title: 2012/163/UE: Decyzja Komisji z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Indii

text:
               23.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 84/36

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 22 marca 2012 r.
   w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Indii
   (2012/163/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

   1.1.   Wszczęcie postępowania

               (1)

               W dniu 13 maja 2011 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Unii niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii („produkt objęty postępowaniem”).

               (2)

               W tym samym dniu Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3) wszczęcie postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu do Unii niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii i wszczęła odrębne dochodzenie.

               (3)

               Postępowanie wszczęto w wyniku skargi złożonej w dniu 31 marca 2011 r. przez Europejski Instytut Przemysłowych Elementów Złącznych EiFi („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % ogólnej produkcji unijnej niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej oraz ich części. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu i wynikającą z niego istotną szkodę, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia dochodzenia.

         1.2.   Strony zainteresowane postępowaniem

               (4)

               Komisja oficjalnie zawiadomiła skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących, znanych importerów, zainteresowanych użytkowników, a także władze Indii, o wszczęciu postępowania. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

               (5)

               Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

         1.2.1.   Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w Indiach

               (6)

               Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w Indiach w zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano kontrole wyrywkowe w celu stwierdzenia dumpingu, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

               (7)

               Aby Komisja mogła ustalić, czy potrzebna jest kontrola wyrywkowa, i w razie potrzeby dokonać doboru próby, producentów eksportujących w Indiach wezwano do zgłoszenia się w ciągu 15 dni od daty wszczęcia dochodzenia oraz do podania podstawowych informacji dotyczących wielkości sprzedaży eksportowej i krajowej, dokładnego opisania ich działalności w zakresie wytwarzania produktu objętego postępowaniem oraz podania nazw i zakresu działalności wszystkich przedsiębiorstw z nimi powiązanych uczestniczących w produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem w okresie od 1 kwietnia 2010 r. do 31 marca 2011 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”).

               (8)

               W sumie pięciu producentów eksportujących, w tym grupa przedsiębiorstw powiązanych w Indiach, przedstawiło, w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu, wymagane informacje i zgodziło się na włączenie ich do próby. Te współpracujące przedsiębiorstwa zgłosiły wywóz do Unii produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem. Na podstawie porównania danych Eurostatu dotyczących przywozu z wielkością zgłoszonego przez wspomniane pięć współpracujących przedsiębiorstw wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem stwierdzono, że współpraca indyjskich producentów eksportujących była bliska 100 %. Doboru próby dokonano zatem na podstawie informacji przedłożonych przez wspomnianych pięciu producentów eksportujących.

               (9)

               Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, doboru próby dokonano na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem jaką można było rozsądnie zbadać w dostępnym okresie. Na podstawie informacji otrzymanych od producentów eksportujących Komisja dobrała próbę złożoną z trzech producentów eksportujących o największej wielkości wywozu do Unii. W oparciu o informacje zebrane podczas doboru próby stwierdzono, że udział wybranych przedsiębiorstw lub grup stanowił w OD 99 % całkowitej wielkości wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem, zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących. Dlatego uznano, że taki dobór próby pozwoli ograniczyć dochodzenie do rozsądnej liczby producentów eksportujących, którzy mogą być zbadani w dostępnym czasie przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu reprezentacji.

         1.2.2.   Dobór próby współpracujących producentów eksportujących w Indiach

               (10)

               Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami i władzami Indii w sprawie doboru próby. Dwóch producentów eksportujących nieobjętych próbą nalegało, by i ich włączono do próby. Jednakże biorąc pod uwagę reprezentatywność proponowanej próby, o czym mowa powyżej w motywie 8, stwierdzono, że nie było konieczności zmiany lub rozszerzenia próby.

         1.2.3.   Indywidualne badanie przedsiębiorstw niewłączonych do próby

               (11)

               Dwaj współpracujący producenci eksportujący, którzy nie zostali włączeni do próby, wnioskowali o indywidualne badanie i odpowiedzieli na pytania zawarte w kwestionariuszu antydumpingowym w terminie.

               (12)

               W związku z tym, iż obecne postępowanie antydumpingowe powinno zostać zakończone z powodów wymienionych poniżej, wniosków o indywidualne badanie nie brano już pod uwagę.

         1.2.4.   Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

               (13)

               Ze względu na dużą liczbę producentów unijnych w zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano możliwość zastosowania kontroli wyrywkowej w celu ustalenia szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

               (14)

               W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja poinformowała, że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Próba ta składała się z pięciu przedsiębiorstw dobranych spośród 15 producentów unijnych, którzy byli znani przed wszczęciem dochodzenia, na podstawie wielkości sprzedaży, rozmiaru przedsiębiorstwa i jego lokalizacji geograficznej w Unii. Stanowili oni 37 % oszacowanej całkowitej produkcji unijnej w OD. Zainteresowane strony wezwano do zapoznania się z dokumentacją oraz do przedłożenia uwag na temat stosowności dokonanego doboru w terminie 15 dni od daty publikacji zawiadomienia o wszczęciu. Żadna z zainteresowanych stron nie wyraziła sprzeciwu wobec proponowanej próby składającej się z pięciu przedsiębiorstw.

               (15)

               Jeden z pięciu objętych próbą producentów unijnych wycofał się następnie ze współpracy. Pozostałe cztery przedsiębiorstwa włączone do próby reprezentowały 31 % oszacowanej całkowitej produkcji unijnej w OD. Dlatego też próbę uznano za reprezentatywną dla przemysłu unijnego.

         1.2.5.   Kontrola wyrywkowa importerów niepowiązanych

               (16)

               Ze względu na potencjalnie dużą liczbę importerów uczestniczących w postępowaniu, w zawiadomieniu o wszczęciu uwzględniono możliwość zastosowania kontroli wyrywkowej odnośnie do importerów zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. W terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu dwóch importerów przedstawiło wymagane informacje i zgodziło się na włączenie ich do próby. Ze względu na małą liczbę importerów, którzy się zgłosili, podjęto decyzję o niestosowaniu kontroli wyrywkowej.

         1.3.   Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i weryfikacja

               (17)

               Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych stron, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Kwestionariusze przesłano więc do objętych próbą producentów eksportujących w Indiach, producentów unijnych objętych próbą, współpracujących importerów w Unii oraz do wszystkich użytkowników zainteresowanych dochodzeniem.

               (18)

               Odpowiedzi otrzymano od objętych próbą producentów eksportujących i czterech objętych próbą producentów unijnych. Żaden z importerów ani użytkowników nie odpowiedział na pytania zawarte w kwestionariuszu.

               (19)

               Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje przedłożone przez zainteresowane strony i uznane za niezbędne do stwierdzenia dumpingu, ustalenia wynikającej z niego szkody oraz oceny interesu Unii.

               (20)

               Jedna ze stron twierdziła, że jeden z producentów eksportujących złożył zbyt wiele wniosków o poufne traktowanie i nie przedstawił wystarczająco spójnej publicznej wersji odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. W związku z tym informacje przekazane przez to przedsiębiorstwo nie powinny być brane pod uwagę i powinno ono być traktowane jako podmiot niewspółpracujący w ramach dochodzenia.

               (21)

               Po ponownym zbadaniu nieopatrzonych klauzulą poufności odpowiedzi tego producenta eksportującego, które składały się z odpowiedzi wstępnej i pełnej wersji opartej na piśmie w sprawie uzupełnienia braków, uznano, że odpowiedzi te były wystarczająco pełne, by zakwalifikować je jako spójną publiczną odpowiedź. Dlatego twierdzenie to odrzucono.

               (22)

               Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących stron:

                           Producenci w Unii:

                                       —

                                       Inox Viti di Cattinori Bruno & C.s.n.c., Grumello del Monte, Włochy;

                                       —

                                       Bontempi Vibo S.p.A., Rodengo Saiano, Włochy;

                                       —

                                       Ugivis S.A., Belley, Francja.

                           Producenci eksportujący w Indiach:

                                       —

                                       Viraj Profiles Limited, Boisar, Dist. Thane, Maharashtra;

                                       —

                                       Agarwal Fastners Pvt. Ltd., Vasai (East), Dist. Thane, Maharashtra;

                                       —

                                       Raajratna Ventures Ltd., Ahmedabad, Gujarat.

         1.4.   Okres objęty dochodzeniem

               (23)

               Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 marca 2011 r. Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od stycznia 2008 r. do końca OD („okres badany”).

         2.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

   2.1.   Produkt objęty postępowaniem

               (24)

               Produktem objętym postępowaniem są elementy złączne ze stali nierdzewnej oraz ich części, obecnie objęte kodami CN 7318 12 10, 7318 14 10, 7318 15 30, 7318 15 51, 7318 15 61 i 7318 15 70.

