title: 2011/853/UE: Decyzja Rady z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym

text:
               20.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 336/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 listopada 2011 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym
   (2011/853/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 16 lipca 1999 r. Rada upoważniła Komisję, aby ta w imieniu Wspólnoty Europejskiej prowadziła na forum Rady Europy negocjacje w sprawie konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym.

               (2)

               Rada Europy przyjęła Europejską konwencję o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym („konwencję”) w dniu 24 stycznia 2001 r.

               (3)

               Konwencja ustanawia ramy regulacyjne, które są prawie identyczne z tymi, które zawiera dyrektywa 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie (1).

               (4)

               Konwencja weszła w życie w dniu 1 lipca 2003 r. i jest otwarta do podpisu dla Unii i jej państw członkowskich.

               (5)

               Dzięki podpisaniu konwencji łatwiej byłoby rozszerzyć poza granice Unii stosowanie przepisów, które są podobne do przepisów dyrektywy 98/84/WE, oraz ustanowić prawo o usługach opartych na dostępie warunkowym, które miałoby zastosowanie na całym kontynencie europejskim.

               (6)

               Przyjmując dyrektywę 98/84/WE, Unia skorzystała ze swoich kompetencji wewnętrznych w dziedzinach objętych zakresem konwencji, z wyjątkiem jej art. 6 i 8 w zakresie, w jakim art. 8 odnosi się do środków na mocy art. 6. Konwencja powinna zatem zostać podpisana zarówno przez Unię, jak i jej państwa członkowskie.

               (7)

               Konwencja powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym, z zastrzeżeniem zawarcia konwencji.
   Tekst konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania konwencji w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 listopada 2011 r.

            W imieniu Rady

         K. SZUMILAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 320 z 28.11.1998, s. 54.
    ---documentbreak---

               20.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 336/2

         TŁUMACZENIE
   EUROPEJSKA KONWENCJA O PRAWNEJ OCHRONIE USŁUG OPARTYCH LUB POLEGAJĄCYCH NA DOSTĘPIE WARUNKOWYM
   PREAMBUŁA
   Państwa członkowskie Rady Europy, pozostałe państwa oraz Wspólnota Europejska, sygnatariusze niniejszej konwencji,
   zważywszy, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności jej członków;
   mając na uwadze zalecenie nr R (91) 14 Komitetu Ministrów w sprawie ochrony prawnej kodowanych usług telewizyjnych;
   zważywszy, że piractwo dekoderów kodowanych usług telewizyjnych nadal stanowi problem w całej Europie;
   biorąc pod uwagę, że od dnia przyjęcia wspomnianego wyżej zalecenia pojawiły się nowe rodzaje usług i urządzeń opartych lub polegających na dostępie warunkowym oraz nowe formy nielegalnego dostępu do nich;
   biorąc pod uwagę duże różnice istniejące pomiędzy państwami europejskimi w zakresie ustawodawstwa regulującego ochronę usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym;
   biorąc pod uwagę, że nielegalny dostęp zagraża efektywności ekonomicznej instytucji zapewniających usługi radiofonii i usługi społeczeństwa informacyjnego i, w konsekwencji, może mieć negatywny wpływ na różnorodność programów i usług oferowanych ogółowi społeczeństwa;
   przekonane o konieczności realizacji wspólnej strategii, której celem jest ochrona usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym;
   przekonane, że sankcje karne, administracyjne lub inne mogą odgrywać skuteczną rolę w zapobieganiu nielegalnym działaniom przeciw usługom opartym na warunkowym dostępie;
   uznając, że szczególną uwagę należy zwrócić na nielegalne działania prowadzone w celach handlowych;
   uwzględniając istniejące instrumenty międzynarodowe, które zawierają przepisy dotyczące ochrony usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   SEKCJA I

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Przedmiot i cel
   Niniejsza konwencja dotyczy usług społeczeństwa informacyjnego i usług radiofonii dostarczanych za opłatą i opartych lub polegających na dostępie warunkowym. Celem niniejszej konwencji jest doprowadzenie do uznania za niezgodne z prawem na terytorium Stron pewnej liczby działań umożliwiających uzyskanie nieuprawnionego dostępu do usług chronionych i zbliżenie ustawodawstw Stron w tej dziedzinie.
   Artykuł 2
   Definicje
   Na użytek niniejszej konwencji:

               a)

               „usługa chroniona” oznacza każdą z następujących usług, świadczoną za opłatą i na podstawie dostępu warunkowego:

                           —

                           telewizyjne usługi programowe określone w art. 2 zmienionej Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej,

                           —

                           usługi transmisji radiowej, oznaczające programy radiowe skierowane do odbioru publicznego transmitowane drogą kablową lub bezprzewodową, w tym przez satelitę,

                           —

                           usługi społeczeństwa informacyjnego, rozumiane jako usługi świadczone drogą elektroniczną, na odległość i na indywidualne zamówienie odbiorcy,

                     lub świadczenie warunkowego dostępu do powyższych usług, uznane za usługę samą w sobie;

               b)

               „warunkowy dostęp” oznacza wszelkie środki lub urządzenia techniczne, zapewniające dostęp w zrozumiałej formie, uwarunkowany wcześniejszym indywidualnym zezwoleniem, do usług, o których mowa w lit. a) niniejszego artykułu;

               c)

               „urządzenia dostępu warunkowego” oznaczają wszelki sprzęt, oprogramowanie lub urządzenie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania w zrozumiałej formie jednej z usług, o których mowa w lit. a) niniejszego artykułu;

               d)

               „urządzenie nielegalne” oznacza wszelki sprzęt, oprogramowanie lub urządzenie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania w zrozumiałej formie jednej z usług, o których mowa w lit. a) niniejszego artykułu, bez zezwolenia usługodawcy.

         Artykuł 3
   Beneficjenci
   Niniejsza konwencja ma zastosowanie do każdej osoby fizycznej lub prawnej oferującej usługę chronioną określoną w art. 2 lit. a) powyżej, bez względu na jej przynależność państwową i podleganie lub niepodleganie kompetencji jednej ze Stron.
   SEKCJA II

      DZIAŁANIA NIEZGODNE Z PRAWEM

   Artykuł 4
   Naruszenia prawa
   Za niezgodne z prawem uznaje się następujące działania na terytorium jednej ze Stron:

               a)

               wytwarzanie lub produkcja urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

               b)

               przywóz urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

               c)

               dystrybucja urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

               d)

               sprzedaż lub wynajem urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

               e)

               posiadanie urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

               f)

               instalacja, serwis lub wymiana urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

               g)

               promocja handlowa, marketing lub reklama na rzecz urządzeń nielegalnych.

         Każda ze Stron może, w każdej chwili, w oświadczeniu skierowanym do Sekretarza Generalnego Rady Europy oświadczyć, że doprowadzi do uznania za niezgodne z prawem również działania inne niż te, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu.
   SEKCJA III

      SANKCJE I ŚRODKI PRAWNE

   Artykuł 5
   Sankcje w odniesieniu do działań niezgodnych z prawem
   Strony przyjmują środki, aby działania niezgodne z prawem określone w art. 4 powyżej podlegały sankcjom karnym, administracyjnym lub innym. Środki te muszą być skuteczne, odstraszające i proporcjonalne do potencjalnego wpływu działań niezgodnych z prawem.
   Artykuł 6
   Zajęcie, konfiskata, przepadek
   Strony przyjmują takie odpowiednie środki, które mogą być konieczne do zajęcia i konfiskaty urządzeń nielegalnych lub sprzętu do promocji, marketingu lub reklamy wykorzystywanego do naruszania prawa, jak również przepadku wszelkich korzyści lub zysków finansowych wynikających z działań niezgodnych z prawem.
   Artykuł 7
   Postępowanie cywilne
   Strony przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podmioty świadczące usługi chronione, których interes doznał uszczerbku w wyniku określonych w art. 4 działań niezgodnych z prawem, miały dostęp do odpowiednich środków prawnych, włączając w to wystąpienie z roszczeniem o odszkodowanie i uzyskanie nakazu sądowego lub innego środka zapobiegawczego oraz, gdy ma to zastosowanie, złożenie wniosków o wycofanie z obiegu handlowego urządzeń nielegalnych.
   SEKCJA IV

