title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1125 z dnia 10 sierpnia 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/740 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym

text:
                  13.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 204/48

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1125
         z dnia 10 sierpnia 2018 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/740 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 7 maja 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/740 (1) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym.

                     (2)

                     W dniu 13 lipca 2018 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 2428/(2018), która w szczególności nakłada embargo na broń oraz dodaje dwie osoby do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi.

                     (3)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/740,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji (WPZiB) 2015/740 wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

                           „2.   Zakazuje się również:

                                       a)

                                       udzielania, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy technicznej, świadczenia usług pośrednictwa lub innych usług – w tym zapewniania uzbrojonego najemnego personelu wojskowego – w związku z działaniami wojskowymi lub w związku z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, lub w związku z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i używaniem takich przedmiotów, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Sudanie Południowym lub do wykorzystania w Sudanie Południowym;

                                       b)

                                       zapewniania finansowania lub świadczenia pomocy finansowej, bezpośrednio lub pośrednio, w związku z działaniami wojskowymi lub w związku z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych, a także zapewniania ubezpieczenia i reasekuracji, na potrzeby wszelkiej sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu takich przedmiotów, lub w odniesieniu do świadczenia związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa lub innych usług, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Sudanie Południowym lub do wykorzystania w Sudanie Południowym;

                                       c)

                                       świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście środków, o których mowa w lit. a) lub b).”;

                        2)

                        art. 2 otrzymuje brzmienie:

                           „Artykuł 2
                           Art. 1 nie ma zastosowania do sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu:

                                       a)

                                       broni i materiału pokrewnego, a także szkolenia i pomocy, przeznaczonych wyłącznie do celów wsparcia personelu ONZ, w tym misji ONZ w Sudanie Południowym (UNMISS) i tymczasowych sił bezpieczeństwa ONZ w Abyei (UNISFA), lub do celów wykorzystania przez ten personel;

                                       b)

                                       nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub do celów ochrony, oraz powiązanej pomocy technicznej lub szkolenia technicznego, po wcześniejszym powiadomieniu Komitetu Rady Bezpieczeństwa ustanowionego na mocy rezolucji nr 2206 (2015) (zwanego dalej „Komitetem”);

                                       c)

                                       odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Sudanu Południowego – wyłącznie do osobistego użytku – przez personel ONZ, przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy;

                                       d)

                                       broni i materiału pokrewnego czasowo wywożonych do Sudanu Południowego przez siły państwa podejmującego działania, zgodnie z prawem międzynarodowym, wyłącznie i bezpośrednio w celu ułatwienia ochrony lub ewakuacji obywateli tego państwa i osób, za które państwo to ponosi odpowiedzialność konsularną w Sudanie Południowym, po powiadomieniu Komitetu;

                                       e)

                                       broni i materiału pokrewnego, a także szkolenia technicznego i pomocy technicznej, przeznaczonych dla regionalnej grupy zadaniowej Unii Afrykańskiej lub w celu jej wsparcia, wyłącznie na potrzeby regionalnych operacji zwalczających Bożą Armię Oporu, po wcześniejszym powiadomieniu Komitetu;

                                       f)

                                       broni i materiału pokrewnego, a także szkolenia technicznego i pomocy technicznej, przeznaczonych wyłącznie do celów wsparcia wdrożenia warunków porozumienia pokojowego, po wcześniejszym zatwierdzeniu przez Komitet;

                                       g)

                                       innego rodzaju sprzedaży lub dostawy broni lub materiału pokrewnego, lub udzielania pomocy lub zapewniania personelu, po wcześniejszym zatwierdzeniu przez Komitet.”;

                        3)

                        dodaje się art. 2a w brzmieniu:

                           „Artykuł 2a

                              1.   Państwa członkowskie – w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi i zgodnie ze swoimi przepisami krajowym oraz prawem międzynarodowym, dokonują kontroli wszelkich ładunków przeznaczonych dla Sudanu Południowego na swoim terytorium, w tym w portach morskich i lotniczych, jeżeli dysponują informacjami dającymi uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że ładunek zawiera przedmioty, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy art. 1.

                              2.   Stwierdziwszy obecność przedmiotów, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy art. 1, państwa członkowskie zajmują i usuwają te przedmioty (na przykład przez zniszczenie, pozbawienie cech użytkowych, składowanie lub przekazanie do państwa innego niż państwo pochodzenia lub przeznaczenia w celu usunięcia tych przedmiotów).”;

                        4)

                        art. 3 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                                    „a)

                                    wyznaczonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet zgodnie z pkt 6, 7, 8 i 9 rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015) i pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 2428 (2018), wymienionych w wykazie zawartym w załączniku I do niniejszej decyzji;”;

                        5)

                        art. 6 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                                    „a)

                                    osób i podmiotów wyznaczonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet zgodnie z pkt 6, 7, 8 i 12 rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015) i pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 2428 (2018), wymienionych w wykazie zawartym w załączniku I do niniejszej decyzji;”.

            Artykuł 2
            W załączniku I do decyzji (WPZiB) 2015/740 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.

            Artykuł 3
            W załączniku II do decyzji (WPZiB) 2015/740 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 10 sierpnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/740 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym, uchylająca decyzję 2014/449/WPZiB (Dz.U. L 117 z 8.5.2015, s. 52).

            ZAŁĄCZNIK I
            Do wykazu zamieszczonego w załączniku I do decyzji (WPZiB) 2015/740 dodaje się następujące osoby:

               „7.   Malek REUBEN RIAK RENGU (alias: a) Malek Ruben)

               Stopień: generał broni.
               Rola: a) zastępca szefa sztabu generalnego ds. logistyki, b) zastępca szefa sztabu obrony i inspektor generalny wojsk.
               Data urodzenia: 1 stycznia 1960 r.
               Miejsce urodzenia: Yei, Sudan Południowy.
               Obywatelstwo: Sudan Południowy.
               Data umieszczenia w wykazie ONZ: 13 lipca 2018 r.

                  Inne informacje: Jako zastępca szefa sztabu generalnego ds. logistyki Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (SPLA) Riak był jednym z wysokich rangą urzędników rządu Sudanu Południowego, którzy zaplanowali i nadzorowali ofensywę w stanie Unity w 2015 r. skutkującą ogromnymi zniszczeniami i wysiedleniem znacznej liczby ludności.

                  Informacje pochodzące z opisowego streszczenia powodów umieszczenia w wykazie dostarczonego przez Komitet Sankcji:

               Malek Ruben Riak został umieszczony w wykazie w dniu 13 lipca 2018 r. na podstawie pkt 6, pkt 7 lit. a) oraz pkt 8 rezolucji nr 2206 (2015), co potwierdzono w rezolucji nr 2418 (2018), za »działania lub strategie, które zagrażają pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności w Sudanie Południowym«, »działania lub strategie, których celem lub skutkiem jest eskalacja lub wydłużenie konfliktu w Sudanie Południowym« oraz jako przywódca »jednostki, w tym dowolnego ugrupowania rządu Sudanu Południowego lub opozycji, grupy partyzanckiej lub innej, które uczestniczyły lub których członkowie uczestniczyli w jakichkolwiek działaniach opisanych w pkt 6 i 7«, a także na podstawie pkt 14 lit. e) tej rezolucji – za »planowanie lub dokonywanie aktów obejmujących przemoc seksualną i uwarunkowaną płcią w Sudanie Południowym bądź kierowanie takimi działaniami«.
               Zgodnie ze sprawozdaniem panelu ekspertów ds. Sudanu Południowego ze stycznia 2016 r. (pismo S/2016/70) Riak był jednym z wysokich rangą funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, którzy zaplanowali ofensywę w stanie Unity przeciwko Opozycyjnemu Ludowemu Ruchowi Wyzwolenia Sudanu (SPLM-IO), rozpoczętą w styczniu 2015 r., a następnie nadzorowali jej prowadzenie w okresie od końca kwietnia 2015 r. Na początku 2015 r. rząd Sudanu Południowego rozpoczął uzbrajanie młodzieżówki Bul Nuer, aby ułatwić jej udział w tej ofensywie. Większość członków tej młodzieżówki miała już dostęp do karabinów automatycznych typu AK, lecz amunicja miała kluczowe znaczenie dla utrzymania jej działalności. Panel ekspertów ds. Sudanu Południowego przedstawił dowody – w tym zeznania ze źródeł wojskowych – na to, że amunicja była dostarczana młodzieżówkom przez sztab SPLA specjalnie do celów ofensywy. Riak był w tym czasie zastępcą szefa sztabu SPLA ds. logistyki. Skutkiem ofensywy były: systematyczne niszczenie wiosek i infrastruktury, przymusowe wysiedlenia lokalnej ludności, masowe zabójstwa i tortury ludności cywilnej, powszechne stosowanie przemocy seksualnej, w tym wobec osób starszych i dzieci, porywanie i werbowanie dzieci jako żołnierzy, a także przesiedlenie znacznej liczby ludności. W następstwie zniszczenia w dużej mierze południowej i środkowej części stanu, opublikowane zostały liczne sprawozdania mediów i organizacji humanitarnych, a także misji ONZ w Sudanie Południowym (UNMISS) ukazujące skalę naruszeń.
               8.   Paul MALONG AWAN (alias: a) Paul Malong Awan Anei, b) Paul Malong, c) Bol Malong)

