title: 2011/710/: Decyzja Rady z dnia 20 października 2011 r. w sprawie zawarcia Porozumienia o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/26

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 października 2011 r.
   w sprawie zawarcia Porozumienia o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską
   (2011/710/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a), art. 218 ust. 7 oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Porozumienie o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską (zwane dalej „porozumieniem”).

               (2)

               Porozumienie podpisano w dniu 3 marca 2011 r.

               (3)

               Porozumienie powinno zostać zatwierdzone przez Unię.

               (4)

               Konieczne jest określenie procedur dotyczących udziału Unii we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy porozumienia oraz sposobu rozstrzygania sporów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się Porozumienie o współpracy NAT-I-9406 między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do dokonania notyfikacji, o której mowa w art. XII.B porozumienia (2).
   Artykuł 3
   We wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. III porozumienia Unię reprezentuje Komisja wspomagana przez przedstawicieli państw członkowskich.
   Artykuł 4
   1.   Po konsultacji z komitetem specjalnym powołanym przez Radę Komisja określa stanowisko, jakie ma zająć Unia we wspólnym komitecie, między innymi w odniesieniu do przyjęcia:

               —

               dodatkowych załączników do porozumienia i dodatków do niego zgodnie z art. III.E pkt 2 porozumienia,

               —

               zmian załączników do porozumienia i dodatków do niego zgodnie z art. III.E pkt 3 porozumienia.

         2.   Komisja określa stanowisko, jakie Unia ma zająć we wspólnym komitecie, w odniesieniu do opracowania i przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu zgodnie z art. III.C porozumienia.
   3.   Komisja może podejmować wszelkie stosowne działania na podstawie art. II.B, art. IV, V, VII i VIII porozumienia.
   4.   Komisja reprezentuje Unię w konsultacjach prowadzonych zgodnie z art. XI porozumienia.
   Artykuł 5
   Komisja regularnie informuje Radę o wprowadzaniu w życie porozumienia.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 20 października 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Tekst porozumienia został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wraz z decyzją o jego podpisaniu (Dz.U. L 89 z 5.4.2011, s. 3).

      (2)  Data wejścia w życie porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady 2010/765/WPZiB z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie działań UE na rzecz zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką (BSiL) prowadzonego drogą powietrzną

text:
               11.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 327/44

         DECYZJA RADY 2010/765/WPZiB
   z dnia 2 grudnia 2010 r.
   w sprawie działań UE na rzecz zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką (BSiL) prowadzonego drogą powietrzną
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 grudnia 2003 r. Rada przyjęła europejską strategię bezpieczeństwa określającą pięć kluczowych wyzwań, z którymi ma się zmierzyć Unia: terroryzm, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia, konflikty regionalne, niewłaściwe funkcjonowanie państwa i przestępczość zorganizowana. Konsekwencje nielegalnego produkowania, transferu i obrotu bronią strzelecką i lekką („BSiL”) oraz jej nadmierne gromadzenie i niekontrolowane rozprzestrzenianie mają kluczowe znaczenie dla czterech z tych pięciu wyzwań.

               (2)

               W dniach 15–16 grudnia 2005 r. Rada przyjęła strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia BSiL i amunicji do niej oraz handlu nimi („strategia UE dotycząca BSiL”). Strategia UE dotycząca BSiL promuje rozwój polityki aktywnego zwalczania nielegalnych sieci handlu BSiL („nielegalnych handlarzy i przewoźników”) wykorzystujących unijną przestrzeń powietrzną, morską i lądową, poprzez opracowanie mechanizmów alarmowych i współpracy.

               (3)

               Plan działania w ramach strategii UE dotyczącej BSiL podkreśla również potrzebę zwiększenia wpływu misji zarządzania kryzysowego, dzięki zamieszczeniu w ich mandatach środków, mających na celu ustanowienie kontroli granicznych (lub kontroli przestrzeni powietrznej, lądowej i morskiej w strefach konfliktów), a także rozbrojenia.

               (4)

               Grupa Robocza Rady UE ds. Powszechnego Rozbrojenia i Kontroli Zbrojeń („CODUN”) oraz Centrum Sytuacyjne UE („SitCen”) przygotowywały od 2007 r. inicjatywę UE na rzecz powstrzymywania nielegalnego handlu BSiL w transporcie powietrznym, zwiększając między państwami członkowskimi wymianę stosownych informacji dotyczących podejrzanych przewoźników lotniczych. Ustanawiając taki system wymiany informacji, CODUN i SitCen współpracowały ze Sztokholmskim Międzynarodowym Instytutem Badań nad Pokojem („SIPRI”) i w ramach jego projektu oceny mechanizmu zwalczania nielegalnego handlu („CIT – MAP”). W ramach tej inicjatywy CODUN zgodził się ostatnio przeanalizować sposoby uczynienia tej inicjatywy UE bardziej operacyjną i skuteczniejszą, dzięki zapewnianiu na czas uaktualnień i przetwarzaniu stosownych informacji.

               (5)

               Ryzyko, jakie nielegalny handel BSiL drogą powietrzną stanowi dla bezpieczeństwa międzynarodowego, zostało uznane także przez inne organizacje międzynarodowe i regionalne. Forum OBWE na rzecz bezpieczeństwa i współpracy zorganizowało w 2007 r. specjalną sesję poświęconą temu tematowi, a Zgromadzenie Parlamentarne OBWE przyjęło w 2008 r. rezolucję wzywającą do uzupełnienia, przyjęcia i wprowadzenia w życie Podręcznika dobrych praktyk OBWE w sprawie nielegalnego transportu BSiL drogą powietrzną. Państwa uczestniczące w porozumieniu z Wassenaar przyjęły w 2007 r. „Najlepsze praktyki na rzecz zapobiegania destabilizującym transferom BSiL w transporcie powietrznym”. Ponadto wiele sprawozdań grupy ekspertów Komitetu Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczących Afryki Zachodniej i regionu Wielkich Jezior wielokrotnie opisywało kluczową rolę odgrywaną przez przedsiębiorstwa przewozu lotniczego ładunków zaangażowane w nielegalny handel BSiL.

               (6)

               Działania przewidziane w niniejszej decyzji nie zmierzają do osiągnięcia żadnych celów związanych z poprawą bezpieczeństwa transportu lotniczego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby wdrożyć strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia BSiL i amunicji do niej oraz handlu nimi (strategia UE dotycząca BSiL), Unia realizuje następujące cele:

               a)

               usprawnianie narzędzi i technik pozostających do dyspozycji misji zarządzania kryzysowego, organów krajowych państw trzecich i organów międzynarodowych oraz organów państw członkowskich, aby skutecznie sprawdzać i namierzać podejrzane samoloty przewożące ładunki drogą powietrzną, które mogą być zaangażowane w nielegalny handel BSiL prowadzony drogą powietrzną, na terytorium, z lub do państw trzecich;

               b)

               zwiększanie świadomości i wiedzy technicznej właściwego personelu międzynarodowego i krajowego na temat najlepszych praktyk w zakresie monitorowania, wykrywania i analizy zarządzania ryzykiem w przypadku przewoźników ładunków drogą powietrzną, podejrzanych o nielegalny handel BSiL prowadzony drogą powietrzną, na terytorium, z lub do państw trzecich.

         2.   Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia podejmuje następujące środki:

               a)

               rozwój i próby terenowe pilotażowego oprogramowania komputerowego do zarządzania ryzykiem w handlu prowadzonego drogą powietrzną dla właściwych misji zarządzania kryzysowego oraz organów międzynarodowych i krajowych, w tym regularnie uaktualnianych baz danych dotyczących między innym przewoźników lotniczych, statków powietrznych, numerów rejestracyjnych i tras transportowych;

               b)

               rozwój prób terenowych bezpiecznego pilotażowego systemu zarządzania kryzysowego i rozpowszechniania informacji;

               c)

               opracowanie i publikacja podręcznika oraz towarzyszącego materiału szkoleniowego, jak również zapewnienie pomocy technicznej, aby ułatwić stosowanie i dostosowanie pilotażowego oprogramowania komputerowego oraz bezpiecznego systemu zarządzania kryzysowego i rozpowszechniania informacji, w tym dzięki organizowaniu regionalnych seminariów w celu szkolenia właściwych misji zarządzania kryzysowego oraz organów międzynarodowych i krajowych.

         Szczegółowy opis projektu znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wdrożenie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („WP”).
   2.   Techniczna realizacja projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, jest prowadzona przez SIPRI.
   3.   SIPRI wykonuje to zadanie pod kierunkiem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych uzgodnień z SIPRI.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 900 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę finansową z SIPRI. Umowa ta zawiera zobowiązanie SIPRI do zapewnienia, aby wkład UE był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do tego, aby umowa finansowa, o której mowa w ust. 3, została zawarta jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych oraz o dacie zawarcia tej umowy finansowej.
   Artykuł 4
   WP składa Radzie sprawozdania z wdrażania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych co dwa miesiące przez SIPRI. Sprawozdania te stanowią dla Rady podstawę do przeprowadzenia oceny. Komisja dostarcza informacji na temat finansowych aspektów realizacji projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 24 miesiące po dniu zawarcia umowy finansowej, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub sześć miesięcy po dniu przyjęcia niniejszej decyzji, jeśli umowa finansowa nie zostanie do tego czasu zawarta.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. WATHELET

