title: Decyzja Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie przesyłania próbek substancji kontrolowanych

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0419

Dziennik Urzędowy L 150 , 06/06/2001 P. 0001 - 0003

		Decyzja Radyz dnia 28 maja 2001 r.w sprawie przesyłania próbek substancji kontrolowanych(2001/419/WSiSW)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 i 31 oraz art. 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając inicjatywę Królestwa Szwecji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zwalczanie nielegalnej produkcji i handlu narkotykami stanowi przedmiot wspólnego zainteresowania władz odpowiedzialnych za zapewnienie stosowania prawa i wymiaru sprawiedliwości w Państwach Członkowskich.(2) Możliwość legalnego przesyłania zatrzymanych próbek substancji kontrolowanych między władzami Państw Członkowskich do celów wykrywania, ścigania i oskarżania za przestępstwa lub do celów analizy sądowej próbek, zwiększy skuteczność zwalczania nielegalnej produkcji i handlu narkotykami.(3) W chwili obecnej nie istnieją prawnie wiążące przepisy regulujące przesyłanie zatrzymanych próbek kontrolowanych substancji odurzających między władzami Państw Członkowskich. Z tego względu należy utworzyć na poziomie Unii Europejskiej system pozwalający na legalne przesyłanie takich próbek. System taki powinien mieć zastosowanie do wszystkich form przesyłania zatrzymanych próbek substancji kontrolowanych między Państwami Członkowskimi. Przesyłanie należy oprzeć na porozumieniach między wysyłającym i odbierającym Państwem Członkowskim.(4) Przesyłanie powinno odbywać się w sposób bezpieczny i gwarantujący, że przesyłane próbki nie zostaną niewłaściwie wykorzystane,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Utworzenie systemu do przesyłania próbek1. Niniejsza decyzja tworzy system do przesyłania próbek substancji kontrolowanych między Państwami Członkowskimi.2. Przesyłanie próbek substancji kontrolowanych (dalej zwanych "próbkami") jest legalne we wszystkich Państwach Członkowskich, pod warunkiem że odbywa się zgodnie z niniejszą decyzją.Artykuł 2DefinicjeDo celów niniejszej decyzji substancje kontrolowane oznaczają:a) każdą substancję, naturalną lub syntetyczną, wymienioną w wykazach I i II Jednolitej Konwencji Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających z 1961 r. oraz zmieniającym ją Protokole z 1972 r.;b) każdą substancję wymienioną w poprawionych wykazach I, II, III i IV Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.;c) każdą substancję, która jest objęta środkami kontrolnymi podejmowanymi na podstawie art. 5 ust. 1 wspólnego działania 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. przyjętego przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [2].Artykuł 3Krajowe punkty kontaktowe1. Każde Państwo Członkowskie wyznaczy krajowy punkt kontaktowy do celów wykonania niniejszej decyzji.2. Informacje o wyznaczonych krajowych punktach kontaktowych, z późniejszymi zmianami, będą przekazywane do Sekretariatu Generalnego Rady, który opublikuje je w Dzienniku Urzędowym.3. Krajowe punkty kontaktowe, jeżeli jest to właściwe, razem z innymi odpowiednimi organami krajowymi, są jedynymi organami właściwymi do upoważniania do przesyłania próbek na mocy niniejszej decyzji, niezależnie od odpowiednich przepisów w sprawie wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych.Artykuł 4Porozumienie w sprawie przesyłania próbek oraz potwierdzenie odbioru1. Krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego zamierzającego wysłać próbkę oraz krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego zamierzającego odebrać próbkę, umówią się w sprawie przewozu przed przystąpieniem do przesłania. Do tego celu należy wykorzystać wymieniony w Załączniku formularz przesłania próbki.2. W przypadku gdy przesłanie próbki wiąże się z transportowaniem jej przez terytorium innego Państwa Członkowskiego (dalej zwanego "tranzytowym Państwem Członkowskim"), krajowy punkt kontaktowy takiego tranzytowego Państwa Członkowskiego jest zawiadamiany o planowanym przewozie przez krajowy punkt kontaktowy wysyłającego Państwa Członkowskiego. W tym celu każde tranzytowe Państwo Członkowskie otrzyma kopię należycie wypełnionego formularza przesłania próbki przed rozpoczęciem przesyłania.3. Odbierające Państwo Członkowskie potwierdzi wysyłającemu Państwu Członkowskiemu odbiór próbki.Artykuł 5Środki transportu1. Przewóz próbek odbywa się w sposób bezpieczny.2. Następujące środki transportu uważa się za bezpieczne:a) przewóz przez urzędnika wysyłającego lub odbierającego Państwa Członkowskiego;b) przewóz kurierem;c) przewóz w bagażu dyplomatycznym;d) przewóz ekspresowym listem poleconym.3. Próbce w czasie całego przewozu towarzyszy należycie wypełniony formularz przesłania próbki, określony w art. 4.4. Władze zainteresowanych Państw Członkowskich nie utrudniają i nie zatrzymują żadnego przewozu, któremu towarzyszy należycie wypełniony formularz przesłania próbki, chyba że mają wątpliwości, czy przewóz jest prowadzony zgodnie z prawem. W przypadku wątpliwości co do statusu prawnego formularza przesłania próbki krajowy punkt kontaktowy Państwa Członkowskiego przetrzymującego przewóz niezwłocznie kontaktuje się z krajowymi punktami kontaktowymi Państw Członkowskich odpowiedzialnych za wypełnienie formularza przesłania próbki w celu wyjaśnienia wątpliwości.5. Jeżeli wybranym środkiem transportu jest przewóz przez urzędnika wysyłającego lub odbierającego Państwa Członkowskiego, urzędnik taki nie może nosić munduru. Ponadto taki urzędnik(-czka) nie może prowadzić żadnych działań operacyjnych związanych z tym przewozem, chyba że byłoby to zgodne z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym i zostało uzgodnione przez wysyłające, tranzytowe lub odbierające Państwa Członkowskie. Przy podróżowaniu samolotem dopuszczalne jest korzystanie tylko z przedsiębiorstw lotniczych zarejestrowanych w jednym z Państw Członkowskich.Artykuł 6Ilość próbki i jej wykorzystanie1. Ilość próbki nie może przekroczyć ilości uznawanej za niezbędną do potrzeb zapewnienia stosowania prawa i potrzeb sądowych lub do wykonania analizy próbek.2. Wykorzystanie próbki w odbierającym Państwie Członkowskim uzgadnia się między wysyłającym i odbierającym Państwem Członkowskim, przy czym przyjmuje się, że próbki mogą być wykorzystane do wykrywania, ścigania lub oskarżania za przestępstwa lub do celów przeprowadzenia ich analizy sądowej.Artykuł 7Ocena1. Niniejsza decyzja zostanie objęta oceną dokonaną przez Radę co najmniej po dwóch latach od jej wejścia w życie, jednak nie później niż pięć lat od tego czasu.2. Do celów oceny krajowy punkt kontaktowy każdego wysyłającego Państwa Członkowskiego przechowuje w swoich archiwach kopię każdego formularza przesłania próbki, wydanego w ciągu co najmniej ostatnich pięciu lat.Artykuł 8Wejście w życieNiniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 lipca 2001 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 28 maja 2001 r.W imieniu RadyT. BodströmPrzewodniczący[1] Opinia wydana dnia 4 maja 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. L 167 z 25.6.1997, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------


title: 2011/213/UE: Decyzja Rady z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii

text:
               6.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 marca 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii
   (2011/213/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę o współpracy naukowej i technicznej z rządem Japonii.

