title: Decyzja Rady (UE) 2015/575 z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Tunezyjską w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Tunezyjskiej w programach unijnych

text:
               11.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 96/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/575
   z dnia 17 grudnia 2014 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Tunezyjską w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Tunezyjskiej w programach unijnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 w związku z art. 218 ust. 5 i 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 czerwca 2007 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1), dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Tunezyjską w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Tunezyjskiej w programach unijnych („protokół”).

               (2)

               Negocjacje zostały zakończone.

               (3)

               Protokół ma na celu ustanowienie przepisów finansowych i technicznych umożliwiających Republice Tunezyjskiej uczestnictwo w niektórych programach unijnych. Ustanowione w protokole ramy horyzontalne stanowią środek współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej, który zapewni dostęp do pomocy, zwłaszcza finansowej, udzielanej przez Unię w ramach tych programów unijnych. Ramy te mają zastosowanie wyłącznie do programów unijnych, w przypadku których stosowne ustanawiające akty prawne przewidują możliwość uczestnictwa Republiki Tunezyjskiej. W związku z tym podpisanie i tymczasowe stosowanie protokołu nie pociąga za sobą wykonywania – w ramach różnych polityk sektorowych realizowanych przez te programy – uprawnień, które są wykonywane w momencie ustanawiania tych programów.

               (4)

               Należy podpisać protokół w imieniu Unii i stosować go tymczasowo do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Tunezyjską w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Tunezyjskiej w programach unijnych, z zastrzeżeniem zawarcia tego protokołu.
   Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Protokół jest stosowany tymczasowo od dnia jego podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 4
   Komisja jest upoważniona do określenia w imieniu Unii szczegółowych zasad i warunków mających zastosowanie do udziału Republiki Tunezyjskiej w każdym z poszczególnych programów unijnych, w tym dotyczących należnego wkładu finansowego. Komisja informuje na bieżąco właściwą grupę roboczą Rady.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. L. GALLETTI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.


title: Decyzja Rady 2014/21/WPZiB z dnia 20 stycznia 2014 r. zmieniająca decyzję Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu

text:
               20.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 15/22

         DECYZJA RADY 2014/21/WPZiB
   z dnia 20 stycznia 2014 r.
   zmieniająca decyzję Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/413/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu.

               (2)

               W dniu 24 listopada 2013 r. Chiny, Francja, Niemcy, Federacja Rosyjska, Zjednoczone Królestwo i Stany Zjednoczone, przy wsparciu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, osiągnęły porozumienie z Iranem w sprawie wspólnego planu działania; plan ten przedstawia podejście służące wypracowaniu długoterminowego kompleksowego rozwiązania kwestii jądrowej w Iranie. Ustalono, że pierwszym etapem procesu prowadzącego do wypracowania takiego kompleksowego rozwiązania będą obopólnie uzgodnione środki początkowe, które obie strony mają stosować przez okres sześciu miesięcy i które mogą być przedłużane za obopólną zgodą.

               (3)

               W ramach tego pierwszego etapu Iran ma zastosować dobrowolne środki określone we wspólnym planie działania. W zamian za to zastosowane zostaną dobrowolne środki obejmujące zawieszenie przez Unię środków ograniczających dotyczących zakazu dotyczącego zapewniania ubezpieczenia i reasekuracji oraz transportu irańskiej ropy naftowej, zakazu importu, kupna lub transportu irańskich produktów petrochemicznych i świadczenia usług powiązanych oraz zakazu handlu złotem i metalami szlachetnymi z rządem Iranu, jego organami publicznymi i Bankiem Centralnym Iranu lub z osobami i podmiotami działającymi w ich imieniu. Zawieszenie tych środków ograniczających ma trwać przez okres 6 miesięcy, w którym konieczne będzie wykonanie odpowiednich umów.

               (4)

               Ponadto wspólny plan działania przewiduje również dziesięciokrotne zwiększenie wysokości progów dotyczących zezwoleń związanych z przekazywaniem funduszy z Iranu i do tego państwa.

               (5)

               Wdrożenie niektórych środków przewidzianych w niniejszej decyzji wymaga dalszego działania Unii.

               (6)

               Należy w związku z tym wprowadzić odpowiednie zmiany w decyzji 2010/413/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/413/WPZiB dodaje się artykuł w brzmieniu:

      „Artykuł 26a
      1.   Zakaz określony w art. 3a ust. 1 zawiesza się do dnia 20 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim zakaz ten dotyczy transportu irańskiej ropy naftowej.
      2.   Zakaz określony w art. 3a ust. 2 zawiesza się do dnia 20 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim zakaz ten dotyczy zapewniania ubezpieczenia i reasekuracji mających związek z importem, kupnem lub transportem irańskiej ropy naftowej.
      3.   Zakaz określony w art. 3b zawiesza się do dnia 20 lipca 2014 r.
      4.   Zakaz określony w art. 4c zawiesza się do dnia 20 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim zakaz ten dotyczy złota i metali szlachetnych.
      5.   Lit. a), b) i c) w art. 10 ust. 3 zastępuje się do dnia 20 lipca 2014 r. następującymi literami:

                  "a)

                  przekazy związane z transakcjami dotyczącymi żywności, opieki zdrowotnej, sprzętu medycznego lub służące celom rolnym lub humanitarnym na kwoty poniżej 1 000 000 EUR, a także osobiste przekazy pieniężne na kwoty poniżej 400 000 EUR nie wymagają uprzedniego zezwolenia. Przekaz jest zgłaszany właściwemu organowi danego państwa członkowskiego, jeśli przekracza kwotę 10 000 EUR;

                  b)

                  przekazy związane z transakcjami dotyczącymi żywności, opieki zdrowotnej, sprzętu medycznego lub służące celom rolnym lub humanitarnym na kwoty powyżej 1 000 000 EUR, a także osobiste przekazy pieniężne na kwoty powyżej 400 000 EUR wymagają uprzedniego zezwolenia właściwego organu danego państwa członkowskiego. Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie o wszelkich udzielonych zezwoleniach;

                  c)

                  wszelkie inne przekazy na kwoty powyżej 100 000 EUR wymagają uprzedniego zezwolenia właściwego organu danego państwa członkowskiego. Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie o wszelkich udzielonych zezwoleniach."

            6.   Lit. b) i c) w art. 10 ust. 4 zastępuje się do dnia 20 lipca 2014 r. następującymi literami:

                  "b)

                  wszelkie inne przekazy na kwoty poniżej 400 000 EUR nie wymagają uprzedniego zezwolenia. Przekaz jest zgłaszany właściwemu organowi danego państwa członkowskiego, jeśli przekracza kwotę 10 000 EUR;

                  c)

                  wszelkie inne przekazy na kwoty powyżej 400 000 EUR wymagają uprzedniego zezwolenia właściwego organu danego państwa członkowskiego. Zezwolenie uznaje się za udzielone w terminie czterech tygodni, o ile właściwy organ danego państwa członkowskiego nie zgłosił sprzeciwu w tym terminie. Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie o wszelkich odmowach udzielenia zezwolenia."

            7.   Zakazy określone w art. 18b zawiesza się do dnia 20 lipca 2014 r.
      8.   Zakazy określone w art. 20 ust. 1 lit. b) i c) oraz w art. 20 ust. 2 w odniesieniu do Ministerstwa ds. Ropy Naftowej, które wymieniono w wykazie zamieszczonym w załączniku II, zawiesza się do dnia 20 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonania, do dnia 20 lipca 2014 r., umów dotyczących importu lub kupna irańskich produktów petrochemicznych.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 stycznia 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 195 z 27.7.2010, s. 39.


title: Decyzja Rady 2009/293/WPZiB z dnia 26 lutego 2009 r. dotycząca wymiany listów między Unią Europejską a rządem Kenii w sprawie warunków i trybu przekazywania Kenii przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR) osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu

text:
               25.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/47

         DECYZJA RADY 2009/293/WPZiB
   z dnia 26 lutego 2009 r.
   dotycząca wymiany listów między Unią Europejską a rządem Kenii w sprawie warunków i trybu przekazywania Kenii przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR) osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 2 czerwca 2008 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję 1816 (2008) wzywającą państwa i organizacje regionalne do podjęcia działań, aby chronić żeglugę zaangażowaną w transport i dostarczanie pomocy humanitarnej do Somalii. Przepisy te potwierdzono w drodze rezolucji RB ONZ 1846 (2008) przyjętej dnia 2 grudnia 2008 r.

               (2)

               Dnia 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (operacja „Atalanta”).

               (3)

               Wspólne działanie 2008/851/WPZiB przewiduje, że osoby, które popełniły lub są podejrzane o popełnienie aktów piractwa lub rozboju na wodach terytorialnych Somalii, ujęte i przetrzymywane w celu osądzenia, a także mienie użyte do popełnienia takich aktów, mogą zostać przekazane państwu trzeciemu, które pragnie sprawować jurysdykcję w odniesieniu do wyżej wymienionych osób lub mienia, o ile warunki tego przekazania zostały uzgodnione z tym państwem trzecim w sposób zgodny z odpowiednimi postanowieniami prawa międzynarodowego, w szczególności międzynarodowego prawa w dziedzinie praw człowieka, w celu zagwarantowania w szczególności, że nikt nie zostanie poddany karze śmierci, torturom lub jakiemukolwiek innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu.