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK
      1.   Ramy ogólne

      Niniejsza decyzja opiera się na inicjatywie CODUN, mającej na celu odpowiedź na zagrożenia związane z handlem BSiL i innymi destabilizującymi artykułami prowadzonym drogą powietrzną. W kontekście inicjatywy CODUN niniejsza decyzja jest następstwem projektów podjętych przez Radę we współpracy z SitCen, „Club of Budapest” i SIPRI. Niniejsza decyzja przewiduje oprogramowanie komputerowe, pilotażowe systemy wdrażania, programy szkoleniowe i informacyjne dla właściwych misji zarządzania kryzysowego, jak również dla organów międzynarodowych i krajowych, w celu lepszego monitorowania, uaktualniania i rozpowszechniania informacji dotyczących podejrzanych podmiotów przewożących ładunki drogą powietrzną w Afryce oraz z innych regionów. Przy wdrażaniu niniejszej decyzji należy zapewnić dobrą koordynację z innymi stosownymi projektami finansowanymi w ramach programów wspólnotowych oraz z innymi decyzjami Rady, w celu zwiększenia wpływu działań Unii w zakresie zapobiegania nielegalnemu handlowi BSiL.
      2.   Cele

      Projekty opisane poniżej będą dotyczyły trzech obszarów określonych przez CODUN i inne podmioty zaangażowane w inicjatywę UE na rzecz zwalczania handlu BSiL prowadzonego drogą powietrzną:

                  a)

                  potrzeba opracowania bezpiecznego systemu zapewniającego uaktualnienia dotyczące przedsiębiorstw i statków powietrznych, które stale zmieniają informacje na temat aktywów i zmieniają siedziby spółek, aby uniknąć wykrycia;

                  b)

                  zapewnienie oprogramowania komputerowego do zarządzania ryzykiem i szkoleń, aby pozwolić właściwym misjom zarządzania kryzysowego oraz organom międzynarodowym i krajowym skuteczniej monitorować i sprawdzać rosnącą liczbę podmiotów przewożących ładunki drogą powietrzną, podejrzanych o zaangażowanie w handel BSiL lub przewożenie drogą powietrzną innych destabilizujących towarów;

                  c)

                  potrzeba zapewnienia szkoleń i pomocy technicznej organizacjom wielostronnym, misjom, podmiotom regionalnym i państwom w Afryce i innych regionach oraz zwiększenia ich świadomości, aby wzmocnić ich zdolność w zakresie monitorowania i wykrywania podmiotów zaangażowanych w handel BSiL lub przewożenie drogą powietrzną innych destabilizujących towarów.

            3.   Opis projektu

      3.1.   Projekt 1: Stworzenie pakietu oprogramowania i realizacja pilotażowego projektu w zakresie monitorowania, uaktualniania i rozpowszechniania informacji dotyczących podmiotów przewożących ładunki drogą powietrzną, podejrzanych o nielegalny handel BSiL

      3.1.1.   Cel projektu

      Celem projektu jest usprawnienie narzędzi i technik pozostających do dyspozycji właściwych misji zarządzania kryzysowego, organów krajowych państw trzecich i organów międzynarodowych oraz organów państw członkowskich, aby skutecznie sprawdzać i namierzać podejrzane samoloty przewożące ładunki drogą powietrzną, które mogą być zaangażowane w nielegalny handel BSiL prowadzony drogą powietrzną, na terytorium, z lub do państw trzecich.
      3.1.2.   Opis projektu

      W ramach tego projektu podjęte zostaną następujące działania:

                  a)

                  przygotowanie pakietu oprogramowania do zarządzania ryzykiem w handlu drogą powietrzną dla organizacji wielostronnych, misji i wybranych państw trzecich;

                  b)

                  przygotowanie bezpiecznego pilotażowego pakietu do systemu zarządzania ryzykiem i rozpowszechniania informacji;

                  c)

                  próby terenowe pakietu oprogramowania we współpracy z WP i właściwymi organami Rady;

                  d)

                  próba terenowa pakietu do systemu rozpowszechniania informacji we współpracy z WP i właściwymi organami Rady;

                  e)

                  przygotowanie podręcznika i towarzyszących mu materiałów szkoleniowych, aby ułatwić wykorzystywanie i wdrażanie systemów opisanych w lit. a) i b) przez właściwe misje zarządzania kryzysowego, organy międzynarodowe i organy krajowe państw trzecich oraz państwa członkowskie;

                  f)

                  przygotowanie końcowego oprogramowania i towarzyszącego mu podręcznika i materiałów szkoleniowych podczas podsumowujących warsztatów, na które zaproszone zostaną właściwe podmioty (do 80 osób).

            Projekt będzie realizowany przez odpowiedni okres czasu, z uwzględnieniem potrzeby konsultowania i koordynowania z różnymi podmiotami, pod kontrolą WP. Projekt będzie realizowany w sześciu etapach.
      Etap przygotowań
      SIPRI, w porozumieniu z właściwymi organami Rady i pod kontrolą WP, przygotuje pakiet oprogramowania, narzędzia zarządzania kryzysowego, jak również pakiet do systemu rozpowszechniania informacji i danych segregowanych, z wykorzystaniem właściwych technologii informacyjnych (IT).
      Etap wprowadzania danych
      W ramach projektu wprowadzone zostaną dane z właściwych źródeł, przy użyciu jedynie informacji ze źródeł ogólnodostępnych, aby stworzyć wyczerpującą bazę danych, która zapewni wystarczające informacje do celów wspierania dokładnego zarządzania ryzykiem, wykrywania i narzędzi profilowania.
      Etap oceny
      SIPRI, we współpracy z właściwymi organami Rady i pod kontrolą WP, przeprowadzi ocenę różnych miejsc, regionów, organizacji i misji, w przypadku których pakiet pilotażowy wykorzystujący dane ze źródeł ogólnodostępnych będzie mógł zostać przetestowany w optymalnych warunkach.
      Etap prób terenowych
      SIPRI, we współpracy z właściwymi organami Rady i pod kontrolą WP, przeprowadzi etap prób terenowych z partnerami wskazanymi podczas etapu oceny.
      Etap oceny i dostosowania
      Po próbach terenowych SIPRI oceni i dostosuje oprogramowanie, aby uwzględnić doświadczenia i wnioski zdobyte podczas etapu prób terenowych. W wyniku tych działań powstanie gotowy produkt, udostępniony za zgodą różnych podmiotów.
      Etap prezentacji
      Końcowa wersja oprogramowania i materiałów szkoleniowych zostanie przedstawiona podczas specjalnego wydarzenia właściwym podmiotom (do 80 osób), które były zaangażowane w jego przygotowanie i zostały wskazane jako końcowi użytkownicy oprogramowania.
      3.1.3.   Wyniki projektu

      Projekt:

                  a)

                  wzmocni zdolności właściwych misji zarządzania kryzysowego, organów międzynarodowych i organów krajowych państw trzecich, państw członkowskich w zakresie monitorowania działalności podmiotów przewożących ładunki drogą powietrzną, podejrzanych o handel BSiL prowadzony drogą powietrzną;

                  b)

                  zapewni narzędzia i systemy pilotażowe konieczne do zwiększenia liczby zakazów w przypadku organizacji wielostronnych, misji oraz państw Afryki i innych regionów, w odniesieniu do przesyłek podejrzanych o to, że zawierają nielegalną BSiL, przemieszczaną drogą powietrzną;

                  c)

                  zwiększy zdolność państw członkowskich do bezpiecznej wymiany informacji dotyczących podmiotów przewożących ładunki drogą powietrzną dzięki technikom segregowania danych i innym mechanizmom profilowania.

            3.1.4.   Beneficjenci projektu

      Beneficjentami projektu będzie właściwy personel misji zarządzania kryzysowego oraz organów krajowych i międzynarodowych. Wybór konkretnych beneficjentów, którzy będą testowali pilotażowy pakiet oprogramowania, będzie uwzględniał takie zmienne, jak obecność na danym obszarze europejskich lub wielostronnych misji zarządzania kryzysowego, potrzeba maksymalizowania zasobów, dostępność wsparcia na szczeblu lokalnym, wola polityczna i zdolność organów lokalnych i krajowych w zakresie zwalczania nielegalnego handlu BSiL prowadzonego drogą powietrzną. SIPRI zaproponuje krótką listę beneficjentów, którzy zostaną następnie zatwierdzeni przez WP w porozumieniu z właściwymi organami Rady.
      3.2.   Projekt 2: Zwiększenie świadomości w zakresie praktyk monitorowania, wykrywania i zarządzania ryzykiem w przypadku przewoźników ładunków drogą powietrzną, zaangażowanych w handel BSiL i innymi destabilizującymi towarami prowadzony drogą powietrzną poprzez publikacje, szkolenia i informowanie

      3.2.1.   Cel projektu

      Celem projektu jest zwiększenie świadomości i wiedzy technicznej właściwego personelu międzynarodowego i krajowego na temat najlepszych praktyk w zakresie monitorowania, wykrywania i analizy zarządzania ryzykiem w przypadku przewoźników ładunków drogą powietrzną, podejrzanych o nielegalny handel BSiL prowadzony drogą powietrzną.
      3.2.2.   Opis projektu

      W ramach tego projektu podjęte zostaną następujące działania:

                  a)

                  opracowanie i publikacja podręcznika i towarzyszących mu materiałów szkoleniowych do rozprowadzenia wśród nie więcej niż 250 osób pracujących dla organizacji wielostronnych, misji lub państw;

                  b)

                  zorganizowanie do trzech regionalnych seminariów, szkoleń i kampanii informacyjnych dla mniej więcej 80–100 osób pracujących dla konkretnych departamentów lub komórek w ramach misji zarządzania kryzysowego, organów międzynarodowych i organów krajowych państw trzecich, z planowanym efektem mnożnikowym osiągniętym dzięki zapewnieniu materiałów do szkolenia trenerów;

                  c)

                  przetwarzanie rezultatów i ocen otrzymanych w wyniku działań szkoleniowych i informacyjnych oraz przygotowanie na ich podstawie wzoru najlepszych praktyk w zakresie wymiany informacji na ten temat wśród właściwego personelu międzynarodowego i krajowego;

                  d)

                  przedstawienie końcowego wzoru najlepszych praktyk podczas podsumowujących warsztatów, na które zaproszone zostaną właściwe podmioty (do 80 osób).

