title: Decyzja Komisji (UE) 2016/1983 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie środka pomocy SA.33063 (2012/C) (ex 2012/NN) dotyczącego Trentino NGN srl. po wycofaniu się Włoch z realizacji projektu (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3159) (Tekst mający znaczenie dla EOG )

text:
               12.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 305/32

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/1983
   z dnia 26 maja 2014 r.
   w sprawie środka pomocy SA.33063 (2012/C) (ex 2012/NN) dotyczącego Trentino NGN srl. po wycofaniu się Włoch z realizacji projektu

         (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3159)

   (Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 24 maja 2011 r. Komisja otrzymała skargę złożoną przez trzech wiodących operatorów telefonii alternatywnej działających we Włoszech (Wind, Fastweb i Vodafone). W szczegółowym piśmie zarzucili oni, że projekt zainicjowany przez władze autonomicznej prowincji Trydentu we Włoszech („prowincja”) dotyczący ulokowania infrastruktury dostępu nowej generacji na terytorium prowincji stanowił de facto pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstwa Telecom Italia, która naruszała zasady konkurencji określone w wytycznych w sprawie sieci szerokopasmowych (2). Skarżący zarzucili w szczególności, że prowincja nie poinformowała ich należycie o swoich planach i zamierzeniach oraz nie skonsultowała ich z nimi, że beneficjent został wyznaczony jeszcze przed rozpoczęciem działań oraz że wybrana infrastruktura po jej ulokowaniu nie pozwoli na rzeczywistą konkurencję.

               (2)

               W odpowiedzi na przesłany w dniu 22 czerwca 2011 r. wniosek o udzielenie informacji władze włoskie odpowiedziały w dniu 20 lipca 2011 r., że ich zamiarem było zastosowanie zasady prywatnego inwestora, a ponadto że ich interwencja nie stanowiła pomocy państwa, w związku z czym nie musiały spełniać warunków zgodności określonych w wytycznych w sprawie sieci szerokopasmowych. W dniu 4 listopada 2011 r. Komisja, po usunięciu informacji poufnych z udzielonej przez władze włoskie odpowiedzi, przekazała ją skarżącym, którzy w dniach 29 listopada oraz 7 i 16 grudnia 2011 r. przekazali dodatkowe komentarze i dokumenty. Między styczniem a majem 2012 r. władze włoskie udzieliły różnych innych szczegółowych informacji dodatkowych. Między lutym a majem 2012 r. skarżący również udzielili informacji dodatkowych. W tym okresie z każdą z zaangażowanych stron odbyły się spotkania i przeprowadzano telekonferencje.

               (3)

               Decyzją z dnia 25 lipca 2012 r. („decyzja o wszczęciu postępowania”) Komisja poinformowała Włochy o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego opisanego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do tego projektu. Komisja, po usunięciu informacji poufnych, opublikowała decyzję o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3), zapraszając zainteresowane strony do przedstawienia uwag.

               (4)

               Komisja otrzymała uwagi Włoch dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania pismami z dnia 22 i 23 listopada 2012 r. Komisja otrzymała także komentarze zainteresowanych stron: przedstawicieli Telecom Italia w dniu 3 grudnia 2012 r. i przedstawicieli Wind, Fastweb i Vodafone w dniu 7 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 29 stycznia 2013 r. Komisja, po usunięciu z tych komentarzy wszystkich informacji poufnych, przekazała je władzom włoskim, które w dniu 5 marca 2013 r. przekazały swoje uwagi na temat komentarzy osób trzecich. Pomiędzy marcem a grudniem 2013 r. wszystkie zainteresowane strony (władze włoskie, Telecom Italia, Wind, Fastweb i Vodafone) intensywnie prowadziły rozmowy i wymieniały pisma, a z każdą z zainteresowanych stron odbyły się spotkania i przeprowadzono telekonferencje.

               (5)

               Pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. władze włoskie poinformowały Komisję o zamiarze wycofania się przez prowincję z realizacji projektu. W dniach 14 i 20 marca 2014 r. władze włoskie przekazały dodatkowe informacje dotyczące faktycznego wycofania się przez prowincję z przedsiębiorstwa joint venture Trentino NGN, w szczególności w odniesieniu do sprzedaży udziałów prowincji na rzecz Telecom Italia, co zostało dokonane w dniu 28 lutego 2014 r.

         2.   OPIS ŚRODKA POMOCY

               (6)

               We wrześniu 2010 r. prowincja opracowała strategię mającą doprowadzić do realizacji celu w zakresie łączności, polegającego na objęciu 100 % terytorium prowincji ultraszerokopasmową siecią światłowodową do 2018 r. W ramach tej strategii określono dwa rodzaje działań: odnoszące się do obszarów prowincji o „średniej rentowności” (4) oraz obszarów o „niskiej rentowności”; obszary o „wysokiej rentowności” zostały wyłączone ze strategii. W przypadku obszarów o średniej rentowności prowincja zamierzała utworzyć nowe przedsiębiorstwo o nazwie Trentino NGN, do którego mogliby przystępować partnerzy prywatni. W przypadku obszarów o niskiej rentowności prowincja planowała ustanowić środek pomocy państwa ad hoc, który zostałby opracowany i zgłoszony na późniejszym etapie, prawdopodobnie pod nadzorem będącego własnością publiczną prowincji przedsiębiorstwa Trentino Network, czyli podmiotu odrębnego od Trentino NGN, które byłoby odpowiedzialne za inne inicjatywy wchodzące w zakres ogólnej strategii szerokopasmowej prowincji.