         2.2.   Produkt podobny

               (25)

               Stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem, produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Indiach, a także produkt produkowany i sprzedawany na rynku Unii przez producentów unijnych mają te same podstawowe cechy fizyczne, chemiczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania. Dlatego uznano, że są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         3.   DUMPING

   3.1.   Wartość normalna

               (26)

               Dla celów określenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja ustaliła najpierw, czy wielkość krajowej sprzedaży niezależnym klientom produktu podobnego przez dobranych do próby producentów eksportujących w Indiach była reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości ich sprzedaży eksportowej do Unii w OD.

               (27)

               W przypadku jednego producenta eksportującego objętego próbą stwierdzono, że nie odnotował on reprezentatywnej sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym. Wartość normalną dla tego producenta eksportującego musiano skonstruować na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

         3.1.1.   Objęci próbą współpracujący producenci eksportujący odnotowujący ogólnie reprezentatywną wielkość sprzedaży krajowej

               (28)

               W odniesieniu do objętych próbą producentów eksportujących odnotowujących ogólnie reprezentatywną sprzedaż krajową Komisja ustaliła następnie, które rodzaje produktu sprzedawane na rynku krajowym przez producentów eksportujących były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Unii.

               (29)

               Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość sprzedaży tego rodzaju produktu niezależnym nabywcom na rynku krajowym odpowiadała w OD co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu na wywóz do Unii.

               (30)

               Komisja zbadała następnie, czy sprzedaż krajowa przedsiębiorstw objętych postępowaniem można było uznać za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Dokonano tego poprzez ustalenie dla każdego typu produktu proporcji sprzedaży z zyskiem niezależnym odbiorcom na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem.

               (31)

               W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego typu produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, przekraczała 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego typu, a średnia ważona cen tego typu była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej. Cenę tę obliczono jako średnią ważoną cen sprzedaży krajowej ogółem tego typu produktu, dokonanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.

               (32)

               W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu produktu stanowiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu lub gdy średnia ważona ceny danego typu produktu była niższa od kosztów produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla danego typu produktu.

               (33)

               Dla rodzajów produktu niesprzedawanych w ilościach reprezentatywnych na rynku krajowym wartość normalna musiała zostać skonstruowana na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W tym celu do własnego średniego kosztu produkcji danego rodzaju produktu ponoszonego przez eksportera w OD dodano koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz uzasadnioną marżę zysku. Zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, wartość procentową kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz wartość procentową marży zysku oparto na średniej ważonej kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz marży zysku ze sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym odnośnie do każdego rodzaju produktu danego producenta eksportującego.

         3.1.2.   Objęty próbą współpracujący producent eksportujący nieodnotowujący ogólnie reprezentatywnej wielkości sprzedaży krajowej

               (34)

               W przypadku współpracującego producenta eksportującego nieodnotowującego ogólnie reprezentatywnej wielkości sprzedaży krajowej wartość normalną skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przez dodanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz rozsądnej marży zysku w OD do ponoszonych przez to przedsiębiorstwo kosztów produkcji każdego rodzaju produktu podobnego. Zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, wartość procentową kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i marży zysku oparto na średniej ważonej kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz marży zysku ze sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym odnośnie do każdego rodzaju produktu producenta eksportującego.

         3.2.   Cena eksportowa

               (35)

               Ceny sprzedaży eksportowej ustalono na podstawie cen rzeczywiście zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

         3.3.   Porównanie

               (36)

               Wartość normalną i cenę eksportową porównano na podstawie ceny ex-works.

               (37)

               Aby zapewnić rzetelne porównanie wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

               (38)

               Na tej podstawie, tam gdzie miało to zastosowanie i było uzasadnione, uwzględniono koszty transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, koszty przeładunku, załadunku, koszty dodatkowe, koszty pakowania, koszty kredytu, upusty niezaznaczone na fakturze i prowizje.

         3.4.   Marginesy dumpingu

   3.4.1.   Dla objętych próbą współpracujących producentów eksportujących

               (39)

               W przypadku przedsiębiorstw objętych próbą, średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem wywożonego do Unii porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

               (40)

               Na podstawie powyższej metodyki marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem są następujące:

                           Przedsiębiorstwo

                           Margines dumpingu

                           Viraj Profiles Ltd.

                           0 %

                           Agarwal Fasteners Pvt. Ltd.

                           37,6 %

                           Raajratna Ventures Ltd.

                           12,0 %

               (41)

               Należy jednak zauważyć, że indyjski producent eksportujący, w przypadku którego nie stwierdzono dumpingu, reprezentował 87 % indyjskiego wywozu do Unii.

               (42)

               W oparciu o analizę sporządzonego przez Komisję dokumentu ujawniającego istotne fakty i ustalenia skarżący dokonał obliczeń, z których wynikało, że między wartością normalną ustaloną dla producentów eksportujących objętych próbą, w przypadku których stwierdzono stosowanie dumpingu, a wartością normalną ustaloną dla przedsiębiorstwa, w przypadku którego nie stwierdzono stosowania dumpingu, istniała różnica wynosząca 25 %. Skarżący twierdził, że taka różnica nie może istnieć na rynku konkurencyjnym i nie jest realistyczna w odniesieniu do przemysłu wytwarzającego elementy złączne ze stali nierdzewnej. Ponadto skarżący twierdził, że producent eksportujący, w stosunku do którego nie stwierdzono stosowania dumpingu, kupował złom stali nierdzewnej od przedsiębiorstw powiązanych w Unii i że w konsekwencji tego ceny zakupu tego surowca nie były wiarygodne w celu określenia kosztów produkcji.

               (43)

               Wartość normalną dla współpracującego eksportera, w przypadku którego nie stwierdzono stosowania dumpingu, oparto na jego koszcie produkcji w podziale na rodzaj produktu, który to koszt jest niższy niż w przypadku innych objętych próbą producentów eksportujących. Wynika to głównie z faktu, że pierwsze z wymienionych przedsiębiorstw samo produkuje stal nierdzewną ze złomu stali nierdzewnej, i że w związku z tym jest w pełni zintegrowane i odnosi korzyści skali, podczas gdy pozostałe wymienione przedsiębiorstwa kupują walcówki ze stali nierdzewnej, które są głównym surowcem do produkcji elementów złącznych ze stali nierdzewnej, na wolnym rynku, w tym od współpracującego eksportera, w przypadku którego nie stwierdzono stosowania dumpingu.

               (44)

               Wartość normalną dla współpracujących producentów eksportujących, w przypadku których stwierdzono stosowanie dumpingu, ustalono przede wszystkim na podstawie cen sprzedaży krajowej w podziale na rodzaj produktu. Konkurencja na rynku krajowym w Indiach jest bardzo niewielka i współpracujący eksporter, w przypadku którego nie stwierdzono stosowania dumpingu, sprzedał w OD na rynku krajowym jedynie niereprezentatywne ilości.

               (45)

               W odniesieniu do zakupu złomu stali nierdzewnej przez producenta eksportującego, w przypadku którego nie stwierdzono stosowania dumpingu, dochodzenie wykazało, że przedsiębiorstwo to pozyskiwało złom zarówno od powiązanych jak i niepowiązanych dostawców, przy czym złom pochodzący od tych ostatnich stanowił ponad 70 % pozyskanych ilości. Poziomy cen dla obu rodzajów zakupu były porównywalne, również jeśli uwzględnić klasę złomu.

               (46)

               Co za tym idzie, potwierdzono określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących objętych próbą, a twierdzenia przedstawione przez skarżącego odrzucono.

         3.4.2.   Dla pozostałych współpracujących producentów eksportujących

               (47)

               Średni ważony margines dumpingu współpracujących producentów eksportujących niewłączonych do próby obliczono, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, na podstawie marginesów ustalonych dla objętych próbą producentów eksportujących, u których stwierdzono stosowanie dumpingu. Na tej podstawie margines dumpingu obliczony dla współpracujących przedsiębiorstw niewłączonych do próby ustalono na poziomie 24,6 % ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem.

               (48)

               Po ujawnieniu przez Komisję zamiaru zakończenia postępowania jeden współpracujący indyjski producent eksportujący nalegał na przyjęcie przedłożonego przezeń wniosku o indywidualne badanie, twierdząc, że margines dumpingu ujawniony w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących niewłączonych do próby nie odzwierciedlał jego sytuacji.

               (49)

               Komisja nie zbadała wniosku o indywidualne badanie, ponieważ w przypadku zakończenia postępowania konieczność ustalenia marginesu przestaje mieć znaczenie

         3.4.3.   Dla niewspółpracujących producentów eksportujących

               (50)

               W odniesieniu do wszystkich innych eksporterów w Indiach Komisja ustaliła najpierw poziom współpracy. Dokonano porównania całkowitej wielkości wywozu wskazanej w odpowiedziach na kontrolę wyrywkową otrzymanych od wszystkich współpracujących producentów eksportujących z łączną wielkością przywozu z Indii obliczoną na podstawie statystyk Eurostatu. Odsetek współpracy wynosił 97 %. Na tej podstawie poziom współpracy uznano za wysoki. Uznano za właściwe ustalenie marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie odpowiadającym średniemu marginesowi dumpingu ustalonemu dla objętych próbą współpracujących producentów eksportujących. Z dostępnych informacji istotnie wynika, że średnie ceny eksportowe niewspółpracujących eksporterów indyjskich w OD były zgodne z cenami ustalonymi dla współpracujących producentów eksportujących. Ponadto dostępne informacje nie wskazują na odmienne wartości normalne dla niewspółpracujących producentów eksportujących.