               Stopień: generał.
               Rola: a) były szef sztabu Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (SPLA), b) były gubernator stanu Północny Bahr al-Ghazal.
               Data urodzenia: a) 1962 r., b) 4 grudnia 1960 r., c) 12 kwietnia 1960 r.
               Miejsce urodzenia: Malualkon, Sudan Południowy.
               Obywatelstwo: a) Sudan Południowy, b) Uganda.
               Nr paszportu: a) nr S00004370, Sudan Południowy, b) nr D00001369, Sudan Południowy, c) nr 003606, Sudan, d) nr 00606, Sudan, e) nr B002606, Sudan.
               Data umieszczenia w wykazie ONZ: 13 lipca 2018 r.

                  Inne informacje: Jako szef sztabu generalnego Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (SPLA), Malong spowodował eskalację lub wydłużenie konfliktu w Sudanie Południowym poprzez naruszanie postanowień porozumienia o zaprzestaniu działań wojennych oraz porozumienia w sprawie rozwiązania konfliktu w Sudanie Południowym (ARCSS) z 2015 r. Według doniesień kierował działaniami, które miały doprowadzić do zamordowania przywódcy opozycji Rieka Machara. Rozkazał, aby oddziały SPLA nie dopuszczały do transportu pomocy humanitarnej. Pod dowództwem Malonga siły SPLA dopuszczały się ataków na cywili, szkoły i szpitale; zmuszały cywili do opuszczenia miejsca zamieszkania; organizowały wymuszone zaginięcia; arbitralnie zatrzymywały cywili, a także dopuszczały się tortur i gwałtów. Malong zmobilizował bojówki plemienne Mathiang Anyoor Dinka wykorzystujące dzieci-żołnierzy. Pod jego dowództwem SPLA ograniczała dostęp UNMISS, wspólnej komisji monitorującej i oceniającej (JMEC) oraz mechanizmu monitorowania zawieszenia broni i ustaleń przejściowych dotyczących bezpieczeństwa (CTSAMM) do miejsc naruszeń na potrzeby prowadzenia dochodzeń w ich sprawie i ich dokumentowania.

                  Informacje pochodzące z opisowego streszczenia powodów umieszczenia w wykazie dostarczonego przez Komitet Sankcji:

               Paul Malong Awan został umieszczony w wykazie w dniu 13 lipca 2018 r. na podstawie pkt 6, pkt 7 lit. a), b), c), d) i f) oraz pkt 8 rezolucji nr 2206 (2015), co potwierdzono w rezolucji 2418 (2018), za: »działania lub strategie, których celem lub skutkiem jest eskalacja lub wydłużenie konfliktu w Sudanie Południowym, lub utrudnianie pojednania, rozmów pokojowych lub procesu pokojowego, w tym naruszenia porozumienia o zaprzestaniu działań wojennych«; »działania lub strategie zagrażające porozumieniom tymczasowym lub zakłócające proces przemian politycznych w Sudanie Południowym«; »rozmyślne ataki na ludność cywilną, w tym kobiety i dzieci, poprzez dokonywanie aktów przemocy (w tym zabójstw, okaleczeń, tortur, gwałtów lub innych form przemocy seksualnej), uprowadzenia, wymuszone zaginięcia, przymusowe wysiedlenia lub ataki na szkoły, szpitale, miejsca kultu religijnego lub miejsca, w których ludność cywilna szuka schronienia, lub poprzez czyny, które stanowiłyby poważne naruszenie lub pogwałcenie praw człowieka albo pogwałcenie międzynarodowego prawa humanitarnego«; »planowanie lub popełnianie w Sudanie Południowym czynów łamiących mającego zastosowanie międzynarodowego prawa praw człowieka lub międzynarodowego prawa humanitarnego, lub czynów, które stanowią naruszenie praw człowieka, bądź kierowanie tymi czynami«; »wykorzystywanie lub werbowanie dzieci przez ugrupowania zbrojne lub siły zbrojne w kontekście konfliktu zbrojnego w Sudanie Południowym«; »utrudnianie działań międzynarodowym misjom pokojowym, dyplomatycznym lub humanitarnym w Sudanie Południowym, w tym mechanizmowi monitorowania i weryfikacji pod auspicjami IGAD, lub utrudnianie świadczenia i dystrybucji pomocy humanitarnej lub dostępu do niej«; oraz jako przywódca »jednostki, w tym dowolnego ugrupowania rządu Sudanu Południowego lub opozycji, grupy partyzanckiej lub innej, które uczestniczyły lub których członkowie uczestniczyli w jakichkolwiek działaniach opisanych w pkt 6 i 7«.
               Od dnia 23 kwietnia 2014 r. do maja 2017 r. Malong był szefem sztabu generalnego SPLA. W swej poprzedniej roli, jako szef sztabu generalnego, spowodował eskalację lub wydłużenie konfliktu w Sudanie Południowym poprzez naruszanie postanowień porozumienia o zaprzestaniu działań wojennych oraz porozumienia w sprawie rozwiązania konfliktu w Sudanie Południowym (ARCSS) z 2015 r. Według doniesień od początku sierpnia 2016 r. Malong kierował działaniami, które miały doprowadzić do zamordowania przywódcy opozycji Rieka Machara. Malong, działając świadomie wbrew zaleceniom prezydenta Salva Kiira, rozkazał w dniu 10 lipca 2016 r. atak z użyciem czołgu, śmigłowca bojowego i piechoty na posiadłość Machara i bazę Opozycyjnej Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (SPLM-IO) »Jebel«. Melong osobiście nadzorował z kwatery głównej SPLA działania służące ujęciu Machara. Od początku sierpnia 2016 r. Malong dążył do natychmiastowego przeprowadzenia przez SPLA ataku na domniemane miejsce pobytu Machara i poinformował dowódców SPLA, że Machar nie może przeżyć ataku. Ponadto według informacji z początku 2016 r. Malong rozkazał oddziałom SPLA nie dopuszczać do transportu pomocy humanitarnej przez rzekę Nil, gdzie dziesiątki tysięcy cywili cierpiało z głodu, twierdząc, że pomoc żywnościowa zamiast do cywili trafi do grup partyzanckich. Na skutek rozkazów Malonga dostawy żywności przez rzekę Nil były zablokowane przez co najmniej dwa tygodnie.
               W trakcie swojej kadencji szefa sztabu generalnego SPLA Malong był odpowiedzialny za poważne naruszenia, w tym ataki na ludność cywilną, przymusowe wysiedlenia, wymuszone zaginięcia, arbitralne zatrzymania, tortury i gwałty, których to czynów dopuszczały się siły SPLA i siły z nią sprzymierzone. Pod dowództwem Malonga SPLA prowadziła ataki na ludność cywilną i celowo mordowała nieuzbrojonych i uciekających cywili. Tylko w okolicach Yei ONZ udokumentowała 114 przypadków mordów dokonanych przez SPLA i siły sprzymierzone na cywilach między lipcem 2016 r. a styczniem 2017 r. SPLA celowo dopuszczała się ataków na szkoły i szpitale. Według doniesień w kwietniu 2017 r. Malong rozkazał SPLA usunąć całą ludność, w tymi cywili, z obszaru wokół Wau. Twierdzi się, że Malong nie zniechęcał SPLA do mordowania cywili, a osoby podejrzewane o ukrywanie rebeliantów były uważane za uprawniony cel ataków.
               Jak wynika ze sprawozdania z dnia 15 października 2014 r. sporządzonego przez powołaną przez Unię Afrykańską komisję śledczą ds. Sudanu Południowego Malong był odpowiedzialny za masową mobilizację bojówek plemiennych Mathiang Anyoor Dinka, a bojówki te, jak wynika z dowodów zgromadzonych przez mechanizm monitorowania zawieszenia broni i ustaleń przejściowych dotyczących bezpieczeństwa (CTSAMM), wykorzystywały dzieci-żołnierzy.
               W czasie gdy Malong dowodził SPLA, siły rządowe systematycznie ograniczały dostęp misji ONZ w Sudanie Południowym (UNMISS), wspólnej komisji monitorującej i oceniającej (JMEC) i CTSAMM, gdy te próbowały prowadzić dochodzenia i dokumentować naruszenia. Na przykład w dniu 5 kwietnia 2017 r. wspólny patrol ONZ i CTSAMM próbował dotrzeć do Pajok, lecz został zawrócony przez żołnierzy SPLA.”.