      WDROŻENIE I ZMIANY

   Artykuł 8
   Współpraca międzynarodowa
   Strony zobowiązują się do wzajemnej pomocy we wdrażaniu niniejszej konwencji. Zgodnie z postanowieniami stosownych instrumentów międzynarodowych w zakresie współpracy międzynarodowej w dziedzinie prawa karnego lub administracyjnego oraz przepisów prawa krajowego, Strony zapewniają sobie wzajemnie wsparcie za pomocą jak najszerzej pojętych środków współpracy w dochodzeniach i postępowaniach sądowych dotyczących naruszeń prawa o charakterze karnym lub administracyjnym, określonych zgodnie z niniejszą konwencją.
   Artykuł 9
   Konsultacje wielostronne
   1.   W terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej konwencji, a następnie co dwa lata, a także w każdym przypadku na wniosek jednej ze Stron, Strony przeprowadzają konsultacje wielostronne w ramach Rady Europy w celu analizy stosowania niniejszej konwencji oraz możliwości jej zmiany lub rozszerzenia stosowania któregokolwiek z jej postanowień, w szczególności w odniesieniu do definicji określonych w art. 2. Konsultacje te będą odbywać się podczas spotkań zwołanych przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.
   2.   Każda ze Stron może być reprezentowana podczas konsultacji wielostronnych przez jednego lub kilku przedstawicieli. Każda ze Stron dysponuje prawem do jednego głosu. Każdemu państwu będącemu stroną niniejszej konwencji przysługuje jeden głos. W kwestiach z zakresu kompetencji Wspólnoty Europejskiej korzysta ona ze swojego prawa głosu i dysponuje liczbą głosów równą liczbie państw członkowskich będących Stronami niniejszej konwencji. Wspólnota Europejska nie głosuje, jeżeli głosowanie dotyczy kwestii niewchodzącej w zakres jej kompetencji.
   3.   Każde państwo, o którym mowa w art. 12 ust. 1, lub Wspólnota Europejska niebędąca Stroną niniejszej konwencji może być reprezentowana podczas spotkań konsultacyjnych przez obserwatora.
   4.   Po każdej konsultacji Strony przekazują Komitetowi Ministrów Rady Europy sprawozdanie dotyczące konsultacji i funkcjonowania konwencji, w tym – jeżeli Strony uznają to za konieczne – propozycje zmian konwencji.
   5.   Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej konwencji, Strony ustanawiają regulamin wewnętrzny spotkań konsultacyjnych.
   Artykuł 10
   Zmiany
   1.   Każda Strona może proponować zmiany w niniejszej konwencji.
   2.   Wszystkie propozycje zmian zgłasza się Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, który przekazuje je państwom członkowskim Rady Europy, innym państwom będącym Stronami Europejskiej konwencji kulturalnej, Wspólnocie Europejskiej i każdemu państwu niebędącemu członkiem, które przystąpiło lub zostało zaproszone do przystąpienia do niniejszej konwencji zgodnie z postanowieniami art. 13.
   3.   Każda zmiana zaproponowana zgodnie z postanowieniami poprzedniego ustępu zostanie rozpatrzona w terminie sześciu miesięcy od daty jej przekazania przez Sekretarza Generalnego podczas wielostronnego spotkania konsultacyjnego, w trakcie którego zmiana może zostać przyjęta większością dwóch trzecich głosów państw, które ratyfikowały konwencję.
   4.   Tekst przyjęty podczas wielostronnego spotkania konsultacyjnego przedstawia się do zatwierdzenia Komitetu Ministrów. Po zatwierdzeniu przez Komitet, tekst zmiany przekazuje się Stronom do akceptacji.
   5.   Wszystkie zmiany wchodzą w życie w trzydziestym dniu po poinformowaniu Sekretarza Generalnego przez wszystkie Strony o jej przyjęciu.
   6.   Komitet Ministrów może, na podstawie zalecenia wydanego przez uczestników wielostronnego spotkania konsultacyjnego, zdecydować – większością głosów określoną w art. 20 lit. d Statutu Rady Europy i jednomyślną decyzją przedstawicieli Stron umocowanych do zasiadania w Komitecie – że dana zmiana wejdzie w życie po upływie dwóch lat od daty jej przekazania do przyjęcia, o ile jedna ze Stron nie zgłosiła Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy sprzeciwu w odniesieniu do jej wejścia w życie. W przypadku zgłoszenia takiego sprzeciwu zmiana wejdzie w życie w pierwszym dniu miesiąca po dniu, w którym Strona konwencji zgłaszająca sprzeciw złoży Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy akt przyjęcia.
   7.   Jeżeli Komitet Ministrów zatwierdził zmianę, ale nie weszła ona jeszcze w życie zgodnie z postanowieniami ust. 5 lub 6 powyżej, dane państwo lub Wspólnota Europejska nie mogą wyrazić zgody na przystąpienie do niniejszej konwencji bez jednoczesnego przyjęcia tej zmiany.
   Artykuł 11
   Stosunek do innych konwencji lub umów
   1.   Niniejsza konwencja nie narusza praw i obowiązków wynikających z wielostronnych konwencji międzynarodowych dotyczących szczególnych kwestii.
   2.   Strony konwencji mogą zawierać między sobą umowy dwustronne lub wielostronne dotyczące kwestii regulowanych niniejszą konwencją w celu uzupełnienia lub wzmocnienia jej postanowień lub ułatwienia stosowania zasad w niej zawartych.
   3.   Jeżeli dwie lub więcej Stron zawarły już umowę lub traktat na temat objęty zakresem niniejszej konwencji lub jeżeli ustanowiły one już w inny sposób wzajemne stosunki w tej dziedzinie, są one uprawnione do stosowania tej umowy lub traktatu lub do odpowiedniego uregulowania tych stosunków, zamiast niniejszej konwencji, jeżeli ułatwia to współpracę międzynarodową.
   4.   We wzajemnych stosunkach Stron będących członkami Wspólnoty Europejskiej mają zastosowanie przepisy Wspólnoty, a przepisy wynikające z niniejszej konwencji mają zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy brak przepisów wspólnotowych regulujących dany obszar.
   SEKCJA V

      POSTANOWIENIA KOŃCOWE

   Artykuł 12
   Podpisanie i wejście w życie
   1.   Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu dla państw członkowskich Rady Europy i innych państw będących stronami Europejskiej konwencji kulturalnej oraz dla Wspólnoty Europejskiej. Państwa te i Wspólnota Europejska mogą wyrazić zgodę na przystąpienie do niniejszej konwencji:

               a)

               przez jej podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia; lub

               b)

               przez jej podpisanie z zastrzeżeniem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, a następnie przez ratyfikację, przyjęcie lub zatwierdzenie.

         2.   Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzające zostaną złożone Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.
   3.   Niniejsza konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu trzech miesięcy od daty, w której trzy państwa członkowskie Rady Europy wyraziły swoją zgodę na przystąpienie do niniejszej konwencji zgodnie z postanowieniami poprzedniego ustępu.
   4.   W odniesieniu do każdego państwa sygnatariusza lub Wspólnoty Europejskiej, które później wyrażą swoją zgodę na przystąpienie do konwencji, wchodzi ona w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji zgodnie z postanowieniami ust. 1.
   Artykuł 13
   Przystąpienie do konwencji państw niebędących jej członkami
   1.   Po wejściu w życie niniejszej konwencji Komitet Ministrów Rady Europy może, po zasięgnięciu opinii Stron konwencji, zaprosić każde państwo niewymienione w art. 12 ust. 1 do przystąpienia do niniejszej konwencji, podejmując decyzję większością przewidzianą w art. 20 lit. d Statutu Rady Europy i jednomyślną decyzją przedstawicieli umawiających się Stron, upoważnionych do zasiadania w Komitecie.
   2.   W odniesieniu do każdego państwa przystępującego konwencja wchodzi w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.
   Artykuł 14
   Terytorialny zakres stosowania
   1.   Przy podpisywaniu lub składaniu swego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzającego lub akcesyjnego każde państwo lub Wspólnota Europejska mogą określić terytorium lub terytoria, do których stosuje się niniejsza konwencja.
   2.   Każde państwo lub Wspólnota Europejska mogą następnie, w każdej chwili w późniejszym terminie, za pośrednictwem oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, rozszerzyć stosowanie niniejszej konwencji na każde inne terytorium określone w tym oświadczeniu. W odniesieniu do takiego terytorium konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty przyjęcia oświadczenia przez Sekretarza Generalnego.
   3.   Każde oświadczenie złożone na mocy dwóch ustępów poprzedzających może w odniesieniu do każdego terytorium określonego w takim oświadczeniu zostać wycofane w drodze powiadomienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty przyjęcia powiadomienia przez Sekretarza Generalnego.
   Artykuł 15
   Zastrzeżenia
   Do niniejszej konwencji nie można wnosić zastrzeżeń.
   Artykuł 16
   Rozstrzyganie sporów
   W przypadku jakiegokolwiek sporu między Stronami w odniesieniu do interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji Strony zobowiązują się do osiągnięcia polubownego rozstrzygnięcia sporu w drodze negocjacji lub w inny wybrany przez siebie pokojowy sposób, w tym przedłożenie sporu trybunałowi arbitrażowemu, który podejmie wiążące Strony sporu decyzje.
   Artykuł 17
   Wypowiedzenie
   1.   Każda ze Stron może, w każdej chwili, wypowiedzieć niniejszą konwencję w drodze powiadomienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
   2.   Wypowiedzenie takie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty otrzymania powiadomienia przez Sekretarza Generalnego.
   Artykuł 18
   Powiadomienia
   Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia państwa członkowskie Rady Europy, inne państwa będące Stronami Europejskiej konwencji kulturalnej, Wspólnotę Europejską oraz państwa, które przystąpiły do niniejszej konwencji, o:

               a)

               wszelkim jej podpisaniu zgodnie z art. 12;

               b)

               złożeniu wszelkich dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzających i akcesyjnych zgodnie z art. 12 i 13;

               c)

               każdej dacie wejścia w życie niniejszej konwencji zgodnie z art. 12 i 13;

               d)

               każdym oświadczeniu złożonym zgodnie z art. 4;

               e)

               każdej propozycji zmiany złożonej zgodnie z art. 10;

               f)

               wszelkich innych działaniach, powiadomieniach lub komunikatach odnoszących się do niniejszej konwencji.

      Na dowód czego niżej podpisani, będąc należycie do tego umocowani, podpisali niniejszą konwencję.
      Sporządzono w Strasburgu dnia dwudziestego czwartego stycznia dwa tysiące pierwszego roku w językach francuskim i angielskim, przy czym oba teksty są na równi autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostaje złożony w archiwum Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże jego uwierzytelniony odpis każdemu państwu członkowskiemu Rady Europy, innym państwom będącym Stronami Europejskiej konwencji kulturalnej, Wspólnocie Europejskiej oraz każdemu państwu zaproszonemu do przystąpienia do niniejszej konwencji.


title: Decyzja Rady z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o ochronie i zrównoważonym rozwoju obszaru parkowego Prespa

text:
               4.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 258/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 23 maja 2011 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o ochronie i zrównoważonym rozwoju obszaru parkowego Prespa
   (2011/646/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) („ramowa dyrektywa wodna UE”), w przypadku dorzeczy wykraczających poza terytorium Unii państwa członkowskie mają obowiązek podjęcia starań, aby zapewnić właściwą koordynację z odpowiednimi państwami trzecimi dla osiągnięcia celów tej dyrektywy w obszarze dorzecza.

               (2)

               Dnia 27 czerwca 2006 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do negocjowania w imieniu Wspólnoty Europejskiej międzynarodowych umów w sprawie dorzeczy, mających na celu poprawę współpracy w europejskich dorzeczach położonych zarówno na terytoriach niektórych państw członkowskich, jak i na terytoriach państw trzecich.

