title: 2006/719/WE: Decyzja Rady z dnia 5 października 2006 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego

text:
               26.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 297/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 5 października 2006 r.
   w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego
   (2006/719/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c), oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego (HKPPM) jest działanie na rzecz stopniowego ujednolicania zasad prawa prywatnego międzynarodowego. Dotychczas HKPPM przyjęła znaczną liczbę ważnych konwencji dotyczących różnych dziedzin prawa prywatnego międzynarodowego.

               (2)

               Od czasu wejścia w życie traktatu z Amsterdamu do kompetencji Wspólnoty należy przyjmowanie środków w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne w zakresie koniecznym do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Wspólnota wykorzystała te kompetencje, przyjmując liczne instrumenty, z których wiele pokrywa się częściowo lub całkowicie z obszarami działalności konferencji haskiej.

               (3)

               Konieczne jest, aby Wspólnota otrzymała status odpowiedni do jej nowej roli ważnego podmiotu międzynarodowego w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych i aby mogła wykonywać swoje zewnętrzne kompetencje, uczestnicząc jako pełnoprawny członek w prowadzonych przez konferencję haską negocjacjach konwencji dotyczących dziedzin objętych kompetencjami Wspólnoty.

               (4)

               Decyzją z dnia 28 listopada 2002 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty do konferencji haskiej.

               (5)

               We wspólnym piśmie Komisji i prezydencji do konferencji haskiej z dnia 19 grudnia 2002 r. Wspólnota wystąpiła z wnioskiem o członkostwo w konferencji haskiej, wnioskując też o rozpoczęcie negocjacji.

               (6)

               W kwietniu 2004 r. Specjalna Komisja ds. Ogólnych i Politycznych konferencji haskiej wyraziła jednomyślną opinię, że Wspólnota zasadniczo powinna stać się członkiem konferencji haskiej, i określiła pewne kryteria i procedury dotyczące zasad jej członkostwa.

               (7)

               W czerwcu 2005 r. konferencja dyplomatyczna konferencji haskiej przyjęła w drodze konsensusu konieczne poprawki do statutu HKPPM (Statut) w celu umożliwienia regionalnej organizacji integracji gospodarczej przystąpienia do konferencji haskiej; następnie poproszono członków konferencji o oddanie głosów w sprawie poprawek, w miarę możliwości w terminie dziewięciu miesięcy.

               (8)

               Poprawki do statutu wejdą w życie trzy miesiące po poinformowaniu członków przez Sekretarza Generalnego HKPPM o osiągnięciu większości dwóch trzecich głosów wymaganej do wniesienia poprawek do statutu. Wkrótce po wejściu w życie poprawek Rada ds. Ogólnych i Politycznych na posiedzeniu nadzwyczajnym podejmie formalną decyzję w sprawie przystąpienia Wspólnoty do konferencji haskiej.

               (9)

               Wynik negocjacji w sprawie zmiany statutu konferencji haskiej jest zadowalający z perspektywy interesów Wspólnoty.

               (10)

               Artykuł 2A poprawionego statutu konferencji haskiej uprawnia Wspólnotę jako regionalną organizację integracji gospodarczej do członkostwa w konferencji haskiej.

               (11)

               Wspólnota powinna przystąpić do konferencji haskiej.

               (12)

               Zgodnie z art. 3 protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (13)

               Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie podlega,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   1.   Wspólnota przystępuje do Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego (HKPPM) poprzez złożenie oświadczenia o przyjęciu statutu HKPPM (Statut) zamieszczonego w załączniku I do niniejszej decyzji, bezpośrednio po podjęciu przez tę HKPPM formalnej decyzji o przyjęciu Wspólnoty w poczet członków.
   2.   Wspólnota składa również deklarację kompetencji określającą dziedziny, w których państwa członkowskie do niej należące przeniosły na nią kompetencje, według wzoru zamieszczonego w załączniku II do niniejszej decyzji, jak również oświadczenie na temat niektórych kwestii dotyczących HKPPM zamieszczone w załączniku III do niniejszej decyzji.
   3.   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do rozpoczęcia procedury koniecznej w celu nadania mocy prawnej ust. 1 i 2.
   4.   Tekst statutu załączony jest do niniejszej decyzji w postaci załącznika VI.
   5.   Do celów niniejszej decyzji określenie „państwo członkowskie” oznacza państwa członkowskie z wyjątkiem Danii.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 5 października 2006 r.

            W imieniu Rady

         K. RAJAMÄKI

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      ZAŁĄCZNIK I
      Instrument przystąpienia do Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego

                  Pan J.H.A. VAN LOON

                  Sekretarz Generalny

                  Haska Konferencja Prawa Prywatnego Międzynarodowego

                  Scheveningseweg 6

                  NL – 2517 THE HAGUE/HAGA

            Szanowny Panie!
      Mam zaszczyt poinformować Pana, że Wspólnota Europejska postanowiła przystąpić do Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego. Tym samym proszę o przyjęcie niniejszego instrumentu, poprzez który Wspólnota Europejska akceptuje Statut Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego zgodnie z jego art. 2A. Załączam deklarację Wspólnoty Europejskiej zawierającą wyszczególnienie dziedzin, w których państwa członkowskie przeniosły swoje uprawnienia na Wspólnotę, jak również deklarację w sprawie niektórych kwestii dotyczących Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.
      Wspólnota Europejska oficjalnie i bez zastrzeżeń przyjmuje określone w statucie zobowiązania wynikające z członkostwa w Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego i oficjalnie podejmuje się wypełniać zobowiązania spoczywające na niej wraz z momentem jej przystąpienia.
      Z wyrazami szacunku,
      Przewodniczący Rady Unii Europejskiej

      ZAŁĄCZNIK II
      Deklaracja kompetencji Wspólnoty Europejskiej określająca dziedziny, w których jej państwa członkowskie przeniosły na nią swoje kompetencje

                  1.

                  Niniejszą deklarację wydano zgodnie z art. 2A ust. 3 Statutu Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego. Określono w niej dziedziny, w których państwa członkowskie przeniosły swoje kompetencje na Wspólnotę Europejską.

                  2.

                  Wspólnota Europejska posiada wewnętrzną kompetencję do przyjmowania ogólnych i szczegółowych przepisów dotyczących prawa prywatnego międzynarodowego w różnych dziedzinach w jej państwach członkowskich. W obszarach objętych zakresem działania konferencji haskiej do kompetencji Wspólnoty Europejskiej na mocy tytułu IV traktatu WE należy zwłaszcza przyjmowanie środków w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne w zakresie niezbędnym do zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego (art. 61 lit. c) i art. 65 traktatu WE). Tego rodzaju środki obejmują następujące działania:

                              a)

                              poprawę i uproszczenie systemu transgranicznego doręczania aktów sądowych i pozasądowych; współpracę w dziedzinie gromadzenia dowodów; uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, w tym decyzji pozasądowych;

                              b)

                              wspieranie zgodności norm mających zastosowanie w państwach członkowskich w dziedzinie kolizji ustaw i sporów o właściwość;

                              c)

                              usuwanie przeszkód w należytym biegu procedur cywilnych, wspierając w razie potrzeby zgodność norm procedury cywilnej mających zastosowanie w państwach członkowskich.

                  3.

                  W dziedzinach, które nie należą do jej kompetencji wyłącznej, Wspólnota Europejska podejmuje działania, zgodnie z zasadą pomocniczości, tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty Europejskiej. Działanie Wspólnoty Europejskiej nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

                  4.

                  Wspólnota Europejska ma ponadto uprawnienia także w innych obszarach, które mogą stanowić przedmiot konwencji HKPPM, takich jak rynek wewnętrzny (art. 95 traktatu WE) czy ochrona konsumentów (art. 153 traktatu WE).

                  5.

                  Wspólnota Europejska skorzystała ze swoich kompetencji, przyjmując liczne instrumenty zgodnie z art. 61 lit. c) traktatu WE, w tym:

                              —

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego,

                              —

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych,

                              —

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych,

                              —

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych,

                              —

                              dyrektywa Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze,

                              —

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, oraz

                              —

                              rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

                        Przepisy dotyczące prawa prywatnego międzynarodowego zawarte są także w innych aktach prawnych Wspólnoty, zwłaszcza w takich dziedzinach, jak ochrona konsumentów, ubezpieczenia, usługi finansowe oraz własność intelektualna. Z tego względu dyrektywy Wspólnoty, na które wpływ miała konwencja haska w sprawie prawa właściwego dla niektórych praw dotyczących papierów wartościowych zapisanych na rachunku w instytucji pośredniczącej, zostały przyjęte na mocy art. 95 traktatu WE.

                  6.

                  Wprawdzie w traktacie WE nie ma bezpośredniego odniesienia do kompetencji zewnętrznej Wspólnoty, jednak z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wynika, że wspomniane powyżej postanowienia traktatu WE tworzą podstawę prawną nie tylko dla wewnątrzwspólnotowych aktów prawnych, ale także dla zawierania przez Wspólnotę umów międzynarodowych. Wspólnota może zawierać umowy międzynarodowe, jeśli skorzystała już z kompetencji wewnętrznej w celu przyjęcia środków służących realizacji wymienionych powyżej wspólnych polityk lub jeśli zawarcie umowy międzynarodowej jest niezbędne dla osiągnięcia jednego z celów Wspólnoty Europejskiej (1). Kompetencja zewnętrzna Wspólnoty ma charakter wyłączny tam, gdzie umowa międzynarodowa wpływa na przepisy wewnątrzwspólnotowe lub zmienia zakres ich stosowania (2). W takim przypadku podejmowanie działań zewnętrznych z udziałem państw trzecich lub organizacji międzynarodowych należy do zadań Wspólnoty, a nie państw członkowskich. Umowa międzynarodowa może być przedmiotem wyłącznej kompetencji Wspólnoty w całości bądź jedynie w pewnym zakresie.

