title: Decyzja Rady 2014/72/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. dotycząca aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2013/395/WPZiB

text:
               11.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 40/56

         DECYZJA RADY 2014/72/WPZiB
   z dnia 10 lutego 2014 r.
   dotycząca aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2013/395/WPZiB
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 25 lipca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/395/WPZiB (2) dotyczącą aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB konieczne jest poddawanie kontroli w regularnych odstępach czasu nazwisk osób oraz nazw grup i podmiotów na liście, w celu zapewnienia, aby istniały podstawy do utrzymania ich na liście.

               (4)

               W niniejszej decyzji przedstawia się wynik przeglądu przeprowadzonego przez Radę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               (5)

               Rada uznała, że nie ma już podstaw, by jedna z grup nadal figurowała w wykazie osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3, i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               (6)

               Rada stwierdziła, że osoby, grupy i podmioty, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, uczestniczyły w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 tego wspólnego stanowiska, że decyzję w stosunku do nich podjął właściwy organ w rozumieniu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska oraz że powinny one nadal podlegać szczególnym środkom ograniczającym przewidzianym w tym wspólnym stanowisku.

               (7)

               Należy odpowiednio zaktualizować wykaz osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, oraz uchylić decyzję 2013/395/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wykaz osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, określony jest w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Decyzja 2013/395/WPZiB traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93).

      (2)  Decyzja Rady 2013/395/WPZiB z dnia 25 lipca 2013 r. dotycząca aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2012/765/WPZiB (Dz.U. L 201 z 26.7.2013, s. 57).

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób, grup i podmiotów, o którym mowa w art. 1

      1.   OSOBY

                  1.

                  ABDOLLAHI Hamed (alias Mustafa Abdullahi), ur. 11.8.1960 r. w Iranie. Nr paszportu: D9004878.

                  2.

                  AL NASSER, Abdelkarim Hussein Mohamed, ur. w Al-Ihsa (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej.

                  3.

                  AL YACOUB, Ibrahim Salih Mohammed, ur. 16.10.1966 r. w Tarut (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej.

                  4.

                  ARBABSIAR Manssor (alias Mansour Arbabsiar), ur. 6 lub 15.3.1955 r. w Iranie. Obywatel Iranu i USA. Nr paszportu: C2002515 (Iran); nr paszportu: 477845448 (USA). Nr krajowego dowodu tożsamości: 07442833, ważny do 15 marca 2016 r. (prawo jazdy USA).

                  5.

                  BOUYERI, Mohammed (alias: Abu ZUBAIR; SOBIAR; Abu ZOUBAIR), ur. 8.3.1978 r. w Amsterdamie (Niderlandy) – członek grupy Hofstadgroep.

                  6.

                  FAHAS, Sofiane Yacine, ur. 10.9.1971 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra.

                  7.

                  IZZ AL DIN, Hasan (alias: GARBAYA, Ahmed; SA ID; SALWWAN, Samir), ur. w roku 1963 w Libanie, obywatel Libanu.

                  8.

                  MOHAMMED, Chalid Szejk (alias: ALI, Salem; BIN CHALID, Fahd Bin Adballah; HENIN, Aszraf Refaat Nabith; WADUD, Chalid Adbul), ur. 14.4.1965 r. lub 1.3.1964 r. w Pakistanie, nr paszportu: 488555.

                  9.

                  SHAHLAI Abdul Reza (alias:Abdol Reza Shala’i; Abd-al Reza Shalai; Abdorreza Shahlai; Abdolreza Shahla’i; Abdul-Reza Shahlaee; Hajj Yusef; Haji Yusif; Hajji Yasir; Hajji Yusif, Yusuf Abu-al-Karkh), ur. ok. 1957 r. w Iranie. Adresy: 1) Kermanszah, Iran; 2) Mehran Military Base (Baza Wojskowa Mehran), Prowincja Ilam, Iran.

                  10.

                  SHAKURI Ali Gholam, ur. ok. 1965 r. w Teheranie, Iran.

                  11.

                  SOLEIMANI Qasem (alias: Ghasem Soleymani; Qasmi Sulayman; Qasem Soleymani; Qasem Solaimani; Qasem Salimani; Qasem Solemani; Qasem Sulaimani; alias Qasem Sulemani), ur. 11.3.1957 r. w Iranie. Obywatel Iranu. Nr paszportu: 008827 (irański paszport dyplomatyczny), wyd. w 1999 r. Stopień wojskowy: generał dywizji.

            2.   GRUPY I PODMIOTY

                  1.

                  Organizacja Abu Nidala (znana również pod nazwami: Rewolucyjna Rada Fatah; Rewolucyjne Brygady Arabskie; Czarny Wrzesień; Rewolucyjna Organizacja Muzułmańskich Socjalistów).

                  2.

                  Brygady Męczenników Al-Aksy.

                  3.

                  Al Aqsa e.V. (Stowarzyszenie Al-Aksa).

                  4.

                  Al Takfir wal Hijra.

                  5.

                  Babbar Chalsa.

                  6.

                  Komunistyczna Partia Filipin i jej zbrojne ramię: Nowa Armia Ludowa; Filipiny.

                  7.

                  Dżama’a al Islamija (znana również pod nazwą Al Dżama’a al Islamija) (Grupa Islamska).

                  8.

                  İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephes – IBDA C (Islamski Front Bojowników o Wielki Wschód).

                  9.

                  Hamas oraz jego odłam Hamas Izz al Din al Kassem.

                  10.

                  „Wojskowe Skrzydło Hizballah” (alias „Wojskowe Skrzydło Hezbollah”, „Wojskowe Skrzydło Hizbullah”, „Wojskowe Skrzydło Hizbollah”, Wojskowe Skrzydło Hezballah”, „Wojskowe Skrzydło Hisbollah”„Wojskowe Skrzydło Hizbu’llah”, „Wojskowe Skrzydło Hizb Allah”, „Rada Dżihadu” (i wszystkie jednostki mu podlegające, w tym Organizacja Bezpieczeństwa Zewnętrznego).

                  11.

                  Hizbul Mudżahedin – HM.

                  12.

                  Hofstadgroep.

                  13.

                  Fundacja Ziemi Świętej na rzecz Pomocy i Rozwoju.

                  14.

                  Międzynarodowa Federacja Młodzieży Sikhijskiej.

                  15.

                  Siły Chalistan Zindabad.

                  16.

                  Partia Pracujących Kurdystanu – PKK (znana również pod nazwami: KADEK; KONGRA GEL).