               (2)

               Umowa ta została podpisana przez przedstawicieli Stron w dniu 30 listopada 2009 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (4)

               Umowę należy zawrzeć w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisja przyjmuje stanowisko, które ma zająć Unia we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 6 ust. 1 umowy w odniesieniu do zmian umowy dokonywanych zgodnie z jej art. 13 ust. 5.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 13 ust. 1 umowy oraz przekazuje rządowi Japonii następujące oświadczenie:

      „W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, i od tego dnia wykonuje wszystkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym odesłania do »Wspólnoty Europejskiej« w tekście umowy odczytuje się, w stosownych przypadkach, jako odesłania do »Unii Europejskiej«”.

   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         CSÉFALVAY Z.

            Przewodniczący

      UMOWA
      o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii
      WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
      oraz
      RZĄD JAPONII,
      PRAGNĄC dalej promować obecne bliskie i przyjazne stosunki między Japonią a Wspólnotą oraz uwzględniając szybki rozwój wiedzy naukowej i jej pozytywny wkład w promowanie współpracy dwustronnej i międzynarodowej,
      WYRAŻAJĄC życzenie poszerzenia zakresu współpracy naukowej i technicznej w wielu obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania poprzez stworzenie owocnego partnerstwa służącego osiągnięciu pokojowych celów i obopólnych korzyści,
      WIERZĄC, że taka współpraca i zastosowanie jej wyników przyczyni się do gospodarczego i społecznego rozwoju Japonii i Wspólnoty,
      PRAGNĄC ustanowić formalne ramy dla realizacji całościowych wspólnych działań, które wzmocnią współpracę naukową i techniczną między Stronami,
      UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      1.   Strony wspierają, rozwijają i ułatwiają wspólne działania w ramach niniejszej umowy w obszarach nauki i techniki w celach pokojowych.
      2.   Wspólne działania w ramach niniejszej umowy odbywają się w oparciu o następujące zasady:

                  a)

                  obopólnych i równych nakładów i korzyści;

                  b)

                  wzajemnego dostępu do programów i projektów badawczo-rozwojowych oraz obiektów dla zaproszonych pracowników naukowych;

                  c)

                  terminowej wymiany informacji, które mogą mieć wpływ na wspólne działania w ramach niniejszej umowy;

                  d)

                  promowania społeczeństwa opartego na wiedzy na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego Japonii i Wspólnoty.

            Artykuł 2
      1.   Na wspólne działania w ramach niniejszej umowy składają się bezpośrednie wspólne działania i pośrednie wspólne działania.
      2.   Na użytek niniejszej umowy:

                  a)

                  termin „Strony” oznacza rząd Japonii i Wspólnotę;

                  b)

                  termin „bezpośrednie wspólne działania” oznacza wspólne działania Stron lub ich agencji;

                  c)

                  termin „pośrednie wspólne działania” oznacza wspólne działania osób z Japonii i Wspólnoty realizowane w ramach programów i projektów badawczych i rozwojowych;

                  d)

                  termin „programy i projekty badawcze i rozwojowe” oznacza program ramowy na rzecz badań i rozwoju technologicznego realizowany przez Wspólnotę lub programy i projekty badawcze i rozwojowe mające konkurencyjny system finansowania realizowane przez rząd Japonii, jego agencje lub oficjalne instytucje;

                  e)

                  termin „osoby” oznacza:

                              (i)

                              w odniesieniu do Japonii, wszelkich obywateli Japonii lub wszelkie osoby prawne utworzone zgodnie z prawem krajowym Japonii; oraz

                              (ii)

                              w odniesieniu do Wspólnoty, wszelkich obywateli państw członkowskich Wspólnoty lub wszelkie osoby prawne utworzone zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich Wspólnoty lub z prawem wspólnotowym;

                  f)

                  termin „agencje” oznacza:

                              (i)

                              w odniesieniu do Japonii – agencje rządowe Japonii; oraz

                              (ii)

                              w odniesieniu do Wspólnoty – Komisję Europejską;

                  g)

                  termin „oficjalne instytucje” oznacza oficjalne instytucje, których budżety i plany operacyjne są zatwierdzane przez właściwych ministrów rządu Japonii, i których programy i projekty badawcze i rozwojowe mające konkurencyjny system finansowania zostały za ich zgodą włączone do programów i projektów dotyczących pośrednich wspólnych działań;

                  h)

                  termin „prawa własności intelektualnej” otrzymuje znaczenie nadane „własności intelektualnej” w art. 2 Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r.

            Artykuł 3
      1.   Formy bezpośrednich wspólnych działań mogą obejmować:

                  a)

                  różne formy spotkań, takie jak spotkania ekspertów, w celu dyskusji i wymiany informacji dotyczących aspektów naukowych i technicznych zagadnień ogólnych lub szczegółowych oraz w celu określenia projektów i programów badawczych i rozwojowych, które można realizować z obopólną korzyścią;

                  b)

                  wymianę informacji na temat działań, strategii politycznych, zwyczajów oraz przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących badań i rozwoju;

                  c)

                  wizyty i wymianę naukowców, personelu technicznego lub innych ekspertów dotyczące ogólnych lub szczegółowych zagadnień;

                  d)

                  wdrażanie wszelkich innych form wspólnych działań, które może określić, zaproponować i o których może zadecydować Wspólny Komitet ds. Współpracy Naukowej i Technicznej, o którym mowa w art. 6 niniejszej umowy.

            2.   W celu opracowania pośrednich wspólnych działań, każda osoba danej Strony może uczestniczyć w programach i projektach badawczych i rozwojowych realizowanych przez drugą Stronę, jej agencje lub instytucje zgodnie z przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi tej drugiej Strony, z zastrzeżeniem załączników I i II do niniejszej umowy.
      Artykuł 4
      Szczegóły i procedury dotyczące każdego wspólnego działania w ramach niniejszej umowy mogą ustalać Strony, ich agencje lub instytucje zaangażowane w dane wspólne działanie.
      Artykuł 5
      W odniesieniu do bezpośrednich wspólnych działań w ramach niniejszej umowy, każda Strona lub jej agencje mogą zezwolić, w stosownych przypadkach, na uczestnictwo pracowników naukowych i organizacji ze wszystkich sektorów badań naukowych, w tym z sektora prywatnego, za zgodą drugiej Strony lub jej agencji.
      Artykuł 6
      1.   W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej umowy Strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Współpracy Naukowej i Technicznej (zwany dalej „wspólnym komitetem”). Wspólnemu komitetowi przewodniczą wspólnie urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Japonii oraz Komisji Europejskiej.
      2.   Do zadań wspólnego komitetu należą:

                  a)

                  wymiana informacji i poglądów na temat zagadnień związanych z polityką naukową i techniczną;

                  b)

                  określanie, proponowanie oraz podejmowanie decyzji dotyczących wspólnych działań w ramach niniejszej umowy;

                  c)

                  przegląd i omawianie osiągnięć wspólnych działań w ramach niniejszej umowy;

                  d)

                  udzielanie Stronom porad i zachęty w odniesieniu do wdrażania niniejszej umowy;

                  e)

                  regularne przeglądy wzajemnego dostępu do programów i projektów badawczych i rozwojowych oraz ustaleń dotyczących zaproszonych pracowników naukowych oraz sprawdzanie określonych środków celem poprawy tego dostępu i zapewnienia skuteczności zasady wzajemności, o której mowa w art. 1 niniejszej umowy.

