąca wdrażaniu polityk Wspólnoty w dziedzinie sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych.

         3.   Wdrażanie programu nie może naruszać niezależności komitetów organów nadzoru przewidzianych w decyzjach 2009/77/WE, 2009/78/WE i 2009/79/WE.
   Artykuł 3
   Dostęp do programu
   Aby kwalifikować się do finansowania wspólnotowego w ramach programu, beneficjent musi spełniać następujące warunki:

               a)

               posiadać status osoby prawnej o charakterze niezarobkowym, której celem jest wspieranie interesu publicznego i która dąży do osiągnięcia celów będących przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego w rozumieniu art. 162 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002; oraz

               b)

               w chwili przyznania dotacji nie może znajdować się w żadnej z sytuacji, o których mowa w art. 93 ust. 1, art. 94 i art. 96 ust. 2 lit. a) rozporządzenia finansowego.

         Artykuł 4
   Beneficjenci programu
   1.   Z pomocy w ramach programu korzystają beneficjenci wymienieni w załączniku.
   2.   Beneficjenci prowadzący działalność międzynarodową w państwach trzecich, tacy jak IASCF i PIOB, przestają korzystać z programu, jeśli po upływie pierwszych dwóch lat współfinansowania nie uczynili znaczących postępów w kierunku zapewnienia, aby neutralne mechanizmy finansowania stanowiły większość ich całkowitego finansowania, także z podmiotów z krajów trzecich.
   Artykuł 5
   Przyznanie dotacji
   1.   Komisja przyznaje finansowanie w ramach programu w formie dotacji i tylko po przedłożeniu odpowiedniego programu pracy i szacowanego budżetu całkowitego.
   2.   Finansowanie wspólnotowe jest przyznawane w formie dotacji operacyjnych lub dotacji na działania, pod następującymi warunkami:

               a)

               w przypadku beneficjentów wymienionych w sekcji A załącznika finansowanie wspólnotowe musi być przyznawane wyłącznie w formie dotacji operacyjnych; oraz

               b)

               w odniesieniu do beneficjentów wymienionych w sekcji B załącznika:

                           (i)

                           beneficjenci mogą dokonać wyboru między dotacjami na działania a dotacjami operacyjnymi; oraz

                           (ii)

                           przekazując Komisji zgodnie z ust.1 program działań i szacowany całkowity budżet, beneficjent musi przekazać Komisji pisemne potwierdzenie, że wniosek o finansowanie nie narusza niezależności komitetu organów nadzoru, któremu beneficjent udziela wsparcia administracyjnego.

         3.   Dotacje operacyjne przyznaje się wyłącznie na finansowanie kosztów operacyjnych i wydatków ponoszonych przez beneficjentów, w tym związanych z prowadzeniem sekretariatów i wynagrodzeniami dla pracowników.
   W przypadku ponownego przyznania dotacje operacyjne nie są zmniejszane w sposób automatyczny.
   4.   Dotacje na działania przyznawane są wyłącznie na działalność określoną w art. 6, o ile spełnione są poniższe warunki:

               a)

               ich wyłącznym celem musi być umożliwienie beneficjentom wymienionym w sekcji B załącznika udzielania wsparcia administracyjnego komitetom organów nadzoru celem opracowywania i wdrażania projektów, określonych w decyzjach przyznających dotacje na działania; oraz

               b)

               funkcja beneficjentów wymienionych w sekcji B załącznika, polegająca na zapewnieniu wsparcia administracyjnego, musi być wyraźnie określona w ich statutach.

         Funkcja polegająca na zapewnianiu wsparcia administracyjnego, o której mowa w lit. b), stanowi jedyny cel beneficjentów wymienionych w sekcji B załącznika i obejmuje prowadzenie działalności określonej w art. 6 na rzecz komitetów organów nadzoru.
   5.   Komisja podejmuje decyzje o wysokości kwot oraz maksymalnych udziałów w finansowaniu oraz podaje te decyzje do wiadomości publicznej.
   Artykuł 6
   Kwalifikująca się działalność beneficjentów dotacji na działania
   Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 3 oraz art. 3 i 5, za kwalifikującą się do dotacji na działania w ramach określonych projektów o wymiarze wspólnotowym uznaje się następującą działalność:

               a)

               projekty w dziedzinie technologii informacyjnej;

               b)

               programy szkoleń oraz programy oddelegowania pracowników krajowych organów nadzoru;

               c)

               organizacja konferencji, seminariów, sesji szkoleniowych oraz spotkań ekspertów;

               d)

               przygotowywanie i publikowanie publikacji, przygotowywanie i realizacja innych działań informacyjnych;

               e)

               prowadzenie badań naukowych i sporządzanie analiz; oraz

               f)

               inna określona działalność w zakresie wsparcia prawa wspólnotowego i polityk wspólnotowych w dziedzinie rachunkowości i badania sprawozdań finansowych, konwergencji nadzoru lub współpracy.

         Artykuł 7
   Wybór nowych beneficjentów
   1.   Komisja może dokonać wyboru nowych beneficjentów programu i odpowiednich zmian w załączniku. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej decyzji poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 2.
   2.   Aby kwalifikować się jako nowy beneficjent, instytucja musi spełniać kryteria określone w art. 3 oraz co najmniej jedno z poniższych kryteriów:

               a)

               musi być bezpośrednim następcą jednego z beneficjentów wymienionych w załączniku;

               b)

               musi prowadzić działalność wspierającą wdrażanie polityk wspólnotowych mających na celu zapewnienie konwergencji w dziedzinie nadzoru oraz współpracy w obszarze usług finansowych; lub

               c)

               musi być bezpośrednio zaangażowana w proces przygotowywania lub wnoszenia wkładu w opracowywanie, stosowanie, ocenę lub monitorowanie standardów międzynarodowych lub monitorowanie procedur stanowienia standardów, służący wdrażaniu polityk Wspólnoty w dziedzinie sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych.

         3.   W przypadku gdy instytucja wybrana przez Komisję jako nowy beneficjent:

               a)

               spełnia kryterium określone w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, może zostać jej przyznana dotacja jej poprzednika wymienionego w załączniku, pod warunkiem że w przypadku dotacji na działania instytucja ta spełnia także kryteria dotyczące kwalifikującej się działalności określone w art. 6; lub

               b)

               spełnia kryteria dotyczące kwalifikującej się działalności określone w art. 6 oraz kryteria określone w ust. 2 lit. b) lub c) niniejszego artykułu, może zostać jej przyznana dotacja na działania.