            ZAŁĄCZNIK II
            Wpisy dotyczące wymienionych poniżej osób usuwa się z załącznika II do decyzji (WPZiB) 2015/740:

                        —

                                    1.

                                    Paul Malong,

                        —

                                    3.

                                    Malek Reuben Riak.


title: Decyzja Rady z dnia 4 września 2018 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018

text:
                  6.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 314/3

         DECYZJA RADY
         z dnia 4 września 2018 r.
         dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018
         (2018/C 314/04)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 41,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     —

                     budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 został ostatecznie przyjęty w dniu 30 listopada 2017 r. (2),

                     —

                     w dniu 31 maja 2018 r. Komisja przedstawiła wniosek zawierający projekt budżetu korygującego nr 4 do budżetu ogólnego na rok budżetowy 2018,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

            Artykuł
            Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 zostało przyjęte w dniu 4 września 2018 r.
            Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/ lub można pobrać go z tej strony.

            Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

            (2)  Dz.U. L 57 z 28.2.2018, s. 1.


Decyzja Komisji z dnia 30/05/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.7000 - Liberty Global plc / Ziggo N.V. / Vodafone Group Plc) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


               19.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/193

      P8_TA(2017)0275
      Nominacja członka Komisji Europejskiej
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie zatwierdzenia nominacji Mariyi Gabriel na członka Komisji (C8-0166/2017 – 2017/0805(NLE))
      (2018/C 334/23)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając art. 246 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

                  —

                  uwzględniając pkt 6 Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (1),

                  —

                  uwzględniając rezygnację Kristaliny Georgievej ze stanowiska członka Komisji,

                  —

                  uwzględniając pismo Rady z dnia 29 maja 2017 r., w drodze którego Rada skonsultowała się z Parlamentem w sprawie decyzji, która ma zostać przyjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji, dotyczącej nominacji Mariyi Gabriel na członka Komisji (C8-0166/2017),

                  —

                  uwzględniając wysłuchanie Mariyi Gabriel z dnia 20 czerwca 2017 r. przeprowadzone przed Komisją Przemysłu, Badań Naukowych i Energii i Komisją Kultury i Edukacji, przy współudziale Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Prawnej i Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, oraz oświadczenie w sprawie oceny wydane po przeprowadzeniu wysłuchania;

                  —

                  uwzględniając art. 118 i załącznik VI do Regulaminu,

                  1.

                  zatwierdza nominację Mariyi Gabriel na członka Komisji na okres pozostały do zakończenia kadencji Komisji do dnia 31 października 2019 r.;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.


Decyzja Komisji z dnia 27/06/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8738 - RHÔNE CAPITAL / The FLUIDRA Founding Families / ZODIAC HOLDCO) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1535 z dnia 28 września 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, umowy o statusie między Unią Europejską a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii

text:
                  15.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 257/23

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1535
         z dnia 28 września 2018 r.
         w sprawie podpisania, w imieniu Unii, umowy o statusie między Unią Europejską a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) i d) oraz art. 79 ust. 2 lit. c), w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 54 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 (1), jeżeli przewiduje się rozmieszczenie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w państwach trzecich do działań, w ramach których członkom zespołów mają zostać przyznane uprawnienia wykonawcze lub jeżeli jest to wymagane w ramach innych działań w państwach trzecich, Unia ma zawrzeć z danym państwem trzecim umowę o statusie. Umowa o statusie ma objąć wszelkie aspekty niezbędne do prowadzenia działań.

                     (2)

                     W dniu 21 lutego 2017 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z byłą jugosłowiańską republiką Macedonii w sprawie umowy o statusie dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii (dalej zwanej „Umową”).

                     (3)

                     Negocjacje dotyczące umowy o statusie zostały otwarte dnia 15 września 2017 r. i zakończyły się pomyślnie parafowaniem Umowy w dniu 18 lipca 2018 r.

                     (4)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (5)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (6)

                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje decyzję, w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji, czy dokona jej transpozycji do swojego prawa krajowego.

                     (7)

                     Należy podpisać Umowę, a załączoną do Umowy deklarację należy zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii umowy o statusie między Unią Europejską a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii dotyczącej działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii (dalej zwanej „Umową”), z zastrzeżeniem późniejszego zawarcia tej Umowy (4).

            Artykuł 2
            Tekst wspólnej deklaracji załączonej do niniejszej decyzji zatwierdza się w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               M. SCHRAMBÖCK

                  Przewodnicząca

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).

            (2)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (3)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (4)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.

            ZAŁĄCZNIK
            WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII I LIECHTENSTEINU
            Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.
            W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące działań prowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej na terytorium byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii na warunkach podobnych do tych, które zawarto w niniejszej Umowie.
            WSPÓLNA DEKLARACJA
            Obie strony zgadzają się, że powstrzymanie się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić późniejszemu ewentualnemu postępowaniu karnemu wszczętemu względem danego członka zespołu przez właściwe organy państwa przyjmującego, obejmuje również powstrzymanie się od aktywnego ułatwiania powrotu tego członka zespołu z terytorium operacji Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii do jego/jej rodzimego państwa członkowskiego, do czasu przedłożenia dokumentu poświadczającego przez dyrektora wykonawczego Agencji.


Decyzja Komisji z dnia 31/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9041 - Hutchison / Wind Tre) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 20/07/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8837 - Blackstone / Thomson Reuters Financial & Risk Business) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 17/10/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9107 - CGP Big Show Holdco, L.P. / NEP Group) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1731 z dnia 12 listopada 2018 r. w sprawie mianowania dwóch członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Danii

text:
                  16.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 288/9

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1731
         z dnia 12 listopada 2018 r.
         w sprawie mianowania dwóch członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Danii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Danii,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 5 kwietnia 2016 r. decyzją Rady (UE) 2016/552 (4) stanowisko członka w miejsce Thomasa KASTRUPA-LARSENA zajął Erik NIELSEN. W dniu 7 marca 2017 r. decyzją Rady (UE) 2017/426 (5) stanowisko członka w miejsce Erika NIELSENA zajęła Kirstine BILLE, a Kirsten JENSEN została ponownie mianowana członkiem.