               (4)

               Zgodnie z art. 24 Traktatu Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP), wynegocjowała wymianę listów między Unią Europejską a rządem Kenii w sprawie warunków i trybu przekazywania Kenii przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR) osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu.

               (5)

               Wymiana listów powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej wymianę listów między Unią Europejską a rządem Kenii w sprawie warunków i trybu przekazywania Kenii przez EUNAVFOR osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu.
   Tekst wymiany listów jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania odpowiedniego listu w celu związania nim Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lutego 2009 r.

            W imieniu Rady

         I. LANGER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.
    ---documentbreak---

               25.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/49

         TŁUMACZENIE
   Wymiana listów między Unią Europejską a rządem Kenii w sprawie warunków i trybu przekazywania Kenii przez EUNAVFOR osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR) oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu
   Nairobi, dnia 6 marca 2009 r., godz. 10.15
   Szanowny Panie,
   Nawiązując do mojego listu z dnia 14 listopada 2008 r. i Pańskiego listu z dnia 5 grudnia 2008 r., mam zaszczyt potwierdzić zamiar zawarcia przez Unię Europejską wymiany listów z rządem Kenii w celu określenia warunków i trybu przekazywania Kenii przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR) osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu.
   Niniejsza wymiana listów jest zawierana w ramach wspólnego działania Rady UE 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (operacja „Atalanta”).
   Wymiana listów nie wpływa na prawa i obowiązki uczestników na mocy umów międzynarodowych i innych aktów ustanawiających międzynarodowe trybunały i sądy oraz stosownych przepisów krajowych, i jest zawierana z pełnym poszanowaniem:

               —

               rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) 1814 (2008), 1838 (2008), 1846 (2008), 1851 (2008) i rezolucji przyjętych w ich następstwie,

               —

               Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 roku (UNCLOS), w szczególności jej art. 100–107,

               —

               międzynarodowego prawa w dziedzinie praw człowieka, w tym Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych z 1966 roku i Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 roku.

         W związku z tym mam zaszczyt zaproponować postanowienia – przedstawione w załączniku do niniejszego listu – określające warunki i tryb przekazywania Kenii przez EUNAVFOR osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu.
   Będę wdzięczny za potwierdzenie w imieniu rządu Kenii akceptacji tych postanowień.
   Niniejszy akt będzie stosowany tymczasowo od dnia jego podpisania i wejdzie w życie po zakończeniu przez każdego z uczestników jego procedur wewnętrznych. Akt ten będzie nadal skuteczny przez 6 miesięcy po przekazaniu przez jednego z uczestników drugiemu sygnatariuszowi pisemnego powiadomienia o decyzji o zakończeniu jego stosowania. Akt ten można zmieniać w drodze wzajemnych ustaleń między sygnatariuszami. Zakończenie stosowania niniejszego aktu nie wpłynie na żadne uprawnienia ani obowiązki wynikające z jego stosowania przed tym zakończeniem, w tym na uprawnienia osób przekazywanych, dopóki są przetrzymywane lub ścigane na drodze sądowej w Kenii.
   Po zakończeniu operacji, określonej w załączniku do niniejszego listu, wszystkie uprawnienia przysługujące EUNAVFOR-owi, określone w załączniku, przysługują na mocy tego załącznika każdej osobie lub podmiotowi wyznaczonym przez państwo sprawujące Prezydencję Rady UE. Wyznaczoną osobą lub podmiotem może być między innymi pracownik dyplomatyczny lub urzędnik konsularny tego państwa akredytowany w Kenii. Po zakończeniu operacji wszystkie powiadomienia, które miały zostać przekazane EUNAVFOR-owi na mocy niniejszego aktu, będą przekazywane państwu sprawującemu Prezydencję Rady UE.
   Łącząc wyrazy szacunku,

         W imieniu Unii Europejskiej

      ZAŁĄCZNIK
      POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE WARUNKÓW PRZEKAZYWANIA KENII PRZEZ SIŁY MORSKIE DOWODZONE PRZEZ UNIĘ EUROPEJSKĄ (EUNAVFOR) OSÓB PODEJRZANYCH O POPEŁNIENIE AKTÓW PIRACTWA ORAZ ZAJĘTEGO MIENIA
      1.   Definicje
      Na użytek niniejszej wymiany listów:

                  a)

                  „siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR)” oznaczają dowództwo wojskowe UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w operacji UE „Atalanta”, ich okręty, statki powietrzne oraz zasoby;

                  b)

                  „operacja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie misji wojskowej ustanowionej wspólnym działaniem Rady UE 2008/851/WPZiB lub aktami przyjętymi w jego następstwie;

                  c)

                  „dowódca operacji UE” oznacza dowódcę operacji;

                  d)

                  „dowódca sił UE” oznacza dowódcę UE w obszarze działań określonym w art. 1 ust. 2 wspólnego działania Rady UE 2008/851/WPZiB;

                  e)

                  „kontyngenty narodowe” oznaczają jednostki i okręty należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;

                  f)

                  „państwo wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUNAVFOR-u;

                  g)

                  „piractwo” oznacza piractwo zgodnie z definicją w art. 101 UNCLOS;

                  h)

                  „osoba przekazana” oznacza każdą osobę podejrzaną o zamiar popełnienia, popełnianie lub popełnienie aktów piractwa przekazaną Kenii przez EUNAVFOR na mocy niniejszej wymiany listów.

            2.   Zasady ogólne

                  a)

                  Kenia wyrazi zgodę, na wniosek EUNAVFOR-u, na przekazanie przez EUNAVFOR osób przetrzymywanych w związku z piractwem oraz związanego z tym zajętego mienia przez EUNAVFOR, i przekaże takie osoby i mienie swoim właściwym organom w celu przeprowadzenia dochodzenia i osądzenia.

                  b)

                  Działając na mocy niniejszej wymiany listów, EUNAVFOR przekaże osoby lub mienie jedynie właściwym kenijskim organom ścigania.

                  c)

                  Sygnatariusze potwierdzają, że będą traktować osoby przekazane na mocy niniejszej wymiany listów, zarówno przed przekazaniem, jak i po nim, w sposób humanitarny i zgodnie ze zobowiązaniami w zakresie międzynarodowych praw człowieka, w tym z zakazem tortur i okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, zakazem samowolnych zatrzymań oraz zgodnie z wymogami sprawiedliwego procesu.

            3.   Traktowanie i osądzenie przekazanych osób

                  a)

                  Każda przekazana osoba będzie traktowana w sposób ludzki i nie będzie poddawana torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, otrzyma odpowiednie zakwaterowanie i wyżywienie, dostęp do opieki medycznej oraz będzie mogła przestrzegać praktyk religijnych.

                  b)

                  Każda przekazana osoba zostanie w krótkim terminie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, który bezzwłocznie podejmie decyzję o legalności zatrzymania tej osoby, a jeżeli zatrzymanie okaże się bezprawne – zarządzi zwolnienie tej osoby.

                  c)

                  Każda przekazana osoba będzie miała prawo do osądzenia w rozsądnym terminie lub do zwolnienia.

                  d)

                  Przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda osoba przekazana będzie miała prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony przez ustawę.

                  e)

                  Każdą osobę przekazaną oskarżoną o popełnienie przestępstwa uważa się za niewinną do czasu udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą.

                  f)

                  Przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda osoba przekazana będzie miała prawo, na zasadach pełnej równości, co najmniej do następujących gwarancji:

                              1)

                              otrzymania niezwłocznie szczegółowej informacji w języku dla niej zrozumiałym o rodzaju i przyczynie oskarżenia;

                              2)

                              dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania obrony i porozumienia się z obrońcą przez siebie wybranym;

                              3)

                              rozprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;

                              4)

                              obecności na rozprawie, bronienia się osobiście lub przez obrońcę przez siebie wybranego; otrzymania informacji, jeżeli nie posiada obrońcy, o istnieniu powyższego prawa; oraz posiadania obrońcy wyznaczonego dla niej w każdym przypadku, kiedy interes wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, bez ponoszenia kosztów obrony w przypadkach, kiedy oskarżony nie posiada dostatecznych środków na ich pokrycie;

                              5)

                              zapoznania się z wszystkimi dowodami przeciwko niej, w tym ze złożonymi pod przysięgą oświadczeniami świadków, którzy dokonali zatrzymania, oraz zapewnienia obecności i przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach, co świadków oskarżenia;

                              6)

                              korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli dana osoba nie rozumie języka używanego w sądzie lub nie mówi tym językiem;

                              7)

                              nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy.

                  g)

                  Każda przekazana osoba skazana za przestępstwo będzie miała prawo odwołania się do sądu wyższej instancji w celu ponownego rozpatrzenia orzeczenia o winie i karze zgodnie z prawem kenijskim.

                  h)

                  Kenia nie przekaże żadnej przekazanej osoby innemu państwu do celów prowadzenia dochodzenia lub osądzenia bez uprzedniej pisemnej zgody EUNAVFOR-u.