            3.   Decyzje wspólnego komitetu zapadają za obopólną zgodą.
      4.   Wspólny komitet spotyka się w terminach odpowiadających obydwu Stronom, najlepiej co najmniej raz na dwa lata.
      5.   Rząd Japonii i Wspólnota są na zmianę gospodarzami posiedzeń wspólnego komitetu, o ile nie ustalono inaczej.
      6.   W przypadku posiedzeń wspólnego komitetu każda ze Stron ponosi koszty podróży i zakwaterowania swoich uczestników. Pozostałe koszty związane z posiedzeniami wspólnego komitetu ponosi Strona będąca gospodarzem spotkania.
      7.   Wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
      8.   Wspólny komitet może podejmować decyzje na drodze dyplomatycznej, gdy nie odbywa się jego posiedzenie.
      Artykuł 7
      Wdrożenie niniejszej umowy zależy od dostępności przyznanych środków finansowych i podlega stosownym przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron.
      Artykuł 8
      1.   Niechronione prawem informacje naukowe i techniczne pochodzące z bezpośrednich wspólnych działań mogą zostać publicznie udostępnione przez każdą ze Stron za pośrednictwem przyjętych zwyczajowo kanałów oraz zgodnie z normalnymi procedurami uczestniczących agencji.
      2.   Prawa własności intelektualnej i inne informacje niejawne pochodzące ze wspólnych działań, wprowadzone w ich trakcie lub uzyskane poprzez wspólne działania w ramach niniejszej umowy traktuje się zgodnie z postanowieniami załącznika II do niniejszej umowy.
      Artykuł 9
      Każda ze Stron dokłada wszelkich starań w ramach swoich przepisów ustawowych i wykonawczych w celu przyznania osobom realizującym wspólne działania w ramach niniejszej umowy wszelkich możliwych udogodnień mających na celu ułatwienie swobodnego przemieszczania się i pobytu pracowników naukowych biorących udział w tych wspólnych działaniach oraz ułatwienie przywozu na swoje terytorium i wywozu z niego materiałów, danych lub urządzeń przeznaczonych do wykorzystania w tych wspólnych działaniach.
      Artykuł 10
      Postanowienia niniejszej umowy pozostają bez uszczerbku dla praw i obowiązków dotyczących obowiązujących i przyszłych umów o współpracy między Stronami lub między rządem Japonii a rządem któregokolwiek z państw członkowskich Wspólnoty.
      Artykuł 11
      Wszystkie pytania lub spory związane z wykładnią lub wdrażaniem niniejszej umowy rozstrzygane są w drodze wzajemnych konsultacji miedzy Stronami.
      Artykuł 12
      Załączniki I i II do niniejszej umowy stanowią integralną część niniejszej umowy.
      Artykuł 13
      1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie z dniem wymiany przez Strony not dyplomatycznych wzajemnie informujących, że odpowiednie wewnętrzne procedury Stron niezbędne do wejścia umowy w życie zostały zakończone.
      2.   Niniejsza umowa pozostaje w mocy przez pięć lat i obowiązuje w okresie późniejszym, chyba że zostanie wypowiedziana przez jedną ze Stron na koniec początkowego okresu pięciu lat lub w każdej chwili w okresie późniejszym poprzez przekazanie drugiej Stronie, z co najmniej sześciomiesięcznym wyprzedzeniem, pisemnego powiadomienia o zamiarze wypowiedzenia niniejszej umowy.
      3.   Wypowiedzenie niniejszej umowy nie ma wpływu na realizację wspólnych działań podjętych w ramach niniejszej umowy, które w chwili jej wypowiedzenia nie zostały w pełni zrealizowane, ani na szczególne prawa i obowiązki powstałe zgodnie z załącznikiem II do niniejszej umowy.
      4.   Każda ze Stron może co pięć lat dokonać oceny wpływu niniejszej umowy oraz działań prowadzonych w jej ramach, a Strona, która przeprowadza ocenę, powiadamia drugą Stronę o jej wynikach. Każda ze Stron dołoży wszelkich starań w celu ułatwienia oceny prowadzonej przez drugą Stronę.
      5.   Niniejsza umowa może zostać zmieniona za porozumieniem Stron w drodze wymiany not dyplomatycznych. Zmiany wchodzą w życie na takich samych warunkach jak te, o których mowa w ust. 1 powyżej, o ile nie uzgodniono inaczej.
      Niniejszą umowę oraz załączniki I i II do niniejszej umowy sporządzono w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i japońskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny. W przypadku rozbieżności interpretacji wersje angielska i japońska mają pierwszeństwo przed innymi wersjami językowymi.

         NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni przez, odpowiednio, Wspólnotę Europejską i rząd Japonii, podpisali niniejszą umowę.
         Sporządzono w Brukseli dnia trzydziestego listopada 2009 r.

               W imieniu Wspólnoty Europejskiej

               W imieniu rządu Japonii

         ZAŁĄCZNIK I

            WARUNKI UDZIAŁU OSÓB W PROGRAMACH I PROJEKTACH BADAWCZYCH I ROZWOJOWYCH

                     I.

                     W przypadku gdy w ramach niniejszej umowy Strona, jej agencje lub instytucje zawierają z osobą drugiej Strony umowę dotyczącą programów i projektów badawczych i rozwojowych, druga Strona, na wniosek, stara się udzielić wszelkiej uzasadnionej i wykonalnej pomocy, która może być niezbędna lub przydatna pierwszej Stronie, jej agencjom lub instytucjom celem ułatwienia sprawnego wdrażania takiej umowy.

                     II.

                     Osoby z Japonii mogą uczestniczyć w programie ramowym na rzecz badań i rozwoju technologicznego realizowanym przez Wspólnotę. Taki udział osób z Japonii odbywa się zgodnie z zasadami udziału w programie ramowym, zasadami jego rozpowszechniania i realizacji.

                     III.

                     Osoby ze Wspólnoty mogą uczestniczyć w programach i projektach badawczo-rozwojowych mających konkurencyjny system finansowania realizowanych przez rząd Japonii, jego agencje lub instytucje w dziedzinach nauki i techniki podobnych do programów i projektów programu ramowego na rzecz badań i rozwoju technologicznego. Taki udział osób ze Wspólnoty odbywa się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Japonii oraz odpowiednimi zasadami udziału w określonym programie lub projekcie, zasadami jego rozpowszechniania i realizacji.

         ZAŁĄCZNIK II

            PRAWA WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ ORAZ INFORMACJE NIEJAWNE

         I.   Prawa własności intelektualnej stron w przypadku bezpośrednich wspólnych działań

                     1.

                     Do praw własności intelektualnej wynikających z bezpośrednich wspólnych działań, z wyjątkiem praw autorskich i praw pokrewnych, o których mowa w pkt 3 poniżej, stosuje się następujące zasady:

                                 a)

                                 Prawa własności intelektualnej stanowią własność Strony lub jej agencji, które tworzą własność intelektualną. W przypadku gdy własność intelektualna została wytworzona wspólnie, Strony lub ich agencje prowadzą konsultacje celem osiągnięcia porozumienia co do własności lub rozdziału praw własności intelektualnej uwzględniając odpowiednio wkład pracy Stron lub ich agencji.

                                 b)

                                 Strona lub jej agencje będące właścicielami praw własności intelektualnej udzielają drugiej Stronie lub jej agencjom licencji na używanie takich praw w celu realizacji jakiegokolwiek bezpośredniego wspólnego działania, jeśli jest to potrzebne, celem umożliwienia drugiej Stronie lub jej agencjom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy. W przypadku patentów i wzorów użytkowych licencji takiej udziela się nieodpłatnie. Przyznanie licencji na używanie praw własności intelektualnej na mocy niniejszej litery podlega odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron oraz warunkom uzgodnionym przez Strony lub ich agencje przed rozpoczęciem projektu.

                     2.

