title: 2006/466/WE: Decyzja Rady z dnia  5 maja 2006 r.  w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               6.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 184/25

         DECYZJA RADY
   z dnia 5 maja 2006 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2006/466/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Nową Zelandią dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej „Umową”) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 maja 2006 r.

            W imieniu Rady

         K.-H. GRASSER

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               6.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 184/26

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   NOWA ZELANDIA,
   z drugiej strony,
   (zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”),
   STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Nową Zelandią, zawierające postanowienia, które zostały uznane za sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie szeregu aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między tym państwem członkowskim a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a określonymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Nową Zelandią, które zostały uznane za sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą zostać doprowadzone do pełnej z nim zgodności w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
   STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszej umowy celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią, ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Nowej Zelandii, ani zmiana odnoszących się do praw przewozowych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej Umowy „państwa członkowskie” oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej; „Umawiająca się Strona” oznacza Umawiającą się Stronę niniejszej Umowy; „Strona” oznacza Umawiającą się Stronę odpowiedniej dwustronnej umowy dotyczącej usług lotniczych; „przewoźnik lotniczy” oznacza również przedsiębiorstwo lotnicze; „terytorium Wspólnoty Europejskiej” oznacza terytoria państw członkowskich, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
   2.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie, upoważnienie i cofnięcie
   1.   Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez dane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Nową Zelandię oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) do niniejszej Umowy w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przewoźnika lotniczego przez Nową Zelandię, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez dane państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   3.   Po otrzymaniu takiego wyznaczenia i wniosków od wyznaczonego(-ych) przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) w wymaganej formie i w sposób wymagany dla zezwoleń eksploatacyjnych oraz dla zezwoleń technicznych, druga strona wydaje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, właściwe upoważnienia i zezwolenia w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               a)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:

                           i)

                           przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności wydaną przez państwo pzłonkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; i

                           ii)

                           państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i

                           iii)

                           przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu licencję na prowadzenie działalności; i

                           iv)

                           przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw;

               b)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Nową Zelandię:

                           i)

                           Nowa Zelandia sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym; oraz

                           ii)

                           przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności i siedzibę w Nowej Zelandii.

         4.   Każda ze stron może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć zezwolenie eksploatacyjne lub zezwolenia techniczne wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez drugą stronę, jeżeli:

               a)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:

                           i)

                           przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności wydanej przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub

                           ii)

                           państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

                           iii)

                           przewoźnik lotniczy nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu licencję na prowadzenie działalności; lub

                           iv)

                           przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw; lub

                           v)

                           przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z dwustronną umową między Nową Zelandią a innym państwem członkowskim, a Nowa Zelandia może wykazać, że wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą Umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium tego innego państwa członkowskiego, stanowiłoby obejście ograniczeń praw przewozowych nałożonych przez tą inną umowę; lub

                           vi)

                           wyznaczony przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie i nie istnieje dwustronna umowa dotycząca usług lotniczych między Nową Zelandią a tym państwem członkowskim, a to państwo członkowskie odmawia praw przewozowych przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Nową Zelandię;

               b)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Nową Zelandię:

                           i)

                           Nowa Zelandia nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym; lub

                           ii)

                           przewoźnik nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności i siedziby w Nowej Zelandii.

         5.   Wykonując swoje prawa na mocy ust. 4, i bez uszczerbku dla jej praw wynikających z ust. 4 lit. a) pkt v) i vi) niniejszego artykułu, Nowa Zelandia nie stosuje dyskryminacji między przewoźnikami lotniczymi z państw członkowskich ze względu na ich narodowość.
   Artykuł 3
   Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Nowej Zelandii wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa, zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Nową Zelandią, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Opodatkowanie paliwa lotniczego
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
   2.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania, na zasadzie niedyskryminacyjnej, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z państwa członkowskiego lub Nowej Zelandii, operującego między dwoma punktami na odpowiednich terytoriach Umawiających się Stron.
   Artykuł 5
   Taryfy
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
   2.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Nową Zelandię zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej. Prawo Wspólnoty Europejskiej jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
   3.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez państwa członkowskie zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Nowej Zelandii podlegają prawu Nowej Zelandii. Prawo Nowej Zelandii jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
   Artykuł 6
   Załączniki do Umowy
   Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 7
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Umawiające się Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
   Artykuł 8
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   2.   Nie naruszając ust. 1, Umawiające się Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Nową Zelandią, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
   Artykuł 9
   Wygaśnięcie
   1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.