         Na mocy lit. b) niniejszego ustępu maksymalna kwota finansowania dostępna w ramach dotacji na działanie nie może przekraczać w skali rocznej środków niewykorzystanych w ramach przyznanych zgodnie z art. 9 dotacji na określone działania lub dotacji operacyjnych.
   Artykuł 8
   Przejrzystość
   Każdy beneficjent finansowania, które zostało przyznane w ramach programu, wskazuje w dobrze widocznym miejscu, takim jak strona internetowa, publikacja lub sprawozdanie roczne, że otrzymuje wsparcie finansowe z budżetu Unii Europejskiej.
   Artykuł 9
   Przepisy finansowe
   1.   Koperta finansowa na wdrożenie niniejszej decyzji w latach 2010–2013 wynosi 38 700 000 EUR. W ramach tej koperty środki na zobowiązania beneficjentów wymienionych w sekcji B załącznika wynoszą co najmniej 13 500 000 EUR, środki dla IASCF nie przekraczają 12 750 000 EUR, a środki dla EFRAG nie przekraczają 11 250 000 EUR.
   2.   Na roczną wysokość środków przyznawanych zgodnie z niniejszą decyzją każdego roku władza budżetowa udziela zezwolenia w granicach ram finansowych.
   3.   Przedstawiając władzom budżetowym pierwszy wniosek o przyznanie środków dla IASCF w ramach wstępnego projektu budżetu, Komisja – miesiąc przed złożeniem tego wniosku – składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie reform zarządzania IASCF. Sprawozdanie oceniane jest w odpowiedni sposób przez Parlament Europejski i Radę. Sprawozdanie to koncentruje się na strukturze i procesach zarządzania, w tym składzie rady nadzorczej i jej kompetencjach, a w szczególności na tym, czy może ona w przejrzysty i skuteczny sposób realizować zadania leżące w interesie publicznym. Określa ono także postępy w odniesieniu do planów działania dla państw trzecich, mających na celu stosowanie MSSF do ich krajowych emitentów.
   4.   Przedstawiając w ramach wstępnego projektu budżetu władzom budżetowym pierwszy wniosek o przyznanie środków na rok następujący po pierwszych dwóch latach finansowania IASCF i PIOB, Komisja – miesiąc przed złożeniem tego wniosku – składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ukazujące, czy IASCF i PIOB uczyniły znaczące postępy w kierunku zapewnienia, aby neutralne mechanizmy finansowania stanowiły większość ich całkowitego finansowania, także z podmiotów z państw trzecich. Sprawozdanie oceniane jest w odpowiedni sposób przez Parlament Europejski i Radę, tak aby sprawdzić, czy poczyniono znaczące postępy na drodze do neutralnego finansowania, w tym pochodzącego z podmiotów z państw trzecich.
   Artykuł 10
   Wdrożenie
   Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu finansowym i w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2342/2002.
   Artykuł 11
   Monitorowanie
   1.   Komisja zapewnia:

               a)

               coroczne przedstawianie przez beneficjenta sprawozdania technicznego i finansowego z postępu prac dla każdego działania finansowanego w ramach programu z dotacji na działania, oraz sprawozdania końcowego po zakończeniu realizacji działania; oraz

               b)

               dla każdego programu działań finansowanego w ramach programu z dotacji operacyjnych – coroczne przedstawianie przez beneficjenta sprawozdania z działalności i sprawozdania finansowego w sprawie wdrażania programu działania oraz sprawozdania końcowego po upływie terminu ubiegania się o finansowanie wspólnotowe.

         Komisja określa formę i treść sprawozdań, o których mowa w lit. a) i b).
   2.   Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez Trybunał Obrachunkowy we współpracy z właściwymi krajowymi organami kontroli lub urzędami kontroli zgodnie z art. 248 Traktatu, lub wszelkiej kontroli przeprowadzanej zgodnie z art. 279 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) Traktatu, urzędnicy i pozostali pracownicy Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu, w tym kontrole wyrywkowe, dotyczące działań finansowanych w ramach programu, zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (12). W stosownych przypadkach Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wszczyna i prowadzi dochodzenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady (13).
   3.   Komisja zapewnia, aby umowy i porozumienia zawierane w związku z realizacją programu przewidywały w szczególności nadzór i kontrolę finansową przeprowadzane przez Komisję (lub każdego upoważnionego przez nią przedstawiciela), w tym OLAF, oraz w przypadku audytu, w razie konieczności na miejscu – przez Trybunał Obrachunkowy.
   4.   Personel Komisji oraz personel zewnętrzny upoważniony przez Komisję posiadają odpowiednie prawo dostępu, w szczególności do biur beneficjentów oraz do wszelkich informacji, w tym w formie elektronicznej, wymaganych do przeprowadzenia tego rodzaju kontroli.
   5.   Trybunał Obrachunkowy oraz OLAF mają takie same prawa – w szczególności w odniesieniu do dostępu – jak Komisja.
   6.   Beneficjent dotacji operacyjnej lub dotacji na działania przechowuje do wglądu Komisji wszystkie dokumenty dotyczące wydatków poniesionych w roku, na który została przyznana dotacja, w tym zbadane sprawozdania finansowe, przez okres pięciu lat od dokonania ostatniej płatności. Beneficjent otrzymujący taką dotację zapewnia udostępnienie Komisji, w stosownych przypadkach, dokumentów uzupełniających będących w posiadaniu partnerów lub członków.
   7.   Na podstawie wyników sprawozdań i kontroli wyrywkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja zapewnia w razie konieczności korektę pierwotnie zatwierdzonej wysokości wsparcia finansowego lub warunków jego przyznania, a także harmonogramu płatności.
   8.   Komisja zapewnia podjęcie wszystkich kroków niezbędnych w celu sprawdzenia, czy finansowane działania są realizowane prawidłowo i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji i rozporządzenia finansowego.
   Artykuł 12
   Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
   1.   Komisja zapewnia ochronę interesów finansowych Wspólnoty w trakcie realizacji działań finansowanych w ramach programu poprzez stosowanie środków zapobiegających oszustwom, korupcji i innym niezgodnym z prawem działaniom, poprzez skuteczne kontrole oraz odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – poprzez zastosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (14), rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999.
   2.   W odniesieniu do działań Wspólnoty finansowanych w ramach niniejszego programu pojęcie nieprawidłowości oznacza, zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, każde naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę dochodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.
   3.   Komisja zapewnia obniżenie, zawieszenie lub odzyskanie kwoty wsparcia finansowego przyznanego na dane działanie, jeżeli stwierdzone zostaną nieprawidłowości, w tym niezgodność z przepisami niniejszej decyzji lub decyzji indywidualnej lub z postanowieniami poszczególnej umowy lub porozumienia o przyznaniu wsparcia finansowego, lub jeżeli okaże się, że dane działanie zostało bez uprzedniej zgody Komisji zmienione w sposób sprzeczny z charakterem lub warunkami realizacji projektu.
   4.   Jeżeli nie dotrzymano terminów lub jeżeli stan realizacji działania uzasadnia jedynie część przyznanego wsparcia finansowego, beneficjent przedstawia Komisji uwagi w określonym terminie. Jeżeli beneficjent nie udzieli zadowalającej odpowiedzi, Komisja może anulować pozostałą część wsparcia finansowego i zażądać zwrotu wypłaconych kwot.
   5.   Komisja zapewnia, aby wszelkie nienależnie wypłacone kwoty zostały jej zwrócone. Od kwot niezwróconych w odpowiednim terminie naliczane są odsetki na warunkach określonych w rozporządzeniu finansowym.
   Artykuł 13
   Procedura komitetowa
   1.   Komisja jest wspierana przez komitet.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
   Artykuł 14
   Ocena
   1.   Nie później niż sześć miesięcy przed zakończeniem programu Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie osiągnięcia celów programu. Sprawozdanie opiera się między innymi na rocznych sprawozdaniach, o których mowa w art. 11 ust. 1.
   W sprawozdaniu tym oceniane są przynajmniej ogólna celowość i spójność programu, skuteczność jego realizacji oraz, zarówno ogólnie, jak i indywidualnie, skuteczność poszczególnych działań w odniesieniu do osiągnięcia celów określonych w art. 2.
   Sprawozdanie to jest przekazywane do wiadomości Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
   2.   Parlament Europejski i Rada decydują, zgodnie z Traktatem, czy program ma być kontynuowany po dniu 31 grudnia 2013 r.
   3.   Najszybciej jak to możliwe, a w każdym razie nie później niż dnia 1 lipca 2010 r., Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie konieczności przeprowadzenia dalszych reform systemu nadzoru finansowego w Unii Europejskiej, uwzględniając zobowiązania wynikające z Traktatu, oraz, w stosownych przypadkach, przedstawia konieczne wnioski legislacyjne.
   4.   Wraz ze wstępnym projektem budżetu na rok 2011 Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie ewentualnej korekty całkowitej koperty finansowej w odniesieniu do środków na zobowiązania dla beneficjentów wymienionych w sekcji B załącznika.
   5.   Do dnia 1 lipca 2010 r. Komisja przedstawia sprawozdanie w sprawie wzmocnienia europejskiej współpracy w nadzorze firm audytorskich.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 16 września 2009 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         C. MALMSTRÖM