                  7.

                  Instrumenty Wspólnoty są zazwyczaj wiążące dla wszystkich państw członkowskich. W odniesieniu do tytułu IV traktatu WE zawierającego podstawę prawną współpracy sądowej w sprawach cywilnych specjalne uregulowanie stosuje się do Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa. Środki przyjęte na mocy tytułu IV traktatu WE nie są wiążące dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa oraz nie mają zastosowania do tych państw. Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo uczestniczą w instrumentach prawnych przyjmowanych na mocy traktatu IV traktatu WE, jeśli notyfikują to Radzie. Irlandia i Zjednoczone Królestwo zdecydowały o uczestnictwie we wszystkich środkach wymienionych powyżej w pkt 5.

                  8.

                  Zakres kompetencji przeniesionych przez państwa członkowskie na Wspólnotę Europejską zgodnie z traktatem WE jest ze swej natury podatny na zmiany. Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie będą dbać o to, aby każda zmiana w kompetencjach Wspólnoty była niezwłocznie zgłaszana do Sekretarza Generalnego Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego, jak przewidziano w art. 2A ust. 4 Statutu.

         (1)  Opinia 1/76 Trybunału Sprawiedliwości, Zb.Orz. 1977, str. 741; opinia 2/91, Zb.Orz. 1993, str. I-1061; sprawa 22/70 („AETR”); Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. 1971, str. 263; sprawa C-467/98 („otwarte niebo”), Komisja przeciwko Danii, Zb.Orz. 2002, str. I-9519;

         (2)  Sprawa 22/70 („AETR”); Komisja przeciwko Radzie, sprawa C-467/98 („otwarte niebo”), Komisja przeciwko Danii.

      ZAŁĄCZNIK III
      Oświadczenie Wspólnoty na temat niektórych kwestii dotyczących HKPPM
      Wspólnota Europejska dokłada wszelkich starań w celu zbadania, czy przystąpienie przez nią do obecnych konwencji haskich, w odniesieniu do których Wspólnota posiada kompetencje, leży w jej interesie. Jeśli będzie to leżało w interesie Wspólnoty, podejmie ona we współpracy z HKPPM wszelkie wysiłki, aby przezwyciężyć trudności wynikające z braku klauzuli przewidującej przystąpienie regionalnej organizacji integracji gospodarczej do wspomnianych konwencji.
      Ponadto Wspólnota dokłada dalszych starań, aby umożliwić przedstawicielom Stałego Biura HKPPM uczestniczenie w spotkaniach ekspertów organizowanych przez Komisję Wspólnot Europejskich, na których omawiane są sprawy będące przedmiotem zainteresowania HKPPM.

      ZAŁĄCZNIK IV
      STATUTE OF THE HAGUE CONFERENCE ON PRIVATE INTERNATIONAL LAW
      The Governments of the countries hereinafter specified:
      the Federal Republic of Germany, Austria, Belgium, Denmark, Spain, Finland, France, Italy, Japan, Luxembourg, Norway, the Netherlands, Portugal, the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, Sweden and Switzerland;
      In view of the permanent character of the Hague Conference on Private International Law;
      Desiring to stress that character;
      Having, to that end, deemed it desirable to provide the Conference with a Statute;
      Have agreed upon the following provisions:
      Article 1
      The purpose of the Hague Conference is to work for the progressive unification of the rules of private international law.
      Article 2
      Members of the Hague Conference on Private International Law are the States which have already participated in one or more Sessions of the Conference and which accept the present Statute.
      Any other State, the participation of which is from a juridical point of view of importance for the work of the Conference, may become a Member. The admission of new Member States shall be decided upon by the Governments of the participating States, upon the proposal of one or more of them, by a majority of the votes cast, within a period of six months from the date on which that proposal is submitted to the Governments.
      The admission shall become effective upon the acceptance of the present Statute by the State concerned.
      Article 2A
      1.   The Member States may, at a meeting concerning General Affairs and Policy where the majority of Member States is present, by a majority of the votes cast, decide to admit also as a Member any Regional Economic Integration Organisation which has submitted an application for membership to the Secretary General. References to Members under this Statute shall include such Member Organisations, except as otherwise expressly provided. The admission shall become effective upon the acceptance of the Statute by the Regional Economic Integration Organisation concerned.
      2.   To be eligible to apply for membership of the Conference, a Regional Economic Integration Organisation must be one constituted solely by sovereign States to which its Member States have transferred competence over a range of matters within the purview of the Conference, including the authority to make decisions binding on its Member States in respect of those matters.
      3.   Each Regional Economic Integration Organisation applying for membership shall, at the time of such application, submit a declaration of competence specifying the matters in respect of which competence has been transferred to it by its Member States.
      4.   Each Member Organisation and its Member States shall ensure that any change regarding the competence of the Member Organisation or in its membership shall be notified to the Secretary General, who shall circulate such information to the other Members of the Conference.
      5.   Member States of the Member Organisation shall be presumed to retain competence over all matters in respect of which transfers of competence have not been specifically declared or notified.
      6.   Any Member of the Conference may request the Member Organisation and its Member States to provide information as to whether the Member Organisation has competence in respect of any specific question which is before the Conference. The Member Organisation and its Member States shall ensure that this information is provided on such request.
      7.   The Member Organisation shall exercise membership rights on an alternative basis with its Member States that are Members of the Conference, in the areas of their respective competences.
      8.   The Member Organisation may exercise on matters within its competence, in any meetings of the Conference in which it is entitled to participate, a number of votes equal to the number of its Member States which have transferred competence to the Member Organisation in respect of the matter in question, and which are entitled to vote in and have registered for such meetings. Whenever the Member Organisation exercises its right to vote its Member States shall not exercise theirs, and conversely.
      9.   ‘Regional Economic Integration Organisation’ means an international organisation that is constituted solely by sovereign States, and to which its Member States have transferred competence over a range of matters, including the authority to make decisions binding on its Member States in respect of those matters.
      Article 3
      1.   The Council on General Affairs and Policy (hereafter the Council), composed of all Members, has charge of the operation of the Conference. Meetings of the Council shall, in principle, be held annually.
      2.   The Council ensures such operation through a Permanent Bureau the activities of which it directs.
      3.   The Council shall examine all proposals intended to be placed on the agenda of the Conference. It shall be free to determine the action to be taken on such proposals.
      4.   The Netherlands Standing Government Committee, instituted by Royal Decree of February 20 1897 with a view to promoting the codification of private international law, shall, after consultation with the Members of the Conference, determine the date of the Diplomatic Sessions.
      5.   The Standing Government Committee shall address itself to the Government of the Netherlands for the convocation of the Members. The Chair of the Standing Government Committee presides over the Sessions of the Conference.
      6.   The Ordinary Sessions of the Conference shall, in principle, be held every four years.
      7.   If necessary, the Council may, after consultation with the Standing Government Committee, request the Government of the Netherlands to convene the Conference in Extraordinary Session.
      8.   The Council may consult the Standing Government Committee on any other matter relevant to the Conference.
      Article 4
      1.   The Permanent Bureau shall have its seat at The Hague. It shall be composed of a Secretary General and four Secretaries who shall be appointed by the Government of the Netherlands upon presentation by the Standing Government Committee.
      2.   The Secretary General and the Secretaries must possess appropriate legal knowledge and practical experience. In their appointment account shall also be taken of diversity of geographic representation and of legal expertise.
      3.   The number of Secretaries may be increased after consultation with the Council and in accordance with Article 9.
      Article 5
      Under the direction of the Council, the Permanent Bureau shall be charged with:

                  (a)

                  the preparation and organisation of the Sessions of the Hague Conference and the meetings of the Council and of any Special Commissions;

                  (b)

                  the work of the Secretariat of the Sessions and meetings envisaged above;

                  (c)

                  all the tasks which are included in the activity of a secretariat.

            Article 6
      1.   With a view to facilitating communication between the Members of the Conference and the Permanent Bureau, the Government of each of the Member States shall designate a national organ and each Member Organisation a contact organ.
      2.   The Permanent Bureau may correspond with all the organs so designated and with the competent international organisations.
      Article 7
      1.   The Sessions and, in the interval between Sessions, the Council, may set up Special Commissions to prepare draft Conventions or to study all questions of private international law which come within the purpose of the Conference.
      2.   The Sessions, Council and Special Commissions shall, to the furthest extent possible, operate on the basis of consensus.
      Article 8
      1.   The budgeted costs of the Conference shall be apportioned among the Member States of the Conference.
      2.   A Member Organisation shall not be required to contribute in addition to its Member States to the annual budget of the Conference, but shall pay a sum to be determined by the Conference, in consultation with the Member Organisation, to cover additional administrative expenses arising out of its membership.
      3.   In any case, travelling and living expenses of the delegates to the Council and the Special Commissions shall be payable by the Members represented.
      Article 9
      1.   The budget of the Conference shall be submitted each year to the Council of Diplomatic Representatives at The Hague for approval.
      2.   These Representatives shall also apportion among the Member States the expenses which are charged in that budget to the latter.
      3.   The Diplomatic Representatives shall meet for such purposes under the chairmanship of the Minister of Foreign Affairs of the Kingdom of the Netherlands.
      Article 10
      1.   The expenses resulting from the Ordinary and Extraordinary Sessions of the Conference shall be borne by the Government of the Netherlands.
      2.   In any case, the travelling and living expenses of the delegates shall be payable by the respective Members.
      Article 11 (French text only)

         Les usages de la Conférence continuent à être en vigueur pour tout ce qui n'est pas contraire au présent Statut ou aux Règlements.