                     Strona lub jej agencje będące właścicielami praw własności intelektualnej powstałych w trakcie bezpośrednich wspólnych działań udzielają drugiej Stronie lub jej agencjom licencji na używanie takich praw w celu realizacji jakiegokolwiek bezpośredniego wspólnego działania, jeśli jest to potrzebne celem umożliwienia drugiej Stronie lub jej agencjom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy. Przyznanie licencji na używanie praw własności intelektualnej na mocy niniejszego punktu podlega odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron oraz warunkom uzgodnionym przez Strony lub ich agencje przed rozpoczęciem projektu.

                     3.

                     Do praw autorskich i praw pokrewnych Stron lub ich agencji stosuje się następujące zasady:

                                 a)

                                 W przypadku gdy Strona lub jej agencje publikują wynikające z bezpośrednich wspólnych działań dane naukowe i techniczne, informacje i wyniki w periodykach, artykułach, sprawozdaniach, książkach, na taśmach wideo i za pomocą cyfrowych urządzeń do przechowywania danych, Strona ta dokłada wszelkich starań w celu otrzymania przez drugą Stronę niewyłącznych, nieodwołalnych i bezpłatnych licencji we wszystkich krajach, w których istnieje ochrona praw autorskich, obejmujących tłumaczenie, powielanie, adaptację, przekazywanie i powszechną dystrybucję takich prac.

                                 b)

                                 Na wszystkich publicznie rozpowszechnianych egzemplarzach dzieła chronionego prawami autorskimi zgodnie z postanowieniami lit. a) powyżej należy podać nazwisko (nazwiska) autora (autorów) dzieła, chyba że autor wyraźnie odmówi zgody na podanie nazwiska. Będą one również zawierać wyraźne potwierdzenie wsparcia udzielanego przez Strony w ramach współpracy.

               II.   Informacje niejawne dotyczące bezpośrednich wspólnych działań

         Do informacji niejawnych Stron lub ich agencji stosuje się następujące zasady:

                     1.

                     Przekazując drugiej Stronie lub jej agencjom informacje konieczne do prowadzenia bezpośrednich wspólnych działań, każda ze Stron określa, które informacje chce zachować jako niejawne.

                     2.

                     Strona lub jej agencje, które otrzymują informacje niejawne, mogą, na własną odpowiedzialność, podać takie informacje niejawne swoim agencjom lub osobom w tych agencjach lub przez nie zatrudnionym, jeśli są one potrzebne w celu umożliwienia tym agencjom lub osobom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy.

                     3.

                     Za uprzednią pisemną zgodą Strony lub jej agencji dostarczających informacji niejawnych, druga Strona lub jej agencje mogą rozpowszechniać takie informacje niejawne w szerszym zakresie niż jest to dopuszczone w pkt 2 powyżej. Strony lub ich agencje współpracują ze sobą w zakresie opracowywania procedur wnioskowania o uprzednią pisemną zgodę i otrzymywania takiej zgody na tego rodzaju szersze rozpowszechnienie; każda Strona udziela takiej zgody w zakresie dopuszczonym jej krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

                     4.

                     Informacje uzyskane w ramach seminariów, innych posiedzeń, delegowania pracowników oraz wykorzystania środków przewidzianych w ramach niniejszej umowy, pozostają poufne, w przypadku gdy osoba otrzymująca takie informacje niejawne lub inne poufne bądź zastrzeżone informacje została powiadomiona o poufnym charakterze przekazywanych informacji w momencie przekazania takich informacji zgodnie z pkt 1 powyżej, i są traktowane zgodnie z postanowieniami pkt 2 i 3 powyżej.

                     5.

                     W przypadku gdy jedna ze Stron stwierdzi, że stanie się lub może się stać niezdolna do spełnienia ograniczeń i warunków dotyczących rozpowszechniania informacji zawartych w pkt 2, 3 i 4 powyżej, niezwłocznie informuje o tym drugą Stronę. Strony następnie przeprowadzają konsultacje w celu określenia odpowiednich metod postępowania.

               III.   Prawa własności intelektualnej osób uczestniczących w pośrednich wspólnych działaniach

         Każda ze Stron zapewnia, aby prawa własności intelektualnej osób drugiej Strony uczestniczących w programach i projektach badawczych i rozwojowych realizowanych przez pierwszą Stronę, jej agencje lub instytucje oraz pokrewne prawa i obowiązki wynikające z takiego uczestnictwa, były zgodne z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi, wiążącymi dla rządu Japonii i Wspólnoty lub jej wszystkich państw członkowskich, w tym z Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej – załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marrakeszu, jak również Aktem paryskim Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych sporządzonym w Paryżu dnia 24 lipca 1971 r. oraz Aktem sztokholmskim zmieniającym Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej sporządzonym dnia 14 lipca 1967 r.


title: 2007/187/WE: Decyzja Rady z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i dwóch zastępców członków z Niemiec

text:
               28.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 87/12

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 marca 2007 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i dwóch zastępców członków z Niemiec
   (2007/187/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W następstwie rezygnacji pana SINNERA oraz wygaśnięcia mandatu pana HOLTERA zwolniły się dwa stanowiska członków Komitetu Regionów. W następstwie mianowania pani MÜLLER członkiem Komitetu Regionów zwolniło się stanowisko zastępcy członka. Natomiast w następstwie rezygnacji pani BRETSCHNEIDER zwolniło się drugie stanowisko zastępcy członka,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym następujące osoby zostają mianowane na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowiska członków Komitetu Regionów:

                           —

                           pani Emilia MÜLLER na miejsce pana SINNERA,

                           —

                           pani Uta-Maria KUDER, Justizministerin des Landes Mecklenburg-Vorpommern, na miejsce pana HOLTERA;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów:

                           —

                           pan Edmund STOIBER, Ministerpräsident des Freistaates Bayern, na miejsce pani MÜLLER,

                           —

                           pan Detlef MÜLLER, Mitglied des Landtages von Mecklenburg-Vorpommern, na miejsce pani BRETSCHNEIDER.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 marca 2007 r.

            W imieniu Rady

         W. TIEFENSEE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: Decyzja przedstawicieli rządów państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty gospodarczej, zebranych w ramach Rady z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zniesienia niektórych opłat pocztowych przy zgłoszeniu celnym

text:
Ważna informacja prawna

|

41979D0008

Dziennik Urzędowy L 006 , 10/01/1979 P. 0026 - 0026 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 9 Tom 1 P. 0079  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 02 Tom 7 P. 0031  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 9 Tom 1 P. 0079  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 02 Tom 5 P. 0139  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 02 Tom 5 P. 0139

		Decyzja przedstawicieli rządów państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty gospodarczej, zebranych w ramach Radyz dnia 18 grudnia 1978 r.w sprawie zniesienia niektórych opłat pocztowych przy zgłoszeniu celnym(79/8/EWG)PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ, ZEBRANI W RAMACH RADY,mając na uwadze, co następuje:Komisja przedłożyła wnioski, a Parlament Europejski i Komitet Ekonomiczno-Społeczny przedstawił opinie w tej sprawie;należy dokonać postępu prac w kierunku rzeczywistego swobodnego przepływu towarów oraz umożliwienia obywatelom Wspólnoty czerpania z niego bezpośrednich korzyści,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Nie będą pobierane opłaty przy zgłoszeniu celnym wysyłek towarów z Państwa Członkowskiego, korzystających przy wywozie ze zwolnienia z podatku obrotowego i akcyzowego.Artykuł 2Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji w najbliższym możliwym terminie, ale nie później, niż do dnia 1 lipca 1979 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 1978 r.W imieniu RadyH.-D. GenscherPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji 2009/724/WSiSW z dnia 17 września 2009 r. ustanawiająca termin zakończenia migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)

text:
               30.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 257/41

      DECYZJA KOMISJI 2009/724/WSiSW
   z dnia 17 września 2009 r.
   ustanawiająca termin zakończenia migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (1), w szczególności jej art. 11 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 11 ust. 2 decyzji 2008/839/WSiSW stanowi, że państwa członkowskie uczestniczące w SIS 1+ przeprowadzają migrację z N.SIS do N.SIS II, korzystając z tymczasowej architektury migracyjnej, przy wsparciu ze strony Francji i Komisji, najpóźniej do dnia 30 września 2009 r. W razie konieczności ten termin może zostać zmieniony zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2 tej decyzji.