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 25 marca 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 6 maja 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 27 lipca 2009 r.

      (3)  Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 25 z 29.1.2009, s. 18.

      (7)  Dz.U. L 25 z 29.1.2009, s. 23.

      (8)  Dz.U. L 25 z 29.1.2009, s. 28.

      (9)  Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 października 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie działań następczych w związku z metodą Lamfalussy’ego: przyszła struktura nadzoru (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (10)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

      (11)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (12)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

      (13)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.

      (14)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Beneficjenci, o których mowa w niniejszej decyzji, to:

         Sekcja A

      Beneficjenci w dziedzinie sprawozdawczości finansowej:

                  —

                  Europejska Grupa Doradcza ds. Sprawozdawczości Finansowej (European Financial Reporting Advisory Group, EFRAG),

                  —

                  Fundacja Komitetu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (International Accounting Standards Committee Foundation, IASCF).

            Beneficjenci w dziedzinie badania sprawozdań finansowych:

                  —

                  Rada Nadzoru nad Interesem Publicznym (Public Interest Oversight Board, PIOB).

         Sekcja B

      Instytucje, których celem jest udzielanie wsparcia administracyjnego Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych, Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru Bankowego oraz Komitetowi Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych, to:

                  —

                  w przypadku Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS) – CEBS Secretariat Limited, brytyjska spółka o odpowiedzialności ograniczonej gwarancją bez kapitału zakładowego (limited company by guarantee without share capital), z siedzibą statutową w Londynie, zarejestrowana w rejestrze handlowym (Companies House) pod numerem 5161108,

                  —

                  w przypadku Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych (CESR) – francuska organizacja o charakterze niezarobkowym („association loi 1901”), z siedzibą statutową w Paryżu, zarejestrowana pod numerem 441545308 w prefekturze policji (préfecture de police),

                  —

                  w przypadku Komitetu Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych (CEIOPS) – niemiecka organizacja o charakterze niezarobkowym (eingetragener Verein (e.V.)), z siedzibą statutową we Frankfurcie nad Menem, zarejestrowana pod numerem VR 12777 przez sąd rejonowy we Frankfurcie nad Menem (Amtsgericht Frankfurt am Main).


title: 2008/196/WE: Decyzja Rady z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Malezji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               5.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 60/30

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 lutego 2008 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Malezji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2008/196/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z rządem Malezji dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych („umowę”) zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z krajami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją 2007/210/WE (1).

               (4)

               Umowę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a rządem Malezji dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 94 z 4.4.2007, s. 26.


title: Decyzja Rady 2013/352/WPZiB z dnia 2 lipca 2013 r. zmieniająca decyzję 2012/440/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka

text:
               4.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/8

         DECYZJA RADY 2013/352/WPZiB
   z dnia 2 lipca 2013 r.
   zmieniająca decyzję 2012/440/WPZiB w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/440/WPZiB (1) w sprawie mianowania Stavrosa LAMBRINIDISA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) ds. Praw Człowieka. Mandat SPUE wygasa w dniu 30 czerwca 2014 r.

               (2)

               Na mocy decyzji 2012/440/WPZiB SPUE otrzymał finansową kwotę odniesienia obejmującą okres od dnia 25 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Należy ustalić nową finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.