            3.2.3.   Wyniki projektu

      Projekt:

                  a)

                  zwiększy świadomość personelu pracującego dla organizacji wielostronnych, misji i państw na temat najlepszych praktyk w obszarach monitorowania, wykrywania i zarządzania ryzykiem w przypadku przewoźników ładunków drogą powietrzną podejrzanych o handel BSiL lub innymi destabilizującymi towarami, prowadzony drogą powietrzną;

                  b)

                  przyczyni się do standaryzowania najlepszych praktyk w tym zakresie dzięki opublikowaniu i rozpowszechnieniu podręcznika na temat technik analizy monitorowania, wykrywania i zarządzania kryzysowego;

                  c)

                  wdroży najlepsze praktyki z zakresu koordynowania informacji poprzez szkolenia i kampanie informacyjne dla personelu pracującego dla konkretnych departamentów lub komórek organizacji wielostronnych, misji lub państw.

            3.2.4.   Beneficjenci projektu

      Beneficjentami projektu będzie właściwy personel misji zarządzania kryzysowego oraz organów krajowych i międzynarodowych. Wybór konkretnych beneficjentów, którzy wezmą udział w szkoleniach, zostanie dokonany na podstawie krótkiej listy beneficjentów zaproponowanej przez SIPRI, która zostanie zatwierdzona przez WP w porozumieniu z właściwymi organami Rady.
      4.   Lokalizacja

      Lokalizacje dla projektu 3.1 – etapów prób terenowych i warsztatów podsumowujących – oraz dla projektu 3.2 – szkoleń, kampanii informacyjnych i warsztatów podsumowujących – zostaną określone, uwzględniając dążenie do maksymalizacji zasobów, minimalizacji śladu węglowego oraz wsparcie dostępne na szczeblu lokalnym. SIPRI zaproponuje krótką listę zalecanych lokalizacji, która zostanie zatwierdzona przez WP w porozumieniu z właściwymi organami Rady.
      5.   Czas trwania

      Całkowity szacowany czas trwania projektów wynosi 24 miesiące.
      6.   Instytucja realizująca

      Techniczna realizacja niniejszej decyzji zostanie zlecona SIPRI. SIPRI zapewni, aby wkład UE został wyeksponowany; wykona to zadanie pod kierunkiem WP.
      7.   Sprawozdania

      SIPRI będzie regularnie składać sprawozdania, co dwa miesiące i po zakończeniu każdego z opisywanych działań. Sprawozdania powinny być przedkładane WP nie później niż w sześć tygodni po zakończeniu danego działania.


title: 2013/578/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/235

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2011
   (2013/578/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (4), w szczególności jego art. 14,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0081/2013),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn absolutorium z wykonania budżetu Instytutu na rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 98.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2011
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2011,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (4), w szczególności jego art. 14,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0081/2013),

                  A.

                  mając na uwadze, że Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (Instytut) został ustanowiony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1922/2006 i uzyskał niezależność z dniem 15 czerwca 2010 r.,

                  B.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne Instytutu za rok budżetowy 2011 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są legalne i prawidłowe,

                  C.

                  mając na uwadze, że rok 2011 był pierwszym pełnym rokiem działania Instytutu, jako że uzyskał on niezależność finansową i administracyjną w czerwcu 2010 r.,

                  D.

                  mając na uwadze, że struktura Instytutu opiera się na mandacie i zadaniach określonych w podstawowym rozporządzeniu ustanawiającym agencję oraz na celach zatwierdzonych przez radę zarządzającą Instytutu w średnioterminowym programie prac na lata 2010–2012, jak i w rocznym programie prac,

                  E.

                  mając na uwadze, że ogólny budżet Instytutu na rok budżetowy 2011 wynosił 7 530 000 EUR w porównaniu z ogólnym budżetem w wysokości 5 678 123,09 EUR na rok budżetowy 2010 r., co stanowi wzrost o 32,6 %; mając na uwadze, że budżet Instytutu jest w całości finansowany z wkładu Unii,

                  F.

                  mając na uwadze, że pod koniec 2011 r., pod odjęciu różnic wynikających z kursu wymiany w wysokości 2 650,64 EUR, Instytut odnotował pozytywny wynik budżetowy w wysokości 1 156 400,29 EUR (6), którą to kwotę następnie odnotowano w rachunkach księgowych jako zobowiązanie wobec Komisji,

         Zarządzanie budżetem i finansami

                  1.

                  przypomina, że z dniem 15 czerwca 2010 r. Instytut uzyskał niezależność administracyjną i finansową; zwraca uwagę, że w związku z tym wszystkie postępowania o udzielenie zamówienia w roku 2010 wszczęto przede wszystkim w ostatnim kwartale 2010 r.;

                  2.

                  zauważa, że wykonanie budżetu przygotowuje się w oparciu o zmodyfikowaną rachunkowość kasową, co oznacza, że przeniesione środki na płatności ujmuje się razem z dokonanymi płatnościami i otrzymanymi przychodami;

                  3.

                  na podstawie rocznego sprawozdania finansowego zwraca uwagę, że wykonanie płatności w roku 2011 było skuteczniejsze niż w roku 2010 i charakteryzuje się znaczną poprawą w ramach wszystkich tytułów; w oparciu o roczne sprawozdanie finansowe wnioskuje, że pod koniec 2011 r. Instytut odnotował wskaźnik wykonania budżetu na poziomie 44,19 % w przypadku płatności oraz 88,54 % w przypadku zobowiązań;

                  4.

                  na podstawie rocznego sprawozdania finansowego (7) stwierdza, że wskaźnik płatności w tytule I (wydatki personalne) wzrósł do poziomu 88,49 % w 2011 r. w porównaniu z 49,19 % w roku 2010; wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o dalszych działaniach podejmowanych z myślą o poprawie tego wskaźnika;

                  5.

                  na podstawie rocznego sprawozdania finansowego zwraca uwagę, że płatności wykonane w tytule II (wydatki administracyjne) wzrosły do poziomu 34,71 % w 2011 r. w porównaniu z 28,99 % w roku 2010; wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o działaniach podejmowanych z myślą o poprawie tych wskaźników, gdyż niskie wskaźniki wykonania oznaczają trudności w zakresie planowania budżetowego i wykonania budżetu;

                  6.

                  w oparciu o roczne sprawozdanie finansowe obserwuje bardzo niski wskaźnik wykonania płatności (18,36 %) w ramach tytułu III (wydatki operacyjne); zwraca uwagę, że jest to spowodowane znaczną liczbą zamówień rozpoczętych pod koniec 2010 r., po tym jak Instytut uzyskał niezależność administracyjną w czerwcu tegoż roku; wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o działaniach podejmowanych od tamtej pory z myślą o poprawie tych wskaźników, gdyż niskie wskaźniki wykonania oznaczają trudności w zakresie planowania budżetowego i wykonania budżetu;

                  7.

                  na podstawie rocznego sprawozdania finansowego zauważa, że kwotę 3 339 551,93 EUR w środkach na zobowiązania, które zaciągnięto do końca 2011 r., ale których jeszcze nie uregulowano, przeniesiono na 2012 r., co stanowi 50 % wszystkich zobowiązań; zauważa również, że łączna kwota środków przeniesionych, które anulowano (tzn. przeniesionych z roku 2010 na następny rok i niewypłaconych w 2011 r.) wynosi 295 741,61 EUR ze względu na fakt, że był to pierwszy pełny rok działalności, w którym pracownicy po raz pierwszy przeprowadzali różnego rodzaju procedury przetargowe oraz podejmowali rozmaite działania w drugiej połowie roku, w tym m.in. w odpowiedzi na spóźniony wniosek dotyczący wydarzenia w ramach prezydencji; wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o działaniach podejmowanych z myślą o zagwarantowaniu w przyszłości zadowalającego wskaźnika wykonania budżetu;

                  8.

                  na podstawie rocznego sprawozdania finansowego stwierdza, że pod koniec 2010 r. Instytut nie dokonał koniecznego anulowania środków oraz że wszystkie automatyczne przeniesienia środków miały miejsce;

         Rachunkowość

                  9.

                  stwierdza, że w 2010 r. Instytut określił odpowiedzialność podmiotów finansowych za pracowników oraz opracował obieg środków finansowych na zobowiązania; zauważa ponadto, że Instytut wskazał wszystkie podmioty finansowe, określając ich role i zakres odpowiedzialności do końca 2010 r.;

                  10.

                  stwierdza, że Instytut trzykrotnie otrzymał środki od Komisji na całkowitą kwotę w wysokości 7 530 000 EUR (pierwszy transfer: 3 390 000 EUR, drugi transfer: 2 070 000 EUR, trzeci transfer: 2 070 000 EUR);

         Rynek zamówień publicznych

                  11.

                  w oparciu o roczne sprawozdanie finansowe odnotowuje, że w roku 2011 Instytut zarejestrował sześć wyjątków dotyczących transakcji finansowych, które omawiano z kadrą zarządzającą, kierownikami zespołów i zainteresowanymi pracownikami w celu uniknięcia powtórzenia się błędów; wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o działaniach podejmowanych w celu zaradzenia temu uchybieniu;

                  12.

                  obserwuje, że w roku 2011 w działach operacyjnych i w administracji sfinalizowano 123 postępowania o udzielenie zamówienia oraz że ogólne zamówienia stanowiły ok. 50 % ogólnego budżetu Instytutu; zauważa również, że w roku 2011 działalność związana z udzielaniem zamówień była prowadzona zgodnie z programem prac na tenże rok;

         Zasoby ludzkie

                  13.

                  na podstawie rocznego sprawozdania finansowego zauważa, że w roku 2011 Instytut zakończył rekrutację trzech pracowników na czas określony i trzech pracowników kontraktowych (w 2010 r. Instytut przyjął do pracy 23 pracowników na czas określony) oraz osiągnął poziom 94 % w stosunku do obsadzenia stanowisk przewidzianych w planie zatrudnienia w porównaniu z 92,3 % w roku 2010; z zadowoleniem przyjmuje podwyższenie wskaźnika obsady stanowisk w planie zatrudnienia, co powinno przyczynić się do sprawnego funkcjonowania Instytutu;

