title: Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego – Decyzja nr S9 z dnia 20 czerwca 2013 r. dotycząca procedur zwrotów kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004  Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią

text:
               27.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/8

         KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO
   DECYZJA NR S9
   z dnia 20 czerwca 2013 r.
   dotycząca procedur zwrotów kosztów w celu wykonania art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2013/C 279/05
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub pytań dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (2),
   uwzględniając art. 35 i 41 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   uwzględniając art. 66–68 rozporządzenia (WE) nr 987/2009,
   działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Koszty świadczeń rzeczowych udzielonych przez instytucję jednego państwa członkowskiego na koszt instytucji innego państwa członkowskiego są w pełni zwracane.

               (2)

               Zwroty kosztów między instytucjami, jeżeli nie ustalono inaczej, muszą być dokonywane szybko i skutecznie, aby zapobiec kumulacji należności nieuregulowanych przez dłuższy czas.

               (3)

               Kumulacja należności mogłaby zagrozić efektywnemu funkcjonowaniu unijnego systemu i narazić na szwank prawa jednostek.

               (4)

               W decyzji nr S1 Komisja Administracyjna postanowiła, że instytucja miejsca pobytu otrzymuje zwrot kosztów opieki zdrowotnej udzielonej na podstawie ważnej europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego.

               (5)

               Wspólnie uzgodnione najlepsze praktyki przyczyniłyby się do szybkiego i skutecznego regulowania płatności między instytucjami,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   A.   Zwrot kosztów na podstawie rzeczywistych wydatków (art. 62 rozporządzenia (WE) nr 987/2009)

   Artykuł 1
   Instytucja wnosząca o zwrot kosztów na podstawie rzeczywistych wydatków zgłasza ten wniosek najpóźniej w terminie określonym w art. 67 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”). Instytucja przyjmująca wniosek o zwrot kosztów gwarantuje spłatę należności w terminie określonym w art. 67 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, ale dokonuje płatności przed tym terminem, najwcześniej jak to możliwe.
   Artykuł 2
   1.   Wnioski o zwrot kosztów świadczeń, które zostały udzielone na podstawie europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego (EHIC), dokumentu ją zastępującego lub jakiegokolwiek innego dokumentu uprawniającego do świadczeń, mogą być odrzucone i zwrócone instytucji będącej dłużnikiem w sytuacji, gdy na przykład wniosek:

               —

               jest niekompletny lub nieprawidłowo wypełniony,

               —

               dotyczy świadczeń, które nie zostały udzielone w okresie ważności EHIC lub dokumentu uprawniającego do świadczeń, którym posługiwała się osoba otrzymująca świadczenia.

         2.   Wniosek nie może zostać odrzucony ze względu na to, że dana osoba nie jest już ubezpieczona w instytucji, która wystawiła EHIC lub dokument uprawniający do świadczeń zdrowotnych, o ile beneficjentowi udzielano świadczeń w okresie ważności przedstawionego dokumentu.
   3.   Instytucja zobowiązana do zwrotu kosztów świadczeń udzielonych na podstawie europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego może wnioskować o to, aby instytucja, w której dana osoba była prawidłowo zarejestrowana w czasie, gdy zostało udzielone świadczenie, zwróciła koszty tych świadczeń pierwszej instytucji lub, jeżeli osoba ta nie była uprawniona do korzystania z europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego, uregulowała tę sprawę z daną osobą.
   Artykuł 3
   Wniosek nie może być rozpatrywany przez instytucję będącą dłużnikiem co do zgodności z art. 19 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, chyba że istnieje uzasadnione podejrzenie nadużycia, zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (3). Instytucja będąca dłużnikiem jest w rezultacie zobowiązana do przyjęcia informacji, na podstawie których oparte zostało roszczenie, i do zwrotu należności. W przypadku gdy istnieje podejrzenie nadużycia, instytucja będąca dłużnikiem może z uzasadnionych względów odrzucić wniosek, zgodnie z art. 67 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego.
   Artykuł 4
   Do celów stosowania art. 2 i 3, jeżeli instytucja będąca dłużnikiem wyraża wątpliwości co do wiarygodności faktów, na podstawie których oparty został wniosek, na instytucji będącej wierzycielem spoczywa obowiązek ponownego rozpatrzenia, czy wniosek został sporządzony we właściwy sposób, a w razie potrzeby – wycofania wniosku o zwrot lub ponownego wyliczenia należności.
   Artykuł 5
   Nie rozpatruje się wniosku złożonego po terminie określonym w art. 67 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.
   B.   Zwrot kosztów na podstawie kwot zryczałtowanych (art. 63 rozporządzenia wykonawczego)

   Artykuł 6
   Rejestr, o którym mowa w art. 64 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, przedstawia się instytucji łącznikowej państwa członkowskiego będącego dłużnikiem w terminie do końca roku następującego po roku odniesienia, a wnioski o zwrot powstałe w oparciu o ten rejestr zostają zgłoszone tej instytucji jak najszybciej po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej rocznych zryczałtowanych kwot na osobę, nie później jednak niż w terminie określonym w art. 67 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.
   Artykuł 7
   Kiedy tylko jest to możliwe, instytucja będąca wierzycielem przedstawia instytucji będącej dłużnikiem wnioski dotyczące danego roku kalendarzowego jednocześnie.
   Artykuł 8
   Instytucja będąca dłużnikiem, przyjmująca wniosek o zwrot na podstawie kwot zryczałtowanych, gwarantuje spłatę należności w terminie określonym w art. 67 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, ale dokonuje płatności przed tym terminem, najwcześniej jak to możliwe.
   Artykuł 9
   Nie rozpatruje się wniosku złożonego po terminie określonym w art. 67 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.
   Artykuł 10
   Wniosek o zwrot na podstawie kwot zryczałtowanych może zostać odrzucony i zwrócony do instytucji będącej wierzycielem w sytuacji, gdy na przykład wniosek:

               —

               jest niekompletny lub nieprawidłowo wypełniony,

               —

               odnosi się do okresu, który nie jest objęty rejestracją na podstawie ważnego dokumentu uprawniającego do świadczeń.

         Artykuł 11
   Jeżeli instytucja będąca dłużnikiem wyraża wątpliwości co do wiarygodności faktów, na podstawie których oparty został wniosek, na instytucji będącej wierzycielem spoczywa obowiązek ponownego rozpatrzenia, czy faktura została wystawiona we właściwy sposób, a w razie potrzeby – wycofania wniosku o zwrot lub ponownego wyliczenia należności.
   C.   Rozliczanie należności (art. 67 rozporządzenia wykonawczego)

   Artykuł 12
   1.   Zgodnie z art. 67 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego należności nie można kwestionować po upływie 18 miesięcy od końca miesiąca, w którym zostały one zgłoszone instytucji łącznikowej państwa członkowskiego będącego dłużnikiem.
   2.   W przypadku gdy instytucja łącznikowa państwa członkowskiego będącego wierzycielem nie udzieliła odpowiedzi i nie przedłożyła wymaganych dowodów w ciągu 12 miesięcy od końca miesiąca, w którym wpłynęło do niej zakwestionowanie należności, takie zakwestionowanie uważa się za przyjęte przez państwo członkowskie będące wierzycielem, a wniosek lub jego odpowiednie części zostają ostatecznie odrzucone.
   D.   Wpłaty zaliczkowe i odsetki za zwłokę (art. 68 rozporządzenia wykonawczego)

   Artykuł 13
   W przypadku dokonywania wpłaty zaliczkowej na mocy art. 68 rozporządzenia wykonawczego kwotę wpłaty zaliczkowej oblicza się oddzielnie w przypadku wniosków o zwrot opartych na rzeczywistych wydatkach (art. 67 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego) i oddzielnie w przypadku wniosków o zwrot opartych na kwotach zryczałtowanych (art. 67 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego).
   Artykuł 14
   1.   Wpłata zaliczkowa na podstawie art. 68 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi co najmniej 90 % całkowitej kwoty pierwotnych należności zgłoszonych przez instytucję łącznikową państwa członkowskiego będącego wierzycielem.
   2.   Jeśli państwo członkowskie będące wierzycielem wydało ogólne stwierdzenie, że akceptuje wpłaty zaliczkowe, takie wpłaty zaliczkowe będą automatycznie uznawane za przyjęte. Komisja Obrachunkowa sporządza wykaz państw członkowskich, które zadeklarowały, że akceptują wpłaty zaliczkowe.
   3.   Te państwa członkowskie, które nie zadeklarowały, że akceptują wpłaty zaliczkowe, zasadniczo odpowiadają na konkretne oferty wpłat zaliczkowych w terminie sześciu miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym zgłoszono należność. W przypadku braku odpowiedzi w określonym terminie wpłatę zaliczkową uznaje się za przyjętą i wykonuje się ją.
   Artykuł 15
   1.   Podczas rozliczania należności, w przypadku których dokonano wpłaty zaliczkowej, dłużnik jest zobowiązany do uiszczenia jedynie różnicy między ostateczną kwotą należności i kwotą wpłaty zaliczkowej.
   2.   Jeżeli całkowita kwota należności jest niższa niż wpłata zaliczkowa ustalona na podstawie pierwotnej kwoty należności, państwo członkowskie będące wierzycielem:

               a)

               zwraca państwu członkowskiemu będącemu dłużnikiem nadpłaconą kwotę. Instytucja łącznikowa państwa członkowskiego będącego wierzycielem przeprowadza taką transakcję rozliczeniową bezzwłocznie i nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od końca miesiąca, w którym ustalono kwotę roszczenia albo

               b)

               zawiera porozumienie z państwem członkowskim będącym dłużnikiem dotyczące odzyskania przez nie nadpłaconej kwoty przez wyrównanie późniejszych należności. W porozumieniu wyraźnie określa się nadpłacone kwoty pozostające do odzyskania w ramach wyrównania późniejszych należności.

         3.   Odsetki wygenerowane przez wpłaty zaliczkowe nie wpływają na redukcję zadłużenia państwa członkowskiego będącego dłużnikiem i wchodzą w skład aktywów państwa członkowskiego będącego wierzycielem.
   Artykuł 16
   1.   Odsetki za zwłokę pobierane na podstawie art. 68 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego oblicza się na podstawie miesięcy zgodnie z następującym wzorem:

   gdzie:

               —

               I oznacza odsetki za zwłokę,

               —

               PV („wartość bieżąca”) oznacza wartość opóźnionej płatności; wartość tę określa się jako kwotę zaległych należności, które nie zostały spłacone w terminie określonym w art. 67 ust. 5 i art. 67 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego oraz których nie pokryła wpłata zaliczkowa zgodnie z art. 68 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Wartość bieżąca obejmuje tylko te należności lub ich części, które zostały wzajemnie uznane przez państwa członkowskie będące dłużnikiem i wierzycielem, nawet jeśli wszystkie lub część należności były kwestionowane,

               —

               i oznacza roczną stopę procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansowania, która obowiązywała pierwszego dnia miesiąca, w którym płatność była wymagalna,

               —

                     n
                   oznacza okres (w miesiącach) biegnący od pierwszego miesiąca po upływie terminów określonych w art. 68 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego i trwający do miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym otrzymano płatność, włącznie. Okres ten nie zostaje przerwany w toku postępowania na podstawie art. 67 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego.

