title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1006 z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Malediwów

text:
               17.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 180/24

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1006
   z dnia 16 lipca 2018 r.
   w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Malediwów
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wspólny wniosek Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 lutego 2018 r. Rada przyjęła konkluzje, w których odnotowała z zaniepokojeniem niedawne pogorszenie się sytuacji w Republice Malediwów (Malediwy), a także potępiła umotywowane politycznie aresztowania oraz ingerencje w prace Sądu Najwyższego Malediwów, jak i działania wymierzone w sądy i sędziów. Rada podkreśliła, że parlament Malediwów i sądy Malediwów powinny mieć możliwość wznowienia normalnych prac, zgodnie z konstytucją Malediwów. Wezwała ponadto rząd Malediwów do współpracy z liderami opozycji w ramach autentycznego dialogu, tak aby utorować drogę do wiarygodnych, przejrzystych i pluralistycznych wyborów prezydenckich.

               (2)

               Rada jest nadal głęboko zaniepokojona ciągłym pogarszaniem się stanu praworządności i praw człowieka na Malediwach, w szczególności w okresie poprzedzającym wybory prezydenckie.

               (3)

               W tym kontekście należy nałożyć ukierunkowane środki ograniczające na osoby i podmioty odpowiedzialne za podważanie praworządności lub utrudniające zastosowanie pluralistycznego rozwiązania politycznego na Malediwach, a także osoby i podmioty odpowiedzialne za poważne łamanie lub naruszenia praw człowieka.

               (4)

               Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do tego, by zapobiec wjazdowi na ich terytorium lub przejazdowi przez nie osób fizycznych:

               a)

               podważających praworządność lub utrudniających zastosowanie pluralistycznego rozwiązania politycznego na Malediwach, w tym poprzez akty przemocy, represje lub podżeganie do przemocy;

               b)

               uczestniczących w planowaniu poważnego łamania lub naruszeń praw człowieka, kierowaniu takimi aktami lub ich popełnianiu;

               c)

               powiązanych z osobami, o których mowa w lit. a) i b);

         zgodnie z wykazem w załączniku.
   2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
   3.   Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane następującymi zobowiązaniami prawa międzynarodowego:

               a)

               jako państwo przyjmujące międzynarodowej organizacji międzyrządowej;

               b)

               jako państwo będące gospodarzem międzynarodowej konferencji zwołanej przez ONZ lub odbywającą się pod jej auspicjami;

               c)

               na mocy wielostronnej umowy przyznającej przywileje i immunitety; lub

               d)

               na podstawie Traktatu pojednawczego (Traktat laterański) z 1929 r. zawartego między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

         4.   Uznaje się, że ust. 3 ma zastosowanie również w przypadkach, w których państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
   5.   Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.
   6.   Państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienia ze środków nałożonych na podstawie ust. 1 w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniu międzyrządowym, włącznie z posiedzeniami popieranymi przez Unię lub których gospodarzem jest Unia lub dane państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE, gdzie prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio propagujący polityczne cele przyświecające środkom ograniczającym, w tym promowanie praw człowieka i praworządności na Malediwach.
   7.   Państwo członkowskie, które zamierza przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 6, powiadamia o tym zamiarze Radę na piśmie. Zwolnienie uznaje się za przyznane, o ile co najmniej jeden członek Rady nie wniesie pisemnego sprzeciwu w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. Jeżeli co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może mimo wszystko postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
   8.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 lub 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osób wymienionych w załączniku, zezwolenie bezwzględnie ogranicza się do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których bezpośrednio dotyczy.
   Artykuł 2
   1.   Zamraża się wszelkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do następujących osób i podmiotów lub przez nie posiadane, przechowywane lub kontrolowane:

               a)

               osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy podważające praworządność lub utrudniające zastosowanie pluralistycznego rozwiązania politycznego na Malediwach, w tym poprzez akty przemocy, represje lub podżeganie do przemocy;

               b)

               osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy uczestniczące w planowaniu poważnego łamania lub naruszeń praw człowieka, kierowaniu takimi aktami lub ich popełnianiu;

               c)

               osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy powiązane z osobami, o których mowa w lit. a) i b),

         zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku.
   2.   Nie udostępnia się osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku ani na ich rzecz – bezpośrednio lub pośrednio – żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych.
   3.   Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie ich na warunkach, jakie uzna za stosowne, po ustaleniu, że odnośne środki finansowe lub zasoby gospodarcze:

               a)

               są niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym dokonania opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               są przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów lub zwrotów poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;

               c)

               są przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych;

               d)

               są niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że odpowiedni właściwy organ powiadomił właściwe organy pozostałych państw członkowskich i Komisję, co najmniej dwa tygodnie przed wydaniem zezwolenia, o powodach, dla których uważa, że należy wydać dane zezwolenie; lub

               e)

               zostaną wpłacone na rachunek lub wypłacone z rachunku misji dyplomatycznej lub konsularnej lub organizacji międzynarodowej posiadającej immunitet na mocy prawa międzynarodowego, o ile wpłaty te są przeznaczone na oficjalne cele misji dyplomatycznej lub konsularnej lub organizacji międzynarodowej.

         Państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach przyznanych na podstawie niniejszego ustępu.
   4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państw członkowskich mogą zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione są następujące warunki:

               a)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed datą umieszczenia w wykazie w załączniku osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1, lub orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim, przed tą datą lub po tej dacie;

               b)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych za zasadne w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób, którym takie roszczenia przysługują;

               c)

               orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku; oraz

               d)

               uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

         Państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach przyznanych na podstawie niniejszego ustępu.
   5.   Ust. 1 nie uniemożliwia osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, wymienionym w wykazie w załączniku, dokonywania płatności należnej z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia takiej osoby fizycznej lub prawnej, takiego podmiotu lub organu w tym wykazie, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1.
   6.   Ust. 2 nie ma zastosowania do księgowania na zamrożonych rachunkach:

               a)

               odsetek ani innych dochodów z tych rachunków;

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami przewidzianymi w ust. 1 i 2; lub

               c)

               płatności należnych z tytułu orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych lub orzeczeń arbitrażowych wydanych w Unii lub wykonalnych w danym państwie członkowskim;

         pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w ust. 1.
   Artykuł 3
   1.   Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, sporządza i zmienia wykaz znajdujący się w załączniku.
   2.   Rada przekazuje decyzję, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, danej osobie fizycznej lub prawnej, danemu podmiotowi lub organowi bezpośrednio – jeżeli adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, tym samym umożliwiając takiej osobie, takiemu podmiotowi lub organowi przedstawienie uwag.
   3.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w ust. 1, i odpowiednio informuje daną osobę fizyczną lub prawną, dany podmiot lub dany organ.
   Artykuł 4
   1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1.
   2.   W załączniku podaje się również ewentualnie dostępne informacje konieczne do zidentyfikowania danych osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów. W odniesieniu do osób fizycznych informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do osób prawnych, podmiotów lub organów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności.
   Artykuł 5
   Nie są zaspokajane żadne roszczenia w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszą decyzją, w tym roszczenia odszkodowawcze lub wszelkie inne roszczenia tego rodzaju, takie jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, zwłaszcza roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub o zapłatę obligacji, gwarancji lub zabezpieczeń, w szczególności gwarancji finansowych lub finansowych listów gwarancyjnych w jakiejkolwiek formie – o ile zostały one wniesione przez:

               a)

               wskazane osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy wymienione w wykazie w załączniku;

               b)

               jakiekolwiek osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a).

         Artykuł 6
   W celu maksymalizacji oddziaływania środków przewidzianych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania środków ograniczających podobnych do tych przewidzianych w niniejszej decyzji.
   Artykuł 7
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 17 lipca 2019 r. Niniejsza decyzja jest poddawana stałemu przeglądowi. Jest odpowiednio odnawiana lub zmieniana, jeżeli Rada uzna, że cele decyzji nie zostały osiągnięte.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodnicząca

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w art. 1 i 2

      […]


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1041 z dnia 13 lipca 2018 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

text:
                  25.7.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 188/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1041
         z dnia 13 lipca 2018 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 212, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
         uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, przystąpienie Chorwacji do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (2), ma zostać zatwierdzone w drodze protokołu do Umowy. Przewidziano procedurę uproszczoną, zgodnie z którą protokół zawierany jest przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich oraz przez zainteresowane państwa trzecie.

                     (2)

                     W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z zainteresowanymi państwami trzecimi. Negocjacje z Republiką Korei zakończono pomyślnie, a Protokół podpisano w imieniu Unii i jej państw członkowskich w Brukseli w dniu 21 czerwca 2017 r. (3).

                     (3)

                     Należy zatem zatwierdzić ten Protokół,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii i jej państw członkowskich, Protokół do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Chorwacji do Unii (4).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii i jej państw członkowskich, powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 Protokołu.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda Parlamentu Europejskiego z dnia 3 maja 2018 r.

            (2)  Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 2.

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2018/902 z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 161 z 26.6.2018, s. 1).

            (4)  Protokół został opublikowany w Dz.U. L 161 z 26.6.2018, s. 3 wraz z decyzją o jego podpisaniu.