            4.   Kara śmierci
      Na żadnej osobie przekazanej nie zostanie wykonana kara śmierci. Kenia podejmie zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami odpowiednie kroki, aby zagwarantować, że kara śmierci przewidziana w jakimkolwiek wyroku zostanie zastąpiona karą pozbawienia wolności.
      5.   Dokumentacja i powiadomienia

                  a)

                  Wszelkie przekazania będą odbywać się na podstawie odpowiedniego dokumentu podpisanego przez przedstawiciela EUNAVFOR-u i przedstawiciela właściwych kenijskich organów ścigania.

                  b)

                  EUNAVFOR dostarczy Kenii dokumentację dotyczącą zatrzymania każdej z przekazanych osób. Dokumentacja ta będzie obejmować, o ile to możliwe, stan zdrowia osoby przekazanej podczas przebywania w areszcie, moment przekazania jej władzom kenijskim, przyczynę zatrzymania, czas i miejsce zatrzymania oraz wszelkie decyzje podjęte w związku z jej zatrzymaniem.

                  c)

                  Kenia będzie odpowiedzialna za prowadzenie dokładnej ewidencji wszystkich przekazanych osób, która będzie obejmować między innymi dokumentację wszelkiego zatrzymanego mienia, stanu zdrowia osoby, miejsca jej przetrzymywania, wszelkich postawionych jej zarzutów i wszelkich istotnych decyzji podjętych podczas postępowania przygotowawczego i procesu.

                  d)

                  Ewidencja ta będzie udostępniana przedstawicielom UE i EUNAVFOR-u na pisemny wniosek skierowany do kenijskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

                  e)

                  Ponadto Kenia powiadomi EUNAVFOR o miejscu przetrzymywania wszelkich osób przekazanych na mocy niniejszej wymiany listów, pogorszeniu ich stanu zdrowia lub o wszelkich zarzutach niewłaściwego traktowania. Przedstawiciele UE i EUNAVFOR-u będą mieli dostęp do osób przekazanych na mocy niniejszej wymiany listów, dopóki będą one przebywać w areszcie i będą mogli je przesłuchiwać.

                  f)

                  Krajowe i międzynarodowe agencje humanitarne będą mogły – na ich wniosek – odwiedzać osoby przekazane na mocy niniejszej wymiany listów.

                  g)

                  Aby zagwarantować, że EUNAVFOR będzie w stanie zapewnić Kenii terminową pomoc w zakresie stawiania się świadków z EUNAVFOR-u i dostarczania stosownych dowodów, Kenia powiadomi EUNAVFOR o zamiarze wszczęcia postępowania karnego przeciwko wszelkim przekazanym osobom oraz o harmonogramie przedstawiania dowodów i wysłuchiwania zeznań.

            6.   Pomoc EUNAVFOR-u

                  a)

                  EUNAVFOR, w miarę posiadanych środków i możliwości, zapewni Kenii wszelką pomoc w celu prowadzenia dochodzeń w sprawie osób przekazanych i ich ścigania w drodze sądowej.

                  b)

                  W szczególności EUNAVFOR:

                              1)

                              przekaże dokumentację dotyczącą zatrzymania sporządzoną zgodnie z pkt 5 lit. b) niniejszej wymiany listów;

                              2)

                              przekaże wszelkie dowody zgodnie z wymogami właściwego kenijskiego organu zgodnie z ustaleniami wykonawczymi określonymi w pkt 9;

                              3)

                              będzie dokładał starań, aby przedstawić zeznania świadków lub złożone pod przysięgą oświadczenia personelu EUNAVFOR-u, który uczestniczył we wszelkich incydentach związanych z przekazaniem osób na mocy niniejszej wymiany listów;

                              4)

                              przekaże wszelkie stosowne zajęte mienie będące w posiadaniu EUNAVFOR-u.

            7.   Związek z innymi prawami osób przekazanych
      Żadne postanowienia niniejszej wymiany listów nie stanowią odstępstwa ani nie powinny być rozumiane jako odstępstwo od jakichkolwiek praw przysługujących przekazanym osobom na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego lub międzynarodowego.
      8.   Współpraca i spory

                  a)

                  Wszelkie kwestie wynikłe w związku ze stosowaniem niniejszych postanowień będą rozpatrywane wspólnie przez właściwe organy Kenii i UE.

                  b)

                  W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszych postanowień rozstrzygane będą wyłącznie w drodze dyplomatycznej między przedstawicielami Kenii i UE.

            9.   Ustalenia wykonawcze

                  a)

                  Do celów stosowania niniejszych postanowień kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych ustaleń wykonawczych zatwierdzanych przez właściwe organy kenijskie, z jednej strony, i właściwe organy UE, jak również właściwe organy państw wysyłających, z drugiej strony.

                  b)

                  Ustalenia wykonawcze mogą obejmować między innymi:

                              1)

                              wskazanie właściwych kenijskich organów ścigania, którym EUNAVFOR może przekazywać osoby;

                              2)

                              areszt, w którym będą przebywać przekazane osoby;

                              3)

                              sposób postępowania z dokumentami, w tym dokumentami związanymi ze zbieraniem dowodów, które zostaną przekazane właściwym kenijskim organom ścigania przy przekazaniu osoby;

                              4)

                              punkty kontaktowe do celów powiadomień;

                              5)

                              formularze wykorzystywane do przekazywania osób;

                              6)

                              zapewnianie wsparcia technicznego, wiedzy fachowej, szkolenia i innego rodzaju pomocy na wniosek Kenii z myślą o osiągnięciu celów niniejszej wymiany listów.

   Nairobi, dnia 6 marca 2009 r., godz. 10.15
   Szanowny Panie,
   Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z dnia 6 marca 2009 r. wraz z jego załącznikiem w sprawie warunków i trybu przekazywania Kenii przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR) osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania tych osób po ich przekazaniu o następującej treści:
   „Nawiązując do mojego listu z dnia 14 listopada 2008 r. i Pańskiego listu z dnia 5 grudnia 2008 r., mam zaszczyt potwierdzić zamiar zawarcia przez Unię Europejską wymiany listów z rządem Kenii w celu określenia warunków i trybu przekazywania Kenii przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR) osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu.
   Niniejsza wymiana listów jest zawierana w ramach wspólnego działania Rady UE 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (operacja »Atalanta«).
   Wymiana listów nie wpływa na prawa i obowiązki uczestników na mocy umów międzynarodowych i innych aktów ustanawiających międzynarodowe trybunały i sądy oraz stosownych przepisów krajowych, i jest zawierana z pełnym poszanowaniem:

               —

               rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) 1814 (2008), 1838 (2008), 1846 (2008), 1851 (2008) i rezolucji przyjętych w ich następstwie,

               —

               Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 roku (UNCLOS), w szczególności jej art. 100–107,

               —

               międzynarodowego prawa w dziedzinie praw człowieka, w tym Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych z 1966 roku i Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 roku.

         W związku z tym mam zaszczyt zaproponować postanowienia – przedstawione w załączniku do niniejszego listu – określające warunki i tryb przekazywania Kenii przez EUNAVFOR osób podejrzanych o popełnienie aktów piractwa przetrzymywanych przez EUNAVFOR oraz zajętego mienia będącego w posiadaniu EUNAVFOR-u, a także traktowania osób i mienia po takim przekazaniu.
   Będę wdzięczny za potwierdzenie w imieniu rządu Kenii akceptacji tych postanowień.
   Niniejszy akt będzie stosowany tymczasowo od dnia jego podpisania i wejdzie w życie po zakończeniu przez każdego z uczestników jego procedur wewnętrznych. Akt ten będzie nadal skuteczny przez 6 miesięcy po przekazaniu przez jednego z uczestników drugiemu sygnatariuszowi pisemnego powiadomienia o decyzji o zakończeniu jego stosowania. Akt ten można zmieniać w drodze wzajemnych ustaleń między sygnatariuszami. Zakończenie stosowania niniejszego aktu nie wpłynie na żadne uprawnienia ani obowiązki wynikające z jego stosowania przed tym zakończeniem, w tym na uprawnienia osób przekazywanych dopóki są przetrzymywane lub ścigane na drodze sądowej w Kenii.
   Po zakończeniu operacji, określonej w załączniku do niniejszego listu, wszystkie uprawnienia przysługujące EUNAVFOR-owi, określone w załączniku, przysługują na mocy tego załącznika każdej osobie lub podmiotowi wyznaczonym przez państwo sprawujące Prezydencję Rady UE. Wyznaczoną osobą lub podmiotem może być między innymi pracownik dyplomatyczny lub urzędnik konsularny tego państwa akredytowany w Kenii. Po zakończeniu operacji wszystkie powiadomienia, które miały zostać przekazane EUNAVFOR-owi na mocy niniejszego aktu, będą przekazywane państwu sprawującemu Prezydencję Rady UE.