      W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą umową.

         Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Brukseli, w dniu dwudziestego pierwszego czerwca dwa tysiące szóstego roku w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim. W razie rozbieżności między wersjami językowymi pierwszeństwo ma wersja angielska.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         Por Nueva Zelanda
         Za Nový Zéland
         For New Zealand
         Für Neuseeland
         Uus-Meremaa nimel
         Για τη Νέα Ζηλανδíα
         For New Zealand
         Pour la Nouvelle-Zélande
         Per la Nuova Zelanda
         Jaunzēlandes vārdā
         Naujosios Zelandijos vardu
         Új-Zéland részéről
         Għan-New Zealand
         Voor Nieuw-Zeeland
         W imieniu Nowej Zelandii
         Pela Nova Zelândia
         Za Nový Zéland
         Za Novo Zelandijo
         Uuden-Seelannin puolesta
         För Nya Zeeland

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Nową Zelandią a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były zawarte, podpisane lub tymczasowo stosowane

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Federalnym Austrii a Rządem Nowej Zelandii, podpisana w Wiedniu dnia 14 marca 2002 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Austria”),

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Belgii a Rządem Nowej Zelandii dotycząca usług lotniczych, podpisana w Wellington dnia 4 czerwca 1999 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Belgia”),

                           —

                           Umowa między Królestwem Danii a Nową Zelandią dotycząca usług lotniczych, podpisana w Wellington dnia 7 lutego 2001 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Dania”),
                           uzupełniona Umową o współpracy między państwami skandynawskimi w zakresie skandynawskiego systemu linii lotniczych (SAS – Scandinavian Airlines System) podpisaną w Wellington dnia 7 lutego 2001 r.,

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Francuskiej a Rządem Nowej Zelandii dotycząca usług lotniczych, podpisana w Paryżu dnia 9 listopada 1967 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Francja”),
                           ostatnio zmieniona wymianą pism z dnia 9 sierpnia 1971 r.,

                           —

                           Umowa między Republiką Federalną Niemiec a Nową Zelandią dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Bonn dnia 2 listopada 1987 r., ze zmianami (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Niemcy”),

                           —

                           Umowa między Rządem Irlandii a Rządem Nowej Zelandii dotycząca usług lotniczych, sporządzona w Dublinie dnia 27 maja 1999 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Irlandia”),

                           —

                           Umowa między Rządem Nowej Zelandii a Rządem Republiki Włoskiej dotycząca usług lotniczych, podpisana w Rzymie we wrześniu 2001 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Włochy”),

                           —

                           Umowa między Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a Rządem Nowej Zelandii dotycząca usług lotniczych, sporządzona w Wellington dnia 2 listopada 1992 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Luksemburg”),

                           —

                           projekt Umowy między Rządem Nowej Zelandii a Rządem Królestwa Niderlandów dotyczącej usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami załączony do protokołu ustaleń podpisanego w Hadze dnia 11 maja 1999 r. (zwany dalej „projektem umowy Nowa Zelandia–Niderlandy”),

                           —

                           Umowa między Królestwem Hiszpanii a Nową Zelandią dotycząca transportu lotniczego, sporządzona w Madrycie dnia 6 maja 2002 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Hiszpania”),

                           —

                           Umowa między Królestwem Szwecji a Nową Zelandią dotycząca usług lotniczych, sporządzona w Wellington dnia 7 lutego 2001 r. (zwana dalej „umową Nowa Zelandia–Szwecja”),
                           uzupełniona Umową o współpracy między państwami skandynawskimi w zakresie skandynawskiego systemu linii lotniczych (SAS – Scandinavian Airlines System) podpisaną w Wellington dnia 7 lutego 2001 r.

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Nową Zelandią a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie ani nie były tymczasowo stosowane.

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I, o których mowa w art. 2–5 niniejszej Umowy

               a)

               Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

                           —

                           artykuł 3 umowy Nowa Zelandia–Austria,

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Belgia,

                           —

                           artykuł 3 umowy Nowa Zelandia–Dania,

                           —

                           artykuł 3 umowy Nowa Zelandia–Niemcy (1),

                           —

                           artykuł 3 umowy Nowa Zelandia–Irlandia (1),

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Włochy (1),

                           —

                           artykuł 3 umowy Nowa Zelandia–Luksemburg (1),

                           —

                           artykuł 4 projektu umowy Nowa Zelandia–Niderlandy (1),

                           —

                           artykuł 3 umowy Nowa Zelandia–Hiszpania,

                           —

                           artykuł 3 umowy Nowa Zelandia–Szwecja.