Decyzja Komisji z dnia 20/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8969 - FSN Capital V / Saferoad Holding ASA) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 20/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9013 - Amey UK plc / CarillionAmey / CarillionAmey (Housing Prime)) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 22/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8978 - Stena Adactum AB / AMF Pensionforsakring AB / Kommunal Landspensjonskasse gjensidig forsikringsselskap) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


               18.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/155

      P8_TA(2017)0259
      Wniosek o uchylenie immunitetu Jeana-Marie Le Pena
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Jeana-Marie Le Pena (2017/2020(IMM))
      (2018/C 331/24)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Jeana-Marie Le Pena przekazany przez francuskiego ministra sprawiedliwości Jeana-Jacques’a Urvoasa dnia 22 grudnia 2016 r. w związku z wnioskiem prokuratora generalnego przy Sądzie Apelacyjnym w Paryżu, ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 16 stycznia 2017 r.,

                  —

                  po wysłuchaniu wyjaśnień Jeana-Marie Le Pena zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0217/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że prokurator generalny przy Sądzie Apelacyjnym w Paryżu wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego Jeana-Marie Le Pena w związku z prowadzonym w jego sprawie postępowaniem karnym;

                  B.

                  mając na uwadze, że wniosek prokuratora generalnego odnosi się do zarzutów, iż wypowiedź Jeana-Marie Le Pena w audycji radiowej spełnia znamiona podżegania do dyskryminacji, nienawiści lub przemocy na tle rasowym, które stanowi przestępstwo na gruncie francuskiego kodeksu karnego;

                  C.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej „żaden członek parlamentu nie może być ścigany, poszukiwany, zatrzymany, aresztowany bądź sądzony z powodu wyrażonych poglądów w związku wykonywaniem swych funkcji lub z powodu głosowania”, oraz mając na uwadze, że członek parlamentu nie może być „aresztowany ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności w sprawach dotyczących zbrodni lub występku” bez zgody Parlamentu Europejskiego;

                  D.

                  mając na uwadze, że art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przewiduje, iż wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

                  E.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego członków;

                  F.

                  mając na uwadze, że przepisy o immunitecie parlamentarnym podlegają wykładni w świetle wartości, celów i zasad traktatów;

                  G.

                  mając na uwadze, że w przypadku posłów do PE ten bezwzględny immunitet oznacza, iż nie można ścigać za opinie wyrażone na oficjalnych posiedzeniach Parlamentu oraz poza nim, np. w mediach, jeżeli istnieje „związek między wyrażoną opinią a obowiązkami parlamentarnymi” (2);

                  H.

                  mając na uwadze, że nie zachodzi związek pomiędzy zaskarżoną wypowiedzią a działalnością parlamentarną Jeana-Marie Le Pena oraz że w rezultacie Jean-Marie Le Pen nie działał w charakterze posła do Parlamentu Europejskiego;

                  I.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w trakcie sesji Parlamentu Europejskiego posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

                  J.

                  mając na uwadze, że uchylić można jedynie immunitet przewidziany w art. 9 (3);

                  K.

                  mając na uwadze, że taki immunitet ma na celu ochronę Parlamentu i jego członków przed postępowaniem dotyczącym działań podejmowanych w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych, których to działań nie można od tych obowiązków oddzielić;

                  L.

                  mając na uwadze, że jeżeli takie postępowanie nie dotyczy wykonywanych przez posła obowiązków służbowych, należy uchylić immunitet, chyba że zachodzą podstawy do uznania, że postępowanie sądowe wszczęto z zamiarem zaszkodzenia działalności politycznej posła, a więc niezależności Parlamentu (fumus persecutionis);

                  M.

                  mając na uwadze, że w oparciu o informacje zgromadzone w sprawie nie ma powodu podejrzewać, że postępowanie w sprawie Jeana-Marie Le Pena wszczęto z zamiarem zaszkodzenia jego działalności politycznej jako posła do Parlamentu Europejskiego;

                  1.

                  postanawia uchylić immunitet Jeana-Marie Le Pena;

                  2.

                  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji właściwemu organowi w Republiki Francuskiej oraz Jeanowi-Marie Le Penowi.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

         (2)  Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Patriciello, pkt 33.

         (3)  Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Marra, pkt 45.


               18.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/157

      P8_TA(2017)0266
      Wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marine Le Pen (2017/2021(IMM))
      (2018/C 331/25)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen przekazany w dniu 9 grudnia 2016 r. przez prokuratora generalnego przy Sądzie Apelacyjnym w Aix-en-Provence Pascala Guinota i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 19 stycznia 2017 r.,

                  —

                  po zaproszeniu Marine Le Pen do złożenia wyjaśnień w dniach 29 maja i 12 czerwca 2017 r. zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 23 akapit pierwszy, art. 29 akapit pierwszy, art. 30, art. 31 akapit pierwszy ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., art. 93-2 i 93-3 ustawy z dnia 29 lipca 1982 r.,