                  14.

                  na podstawie informacji uzyskanych od Służby Audytu Wewnętrznego stwierdza, że wsparciu wdrożenia przepisów regulaminu pracowniczego w Instytucie służy szereg strategii, procedur i wytycznych; zwraca uwagę, że niektóre kwestie wciąż znajdują się na etapie rozwoju i powinny osiągnąć fazę zakończenia na nieco późniejszym etapie, zwłaszcza jeżeli chodzi o wprowadzenie narzędzi informatycznych w dziedzinie zarządzania zasobami ludzkimi (chodzi tu o kwestie takie jak przygotowanie opisów stanowisk, określenie celów kadrowych i sformalizowanie indywidualnych planów szkoleniowych); wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o działaniach podejmowanych w celu rozwiązania wspomnianych wyżej kwestii;

         Wyniki

                  15.

                  z zadowoleniem przyjmuje drugie sprawozdanie Instytutu z oceny ex ante z dnia 8 września 2011 r., które skupiło się na specjalnych celach i działaniach Instytutu oraz miało na celu przedstawienie wytycznych dla zarządzających Instytutem, dotyczących finalizowania celów i podejmowanych działań; zaznacza, że w dobie kryzysu gospodarczego i oszczędności jest sprawą podstawową, aby Instytut oferował najwyższą jakość w stosunku do kosztów bez szkody dla skutecznego wykonywania swoich istotnych kompetencji;

                  16.

                  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie Centrum ds. Źródeł i Dokumentacji, które jest jedynym w swoim rodzaju w Europie źródłem instytucjonalnej i metodologicznej wiedzy na temat równości kobiet i mężczyzn;

                  17.

                  podkreśla, że cele i zadania Instytutu wymagają utrzymania w ramach instytucjonalnych oddzielnej i wyspecjalizowanej jednostki;

         Siedziba

                  18.

                  przyjmuje do wiadomości, na podstawie sprawozdania rocznego Instytutu, że w dniu 1 marca 2010 r. jego pracownicy zostali przeniesieni z tymczasowej siedziby w Brukseli do stałej siedziby w Wilnie, na Litwie;

                  19.

                  na podstawie sprawozdania rocznego stwierdza, że rząd Republiki Litewskiej podjął się płacenia czynszu za biuro wynajmowane przez Instytut przez okres dwóch lat, a więc do dnia 15 grudnia 2011 r.;

                  20.

                  z zadowoleniem przyjmuje wyjątkową inicjatywę, podjętą we współpracy z pozostałymi instytucjami unijnymi w Wilnie (przedstawicielstwem Komisji i Biurem Informacyjnym Parlamentu Europejskiego) i mającą na celu znalezienie wspólnego lokalu; zauważa, że powstały niedawno Dom Unii Europejskiej okazał się konieczny i że umożliwi on wytworzenie synergii, zwiększenie widoczności Unii, zaoszczędzenie kosztów i rozłożenie ich;

         Audyt wewnętrzny

                  21.

                  z zadowoleniem przyjmuje pierwszy audyt przeprowadzony w Instytucie w 2011 r. przez Służbę Audytu Wewnętrznego; w oparciu o sprawozdanie Służby (8) zauważa, że w sprawozdaniach Służby Audytu Wewnętrznego z dnia 31 grudnia 2011 r. nie ma ani otwartych zaleceń „o zasadniczym znaczeniu” ani zaleceń „bardzo istotnych”;

                  22.

                  zwraca uwagę, że w grudniu 2011 r. Służba Audytu Wewnętrznego w ograniczonym zakresie dokonała przeglądu wdrożenia standardów kontroli wewnętrznej w Instytucie; zauważa, że Instytut przyjął zalecenia dotyczące sfinalizowania procedury wdrożenia standardów kontroli wewnętrznej, a kierownictwo przyjęło plan działania, który ma być realizowany w 2012 r.; wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o działaniach podejmowanych w związku z tymi zaleceniami;

                  23.

                  stwierdza, że w ramach analizy ryzyka, przeprowadzonej przez Służbę Audytu Wewnętrznego, zidentyfikowano pewne procesy (9), które nie mogły zostać poddane analizie w ramach planu audytu Służby, gdyż zgodnie z oceną kontroli tych nie było lub były one niewystarczające;

                  24.

                  na podstawie uwag Trybunału Obrachunkowego odnotowuje, że Instytut musi poprawić dokumentację fizycznego stanu zasobów w odniesieniu do aktywów trwałych i oceny rozliczeń międzyokresowych;

                  25.

                  w odniesieniu do pozostałych uwag towarzyszących decyzji w sprawie absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 17 kwietnia 2013 r. (10) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 98.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

         (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (6)  Roczne sprawozdanie finansowe za rok 2011, s. 22.

         (7)  Roczne sprawozdanie finansowe za rok 2011, s. 34.

         (8)  Roczne sprawozdanie z audytu wewnętrznego za rok 2011, s. 6.

         (9)  Roczne sprawozdanie z audytu wewnętrznego za rok 2011, s. 4.

         (10)  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0134 (zob. s. 374 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/760 z dnia 24 kwietnia 2017 r. w sprawie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2017 r. (EBC/2017/11)

text:
                  29.4.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 113/52

            DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/760
      z dnia 24 kwietnia 2017 r.
      w sprawie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2017 r. (EBC/2017/11)
      RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności jego art. 30,
      uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1163/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie opłat nadzorczych (EBC/2014/41) (2), w szczególności jego art. 3 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Całkowita kwota rocznych opłat nadzorczych nakładanych na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) powinna pokrywać wydatki ponoszone przez EBC w okresie objętym opłatą w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań nadzorczych, lecz nie powinna tych wydatków przekraczać. Wydatki te obejmują przede wszystkim koszty bezpośrednio związane z zadaniami nadzorczymi EBC, takie jak bezpośredni nadzór nad istotnymi nadzorowanymi podmiotami, nadzór zwierzchni nad mniej istotnymi nadzorowanymi podmiotami oraz wykonywanie zadań horyzontalnych i specjalistycznych. Wydatki te obejmują także koszty związane pośrednio z zadaniami nadzorczymi EBC, takie jak koszty usług świadczonych przez służby wsparcia EBC, w tym w zakresie zaplecza biurowego, zarządzania kadrami, obsługi administracyjnej, budżetu i kontrolingu, księgowości, obsługi prawnej, obsługi z zakresu komunikacji i tłumaczeń, audytu wewnętrznego, statystyki i informatyki.

                  (2)

                  Obliczenie rocznych opłat nadzorczych dotyczących istotnych nadzorowanych podmiotów i istotnych nadzorowanych grup oraz mniej istotnych nadzorowanych podmiotów i mniej istotnych nadzorowanych grup wymaga podziału całkowitych kosztów według wydatków przydzielonych odpowiednim funkcjom wykonującym bezpośredni nadzór istotnych nadzorowanych podmiotów i istotnych nadzorowanych grup oraz pośredni nadzór mniej istotnych nadzorowanych podmiotów i mniej istotnych nadzorowanych grup.

                  (3)

                  Całkowita kwota rocznej opłaty nadzorczej za rok 2017 stanowi sumę: a) szacowanych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych w 2017 r. opartych na zatwierdzonym budżecie EBC na 2017 r., z uwzględnieniem zmian szacowanych rocznych kosztów, jakie mają być poniesione przez EBC, które były znane w momencie przyjmowania niniejszej decyzji; oraz b) nadwyżki lub deficytu z roku 2016.

                  (4)

                  Nadwyżkę lub deficyt ustala się poprzez odjęcie faktycznych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych poniesionych w 2016 r., wskazanych w Rocznym sprawozdaniu finansowym EBC za rok 2016 (3), od szacowanych rocznych kosztów pobranych za 2016 r., określonych w załączniku do decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/661 (EBC/2016/7) (4).

                  (5)

                  Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41) przy ustalaniu szacowanych rocznych kosztów wykonywania zadań nadzorczych w 2017 r. należy również brać pod uwagę kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe, odsetki otrzymane stosownie do art. 14 oraz inne kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Definicje
      Na potrzeby niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (5) oraz rozporządzeniu (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41).
      Artykuł 2
      Całkowita kwota rocznych opłat nadzorczych za 2017 r.
      1.   Całkowita kwota rocznych opłat nadzorczych za 2017 r. wynosi 424 957 652 EUR; kwota ta została wyliczona w sposób wskazany w załączniku I.
      2.   Poszczególne kategorie nadzorowanych podmiotów i nadzorowanych grup opłacają następujące całkowite kwoty rocznych opłat nadzorczych:

                  a)

                  istotne nadzorowane podmioty i istotne nadzorowane grupy: 391 279 654 EUR;

                  b)

                  mniej istotne nadzorowane podmioty i mniej istotne nadzorowane grupy: 33 677 998 EUR.

            Podział całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2017 r. podlegających zapłacie w odniesieniu do każdej kategorii zawarty jest w załączniku II
      Artykuł 3
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 24 kwietnia 2017 r.

            Mario DRAGHI

               Prezes EBC

         (1)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

         (2)  Dz.U. L 311 z 31.10.2014, s. 23.

         (3)  Dokument opublikowany na stronie internetowej EBC pod adresem www.ecb.europa.eu w lutym 2017 r.

         (4)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/661 z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2016 r. (EBC/2016/7) (Dz.U. L 114 z 28.4.2016, s. 14).

         (5)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

         ZAŁĄCZNIK I

            Obliczenie całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2017 r.

                     (EUR)

                     Szacowane koszty roczne za 2017 r.

                     464 676 594

                     Wynagrodzenia i świadczenia

                     208 621 881

                     Wynajem i utrzymanie budynków

                     54 990 329

                     Pozostałe koszty operacyjne

                     201 064 384

                     Nadwyżka/deficyt za 2016 r.