                  17.

                  Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu.

                  18.

                  Ejército de Liberación Nacional (Narodowa Armia Wyzwolenia).

                  19.

                  Palestyński Islamski Dżihad.

                  20.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny.

                  21.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Naczelne Dowództwo.

                  22.

                  Fuerzas armadas revolucionarias de Colombia – FARC (Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii).

                  23.

                  Devrimci Halk Kurtuluș Partisi-Cephesi – DHKP/C (Partia, Front i Armia Wyzwolenia Ludu Tureckiego) znana również pod nazwami: Devrimci Sol (Lewica Rewolucyjna), Dev Sol. (Rewolucyjna(y) Armia/Front/Partia Wyzwolenia Ludowego).

                  24.

                  Sendero Luminoso – SL (Świetlisty Szlak).

                  25.

                  Teyrbazen Azadiya Kurdistan – TAK (znana również pod nazwami: Sokoły Wolności Kurdystanu; Jastrzębie Wolności Kurdystanu).


title: Decyzja Rady z dnia 28 października 1996 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony w sprawie dostosowania systemu przywozu do Wspólnoty pomarańczy pochodzących i przywożonych z Egiptu

text:
Ważna informacja prawna

|

31996D0641

Dziennik Urzędowy L 292 , 15/11/1996 P. 0031 - 0031

		Decyzja Radyz dnia 28 października 1996 r.w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony w sprawie dostosowania systemu przywozu do Wspólnoty pomarańczy pochodzących i przywożonych z Egiptu(96/641/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:w kontekście wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, system przywozu pomarańczy został zmieniony;nowy system może mieć negatywny wpływ na tradycyjny przywóz wspólnotowy z Egiptu;artykuł 22 Umowy o Współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu [1] stanowi, że jeżeli istniejące zasady ulegają zmianie, Wspólnota może zmienić system określony w Umowie dla danych produktów;Wspólnota uzgodniła z Arabską Republiką Egiptu, że do czasu zawarcia nowej umowy eurośródziemnomorskiej, wspomniany system będzie dostosowany w oparciu o porozumienie w formie wymiany listów;powyższe porozumienie powinno zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu w sprawie dostosowania systemu przywozu do Wspólnoty pomarańczy pochodzących i przywożonych z Egiptu.Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, tak aby stało się wiążące dla Wspólnoty [2].Artykuł 3W razie potrzeby, Komisja dostosowuje szczegółowe zasady stosowania porozumienia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 [3].Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 października 1996 r.W imieniu RadyD. SpringPrzewodniczący[1] Dz.U. L 266 z 27.9.1978, str. 1.[2] Data wejścia w życie Porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.[3] Rozporządzenie Rady (EWG) 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 118 z 20.5.1972, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 (Dz.U. L 132 z 16.6.1995, str. 8).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2011/429/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową państw stron Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC)

text:
               19.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/42

         DECYZJA RADY 2011/429/WPZiB
   z dnia 18 lipca 2011 r.
   w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na siódmą konferencję przeglądową państw stron Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, której cele obejmują między innymi wzmocnienie Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC), dalszą dyskusję nad sposobami weryfikacji BTWC, wspieranie upowszechniania BTWC i jej wdrażania na szczeblu krajowym, w tym poprzez środki z zakresu prawa karnego, a także zapewnienie powszechniejszego stosowania się do niej.

               (2)

               W dniu 28 kwietnia 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych jednomyślnie przyjęła Rezolucję nr 1540 (2004), w której rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia uznaje się za zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. W dniu 27 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ jednogłośnie przyjęła rezolucję 1673 (2006) w celu zintensyfikowania wysiłków na rzecz promowania pełnego wdrożenia rezolucji 1540 (2004). Wdrożenie postanowień rezolucji przyczynia się do wprowadzania w życie BTWC.

               (3)

               W dniu 26 sierpnia 1988 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 620 (1988), w której między innymi zachęca Sekretarza Generalnego do niezwłocznego przeprowadzania dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni chemicznej i bakteriologicznej (biologicznej) lub toksycznej, które może stanowić pogwałcenie protokołu genewskiego z 1925 r. W dniu 8 września 2006 r. Zgromadzenie Ogólne przyjęło globalną strategię zwalczania terroryzmu, załączoną do rezolucji nr 60/288, w której państwa członkowskie zwróciły się do Sekretarza Generalnego, by zaktualizował wykaz ekspertów i laboratoriów, a także techniczne wytyczne i procedury, którymi dysponuje do celów terminowego i skutecznego prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanych przypadków użycia broni.

               (4)

               Podczas szóstej konferencji przeglądowej państw stron BTWC postanowiono, że siódma konferencja przeglądowa odbędzie się w Genewie najpóźniej w roku 2011 i że należy na niej dokonać przeglądu funkcjonowania BTWC, z uwzględnieniem między innymi: nowych osiągnięć naukowo-technicznych istotnych z punktu widzenia BTWC, jak również postępów państw stron BTWC (zwanych dalej „państwami stronami”) w realizacji zobowiązań nałożonych przez BTWC oraz we wdrażaniu decyzji i zaleceń uzgodnionych na szóstej sesji konferencji przeglądowej.

               (5)

               Dnia 27 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/184/WPZiB (1), a dnia 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/858/WPZiB (2). Oba wspólne działania mają na celu upowszechnianie BTWC i wspieranie jej wdrożenia przez państwa strony. Ponadto wspólne działanie 2008/858/WPZiB wspiera składanie oświadczeń służących budowie zaufania przez państwa strony oraz funkcjonowanie BTWC w okresach pomiędzy sesjami.

               (6)

               Równolegle do wspólnego działania 2006/184/WPZiB Unia Europejska uzgodniła także Plan działania UE w sprawie broni biologicznej i toksycznej będący uzupełnieniem wspólnego działania UE wspierającego Konwencję o zakazie broni biologicznej i toksycznej (BTWC) (3), w którym państwa członkowskie zobowiązały się do przedkładania ONZ w kwietniu każdego roku oświadczeń na temat środków budowy zaufania oraz do przekazywania Sekretarzowi Generalnemu ONZ wykazu ekspertów i laboratoriów w celu ułatwienia dochodzeń w sprawie domniemanego użycia (chemicznej) broni biologicznej i toksycznej.