                     (2)

                     Dwa stanowiska członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Kirstine BILLE i Jensa Christiana GJESINGA.

                     (3)

                     Dwa stanowiska zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Johna SCHMIDTA ANDERSENA i Kirsten JENSEN,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

                        a)

                        na stanowiska członka:

                                    —

                                    Jens Christian GJESING, Councillor Haderslev,

                                    —

                                    Kirstine BILLE, 2. Deputy Mayor Syddjurs,

                        b)

                        na stanowiska zastępcy członka:

                                    —

                                    Kirsten JENSEN, Mayor Hillerød,

                                    —

                                    Karsten SØNDERGAARD NIELSEN, Mayor Egedal.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 12 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

            (4)  Decyzja Rady (UE) 2016/552 z dnia 5 kwietnia 2016 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Danii (Dz.U. L 95 z 9.4.2016, s. 12).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/426 z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie mianowania członka i zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Danii (Dz.U. L 64 z 10.3.2017, s. 108).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1730 z dnia 12 listopada 2018 r. dotycząca stanowiska, które należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na drugim posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w związku z przyjęciem wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska, o której mowa w art. 10 ust. 2 i 3 Konwencji

text:
                  16.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 288/7

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1730
         z dnia 12 listopada 2018 r.
         dotycząca stanowiska, które należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na drugim posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w związku z przyjęciem wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska, o której mowa w art. 10 ust. 2 i 3 Konwencji
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci („Konwencja”) została zawarta przez Unię w drodze decyzji Rady (UE) 2017/939 (1) i weszła w życie w dniu 16 sierpnia 2017 r.

                     (2)

                     Zgodnie z decyzją MC-1/1 dotyczącą regulaminu, przyjętą przez Konferencję Stron Konwencji na jej pierwszym posiedzeniu, strony powinny dokładać wszelkich starań, aby osiągnąć porozumienie we wszystkich kwestiach merytorycznych w drodze konsensusu.

                     (3)

                     Podczas drugiego posiedzenia, które odbędzie się w dniach od 19 do 23 listopada 2018 r., Konferencja Stron Konwencji powinna przyjąć wytyczne dotyczące przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska („wytyczne”).

                     (4)

                     Trzeba ustalić stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii na drugim posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji, zważywszy że wytyczne te będą miały skutki prawne, ponieważ strony Konwencji muszą uwzględnić takie wytyczne przy stosowaniu środków dotyczących przejściowego składowania.

                     (5)

                     Unia wniosła wkład w rewizję projektu wytycznych w ramach prac eksperckich przeprowadzonych w okresie między sesjami konferencji, zapoczątkowanych decyzją MC-1/18, która została przyjęta przez Konferencję Stron Konwencji na jej pierwszym posiedzeniu. Unia nie stwierdziła potrzeby zaproponowania kolejnych zmian do projektu zmienionych wytycznych będących wynikiem tych prac w okresie między sesjami.

                     (6)

                     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/852 (2), w szczególności jego art. 7 ust. 3, jest zgodne z postanowieniami art. 10 ust. 2 Konwencji uzupełnionymi proponowanymi zmienionymi wytycznymi.

                     (7)

                     Należy zatem poprzeć proponowane zmienione wytyczne,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowiskiem, które należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na drugim posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji z Minamaty („COP 2”) w sprawie rtęci, jest poparcie przyjęcia wytycznych w sprawie przejściowego składowania rtęci innej niż rtęć odpadowa w sposób bezpieczny dla środowiska zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 Konwencji – w wersji zawartej w dokumentach przedłożonych do przyjęcia na COP 2.
            Niewielkie zmiany w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą w świetle dyskusji podczas COP 2 zostać zatwierdzone przez przedstawicieli Unii – po konsultacji z państwami członkowskimi podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych – bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 12 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2017/939 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci (Dz.U. L 142 z 2.6.2017, s. 4).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/852 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie rtęci oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1102/2008 (Dz.U. L 137 z 24.5.2017, s. 1).


title: Decyzja Komisji (UE) 2018/1733 z dnia 14 listopada 2018 r. zatwierdzająca w imieniu Unii Europejskiej zmiany w dodatku 1 do załącznika XIII do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Ekwadorem i Peru, z drugiej strony

text:
                  16.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 288/15

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/1733
         z dnia 14 listopada 2018 r.
         zatwierdzająca w imieniu Unii Europejskiej zmiany w dodatku 1 do załącznika XIII do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Ekwadorem i Peru, z drugiej strony
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając decyzję Rady 2012/735/UE z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (1), w szczególności jej art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (2) (zwana dalej „umową”) jest tymczasowo stosowana w odniesieniu do Peru od dnia 1 marca 2013 r. (3), a od dnia 1 sierpnia 2013 r. w odniesieniu do Kolumbii (4). Ekwador przystąpił do umowy w drodze protokołu przystąpienia (5), który jest tymczasowo stosowany od dnia 1 stycznia 2017 r.

                     (2)

                     W art. 209 umowy przewiduje się możliwość dodania nowych oznaczeń geograficznych do dodatku 1 do załącznika XIII do umowy po zakończeniu procedury sprzeciwu i po zbadaniu oznaczeń geograficznych określonych w art. 208 tej umowy.

                     (3)

                     Kolumbia przedłożyła Unii wniosek o dodanie nowych oznaczeń geograficznych do dodatku 1 do załącznika XIII do umowy. Unia zakończyła procedurę sprzeciwu i badanie dziewięciu nowych oznaczeń geograficznych Kolumbii.

                     (4)

                     Art. 257 ust. 2 umowy stanowi, że Podkomitet ds. Własności Intelektualnej, ustanowiony przez strony zgodnie z art. 257 ust. 1 umowy, jest odpowiedzialny za ocenę informacji, o których mowa w art. 209 umowy, i za przedłożenie Komitetowi ds. Handlu, ustanowionemu przez strony zgodnie z art. 12 ust. 1 umowy, zmian dodatku 1 do załącznika XIII do umowy.

                     (5)

                     W dniu 5 października 2018 r. Podkomitet ds. Własności Intelektualnej ocenił informacje dotyczące dziewięciu nowych oznaczeń geograficznych Kolumbii i zaproponował Komitetowi ds. Handlu wprowadzenie odpowiednich zmian do dodatku 1 do załącznika XIII do umowy.

                     (6)

                     Art. 13 ust. 1 lit. d) umowy stanowi, że Komitet ds. Handlu jest odpowiedzialny za ocenę i przyjęcie decyzji przewidzianych w umowie w odniesieniu do wszelkich kwestii, które zostały mu przekazane przez wyspecjalizowane organy ustanowione na mocy umowy.

                     (7)

                     Zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy w przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 4, każda decyzja zostaje przyjęta przez stronę UE i zainteresowane państwo andyjskie-sygnatariusza i wchodzi w życie wyłącznie między tymi stronami. Kwestia ta jest objęta przepisami art. 12 ust. 4, ponieważ odnosi się wyłącznie do stosunków dwustronnych między stroną UE a Kolumbią i została omówiona na posiedzeniu dwustronnym Podkomitetu ds. Własności Intelektualnej.

                     (8)

                     Należy zatem zmienić dodatek 1 do załącznika XIII do umowy, a zmiany należy zatwierdzić w imieniu Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Zmiany w dodatku 1 do załącznika XIII do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Ekwadorem i Peru, z drugiej strony, określone w projekcie decyzji Komitetu ds. Handlu, zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
            Projekt decyzji Komitetu ds. Handlu znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Szef delegatury Unii w Komitecie ds. Handlu jest upoważniony do zatwierdzenia decyzji tego Komitetu w imieniu Unii Europejskiej.

            Artykuł 3
            Decyzja Komitetu ds. Handlu, po jej przyjęciu, zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 14 listopada 2018 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 1.

            (2)  Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3).

            (3)  Powiadomienie dotyczące tymczasowego stosowania między Unią Europejską a Peru Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 56 z 28.2.2013, s. 1).