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0223/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że prokurator przy sądzie apelacyjnym w Aix-en-Provence skierował wniosek o uchylenie immunitetu posłanki do Parlamentu Europejskiego Marine Le Pen w związku z postępowaniem w sprawie zarzutu popełnienia przestępstwa;

                  B.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec członków Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych,

                  C.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w trakcie sesji Parlamentu Europejskiego posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

                  D.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 akapit drugi francuskiej konstytucji członek parlamentu nie może być aresztowany ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności w sprawach dotyczących zbrodni lub występku bez zgody prezydium izby, do której należy, oraz że zgoda taka nie jest wymagana w przypadku schwytania na gorącym uczynku lub skazania prawomocnym wyrokiem;

                  E.

                  mając na uwadze, że Marine Le Pen została oskarżona o publiczne zniesławienie obywatela sprawującego funkcję publiczną, co stanowi przestępstwo przewidziane w prawie francuskim, a mianowicie w art. 23 akapit pierwszy, art. 29 akapit pierwszy, art. 30, art. 31 akapit pierwszy ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., art. 93-2 i 93-3 ustawy z dnia 29 lipca 1982 r.;

                  F.

                  mając na uwadze, że w dniu 28 lipca 2015 r. Christian Estrosi złożył u dziekana sędziów śledczych w Nicei zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym przeciwko Marine Le Pen pod zarzutem publicznego zniesławienia obywatela sprawującego kadencyjną funkcję publiczną; Christian Estrosi stwierdził, że w dniu 3 maja 2015 r. w programie Le Grand Rendez-Vous, który wyemitowano jednocześnie w iTÉLÉ oraz Europe 1, Marine Le Pen wygłosiła twierdzenia lub insynuacje, które naruszają jego cześć i dobre imię:
                  „Proszę posłuchać. Wiem, że Christian Estrosi finansował UOIF (Unia Islamskich Organizacji Francji), że został skazany w trybie administracyjnym za wynajęcie lokalu na meczet UOIF za tak niski czynsz, że nawet sąd administracyjny go ukarał. W istocie pokazuje to, w jaki sposób ci merowie nielegalnie finansują meczety, naruszając ustawę z 1905 r. Jeżeli kogoś złapie się na gorącym uczynku dogadzania swojej klienteli ze wspólnoty wyznaniowej, to oczywiście ktoś taki musi bardzo głośno krzyczeć i szokować, ale ja nie przywiązuję wagi do słów, ale do czynów…”; w odpowiedzi na pytanie prowadzącego wywiad „Zatem p. Estrosi jest sprzymierzeńcem dżihadystów?” Marine Le Pen miała stwierdzić: „Pomoc, udostępnianie środków i wsparcie. Pomaganie islamskiemu fundamentalizmowi w osiedlaniu się, upowszechnianiu i rekrutacji sprawia, że – istotnie – z moralnego punktu widzenia ponosi się zań pewną współodpowiedzialność”;

                  G.

                  mając na uwadze, że Marine Le Pen dwukrotnie zaproszono do udzielenia wyjaśnień zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu; mając jednak na uwadze, że nie skorzystała z możliwości przedstawienia swoich uwag właściwej komisji;

                  H.

                  mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego lub oczywistego związku z wykonywaniem przez Marine Le Pen mandatu posłanki do Parlamentu Europejskiego, a jej wypowiedź nie dotyczy opinii lub stanowiska zajętego przezeń w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków posłanki do Parlamentu Europejskiego do celów art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

                  I.

                  mając na uwadze, że przy uwzględnieniu art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej zarzuty wyraźnie nie mają związku z przysługującym Marine Le Pen mandatem posłanki do Parlamentu Europejskiego, lecz odnoszą się do działań o charakterze wyłącznie krajowym lub regionalnym, oraz mając na uwadze, że dlatego nie stosuje się art. 8;

                  J.

                  mając na uwadze, że uchylić można tylko immunitet objęty art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

                  K.

                  mając na uwadze, że przy uwzględnieniu art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej nie ma podstaw, by podejrzewać, że wniosek o uchylenie immunitetu złożono z myślą o utrudnieniu parlamentarnej działalności Marine Le Pen lub z zamiarem zaszkodzenia jej politycznej działalności (fumus persecutionis);

                  1.

                  postanawia uchylić immunitet Marine Le Pen;

                  2.