               (7)

               Wobec zbliżającej się siódmej sesji konferencji przeglądowej BTWC w dniach 5–22 grudnia 2011 r. należy uaktualnić stanowisko Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Celami Unii na siódmą konferencję przeglądową państw stron Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji i gromadzenia zapasów broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej oraz o ich zniszczeniu (BTWC) są: dokonanie przeglądu funkcjonowania BTWC oraz zbadanie możliwości jej dalszego wzmocnienia.
   Aby osiągnąć te cele Unia przedstawi konkretne propozycje siódmej konferencji przeglądowej, która ma odbyć się od 5 do 22 grudnia 2011 r.
   Artykuł 2
   Podczas siódmej sesji konferencji przeglądowej Unia pracuje w szczególności nad zapewnieniem, by państwa strony BTWC (zwane dalej „państwami stronami”) zajęły się następującymi priorytetami:

               a)

               zwiększanie zaufania co do przestrzegania postanowień BTWC;

               b)

               wspieranie jej wdrażania na szczeblu krajowym; oraz

               c)

               upowszechnianie jej.

         Artykuł 3
   Aby osiągnąć cele określone w art. 1 oraz priorytety określone w art. 2, Unia:

               a)

               przyczynia się do przeprowadzenia podczas siódmej konferencji przeglądowej pełnego przeglądu stosowania BTWC, w tym realizacji zobowiązań podjętych przez państwa strony w ramach BTWC;

               b)

               wspiera proces prac w okresie pomiędzy siódmą i ósmą sesją konferencji przeglądowej oraz określa konkretne dziedziny i udoskonalone formuły działań pozwalające osiągnąć dalsze postępy w ramach tego procesu;

               c)

               popiera zwołanie ósmej konferencji przeglądowej nie później niż w 2016 roku;

               d)

               działa na rzecz porozumienia pozwalającego na uzyskanie podczas siódmej sesji konferencji przeglądowej jak najlepszych rezultatów na podstawie ram ustanowionych przez poprzednie konferencje oraz wspiera między innymi następujące istotne kwestie:

                           (i)

                           dążąc do określenia i wzmocnienia skutecznych metod zwiększania zaufania co do przestrzegania postanowień BTWC;

                           (ii)

                           państwa strony powinny móc wykazać, że ich przestrzegają, poprzez wymianę informacji i większą przejrzystość w zakresie ich możliwości i działań podejmowanych na rzecz realizacji oraz zamiarów co do jej przestrzegania. Drogą do tego mogą być oświadczenia, konsultacje i działania prowadzone na miejscu, wykazywanie się rosnącą przejrzystością i kontrolą, lecz także wymiana informacji oraz przegląd w trakcie procesu prac pomiędzy sesjami. Uznając fakt, że na obecnym etapie brak jest konsensusu co do działań sprawdzających, które są centralnym elementem kompletnego i skutecznego systemu rozbrojenia i nieproliferacji, Unia wyraża gotowość prowadzenia prac zmierzających do określenia opcji, które mogłyby służyć osiągnięciu podobnych celów;

                           (iii)

                           skuteczna realizacja i pełne przestrzeganie zobowiązań wynikających z BTWC przez wszystkie państwa strony; wspieranie i wzmacnianie w niezbędnych przypadkach krajowych środków wykonawczych, w tym przepisów prawa karnego, oraz kontroli mikroorganizmów chorobotwórczych i toksyn w ramach BTWC, m.in. poprzez zwiększenie możliwości wspierania wdrażania na szczeblu krajowym przez Jednostkę ONZ ds. Wspierania Realizacji (dalej zwaną ISU) w oenzetowskim Biurze ds. Rozbrojenia, oraz zajmowanie się tą kwestią w okresie pomiędzy sesjami konferencji. Można by rozważyć dalsze działania i podjąć decyzje w zakresie sposobów i środków poprawy wdrażania BTWC na szczeblu krajowym. Unia będzie zachęcała do rozmów na temat różnych możliwości w tym zakresie, w szczególności w dziedzinie ustawodawstwa krajowego, koordynacji działań podmiotów krajowych oraz współpracy na szczeblu regionalnym i subregionalnym; a także wdrożenia odpowiednich norm w zakresie zarządzania bezpieczeństwem biologicznym i ochroną biologiczną w ośrodkach prowadzących działalność z zakresu nauk przyrodniczych;

                           (iv)

                           powszechne przystąpienie do BTWC wszystkich państw, w tym wezwanie wszystkich państw niebędącymi stronami BTWC do natychmiastowego przystąpienia do niej i do prawnego zobowiązania się do rozbrojenia oraz do nierozprzestrzeniania broni biologicznej i toksycznej; a także – w oczekiwaniu na przystąpienie tych państw do BTWC – poprzez zachęcanie ich do udziału jako obserwatorów w posiedzeniach państw stron oraz do wdrażania na zasadzie dobrowolności postanowień BTWC. Dążenie do uznania zakazu broni biologicznej i toksycznej za powszechnie wiążącą zasadę prawa międzynarodowego, m.in. przez propagowanie BTWC; zalecenie w związku z tym przyjęcia planu działania na rzecz upowszechniania, który byłby koordynowany przez ISU oraz oceniany podczas procesu prac pomiędzy sesjami konferencji;

                           (v)

                           dążenie do zwiększenia przejrzystości i zwiększania zaufania co do przestrzegania postanowień BTWC poprzez mechanizm budowy zaufania. Unia jest gotowa do pracy nad udoskonaleniem tego mechanizmu przez określenie środków służących zwiększeniu liczby uczestników, jakości i kompleksowego charakteru mechanizmu środków budowy zaufania;

                           (vi)

                           zwiększenie przejrzystości w zakresie współpracy i pomocy w związku z art. X BTWC oraz z uwzględnieniem prac i specjalistycznej wiedzy innych organizacji międzynarodowych. Unia będzie nadal wspierała konkretną realizację art. X BTWC poprzez różne programy pomocy i jest gotowa do dalszego rozwoju jednolitego rozumienia, które stanowi podstawę skutecznych działań w zakresie współpracy na rzecz celów pokojowych w ramach BTWC. Można by rozważyć dalsze działania i podjąć decyzje w zakresie zwiększenia międzynarodowej współpracy, pomocy i wymiany w zakresie nauk biologicznych i technologii służącej celom pokojowym oraz w zakresie budowy zaufania w dziedzinach: nadzoru nad chorobami, wykrywania, diagnostyki i zwalczania chorób zakaźnych;

                           (vii)