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Austria,

                           —

                           artykuł 5 umowy Nowa Zelandia–Belgia,

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Dania,

                           —

                           artykuł 8 umowy Nowa Zelandia–Francja (1),

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Niemcy (1),

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Irlandia (1),

                           —

                           artykuł 5 umowy Nowa Zelandia–Włochy (1),

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Luksemburg (1),

                           —

                           artykuł 5 projektu umowy Nowa Zelandia–Niderlandy (1),

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Hiszpania,

                           —

                           artykuł 4 umowy Nowa Zelandia–Szwecja.

               c)

               Kontrola regulacyjna:

                           —

                           artykuł 6 umowy Nowa Zelandia–Austria,

                           —

                           artykuł 7 umowy Nowa Zelandia–Belgia,

                           —

                           artykuł 13 umowy Nowa Zelandia–Dania,

                           —

                           artykuł 11a umowy Nowa Zelandia–Niemcy,

                           —

                           artykuł 6 umowy Nowa Zelandia–Irlandia,

                           —

                           artykuł 11 umowy Nowa Zelandia–Włochy,

                           —

                           artykuł 6 umowy Nowa Zelandia–Luksemburg,

                           —

                           artykuł 12 projektu umowy Nowa Zelandia–Niderlandy,

                           —

                           artykuł 11 umowy Nowa Zelandia–Hiszpania,

                           —

                           artykuł 13 umowy Nowa Zelandia–Szwecja.

               d)

               Opodatkowanie paliwa lotniczego:

                           —

                           artykuł 7 umowy Nowa Zelandia–Austria,

                           —

                           artykuł 10 umowy Nowa Zelandia–Belgia,

                           —

                           artykuł 5 umowy Nowa Zelandia–Dania,

                           —

                           artykuł 6 umowy Nowa Zelandia–Francja,

                           —

                           artykuł 6 umowy Nowa Zelandia–Niemcy,

                           —

                           artykuł 9 umowy Nowa Zelandia–Irlandia,

                           —

                           artykuł 6 umowy Nowa Zelandia–Włochy,

                           —

                           artykuł 8 umowy Nowa Zelandia–Luksemburg,

                           —

                           artykuł 10 projektu umowy Nowa Zelandia–Niderlandy,

                           —

                           artykuł 5 umowy Nowa Zelandia–Hiszpania,

                           —

                           artykuł 5 umowy Nowa Zelandia–Szwecja.

               e)

               Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           artykuł 11 umowy Nowa Zelandia–Austria,

                           —

                           artykuł 13 umowy Nowa Zelandia–Belgia,

                           —

                           artykuł 9 umowy Nowa Zelandia–Dania,

                           —

                           artykuł 10 umowy Nowa Zelandia–Francja,

                           —

                           artykuł 10 umowy Nowa Zelandia–Niemcy,

                           —

                           artykuł 12 umowy Nowa Zelandia–Irlandia,

                           —

                           artykuł 8 umowy Nowa Zelandia–Włochy,

                           —

                           artykuł 10 umowy Nowa Zelandia–Luksemburg,

                           —

                           artykuł 6 projektu umowy Nowa Zelandia–Niderlandy,

                           —

                           artykuł 7 umowy Nowa Zelandia–Hiszpania,

                           —

                           artykuł 9 umowy Nowa Zelandia–Szwecja.

      (1)  Artykuł 2 ust. 2 niniejszej Umowy nie stosuje się do tych postanowień.
   ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1099 z dnia 5 lipca 2016 r. ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym drugiej raty za 2016 r.

text:
               7.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 182/44

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1099
   z dnia 5 lipca 2016 r.
   ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym drugiej raty za 2016 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (1), ostatnio zmienioną (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP–UE”),
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy Unii Europejskiej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2) („umowa wewnętrzna”), w szczególności jej art. 7,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (3) (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 11. EFR”), w szczególności jego art. 21 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z procedurą określoną w art. 21–24 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR Komisja do dnia 15 czerwca 2016 r. ma przedstawić wniosek określający: a) kwotę drugiej raty wkładu na 2016 r.; oraz b) skorygowaną roczną kwotę wkładu na rok 2016, jeżeli kwota ta odbiega od rzeczywistych potrzeb.