                  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji właściwemu organowi Republiki Francuskiej oraz Marine Le Pen.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


               18.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/151

      P8_TA(2017)0257
      Wniosek o uchylenie immunitetu Rolandasa Paksasa
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Rolandasa Paksasa (2016/2070(IMM))
      (2018/C 331/22)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Rolandasa Paksasa przekazany przez Prokuratora Generalnego Republiki Litewskiej w dniu 31 marca 2016 r. i ogłoszony podczas posiedzenia plenarnego w dniu 13 kwietnia 2016 r.,

                  —

                  po wysłuchaniu wyjaśnień Rolandasa Paksasa zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  po przeprowadzeniu wymiany poglądów z Prokuratorem Generalnym Republiki Litewskiej i Naczelnym Prokuratorem Departamentu śledczego ds. przestępczości zorganizowanej i korupcji przy Urzędzie Prokuratora Generalnego,

                  —

                  uwzględniając art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 62 konstytucji Litwy,

                  —

                  uwzględniając art. 4 ustawy o statusie i warunkach pracy posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych w Republice Litewskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 22 Regulaminu Sejmu Republiki Litewskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0219/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że Prokurator Generalny Republiki Litewskiej wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego Rolandasa Paksasa w związku z dochodzeniami karnymi;

                  B.

                  mając na uwadze, że wniosek prokuratora generalnego jest związany z podejrzeniami o to, że Rolandas Paksas zgodził się przyjąć łapówkę w dniu 31 sierpnia 2015 r. w zamian za wpłynięcie na organy publiczne i urzędników państwowych przy wykonywaniu ich uprawnień, co stanowiłoby przestępstwo w rozumieniu litewskiego kodeksu karnego;

                  C.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w trakcie sesji Parlamentu Europejskiego posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

                  D.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 62 konstytucji Republiki Litewskiej bez zgody Sejmu nie można pociągnąć członka Sejmu do odpowiedzialności karnej, aresztować go ani w inny sposób ograniczyć jego wolności;

                  E.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 ustawy o statusie i warunkach pracy posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych w Republice Litewskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego są objęci na terytorium Republiki Litewskiej takim samym immunitetem co posłowie do Sejmu Republiki Litewskiej, chyba że prawodawstwo UE stanowi inaczej;

                  F.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 22 Regulaminu Sejmu Republiki Litewskiej nie można wszcząć postępowania karnego przeciw członkowi Sejmu, nie można go aresztować ani w inny sposób ograniczyć jego wolności osobistej bez zgody Sejmu, z wyjątkiem sytuacji, w której został on złapany na gorącym uczynku (in flagranti), o czym prokurator generalny musi powiadomić niezwłocznie Sejm;

                  G.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego członków;

                  H.

                  mając na uwadze, że immunitet parlamentarny ma na celu ochronę Parlamentu i jego członków przed postępowaniami sądowymi w związku z działaniami podejmowanymi w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych, których nie można oddzielić od tych obowiązków;

                  I.

                  mając na uwadze, że jeżeli takie postępowanie nie dotyczy wykonywanych przez posła obowiązków służbowych, należy uchylić immunitet, chyba że zachodzą podstawy do uznania, że postępowanie sądowe wszczęto z zamiarem zaszkodzenia działalności politycznej posła, a więc niezależności Parlamentu (fumus persecutionis);

                  J.

                  mając na uwadze, że w oparciu o wyczerpujące i szczegółowe informacje zgromadzone w sprawie nie ma powodu podejrzewać, że postępowanie dotyczące Rolandasa Paksasa jest umotywowane zamiarem zaszkodzenia jego działalności politycznej jako posła do Parlamentu Europejskiego;

                  K.

                  mając na uwadze, że Parlament Europejski nie może zajmować stanowiska w sprawie winy bądź braku winy posła ani tego, czy czyny przypisywane posłowi uzasadniają wszczęcie postępowania sądowego, ani też wypowiadać się w kwestii odnośnych cech krajowych systemów prawnych i sądowych;

                  1.

                  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Rolandasa Paksasa;

                  2.

                  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji właściwemu organowi Republiki Litewskiej i Rolandasowi Paksasowi.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


               18.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/153

      P8_TA(2017)0258
      Wniosek o uchylenie immunitetu Mylène Troszczynski
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Mylène Troszczynski (2017/2019(IMM))
      (2018/C 331/23)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Mylène Troszczynski przekazany w dniu 1 grudnia 2016 r. przez ministra sprawiedliwości Republiki Francuskiej w związku z postępowaniem prowadzonym przez prokuratura w Bobigny w sprawie zarzutu publicznego zniesławienia osoby lub grupy osób i nawoływania do nienawiści lub przemocy względem tych osób z powodu ich pochodzenia lub przynależności bądź braku przynależności do określonej grupy etnicznej, narodu, rasy lub religii, ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 16 stycznia 2017 r.,

                  —

                  po wysłuchaniu wyjaśnień Mylène Troszczynski zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej, zmienionej ustawą konstytucyjną nr 95-880 z dnia 4 sierpnia 1995 r.,