                     – 41 089 798

                     Kwoty uwzględnione zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

                     1 370 856

                     Kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe

                     0

                     Odsetki otrzymane zgodnie z art. 14 powyższego rozporządzenia

                     – 23 761

                     Kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3. powyższego rozporządzenia

                     1 394 617

                     RAZEM

                     424 957 652

         ZAŁĄCZNIK II

            Podział całkowitej kwoty rocznych opłat nadzorczych za 2017 r.

                     (EUR)

                     Istotne nadzorowane podmioty i istotne nadzorowane grupy

                     Mniej istotne nadzorowane podmioty i mniej istotne nadzorowane grupy

                     Razem

                     Szacunkowe roczne koszty na 2017 rok

                     427 700 563

                     36 976 031

                     464 676 594

                     Nadwyżka/deficyt za 2016 rok

                     – 37 593 510

                     – 3 496 288

                     – 41 089 798

                     Kwoty uwzględnianie zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1163/2014 (EBC/2014/41)

                     1 172 601

                     198 255

                     1 370 856

                     Kwoty opłat związanych z poprzednimi okresami objętymi opłatą, których pobranie nie było możliwe

                     0

                     0

                     0

                     Odsetki otrzymane zgodnie z art. 14 powyższego rozporządzenia

                     – 8 696

                     – 15 065

                     – 23 761

                     Kwoty otrzymane lub zwrócone zgodnie z art. 7 ust. 3 powyższego rozporządzenia

                     1 181 297

                     213 320

                     1 394 617

                     RAZEM

                     391 279 654

                     33 677 998

                     424 957 652


title: 2008/486/WE: Decyzja Rady z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie mianowania połowy składu zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności

text:
               26.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/8

      DECYZJA RADY

   z dnia 23 czerwca 2008 r.
   w sprawie mianowania połowy składu zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności
   (2008/486/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1), w szczególności jego art. 25 ust. 1,
   uwzględniając listę kandydatów przedłożoną Radzie przez Komisję Wspólnot Europejskich,
   uwzględniając opinię wyrażoną przez Parlament Europejski,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Nieodzowne jest zapewnienie niezależności, wysokich standardów naukowych, przejrzystości i sprawności działania Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności. Niezbędna jest również współpraca z państwami członkowskimi.

               (2)

               Kadencja połowy składu zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności zakończy się w dniu 30 czerwca 2008 r.

               (3)

               W celu mianowania siedmiu nowych członków zarządu dokonano analizy kandydatur na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Komisję oraz z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego. Celem jest zapewnienie najwyższych standardów kompetencji, szerokiego zakresu wymaganej fachowości, na przykład w zakresie zarządzania i administracji publicznej, oraz możliwie najszerszej pod względem geograficznym reprezentacji w obrębie Unii.

               (4)

               Trzech z tych członków powinno posiadać doświadczenie w pracy organizacji konsumenckich i innych grup zajmujących się tematyką łańcucha żywnościowego,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane członkami zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na okres od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.:

               —

               Davies, Sue (2)

               —

               Facelli, Piergiuseppe

               —

               Horst, Matthias (2)

               —

               Pogačnik, Milan

               —

               Ruprich, Jiří

               —

               Turunen, Sinikka (2)

               —

               Url, Bernhard.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 23 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 202/2008 (Dz.U. L 60 z 5.3.2008, s. 17).

      (2)  Członek, który ma doświadczenie w pracy organizacji konsumenckich i innych grup zajmujących się tematyką łańcucha żywnościowego.


title: Decyzja Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie pełnego stosowania dorobku Schengen w Grecji

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0848

Dziennik Urzędowy L 327 , 21/12/1999 P. 0058 - 0058

		Decyzja Radyz dnia 13 grudnia 1999 r.w sprawie pełnego stosowania dorobku Schengen w Grecji(1999/848/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając art. 2 ust. 2 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,uwzględniając decyzję Komitetu Wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. ustanawiającą Stały Komitet ds. Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen,uwzględniając decyzję przyjętą przez Komitet Stałych Przedstawicieli w dniu 30 czerwca 1999 r. ustanawiającą Komitet Tymczasowy dla Grecji,uwzględniając decyzję Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 7 października 1997 r. (SCH/Com-ex(97)29 rev 2) i z dnia 16 grudnia 1998 r. (SCH/Com-ex(98)49 rev 3),a także mając na uwadze, co następuje:(1) Przeprowadzone zostały wizytacje mające na celu sprawdzenie, czy wypełniane są wymagania dotyczące ilości siły roboczej i zasobów materialnych, szkolenia służb kontroli granicznej i nadzoru oraz koordynacji pomiędzy zainteresowanymi służbami.(2) Zostały spełnione warunki do zniesienia z dniem 1 stycznia 2000 r. kontroli osób na wewnętrznych granicach z Grecją,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Kontrolę osób na wewnętrznych granicach między Grecją a Państwami Członkowskimi, które w pełni stosują dorobek Schengen, znosi się w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 26 marca 2000 r.Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r. w odniesieniu do wewnętrznego ruchu morskiego w portach.W odniesieniu do kontroli granicznych w lotach wewnętrznych z i do Grecji terminy zniesienia kontroli są przedmiotem uzgodnień między Grecją a dowolnym innym zainteresowanym Państwem Członkowskim, od dnia 1 stycznia 2000 r. w tych portach lotniczych, w których jest to technicznie możliwe. W każdym przypadku kontrole zostają zniesione najpóźniej do dnia 26 marca 2000 r. Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Radę i Komisję przed dniem 1 kwietnia 2000 r. o środkach podjętych w celu wykonania niniejszej decyzji.Artykuł 2W 2000 r. Grupa Robocza ds. Oceny Schengen sprawdzi pełne stosowanie dorobku Schengen w odniesieniu do Grecji i zbada środki, jakie okażą się konieczne.Artykuł 31. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.2. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 13 grudnia 1999 r.W imieniu RadyS. HassiPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie zasad wydawania wiz Schengen zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen (SCH/com-ex (96)13 rev. 1)

text:
Ważna informacja prawna

|

41996D0013

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0180 - 0181

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 27 czerwca 1996 r.w sprawie zasad wydawania wiz Schengen zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen(SCH/com-ex (96)13 rev. 1)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 9, 17 i 30 wspomnianej Konwencji,a także mając na uwadze, co następuje:w interesie wszystkich Państw Schengen leży określenie praw i obowiązków państw reprezentujących i reprezentowanych, odkąd wszystkie Państwa Schengen posiadają przedstawicielstwa, w których reprezentują inne państwa, a także miejsca, w których same są reprezentowane;najważniejszą zasadą leżącą u podstaw współpracy między Państwami Schengen jest bezwzględne zaufanie dla sposobu, w jaki stosowany jest system reprezentacji Schengen,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Wydawanie wiz Schengen w państwach trzecich, w których nie wszystkie państwa Schengen są reprezentowane, na podstawie art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji z Schengen odbywa się zgodnie z następującymi zasadami:a) reprezentowanie w odniesieniu do wydawania wiz stosuje się do lotniskowych wiz tranzytowych, jednolitych wiz tranzytowych i wiz krótkoterminowych wydawanych w ramach Konwencji z Schengen zgodnie ze Wspólnymi Instrukcjami Konsularnymi.Państwo reprezentujące obowiązane jest stosować przepisy Wspólnych Instrukcji Konsularnych równie szybko, jak przy wydawaniu wiz krajowych takiego samego rodzaju i o takim samym okresie ważności;b) z wyjątkiem przypadku gdy szczególne umowy dwustronne stanowią inaczej, uzgodnienie w sprawie przedstawicielstwa nie ma zastosowania do wiz wydawanych osobom ubiegającym się o podjęcie zatrudnienia za wynagrodzeniem, bądź o podjęcie innych form działalności, uzależnionych od wcześniejszej zgody państwa, w którym ma nastąpić zatrudnienie lub podjęcie działalności. Osoby ubiegające się o tego rodzaju wizy obowiązane są zwrócić się do akredytowanych przedstawicielstw konsularnych państwa, w którym zamierzają prowadzić taką działalność;c) państwa Schengen nie są obowiązane do posiadania przedstawicielstw w każdym państwie trzecim do celów wydawania wiz. Mogą one zadecydować, że wnioski wizowe w niektórych państwach trzecich, bądź wnioski dotyczące niektórych rodzajów wiz, muszą być złożone w przedstawicielstwie państwa, które jest głównym celem podróży osoby ubiegającej się o wizę;d) ocena ryzyka nielegalnej imigracji przy składaniu wniosków wizowych pozostaje w całkowitym uznaniu rozpatrującego wniosek przedstawicielstwa konsularnego bądź dyplomatycznego;e) Państwa reprezentowane przyjmują odpowiedzialność za wnioski o azyl wniesione przez posiadaczy wiz wydanych w ich imieniu, przy czym takie wizy wyraźnie powinny stwierdzać, że zostały wydane w ramach reprezentacji (zgodnie z załącznikiem 13 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych) [1];f) w wyjątkowych przypadkach umowy dwustronne mogą zastrzec, że państwo reprezentujące przesyła wnioski wizowe wniesione przez niektóre kategorie cudzoziemców albo władzom reprezentowanego państwa, które jest głównym celem podróży, albo misji dyplomatycznej tego państwa. Kategorie te wymagają ustalenia w formie pisemnej (jeśli to konieczne, dla każdego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsularnego). Uznaje się, że wizy zostały wydane za zgodą reprezentowanego państwa, zgodnie z procedurą przewidzianą na mocy art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji z Schengen;g) umowy dwustronne mogą być dostosowywane we właściwym czasie, w świetle krajowych ocen wniosków o azyl wniesionych w określonym terminie przez posiadaczy wiz wydawanych w ramach reprezentacji, oraz innych istotnych danych dotyczących wydawania wiz.Na podstawie tych wyników może zostać ustalone wycofanie reprezentacji w odniesieniu do niektórych przedstawicielstw (i również do niektórych narodowości).h) reprezentowanie stosuje się wyłącznie do wydawania wiz. W przypadku gdy wiza nie może być wydana z powodu niemożności przedstawienia przez cudzoziemca wystarczającej dokumentacji potwierdzającej, że spełnia on wymagane warunki, cudzoziemiec powinien zostać poinformowany o możliwości złożenia wniosku wizowego w przedstawicielstwie dyplomatycznym państwa będącego głównym celem jego podróży;i) uzgodnienie w sprawie reprezentacji może być dalej udoskonalane przez rozszerzanie sieci konsultacji i rozwój oprogramowania, które umożliwią przedstawicielstwom państw reprezentujących przeprowadzanie bez znacznego nakładu pracy konsultacji z władzami centralnymi państw reprezentowanych;j) w załączeniu do niniejszego dokumentu znajduje się tabela regulująca kwestie reprezentacji przy wydawaniu wiz Schengen w państwach trzecich, w których nie wszystkie państwa Schengen są reprezentowane. Grupa Centralna bierze pod uwagę zmiany wniesione do tabeli po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi [2].Haga, dnia 27 czerwca 1996 r.PrzewodniczącyM. Patijn[1] Załącznik 13 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych będzie dostosowany odpowiednio. Patrz: SCH/Com-ex (99) 13.[2] Patrz dokument SCH/Com-ex (99) 13, załącznik 4.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1587 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/402

