title: Decyzja Rady 2008/178/WPZiB z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Kamerunu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w tranzycie przez terytorium Republiki Kamerunu

text:
               1.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 57/30

         DECYZJA RADY 2008/178/WPZiB
   z dnia 28 stycznia 2008 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Kamerunu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w tranzycie przez terytorium Republiki Kamerunu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 września 2007 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1778 (2007), w której upoważniono Unię Europejską do rozmieszczenia w Czadzie i w Republice Środkowoafrykańskiej – na okres dwunastu miesięcy od daty deklaracji o początkowej zdolności operacyjnej – operacji, której celem jest wypełnienie mandatu określonego w tej rezolucji.

               (2)

               Rezolucja 1778 (2007) zobowiązuje wszystkie państwa członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności państwa sąsiadujące z Czadem i Republiką Środkowoafrykańską, do ułatwienia swobodnego dostarczania do Czadu i do Republiki Środkowoafrykańskiej – bez przeszkód i strat czasu – personelu, materiałów, żywności, artykułów zaopatrzeniowych i innych produktów potrzebnych do prowadzenia operacji Unii Europejskiej.

               (3)

               W dniu 15 października 2007 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2007/677/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (1) (EUFOR Tchad/RCA).

               (4)

               Znaczna część sił EUFOR Tchad/RCA przejedzie przez terytorium Republiki Kamerunu.

               (5)

               Po otrzymaniu w dniu 18 września 2007 r. upoważnienia Rady, zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej, Prezydencja wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Kamerunu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w tranzycie przez terytorium Republiki Kamerunu.

               (6)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Republiką Kamerunu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w tranzycie przez terytorium Republiki Kamerunu.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 stycznia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 21.
    ---documentbreak---

               1.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 57/31

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Kamerunu w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w tranzycie przez terytorium Republiki Kamerunu
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA KAMERUNU, zwana dalej „państwem tranzytu”,
   z drugiej strony,
   razem zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:

               —

               rezolucję 1778 (2007) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 września 2007 r.,

               —

               wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR Tchad/RCA),

               —

               fakt, że niniejsza Umowa nie wpływa na prawa ani obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych i innych instrumentów międzynarodowych ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres stosowania i definicje
   1.   Celem niniejszej Umowy jest określenie warunków tranzytu przez terytorium Republiki Kamerunu personelu i materiałów EUFOR-u w drodze do Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej.
   2.   Postanowienia niniejszej Umowy stosuje się do sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej oraz do ich personelu.
   3.   Postanowienia niniejszej Umowy stosuje się wyłącznie na terytorium państwa tranzytu.
   4.   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               „siły działające pod przywództwem Unii Europejskiej (EUFOR)” oznaczają sztab wojskowy UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w operacji, ich wyposażenie oraz środki transportu;

               b)

               „operacja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wsparcie misji wojskowej w ramach mandatu wynikającego z rezolucji 1778 (2007) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 września 2007 r.;

               c)

               „dowódca sił UE” oznacza dowódcę obszaru działań;

               d)

               „sztab wojskowy UE” oznacza sztab wojskowy oraz jego oddziały, niezależnie od ich umiejscowienia, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym dowództwo lub kontrolę wojskową nad operacją;

               e)

               „kontyngenty narodowe” oznaczają jednostki i oddziały należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;

               f)

               „personel EUFOR-u” oznacza członków personelu cywilnego i wojskowego przydzielonego EUFOR-owi, jak również personel rozlokowany w celu przygotowania operacji oraz personel pełniący misję z ramienia państwa wysyłającego lub instytucji UE w ramach operacji, który, o ile niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, znajduje się na terytorium państwa tranzytu, z wyjątkiem personelu lokalnego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;

               g)

               „personel lokalny” oznacza członków personelu będących obywatelami państwa tranzytu lub mających w nim stałe miejsce pobytu;

               h)

               „obiekty” oznaczaja wszelkie pomieszczenia, kwatery oraz tereny niezbędne EUFOR-owi i jego personelowi;

               i)

               „państwo wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUFOR-u.