               (7)

               W kolejnych miesiącach między prowincją i kilkoma prywatnymi operatorami odbyły się odrębne wymiany informacji, a w dniu 8 lutego 2011 r. prowincja podpisała protokół ustaleń z Telecom Italia dotyczący utworzenia przedsiębiorstwa joint venture Trentino NGN w celu ulokowania infrastruktury światłowodów doprowadzanych do domów na obszarach o średniej rentowności. Na podstawie tej wstępnej umowy prowincja zobowiązała się do wniesienia na poczet kapitału Trentino NGN wkładu pieniężnego w wysokości do 60 mln EUR, natomiast przedsiębiorstwo Telecom Italia miało wnieść jedynie wkłady rzeczowe, w tym w postaci 1) swojej istniejącej pasywnej infrastruktury (kanały i słupy) ze skutkiem natychmiastowym; oraz 2) likwidacji istniejącej sieci miedzianej po uruchomieniu sieci światłowodów doprowadzanych do domów. W tym samym roku wspomniany protokół ustaleń podpisało jeszcze dwóch mniejszych udziałowców: instytucja finansowa Finanziaria Trentina oraz mniejszy dostawca usług internetowych MC-link, z których każdy miał wnieść do przedsiębiorstwa niższe wkłady finansowe.

               (8)

               Do grudnia 2011 r. zakończono przygotowywanie biznesplanu, a firma Analysys Mason przygotowała na zlecenie prowincji sprawozdanie z badania due diligence. Jednocześnie określono też ostatecznie prawa i obowiązki poszczególnych udziałowców oraz bardziej precyzyjnie zdefiniowano wkłady rzeczowe wnoszone przez Telecom Italia do Trentino NGN. Dalsze zmiany w uzgodnieniach udziałowców zostały wprowadzone po dyskusjach prowadzonych z Komisją oraz po sporządzeniu przez Analysys Mason ekspertyzy dotyczącej projektu. Do marca 2012 r. firma Reconta Ernst & Young przygotowała wymaganą ekspertyzę dotyczącą pierwotnego wkładu rzeczowego Telecom Italia, co doprowadziło do wprowadzenia kolejnej zmiany.

               (9)

               Prowincja utworzyła Trentino NGN samodzielnie, wnosząc minimalny wkład na poczet kapitału w wysokości poniżej 100 000 EUR. Struktura kapitału przedsiębiorstwa miała uzyskać swój ostateczny kształt w drodze podwyższenia kapitału własnego po zawarciu umów z prywatnymi udziałowcami. Planowano, że podwyższenie kapitału własnego Trentino NGN odbędzie się w następujący sposób: prowincja wniesie wkład w wysokości 50 mln EUR (odpowiadający 52,2 % udziałów), Finanziaria Trentina wniesie wkład w wysokości 5 mln EUR (5,2 % udziałów), MC-link wkład w wysokości 1,5 mln EUR (1,56 % udziałów) (5), zaś Telecom Italia wniesie najem, w formie nieodwołalnych praw użytkowania, swojej pasywnej infrastruktury (kanały i słupy) na terenie całej prowincji, do wykorzystania w celu utworzenia nowej sieci światłowodowej („pierwszy wkład”). Wartość pierwszego wkładu Telecom Italia wyceniono wstępnie na kwotę 39,8 mln EUR, jednak w przygotowanym przez Ernst & Young sprawozdaniu dotyczącym wartości tego wkładu wskazano nieco niższą kwotę, wynoszącą 39,3 mln EUR, co doprowadziło do zaktualizowania umowy (ostatecznie wartość tę oszacowano na 39,448 mln EUR).

               (10)

               W dniu 18 maja 2012 r. utworzono przedsiębiorstwo joint venture Trentino NGN, przy czym pierwsze wkłady wniesione przez każdą ze stron kształtowały się następująco: prowincja wpłaciła tylko część planowanego wkładu pieniężnego, tj. 14,845 mln EUR zamiast 50 mln EUR, podobnie Finanziaria Trentino wniosła tylko 1,25 mln EUR z 5 mln EUR, a MC-link tylko 0,375 mln EUR z 1,5 mln EUR. Telecom Italia wniosło nieodwołalne prawa użytkowania swojej pasywnej infrastruktury, których wartość oszacowano ostatecznie na 39,448 mln EUR. Wynikająca z tych wkładów struktura udziałów była następująca: prowincja: 52,16 %, Telecom Italia: 41,07 %, MC-link: 1,56 %, Finanziaria Trentino 5,21 %. W tabeli poniżej zaprezentowano sytuację udziałowców Trentino NGN oraz ich udziały (w okresie od 18 maja 2012 r. do 28 lutego 2014 r.).

                           Udziałowiec

                           % kapitału

                           Kapitał subskrybowany (EUR)

                           Kapitał wpłacony (EUR)

                           Prowincja

                           52,16

                           50 095 000

                           14 845 000

                           Telecom Italia

                           41,07

                           39 448 000

                           39 448 000

                           MC-link

                           1,56

                           1 500 000

                           375 000

                           Finanziaria Trentina

                           5,21

                           5 000 000

                           1 250 000

                              Ogółem

                              100,00

                              96 043 000

                              55 918 000

               (11)

               Zgodnie z umową udziałowców pod koniec trzeciego roku od wniesienia pierwszego wkładu lub po uruchomieniu co najmniej 16 % nowych łączy światłowodowych Telecom Italia i prowincja mogą podjąć decyzję o wniesieniu przez Telecom Italia „drugiego wkładu”, tj. przeniesieniu do Trentino NGN 1) prawa własności (w przeciwieństwie do już udzielonych nieodwołalnych praw użytkowania) do pasywnej infrastruktury istniejącej na obszarach o średniej rentowności określonych przez Trentino NGN; oraz 2) prawa własności do sieci miedzianej w celu jej wyłączenia i przeniesienia wszystkich klientów do nowej sieci światłowodowej. Wstępnie wartość tego wkładu została oszacowana na 520 EUR za każdą aktywną linię miedzianą, co obejmowało zarówno linie detaliczne Telecom Italia, jak i linie obsługiwane w imieniu operatorów posiadających uwolniony dostęp do pętli lokalnej. Szacowano, że kwota ta zostanie powiększona o 2 mln EUR odpowiadające wartości przekształcenia nieodwołalnych praw użytkowania przestrzeni w kanałach (tj. pierwszego wkładu) w prawo własności. W tej drugiej fazie Telecom Italia nabędzie – tytułem drugiego wkładu – udział większościowy i kontrolę nad Trentino NGN, w razie konieczności w drodze dodatkowego zastrzyku kapitałowego dokonanego przez Telecom Italia.