         2.   Należności z tytułu odsetek za zwłokę zgłaszane są przez instytucję łącznikową państwa członkowskiego będącego wierzycielem do instytucji łącznikowej państwa członkowskiego będącego dłużnikiem w terminie sześciu miesięcy następujących po miesiącu, w którym dokonano płatności z opóźnieniem.
   3.   Wniosek o odsetki za zwłokę złożony po upływie terminu określonego w ust. 2 nie jest rozpatrywany.
   Artykuł 17
   1.   Odsetki za zwłokę wypłacane są instytucji łącznikowej państwa członkowskiego będącego wierzycielem w ciągu dwunastu miesięcy od końca miesiąca, w którym zgłoszono należność do instytucji łącznikowej państwa członkowskiego będącego dłużnikiem.
   2.   Komisja Obrachunkowa ułatwia dokonywanie ostatecznego zamknięcia ksiąg rachunkowych w przypadkach, gdy nie osiągnięto porozumienia w sprawie należności z tytułu odsetek za zwłokę w terminach określonych w ust. 1, na uzasadniony wniosek jednej ze stron. Komisja Obrachunkowa wydaje uzasadnioną opinię w terminie sześciu miesięcy następujących po miesiącu, w którym dana sprawa została jej przedstawiona do rozpatrzenia.
   E.   Przepisy różne

   Artykuł 18
   1.   Do celów płatności, o których mowa w decyzji, data płatności to data zapisu księgowego transakcji wprowadzona przez instytucję bankową instytucji łącznikowej państwa członkowskiego będącego wierzycielem.
   2.   Instytucja łącznikowa państwa członkowskiego będącego dłużnikiem potwierdza otrzymanie wprowadzonego wniosku w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku. W potwierdzeniu określa się datę otrzymania wniosku.
   3.   Dwa lub więcej państw członkowskich, ich właściwe organy lub instytucje łącznikowe mogą odstąpić od zwrotu kosztów lub przewidzieć inne sposoby rozliczenia należności objętych niniejszą decyzją.
   4.   Opinia Komisji Obrachunkowej wydana zgodnie z art. 67 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego może zdecydować o odstąpieniu od zwrotu kosztów lub przewidzieć inne sposoby rozliczenia należności objętych niniejszą decyzją, uwzględniając zasadę dobrej współpracy między organami i instytucjami państw członkowskich.
   F.   Przepisy końcowe

   Artykuł 19
   1.   Instytucje powinny zapewnić dobrą współpracę między sobą i działać tak, jakby wdrażały własne ustawodawstwo.
   2.   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia następującego po publikacji do wszystkich wniosków o zwrot na podstawie rzeczywistych wydatków zaksięgowanych w księgach rachunkowych w państwie członkowskim będącym wierzycielem po wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 987/2009 i do wszystkich wniosków o zwrot na podstawie kwot zryczałtowanych opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 987/2009.
   3.   Niniejsza decyzja zastępuje decyzję nr S4 z dnia 2 października 2009 r.
   4.   W drodze odstępstwa od ust. 2, art. 12 ust. 2 i art. 18 ust. 2 mają zastosowanie do wniosków, o których mowa w ust. 2 i które zostały zgłoszone do instytucji łącznikowej państwa członkowskiego będącego dłużnikiem po opublikowaniu niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Przewodnicząca Komisji Administracyjnej

         Anne McMANUS

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

      (3)  Wyrok Trybunału z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C-145/03 Spadkobiercy Annette Keller przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), Zb.Orz. 2005 s. I-02529.


title: Decyzja Rady 2007/670/WPZiB z dnia 1 października 2007 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią w sprawie udziału Nowej Zelandii w misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN)

text:
               18.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 274/17

         DECYZJA RADY 2007/670/WPZiB
   z dnia 1 października 2007 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią w sprawie udziału Nowej Zelandii w misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 30 maja 2007 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2007/369/WPZiB w sprawie utworzenia misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) (1).

               (2)

               Artykuł 12 ust. 5 wspólnego działania 2007/369/WPZiB przewiduje, że szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy, zgodnie z art. 24 Traktatu.

               (3)

               W dniu 13 września 2004 r. Rada upoważniła Prezydencję, wspieraną w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, by w przypadku przyszłych cywilnych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE podjęła z państwami trzecimi negocjacje zmierzające do zawarcia umowy na podstawie wzoru umowy między Unią Europejską a państwem trzecim w sprawie udziału państwa trzeciego w cywilnej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską. Na tej podstawie Prezydencja wynegocjowała umowę z Nową Zelandią w sprawie udziału Nowej Zelandii w misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN).

               (4)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Nową Zelandią w sprawie udziału Nowej Zelandii w misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN).
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 1 października 2007 r.

            W imieniu Rady

         M. LINO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 31.5.2007, str. 33.
    ---documentbreak---

               18.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 274/18

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Nową Zelandią w sprawie udziału Nowej Zelandii w misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN)
   UNIA EUROPEJSKA (UE),
   z jednej strony, oraz
   NOWA ZELANDIA,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:

               —

               przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2007/369/WPZiB z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie utworzenia misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN),

               —

               zaproszenie do udziału w EUPOL AFGANISTAN wystosowane do Nowej Zelandii,

               —

               decyzję podjętą przez Nową Zelandią o wzięciu udziału w EUPOL AFGANISTAN,

               —

               decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa w sprawie przyjęcia wkładu Nowej Zelandii do EUPOL AFGANISTAN,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE
   Artykuł 1
   Udział w operacji
   1.   Nowa Zelandia przystępuje do wspólnego działania 2007/369/WPZiB z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie utworzenia misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) oraz do wszelkich wspólnych działań lub decyzji, w drodze których Rada Unii Europejskiej decyduje o rozszerzeniu EUPOL AFGANISTAN, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkich koniecznych uzgodnień wykonawczych.
   2.   Wkład Nowej Zelandii do EUPOL AFGANISTAN nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
   3.   Nowa Zelandia zapewnia prowadzenie przez jej personel biorący udział w EUPOL AFGANISTAN swojej misji zgodnie z:

               —

               wspólnym działaniem 2007/369/WPZiB wraz z ewentualnymi późniejszymi zmianami,

               —

               planem operacji,

               —

               środkami wykonawczymi.

         4.   Personel oddelegowany do udziału w EUPOL AFGANISTAN przez Nową Zelandię wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interes EUPOL AFGANISTAN.
   5.   Nowa Zelandia informuje w odpowiednim czasie dowódcę misji EUPOL AFGANISTAN i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach związanych z jej wkładem w EUPOL AFGANISTAN.
   6.   Personel oddelegowany do udziału w EUPOL AFGANISTAN poddawany jest badaniom lekarskim oraz szczepieniom i uzyskuje od właściwego organu w Nowej Zelandii zaświadczenie lekarskie o zdolności do służby. Personel oddelegowany do udziału w EUPOL AFGANISTAN okazuje kopię tego zaświadczenia.
   Artykuł 2
   Status personelu
   1.   Bez uszczerbku dla wszelkich ustaleń zawartych między rządem Nowej Zelandii a rządem Islamskiego Państwa Afganistanu status personelu oddelegowanego przez Nową Zelandię do EUPOL AFGANISTAN jest regulowany umową w sprawie statusu misji zawartą między Unią Europejską a Islamskim Państwem Afganistanu.
   2.   Bez uszczerbku dla umowy, o której mowa w ust. 1, Nowa Zelandia sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w EUPOL AFGANISTAN.
   3.   Nowa Zelandia jest odpowiedzialna za reagowanie na wszelkie roszczenia wynikłe z uczestnictwa jej personelu w EUPOL AFGANISTAN lub z nimi związane lub ich dotyczące. Nowa Zelandia jest odpowiedzialna za wszczęcie wszelkich postępowań, w szczególności sądowych lub dyscyplinarnych, przeciwko wszelkim członkom jej personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi.
   4.   Nowa Zelandia zobowiązuje się do wydania oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw biorących udział w EUPOL AFGANISTAN oraz do uczynienia tego w momencie podpisania niniejszej umowy. Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
   5.   Unia Europejska zapewnia wydanie przez jej państwa członkowskie oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń odnoszących się do udziału Nowej Zelandii w EUPOL AFGANISTAN oraz uczynienie tego w momencie podpisania niniejszej umowy.
   Artykuł 3
   Informacje niejawne
   1.   Nowa Zelandia podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE (1) oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym szefa misji EUPOL AFGANISTAN.
   2.   W przypadku gdy Unia Europejska i Nowa Zelandia zawarły porozumienie w sprawie procedur bezpieczeństwa regulujących wymianę informacji niejawnych, postanowienia takiego porozumienia stosuje się w kontekście EUPOL AFGANISTAN.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia
   1.   Cały personel biorący udział w EUPOL AFGANISTAN podlega w pełni dowództwu swoich organów krajowych.
   2.   Organy krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji EUPOL AFGANISTAN, który sprawuje dowództwo poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
   3.   Szef misji dowodzi EUPOL AFGANISTAN i odpowiada za jego bieżące zarządzanie.
   4.   Nowa Zelandia ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania EUPOL AFGANISTAN jak państwa członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji, zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej umowy.
   5.   Szef misji EUPOL AFGANISTAN jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem EUPOL AFGANISTAN. W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne podejmowane jest przez odpowiednie organy krajowe.
   6.   Nowa Zelandia wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu narodowego (NPC) w celu reprezentowania swojego kontyngentu narodowego w EUPOL AFGANISTAN. W sprawach krajowych NPC podlega szefowi misji EUPOL AFGANISTAN oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   7.   Decyzja o zakończeniu operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po przeprowadzeniu konsultacji z Nową Zelandią, pod warunkiem że Nowa Zelandia nadal uczestniczy w EUPOL AFGANISTAN w dniu zakończenia operacji.
   Artykuł 5
   Aspekty finansowe
   1.   Nowa Zelandia ponosi wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, z wyjątkiem kosztów podlegających wspólnemu finansowaniu, jak określono w budżecie operacyjnym operacji.
   2.   Z zastrzeżeniem wszelkich ustaleń zawartych między rządem Islamskiego Państwa Afganistanu a rządem Nowej Zelandii, w przypadku śmierci, obrażeń ciała, straty lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z Afganistanu, Nowa Zelandia, po ustaleniu jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, o której mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, jeżeli umowa taka istnieje.
   Artykuł 6
   Wkład do budżetu operacyjnego
   Z uwagi na fakt, że udział Nowej Zelandii stanowi duży wkład o kluczowym znaczeniu dla operacji, Nowa Zelandia jest zwolniona z wnoszenia wkładu do budżetu operacyjnego EUPOL AFGANISTAN.
   Artykuł 7
   Ustalenia w celu wykonania niniejszej umowy
   Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym/Wysokim Przedstawicielem a odpowiednimi organami Nowej Zelandii.
   Artykuł 8
   Nieprzestrzeganie obowiązków
   Jeżeli jedna ze stron nie przestrzega swoich obowiązków określonych w niniejszej umowie, druga strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
   Artykuł 9
   Rozstrzyganie sporów
   Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy stronami.
   Artykuł 10
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnym notyfikowaniu przez strony zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
   2.   Niniejszą umowę stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.
   3.   Niniejsza umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Nowa Zelandia wnosi wkład w operację.