               (3)

               Należy w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję 2012/440/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 5 ust. 1 decyzji 2012/440/WPZiB dodaje się akapit w brzmieniu:

      „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. wynosi 837 000 EUR.”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 200 z 27.7.2012, s. 21.


title: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 1997 r. dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0831

Dziennik Urzędowy L 348 , 18/12/1997 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 27 listopada 1997 r.dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii(97/831/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 235, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 228 ust. 3 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, podpisana w drodze wymiany listów w dniu 29 kwietnia 1997 r., powinna zostać zatwierdzona;Traktat nie przewiduje w odniesieniu do działań podejmowanych przez Wspólnotę w niektórych dziedzinach, których dotyczy Umowa innych uprawnień, poza ustanowionymi w jego art. 235,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz deklaracje do niej przyjęte przez Umawiające się Strony.Tekst Umowy, wykaz deklaracji oraz deklaracje załączone są do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 49 akapit drugi Umowy.Artykuł 3Prezydencja Rady, w przypadku gdy Rada podejmie taką decyzję, a w innym przypadku Komisja, przy udziale przedstawicieli członków Rady, reprezentują Wspólnotę w Radzie Współpracy powołanej na mocy art. 33 Umowy. Rada stanowi zwykłą większością głosów swoich członków.Stanowisko zajęte przez Wspólnotę w ramach Rady Współpracy Rada przyjmuje na wniosek Komisji, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów. Rada stanowi jednomyślnie jeżeli stanowisko dotyczy kwestii, w odniesieniu do których, w celu przyjęcia wewnętrznych zasad wspólnotowych, wymagana jest jednomyślność oraz zwykłą większością głosów gdy decyzja, której przyjęcie proponuje Rada Współpracy odnosi się do jej regulaminu.Decyzje podejmowane przez Radę Współpracy są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 4Niniejsza Decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 listopada 1997 r.W imieniu RadyM. FischbachPrzewodniczący[1] Dz.U. C 79 z 12.3.1997, str. 1.[2] Dz.U. C 325 z 27.10.1997.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2013/350/WPZiB z dnia 2 lipca 2013 r. zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie

text:
               4.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/3

         DECYZJA RADY 2013/350/WPZiB
   z dnia 2 lipca 2013 r.
   zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 stycznia 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/33/WPZiB (1) w sprawie mianowania Andreasa REINICKEGO Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Mandat ma wygasnąć dnia 30 czerwca 2013 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 12 miesięcy. Mandat powinien być poddany przeglądowi jesienią 2013 r. Przegląd ten powinien być zakończony do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Andreasa REINICKEGO jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie („procesu pokojowego”) zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 czerwca 2014 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taka decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w odniesieniu do procesu pokojowego.
   2.   Należą do nich między innymi:

               a)

               osiągnięcie kompleksowego pokoju na podstawie odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych (ONZ), zasad madryckich, harmonogramu działań, porozumień osiągniętych dotychczas przez strony oraz arabskiej inicjatywy pokojowej;

               b)

               wypracowanie rozwiązania opartego na koncepcji dwóch państw, w którym Izrael oraz demokratyczne, integralne terytorialnie, samodzielne, pokojowe i suwerenne państwo palestyńskie współistnieją w bezpiecznych i uznanych granicach, utrzymując normalne stosunki ze swoimi sąsiadami zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 (1967), 338 (1973), 1397 (2002) i 1402 (2002) oraz zgodnie z zasadami madryckimi;

               c)

               rozwiązanie konfliktu izraelsko-syryjskiego i izraelsko-libańskiego;

               d)

               rozwiązanie mające na celu rozstrzygnięcie kwestii statusu Jerozolimy jako przyszłej stolicy dwóch państw i sprawiedliwe, trwałe i uzgodnione rozwiązanie problemu uchodźców palestyńskich;

               e)

               dalsze działania w ramach procesu pokojowego zmierzające do uzgodnienia ostatecznego statusu i utworzenia państwa palestyńskiego, obejmujące także wzmocnienie roli kwartetu bliskowschodniego („kwartet”) jako strażnika przestrzegania harmonogramu działań, zwłaszcza w zakresie bieżącego nadzorowania realizacji zobowiązań obydwu stron w ramach tego harmonogramu i zgodnie ze wszystkimi staraniami na szczeblu międzynarodowym na rzecz zaprowadzenia ogólnego pokoju arabsko-izraelskiego;

         3.   Cele te są oparte na zobowiązaniu Unii do współpracy ze stronami i z partnerami w ramach społeczności międzynarodowej, zwłaszcza kwartetu, mającej na celu wykorzystanie wszystkich możliwości zapewnienia pokoju i godnej przyszłości wszystkim ludziom w tym regionie;
   4.   SPUE wspiera działania WP w regionie, w tym także działania w ramach kwartetu.
   Artykuł 3
   Mandat
   Aby zrealizować cele polityki, o których mowa w art. 2 mandat SPUE obejmuje:

               a)

               wnoszenie przez Unię aktywnego i skutecznego wkładu w działania i inicjatywy prowadzące do ostatecznego rozstrzygnięcia konfliktu izraelsko-palestyńskiego, a także konfliktów izraelsko-syryjskiego i izraelsko-libańskiego;

               b)

               ułatwianie i utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi stronami procesu pokojowego, innymi krajami tego regionu, członkami kwartetu i innymi właściwymi krajami, a także z ONZ i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, z myślą o współpracy we wzmacnianiu procesu pokojowego;

               c)

               zapewnienie stałej obecności Unii na odpowiednich forach międzynarodowych oraz wnoszenie wkładu w zarządzanie kryzysowe i zapobieganie kryzysom;

               d)

               obserwowanie i wspieranie negocjacji pokojowych między stronami oraz przedstawianie w imieniu Unii Europejskiej propozycji Unii dotyczących tych negocjacji;

               e)

               w odpowiedzi na prośby, przyczynianie się do wprowadzania w życie porozumień międzynarodowych osiągniętych przez strony oraz podejmowanie działań dyplomatycznych w przypadku nieprzestrzegania warunków tych porozumień;

               f)

               zwracanie szczególnej uwagi na czynniki mające wpływ na regionalny wymiar procesu pokojowego;

               g)

               podejmowanie konstruktywnych działań z sygnatariuszami porozumień w ramach procesu pokojowego, mających na celu wsparcie przestrzegania podstawowych zasad demokracji, w tym poszanowania praw człowieka i zasad praworządności;

               h)

               składanie wniosków dotyczących możliwości interwencji Unii w procesie pokojowym i najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii oraz prowadzonych przez Unię aktualnie działań związanych z procesem pokojowym, takich jak wkład Unii w reformy palestyńskie, wraz z aspektami politycznymi odpowiednich przedsięwzięć Unii w zakresie rozwoju;

               i)

               nadzorowanie działań obu stron związanych z realizacją harmonogramu i z kwestiami mogącymi zaszkodzić wynikom negocjacji w sprawie stałego statusu, aby umożliwić kwartetowi bardziej rzetelną ocenę wykonywania zobowiązań przez strony;

               j)

               składanie - w charakterze emisariusza ds. kontaktów z kwartetem – sprawozdań na temat postępów i przebiegu negocjacji oraz przyczynianie się do przygotowywania posiedzeń kwartetu w oparciu o stanowiska Unii i w koordynacji z innymi członkami kwartetu;