               (12)

               Umowa udziałowców przewidywała ponadto, że po upływie kolejnych trzech lat lub po osiągnięciu celu w postaci 43 % aktywnych i podłączonych linii przedsiębiorstwo Telecom Italia będzie uprawnione do skorzystania wobec prowincji i MC-link z opcji kupna ich udziałów w Trentino NGN. W zamian za przyznanie Telecom Italia tego prawa oraz w przypadku gdyby zostało ono ostatecznie wykonane, Telecom Italia miało zapłacić prowincji 6,5 mln EUR, z czego jedną połowę w okresie jednego roku, a drugą połowę w okresie dwóch lat. Cena kupna udziałów miała być równa wartości wkładu powiększonej o roczną kwotę netto odpowiadającą 7,75 % wypłaconych dywidend (6). Dwóm pozostałym udziałowcom – MC-link i Finanziaria Trentina – przyznano opcję sprzedaży, uprawniającą ich do sprzedaży swoich udziałów w Trentino NGN na rzecz Telecom Italia za cenę odpowiadającą wartości wniesionych przez nich wkładów, powiększoną odpowiednio o 5,5 % oraz 7 % w skali roku.

               (13)

               Na podstawie szczegółowych umów udziałowców przedsiębiorstwo Telecom Italia zostało także wyznaczone jako dostawca na rzecz Trentino NGN w zakresie budowy sieci, zarządzania nią oraz jej obsługi. Topologia sieci, jaka miała być zastosowana, to topologia „punkt-wiele punktów”. Nie przewidziano żadnych obowiązków w zakresie uwolnienia lub zapewnienia dostępu. Wybrana architektura przewidywała wyłącznie uruchomienie trzech równoległych gigabitowych pasywnych sieci optycznych (GPON) (7), z których dwie miały być udostępniane innym operatorom w ramach koncesji.

         3.   OTWARCIE FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

               (14)

               Komisja otwarła formalne postępowanie wyjaśniające z uwagi na poważne wątpliwości, czy środek spełniał warunki testu prywatnego inwestora, a także w celu ustalenia, czy może on być uznany za zgodny z rynkiem wewnętrznym, jeżeli wykazane zostanie, że zawiera elementy pomocy państwa.

               (15)

               W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła obawę, że zaangażowanie prowincji w Trentino NGN charakteryzowało się kilkoma cechami, które wzbudzały wątpliwości co do tego, czy spełnia ono warunki testu prywatnego inwestora oraz czy udział prowincji w przedsiębiorstwie rzeczywiście odpowiadał udziałowi partnerów prywatnych. W szczególności wątpliwości Komisji dotyczyły następujących kwestii:

                           —

                           Realizacja projektu w czasie: Komisja wątpiła, że prowincja od samego początku działała jak prywatny inwestor kierujący się nie celami polityki publicznej, lecz względami gospodarczymi i dotyczącymi rentowności. Wydaje się, że prowincja uruchomiła projekt w interesie publicznym, a następnie przyjęła dla niego formę przedsiębiorstwa joint venture z operatorem zasiedziałym Telecom Italia i dopiero ex post próbowała zapewnić zgodność projektu z testem prywatnego inwestora, wprowadzając zmiany między innymi po rozmowach z Komisją, przy jednoczesnym utrzymywaniu dotychczasowej struktury inicjatywy.

                           —

                           Udział podmiotów prywatnych: Udział MC-link i Finanziaria Trentina był marginalny, natomiast przedsiębiorstwa Telecom Italia znaczący, lecz rozłożony w czasie.

                           —

                           Jednoczesność inwestycji: Działania prowincji miały być natychmiastowe, natomiast wkłady wnoszone przez Telecom Italia były rozłożone w czasie i warunkowane wystąpieniem pewnych zdarzeń i procesów decyzyjnych.

                           —

                           Jednakowe warunki: Nie było jasne, czy warunki, na których prowincja dokonywała inwestycji w przedsiębiorstwo joint venture były takie same jak warunki dla partnerów prywatnych, konkretnie dla Telecom Italia. Komisja dostrzegła kilka rozbieżności dotyczących terminów i warunków wnoszenia wkładów przez Telecom Italia, a także dotyczących możliwości zakupu przez Telecom Italia udziałów prowincji i przejęcia pełnej kontroli nad Trentino NGN przez skorzystanie z opcji kupna.

                           —

                           Pierwszy wkład Telecom Italia (8): Wydaje się, że wartość pierwszego wkładu Telecom Italia została wyliczona na podstawie przedkładanych przez strony dokumentów, założeń, prognoz i analiz finansowych, które nie zostały zweryfikowane przez niezależnego eksperta. Wątpliwości wzbudzał fakt, czy prywatny inwestor byłby gotowy zaakceptować znaczący udział kapitałowy w przedsiębiorstwie joint venture w zamian za dostęp do regulowanego aktywu, który można uzyskać w drodze umowy po cenach regulowanych. Nie było jasne, czy prywatny inwestor zaakceptowałby najem infrastruktury, która miała być nabyta w późniejszym terminie, jako adekwatny udział w kapitale własnym. Komisja miała wątpliwości, czy prywatny inwestor nabyłby infrastrukturę, która nie byłaby potrzebna, ponieważ nieodwołalne prawa użytkowania dotyczyłyby kanałów i słupów Telecom Italia na terenie całej prowincji, a nie tylko na obszarach, na których Trentino NGN miało ulokować swoją sieć.

                           —

                           Drugi wkład Telecom Italia (9): Istniały wątpliwości co do przyszłej wyceny drugiego wkładu Telecom Italia, opartej wówczas na uzgodnionej metodzie niepopartej opinią ekspertów. Nie było jasne, czy wstępna wycena przekształcenia nieodwołalnych praw użytkowania w prawo własności była zgodna z warunkami rynkowymi, w szczególności, czy wyceny pierwszego wkładu (najem) i drugiego wkładu (własność) nie pokrywały się, z uwagi na fakt, że w przeważającej części przenoszone prawa dotyczyły tej samej infrastruktury. Komisja miała wątpliwości dotyczące stosowności metody wyceny przeniesienia własności wszystkich elementów sieci miedzianej (10), mając na względzie wysokie koszty jej utrzymania i fakt, że zasadniczym celem było jej wyłączenie po uruchomieniu sieci światłowodowej, jak i uwzględniając potencjalne alternatywy w stosunku do proponowanej metody.