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1587
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL za okres od dnia 27 czerwca do dnia 31 grudnia 2014 r. wraz z odpowiedziami wspólnego przedsięwzięcia (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsięwzięciu absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2014 (05587/2016 – C8-0059/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 209,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 72/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo ENIAC (4),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 74/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie ustanowienia wspólnego przedsiębiorstwa ARTEMIS w celu realizacji wspólnej inicjatywy technologicznej w zakresie systemów wbudowanych (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 561/2014 z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (6), w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 12,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 110/2014 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących partnerstwa publiczno-prywatne, o których mowa w art. 209 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (8),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0119/2016),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) za rok budżetowy 2014;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS), Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 80.

      (2)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 81.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 21.

      (5)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 52.

      (6)  Dz.U. L 169 z 7.6.2014, s. 152.

      (7)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (8)  Dz.U. L 38 z 7.2.2014, s. 2.


title: 2014/244/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/2/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej mającą na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz zmieniająca decyzję ATALANTA/3/2009

text:
               3.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 132/63

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/2/2014
   z dnia 29 kwietnia 2014 r.
   w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej mającą na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz zmieniająca decyzję ATALANTA/3/2009

      (2014/244/WPZiB)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1), w szczególności jego art. 10,
   uwzględniając decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ATALANTA/3/2009 z dnia 21 kwietnia 2009 r. w sprawie ustanowienia komitetu uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu zapobieganie aktom piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii, odstraszanie od nich oraz ich zwalczanie (Atalanta) (2009/369/WPZiB) (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 10 ust. 2 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie przyjęcia proponowanych wkładów państw trzecich.

               (2)

               Zgodnie z zaleceniem dowódcy operacji UE z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wkładu Nowej Zelandii i opinii Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej z dnia 25 marca 2014 r., wkład Nowej Zelandii powinien zostać przyjęty.

               (3)

               Należy zatem zmienić decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ATALANTA/3/2009, aby uchylić załącznik zawierający wykaz państw trzecich, których wkłady finansowe zostały przyjęte.

               (4)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Wkład Nowej Zelandii w operację wojskową Unii Europejskiej mającą na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) zostaje przyjęty i uznany za istotny.
   2.   Nowa Zelandia zostaje zwolniona z wkładów finansowych do budżetu operacji Atalanta.
   Artykuł 2
   W decyzji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ATALANTA/3/2009 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 2 ust. 1 tiret drugie usuwa się zwrot „o których mowa w załączniku”;

               2)

               uchyla się załącznik.

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 112 z 6.5.2009, s. 9.


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 532/09/COL z dnia 16 grudnia 2009 r. zmieniająca po raz 76. zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału na temat kryteriów na potrzeby analizy zgodności pomocy państwa przeznaczonej na pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych, która objęta jest obowiązkiem zgłoszeń indywidualnych

text:
               15.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/14

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 532/09/COL
   z dnia 16 grudnia 2009 r.
   zmieniająca po raz 76. zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału na temat kryteriów na potrzeby analizy zgodności pomocy państwa przeznaczonej na pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych, która objęta jest obowiązkiem zgłoszeń indywidualnych
   URZĄD NADZORU EFTA (1),
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26 do tego Porozumienia,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (3), w szczególności jego art. 24 oraz art. 5 ust. 2 lit. b),
   PRZYWOŁUJĄC zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa przyjęte przez Urząd w dniu 19 stycznia 1994 r. (4),
   a także mając na uwadze, co następuje:
   zgodnie z art. 24 porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale, Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne,
   Komisja Europejska w dniu 11 sierpnia 2009 r. opublikowała Komunikat w sprawie kryteriów analizy zgodności pomocy państwa przeznaczonej na pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych, podlegającej obowiązkowi zgłoszenia indywidualnego (5),
   komunikat ten ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym,
   zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   Urząd zasięgnął opinii Komisji Europejskiej w drodze pisma w przedmiotowej sprawie z dnia 27 listopada 2009 r. (nr ref. 538332) oraz opinii państw EFTA w drodze pisma w przedmiotowej sprawie z dnia 16 października 2009 r. (nr ref. 5333819, 533835 i 533836),
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wytyczne dotyczące pomocy państwa zmienia się poprzez wprowadzenie nowego rozdziału na temat kryteriów analizy zgodności pomocy państwa przeznaczonej na pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych, podlegającej obowiązkowi zgłoszenia indywidualnego. Nowy rozdział stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Jedynie wersja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2009 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Per SANDERUD

            Przewodniczący

         Kristján Andri STEFÁNSSON

            Członek Kolegium

      (1)  Zwany dalej „Urzędem”.

      (2)  Zwane dalej „Porozumieniem EOG”.

      (3)  Zwane dalej „porozumieniem o nadzorze i Trybunale”.

      (4)  Wytyczne w sprawie zastosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG i art. 1 Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zwanym dalej Dz.U.) L 231 z 3.9.1994, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994 r., s. 1; w dalszej części zwane „wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa”. Zaktualizowana wersja wytycznych dotyczących pomocy państwa jest opublikowana na stronie internetowej Urzędu: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

      (5)  Dz.U. C 188 z 11.8.2009, s. 6.

      ZAŁĄCZNIK

         KRYTERIA ANALIZY ZGODNOŚCI POMOCY PAŃSTWA PRZEZNACZONEJ NA PRACOWNIKÓW ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W SZCZEGÓLNIE NIEKORZYSTNEJ SYTUACJI ORAZ PRACOWNIKÓW NIEPEŁNOSPRAWNYCH, PODLEGAJĄCEJ OBOWIĄZKOWI ZGŁOSZENIA INDYWIDUALNEGO
          (1)

      1.   Wprowadzenie

                  1.

                  Nadrzędnym celem Porozumienia EOG oraz polityki państw EFTA jest promocja zatrudnienia oraz spójności społecznej (2). W niektórych regionach państw EFTA poważnym problemem nadal jest bezrobocie, w szczególności bezrobocie strukturalne niektórych kategorii pracowników. Pomoc państwa w formie subsydiów do kosztów płacy w przypadkach, w których koszt płacy oznacza pełen koszt, jaki faktycznie ponosi beneficjent pomocy z tytułu zatrudnienia danych pracowników, obejmujący: a) wynagrodzenie brutto przed opodatkowaniem; oraz b) składki obowiązkowe, takie jak składki na ubezpieczenie społeczne; oraz c) koszty opieki nad dziećmi i nad rodzicami (subsydia płacowe) może stanowić dodatkową zachętę dla przedsiębiorstw, skłaniając je do zwiększenia zatrudnienia pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych. Celem pomocy jest zatem wspieranie rekrutacji siły roboczej pochodzącej spośród wymienionej kategorii pracowników.

                  2.

                  Niniejszy rozdział zawiera wytyczne dotyczące kryteriów, które Urząd Nadzoru EFTA (zwany dalej „Urzędem”) będzie stosować, dokonując oceny pomocy państwa w formie subsydiów płacowych, która – na mocy art. 6 ust. 1 lit. h) oraz i) aktu, o którym mowa w załączniku XV do Porozumienia EOG w pkt 1j (rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych)) (3), dostosowane do Porozumienia EOG w drodze Protokołu 1 (4) (zwane dalej „ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych”)) – musi być zgłaszana indywidualnie. Niniejsze wytyczne mają zapewnić przejrzystość uzasadnienia decyzji Urzędu, a także zagwarantować przewidywalność i pewność prawną.

                  3.

                  Niniejsze wytyczne znajdują zastosowanie w odniesieniu do pomocy państwa dotyczącej pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, pracowników znajdujących się w bardzo niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu art. 2 ust. 18, 19 i 20 ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych. Niniejsze wytyczne będą dotyczyły środków indywidualnych, niezależnie od tego czy są udzielone ad hoc czy w ramach programu, w przypadku, gdy ekwiwalent dotacji przekroczy kwotę 5 mln EUR dla jednego przedsiębiorstwa na zatrudnienie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników znajdujących się w bardzo niekorzystnej sytuacji (dalej zwanych razem jako „pracownicy znajdujący się w szczególnie niekorzystnej sytuacji”) lub kwotę 10 mln EUR dla jednego przedsiębiorstwa na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych (5).

                  4.