               k)

               przyczynianie się do realizacji polityki Unii w zakresie praw człowieka we współpracy z SPUE ds. Praw Człowieka, w tym wytycznych Unii dotyczących praw człowieka, zwłaszcza wytycznych dotyczących dzieci i konfliktów zbrojnych oraz dotyczących przemocy wobec kobiet i dziewcząt, zwalczania wszelkich form dyskryminacji wobec nich, jak również polityki Unii dotyczącej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1325 (2000) dotyczącej kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, także przez nadzorowanie i składanie sprawozdań na temat wydarzeń oraz formułowanie odnośnych zaleceń;

               l)

               przyczynianie się do lepszego zrozumienia roli Unii wśród podmiotów mających wpływ na opinię publiczną w regionie.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP. Aby wypełnić swój mandat i określone obowiązki w terenie, SPUE musi w pełni poświęcić się misji.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest najważniejszym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE prowadzone w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ).
   4.   W szczególności w trakcie swoich misji, SPUE ściśle współpracuje z biurem przedstawiciela UE w Jerozolimie, delegaturą Unii w Tel Awiwie, a także ze wszystkimi innymi właściwymi delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 506 500 EUR.
   2.   Wydatki pokrywane w ramach kwoty określonej w ust. 1 kwalifikują się do finansowania od dnia 1 lipca 2013 r. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami związanymi z mandatem. SPUE niezwłocznie i regularnie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą proponować oddelegowywanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub ESDZ również mogą być zatrudniani przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo danego państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, danej instytucji Unii lub ESDZ i wypełnia swoje obowiązki oraz działa w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe działy ESDZ lub delegatury Unii, by przyczynić się do spójności i zgodności ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE oraz członków jego personelu ustala się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/WE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatura Unii lub państwa członkowskie, zależnie od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania, zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkim członkom personelu bezpośrednio mu podlegającego, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa misji, w oparciu o wytyczne ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa specyficzne dla danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie jego zespołu rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, opracowane na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla obszaru misji przez ESDZ;

               d)

               zapewnia wprowadzanie w życie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz w ramach sprawozdawczości śródokresowej i sprawozdawczości z wykonania mandatu dostarcza Radzie, Komisji i WP pisemne sprawozdania na temat wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane poprzez sieć COREU. Na zalecenie WP lub KPiB, SPUE składa sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu, SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE wspiera ogólną koordynację polityczną Unii. Pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii, aby zrealizować cele polityczne Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również – w stosownych przypadkach – z działaniami innych SPUE aktywnych w regionie, w tym ze SPUE w południowym regionie Morza Śródziemnego. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Szef delegatury Unii i szefowie misji państw członkowskich utrzymują ścisłą współpracę ze SPUE w terenie. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej współpracy z szefem delegatury Unii w Tel Awiwie, zapewnia szefom Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) oraz Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) wskazówki na temat lokalnej sytuacji politycznej. W miarę potrzeb SPUE oraz cywilny dowódca operacji konsultują się wzajemnie. SPUE działa także w porozumieniu z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Pomoc w zakresie roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają pomocy przy dostarczaniu informacji w związku z roszczeniami i zobowiązaniami wynikającymi z mandatów poprzednich SPUE ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, oraz zapewniają w tym celu pomoc administracyjną i dostęp do odpowiednich akt.
   Artykuł 14
   Przegląd
   1.   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Na zakończenie swojego mandatu SPUE przedstawi Radzie, Komisji i WP sprawozdanie z postępu prac przed końcem października 2013 r., a na zakończenie mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   2.   Mandat SPUE podlega przeglądowi do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 19 z 24.1.2012, s. 17.

      (2)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.


title: 2008/343/WE: Decyzja Rady z dnia 29 kwietnia 2008 r. zmieniająca decyzję 2007/868/WE wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu

text:
               30.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 116/25

      DECYZJA RADY

   z dnia 29 kwietnia 2008 r.
   zmieniająca decyzję 2007/868/WE wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu
   (2008/343/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               20 grudnia 2007 r. Rada przyjęła decyzję 2007/868/WE (2).

               (2)

               25 lutego 2008 r. Rada przedstawiła Jose Marii SISONOWI uaktualnione oświadczenie dotyczące powodów, dla których utrzymuje jego dane w wykazie osób, grup i podmiotów podlegających środkom restrykcyjnym na mocy rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i wezwała pana SISONA do przedstawienia uwag w terminie jednego miesiąca. Pan SISON przedstawił Radzie swoje uwagi w piśmie z 24 marca 2008 r.; Rada przeanalizowała to pismo.

               (3)

               Rada stwierdziła, że pan SISON jest zamieszany w akty terrorystyczne w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (3) i że właściwe władze krajowe podjęły decyzje dotyczące pana SISONA zgodnie z art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska. Rada stwierdziła również, że wpisy dotyczące pana SISONA i Komunistycznej Partii Filipin w wykazie osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001, powinny zostać zmienione, tak by odpowiadały uaktualnionemu oświadczeniu dotyczącemu powodów.

               (4)

               Rada jest więc zdania, że pan SISON powinien nadal podlegać szczególnych środkom restrykcyjnym, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2580/2001,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Wpis dotyczący SISONA, Jose Marii (alias Armando Liwanag, alias Joma), w załączniku do decyzji Rady 2007/868/WE otrzymuje brzmienie:

      „SISON, Jose Maria (alias Armando Liwanag, alias Joma), ur. 8.2.1939 w Cabugao (Filipiny) – osoba odgrywająca wiodącą rolę w Komunistycznej Partii Filipin, w tym NPA”.

   Artykuł 2
   Wpis dotyczący Komunistycznej Partii Filipin w załączniku do decyzji Rady 2007/868/WE otrzymuje brzmienie:

      „Komunistyczna Partia Filipin, w tym Nowa Armia Ludowa – NPA, Filipiny, powiązana z Jose Marią SISONEM (alias Armando Liwanag, alias Joma, osoba odgrywająca wiodącą rolę w Komunistycznej Partii Filipin, w tym NPA)”.

   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70. Rozporządzenie ostatnio zmienione decyzją 2007/868/WE (Dz.U. L 340 z 22.12.2007, s. 100).

      (2)  Dz.U. L 340 z 22.12.2007, s. 100.