               (2)

               Pewne problemy wykryte w trakcie testów SIS II spowodowały opóźnienie w realizacji działań określonych w decyzji 2008/839/WSiSW. W konkluzjach z posiedzenia Rady w dniach 26 i 27 lutego 2009 r. stwierdzono, że zważywszy na to, ile czasu trzeba na rozwiązanie nierozstrzygniętych kwestii, termin przejścia z SIS 1+ na SIS II, ustalony na wrzesień 2009 r., nie jest realistyczny.

               (3)

               W związku z opóźnieniem migracji z SIS 1+ do SIS II należy ustanowić nowy termin zakończenia migracji, który będzie pokrywał się z terminem utraty mocy obowiązującej przez decyzję 2008/839/WSiSW, dzięki czemu aż do tego dnia możliwa będzie kontynuacja działań zmierzających do uruchomienia systemu.

               (4)

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 5 protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy prawne Unii Europejskiej, załączonego do traktatu UE i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2).

               (5)

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Irlandii zgodnie z art. 5 protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy prawne Unii Europejskiej, załączonego do traktatu UE i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3).

               (6)

               W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (4), wchodzących w zakres art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE (5) w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.

               (7)

               W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/149/WSiSW (6) w sprawie zawarcia tej umowy w imieniu Unii Europejskiej.

               (8)

               W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, wchodzących w zakres art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/262/ WSiSW z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7).

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu przytoczoną w art. 67 ust. 1 dyrektywy Rady 2007/533/WSiSW (8) oraz w art. 17 ust. 1 decyzji 2008/839/WSiSW,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Państwa członkowskie uczestniczące w SIS 1+ przeprowadzają migrację z N.SIS do N.SIS II z wykorzystaniem tymczasowej architektury migracyjnej, przy wsparciu Francji oraz Komisji, do dnia utraty mocy obowiązującej przez decyzję 2008/839/WSiSW.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 września 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Jacques BARROT

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 43.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

      (5)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

      (6)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50.

      (7)  Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5.

      (8)  Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63.


title: Decyzja Rady 2012/421/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. wspierająca Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               24.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/61

         DECYZJA RADY 2012/421/WPZiB
   z dnia 23 lipca 2012 r.
   wspierająca Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) w ramach strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia ( „strategia UE”), której rozdział III zawiera wykaz środków służących zwalczaniu tego rozprzestrzeniania.

               (2)

               Unia czynnie realizuje wyżej wymienioną strategię i wprowadza w życie środki wymienione w rozdziale III tej strategii, zwłaszcza dotyczące ulepszania, realizacji i upowszechniania Konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC).

               (3)

               W dniu 27 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/184/WPZiB (1) wspierające BTWC stanowiące część strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia; wspólne działanie straciło ważność dnia 26 sierpnia 2007 r. Od czasu przyjęcia wspólnego działania 2006/184/WPZiB do BTWC przystąpiło kolejnych siedem państw.

               (4)

               W dniu 20 marca 2006 r. Rada przyjęła plan działania dotyczący broni biologicznej i toksycznej uzupełniający wspólne działanie 2006/184/WPZiB wspierające BTWC (2). W planie tym przewidziano sprawne wykorzystywanie środków budowy zaufania oraz opracowaną przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) metodę prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanego stosowania broni biologicznej.

               (5)

               W dniu10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/858/WPZiB (3) wspierające BTWC w ramach realizacji strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia. Od czasu przyjęcia tego wspólnego działania 2008/858/WPZiB do BTWC przystąpiły kolejne trzy państwa, a kilka państw skorzystało z pomocy ekspertów Unii.

               (6)

               Na szóstej konferencji przeglądowej BTWC, w genewskim oddziale Departamentu ONZ ds. Rozbrojenia (UN ODA) postanowiono utworzyć jednostkę wspierania realizacji konwencji posiadającą mandat na pięć lat (2007-2011); jednostka ta zapewnia wsparcie administracyjne posiedzeń uzgodnionych na konferencji weryfikacyjnej oraz wsparcie w kompleksowej realizacji i upowszechnianiu BTWC, jak również w wymianie środków budowy zaufania.

               (7)

               W dniu 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/429/WPZiB (4) dotyczącą stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową BTWC.

               (8)

               Na siódmej konferencji przeglądowej BTWC postanowiono odnowić mandat jednostki wspierania realizacji na kolejne pięć lat (2012–2016) i postanowiono rozszerzyć zakres jej zadań na realizację decyzji o utworzeniu bazy wniosków o pomoc i ofert pomocy oraz zarządzaniu tą bazą, a także na wspomaganie powiązanej z tym wymiany informacji wśród państw stron oraz, w stosownych przypadkach, wspieranie realizacji przez państwa strony decyzji i zaleceń sformułowanych na siódmej konferencji weryfikacyjnej.

               (9)

               Nadzór nad właściwą realizacją wkładu finansowego Unii należy powierzyć Komisji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W celu bezpośredniego i praktycznego stosowania niektórych elementów strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia Unia Europejska wspiera BTWC, mając na względzie realizację następujących celów:

               —

               upowszechnianie BTWC,

               —

               wspieranie realizacji BTWC obejmujące m.in. przedstawianie przez państwa strony środków budowy zaufania,

               —

               wspieranie prac w ramach programu między sesjami w latach 2012–2015, by usprawnić realizację i skuteczność BTWC.

         2.   Przedsięwzięcia związane ze środkami strategii UE to te, których celem jest:

               —

               propagowanie wiedzy o realizacji BTWC, intensyfikacja regionalnych dyskusji na tematy międzysesyjne i ich stosowanie oraz wspieranie głównych zainteresowanych podmiotów w regionach w określaniu potrzeb i wymagań odnoszących się do realizacji na szczeblu krajowym,

               —

               pomoc dla państw będących i niebędących stronami konwencji, by zapewnić, aby państwa strony przeniosły swoje zobowiązania międzynarodowe do ustawodawstwa krajowego oraz krajowych środków administracyjnych i by stworzyły funkcjonujące związki między wszystkimi zainteresowanymi stronami na szczeblu krajowym. Pomoc obejmuje wsparcie dla państw stron w tworzeniu krajowych środków budowy zaufania i w powoływaniu krajowych punktów kontaktowych. W przypadku państw niebędących stronami pomoc obejmowałaby wsparcie w przystąpieniu do BTWC lub jej ratyfikowaniu,

               —

               wspieranie tworzenia różnorakich metod i działań służących realizacji, które pomagałyby państwom stronom w realizacji konwencji na szczeblu krajowym, m.in. w tworzeniu środków budowy zaufania, umożliwiałyby przedstawicielom państw stron czynny udział w międzynarodowych działaniach w ramach BTWC oraz uświadamiałyby państwa strony o dostępnym wsparciu międzynarodowym.