         Artykuł 2
   Przepisy ogólne
   1.   EUFOR i jego personel przestrzegają praw i przepisów państwa tranzytu i powstrzymują się od wszelkich działań i działalności niezgodnych z celami przewidzianymi w niniejszej Umowie.
   2.   EUFOR regularnie informuje rząd państwa tranzytu o liczbie swojego personelu przebywającego na terytorium państwa tranzytu i o tożsamości tych osób.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Członkowie personelu EUFOR-u muszą stale mieć przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
   2.   Pojazdy, statki powietrzne, okręty i inne środki transportu EUFOR-u posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne EUFOR-u, o których poinformowane są odpowiednie organy państwa tranzytu.
   3.   EUFOR ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia, takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne, na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu. Mundury personelu EUFOR-u oznakowane są widocznym emblematem EUFOR-u. Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w operacji mogą być umieszczane na obiektach sił EUFOR-u, na ich pojazdach i innych środkach transportu oraz mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy sił UE.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium państwa tranzytu
   1.   Członkowie personelu EUFOR-u mają wstęp na terytorium państwa tranzytu wyłącznie po przedstawieniu dokumentów określonych w artykule 3 ustęp 1 lub, w przypadku pierwszego wjazdu, indywidualnego lub zbiorowego rozkazu wyjazdu wydanego przez EUFOR. Nie podlegają oni przepisom paszportowym ani wizowym, kontroli imigracyjnej ani celnej podczas wjazdu, wyjazdu lub pobytu na terytorium państwa tranzytu.
   2.   Członkowie personelu EUFOR-u nie podlegają przepisom państwa tranzytu w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie uzyskują oni prawa pobytu ani stałego zamieszkania na terytorium państwa tranzytu.
   3.   Państwo tranzytu otrzymuje tytułem informacji wykaz zasobów i środków transportu EUFOR-u służących wsparciu operacji, gdy zasoby te lub środki transportu wjeżdżają na terytorium państwa tranzytu. Te zasoby i środki transportu są oznaczone symbolami EUFOR-u w celu ich szybkiej identyfikacji. Państwo tranzytu ułatwia EUFOR-owi formalności administracyjne i celne. EUFOR nie podlega jednak obowiązkowi przedłożenia innych dokumentów celnych ani też kontrolom.
   4.   Członkowie personelu EUFOR-u mogą kierować pojazdami silnikowymi, okrętami i statkami powietrznymi na terytorium państwa tranzytu pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy, uprawnień kapitańskich lub licencji pilota.
   5.   Do celów operacji państwo tranzytu przyznaje EUFOR-owi i jego personelowi swobodę poruszania się i podróżowania w obrębie swojego terytorium w korytarzach tranzytowych określonych w uzgodnieniach przewidzianych w artykule 18 poniżej, w tym także w obrębie jego mórz terytorialnych i przestrzeni powietrznej. Swoboda poruszania się w obrębie morza terytorialnego państwa tranzytu obejmuje postój i kotwiczenie niezależnie od okoliczności.
   6.   Do celów operacji EUFOR może korzystać z dróg, mostów, promów, lotnisk i portów bez uiszczania opłat, podatków i podobnych należności. EUFOR nie jest zwolniony z opłat za ważenie, opłat drogowych i opłat za elektroniczne przetwarzanie danych portowych; warunki pobierania takich opłat zostaną ustalone w ramach uzgodnień, o których mowa w artykule 18 poniżej.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane EUFOR-owi przez państwo tranzytu
   1.   Obiekty EUFOR-u są nietykalne. Funkcjonariusze państwa tranzytu nie mogą do nich wkraczać bez zgody dowódcy sił UE.
   2.   Obiekty EUFOR-u, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz środki transportu EUFOR-u nie mogą podlegać rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
   3.   EUFOR nie udziela schronienia osobom poszukiwanym przez wymiar sprawiedliwości państwa tranzytu.
   4.   EUFOR, jak również mienie i majątek, którym dysponuje, objęte są immunitetem jurysdykcyjnym.
   5.   Archiwa i dokumenty EUFOR-u są nietykalne.
   6.   Korespondencja służbowa EUFOR-u jest nietykalna. „Korespondencja służbowa” EUFOR-u oznacza wszelką korespondencję związaną z operacją i jej funkcjami.
   7.   W odniesieniu do kupowanych i przywożonych towarów, świadczonych usług oraz obiektów wykorzystywanych przez EUFOR do celów operacji, EUFOR oraz jego dostawcy lub kontrahenci – o ile nie są oni obywatelami państwa przyjmującego – zwolnieni są z wszelkich krajowych, regionalnych i lokalnych opłat, podatków i należności o podobnym charakterze.
   8.   Państwo tranzytu zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych na potrzeby operacji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat i podatków, z wyjątkiem opłat za elektroniczne przetwarzanie danych portowych, o których mowa w artykule 4 ustęp 6, i podobnych należności, innych niż należności za przechowywanie, przewóz i inne zrealizowane usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUFOR-u przez państwo tranzytu
   1.   Personel EUFOR-u nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUFOR-u są nietykalne, z zastrzeżeniem środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ustępu 6.
   3.   Personel EUFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa tranzytu.
   Państwo wysyłające lub dana instytucja UE, w zależności od przypadku, mogą zrzec się immunitetu od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUFOR-u. Zrzeczenie takie powinno zawsze być wyraźne.