                  Kryteria określone w wytycznych nie będą stosowane automatycznie. Poziom oceny ze strony Urzędu oraz rodzaj informacji, jakich Urząd może wymagać, będzie proporcjonalny do ryzyka zakłócenia konkurencji. Zakres analizy będzie zależeć od charakteru danego przypadku.

            2.   Pozytywne skutki pomocy

      2.1.   Istnienie celu leżącego w interesie publicznym

                  5.

                  Niektórzy pracownicy mają szczególne trudności ze znalezieniem pracy, ponieważ pracodawcy uważają ich za pracowników mniej wydajnych lub mają wobec nich uprzedzenia. Ta domniemana lub rzeczywista niższa wydajność może być spowodowana brakiem niedawno zdobytego doświadczenia związanego z zatrudnieniem (dotyczy to na przykład młodych pracowników lub osób bezrobotnych przez długi czas) lub trwałą niepełnosprawnością. Z powodu ich postrzeganej lub rzeczywistej niższej wydajności, istnieje prawdopodobieństwo, że zostaną oni wykluczeni z rynku pracy, chyba że pracodawcom zaoferowana zostanie rekompensata za ich zatrudnienie.

                  6.

                  Ze społecznego punktu widzenia pożądane jest, aby wszystkie kategorie pracowników zostały zintegrowane na rynku pracy. Oznacza to, że część dochodu krajowego może zostać rozdzielona pomiędzy kategorie pracowników, których dotyczy środek. Pomoc państwa może ułatwić pracownikom znajdującym się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracownikom niepełnosprawnym wejście na rynek pracy lub utrzymanie się na rynku pracy, poprzez pokrycie dodatkowych kosztów powstałych w związku z domniemaną lub faktyczną niższą wydajnością takich pracowników.

                  7.

                  Państwa EFTA powinny dowieść, że pomoc jest przeznaczona na realizację celu leżącego we wspólnym interesie. W swojej analizie Urząd uwzględni między innymi następujące elementy:

                              a)

                              liczbę i kategorie pracowników, których dotyczy środek pomocy;

                              b)

                              stopy zatrudnienia kategorii pracowników, których dotyczy środek pomocy – na płaszczyźnie krajowej lub regionalnej, a także w danym przedsiębiorstwie lub przedsiębiorstwach;

                              c)

                              stopy bezrobocia w kategorii pracowników, których dotyczy środek pomocy – na płaszczyźnie krajowej lub regionalnej;

                              d)

                              podgrupy, które są w szczególny sposób zmarginalizowane w ramach szerszej kategorii pracowników niepełnosprawnych i w szczególnie niekorzystnej sytuacji.

            2.2.   Pomoc państwa jako właściwy instrument polityki

                  8.

                  Pomoc państwa w formie subsydiów płacowych nie jest jedynym instrumentem polityki, jakim dysponują państwa EFTA w celu wspierania zatrudnienia pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych. Państwa EFTA mogą także korzystać z ogólnie dostępnych środków takich jak zmniejszenie opodatkowania kosztów pracy i kosztów społecznych, promowanie inwestycji w dziedzinie edukacji i szkoleń, podejmowanie działań mających na celu udzielanie wskazówek i porad, wspieranie i szkolenie osób bezrobotnych, a także wprowadzanie zmian w przepisach z zakresu prawa pracy.

                  9.

                  W przypadku, gdy państwo EFTA rozważało inne rozwiązania i w przypadku, gdy stwierdzono, że korzystne jest zastosowanie instrumentu selektywnego w postaci pomocy państwa dla określonego przedsiębiorstwa, dane środku uznawane są za odpowiedni instrument. Urząd w szczególności weźmie pod uwagę każdą ocenę skutków proponowanego środka, jakiej dokonało państwo EFTA.

            2.3.   Efekt zachęty oraz konieczność pomocy

                  10.

                  Pomoc państwa na zatrudnianie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych musi prowadzić do zmian w postępowaniu beneficjenta pomocy, tak aby efektem był wzrost liczby netto pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracowników niepełnosprawnych w danym przedsiębiorstwie. Nowo zatrudniani pracownicy w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracownicy niepełnosprawni powinni zapełnić jedynie te stanowiska, które zostały stworzone jako stanowiska nowe, bądź które zwolniły się w wyniku dobrowolnego odejścia innego pracownika z pracy, inwalidztwa, przejścia na emeryturę, dobrowolnego ograniczenia wymiaru czasu pracy lub zgodnego z prawem zwolnienia za naruszenie obowiązków pracowniczych. Pracownicy w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracownicy niepełnosprawni nie będą zatrudniani na miejsca pracy, które zwolniły się w wyniku redukcji stanowisk. Stąd pomoc państwa nie może być wykorzystana w celu zastępowania pracowników, na których przedsiębiorstwo nie otrzymuje już dotacji i którzy w efekcie zostali zwolnieni.

                  11.

                  Państwa EFTA powinny wykazać Urzędowi istnienie efektu zachęty, a także to, że pomoc jest konieczna. Po pierwsze, beneficjent musi – przed zatrudnieniem kategorii pracowników, których dotyczy środek – przedłożyć zainteresowanemu państwu EFTA wniosek o przyznanie pomocy. Po drugie, państwo EFTA musi wykazać, że pomoc jest wypłacana w odniesieniu do pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w przedsiębiorstwie, które nie zatrudniłoby ich bez otrzymania pomocy.

                  12.

                  W swojej analizie Urząd uwzględni między innymi następujące elementy:

                              a)

                              dokumenty wewnętrzne beneficjenta pomocy dotyczące kosztów zatrudnienia w odniesieniu do kategorii pracowników, których dotyczy środek, przygotowane w dwóch wersjach: z pomocą i bez pomocy;

                              b)

                              istniejące subsydia płacowe lub subsydia płacowe przyznane zainteresowanemu przedsiębiorstwu w przeszłości; kategorie i liczbę pracowników, którzy objęci są subsydiami;

                              c)

                              roczny obrót przypadający na kategorie pracowników, których dotyczy środek.

            2.4.   Proporcjonalność pomocy

                  13.

                  Państwo EFTA musi wykazać, że pomoc jest konieczna, a kwota pomocy ograniczona do minimum, umożliwiającego osiągnięcie celu pomocy.
                  Państwa EFTA powinny udowodnić, że kwota pomocy nie przekracza kosztów dodatkowych netto związanych z zatrudnieniem pracowników, których dotyczy środek – w porównaniu z kosztami zatrudnienia pracowników nieznajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pełnosprawnych (6).
                  Niezależnie od sytuacji intensywność pomocy nie może nigdy przekroczyć pułapu określonego w art. 40 (7) i 41 (8) ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych. Koszty kwalifikowalne, do których ma odnosić się intensywność pomocy, muszą być obliczone zgodnie z art. 40 (9) i 41 (10) ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych.

            3.   Negatywne skutki pomocy

                  14.

                  Jeżeli pomoc jest proporcjonalna w stosunku do celu pomocy, prawdopodobne jest, że negatywne skutki pomocy będą ograniczone, zaś analiza skutków negatywnych może okazać się zbędna. Jednak w niektórych przypadkach, nawet wtedy, gdy przyznawana danemu przedsiębiorstwu pomoc jest proporcjonalna i niezbędna dla zwiększenia zatrudnienia kategorii pracowników, których dotyczy środek, może ona spowodować zmianę zachowania beneficjenta, prowadząc do znaczącego zakłócenia konkurencji. W takich przypadkach, Urząd przeprowadzi analizę zakłóceń konkurencji. Zakres zakłóceń konkurencji spowodowanych udzieleniem pomocy może się różnić w zależności od specyfiki środka pomocy oraz od właściwości rynków, których dotyczy pomoc (11).

                  15.

                  Właściwości pomocy, które mogą mieć wpływ na prawdopodobieństwo wystąpienia zakłóceń oraz ich natężenie, to:

                              a)

                              selektywność;

                              b)

                              wielkość pomocy;

                              c)

                              powtarzalność i czas trwania pomocy;

                              d)

                              wpływ pomocy na koszty przedsiębiorcy.

                  16.

                  Na przykład, program subsydiów płacowych, mający na celu zachęcanie przedsiębiorstw w państwie EFTA do zatrudniania większej liczby pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracowników niepełnosprawnych, będzie miał prawdopodobnie inne oddziaływanie na rynek niż duża kwota pomocy przyznanej doraźnie pojedynczemu przedsiębiorstwu, mająca na celu umożliwienie mu zwiększenia zatrudnienia określonej kategorii pracowników. To ostatnie prawdopodobnie zakłóci konkurencję w sposób bardziej znaczący, jako że konkurenci przedsiębiorstwa otrzymującego pomoc staną się mniej konkurencyjni. Zakłócenie będzie jeszcze większe, jeżeli koszty pracy w przedsiębiorstwie beneficjenta mają wysoki udział w jego kosztach łącznych.

                  17.

                  Przeprowadzając ocenę charakterystyki rynku, która może przyczynić się do dokładniejszego obrazu prawdopodobnego wpływu pomocy na rynek, Urząd uwzględni między innymi:

                              a)

                              strukturę rynku;

                              b)

                              charakterystykę sektora lub gałęzi przemysłu;

                              c)

                              sytuację na krajowym/regionalnym rynku pracy.

                  18.

                  Struktura rynku zostanie poddana analizie z wykorzystaniem oceny koncentracji rynku, rozmiaru przedsiębiorstw (12), znaczenia zróżnicowania produktu (13) oraz barier wejścia i wyjścia. Udziały w rynku i stopień koncentracji będą ustalane po zdefiniowaniu rynku właściwego. Ogólnie można stwierdzić, że im mniej jest przedsiębiorstw, tym większy mają one udział w rynku, i tym mniejszej konkurencji można oczekiwać na danym rynku (14). Jeżeli rynek, którego dotyczy dany przypadek, jest skoncentrowany i posiada wysokie bariery wejścia (15), zaś beneficjent pomocy odgrywa na nim istotną rolę, bardziej prawdopodobne jest, że konkurenci beneficjenta będą musieli – w odpowiedzi na przyznaną mu pomoc – zmienić swoje postępowanie i na przykład odsunąć w czasie wprowadzenie nowego produktu lub nowej technologii, całkowicie z tego zrezygnować lub całkowicie opuścić rynek.