                           —

                           Biznesplan i ryzyko ponoszone przez strony: Istniały znaczne różnice między profilami ryzyka ponoszonego przez podmiot sektora publicznego i prywatnych inwestorów, mając na względzie różny charakter i różne terminy wnoszenia ich wkładów, zróżnicowane prawa i obowiązki stron – prima facie niskie ryzyko dla Telecom Italia, niskie koszty alternatywne dla Telecom Italia, niskie ryzyko dla aktualnej działalności, gdyż przedsiębiorstwo Telecom Italia miało zachować kontrolę nad siecią miedzianą nawet po jej wniesieniu do przedsiębiorstwa joint venture dzięki jednoczesnemu uzyskaniu kontroli nad przedsiębiorstwem, a także uzyskanie pełnej kontroli i internalizacja zysków w drodze skorzystania z opcji zakupu gdyby przedsiębiorstwo joint venture okazało rentowne; podczas gdy prowincja najwyraźniej pełniła rolę inwestora finansowego w projekcie modernizacji infrastruktury, który może oczekiwać najwyżej zwrotu w wysokości maksymalnie 7,75 % i 6,5 mln EUR w razie skorzystania z opcji zakupu (11). Obliczenia zawarte w biznesplanie mogły nie być całkowicie dokładne, co wynikało z optymistycznych założeń dotyczących faktycznego popytu ze strony użytkowników końcowych oraz przychodów uzyskiwanych od operatorów alternatywnych aktywujących wszystkie dostępne łącza GPON (12). Były też inne podobne przykłady ryzyka: Przedsiębiorstwo Telecom Italia mogło zdecydować o opóźnieniu wyłączenia sieci miedzianej, z uwagi na brak jakiegokolwiek postanowienia umownego zobowiązującego je do takiego wyłączenia, co mogłoby spowodować opóźnienie osiągnięcia przez Trentino NGN progu rentowności. Istniała niepewność dotycząca całkowitych środków finansowych koniecznych do zakończenia operacji uruchamiania sieci, które oszacowano na 150 milionów EUR.

                           —

                           Inne wątpliwości: wybór Telecom Italia z pominięciem procedury przetargowej oraz wynagrodzenie dla Telecom Italia w zamian za usługi świadczone na rzecz Trentino NGN; podwójna rola Telecom Italia jako udziałowca i dostawcy.

         4.   DECYZJA PROWINCJI O WYCOFANIU SIĘ Z REALIZACJI PROJEKTU

               (16)

               W dniu 31 stycznia 2014 r. władze włoskie poinformowały Komisję, że prowincja postanowiła wycofać się z realizacji projektu Trentino NGN i nie prowadzić go dalej, w porozumieniu ze wszystkimi pozostałymi stronami: Telecom Italia, MC-link i Finanziaria Trentina.

               (17)

               W dniu 14 marca 2014 r. władze włoskie poinformowały Komisję, że prowincja odstąpiła swoje udziały w Trentino NGN spółce Telecom Italia za kwotę 15 852 435 EUR, odpowiadającą wartości częściowego wkładu pieniężnego wniesionego przez prowincję do Trentino NGN w wysokości 14,845 mln EUR powiększonego o odsetki składane według stopy 3,75 %. Według władz włoskich Trentino NGN jest obecnie kontrolowane przez Telecom Italia, a Finanziaria Trentina i MC-link są jego udziałowcami mniejszościowymi.

               (18)

               Władze włoskie wyjaśniły, że pomimo utworzenia Trentino NGN w dniu 18 maja 2012 r. i wniesienia na poczet jego kapitału częściowych wkładów, w dniu 20 sierpnia 2012 r. (po wydaniu decyzji o wszczęciu postępowania) prowincja i inne strony uczestniczące w Trentino NGN zmieniły umowę udziałowców, a cała działalność NGN została zawieszona do momentu zakończenia prowadzonego przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego. W związku z tym zostały wstrzymane wpłaty wkładów w pełnej wysokości przez wszystkie zainteresowane strony (dokonano jedynie częściowych wpłat). Wstrzymano także dalsze działania przewidziane w umowie udziałowców. Trentino NGN nie zaczęło uruchamiać planowanej sieci światłowodów doprowadzanych do domów (ani żadnej innej sieci).

               (19)

               Działania podejmowane przez Trentino NGN były ograniczone wyłącznie do zapewniania osobom trzecim dostępu do infrastruktury objętej nieodwołalnymi prawami użytkowania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów. W odniesieniu do tego ostatniego aspektu, władze włoskie wyjaśniły, że ponieważ przedsiębiorstwo Telecom Italia posiadało obowiązki regulacyjne związane z dostępem na rzecz innych licencjonowanych operatorów, po przeniesieniu w maju 2012 r. przez Telecom Italia praw użytkowania pasywnej infrastruktury na rzecz Trentino NGN niektórzy operatorzy wnioskowali o dostęp do tej pasywnej infrastruktury i dostęp taki uzyskiwali. W związku z tym przedsiębiorstwo Telecom Italia kilkakrotnie dokonywało wpłat na rzecz Trentino NGN tytułem wynagrodzenia za zakup przez Trentino NGN dostępu do pasywnej infrastruktury, w odpowiedzi na wnioski o dostęp składane przez innych licencjonowanych operatorów. Kwoty te nie przekraczały 15 000 EUR i stanowiły jedyne przychody uzyskane przez Trentino NGN po jego powołaniu.

               (20)

               Władze włoskie wskazały także, że prowincja nie zapłaciła ani nie zapłaci żadnej kary w związku z wycofaniem się z realizacji projektu Trentino NGN. W umowie udziałowców z dnia 16 grudnia 2011 r. i w kolejnych jej zmianach zawarto postanowienia dotyczące rozwiązania umowy, umożliwiające prowincji odstąpienie od realizacji projektu Trentino NGN bez jakichkolwiek kar, także w sytuacji, w której projekt nie zostałby nawet w części zrealizowany.