   4.   Personel EUFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa tranzytu w przypadku działań podejmowanych przez niego podczas pełnienia funkcji służbowych. Dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub dana instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem państwa tranzytu powództwa przeciwko personelowi EUFOR-u. Przed wszczęciem postępowania sądowego przed właściwym sądem i po oficjalnym zasięgnięciu opinii właściwych władz państwa tranzytu dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub dana instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy czyn będący przedmiotem postępowania został popełniony przez personel EUFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych.
   Jeżeli czyn ten został popełniony przez personel EUFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych, postępowania nie wszczyna się i stosuje się postanowienia artykułu 15. Jeżeli czyn ten nie został popełniony podczas pełnienia funkcji służbowych, postępowanie może zostać wszczęte. Poświadczenie dowódcy sił zbrojnych UE oraz właściwego organu państwa wysyłającego lub danej instytucji UE jest wiążące dla sądu państwa tranzytu, który nie może go zakwestionować.
   Wszczęcie postępowania przez członka personelu EUFOR-u uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
   5.   Personel EUFOR-u nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
   6.   W stosunku do członka personelu EUFOR-u nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne niepowiązane z wykonywaniem funkcji służbowych. Mienie członka personelu EUFOR-u nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeżeli dowódca sił zbrojnych UE poświadczy, że jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUFOR-u funkcji służbowych. W postępowaniu cywilnym personel EUFOR-u nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   Immunitet jurysdykcyjny personelu EUFOR-u w państwie tranzytu nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego państwa wysyłającego.
   8.   Personel EUFOR-u nie podlega w zakresie usług świadczonych na rzecz EUFOR-u przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w państwie tranzytu.
   9.   Członkowie personelu EUFOR-u zwolnieni są z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych im przez EUFOR lub państwo wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza państwa tranzytu.
   10.   Zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które mogą zostać przyjęte przez państwo tranzytu, zezwala ono na przywóz i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i związanych z tym należności, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu EUFOR-u.
   Osobisty bagaż personelu EUFOR-u jest zwolniony z kontroli, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku personelu EUFOR-u, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez prawodawstwo państwa tranzytu lub podlega przepisom tego państwa w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach kontrolę przeprowadza się jedynie w obecności danego członka personelu EUFOR-u lub upoważnionego przedstawiciela EUFOR-u.
   Artykuł 7
   Personel lokalny
   Personel lokalny nie korzysta z żadnych przywilejów ani immunitetów. Państwo tranzytu sprawuje jednak jurysdykcję nad tym personelem w sposób niezakłócający znacząco wypełniania przez niego funkcji związanych z operacją.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy danego państwa wysyłającego mają prawo w pełni sprawować na terytorium państwa tranzytu, we współpracy z właściwymi organami tego państwa, jurysdykcję karną oraz dyscyplinarną przyznaną im przez prawodawstwo tego państwa wysyłającego w stosunku do każdego członka personelu EUFOR-u podlegającego temu prawodawstwu.
   Artykuł 9
   Mundury i broń
   1.   Noszenie mundurów podlega zasadom przyjętym przez dowódcę sił UE.
   2.   Członkowie personelu wojskowego EUFOR-u mogą nosić broń osobistą małego kalibru i amunicję do niej, pod warunkiem że są do tego upoważnieni wydanymi im rozkazami. Wykaz takiej broni i korzystających z niej osób jest przekazywany właściwym władzom państwa tranzytu.
   Artykuł 10
   Wsparcie udzielane przez państwo tranzytu i zawieranie umów
   1.   Państwo tranzytu zgadza się na udzielenie EUFOR-owi, na jego prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
   2.   Państwo tranzytu udostępnia EUFOR-owi, jeżeli nimi dysponuje, obiekty, których jest właścicielem, w zakresie, w jakim obiekty te są niezbędne do prowadzenia działań administracyjnych lub operacyjnych EUFOR-u.
   3.   W miarę dostępnych mu środków i możliwości państwo tranzytu udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wsparciu operacji. Państwo tranzytu nie pobiera opłat za środki bezpieczeństwa przyjęte przy wykonywaniu postanowień artykułu 13 ustęp 1 poniżej.
   4.   Prawem właściwym dla umów zawieranych przez EUFOR w państwie tranzytu jest lex fori. Procedury rozstrzygania sporów, o których mowa w artykule 15 ustępy 3, 4 i 5 poniżej, stosuje się do sporów wynikających z realizacji tych umów.
   5.   Państwo tranzytu ułatwia wykonywanie umów zawartych przez EUFOR z podmiotami gospodarczymi do celów operacji.
   Artykuł 11
   Zmiany w obiektach
   1.   EUFOR jest upoważniony do wznoszenia obiektów i do ich przebudowy zgodnie z potrzebami tranzytu i podczas trwania operacji, na zasadach zawartych w uzgodnieniach, o których mowa w artykule 18 poniżej.