      Sporządzono w Brukseli dnia trzeciego października roku dwa tysiące siódmego w dwóch egzemplarzach w języku angielskim.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Nowej Zelandii

      (1)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2007/438/WE (Dz.U. L 164 z 26.6.2007, str. 24).
   ZAŁĄCZNIK
   OŚWIADCZENIA
   o których mowa w art. 2 ust. 4 i 5 umowy
   Oświadczenie państw członkowskich UE:
   „Państwa członkowskie UE stosujące wspólne działanie 2007/369/WPZiB z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie utworzenia misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) dołożą starań, w stopniu, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne, by w miarę możliwości zrzec się, na zasadzie wzajemności, roszczeń w stosunku do Nowej Zelandii dotyczących obrażeń ciała, śmierci członka ich personelu, uszkodzenia lub utraty wszelkich własnych środków majątkowych używanych w EUPOL AFGANISTAN, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata:

               —

               zostały spowodowane przez personel z Nowej Zelandii podczas wykonywania obowiązków związanych z EUPOL AFGANISTAN z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek środków majątkowych posiadanych przez Nową Zelandię, pod warunkiem że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego personelu EUPOL AFGANISTAN pochodzącego z Nowej Zelandii i używającego tych środków majątkowych.”

         Oświadczenie Nowej Zelandii:
   „Nowa Zelandia działająca w powiązaniu ze wspólnym działaniem 2007/369/WPZiB z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie utworzenia misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) dołoży starań na zasadzie wzajemności, w stopniu, w jakim zezwala na to jej krajowy system prawny, by w miarę możliwości zrzec się w stosunku do któregokolwiek innego państwa biorącego udział w EUPOL AFGANISTAN roszczeń dotyczących obrażeń ciała, śmierci członka jej personelu, uszkodzenia lub utraty wszelkich własnych środków majątkowych używanych w EUPOL AFGANISTAN, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata:

               —

               zostały spowodowane przez personel podczas wykonywania obowiązków związanych z EUPOL AFGANISTAN z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego, lub

               —

               wynikły z użycia jakichkolwiek środków majątkowych posiadanych przez państwa uczestniczące w EUPOL AFGANISTAN, pod warunkiem że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadków rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego personelu EUPOL AFGANISTAN używającego tych środków majątkowych.”


title: 2013/119/UE: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie mianowania sędziów Sądu

text:
               8.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 65/21

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
   z dnia 6 marca 2013 r.
   w sprawie mianowania sędziów Sądu
   (2013/119/UE)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160a ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Mandaty trzynastu sędziów Sądu wygasają z dniem 31 sierpnia 2013 r. Należy dokonać mianowania na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r.

               (2)

               Następujące osoby zaproponowano z myślą o odnowieniu ich mandatów: Marijanę KANCZEWĄ i Ingrīdę LABUCKĄ oraz Alfreda DITTRICHA i Nicholasa Jamesa FORWOODA.

               (3)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował kandydaturę Marijany KANCZEWEJ i Ingrīdy LABUCKIEJ oraz Alfreda DITTRICHA i Nicholasa Jamesa FORWOODA na stanowisko sędziego Sądu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianowani zostają sędziami Sądu na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r.:

               —

               Alfred DITTRICH,

               —

               Nicholas James FORWOOD,

               —

               Mariyana KANCHEVA,

               —

               Ingrīda LABUCKA.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 marca 2013 r.

         R. MONTGOMERY

            Przewodniczący


title: Decyzja Komisji (UE) 2015/1300 z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz niemieckich przedsiębiorstw farmaceutycznych znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej w postaci zwolnienia z obowiązkowych rabatów SA.34881 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2012/CP) (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 1975) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               29.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 199/27

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/1300
   z dnia 27 marca 2015 r.
   w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz niemieckich przedsiębiorstw farmaceutycznych znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej w postaci zwolnienia z obowiązkowych rabatów SA.34881 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2012/CP)

         (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 1975)

   (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1) i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 24 maja 2012 r. Komisja otrzymała skargę złożoną przez niemieckie przedsiębiorstwo farmaceutyczne, które twierdzi, że zwolnienie z nałożonego na producentów obowiązku udzielania rabatu na produkty farmaceutyczne, które zostało przyznane jego konkurentom na mocy prawa niemieckiego, stanowi pomoc państwa.

               (2)

               W dniu 8 czerwca 2012 r. Komisja przekazała Niemcom jawną wersję skargi oraz zwróciła się o ustosunkowanie się do niej i przekazanie dalszych informacji.

               (3)

               W piśmie z dnia 27 lipca 2012 r. Niemcy przekazały swoje uwagi w odniesieniu do skargi oraz dodatkowe informacje wymagane przez Komisję. W dniu 31 lipca 2012 r. Niemcy przekazały jawną wersję tej odpowiedzi. W dniu 24 sierpnia 2012 r. Komisja przesłała skarżącemu tę niepoufną wersję oraz zwróciła się do niego z pytaniem, czy w świetle wyjaśnień przedstawionych przez stronę niemiecką chce kontynuować dochodzenie tej sprawy.

               (4)

               Skarżący nie odstąpił od swoich ustaleń. W piśmie z dnia 26 września 2012 r. skarżący przekazał uwagi dotyczące wyjaśnień przedstawionych przez Niemcy. W dniu 21 listopada 2012 r. Komisja przekazała władzom niemieckim odpowiedź skarżącego. Władze niemieckie ustosunkowały się do niej w piśmie z dnia 13 grudnia 2012 r.

               (5)

               W dniu 6 grudnia 2012 r. odbyło się spotkanie ze skarżącym.

               (6)

               W dniach 30 stycznia 2013 r. i 5 kwietnia 2013 r. skarżący przedłożył informacje uzupełniające.

               (7)

               Pismem z dnia 24 lipca 2013 r. Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie pomocy państwa zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE.

               (8)

               Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2). Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowego środka pomocy.

               (9)

               W piśmie z dnia 30 września 2013 r. Niemcy przekazały uwagi dotyczące decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Ponadto Komisja otrzymała liczne uwagi od zainteresowanych stron oraz od skarżącego.

               (10)

               W dniu 6 stycznia 2014 r. niepoufne wersje tych uwag przekazano władzom niemieckim, które uzyskały możliwość odniesienia się do nich. Niemcy przekazały swoje uwagi w piśmie z dnia 14 lutego 2014 r.

         2.   SKARGA

               (11)

               Skarżący, przedsiębiorstwo Allergopharma Joachim Ganzer KG z siedzibą w Reinbek w okolicach Hamburga, prowadzi działalność w zakresie badania, produkcji i sprzedaży produktów wykorzystywanych w diagnostyce i leczeniu chorób alergicznych.

               (12)

               Według skarżącego zwolnienie z obowiązku udzielania rabatu na produkty farmaceutyczne, które zostało przyznane jego konkurentom na mocy § 130a piątej księgi niemieckiego kodeksu socjalnego (SGB), stanowi pomoc państwa.

               (13)

               Ponadto skarżący wyjaśnia, że przedmiotowe zwolnienie przyznano przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji. Skarżący twierdzi, że przedmiotowy środek należy uznać za niezgodną z prawem pomoc operacyjną, ponieważ nie spełnia on wymogów prawnych określonych w wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (3) (dalej zwanych „wytycznymi dotyczącymi ratowania i restrukturyzacji”).

         3.   OPIS ŚRODKA

               (14)

               Środek, o którym mowa, odnosi się do niemieckiego programu zwalniania z nałożonego na producentów obowiązku udzielania rabatu na określone produkty farmaceutyczne.

         3.1.   Niemiecki system ubezpieczenia zdrowotnego

               (15)

               Niemiecki system ubezpieczenia zdrowotnego jest powszechnym systemem obejmującym dwa główne rodzaje ubezpieczenia, a mianowicie ustawowe i prywatne ubezpieczenie zdrowotne.

               (16)

                  Ustawowe ubezpieczenie zdrowotne: 85 %–90 % społeczeństwa niemieckiego jest objęte ustawowym ubezpieczeniem zdrowotnym. System ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego jest finansowany ze składek członkowskich oraz ze środków pochodzących z budżetu państwa. Poszczególni członkowie i ich pracodawcy odprowadzają składkę w wysokości określonego odsetka miesięcznego wynagrodzenia brutto danego członka. Odsetek ten jest określony ustawowo i obowiązuje jednakowo w odniesieniu do wszystkich ustawowych kas chorych. Oprócz tego państwo przekazuje określoną kwotę na tak zwane usługi inne niż ubezpieczeniowe. Składki wszystkich członków należących do systemu ustawowego oraz środki państwowe są gromadzone w ogólnym funduszu zdrowia, którym zarządza Federalny Urząd Ubezpieczeń. Fundusz zdrowia wypłaca następnie każdej kasie chorych za każdego członka ryczał uzależniony od wieku, płci i stanu zdrowia poszczególnych członków.

               (17)

                  Prywatne ubezpieczenie zdrowotne: 10 %–15 % społeczeństwa decyduje się na prywatne ubezpieczenie zdrowotne. System prywatny jest finansowany wyłącznie z opłacanych przez jego członków składek, których wysokość jest ustalana w indywidualnych umowach z zakładami ubezpieczeń zdrowotnych. W indywidualnych umowach określony jest zakres świadczonych usług oraz stopień objęcia ubezpieczeniem, który jest uzależniony od zakresu wybranych usług oraz od ryzyka i wieku danej osoby w momencie objęcia ubezpieczeniem prywatnym. Ze składek opłacane jest również tworzenie ustawowo wymaganych rezerw emerytalnych, które są przeznaczone na pokrycie rosnących wraz z wiekiem kosztów opieki zdrowotnej.

         3.2.   Zwolnienie z określonego w niemieckiej ustawie obowiązku udzielania rabatu na produkty farmaceutyczne

               (18)

               Od sierpnia 2010 r. do grudnia 2013 r. niemieckie przedsiębiorstwa farmaceutyczne były zobowiązane do udzielania wszystkim zakładom ubezpieczeń zdrowotnych, to znaczy zarówno zakładom ustawowym, jak i prywatnym, rabatu w wysokości 16 % na opatentowane leki na receptę, które nie podlegały systemowi stałej kwoty. Od dnia 1 stycznia do 31 marca 2014 r. ten ustawowo wymagany od producentów rabat wynosił 6 % i w dniu 1 kwietnia został nieznacznie zwiększony do 7 % (zwiększenie to nie dotyczyło leków generycznych i w ich przypadku po dniu 1 kwietnia 2014 r. rabat w dalszym ciągu wynosił 6 %). Jednocześnie przedsiębiorstwa farmaceutyczne są zobowiązane do utrzymania swoich cen do dnia 31 grudnia 2017 r. na poziomie z dnia 1 sierpnia 2009 r. (moratorium cenowe).

               (19)

               Zarówno ustawowo narzucony producentom rabat (niezależnie od faktycznej wysokości), jak i moratorium cenowe, stanowią „zamrożenie cen” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG (4). Zgodnie z art. 4 ust. 2 przedmiotowej dyrektywy w wyjątkowych przypadkach osoba uprawniona do wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie jej odstępstwa od zamrożenia cen, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi względami. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału państwa członkowskie, na podstawie wspomnianego przepisu, zawsze muszą przewidywać możliwość wnioskowania o przyznanie takiego odstępstwa (5). Zgodnie z niemieckim prawem przedsiębiorstwa farmaceutyczne mogą ubiegać się o zwolnienie (6) z obowiązku udzielania rabatu, o którego przyznaniu w indywidualnych przypadkach decyduje Federalny Urząd ds. Gospodarki i Kontroli Eksportu (zwany dalej „BAFA”).