         5.   OCENA

               (21)

               Choć Włochy przedsięwzięły pewne zmierzające do realizacji projektu Trentino NGN kroki wstępne, polegające przede wszystkim na zawarciu różnych umów i wykonaniu działań mających na celu utworzenie przedsiębiorstwa joint venture, a także wspomnianym wyżej częściowym wpłaceniu przez prowincję wkładu pieniężnego (a także częściowych wkładów pieniężnych pozostałych stron i wkładu rzeczowego Telecom Italia), jednak cały projekt zatrzymał się na tym etapie.

               (22)

               W odniesieniu do częściowej wpłaty dokonanej przez prowincję na rzecz kapitału Trentino NGN, władze włoskie wyjaśniły, że Trentino NGN złożyło wszystkie środki pieniężne otrzymane od udziałowców (tj. wkłady finansowe wniesione przez prowincję, MC-link i Finanziaria Trentina, pomniejszone o koszty i podatki) na rachunku bankowym oprocentowanym według stopy 2,71 % w 2012 r., 1,509 % do dnia 1 lutego 2013 r. i 1,524 % po dniu 1 lutego 2013 r. Kwoty częściowych wpłat (w tym dokonanych przez prowincję) pozostawały nieaktywne na rachunku bankowym Trentino NGN. Władze włoskie utrzymują, że w dniu 28 lutego 2014 r. prowincja odzyskała swój częściowy wkład pieniężny powiększony o odsetki składane według stopy 3,75 %. Władze włoskie wyjaśniły, że stopa odsetek składanych wynosząca 3,75 % była wynikiem wynegocjowanego przez strony porozumienia i odpowiada w przybliżeniu podwójnej stopie oprocentowania dwu- do trzyletnich obligacji skarbowych rządu włoskiego oraz jest zbliżona do stopy oprocentowania dziesięcioletnich obligacji skarbowych.

               (23)

               Częściowe wniesienie wkładu pieniężnego przez prowincję do Trentino NGN wiązało się z przeniesieniem zasobów państwowych. Jednak na podstawie dostępnych informacji, ze względu na fakt, że realizacja projektu Trentino NGN została zawieszona w dniu 20 sierpnia 2012 r., a w dniu 28 lutego 2014 r. prowincja skutecznie wycofała się z projektu i odzyskała w całości wpłaconą początkowo kwotę powiększoną o rozsądne odsetki, Komisja może uznać, że dokonanie tej częściowej płatności nie spowodowało powstania korzyści gospodarczej dla Trentino NGN lub jego udziałowców.

               (24)

               W odniesieniu do minimalnej aktywności podejmowanej przez Trentino NGN, tj. transakcji dotyczących sprzedaży praw użytkowania (zob. motyw 19), działania te były wykonywane w celu wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów, którym nadal podlegało Telecom Italia, i nie wydaje się, aby spowodowały korzyść gospodarczą dla Trentino NGN lub jego udziałowców, w tym Telecom Italia. Z uwagi na te okoliczności transakcje te nie podważają dokonanej powyżej oceny.

               (25)

               W związku z tym Komisja stwierdza, że projekt Trentino NGN nie został zrealizowany, dlatego też w świetle wycofania się prowincji z realizacji projektu niniejsze postępowanie wyjaśniające stało się bezprzedmiotowe.

         6.   WNIOSKI

               (26)

               Mając na uwadze powyższe ustalenia, Komisja postanowiła zamknąć postępowanie wszczęte na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, ponieważ wycofanie się władz włoskich (prowincji) z realizacji projektu Trentino NGN sprawiło, że niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wycofanie się władz włoskich z realizacji projektu Trentino NGN sprawiło, że niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym Komisja postanowiła zamknąć postępowanie wszczęte na podstawie art. 108 ust. 2 Traktatu.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Joaquín ALMUNIA

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. C 323 z 24.10.2012, s. 6.

      (2)  Komunikat Komisji – Wytyczne wspólnotowe w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych (Dz.U. C 235 z 30.9.2009, s. 7), które zostały poddane rewizji w 2013 r.: Wytyczne UE w sprawie stosowania reguł pomocy państwa w odniesieniu do szybkiej budowy/rozbudowy sieci szerokopasmowych (Dz.U. C 25 z 26.1.2013, s. 1).

      (3)  Zob. przypis 1.

      (4)  Zidentyfikowane obszary o średniej rentowności stanowiły gminy, w których koszt ulokowania infrastruktury światłowodów doprowadzanych do domów wynosiłby około 1 000 EUR na gospodarstwo domowe, tj. w sumie 42 gminy i 150 000 gospodarstw domowych, stanowiących 60 % mieszkańców prowincji.

      (5)  W decyzji o wszczęciu postępowania wskazano, że wkład MC-link wyniesie 1 mln EUR, co odpowiada 1,6 % udziałów, jednak w toku postępowania wyjaśniającego władze włoskie wskazały, że prawidłową wartością była kwota 1,5 mln EUR odpowiadająca 1,56 % udziałów.

      (6)  Wartości te wynikały z trzeciej zmiany do umowy udziałowców, podpisanej w dniu 11 maja 2012 r. Pierwotnie ustalono, że wkład pieniężny wyniesie 4,7 mln EUR, a roczna stopa 7,5 %.

      (7)  Technologia umożliwiająca świadczenie usług internetowych w topologii „punkt–wiele punktów”. Operatorzy zainteresowani świadczeniem usług musieliby aktywować całą sieć z zastosowaniem technologii GPON.

      (8)  Pierwszy wkład obejmował przeniesienie nieodwołalnych praw użytkowania.

      (9)  Drugi wkład składał się z dwóch części: 1) przekształcenia w prawo własności nieodwołalnych praw użytkowania (stanowiących pierwszy wkład) przestrzeni w kanałach Telecom Italia tylko na obszarach prowincji o średniej rentowności (tj. docelowych obszarach działania Trentino NGN), oraz 2) przeniesienia własności wszystkich elementów sieci miedzianej w celu jej wyłączenia po przeniesieniu wszystkich klientów do nowej sieci światłowodowej.