      Article 12
      1.   Amendments to the present Statute must be adopted by consensus of the Member States present at a meeting concerning General Affairs and Policy.
      2.   Such amendments shall enter into force, for all Members, three months after they are approved by two thirds of the Member States in accordance with their respective internal procedures, but not earlier than nine months from the date of their adoption.
      3.   The meeting referred to in paragraph 1 may change by consensus the periods of time referred to in paragraph 2.
      Article 13
      To provide for their execution, the provisions of the present Statute will be complemented by Regulations. The Regulations shall be established by the Permanent Bureau and submitted to a Diplomatic Session, the Council of Diplomatic Representatives or the Council on General Affairs and Policy for approval.
      Article 14
      1.   The present Statute shall be submitted for acceptance to the Governments of States which participated in one or more Sessions of the Conference. It shall enter into force as soon as it is accepted by the majority of the States represented at the Seventh Session.
      2.   The statement of acceptance shall be deposited with the Netherlands Government, which shall make it known to the Governments referred to in the first paragraph of this Article.
      3.   The Netherlands Government shall, in the case of the admission of a new Member, inform all Members of the statement of acceptance of that new Member.
      Article 15
      1.   Each Member may denounce the present Statute after a period of five years from the date of its entry into force under the terms of Article 14(1).
      2.   Notice of the denunciation shall be given to the Ministry of Foreign Affairs of the Kingdom of the Netherlands at least six months before the expiration of the budgetary year of the Conference, and shall become effective at the expiration of the said year, but only with respect to the Member which has given notice thereof.
      The English and French texts of this Statute, as amended on…….. 200..., are equally authentic.
      STATUT DE LA CONFÉRENCE DE LA HAYE DE DROIT INTERNATIONAL PRIVÉ
      Les gouvernements des pays ci-après énumérés:
      la République fédérale d'Allemagne, l'Autriche, la Belgique, le Danemark, l'Espagne, la Finlande, la France, l'Italie, le Japon, le Luxembourg, la Norvège, les Pays-Bas, le Portugal, le Royaume-Uni de Grande-Bretagne et d'Irlande du Nord, la Suède et la Suisse;
      considérant le caractère permanent de la Conférence de La Haye de droit international privé;
      désirant accentuer ce caractère;
      ayant, à cette fin, estimé souhaitable de doter la Conférence d'un statut;
      sont convenus des dispositions suivantes:
      Article premier
      La Conférence de La Haye a pour but de travailler à l'unification progressive des règles de droit international privé.
      Article 2
      Sont membres de la Conférence de La Haye de droit international privé les États qui ont déjà participé à une ou plusieurs sessions de la Conférence et qui acceptent le présent statut.
      Peuvent devenir membres tous autres États dont la participation présente un intérêt de nature juridique pour les travaux de la conférence. L'admission de nouveaux États membres est décidée par les gouvernements des États participants, sur proposition de l'un ou de plusieurs d'entre eux, à la majorité des voix émises, dans un délai de six mois, à dater du jour où les gouvernements ont été saisis de cette proposition.
      L'admission devient définitive du fait de l'acceptation du présent statut par l'État intéressé.
      Article 2A
      1.   Les États membres de la Conférence peuvent, lors d'une réunion relative aux affaires générales et à la politique rassemblant la majorité d'entre eux, à la majorité des voix émises, décider d'admettre également comme membre toute organisation régionale d'intégration économique qui a soumis une demande d'admission au secrétaire général. Toute référence faite dans le présent statut aux membres comprend ces organisations membres, sauf dispositions contraires. L'admission ne devient définitive qu'après l'acceptation du statut par l'organisation régionale d'intégration économique concernée.
      2.   Pour pouvoir demander son admission à la Conférence en qualité de membre, une organisation régionale d'intégration économique doit être composée uniquement d'États souverains, et doit posséder des compétences transférées par ses États membres pour un éventail de questions qui sont du ressort de la conférence, y compris le pouvoir de prendre des décisions sur ces questions engageant ses États membres.
      3.   Chaque organisation régionale d'intégration économique qui dépose une demande d'admission présente, en même temps que sa demande, une déclaration de compétence précisant les questions pour lesquelles ses États membres lui ont transféré compétence.
      4.   Une organisation membre et ses États membres doivent s'assurer que toute modification relative à la compétence ou à la composition d'une organisation membre est notifiée au secrétaire général, lequel diffuse cette information aux autres membres de la Conférence.
      5.   Les États membres d'une organisation membre sont réputés conserver leurs compétences sur toute question pour laquelle des transferts de compétence n'ont pas été spécifiquement déclarés ou notifiés.
      6.   Tout membre de la Conférence peut demander à l'organisation membre et ses États membres de fournir des informations quant à la compétence de l'organisation membre à l'égard de toute question spécifique dont la Conférence est saisie. L'organisation membre et ses États membres doivent s'assurer que ces informations sont fournies en réponse à une telle demande.
      7.   L'organisation membre exerce les droits liés à sa qualité de membre en alternance avec ses États membres qui sont membres de la conférence, dans leurs domaines de compétence respectifs.
      8.   L'organisation membre peut disposer, pour les questions relevant de sa compétence, dans toute réunion de la Conférence à laquelle elle est habilitée à participer, d'un nombre de voix égal au nombre de ses États membres qui lui ont transféré compétence sur la matière en question, et qui sont habilités à voter lors de cette réunion et se sont enregistrés pour celle-ci. Lorsque l'organisation membre exerce son droit de vote, ses États membres n'exercent pas le leur, et inversement.
      9.   «Organisation régionale d'intégration économique» signifie une organisation internationale composée uniquement d'États souverains et qui possède des compétences transférées par ses États membres pour un éventail de questions, y compris le pouvoir de prendre des décisions engageant ses États membres sur ces questions.
      Article 3
      1.   Le fonctionnement de la Conférence est assuré par le conseil sur les affaires générales et la politique (ci-après: le conseil), composé de tous les membres. Les réunions du conseil se tiennent en principe tous les ans.
      2.   Le conseil assure ce fonctionnement par l'intermédiaire d'un bureau permanent dont il dirige les activités.
      3.   Le conseil examine toutes les propositions destinées à être mises à l'ordre du jour de la conférence. Il est libre d'apprécier la suite à donner à ces propositions.
      4.   La commission d'État néerlandaise, instituée par décret royal du 20 février 1897 en vue de promouvoir la codification du droit international privé, fixe, après consultation des membres de la conférence, la date des sessions diplomatiques.
      5.   La commission d'État s'adresse au gouvernement des Pays-Bas pour la convocation des membres. Le président de la commission d'État préside les sessions de la Conférence.
      6.   Les sessions ordinaires de la Conférence auront lieu, en principe, tous les quatre ans.
      7.   En cas de besoin, le conseil peut, après consultation de la commission d'État, prier le gouvernement des Pays-Bas de réunir la Conférence en session extraordinaire.
      8.   Le conseil peut consulter la commission d'État sur toute autre question intéressant la conférence.
      Article 4
      1.   Le bureau permanent a son siège à La Haye. Il est composé d'un secrétaire général et de quatre secrétaires qui sont nommés par le gouvernement des Pays-Bas sur présentation de la commission d'État.
      2.   Le secrétaire général et les secrétaires devront posséder des connaissances juridiques et une expérience pratique appropriées. La diversité de la représentation géographique et de l'expertise juridique seront également prises en compte dans leur nomination.
      3.   Le nombre des secrétaires peut être augmenté après consultation du conseil et conformément à l'article 9.
      Article 5
      Sous la direction du conseil, le bureau permanent est chargé:

                  a)

                  de la préparation et de l'organisation des sessions de la Conférence de La Haye, ainsi que des réunions du conseil et des commissions spéciales;

                  b)

                  des travaux du secrétariat des sessions et des réunions ci-dessus prévues;

                  c)

                  de toutes les tâches qui rentrent dans l'activité d'un secrétariat.