         Szczegółowy opis tych przedsięwzięć znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Techniczna realizacja działań, o których mowa w art. 1, zostaje powierzona UN ODA. Departament ten będzie realizować swe zadanie pod nadzorem WP. W tym celu WP zawrze z UN ODA stosowne ustalenia.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 1 700 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera z UN ODA porozumienie o finansowaniu. W porozumieniu zostanie zawarte postanowienie, że UN ODA ma zapewnić właściwe wyeksponowanie wkładu Unii.
   4.   Komisja dąży do zawarcia porozumienia o finansowaniu, o którym mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie od wejścia w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia porozumienia.
   Artykuł 4
   WP składa Radzie sprawozdania z realizacji niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez UN ODA. Sprawozdania te będą stanowić podstawę oceny, której dokona Rada. Komisja przedstawia informacje na temat finansowych aspektów przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 24 miesiące od dnia zawarcia porozumienia o finansowaniu, o którym mowa w art. 3 ust. 3, lub sześć miesięcy po dniu jej przyjęcia, jeżeli do tego czasu nie zawarto porozumienia o finansowaniu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 65 z 7.3.2006, s. 51.

      (2)  Dz.U. C 57 z 9.3.2006, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 302 z 13.11.2008, s. 29.

      (4)  Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 42.

      ZAŁĄCZNIK
      1.   RAMY OGÓLNE
      Korzystając z pomyślnej realizacji wspólnego działania 2008/858/WPZiB, niniejsze wspólne działanie służy jako operacyjne narzędzie polityki do realizacji celów zawartych w decyzji Rady 2011/429/WPZiB i kładzie nacisk w szczególności na te aspekty, co do których osiągnięto na siódmej konferencji weryfikacyjnej ogólny konsensus odzwierciedlony w dokumencie końcowym.
      Niniejsza decyzja opiera się na następujących zasadach:

                  a)

                  jak najlepsze wykorzystanie doświadczeń nabytych dzięki wspólnemu działaniu 2008/858/WPZiB;

                  b)

                  odzwierciedlenie konkretnych potrzeb wyrażonych przez państwa strony, jak również państwa niebędące stronami BTWC, związanych z lepszą realizacją i upowszechnieniem BTWC;

                  c)

                  zachęcanie do lokalnej i regionalnej odpowiedzialności za przedsięwzięcia, by zapewnić ich trwałość w dłuższej perspektywie i stworzyć partnerstwo między Unią a stronami trzecimi w ramach BTWC;

                  d)

                  skupianie się na działaniach przynoszących konkretne wyniki lub przyczyniających się do szybkiego osiągania wspólnego porozumienia, które będzie jednym z elementów ocenianych podczas weryfikacji BTWC przewidzianej na rok 2016;

                  e)

                  wspieranie przewodniczącego posiedzeń państw stron i jak najlepsze wykorzystywanie mandatu jednostki wspierania realizacji, co uzgodniono na szóstej konferencji weryfikacyjnej oraz ponownie uzgodniono w szerszym zakresie na siódmej konferencji weryfikacyjnej.

            2.   PRZEDSIĘWZIĘCIA
      2.1.   Przedsięwzięcie 1: warsztaty regionalne mające na celu podnoszenie świadomości i określanie potrzeb
      2.1.1.   Cel przedsięwzięcia
      Uwydatnić wśród urzędników krajowych i ekspertów świadomość różnych aspektów realizacji BTWC (w tym środków budowy zaufania), omawiać tematy stanowiące część programu międzysesyjnego i zastosowanie tych tematów w regionach oraz określić kluczowy personel oraz najważniejsze potrzeby i wymagania na szczeblu krajowym, jak również potencjalne państwa będące odbiorcami rozszerzonej pomocy w realizacji konwencji na szczeblu krajowym (zob. przedsięwzięcie 2), organizując warsztaty regionalne bazujące na doświadczeniach i kontaktach zdobytych w wyniku wspólnego działania 2008/858/WPZiB.
      Przedsięwzięcie to będzie wspierać realizację decyzji i zaleceń sformułowanych na siódmej konferencji weryfikacyjnej i dotyczących art. IV BTWC (zwłaszcza pkt 13 i 14 deklaracji końcowej) oraz programu międzysesyjnego na lata 2012–2015.
      2.1.2.   Oczekiwane rezultaty przedsięwzięcia

                  a)

                  większy stopień przestrzegania BTWC we wszystkich regionach geograficznych;

                  b)

                  większe zrozumienie BTWC przez odnośne organy krajowe lub umocnienie kontaktów subregionalnych dotyczących BTWC, aby propagować przystąpienie do BTWC i jej realizację;

                  c)

                  określenie potrzeb intensyfikacji działań na szczeblu regionalnym i krajowym służącym realizacji BTWC;

                  d)

                  propagowanie i wspieranie tworzenia i przystępowania do krajowych i regionalnych stowarzyszeń na rzecz bezpieczeństwa biologicznego;

                  e)

                  wnioski o rozszerzoną pomoc, które mają być wykonywane w ramach przedsięwzięcia 2.

            2.1.3.   Opis przedsięwzięć i ich realizacja
      Odbędą się maksimum cztery warsztaty regionalne lub subregionalne, w stosownych przypadkach we współpracy z organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi oraz w koordynacji z programem międzysesyjnym BTWC na lata 2012–2015.
      Do udziału w warsztatach zostaną zaproszone zarówno państwa będące, jak i niebędące stronami BTWC, jak również odpowiednie organizacje międzynarodowe i regionalne, krajowe i regionalne stowarzyszenia na rzecz bezpieczeństwa biologicznego, eksperci akademiccy i organizacje pozarządowe (NGO).
      Wybór regionów lub subregionów, w których odbędą się warsztaty, będzie opierał się na kryteriach takich jak poprzednie działania w ramach wspólnych działań 2006/184/WPZiB i 2008/858/WPZiB oraz wspólnego stanowiska Rady 2006/242/WPZiB (1), inne działania w ramach Unii (w tym w ramach projektu centrów doskonałości), działalność innych podmiotów świadczących pomoc, oraz szacunkowe potrzeby i zainteresowanie ukierunkowane na intensyfikację realizacji BTWC w danym regionie.
      Warsztaty będą wykorzystywane do wspomagania i do przekazywania informacji na temat rozszerzonego programu pomocowego oraz dostępnych działań wspierających.
      2.2.   Przedsięwzięcie 2: Rozszerzone programy wspomagania realizacji na szczeblu krajowym
      2.2.1.   Cel przedsięwzięcia
      Propagowanie powszechnego przystąpienia do BTWC i ulepszanie krajowych zdolności realizacji zobowiązań w ramach BTWC, w tym przedstawiania środków budowy zaufania drogą ustawodawstwa, środków administracyjnych i egzekwowania, podnoszenia świadomości, kodeksów postępowania, norm dotyczących bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej, oraz stworzenia metod koordynacji krajowej przez programy rozszerzonej pomocy.
      2.2.2.   Oczekiwane rezultaty przedsięwzięcia

                  a)

                  większa liczba państw stron BTWC;

                  b)

                  dobrowolna realizacja BTWC przez państwa przed ich przystąpieniem do tej konwencji;

                  c)

                  przyjęcie odpowiednich środków legislacyjnych lub administracyjnych, w tym przepisów prawa karnego, obejmujących pełen zakres zakazów i środków zapobiegawczych przewidzianych w BTWC i opracowanych na siódmej konferencji weryfikacyjnej;

                  d)

                  skuteczne wdrożenie i egzekwowanie środków mających na celu przeciwdziałanie naruszaniu BTWC oraz nałożenie sankcji w przypadku niedotrzymania postanowień konwencji;

                  e)

                  utworzenie lub rozszerzenie krajowych metod zbierania wymaganych informacji i corocznego przekazywania środków budowania zaufania, by zwiększyć liczbę państw stron BTWC uczestniczących w wymianie środków budowania zaufania;

                  f)

                  ulepszenie koordynacji i kontaktów między wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w proces BTWC, w tym krajowymi i regionalnymi stowarzyszeniami na rzecz bezpieczeństwa biologicznego i sektorem prywatnym, aby propagować skuteczną realizację;

                  g)

                  propagowanie programów podnoszenia świadomości, kodeksów postępowania i norm bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej.