                           wzmacnianie mechanizmu Sekretarza Generalnego ONZ służącego prowadzeniu dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni biologicznej i toksycznej. Można by rozważyć dalsze działania i podjąć decyzje w zakresie dostarczania pomocy i koordynacji działań w kontekście art. VII BTWC z odpowiednimi organizacjami na wniosek któregokolwiek państwa strony w przypadku domniemanego użycia broni chemicznej lub toksycznej, w tym w zakresie poprawy krajowych zdolności do nadzoru nad chorobami, wykrywania i diagnostyki chorób oraz publicznych systemów opieki zdrowotnej. Osobne prace nad wzmocnieniem mechanizmu Sekretarza Generalnego ONZ służącego prowadzeniu dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni biologicznej i toksycznej mogą dodatkowo pomóc w pośrednim wsparciu art. Vi i VII BTWC;

                           (viii)

                           wspieranie procesu częstszych ocen odpowiednich procesów zmian naukowo technicznych, które mogą mieć wpływ na BTWC, takich jak coraz większa zbieżność chemii i biologii oraz szybko rozwijających się dziedzin biologii syntetycznej i nanotechnologii;

                           (ix)

                           wypełnianie zobowiązań wynikających z rezolucji nr 1540 (2004) i 1673 (2006) Rady Bezpieczeństwa ONZ, przede wszystkim w celu wyeliminowania ryzyka związanego z nabywaniem i użyciem broni biologicznej i toksycznej do celów terrorystycznych, w tym możliwego dostępu terrorystów do materiałów, sprzętu oraz wiedzy, które mogą zostać wykorzystane do przygotowania i produkcji broni biologicznej i toksycznej;

                           (x)

                           programy globalnego partnerstwa G8 mające na celu wspieranie rozbrojenia oraz kontroli i bezpieczeństwa materiałów sensytywnych, instalacji oraz wiedzy fachowej;

                           (xi)

                           analiza prac zrealizowanych dotychczas w ramach procesu prac pomiędzy posiedzeniami w latach 2007–2010, decyzje w sprawie dalszych działań w ramach tego procesu, a także starania służące omówieniu i propagowaniu jednolitego rozumienia i skutecznych działań związanych z przyjęciem na szczeblu krajowym niezbędnych środków służących wprowadzaniu w życie zakazu ustanowionego w BTWC.

         Artykuł 4
   Aby wzmocnić przestrzeganie postanowień BTWC, Unia propaguje:

               a)

               środki związane z oświadczeniami służącymi budowie zaufania:

                           (i)

                           analizowanie oświadczeń rocznych dotyczących środków budowy zaufania jako regularnego narzędzia służącego składaniu oświadczeń w zakresie realizacji i przestrzegania postanowień oraz dalsze ich rozwijanie w tym celu;

                           (ii)

                           działanie na rzecz poprawy jakości oświadczeń dotyczących środków budowy zaufania poprzez:

                                       —

                                       zmniejszenie do minimum złożoności formularzy oświadczeń służących budowie zaufania i usunięcie ewentualnych niejasności. Szczegółowe i konkretne wnioski o zmianę środków budowy zaufania opierają się na sprawozdaniach z warsztatów Geneva Forum,

                                       —

                                       wspieranie gromadzenia informacji dostarczanych w formularzach środków budowy zaufania. W tym celu Unia poparłaby pełnienie przez ISU w większym stopniu roli polegającej na wspieraniu krajowych punktów kontaktowych i organów krajowych odpowiedzialnych za przestrzeganie postanowień. Mogłoby to obejmować takie elementy, jak utworzenie zbioru dokumentów źródłowych, funkcję „centrum informacyjnego”, które zapewniałoby formularze oświadczeń służących budowie zaufania w większej liczbie języków, wprowadzenie formatu elektronicznego oraz regionalne seminaria dla krajowych punktów kontaktowych,

                                       —

                                       wprowadzanie zachęt do przedstawiania środków budowy zaufania, np. włączenie do mechanizmu budowy zaufania szczegółowych informacji dotyczących danych związanych z art. X BTWC (z wykorzystaniem aktualnego formularza D lub formularza, który zostałby specjalnie utworzony);

                           (iii)

                           działanie na rzecz zwiększenia adekwatności i kompleksowości formularzy oświadczeń dotyczących środków budowy zaufania poprzez:

                                       —

                                       odwołanie się do wszystkich odnośnych artykułów BTWC ze zwróceniem bacznej uwagi na to, by osiągnąć odpowiednią równowagę pomiędzy dostarczaniem użytecznych informacji a wysiłkiem związanym z ich uzyskaniem. Ma to zapobiegać zwiększaniu złożoności formularzy i obciążeń, które mogłyby zniechęcać do uczestnictwa;

                                       —

                                       zmiana środków budowy zaufania poprzez możliwe podejście dwustopniowe, zakładające pracę nad zmianami wymagającymi dalszej analizy w ramach nowego procesu prac pomiędzy sesjami konferencji;

               b)

               środki związane z mechanizmem Sekretarza Generalnego ONZ służącym prowadzeniu dochodzeń w sprawie domniemanego użycia broni biologicznej i toksycznej; potwierdzenie konieczności zapewnienia przez państwa strony skuteczności tego mechanizmu oraz podjęcie praktycznych działań służących temu celowi, takich jak zapewnienie wsparcia programów szkoleniowych czy rozwój systemu laboratoriów analitycznych.

         Artykuł 5
   Oprócz celów określonych w art. 1 oraz priorytetów określonych w art. 2 Unia wspiera wzmocnienie roli ISU. Unia wspiera w szczególności:

               a)

               przedłużenie mandatu ISU na kolejny okres pięciu lat;

               b)

               włączenie do mandatu ISU kolejnych następujących działań:

                           (i)

                           utworzenie platformy komunikacyjno-informacyjnej na temat działań dotyczących polityki, działań naukowych i innych działań istotnych z punktu widzenia BTWC (utworzenie zbioru dokumentów źródłowych/elektronicznej bazy danych służących zwiększaniu świadomości w państwach stronach, środowisku akademickim i przemysłowym);

                           (ii)

                           działanie w porozumieniu z innymi odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi i wymiana informacji z nimi;

                           (iii)

                           dalsze wzmacnianie wdrażania BTWC na szczeblu krajowym poprzez umożliwianie wymiany informacji i zapewnianie doradztwa w tej kwestii;

                           (iv)

                           dalsze wspieranie systemu środków budowy zaufania poprzez uczestnictwo w procesie przeglądu oświadczeń służących budowie zaufania. ISU mogłaby zostać upoważniona do zebrania – na podstawie informacji dostarczonych za pomocą zmienionych środków budowy zaufania – informacji związanych z art. X BTWC i umieszczenia ich w internetowej bazie danych;

                           (v)

                           opracowanie systemu służącego śledzeniu procesów zmian naukowo-technicznych i ich wpływu na BTWC;

                           (vi)

                           opracowanie planu działania na rzecz upowszechniania BTWC;

               c)

               odpowiednie zwiększenie obecnej liczby personelu ISU w celów umożliwienia wykonywania przez ISU zadań, o których mowa w lit. b).