   2.   Państwo tranzytu nie żąda od EUFOR-u żadnego odszkodowania za wzniesione obiekty ani za przebudowy, z wyjątkiem przypadków znacznego zniszczenia obiektów, które udostępniono przy rozpoczynaniu operacji.
   Artykuł 12
   Śmierć członka personelu EUFOR-u
   1.   Dowódca sił UE ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu EUFOR-u oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia i podjąć w tym celu stosowne kroki.
   2.   Sekcji zwłok zmarłych członków personelu EUFOR-u nie przeprowadza się bez zgody danego państwa oraz pod nieobecność przedstawiciela EUFOR-u lub danego państwa.
   3.   Państwo tranzytu oraz EUFOR współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu EUFOR-u do kraju pochodzenia.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo EUFOR-u i żandarmeria wojskowa
   1.   Państwo tranzytu przyjmuje wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony EUFOR-owi i jego personelowi.
   2.   EUFOR jest upoważniony do przyjmowania środków koniecznych do ochrony swoich obiektów i konwojów w ścisłej współpracy z właściwymi organami państwa tranzytu.
   3.   Kontyngenty narodowe mogą dysponować personelem policji kryminalnej w celu prowadzenia dochodzeń koniecznych do sprawowania jurysdykcji karnej, o której mowa w artykule 8 powyżej.
   Artykuł 14
   Systemy komunikacyjne
   1.   EUFOR może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. EUFOR współpracuje z właściwymi organami państwa tranzytu w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Dostęp do zakresu częstotliwości jest przyznawany zgodnie z obowiązującymi przepisami państwa tranzytu.
   2.   EUFOR korzysta z nieograniczonego prawa do komunikacji radiowej (w tym za pomocą satelitarnych, ruchomych lub przenośnych aparatów radiowych), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania łączności z obiektami EUFOR-u i między nimi.
   3.   W swoich obiektach EUFOR może podjąć kroki niezbędne do dystrybucji poczty, której nadawcą lub odbiorcą jest EUFOR lub jego personel.
   Artykuł 15
   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody i straty
   1.   Roszczenia odszkodowawcze w przypadku zniszczenia lub utraty dóbr cywilnych lub publicznych, a także roszczenia odszkodowawcze w przypadku śmierci lub odniesienia ran oraz zniszczenia lub utraty dóbr należących do EUFOR-u wynikające z tranzytu EUFOR-u są rozstrzygane za porozumieniem stron.
   2.   Wnioski dotyczące roszczeń są przekazywane EUFOR-owi za pośrednictwem właściwych organów państwa tranzytu – w przypadku wniosków osób prawnych lub fizycznych państwa tranzytu lub do właściwych organów państwa tranzytu – w przypadku wniosków przedstawianych przez EUFOR.
   3.   Jeżeli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji do spraw roszczeń odszkodowawczych składającej się z jednakowej liczby przedstawicieli EUFOR-u i przedstawicieli państwa tranzytu. Kwestię roszczenia rozstrzyga się na zasadzie porozumienia stron.
   4.   Jeżeli niemożliwe jest rozstrzygnięcie w ramach komisji do spraw roszczeń odszkodowawczych, wnioski przekazywane są sądowi arbitrażowemu, którego decyzja jest wiążąca.
   5.   Sąd arbitrażowy składa się z trzech arbitrów, z których jeden jest wyznaczany przez państwo tranzytu, drugi przez EUFOR, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez państwo tranzytu i EUFOR. Jeżeli jedna ze stron nie wyznaczy arbitra w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy państwem tranzytu a EUFOR-em co do wyznaczenia trzeciego arbitra, arbiter ten jest wyznaczany z urzędu przez przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   6.   EUFOR oraz organy administracyjne państwa tranzytu zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji do spraw roszczeń odszkodowawczych oraz sądu arbitrażowego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad wnoszenia roszczeń odszkodowawczych.
   Artykuł 16
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli EUFOR-u oraz właściwe organy państwa tranzytu.
   2.   W przypadku braku rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem tranzytu a przedstawicielami UE.
   Artykuł 17
   Inne postanowienia
   1.   W przypadkach gdy niniejsza Umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUFOR-u oraz personelu EUFOR-u, rząd państwa tranzytu odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe organy lokalne państwa tranzytu.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa ani nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUFOR.
   Artykuł 18
   Uzgodnienia wykonawcze
   Do celów niniejszej Umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą sił zbrojnych UE oraz organami administracyjnymi państwa tranzytu.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu podpisania i pozostaje w mocy do dnia wyjazdu ostatniego członka personelu EUFOR-u, podanego przez EUFOR organom państwa tranzytu.
   2.   Z zastrzeżeniem ustępu 1, postanowienia artykułu 4 ustęp 6, artykułu 5 ustępy 1, 2, 4, 7 i 8, artykułu 6 ustępy 1, 3, 4, 6, 8–10, artykułu 10 ustęp 2, artykułu 11, artykułu 13 ustępy 1, 2 i 3 oraz artykułu 15 uznaje się za obowiązujące od dnia rozlokowania pierwszego członka personelu EUFOR-u, jeżeli data ta była wcześniejsza od daty wejścia w życie niniejszej Umowy.
   3.   Niniejsza Umowa może być zmieniona w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej Umowy nie ma wpływu na prawa ani obowiązki wynikające z wykonywania niniejszej Umowy przed jej wygaśnięciem.