               (20)

               Jak szczegółowo określono w § 130a ust. 4 piątej księgi niemieckiego kodeksu socjalnego (SGB) oraz jak dokładnie wyjaśniono w opublikowanych przez BAFA wytycznych (7) dotyczących procesu decyzyjnego BAFA, „szczególne względy” należy wziąć pod uwagę wtedy, gdy koncern lub przedsiębiorstwo (w przypadku przedsiębiorstwa niezależnego od koncernu) samo będzie podlegało niesprawiedliwemu obciążeniu finansowemu wynikającemu z zamrożenia cen. Niesprawiedliwe obciążenie finansowe należy wziąć pod uwagę zwłaszcza w sytuacji, w której przedsiębiorstwo nie jest w stanie uniknąć niewypłacalności, angażując własne zasoby finansowe, wkład wspólników lub inne środki.

               (21)

               Zgodnie z wytycznymi opublikowanymi przez BAFA decydujące znaczenie dla przyznania zwolnienia z obowiązku udzielania rabatu mają:

                           a)

                           wynik operacyjny przed opodatkowaniem z ostatnich trzech lat gospodarczych;

                           b)

                           udowodnienie przez przedsiębiorstwo wnioskujące o zwolnienie swojego stanu dochodowego i płynnościowego na podstawie wskaźników gospodarczych (np. marży EBIT, zwrotu z kapitału, wskaźnika wykorzystania kapitału własnego lub kapitału obcego, stopnia płynności i stopnia zadłużenia) oraz wyjaśnienie wpływu zamrożenia cen na te wskaźniki;

                           c)

                           przedstawione przez wnioskodawcę potwierdzenie dodatkowego obciążenia koncernu/przedsiębiorstwa na skutek zamrożenia cen poprzez udowodnienie faktycznie udzielanego rabatu;

                           d)

                           ocena ogólnej sytuacji finansowej i gospodarczej wnioskodawcy, uwzględniającej – oprócz sytuacji dochodowej – w szczególności także stosunki majątkowe i płynnościowe. Oprócz tego wnioskodawca musi przedstawić retrospektywny rachunek przepływu kapitału, prospektywny rachunek przepływu kapitału (plan finansowy), planowanie płynności w kolejnych trzech latach oraz krótkoterminowy plan finansowy na kolejne 12 miesięcy.

               (22)

               Przedsiębiorstwa wnioskujące o zwolnienie z zamrożenia cen muszą udowodnić, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy zamrożeniem cen a ich trudną sytuacją finansową. Muszą przy tym wykazać, że trudności finansowe nie wynikają z przyczyn strukturalnych; jeśli nie zostały jeszcze wyczerpane działania gospodarcze mające na celu uniknięcie lub ograniczenie trudnej sytuacji finansowej, należy je przeprowadzić w pierwszej kolejności. Dotychczas przeprowadzone działania gospodarcze należy pokrótce opisać we wniosku.

               (23)

               Wnioskodawca musi udowodnić, że spełnił wszystkie kryteria zwolnienia, przedkładając ocenę biegłego rewidenta gospodarczego lub zaprzysiężonego audytora. W ocenie tej musi być wyraźnie potwierdzony i uzasadniony związek przyczynowy pomiędzy zamrożeniem cen a trudną sytuacją finansową wnioskodawcy.

               (24)

               W tym celu biegły rewident gospodarczy lub zaprzysiężony audytor musi przeanalizować sprawozdania roczne z ostatnich trzech lat gospodarczych oraz planowanie płynności na kolejne trzy lata gospodarcze pod kątem wpływu udzielanych rabatów na sytuację finansową wnioskodawcy. Biegły rewident gospodarczy lub zaprzysiężony audytor musi sprawdzić obliczenia oraz pisma zawierające wskaźniki gospodarcze oraz opisujące sytuację dochodową i płynnościową. Na tej podstawie musi ocenić, czy dodatkowe obciążenie wynikające z obowiązku udzielania rabatu zagraża rentowności przedsiębiorstwa w perspektywie krótko- do średnioterminowej.

               (25)

               Wnioski o zwolnienie muszą opierać się na zbadanym sprawozdaniu finansowym za poprzedni rok (rok n – 1). O ile spełnione zostaną odpowiednie warunki, BAFA wydaje na rzecz wnioskodawcy tymczasowo ważną, pozytywną decyzję, która obowiązuje w bieżącym roku gospodarczym (rok n) plus 180 dni. Wnioskodawca jest zobowiązany do przedłożenia w ciągu 120 dni po upływie roku gospodarczego zaktualizowanych danych rzeczywistych za bieżący rok gospodarczy (rok n). Jeśli w ciągu 120 dni BAFA nie otrzyma tych zaktualizowanych danych rzeczywistych, automatycznie wydaje negatywną decyzję końcową, która znosi decyzję tymczasową. Jeśli na podstawie zaktualizowanych danych rzeczywistych zostanie stwierdzone, że wymagania dotyczące zwolnienia faktycznie zostały spełnione w roku n, BAFA wyda pozytywną decyzję końcową („ostateczne zwolnienie”). Jeśli jednak z tych danych będzie wynikało, że przedmiotowe wymagania nie zostały spełnione w roku n, BAFA wyda negatywną decyzją końcową, która znosi decyzję tymczasową.

               (26)

               Według informacji przekazanych przez Niemcy w okresie pomiędzy sierpniem 2010 r. i grudniem 2013 r. łącznie dziewięciu przedsiębiorstwom przyznano tymczasowe i ostateczne zwolnienia na różne okresy (żadnemu przedsiębiorstwu nie przyznano zwolnienia na cały okres 2010–2013). W dwóch kolejnych przypadkach przyznano najpierw zwolnienia tymczasowe, które następnie zostały jednak zniesione negatywną decyzją końcową.

               (27)

               W 2013 r. tymczasowe zwolnienia przyznano jeszcze pięciu przedsiębiorstwom (przy czym BAFA wydał decyzję przed lipcem 2013 r.), z czego dwóm do końca 2013 r. Zgodnie z zakazem wprowadzenia w życie przewidzianym w art. 108 ust. 3 TFUE do czasu wydania przez Komisję właściwej decyzji ostatecznej BAFA nie wyda żadnych decyzji końcowych dotyczących tych tymczasowych zwolnień oraz pięciu dalszych wniosków o tymczasowe zwolnienie, które zostały złożone po wydaniu decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego (lipiec 2013 r.).

               (28)

               Według informacji przekazanych przez Niemcy łączna wartość zwolnień ostatecznych przyznanych do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 6 268 mln EUR, przy czym 5 037 mln EUR przypada na przedsiębiorstwo będące największym beneficjentem. Dodatkową wartość zwolnień tymczasowych przyznanych na 2013 r. Niemcy szacują na około 6 mln EUR. W rezultacie, zgodnie z danymi zawartymi w dokumentacji przedłożonej przez Niemcy, łączna wartość przyznanych zwolnień (ostatecznych lub tymczasowych) wynosi około 12–13 mln EUR.

         3.3.   Przyczyny wszczęcia postępowania

               (29)

               W dniu 24 lipca 2013 r. Komisja podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”).

               (30)

               Komisja doszła wstępnie do wniosku, że przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa; wniosek ten opiera się w szczególności na stwierdzeniu, że niemiecki ustawodawca ustala ceny produktów leczniczych, które muszą płacić (publiczne i prywatne) zakłady ubezpieczeń zdrowotnych, oraz że, przyznając zwolnienie z ustawowego obowiązku udzielania rabatu, organ państwowy – BAFA – zapewnia, że zakłady ubezpieczeń zdrowotnych płacą za te produkty lecznicze wyższą cenę.

               (31)

               Ponieważ wyrażenie „szczególne względy” nie jest w dyrektywie 89/105/EWG wystarczająco jasno i dokładnie zdefiniowane, lecz pozostawia państwom członkowskim swobodę w definiowaniu jego zakresu, Komisja uznała, że przedmiotowy środek należy przypisać Niemcom.

               (32)

               Mając na uwadze to, że w odniesieniu do poszczególnych zwolnień nie istnieje żaden jasno zdefiniowany akt powierzenia, Komisja odrzuciła argumentację, że przedmiotowy środek można by uznać za środek leżący w ogólnym interesie gospodarczym; zdaniem Komisji dużo bardziej stanowi on korzyść selektywną na rzecz określonych przedsiębiorstw farmaceutycznych, które produkują określone produkty.

               (33)

               Poza tym Komisja stwierdziła, że przedmiotowy środek może grozić zakłóceniem konkurencji lub wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               (34)

               Na tej podstawie Komisja przyjęła wstępne stanowisko, że przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa.

               (35)

               Komisja wyraziła poważne wątpliwości co do zgodności przedmiotowej pomocy z rynkiem wewnętrznym. Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwa, które otrzymały pomoc w ramach omawianego systemu, należy uznać za przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji oraz że w związku z tym wytyczne te należy przyjąć za podstawę prawną oceny zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym. Ponieważ wydaje się, że zgodnie ze wspomnianymi wytycznymi przedmiotowy środek nie spełnia wymagań dotyczących pomocy na ratowanie i restrukturyzację, Komisja sformułowała wstępny wniosek, że przedmiotowa pomoc jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

         4.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

               (36)

               W trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja otrzymała uwagi od skarżącego oraz od wielu stron, w tym obszerną dokumentację Federalnego Związku Przemysłu Farmaceutycznego (dalej zwanego „BPI”) oraz dokumentację przedsiębiorstw farmaceutycznych, którym przyznano zwolnienie w ramach omawianego systemu lub które ubiegały się o takie zwolnienie.

               (37)

               Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym. W szczególności podkreślił, że przedmiotowy środek należy przypisać państwu niemieckiemu, ponieważ dyrektywa 89/105/EWG zawiera tylko jeden wymóg proceduralny, który odnosi się do zapewnienia możliwości ubiegania się o zwolnienie, przy czym jednak to państwa członkowskie same podejmują decyzję o przyznaniu zwolnienia.