               (3)

               Jeziora Prespa wraz z ich otoczeniem stanowią jedyny w swoim rodzaju obszar naturalny o dużym znaczeniu ekologicznym, który można zachować wyłącznie w drodze całościowego podejścia na poziomie basenu.

               (4)

               Umowa o ochronie i zrównoważonym rozwoju obszaru parkowego Prespa była negocjowana przez Komisję Europejską, Grecję, Albanię oraz byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii i zapewnia ona zacieśnienie aktualnej współpracy w danym obszarze, stanowiąc jednocześnie potencjał do pomyślnego wdrożenia ramowej dyrektywy wodnej UE.

               (5)

               Umowa ta powinna zostać zawarta,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa o ochronie i zrównoważonym rozwoju obszaru parkowego Prespa zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do dokonania w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 18 Umowy, w celu wyrażenie zgody Unii na związanie się Umową.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia (2).

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 maja 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.

      (2)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               4.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 258/2

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   o ochronie i zrównoważonym rozwoju obszaru parkowego Prespa
   Ministerstwa środowiska trzech państw dzielących między siebie obszar z jeziorami Prespa oraz Unia Europejska, dalej zwane „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC Deklarację premierów trzech państw z dnia 2 lutego 2000 r. w sprawie utworzenia parku Prespa oraz ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju jezior Prespa i ich otoczenia;
   PRZYWOŁUJĄC wspólne oświadczenie premierów trzech państw dzielących między siebie basen jezior Prespa wydane dnia 27 listopada 2009 r. w Pyli;
   MAJĄC NA UWADZE, że jeziora Prespa i ich otoczenie stanowią jedyny w swoim rodzaju obszar naturalny o międzynarodowym znaczeniu ze względu na czynniki geomorfologiczne, ekologiczne, bioróżnorodność i wagę kulturową, będący ważnym siedliskiem służącym zachowaniu licznych rzadkich lub endemicznych gatunków zwierząt i roślin, ostoją dla zagrożonych na całym świecie ptaków oraz repozytorium ważnego dziedzictwa archeologicznego i tradycji;
   UZNAJĄC wspólną odpowiedzialność za zachowanie ekosystemu basenu jezior Prespa i jego składników oraz naturalnego piękna jako podstawy dla ekonomicznej i społecznej pomyślności ludności zamieszkującej ten obszar, jak też w celu stworzenia możliwości rozwoju gospodarczego (w tym rolnictwa, rybołówstwa i turystyki);
   PRZEKONANE, że jedynie w drodze całościowego podejścia na poziomie basenu mogą zapewnić i utrzymać bioróżnorodność, podstawowe funkcje basenu jezior Prespa oraz korzyści, jakie ten basen zapewnia człowiekowi;
   ŚWIADOME, że działania podejmowane indywidualnie przez poszczególne kraje są niewystarczające, by zachować ekosystemy obszaru parkowego Prespa oraz jego dziedzictwo kulturowe przy jednoczesnej poprawie standardu życia mieszkańców tego obszaru;
   PRAGNĄC rozszerzyć współpracę właściwych władz i zainteresowanych stron z trzech państw w celu utrzymania i ochrony niepowtarzalnych wartości ekologicznych basenu jezior Prespa oraz zapobiegania przyczynom degradacji środowiska i wyeliminowania ich, o co wnoszą premierzy w swojej Deklaracji z dnia 2 lutego 2000 r.;
   ZDECYDOWANE analizować właściwe metody zarządzania na rzecz zrównoważonego wykorzystania oraz ochrony wód i ekosystemów słodkowodnych jezior Prespa, zgodnie z życzeniem premierów wyrażonym w Deklaracji z dnia 2 lutego 2000 r., jak też stosownie do wymogów ramowej dyrektywy wodnej UE 2000/60/WE i powiązanych dyrektyw;
   ŚWIADOME długiej historii wykorzystania tego obszaru przez człowieka oraz tradycyjnych metod tego wykorzystania służących ochronie przyrody;
   POTWIERDZAJĄC swoje zaangażowanie w zrównoważony rozwój basenu jezior Prespa, który to rozwój można zapewnić w spójny sposób w drodze współpracy transgranicznej, zgodnie z zasadami procesu integracji Unii Europejskiej;
   UWZGLĘDNIAJĄC zapoczątkowany w 2009 r. wśród właściwych władz i zainteresowanych stron dialog w sprawie Drin, mający na celu wypracowanie wspólnej wizji zrównoważonego zarządzania dorzeczem Drin oraz propagowanie współpracy transgranicznej;
   ZWRACAJĄC UWAGĘ na odpowiednie przepisy międzynarodowych aktów prawnych, które obowiązują w dziedzinie ochrony środowiska i których są stronami lub sygnatariuszami;
   PRZYWOŁUJĄC obowiązujące umowy między Stronami dotyczące współpracy w dziedzinie ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju;
   MAJĄC NA UWADZE, że jedna ze Stron jest państwem członkowskim Unii Europejskiej, jedna jest krajem kandydującym do członkostwa w UE i jedna jest potencjalnym krajem kandydującym do członkostwa w UE, jak też mając na uwadze fakt, że ostatnie dwie wymienione Strony zawarły z UE układ o stabilizacji i stowarzyszeniu;
   UZNAJĄC zróżnicowany lecz uzupełniający potencjał organizacji rządowych i pozarządowych w trzech państwach będących stronami niniejszej Umowy w zakresie zachowania obszaru parkowego Prespa i zarządzania nim;
   UWZGLĘDNIAJĄC doświadczenie nabyte wskutek trójstronnej współpracy ukierunkowanej na obszar parkowy Prespa od 2000 r., polegającej na funkcjonowaniu tymczasowego Komitetu Koordynującego i jego Sekretariatu;
   MAJĄC NA UWADZE strategiczny plan działań na rzecz zrównoważonego rozwoju obszaru parkowego Prespa opracowany w ramach tymczasowego Komitetu Koordynującego i jego Sekretariatu,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   CZĘŚĆ PIERWSZA

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej Umowy:

               —

               „obszar parkowy Prespa” („obszar”) to obszar geograficzny położony na terytorium trzech państw w basenie jezior Prespa, obejmujący wody powierzchniowe oraz odpowiednio przypisane wody podziemne, wyznaczony jako transgraniczny obszar chroniony na mocy Deklaracji z dnia 2 lutego 2000 r.,

               —

               „skutek transgraniczny” oznacza dowolne oddziaływanie na środowisko na danym obszarze pozostającym pod jurysdykcją Strony, w tym szkodliwe skutki dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, roślin, zwierząt, gleby, powietrza, wody, klimatu, krajobrazu oraz zabytków lub innych budowli fizycznych lub interakcji tych czynników, jak również skutki dla dziedzictwa kulturowego lub warunków społeczno-ekonomicznych, wynikające ze zmian tych czynników, spowodowane zmianą, której fizyczne źródło znajduje się w całości lub częściowo na obszarze pozostającym pod jurysdykcją innej Strony.

         Artykuł 2
   Cel Umowy
   Strony współpracują w celu zapewnienia zintegrowanej ochrony ekosystemu oraz zrównoważonego rozwoju obszaru parkowego Prespa, opracowując także plany zintegrowanego zarządzania dorzeczem zgodnie ze standardami międzynarodowymi i standardami Unii Europejskiej.
   CZĘŚĆ DRUGA

      ZASADY WSPÓŁPRACY

   Artykuł 3
   Podstawowe zobowiązania
   1.   Dla realizacji celów określonych w art. 2 Strony podejmują konieczne środki i stosują najlepsze dostępne techniki, indywidualnie oraz na zasadzie współpracy w oparciu o suwerenną równość, integralność terytorialną, wzajemną korzyść i w dobrej wierze, w celu:

               a)

               rozsądnego zarządzania jakością i ilością wód w jeziorach Prespa, ze szczególnym uwzględnieniem poziomu wód w obu jeziorach;

               b)

               zapobiegania zanieczyszczeniom wód oraz ich kontrolowania i ograniczania w obszarze jezior Prespa;

               c)

               ochrony i zachowania bioróżnorodności tego obszaru, poprzez szczególną ochronę endemicznych, rzadkich, zagrożonych lub zagrożonych wyginięciem gatunków zwierząt i roślin oraz przez zarządzanie wrażliwymi siedliskami i ekosystemami, jak również w drodze zarządzania funkcjonowaniem ekosystemów, na podstawie prawodawstwa międzynarodowego i prawodawstwa UE, w tym dyrektywy 92/43/EWG i dyrektywy 2009/147/WE oraz w oparciu o politykę UE w obszarze bioróżnorodności;

               d)

               ochrony gleby przed erozją, ubytkiem, zatruciem i zanieczyszczeniem;

               e)

               zapewnienia, propagowania i kontrolowania rozsądnego wykorzystania zasobów naturalnych oraz zrównoważonego rozwoju obszaru parkowego Prespa;

               f)

               zapobiegania wprowadzaniu i hodowaniu obcych gatunków zwierząt i roślin;

               g)

               skutecznego regulowania działań, które wywołują lub mogą wywołać ujemne skutki dla obszaru parkowego Prespa, w celu zapobiegania takim skutkom lub ich zminimalizowania.