      Sporządzono w Jaunde dnia 6 lutego 2008 r., w czterech oryginalnych egzemplarzach w języku francuskim i angielskim, przy czym obie wersje są jednakowo autentyczne.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu państwa tranzytu


title: 2012/108/UE: Decyzja Rady z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczącego wprowadzania lub zwiększania należności celnych wywozowych w odniesieniu do surowców

text:
                  29.2.2012

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 57/52

         DECYZJA RADY
         z dnia 14 grudnia 2011 r.
         w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczącego wprowadzania lub zwiększania należności celnych wywozowych w odniesieniu do surowców
         (2012/108/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Mając na uwadze znaczenie gospodarcze, jakie dla Unii ma dostęp do surowców, oraz znaczenie, jakie dla Unii ma Federacja Rosyjska jako dostawca surowców, Komisja wynegocjowała z Federacją Rosyjską zobowiązania do ograniczenia lub zniesienia stosowanych obecnie przez Federację Rosyjską należności celnych wywozowych.

                     (2)

                     Zobowiązania te mają zostać objęte Protokołem przystąpienia Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu (WTO), nie dotyczą surowców, w odniesieniu do których Federacja Rosyjska nie stosuje obecnie należności celnych wywozowych.

                     (3)

                     W celu zmniejszenia ryzyka stosowania w przyszłości nowych należności celnych wywozowych przez Federację Rosyjską oraz wynikającego z tego wpływu na podaż surowców, Komisja wynegocjowała z Federacją Rosyjską w imieniu Unii porozumienie w formie wymiany listów dotyczące wprowadzania lub zwiększania należności celnych wywozowych w odniesieniu do surowców (zwane dalej „Porozumieniem”).

                     (4)

                     Porozumienie powinno zostać podpisane.

                     (5)

                     Zważywszy na potrzebę zapewnienia, by zobowiązania Federacji Rosyjskiej dotyczące nowych należności celnych wywozowych w odniesieniu do surowców miały zastosowanie od daty przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO, Porozumienie powinno być stosowane tymczasowo od tej daty w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla jego zawarcia,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczącego wprowadzania lub zwiększania należności celnych wywozowych w odniesieniu do surowców, z zastrzeżeniem zawarcia tego Porozumienia.
            Tekst Porozumienia dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Zgodnie z postanowieniami Porozumienia stosuje się je tymczasowo od dnia przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO, w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla zawarcia Porozumienia (1).