      (3)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93. Wspólne stanowisko ostatnio zmienione wspólnym stanowiskiem 2007/871/WPZiB (Dz.U. L 340 z 22.12.2007, s. 109).


				|

		52014PC0256

			Wniosek DECYZJA RADY w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich protokołu zmieniającego umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej /* COM/2014/0256 final - 2014/0134 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
 1)      Kontekst wniosku
 110 || ·                   Podstawa i cele wniosku / Kontekst ogólny Umowa o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Gruzją została wynegocjowana na podstawie przyjętej w czerwcu 2009 r. decyzji Rady upoważniającej do otwarcia rokowań. Umowa została podpisana w dniu 2 grudnia 2010 r.
 120 || Republika Chorwacji przystąpiła do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r. Na podstawie art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Chorwacja zobowiązała się do przystąpienia do umów zawartych lub podpisanych przez państwa członkowskie i Unię z jednym lub większą liczbą państw trzecich lub z organizacją międzynarodową. W wyniku rokowań sporządzono protokół, w którym uwzględniono niezbędne z uwagi na przystąpienie Chorwacji do UE zmiany dostosowujące umowę pod względem językowym. Zgodnie z wymienionym powyżej art. 6 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 5 TFUE podpisanie protokołu zostało zatwierdzone decyzją z dnia [...], a dnia [...] protokół został podpisany. Obecnie protokół należy zatwierdzić na podstawie art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE w związku z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia.
 130 || ·                   Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Postanowienia protokołu zastępują lub uzupełniają istniejące postanowienia umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Gruzją.
 140 || ·                   Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Umowa z Gruzją była pierwszą kompleksową umową o transporcie lotniczym podpisaną z ważnym partnerem w obszarze lotnictwa w regionie Kaukazu. Wpisuje się ona w ramy polityki zewnętrznej Unii w zakresie lotnictwa ustanowionej komunikatem Komisji COM(2005)79: „Rozwój programu polityki zewnętrznej w zakresie lotnictwa wspólnotowego”, a ostatnio znowelizowanej komunikatem Komisji COM(2012)556: „Unijna polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa – jak sprostać przyszłym wyzwaniom?” oraz powiązanymi wnioskami Rady.
 2)      Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena wpływu
   || ·                                            Konsultacje z zainteresowanymi stronami
 211 || Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Nie dotyczy
 212 || Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia Nie dotyczy
 3)      ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
 305 || ·                   Krótki opis proponowanych środków Protokół zapewnia wprowadzenie do umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Gruzją niezbędnych zmian w związku z przystąpieniem Chorwacji do UE w dniu 1 lipca 2013 r.
 310 || ·                   Podstawa prawna Artykuł 100 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia.
 4)      Wpływ na budżet
 409 || Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.
 5)      INFORMACJE DODATKOWE
 570 || ·                   Szczegółowe omówienie wniosku Do Rady kieruje się wniosek o zatwierdzenie protokołu zmieniającego umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Gruzją.
2014/0134 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie zawarcia w imieniu Unii
Europejskiej i jej państw członkowskich protokołu
zmieniającego umowę o wspólnym obszarze lotniczym między
Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej
strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia
przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100
ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a),
uwzględniając
Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2
akapit drugi,
uwzględniając
wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu
Europejskiego[1],

a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       Zgodnie z decyzją Rady 2014/.../UE[2] protokół
zmieniający umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią
Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a
Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia
Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”)
został podpisany, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
(2)       Protokół należy
zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół zmieniający umowę o
wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej
państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej
strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do
Unii Europejskiej, zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii i jej
państw członkowskich[3].

Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się
przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do
złożenia w imieniu Unii i jej państw członkowskich aktu
zatwierdzenia, o którym mowa w art. 3 protokołu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem
jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący
[1]               Dz.U.  z , s. .
[2]               Dz.U. […] z […], s. […].
[3]               Tekst protokołu
został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
(Dz.U. ……….) wraz z decyzją o jego podpisaniu.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1796 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Konfederacją Szwajcarską stowarzyszającej Konfederację Szwajcarską z programem „Horyzont 2020” – programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej uzupełniającym „Horyzont 2020” i regulującej uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w działaniach ITER prowadzonych przez Fusion for Energy

text:
               8.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 263/8

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1796
   z dnia 1 października 2015 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Konfederacją Szwajcarską stowarzyszającej Konfederację Szwajcarską z programem „Horyzont 2020” – programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej uzupełniającym „Horyzont 2020” i regulującej uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w działaniach ITER prowadzonych przez Fusion for Energy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a), art. 218 ust. 7 i art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Konfederacją Szwajcarską stowarzyszająca Konfederację Szwajcarską z programem „Horyzont 2020” – programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej uzupełniającym „Horyzont 2020” i regulująca uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w działaniach ITER prowadzonych przez Fusion for Energy (zwana dalej „Umową”) została podpisana w imieniu Unii Europejskiej dnia 5 grudnia 2014 r. zgodnie z decyzją Rady nr 2014/953/UE (1).

               (2)

               Umowa została zawarta przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej dnia 5 grudnia 2014 r. zgodnie z decyzją Rady nr 2014/954/Euratom (2).

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Konfederacją Szwajcarską stowarzyszająca Konfederację Szwajcarską z programem „Horyzont 2020” – programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej uzupełniającym „Horyzont 2020” i regulująca uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w działaniach ITER prowadzonych przez Fusion for Energy zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 Umowy (4).
   Artykuł 3
   Komisja przyjmuje stanowisko Unii, które ma zostać zajęte w ramach Komitetu Badawczego Szwajcaria/Wspólnoty w odniesieniu do decyzji tego komitetu przyjętych na podstawie art. 5 ust. 2 Umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 1 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         É. SCHNEIDER

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/953/UE z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Konfederacją Szwajcarską stowarzyszającej Konfederację Szwajcarską z programem „Horyzont 2020” – programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej uzupełniającym „Horyzont 2020” i regulującej uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w działaniach ITER prowadzonych przez Fusion for Energy (Dz.U. L 370 z 30.12.2014, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2014/954/Euratom z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie zatwierdzenia zawarcia przez Komisję Europejską – w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej – Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Konfederacją Szwajcarską stowarzyszającej Konfederację Szwajcarską z programem „Horyzont 2020” — programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej uzupełniającym „Horyzont 2020” i regulującej uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w działaniach ITER prowadzonych przez Fusion for Energy (Dz.U. L 370 z 30.12.2014, s. 19).

      (3)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 370 z 30.12.2014 wraz z decyzją w sprawie podpisania.