               (38)

               BPI podkreślił, że w decyzji o wszczęciu postępowania nie uwzględniono, że przedsiębiorstwa wnioskujące o zwolnienie z zamrożenia cen muszą udowodnić związek przyczynowy pomiędzy swoją trudną sytuacją finansową a rzeczonym zamrożeniem cen; oznacza to, że gdyby nie zamrożenie cen wnioskodawcy nie znajdowaliby się w trudnej sytuacji finansowej. Ponadto BPI argumentuje, że nie wykorzystano żadnych środków państwowych, ponieważ zarówno prywatne, jak i publiczne zakłady ubezpieczeń zdrowotnych należy traktować jak zakłady niezależne od państwa. W analogii do porównywalnego orzecznictwa Trybunału w sprawie ogólnych środków podatkowych BPI wyjaśnił, że przedmiotowy środek nie jest selektywny, lecz że jest środkiem ogólnym, ponieważ zgodnie z wymogami niemieckiej konstytucji ustawodawca musi przewidzieć klauzule trudnej sytuacji, aby uniknąć nadmiernej ingerencji w prawa podmiotów prywatnych. Ponadto BPI argumentuje, że przedmiotowego środka nie należy przypisywać państwu niemieckiemu, ponieważ wdrożenie przepisów art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG przez Niemcy było bezpośrednio narzucone na mocy prawa pierwotnego Unii, a mianowicie na mocy art. 15, 16 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (8) (dalej zwanej „kartą praw podstawowych”). Na wypadek, gdyby Komisja mimo to doszła do wniosku, że przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa, BPI wyjaśnia, że wytyczne dotyczące ratowania i restrukturyzacji służyły realizacji innych celów (restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji) niż przedmiotowy środek (klauzula trudnej sytuacji, która zapobiega przypadkom, w których ustawodawstwo niemieckie mogłoby doprowadzić do upadłości przedsiębiorstw będących w przeciwnym przypadku w dobrej kondycji) i że w związku z tym wytyczne te nie mają zastosowania. Zgodność z rynkiem wewnętrznym należy zatem ocenić bezpośrednio na podstawie TFUE. BPI podkreśla w szczególności, że zgodnie z art. 168 ust. 7 TFUE Unia jest zobowiązana do zapewnienia odpowiedzialności państw członkowskich w zakresie określania ich polityki dotyczącej zdrowia, jak również organizacji i świadczenia usług zdrowotnych i opieki medycznej, w tym za przydział przeznaczonych na nie zasobów.

               (39)

               Jak już wspomniano, oprócz dokumentacji skarżącego i BPI Komisja otrzymała także uwagi od dziewięciu przedsiębiorstw farmaceutycznych. Wszystkie te przedsiębiorstwa albo otrzymały zwolnienie w ramach omawianego systemu, albo bezskutecznie ubiegały się o zwolnienie. Ze względu na częściowo pokrywające się argumenty uwagi przekazane przez tych dziewięć stron będą rozpatrywane wspólnie.

               (40)

               Zgodnie z informacjami przedstawionymi w tych uwagach przedmiotowy środek stanowi jedynie regulację cen i nie zawiera elementu pomocy państwa, ponieważ państwo nie przekazało beneficjentom żadnych środków. Kwoty, o których mowa, należy raczej przypisać wyłącznie beneficjentom. Ponadto podważany jest fakt, że przedmiotowe środki w jakimkolwiek momencie znajdowały się pod kontrolą państwa, ponieważ uważa się, że zakłady ubezpieczeń zdrowotnych są podmiotami niezależnymi od państwa, w związku z czym ich środków finansowych nie należy uznawać za środki państwowe.

               (41)

               Oprócz tego niektóre strony poinformowały, że ich produkty są zaliczane do najtańszych na rynku. Dotyczy to w szczególności importerów równoległych, którzy przywiezione produkty oferują po znacznie niższej cenie niż ich producenci. Strony wyjaśniają, że bez zwolnienia z zamrożenia cen musiałyby ogłosić upadłość. Po opuszczeniu przez nie rynku dostępne byłyby tylko droższe produkty. Ponieważ w ramach przedmiotowego środka przyznano zwolnienia i przedsiębiorstwa utrzymały się na rynku, przedmiotowy środek spowodował obniżenie kosztów dla zakładów ubezpieczeń zdrowotnych; oznacza to, że bez przedmiotowego środka koszty oraz zakres przekazywania środków publicznych przedsiębiorstwom farmaceutycznych uległyby zwiększeniu.

               (42)

               Poza tym strony podnoszą, że przedmiotowego środka nie należy przypisywać państwu niemieckiemu, ponieważ przewidziane zwolnienia powinno się traktować wyłącznie jako narzucone wdrożenie przepisów art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG.

               (43)

               Ponadto strony wyjaśniają, że ustawowo narzucony obowiązek udzielania rabatu w wysokości 16 % obrotów prowadzi do upadłości głównie małych i średnich przedsiębiorstw, które przed wprowadzeniem rabatu znajdowały się w dobrej kondycji, lecz których marże zysku nie wystarczyły na pokrycie dodatkowych kosztów. W tym kontekście strony w szczególności zaznaczają, że połączenie ustawowego zamrożenia cen z moratorium cenowym uniemożliwia przedsiębiorstwom skompensowanie dodatkowych kosztów związanych z zamrożeniem cen poprzez podwyższenie cen. Strony argumentują więc, że możliwość przyznania zwolnienia nie powoduje korzyści selektywnej, lecz bardziej zapobiega dyskryminowaniu mniejszych przedsiębiorstw z niższymi marżami zysku. W związku z tym przedmiotowy środek należy uznać za klauzulę trudnej sytuacji, która ogranicza wpływ zamrożenia cen do odpowiedniego poziomu. Strony wyjaśniają, że zamrożenie cen bez tego rodzaju klauzuli trudnej sytuacji naruszałoby swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, zapisaną w art. 16 karty praw podstawowych. Wszyscy beneficjenci podkreślają w tym kontekście, że gdyby nie zamrożenie cen, nie znajdowaliby się w trudnej sytuacji finansowej. Biorąc pod uwagę ten bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy przepisami prawa, które wprowadzają w życie zamrożenie cen, a trudną sytuację finansową, beneficjenci podkreślają znaczenie klauzuli trudnej sytuacji.

               (44)

               Wiele stron wyjaśnia ponadto, że zamrożenie cen zostało wprowadzone w życie zaraz po wdrożeniu surowszych wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu ich licznych produktów, co spowodowało znaczne zwiększenie ich kosztów. W przepisach prawa, na których mocy wdrożono te surowsze wymogi, podkreślono, że może to skutkować powstaniem dodatkowych kosztów. Ze względu na moratorium cenowe w połączeniu z ustawowym obowiązkiem udzielania rabatu dane przedsiębiorstwa nie były jednak w stanie skompensować tych dodatkowych kosztów. Strony twierdzą zatem, że przedmiotowy środek nie jest selektywny, ponieważ odnosi się do wszystkich przedsiębiorstw, które podlegają temu podwójnemu obciążeniu.

               (45)

               Na końcu strony dodają, że ze względu na niskie kwoty, o których mowa, nie dochodzi do zakłócenia konkurencji. Wielu beneficjentów ponadto wyjaśnia, że przedmiotowy środek nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ strony działają wyłącznie na terytorium Niemiec i ich oferta obejmuje wyłącznie produkty dopuszczone do obrotu na rynku niemieckim.

         5.   UWAGI NIEMIEC

               (46)

               Niemcy podtrzymały swoje stanowisko, że przedmiotowy środek nie stanowi pomocy państwa.

               (47)

               Z informacji przekazanych przez Niemcy wynika, że przedmiotowy środek jest jedynie częścią ogólnych ram regulacji cen produktów leczniczych. Niemcy zwracają uwagę, że istnieją różne mechanizmy kształtowania cen dla określonych produktów leczniczych lub dla określonych producentów oraz że środek, o którym mowa, jest tylko jednym z tych mechanizmów. Niemcy informują w tym kontekście, że decyzja BAFA o przyznaniu zwolnień nie doprowadziła bezpośrednio i sama z siebie do przekazania środków zakładów ubezpieczeń zdrowotnych danym przedsiębiorstwom, lecz jedynie ustaliła określoną cenę dla określonego produktu. Przekazanie środków następuje dopiero w momencie, gdy lekarz przepisuje określony lek; w związku z tym przekazanie środków nie wiąże się bezpośrednio z działaniem organu państwowego lub ustanowionego przez państwo i odpowiedzialnego za zarządzanie środkami podmiotu publicznego lub prywatnego.

               (48)

               Poza tym Niemcy podnoszą w tym kontekście, że przedmiotowego środka nie należy przypisywać państwu, ponieważ stanowi on jedynie wdrożenie art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG. Zdaniem Niemiec wspomniany przepis określa zobowiązanie do przewidzenia możliwości wnioskowania o zwolnienie z zamrożenia cen. Chociaż wyrażenie „szczególne względy” nie jest dokładnie zdefiniowane, jego interpretacja, która od początku zasadniczo uniemożliwiałaby przyznanie zwolnienia, byłaby niezgodna ze zobowiązaniem do transpozycji przepisów tej dyrektywy. BAFA analizuje poszczególne wnioski indywidualnie i przyznaje zwolnienie z zamrożenia cen między innymi wtedy, gdy wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która wynika z zamrożenia cen. Niemcy uważają, że jedyna właściwa wykładnia art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG zakłada, że przedsiębiorstwa, które nie są w stanie poradzić sobie z obciążeniem finansowym związanym z zamrożeniem cen, należy zwolnić z zamrożenia cen, ponieważ zwolnienie przedsiębiorstw, które same są w stanie poradzić sobie z takim obciążeniem (lub przedsiębiorstw, które znajdują się w trudnej sytuacji nawet bez zamrożenia cen), nie jest wymagane.

               (49)

               W tym kontekście Niemcy argumentują ponadto, że z decyzji o wszczęciu postępowania wynika, że Komisja sformułowała wstępny wniosek, że każde zwolnienie z zamrożenia cen, niezależnie od powodów jego przyznania, stanowi korzyść selektywną i tym samym pomoc państwa. Zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG państwa członkowskie są jednak zobowiązane do podejmowania decyzji w sprawie wniosków o takie zwolnienie. Niejasne jest więc, czy istnieją przypadki, w których zwolnienie przewidziane w art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG może zostać przyznane w sytuacji, w której nie stanowi pomocy państwa, i jeśli istnieją takie przypadki, to w jaki sposób takie zwolnienie mogłoby zostać przyznane zgodnie z przepisami dotyczącymi pomocy państwa.

               (50)

               Ponadto Niemcy wyjaśniają, że ze względu na stosowanie różnych przepisów prawa unijnego organy UE muszą unikać niespójności; dotyczy to w szczególności przypadków takich jak ten wspomniany powyżej, w którym przepisy dotyczące pomocy państwa i dyrektywa 89/105/EWG mają wspólny cel. Należy zatem przyjąć, że prawodawca europejski ustalił już, że zwolnienie z zamrożenia cen nie zakłóca konkurencji, oraz że w związku z tym nie przewiduje się późniejszej oceny na podstawie przepisów dotyczących pomocy państwa. Stwierdzenie, że tego rodzaju zwolnienia stanowią pomoc państwa, sugeruje bezprzedmiotowość art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG.

               (51)

               Na wypadek, gdyby Komisja doszła do wniosku, że przedmiotowy środek stanowi pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym, Niemcy zwracają się o to, aby w odnośnej decyzji wyjątkowo nie żądano zwrotu pomocy. Zdaniem Niemiec uzasadniają to szczególne okoliczności, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG państwa członkowskie są zobowiązane do przewidzenia zwolnień z zamrożenia cen, chociaż ani wspomniana dyrektywa, ani orzecznictwo Trybunału nie nawiązują do tego, że zwolnienia, o których mowa, mogą stanowić pomoc państwa. W tym kontekście Niemcy również zwracają uwagę na to, że przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania Komisja w żadnym momencie nie przytoczyła argumentu, że zwolnienia na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG stanowią pomoc państwa, oraz że podczas bieżącego przeglądu dyrektywy 89/105/EWG Komisja nie wyraziła żadnych wątpliwości co do ewentualnej niezgodności postanowienia, o którym mowa, z przepisami dotyczącymi pomocy państwa.