               (51)

               Na tej podstawie ogólnokrajowy margines dumpingu ustalono na poziomie 24,6 % ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem.

         4.   PRZEMYSŁ UNIJNY

   4.1.   Produkcja unijna

               (52)

               W celu ustalenia całkowitej produkcji unijnej wykorzystano wszystkie dostępne informacje dotyczące producentów unijnych, w tym informacje zawarte w skardze, dane zebrane od producentów unijnych przed rozpoczęciem dochodzenia i po jego rozpoczęciu oraz zweryfikowane odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych włączonych do próby.

               (53)

               Na tej podstawie wielkość całkowitej produkcji unijnej w OD oszacowano na około 52 000 ton, co obejmuje produkcję wszystkich producentów unijnych, którzy zgłosili się w związku z postępowaniem, oraz szacunkową wielkość produkcji producentów, którzy się nie zgłosili.

               (54)

               Jak wskazano w powyższym motywie 13, wobec producentów unijnych zastosowano w dochodzeniu kontrolę wyrywkową. Z 15 producentów unijnych, którzy dostarczyli dane przed wszczęciem postępowania, dokonano doboru próby składającej się z pięciu przedsiębiorstw. Następnie, jak wyjaśniono powyżej w motywie 15, jedno przedsiębiorstwo postanowiło wycofać się ze współpracy w ramach dochodzenia. Pozostałe współpracujące przedsiębiorstwa włączone do próby, reprezentujące około 32 % oszacowanej całkowitej produkcji unijnej w OD, uznano za reprezentatywne dla przemysłu unijnego.

         4.2.   Przemysł unijny

               (55)

               Uznaje się, że wszyscy znani producenci unijni, o których mowa w motywie 52 powyżej, stanowią przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i będą oni dalej zwani „przemysłem unijnym”.

         5.   SZKODA

   5.1.   Uwagi wstępne

               (56)

               Do oceny istotnych czynników szkody wykorzystano odpowiednie statystyki Eurostatu dotyczące przywozu, wraz z danymi zawartymi w skardze i danymi zgromadzonymi od unijnych producentów przed wszczęciem dochodzenia i po jego wszczęciu, w tym zweryfikowane odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych włączonych do próby.

               (57)

               Analizę szkody w odniesieniu do danych makroekonomicznych, takich jak moce produkcyjne i ich wykorzystanie, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie i produktywność, oparto na danych dotyczących całego przemysłu unijnego.

               (58)

               Analizę szkody w odniesieniu do danych mikroekonomicznych, takich jak ceny transakcyjne, rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji, zdolność do pozyskania kapitału, zapasy a także wynagrodzenia, oparto na danych producentów unijnych objętych próbą.

               (59)

               Czterej objęci próbą producenci unijni włączeni byli również do próby w ramach przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych dotyczącego elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin i Tajwanu, zakończonego w dniu 7 stycznia 2012 r. (4) W ramach wspomnianego przeglądu do próby włączono również jedno inne przedsiębiorstwo, które nie zostało objęte próbą w ramach obecnego dochodzenia. Biorąc pod uwagę fakt, że okres badany dla celów analizy szkody pokrywa się z przeglądem wygaśnięcia, dane za lata 2008 i 2009 są identyczne z wyjątkiem wspomnianego jednego przedsiębiorstwa. Ujawnienie danych liczbowych za 2008 r. i 2009 r. umożliwiłoby ustalenie danych liczbowych dotyczących przedsiębiorstwa niewłączonego do próby w niniejszym dochodzeniu. Dlatego też zindeksowano mikrowskaźniki, takie jak zapasy, wynagrodzenia, inwestycje, przepływ pieniężny, zwrot z inwestycji oraz rentowność.

         5.2.   Konsumpcja w Unii

               (60)

               Konsumpcję w Unii ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym podanej w skardze i poddanej kontroli krzyżowej w formie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu w ramach kontroli wyrywkowej oraz na podstawie zweryfikowanych danych otrzymanych od objętych próbą producentów. Pod uwagę wzięto ponadto również wielkość przywozu opartą na danych Eurostatu dotyczących okresu badanego.

               (61)

               Na tej podstawie ustalono, że konsumpcja w Unii przedstawiała się następująco:

                  Tabela 1

                           2008 r.

                           2009 r.

                           2010 r.

                           OD

                           Konsumpcja w Unii (w tonach)

                           120 598

                           101 143

                           122 345

                           131 457

                           Indeks (2008 = 100)

                           100

                           84

                           101

                           109

                              Źródło: Eurostat, dane zawarte w skardze i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

               (62)

               Łącza konsumpcja na rynku unijnym zwiększyła się w okresie badanym o 9 %. Między 2008 r. a 2009 r. odnotowano drastyczny spadek o 16 %, rzekomo w wyniku ogólnoświatowych ujemnych skutków kryzysu gospodarczego na rynku, po czym konsumpcja wzrosła ponownie o 21 % między 2009 r. a 2010 r. oraz o dalsze 7 % w okresie między 2010 r. a OD.

         5.3.   Przywóz z Indii

               (63)

               Przywóz z Indii kształtował się w okresie badanym w następujący sposób:

                  Tabela 2

                           2008 r.

                           2009 r.

                           2010 r.

                           OD

                           Wielkość przywozu z Indii (w tonach)

                           14 546

                           18 883

                           21 914

                           24 072

                           Indeks (2008 = 100)

                           100

                           130

                           151

                           165

                           Udział w rynku

                           12,1 %

                           18,7 %

                           17,9 %

                           18,3 %

                           Indeks (2008 = 100)

                           100

                           155

                           149

                           152

                              Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów eksportujących.

               (64)

               W badanym okresie odnotowano znaczny, wynoszący 65 % wzrost wielkości przywozu z Indii. Wzrost ten był największy w 2008 r. i 2009 r., kiedy to przywóz gwałtownie wzrósł o 30 %, podczas gdy konsumpcja zmniejszyła się o 16 %. W ujęciu rocznym indyjski przywóz nadal wzrastał w 2010 r. (+ 16 %) oraz w OD (+ 10 %).

         5.4.   Ceny przywozu i podcięcie cenowe

      Tabela 3

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Średnia cena importowa w EUR/tonę

               3 531

               2 774

               2 994

               3 216

               Indeks (2008 = 100)

               100

               79

               85

               91

                  Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.

               (65)

               Średnie ceny przywozu z Indii obniżyły się łącznie o 9 % w okresie badanym. Wyjaśnia to wzrost indyjskiego udziału w rynku z 12,1 % do 18,3 % w tym samym okresie. Największy wzrost nastąpił między 2008 r. a 2009 r., kiedy to indyjscy eksporterzy zyskali ponad 6 punktów procentowych udziału w rynku.

               (66)

               Aby ustalić podcięcie cenowe w OD, średnie ważone ceny sprzedaży w podziale na rodzaj produktu producentów unijnych objętych próbą, stosowane wobec niepowiązanych klientów na rynku unijnym, skorygowane do poziomu ex-works, porównano z odpowiednimi średnimi ważonymi cenami produktów przywożonych z Indii dla pierwszego niezależnego klienta na rynku unijnym, ustalonymi na podstawie ceny CIF z odpowiednimi korektami wynikającymi z istniejących ceł i kosztów poniesionych po przywozie.

               (67)

               Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio skorygowanych oraz pomniejszonych o rabaty i bonifikaty. Wynik porównania, wyrażony jako wartość procentowa obrotów producentów unijnych objętych próbą w OD, wykazał podcięcie cenowe w przedziale między 3 % a 13 %. W tym kontekście należy zauważyć, że indyjski producent eksportujący, który – jak stwierdzono – nie stosował dumpingu, miał najwyższy margines podcięcia cenowego.

         5.5.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

               (68)

               Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł unijny zawierało ocenę wszystkich czynników gospodarczych, które ustalono w odniesieniu do przemysłu unijnego w analizowanym okresie.

         5.5.1.   Moce produkcyjne, produkcja i wykorzystanie mocy produkcyjnych

      Tabela 4

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Wielkość produkcji (w tonach)

               69 514

               56 396

               62 213

               51 800

               Indeks (2008 = 100)

               100

               81

               89

               75

               Moce produkcyjne (w tonach)

               140 743

               127 200

               128 796

               111 455

               Indeks (2008 = 100)

               100

               90

               92

               79

               Wykorzystanie mocy produkcyjnych

               49 %

               44 %

               48 %

               46 %

               Indeks (2008 = 100)

               100

               90

               98

               94

                  Źródło: przemysł unijny ogółem.