         2.   W tym celu Strony zobowiązują się:

               a)

               opracować i wdrożyć plany zintegrowanego zarządzania oraz programy na rzecz ochrony i zrównoważonego rozwoju obszaru, zgodnie ze strategicznym planem działań na rzecz zrównoważonego rozwoju obszaru parkowego Prespa;

               b)

               opracować spójne strategie zagospodarowania przestrzennego i przestrzeni miejskich oraz inne plany użytkowania gruntów i plany zarządzania obszarem chronionym w celu zapewnienia zarządzania gruntami działu wodnego zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju i lepszej ochrony wymaganej dla obszaru, na podstawie prawodawstwa międzynarodowego i prawodawstwa UE, w tym dyrektywy 92/43/EWG i dyrektywy 2009/147/WE;

               c)

               zatwierdzić i dokładnie stosować normy w zakresie ochrony środowiska oraz kryteria dla działu wodnego opisane w art. 4;

               d)

               przyjąć i wdrożyć prawne, administracyjne, gospodarcze, finansowe i techniczne środki w celu zapewnienia:

                           (i)

                           stosowania w możliwie największym stopniu metod zrównoważonego rolnictwa oraz stosunkowo nieinwazyjnej hodowli zwierząt, stosownie do możliwości danego obszaru i zgodnie z przepisami dotyczącymi rybołówstwa odpowiadającymi koncepcji rozważnego wykorzystania;

                           (ii)

                           zarządzania gospodarstwami domowymi i odpadami rolniczymi według najlepszych dostępnych technik;

                           (iii)

                           poprawy stanu i modernizacji sieci dróg i sieci komunikacyjnych oraz innej infrastruktury socjalnej i usług w sposób ukierunkowany na ochronę bioróżnorodności, zachowanie obszarów chronionych oraz zrównoważony rozwój obszaru parkowego Prespa;

               e)

               ułatwiać regularną wymianę pomysłów między Stronami, zachować tradycyjną architekturę i pomniki, opracować i wdrożyć wspólną strategię na rzecz rozwoju turystyki na tym obszarze oraz promować świadomość publiczną i edukację środowiskową w ramach wypracowania lokalnych rozwiązań;

               f)

               przyspieszyć pełną i skuteczną realizację działań mających na celu zapewnienie jednostkom ze społeczności z danego działu wodnego prawa dostępu do informacji o środowisku, publicznego udziału w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska oraz dostępu do wymiaru sprawiedliwości w tych sprawach;

               g)

               utworzyć i prowadzić skuteczny wspólny system monitorowania w celu obserwowania i kontrolowania stanu środowiska w obszarze jezior i ich działu wodnego oraz zarządzania tym stanem;

               h)

               w razie zagrożeń przyjąć wspólne środki celem szybkiego dokonania oceny tych zagrożeń i ich złagodzenia.

         Artykuł 4
   Standardy i kryteria środowiskowe
   1.   Strony niniejszej Umowy, z pomocą Komitetu opisanego w art. 10, określają dokładne kryteria, standardy, limity oraz cele w odniesieniu do ochrony, zachowania i rozwoju obszaru zgodnie z celami, o których mowa w art. 2.
   2.   W tym celu Strony podejmują właściwe działania w celu:

               a)

               wywiązania się ze zobowiązań prawnych wynikających z międzynarodowych i unijnych norm oraz standardów na rzecz ochrony i zachowania jezior i ich działu wodnego;

               b)

               dostosowania odpowiednich krajowych standardów i kryteriów środowiskowych do lokalnych warunków i wymogów działu wodnego;

               c)

               wprowadzenia wymogu stosowania najlepszych dostępnych technologii i nowoczesnych praktyk w dziedzinie środowiska.

         Artykuł 5
   Zrównoważona gospodarka wodna
   Strony zgadzają się współpracować w zakresie zrównoważonej gospodarki wodnej w granicach obszaru parkowego Prespa. Działania te obejmują zintegrowane zarządzanie zasobami wód powierzchniowych i podziemnych na poziomie basenu, na podstawie dyrektywy 2000/60/WE i powiązanych dyrektyw, w celu zapewnienia:

               a)

               wystarczającej ilości i odpowiedniej jakości wody pitnej;

               b)

               wystarczającej ilości i odpowiedniej jakości wody do celów zachowania, ochrony oraz, w razie konieczności, odnowienia naturalnych ekosystemów wodnych, w tym obszarów wodno-błotnych i ich funkcji;

               c)

               wystarczającej ilości i odpowiedniej jakości wody do innych legalnych zastosowań, przyczyniających się do zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego lokalnych społeczności, z uwzględnieniem potrzeby dostosowania się do możliwych skutków zmiany klimatu;

               d)

               przywrócenia warunków do normalnego stanu lub złagodzenia ujemnych skutków poprzednich interwencji o charakterze hydrologicznym, ze szczególnym uwzględnieniem systemu rzeki Devolli – jeziora Micro Prespa;

               e)

               ochrony przed szkodliwym działaniem wody (powodzie, erozja itd.) z zastosowaniem najlepszych dostępnych technik;

               f)

               rozwiązywania konfliktów interesów powodowanych różnym wykorzystaniem; oraz

               g)

               skutecznej kontroli systemu gospodarki wodnej, który ma zostać utworzony.

         W tym celu Strony utworzą Grupę Roboczą ds. Gospodarki Wodnej, o której mowa w art. 14.
   Artykuł 6
   Wymiana danych i informacji
   Strony zorganizują formalny system wymiany informacji między właściwymi organami w celu zapewnienia pomocy w skutecznej ochronie obszaru parkowego Prespa, w tym wymiany:

               a)

               jakościowych i ilościowych danych dotyczących wód, ekosystemów wodnych oraz ważnych siedlisk i gatunków;

               b)

               doświadczeń nabywanych wskutek stosowania najlepszych dostępnych technik, jak również wyników działalności badawczo-rozwojowej w takich dziedzinach, jak ochrona obszarów wodno-błotnych, gospodarka wodna oraz środki zapobiegania, ograniczania i kontroli zanieczyszczeń.

         Artykuł 7
   Skutek transgraniczny
   Strony współpracują w celu uzgodnienia środków ukierunkowanych na zapewnienie integralności środowiska, zwłaszcza wody, na obszarze, jak również w celu wyeliminowania lub ograniczenia transgranicznych skutków dla środowiska powodowanych działalnością człowieka. W szczególności współpracują one na rzecz opracowania i stosowania odpowiednich procedur oceny oddziaływania na środowisko na obszarze, zgodnie z Konwencją Espoo o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, której są stronami.
   Artykuł 8
   Współpraca z organizacjami międzynarodowymi i darczyńcami
   Wykonując niniejszą Umowę, Strony poszukują partnerów na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym, oraz będą w szczególności współpracować:

               —

               w ramach konwencji ramsarskiej i inicjatywy MedWet, oraz z

               —

               UNDP,

               —

               GEF,

               —

               dwustronnymi darczyńcami działającymi w danym regionie, takimi jak KfW, GTZ i SDC,

               —

               Unesco,

               —

               IUCN,

               —

               instytucjami Unii Europejskiej,

               —

               i innymi.

         CZĘŚĆ TRZECIA

      MECHANIZMY WSPÓŁPRACY

   Artykuł 9
   Grupa Wysokiego Szczebla
   Ministrowie środowiska z trzech państw będących stronami niniejszej Umowy oraz przedstawiciel UE spotykają się regularnie w celu dokonania przeglądu postępów w wykonaniu niniejszej Umowy i realizacji celów określonych w art. 2, dokonania przeglądu prac Komitetu Zarządzającego Parkiem Prespa i organów pomocniczych, ustalenia programu wspólnych działań dla obszaru parkowego Prespa na kolejny okres oraz zapewnienia kierownictwa politycznego. Jeżeli Strony nie zdecydują inaczej, to posiedzenia takie będą się odbywały co najmniej raz na dwa lata lub na pisemny wniosek jednej ze Stron, natomiast organizowane będą kolejno w każdym z trzech państw będących stronami niniejszej Umowy.
   Artykuł 10
   Komitet Zarządzający Parkiem Prespa
   1.   Dla zapewnienia skutecznej realizacji celów i wywiązania się ze zobowiązań określonych w niniejszej Umowie, Strony niniejszym powołują Komitet Zarządzający Parkiem Prespa.
   2.   Komitet Zarządzający Parkiem Prespa ma międzynarodową zdolność prawną instytucji wielostronnej konieczną do wypełniania powierzonych mu funkcji, w tym do utrzymywania stosunków z darczyńcami w celu zapewnienia projektów i darowizn, które będą wykorzystywane do celów wykonania niniejszej Umowy.
   3.   Komitet Zarządzający Parkiem Prespa składa się z:

               a)

               jednego przedstawiciela Ministerstwa Środowiska z każdego państwa będącego stroną niniejszej Umowy oraz z jednego przedstawiciela Unii Europejskiej;

               b)

               jednego przedstawiciela społeczności lokalnych z regionu Prespa z każdego państwa będącego stroną niniejszej Umowy;

               c)

               jednego przedstawiciela organizacji pozarządowych ds. środowiska z każdego państwa będącego stroną niniejszej Umowy, prowadzących na znaczną skalę lokalną działalność na obszarze parkowym Prespa;

               d)

               jednego przedstawiciela lokalnych organów ds. zarządzania obszarem chronionym z każdego państwa będącego stroną niniejszej Umowy;

               e)

               jednego stałego obserwatora z ramienia inicjatywy MedWet Konwencji o obszarach wodno-błotnych (ramsarskiej);

               f)

               jednego stałego obserwatora z ramienia Komitetu Zarządzającego Ohrid.

         Przedstawiciele Stron w Komitecie zostają formalnie powołani w terminie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy.
   4.   Komitet spotyka się regularnie (dwa razy w roku). Na wniosek jednej ze Stron może zostać zwołane nadzwyczajne posiedzenie Komitetu.
   5.   Miejscem regularnych posiedzeń w każdym roku kalendarzowym będzie kolejne z trzech państw będących stronami niniejszej Umowy. W związku z tym w każdym z państw co trzy lata będą się odbywały dwa kolejne posiedzenia zwykłe. Preferowanym miejscem organizacji regularnych posiedzeń jest region Prespa.
   6.   Posiedzeniom przewodniczy przedstawiciel państwa będącego stroną niniejszej Umowy, w którym odbywa się posiedzenie. Czas trwania kadencji przewodniczącego odpowiada rocznej rotacji opisanej w ust. 5.
   7.   Językiem roboczym Komitetu jest język angielski.
   8.   Na pierwszym posiedzeniu Komitet zatwierdzi swój regulamin wewnętrzny w odniesieniu do organizacji i procedury.
   9.   Na swoje posiedzenia Komitet może zapraszać ekspertów, zależnie od tematu posiedzenia, oraz może tworzyć grupy robocze do spraw konkretnych zagadnień, składające się z ekspertów i urzędników. Pierwszą grupą jest Grupa Robocza ds. Gospodarki Wodnej powołana na mocy niniejszej Umowy (art. 14).
   10.   Cztery lata po rozpoczęciu działalności Grupa Wysokiego Szczebla określona w art. 9 dokona przeglądu funkcjonowania i skuteczności Komitetu Zarządzającego Parkiem Prespa oraz, w razie konieczności, skład Komitetu i jego zakres zadań zostanie dostosowany zgodnie z art. 17 niniejszej Umowy.
   Artykuł 11
   Funkcje Komitetu Zarządzającego
   Komitet Zarządzający Parkiem Prespa:

               1.