         6.   OCENA

   6.1.   Istnienie pomocy państwa

               (52)

               Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE uznaje się więc środek, który spełnia następujące cztery kryteria: wykorzystuje zasoby państwowe; można go przypisać państwu; przynosi przedsiębiorstwu korzyść selektywną oraz może zakłócać konkurencję i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

      Wykorzystanie zasobów państwowych

               (53)

               Korzyści można zaklasyfikować jako pomoc w rozumieniu art. 107 TFUE wtedy, gdy są one przyznawane bezpośrednio lub pośrednio z zasobów państwowych. Rozróżnienie pomiędzy „pomocą państwa” a „pomocą udzieloną z zasobów państwowych” nie oznacza, że wszystkie korzyści przyznane przez państwo stanowią pomoc niezależnie od tego, czy są finansowane z zasobów państwowych, lecz służy temu, aby definicja pomocy odnosiła się nie tylko do pomocy udzielonej bezpośrednio przez państwo, lecz także do pomocy udzielanej przez wyznaczone lub powołane przez to państwo do tego celu podmioty publiczne lub prywatne (9).

               (54)

               Okoliczność, że środek, w którego ramach jest przyznawana korzyść, której nie finansuje bezpośrednio państwo, lecz którą przyznaje podmiot publiczny lub prywatny, ustanowiony lub wyznaczony przez państwo w celu zarządzania pomocą, nie wyklucza tego, że środek jest finansowany z zasobów publicznych (10).

               (55)

               W omawianej sprawie cena produktów leczniczych, którą muszą płacić zakłady ubezpieczeń zdrowotnych, jest ustalana w odpowiednich przepisach niemieckich (dotyczących moratorium cenowego i obowiązku udzielania rabatu). Poprzez przyznanie zwolnień, o których mowa, BAFA (urząd federalny) zapewnia, że zakłady ubezpieczeń zdrowotnych będą płacić wyższą cenę za określone produkty lecznicze, tzn. za produkty lecznicze wyprodukowane przez przedsiębiorstwa, których trudna sytuacja finansowa została uznana za na tyle poważną, że zwolnienie z ogólnie obowiązującej ceny stałej jest uzasadnione.

               (56)

               Jak określono w motywie 16, 85–90 % społeczeństwa niemieckiego jest objęte ustawowym ubezpieczeniem zdrowotnym, podczas gdy tylko niewielka część społeczeństwa decyduje się na prywatne ubezpieczenie zdrowotne. Oznacza to, że ze względu na przyznawane zwolnienia wyższe ceny muszą płacić przede wszystkim publiczne zakłady ubezpieczeń zdrowotnych. Przedmiotowy środek wiąże się więc dla publicznych kas chorych z wyższymi kosztami i w rezultacie powoduje konieczność wykorzystania zasobów państwowych (11).

               (57)

               W ten sposób omawiana sytuacja różni się od sprawy PreussenElektra (12), w której Trybunał zbadał tylko to, czy „zobowiązanie prywatnych przedsiębiorstw dostarczających energię elektryczną do zakupu energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii po ustalonych cenach minimalnych” nie doprowadziło do„bezpośredniego lub pośredniego przekazania zasobów państwowych przedsiębiorstwom wytwarzającym tę energię elektryczną” (13).

               (58)

               W świetle powyższego Komisja stwierdza, że przedmiotowy środek obejmuje zasoby państwowe.

      Możliwość przypisania państwu

               (59)

               Środek podlega definicji pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE wtedy, gdy można go przypisać danemu państwu członkowskiemu (14).

               (60)

               Jak już wspomniano, Niemcy uważają, że przedmiotowego środka nie należy przypisywać państwu, ponieważ odnosi się on wyłącznie do wykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG i które dotyczy przewidzenia możliwości wnioskowania o zwolnienie z zamrożenia cen. Niemcy co prawda przyznają, że sformułowanie „szczególne względy” jest raczej ogólne, lecz wyjaśniają, że takie ogólne sformułowanie powinno umożliwić państwom członkowskim reagowanie na zmienne warunki rynkowe. Według informacji przekazanych przez Niemcy nic nie zmienia jednak faktu, że przepisy zawarte w art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG wyraźnie określają obowiązek przyznania zwolnienia na podstawie szczególnych względów i jako takie nie dają państwom członkowskim swobody w zakresie przyznawania zwolnień.

               (61)

               Komisja stwierdza, że w przypadkach, w których państwa członkowskie tylko transponują zobowiązanie, które zostało jasno i precyzyjnie sformułowane w prawie Unii, do swojego prawa krajowego, jedynie spełniają zapisany w TFUE obowiązek transpozycji prawa Unii do prawa krajowego; takiej transpozycji nie należy więc przypisywać konkretnemu państwu członkowskiemu. W tym kontekście Trybunał w swoim wyroku w sprawie Deutsche Bahn przeciwko Komisji na przykład stwierdził, że przeprowadzana przez Niemcy transpozycja jasno i precyzyjnie sformułowanego zobowiązania do nieobejmowania zharmonizowanym podatkiem akcyzowym – zgodnie z dyrektywą Rady 92/81/EWG (15) – paliwa wykorzystywanego w komercyjnej żegludze powietrznej stanowi transpozycję tego zobowiązania do prawa krajowego, która nie została przypisana państwu niemieckiemu, lecz wynikała z aktu prawnego prawodawcy unijnego (16).

               (62)

               W omawianym przypadku, zgodnie z motywem 6 dyrektywy 89/105/EWG, wymagania określone w tej dyrektywie nie wpływają na politykę państw członkowskich w odniesieniu do ustalania cen produktów leczniczych czy określania systemów ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem zakresu, w jakim jest to konieczne dla uzyskania przejrzystości w rozumieniu tej dyrektywy. Jak potwierdził Trybunał w sprawie Menarini i in., wynika z tego, że podstawą dyrektywy 89/105/EWG jest koncepcja minimalnej ingerencji w organizację krajowej polityki zabezpieczenia społecznego przez państwa członkowskie (17).

               (63)

               Zgodnie z tą koncepcją art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG jest sformułowany bardzo ogólnie i w szczególności nie definiuje on znaczenia wyrażenia „szczególne względy”. W tym kontekście Trybunał stwierdził w odniesieniu do art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG, co następuje: „Z tego przepisu wynika zatem, że państwa członkowskie powinny przewidzieć, że w każdym przypadku przedsiębiorstwu, którego dotyczyć będzie środek polegający na zamrożeniu lub obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych, przysługiwać będzie możliwość wystąpienia o odstępstwo od ceny narzuconej na postawie tych środków, przy czym możliwość ta nie stoi na przeszkodzie dokonaniu przez właściwe organy państw członkowskich weryfikacji istnienia wyjątkowego przypadku i szczególnych okoliczności w rozumieniu tego przepisu” (18).

               (64)

               Wynika z tego, że to państwa członkowskie decydują, w których przypadkach występują szczególne względy, i w związku z tym dysponują znaczną swobodą w zakresie przyznawania zwolnień. Wyrażenie „szczególne względy”, o którym mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG, jest niewystarczająco jasne i precyzyjne, aby można było wyciągnąć taki sam wniosek jak w sprawie Deutsche Bahn, tzn. że środek krajowy służy jedynie do transpozycji zobowiązania przewidzianego przez prawodawcę unijnego do prawa krajowego.

               (65)

               W sprawie Deutsche Bahn właściwy przepis prawa unijnego, a mianowicie art. 8 ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/81/EWG, zawierał jasno i precyzyjnie sformułowane zobowiązanie do niepobierania zharmonizowanego podatku akcyzowego od paliwa wykorzystywanego w komercyjnej żegludze powietrznej. Na mocy tego artykułu państwa członkowskie uzyskały tylko określoną swobodę w odniesieniu do formułowania warunków wdrażania takiego zwolnienia (19), ponieważ zwolnienia z podatku akcyzowego mogą przyznawać państwa członkowskie „pod warunkiem, że mają one prowadzić do prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć”.

               (66)

               W omawianym przypadku należy jednak stwierdzić, że art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG nie zawiera definicji wyrażenia „szczególne względy” i przyznaje państwom członkowskim szeroki margines swobody w zakresie decydowania o tym, na jakich warunkach powinno się przyznawać zwolnienia z zamrożenia cen. Taka swoboda wykracza poza samą ocenę sformułowania warunków transpozycji. Co więcej, państwa członkowskie mogą decydować o tym, na jakich warunkach powinno się przyznawać zwolnienia (20). Podczas gdy w sprawie Deutsche Bahn właściwa dyrektywa wyraźnie określała, kiedy należy przyznać zwolnienie, i to w odniesieniu do paliwa wykorzystywanego w komercyjnej żegludze powietrznej, w omawianym przypadku przepisy art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG pozostawiają decyzję o przyznaniu zwolnienia państwom członkowskim.

               (67)

               Wynika z tego, że zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG państwa członkowskie mogą same określać zakres stosowania zwolnień. Jak już wspomniano, nie można wyciągnąć takich samych wniosków jak w sprawie Deutsche Bahn.

               (68)

               W związku z powyższym Komisja stwierdza, że przedmiotowy środek należy przypisać Niemcom.

      Selektywna korzyść na rzecz przedsiębiorstwa

               (69)

               Na wstępie Komisja zwraca uwagę, że beneficjentami kwalifikującymi się do wsparcia są przedsiębiorstwa farmaceutyczne, które wyraźnie prowadzą działalność gospodarczą. Za beneficjentów należy zatem uznać przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               (70)

               Ponadto Komisja stwierdza, że przyznanie zwolnienia z zamrożenia cen prowadzi do wyższych obrotów i dochodów przedsiębiorstw korzystających z takiego zwolnienia. Wraz z przyznaniem zwolnienia przedsiębiorstwo będące beneficjentem odnosi korzyść względem swojej konkurencji.

               (71)

               W odniesieniu do selektywności przedmiotowego środka oczywiste jest więc, że biorąc pod uwagę procedurę wnioskowania, indywidualną weryfikację oraz konieczność wydania decyzji przez BAFA, tylko ograniczona liczba przedsiębiorstw, które działają w określonej branży (produkty lecznicze) i spełniają określone kryteria (znajdują się w trudnej sytuacji finansowej), czerpie korzyści ze środka. W tym kontekście przedmiotowego środka nie można traktować jedynie jako samej regulacji cen, ponieważ prowadzi on do takich cen, które faworyzują określone przedsiębiorstwa korzystające z odstępstwa od ogólnej regulacji cen w formie zamrożenia cen. Dlatego przedmiotowy środek należy uznać za selektywny.

               (72)

               W związku z tym nie można zgodzić się z argumentem BPI, że wymóg selektywności nie został spełniony, ponieważ zgodnie z prawem niemieckim (prawem konstytucyjnym) przedmiotowy środek należy uznać za środek ogólny. Na poparcie swojej argumentacji BPI powołuje się na orzecznictwo Trybunału, według którego środek, za którego pomocą przyznawane jest odstępstwo od stosowania ogólnego systemu podatkowego państwa członkowskiego, nie jest selektywny i w związku z tym nie stanowi pomocy, nawet jeśli przedsiębiorstwo czerpie korzyści, o ile dany środek „wynika bezpośrednio z podstawowych lub przewodnich zasad leżących u podstaw tego systemu” (21). W omawianym przypadku BPI w szczególności wskazuje, że korzyści przyznane przedsiębiorstwom będącym beneficjentami wynikają bezpośrednio z podstawowych lub przewodnich zasad określonych w konstytucji niemieckiej.