      ZAŁĄCZNIK
      POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE WARUNKÓW PRZEKAZYWANIA KENII PRZEZ SIŁY MORSKIE DOWODZONE PRZEZ UNIĘ EUROPEJSKĄ (EUNAVFOR) OSÓB PODEJRZANYCH O POPEŁNIENIE AKTÓW PIRACTWA ORAZ ZAJĘTEGO MIENIA
      1.   Definicje
      Na użytek niniejszej wymiany listów:

                  a)

                  »siły morskie dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR)« oznaczają dowództwo wojskowe UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w operacji UE »Atalanta«, ich okręty, statki powietrzne oraz zasoby;

                  b)

                  »operacja« oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie misji wojskowej ustanowionej wspólnym działaniem Rady UE 2008/851/WPZiB lub aktami przyjętymi w jego następstwie;

                  c)

                  »dowódca operacji UE« oznacza dowódcę operacji;

                  d)

                  »dowódca sił UE« oznacza dowódcę UE w obszarze działań określonym w art. 1 ust. 2 wspólnego działania Rady UE 2008/851/WPZiB;

                  e)

                  »kontyngenty narodowe« oznaczają jednostki i okręty należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;

                  f)

                  »państwo wysyłające« oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUNAVFOR-u;

                  g)

                  »piractwo« oznacza piractwo zgodnie z definicją w art. 101 UNCLOS;

                  h)

                  »osoba przekazana« oznacza każdą osobę podejrzaną o zamiar popełnienia, popełnianie lub popełnienie aktów piractwa przekazaną Kenii przez EUNAVFOR na mocy niniejszej wymiany listów.

            2.   Zasady ogólne

                  a)

                  Kenia wyrazi zgodę, na wniosek EUNAVFOR-u, na przekazanie przez EUNAVFOR osób przetrzymywanych w związku z piractwem oraz związanego z tym zajętego mienia przez EUNAVFOR, i przekaże takie osoby i mienie swoim właściwym organom w celu przeprowadzenia dochodzenia i osądzenia.

                  b)

                  Działając na mocy niniejszej wymiany listów, EUNAVFOR przekaże osoby lub mienie jedynie właściwym kenijskim organom ścigania.

                  c)

                  Sygnatariusze potwierdzają, że będą traktować osoby przekazane na mocy niniejszej wymiany listów, zarówno przed przekazaniem, jak i po nim, w sposób humanitarny i zgodnie ze zobowiązaniami w zakresie międzynarodowych praw człowieka, w tym z zakazem tortur i okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, zakazem samowolnych zatrzymań oraz zgodnie z wymogami sprawiedliwego procesu.

            3.   Traktowanie i osądzenie przekazanych osób

                  a)

                  Każda przekazana osoba będzie traktowana w sposób ludzki i nie będzie poddawana torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, otrzyma odpowiednie zakwaterowanie i wyżywienie, dostęp do opieki medycznej oraz będzie mogła przestrzegać praktyk religijnych.

                  b)

                  Każda przekazana osoba zostanie w krótkim terminie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, który bezzwłocznie podejmie decyzję o legalności zatrzymania tej osoby, a jeżeli zatrzymanie okaże się bezprawne – zarządzi zwolnienie tej osoby.

                  c)

                  Każda przekazana osoba będzie miała prawo do osądzenia w rozsądnym terminie lub do zwolnienia.

                  d)

                  Przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda osoba przekazana będzie miała prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony przez ustawę.

                  e)

                  Każdą osobę przekazaną oskarżoną o popełnienie przestępstwa uważa się za niewinną do czasu udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą.

                  f)

                  Przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda osoba przekazana będzie miała prawo, na zasadach pełnej równości, co najmniej do następujących gwarancji:

                              1)

                              otrzymania niezwłocznie szczegółowej informacji w języku dla niej zrozumiałym o rodzaju i przyczynie oskarżenia;

                              2)

                              dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania obrony i porozumienia się z obrońcą przez siebie wybranym;

                              3)

                              rozprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;

                              4)

                              obecności na rozprawie, bronienia się osobiście lub przez obrońcę przez siebie wybranego; otrzymania informacji, jeżeli nie posiada obrońcy, o istnieniu powyższego prawa; oraz posiadania obrońcy wyznaczonego dla niej w każdym przypadku, kiedy interes wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, bez ponoszenia kosztów obrony w przypadkach, kiedy oskarżony nie posiada dostatecznych środków na ich pokrycie;

                              5)

                              zapoznania się z wszystkimi dowodami przeciwko niej, w tym ze złożonymi pod przysięgą oświadczeniami świadków, którzy dokonali zatrzymania, oraz zapewnienia obecności i przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach, co świadków oskarżenia;

                              6)

                              korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli dana osoba nie rozumie języka używanego w sądzie lub nie mówi tym językiem;

                              7)

                              nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy.

                  g)

                  Każda przekazana osoba skazana za przestępstwo będzie miała prawo odwołania się do sądu wyższej instancji w celu ponownego rozpatrzenia orzeczenia o winie i karze zgodnie z prawem kenijskim.

                  h)

                  Kenia nie przekaże żadnej przekazanej osoby innemu państwu do celów prowadzenia dochodzenia lub osądzenia bez uprzedniej pisemnej zgody EUNAVFOR-u.

            4.   Kara śmierci
      Na żadnej osobie przekazanej nie zostanie wykonana kara śmierci. Kenia podejmie zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami odpowiednie kroki, aby zagwarantować, że kara śmierci przewidziana w jakimkolwiek wyroku zostanie zastąpiona karą pozbawienia wolności.
      5.   Dokumentacja i powiadomienia

                  a)

                  Wszelkie przekazania będą odbywać się na podstawie odpowiedniego dokumentu podpisanego przez przedstawiciela EUNAVFOR-u i przedstawiciela właściwych kenijskich organów ścigania.

                  b)

                  EUNAVFOR dostarczy Kenii dokumentację dotyczącą zatrzymania każdej z przekazanych osób. Dokumentacja ta będzie obejmować, o ile to możliwe, stan zdrowia osoby przekazanej podczas przebywania w areszcie, moment przekazania jej władzom kenijskim, przyczynę zatrzymania, czas i miejsce zatrzymania oraz wszelkie decyzje podjęte w związku z jej zatrzymaniem.

                  c)

                  Kenia będzie odpowiedzialna za prowadzenie dokładnej ewidencji wszystkich przekazanych osób, która będzie obejmować między innymi dokumentację wszelkiego zatrzymanego mienia, stanu zdrowia osoby, miejsca jej przetrzymywania, wszelkich postawionych jej zarzutów i wszelkich istotnych decyzji podjętych podczas postępowania przygotowawczego i procesu.

                  d)

                  Ewidencja ta będzie udostępniana przedstawicielom UE i EUNAVFOR-u na pisemny wniosek skierowany do kenijskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

                  e)

                  Ponadto Kenia powiadomi EUNAVFOR o miejscu przetrzymywania wszelkich osób przekazanych na mocy niniejszej wymiany listów, pogorszeniu ich stanu zdrowia lub o wszelkich zarzutach niewłaściwego traktowania. Przedstawiciele UE i EUNAVFOR-u będą mieli dostęp do osób przekazanych na mocy niniejszej wymiany listów dopóki będą one przebywać w areszcie i będą mogli je przesłuchiwać.

                  f)

                  Krajowe i międzynarodowe agencje humanitarne będą mogły – na ich wniosek – odwiedzać osoby przekazane na mocy niniejszej wymiany listów.

                  g)

                  Aby zagwarantować, że EUNAVFOR będzie w stanie zapewnić Kenii terminową pomoc w zakresie stawiania się świadków z EUNAVFOR-u i dostarczania stosownych dowodów, Kenia powiadomi EUNAVFOR o zamiarze wszczęcia postępowania karnego przeciwko wszelkim przekazanym osobom oraz o harmonogramie przedstawiania dowodów i wysłuchiwania zeznań.

            6.   Pomoc EUNAVFOR-u

                  a)

                  EUNAVFOR, w miarę posiadanych środków i możliwości, zapewni Kenii wszelką pomoc w celu prowadzenia dochodzeń w sprawie osób przekazanych i ich ścigania w drodze sądowej.

                  b)

                  W szczególności EUNAVFOR:

                              1)

                              przekaże dokumentację dotyczącą zatrzymania sporządzoną zgodnie z pkt 5 lit. b) niniejszej wymiany listów;

                              2)

                              przekaże wszelkie dowody zgodnie z wymogami właściwego kenijskiego organu zgodnie z ustaleniami wykonawczymi określonymi w pkt 9;

                              3)

                              będzie dokładał starań, aby przedstawić zeznania świadków lub złożone pod przysięgą oświadczenia personelu EUNAVFOR-u, który uczestniczył we wszelkich incydentach związanych z przekazaniem osób na mocy niniejszej wymiany listów;

                              4)

                              przekaże wszelkie stosowne zajęte mienie będące w posiadaniu EUNAVFOR-u.

            7.   Związek z innymi prawami osób przekazanych
      Żadne postanowienia niniejszej wymiany listów nie stanowią odstępstwa ani nie powinny być rozumiane jako odstępstwo od jakichkolwiek praw przysługujących przekazanym osobom na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego lub międzynarodowego.
      8.   Współpraca i spory

                  a)

                  Wszelkie kwestie wynikłe w związku ze stosowaniem niniejszych postanowień będą rozpatrywane wspólnie przez właściwe organy Kenii i UE.

                  b)

                  W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszych postanowień rozstrzygane będą wyłącznie w drodze dyplomatycznej między przedstawicielami Kenii i UE.