      (4)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2012/176/UE: Decyzja Rady z dnia 8 marca 2012 r. dotycząca zawarcia Protokołu do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych

text:
               28.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 marca 2012 r.
   dotycząca zawarcia Protokołu do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych
   (2012/176/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (i) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Królestwo Maroka w programach unijnych (zwany dalej „protokołem”) został podpisany w imieniu Unii w dniu 7 października 2010 r.

               (2)

               W związku z wejściem w życie Traktatu z Lizbony dnia 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych.
   Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji, przewidzianej w art. 10 protokołu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 marca 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. BØDSKOV

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               28.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/2

         PROTOKÓŁ
   do Układu euro-śródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
   z jednej strony, oraz
   KRÓLESTWO MAROKA, zwane dalej „Marokiem”,
   z drugiej strony,
   zwane dalej razem „Stronami”,
   MAJĄC NA UWADZE, ŻE:

               (1)

               W dniu 26 lutego 1996 r. Maroko zawarło Układ euro-śródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Marokiem z drugiej strony (1) (zwany dalej „układem śródziemnomorskim”).

               (2)

               Rada Europejska w Brukseli w dniach 17–18 czerwca 2004 r. z zadowoleniem przyjęła wniosek Komisji dotyczący europejskiej polityki sąsiedztwa i zatwierdziła związane z tym konkluzje Rady z dnia 14 czerwca 2004 r.

               (3)

               Rada wielokrotnie przyjmowała później konkluzje wspierające tę politykę.

               (4)

               W dniu 5 marca 2007 r. Rada wyraziła poparcie dla ogólnego i całościowego podejścia nakreślonego w komunikacie Komisji z dnia 4 grudnia 2006 r., aby umożliwić krajom partnerskim objętym europejską polityką sąsiedztwa udział – na podstawie ich osiągnięć i gdy pozwalają na to stosowne podstawy prawne – w agencjach i programach wspólnotowych.

               (5)

               Maroko wyraziło chęć uczestnictwa w szeregu programów unijnych.

               (6)

               Szczegółowe ustalenia mające zastosowanie do udziału Maroka w każdym z poszczególnych programów, w szczególności dotyczące wkładu finansowego oraz procedur sprawozdawczych i procedur oceny, należy określić w ramach protokołu między Komisją Europejską a właściwymi organami Maroka,

         UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zezwala się Maroku na udział we wszystkich bieżących i przyszłych programach unijnych otwartych na uczestnictwo Maroka zgodnie ze stosownymi przepisami o przyjęciu tych programów.
   Artykuł 2
   Maroko wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii odpowiadający swojemu uczestnictwu w poszczególnych programach.
   Artykuł 3
   Przedstawiciele Maroka są upoważnieni do uczestniczenia w charakterze obserwatorów i w zakresie dotyczącym Maroka, w pracach komitetów zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, w które Maroko wnosi wkład finansowy.
   Artykuł 4
   Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Maroka podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom, jakie w zakresie danych programów mają zastosowanie do państw członkowskich.
   Artykuł 5
   Szczegółowe ustalenia dotyczące udziału Maroka w każdym z programów, w szczególności należnego wkładu finansowego oraz procedur sprawozdawczych i procedur oceny, zostaną określone w protokole ustaleń między Komisją a właściwymi organami Maroka, na podstawie kryteriów ustalonych w stosownych programach.
   Jeżeli Maroko zwróci się o pomoc zewnętrzną Unii w celu uczestnictwa w określonym programie na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (2) lub na mocy jakiegokolwiek innego, przyjętego w przyszłości, podobnego rozporządzenia dotyczącego pomocy zewnętrznej Unii na rzecz Maroka, warunki korzystania przez Maroko z pomocy zewnętrznej Unii należy określić w umowie finansowej, w szczególności zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006.
   Artykuł 6
   Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), każdy protokół ustaleń zawarty na mocy art. 5 niniejszego protokołu musi stanowić, że kontrola finansowa lub audyty lub inne kontrole, w tym dochodzenia administracyjne, będą prowadzone przez Komisję, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz Trybunał Obrachunkowy, lub z ich upoważnienia.
   Należy przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące kontroli finansowej i audytów, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot bezprawnie wypłaconych, przyznające Komisji, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz Trybunałowi Obrachunkowemu uzyskanie uprawnień odpowiadających ich uprawnieniom w odniesieniu do beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę w Unii.
   Artykuł 7
   Niniejszy protokół ma zastosowanie w okresie obowiązywania układu euro-śródziemnomorskiego.
   Strony podpisują i zatwierdzają niniejszy protokół zgodnie ze swoimi właściwymi procedurami.
   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy protokół poprzez powiadomienie na piśmie drugiej Strony. Protokół przestaje obowiązywać sześć miesięcy od daty takiego powiadomienia.
   Wypowiedzenie niniejszego protokołu przez którąkolwiek ze Stron nie ma wpływu na kontrole przeprowadzane, w razie potrzeby, na mocy postanowień art. 5 lub 6.
   Artykuł 8
   Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego protokołu, a następnie co trzy lata, Strony mogą dokonać przeglądu wdrażania niniejszego protokołu w oparciu o rzeczywisty udział Królestwa Maroka w programach unijnych.
   Artykuł 9
   Niniejszy protokół ma zastosowanie, z jednej strony, w odniesieniu do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony – do terytorium Królestwa Maroka.
   Artykuł 10
   Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym strony powiadomią się wzajemnie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu swoich stosownych procedur niezbędnych do tego celu.
   Artykuł 11
   Niniejszy protokół stanowi integralną część układu.
   Artykuł 12
   Niniejszy protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.