               (2)

               Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR w dniu 28 kwietnia 2016 r. Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

               (3)

               Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego dotyczącego 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich Europejskich Funduszy Rozwoju (EFR). Należy zatem wezwać do wpłacenia wkładów w ramach 10. EFR.

               (4)

               W dniu 24 listopada 2015 r., na wniosek Komisji, Rada przyjęła decyzję ustalającą pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2016 r. w wysokości 3 450 000 000 EUR dla Komisji oraz 150 000 000 EUR dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego.

               (5)

               Decyzją 2013/759/UE (4) dnia 12 grudnia 2013 r. Rada przyjęła ustanowienie instrumentu pomostowego dotyczącego przejściowych środków zarządzania EFR w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Poszczególne wkłady na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, które państwa członkowskie przekazują Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w ramach drugiej raty za 2016 r., określono w tabeli w załączniku do niniejszej decyzji.
   Płatność tych wkładów może być połączona z korektą w ramach wykorzystania odliczeń funduszy przeznaczonych na mocy instrumentu pomostowego, w oparciu o plan korekty przekazany przez poszczególne państwa członkowskie Komisji w chwili przyjmowania trzeciej raty za 2015 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.

      (4)  Decyzja Rady 2013/759/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. dotycząca przejściowych środków zarządzania EFR w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 335 z 14.12.2013, s. 48).

      ZAŁĄCZNIK

                  PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

                  Klucz dot. 10. EFR w %

                  2. rata za 2016 r. (w EUR)

                  wpłacana na rzecz EBI 10. EFR

                  wpłacana na rzecz Komisji 10. EFR

                  Ogółem

                  BELGIA

                  3,53

                  3 530 000,00

                  35 300 000,00

                  38 830 000,00

                  BUŁGARIA

                  0,14

                  140 000,00

                  1 400 000,00

                  1 540 000,00

                  REPUBLIKA CZESKA

                  0,51

                  510 000,00

                  5 100 000,00

                  5 610 000,00

                  DANIA

                  2,00

                  2 000 000,00

                  20 000 000,00

                  22 000 000,00

                  NIEMCY

                  20,50

                  20 500 000,00

                  205 000 000,00

                  225 500 000,00

                  ESTONIA

                  0,05

                  50 000,00

                  500 000,00

                  550 000,00

                  IRLANDIA

                  0,91

                  910 000,00

                  9 100 000,00

                  10 010 000,00

                  GRECJA

                  1,47

                  1 470 000,00

                  14 700 000,00

                  16 170 000,00

                  HISZPANIA

                  7,85

                  7 850 000,00

                  78 500 000,00

                  86 350 000,00

                  FRANCJA

                  19,55

                  19 550 000,00

                  195 500 000,00

                  215 050 000,00

                  WŁOCHY

                  12,86

                  12 860 000,00

                  128 600 000,00

                  141 460 000,00

                  CYPR

                  0,09

                  90 000,00

                  900 000,00

                  990 000,00

                  ŁOTWA

                  0,07

                  70 000,00

                  700 000,00

                  770 000,00

                  LITWA

                  0,12

                  120 000,00

                  1 200 000,00

                  1 320 000,00

                  LUKSEMBURG

                  0,27

                  270 000,00

                  2 700 000,00

                  2 970 000,00

                  WĘGRY

                  0,55

                  550 000,00

                  5 500 000,00

                  6 050 000,00

                  MALTA

                  0,03

                  30 000,00

                  300 000,00

                  330 000,00

                  NIDERLANDY

                  4,85

                  4 850 000,00

                  48 500 000,00

                  53 350 000,00

                  AUSTRIA

                  2,41

                  2 410 000,00

                  24 100 000,00

                  26 510 000,00

                  POLSKA

                  1,30

                  1 300 000,00

                  13 000 000,00

                  14 300 000,00

                  PORTUGALIA

                  1,15

                  1 150 000,00

                  11 500 000,00

                  12 650 000,00

                  RUMUNIA

                  0,37

                  370 000,00

                  3 700 000,00

                  4 070 000,00

                  SŁOWENIA

                  0,18

                  180 000,00

                  1 800 000,00

                  1 980 000,00

                  SŁOWACJA

                  0,21

                  210 000,00

                  2 100 000,00

                  2 310 000,00

                  FINLANDIA

                  1,47

                  1 470 000,00

                  14 700 000,00

                  16 170 000,00

                  SZWECJA

                  2,74

                  2 740 000,00

                  27 400 000,00

                  30 140 000,00

                  ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                  14,82

                  14 820 000,00

                  148 200 000,00

                  163 020 000,00

                  OGÓŁEM UE-27

                  100,00

                  100 000 000,00

                  1 000 000 000,00

                  1 100 000 000,00


title: 2011/533/UE: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 8 września 2011 r. w sprawie mianowania sędziego Sądu