      (10)  Metoda wykorzystana wówczas do ustalenia tej wartości była oparta na uśrednionej teoretycznej wartości zastąpienia sieci, na podstawie modelu BU-LRIC wykorzystywanego przez włoski krajowy organ regulacyjny AGCOM w celu określenia opłat za uwolniony dostęp do pętli lokalnej, która to wartość jest uśredniona dla całego kraju i nie jest obliczana konkretnie dla prowincji.

      (11)  We wstępnych obliczeniach wykonanych przez prowincję maksymalne wynagrodzenie ustalono na poziomie stopy zwrotu z kapitału własnego wynoszącej 10,5 %.

      (12)  Planowano uruchomienie trzech równoległych sieci GPON, przy czym dwóch z nich poza zakresem zapotrzebowania Trentino NGN i w teorii miały być one wynajmowane do eksploatacji przez operatorów alternatywnych.


title: Decyzja Rady z dnia 3 maja 1999 r. upoważniająca sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej, w kontekście włączania dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, do reprezentowania niektórych Państw Członkowskich w celach zawierania umów odnoszących się do instalacji i działania serwera Help Desk jednostki zarządzającej i Sieci Sirene faza II oraz zarządzania tego rodzaju umowami

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0322

Dziennik Urzędowy L 123 , 13/05/1999 P. 0049 - 0050

		Decyzja Radyz dnia 3 maja 1999 r.upoważniająca sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej, w kontekście włączania dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, do reprezentowania niektórych Państw Członkowskich w celach zawierania umów odnoszących się do instalacji i działania "serwera Help Desk" jednostki zarządzającej i Sieci Sirene faza II oraz zarządzania tego rodzaju umowami(1999/322/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,działając na podstawie art. 7 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską włączających dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W ramach współpracy między Państwami Członkowskimi, sygnatariuszami Konwencji Schengen z 1990 r. wprowadzającej w życie Układ z Schengen z 1985 r. wraz z załączonymi do niej dokumentami przystąpienia, sekretarz generalny Unii Gospodarczej Beneluksu został upoważniony do zawierania niektórych umów i zarządzania nimi w imieniu tych Państw Członkowskich.(2) W rezultacie włączenia Sekretariatu Schengen do Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej zadanie to, realizowane dotychczas przez sekretarza generalnego Unii Gospodarczej Beneluksu, w ramach współpracy Schengen zostaje przekazane sekretarzowi generalnemu Rady.(3) Wykonywanie tego rodzaju zadania przez sekretarza generalnego Rady w imieniu niektórych Państw Członkowskich stanowi zadanie nowe, różne od zadań realizowanych przez sekretarza generalnego stosownie do jego zobowiązań w ramach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej.(4) Jest zatem właściwe, aby tego rodzaju nowe zadanie zostało powierzone sekretarzowi generalnemu na podstawie bezpośredniej decyzji Rady,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Rada upoważnia niniejszym sekretarza generalnego Rady Unii Europejskiej do reprezentowania zainteresowanych Państw Członkowskich, jako osobę zastępującą sekretarza generalnego Unii Gospodarczej Beneluksu, w Umowie zawartej przez tego drugiego w imieniu tych Państw Członkowskich dnia 23 sierpnia 1996 r. z France Telecom Network Services Belgium, obecnie Global One Belgium, na dostawę, instalację i zarządzanie Siecią Sirene faza II, a także świadczenie usług jej dotyczących.2. Rada upoważnia niniejszym sekretarza generalnego Rady do reprezentowania zainteresowanych Państw Członkowskich do celów zawarcia Umowy w imieniu tych ostatnich z Digital Equipment SA na zainstalowanie i obsługę serwera stanowiska pomocy po upływie terminu wygaśnięcia aktualnie obowiązującej Umowy, zawartej dnia 8 maja 1996 r. między sekretarzem generalnym Unii Gospodarczej Beneluksu i Digital Equipment SA3. Upoważnienia na podstawie ust. 1 i 2 stosuje się do momentu obciążenia płatnościami z tytułu wymienionych wyżej umów budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich i obowiązują, jeżeli płatności dokonywane są przez zainteresowane Państwa Członkowskie.Artykuł 2Praca wynikająca z zarządzania umowami określonymi w art. 1, w imieniu zainteresowanych Państw Członkowskich, wykonywana jest przez Sekretariat Generalny Rady jako część jego normalnych zadań administracyjnych.Artykuł 3Wszystkie kwestie odnoszące się do odpowiedzialności pozaumownej, wynikającej z działania lub zaniechania działania przez Sekretariat Generalny Rady w czasie wykonywania jego zadań administracyjnych na mocy niniejszej decyzji, są uregulowane w art. 288 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Artykuł 235 tego Traktatu stosowany jest zatem do wszelkich sporów odnoszących się do odszkodowania za szkodę.Artykuł 4Sekretarz generalny Rady otwiera w swoim imieniu specjalne konto bankowe do celów przejęcia, z dniem wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu, salda budżetu odnoszącego się do zarządzania, do tego momentu, umowami ze spółkami wymienionymi w art. 1 ust. 1 i 2 przez sekretarza generalnego Unii Gospodarczej Beneluksu.Artykuł 5Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Artykuł 6Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 maja 1999 r.W imieniu RadyJ. FischerPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: 2012/550/UE, Euratom: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2010

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/92

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2010
   (2012/550/UE, Euratom)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (1),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010 (COM(2011) 473 – C7-0256/2011) (2),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat działań podjętych w następstwie decyzji o udzieleniu absolutorium za rok budżetowy 2009 (COM(2011) 736) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SEC(2011) 1350 i SEC(2011) 1351),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2010 r. (COM(2011) 643) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SEC(2011) 1189),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Agencji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2010 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2010 (06084/2012 – C7-0052/2012), przy czym należy zauważyć, że po raz pierwszy Zjednoczone Królestwo, Niderlandy i Szwecja odmówiły zalecenia udzielenia absolutorium z wykonania budżetu,

               —

               uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 55, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (6), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (7), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

               —

               uwzględniając decyzję Komisji 2008/37/WE z dnia 14 grudnia 2007 r. ustanawiającą Agencję Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych w celu zarządzania wspólnotowym programem szczegółowym „Pomysły” w dziedzinie badań pionierskich na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (8),

               —

               uwzględniając art. 76 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A7-0098/2012),

               A.

               mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, zaś na mocy art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dokonuje tego we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami,

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2010;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w rezolucji, która stanowi integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z decyzją w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część obu tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zlecenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 64 z 12.3.2010.