               (73)

               W związku z tym Komisja stwierdza, że ramami odniesienia służącymi stwierdzeniu, czy przedmiotowe zwolnienia stanowią dla określonych przedsiębiorstw selektywną korzyść, jest system zamrażania cen, od którego przedsiębiorstwa odstępują, a nie ogólne zasady określone w konstytucji niemieckiej. BPI nie wyjaśnił jednak, ani nawet nie wskazał, że przedmiotowe zwolnienia wynikają bezpośrednio z podstawowych lub przewodnich zasad systemu zamrażania cen.

               (74)

               W każdym razie w wyroku przytoczonym przez BPI Trybunał orzekł, że zwolnienia ze środków podatkowych podlegające procedurze wydawania zezwoleń można uznać za nieselektywne tylko wtedy, gdy swoboda działania właściwych organów krajowych ogranicza się do zbadania, czy spełnione zostały określone warunki ustawowe (22). W omawianym przypadku z konstytucji niemieckiej w żaden sposób nie wynika jednak, kiedy powinno się przyznawać zwolnienia. Przepisy konstytucyjne – jako takie – nie określają warunków przyznania zwolnienia z zamrożenia cen oraz nie ograniczają swobody BAFA jedynie do zbadania spełnienia tych warunków.

               (75)

               W świetle powyższego Komisja stwierdza, że przedmiotowy środek przynosi selektywną korzyść.

      Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi

               (76)

               W końcu środek podlega definicji pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE tylko wtedy, gdy zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem oraz gdy wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               (77)

               W tym kontekście Komisja stwierdza, że przedsiębiorstwa będące beneficjentami tego systemu prowadzą handel produktami leczniczymi oraz że w sektorze farmaceutycznym panuje duża konkurencja między uczestnikami rynku. Korzyść, którą czerpią beneficjenci systemu, może zatem zakłócać konkurencję.

               (78)

               Poza tym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, co następuje: „W przypadku gdy korzyść przyznana przez państwo członkowskie wzmacnia pozycję grupy przedsiębiorstw w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurujących z nimi w ramach wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej, należy uznać, że taka korzyść wpływa na tę wymianę handlową” (23). Wystarczy przy tym, że beneficjent konkuruje na rynkach otwartych na konkurencję z innymi przedsiębiorstwami. W związku z tym Komisja stwierdza, że handel produktami leczniczymi w dużej mierze odbywa się między państwami członkowskimi oraz że rynek farmaceutyczny jest otwarty na konkurencję.

               (79)

               W rezultacie Komisja dochodzi do wniosku, że co najmniej istnieje zagrożenie, że przedmiotowy środek zakłóca konkurencję lub wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

      Stwierdzenie istnienia pomocy

               (80)

               W świetle powyższego Komisja stwierdza, że zwolnienia z zamrożenia cen, przyznane w ramach omawianego systemu, należy uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

         6.2.   Zgodność z rynkiem wewnętrznym

               (81)

               Ponieważ przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa, należy zbadać, czy jest on zgodny z rynkiem wewnętrznym.

               (82)

               Jak już ustalono, zwolnienia z zamrożenia cen przyznaje się w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo podlega niesprawiedliwemu obciążeniu finansowemu wynikającemu z ustawowo nałożonego obowiązku udzielania rabatu. Niesprawiedliwe obciążenie finansowe należy wziąć pod uwagę zwłaszcza w sytuacji, w której dane przedsiębiorstwo nie jest w stanie uniknąć niewypłacalności, angażując własne zasoby finansowe, wkład wspólników lub inne środki.

               (83)

               Definicja niesprawiedliwego obciążenia finansowego jest zbliżona do definicji przedsiębiorstwa zagrożonego, o której mowa w wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji; zgodnie z tymi wytycznymi przedsiębiorstwo uważa się za zagrożone, „jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej” (24).

               (84)

               Przy stosowaniu definicji niesprawiedliwego obciążenia finansowego prawdopodobnie będzie się brało pod uwagę przyznanie zwolnienia przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji, co zasadniczo wymagałoby oceny przyznanej pomocy na podstawie tych wytycznych.

               (85)

               Komisja odnotowuje jednak szczególne okoliczności tego przypadku.

               (86)

               Zgodnie z dyrektywą 89/105/EWG państwa członkowskie mogą wprowadzić zamrożenie cen, jeżeli spełnione są wszystkie warunki określone w tej dyrektywie. Jak już ustalono, art. 4 ust. 2 przedmiotowej dyrektywy przewiduje, że przedsiębiorstwa objęte zamrożeniem cen w wyjątkowych przypadkach mogą wnioskować o zwolnienie z zamrożenia cen, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi względami.

               (87)

               W wyroku w sprawie Menarini i. in. Trybunał orzekł, że art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG należy rozumieć w ten sposób, że „państwa członkowskie powinny przewidzieć, że w każdym przypadku przedsiębiorstwu, którego dotyczyć będzie środek polegający na zamrożeniu lub obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych, przysługiwać będzie możliwość wystąpienia o odstępstwo od ceny narzuconej na postawie tych środków” (25).

               (88)

               Na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG państwa członkowskie są również zobowiązane do przewidzenia możliwości wnioskowania o zwolnienie z zamrożenia cen (nawet jeśli tego rodzaju zobowiązanie, jak już określono, nie jest dostatecznie jasno i precyzyjnie sformułowane, aby uzasadnić wniosek, że jego wdrożenia nie należy przypisywać państwu). Niemcy wdrożyły omawiany system zgodnie z przedmiotowym zobowiązaniem.

               (89)

               W tym kontekście Komisja zwraca szczególną uwagę na to, że również w uwagach, które otrzymała od zainteresowanych stron i Niemiec w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego, podkreślono, że tylko przedsiębiorstwa, które są w stanie udowodnić istnienie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy swoją trudną sytuacją finansową a wprowadzonym na mocy przepisów niemieckich zamrożeniem cen, kwalifikują się do uzyskania pomocy w ramach omawianego systemu. Innymi słowy, gdyby nie zamrożenie cen, przedsiębiorstwa będące beneficjentami nie byłyby przedsiębiorstwami zagrożonymi, tzn. bez zwolnienia zamrożenie cen i w rezultacie przepisy niemieckie doprowadziłyby przedsiębiorstwa znajdujące się w dobrej kondycji do upadłości.

               (90)

               Podstawą wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji jest dopilnowanie, aby nierentowne przedsiębiorstwa nie były sztucznie utrzymywane na rynku. Wytyczne te opierają się na założeniu, że opuszczanie rynku przez przedsiębiorstwa nieefektywne jest zjawiskiem normalnym i tym samym również regułą, podczas gdy ratowanie lub restrukturyzacja tego rodzaju przedsiębiorstw musi pozostać wyjątkiem (26).

               (91)

               Nierentowne przedsiębiorstwa mogą nie przetrwać ze względu na ceny rynkowe (tzn. mogą nie być w stanie pokryć swoich kosztów oraz uzyskać dostatecznej marży pokrycia). W omawianym przypadku, biorąc pod uwagę bezpośredni i silny związek przyczynowy pomiędzy trudnościami beneficjentów a zamrożeniem cen, przedsiębiorstwa będące beneficjentami nie mogą być traktowane jak przedsiębiorstwa nierentowne. Ich przetrwaniu na rynku nie zagraża ich brak zdolności do pokrycia swoich kosztów wynikających z cen rynkowych, lecz bardziej interwencja państwa w formie zamrożenia cen, która uniemożliwia im rozliczanie takich cen rynkowych. Celem jako takich zwolnień z zamrożenia cen, które zostały wprowadzone poprzez omawiany system, nie jest zatem sztuczne utrzymywanie nierentownych przedsiębiorstw na rynku. W rezultacie nie są one sprzeczne z podstawowymi zasadami określonymi w wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji.

               (92)

               Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia oraz szczególne okoliczności omawianej sprawy, Komisja wyjątkowo uważa, że zgodność pomocy należy ocenić bezpośrednio na podstawie TFUE. Dlatego też ocena zgodności szczególnych zwolnień przewidzianych we właściwym niemieckim systemie z rynkiem wewnętrznym odbywa się na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               (93)

               Zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE zatwierdzona może zostać pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

               (94)

               Aby środek pomocy był zgodny z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, musi służyć realizacji jasno określonego celu leżącego we wspólnym interesie i być w tym celu odpowiednio skonstruowany. Poza tym nie może zakłócać konkurencji ani wymiany handlowej wewnątrz UE w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

      Jasno określony cel leżący we wspólnym interesie

               (95)

               W trzecim motywie dyrektywy 89/105/EWG jako główny cel zamrożenia cen wskazane jest wsparcie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach. Konieczność stworzenia stabilnych systemów opieki zdrowotnej, zwłaszcza w świetle klimatu gospodarczego panującego w ostatnich latach w Europie, podkreśliła w grudniu 2013 r. także Rada Ministrów Zdrowia (27); również w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2014 r. (28) zwrócono uwagę na konieczność poprawy stabilności finansowej systemów opieki zdrowotnej.

               (96)

               Zamrożenie cen – takie jak wprowadziły Niemcy – powinno zapewnić stabilny poziom kosztów w ramach opieki zdrowotnej, sprzyjający wsparciu zdrowia publicznego. Zamrożenie cen powoduje jednak zniekształcenie wolnego rynku (29) i dlatego konieczne może się okazać zapewnienie zwolnień w szczególnych okolicznościach, zwłaszcza w sytuacji, gdy spowodowane zamrożeniem cen zniekształcenie konkurencji już na samym początku uniemożliwiałoby wprowadzenie zamrożenia cen. W tym kontekście, zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105/EWG, środki państw członkowskich służące realizacji celu leżącego we wspólnym interesie, który polega na zapewnieniu stabilnego poziomu kosztów w ramach systemu opieki zdrowotnej, muszą to uwzględniać oraz muszą przewidywać możliwość zwolnienia z zamrożenia cen ze szczególnych względów.

               (97)

               Omawiany system niemiecki służy realizacji określonego w dyrektywie 89/105/EWG celu, który polega na zapewnieniu stabilnego poziomu kosztów w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej w celu wsparcia zdrowia publicznego oraz jednocześnie na dopilnowaniu poprzez wprowadzenie zwolnień, aby wpływ tych środków na przedsiębiorstwa nie był na tyle znaczący, aby uniemożliwiał ich wprowadzenie już na samym początku (30). W ramach systemu niemieckiego wprowadzono w tym kontekście klauzulę trudnej sytuacji, która zapewnia, że realizacja celu polegającego na zapewnieniu stabilnego poziomu kosztów w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej nie doprowadzi przedsiębiorstw znajdujących się w dobrej kondycji do upadłości.

               (98)

               Komisja stwierdza zatem, że omawiany system, zgodny z dyrektywą 89/105/EWG, służy realizacji jasno określonego celu leżącego we wspólnym interesie.

      Jasno określony środek służący realizacji celu leżącego we wspólnym interesie

               (99)

               Jak wyjaśniono powyżej, środek pomocy, aby był zgodny z rynkiem wewnętrznym, musi być jasno określony w odniesieniu do realizacji celu leżącego we wspólnym interesie. W związku z tym musi być przede wszystkim odpowiednim instrumentem, który umożliwia realizację tego celu w sposób proporcjonalny.