            Article 6
      1.   En vue de faciliter les communications entre les membres de la Conférence et le bureau permanent, le gouvernement de chacun des États membres doit désigner un organe national, et chaque organisation membre un organe de liaison.
      2.   Le bureau permanent peut correspondre avec tous les organes ainsi désignés, et avec les organisations internationales compétentes.
      Article 7
      1.   Les sessions, et dans l'intervalle des sessions, le conseil, peuvent instituer des commissions spéciales, en vue d'élaborer des projets de convention ou d'étudier toutes questions de droit international privé rentrant dans le but de la conférence.
      2.   Les sessions, le conseil et les commissions spéciales fonctionnent, dans toute la mesure du possible, sur la base du consensus.
      Article 8
      1.   Les coûts prévus au budget annuel de la Conférence sont répartis entre les États membres de la conférence.
      2.   Une organisation membre n'est pas tenue de contribuer au budget annuel de la conférence, en plus de ses États membres, mais verse une somme, déterminée par la Conférence en concertation avec l'organisation membre, afin de couvrir les dépenses administratives additionnelles découlant de son statut de membre.
      3.   Dans tous les cas, les indemnités de déplacement et de séjour des délégués au conseil et aux commissions spéciales sont à la charge des membres représentés.
      Article 9
      1.   Le budget de la Conférence est soumis, chaque année, à l'approbation du conseil des représentants diplomatiques des États membres à La Haye.
      2.   Ces représentants fixent également la répartition, entre les États membres, des dépenses mises par ce budget à la charge de ces derniers.
      3.   Les représentants diplomatiques se réunissent, à ces fins, sous la présidence du ministre des affaires étrangères du Royaume des Pays-Bas.
      Article 10
      1.   Les dépenses, résultant des sessions ordinaires et extraordinaires de la conférence, sont prises en charge par le gouvernement des Pays-Bas.
      2.   En tout cas, les indemnités de déplacement et de séjour des délégués sont à la charge des membres respectifs.
      Article 11

         Les usages de la Conférence continuent à être en vigueur pour tout ce qui n'est pas contraire au présent statut ou au règlement.

      Article 12
      1.   Les modifications au présent statut doivent être adoptées par consensus des États membres présents lors d'une réunion sur les affaires générales et la politique.
      2.   Ces modifications doivent entrer en vigueur, pour tous les membres, trois mois après leur approbation, conformément à leurs procédures internes respectives, par les deux tiers des États membres, mais pas avant un délai de neuf mois suivant la date de leur adoption.
      3.   La réunion mentionnée au paragraphe premier peut, par consensus, modifier les délais mentionnés au paragraphe 2.
      Article 13
      Les dispositions du présent statut seront complétées par des règlements, en vue d'en assurer l'exécution. Ces règlements seront établis par le bureau permanent et soumis à l'approbation d'une session diplomatique, du conseil des représentants diplomatiques ou du conseil sur les affaires générales et la politique.
      Article 14
      1.   Le présent statut sera soumis à l'acceptation des gouvernements des États ayant participé à une ou plusieurs sessions de la conférence. Il entrera en vigueur dès qu'il sera accepté par la majorité des États représentés à la septième session.
      2.   La déclaration d'acceptation sera déposée auprès du gouvernement néerlandais, qui en donnera connaissance aux gouvernements visés au premier alinéa de cet article.
      3.   Le gouvernement néerlandais notifie, en cas d'admission d'un nouveau membre, la déclaration d'acceptation de ce nouveau membre à tous les membres.
      Article 15
      1.   Chaque membre pourra dénoncer le présent statut après une période de cinq ans à partir de la date de son entrée en vigueur aux termes de l'article 14, premier alinéa.
      2.   La dénonciation devra être notifiée au ministère des affaires étrangères du Royaume des Pays-Bas, au moins six mois avant l'expiration de l'année budgétaire de la conférence, et produira son effet à l'expiration de ladite année, mais uniquement à l'égard du membre qui l'aura notifiée.
      Les textes français et anglais du statut, tel que modifié le ………… 200., font également foi.


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2017/869 z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego

text:
               20.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 131/22

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2017/869
   z dnia 16 maja 2017 r.
   w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 286 ust. 2,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając wniosek Węgier,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Kadencja Szabolcsa FAZAKASA wygasła w dniu 6 maja 2016 r.

               (2)

               Należy zatem dokonać nowego mianowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ildikó GÁLL-PELCZ zostaje niniejszym mianowana na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego na okres od dnia 1 września 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 maja 2017 r.

            W imieniu Rady

         L. GRECH

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 27 kwietnia 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: 2013/36/UE: Decyzja Rady z dnia 29 października 2012 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Umowy ustanawiającej ogólne ramy ściślejszej współpracy między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

text:
               19.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 16/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 29 października 2012 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Umowy ustanawiającej ogólne ramy ściślejszej współpracy między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej
   (2013/36/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja Europejska wynegocjowała w imieniu Unii Umowę ustanawiającą ogólne ramy ściślejszej współpracy (zwaną dalej „Umową”) między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej zgodnie z decyzją Rady z dnia 6 października 2011 r. upoważniającą Komisję do rozpoczęcia rokowań.

               (2)

               Umowa została parafowana w dniu 24 kwietnia 2012 r.

               (3)

               Należy podpisać Umowę i stosować ją tymczasowo w oczekiwaniu na zakończenie procedur jej zawarcia.

               (4)

               Konieczne jest określenie procedur dla uczestnictwa Unii w pracach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy ustanawiającej ogólne ramy ściślejszej współpracy między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej, z zastrzeżeniem zawarcia Umowy.
   Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Umowę stosuje się tymczasowo, zgodnie z jej art. 13.1, począwszy od dnia jej podpisania, w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej zawarcia.
   Artykuł 4
   1.   Unia Europejska jest reprezenowana we Wspólnym Komitecie ustanowionym na podstawie art. 7 Umowy przez Komisję.
   2.   Komisja, po konsultacji z Komitetem Specjalnym powołanym przez Radę, określa stanowisko, jakie ma zająć Unia we Wspólnym Komitecie, między innymi w odniesieniu do przyjmowania załączników do Umowy oraz przyjmowania zmian do załączników do Umowy.
   Artykuł 5
   Komisja może podjąć wszelkie właściwe działania na podstawie art. 5, 6, 8, 9, 10 i 11 Umowy.
   Artykuł 6
   Komisja regularnie informuje Radę o wdrażaniu Umowy.
   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 października 2012 r.