                  19.

                  Urząd przyjrzy się również cechom charakterystycznym danego sektora, takim jak istnienie nadwyżki mocy produkcyjnych oraz czy rynki w danej gałęzi przemysłu rozwijają się (16), są dojrzałe czy podupadające. Występowanie nadwyżek mocy produkcyjnych w jakiejś branży lub fakt, że rynek jest w tej branży dojrzały, może na przykład zwiększyć niebezpieczeństwo, że przyznana pomoc będzie prowadzić do nieefektywnej działalności oraz wypierania produkcji przedsiębiorstw, które nie zatrudniają pracowników dotowanych.

                  20.

                  Wreszcie, środek będzie rozważany w kontekście sytuacji na rynku pracy, to znaczy uwzględniana będzie stopa bezrobocia oraz stopa zatrudnienia, poziom płac oraz prawo pracy.

                  21.

                  W szczególnych przypadkach, subsydia płacowe mogą prowadzić do zakłóceń konkurencji, rozważanych w pkt 22–27.

         Efekt zastąpienia i wyparcia

                  22.

                  Efekt zastąpienia może wystąpić w sytuacji, w której stanowiska pracy przyznawane pewnej kategorii pracowników po prostu zastępują stanowiska pracy dla pracowników innej kategorii. Subsydia płacowe, które mają służyć określonej podgrupie pracowników, dzielą siłę roboczą na pracowników dotowanych i niedotowanych; może to zachęcać przedsiębiorstwa do zastępowania pracowników niedotowanych pracownikami dotowanymi. Dzieje się tak, ponieważ względne koszty płac pracowników dotowanych i niedotowanych są różne (17).

                  23.

                  Jeżeli przedsiębiorstwa zatrudniające pracowników dotowanych konkurują na tych samych rynkach towarów lub usług co przedsiębiorstwa nie zatrudniające pracowników dotowanych, subsydia płacowe mogą przyczynić się do redukcji miejsc pracy w innych przedsiębiorstwach gospodarki. Taka sytuacja ma miejsce wtedy, gdy firma zatrudniająca pracowników dotowanych zwiększa produkcję, wypierając produkcję firm, które nie zatrudniają pracowników dotowanych; w efekcie przyznana pomoc powoduje wypieranie miejsc pracy, które nie są dotowane.

         Wprowadzenie i wycofanie z rynku

                  24.

                  Koszty zatrudnienia stanowią część kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa. Szczególnie ważne jest zatem, aby pomoc miała pozytywny wpływ na zatrudnienie, a nie służyła przedsiębiorstwom głównie do zmniejszenia kosztów, które w przypadku nieotrzymania pomocy same musiałyby ponieść. Na przykład, subsydia płacowe, które zmniejszają bieżące koszty produkcji i dlatego umożliwiłyby łatwiejsze wprowadzenie na rynek oraz umożliwiłoby przedsiębiorstwom, które w innym przypadku miałyby niewielkie szanse, wejście na rynek lub wprowadzenie nowych produktów, ze szkodą dla bardziej efektywnych konkurentów.

                  25.

                  Dostępność pomocy państwa będzie miała również wpływ na decyzję danego przedsiębiorstwa, dotyczącą wycofania się z rynku, na którym prowadzi ono działalność. Subsydia płacowe mogłyby ograniczyć straty i umożliwić przedsiębiorstwu pozostanie na rynku przez dłuższy czas – co mogłoby oznaczać, że inne, efektywniejsze firmy, które nie otrzymują pomocy, zostałyby zmuszone do opuszczenia rynku.

         Zachęty do inwestowania

                  26.

                  Przedsiębiorstwa działające na rynku, na którym przyznawane są subsydia płacowe, są zniechęcane do konkurencji i mogą ograniczać swoje inwestycje oraz próby zwiększenia efektywności i innowacyjności. Przedsiębiorstwa otrzymujące pomoc mogą zwlekać z wprowadzaniem nowych technologii wymagających mniejszego nakładu siły roboczej ze względu na zmianę kosztów względnych związanych z metodami produkcji wymagającymi dużego nakładu pracy oraz zaawansowanych technologii. Również przedsiębiorstwa oferujące produkty konkurencyjne lub uzupełniające mogą zmniejszać lub opóźniać swoje inwestycje. W efekcie ogólny poziom inwestycji w branży, której dotyczy dany środek pomocy, będzie spadał.

         Wpływ na przepływ wymiany handlowej

                  27.

                  Subsydia płacowe przyznawane w określonym regionie mogą prowadzić do tego, że niektóre regiony będą czerpać profity z korzystniejszych warunków produkcji niż inne. Może to spowodować przesunięcie przepływów handlowych do regionów objętych taką pomocą.

            4.   Bilansowanie i decyzja

                  28.

                  Ostatnim etapem analizy jest ocena, na ile pozytywne skutki pomocy przewyższają jej negatywne oddziaływanie. Ocena ta będzie dokonywana w odniesieniu do wszystkich środków przyznawanych indywidualnie w oparciu o uwarunkowania w danym przypadku. W celu zbilansowania skutków pozytywnych i negatywnych, Urząd dokona ich wyważenia, a następnie sporządzi ogólną ocenę ich oddziaływania na producentów i konsumentów na wszystkich rynkach, których będą one dotyczyć. Na potrzeby oceny, Urząd skorzysta z informacji jakościowych, chyba że dostępne są informacje ilościowe.

                  29.

                  Jeżeli pomoc jest konieczna i dobrze ukierunkowana pod kątem osiągnięcia jej celu, a także jeżeli jest ograniczona do kosztów dodatkowych netto w celu wyrównania niższej wydajności kategorii pracowników, których dotyczy środek, Urząd będzie skłonny zająć przychylniejsze stanowisko i w związku z tym zaakceptować wyższy poziom zakłóceń konkurencji.

         (1)  Niniejszy rozdział odpowiada komunikatowi Komisji Wspólnot Europejskich w sprawie kryteriów analizy zgodności pomocy państwa przeznaczonej na pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji oraz pracowników niepełnosprawnych, podlegającej obowiązkowi zgłoszenia indywidualnego (Dz.U. C 188 z 11.8.2009, s. 6).

         (2)  Artykuł 66 i nast. Porozumienia EOG i art. 5 Protokołu 31 w sprawie polityki społecznej do Porozumienia EOG.

         (3)  Dz.U. L 214 z 9.8.2008, s. 3.

         (4)  Decyzja Wspólnego Komitetu nr 120/2008 z dnia 7.11.2008 (Dz.U. L 339 z 18.12.2008, s. 111, oraz Suplement EOG nr 79 z 18.12.2008, s. 20), która weszła w życie dnia 8.11.2008.

         (5)  Ze względu na swój specyficzny charakter środki indywidualne mające zastosowanie do rekompensaty dodatkowych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych oraz dodatkowych kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwa społeczne, w przypadku których ekwiwalent dotacji przekracza kwotę 10 mln EUR na przedsiębiorstwo rocznie, będą oceniane w oparciu o art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG. W odniesieniu do pomocy ad hoc na zatrudnienie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji o wartości mniejszej niż 5 mln EUR, a także pomocy ad-hoc przyznawanej dużym przedsiębiorstwom na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych o wartości mniejszej niż 10 mln EUR, Urząd będzie odpowiednio stosować zasady przedstawione poniżej niniejszych wytycznych, jednak w mniej dokładny sposób.

         (6)  W kosztach dodatkowych netto uwzględnia się koszty odpowiadające zatrudnieniu docelowej kategorii pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracowników niepełnosprawnych (na przykład ze względu na niższą wydajność) oraz korzyści, jakie odnosi beneficjent pomocy z tego zatrudnienia (na przykład ze względu na poprawę wizerunku przedsiębiorstwa).

         (7)  Intensywność pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji nie może przekraczać 50 % kosztów kwalifikowalnych.

         (8)  Intensywność pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji nie może przekraczać 75 % kosztów kwalifikowalnych.

         (9)  W przypadku pracownika znajdującego się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, kosztami kwalifikowalnymi są koszty płacy za okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia zatrudnienia. W przypadku pracownika znajdującego się w bardzo niekorzystnej sytuacji, kosztami kwalifikowalnymi są koszty płacy za okres nie dłuższy niż 24 miesiące od dnia rekrutacji.

         (10)  W przypadku zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego, kosztami kwalifikowalnymi są koszty płacy za cały okres, w który pracownik niepełnosprawny był zatrudniony.

         (11)  Udzielona pomoc może mieć wpływ na szereg rynków, gdyż jej wpływ może nie ograniczać się jedynie do rynków, na których prowadzi działalność beneficjent pomocy, lecz może obejmować również inne rynki, np. rynki surowców do produkcji.

         (12)  Rozmiar przedsiębiorstwa można wyrazić jako udział w rynku, a także wartość obrotu lub wielkość zatrudnienia.

         (13)  Im mniejsza różnorodność produktów, tym większy wpływ pomocy na zyski konkurentów.

         (14)  Jednakże niektóre rynki są bardzo konkurencyjne, mimo że obecnych jest na nich niewiele przedsiębiorstw.

         (15)  Jednakże przyznanie pomocy pomaga czasami pokonać bariery wejścia i umożliwia nowym przedsiębiorstwom wejście na rynek.

         (16)  Istnienie rynków rozwijających się będzie zazwyczaj prowadzić do mniej wyraźnego oddziaływania pomocy na konkurentów.

         (17)  Taki efekt zastąpienia zależy od elastyczności popytu na siłę roboczą – zarówno pracowników dotowanych, jak i niedotowanych.