               (100)

               Zgodnie z systemem niemieckim o zwolnienie mogą wnioskować tylko te przedsiębiorstwa, które są w stanie udowodnić, że ogólne zamrożenie cen jest dla nich na tyle dotkliwe, że powoduje niesprawiedliwe obciążenie finansowe. Zgodnie z celem, który polega na zapewnieniu stabilnego poziomu kosztów w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej, zwolnienia są przyznawane tylko w określonych okolicznościach. Jak wyjaśniono powyżej, warunki te zasadniczo ograniczają się do zapobiegnięcia sytuacji, w której wpływ zamrożenia cen uniemożliwiałby wprowadzenie zwolnienia już na samym początku. W związku z tym zwolnienie mogą uzyskać tylko takie przedsiębiorstwa, które są w stanie udowodnić, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy zamrożeniem cen a ich trudną sytuacją finansową. Takie zwolnienia są niezbędne w celu zapewnienia, że zamrożenie cen nie doprowadzi do upadłości przedsiębiorstw znajdujących się w dobrej kondycji.

               (101)

               W związku z tym Komisja stwierdza, że omawiany system jest właściwym instrumentem, który umożliwia realizację celu polegającego na zapewnieniu stabilnego poziomu kosztów w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej i jednocześnie dopilnowuje, aby w tym celu podejmowane działania (zamrożenie cen) nie doprowadziły do upadłości przedsiębiorstw znajdujących się w dobrej kondycji, co już na samym początku uniemożliwiałoby wprowadzenie zamrożenia cen. Ponadto Komisja zaznacza, że prawdopodobnie nie jest dostępny żaden instrument, który w mniejszym stopniu zakłóca konkurencję niż objęcie zwolnieniem tylko tych przedsiębiorstw, które są w stanie udowodnić, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy zamrożeniem cen a ich trudną sytuacją finansową.

               (102)

               Jak już wspomniano w motywach 20–21, Komisja w związku z tym stwierdza, że każdy potencjalny beneficjent tego systemu musi udowodnić, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy zamrożeniem cen a jego trudną sytuacją finansową. W szczególności oznacza to, że należy udowodnić, że trudności finansowe nie wynikają z przyczyn strukturalnych. Jeśli przedsiębiorstwo dysponuje odpowiednimi środkami umożliwiającymi uniknięcie lub ograniczenie trudności finansowych, powinno je przedsięwziąć w pierwszej kolejności. Przedsiębiorstwa muszą podać w swoim wniosku, jakie właściwe środki już przedsięwzięły.

               (103)

               Wszystkie te warunki zwolnienia, tzn. związek przyczynowy pomiędzy zamrożeniem cen a trudną sytuacją finansową, muszą zostać poddane ocenie przez biegłego rewidenta gospodarczego lub zaprzysiężonego audytora. Biegły rewident gospodarczy lub zaprzysiężony audytor musi wyraźnie potwierdzić i uzasadnić istnienie takiego związku przyczynowego. Oprócz tego musi ocenić działania, które dane przedsiębiorstwo podjęło w celu uniknięcia lub ograniczenia trudnej sytuacji finansowej.

               (104)

               Jak już wspomniano w motywie 25, warunki te podlegają ścisłej kontroli ex-ante i ex-post przez BAFA. Jeśli kontrola ex-post wykaże, że warunki te nie były spełnione w trakcie całego okresu obowiązywania zwolnienia tymczasowego, BAFA wydaje negatywną decyzję końcową, która znosi zwolnienie tymczasowe.

               (105)

               Na podstawie powyższego Komisja stwierdza, że kryteria zwolnienia z zamrożenia cen zapewniają ścisłe ograniczenie pomocy do wymaganego minimum. Ponadto niewielka liczba zwolnień przyznanych w ramach omawianego systemu (w latach 2010–2013 tylko dziewięć przedsiębiorstw uzyskało zwolnienie, zob. motywy 26–28) świadczy o surowym stosowaniu tych kryteriów przez BAFA. W związku z tym Komisja stwierdza, że pomoc przyznana w ramach przedmiotowego systemu jest proporcjonalna.

      Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową wewnątrz UE

               (106)

               Wreszcie Komisja stwierdza, że omawiany system w żaden sposób nie zakłóca konkurencji, ani nie wpływa na wymianę handlową wewnątrz Unii w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Biorąc pod uwagę wyżej opisane, surowe kryteria zwolnienia, tylko nieliczne przedsiębiorstwa otrzymały pomoc w ramach omawianego systemu i łączną kwotę pomocy przyznanej w ramach omawianego systemu (11–12 mln EUR za okres od sierpnia 2010 r. do grudnia 2013 r.) należy uznać za stosunkowo niską w kontekście właściwego rynku produktów leczniczych. W rezultacie wpływ pomocy na konkurencję i wymianę handlową wewnątrz Unii jest bardzo ograniczony i w żadnym razie nie prowadzi do zakłócenia konkurencji w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

         7.   WNIOSEK

               (107)

               Komisja stwierdza, że Niemcy przyznały przedmiotową pomoc z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE. Na podstawie powyższej oceny Komisja stwierdza jednak, że w świetle art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE przedmiotowy system jest zgodny z rynkiem wewnętrznym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W świetle art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej środek wprowadzony przez Niemcy na podstawie § 130a ust. 4 piątej księgi niemieckiego kodeksu socjalnego (SGB) w związku z art. 4 dyrektywy 89/105/EWG jest zgodny z rynkiem wewnętrznym.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

      Sporządzono w Bruksela dnia 27 marca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Margrethe VESTAGER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. C 297 z 12.10.2013, s. 76.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2 („wytyczne z 2004 r.”). Wytyczne te pierwotnie obowiązywały do dnia 9 października 2009 r. Komisja postanowiła jednak przedłużyć okres ich obowiązywania, najpierw do dnia 9 października 2012 r. (komunikat Komisji dotyczący przedłużenia okresu ważności Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, Dz.U. C 156 z 9.7.2009, s. 3). Następnie okres obowiązywania przedmiotowych wytycznych przedłużono w ramach inicjatywy na rzecz unowocześnienia polityki w dziedzinie pomocy państwa (SAM) do czasu ich zastąpienia przez nowe zasady udzielania pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (komunikat Komisji dotyczący przedłużenia okresu ważności Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw z dnia 1 października 2004 r., Dz.U. C 296 z 2.10.2012, s. 3). W dniu 1 sierpnia 2014 r. weszły w życie nowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. C 249 z 31.7.2014, s. 1) („wytyczne z 2014 r.”). Zgodnie z pkt 137–138 tych nowych wytycznych przed publikacją wytycznych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przyznana pomoc musi jednak zostać przeanalizowana na podstawie wytycznych mających zastosowanie w czasie, gdy dana pomoc została przyznana. Niemcy potwierdziły, że po wydaniu decyzji dotyczącej wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego (w dniu 24 lipca 2013 r.) do momentu przyjęcia przez Komisję odnośnej ostatecznej decyzji nie przyznano żadnych innych zwolnień na podstawie prawa krajowego. W tym kontekście uznaje się, że zastosowanie mają wytyczne z 2004 r.

      (4)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40 z 11.2.1989, s. 8).

      (5)  Wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r., A. Menarini i in., C-352/07 do C-356/07, C-365/07 do C-367/07 oraz C-400/07, Zb.Orz. 2009, s. 217, pkt 58.

      (6)  Zwolnienia mogą być dwojakiego rodzaju: może to być całkowite zwolnienie z ustawowego obowiązku stosowania rabatu bądź też obniżenie jego wysokości. W okresie od sierpnia 2010 r. do grudnia 2013 r., kiedy to rabat wynosił 16 %, BAFA mógł zatem zezwolić na obniżenie tego rabatu o 10 punktów procentowych, dzięki czemu zainteresowane przedsiębiorstwa miały obowiązek udzielać rabatu w wysokości 6 %, a nie 16 %.

      (7)  Zob. http://www.bafa.de/bafa/de/weitere_aufgaben/herstellerabschlaege/publikationen/merkblatt.pdf.

      (8)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 391).

      (9)  Wyrok Trybunału z dnia 13 marca 2001 r., PreussenElektra, C-379/98, Zb.Orz. 2001, s. 160, pkt 58.

      (10)  Wyrok Trybunału z dnia 22 marca 1977 r., Steinike & Weinling przeciwko Niemcom, C-78/76, Zb.Orz. 1977, s. 52, pkt 21.

      (11)  Por. wyrok Trybunału z dnia 1 grudnia 1998 r., Ecotrade, C-200/97, Zb.Orz. 1998, s. 579, pkt 38 i 41.

      (12)  Wyrok Trybunału z dnia 13 marca 2001 r., PreussenElektra, C-379/98, Zb.Orz. 2001, s. 160.

      (13)  Pkt 59 wspomnianego wyroku, podkreślenie dodane. Zob. również pkt 55 i 56 wyroku, w których Trybunał wyjaśnił zakres postawionego mu pytania.

      (14)  Zob. np. wyrok Trybunału z dnia 16 maja 2002 r., Francja przeciwko Komisji, C-482/99 (Stardust Marine) Zb.Orz. 2002, s. 294, pkt 24; wyrok Trybunału z dnia 30 maja 2013 r., Doux Élevage, C-677/11, Zb.Orz. 2013, s. 348, pkt 27.

      (15)  Dyrektywa Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych (Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 12).

      (16)  Wyrok Trybunału z dnia 5 kwietnia 2006 r., Deutsche Bahn przeciwko Komisji, T-351/02, Zb.Orz. 2006, s. 104, pkt 102.

      (17)  Wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r., A. Menarini i in., C-352/07 do C-356/07, C-365/07 do C-367/07 oraz C-400/07, Zb.Orz. 2009, s. 217, pkt 36.

      (18)  Ibid., pkt 58.

      (19)  Wyrok Trybunału z dnia 5 kwietnia 2006 r., Deutsche Bahn przeciwko Komisji, T-351/02, Zb.Orz. 2006, s. 104, pkt 105.

      (20)  Zob. również wyżej wspomniany wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r., A. Menarini i in., C-352/07 do C-356/07, C-365/07 do C-367/07 oraz C-400/07, Zb.Orz. 2009, s. 217, pkt 58.

      (21)  Zob. np. wyrok Trybunału z dnia 18 lipca 2013 r., P Oy, C-6/12, Zb.Orz. 2013, s. 525, pkt 22.

      (22)  Ibid., pkt 23–25.

      (23)  Zob. w szczególności wyrok Trybunału z dnia 17 września 1980 r., Philip Morris przeciwko Komisji, 730/79, Zb.Orz. 1980, s. 209, pkt 11; wyrok Trybunału z dnia 22 listopada 2001 r., Ferring, C-53/00, Zb.Orz. 2001, s. 627, pkt 21.

      (24)  Zob. pkt 9 wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji.

      (25)  Wyrok Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r., Menarini i in., C-352/07 do C-356/07, C-365/07 do C-367/07 oraz C-400/07, Zb.Orz. 2009, s. 217, pkt 58.

      (26)  Zob. pkt 4 wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji.

      (27)  Zob. wnioski Rady dotyczące procesu refleksji nad nowoczesnymi, elastycznymi i stabilnymi systemami opieki zdrowotnej (10 grudnia 2013 r.).

      (28)  COM(2013) 800.

      (29)  Ponieważ uniemożliwiają przedsiębiorstwom swobodne ustalanie cen.

      (30)  Zob. podobne podejście w wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020, sekcja 3.7 (Dz.U. C 200 z 28.6.2014, s. 1).