         Artykuł 6
   W ramach działań na rzecz przeprowadzenia przeglądu i wzmocnienia procesu prac w okresie między sesjami konferencji Unia w szczególności:

               a)

               popiera objęcie następujących tematów nowym procesem prac w okresie między sesjami konferencji, w charakterze tematów omawianych na posiedzeniach między sesjami lub na forum specjalnych grup roboczych:

                           (i)

                           wdrażanie BTWC na szczeblu krajowym;

                           (ii)

                           upowszechnianie jej;

                           (iii)

                           prowadzenie po konferencji przeglądowej dalszych prac nad środkami budowy zaufania;

                           (iv)

                           pomoc i współpraca na mocy art. VII i X BTWC, w tym określanie sytuacji, w których zachodzi potrzeba udzielenia pomocy w opracowywaniu i przyjęciu odpowiednich ram regulacyjnych (w pierwszej kolejności należy skoncentrować się na bezpieczeństwie biologicznym i ochronie biologicznej);

                           (v)

                           procesy zmian naukowo-technicznych;

               b)

               wspiera proces częstszych ocen odnośnych procesów zmian naukowo-technicznych. ISU mogłaby odegrać tu rolę na podstawie odnowionego mandatu. Oprócz przeprowadzenia dogłębnych dyskusji w ramach procesu prac w okresie między sesjami konferencji, państwa strony mogłyby postanowić o innych sposobach omawiania kwestii naukowo-technicznych (np. utworzenie nowej grupy roboczej, włączenie punktu dotyczącego nauki i technologii do porządku obrad posiedzeń państw stron, zorganizowanie specjalnego posiedzenia ekspertów poświęconego nauce i technologii, utworzenie panelu doradczego lub otwartego forum naukowo-technicznego);

               c)

               wspiera opracowywanie krajowych ram regulacyjnych, w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa biologicznego i ochrony biologicznej. Przyjęcie odpowiednich norm zarządzania bezpieczeństwem biologicznym i ochroną biologiczną dla laboratoriów i przemysłu, co – choć w żaden sposób nie zastąpi systemu kontroli zgodności – może na dłuższą metę pomóc państwom stronom we wdrażaniu zobowiązań wynikających z BTWC. Normy te mogą się także okazać – obok innych środków – użytecznym narzędziem wnoszenia wkładu w tworzenie przyszłego, udoskonalonego systemu kontroli przestrzegania postanowień BTWC. Dyskusje dotyczące tych prac, podejmowane np. z przedstawicielami odpowiednich sektorów przemysłu, mogłyby zostać objęte nowym procesem prac pomiędzy sesjami konferencji;

               d)

               wspiera wzmacnianie decyzyjnego charakteru procesu prac w okresie między sesjami konferencji poprzez zbadanie wielu możliwości, takich jak nadanie wiążącego charakteru końcowemu sprawozdaniu z posiedzenia państw stron, uzgodnienie harmonogramów, rozważenie możliwości utworzenia grup roboczych pracujących nad konkretnymi zagadnieniami, planami działań lub zaleceniami.

         Artykuł 7
   W ramach działań na rzecz upowszechnienia BTWC Unia:

               a)

               wspiera przyjęcie planu działania na rzecz upowszechniania, zarządzanego przez jednostkę wsparcia wdrażania, który określa konkretne kroki i działania. Plan ten mógłby obejmować działania takie jak: działania informacyjne, wspólne démarche, tłumaczenie istotnych dokumentów, zachęty takie jak wymiana informacji o ofertach pomocy oraz wizyty w celu udzielenia pomocy w wypełnieniu pierwszych dokumentów do przedłożenia w związku ze środkami służącymi budowie zaufania. Plan działania byłby oceniany i w razie potrzeby modyfikowany na każdym posiedzeniu państw stron;

               b)

               wspiera organizację specjalnych sesji lub posiedzeń grup roboczych ds. upowszechniania w okresie pomiędzy sesjami konferencji, aby skoordynować działania informacyjne różnych podmiotów i zaplanować inicjatywy regionalne.

         Artykuł 8
   Unia wspiera przegląd wdrożenia art. X BTWC podczas siódmej sesji konferencji przeglądowej. Podczas przeglądu dąży się do:

               a)

               zbadania sposobu, w jaki można włączyć do środków budowy zaufania informację o pomocy, poprzez zmianę formularza D lub utworzenie nowego formularza, aby umożliwić państwom stronom wymianę informacji o działaniach dotyczących współpracy i pomocy;

               b)

               upoważnienia ISU do zebrania informacji związanych z art. X BTWC i umieszczenia ich w internetowej bazie danych, która mogłaby się znajdować na stronach portalu, do których dostęp byłby ograniczony.

         Artykuł 9
   Działania podejmowane przez Unię w celach, o których mowa w art. 1–8 obejmują:

               a)

               przedstawienie, na podstawie stanowiska określonego w art. 1–8, propozycji Unii dotyczących konkretnych, praktycznych i możliwych do realizacji ustaleń służących skutecznemu usprawnianiu procesu wdrażania BTWC przez państwa strony; propozycje te zostaną przedłożone do rozważenia państwom stronom podczas siódmej konferencji przeglądowej;

               b)

               démarche wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa lub delegacji Unii,

               c)

               oświadczenia wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa lub delegacji Unii skierowane do ONZ, składane w okresie poprzedzającym siódmą konferencję przeglądową oraz w czasie jej trwania.

         Artykuł 10
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 65 z 7.3.2006, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 302 z 13.11.2008, s. 29.

      (3)  Dz.U. C 57 z 9.3.2006, s. 1.


title: 2013/335/UE: Decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2013 r. dotycząca stanowiska, które należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

text:
               28.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 177/29

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 czerwca 2013 r.
   dotycząca stanowiska, które należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
   (2013/335/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (Porozumienie EOG) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do niego.

               (3)

               Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera przepisy i uzgodnienia dotyczące współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód.