            W imieniu Rady

         E. FLOURENTZOU

            Przewodniczący

      TŁUMACZENIE

         UMOWA

      między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej ustanawiająca ogólne ramy ściślejszej współpracy
      UNIA EUROPEJSKA („UE”)
      oraz
      EUROPEJSKA ORGANIZACJA DS. BEZPIECZEŃSTWA ŻEGLUGI POWIETRZNEJ („EUROCONTROL”),
      zwane dalej „Stronami”,
      UWZGLĘDNIAJĄC Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „TFUE”), w szczególności jego art. 218 i 220,
      UWZGLĘDNIAJĄC Międzynarodową konwencję o współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa żeglugi powietrznej EUROCONTROL z dnia 13 grudnia 1960 r., zmienioną Protokołem podpisanym w Brukseli dnia 12 lutego 1981 r. (zwaną dalej „konwencją EUROCONTROL”), w szczególności jej art. 7.2 i 11.3,
      UWZGLĘDNIAJĄC środek nr 11/174 z dnia 12 maja 2011 r. przyjęty przez Stałą Komisję EUROCONTROL o przekazaniu agencji uprawnień do rozpoczęcia rokowań w sprawie zawarcia umowy wysokiego szczebla z UE oraz środek nr 12/181 z dnia 10 maja 2012 r. przyjęty przez Stałą Komisję EUROCONTROL, zatwierdzający wynegocjowaną umowę,
      UWZGLĘDNIAJĄC odpowiedni obecny kontekst prawny i instytucjonalny Stron i ich wkład we wdrożenie jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej w UE i poza jej obszarem,
      UWZGLĘDNIAJĄC kompetencje powierzone UE w sprawach związanych z jednolitą europejską przestrzenią powietrzną,
      UWZGLĘDNIAJĄC rolę EUROCONTROL jako międzyrządowej paneuropejskiej organizacji cywilno-wojskowej wyspecjalizowanej w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym,
      MAJĄC NA UWADZE, że Strony podzielają dążenie do osiągnięcia optymalnej i zintegrowanej europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym, zapewniającej – na wszystkich etapach transportu powietrznego, i w powiązaniu z innymi środkami transportu – wysoki stopień bezpieczeństwa, wydajności kosztowej, przepustowości i ochrony środowiska, z korzyścią dla pasażerów i obywateli,
      MAJĄC NA UWADZE, że prawodawstwo UE powierza Komisji Europejskiej szereg zadań związanych z wdrażaniem jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, w odniesieniu do których potrzebne jest wsparcie specjalistów,
      MAJĄC NA UWADZE, że EUROCONTROL zmieniał się od 1960 r., stając się jedynym w swoim rodzaju ośrodkiem wiedzy specjalistycznej w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym, zapewniając wartość dodaną na poziomie ogólnoeuropejskim, jak i w wymiarze wojskowym, a także ułatwiając państwom świadczenie usług i wykonywanie funkcji sektora publicznego, i powinien nadal stanowić pomoc dla państw członkowskich EUROCONTROL, między innymi przy wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i innych powiązanych dziedzin polityki UE, a także stanowić paneuropejską platformę umożliwiającą zacieśnianie współpracy wojskowej w zakresie zarządzania ruchem lotniczym,
      MAJĄC NA UWADZE, że prawodawstwo UE stanowi, iż Komisja Europejska może udzielić EUROCONTROL upoważnień do opracowania przepisów wykonawczych związanych z utworzeniem jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej,
      MAJĄC NA UWADZE, że UE uznaje znaczące wsparcie EUROCONTROL dla UE w związku ze sprawowaniem przez nią roli regulatora w celu wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i innych powiązanych obszarów polityki UE,
      MAJĄC NA UWADZE, że Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) oraz EUROCONTROL zawarły dnia 8 maja 2003 r. memorandum o współpracy,
      MAJĄC NA UWADZE, że Komisja Europejska i EUROCONTROL zawarły dnia 22 grudnia 2003 r. memorandum dotyczące ram współpracy,
      MAJĄC NA UWADZE, że EUROCONTROL został wyznaczony decyzją Komisji Europejskiej z dnia 29 lipca 2010 r. jako organ weryfikujący skuteczność działania jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 691/2010, a EUROCONTROL przyjął tę rolę dyrektywą nr 10/74 Stałej Komisji z dnia 15 września 2010 r.,
      MAJĄC NA UWADZE, że EUROCONTROL został wyznaczony decyzją Komisji Europejskiej z dnia 7 lipca 2011 r. jako menedżer sieci do realizacji funkcji sieciowych w ramach zarządzania ruchem lotniczym zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 677/2011, a EUROCONTROL przyjął tę rolę dyrektywą nr 11/77 Stałej Komisji z dnia 1 września 2011 r.,
      MAJĄC NA UWADZE, że Strony mają wieloletnie relacje i tradycję współpracy w zakresie zarządzania ruchem lotniczym oraz wdrażania jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, a także innych powiązanych obszarów polityki, i pragną skonsolidować te relacje, jak również w pełni koordynować przyszłe działania,
      MAJĄC NA UWADZE, że Strony powinny umożliwić wykorzystanie efektu synergii i unikać powielania zadań dotyczących kwestii związanych z bezpieczeństwem w obszarze zarządzania ruchem lotniczym oraz zagadnień dotyczących środowiska,
      MAJĄC NA UWADZE, że długoterminowe stosowanie obowiązujących ustaleń między Komisją Europejską i EUROCONTROL powinno być oceniane w świetle niniejszej Umowy i, w stosownych przypadkach, potwierdzone i wzmocnione poprzez niniejszą Umowę,
      MAJĄC NA UWADZE, że wdrożenie niniejszej Umowy nie powinno prowadzić do podwójnego finansowania wspólnych działań, o których mowa w niniejszej Umowie, a co za tym idzie – nie powinno skutkować nominalnym wkładem UE do budżetu EUROCONTROL,
      MAJĄC NA UWADZE, że celem UE jest rozszerzenie zasięgu geograficznego jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej poza granice UE,
      MAJĄC NA UWADZE, że bez uszczerbku dla stosunków pomiędzy Stronami i ich odnośnym członkostwem oraz dla praw i obowiązków państw członkowskich wynikających odpowiednio z konwencji EUROCONTROL oraz TFUE, pożądane jest ustanowienie uzupełniających się i wzajemnie wzmacniających się mechanizmów współpracy i koordynacji między UE i EUROCONTROL dla wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i innych powiązanych obszarów polityki, w szczególności w zakresie środowiska, w tym zmiany klimatu, oraz w zakresie badań naukowych i rozwoju, w celu lepszego wykorzystania wiedzy specjalistycznej i wsparcia EUROCONTROL,
      BIORĄC POD UWAGĘ, że wsparcie udzielane UE przez EUROCONTROL powinno być zgodne z zasadami przejrzystości, bezstronności i niezależności,
      BIORĄC POD UWAGĘ, że należy ułatwić dalszy rozwój EUROCONTROL, tak aby w szczególności stopniowo dostosowywał się do udzielania wsparcia UE przy wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej w celu poprawy ogólnej skuteczności działania europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym,
      UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
      1.   OGÓLNY ZAKRES STOSOWANIA

                  1.1.

                  Strony postanawiają zacieśnić i skonsolidować współpracę między UE a EUROCONTROL w celu umożliwienia EUROCONTROL wspierania UE przy wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i powiązanych obszarów polityki UE w UE oraz poza UE, w państwach, które zgadzają się podlegać jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej.

                  1.2.

                  Umowa pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków państw członkowskich jako członków EUROCONTROL lub UE.

            2.   CELE
      Cele niniejszej Umowy to:

                  —

                  ustanowienie głównych elementów ściślejszej współpracy między Stronami w celu przyczynienia się do terminowego i spójnego wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej w UE i poza UE, w państwach, które zgadzają się podlegać jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, oraz stworzenie skutecznego systemu transportu lotniczego poprzez działania odzwierciedlające odpowiednie zadania i obowiązki Stron,

                  —

                  ułatwienie niezbędnej współpracy cywilno-wojskowej w ramach zarządzania ruchem lotniczym w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej,

                  —

                  uznanie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej EUROCONTROL, w tym współpraca cywilno-wojskowa w celu wsparcia UE przy wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i innych powiązanych obszarów polityki, w szczególności w zakresie środowiska, w tym zmian klimatu, oraz w zakresie badań naukowych i rozwoju, w celu poprawy funkcjonowania europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym,

                  —

                  uznanie wartości EUROCONTROL, który nadal będzie podejmował, w stosownych przypadkach, działania wspierające i sprawował funkcje na rzecz wdrażania jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej,

                  —

                  ustanowienie niezbędnej współpracy w celu wspierania i ułatwiania udziału państw niebędących państwami członkowskimi UE w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, z myślą o rozszerzeniu realizacji jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej poza UE i stopniowym wprowadzaniu stosowania ram prawnych jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej przez wszystkich członków EUROCONTROL,

                  —

                  zagwarantowanie osiągnięcia efektu synergii i uniknięcia powielania działań EASA dotyczących kwestii związanych z bezpieczeństwem w obszarze zarządzania ruchem lotniczym oraz zagadnień dotyczących środowiska, w tym, w stosownych przypadkach, poprzez opracowanie funkcjonalnych mechanizmów współpracy między EASA i EUROCONTROL, przy uwzględnieniu obowiązków spoczywających na EUROCONTROL w wymiarze paneuropejskim.

            3.   OBSZARY WSPÓŁPRACY

                  3.1.

                  Współpraca na podstawie niniejszej Umowy obejmuje dziedziny niezbędne dla wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, w tym SESAR, i innych powiązanych obszarów polityki UE, w szczególności w zakresie środowiska, w tym zmian klimatu, oraz strategii politycznych dotyczących badań naukowych i rozwoju w odniesieniu do zarządzania ruchem lotniczym.

                  3.2.

                  Współpraca obejmuje następujące zagadnienia:

                              a)

                              funkcjonalne bloki przestrzeni powietrznej;

                              b)

                              państwowe władze nadzorujące;

                              c)

                              wsparcie w dziedzinie bezpieczeństwa zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej (ATM/ANS), w tym wsparcie dla EASA, zgodnie z art. 2;

                              d)

                              współpraca i koordynacja cywilno-wojskowa;

                              e)

                              międzynarodowa koordynacja, w szczególności z Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) i państwami innymi niż państwa członkowskie Stron;

                              f)

                              zarządzanie ruchem lotniczym oraz służby łączności, nawigacji i dozorowania (ATM/CNS), w tym przestrzeń kosmiczna;

                              g)

                              dane i statystyki związane z transportem lotniczym;

                              h)

                              zagadnienia dotyczące środowiska w zakresie lotnictwa;

                              i)

                              polityka w zakresie portów lotniczych.

                  3.3.

                  Pozostałe zagadnienia podlegające współpracy mogą obejmować w szczególności:

                              a)

                              ochronę zarządzania ruchem lotniczym;

                              b)

                              politykę w odniesieniu do widma radiowego;

                              c)

                              systemy bezzałogowych statków powietrznych (UAS).

                  3.4.

                  Tematy oraz zasady współpracy są bliżej określone w odrębnych załącznikach do niniejszej Umowy.

            4.   FORMY WSPÓŁPRACY

                  4.1.

                  Umowa jest realizowana poprzez następujące formy współpracy:

                              a)

                              udzielanie wzajemnego wsparcia;

                              b)

                              mechanizmy ściślejszej współpracy, mechanizmy i biura łącznikowe, koordynacja badań i programów oraz wspólnych działań;

                              c)

                              mechanizmy gromadzenia i wzajemnej wymiany informacji, danych i statystyk, w zależności od przypadku;

                              d)

                              koordynację współpracy w kwestiach technicznych na szczeblu roboczym w ramach ICAO.

                  4.2.

                  W odniesieniu do wojskowych aspektów jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej Strony zapewniają możliwie najlepsze wykorzystanie odpowiednich konsultacji z zainteresowanymi stronami.

                  4.3.

                  Koordynacja i ułatwianie wspólnych działań na podstawie niniejszej Umowy są realizowane w imieniu EUROCONTROL przez jego agencję oraz w imieniu UE przez Komisję Europejską. EUROCONTROL może również wspierać inne organy UE, w stosownych przypadkach, za pomocą specjalnych instrumentów, w celu optymalizacji i integracji istniejącej wiedzy specjalistycznej i posiadanych zasobów.

            5.   KONSULTACJE I WYMIANA INFORMACJI

                  5.1.