            9.   Ustalenia wykonawcze

                  a)

                  Do celów stosowania niniejszych postanowień kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych ustaleń wykonawczych zatwierdzanych przez właściwe organy kenijskie z jednej strony i właściwe organy UE, jak również właściwe organy państw wysyłających z drugiej strony.

                  b)

                  Ustalenia wykonawcze mogą obejmować między innymi:

                              1)

                              wskazanie właściwych kenijskich organów ścigania, którym EUNAVFOR może przekazywać osoby;

                              2)

                              areszt, w którym będą przebywać przekazane osoby;

                              3)

                              sposób postępowania z dokumentami, w tym dokumentami związanymi ze zbieraniem dowodów, które zostaną przekazane właściwym kenijskim organom ścigania przy przekazaniu osoby;

                              4)

                              punkty kontaktowe do celów powiadomień;

                              5)

                              formularze wykorzystywane do przekazywania osób;

                              6)

                              zapewnianie wsparcia technicznego, wiedzy fachowej, szkolenia i innego rodzaju pomocy na wniosek Kenii z myślą o osiągnięciu celów niniejszej wymiany listów.

            ”Mam zaszczyt potwierdzić w imieniu rządu Republiki Kenii, że akceptuje on treść Pańskiego listu wraz z jego załącznikiem. Zgodnie z postanowieniami Pańskiego listu wejdzie on tymczasowo w życie z datą podpisania niniejszego listu i wejdzie w życie po zakończeniu przez każdego z sygnatariuszy swoich odpowiednich procedur wewnętrznych.
   Łącząc wyrazy szacunku,

         W imieniu rządu Republiki Kenii


title: Decyzja Rady z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie zastąpienia zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

text:
               3.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 99/8

      DECYZJA RADY

   z dnia 16 kwietnia 2007 r.
   w sprawie zastąpienia zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   (2007/C 99/11)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada przyjęła decyzję (2) w sprawie mianowania członków oraz zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do dnia 18 października 2007 r.;

               (2)

               Jedno stanowisko zastępcy członka w kategorii przedstawicieli organizacji pracodawców w radzie zarządzającej fundacji, o której mowa powyżej, zwolniło się na skutek rezygnacji pani Daigi ERMSONE.

               (3)

               Komisja przedstawiła kandydata na wolne stanowisko,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Pani Kristīne DOLGIHA zostaje mianowana zastępcą członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na miejsce pani Daigi ERMSONE na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 18 października 2007 r.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 16 kwietnia 2007 r.

            W imieniu Rady

         H. SEEHOFER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30. 5.1975, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1111/2005 (Dz.U. L 184 z 15.7.2005, str. 1).

      (2)  Dz.U. C 317 z 22.12.2004, str. 4.


title: Decyzja Rady z dnia 29 maja 1995 r. dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie zamówień publicznych

text:
Ważna informacja prawna

|

31995D0215

Dziennik Urzędowy L 134 , 20/06/1995 P. 0025 - 0025

		Decyzja Radyz dnia 29 maja 1995 r.dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie zamówień publicznych(95/215/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 66, 100a, 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:uprawnienia Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych są nie tylko wyraźnie przyznane w Traktacie, ale mogą także wypływać z innych postanowień Traktatu i aktów przyjętych na mocy tych postanowień przez instytucje wspólnotowe;o ile reguły wspólnotowe zostały przyjęte do osiągnięcia celów Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą, poza ramami wspólnych instytucji, zaciągać zobowiązań, które mogą naruszyć te reguły lub zmieniać ich zakres;część zobowiązań, zawartych w Umowie i wynegocjowanych przez Wspólnotę Europejską ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie zamówień publicznych, podlega wyłącznej jurysdykcji Wspólnoty na mocy art. 113 Traktatu;ponadto, niektóre inne zobowiązania naruszają reguły wspólnotowe przyjęte na podstawie art. 57 ust. 2 oraz art. 66 i 100a Traktatu;wreszcie, art. 37 dyrektywy 93/38/EWG [3] wyraźne przyznaje instytucjom wspólnotowym uprawnienia do prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi, dotyczących rozwiązań prawnych znajdujących zastosowanie do zamówień publicznych udzielanych przez podmioty z Państw Członkowskich działające w ramach sektorów, między innymi, energii elektrycznej oraz portowego;Porozumienie wynegocjowane przez Wspólnotę Europejską ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie zamówień publicznych powinno zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej porozumienie w formie wymiany listów, zawarte między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie zamówień publicznych.Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania porozumienia, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 29 maja 1995 r.W imieniu RadyH. de CharettePrzewodniczący[1] Dz.U. C 291 z 19.10.1994, str. 4.[2] Zgoda udzielona dnia 19 maja 1995 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 84).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2013/233/WPZiB z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)

text:
               24.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 138/15

         DECYZJA RADY 2013/233/WPZiB
   z dnia 22 maja 2013 r.
   w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 lipca 2012 r. Rada, uznając poważne wyzwania w zakresie bezpieczeństwa w Libii, przypomniała o gotowości Unii do zapewnienia pomocy, w tym poprzez wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), w dziedzinach bezpieczeństwa i zarządzania granicami w ścisłym partnerstwie z władzami Libii.

               (2)

               W dniu 9 stycznia 2013 r. minister spraw zagranicznych i współpracy międzynarodowej Libii wystosował pismo do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), z zadowoleniem przyjmując propozycję Unii w ramach WPBiO mającą na celu wsparcie władz libijskich w tworzeniu zdolności do umocnienia bezpieczeństwa granic Libii w perspektywie krótkoterminowej oraz pomoc w opracowaniu szerszej strategicznej koncepcji zintegrowanego zarządzania granicami (IBM) w perspektywie długoterminowej.

               (3)

               W dniu 31 stycznia 2013 r. Rada zatwierdziła koncepcję zarządzania kryzysowego dla ewentualnej misji cywilnej w dziedzinie WPBiO w Libii.

               (4)

               Do celów misji ustanowionej w niniejszej decyzji należy uruchomić komórkę monitorującą.

               (5)

               Misja będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   Niniejszym Unia ustanawia misję Unii Europejskiej dotyczącą pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya).
   Artykuł 2
   Cele
   Celem EUBAM Libya jest wsparcie władz libijskich w tworzeniu zdolności do umocnienia bezpieczeństwa lądowych, morskich i powietrznych granic Libii w perspektywie krótkoterminowej oraz w opracowaniu szerszej strategii zintegrowanego zarządzania granicami w perspektywie długoterminowej.
   Artykuł 3
   Zadania
   1.   Aby osiągnąć cele określone w art. 2, zadaniem EUBAM Libya jest:

               a)

               wspieranie, poprzez szkolenia i mentoring, władz libijskich we wzmacnianiu służb granicznych zgodnie z normami międzynarodowymi i najlepszymi wzorcami;

               b)

               doradzanie władzom libijskim w kwestii opracowania libijskiej krajowej strategii zintegrowanego zarządzania granicami;

               c)

               wspieranie władz libijskich w zwiększaniu ich instytucjonalnych zdolności operacyjnych.

         2.   EUBAM Libya nie pełni funkcji wykonawczych.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia i organizacja
   1.   EUBAM Libya, jako operacja zarządzania kryzysowego, ma jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   Dowództwo EUBAM Libya znajduje się w Trypolisie.
   3.   Struktura EUBAM Libya jest zgodna z dokumentami dotyczącymi jej planowania.
   4.   EUBAM Libya posiada zdolności w zakresie określania, planowania i realizacji projektów. EUBAM Libya może ponadto, w stosownych przypadkach i gdy zostanie do tego zaproszona, koordynować, ułatwiać i zapewniać doradztwo w związku z projektami realizowanymi przez państwa członkowskie oraz państwa trzecie w ramach ich odpowiedzialności, które to projekty dotyczą dziedzin związanych z EUBAM Libya i wspierają jej cele.
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC) jest cywilnym dowódcą operacji dla EUBAM Libya.
   2.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz ogólnym zwierzchnictwem WP, sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUBAM Libya na poziomie strategicznym.
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia – w kontekście prowadzenia operacji – właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady, a także decyzji KPiB, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji na poziomie strategicznym oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   5.   Cały oddelegowany personel pozostaje w pełnym zakresie pod dowództwem organów krajowych danego państwa wysyłającego zgodnie z przepisami krajowymi lub danej instytucji Unii lub Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Organy te przekazują cywilnemu dowódcy operacji kontrolę operacyjną (OPCON) nad swoim personelem oraz swoimi zespołami i jednostkami.
   6.   Cywilny dowódca operacji ponosi całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie należytego wywiązania się ze spoczywającego na Unii obowiązku dochowania należytej staranności.
   7.   Cywilny dowódca operacji, Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) w Południowym Regionie Morza Śródziemnego, szef delegatury Unii w Libii oraz szef misji EUBAM Libya konsultują się wzajemnie stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za EUBAM Libya oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę na poziomie teatru działań, a odpowiada bezpośrednio przed cywilnym dowódcą operacji.
   2.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw wnoszących wkład, wyznaczonymi przez cywilnego dowódcę operacji, a także odpowiada za administrację i logistykę, w tym za majątek, zasoby oraz informacje udostępnione EUBAM Libya.
   3.   Szef misji wydaje całemu personelowi EUBAM Libya, do którego zalicza się w stosownych przypadkach komórkę wspierającą w Brukseli i regionalnych oficerów łącznikowych, instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu EUBAM Libya w teatrze działań oraz odpowiada za koordynację misji i jej bieżące zarządzanie zgodnie z instrukcjami na poziomie strategicznym wydawanymi przez cywilnego dowódcę operacji.
   4.   Szef misji jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu EUBAM Libya. W tym celu szef misji podpisuje umowę z Komisją.
   5.   Szef misji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem. Uprawnienia dyscyplinarne w odniesieniu do oddelegowanego personelu są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy zgodnie z przepisami krajowymi, przez odpowiednią instytucję Unii lub ESDZ.
   6.   Szef misji reprezentuje EUBAM Libya na obszarze prowadzenia operacji i zapewnia, by działania EUBAM Libya były odpowiednio widoczne.
   7.   W stosownych przypadkach szef misji koordynuje działania z innymi podmiotami unijnymi w terenie. Szef misji, bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, przyjmuje od SPUE w Południowym Regionie Morza Śródziemnego wskazówki polityczne dotyczące sytuacji na miejscu, w konsultacji z szefem delegatury Unii w Libii.
   8.   W odniesieniu do zdolności w zakresie projektów szef misji jest upoważniony do wykorzystywania finansowych wkładów państw członkowskich lub państw trzecich do realizacji projektów, co do których stwierdzono, że uzupełniają w sposób spójny inne działania EUBAM Libya, jeżeli dany projekt został:

               a)

               przewidziany w ocenie wpływu na budżet dotyczącej niniejszej decyzji; lub

               b)

               dodany podczas trwania EUBAM Libya do oceny wpływu na budżet na wniosek szefa misji.

         W takim przypadku szef misji zawiera z danymi państwami porozumienie, które w szczególności obejmuje konkretne zasady postępowania z wszelkiego rodzaju skargami stron trzecich w zakresie szkód zaistniałych z powodu działań lub zaniechania działań ze strony szefa misji w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez państwa wnoszące wkład.
   W żadnym razie Unia ani WP nie ponoszą odpowiedzialności wobec państw wnoszących wkład za działania lub zaniechania działań ze strony szefa misji w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez państwa wnoszące wkład.
   Artykuł 7
   Personel
   1.   W skład EUBAM Libya wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje Unii lub ESDZ.
   2.   Każde z państw członkowskich, każda z instytucji Unii i ESDZ ponosi koszty związane z całym oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż obowiązujące diety dzienne.
   3.   Każde z państw członkowskich, każda z instytucji Unii i ESDZ są odpowiedzialne za odpowiedź na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, zgłaszane przez oddelegowanego przez siebie członka personelu lub go dotyczące, oraz za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko tej osobie.
   4.   EUBAM Libya może także zatrudniać na podstawie umów personel międzynarodowy lub miejscowy, jeżeli wymagane funkcje nie mogą być zapewnione przez personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje Unii lub ESDZ. Wyjątkowo, w należycie uzasadnionych przypadkach, gdy brakuje wykwalifikowanych kandydatów z państw członkowskich, można, stosownie do potrzeb, zatrudniać na podstawie umów obywateli z uczestniczących państw trzecich.
   5.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki personelu międzynarodowego i miejscowego są określane w umowach zawieranych między szefem misji a członkami tego personelu.
   Artykuł 8
   Status EUBAM Libya i jej personelu
   Status EUBAM Libya i jej personelu, w tym, w stosownych przypadkach, przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do przeprowadzenia EUBAM Libya i jej sprawnego przebiegu, stanowi przedmiot umowy zawartej na podstawie art. 37 TUE i zgodnie z procedurą określoną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 9
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUBAM Libya. Rada niniejszym upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, a także do zmiany koncepcji operacji plus (CONOPS plus) oraz planu operacji (OPLAN). Uprawnienia decyzyjne w odniesieniu do celów i zakończenia EUBAM Libya zachowuje Rada.
   2.   KPiB w regularnych odstępach czasu przedstawia sprawozdania Radzie.
   3.   KPiB otrzymuje, regularnie i stosownie do potrzeb, sprawozdania od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji na tematy objęte zakresem ich odpowiedzialności.
   Artykuł 10
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu w EUBAM Libya, pod warunkiem ponoszenia przez nie kosztów związanych z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym wynagrodzeń, ubezpieczeń od wszelkiego rodzaju ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży do Libii i z tego kraju, oraz wnoszenia wkładu na pokrycie bieżących wydatków EUBAM Libya, w zależności od przypadku.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład w EUBAM Libya mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania EUBAM Libya, co państwa członkowskie uczestniczące w EUBAM Libya.
   3.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów i do ustanowienia komitetu uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 TUE i, w niezbędnych przypadkach, dodatkowych uzgodnień technicznych. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie zawierają lub zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego Unii, postanowienia tej umowy mają zastosowanie w kontekście EUBAM Libya.
   Artykuł 11
   Bezpieczeństwo
   1.   Zgodnie z art. 5 cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa i zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie przez EUBAM Libya.
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo EUBAM Libya i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do EUBAM Libya, zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V TUE, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
   3.   Szef misji jest wspierany przez wyższego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji, który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłym stosunku służbowym z ESDZ.
   4.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUBAM Libya uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Uczestniczy również w regularnie organizowanych przez funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji szkoleniach aktualizujących w teatrze działań.
   5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (1).
   Artykuł 12
   Komórka monitorująca
   Do celów EUBAM Libya uruchamia się komórkę monitorującą.
   Artykuł 13
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUBAM Libya w okresie 12 pierwszych miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji wynosi 30 300 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na kolejne okresy podejmuje Rada.
   2.   Wszelkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Obywatele uczestniczących państw trzecich oraz państwa przyjmującego i państw sąsiadujących są dopuszczeni do udziału w przetargach. Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji szef misji może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUBAM Libya.
   4.   Uzgodnienia finansowe muszą być zgodne z wymogami operacyjnymi EUBAM Libya, w tym w zakresie kompatybilności sprzętu oraz współdziałania zespołów misji.
   5.   W odniesieniu do działań podejmowanych w ramach umowy szefa misji szef misji w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany.
   6.   Wydatki związane z EUBAM Libya kwalifikują się do pokrycia od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 14
   Spójność unijnej reakcji oraz koordynacja
   1.   WP zapewnia spójność wdrażania niniejszej decyzji z ogółem działań zewnętrznych Unii, w tym z unijnymi programami rozwojowymi.
   2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia szef misji ściśle koordynuje swoje działania z delegaturą Unii w Trypolisie, aby zapewnić spójność działań Unii w Libii.
   3.   Szef misji ściśle koordynuje działania z szefami misji państw członkowskich obecnymi w Libii.
   4.   Szef misji koordynuje działania z odpowiednimi stronami trzecimi w Libii.
   Artykuł 15
   Udostępnianie informacji
   1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w odpowiednich przypadkach i stosownie do potrzeb EUBAM Libya, informacji niejawnych UE powstałych do celów EUBAM Libya, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE.
   2.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji niejawnych UE powstałych do celów EUBAM Libya, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy państwa przyjmującego dokonują niezbędnych uzgodnień.
   3.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących EUBAM Libya i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (2).
   4.   WP może delegować uprawnienia, o których mowa w ust. 1–3, a także zdolność do dokonania uzgodnień, o których mowa w ust. 2, na swoich podwładnych, na cywilnego dowódcę operacji lub na szefa misji.
   Artykuł 16
   Wejście w życie i czas obowiązywania
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się przez okres 24 miesięcy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (2)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 235/2008/WE z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiająca Europejską Radę Konsultacyjną ds. Zarządzania Statystyką (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               15.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 73/17

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 235/2008/WE
   z dnia 11 marca 2008 r.
   ustanawiająca Europejską Radę Konsultacyjną ds. Zarządzania Statystyką
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Potrzeba ustanowienia europejskich standardów niezależności, wiarygodności i odpowiedzialności krajowych i wspólnotowych organów statystycznych sprawiła, że na posiedzeniu w dniu 24 lutego 2005 r. Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom (2) jednogłośnie zatwierdził Kodeks postępowania w statystyce europejskiej (zwany dalej „kodeksem postępowania”) przedstawiony w zaleceniu Komisji z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie niezależności, wiarygodności i odpowiedzialności krajowych i wspólnotowych organów statystycznych.

               (2)

               Kodeks postępowania ma dwa cele: z jednej strony zwiększenie zaufania do organów statystycznych poprzez zaproponowanie pewnych rozwiązań instytucjonalnych i organizacyjnych, a z drugiej strony poprawienie jakości danych statystycznych opracowywanych przez te organy.

               (3)

               W komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie niezależności, wiarygodności i odpowiedzialności krajowych i wspólnotowych organów statystycznych Komisja stwierdziła, że pomocny byłby zewnętrzny organ doradczy, który mógłby odgrywać czynną rolę w nadzorowaniu wprowadzania w życie kodeksu postępowania w całym europejskim systemie statystycznym. W zaleceniu z dnia 25 maja 2005 r. Komisja stwierdziła, że zamierza rozważyć zaproponowanie utworzenia takiego zewnętrznego organu doradczego.