               (69)

               Z powyższej tabeli wynika, że spadek produkcji w okresie badanym był znaczny i wyniósł 25 %. Podobnie jak popyt, produkcja spadła gwałtownie o 19 % w 2009 r., po czym wzrosła o około 10 % w 2010 r. W OD, mimo wzrostu konsumpcji w Unii o 7 %, produkcja unijna ponownie zmniejszyła się o około 17 % w porównaniu z rokiem poprzednim.

               (70)

               Moce produkcyjne przemysłu unijnego zmniejszyły się w okresie badanym o około 21 %. Wykorzystanie mocy produkcyjnych również zmalało w okresie badanym, pozostając nieprzerwanie poniżej 50 %.

         5.5.2.   Wielkość sprzedaży i udziały w rynku

      Tabela 5

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Wielkość sprzedaży (w tonach)

               56 042

               44 627

               45 976

               48 129

               Indeks (2008 = 100)

               100

               80

               82

               86

               Udział w rynku

               46,5 %

               44,1 %

               37,6 %

               36,6 %

               Indeks (2008 = 100)

               100

               95

               81

               79

                  Źródło: przemysł unijny ogółem.

               (71)

               W kontekście wzrostu konsumpcji (+9 %), wielkość sprzedaży produktu podobnego sprzedawanego pierwszemu niezależnemu odbiorcy w Unii obniżyła się w okresie badanym o 14 %. W wyniku tego udział w rynku spadł z 46,5 % w 2008 r. do 36,6 % w OD. Po gwałtownym spadku wielkości sprzedaży w 2009 r. (–20 %) nastąpił niewielki jej wzrost w 2010 r. i w OD.

         5.5.3.   Wzrost

               (72)

               Konsumpcja w Unii wzrosła o 9 % między 2008 r. a OD. W tym okresie zmniejszyły się jednak wielkość sprzedaży (o 14 %) i udział w rynku (o 21 %) przemysłu unijnego. Jednocześnie znacząco, tj. o 65 %, wzrósł przywóz z Indii.

         5.5.4.   Zatrudnienie

      Tabela 6

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Liczba zatrudnionych

               1 007

               863

               821

               761

               Indeks (2008 = 100)

               100

               86

               82

               76

               Wydajność (jednostka/pracownik)
               Indeks (2008 = 100)

               100

               95

               110

               99

                  Źródło: przemysł unijny ogółem.

               (73)

               W wyniku działań zmniejszających przemysł unijny obniżył w okresie badanym odpowiednio, tj. o 24 %, liczbę pracowników. Między 2008 r. a OD koszty pracy na pracownika zwiększyły się o 6 %.

               (74)

               Wydajność pracowników przemysłu unijnego, mierzona jako roczna produkcja na osobę zatrudnioną, zmalała nieznacznie w okresie badanym, tj. o 1 %. Osiągnęła ona najniższy poziom w 2009 r., po czym zaczęła rosnąć w okresie do OD.

         5.5.5.   Średnie ceny jednostkowe w Unii

      Tabela 7

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Cena jednostkowa w UE dla niepowiązanych klientów (EUR/tonę)

               4 336

               2 792

               3 914

               4 244

               Indeks (2008 = 100)

               100

               64

               90

               98

                  Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów objętych próbą

               (75)

               Średnie ceny sprzedaży uległy w okresie badanym obniżeniu o 2 %. W 2009 r. przemysł unijny został zmuszony do obniżenia swoich cen o 36 % w obliczu pogorszenia koniunktury gospodarczej i gwałtownego spadku indyjskich cen importowych (–21 %). W 2010 r. i OD ceny sprzedaży przemysłu unijnego ponownie wzrosły.

               (76)

               Dochodzenie wykazało, że spadek cen sprzedaży w 2009 r. odzwierciedlał spadek kosztów, które zmniejszyły się o 18 % w porównaniu z poziomem z 2008 r. Wspomniany spadek kosztów wynikał głównie ze spadku cen surowców, szczególnie cen niklu, który charakteryzuje się niestabilną dynamiką cen. W obliczu ekspansji taniego przywozu indyjskiego w 2009 r. przemysł unijny był jednak zmuszony obniżyć swoje ceny sprzedaży w większym wymiarze, niż wynosiło obniżenie kosztów.

         5.5.6.   Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

      Tabela 8

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Rentowność sprzedaży UE (% sprzedaży netto)
               Indeks (2008 = 100)

               – 100

               – 442

               –74

               –24

               Przepływy środków pieniężnych
               Indeks (2008 = 100)

               – 100

               –1 827

               –40

               – 171

               Inwestycje (EUR)
               Indeks (2008 = 100)

               100

               29

               59

               6

               Zwrot z inwestycji
               Indeks (2008 = 100)

               – 100

               – 284

               –59

               –28

                  Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą

               (77)

               Dochodzenie wykazało, że – choć spadek cen sprzedaży odzwierciedlał częściowo spadek kosztów – przywóz elementów złącznych ze stali nierdzewnej oraz ich części z Indii wywierał presję na ceny przemysłu unijnego. Rentowność przemysłu unijnego był ujemna od początku okresu, o którym mowa. W szczególności w 2009 r., w obliczu ekspansji taniego przywozu indyjskiego, przemysł unijny był zmuszony obniżyć swoje ceny sprzedaży w większym wymiarze, niż wyniosło obniżenie kosztów. Doprowadziło to do znacznego pogorszenia rentowności we wskazanym roku. W 2010 r. i w OD rentowność poprawiła się co prawda, ale wciąż pozostawała ujemna.

               (78)

               Przepływy pieniężne, czyli zdolność przemysłu do samofinansowania swej działalności, wykazywały podobną tendencję co rentowność. Osiągnęły one najniższy poziom w 2009 r., po czym wykazywały tendencję wzrostową i osiągnęły poziom dodatni w OD.

               (79)

               Po dokonanych w 2008 r. inwestycjach w produkcję elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części inwestycje zmniejszyły się o około 94 % w badanym okresie. Zwrot z inwestycji kształtował się, podobnie jak niekorzystne wyniki osiągane przez przemysł unijny, ujemnie, i to nieprzerwanie w okresie badanym.

               (80)

               Zmiany w zakresie rentowności i przepływów pieniężnych oraz niski poziom inwestycji wskazują na fakt, że objęci próbą producenci unijni mogli mieć trudności w gromadzeniu kapitału.

         5.5.7.   Zapasy

      Tabela 9

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Stan zapasów przemysłu unijnego na koniec okresu sprawozdawczego,

                  indeks (2008 r. = 100)

               100

               92

               100

               103

                  Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą

               (81)

               Poziom zapasów przemysłu unijnego włączonego do próby wzrósł o 3 % w okresie badanym. W 2009 r. poziom zapasów na koniec okresu sprawozdawczego zmniejszył się o 8 %; następnie wzrósł on o 8 % w 2010 r. i o 3 % w OD.

         5.5.8.   Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

               (82)

               Należy przypomnieć, że największy indyjski producent eksportujący, którego wywóz stanowił 87 % indyjskiego wywozu do Unii w OD, nie stosował, jak stwierdzono, dumpingu. A zatem przywóz po cenach dumpingowych stanowił 13 % całkowitej ilości elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części wywożonych z Indii do Unii. Biorąc pod uwagę skalę, udział w rynku i ceny przywożonych towarów dumpingowych z Indii, wpływ rzeczywistych marginesów dumpingu na przemysł unijny można uznać za nieistotny.

         5.6.   Wnioski dotyczące szkody

               (83)

               W toku dochodzenia wykazano, że w okresie badanym pogorszyła się większość wskaźników szkody, takich jak produkcja (–25 %), wykorzystanie mocy produkcyjnych (–6 %), wielkość sprzedaży (–14 %), udział w rynku (–21 %) i zatrudnienie (–24 %). W sytuacji rosnącej konsumpcji obniżeniu uległy zarówno wielkość sprzedaży, jak i udział w rynku. Wielkość sprzedaży wzrosła nieznacznie w 2010 r. i OD w porównaniu z 2009 r.; przemysł unijny nie był jednak w stanie odzyskać utraconego udziału w rynku w obliczu wzrostu przywozu z Indii, który regularnie rósł w badanym okresie, po cenach nieprzerwanie podcinających ceny przemysłu unijnego.

               (84)

               Ponadto znacznie pogorszyły się wskaźniki szkody związane z wynikami finansowymi przemysłu unijnego, takie jak przepływy pieniężne i rentowność. Oznacza to, że zdolność przemysłu unijnego do pozyskania kapitału uległa zachwianiu.