                  Strony regularnie konsultują się ze sobą, aby koordynować w jak największym stopniu swoje działania związane z niniejszą Umową. Strony powiadamiają się wzajemnie o wszelkich inicjatywach istotnych dla niniejszej Umowy bez uszczerbku dla swoich odpowiednich procesów decyzyjnych, w obszarach współpracy określonych w art. 3, które mogą być przedmiotem zainteresowania drugiej Strony.

                  5.2.

                  Strony wymieniają informacje, które mogą być konieczne do wdrażania niniejszej Umowy, z zastrzeżeniem ich odpowiednich przepisów. O ile nie postanowiono inaczej, Strony nie ujawniają informacji wymienionych w związku z niniejszą Umową nikomu poza osobami przez nie zatrudnionymi lub oficjalnie upoważnionymi do pracy z takimi informacjami; informacje takie nie są wykorzystywane do celów komercyjnych. Informacje takie są ujawniane jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia celów niniejszej Umowy i są traktowane jako ściśle poufne.

                  5.3.

                  Właściwe organy Stron w razie konieczności spotykają się w celu wymiany opinii.

            6.   POUFNOŚĆ

                  6.1.

                  Każda Strona podejmuje wszelkie rozsądne środki ostrożności niezbędne dla ochrony informacji otrzymanych na podstawie niniejszej Umowy wraz z załącznikami przed nieuprawnionycm ujawnieniem. Strona może, dostarczając drugiej Stronie informacje, określić części informacji, które uznaje za niepodlegające ujawnieniu.

                  6.2.

                  Strony zgadzają się na zagwarantowanie ochrony, w zakresie, w jakim wymagają tego ich odpowiednie przepisy, informacji niejawnych, jeżeli otrzymują takowe od drugiej Strony na podstawie niniejszej Umowy.

                  6.3.

                  W szczególności Strony, z zastrzeżeniem ich odpowiednich przepisów, nie ujawniają informacji, otrzymanych od drugiej Strony na podstawie niniejszej Umowy, uznanych za zastrzeżone. Informacje takie oznaczone są odpowiednio jako zastrzeżone, zgodnie ze stosownymi przepisami Stron.

                  6.4.

                  Strony dokonują w razie potrzeby ustaleń roboczych dotyczących dodatkowych procedur ochrony informacji niejawnych przekazywanych na podstawie niniejszej Umowy. Procedury takie obejmują możliwość weryfikacji przez każdą ze Stron, jakie środki ochronne zostały wdrożone przez drugą ze Stron.

            7.   ZARZĄDZANIE UMOWĄ

                  7.1.

                  Ustanawia się Wspólny Komitet, obejmujący po jednym przedstawicielu każdej ze Stron, któremu mogą towarzyszyć obserwatorzy z państw członkowskich Stron oraz eksperci. Wspólny Komitet jest odpowiedzialny za skuteczne funkcjonowanie niniejszej Umowy.

                  7.2.

                  Posiedzenia Wspólnego Komitetu zwołuje się co najmniej raz w roku w celu dokonania przeglądu i oceny wdrożenia niniejszej Umowy; posiedzenia organizowane są w sposób efektywny pod względem kosztów. Każda ze Stron może w dowolnym momencie wystąpić o zwołanie posiedzenia Wspólnego Komitetu.

                  7.3.

                  Wspólny Komitet może rozpatrywać każdą sprawę dotyczącą funkcjonowania i wdrażania niniejszej Umowy. W szczególności jest on odpowiedzialny za:

                              a)

                              rozwiązywanie wszelkich kwestii związanych ze stosowaniem i wdrożeniem niniejszej Umowy;

                              b)

                              określanie sposobów udoskonalania wdrożenia niniejszej Umowy, a także, w stosownych przypadkach, wydawanie Stronom zaleceń odnośnie do jej zmian;

                              c)

                              ustalanie nowych zagadnień dla współpracy;

                              d)

                              przyjmowanie i zmienianie załączników oraz dokonywanie uzgodnień roboczych w zakresie niniejszej Umowy;

                              e)

                              rozstrzyganie wszelkich różnic zdań lub sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

                  7.4.

                  Wspólny Komitet podejmuje decyzje na podstawie porozumienia między przedstawicielami Stron.

                  7.5.

                  Wspólny Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.

            8.   FINANSOWANIE

                  8.1.

                  Strona występująca o podjęcie przez drugą Stronę na podstawie niniejszej Umowy działań wspierających zapewnia finansowanie takich działań.

                  8.2.

                  Aspekty finansowe powiązane ze współpracą na podstawie niniejszej Umowy określa się zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do odpowiednich budżetów Stron. W stosownych przypadkach Strony przyjmują odrębne uzgodnienia.

            9.   STOSUNKI ZEWNĘTRZNE I WSPÓŁPRACA

                  9.1.

                  Strony powiadamiają się wzajemnie o swoich działaniach mających wymiar międzynarodowy, które są istotne dla niniejszej Umowy i mogą stanowić przedmiot zainteresowania drugiej Strony.

                  9.2.

                  W razie potrzeby Strona może zasięgać opinii drugiej Strony w odniesieniu do jakiejkolwiek kwestii istotnej dla jej działalności międzynarodowej.

            10.   ROZSTRZYGANIE SPORÓW

                  10.1.

                  Strony dokładają starań, aby rozstrzygać wszelkie różnice zdań wynikające ze współpracy na podstawie niniejszej Umowy.

                  10.2.

                  W przypadku gdy różnica zdań nie została rozstrzygnięta, każda ze Stron może skierować sprawę do Wspólnego Komitetu, który naradza się w tej sprawie w celu rozwiązania problemu w drodze negocjacji.

            11.   WYMIANA PERSONELU
      Zgodnie ze swoimi odpowiednimi przepisami i procedurami Strony mogą dokonywać wymiany pracowników oraz oddelegowywać pracowników, jeżeli jest to niezbędne do realizacji działań będących przedmiotem niniejszej Umowy lub załączników do niej. Wszelkie takie wymiany następują zgodnie z zasadami i warunkami uzgodnionymi między Stronami.
      12.   ZAŁĄCZNIKI
      Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
      13.   WEJŚCIE W ŻYCIE I ZAKOŃCZENIE OBOWIĄZYWANIA UMOWY

                  13.1.

                  Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od daty jej podpisania w oczekiwaniu na jej wejście w życie.

                  13.2.

                  Niniejsza Umowa wchodzi w życie po przekazaniu sobie przez Strony pisemnych notyfikacji stwierdzających, iż wewnętrzne procedury Stron niezbędne do wejścia w życie Umowy zostały zakończone, i pozostaje w mocy do czasu zakończenia jej obowiązywania.

                  13.3.

                  Niniejsza Umowa może zostać w dowolnej chwili wypowiedziane przez każdą ze Stron. Takie wypowiedzenie Umowy staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od momentu wystosowania przez jedną ze Stron do drugiej strony pisemnego powiadomienia o wypowiedzeniu, chyba że wspomniane powiadomienie o wypowiedzeniu zostaje za obopólną zgodą Stron wycofane przed upływem tego okresu.

         Sporządzono w …

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej


title: 2011/469/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/022 DK/LM Glasfiber z Danii)

text:
               27.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 195/53

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 6 lipca 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/022 DK/LM Glasfiber z Danii)
   (2011/469/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), a w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych od dnia 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 7 lipca 2010 r. Dania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie LM Glasfiber, uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 3 lutego 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 6 247 415 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla powyższego wniosku złożonego przez Danię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 6 247 415 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 6 lipca 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2009/728/WE: Decyzja Komisji z dnia 30 września 2009 r. w sprawie nieograniczonego rozszerzenia uznania przez Wspólnotę Polskiego Rejestru Statków (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               1.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 258/34

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 30 września 2009 r.
   w sprawie nieograniczonego rozszerzenia uznania przez Wspólnotę Polskiego Rejestru Statków
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/728/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach (1), w szczególności jego art. 15,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2006/660/WE (2) Komisja przyznała na okres trzech lat ograniczone uznanie dla Polskiego Rejestru Statków. Tego rodzaju uznanie przyznaje się organizacjom znanym jako towarzystwa klasyfikacyjne, które spełniają wszystkie kryteria inne niż te określone w sekcji A „Ogólne minimalne kryteria” pkt 2 i 3 załącznika do dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (3). Skutki tego uznania ograniczały się do Republiki Czeskiej, Cypru, Litwy, Malty, Polski oraz Słowacji.

               (2)

               Komisja przeprowadziła ocenę Polskiego Rejestru Statków zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 94/57/WE. Ocena opierała się na wynikach czterech inspekcji informacyjnych przeprowadzonych w 2007 r. przez ekspertów Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego zgodnie z art. 2 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Do udziału w ocenie zaproszono administracje czeską, cypryjską, litewską, maltańską, polską i słowacką. Komisja wzięła również pod uwagę ustalenia dwóch późniejszych inspekcji przeprowadzonych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego w kwietniu i maju 2009 r. w celu sprawdzenia działań Polskiego Rejestru Statków w zakresie nadzoru nad budową nowych statków oraz w celu weryfikacji działań naprawczych wdrożonych przez Polski Rejestr Statków w odpowiedzi na ocenę Komisji.