            2.2.3.   Opis przedsięwzięcia
      Na siódmej konferencji weryfikacyjnej ponownie potwierdzono, że stworzenie i realizacja niezbędnych środków krajowych poprawi skuteczność BTWC. Na tej konferencji wezwano państwa strony do przyjmowania środków legislacyjnych, administracyjnych, sądowych i innych przeznaczonych do ulepszania realizacji BTWC na szczeblu krajowym oraz do zapewnienia bezpieczeństwa drobnoustrojów i innych czynników biologicznych lub toksyn. Na tej konferencji podkreślono znaczenie wymiany informacji między państwami stronami poprzez środki budowy zaufania i uznano potrzebę zwiększenia liczby państw stron uczestniczących w środkach budowy zaufania. Na tej konferencji uzgodniono także, że potrzebne są dalsze wspólne starania państw stron - w postaci działań dwustronnych, regionalnych i wielostronnych - by upowszechniać BTWC.
      Na podstawie doświadczeń zdobytych przy stosowaniu wspólnego działania 2008/858/WPZiB, maksymalnie osiem państw określonych jako kwalifikujące się w następstwie warsztatów regionalnych opisanych w przedsięwzięciu 1 skorzysta z rozszerzonych programów wspomagania realizacji na szczeblu krajowym.
      Każdy z tych programów będzie trwał około 12 miesięcy; będą w nim brać udział delegatury UE w państwach korzystających oraz, w stosownych przypadkach, regionalne biura ONZ ds. rozbrojeń, a strukturę programów stanowić będą:

                  —

                  warsztat wstępny na szczeblu krajowym, którego celem będzie zgromadzenie wszystkich odnośnych krajowych agencji i zainteresowanych stron, by przedstawić różne koncepcje BTWC, określić zmotywowanych i solidnych partnerów lokalnych oraz dokonać wstępnej oceny potrzeb i priorytetów,

                  —

                  opracowanie konkretnego planu pomocy (planu działania) dostosowanego specjalnie do kraju beneficjenta, który to plan obejmował będzie wizyty i warsztaty prowadzone przez podmioty udzielające pomocy w trakcie trwania programu oraz szkolenia prowadzone w państwach członkowskich UE lub gdzie indziej,

                  —

                  wykonanie planu działania z udziałem podmiotów takich jak Interpol, WHO, VERTIC, państwa członkowskie UE, BTWC ISU oraz placówki akademickie prowadzące odpowiednie działania pomocowe (np. sporządzanie projektów ustaw, szkolenia z bezpieczeństwa biologicznego/ochrony biologicznej, opracowywanie środków budowy zaufania, szkolenie policji, podnoszenie świadomości naukowców, planowanie reakcji w sytuacjach nadzwyczajnych itd.),

                  —

                  warsztat końcowy po zakończeniu działań, w trakcie którego zgromadzone zostaną wszystkie wątki, agencje złożą sprawozdania ze swoich działań i postępów oraz zostanie dokonana ocena potrzeb w zakresie dalszej lub ciągłej pomocy,

                  —

                  aby wspierać upowszechnianie BTWC, rozszerzone programy pomocy na szczeblu krajowym mogłyby być, w stosownych przypadkach, zaoferowane państwom niebędącym stronami BTWC; w takim przypadku przystąpienie do tej konwencji stanowiłoby część planu działań uzgodnionego z państwem odbiorcą,

                  —

                  aby zapewnić sprawną i wydajną pomoc, zostaną zorganizowane warsztaty z ramienia UE dla ekspertów UE wspomagających państwa beneficjentów w ramach przedsięwzięcia 2 w celu omówienia sprawdzonych rozwiązań i odpowiednich przygotowań do działań pomocowych.

            2.3.   Przedsięwzięcie 3: metody i działania stwarzające możliwości
      2.3.1.   Cel przedsięwzięcia
      Zapewnienie metod i działań, które umożliwią i będą wspierać skuteczną realizację BTWC, w tym przedstawianie środków budowy zaufania, na szczeblu krajowym.
      2.3.2.   Oczekiwane rezultaty przedsięwzięcia

                  a)

                  broszura - przewodnik na temat realizacji na szczeblu krajowym;

                  b)

                  zmieniona broszura zawierająca wskazówki dotyczące środków budowania zaufania;

                  c)

                  system przekazywania środków budowy zaufania drogą elektroniczną;

                  d)

                  większy udział krajów rozwijających się w programie międzysesyjnym BTWC;

                  e)

                  wzmacnianie metody Sekretarza Generalnego ONZ służącej prowadzeniu dochodzeń w sprawie domniemanego stosowania broni biologicznej i toksycznej.

            2.3.3.   Opis przedsięwzięcia
      Na siódmej konferencji weryfikacyjnej postanowiono, że intensyfikacja realizacji konwencji na szczeblu krajowym będzie stałym punktem programu międzysesyjnego na lata 2012–2015. Tematy, które należy poruszyć, obejmują konkretne środki służące pełnej i kompleksowej realizacji BTWC, zwłaszcza jej art. III i IV, oraz sposoby ulepszania jej realizacji na szczeblu krajowym i przekazywania sprawdzonych rozwiązań oraz doświadczeń.
      Na siódmej konferencji weryfikacyjnej postanowiono przyjąć zmianę formularzy sprawozdawczych służących do przekazywania środków budowy zaufania. Ponadto postanowiono, że ISU we współpracy z państwami stronami przeanalizuje i opracuje warianty przekazywania środków budowy zaufania drogą elektroniczną.
      Na siódmej konferencji weryfikacyjnej omówiono konkretne środki służące wspieraniu i zwiększaniu uczestnictwa krajów rozwijających się w posiedzeniach w ramach programu międzysesyjnego i postanowiono o ich zastosowaniu.
      Na siódmej konferencji weryfikacyjnej odniesiono się także do opracowanej przez Sekretarza Generalnego ONZ metody prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanego stosowania broni chemicznej i biologicznej. Propagowanie tej metody, m.in. poprzez specjalistyczne kursy dla ekspertów, będzie niezwykle istotne.
      Na podstawie doświadczeń zdobytych przy stosowaniu wspólnego działania 2008/858/WPZiB oraz jako kontynuacja działań rozpoczętych lub zakończonych zostaną przeprowadzone następujące działania:

                  a)

                  opracowanie kompleksowej dokumentacji (broszury ze wskazówkami) dającej ogólny ogląd zobowiązań państw stron BTWC i obejmującej środki krajowe służące pełnej i kompleksowej realizacji BTWC. Broszura zostanie pomyślana jako niezbędnik zawierający środki służące realizacji i będzie zawierać przykłady sprawdzonych rozwiązań, jednocześnie uwzględniając różnice w procedurach krajowych. W trakcie jej opracowywania zostaną uzyskane opinie ekspertów z państw członkowskich UE, państw stron BTWC, odnośnych organizacji międzynarodowych oraz organizacji pozarządowych zajmujących się kwestią realizacji BTWC. Broszura zostanie wydana we wszystkich językach oficjalnych ONZ. Ogólną koordynacją opracowania broszury zajmie się UN-ODA;

                  b)

                  zmiana i dalsze rozwinięcie broszury zawierającej wskazówki na temat środków budowy zaufania, opracowanej na podstawie wspólnego działania 2008/858/WPZiB zgodnie z postanowieniem siódmej konferencji weryfikacyjnej;

                  c)

                  opracowanie i prowadzenie elektronicznego narzędzia przedstawiania środków budowy zaufania, ich przetwarzania i rozpowszechniania (metoda elektroniczna);

                  d)

                  dalsze rozwijanie strony internetowej ISU i powiązanych narzędzi informatycznych i łącznościowych;

                  e)

                  sponsorowanie udziału ekspertów z maksymalnie dziesięciu krajów rozwijających się w programie międzysesyjnym BTWC;

                  f)

                  organizacja międzynarodowego ćwiczenia poświęconego opracowanej przez Sekretarza Generalnego ONZ metodzie prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanego stosowania broni biologicznej, wraz ze sponsorowaniem udziału ekspertów.