               (85)

               W związku z powyższym uznano, że przemysłowi unijnemu została wyrządzona znacząca szkoda, w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

         6.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

   6.1.   Wprowadzenie

               (86)

               Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy przywóz produktów po cenach dumpingowych pochodzących z Indii wyrządził szkodę przemysłowi unijnemu w takim stopniu, że można ją sklasyfikować jako istotną. Oprócz przywozu towarów po cenach dumpingowych zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu unijnego, aby sprawdzić, czy nie przypisano temu przywozowi ewentualnej szkody spowodowanej innymi czynnikami.

               (87)

               Należy przypomnieć, że największy indyjski producent eksportujący, o którym mowa w motywach 40 i 41, a którego wywóz stanowił 87 % indyjskiego wywozu do Unii w OD, nie stosował, jak stwierdzono, dumpingu. Zatem jedynie 13 % indyjskiego wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem w OD stanowiło wywóz po cenach dumpingowych. Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych wynosił w OD 2 %.

         6.2.   Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych

               (88)

               Dochodzenie wykazało, że konsumpcja w Unii zwiększyła się o 9 % w okresie badanym, podczas gdy wielkość sprzedaży przemysłu unijnego spadła o 14 %, a udział w rynku obniżył się o 21 %.

               (89)

               W odniesieniu do cen stwierdzono, że średnie ceny importowe przywożonych towarów dumpingowych podcinały średnie ceny sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym. Były one jednak o około 12 % wyższe niż ceny przedsiębiorstwa indyjskiego, w którego przypadku nie stwierdzono stosowania dumpingu.

               (90)

               Na podstawie powyższych ustaleń uznaje się, że rola, jaką odegrał w odniesieniu do pogorszenia się sytuacji przemysłu unijnego przywóz po cenach dumpingowych z Indii, którego wielkość była bardzo ograniczona i którego ceny były wyższe od cen przywożonych towarów niedumpingowych, była bardzo ograniczona lub żadna.

         6.3.   Wpływ innych czynników

   6.3.1.   Przywóz po cenach niedumpingowych z Indii

               (91)

               Całkowita wielkość przywozu z Indii wzrosła w okresie badanym znacznie, tj. o 65 %, prowadząc do zwiększenia udziału w rynku z 12,1 % do 18,3 %. Jednak, jak wyjaśniono powyżej, przywóz po cenach niedumpingowych stanowił 87 % całkowitej wielkości wywozu z Indii w OD, co odpowiadało udziałowi w rynku wynoszącemu 15 % w OD, w przeciwieństwie do 2 % udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych z Indii w tym samym okresie.

               (92)

               Ceny przywozu z Indii spadły łącznie o 9 % w okresie badanym, pozostając nieprzerwanie na poziomie niższym od poziomu cen przywozu z innych państw i cen sprzedaży przemysłu unijnego. Należy jednak zauważyć, że – jak wyjaśniono w motywie 89 – średnie ceny przywożonych towarów niedumpingowych podcinały ceny przemysłu unijnego, jak stwierdzono, w większym stopniu niż ceny przywożonych towarów dumpingowych.

         6.3.2.   Przywóz z innych państw trzecich

      Tabela 10

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Wielkość przywozu z innych państw trzecich – w tonach

               50 010

               37 633

               54 454

               59 255

               Indeks (2008 = 100)

               100

               75

               109

               118

               Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich

               41,5 %

               37,2 %

               44,5 %

               45,1 %

               Indeks (2008 = 100)

               100

               90

               107

               109

               Średnie ceny importowe z innych państw trzecich w EUR/tonę

               5 380

               5 236

               5 094

               5 234

               Indeks (2008 = 100)

               100

               97

               95

               97

               Wielkość przywozu z Malezji (w tonach)

               13 712

               9 810

               9 611

               9 966

               Udział w rynku przywozu z Malezji

               11,4 %

               9,7 %

               7,9 %

               7,6 %

               Średnia cena przywozu z Malezji – EUR/tonę

               4 203

               2 963

               3 324

               3 633

               Wielkość przywozu z Filipin (w tonach)

               7 046

               5 406

               15 576

               18 149

               Udział w rynku przywozu z Filipin

               5,8 %

               5,3 %

               12,7 %

               13,8 %

               Średnia cena przywozu z Filipin w EUR/tonę

               4 645

               3 474

               3 714

               3 912

               Wielkość przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej (w tonach)

               2 332

               2 452

               3 217

               3 288

               Udział w rynku przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej

               1,9 %

               2,4 %

               2,6 %

               2,5 %

               Średnia cena przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej w EUR/tonę

               4 004

               4 561

               5 272

               5 648

               Wielkość przywozu z Tajwanu (w tonach)

               4 304

               3 703

               6 451

               6 640

               Udział w rynku przywozu z Tajwanu

               3,6 %

               3,7 %

               5,3 %

               5,1 %

               Średnia cena przywozu z Tajwanu w EUR/tonę

               5 092

               4 719

               4 755

               4 943

                  Źródło: Eurostat

               (93)

               Dane Eurostatu wskazują, że wielkość przywozu do Unii elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z innych państw trzecich wzrosła w okresie badanym o 18 %. Jednocześnie średnie ceny importowe spadły o około 3 % w okresie badanym, a udział w rynku tego przywozu wzrósł o około 9 %.

               (94)

               Środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu obowiązują od dnia 19 listopada 2005 r. Pomimo tych środków przywóz z tych dwóch państw wzrósł znacznie w okresie badanym, chociaż udziały w rynku były nadal raczej niewielkie, tj. odpowiednio 2,5 % i 5,1 % w OD. Innymi głównymi źródłami przywozu są Filipiny i Malezja. W okresie badanym znacznie wzrósł w szczególności przywóz z Filipin, co zwiększyło udział tego przywozu w rynku z 5,8 % w 2008 r. do 13,8 % w OD.

               (95)

               W odniesieniu do Malezji odnotowano tendencję spadkową w okresie badanym, choć udział tego przywozu w rynku wynosił nadal 7,6 % w OD. Wielkość przywozu z Filipin wzrosła znacznie w okresie badanym. Jak wynika jednak z dochodzenia, średnia cena przywozu z Filipin była znacznie wyższa, o około 20 %, od średniej ceny elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Indii.

               (96)

               W odniesieniu do cen importowych należy zauważyć, że całkowite średnie ceny importowe przy przywozie z innych państw trzecich utrzymywały się na stosunkowo stałym poziomie w okresie badanym i pozostawały nieprzerwanie wyższe od średnich cen sprzedaży przemysłu unijnego i średnich cen importowych przy przywozie z Indii.

               (97)

               Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że przywóz z innych państw trzecich nie spowodował istotnej szkody dla przemysłu unijnego.

         6.3.3.   Kryzys gospodarczy

               (98)

               Kryzys gospodarczy stanowi częściowe wyjaśnienie spadku konsumpcji w Unii w 2009 r. Należy jednak zauważyć, że pomimo spadku konsumpcji o 16 % w 2009 r. wielkość przywozu z Indii wzrosła o 30 %.

               (99)

               W 2010 r. i OD konsumpcja w Unii zwiększała się wraz z ogólnym ożywieniem gospodarczym. Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego wzrosła jednak tylko nieznacznie, o 3 % w 2010 i o 4,7 % w OD, co porównać należy z rocznym wzrostem przywozu indyjskiego o odpowiednio 16 % i 10 %.

               (100)

               W normalnych warunkach gospodarczych oraz przy braku silnej presji cenowej i zwiększonego poziomu przywozu z Indii, przemysł unijny mógł mieć pewne trudności w radzeniu sobie ze spadkiem konsumpcji oraz doświadczonym przezeń wzrostem jednostkowych kosztów stałych spowodowanych mniejszym wykorzystaniem mocy produkcyjnych. W wyniku taniego przywozu indyjskiego, którego większość nie została uznana za przywóz po cenach dumpingowych, skutki pogorszenia koniunktury gospodarczej stały się bardziej dotkliwe, poprzez co przemysł unijny – nawet w okresie ogólnego ożywienia gospodarczego – nie był w stanie poprawić swojej sytuacji gospodarczej i odzyskać udziału w rynku straconego na rzecz przywozu z Indii.

               (101)

               W związku z powyższym można stwierdzić, że kryzys gospodarczy 2008/2009 mógł co prawda mieć wpływ na słabe wyniki przemysłu unijnego, ale nie wywarł istotnego wpływu na szkodę zaistniałą w odniesieniu do przemysłu unijnego.

         6.3.4.   Wyniki eksportowe przemysłu unijnego objętego próbą

      Tabela 12

               2008 r.

               2009 r.

               2010 r.