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Genewie dnia 14 grudnia 2011 r.

                  W imieniu Rady

               M. NOGAJ

                  Przewodniczący

            (1)  Data rozpoczęcia tymczasowego stosowania Porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Komisji z dnia 5 sierpnia 2002 r. zmieniająca decyzję 2000/137/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy oraz wycofująca zobowiązanie

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0669

Dziennik Urzędowy L 228 , 24/08/2002 P. 0020 - 0021

		Decyzja Komisjiz dnia 5 sierpnia 2002 r.zmieniająca decyzję 2000/137/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy oraz wycofująca zobowiązanie(2002/669/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2238/2000 [2], w szczególności jego art. 8,po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. POPRZEDNIA PROCEDURA(1) Dnia 19 listopada 1998 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej [3] pochodzących, między innymi, z Ukrainy.(2) W wyniku tego postępowania w lutym 2000 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 348/2000 [4] nałożono cła antydumpingowe w celu wyeliminowania szkodliwych skutków dumpingu.(3) Równolegle, decyzją nr 2000/137/WE [5], Komisja przyjęła wspólne zobowiązanie cenowe do pewnego progu wielkości od trzech ukraińskich eksporterów, tj. Dnepropetrovsk Tube Works (DTW), Nikopol Pivdennotrubny Works (przekształcony później w Nikopolsky Seamless Tube Plant, Niko Tube [6] i Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (NTRP), których produkty zostały zwolnione z cła antydumpingowego na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 348/2000.B. DOBROWOLNE WYCOFANIE WSPÓLNEGO ZOBOWIĄZANIA(4) DTW, Niko Tube i NTRP poinformowały Komisję, że pragną wycofać to wspólne zobowiązanie. W związku z tym nazwy DTW, Niko Tube i NTRP powinny zostać wykreślone z wykazu przedsiębiorstw, których produkty są zwolnione z cła antydumpingowego na podstawie art. 1 decyzji 2000/137/WE.(5) Równolegle do niniejszej decyzji, Rada, rozporządzeniem (WE) nr 1515/2002 [7] wycofała także zwolnienie z cła antydumpingowego przyznanego DTW, Niko Tube i NTRP, odpowiednio przez zmianę art. 2 rozporządzenia (WE) nr 348/2000,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wspólne zobowiązanie przyjęte od Dnepropetrovsk Tube Works, Nikopol Pivdennotrubny Works (przekształcone później w Nikopolsky Seamless Tube Plant, "Niko Tube") i Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (NTRP) zostaje niniejszym wycofane.Artykuł 2Tabelę w art. 1 decyzji nr 2000/137/WE zastępuje się następującą tabelą:"Państwo | Producent | Dodatkowy kod Taric |Chorwacja | Zeljezara Sisak d.d., Sisak | A064" |Artykuł 3Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 5 sierpnia 2002 r.W imieniu KomisjiPascal LamyCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.[2] Dz.U. L 257 z 11.10.2000, str. 2.[3] Dz.U. C 353 z 19.11.1998, str. 13.[4] Dz.U. L 45 z 17.2.2000, str. 1.[5] Dz.U. L 46 z 18.2.2000, str. 34.[6] Dz.U. C 198 z 13.7.2001, str. 2.[7] Dz.U. L 228 z 24.8.2002, str. 8.--------------------------------------------------


title: 2006/884/WE: Decyzja Komisji z dnia 6 grudnia 2006 r. określająca stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin

text:
               7.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 341/39

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 6 grudnia 2006 r.
   określająca stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin
   (2006/884/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 2004/425/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków (1) (zwanej dalej „Umową”), w szczególności jej art. 3 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu przyjęcia stanowiska Wspólnoty Komisja zasięgnęła opinii specjalnego komitetu wyznaczonego przez Radę.

               (2)

               Artykuł 7 ust. 2 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet, powołany na mocy art. 7 Umowy, określa swój własny regulamin,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Stanowisko Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy art. 7 Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin, zostanie przyjęte na podstawie projektu decyzji Wspólnego Komitetu, załączonego do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 150 z 30.4.2004, str. 42.

      ZAŁĄCZNIK
      „
            PROJEKT
            DECYZJA NR …/… WSPÓLNEGO KOMITETU, POWOŁANEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A STANAMI ZJEDNOCZONYMI AMERYKI
            o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin
            WSPÓLNY KOMITET,
            uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, w szczególności jej art. 7,
            a także mając na uwadze, iż art. 7 ust. 2 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny,
            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                        1.