               (4)

               Właściwe jest kontynuowanie współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii Europejskiej finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej w zakresie wdrażania, funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego.

               (5)

               Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony.

               (6)

               Zmiana ta powinna mieć zastosowanie do 1 stycznia 2013, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po tej dacie.

               (7)

               Stanowisko Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji tego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/…
      z dnia … r.
      zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Właściwe jest kontynuowanie współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii w zakresie wdrażania, funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego.

                  (2)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2012 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W art. 7 Protokołu 31 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                  1.

                  Zapis „lata budżetowe 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012” w ust. 6 otrzymuje brzmienie: „lata budżetowe 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013”.

                  2.

                  Zapis „lata budżetowe 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012” w ust. 7 otrzymuje brzmienie: „lata budżetowe 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013”.

                  3.

                  Zapis „lata budżetowe 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012” w ust. 8 otrzymuje brzmienie: „lata budżetowe 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013”.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (1).
      Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli dnia

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady (Euratom) 2017/76 z dnia 21 listopada 2016 r. zatwierdzająca zawarcie, przez Komisję Europejską, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

text:
               17.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 12/22

         DECYZJA RADY (Euratom) 2017/76
   z dnia 21 listopada 2016 r.
   zatwierdzająca zawarcie, przez Komisję Europejską, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony (zwany dalej „USiS”), został podpisany w dniu 16 czerwca 2008 r. i wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2015 r. (1).

               (2)

               Republika Chorwacji stała się państwem członkowskim Unii w dniu 1 lipca 2013 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit drugi Aktu z 2012 r. dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej przystąpienie Chorwacji do USiS powinno zostać uzgodnione przez zawarcie protokołu do USiS przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, oraz przez dane państwo trzecie.

               (4)

               W dniu 24 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Bośnią i Hercegowiną w celu zawarcia protokołu do USiS.

               (5)

               Negocjacje te zostały zakończone pomyślnie i Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (zwany dalej „Protokołem”) został parafowany w dniu 18 lipca 2016 r.

               (6)

               Protokół obejmuje kwestie wchodzące w zakres kompetencji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

               (7)

               Zawarcie Protokołu przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej należy zatwierdzić w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

               (8)

               Podpisanie i zawarcie Protokołu podlega odrębnej procedurze w odniesieniu do kwestii objętych Traktatem o Unii Europejskiej i Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się zawarcie przez Komisję Europejską, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (2).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 listopada 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. PLAVČAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 164 z 30.6.2015, s. 2.

      (2)  Zob. s. 3 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2008/262/WE: Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen

text:
               26.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 83/5

      DECYZJA RADY

   z dnia 28 lutego 2008 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
   (2008/262/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 lutego 2006 r. Rada upoważniła Prezydencję, wspieraną przez Komisję, do podjęcia rokowań z Księstwem Liechtensteinu i Konfederacją Szwajcarską w sprawie protokołu o przystąpieniu Liechtensteinu do Umowy z dnia 26 października 2004 r. między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwane dalej odpowiednio „protokołem” oraz „umową”). Rokowania te zostały zakończone, a protokół został podpisany dnia 21 czerwca 2006 r. w Brukseli.

               (2)

               Protokół powinien zostać podpisany, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               Protokół przewiduje tymczasowe stosowanie niektórych jego postanowień. Postanowienia te powinny być tymczasowo stosowane w oczekiwaniu na wejście w życie protokołu.

               (4)

               W przypadku przepisów rozwijających dorobek Schengen, wchodzących w zakres tytułu VI Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, celowe jest, aby od momentu podpisania protokołu w stosunkach z Liechtensteinem stosowana była odpowiednio decyzja Rady 1999/437/WE (1).

               (5)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Zjednoczonego Królestwa zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2).

               (6)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Irlandii zgodnie z Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Z zastrzeżeniem zawarcia protokołu w późniejszym terminie, niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen oraz powiązanych z nim dokumentów.
   Teksty protokołu oraz powiązanych z nim dokumentów zostają dołączone do niniejszej decyzji (4).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do obszarów objętych przepisami wymienionymi w art. 2 ust. 1 i 2 protokołu oraz ich rozwinięcia w zakresie, w jakim podstawę prawną tych przepisów stanowi Traktat o Unii Europejskiej lub w jakim taką podstawę stwierdzono na mocy decyzji Rady 1999/436/WE (5).
   Artykuł 3
   Przepisy art. 1–4 decyzji 1999/437/WE stosuje się odpowiednio do włączenia Liechtensteinu we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen objętego tytułem VI Traktatu o Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Zgodnie z art. 9 ust. 2 protokołu od momentu podpisania protokołu do czasu jego wejścia w życie tymczasowo stosuje się art. 1, 4 oraz art. 5 ust. 2 lit. a) zdanie pierwsze protokołu, a także tymczasowo stosuje się prawa i obowiązki określone w art. 3 ust. 1–4 oraz w art. 4, 5 i 6 umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. MATE

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Dokument Rady 16462/06 jest dostępny pod adresem: http://register.consilium.europa.eu

      (5)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 17.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/809 z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wyznaczenia Europejskich Stolic Kultury na rok 2019 w Bułgarii i we Włoszech

text:
               23.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 128/20

         DECYZJA RADY (UE) 2015/809
   z dnia 19 maja 2015 r.
   w sprawie wyznaczenia Europejskich Stolic Kultury na rok 2019 w Bułgarii i we Włoszech
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję nr 1622/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w latach 2007–2019 (1), w szczególności jej art. 9 ust. 3,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   uwzględniając sprawozdania komisji selekcyjnej z października i listopada 2014 r. dotyczące procedury selekcji Europejskiej Stolicy Kultury w Bułgarii i we Włoszech,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   zważywszy, że kryteria, o których mowa w art. 4 decyzji nr 1622/2006/WE, zostały całkowicie spełnione,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na Europejskie Stolice Kultury w roku 2019 w Bułgarii i we Włoszech wyznacza się odpowiednio miasta Płowdiw i Matera.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 maja 2015 r.