               OD

               Sprzedaż eksportowa w tonach

               967

               689

               933

               884

               Indeks (2008 = 100)

               100

               71

               97

               91

               Jednostkowa cena sprzedaży w EUR

               4 770

               3 060

               4 020

               4 313

               Indeks (2008 = 100)

               100

               64

               84

               90

                  Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą

               (102)

               W okresie badanym sprzedaż eksportowa objętego próbą przemysłu unijnego zmalała o 9 %, a średnie ceny eksportowe zmalały o 10 %. Choć nie można wykluczyć, że ujemna tendencja w wynikach eksportowych mogła mieć dalszy ujemny wpływ na przemysł unijny, uznaje się, że – biorąc pod uwagę nieznaczną wielkość wywozu w odniesieniu do sprzedaży na rynku unijnym – wpływ ten nie był istotny w odniesieniu do stwierdzonej szkody.

         6.4.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

               (103)

               Z powyższej analizy wynika, że w okresie badanym wystąpił znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku taniego przywozu po cenach dumpingowych z Indii. Stwierdzono również, że przywóz ten nieustannie podcinał ceny stosowane przez przemysł unijny na rynku unijnym.

               (104)

               W świetle ustaleń, zgodnie z którymi największy producent eksportujący z Indii, którego wywóz stanowił 87 % indyjskiego wywozu do Unii w OD, nie dokonywał wywozu elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części do Unii po cenach dumpingowych, uznaje się, że nie można stwierdzić istnienia wystarczającego związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych, który stanowił zaledwie 13 % łącznej wielkości wywozu z Indii, a szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Nie można w istocie twierdzić, że wywóz z Indii po cenach dumpingowych powodował szkodę poniesioną przez przemysł unijny, jeśli uwzględnić ograniczoną wielkość i bardzo ograniczony udział w rynku (2 %) tego wywozu oraz fakt, że jego ceny były średnio o 12 % wyższe niż ceny przywożonych towarów niedumpingowych.

               (105)

               Analiza pozostałych znanych czynników, które mogły spowodować szkodę dla przemysłu unijnego, w tym przywozu po cenach niedumpingowych, przywozu z innych państw trzecich, kryzysu gospodarczego oraz wyników eksportowych przemysłu unijnego włączonego do próby, wykazała, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny wydaje się być spowodowana wpływem przywozu po cenach niedumpingowych z Indii, który stanowił 87 % całego indyjskiego wywozu do Unii w OD i który był dokonywany po cenach znacznie niższych od cen przywożonych towarów dumpingowych.

         7.   ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA ANTYDUMPINGOWEGO

               (106)

               W obliczu braku istotnego związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny uznaje się, że środki antydumpingowe są zbędne i że w związku z tym obecne postępowanie antydumpingowe powinno zostać zakończone zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

               (107)

               Skarżący i wszelkie inne zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Otrzymane uwagi nie doprowadziły do zmiany wniosku, zgodnie z którym obecne postępowanie antydumpingowe powinno zostać zakończone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych pochodzących z Indii elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części, obecnie objętych kodami CN 7318 12 10, 7318 14 10, 7318 15 30, 7318 15 51, 7318 15 61 i 7318 15 70, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 marca 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. C 142 z 13.5.2011, s. 30.

      (3)  Dz.U. C 142 z 13.5.2011, s. 36.

      (4)  Dz.U. L 5 z 7.1.2012, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 15 marca 1993 r. dotycząca zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania Umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez wymienione strony w Oporto dnia 2 maja 1992 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

31993D0239

Dziennik Urzędowy L 109 , 01/05/1993 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 15 marca 1993 r.dotycząca zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania Umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez wymienione strony w Oporto dnia 2 maja 1992 r.(93/239/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:w trakcie dyskusji w sprawie dostosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) w następstwie decyzji Konfederacji Szwajcarskiej o nieratyfikowaniu powyższego Porozumienia okazało się, iż możliwe jest negocjowanie Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania od dnia 15 kwietnia 1993 r. dwustronnych umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez te same strony dnia 2 maja 1992 r.;Porozumienia w formie wymiany listów odnoszą się do art. 15 Porozumień o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a każdym z wyżej wymienionych krajów;należy zatwierdzić te Porozumienia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji z drugiej strony w sprawie tymczasowego stosowania od dnia 15 kwietnia 1993 r. dwustronnych umów dotyczących niektórych uzgodnień w dziedzinie rolnictwa, podpisanych przez wyżej wymienione strony w Oporto dnia 2 maja 1992 r. [1].Teksty porozumień są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumień, aby stały się one wiążące dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 marca 1993 r.W imieniu RadyM. JelvedPrzewodniczący[1] Dz.U. L 109 z 1.5.1993, str. 2, 18, 32, 43 i 59.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie mianowania litewskich i maltańskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy

text:
               14.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/14

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 czerwca 2014 r.
   w sprawie mianowania litewskich i maltańskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
   2014/C 182/03
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jego art. 8,
   uwzględniając listy kandydatów przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich oraz przez organizacje pracowników i organizacje pracodawców,
   uwzględniając wykazy członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 2 grudnia 2013 r. (2) Rada mianowała członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 7 listopada 2016 r.

               (2)

               Organizacja pracowników ETUC i organizacja pracodawców BUSINESSEUROPE zaproponowały kandydatów na kilka stanowisk, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane na stanowiska członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 7 listopada 2016 r.:
   II.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Litwa

               Inga RUGINIENĖ

               Petras GRĖBLIAUSKAS

   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Litwa

               Vaidotas LEVICKIS

               Jonas GUZAVIČIUS

               Malta

               Andrew Agius MUSCAT

               John SCICLUNA

         Artykuł 2
   Rada mianuje w późniejszym terminie członków i zastępców członków, którzy nie zostali jeszcze wyznaczeni.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         Y. MANIATIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 360 z 10.12.2013, s. 8).


title: 2005/507/: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie mianowania brytyjskiego zastępcy członka Komitetu Regionów

text:
               16.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/30

      DECYZJA RADY

   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawie mianowania brytyjskiego zastępcy członka Komitetu Regionów
   (2005/507/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu brytyjskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE (1) dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana Williama SPEECHLEYA,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan David PARSONS
   Councillor
   Leicestershire County Council
   zostaje niniejszym mianowany na miejsce pana Williama SPEECHLEYA zastępcą członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, to jest do dnia 25 stycznia 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lipca 2005 r.

            W imieniu Rady

         G. BROWN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 38.


Ważna informacja prawna

|

2013/361/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (EBC/2013/19)

Dziennik Urzędowy L 187 , 06/07/2013 P. 0023 - 0024

		Decyzja Europejskiego Banku Centralnegoz dnia 21 czerwca 2013 r.w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro(EBC/2013/19)(2013/361/UE)RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej "Statutem ESBC"), w szczególności jego art. 28 ust. 3,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja EBC/2008/24 z dnia 12 grudnia 2008 r. określająca środki niezbędne dla opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez uczestniczące krajowe banki centralne [1] ustaliła, w jaki sposób i w jakim zakresie krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej "KBC strefy euro"), były zobowiązane do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w dniu 1 stycznia 2009 r. Uzupełnieniem decyzji EBC/2008/24 była decyzja EBC/2010/27 z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie opłacenia podwyższenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro [2].(2) W związku z przystąpieniem Chorwacji do Unii Europejskiej oraz włączeniem Hrvatska narodna banka, krajowego banku centralnego (KBC) Chorwacji, do Europejskiego Systemu Banków Centralnych w dniu 1 lipca 2013 r., decyzja EBC/2013/17 z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego [3] ustala klucz subskrypcji kapitału EBC (zwany dalej "kluczem kapitałowym") zgodnie z art. 29 ust. 1 Statutu ESBC oraz określa, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2013 r., nowe wagi przypisane poszczególnym bankom centralnym Unii w kluczu kapitałowym (zwane dalej "wagami klucza kapitałowego").(3) Od dnia 1 lipca 2013 r. subskrybowany kapitał EBC będzie wynosił 10825007069,61 EUR.(4) Rozszerzenie klucza kapitałowego EBC wymaga przyjęcia nowej decyzji EBC uchylającej z dniem 1 lipca 2013 r. decyzję EBC/2008/24 i decyzję EBC/2010/27 oraz określającej sposób i zakres opłacenia przez KBC strefy euro kapitału EBC z dniem 1 lipca 2013 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zakres i forma subskrybowanego i opłaconego kapitałuKBC strefy euro są zobowiązane do pełnego opłacenia subskrybowanego przez siebie kapitału EBC z dniem 1 lipca 2013 r.Biorąc pod uwagę wagi klucza kapitałowego określone w art. 2 decyzji EBC/2013/17, poszczególnym KBC strefy euro przysługuje całkowity subskrybowany i opłacony kapitał w kwocie wskazanej w poniższej tabeli obok nazwy danego KBC:KBC strefy euro | (w EUR) |Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique | 261705370,91 |Deutsche Bundesbank | 2030803801,28 |Eesti Pank | 19268512,58 |Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland | 120276653,55 |Bank of Greece | 210903612,74 |Banco de España | 893420308,48 |Banque de France | 1530028149,23 |Banca d’Italia | 1348471130,66 |Central Bank of Cyprus | 14429734,42 |Banque centrale du Luxembourg | 18824687,29 |Bank Ċentrali ta’ Malta/Central Bank of Malta | 6873879,49 |De Nederlandsche Bank | 429352255,40 |Oesterreichische Nationalbank | 209680386,94 |Banco de Portugal | 190909824,68 |Banka Slovenije | 35397773,12 |Národná banka Slovenska | 74486873,65 |Suomen Pankki | 134836288,06 |Artykuł 2Korekta opłaconego kapitału1. Zważywszy, że wszystkie KBC strefy euro opłaciły już swoje pełne udziały w subskrybowanym kapitale EBC według stanu obowiązującego do dnia 30 czerwca 2013 r. zgodnie z decyzją EBC/2008/24 i decyzją EBC/2010/27, każdy KBC strefy euro – w celu wyrównania do kwot wskazanych w tabeli zawartej w art. 1 – przekaże EBC dodatkową kwotę bądź otrzyma od EBC zwrot.2. Wszelkie przekazania kwot na podstawie niniejszego artykułu zostaną dokonane zgodnie z decyzją EBC/2013/18 z dnia 21 czerwca 2013 r. określającą warunki przekazywania udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz korekty opłaconego kapitału [4].Artykuł 3Wejście w życie i utrata mocy obowiązującej1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2013 r.2. Z dniem 1 lipca 2013 r. traci moc decyzja EBC/2008/24 i decyzja EBC/2010/27.3. Odniesienia do decyzji EBC/2008/24 i decyzji EBC/2010/27 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 21 czerwca 2013 r.Mario DraghiPrezes EBC[1] Dz.U. L 21 z 24.1.2009, s. 69.[2] Dz.U. L 11 z 15.1.2011, s. 54.[3] Zob. s. 15 niniejszego Dziennika Urzędowego.[4] Zob. s. 17 niniejszego Dziennika Urzędowego.--------------------------------------------------