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0218/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że prokuratur w Bobigny złożył wniosek o uchylenie immunitetu Mylène Troszczynski, posłanki do Parlamentu Europejskiego oraz członkini Rady Regionalnej Pikardii, w związku z postępowaniem prowadzonym w sprawie zdjęcia opublikowanego na jej koncie na Twitterze w dniu 23 września 2015 r., przedstawiającego kobiety ubrane w pełne burki, które wydają się stać w kolejce do kasy świadczeń rodzinnych (CAF, Caisse d’allocation familiale); zdjęcie opatrzono komentarzem „CAF w Rosny-Sous-Bois w dniu 9 grudnia 2014 r. Noszenie pełnej burki jest podobno zakazane przez prawo…”;

                  B.

                  mając na uwadze, że kontrowersyjna scena jest w rzeczywistości fotomontażem zdjęcia zrobionego w Londynie i wykorzystanego już wcześniej przez innego użytkownika Twittera oraz że w toku postępowania okazało się, że przedmiotowa wiadomość została umieszczona w sieci nie przez M. Troszczynski, lecz przez jej asystenta, który przyznał się do tego czynu;

                  C.

                  mając na uwadze, że prokurator stwierdził, że M. Troszczynski jako administratorka swojego konta na Twitterze może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za wypowiedź opublikowaną w tym serwisie;

                  D.

                  mając na uwadze, że kiedy M. Troszczynski zorientowała się, że zdjęcie jest sfałszowane, natychmiast usunęła je ze swojego konta na Twitterze;

                  E.

                  mając na uwadze, że uchylenie immunitetu Mylène Troszczynski wiąże się z zarzutem popełnienia przestępstwa publicznego zniesławienia osoby lub grupy osób z powodu ich pochodzenia lub przynależności bądź braku przynależności do określonej grupy etnicznej, narodu, rasy lub religii, który to czyn podlega karze z art. 23, art. 29 akapit pierwszy, art. 32 akapit drugi i trzeci, art. 42, art. 43 i art. 48-6 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., a także wiąże się z popełnieniem przestępstwa podżegania do dyskryminacji, nienawiści lub przemocy rasowej, będących przedmiotem toczącego się postępowania, które to czyny podlegają karze z art. 24 akapit ósmy, dziesiąty, jedenasty i dwunasty, art. 23 akapit pierwszy i art. 42 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., a także z art. 131-26 akapit drugi i trzeci kodeksu karnego;

                  F.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie korzystają na terytorium swoich państw z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

                  G.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 konstytucji francuskiej członek parlamentu nie może być ścigany, poszukiwany, zatrzymany, aresztowany bądź sądzony z powodu wyrażonych poglądów w związku wykonywaniem swych funkcji lub z powodu głosowania oraz że żaden członek parlamentu nie może być aresztowany ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności w sprawach dotyczących przestępstwa bez zgody parlamentu;

                  H.

                  mając na uwadze, że zakres immunitetu przyznanego członkom parlamentu francuskiego w rzeczywistości odpowiada zakresowi immunitetu przyznanego posłom do Parlamentu Europejskiego na mocy art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej; mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, iż poseł do Parlamentu Europejskiego może skorzystać z immunitetu, jeżeli wyraził opinię w czasie wykonywania obowiązków służbowych, z czego wynika wymóg występowania związku między wyrażoną opinią a obowiązkami parlamentarnymi; mając na uwadze, że związek ten powinien być bezpośredni i oczywisty;

                  I.

                  mając na uwadze, że postawione zarzuty nie są związane ze sprawowaną przez Mylène Troszczynski funkcją posłanki do Parlamentu Europejskiego, lecz dotyczą działań o charakterze regionalnym, biorąc pod uwagę, że sfałszowane zdjęcie oraz komentarze odnoszą do wydarzeń, które rzekomo miały miejsce w Rosny-Sous-Bois i stanowią naruszenie prawa francuskiego;

                  J.

                  mając na uwadze, że zarzucane czyny nie odnoszą się do opinii wyrażonych przez Mylène Troszczynski ani do stanowiska zajętego przez nią w głosowaniu w ramach wykonywania obowiązków służbowych posłanki do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

                  K.

                  mając na uwadze, że nie zachodzi podejrzenie fumus persecutionis, a więc oczywistej próby utrudnienia pracy parlamentarnej Mylène Troszczynski, w postępowaniu wszczętym ze skargi zawierającej zarzut zniesławienia administracji publicznej, którą wniosła kasa świadczeń rodzinnych w Seine-Saint-Denis reprezentowana przez jej dyrektora generalnego;

                  1.

                  postanawia uchylić immunitet Mylène Troszczynski;

                  2.

                  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji ministrowi sprawiedliwości Republiki Francuskiej oraz Mylène Troszczynski.

         (1)  wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1268 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Szwecji

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/85

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1268
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Szwecji
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Szwecji,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Martina ANDREASSONA,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                        —

                        Alexander WENDT, Ledamot i landstingsfullmäktige, Blekinge läns landsting.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1271 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/88

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1271
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Beate MERK.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                        —

                        Georg EISENREICH, Staatsminister (Freistaat Bayern).