               (4)

               W dniu 8 listopada 2005 r. Rada stwierdziła, że nowy organ doradczy wysokiego szczebla zwiększyłby niezależność, rzetelność i odpowiedzialność Komisji (Eurostatu), a także – w kontekście wzajemnej oceny wprowadzania w życie kodeksu postępowania – europejskiego systemu statystycznego. Rada zaleciła, by organ tworzyła mała grupa niezależnych osób wyznaczonych na podstawie ich kompetencji.

               (5)

               Organ ten powinien skupiać członków o uzupełniających się kompetencjach i doświadczeniu, wywodzących się np. ze środowiska akademickiego oraz posiadających krajowe lub międzynarodowe doświadczenie w dziedzinie statystyki.

               (6)

               Organ powinien sporządzić dla Komisji (Eurostatu) ocenę wprowadzania w życie kodeksu postępowania, która byłaby analogiczna do wzajemnej oceny krajowych urzędów statystycznych.

               (7)

               W odpowiednich przypadkach należy zachęcać do dialogu na temat kodeksu postępowania z Komitetem ds. Programu Statystycznego i z Europejskim Komitetem Doradczym ds. Statystyki utworzonym na mocy decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 234/2008/WE z dnia … (3), a także z zainteresowanymi organami państw członkowskich.

               (8)

               W związku z powyższym należy ustanowić radę konsultacyjną oraz określić jej zadania i strukturę bez uszczerbku dla art. 5 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Rada konsultacyjna
   Niniejszym zostaje utworzona Europejska Rada Konsultacyjna ds. Zarządzania Statystyką (zwana dalej „radą”). Celem rady jest zapewnianie niezależnego przeglądu europejskiego systemu statystycznego w odniesieniu do wprowadzania w życie Kodeksu postępowania w statystyce europejskiej (zwanego dalej „kodeksem postępowania”).
   Artykuł 2
   Zadania
   1.   Zadaniami rady są:

               a)

               przygotowywanie sprawozdania rocznego dla Parlamentu Europejskiego i Rady z wprowadzania w życie kodeksu postępowania w zakresie, w jakim dotyczy on Komisji (Eurostatu), oraz przekazywanie tego sprawozdania Komisji przed przedłożeniem go Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;

               b)

               umieszczanie w wyżej wymienionym sprawozdaniu rocznym oceny wprowadzania w życie kodeksu postępowania w ramach całego europejskiego systemu statystycznego;

               c)

               doradzanie Komisji w zakresie odpowiednich środków ułatwiających wprowadzanie w życie kodeksu postępowania w zakresie, w jakim dotyczy on Komisji (Eurostatu) oraz całego europejskiego systemu statystycznego;

               d)

               doradzanie Komisji (Eurostatowi) w zakresie przekazywania informacji o kodeksie postępowania użytkownikom i podmiotom dostarczającym dane;

               e)

               doradzanie Komisji (Eurostatowi) i Komitetowi ds. Programu Statystycznego w zakresie aktualizacji kodeksu postępowania.

         2.   Rada może doradzać Komisji oraz odpowiada na pytania Komisji w kwestiach dotyczących zaufania do statystyk europejskich wśród podmiotów z nich korzystających, wypełniając zadania określone w ust. 1.
   Artykuł 3
   Członkowie rady konsultacyjnej
   1.   W skład rady wchodzi siedmiu członków, w tym jej przewodniczący. Członkowie rady są niezależni. Komisja (Eurostat) jest reprezentowana w roli obserwatora.
   2.   Członkowie rady są wybierani spośród ekspertów posiadających wybitne kompetencje w dziedzinie statystyki, pełnią swoje obowiązki osobiście i są wybierani tak, aby wnieść różne uzupełniające się umiejętności i doświadczenia.
   3.   Po konsultacji z Komisją, Rada wybiera, a Parlament Europejski zatwierdza, nominację na przewodniczącego rady.
   Przewodniczącym nie może być osoba, która aktualnie pozostaje członkiem krajowego urzędu statystycznego albo Komisji i która sprawowała takie stanowisko w ciągu dwóch ostatnich lat.
   Po konsultacji z Komisją Parlament Europejski i Rada powołują po trzech członków rady.
   4.   Kadencja przewodniczącego i członków rady wynosi trzy lata, z możliwością jednorazowego przedłużenia.
   5.   W przypadku rezygnacji członka przed upływem jego kadencji, jest on zastępowany przez nowego członka powołanego zgodnie z niniejszym artykułem na pełną kadencję.
   Artykuł 4
   Procedury
   1.   Rada przyjmuje własny regulamin wewnętrzny, który jest podawany do wiadomości publicznej.
   2.   Sprawozdanie roczne rady, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), podaje się do wiadomości publicznej po przedłożeniu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Ponadto rada może postanowić o publikacji wniosków końcowych, częściowych lub dokumentów roboczych, pod warunkiem że zostały one uprzednio przekazane Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji (Eurostatowi) oraz wszelkim innym zainteresowanym podmiotom z możliwością udzielenia odpowiedzi.
   3.   Bez uszczerbku dla art. 287 Traktatu od członków rady wymaga się zachowania poufności informacji, do których uzyskali dostęp dzięki postępowaniu rady, w przypadku gdy Komisja poinformuje ich, że takie informacje mają z uzasadnionych względów charakter poufny lub że udzielenie odpowiedzi na żądanie wydania opinii lub na zadane pytanie może prowadzić do ujawnienia takich poufnych informacji.
   4.   Rada działa przy wsparciu sekretariatu zapewnianego przez Komisję, który musi zachować wobec niej niezależność. Sekretarz rady jest mianowany przez Komisję po konsultacji z radą. Sekretarz działa zgodnie z instrukcjami rady.
   5.   Wydatki rady są uwzględniane w preliminarzu budżetowym Komisji.
   Artykuł 5
   W trzy lata po ustanowieniu rady przeprowadza się przegląd jej roli i skuteczności.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 11 marca 2008 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         H.-G. PÖTTERING

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         J. LENARČIČ

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 14 lutego 2008 r.

      (2)  Dz.U. L 181 z 28.6.1989, s. 47.

      (3)  Zob. s. 13 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1849 z dnia 10 października 2017 r. w sprawie zmiany decyzji 1999/70/WE dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Národná banka Slovenska

text:
               13.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 264/5

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1849
   z dnia 10 października 2017 r.
   w sprawie zmiany decyzji 1999/70/WE dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Národná banka Slovenska
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
   uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 września 2017 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Národná banka Slovenska (EBC/2017/27 (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów zaleconych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

               (2)

               Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Národná banka Slovenska, firmy Ernst & Young Slovakia, spol. s r.o., wygasł po przeprowadzeniu badania za rok obrachunkowy 2016. Niezbędne jest zatem wyznaczenie dla Národná banka Slovenska zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrachunkowego 2017.

               (3)

               Národná banka Slovenska wybrał firmę Deloitte Audit s.r.o. na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów na lata obrachunkowe 2017 do 2020, z możliwością przedłużenia mandatu na lata obrachunkowe 2021 do 2023.

               (4)

               Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie Deloitte Audit, s r.o. na zewnętrznego biegłego rewidenta Národná banka Slovenska na lata obrotowe 2017 i 2020.

               (5)

               Zgodnie z zaleceniem Rady Prezesów EBC należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 1 decyzji 1999/70/WE ust. 16 otrzymuje brzmienie:

      „16.   Deloitte Audit s r.o. zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Národná banka Slovenska na lata obrotowe 2017 do 2020.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do EBC.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 października 2017 r.

            W imieniu Rady

         T. TÕNISTE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 310 z 19.9.2017, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów centralnych banków narodowych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


title: 2011/828/UE: Decyzja Rady z dnia 5 grudnia 2011 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów sześciu członków z Niderlandów i sześciu zastępców członków z Niderlandów

text:
               13.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 329/9

         DECYZJA RADY
   z dnia 5 grudnia 2011 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów sześciu członków z Niderlandów i sześciu zastępców członków z Niderlandów
   (2011/828/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niderlandów,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2009/1014/UE (1) oraz decyzję 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Sześć stanowisk członków Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Sipkego SWIERSTRY, Léona FRISSENA, Rinske KRUISINGI, Dicka BUURSINKA, Karli PEIJS oraz Lenie DWARSHUIS-VAN DE BEEK. Cztery stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu René VAN DIESSENA, Sjoerda GALEMY, Martina JAGERA i Joopa BINNEKAMPA. Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolnią się w związku mianowaniem W.B.H.J. VAN DE DONKA i Co VERDAASA na członków Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane w Komitecie Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           A.E. (Anne) BLIEK-DE JONG, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Flevoland,

                           —

                           dr J.C. (Co) VERDAAS, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Gelderland,

                           —

                           P.G. (Piet) DE VEY MESTDAGH, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Groningen,

                           —

                           prof. dr W.B.H.J. (Wim) VAN DE DONK, Commissaris van de Koningin (komisarz królowej) w prowincji Noord-Brabant,

                           —

                           W.H. (Hester) MAIJ, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Overijssel,

                           —

                           drs. R.E. (Ralph) DE VRIES, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Utrecht;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           H. (Henk) BRINK, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Drenthe,

                           —

                           S.A.E. (Sietske) POEPJES, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Fryslân,

                           —

                           drs. Th.J.F.M. (Theo) BOVENS, Commissaris van de Koningin (komisarz królowej) w prowincji Limburg,

                           —

                           drs. E.M. (Elvira) SWEET, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Noord-Holland,

                           —

                           drs. B.J. (Ben) DE REU, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Zeeland,

                           —

                           drs. R.A.M. (Rogier) VAN DER SANDE, gedeputeerde (członek rady wykonawczej) w prowincji Zuid-Holland.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         W. PAWLAK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2013/141/UE: Decyzja Rady z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i trzech zastępców członków z Hiszpanii

text:
               20.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 77/24

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 marca 2013 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i trzech zastępców członków z Hiszpanii
   (2013/141/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r..