            W imieniu Rady

         M. SEILE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 304 z 3.11.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Komisji Kodeksu Żywnościowego

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0822

Dziennik Urzędowy L 309 , 26/11/2003 P. 0014 - 0021

		Decyzja Radyz dnia 17 listopada 2003 r.w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Komisji Kodeksu Żywnościowego(2003/822/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, 95, 133 i art. 152 ust. 4 wraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Celem Komisji Kodeksu Żywnościowego jest, między innymi, rozwijanie i harmonizowanie światowych norm zdrowotnych oraz wydawanie wytycznych i zaleceń w sprawie produktów rolnych i rybołówstwa, środków spożywczych, dodatków do żywności i substancji zanieczyszczających, pasz, leków weterynaryjnych, pestycydów, w tym także etykietowania, metod analiz i pobierania próbek, kodeksów etyki i dobrej praktyki rolniczej, a także wytycznych dotyczących higieny, mając na uwadze ochronę zdrowia konsumentów i zagwarantowanie stosowania uczciwych praktyk w handlu międzynarodowym. Te cele są zgodne z celami Wspólnoty Europejskiej w zakresie środków zmierzających do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt bądź roślin względnie ochrony środowiska naturalnego, a także związanych z tym środków w handlu międzynarodowym, oraz harmonizacją ustawodawstwa krajowego, w szczególności w odniesieniu do środków spożywczych, dodatków do żywności i substancji zanieczyszczających, w tym także etykietowania, metod analiz i pobierania próbek, mając na względzie zapewnienie swobodnego obrotu na rynku wewnętrznym oraz w przywozie z państw trzecich.(2) Od 1994 r., wraz z wejściem w życie Porozumień WTO, w szczególności Porozumienia w sprawie Stosowania Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych oraz Porozumienia o Barierach Technicznych w Handlu, wzrosło znaczenie prawne norm, wytycznych i zaleceń Kodeksu Żywnościowego z tytułu odniesienia do Kodeksu Żywnościowego poczynionego w Porozumieniach WTO i domniemania zgodności nadawanego odpowiednim krajowym środkom w przypadku gdy są one oparte o takie normy, wytyczne lub zalecenia przyjęte przez Komisję Kodeksu Żywnościowego.(3) Wspólnota Europejska powinna mieć możliwość wykonywania swoich kompetencji i uczestniczenia w toku przygotowywania, negocjacji oraz przyjmowania norm, wytycznych lub zaleceń przez Komisję Kodeksu Żywnościowego, a także jej organy zależne. Przystąpienie Wspólnoty Europejskiej, jako pełnoprawnego członka do Kodeksu Żywnościowego, równolegle do Państw Członkowskich, jest istotne w celu zapewniania, że w toku przygotowywania, negocjacji i przyjmowania takich norm, wytycznych oraz zaleceń, a także innych przepisów przez Komisję Kodeksu Żywnościowego zostaną uwzględnione zasadnicze interesy Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich w zakresie zdrowia oraz w pozostałych dziedzinach.(4) Przystąpienie Wspólnoty Europejskiej, jako pełnoprawnego członka, do Kodeksu Żywnościowego powinno dopomóc w umacnianiu spójności między normami, wytycznymi lub zaleceniami i innymi przepisami przyjętymi przez Komisję Kodeksu Żywnościowego oraz pozostałymi odnośnymi zobowiązaniami Wspólnoty Europejskiej.(5) Dnia 26 listopada 1991 r., Wspólnota Europejska stała się członkiem, równolegle do Państw Członkowskich, Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).(6) Artykuł 2 Statutu Komisji Kodeksu Żywnościowego uprawnia Wspólnotę Europejską, jako członka FAO, do pełnoprawnego członkostwa w Komisji Kodeksu Żywnościowego.(7) Decyzją z dnia 21 grudnia 1993 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej, jako pełnoprawnego członka, do Komisji Kodeksu Żywnościowego w oparciu o kompetencje Wspólnoty Europejskiej, jej pozycję w FAO, a także z uwzględnieniem celu i szczególnych cech Komisji Kodeksu Żywnościowego.(8) Prawa i obowiązki organizacji członkowskich FAO mogą mieć zastosowanie, mutatis mutandis, w odniesieniu do członkostwa Wspólnoty Europejskiej w Komisji Kodeksu Żywnościowego; zostały podjęte stosowne decyzje dotyczące wymaganego dostosowania odpowiednich przepisów regulaminu wewnętrznego Komisji Kodeksu Żywnościowego i jej organów zależnych.(9) Wynik negocjacji prowadzonych przez Komisję Europejską uznano za zadowalający, uwzględniając interesy Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich, a także szczególne cechy Komisji Kodeksu Żywnościowego.(10) Należy przewidzieć praktyczne zasady dotyczące udziału Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich w pracach Komisji Kodeksu Żywnościowego oraz jej organów zależnych, zapewniające potencjalnie jak największe korzyści Wspólnocie Europejskiej i Państwom Członkowskim z faktu przystąpienia Wspólnoty do Kodeksu Żywnościowego.(11) Mając na uwadze powyższe rozważania, przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Komisji Kodeksu uznaje się obecnie za właściwe.(12) Dyrektorzy generalni FAO i WHO zatwierdzili zmiany w regulaminie wewnętrznym przyjęte na 26 sesji Komisji Kodeksu Żywnościowego dnia 30 czerwca 2003 r., stwarzające regionalnym organizacjom integracji gospodarczej możliwość uzyskania członkostwa w Kodeksie,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Wspólnota Europejska przedkłada wniosek o przystąpienie do Komisji Kodeksu Żywnościowego, wraz z formalnym dokumentem, który potwierdza przyjęcie przez Wspólnotę obowiązków wynikających ze statutu Komisji Kodeksu Żywnościowego obowiązującego w momencie przystąpienia (załącznik I do niniejszego rozporządzenia) oraz jednolitą deklaracją w sprawie wykonywania kompetencji (załącznik II do niniejszego rozporządzenia).2. Przewodniczący Rady odpowiada za przeprowadzenie procedur koniecznych do tego celu.Artykuł 2Porozumienie między Radą a Komisją dotyczące przygotowania do posiedzeń Kodeksu Żywnościowego, wydawania oświadczeń oraz wykonywania praw do głosowania, stanowiące załącznik III do niniejszego rozporządzenia, będzie stosowane między Komisją, Radą a Państwami Członkowskim.Sporządzono w Brukseli, dnia 17 listopada 2003 r.W imieniu RadyG. AlemannoPrzewodniczący[1] Opinia wydana dnia 7 