               Monitoruje i koordynuje działalność prowadzoną na rzecz ochrony i zrównoważonego rozwoju obszaru parkowego Prespa w ramach wykonania niniejszej Umowy oraz wdrażania strategicznego planu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju obszaru parkowego Prespa.

               2.

               Określa i zaleca Stronom oraz innym zainteresowanym podmiotom kolejne i konieczne działania, środki i czynności na potrzeby wykonania niniejszej Umowy, jak również zaprasza je do współpracy, koordynowania i realizacji wspólnych projektów. Dokładniej, Komitet pomaga Stronom w wykonaniu i zwiększeniu skuteczności niniejszej Umowy, dostarczając zaleceń i opinii na temat:

                           a)

                           opracowania i stosowania standardów, kryteriów oraz wymogów w dziedzinie środowiska, które będą służyły jako podstawa w zapewnieniu zintegrowanej ochrony i zrównoważonego rozwoju jezior i ich działu wodnego;

                           b)

                           opracowania ram regulacyjnych dla działu wodnego, w tym planów zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących obszaru chronionego i planów zarządzania;

                           c)

                           projektowania i stosowania strategii, planów zarządzania i programów, które mają być wdrażane na obszarze parkowym Prespa i które dotyczą lub mogą dotyczyć realizacji celów niniejszej Umowy;

                           d)

                           realizacji programu skutecznego monitorowania w celu obserwowania i kontrolowania stanu środowiska oraz zarządzania nim, jak też statusu organów ds. wód powierzchniowych i podziemnych;

                           e)

                           określania priorytetowych kierunków i programów badań naukowych na potrzeby ochrony i zrównoważonego rozwoju obszaru parkowego Prespa oraz propagowania publikacji zawierających informacje specjalistyczne;

                           f)

                           gromadzenia, opracowywania i publikowania informacji o środowisku obszaru parkowego Prespa;

                           g)

                           propagowania udziału społeczeństwa, organizacji pozarządowych oraz innych zainteresowanych stron w ochronie jezior i ich działu wodnego.

               3.

               Ułatwia koordynację planowania i innych działań o transgranicznym znaczeniu ze strony lokalnych organów do spraw obszaru chronionego w trzech zaangażowanych państwach.

               4.

               Ocenia wyniki bieżących działań na podstawie celów określonych w art. 2, i szeroko upowszechniając rezultaty takiej oceny.

               5.

               Pełni rolę organu sterującego dla GEF i innych podobnych programów oraz projektów dotyczących tego obszaru.

               6.

               Określa i proponuje możliwe źródła finansowania na poziomie krajowym, europejskim i międzynarodowym na potrzeby koniecznych działań, środków oraz projektów.

               7.

               Gromadzi wszelkie dostępne informacje związane z jeziorami i ich działem wodnym, zwraca się do instytucji i organów rządowych oraz organizacji pozarządowych o przedstawienie propozycji oraz zbiera od nich propozycje mające na celu udoskonalenie prowadzonych przez niego prac oraz większe zaangażowanie Stron w wykonanie niniejszej Umowy.

               8.

               Przygotowuje i publikuje roczne sprawozdanie na temat stanu środowiska obszaru parkowego Prespa, zamieszczając jeden rozdział z opisem prac Komitetu.

               9.

               Współpracuje z Komitetem Zarządzającym Ohrid, zapewnia sobie status obserwatora na posiedzeniach tego komitetu oraz koordynuje działania ukierunkowane na jak najlepsze wyniki w ochronie i zrównoważonym rozwoju regionu w szerszym wymiarze.

               10.

               W miarę potrzeb zapewnia wkład w zrównoważone zarządzanie rozszerzonym dialogiem w sprawie dorzecza Drin.

               11.

               Zapewnia w miarę potrzeb wkład w uruchomienie zasobów Stron i wspólnoty międzynarodowej w celu zarządzania ryzykiem i łagodzenia ujemnych skutków w razie nieprzewidzianych wydarzeń takich jak powodzie, pożary lasów i inne klęski żywiołowe lub antropogeniczne oraz w celu zapewnienia ochrony podatnych na zagrożenia ekosystemów tego obszaru i ich funkcji oraz użytkowego charakteru przed skutkami zmiany klimatu.

         Artykuł 12
   Decyzje Komitetu Zarządzającego
   1.   Komitet Zarządzający podejmuje decyzje na zasadzie konsensusu. W przypadku braku konsensusu sprawa jest kierowana do rozstrzygnięcia przez Grupę Wysokiego Szczebla.
   2.   Komitet kieruje zalecenia do Stron.
   3.   Każda Strona wdroża zalecenia Komitetu zgodnie z prawem krajowym oraz regularnie przedstawia Komitetowi sprawozdania dotyczące środków przyjętych w celu wdrożenia zaleceń.
   4.   Strona, która nie może wdrożyć zalecenia Komitetu lub może je wdrożyć tylko częściowo, informuje o tym Komitet, wyjaśniając przyczyny niewdrożenia oraz proponując sposoby i termin wdrożenia.
   5.   Komitet prowadzi rejestr podejmowanych decyzji.
   Artykuł 13
   Sekretariat
   1.   Komitet wspiera w realizacji jego zadań pomocniczy organ techniczny, sekretariat.
   2.   Sekretariat będzie się składał z trzech osób, po jednej z każdego państwa będącego stroną niniejszej Umowy, powołanych przez Ministerstwo Środowiska i kierowanych przez eksperta do spraw transgranicznej współpracy w zakresie zarządzania obszarami chronionymi i dorzeczami, którego wybierze Komitet w drodze międzynarodowego przetargu.
   3.   Prace sekretariatu podlegają decyzjom Komitetu Zarządzającego oraz nadzorowi przewodniczącego tego Komitetu.
   4.   Sekretariat wykonuje następujące konkretne zadania, które mają być realizowane w granicach dostępnych środków budżetowych:

               a)

               przygotowywanie rocznego planu prac Komitetu Zarządzającego Parkiem Prespa wraz ze szczegółowym budżetem oraz powiązanych planów prac (np. planu komunikacji) ze szczegółowymi budżetami, jak również monitorowanie procesu ich wdrażania;

               b)

               przygotowywanie lub pomoc w przygotowaniu posiedzeń odbywanych na mocy niniejszej Umowy;

               c)

               ułatwianie konsultacji między zainteresowanymi stronami w sprawach politycznych i w innych ważnych kwestiach związanych z niniejszą Umową oraz konsultacji z grupami roboczymi lub grupami ekspertów na etapie formułowania polityki i na poziomie technicznym;

               d)

               gromadzenie, ocena i upowszechnianie danych oraz informacji dotyczących prawodawstwa, środków i działań, które mają lub mogą mieć znaczny wpływ na realizację celów określonych w art. 2;

               e)

               monitorowanie wspólnych projektów;

               f)

               gromadzenie informacji na temat badań naukowych i współpracy w zakresie obszaru parkowego Prespa oraz ocena, publikowanie i propagowanie tych informacji;

               g)

               utrzymywanie kontaktu i organizowanie spotkań z darczyńcami; przygotowywanie lub pomoc w przygotowaniu dokumentacji projektowej;

               h)

               tłumaczenie podstawowych dokumentów; zapewnienie technicznego i sekretarskiego wsparcia przedstawicielom społeczności lokalnej;

               i)

               reprezentowanie Komitetu na międzynarodowych forach;

               j)

               wykonywanie innych zadań wyznaczonych przez Komitet.

         5.   Siedziba sekretariatu będzie się znajdowała w Aghios Germanos w Grecji przez okres czterech lat, na zasadzie rotacyjnej lub do czasu podjęcia decyzji o zmianie siedziby przez Komitet.
   6.   W ramach swoich funkcji Komitet jest uprawniony do zawarcia umowy o siedzibie z krajem, w którym ma się ona znajdować.
   Artykuł 14
   Grupa Robocza ds. Gospodarki Wodnej
   1.   Komitet Zarządzający Parkiem Prespa utworzy Grupę Roboczą ds. Gospodarki Wodnej zgodnie z postanowieniami art. 10.
   2.   Państwa będące stronami niniejszej Umowy, po przeprowadzeniu konsultacji, wyznaczają na członków Grupy Roboczej władze i organy właściwe do spraw gospodarki wodnej w parku Prespa na swoich terytoriach oraz powiadamiają o takiej nominacji przewodniczącego Komitetu Zarządzającego Parkiem Prespa.
   3.   W oparciu o zasady zintegrowanego zarządzania dorzeczem, o których mowa w ramowej dyrektywie wodnej UE (2000/60/WE), Grupa Robocza ds. Gospodarki Wodnej zaproponuje zalecenia i przedstawi je Komitetowi Zarządzającemu do zatwierdzenia.
   4.   Szczegółowe zadania i mandat Grupy Roboczej zostaną określone w drodze konsultacji między państwami będącymi stronami niniejszej Umowy.
   5.   Koszty działalności Grupy Roboczej ds. Gospodarki Wodnej (uczestnictwo w spotkaniach i ich organizacja) przez cztery lata od wejścia w życie niniejszej Umowy będzie pokrywało greckie Ministerstwo ds. Środowiska, Energii i Zmiany Klimatu.
   Artykuł 15
   Wydatki wspólnych organów
   1.   Realizacja planu prac Komitetu Zarządzającego Parkiem Prespa finansowana jest z regularnych rocznych składek Stron oraz z innych źródeł.
   2.   Każda Strona z zasady pokrywa wydatki związane z uczestnictwem jej krajowych członków w posiedzeniach Komitetu, sekretariatu i grup roboczych, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 5.
   3.   Koszty organizacji posiedzenia Komitetu pokrywa Strona, na której terytorium odbywa się to posiedzenie.
   4.   Sekretariat przygotuje roczny budżet obejmujący jego koszty i przedstawi go do zatwierdzenia Komitetowi, który to budżet będzie się składał ze środków pochodzących z regularnych rocznych składek państw będących stronami niniejszej Umowy oraz z innych źródeł. Zaplecze biurowe zapewni Strona, na której terytorium znajduje się sekretariat, zazwyczaj poza budżetem.
   CZĘŚĆ CZWARTA