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1269 z dnia 18 września 2018 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/86

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1269
         z dnia 18 września 2018 r.
         zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
         uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 lipca 2018 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije (EBC/2018/18) (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, są badane przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów wyznaczonych na zalecenie Rady Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

                     (2)

                     Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije wygasł po przeprowadzeniu badania za rok obrachunkowy 2017. Niezbędne jest zatem wyznaczenie zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrachunkowego 2018.

                     (3)

                     Na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów na lata obrachunkowe 2018–2020 Banka Slovenije wybrał Ernst & Young revizija, poslovno svetovanje, d.o.o.

                     (4)

                     Rada Prezesów EBC zaleciła, aby Ernst & Young revizija, poslovno svetovanje, d.o.o. został wyznaczony na zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije na lata obrachunkowe 2018–2020.

                     (5)

                     Zgodnie z zaleceniem Rady Prezesów EBC należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Art. 1 ust. 13 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

                  „13.   Ernst & Young revizija, poslovno svetovanje, d.o.o. zostaje niniejszym zatwierdzony jako zewnętrzny biegły rewident Banka Slovenije na lata obrachunkowe 2018–2020.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Europejskiego Banku Centralnego.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. C 260 z 24.7.2018, s. 1.

            (2)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1272 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Włoską

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/89

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1272
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Włoską
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Włoch,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. Na podstawie różnych mandatów Mauro D'ATTIS był ponownie mianowany członkiem w dniach: 21 kwietnia 2016 r. – decyzją Rady (UE) 2016/643 (4), 17 października 2016 r. – decyzją Rady (UE) 2016/1860 (5) oraz 14 września 2017 r. – decyzją Rady (UE) 2017/1753 (6).

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Maura D'ATTISA,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                        —

                        Salvatore Domenico Antonio POGLIESE, Sindaco del Comune di Catania.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

            (4)  Decyzja Rady (UE) 2016/643 z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Włoską (Dz.U. L 108 z 23.4.2016, s. 35).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2016/1860 z dnia 17 października 2016 r. w sprawie mianowania dwóch członków i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Włoską (Dz.U. L 284 z 20.10.2016, s. 31).

            (6)  Decyzja Rady (UE) 2017/1753 z dnia 14 września 2017 r. w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Włoską (Dz.U. L 246 z 26.9.2017, s. 5).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1270 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Litewską

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/87

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1270
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Litewską
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Litwy,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Andriusa KUPČINSKASA,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                        —

                        Vytenis TOMKUS, Member of Kaišiadorys District Municipal Council.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2018/1273 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Rzeczpospolitą Polską

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/90

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2018/1273
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Rzeczpospolitą Polską
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         uwzględniając propozycję rządu Polski,
         uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 18 września 2015 r. i 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE, Euratom) 2015/1600 (1) i (UE, Euratom) 2015/1790 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku ze śmiercią Franciszka BOBROWSKIEGO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2020 r., zostaje niniejszym mianowany Dariusz Mirosław POTYRAŁA, President of the Trade Unions of Miners/All-Poland Alliance of Trade Unions.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1600 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 53).

            (2)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1790 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 23).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1257 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1257
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W ramach wspólnej polityki rybołówstwa Unia posiada wyłączne kompetencje do przyjmowania środków ochrony żywych zasobów morza oraz zawierania w tym zakresie umów z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.

                     (2)

                     Na podstawie decyzji Rady 98/392/WE (1) i 98/414/WE (2) Unia jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. (zwanej dalej „konwencją”) oraz porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi (zwanego dalej „porozumieniem w sprawie zasobów rybnych”). Zarówno konwencja, jak i porozumienie w sprawie zasobów rybnych wymagają, aby państwa współpracowały ze sobą w zakresie ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi. Zawarcie umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego (zwanej dalej „umową”) jest spełnieniem tego obowiązku.

                     (3)

                     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 (3) stanowi, że Unia utrzymuje zewnętrzne stosunki w zakresie rybołówstwa zgodnie ze swoimi międzynarodowymi zobowiązaniami i celami politycznymi oraz celami i zasadami określonymi w art. 2 i 3 tego rozporządzenia, aby zapewnić zrównoważoną eksploatację i ochronę żywych zasobów morza i środowiska morskiego oraz zarządzanie nimi. Umowa jest zgodna z tymi celami.

                     (4)

                     W dniu 31 marca 2016 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia w imieniu Unii negocjacji dotyczących umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego. Negocjacje w tej sprawie zakończono pomyślnie w dniu 30 listopada 2017 r.