            (4)  Powiadomienie dotyczące tymczasowego stosowania między Unią Europejską a Kolumbią Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 201 z 26.7.2013, s. 7).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2016/2369 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Protokołu przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru (Dz.U. L 356 z 24.12.2016, s. 1).

            ZAŁĄCZNIK

                  DECYZJA NR […]/2018 KOMITETU DS. HANDLU
                  z dnia […] 2018 r.
                  zmieniająca dodatek 1 do załącznika XIII do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Ekwadorem i Peru, z drugiej strony
                  KOMITET DS. HANDLU,
                  uwzględniając Umowę o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią, Ekwadorem i Peru, z drugiej strony, w szczególności jej art. 13 ust. 1 lit. d),
                  a także mając na uwadze, co następuje:

                              (1)

                              W dniu 11 lutego 2014 r. Kolumbia przedłożyła Unii wniosek o dodanie nowych oznaczeń geograficznych do dodatku 1 do załącznika XIII do umowy zgodnie z art. 209 umowy. Unia zakończyła procedurę sprzeciwu i badanie dziewięciu nowych oznaczeń geograficznych Kolumbii.

                              (2)

                              W dniu 5 października 2018 r. zgodnie z art. 257 ust. 2 umowy Podkomitet ds. Własności Intelektualnej na posiedzeniu z udziałem strony UE i Kolumbii ocenił informacje dotyczące dziewięciu nowych oznaczeń geograficznych Kolumbii i zaproponował Komitetowi ds. Handlu wprowadzenie odpowiednich zmian do dodatku 1 do załącznika XIII do umowy.

                              (3)

                              Należy zatem zmienić dodatek 1 do załącznika XIII do umowy.

                              (4)

                              Decyzja o wprowadzeniu zmian do dodatku 1 do załącznika XIII do umowy może zostać przyjęta na posiedzeniu Komitetu ds. Handlu z udziałem strony Unii i Kolumbii zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy o handlu, ponieważ odnosi się ona wyłącznie do stosunków dwustronnych między nimi i nie wpływa na prawa i obowiązki innego państwa andyjskiego-sygnatariusza,

                        STANOWI, CO NASTĘPUJE:

                     Artykuł 1
                     W tabeli w pkt a) „Oznaczenia geograficzne Kolumbii obejmujące produkty rolne i środki spożywcze, wina, napoje spirytusowe i wina aromatyzowane” w dodatku 1 do załącznika XIII do umowy dodaje się pozycje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji.

                     Artykuł 2
                     Niniejszą decyzję sporządzoną w dwóch egzemplarzach podpisują przedstawiciele Komitetu ds. Handlu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu stron w zakresie wprowadzania zmian umowy. Niniejsza decyzja staje się skuteczna od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
                     Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

                     Sporządzono w […] dnia […] r.

                           W imieniu Komitetu ds. Handlu

                           Szef delegatury UE

                           Szef delegacji Kolumbii

            ZAŁĄCZNIK

                        Café de Nariño

                        Kawa

                        Café de Cauca

                        Kawa

                        Café del Huila

                        Kawa

                        Bizcocho de Achira del Huila

                        Chleb, ciasto, ciastka, wyroby cukiernicze, herbatniki i inne wyroby piekarnicze

                        Queso Paipa

                        Sery

                        Queso del Caquetá

                        Sery

                        Clavel de Colombia

                        Kwiaty i rośliny ozdobne

                        Rosa de Colombia

                        Kwiaty i rośliny ozdobne

                        Crisantemo de Colombia

                        Kwiaty i rośliny ozdobne


title: Decyzja Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie usunięcia Sojuszu Europejskich Ruchów Narodowych z rejestru

text:
                  16.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 417/9

         DECYZJA URZĘDU DS. EUROPEJSKICH PARTII POLITYCZNYCH I EUROPEJSKICH FUNDACJI POLITYCZNYCH
         z dnia 29 sierpnia 2018 r.
         w sprawie usunięcia Sojuszu Europejskich Ruchów Narodowych z rejestru
         (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
         (2018/C 417/05)
         URZĄD DS. EUROPEJSKICH PARTII POLITYCZNYCH I EUROPEJSKICH FUNDACJI POLITYCZNYCH,
         Uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (1), w szczególności jego art. 40a,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 13 września 2017 r. Komisja Europejska przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1141/2014 w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (2).

                     (2)

                     W dniu 20 września 2017 r. Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych („Urząd”) otrzymał od Sojuszu Europejskich Ruchów Narodowych („wnioskodawcy”) wniosek o rejestrację w charakterze europejskiej partii politycznej zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014.

                     (3)

                     W dniu 12 stycznia 2018 r. Urząd przyjął decyzję o zarejestrowaniu wnioskodawcy jako europejskiej partii politycznej („decyzja o rejestracji”).

                     (4)

                     W dniu 6 kwietnia 2018 r. decyzja o rejestracji została opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a wnioskodawca uzyskał europejską osobowość prawną.

                     (5)

                     W dniu 3 maja 2018 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE, Euratom) 2018/673 (3) zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1141/2014. Rozporządzenie (UE, Euratom) 2018/673 weszło w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. 4 maja 2018 r., i zmieniło m.in. warunki uzyskania rejestracji jako europejska partia polityczna.

                     (6)

                     Zgodnie z art. 40a ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 europejskie partie polityczne zarejestrowane przed dniem 4 maja 2018 r. były zobowiązane do przedłożenia najpóźniej do dnia 5 lipca 2018 r. dokumentów potwierdzających, że spełniają warunki określone w art. 3 ust. 1 lit. b) i ba) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, z późniejszymi zmianami („zmienione warunki rejestracji”).

                     (7)

                     W dniu 4 maja 2018 r. Urząd skierował do wszystkich zarejestrowanych europejskich partii politycznych pismo informujące je o zakończeniu procesu ustawodawczego prowadzącego do przyjęcia rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/673 („pismo z dnia 4 maja 2018 r.”). W piśmie z dnia 4 maja 2018 r. określono skutki nowych ram prawnych i przypomniano europejskim partiom politycznym o obowiązku przedłożenia do dnia 5 lipca 2018 r. dokumentów potwierdzających, że spełniają zmienione warunki rejestracji.

                     (8)

                     Do dnia 5 lipca 2018 r. wnioskodawca nie przedłożył dokumentów potwierdzających, że spełnia zmienione warunki rejestracji.

                     (9)

                     W dniu 3 sierpnia 2018 r. Urząd skierował do wnioskodawcy wstępną ocenę, żeby umożliwić mu zgłoszenie uwag w trybie art. 34 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 do zmienionych warunków rejestracji i w sprawie nieprzedłożenia przez wnioskodawcę dokumentów do dnia 5 lipca 2018 r.

                     (10)

                     Wnioskodawca nie zgłosił uwag w odpowiedzi na wstępną ocenę Urzędu z dnia 3 sierpnia 2018 r.

                     (11)

                     Zgodnie z art. 40a ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 Urząd uznaje, że wnioskodawca nie zdołał wykazać do dnia 5 lipca 2018 r., iż spełnia warunki rejestracji, oraz że w związku z tym należy usunąć wnioskodawcę z rejestru,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym usuwa się z rejestru Sojusz Europejskich Ruchów Narodowych.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja skierowana jest do:

                        Sojusz Europejskich Ruchów Narodowych

                        11 rue de Wissembourg

                        67000 Strasburg

                        FRANCJA

            Sporządzono w Brukseli dnia 29 sierpnia 2018 r.

                  W imieniu Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych

               M. ADAM

                  Dyrektor

            (1)  Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1.

            (2)  COM/2017/0481 final – 2017/0219 (COD).