      (2)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 69.

      (4)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 134.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (8)  Dz.U. L 9 z 12.1.2008, s. 15.


title: 2005/388/WE: Decyzja Komisji z dnia 2 maja 2005 r. dotycząca niezbędnych środków w sprawie przeszkody w handlu, jaką stanowią praktyki handlowe Brazylii w odniesieniu do handlu oponami bieżnikowanymi (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1302)

text:
               21.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 128/71

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 2 maja 2005 r.
   dotycząca niezbędnych środków w sprawie przeszkody w handlu, jaką stanowią praktyki handlowe Brazylii w odniesieniu do handlu oponami bieżnikowanymi
   (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1302)
   (2005/388/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. (1) ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu, w szczególności jego art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 listopada 2003 r. Komisja otrzymała skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej „rozporządzeniem o barierach w handlu”). Skargę złożyło Bureau International Permanent des Associations de Vendeurs et Rechapeurs de Pneumatiques („BIPAVER”).

               (2)

               Skarga dotyczyła pewnych domniemanych praktyk handlowych Brazylii zapobiegających przywozowi do Brazylii opon bieżnikowanych (2). W skardze twierdzono w szczególności, że praktyki te są niezgodne z art. III oraz art. XI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu („GATT 1994”). Na tej podstawie skarżący wnioskował, aby Komisja podjęła niezbędne działania.

               (3)

               Skarga zawierała dowody wystarczające do uzasadnienia wszczęcia wspólnotowej procedury kontrolnej zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu. W związku z tym Komisja wszczęła procedurę w dniu 7 stycznia 2004 r. (3), po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu Doradczego.

               (4)

               Po wszczęciu procedury kontrolnej Komisja przeprowadziła dochodzenie. Dochodzenie dotyczyło domniemanego zakazu przywozu oraz kar finansowych związanych z przywożonymi oponami bieżnikowanymi.

               (5)

               Dochodzenie objęło brazylijskie ustawodawstwo odnoszące się do zakazu przywozu oraz nałożenia kar finansowych, uwzględniono też opinie wyrażone przez kilka brazylijskich ministerstw oraz stowarzyszeń handlowych.

               (6)

               Dochodzenie doprowadziło do wniosku, że badane brazylijskie środki są niezgodne z kilkoma przepisami układu GATT 1994, w szczególności art. I:1, III:4, XI:1 oraz XIII:1, i nie są uzasadnione na mocy art. XX GATT 1994, Klauzuli Zezwalającej oraz innych mających zastosowanie instrumentów prawa międzynarodowego. Ponieważ Porozumienie WTO zakazuje omawianych praktyk, istnieje dowód obecności przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.

               (7)

               Dochodzenie wykazało, że przed wprowadzeniem zakazu w dniu 25 września 2000 r. Brazylia była ważnym rynkiem dla europejskich producentów opon bieżnikowanych. W latach 1995–2000 wywóz do Brazylii opon bieżnikowanych do samochodów osobowych wzrósł przeciętnie o 58 %, a po raz pierwszy w okresie sześcioletnim spadł o 32 % w roku 2001, tj. po wprowadzeniu zakazu.

               (8)

               Mimo że wywóz po wprowadzeniu zakazu dalej istniał, ze względu na będące jeszcze w obiegu pozwolenia na przywóz lub w wyniku sprzeciwu wniesionego przez niektórych importerów do brazylijskich sądów, oczywiste jest, że rynek stopniowo się zamykał dla europejskich eksporterów. Chociaż wielu wspólnotowym eksporterom udało się znaleźć nowe rynki zbytu, nie byli w stanie zrekompensować sobie utraty dużej części swoich dochodów z wywozu. Nie wszystkim udało się znaleźć nowe rynki lub stworzyć nowe linie opon bieżnikowanych do pojazdów wyspecjalizowanych (z napędem na cztery koła, sportowych itp.), więc zakaz, w połączeniu z innymi czynnikami (opóźnione płatności ze strony brazylijskiego importera, wahania kursu wymiany walut) doprowadził niektórych producentów wspólnotowych do upadłości.

               (9)

               Dowody wskazują jasno, że przemysł wspólnotowy poniósł i dalej ponosi szkody w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia o barierach w handlu.

               (10)

               Dane eksportowe oraz odpowiedzi zawarte w kwestionariuszu wysłanym przez Komisję do europejskich producentów i eksporterów opon bieżnikowanych popierają twierdzenie przedstawicieli przemysłu wspólnotowego, że przed wprowadzeniem zakazu Brazylia była ważnym rynkiem eksportowym oraz że przewidywano osiągnięcie do końca 2002 r. rocznego poziomu sprzedaży w wysokości 3 milionów sztuk. Dowody potwierdzają również, że przez ostatnie trzy lata producenci i eksporterzy ponosili szkody w wyniku brazylijskiego zakazu importu. W niektórych przypadkach nastąpiła likwidacja firm, które nie zdołały znaleźć nowych rynków eksportowych.

               (11)

               Na podstawie powyższego można stwierdzić, że w interesie Wspólnoty – w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu – jest podjęcie w ramach WTO działań mających na celu szybkie usunięcie brazylijskiego zakazu przywozu opon bieżnikowanych, stanowiącego naruszenie podstawowych zasad Światowej Organizacji Handlu oraz przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.

               (12)

               Niezmiernie istotne dla Wspólnoty jest zapewnienie, aby partnerzy WTO w całości wypełniali swoje zobowiązania tak, jak wymaga się tego od Wspólnoty. Omówienie naruszenia zasad WTO na tym forum jest zatem kwestią podstawową dla dobrego funkcjonowania systemu handlu wielostronnego.