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 234/43

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
   z dnia 8 września 2011 r.
   w sprawie mianowania sędziego Sądu
   (2011/533/UE)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 5 i 7 Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w wyniku rezygnacji Teodora CZIPEWA należy mianować sędziego Sądu na okres pozostający do końca kadencji Teodora CZIPEWA, czyli do dnia 31 sierpnia 2013 r.

               (2)

               Zaproponowano, aby zwolnione w ten sposób stanowisko objęła Marijana KANCZEWA.

               (3)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował kandydaturę Marijany KANCZEWEJ do wykonywania funkcji sędziego Sądu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Marijana KANCZEWA zostaje mianowana sędzią Sądu na okres od dnia 12 września 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 września 2011 r.

         J. TOMBIŃSKI

            Przewodniczący


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1679 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/318

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1679
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedzią Agencji (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (5), w szczególności jego art. 14,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0076/2015),

         1.

            udziela dyrektorowi Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 340.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 26 kwietnia 2004 r. dotycząca zawarcia Umowy o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0441

Dziennik Urzędowy L 127 , 29/04/2004 P. 0109 - 0109

		Decyzja Radyz dnia 26 kwietnia 2004 r.dotycząca zawarcia Umowy o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony(2004/441/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony, podpisana w dniu 11 października 1999 r. w Pretorii, zgodnie z decyzją Rady 1999/753/WE z dnia 29 lipca 1999 r. [2] jest tymczasowo stosowana.(2) Procedury ratyfikacji i przyjęcia lub zatwierdzenia przez Państwa Członkowskie zostały zakończone.(3) Umowa o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony, podpisana w dniu 11 października 1999 r. w Pretorii powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Umowę o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony, z Załącznikami i Protokołami załączonymi do niej oraz deklaracjami sporządzonymi przez Wspólnotę jednostronnie lub wspólnie z innymi stronami, załączonymi do Aktu Końcowego.Teksty Umowy, Załączników, Protokołów i Aktu Końcowego załączone są do decyzji 1999/753/WE.Artykuł 2Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej art. 109 Umowy.Artykuł 3Stanowisko Wspólnoty w Radzie Współpracy ustanowionej w Umowie, ustala Rada na wniosek Komisji zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającymi Wspólnotę Europejską.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 kwietnia 2004 r.W imieniu RadyB. CowenPrzewodniczący[1] Dz.U. C 107 z 13.4.2000, str. 69.[2] Dz.U L 311 z 4.12.1999, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja nr H6 z dnia 16 grudnia 2010 r. dotycząca stosowania określonych zasad odnoszących się do sumowania okresów zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego  Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/5

         DECYZJA NR H6
   z dnia 16 grudnia 2010 r.
   dotycząca stosowania określonych zasad odnoszących się do sumowania okresów zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2011/C 45/04
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2),
   działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 1 lit. t) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 zawiera definicję „okresu ubezpieczenia”. Z brzmienia art. 1 lit. t) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 wynika, że okresy traktowane jako takie są równorzędne z okresami ubezpieczenia i nie muszą być równorzędne z okresami składkowymi.

               (2)

               W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 określono zasadę sumowania okresów. Zasada ta powinna być stosowana w sposób jednolity, co obejmuje sumowanie okresów, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym są uwzględniane tylko w celu nabycia prawa do świadczenia lub zwiększenia jego wysokości.

               (3)

               Motyw 10 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stanowi, że zasada zrównania pewnych okoliczności lub wydarzeń nie powinna kolidować z zasadą sumowania okresów.

               (4)

               Konieczne jest zapewnienie, aby podczas stosowania zasady sumowania okresów określonej w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 okresy ubezpieczenia zgłaszane jako takie przez jedno państwo członkowskie były akceptowane przez otrzymujące państwo członkowskie bez kwestionowania ich wartości.