            (3)  Dz.U. L 114 I z 4.5.2018, s. 1.


title: Decyzja Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych z dnia 13 września 2018 r. w sprawie usunięcia Przymierza na rzecz Pokoju i Wolności z rejestru

text:
                  16.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 417/11

         DECYZJA URZĘDU DS. EUROPEJSKICH PARTII POLITYCZNYCH I EUROPEJSKICH FUNDACJI POLITYCZNYCH
         z dnia 13 września 2018 r.
         w sprawie usunięcia Przymierza na rzecz Pokoju i Wolności z rejestru
         (Jedynie teksty w języku niderlandzkim, francuskim i niemieckim są autentyczne)
         (2018/C 417/06)
         URZĄD DS. EUROPEJSKICH PARTII POLITYCZNYCH I EUROPEJSKICH FUNDACJI POLITYCZNYCH,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (1), w szczególności art. 40a,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 11 września 2017 r. Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych („Urząd”) otrzymał od Przymierza na rzecz Pokoju i Wolności („APF”) wniosek o rejestrację w charakterze europejskiej partii politycznej zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014.

                     (2)

                     W dniu 13 września 2017 r. Komisja Europejska przedłożyła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1141/2014 w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (2).

                     (3)

                     W dniu 9 lutego 2018 r. Urząd przyjął decyzję o zarejestrowaniu APF w charakterze europejskiej partii politycznej („decyzja o rejestracji”). W dniu 6 czerwca 2018 r. decyzja ta została opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a APF uzyskało europejską osobowość prawną.

                     (4)

                     W dniu 3 maja 2018 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE, Euratom) nr 2018/673 (3) zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1141/2014. Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 2018/673 weszło w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. w dniu 4 maja 2018 r., i zmieniło m.in. warunki, jakie wnioskodawcy muszą spełnić w celu zarejestrowania w charakterze europejskiej partii politycznej.

                     (5)

                     Zgodnie z art. 40a ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 europejskie partie polityczne zarejestrowane przed dniem 4 maja 2018 r. musiały przedłożyć dokumenty wykazujące spełnienie warunków określonych w art. 3 ust. 1 lit. b) i ba) zmienionego rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 („zmienione warunki rejestracji”) najpóźniej do dnia 5 lipca 2018 r.

                     (6)

                     W dniu 4 maja 2018 r. Urząd skierował do wszystkich zarejestrowanych europejskich partii politycznych pismo informujące o zakończeniu procesu ustawodawczego prowadzącego do przyjęcia rozporządzenia (UE, Euratom) nr 2018/673 („pismo z dnia 4 maja 2018 r.”). W piśmie przedstawiono konsekwencje nowych ram prawnych i przypomniano europejskim partiom politycznym o obowiązku przedłożenia dokumentów wykazujących spełnienie zmienionych warunków rejestracji do dnia 5 lipca 2018 r.

                     (7)

                     W dniu 22 czerwca 2018 r. Urząd otrzymał od partii Kotleba – L’udová Strana Naše Slovensko („LSNS”) dokumenty, z których wynika, że jest ona partią członkowską APF i posiada reprezentację w Radzie Narodowej Republiki Słowackiej.

                     (8)

                     W dniu 2 lipca 2018 r. Urząd otrzymał od partii Nationaldemokratische Partei Deutschlands („NPD”) dokumenty, z których wynika, że jest ona partią członkowską APF i posiada reprezentację w Parlamencie Europejskim.

                     (9)

                     Do Urzędu nie wpłynęła żadna dodatkowa dokumentacja ani bezpośrednio od APF, ani od krajowych partii politycznych w imieniu APF do celów wykazania, że APF spełniło zmienione warunki rejestracji do dnia 5 lipca 2018 r.

                     (10)

                     W dniu 10 sierpnia 2018 r. Urząd skierował do APF wstępną ocenę, żeby umożliwić mu zgłoszenie uwag w trybie art. 34 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 w kwestii zmienionych warunków rejestracji i nieprzedłożenia wystarczających dokumentów do dnia 5 lipca 2018 r.

                     (11)

                     APF nie zgłosiło uwag do wstępnej oceny Urzędu z dnia 10 sierpnia 2018 r.

                     (12)

                     Urząd stoi na stanowisku, że APF nie wykazało w terminie określonym przez europejskiego ustawodawcę, że spełniło zmienione wymogi rejestracji. Wynika to z faktu, że APF przedstawiło do dnia 5 lipca 2018 r. niewystarczające dokumenty, tzn. jedynie dokumenty pochodzące od LSNS (Słowacja) i NPD (Niemcy). Dokumenty obu partii nie wystarczają do wykazania, że APF spełniło zmienione wymogi rejestracji w co najmniej jednej czwartej państw członkowskich.

                     (13)

                     Urząd uważa też, że analiza dokumentów otrzymanych od LSNS i NPD nie jest konieczna, ponieważ nawet gdyby dokumenty te co do zasady potwierdzały w odpowiednim stopniu, że APF spełniło zmienione warunki rejestracji w dwóch państwach członkowskich, nie zmieniłoby to faktu, że do dnia 5 lipca 2018 r. APF przedłożyło niewystarczające dokumenty.

                     (14)

                     Zgodnie z art. 40a ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 Urząd uznaje, że APF nie zdołało wykazać do dnia 5 lipca 2018 r., iż spełnia warunki rejestracji, oraz że w związku z tym musi zostać usunięte z rejestru,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym usuwa się z rejestru Przymierze na rzecz Pokoju i Wolności.

            Artykuł 2
            Adresatem niniejszej decyzji jest

                        Przymierze na rzecz Pokoju i Wolności

                        Sentier de Montigny 16

                        6060 Gilly

                        BELGIA

            Sporządzono w Brukseli dnia 13 września 2018 r.

                  Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych

               M. ADAM

                  Dyrektor

            (1)  Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1.

            (2)  COM/2017/0481 final - 2017/0219 (COD).

            (3)  Dz.U. L 114 I z 4.5.2018, s. 1.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1893 z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony

text:
                  6.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 310/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1893
         z dnia 16 lipca 2018 r.
         w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, (zwany dalej „Układem o stowarzyszeniu”) (1) wszedł w życie dnia 1 marca 2000 r.

                     (2)

                     Od wejścia w życie Układu o stowarzyszeniu Unia w dalszym ciągu wzmacniała swoje stosunki dwustronne z Królestwem Marokańskim i przyznała temu państwu szczególny status.

                     (3)

                     Unia nie przesądza kwestii procesu politycznego dotyczącego ostatecznego statusu Sahary Zachodniej, który odbywa się pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, i nie przestała konsekwentnie potwierdzać swojego zaangażowania w rozstrzygnięcie sporu w Saharze Zachodniej, obecnie wpisanej przez Organizację Narodów Zjednoczonych na listę terytoriów niesamodzielnych, aktualnie w znacznej części zarządzanej przez Królestwo Marokańskie. Unia w pełni popiera starania podejmowane przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i jego osobistego wysłannika na rzecz pomocy stronom w osiągnięciu sprawiedliwego, trwałego i wzajemnie zadowalającego rozwiązania politycznego, które umożliwiłoby samostanowienie ludu Sahary Zachodniej w ramach porozumień zgodnych z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, które przedstawiono w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności w rezolucjach nr 2152 (2014), 2218 (2015), 2385 (2016), 2351 (2017) i 2414 (2018).

                     (4)

                     Od wejścia w życie Układu o stowarzyszeniu produkty pochodzące z Sahary Zachodniej i posiadające świadectwo pochodzenia marokańskiego były przywożone do Unii, korzystając z preferencji taryfowych przewidzianych w stosownych postanowieniach tego układu.

                     (5)

                     W wyroku wydanym w sprawie C-104/16 P (2) Trybunał Sprawiedliwości orzekł natomiast, że Układ o stowarzyszeniu obejmuje jedynie terytorium Królestwa Marokańskiego, a nie Saharę Zachodnią, która jest terytorium niesamodzielnym.