      ROZSTRZYGANIE SPORÓW

   Artykuł 16
   W przypadku wystąpienia między Stronami sporu w kwestii interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, Strony poszukują rozwiązania w drodze negocjacji lub w inny dowolny sposób służący rozstrzyganiu sporów międzynarodowych, który będzie dla nich możliwy do przyjęcia.
   CZĘŚĆ PIĄTA

      POSTANOWIENIA KOŃCOWE

   Artykuł 17
   Zmiany Umowy
   1.   Każda Strona może zaproponować zmiany niniejszej Umowy.
   2.   Wszelkie zmiany niniejszej Umowy ustalane są na zasadzie konsensusu. Zmiany wchodzą w życie zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
   Artykuł 18
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji zgodnie z krajowymi procedurami każdej ze Stron.
   2.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu wpłynięcia ostatniego pisemnego powiadomienia, którym Strony informują się wzajemnie o ratyfikowaniu Umowy.
   Artykuł 19
   Związek z innymi umowami
   1.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie narusza praw ani obowiązków którejkolwiek ze Stron wynikających z innych umów obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie narusza praw ani obowiązków którejkolwiek ze Stron wynikających z prawa UE.
   2.   W celu wykonania niniejszej Umowy Strony mogą zawierać dwu- lub trójstronne umowy lub porozumienia, które nie będą w sprzeczności z niniejszą Umową.
   Artykuł 20
   Czas trwania i wycofanie się
   Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, chyba że jedna ze Stron, wykorzystując kanały dyplomatyczne, zgłosi zamiar wycofania się, a wówczas Umowa zostanie rozwiązana w terminie sześciu miesięcy od dnia wystosowania takiego pisemnego powiadomienia. W razie braku innych uzgodnień rozwiązanie takie nie wpływa na ważność jakichkolwiek bieżących ustaleń lub projektów realizowanych na mocy niniejszej Umowy.

      Sporządzono w Pyli dnia 2 lutego 2010 r., w czterech oryginalnych egzemplarzach w języku angielskim, przy czym wszystkie egzemplarze są jednakowo autentyczne.

         NA DOWÓD CZEGO niżej wymienieni, będąc w tym celu należycie upoważnieni, składają swoje podpisy pod niniejszą Umową.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1534 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 68. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego oraz 95. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu, w odniesieniu do przyjęcia zmian do konwencji MARPOL i SOLAS oraz wytycznych z 2009 r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych

text:
               16.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 240/61

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1534
   z dnia 7 maja 2015 r.
   w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 68. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego oraz 95. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu, w odniesieniu do przyjęcia zmian do konwencji MARPOL i SOLAS oraz wytycznych z 2009 r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 i art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               1)

               Działanie Unii w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu poprawę bezpieczeństwa morskiego i ochronę środowiska morskiego.

               2)

               Komitet Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) na swoim 67. posiedzeniu zatwierdził zmiany do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (MARPOL). Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte na 68. posiedzeniu MEPC, które odbędzie się w maju 2015 r.

               3)

               Podkomitet IMO ds. Zapobiegania Zanieczyszczeniom i Reagowania na nie na swoim 2. posiedzeniu zatwierdził projekt zmian wytycznych z 2009 r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych (wytyczne z 2009 r.). Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte na 68. posiedzeniu MEPC, które odbędzie się w maju 2015 r.

               4)

               Komitet ds. Bezpieczeństwa na Morzu (MSC) IMO na swoim 94. posiedzeniu zatwierdził zmiany do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS). Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte na 95. posiedzeniu MSC, które odbędzie się w czerwcu 2015 r.

               5)

               Zmiany załączników I i II do konwencji MARPOL wprowadzą środki związane z przyjęciem projektu Międzynarodowego kodeksu dla statków pływających po wodach polarnych (kodeksu polarnego), polegające na nałożeniu wymogu przestrzegania kodeksu polarnego. Kodeks polarny rozszerza zakres obowiązującego obecnie zgodnie z konwencją MARPOL zakazu zrzutów oleju i szkodliwych substancji ciekłych na Antarktyce o wody polarne. Artykuł 4 dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w związku z jej art. 3 ust. 1, stanowi, że państwa członkowskie zapewniają, by zrzuty substancji zanieczyszczających ze statków, w tym pomniejsze przypadki takich zrzutów, uznawano za za naruszenia prawa, jeśli dokonano ich umyślnie, przez niedbalstwo lub na skutek poważnego zaniedbania. Artykuł 5 ust. 1 tej dyrektywy stanowi, że zrzut substancji zanieczyszczających nie jest uważany za takie naruszenie, jeśli spełnia warunki wyszczególnione m.in. w załączniku I, prawidła 15 i 34 konwencji MARPOL. Zarówno prawidło 15, jak i 34 należą do postanowień konwencji MARPOL, które zostaną zmienione wraz z przyjęciem zmian określonych w załączniku 11 do dokumentu IMO MEPC 67/20. Zmiany te będą zatem wpływać na zakres naruszenia określonego dyrektywą 2005/35/WE i w związku z tym wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

               6)

               Zmiany wytycznych z 2009 r. wprowadzą metodykę opartą na obliczeniach w odniesieniu do testowania skruberów podłączonych do maszyn okrętowych, które nie mogą zostać przetestowane przy większych obciążeniach lub w ogóle nie mogą zostać przetestowane podczas przebywania w porcie. Kwestie te objęte są zakresem art. 4c i załącznika II do dyrektywy Rady 1999/32/WE (2), a załącznik II jest oparty na wytycznych z 2009 r., które zostaną zmienione.

               7)

               Zmiany prawidła konwencji SOLAS II-2/20.3.1.2.1 umożliwią eksploatację wentylatorów przy mniejszej częstotliwości wymian powietrza w przypadku wprowadzenia systemu kontroli jakości powietrza w odniesieniu do statków pasażerskich w pomieszczeniach przeznaczonych dla pojazdów, pomieszczeniach kategorii specjalnej i pomieszczeniach ro-ro. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE (3) stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A w całości spełniają wymogi konwencji SOLAS, w tym prawidła II-2/20.3. W związku z tym zmiany, które mają zostać przyjęte, będą miały bezpośredni skutek prawny w odniesieniu do dyrektywy 2009/45/WE. Poprawki te, w zakresie, w jakim dotyczą statków pasażerskich wykonujących podróże krajowe, podlegają wyłącznej kompetencji Unii.

               8)

               Unia nie jest członkiem IMO ani umawiającą się stroną wyżej wymienionych konwencji. W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do przekazania stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii i wyrażenia przez nie zgody na związanie się tymi poprawkami, w zakresie, w jakim podlegają one wyłącznej kompetencji Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na 68. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO, jest następujące: wyraża się zgodę na przyjęcie zmian:

               (i)

               załączników I i II do konwencji MARPOL, jak określono w załączniku 11 do dokumentu IMO MEPC 67/20;

               (ii)

               wytycznych z 2009 r. dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych, jak określono w załączniku 1 do dokumentu IMO PPR 2/21.

         Artykuł 2
   Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na 95. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO, jest następujące: wyraża się zgodę na przyjęcie zmiany:

               —

               prawidła II-2/20.3.1.2.1 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 11 do dokumentu IMO MSC 94/21/add.1.

         Artykuł 3
   Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w brzmieniu ujętym w art. 1 i 2, jest wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie Unii.
   Artykuł 4
   Formalne i drobne modyfikacje stanowiska Unii określonego w art. 1 i 2 mogą być uzgadniane bez konieczności zmiany tych stanowisk.
   Artykuł 5
   Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się w interesie Unii poprawkami, o których mowa w art. 1 i 2, w zakresie, w jakim podlegają one wyłącznej kompetencji Unii.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 maja 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji, w tym sankcji karnych, za przestępstwa związane z zanieczyszczeniami (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 11).

      (2)  Dyrektywa Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniająca dyrektywę 93/12/EWG (Dz.U. L 121 z 11.5.1999, s. 13).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/207 z dnia 15 lutego 2016 r. zmieniająca decyzję Rady 2013/233/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)

text:
               16.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 39/45

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/207
   z dnia 15 lutego 2016 r.
   zmieniająca decyzję Rady 2013/233/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 maja 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/233/WPZiB (1) ustanawiającą misję Unii Europejskiej dotyczącą pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya).

               (2)

               W dniu 7 grudnia 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/2276 (2) zmieniającą i przedłużającą decyzję 2013/233/WPZiB, przewidującą w szczególności przedłużenie misji i finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 21 lutego 2016 r.

               (3)

               W związku z sytuacją w Libii Unia musi przygotować się do powołania ewentualnej misji w zakresie zarządzania kryzysowego w dziedzinie budowania zdolności cywilnych i pomocy w obszarze reformy sektora bezpieczeństwa w tym kraju.

               (4)

               Natychmiastowe zapewnienie zdolności cywilnych w zakresie planowania będzie liczebnie ograniczone, choć może wzrosnąć jeśli okoliczności i zapotrzebowanie ulegną zmianie, a Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa wyrazi zgodę.

               (5)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję 2013/233/WPZiB.