                        Niniejszym przyjmuje się regulamin Wspólnego Komitetu, określony w załączniku do niniejszej decyzji.

               Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostaje podpisana przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w zakresie wprowadzania zmian do Umowy. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
               Podpisano w Waszyngtonie, dnia […] r.

                     W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki

               Podpisano w Brukseli, dnia […] r.

                     W imieniu Wspólnoty Europejskiej

            ZAŁĄCZNIK

               REGULAMIN WSPÓLNEGO KOMITETU, POWOŁANEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A STANAMI ZJEDNOCZONYMI AMERYKI
               o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków
               Artykuł 1
               Przewodnictwo
               Wspólnemu Komitetowi przewodniczą wspólnie przedstawiciel Wspólnoty Europejskiej i przedstawiciel Stanów Zjednoczonych.
               Artykuł 2
               Posiedzenia
               1.   Wspólny Komitet odbywa posiedzenia w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz w roku, we wspólnie uzgodnionych terminach. Jeśli jedna ze Stron uzna za konieczne dodatkowe posiedzenie, druga Strona w możliwie największym zakresie uwzględni wniosek o takie posiedzenie.
               2.   Strony na zmianę są gospodarzami posiedzeń, chyba że uzgodniono inaczej. Dopuszcza się stosowanie środków telekonferencji lub wideokonferencji za zgodą Stron.
               3.   Współprzewodniczący zwołują posiedzenia Wspólnego Komitetu.
               4.   Współprzewodniczący wyznaczają datę posiedzenia i wymieniają się dokumentami niezbędnymi do zapewnienia jego właściwego przygotowania, w miarę możliwości na trzy tygodnie przed danym posiedzeniem.
               5.   Strona będąca gospodarzem posiedzenia lub zwracająca się o przeprowadzenie wideokonferencji lub telekonferencji odpowiada za organizację logistyczną.
               Artykuł 3
               Delegacje
               Co najmniej tydzień przed posiedzeniem Strony przekazują sobie informację o planowanym składzie swoich delegacji.
               Artykuł 4
               Porządek obrad posiedzenia
               1.   Współprzewodniczący sporządzają wstępny porządek obrad każdego posiedzenia nie później niż na 14 dni przed danym posiedzeniem. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których jeden ze współprzewodniczących otrzymał, nie później niż 14 dni przed posiedzeniem, wniosek o włączenie do porządku obrad.
               2.   Każda ze Stron może dodawać punkty do wstępnego porządku obrad w dowolnym czasie przed posiedzeniem, jeżeli druga ze Stron wyrazi na to zgodę. W miarę możliwości wnioski o dodanie kolejnych punktów do wstępnego porządku obrad są składane przez daną Stronę drugiej Stronie na piśmie. Wnioski takie są uwzględniane w miarę możliwości.
               3.   Współprzewodniczący przyjmują ostateczny porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkt niewpisany do wstępnego porządku obrad może zostać umieszczony w porządku obrad za zgodą Stron i rozpatrzony w miarę możliwości.
               Artykuł 5
               Protokoły z posiedzeń
               1.   Współprzewodniczący ze strony gospodarza posiedzenia sporządza w jak najkrótszym czasie wstępny protokół z posiedzenia.
               2.   W protokole określa się, zgodnie z ogólną zasadą, w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

                           a)

                           dokumentację przedstawioną Wspólnemu Komitetowi;

                           b)

                           oświadczenia, o wpisanie których zwracała się dana Strona; oraz

                           c)

                           podjęte decyzje i przyjęte wnioski w sprawie poszczególnych punktów.