               (13)

               Podczas prób rozwiązania sporu za pomocą licznych spotkań z brazylijskimi władzami, które odbyły się od czasu wprowadzenia zakazu oraz w trakcie dochodzenia, nie zauważono ze strony brazylijskich władz chęci osiągnięcia rozwiązania satysfakcjonującego wszystkich zainteresowanych. Ze względu na brak prawdopodobieństwa zmiany stanowiska Brazylii uznaje się za konieczne wszczęcie procedury w ramach administrowanego przez WTO Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów (DSU).

               (14)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu TBR (Komitetu ds. Rozporządzenia o Barierach w Handlu),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Nałożenie przez rząd Brazylii zakazu na przywóz opon bieżnikowanych oraz związanych z nim kar finansowych wydaje się niezgodne ze zobowiązaniami Brazylii w ramach Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu oraz, w szczególności, z przepisami Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i stanowi przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94.
   Artykuł 2
   Aby zapewnić usunięcie przeszkody w handlu, Wspólnota rozpocznie postępowanie w sprawie rozstrzygania sporów przeciw Brazylii w ramach Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów oraz innych odnośnych przepisów WTO.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 2 maja 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 349 z 31.12.1994, str. 71. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 356/95 (Dz.U. L 41 z 23.2.1995, str. 3).

      (2)  Postępowanie dotyczy opon bieżnikowanych objętych kodami 4012 11, 4012 12, 4012 13 i 4012 19 Nomenklatury Scalonej. Opony bieżnikowane to opony wytwarzane poprzez usunięcie zużytej części opony i odnowienie jej za pomocą nowego bieżnika.

      (3)  Dz.U. C 3 z 7.1.2004, str. 2.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1518 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/243

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1518
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0066/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (4), w szczególności jego art. 13,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0100/2016),

               1.

               stwierdza, że końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Środowiska jest przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2014;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Środowiska, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 143.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 126 z 21.5.2009, s. 13.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/104

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   (2010/505/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2008 – Tom I (C7-0180/2009) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2008 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2008 wraz z odpowiedziami instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw, przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE, a także art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0098/2009),

               1.

               udziela Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2008;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 71 z 14.3.2008.

      (2)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 269 z 10.11.2009, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 122.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
    ---documentbreak---

               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/105

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2008 – Tom I (C7-0180/2009) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2008 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2008 wraz z odpowiedziami instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw, przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE, a także art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0098/2010),

               1.

               zwraca uwagę, że Europejski Inspektor Ochrony Danych dysponował w 2008 r. środkami na zobowiązania wynoszącymi ogółem 5,3 mln EUR (w 2007 r.: 5 mln EUR (6)), przy stopie wykorzystania wynoszącej 86,14 %, co jest poniżej średniej innych instytucji (95,67 %);

               2.

               odnotowuje ciągły wzrost liczby etatów stałych przyznanych Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, z 29 w 2007 r. do 33 w 2008 r. (wobec 24 etatów w 2006 r.); z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wszystkie te etaty są obsadzone, i zwraca uwagę na kontrolowany wzrost i ograniczone rozszerzenie zakresu zadań i liczebności personelu pozwalające na to, by nowi pracownicy zostali w pełni wdrożeni do pracy i odpowiednio wyszkoleni; zauważa jednak, że wydatki w ramach artykułu budżetu „Inni pracownicy” wykazały, że poziom wykonania wydatków znalazł się poniżej średniej (51,98 %);

               3.

               wskazuje na fakt, że Trybunał Obrachunkowy zaznaczył w swym sprawozdaniu rocznym, że kontrola nie dała podstaw do żadnych istotnych uwag w odniesieniu do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych;

               4.

               z zadowoleniem przyjmuje konsolidację zarządzania zasobami finansowymi i ludzkimi, a także poprawę funkcjonowania i skuteczności systemu kontroli wewnętrznej, do jakiej doszło w 2008 r.; jest ciekaw przyszłego rozwoju sytuacji, jeżeli chodzi o zasoby finansowe i ludzkie, a także wewnętrzną organizację pracy, która znalazła się wśród głównych celów Europejskiego Inspektora Ochrony Danych na rok 2009;

               5.

               przypomina, że Urząd Administrowania i Wypłacania Należności Indywidualnych zapewnia obsługę administracyjną wszystkich misji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (w oparciu o porozumienie o współpracy administracyjnej między sekretarzami generalnymi Komisji, Parlamentu i Rady, podpisane wraz z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych dnia 7 grudnia 2006 r. na okres kolejnych trzech lat ze skutkiem od dnia 16 stycznia 2007 r.);

               6.

               przypomina, że ocena przeprowadzona przez służbę audytu wewnętrznego Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (tj. audytora wewnętrznego Komisji w oparciu o porozumienie o współpracy administracyjnej) wykazała, że system kontroli wewnętrznej działa prawidłowo i sprawnie oraz pozwala uzyskać wystarczającą pewność co do osiągnięcia celów Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, oraz oczekuje wyników audytu uzupełniającego; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że sprawozdanie wewnętrzne z kontroli wewnętrznych wykazało, że 80 % zaleceń wewnętrznych zostało wdrożonych;

               7.

               z zadowoleniem przyjmuje coroczną publikację oświadczeń majątkowych wybieranych członków instytucji (Europejskiego Inspektora Ochrony Danych i jego zastępcy), zawierających odpowiednie informacje na temat piastowanych stanowisk lub działalności, za którą pobierają wynagrodzenie, oraz podlegającej opodatkowaniu działalności zawodowej;

               8.

               wzywa Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, aby w następnym sprawozdaniu z działalności (rok budżetowy 2009) umieścił rozdział zawierający szczegółowe informacje z wykonywania w ciągu roku wcześniejszych decyzji Parlamentu dotyczących absolutorium.

      (1)  Dz.U. L 71 z 14.3.2008.

      (2)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 269 z 10.11.2009, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 122.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  2006: 4,1 mln EUR.