                     (6)

                     Należy dołożyć wszelkich starań, aby przepływy handlowe, które rozwinęły się na przestrzeni lat, nie zostały zakłócone, ustanawiając jednocześnie odpowiednie gwarancje ochrony w ramach prawa międzynarodowego, w tym praw człowieka, oraz zrównoważonego rozwoju na odnośnych terytoriach. Dnia 29 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Królestwem Marokańskim w celu ustanowienia, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości, podstawy prawnej przyznania preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej. Porozumienie między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim stanowi jedyny sposób zagwarantowania, by przywożone produkty pochodzące z Sahary Zachodniej mogły otrzymać status preferencyjnego pochodzenia, ponieważ władze marokańskie jako jedyne są w stanie zapewnić przestrzeganie reguł koniecznych do przyznania takich preferencji.

                     (7)

                     Komisja oceniła potencjalne konsekwencje takiego porozumienia dla zrównoważonego rozwoju, w szczególności jeżeli chodzi o pozytywne i negatywne strony przyznania preferencji taryfowych produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej w odniesieniu do odnośnej ludności oraz wpływu na wykorzystanie zasobów naturalnych odnośnych terytoriów. Wpływ preferencji taryfowych na zatrudnienie, prawa człowieka i wykorzystanie zasobów naturalnych jest bardzo trudny do zmierzenia, ponieważ ma on charakter pośredni. Trudno jest również uzyskać obiektywne informacje na ten temat.

                     (8)

                     Z oceny tej wynika jednak, że w ujęciu ogólnym korzyści dla gospodarki Sahary Zachodniej wynikające z przyznania preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej, a zwłaszcza silny bodziec do rozwoju gospodarczego i tym samym społecznego, który zapewnia przyznanie tych preferencji, przewyższają negatywne strony wymieniane w procesie konsultacji, w tym nadmierne wykorzystanie zasobów naturalnych, w szczególności rezerw wód gruntowych, w odniesieniu do którego zastosowano odpowiednie środki.

                     (9)

                     Ocenia się, że rozszerzenie preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej będzie zatem miało ogólnie pozytywny wpływ na odnośną ludność. Możliwe jest, że ten wpływ utrzyma się, a nawet zwiększy się w przyszłości. Ocena wskazuje, że rozszerzenie preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej może wesprzeć warunki inwestycyjne oraz sprzyjać szybkiemu i znaczącemu rozwojowi wspierającemu lokalne zatrudnienie. Istnienie w Saharze Zachodniej działalności gospodarczej i produkcyjnej, którym przyznanie preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu przyniosłoby największą korzyść, dowodzi, że nieprzyznanie preferencji taryfowych zagroziłoby w znacznym stopniu wywozowi z Sahary Zachodniej, w szczególności wywozowi produktów rybołówstwa i produktów rolnych. Ocenia się, że przyznanie preferencji taryfowych powinno mieć pozytywny wpływ na rozwój gospodarki Sahary Zachodniej dzięki stymulowaniu inwestycji.

                     (10)

                     Uwzględniając rozważania dotyczące zgody w wyroku Trybunału Sprawiedliwości, Komisja we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych podjęła wszystkie rozsądne i możliwe w obecnym kontekście działania mające na celu odpowiedni udział odnośnej ludności, aby zapewnić jej zgodę na to porozumienie. Przeprowadzono szerokie konsultacje, a podmioty społeczno-gospodarcze i polityczne, które wzięły udział w konsultacjach, w większości opowiedziały się za rozszerzeniem preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu na Saharę Zachodnią. Podmioty, które odrzuciły rozszerzenie zasadniczo oceniły, że takie porozumienie potwierdziłoby pozycję Maroka na terytorium Sahary Zachodniej. Z żadnego z postanowień tego porozumienia nie wynika jednak, że na jego mocy uznaje się suwerenność Maroka nad Saharą Zachodnią. Ponadto Unia będzie nadal wspierać – podejmując w tym celu wzmożone wysiłki – proces pokojowego rozwiązywania sporu rozpoczęty i kontynuowany pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych.

                     (11)

                     Z powyższych powodów Komisja wynegocjowała w imieniu Unii porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu o stowarzyszeniu (zwane dalej „Porozumieniem”), którego tekst parafowano dnia 31 stycznia 2018 r.

                     (12)

                     Porozumienie przyczynia się do osiągnięcia celów, do których Unia dąży na mocy art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej.

                     (13)

                     Porozumienie powinno w związku z tym zostać podpisane,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (zwanego dalej „Porozumieniem”), z zastrzeżeniem jego zawarcia (3).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2018 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

            (2)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r., Rada/Front Polisario, C-104/16 P, ECLI:EU:C:2016:973.

            (3)  Tekst Porozumienia zostanie opublikowany wraz z decyzją o jego zawarciu.


title: Decyzja Komisji (UE) 2018/1905 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej pt. „Ogólnounijne referendum, czy obywatele europejscy chcą wystąpienia czy pozostania Zjednoczonego Królestwa w UE!” (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 8006)

text:
                  6.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 310/27

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/1905
         z dnia 28 listopada 2018 r.
         w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej pt. „Ogólnounijne referendum, czy obywatele europejscy chcą wystąpienia czy pozostania Zjednoczonego Królestwa w UE!”

               (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 8006)

         (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1), w szczególności jego art. 4,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Przedmiot proponowanej inicjatywy obywatelskiej pt. „Ogólnounijne referendum, czy obywatele europejscy chcą wystąpienia czy pozostania Zjednoczonego Królestwa w UE!” sformułowano następująco: „Wszyscy obywatele europejscy powinni mieć możliwość wyrażenia swojej opinii, czy chcą pozostania Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej.”

                     (2)

                     Główne cele proponowanej inicjatywy obywatelskiej: „Przedmiotowe referendum nie jest wiążącym plebiscytem ale badaniem opinii publicznej. Komisja Europejska powinna wesprzeć to badanie opinii publicznej i umożliwić wszystkim obywatelom europejskim we wszystkich 28 państwach członkowskich wyrażenie swojej opinii, czy powinno dojść do brexitu. Mamy nadzieję, że Komisja Europejska poprze nas w 100 %, zwłaszcza dlatego, że uważamy to za niedopuszczalne, aby wszyscy europejscy obywatele byli wprowadzani w błąd w publicznym referendum przez obietnice i oświadczenia, które w żaden sposób nie odzwierciedlają rzeczywistości”.

                     (3)

                     Traktat o Unii Europejskiej (TUE) podkreśla rolę obywatelstwa Unii i usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel ma mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

                     (4)

                     W związku z tym procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć przystępność Unii.

                     (5)

                     Prawo każdego państwa członkowskiego do wystąpienia z Unii Europejskiej zapisane jest w art. 50 ust. 1 TUE, zgodnie z którym każde państwo członkowskie może podjąć decyzję o wystąpieniu z Unii, zgodnie ze swoimi wymogami konstytucyjnymi.

                     (6)

                     Chociaż Komisja Europejska wyraża ubolewanie z powodu decyzji Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii Europejskiej, zgodnie ze wspólnym oświadczeniem Jeana-Claude'a Junckera, przewodniczącego Komisji Europejskiej, Martina Schulza, przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, Donalda Tuska, przewodniczącego Rady Europejskiej oraz Marka Rutte, ówczesnego przewodniczącego rotacyjnej prezydencji Rady Unii Europejskiej, z dnia 24 czerwca 2016 r. (2), w Traktatach nie ma podstawy prawnej, która umożliwiłaby przyjęcie aktu prawnego dotyczącego procesu podejmowania decyzji w państwie członkowskim związanego z powiadomieniem o zamiarze wystąpienia z Unii zgodnie z art. 50 TUE.

                     (7)

                     Z tego powodu proponowana inicjatywa obywatelska pt. „Ogólnounijne referendum, czy obywatele europejscy chcą wystąpienia czy pozostania Zjednoczonego Królestwa w UE!” w oczywisty sposób wykracza poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie traktatów w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, w związku z jego art. 2 ust. 1,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym odrzuca się wniosek o rejestrację proponowanej inicjatywy obywatelskiej pt. „Ogólnounijne referendum, czy obywatele europejscy chcą wystąpienia czy pozostania Zjednoczonego Królestwa w UE!”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „Ogólnounijne referendum, czy obywatele europejscy chcą wystąpienia czy pozostania Zjednoczonego Królestwa w UE!”, reprezentowanych przez Ericha Huttera i Tanję Glušič jako osoby kontaktowe.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2018 r.