            3.   ASPEKTY PROCEDURALNE I KOORDYNACJA
      Realizację przedsięwzięć zapoczątkuje Komitet Sterujący z zamiarem ustalenia procedur i metod współpracy. Komitet Sterujący będzie regularnie (co najmniej raz na 6 miesięcy) weryfikować realizację przedsięwzięć, również z zastosowaniem łączności elektronicznej.
      W skład Komitetu Sterującego wejdą przedstawiciele WP i UN ODA.
      Wnioski państw stron, które nie są państwami członkowskim UE, o pomoc i współpracę na mocy niniejszej decyzji powinny być kierowane do UN ODA. UN ODA dokona w odpowiednich przypadkach weryfikacji i oceny tych wniosków i przedstawi zalecenia Komitetowi Sterującemu. Komitet Sterujący przeanalizuje wnioski o pomoc, jak również plany działania i ich realizację. Na wniosek WP i uwzględniając wyniki rozmów na forum Komitetu Sterującego, WP podejmie ostateczną decyzję co do państw beneficjentów, w konsultacji z właściwymi grupami roboczymi Rady.
      Aby zapewnić silne poczucie odpowiedzialności oraz trwałość zainicjowanych przez UE działań podejmowanych przez państwa beneficjentów, przewiduje się, że w miarę możliwości i w stosownych przypadkach wybrani beneficjenci zostaną poproszeni o opracowanie planów działania, w których określać się będzie między innymi harmonogram przeprowadzania działań finansowanych (w tym także finansowanych z zasobów krajowych), zakres i czas trwania danego przedsięwzięcia, główne zainteresowane podmioty itd. UN ODA lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie UE, będą mieć wgląd w opracowywanie tych planów działań. Przedsięwzięcia będą realizowane zgodnie z tymi planami.
      4.   SPRAWOZDANIA I OCENA
      UN ODA będzie przekazywać WP regularne półroczne sprawozdania z postępów w realizacji przedsięwzięć. Oprócz tego będą przedstawiane sprawozdania z poszczególnych działań pomocowych prowadzonych na podstawie ustalonych planów działania dla państw beneficjentów. Sprawozdania będą przekazywane odpowiedniej grupie roboczej Rady do oceny postępów i ogólnej oceny przedsięwzięć oraz w celu ustalenia ewentualnych działań następczych.
      W miarę możliwości państwa strony BTWC będą informowane o realizacji przedsięwzięć, także drogą elektroniczną.
      5.   UDZIAŁ EKSPERTÓW Z PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UE
      Czynny udział ekspertów z państw członkowskich UE jest niezbędny do pomyślnej realizacji decyzji. UN ODA będzie zachęcana do korzystania z wiedzy tych ekspertów. Koszty delegacji związane z realizacją przedsięwzięć będą ujęte w niniejszej decyzji.
      Oczekuje się, że w związku z przewidywanymi wizytami pomocowymi (takimi jak pomoc prawna lub pomoc w zakresie środków budowy zaufania) standardowo wizytę taką będzie składać grupa składająca się maksymalnie z trzech ekspertów; maksymalny czas trwania wizyty wynoszący pięć dni również będzie uważany za standardową praktykę.
      6.   OKRES OBOWIĄZYWANIA
      Całkowity szacowany czas realizacji przedsięwzięć wynosi 24 miesiące.
      7.   BENEFICJENCI
      Beneficjentami działań związanych z upowszechnianiem BTWC są państwa niebędące stronami BTWC (zarówno państwa sygnatariusze, jak i państwa niebędące sygnatariuszami).
      Beneficjentami działań związanych z realizacją BTWC na szczeblu krajowym są zarówno państwa niebędące, jak i będące jej stronami oraz przedstawiciele krajowych i regionalnych stowarzyszeń na rzecz bezpieczeństwa biologicznego, sektor prywatny, środowiska akademickie i organizacje pozarządowe.
      Beneficjentami działań związanych ze środkami budowy zaufania są państwa strony BTWC.
      8.   PRZEDSTAWICIELE STRON TRZECICH
      Aby propagować poczucie odpowiedzialności na szczeblu regionalnym i trwałość przedsięwzięć niniejsza decyzja będzie finansować uczestnictwo ekspertów spoza UE, w tym ekspertów z organizacji regionalnych i innych odnośnych organizacji międzynarodowych. Udział UN ODA w warsztatach na temat BTWC będzie finansowany. Udział przewodniczącego w posiedzeniach państw stron BTWC może być finansowany w indywidualnych przypadkach.
      9.   PODMIOT REALIZUJĄCY – KWESTIE DOTYCZĄCE PERSONELU
      Biorąc pod uwagę pozabudżetowy charakter działań przewidzianych w niniejszej decyzji dla UN ODA, będzie potrzebny dodatkowy personel.

         (1)  Dz.U. L 88 z 25.3.2006, s. 65.


title: Decyzja Rady z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie notyfikacji o stosowaniu przez Wspólnotę Umowy Międzynarodowej w sprawie Juty i Produktów z Juty z 1989 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

31991D0152

Dziennik Urzędowy L 075 , 21/03/1991 P. 0056 - 0056 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 16 P. 0246  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 16 P. 0246

		Decyzja Radyz dnia 18 marca 1991 r.w sprawie notyfikacji o stosowaniu przez Wspólnotę Umowy Międzynarodowej w sprawie Juty i Produktów z Juty z 1989 r.(91/152/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Juty i Produktów z Juty z 1989 r. [1], zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie dnia 20 grudnia 1990 r.;wszystkie Państwa Członkowskie wyraziły zamiar stosowania Porozumienia;Wspólnota i jej Państwa Członkowskie mają obowiązek powiadomienia Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o zamiarze stosowania Porozumienia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wspólnota i jej Państwa Członkowskie, jako uczestnicy przywozu, po dokonaniu niezbędnych procedur wewnętrznych, powiadamiają Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o stosowaniu Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Juty i Produktów z Juty (1989 r.), w dniu jego wejścia w życie zgodnie z art. 40 ust. 3.Artykuł 2Niniejszym, upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób upoważnionych do wniesienia instrumentu notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 marca 1991 r.W imieniu RadyJ.-C. JunckerPrzewodniczący[1] Dz.U. L 29 z 4.2.1991, str. 4.--------------------------------------------------


title: 2006/457/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia  21 lutego 2005 r.  w sprawie podpisania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

text:
               6.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/21

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 21 lutego 2005 r.
   w sprawie podpisania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   (2006/457/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat o Przystąpieniu z 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich w dniu 27 kwietnia 2004 r.

               (2)

               Do czasu jego wejścia w życie Protokół stosowany jest tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.

               (3)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich.
   Tekst Protokołu jest załączony jest do niniejszej decyzji (2).
   Artykuł 2
   W imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji określonej w art. 4 Protokołu. Przewodniczący Komisji dokonuje jednocześnie takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Bruslju, dnia 21 lutego 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         J. M. BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 174 E z 14.7.2005, str. 44

      (2)  Patrz: str. 17 niniejszego Dziennika Urzędowego.