               (6)

               EUBAM Libya będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2013/233/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
               „EUBAM Libya będzie wspomagać planowanie kompleksowej reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa z myślą o przygotowaniu ewentualnej misji w zakresie zarządzania kryzysowego w dziedzinie budowania zdolności cywilnych i pomocy.”;

               2)

               w art. 3 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

                           „d)

                           dostarczanie informacji służących planowaniu przez UE przygotowania ewentualnej misji w zakresie zarządzania kryzysowego w dziedzinie budowania zdolności cywilnych i pomocy w obszarze reformy sektora bezpieczeństwa, ściśle współpracując z misją ONZ ds. wspierania Libii (UNSMIL) oraz wnosząc wkład w jej działania, w porozumieniu z prawowitymi władzami libijskimi i innymi właściwymi podmiotami w dziedzinie bezpieczeństwa.”;

               3)

               w art. 13 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
               „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUBAM Libya w okresie od dnia 22 lutego 2016 r. do dnia 21 sierpnia 2016 r. wynosi 4 475 000 EUR.”;

               4)

               art. 16 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 21 sierpnia 2016 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 22 lutego 2016 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/233/WPZiB z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) (Dz.U. L 138 z 24.5.2013, s. 15).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2276 z dnia 7 grudnia 2015 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2013/233/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) (Dz.U. L 322 z 8.12.2015, s. 51).


title: 2014/929/UE: Decyzja Rady z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Republiką Madagaskaru a Wspólnotą Europejską

text:
               19.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 365/6

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 grudnia 2014 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Republiką Madagaskaru a Wspólnotą Europejską

      (2014/929/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 15 listopada 2007 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 31/2008 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Republiką Madagaskaru a Wspólnotą Europejską (1) (zwanej dalej „Umową”). Aktualny protokół do Umowy traci moc z dniem 31 grudnia 2014 r.

               (2)

               Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania nowego protokołu do Umowy (zwanego dalej „Protokołem”) przyznającego statkom Unii uprawnienia do połowów w obszarze połowowym objętym jurysdykcją Republiki Madagaskaru. W wyniku negocjacji Protokół został parafowany dnia 19 czerwca 2014 r.

               (3)

               Aby zapewnić kontynuowanie działalności połowowej przez statki Unii, w art. 15 Protokołu przewidziano możliwość jego tymczasowego stosowania przez strony, począwszy od dnia jego podpisania i nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia 2015 r.

               (4)

               Należy podpisać Protokół i stosować go tymczasowo do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania w imieniu Unii Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Republiką Madagaskaru a Wspólnotą Europejską, z zastrzeżeniem zawarcia tego protokołu.
   Tekst Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii
   Artykuł 3
   Zgodnie z art. 15 Protokołu stosuje się go tymczasowo od dnia jego podpisania (2), i nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia 2015 r., do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         M. MARTINA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 15 z 18.1.2008, s. 1.

      (2)  Data podpisania Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady z dnia 29 kwietnia 1997 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0301

Dziennik Urzędowy L 129 , 21/05/1997 P. 0022 - 0022

		Decyzja Radyz dnia 29 kwietnia 1997 r.w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony(97/301/EWWiS, WE, Euratom)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Gruzją z drugiej strony, podpisanej dnia 22 kwietnia 1996 r. w Luksemburgu, właściwe jest zatwierdzenie w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, wraz z jej załącznikami, Protokołem oraz deklaracjami załączonymi do Aktu Końcowego zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Teksty dokumentów określonych w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, dokonuje powiadomienia przewidzianego w art. 32 Umowy przejściowej [2].Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 kwietnia 1997 r.W imieniu RadyH. Van MierloPrzewodniczący[1] Dz.U. C 115 z 14.4.1997.[2] Data wejścia w życie Umowy przejściowej zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/948 z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie realizacji programu zakupu w sektorze przedsiębiorstw (EBC/2016/16)

text:
               15.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 157/28

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/948
   z dnia 1 czerwca 2016 r.
   w sprawie realizacji programu zakupu w sektorze przedsiębiorstw (EBC/2016/16)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności drugi akapit art. 12 ust. 1 w związku z pierwszym tiret art. 3 ust. 1, a także art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro, mogą dokonywać operacji na rynkach finansowych w formie transakcji bezwarunkowego kupna i sprzedaży instrumentów rynkowych.

               (2)

               W dniu 15 października 2014 r. została przyjęta decyzja EBC/2014/40 (1), która ustanowiła trzeci program zakupu zabezpieczonych obligacji. W dniu 19 listopada 2014 r. została przyjęta decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/5 (EBC/2014/45) (2), która ustanowiła program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami. W dniu 4 marca 2015 r. została przyjęta decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 (EBC/2015/10) (3), która ustanowiła program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (zwany dalej „programem PSPP”) i rozszerzyła istniejące programy zakupu aktywów. Wraz z ukierunkowanymi dłuższymi operacjami refinansującymi realizowanymi zgodnie z decyzją Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/34 (4) oraz decyzją Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/810 (EBC/2016/10) (5) wskazane powyżej programy zakupu aktywów mają na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem EBC, jakim jest utrzymanie stabilności cen.

               (3)

               W dniu 10 marca 2016 r. Rada Prezesów zdecydowała o dalszym rozszerzeniu wskazanych powyżej programów zakupu aktywów i rozpoczęciu – w ramach wspólnej polityki pieniężnej oraz realizacji celu utrzymania stabilności cen – programu zakupów w sektorze przedsiębiorstw (zwanego dalej „programem CSPP”). Decyzja ta została podjęta w celu dalszego wzmocnienia przenoszenia zakupów aktywów przez Eurosystem na warunki finansowania gospodarki realnej oraz – w powiązaniu z pozostałymi stosowanymi niestandardowymi środkami polityki pieniężnej – w celu dalszego dostosowania polityki pieniężnej i przyczynienia się do powrotu stopy inflacji do poziomu blisko, ale poniżej 2 % w średnim okresie.

               (4)

               Program CSPP będzie częścią programu zakupu aktywów, w ramach którego zakupy będą prowadzone do końca marca 2017 r. lub w razie konieczności dłużej, a w każdym razie do czasu, gdy Rada Prezesów zauważy stałe dostosowanie się ścieżki inflacji do zakładanego poziomu blisko, ale poniżej 2 % w średnim okresie.

               (5)

               Program CSPP powinien obejmować szereg zabezpieczeń zapewniających proporcjonalność przewidywanych zakupów do celów programu. Zabezpieczenia te powinny także zapewniać uwzględnienie w strukturze programu CSPP powiązanych ryzyk finansowych oraz perspektywy zarządzania ryzykiem. Ponadto kwalifikowane rynkowe instrumenty dłużne emitowane przez przedsiębiorstwa publiczne powinny podlegać limitom zgodnym z limitami stosowanymi do zakupów w ramach programu PSPP.

               (6)

               Program CSPP powinien być w pełni zgodny z obowiązkami banków centralnych Eurosystemu wynikającymi z Traktatu, w tym zakazem finansowania ze środków banku centralnego w odniesieniu do zakupów kwalifikowanych rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych przez przedsiębiorstwa publiczne.

               (7)

               Program CSPP powinien także kierować się zasadą otwartej gospodarki rynkowej z wolną konkurencją, z odpowiednim uwzględnieniem kwestii cenotwórczych oraz związanych z funkcjonowaniem rynku.

               (8)

               Zgodnie z zasadami obowiązującymi w przypadku pozostałych części programu zakupu aktywów spłaty kapitału z tytułu nabytych w ramach programu CSPP kwalifikowanych rynkowych instrumentów dłużnych powinny być reinwestowane w dacie zapadalności bazowych papierów wartościowych tak długo jak to konieczne, przyczyniając się tym samym do stworzenia korzystnych warunków płynnościowych i odpowiedniego nastawienia polityki pieniężnej.

               (9)

               Bezwarunkowe zakupy kwalifikowanych rynkowych instrumentów dłużnych przez Eurosystem w ramach programu CSPP powinny zostać wdrożone zgodnie z niniejszą decyzją, w sposób zdecentralizowany i koordynowany przez EBC, zapewniając tym samym jednolitość polityki pieniężnej Eurosystemu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wprowadzenie i zakres transakcji bezwarunkowego zakupu obligacji przedsiębiorstw
   Niniejszym wprowadza się program zakupów w sektorze przedsiębiorstw (program CSPP). W ramach programu CSPP wskazane banki centralne Eurosystemu mogą nabywać od kwalifikowanych kontrahentów kwalifikowane obligacje przedsiębiorstw na rynku pierwotnym i wtórnym, natomiast obligacje przedsiębiorstw sektora publicznego w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 ust. 1 mogą być nabywane wyłącznie na rynkach wtórnych, pod szczególnymi warunkami.
   Artykuł 2
   Kryteria kwalifikacji obligacji przedsiębiorstw
   Aby kwalifikować się do bezwarunkowych zakupów w ramach programu CSPP, rynkowe instrumenty dłużne muszą spełniać kryteria kwalifikacji aktywów rynkowych na potrzeby operacji kredytowych Eurosystemu zgodnie z częścią czwartą wytycznych Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) (6), z zastrzeżeniem następujących dodatkowych wymogów.

               1.

               Emitent rynkowych instrumentów dłużnych:

                           a)

                           ma siedzibę w państwie członkowskim, którego walutą jest euro;

                           b)

                           nie jest instytucją kredytową w rozumieniu art. 2 pkt 14) wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60);

                           c)

                           nie ma jednostki dominującej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (7), która także jest instytucją kredytową w rozumieniu art. 2 pkt 14) wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60);

                           d)

                           nie ma spółki odminującej podlegającej nadzorowi bankowemu poza strefą euro;

                           e)

                           nie jest nadzorowanym podmiotem w rozumieniu art. 2 pkt 20) rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (8) lub członkiem nadzorowanej grupy w rozumieniu art. 2 pkt 21) lit. b) rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) – w każdym z tych przypadków ujętym na liście publikowanej przez EBC na jego stronie internetowej zgodnie z art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17), a także nie jest jednostką zależną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 takiego nadzorowanego podmiotu lub nadzorowanej grupy;

                           f)

                           nie jest firmą inwestycyjną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE (9);

                           g)

                           nie wyemitował papieru wartościowego zabezpieczonego aktywami w rozumieniu art. 2 pkt 3 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60);

                           h)

                           nie wyemitował instrumentu typu multi cédula w rozumieniu art. 2 pkt 62 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60);

                           i)

                           nie wyemitował strukturyzowanych zabezpieczonych obligacji w rozumieniu art. 2 pkt 88 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60);

                           j)

                           nie jest podmiotem zarządzającym aktywami powstałym w wyniku działań restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w formie zastosowania instrumentu wydzielenia aktywów zgodnie z art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (10) lub przepisami prawa krajowego implementującymi art. 42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (11);

                           k)

                           nie jest krajowym funduszem zarządzania aktywami i zbywania aktywów ustanowionym w celu wsparcia lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sektorze finansowym (12); oraz

                           l)

                           nie jest kwalifikowanym emitentem na potrzeby programu PSPP.