                  W imieniu Komisji

               Frans TIMMERMANS

                  Wiceprzewodniczący

            (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.

            (2)  http://europa.eu/rapid/press-release_STATEMENT-16-2329_pl.htm


Decyzja Komisji z dnia 29/11/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9087 - Mondi Štětí a.s / Holzindustrie Maresch GmbH / ECO-INVESTMENT a.s.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)


title: Decyzja

text:
                  9.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 8/1

         DECYZJA
         (2019/C 8/01)
         SEKRETARZ GENERALNY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO,

                     —

                     UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1) zmienione w szczególności rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników UE (2), w szczególności art. 30 tego regulaminu,

                     —

                     UWZGLĘDNIAJĄC decyzję Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 13 stycznia 2014 r. w sprawie przekazania uprawnień organu powołującego i organu uprawnionego do zawierania umów o pracę,

                     —

                     UWZGLĘDNIAJĄC wygaśnięcie (31 grudnia 2018 r.) ważności następujących list rezerwowych Parlamentu Europejskiego:
                     AD/1/13, AST/4/11, AST/1/13, PE/168/S, PE/171/S, PE/185/S, PE/186/S,

                     —

                     UWZGLĘDNIAJĄC opinię Wspólnego Komitetu wydaną na posiedzeniu w dniu 24 października 2018 r.,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

            Artykuł
            Termin ważności następujących list rezerwowych:
            AD/1/13, AST/4/11, AST/1/13, PE/168/S, PE/171/S, PE/185/S, PE/186/S,
            zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2019 r.

            Luksemburg, dnia 30 listopada 2018 r.

               Klaus WELLE

                  Sekretarz generalny

            (1)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.

            (2)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 15.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/52 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia negocjacji w sprawie umowy zmieniającej istniejący kontyngent taryfowy na mięso drobiowe i drobiowe produkty mięsne oraz istniejący system taryfowy dotyczący innych kawałków mięsa drobiowego, określone w załączniku I-A do rozdziału 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony

text:
                  14.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 10/62

         DECYZJA RADY (UE) 2019/52
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie upoważnienia do podjęcia negocjacji w sprawie umowy zmieniającej istniejący kontyngent taryfowy na mięso drobiowe i drobiowe produkty mięsne oraz istniejący system taryfowy dotyczący innych kawałków mięsa drobiowego, określone w załączniku I-A do rozdziału 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 3 i 4,
         uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem o stowarzyszeniu”), został podpisany w Brukseli w dniach 21 marca i 27 czerwca 2014 r. Był on stosowany tymczasowo od dnia 1 stycznia 2016 r., a wszedł w życie dnia 1 września 2017 r.

                     (2)

                     Nowy rodzaj kawałków mięsa drobiowego w ramach pozycji taryfowych CN 0207 13 70 („pozostałe kawałki, świeże lub schłodzone”) i CN 0207 14 70 („pozostałe kawałki, zamrożone”) jest przywożony do Unii z Ukrainy od połowy 2016 r. Przywóz ten gwałtownie wzrósł i w ciągu pierwszych sześciu miesięcy 2018 r. osiągnął 25 000 ton. Na mocy Układu o stowarzyszeniu przywóz ten może zostać wprowadzony na rynek unijny bez cła i bez żadnych ograniczeń ilościowych.

                     (3)

                     Ten nowy rodzaj kawałków mięsa drobiowego składa się z tradycyjnej piersi wraz z kośćmi skrzydeł i może być, po minimalnej obróbce w Unii, wprowadzany do obrotu w Unii jako pierś drobiowa. Nieograniczony przywóz tych kawałków stwarza zatem ryzyko podważenia warunków, na jakich tradycyjne piersi drobiowe mogą być przywożone do Unii na mocy Układu o stowarzyszeniu, w szczególności ograniczeń ilościowych w postaci kontyngentu taryfowego.

                     (4)

                     Należy zatem podjąć negocjacje w celu zawarcia umowy zmieniającej Układ o stowarzyszeniu w odniesieniu do wielkości kontyngentu taryfowego na mięso drobiowe i drobiowe produkty mięsne oraz przywrócenia stawki należności celnej stosowanej wobec kraju najbardziej uprzywilejowanego w przypadku przywozu z Ukrainy przekraczającego ten kontyngent taryfowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Komisja zostaje niniejszym upoważniona do podjęcia negocjacji w imieniu Unii w sprawie zmiany taryfy celnej Unii w odniesieniu do dwóch pozycji taryfowych CN 0207 13 70 („pozostałe kawałki, świeże lub schłodzone”) oraz CN 0207 14 70 („pozostałe kawałki, zamrożone”) określonych w załączniku I-A do rozdziału 1 Układu o stowarzyszeniu oraz zmiany kontyngentu taryfowego na mięso drobiowe i drobiowe produkty mięsne określonego w dodatku do załącznika I-A do Układu o stowarzyszeniu.

            Artykuł 2
            Negocjacje te są prowadzone na podstawie wytycznych negocjacyjnych Rady określonych w addendum do niniejszej decyzji.

            Artykuł 3
            Negocjacje prowadzone są w konsultacji z Komitetem ds. Polityki Handlowej, zgodnie z art. 207 ust. 3 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 161 z 29.5.2014, s. 3.


Decyzja Komisji z dnia 20/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9127 - Carlyle Partners VII Cayman, L.P. / Sedgwick, Inc.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 17/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9152 - BCEC Management X Limited / Adria Luxco S.a r.l.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 25/01/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9174 - AUNDE Group SE / Brose Fahrzeugteile GmbH & Co. KG, Coburg) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2209 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

text:
               1.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 316/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2209
   z dnia 25 września 2017 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 (1) przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)

               Celem PRIMA jest wdrożenie wspólnego programu na rzecz budowania potencjału w zakresie badań i innowacji oraz rozwoju wiedzy, a także wspólnych innowacyjnych rozwiązań w zakresie systemów rolno-spożywczych – aby zapewnić ich zrównoważenie – oraz w zakresie zintegrowanego zaopatrzenia w wodę i zintegrowanej gospodarki wodnej w regionie Morza Śródziemnego, aby zwiększyć odporność tych systemów oraz zaopatrzenia w wodę i gospodarki wodnej na zmianę klimatu oraz podnieść ich efektywność, efektywność kosztową i stopień zrównoważenia pod względem środowiskowym i społecznym, a także przyczynianie się do oddolnego rozwiązywania problemów związanych z niedoborem wody, bezpieczeństwem żywnościowym, żywieniem, zdrowiem, dobrostanem i migracją.

               (3)

               Inicjatywę PRIMA podejmie wspólnie kilka państw członkowskich i państw trzecich (zwanych dalej „państwami uczestniczącymi”), które, działając na takich samych warunkach, są zdecydowane do podjęcia zobowiązań na rzecz integracji naukowej, finansowej i w dziedzinie zarządzania.

               (4)

               Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna (zwana dalej „Algierią”) wyraziła chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami trzecimi stowarzyszonymi w ramach „Horyzontu 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020), uczestniczącymi w PRIMA.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Algieria ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki uczestnictwa Algierii w PRIMA.

               (6)

               W dniu 30 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań z Algierią w sprawie Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (zwanej dalej „Umową”), z zastrzeżeniem przyjęcia decyzji (UE) 2017/1324. Rokowania zakończyły się pomyślnie parafowaniem Umowy.

               (7)

               Umowa powinna zostać podpisana.

               (8)

               Aby umożliwić Algierii uczestnictwo w PRIMA od samego początku, Umowę należy stosować tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej wejścia w życie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA), z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Umowę stosuje się tymczasowo od dnia jej podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 września 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).