title: Decyzja nr U3 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu pojęcia bezrobocie częściowe mającego zastosowanie do osób bezrobotnych, o których mowa w art. 65 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)

text:
               24.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/45

         DECYZJA NR U3
   z dnia 12 czerwca 2009 r.
   w sprawie zakresu pojęcia „bezrobocie częściowe” mającego zastosowanie do osób bezrobotnych, o których mowa w art. 65 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2010/C 106/13
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2),
   uwzględniając art. 65 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W odniesieniu do osób całkowicie bezrobotnych art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 883/2004 zawiera przepis stanowiący odstępstwo od ogólnej zasady lex loci laboris, zawartej w art. 11 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.

               (2)

               Do ustalenia, czy osoba jest uważana za bezrobotną całkowicie lub częściowo w rozumieniu art. 65 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia, muszą być stosowane jednolite kryteria wspólnotowe. Podstawą takiego ustalenia nie mogą być kryteria określone w prawie krajowym.

               (3)

               Zważywszy na to, iż praktyka krajowych instytucji zabezpieczenia społecznego w różnych państwach członkowskich wskazuje na różnice interpretacyjne w odniesieniu do określania rodzaju bezrobocia, należy uściślić zakres wspomnianego artykułu w celu przyjęcia jednolitych i obiektywnych kryteriów jego stosowania przez wspomniane instytucje.

               (4)

               Na mocy art. 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 osoba całkowicie bezrobotna nie posiadająca już związków z właściwym państwem członkowskim otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych od instytucji w miejscu jej zamieszkania.

               (5)

               Podstawą oceny istnienia lub utrzymywania stosunku pracy jest wyłącznie ustawodawstwo państwa miejsca zatrudnienia.

               (6)

               Cel art. 65 tego rozporządzenia, jakim jest ochrona osób bezrobotnych, nie zostałby osiągnięty, gdyby osoba zatrudniona przez to samo przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo, na terytorium którego zamieszkuje, w przypadku zawieszenia działalności została uznana za całkowicie bezrobotną i, w celu otrzymania zasiłków dla bezrobotnych, musiała zwrócić się do instytucji miejsca zamieszkania.
               Działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Do celów stosowania art. 65 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 określenie rodzaju bezrobocia (częściowe lub całkowite) zależy od stwierdzenia utrzymywania lub braku jakiegokolwiek umownego stosunku pracy między stronami, a nie od długości okresu ewentualnego czasowego zawieszenia wykonywania pracy przez pracownika.

               2.

               Pracownika, który pozostaje zatrudniony przez przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym, niż państwo na terytorium którego zamieszkuje, i wykonywanie pracy przez którego zostaje zawieszone, przy czym w każdej chwili może on powrócić na swoje stanowisko pracy, uważa się za częściowo bezrobotnego, a odpowiednie świadczenia są udzielane przez instytucję właściwą państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, zgodnie z art. 65 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.

               3.

               Jeżeli osoba, nie będąc związana żadnym umownym stosunkiem pracy, nie ma już żadnego związku z państwem członkowskim miejsca zatrudnienia (np. w przypadku rozwiązania umowy o pracę lub jej wygaśnięcia), uznaje się ją za całkowicie bezrobotną, zgodnie z art. 65 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, a świadczenia są udzielane przez instytucję miejsca zamieszkania.

               4.

               Osoba wykonująca pracę na własny rachunek nie prowadząca już żadnej działalności zawodowej lub handlowej w państwie członkowskim, w którym wcześniej była aktywna zawodowo, uznawana jest za całkowicie bezrobotną, zgodnie z art. 65 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, a świadczenia są udzielane przez instytucję miejsca zamieszkania.

               5.

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 987/2009.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Gabriela PIKOROVÁ

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.


title: 2008/936/WE: Decyzja Rady z dnia 15 września 2008 r. w sprawie podpisania i zawarcia Protokołu do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
                  19.12.2008

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 341/1

         Decyzja Rady
         z dnia 15 września 2008 r.
         w sprawie podpisania i zawarcia Protokołu do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
         (2008/936/WE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
         uwzględniając akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, a w szczególności jego art. 6 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Dnia 23 października 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich, negocjacji z Republiką Albanii w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy przejściowej o handlu i kwestiach związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.

                     (2)

                     Negocjacje zostały zakończone pomyślnie i protokół został parafowany w dniu 7 stycznia 2008 r. Protokół powinien zostać zawarty w imieniu Wspólnoty,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
            Tekst protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Wspólnoty Europejskiej.

            Artykuł 3
            Przewodniczący Rady składa dokumenty zatwierdzające przewidziane w art. 11 protokołu w imieniu Wspólnoty Europejskiej.

            Artykuł 4
            Protokół jest stosowany tymczasowo od dnia 1 stycznia 2007 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 15 września 2008 r.

                  W imieniu Rady

               B. KOUCHNER

                  Przewodniczący


title: Decyzja Rady z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               22.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 lutego 2011 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2011/C 56/04
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną Radzie przez Komisję w kategorii przedstawicieli pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 14 września 2009 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2009 r. do dnia 17 września 2012 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Petriego LEMPINENA zwolniło się stanowisko członka Rady Zarządzającej centrum w kategorii przedstawicieli pracowników,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2012 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

      PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW:

               FINLANDIA

               :

               Aleksi KALENIUS
               Fińska Konfederacja Pracowników Umysłowych STTK

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 lutego 2011 r.

            W imieniu Rady

         HOFFMANN R.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 226 z 19.9.2009, s. 2.


title: Decyzja Rady 2008/101/WPZiB z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie rozpoczęcia operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR Tchad/RCA)

text:
               8.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 34/39

      DECYZJA RADY 2008/101/WPZiB
   z dnia 28 stycznia 2008 r.
   w sprawie rozpoczęcia operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR Tchad/RCA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 17 ust. 2,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (1) (EUFOR Tchad/RCA), w szczególności jego art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W jednogłośnie przyjętej w dniu 25 września 2007 r. rezolucji 1778 (2007) Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zatwierdziła powołanie misji ONZ w Republice Środkowoafrykańskiej i w Czadzie (MINURCAT) i upoważniła UE do poprowadzenia operacji w tych krajach przez okres 12 miesięcy od deklaracji o początkowej zdolności operacyjnej.

               (2)

               W oświadczeniach z dnia 25 października 2007 r. i z dnia 16 października 2007 r., odpowiednio, władze Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej z zadowoleniem przyjęły ewentualną obecność wojskową UE na terytorium swoich krajów.