               2.

               W momencie zakupu przez odpowiedni bank centralny Eurosystemu okres pozostały do zapadalności rynkowych instrumentów dłużnych wynosi minimum 6 miesięcy oraz maksimum 30 lat i 364 dni.

               3.

               Na zasadzie odstępstwa od art. 59 ust. 5 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) przy ocenie spełniania wymogów jakości kredytowej rynkowych instrumentów dłużnych bierze się pod uwagę wyłącznie informacje w zakresie oceny kredytowej przekazywane przez zewnętrzne instytucje oceny kredytowej zaakceptowane zgodnie z ramowymi zasadami oceny kredytowej w Eurosystemie.

               4.

               Rynkowy instrument dłużny jest denominowany w euro.

               5.

               Dopuszcza się zakupy nominalnych instrumentów dłużnych o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub wskaźniku „yield to worst”) powyżej stopy depozytu w banku centralnym.

         Artykuł 3
   Ograniczenia dokonywania zakupów obligacji przedsiębiorstw sektora publicznego
   1.   Na potrzeby niniejszej decyzji termin „obligacje przedsiębiorstw sektora publicznego” oznacza obligacje przedsiębiorstw spełniające wymogi określone w art. 2 oraz wyemitowane przez przedsiębiorstwo publiczne w rozumieniu art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 3603/93 (13).
   2.   Aby umożliwić ustalenie ceny rynkowej kwalifikowanych obligacji przedsiębiorstw sektora publicznego, nie dopuszcza się zakupów nowo wyemitowanych lub finansowanych obligacji przedsiębiorstw sektora publicznego, a także obligacji przedsiębiorstw sektora publicznego wyemitowanych przez ten sam podmiot lub te same podmioty w ramach grupy emitenta z terminem zapadalności bliskim w czasie (niedługo przed lub niedługo po) terminowi zapadalności rynkowych instrumentów dłużnych, które mają zostać wyemitowane lub sfinansowane, przez okres określony przez Radę Prezesów.
   Artykuł 4
   Limity zakupu
   1.   W ramach programu CSPP stosuje się limit udziału emisji oparty na międzynarodowym numerze identyfikacyjnym papierów wartościowych (ISIN), po konsolidacji zasobów we wszystkich portfoliach banków centralnych Eurosystemu. Limit udziału emisji wynosi 70 % dla numeru ISIN w odniesieniu do wszystkich obligacji przedsiębiorstw innych niż obligacje przedsiębiorstw sektora publicznego.
   W szczególnych przypadkach może być stosowany niższy limit udziału emisji, w tym w odniesieniu do obligacji przedsiębiorstw sektora publicznego lub z uwagi na względy zarządzania ryzykiem. Obligacje przedsiębiorstw sektora publicznego traktuje się w sposób spójny z ich traktowaniem w ramach programu PSPP.
   2.   Eurosystem przeprowadza na bieżąco ocenę ryzyka kredytowego i analizę due dilligence kwalifikowanych obligacji przedsiębiorstw.
   3.   Eurosystem określa dodatkowe limity zakupów dla grup emitentów w oparciu o przydział odniesienia odnoszący się do kapitalizacji rynkowej grupy emitenta, tak aby zapewnić zróżnicowany przydział zakupów różnym emitentom i grupom emitentów.
   Artykuł 5
   Banki centralne Eurosystemu dokonujące zakupów
   Banki centralne Eurosystemu dokonujące zakupów obligacji przedsiębiorstw w ramach programu CSPP określa lista publikowana na stronie internetowej EBC. Eurosystem stosuje schemat specjalizacji dla przydziału obligacji przedsiębiorstw podlegających zakupowi w ramach programu CSPP oparty na państwie siedziby emitenta. Rada Prezesów zezwoli na odstępstwa ad hoc od schematu specjalizacji w przypadku, gdy obiektywne przesłanki mogłyby uniemożliwić działanie zgodne ze schematem lub gdy takie odstępstwa są uzasadnione interesem osiągnięcia ogólnych celów polityki pieniężnej programu CSPP. W szczególności, każdy wskazany bank centralny Eurosystemu nabywa jedynie kwalifikowane obligacje przedsiębiorstw wyemitowane przez emitentów z siedzibą w określonych państwach członkowskich strefy euro. Geograficzny przydział państw siedziby emitentów kwalifikowanych obligacji przedsiębiorstw do poszczególnych banków centralnych Eurosystemu określa lista publikowana na stronie internetowej EBC.
   Artykuł 6
   Kwalifikowani kontrahenci
   Kwalifikowanymi kontrahentami na potrzeby programu CSPP, zarówno w odniesieniu do transakcji bezwarunkowych, jak i transakcji pożyczania papierów wartościowych obejmujących obligacje przedsiębiorstw należące do portfeli Eurosystemu w ramach programu CSPP, są:

               a)

               podmioty spełniające kryteria kwalifikacji kontrahentów uczestniczących w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu, o których mowa w art. 55 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60); oraz

               b)

               inni kontrahenci wykorzystywani przez banki centralne Eurosystemu do inwestowania portfeli inwestycyjnych denominowanych w euro.

         Artykuł 7
   Transakcje pożyczek papierów wartościowych
   Mając na uwadze zapewnienie efektywności programu CSPP, banki centralne Eurosystemu dokonujące zakupów obligacji przedsiębiorstw w ramach programu CSPP udostępniają papiery wartościowe nabyte w ramach tego programu na potrzeby udzielania pożyczek, w tym transakcji repo.
   Artykuł 8
   Postanowienia końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 czerwca 2016 r.

      Sporządzono w Wiedniu dnia 1 czerwca 2016 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/40 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (Dz.U. L 335 z 22.11.2014, s. 22).

      (2)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/5 z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2014/45) (Dz.U. L 1 z 6.1.2015, s. 4).

      (3)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/10) (Dz.U. L 121 z 14.5.2015, s. 20).

      (4)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/34 z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie środków dotyczących ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (Dz.U. L 258 z 29.8.2014, s. 11).

      (5)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/810 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie drugiej serii ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (EBC/2016/10) (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 107).

      (6)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie implementacji ram prawnych polityki pieniężnej Eurosystemu (Wytyczne w sprawie dokumentacji ogólnej) (EBC/2014/60) (Dz.U. L 91 z 2.4.2015, s. 3).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      (9)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).

      (10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1)

      (11)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

      (12)  Listę takich podmiotów publikuje się na stronie internetowej EBC pod adresm www.ecb.europa.eu.

      (13)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3603/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. określające definicje w celu zastosowania zakazów określonych w art. 104 i 104b ust. 1 Traktatu (Dz.U. L 332 z 31.12.1993, s. 1).


title: Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2014 r. wsprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o dialogu politycznymi współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi,z jednej strony, a republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali,Hondurasu, Nikaragui i Panamy, z drugiej strony, z wyjątkiem art. 49ust. 3 tej umowy

text:
                  15.4.2014

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 111/4

         DECYZJA RADY
         z dnia 14 kwietnia 2014 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy, z drugiej strony, z wyjątkiem art. 49 ust. 3 tej umowy
         (2014/211/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowę o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy, z drugiej strony (zwaną dalej „umową”) podpisano w dniu 15 grudnia 2003 r. z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 54 ust. 1 umowy ma ona wejść w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym umawiające się strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.

                     (3)

                     Wszystkie umawiające się strony umowy, w tym wszystkie — na moment podpisywania umowy — państwa członkowskie Unii, złożyły już swoje instrumenty ratyfikacyjne; instrumentu ratyfikacyjnego nie złożyła dotychczas Unia.

                     (4)

                     W art. 49 ust. 3 umowy określono obowiązki umawiających się stron dotyczące readmisji nielegalnych migrantów. W konsekwencji przepis ten podlega zakresowi tytułu V w części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a w szczególności jego art. 79 ust. 3, i zastosowanie ma Protokół (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, które są załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE.

                     (5)

                     W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą prawnym.

                     (6)

                     Umowę należy zatwierdzić, z wyjątkiem jej art. 49 ust. 3. Odrębna decyzja (1) dotycząca zawarcia art. 49 ust. 3 umowy zostanie przyjęta równolegle z przyjęciem niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Umowa o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy, z drugiej strony, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii, z wyjątkiem art. 49 ust. 3 tej umowy.
            Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady przekazuje w imieniu Unii powiadomienia przewidziane w art. 54 umowy (2) i dokonuje następujących notyfikacji:

               „W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą prawnym i od tego dnia wykonuje wszystkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym odesłania w tekście umowy do »Wspólnoty Europejskiej« lub do »Wspólnoty« uznaje się, w odpowiednich przypadkach, za odesłania do »Unii Europejskiej« lub do »Unii«”,

               „Postanowienia umowy wchodzące w zakres części trzeciej tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wiążą Zjednoczone Królestwo i Irlandię jako odrębne umawiające się strony, nie zaś jako część Unii Europejskiej, chyba że Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią poinformują stronę z Ameryki Środkowej, że Zjednoczone Królestwo lub Irlandia są związane tymi postanowieniami jako część Unii Europejskiej zgodnie z Protokołem (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jeżeli Zjednoczone Królestwo lub Irlandia przestaną być związane umową jako część Unii Europejskiej zgodnie z art. 4a protokołu nr 21, Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią natychmiast poinformują stronę z Ameryki Środkowej o wszelkich zmianach w ich stanowisku, w którym to przypadku pozostaną nadal związane postanowieniami umowy indywidualnie. To samo ma zastosowanie do Danii, zgodnie z Protokołem (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.”.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2014 r.

                  W imieniu Rady

               C. ASHTON

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2014/210/UE (zob. s. 2 niniejszego Dziennika Urzędowego).

            (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.