                     3.   Sprawozdanie określa również osoby wchodzące w skład poszczególnych delegacji uczestniczących w posiedzeniu, a także ministerstwa i organy przez nie reprezentowane.
               4.   Współprzewodniczący zatwierdzają protokół.
               Artykuł 6
               Decyzje Wspólnego Komitetu
               1.   Wspólny Komitet podejmuje decyzje jednomyślnie.
               2.   W sytuacjach innych niż formalne posiedzenia Wspólny Komitet może podjąć decyzję w drodze procedury pisemnej.
               3.   Decyzje Wspólnego Komitetu noszą nazwę »decyzji«, po której następuje numer seryjny oraz opis ich przedmiotu. Należy również określić datę, z którą decyzja staje się skuteczna. Decyzje są podpisywane przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron. Decyzje są sporządzane w dwóch kopiach, przy czym każda wersja jest na równi autentyczna.
               Artykuł 7
               Zasięganie opinii ekspertów
               Komitet może w poszczególnych kwestiach zasięgać opinii ekspertów za zgodą Stron.
               Artykuł 8
               Wydatki
               1.   Każda ze stron jest odpowiedzialna za wydatki przez nią poniesione z tytułu swego udziału w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, w tym wydatki na personel, podróż oraz pobyt, jak również wydatki pocztowo-telekomunikacyjne.
               2.   Strona będąca gospodarzem pokrywa zasadniczo pozostałe wydatki związane z organizacją posiedzenia.
               Artykuł 9
               Procedury administracyjne
               1.   O ile strony nie postanowią inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu są niejawne.
               2.   Protokoły i inne dokumenty Wspólnego Komitetu uznaje się za informacje wymieniane zgodnie z art. 17 Umowy w zakresie poufności.
               3.   Za zgodą współprzewodniczących do udziału w posiedzeniach mogą być zaproszeni uczestnicy inni niż urzędnicy Stron; wówczas podlegają oni również postanowieniom art. 17 Umowy.
               4.   Strony mogą organizować publiczne konferencje lub w inny sposób informować opinię publiczną o rezultatach posiedzeń Wspólnego Komitetu.

         ”


title: 2012/801/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2012 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2010

text:
               20.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 350/81

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 października 2012 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2010
   (2012/801/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06083/2012 – C7-0051/2012),

               —

               uwzględniając swoją decyzję z dnia 10 maja 2012 r. (2) odraczającą udzielenie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2010, jak również towarzyszącą jej rezolucję i odpowiedzi dyrektora wykonawczego Urzędu,

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) ustanawiające Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, w szczególności jego art. 44,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając wspólne oświadczenie w sprawie zdecentralizowanych agencji i dołączone do niego wspólne podejście, uzgodnione w czerwcu 2012 r. przez Parlament Europejski, Radę i Komisję – będące efektem prac międzyinstytucjonalnej grupy roboczej ds. zdecentralizowanych agencji utworzonej w marcu 2009 r. – w szczególności części wspólnego podejścia dotyczące zarządzania, operacji, programowania, rozliczalności i przejrzystości,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając drugie sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0299/2012),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2010;

               2.

               zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 106.

      (2)  Dz.U. L 286 z 17.10.2012, s. 367.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2005/527/WE: Decyzja Rady z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ustanawiającej ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych

text:
               22.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/84

      DECYZJA RADY

   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ustanawiającej ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych
   (2005/527/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, ust. 3, akapit drugi i ust. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)(2)(3)(4)(5)(6)(7)(8)(9)

               Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r., „Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej”, która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.Komisja zaleciła w swoim Komunikacie pt.: „Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych” podpisanie Umowy ramowej z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Serbią i Czarnogórą, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową, ustanawiającą ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych.Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.Szczegółowe zasady i warunki stosowane odnośnie do udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych, zwłaszcza w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty. W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.Serbia i Czarnogóra mogą starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (2) lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Serbii i Czarnogóry, a które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.Stosowanie Umowy powinno podlegać okresowej kontroli.Należy zatwierdzić niniejszą umowę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ustanawiającą ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji (3).
   Artykuł 2
   1.   Komisja jest upoważniona w imieniu Wspólnoty do określania szczegółowych zasad i warunków stosowanych odnośnie do udziału Serbii i Czarnogóry w danym programie, zwłaszcza w kwestii wpłacania składek finansowych. W tym celu, Komisja jest wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
   2.   Jeżeli Serbia i Czarnogóra złożą wniosek o pomoc zewnętrzną, stosowane są procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 2666/2000 oraz w jakimkolwiek innym podobnym rozporządzeniu, przewidującym zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Serbii i Czarnogóry, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie co trzy lata, Komisja dokona przeglądu realizacji Umowy i sporządzi dla Rady sprawozdanie na ten temat. Jeżeli to konieczne do sprawozdania mogą zostać dołączone odpowiednie propozycje.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady, przystępuje, w imieniu Wspólnoty, do notyfikacji przewidzianych w art. 10 Umowy.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 2 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         L. FRIEDEN

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda wydana dnia 10 maja 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2415/2001 (Dz.U. L 327 z 12.12.2001, str. 3).

      (3)  Patrz: str. 14 niniejszego Dziennika Urzędowego.