               (3)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji ani działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne, zatem nie uczestniczy również w finansowaniu przedmiotowej operacji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się plan operacji.
   Artykuł 2
   Zatwierdza się zasady zaangażowania.
   Artykuł 3
   Operacja wojskowa UE w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR Tchad/RCA) rozpoczyna się w dniu 28 stycznia 2008 r.
   Artykuł 4
   Niniejszym upoważnia się ze skutkiem natychmiastowym dowódcę operacji UE do wydania rozkazu aktywującego (ACTORD) w celu dokonania rozmieszczenia sił oraz do rozpoczęcia realizacji misji.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 stycznia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 21.


title: 2008/506/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, sekcja VIIIB - Europejski Inspektor Ochrony Danych

text:
               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/75

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, sekcja VIIIB – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   (2008/506/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej w roku budżetowym 2005 (1),
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2005 – Tom I (C6-0472/2006) (2),
   uwzględniając roczne sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2005 oraz specjalne sprawozdania Trybunału Obrachunkowego wraz z odpowiedziami udzielonymi przez kontrolowane instytucje (3),
   uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, dostarczone przez Trybunał Obrachunkowy na podstawie art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10, art. 274, 275 i 276 Traktatu WE,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 71 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0111/2007),

               1.

               udziela Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2005;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. L 60 z 8.3.2005.

      (2)  Dz.U. C 264 z 31.10.2006, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 1.

      (4)  Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 10.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).
    ---documentbreak---

               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/76

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005, sekcja VIIIB – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej w roku budżetowym 2005 (1),
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2005 – Tom I (C6-0472/2006) (2),
   uwzględniając roczne sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2005 oraz specjalne sprawozdania Trybunału Obrachunkowego wraz z odpowiedziami udzielonymi przez kontrolowane instytucje (3),
   uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, dostarczone przez Trybunał Obrachunkowy na podstawie art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10, art. 274, 275 i 276 Traktatu WE,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 71 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0111/2007),

               1.

               zauważa, że w 2005 r. Europejski Inspektor Ochrony Danych dysponował środkami na zobowiązania wynoszącymi ogółem 2 840 733 EUR, a stopa wykorzystania wyniosła 82,77 %;

               2.

               zauważa, że Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) nie dopatrzył się żadnych istotnych uchybień podczas kontroli Europejskiego Inspektora Ochrony Danych; zauważa, że po wprowadzeniu rachunkowości memoriałowej, która zaczęła obowiązywać w dniu 1 stycznia 2005 r., sprawozdanie finansowe Europejskiego Inspektora Ochrony Danych za 2005 r. wykazuje pozytywny wynik ekonomiczny w wysokości 211 631 EUR oraz że pasywa przewyższają aktywa o 202 504 EUR;

               3.

               zauważa, że rok 2005 był pierwszym rokiem normalnej działalności Europejskiego Inspektora Ochrony Danych; przypomina, że budżet na rok 2005 był większy od budżetu na 2004 r. o 48,8 %;

               4.

               zauważa, że Europejski Inspektor Ochrony Danych przedłożył na 2007 r. budżet w wysokości 5 080 699 EUR, co oznacza wzrost o 23 % w stosunku do ostatecznego budżetu na 2006 r. (4 147 378 EUR) i odzwierciedla wniosek w sprawie utworzenia pięciu nowych stanowisk, poszerzenie przestrzeni biurowej i wzrost kosztów tłumaczeń pisemnych;

               5.

               przypomina, że w dniu 24 czerwca 2004 r. sekretarze generalni Komisji, Parlamentu Europejskiego i Rady wraz z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych podpisali porozumienie o współpracy administracyjnej w celu udzielenia Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych wsparcia podczas trzech pierwszych lat, zgodnie z którym:

                           —

                           księgowy oraz audytor wewnętrzny Komisji zostali wyznaczeni do pełnienia funkcji księgowego i audytora Europejskiego Inspektora Ochrony Danych,

                           —

                           departamenty Komisji udzielają pomocy w związku ze wszystkimi zadaniami dotyczącymi zarządzania personelem powiązanym z tą instytucją (określanie uprawnień, wypłata wynagrodzeń, zwrot kosztów leczenia, wypłata diet służbowych itp.),

                           —

                           departamenty Komisji wspierają Europejskiego Inspektora Ochrony Danych także w ustanawianiu i wykonywaniu budżetu,

                           —

                           Europejski Inspektor Ochrony Danych ma siedzibę w budynku Parlamentu Europejskiego; departamenty Parlamentu Europejskiego wspierają Inspektora Ochrony Danych w zakresie wyposażenia i wiedzy odnoszących się do działania w tym budynku (zapewnienie bezpieczeństwa w budynkach, poczta, komputery, telefony, biura i dostawy wyposażenia),

                           —

                           Rada zapewnia wyposażenie niezbędne do wykonywania tłumaczeń;

               6.

               zauważa, że w dniu 7 grudnia 2006 r. porozumienie o współpracy administracyjnej zostało przedłużone o dalsze trzy lata i zaczęło obowiązywać w dniu 16 stycznia 2007 r.;

               7.

               zauważa, że decyzją z dnia 7 listopada 2006 r. Europejski Inspektor Ochrony Danych postanowił utworzyć wewnętrzne struktury kontroli dostosowane do potrzeb i działalności tej instytucji;

               8.

               z zadowoleniem przyjmuje decyzję Europejskiego Inspektora Ochrony Danych i jego zastępcy o corocznym publikowaniu oświadczenia w sprawie ich interesów finansowych i gospodarczych, kiedy tylko na początku 2007 r. dostępna będzie ich nowa strona internetowa; zauważa, że wysłali oni tymczasem pisemne oświadczenia dotyczące ich interesów finansowych w latach 2005–2006 na formularzu podobnym do tego, jaki posłowie do Parlamentu Europejskiego wypełniają każdego roku, ujawniając działalność zawodową niepodlegającą temu obowiązkowi, piastowanie stanowisk lub działalność, za którą pobierają wynagrodzenie, lub inne istotne informacje;

               9.

               wyraża zadowolenie z gotowości Europejskiego Inspektora Ochrony Danych do współpracy w ramach międzyinstytucjonalnego porozumienia dotyczącego OLAF-u i zachęca go do jak najszybszego podjęcia wszelkich niezbędnych kroków.

      (1)  Dz.U. L 60 z 8.3.2005.

      (2)  Dz.U. C 264 z 31.10.2006, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 1.

      (4)  Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 10.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).


title: 2008/645/WE: Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2008 r. zmieniająca decyzję 97/126/WE dotyczącą zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony

text:
               7.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 212/3

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 lipca 2008 r.
   zmieniająca decyzję 97/126/WE dotyczącą zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony
   (2008/645/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 97/126/WE (1) dotyczy zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”).

               (2)

               Zgodnie z art. 31 umowy ustanowiono wspólny komitet, który jest odpowiedzialny za zarządzanie umową i zapewnia jej odpowiednie wdrożenie. W tym celu komitet wydaje zalecenia i podejmuje decyzje, które wprowadzane są w życie przez umawiające się strony zgodnie z obowiązującymi je przepisami. W związku z tym w decyzji 97/126/WE należy wyraźnie zaznaczyć, że w niezbędnych przypadkach Komisja jest upoważniona do przyjmowania takich szczegółowych przepisów wykonawczych.

               (3)

               Środki niezbędne do wykonania zaleceń i decyzji wspólnego komitetu ustanowionego na mocy art. 31 umowy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (2).

               (4)

               Decyzja 97/126/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji 97/126/WE dodaje się następujące artykuły:

      „Artykuł 3
      W niezbędnych przypadkach Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy wykonawcze w celu wykonania zaleceń i decyzji wspólnego komitetu ustanowionego na mocy art. 31 umowy zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji.
      Artykuł 4
      1.   Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych ustanowiony na mocy art. 195 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (»rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku«) (3).
      2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (4).
      Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 53 z 22.2.1997, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11).

      (3)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 510/2008 (Dz.U. L 149 z 7.6.2008, s. 61).

      (4)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11).”.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1174 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zmiany decyzji 1999/70/WE dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije

text:
               17.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 189/38

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1174
   z dnia 14 lipca 2015 r.
   w sprawie zmiany decyzji 1999/70/WE dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
   uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 10 czerwca 2015 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije (EBC/2015/23) (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę.

               (2)

               Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije, firmy Deloitte revizija d.o.o., wygasł po badaniu za rok obrotowy 2014. Niezbędne jest zatem wyznaczenie nowych zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrotowego 2015.

               (3)

               Na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów na lata obrotowe 2015–2017 Banka Slovenije wybrał firmę Ernst & Young d.o.o.

               (4)

               Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie firmy Ernst & Young d.o.o. na zewnętrznych biegłych rewidentów Banka Slovenije na lata obrachunkowe 2015–2017.

               (5)

               W następstwie zalecenia Rady Prezesów EBC należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 1 ust. 13 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

                  „13.

                  Firma Ernst & Young d.o.o. zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Banka Slovenije na lata obrachunkowe 2015–2017.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Europejskiego Banku Centralnego.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 lipca 2015 r.

            W imieniu Rady

         P. GRAMEGNA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 201 z 18.6.2015, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).