               (3)

               W odniesieniu do większości uchybień Polski Rejestr Statków bezzwłocznie wdrożył odpowiednie i wystarczające działania naprawcze. Pozostałe uchybienia dotyczą głównie wdrożenia reguł i procedur, w szczególności w zakresie kontroli jakości stoczni oraz weryfikacji nowo zbudowanych statków, szkolenia i kwalifikacji inspektorów oraz przeniesienia klasy. Poproszono zatem Polski Rejestr Statków o wdrożenie dalszych działań naprawczych w tym względzie. Jakkolwiek poważne, uchybienia te nie stanowią obecnie podstawy do kwestionowania ogólnej jakości głównych systemów i mechanizmów kontroli organizacji.

               (4)

               W międzyczasie weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 391/2009. Przewiduje ono, że organizacje, którym na dzień wejścia w życie rozporządzenia udzielono już uznania zgodnie z dyrektywą 94/57/WE, zachowują to uznanie. Komisja musi zbadać te uznania do dnia 17 czerwca 2010 r. w celu podjęcia decyzji, czy ograniczenia należy zastąpić innymi ograniczeniami czy usunąć.

               (5)

               Informacje dostępne Komisji w wyniku przeprowadzonych ocen i inspekcji wskazują, iż Polski Rejestr Statków zasadniczo spełnia wymogi i zobowiązania określone w rozporządzeniu (WE) nr 391/2009 w zakresie wszystkich tras i wszystkich rodzajów statków.

               (6)

               Na podstawie danych opublikowanych ostatnio w ramach Paryskiego Protokołu Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu, które dotyczą inspekcji przeprowadzonych przez państwa sygnatariuszy do 2008 r., odsetek zatrzymań statków ze względów związanych ze świadectwami wystawionymi im przez Polski Rejestr Statków w latach 2006–2008 pozostawał na poziomie 0,77 % całkowitej liczby inspekcji, natomiast średni odsetek dla uznanych organizacji wynosił 0,34 %.

               (7)

               Rozszerzenie uznania Polskiego Rejestru Statków przez Wspólnotę powinno wejść w życie dnia 29 września 2009 r. w celu zapewnienia jego ciągłości.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) ustanowionego na mocy art. 12 rozporządzenia (WE) nr 391/2009,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Uznanie Polskiego Rejestru Statków przez Wspólnotę zostaje niniejszym rozszerzone bez ograniczeń z dniem 29 września 2009 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 września 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Antonio TAJANI

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 11.

      (2)  Dz.U. L 272 z 3.10.2006, s. 17.

      (3)  Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 20.

      (4)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 24 września 2012 r. w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               12.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 308/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 września 2012 r.
   w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2012/C 308/04
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Grecji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               Członkowie Rady Zarządzającej centrum powinni zostać mianowani na trzy lata,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

      PRZEDSTAWICIEL RZĄDU:

               Grecja

               Dimitrios V. SKIADAS

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. ALETRARIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: Decyzja Rady z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0286

Dziennik Urzędowy L 102 , 24/04/2003 P. 0060 - 0064

		Decyzja Radyz dnia 8 kwietnia 2003 r.w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych(2003/286/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony [1], przewiduje niektóre wzajemne koncesje handlowe na niektóre produkty rolne.(2) Artykuł 21 ust. 5 Układu Europejskiego przewiduje, że Wspólnota i Republika Bułgarii badają, produkt po produkcie oraz w sposób uporządkowany i na zasadzie wzajemności, możliwość wzajemnego przyznawania dalszych koncesji.(3) Pierwsze poprawki do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Bułgarią zawarto w Protokole dostosowującym aspekty handlowe Układu Europejskiego, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyniku negocjacji Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa, włączając poprawki do obowiązujących ustaleń preferencyjnych, zatwierdzone decyzją Rady 1999/278/WE [2].(4) Poprawki do ustaleń preferencyjnych zostały również przewidziane w wyniku negocjacji, mających na celu liberalizację handlu produktami rolnymi, zakończonych w 2000 r. Ze strony Wspólnoty zostały one wprowadzone w życie dnia 1 lipca 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2290/2000 z dnia 9 października 2000 r. ustanawiającym niektóre koncesje w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przewidujące dostosowanie, jako środka autonomicznego i przejściowego, niektórych koncesji rolnych przewidzianych w Układzie Europejskim z Bułgarią [3]. To drugie dostosowanie ustaleń preferencyjnych nie zostało jeszcze włączone do Układu Europejskiego w formie Protokołu dodatkowego.(5) Negocjacje dotyczące dalszych poprawek do ustaleń preferencyjnych Układu Europejskiego z Bułgarią zakończono dnia 18 października 2002 r.(6) Nowy Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony (zwany dalej Protokołem), powinien zostać zatwierdzony w celu ujednolicenia wszystkich koncesji w handlu produktami rolnymi między obiema stronami, w tym wyników negocjacji zakończonych w roku 2000 i 2002.(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być stosowane w porządku chronologicznym według daty zgłoszenia celnego. Dlatego też niektórymi kontyngentami taryfowymi na podstawie niniejszej decyzji należy zarządzać zgodnie z tymi zasadami.(8) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].(9) W wyniku wymienionych powyżej negocjacji rozporządzenie (WE) nr 2290/2000 straciło sens co do swej istoty i w związku z tym powinno zostać uchylone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym załączony Protokół dostosowujący aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych, zostaje zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Artykuł 2Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu w imieniu Wspólnoty oraz do dokonania notyfikacji zatwierdzenia przewidzianego w art. 3 Protokołu.Artykuł 31. W następstwie wejścia w życie niniejszej decyzji, ustalenia przewidziane w załącznikach X i XI, zgodnie z art. 21 ust. 2 i art. 21 ust. 3 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, zastąpione zostają ustaleniami przewidzianymi w załącznikach Protokołu załączonego do niniejszej decyzji.2. Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania Protokołu, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.Artykuł 41. Komisja może zmienić numery porządkowe przypisane kontyngentom taryfowym znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2. Kontyngentami taryfowymi o numerze porządkowym 09.5100 Komisja zarządza zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.2. Ilości towarów podlegających kontyngentom taryfowym i dopuszczonych do swobodnego obrotu z dniem 1 lipca 2002 r. na podstawie koncesji przewidzianych w załączniku A b) do rozporządzenia (WE) nr 2290/2000 zostają w pełni zaliczone na poczet ilości przewidzianych w czwartej kolumnie załącznika A b) do załączonego Protokołu, z wyjątkiem ilości, dla których pozwolenia na przywóz zostały wydane przed dniem 1 lipca 2002 r.Artykuł 51. Komisja wspierana jest przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na mocy art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [6] lub, gdzie właściwe, przez komitet ustanowiony odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.2. W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.Artykuł 6Rozporządzenie (WE) nr 2290/2000 traci moc z dniem wejścia w życie Protokołu.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 8 kwietnia 2003 r.W imieniu RadyG. DrysPrzewodniczący[1] Dz.U. L 358 z 31.12.1994, str. 3.[2] Dz.U. L 112 z 29.4.1999, str. 1.[3] Dz.U. L 262 z 17.10.2000, str. 1.[4] Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 (Dz.U. L 68 z 12.3.2002, str. 11).[5] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.[6] Dz.U. L 181 z 1.7.1992, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1666/2000 (Dz.U. L 193 z 29.7.2000, str. 1).--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKNumery porządkowe kontyngentów taryfowych UE dla produktów pochodzących z Bułgarii(określone w art. 4)Nr porządkowy kontyngentu | Kod CN | Wyszczególnienie |09.4598 | 01029005 | Bydło o żywej wadze nieprzekraczającej 80 kg |09.4537 | 01029021010290290102904101029049 | Bydło o żywej wadze przekraczającej 80 kg, ale nieprzekraczającej 300 kg |09.4563 | ex010290 | Jałówki i krowy nieprzeznaczone do uboju, następujących ras górskich: szara, brązowa, żółta, nakrapiana Simmental i Pinzgau |09.4651 | 02010202 | Wołowina, świeża, chłodzona lub mrożona |09.4671 | ex0203 | Mięso ze świń domowych, świeże, chłodzone lub mrożone |021011021012021019 | Wieprzowina, solona, w solance, suszona lub wędzona |160100 | Kiełbasy i produkty podobne |160241160242160249 | Mięso przetworzone lub zakonserwowane, podroby mięsne lub krew z trzody chlewnej |09.5854 | ex0207 | Mięso i podroby jadalne z drobiu z pozycji 0105, z wyjątkiem 02072791, 02073591, 02073689 |09.4675 | 040310110403101304031019040310310403103304031039 | Jogurt |09.4660 | 0406 | Sery i twarogi |09.5891 | 04070030 | Jaja drobiu w skorupkach, nieprzeznaczone do wylęgu |09.6223 | 0701905007019090 | Ziemniaki |09.6225 | 07020000 | Pomidory |09.6231 | 0707 | Ogórki i korniszony, świeże lub chłodzone |09.6233 | 07096010 | Papryka słodka |09.5892 | 07099070 | Cukinia |09.6161 | 071021000710220007102900071080510710806907108095 | Warzywa mrożone |09.4725 | 071151002003102020031030 | Grzyby z rodzaju Agaricus |09.6245 | 080610 | Świeże winogrona |09.6247 | 080810 | Jabłka |09.6249 | 0808201008082050 | Gruszki |09.6253 | 08091000 | Morele |09.5731 | 0809200811907508119080 | Wiśnie i czereśnie |09.6255 | 080930 | Brzoskwinie |09.6162 | 08094005 | Śliwki |09.6261 | 08101000 | Truskawki, świeże |09.5573 | 08129010 | Morele, zakonserwowane tymczasowo |09.4676 | 1001 | Pszenica i mieszanka żyta z pszenicą (meslin) |11090000 | Gluten pszenny |09.5893 | 10020000 | Żyto |11021000 | Mąka żytnia |11031910 | Kasze i grysiki z żyta |11032010 | Granulki z żyta |09.5894 | 1003 | Jęczmień |11029010 | Mąka jęczmienna |11031930 | Kasze i grysiki z jęczmienia |11032020 | Granulki z jęczmienia |09.5895 | 1004 | Owies |11029030 | Mąka owsiana |11031940 | Kasze i grysiki z owsa |11032030 | Granulki z owsa |09.4677 | 1005109010059000 | Kukurydza |09.6275 | 15121110151211911512191015121991 | Olej słonecznikowy lub z krokosza barwierskiego i ich frakcje |09.6277 | 160232160239 | Mięso przetworzone lub zakonserwowane z drobiu |09.5896 | 16030010 | Ekstrakty i soki w opakowaniach zawierających 1 kg lub mniej |09.6279 | 20011000 | Ogórki, konserwowane |09.5897 | 20019070 | Słodka papryka, konserwowana |09.6281 | 2002 | Pomidory, przetworzone lub zakonserwowane |09.5898 | 20051000200520202005208020054000200551002005590020056000200590302005905020059060200590702005907520059080 | Pozostałe warzywa, przetworzone lub zakonserwowane |09.6285 | 20079933 | Dżem truskawkowy |09.5899 | 20084011200840212008402920084039200840512008405920084071200840792008409120084099 | Gruszki, przetworzone lub zakonserwowane |09.6287 | 200850 | Morele, przetworzone lub zakonserwowane |09.6291 | 200870 | Brzoskwinie, przetworzone lub zakonserwowane |09.6293 | 200880 | Truskawki, przetworzone lub zakonserwowane |09.5900 | 2309105123091090 | Karma dla psów lub kotów |09.5732 | 2309903123099041 | Produkty używane do karmienia zwierząt |09.6299 | 240110102401106024011070240120102401206024012070 | Tytoń |--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2006 r. powołująca grupę ekspertów ds. cen transferowych