                     (5)

                     Przystąpienie do umowy będzie sprzyjać uspójnieniu unijnego podejścia do ochrony oceanów i wzmocni zaangażowanie Unii w długoterminową ochronę i zrównoważone wykorzystanie żywych zasobów morza na całym świecie.

                     (6)

                     Należy zatem podpisać, w imieniu Unii, umowę, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważania się do podpisania, w imieniu Unii, umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego (zwanej dalej „umową”), z zastrzeżeniem jej zawarcia (4).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do podpisania umowy w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 98/392/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI (Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 1).

            (2)  Decyzja Rady 98/414/WE z dnia 8 czerwca 1998 r. w sprawie ratyfikowania przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14).

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

            (4)  Tekst umowy zostanie opublikowany razem z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2018/1274 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Królestwo Danii

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/91

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2018/1274
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Królestwo Danii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         uwzględniając propozycję rządu Danii,
         uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 18 września 2015 r. i 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE, Euratom) 2015/1600 (1) i (UE, Euratom) 2015/1790 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upływem kadencji Dorthe ANDERSEN,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2020 r., zostaje niniejszym mianowany Nils TRAMPE, Director Social Affairs in the Confederation of Danish Employers (DA).

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1600 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 53).

            (2)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1790 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 23).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1275 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania członków komisji selekcyjnej, o której mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939

text:
                  21.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 238/92

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1275
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania członków komisji selekcyjnej, o której mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (1), w szczególności jego art. 14 ust. 3,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939 tworzy się komisję selekcyjną, która sporządza listę zakwalifikowanych kandydatów na stanowisko Europejskiego Prokuratora Generalnego oraz przedstawia opinię wraz z uzasadnieniem na temat kwalifikacji kandydatów na prokuratorów europejskich.

                     (2)

                     Rozporządzenie (UE) 2017/1939 stanowi, że Parlament Europejski i Rada powołują, za obopólną zgodą, Europejskiego Prokuratora Generalnego na podstawie listy zakwalifikowanych kandydatów sporządzonej przez komisję selekcyjną.

                     (3)

                     Rozporządzenie (UE) 2017/1939 stanowi również, że Rada powołuje każdego prokuratora europejskiego spośród trzech kandydatów wskazanych przez każde państwo członkowskie, po otrzymaniu opinii z uzasadnieniem od komisji selekcyjnej.

                     (4)

                     Komisja selekcyjna ocenia kandydatury na stanowisko Europejskiego Prokuratora Generalnego oraz stanowiska prokuratorów europejskich pod kątem wymogów określonych odpowiednio w art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1939, w tym czy kandydaci odznaczają się niekwestionowaną niezależnością.

                     (5)

                     Komisja selekcyjna składa się z 12 osób wybieranych spośród byłych członków Trybunału Sprawiedliwości i Trybunału Obrachunkowego, byłych przedstawicieli krajowych Eurojustu, członków krajowych sądów najwyższych, osób sprawujących wysokie stanowiska prokuratorskie i prawników o uznanych kompetencjach.

                     (6)

                     Jednego członka komisji selekcyjnej proponuje Parlament Europejski. W dniu 31 maja 2018 r. kandydatem wskazanym przez Parlament Europejski na członka komisji selekcyjnej został Antonio MURA.

                     (7)

                     Wybierając członków komisji selekcyjnej, Komisja uwzględniła potrzebę równowagi pod względem rozmieszczenia geograficznego, równowagi płci oraz właściwej reprezentacji systemów prawnych państw członkowskich uczestniczących w projekcie Prokuratury Europejskiej.

                     (8)

                     Wśród 11 osób, sześciu mężczyzn i pięciu kobiet, zaproponowanych przez Komisję znajduje się jeden były członek Trybunału Sprawiedliwości, jeden były członek Trybunału Obrachunkowego, jeden były przedstawiciel krajowy Eurojustu, pięć osób sprawujących wysokie stanowiska prokuratorskie, dwóch członków krajowych sądów najwyższych i jeden prawnik o uznanych kompetencjach.

                     (9)

                     Art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939 stanowi, że Rada przyjmuje decyzję w sprawie mianowania członków komisji selekcyjnej na podstawie wniosku Komisji.

                     (10)

                     Należy zatem mianować członków komisji selekcyjnej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na członków komisji selekcyjnej, o której mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939, mianuje się, na okres czterech lat od dnia 9 października 2018 r., następujące osoby:

                        Peter FRANK

                        Ulrike HABERL-SCHWARZ

                        Theodoros IOANNIDES

                        Saale LAOS

                        Jean-Claude MARIN

                        Ján MAZÁK

                        María de los Ángeles GARRIDO LORENZO

                        Marin MRČELA

                        Antonio MURA

                        Vítor Manuel DA SILVA CALDEIRA

                        Martine SOLOVIEFF

                        Raija TOIVIAINEN.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1.