      Съставено в Брюксел на тринадесети декември две хиляди и десета година.
      Hecho en Bruselas, el trece de diciembre de dos mil diez.
      V Bruselu dne třináctého prosince dva tisíce deset
      Udfærdiget i Bruxelles den trettende december to tusind og ti.
      Geschehen zu Brüssel am dreizehnten Dezember zweitausendzehn.
      Kahe tuhande kümnenda aasta detsembrikuu kolmeteistkümnendal päeval Brüsselis.
      Έγινε στις Βρυξέλλες στις δεκατρείς Δεκεμβρίου δύο χιλιάδες δέκα.
      Done at Brussels on the thirteenth day of December in the year two thousand and ten.
      Fait à Bruxelles, le treize décembre deux mille dix.
      Fatto a Bruxelles, addì tredici dicembre duemiladieci.
      Briselē, divi tūkstoši desmitā gada trīspadsmitajā decembrī.
      Priimta du tūkstančiai dešimtų metų gruodžio tryliktą dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizedik év december tizenharmadik napján.
      Magħmul fi Brussell, fit-tlettax-il jum ta' Diċembru tas-sena elfejn u għaxra.
      Gedaan te Brussel, de dertiende december tweeduizend tien.
      Sporządzono w Brukseli dnia trzynastego grudnia roku dwa tysiące dziesiątego.
      Feito em Bruxelas, em treze de Dezembro de dois mil e dez.
      Întocmit la Bruxelles, la treisprezece decembrie două mii zece.
      V Bruseli dňa trinásteho decembra dvetisícdesať.
      V Bruslju, dne trinajstega decembra leta dva tisoč deset.
      Tehty Brysselissä kolmantenatoista päivänä joulukuuta vuonna kaksituhattakymmenen.
      Som skedde i Bryssel den trettonde december tjugohundratio.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         За Кралство Мароко
         Por el Reino de Marruecos
         Za Marocké království
         For Kongeriget Marokko
         Für das Königreich Marokko
         Maroko Kuningriigi nimel
         Για το Βασίλειο του Μαρόκου
         For the Kingdom of Morocco
         Pour le Royaume du Maroc
         Per il Regno del Marocco
         Marokas Karalistes vārdā –
         Maroko Karalystės vardu,
         A Marokkói Királyság részéről
         Għar-Renju tal-Marokk
         Voor het Koninkrijk Marokko
         W imieniu Królestwa Maroka
         Pelo Reino de Marrocos
         Pentru Regatul Maroc
         Za Marocké kráľovstvo
         Za Kraljevino Maroko
         Marokon kuningaskunnan puolesta
         För Konungariket Marocko

      (1)  Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.


title: 2010/275/: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 10 maja 2010 r. w sprawie zarządzania łączonymi pożyczkami dwustronnymi na rzecz Republiki Greckiej oraz zmieniająca decyzję EBC/2007/7 (EBC/2010/4

text:
               13.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 119/24

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 10 maja 2010 r.
   w sprawie zarządzania łączonymi pożyczkami dwustronnymi na rzecz Republiki Greckiej oraz zmieniająca decyzję EBC/2007/7
   (EBC/2010/4)
   (2010/275/UE)
   ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 132,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej „Statutem ESBC”), w szczególności jego art. 17 i 21,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 17 Statutu ESBC w celu przeprowadzania swoich operacji Europejski Bank Centralny (EBC) może otwierać rachunki bankowe instytucjom kredytowym, organom publicznym i innym uczestnikom rynku.

               (2)

               Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 Statutu ESBC EBC może działać jako agent skarbowy na rzecz instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, rządów centralnych, władz regionalnych, lokalnych lub innych władz publicznych, innych instytucji lub przedsiębiorstw publicznych państw członkowskich.

               (3)

               Niniejsza decyzja nawiązuje do umowy pożyczki (zwanej dalej „umową pożyczki”) pomiędzy państwami członkowskimi, których walutą jest euro (innymi niż Republika Grecka oraz Republika Federalna Niemiec), oraz KfW, instytucją działającą w interesie publicznym, według instrukcji i z wykorzystaniem gwarancji Republiki Federalnej Niemiec (zwanymi dalej „pożyczkodawcami”), a Republiką Grecką (zwaną dalej „pożyczkobiorcą”) oraz Bank of Greece występującym jako agent pożyczkobiorcy.

               (4)

               Niniejsza decyzja nawiązuje do umowy pomiędzy wierzycielami (zwanej dalej „umową pomiędzy wierzycielami”) pomiędzy państwami członkowskimi, których walutą jest euro, innymi niż Republika Grecji, na mocy której zarządzanie łączonymi pożyczkami dwustronnymi udzielonymi zgodnie z umową pożyczki powierzono Komisji Europejskiej.

               (5)

               Zgodnie z umową pomiędzy wierzycielami państwa członkowskie, których walutą jest euro, inne niż Republika Grecji, upoważniają Komisję Europejską do zorganizowania łączonych pożyczek dwustronnych na rzecz Republiki Greckiej oraz do reprezentowania ich przy zarządzaniu tymi pożyczkami. Artykuł 3 umowy pomiędzy wierzycielami upoważnia Komisję do otwarcia w EBC na rzecz pożyczkodawców rachunku, który będzie wykorzystywany do realizacji wszystkich płatności dokonywanych w imieniu pożyczkodawców i pożyczkobiorcy w kontekście umowy pożyczki. Umowa pomiędzy wierzycielami zawiera niezbędne postanowienia w zakresie wypłaty pożyczek i ich spłaty.

               (6)

               Niezbędne jest określenie zasad dotyczących rachunku pieniężnego, który zostanie otwarty w EBC w związku z obsługą umowy pożyczki i umowy pomiędzy wierzycielami.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji EBC/2007/7 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie warunków uczestnictwa w systemie TARGET2-ECB (1) EBC może akceptować jako klientów wyłącznie banki centralne oraz organizacje europejskie i międzynarodowe. Obsługa umowy pożyczki i umowy pomiędzy wierzycielami wymaga rozszerzenia kręgu podmiotów mogących być klientami EBC,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiana decyzji EBC/2007/7
   W decyzji EBC/2007/7 art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

      „2.   EBC może akceptować jako klientów wyłącznie banki centralne, organizacje europejskie i międzynarodowe oraz – na podstawie jednorazowych decyzji Rady Prezesów – rządy centralne państw członkowskich Unii Europejskiej lub podmioty publiczne upoważnione przez te rządy centralne do występowania w ich imieniu.”.

   Artykuł 2
   Otwarcie rachunku
   W związku z umową pożyczki EBC, na wniosek Komisji Europejskiej, otwiera rachunek na rzecz pożyczkodawców.
   Artykuł 3
   Przyjmowanie płatności na rachunku
   EBC przyjmuje do realizacji na rachunku prowadzonym na rzecz pożyczkodawców wyłącznie płatności związane z umową pożyczki.
   Artykuł 4
   Przyjmowanie instrukcji
   W odniesieniu do rachunku prowadzonego na rzecz pożyczkodawców EBC przyjmuje i realizuje wyłącznie instrukcje Komisji Europejskiej; EBC nie przyjmuje instrukcji od poszczególnych pożyczkodawców.
   Artykuł 5
   Oprocentowanie
   EBC wypłaca odsetki od salda rachunku prowadzonego na rzecz pożyczkodawców w wysokości odpowiadającej mającej zastosowanie stopie depozytu w banku centralnym na koniec dnia, przy użyciu metody naliczania przyjmującej, że rok wynosi 360 dni (actual/360 basis).
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 maja 2010 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 10 maja 2010 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 237 z 8.9.2007, s. 71.