text:
               6.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 32/189

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 22 grudnia 2006 r.
   powołująca grupę ekspertów ds. cen transferowych
   (2007/75/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Przygotowane przez służby Komisji badanie zatytułowane „Opodatkowanie przedsiębiorstw na rynku wewnętrznym” (1) wskazało na rosnące znaczenie problemów podatkowych związanych z cenami transferowymi, dotyczących rynku wewnętrznego.

               (2)

               W swoim komunikacie „W kierunku wewnętrznego rynku bez przeszkód – Strategia mająca na celu wprowadzenie dla przedsiębiorstw ujednoliconej podstawy wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do ich działalności obejmującej całą UE” (2) Komisja uznała potrzebę odwołania się do wiedzy fachowej ekspertów w dziedzinie cen transferowych.

               (3)

               W roku 2002 ustanowiono nieformalnie „Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych”.

               (4)

               Od chwili jego ustanowienia „Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych” stało się użyteczną platformą dyskusji między państwami członkowskimi a sektorem prywatnym, które skłoniły Komisję do zaproponowała dwóch kodeksów postępowania, przyjętych następnie przez państwa członkowskie w Radzie.

               (5)

               Z uwagi na pozytywne doświadczenia z działalności forum oraz fakt, że Komisja stale potrzebuje takiego organu, kontynuacja prac forum powinna zostać określona w formie aktu prawnego. W związku z powyższym konieczne jest ustanowienie grupy ekspertów w dziedzinie cen transferowych oraz zdefiniowanie jej zadań i struktury.

               (6)

               W skład grupy ekspertów ds. cen transferowych powinni wejść rządowi i pochodzący z sektora prywatnego eksperci w dziedzinie cen transferowych.

               (7)

               Grupa ekspertów ds. cen transferowych powinna pomagać i doradzać Komisji przy rozwiązywaniu problemów podatkowych związanych z cenami transferowymi.

               (8)

               Bez uszczerbku dla zasad dotyczących bezpieczeństwa określonych w załączniku do decyzji nr 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (regulamin wewnętrzny Komisji) (3), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy ekspertów.

               (9)

               Dane osobowe członków grupy ekspertów powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (4).

               (10)

               Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego okresu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Grupa ekspertów ds. cen transferowych
   Niniejszym powołuje się grupę ekspertów ds. cen transferowych, zwaną dalej „grupą”, ze skutkiem od dnia 1 marca 2007 r.
   Grupa ta będzie nazywana „Wspólnym Forum UE ds. Cen Transferowych”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań grupy należy:

               —

               stworzenie platformy do dyskusji między przedsiębiorcami i specjalistami reprezentującymi krajowe administracje podatkowe na temat problemów związanych z cenami transferowymi, które stanowią przeszkodę dla transgranicznej działalności handlowej wewnątrz Wspólnoty,

               —

               doradzanie Komisji przy rozwiązywaniu problemów podatkowych związanych z cenami transferowymi,

               —

               pomaganie Komisji w znajdowaniu praktycznych rozwiązań zgodnych z wytycznymi OECD (5) w celu doprowadzenia do bardziej jednolitego stosowania zasad dotyczących cen transferowych w całej Wspólnocie.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Komisja może konsultować się z grupą we wszystkich kwestiach związanej z cenami transferowymi.
   2.   Przewodniczący grupy może doradzić Komisji skonsultowanie się z grupą w sprawie określonego zagadnienia.
   Artykuł 4
   Skład – powoływanie
   1.   W skład grupy wchodzi do 43 członków, w tym:

               (a)

               po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego,

               (b)

               do 15 przedstawicieli sektora prywatnego,

               (c)

               przewodniczący.

         2.   Członkowie reprezentujący państwa członkowskie wyznaczani są przez odpowiednie władze krajowe. Są oni urzędnikami służby cywilnej zajmującymi się zagadnieniami dotyczącymi cen transferowych.
   3.   Członkowie z sektora prywatnego są wyznaczani przez Komisję spośród ekspertów posiadających doświadczenie i kompetencje w dziedzinie cen transferowych.
   4.   Nazwiska kandydatów, których uznano za odpowiednich, ale których nie powołano, mogą zostać umieszczone na liście rezerwowej, z której Komisja może korzystać jeśli wystąpi konieczność zastąpienia członków grupy.
   5.   Członkowie z sektora prywatnego są powoływani jako osoby prywatne i doradzają Komisji niezależnie od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych.
   6.   W odpowiednim czasie informują Komisję o wszelkich konfliktach interesów, które mogłyby podważyć ich obiektywizm.
   7.   Komisja wyznacza również przewodniczącego.
   8.   Członkowie grupy są powoływani na dwuletnią kadencję, z możliwością przedłużenia kadencji. Członkowie grupy pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub do wygaśnięcia ich kadencji.
   9.   Członkowie mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji, w następujących przypadkach:

               a)

               jeżeli złożą rezygnację;

               b)

               jeżeli utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy;

               c)

               jeżeli nie spełniają warunków określonych w art. 287 Traktatu;

               d)

               jeżeli, niezgodnie z ust. 5, nie są niezależni od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych;

               e)

               jeżeli, niezgodnie z ust. 6, nie poinformowali Komisji w odpowiednim czasie o wszelkich konfliktach interesów, które mogłyby podważyć ich obiektywizm.

         10.   Nazwiska członków powołanych jako osoby prywatne są publikowane na stronie internetowej DG TAXUD. Nazwiska członków są zbierane, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Zasady działania
   1.   W porozumieniu z Komisją grupa może powoływać podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii podlegających zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę. Zaraz po wypełnieniu swojego mandatu takie podgrupy są rozwiązywane.
   2.   Przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach grupy albo dyskusjach lub pracach podgrupy ekspertów lub obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia, jeżeli zdaniem Komisji jest to konieczne lub pomocne.
   Jako obserwatorzy mogą być zaproszeni w szczególności przedstawiciele krajów kandydujących i sekretariatu OECD.
   3.   Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach lub pracach grupy lub podgrupy dotyczą spraw poufnych, wówczas nie mogą być one ujawniane.
   4.   Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji, zgodnie z określonymi przez nią procedurami i harmonogramem. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
   5.   W posiedzeniach mogą uczestniczyć inni zainteresowani urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego przyjęty przez Komisję.
   7.   Służby Komisji mogą publikować lub umieszczać w Internecie (6), w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, wnioski, częściowe wnioski lub dokumenty robocze grupy.
   Artykuł 6
   Zwrot kosztów
   Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   Członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane przez siebie usługi.
   Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 7
   Termin wygaśnięcia
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 marca 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2006 r.

            W imieniu Komisji

         László KOVÁCS

            Członek Komisji

      (1)  SEC(2001) 1681 z 23.10.2001.

      (2)  COM (2001) 582 wersja ostateczna z 23.10.2001.

      (3)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.

      (5)  Wytyczne OECD dotyczące cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych przyjęte w czerwcu 1995 r.

      (6)  http://ec.europa.eu/taxation_customs/taxation/company_tax/transfer_pricing/forum/index_en.htm