               (5)

               Jednocześnie niezbędne jest uznanie zasady, zgodnie z którą państwa członkowskie zachowują właściwość do określania krajowych warunków przyznawania świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego – o ile warunki te są stosowane w sposób niedyskryminujący – oraz potwierdzenie, że zasady tej nie narusza zasada sumowania. W ramach pierwszego kroku otrzymujące państwo członkowskie musi zaakceptować wszystkie zgłoszone okresy jako takie, aby usunąć możliwe przeszkody podczas ustalania prawa do świadczenia, a następnie, w ramach drugiego kroku, stwierdzić, czy spełniono szczególne warunki krajowe.

               (6)

               Definicja „okresów ubezpieczenia” w art. 1 lit. t) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 pozostała niezmieniona w porównaniu z art. 1 lit. r) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.

               (7)

               Ponieważ niniejsza decyzja służy wprowadzeniu pewności prawnej, powinna mieć zastosowanie wyłącznie do przypadków rozpatrywanych po jej wejściu w życie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Wszystkie okresy ubezpieczenia – zarówno okresy składkowe, jak i okresy traktowane jako równorzędne z okresami ubezpieczenia zgodnie z ustawodawstwem krajowym – wchodzą w zakres pojęcia „okresów ubezpieczenia” do celów stosowania rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009.

               2.

               Wszystkie okresy właściwe dla danego ryzyka spełnione zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego są brane pod uwagę wyłącznie poprzez zastosowanie zasady sumowania okresów określonej w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i art. 12 rozporządzenia (WE) nr 987/2009. Zasada ta wprowadza wymóg sumowania okresów zgłoszonych przez inne państwa członkowskie bez kwestionowania ich wartości.

               3.

               Państwa członkowskie zachowują jednak – po zastosowaniu zasady sumowania zgodnie z pkt 2 – właściwość do określania swoich innych warunków przyznawania świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego z uwzględnieniem art. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 – o ile warunki te są stosowane w sposób niedyskryminujący – a art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 nie narusza tej zasady.

               4.

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie wyłącznie do przypadków rozpatrywanych po jej wejściu w życie.

               5.

               Załączone przykłady dotyczące praktycznego stosowania pkt 1, 2 i 3 niniejszej decyzji stanowią jej część.

               6.

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosuje się ją od pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Keyina MPEYE

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         PRZYKŁADY DOTYCZĄCE PRAKTYCZNEGO STOSOWANIA PKT 1, 2 I 3 NINIEJSZEJ DECYZJI

         Przykład stosowania pkt 1 i 2 decyzji:

      Zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego A osoba ubezpieczona ma 10 lat okresów składkowych i 2 lata okresów równorzędnych, które zgodnie z ustawodawstwem tego państwa są uwzględniane tylko w celu wyliczania.
      Zgodnie z pkt 1 decyzji państwu członkowskiemu B należy zgłosić okresy wynoszące 12 lat.
      Jak stwierdzono w pkt 2 (i motywie 2) decyzji, państwo członkowskie B musi uwzględnić te okresy wynoszące 12 lat jako takie w celu zsumowania.

         Przykład stosowania pkt 2 i 3 decyzji:

      Zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego A osoba ubezpieczona ma 30 lat składek związanych z „rzeczywistym wykonywaniem działalności zawodowej”. Ustawodawstwo państwa członkowskiego A wprowadza krajowy warunek dotyczący wcześniejszej emerytury, zgodnie z którym dana osoba musi wykazać co najmniej 35 lat składek związanych z „rzeczywistym wykonywaniem działalności zawodowej”.
      Zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego B osoba ubezpieczona ma 2 lata studiów (zgłaszanych jako „równorzędne okresy studiów”) i 3 lata składek związanych z „rzeczywistym wykonywaniem działalności zawodowej”.
      Jak stwierdzono w pkt 2 decyzji, państwo członkowskie A musi uwzględnić te okresy wynoszące 5 lat jako takie w celu zsumowania (pierwszy krok).
      Jak stwierdzono w pkt 3 decyzji, państwo członkowskie A weryfikuje następnie, czy pozostałe warunki krajowe określone w jego ustawodawstwie zostały spełnione (w tym przypadku „rzeczywiste wykonywanie działalności zawodowej”) i czy warunki te są stosowane w sposób niedyskryminujący (drugi krok).
      Ponieważ tylko 3 lata składek są związane z „rzeczywistym wykonywaniem działalności zawodowej” w państwie członkowskim B, wymóg „rzeczywistego wykonywania działalności zawodowej” przez 35 lat określony w ustawodawstwie państwa członkowskiego A nie został spełniony. Przy założeniu, że nie dochodzi do (pośredniej) dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego A nie ma obowiązku przyznania wcześniejszej emerytury.