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Francisca Javiera LÓPEZA ÁLVAREZA. Trzy stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Guillerma ECHENIQUE GONZÁLEZA, Senéna FLORENSY I PALAU oraz Elviry SAINT-GERONS HERRERY,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Iñigo URKULLU RENTERIA, Presidente del Gobierno Vasco;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           María Ángeles ELORZA ZUBIRÍA, Secretaria General de Acción Exterior del Gobierno Vasco,

                           —

                           Roger ALBINYANA I SAIGÍ, Secretario de Asuntos Exteriores, Generalitat de Cataluña,

                           —

                           María Sol CALZADO GARCÍA, Secretaria General de Acción Exterior de la Junta de Andalucía.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         S. COVENEY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Rady z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie mianowania członka i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzących z Rumunii

text:
               15.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 214/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 czerwca 2016 r.
   w sprawie mianowania członka i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzących z Rumunii
   (2016/C 214/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając listy kandydatów przedstawione Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 24 lutego 2016 r. (2) Rada mianowała członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od dnia 29 lutego 2016 r. do dnia 28 lutego 2019 r.

               (2)

               Rząd Rumunii przedstawił kolejne kandydatury na trzy nieobsadzone stanowiska,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem i zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do 28 lutego 2019 r. zostają niniejszym mianowani:
   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępcy członków

               Rumunia

               Daniela SÂRBU

               Ovidiu NICOLESCU
               Daniela TĂNASE

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali jeszcze wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 czerwca 2016 r.

            W imieniu Rady

         G.A. VAN DER STEUR

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 218 z 13.9.2003, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 79 z 1.3.2016, s. 1).


title: Decyzja Rady z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               21.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 listopada 2013 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2013/C 340/01
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Malty,
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez Komisję w kategorii „przedstawiciele pracodawców”,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii „przedstawiciele rządów” z ramienia Malty zwolniło się w wyniku rezygnacji Jamesa Joachima CALLEJI.

               (3)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii „przedstawiciele pracodawców” zwolniło się w wyniku rezygnacji Jeanelle CATANII.

               (4)

               Należy mianować członków Rady Zarządzającej Centrum na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r.

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkami Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

                  PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

               MALTA

               Tanya SAMMUT-BONNICI

                  PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW:

               MALTA

               John HUBER
               BusinessEurope

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 listopada 2013 r.

            W imieniu Rady

         R. ŠADŽIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: 2009/889/WE: Decyzja Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Gruzji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 320/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 listopada 2009 r.
   w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Gruzji
   (2009/889/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Stosunki między Gruzją a Unią Europejską (UE) rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, wzmocnionej dzięki zapoczątkowanemu niedawno Partnerstwu Wschodniemu.

               (2)

               Na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 1 września 2008 r. potwierdzono wolę UE do zacieśnienia stosunków unijno-gruzińskich w następstwie konfliktu zbrojnego między Gruzją a Rosją z sierpnia 2008 r.

               (3)

               Stabilizacja gospodarcza Gruzji i ożywienie jej gospodarki są wspierane przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) poprzez promesę kredytową zatwierdzoną w dniu 15 września 2008 r.

               (4)

               Podczas konferencji darczyńców, która odbyła się w dniu 22 października 2008 r., społeczność międzynarodowa zobowiązała się do pomocy w odbudowie gospodarki Gruzji zgodnie ze wspólną oceną potrzeb przeprowadzoną przez Organizację Narodów Zjednoczonych i Bank Światowy.

               (5)

               Wspólnota Europejska zapowiedziała, iż w latach 2008-2010 udzieli pomocy Gruzji do maksymalnej kwoty 500 mln EUR.

               (6)

               Ze względu na fakt, że w bilansie płatniczym Gruzji w latach 2009-2010 utrzymywać się będzie pozostająca do zaspokojenia znaczna luka finansowa, do pakietu Wspólnoty na rzecz Gruzji włączono pomoc makrofinansową.

               (7)

               W celu zagwarantowania skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty związanych z niniejszą pomocą finansową konieczne jest, aby Gruzja zapewniła odpowiednie środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji oraz wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z tą pomocą i w zakresie ich zwalczania, oraz by zapewniona została możliwość przeprowadzania kontroli przez Komisję oraz Trybunał Obrachunkowy.

               (8)

               Udostępnienie pomocy finansowej Wspólnoty nie narusza uprawnień władzy budżetowej.

               (9)

               Niniejsza pomoc powinna być zarządzana przez Komisję w porozumieniu z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym.

               (10)

               Traktat nie określa dla przyjęcia niniejszej decyzji innych kompetencji niż wynikające z art. 308,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Wspólnota udostępnia Gruzji pomoc finansową w postaci dotacji w maksymalnej kwocie 46 mln EUR, aby wesprzeć starania Gruzji na rzecz powojennej odbudowy jej gospodarki, na którą negatywny wpływ ma również światowy kryzys finansowy, a także by przyczynić się do złagodzenia ograniczeń finansowych związanych z realizacją rządowego programu reform gospodarczych.
   2.   Wspólnotową pomocą finansową zarządza Komisja w porozumieniu z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, w sposób spójny z umowami lub ustaleniami zawartymi między Gruzją i MFW.
   3.   Pomoc finansowa Wspólnoty udostępniana jest na okres dwóch lat począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust.1. Jednakże jeżeli wymagają tego okoliczności, Komisja, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, może podjąć decyzję o przedłużeniu okresu dostępności pomocy o maksymalnie jeden rok.
   Artykuł 2
   1.   Komisja jest upoważniona do uzgodnienia z władzami Gruzji, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, założeń polityki gospodarczej i warunków finansowych, którym podlega wspólnotowa pomoc finansowa, a które określone zostaną w protokole ustaleń i umowie o dotację. Warunki te są spójne z umowami i ustaleniami zawartymi między Gruzją i MFW.
   2.   W okresie realizacji wspólnotowej pomocy finansowej Komisja monitoruje prawidłowość regulacji finansowych i procedur administracyjnych Gruzji oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są istotne z punktu widzenia takiej pomocy.
   3.   W regularnych odstępach czasu Komisja ocenia, czy polityka gospodarcza Gruzji jest zgodna z celami pomocy wspólnotowej oraz czy uzgodnione założenia polityki gospodarczej i warunki finansowe są przestrzegane w zadowalający sposób. Komisja działa w tym zakresie w ścisłej współpracy z MFW i Bankiem Światowym oraz, jeżeli jest to wymagane, z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym.
   Artykuł 3
   1.   Wspólnotowa pomoc finansowa jest udostępniana Gruzji przez Komisję w dwóch transzach.
   2.   O wypłacie transzy decyduje Komisja, przy czym warunkiem wypłaty jest zadowalająca realizacja programu gospodarczego wspieranego przez MFW i wszelkich innych uzgodnionych warunków między Gruzją a Wspólnotą zgodnie z art. 2 ust. 1. Wypłata drugiej transzy następuje nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od wypłaty pierwszej transzy.
   3.   Środki Wspólnoty są wypłacane Narodowemu Bankowi Gruzji. Ich równowartość w walucie lokalnej może zostać przelana na rzecz skarbu państwa Gruzji jako beneficjenta końcowego, z zastrzeżeniem postanowień uzgodnionych w protokole ustaleń, w tym potwierdzenia budżetowych potrzeb finansowych pozostających do zaspokojenia.
   Artykuł 4
   Wspólnotowa pomoc finansowa jest realizowana zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1) oraz przepisów wykonawczych (2) do tego rozporządzenia. Protokół ustaleń i umowa o dotację, które zostaną uzgodnione z władzami Gruzji, przewidują w szczególności podjęcie przez Gruzję stosownych środków w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji oraz wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z pomocą i zwalczania ich. Protokół i umowa przewidują także kontrole Komisji, w tym Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w tym prawo przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu, a także – w stosownych przypadkach – kontrole Trybunału Obrachunkowego przeprowadzane na miejscu.
   Artykuł 5
   Do dnia 31 sierpnia każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, które zawiera ocenę wykonania niniejszej decyzji za rok poprzedzający. Sprawozdanie zawiera informacje o związku pomiędzy warunkami dotyczącymi polityki określonymi w protokole ustaleń zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz bieżącymi wynikami gospodarczymi i budżetowymi Gruzji a decyzją Komisji dotyczącą wypłacenia transz pomocy.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1).