listopada 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IDokument przystąpienia do Komisji Kodeksu ŻywnościowegoSzanowny Panie,Mam zaszczyt poinformować Pana, że Wspólnota Europejska, jako członek FAO, postanowiła złożyć wniosek o przystąpienie do Komisji Kodeksu Żywnościowego. Dlatego wnoszę o przyjęcie niniejszego dokumentu, za pośrednictwem którego Wspólnota Europejska przyjmuje zmieniony regulamin wewnętrzny Komisji Kodeksu, zgodnie z jego zasadą II, oraz jednolitej deklaracji Wspólnoty Europejskiej w sprawie wykonywania kompetencji.Wspólnota Europejska oficjalnie i bez zastrzeżeń przyjmuje zobowiązania wynikające z członkostwa w Komisji Kodeksu, określone w statucie Komisji Komitetu Żywnościowego, a także uroczyście zobowiązuje się do lojalnego oraz uczciwego wypełniania zobowiązań obowiązujących w chwili jej przystąpienia.Mam zaszczyt przekazać Szanownemu Panu moje wyrazy szacunku,Alessandro PIGNATTIPełniący Obowiązki Przewodniczącego Rady Unii Europejskie, Komitet Stałych Przedstawicieli(Część 1)Mr DioufDyrektor GeneralnyOrganizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i RolnictwaVia delle Terme di CaracallaI-00100 Rzym--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIJednolita deklaracja Wspólnoty Europejskiej w sprawie wykonywania kompetencji zgodnie z zasadą VI regulaminu wewnętrznego Komisji Kodeksu ŻywnościowegoNiniejsza deklaracja określa wykonywanie kompetencji Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich w kwestiach ujętych w dokumentach ustanawiających Komisję Kodeksu Żywnościowego. Nie dotyczy to ustnego porozumienia dotyczącego Wspólnoty i Państw Członkowskich.Niniejsza deklaracje ma zastosowanie do wszystkich posiedzeń Komisji Kodeksu Żywnościowego i podmiotów zależnych, o ile Wspólnota Europejska lub inny członek Kodeksu Żywnościowego nie wystąpi przed posiedzeniem z wnioskiem o wygłoszenie specjalnego oświadczenia w odniesieniu do określonego punktu porządku dziennego.Jeżeli opisany poniżej zakres podziału kompetencji między Wspólnotą Europejską a Państwami Członkowskimi zmieni się, niniejsza deklaracja zostanie odpowiednio uaktualniona.1. KOMPETENCJE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJJako generalna zasada, Wspólnota Europejska ma wyłączne kompetencje w zakresie tych punktów porządku dziennego, które zajmują się harmonizacją norm odnoszących się do niektórych produktów rolnych, środków spożywczych, dodatków do żywności, substancji zanieczyszczających, leków weterynaryjnych, pestycydów, ryb i produktów rybołówstwa, w tym także do etykietowania, metod analiz i pobierania próbek, jak również kodeksów i wytycznych w zakresie higieny, o tyle o ile prawodawstwo wspólnotowe harmonizuje całkowicie lub w dużym stopniu odnośne dziedziny w tych obszarach. Ponadto dotyczy to również zagadnień handlu międzynarodowego tak dalece, jak wiąże się to z celami Komisji Kodeksu Żywnościowego, w szczególności z ochroną zdrowia konsumentów i zapewnianiem uczciwych praktyk w obrocie żywnością.2. KOMPETENCJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICHJako generalna zasada, kompetencje Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej obejmują te punkty porządku dziennego, które zajmują się sprawami organizacyjnymi (np. zagadnienia prawne lub budżetowe) i proceduralnymi (np. wybór przewodniczącego, przyjęcie porządku dziennego, przyjęcie sprawozdań).3. KOMPETENCJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH I WSPÓLNOTYWspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie mają a priori przyznane kompetencje w następujących obszarach, w stopniu, w jakim środki w nich przewidziane wchodzą w zakres działań Kodeksu Żywnościowego i w przypadkach gdy Wspólnota jest uprawniona do harmonizacji danych obszarów, które jednak zostały zharmonizowane tylko w części:a) polityka rolna ogólnie, łącznie z harmonizacją norm odnoszących się do życia i zdrowia zwierząt lub roślin (art. 32–38 Traktatu WE);b) zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych Państw Członkowskich w obszarach dotyczących życia lub zdrowia ludzi, zwierząt bądź roślin (art. 94 i 95 Traktatu WE);c) środki polityki ochrony zdrowia publicznego (art. 152 Traktatu WE) i środki ochrony konsumentów (art. 153 Traktatu WE);d) polityka w zakresie badań i rozwoju technologii (art. 163–173 Traktatu WE);e) polityka w dziedzinie chrony środowiska (art. 174–176 Traktatu WE);f) polityka rozwoju (art. 177–181 Traktatu WE);g) pozostałe polityki Wspólnoty Europejskiej, które mogą dotyczyć nawet tylko częściowo określonych działań Komisji Kodeksu Żywnościowego.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIIPorozumienie między Radą a Komisją dotyczące przygotowania do posiedzeń Kodeksu Żywnościowego, wydawania oświadczeń i wykonywania prawa do głosowania1. Zakres stosowania procedury koordynacyjnejProcedury koordynacyjne będą stosowane w odniesieniu do każdego posiedzenia Komisji Kodeksu Żywnościowego lub dowolnego z jej organów zależnych, w tym również grup roboczych, i do odpowiedzi na pisma okólne.2. Pisma okólne Kodeksu Żywnościowego2.1. W celu przestrzegania nieprzekraczalnych terminów odpowiedzi na pisma okólne Kodeksu, Komisja przesyła Państwom Członkowskim, w regularnych odstępach czasu nieprzekraczających dwóch miesięcy, tabelę, w której wymienia osobno wszystkie zaległe, ogłoszone i spodziewane pisma okólne, wyszczególniając te, na które zamierza ona przygotować projekt wspólnej odpowiedzi w imieniu Wspólnoty wraz z określeniem ram czasowych i, w miarę możliwości, opinią o statusie kompetencji dla każdego z nich.2.2. W przypadku gdy Komisja wskaże na konieczność przygotowania wspólnej odpowiedzi, Państwa Członkowskie powstrzymują się od bezpośredniego odpowiadania na określone pisma okólne Kodeksu, mogą jednak wyznaczyć szczególne zagadnienia lub punkty, które stwarzają im problemy, i zasugerować Komisji, jakie stanowisko należy zająć.2.3. Uwzględniając otrzymane wskazówki, Komisja przygotuje projekt wspólnej odpowiedzi i bezzwłocznie prześle go Państwom Członkowskim, za pośrednictwem krajowych punktów kontaktowych Kodeksu lub innego określonego punktu wyznaczonego przez te Państwa, w oczekiwaniu na dalsze uwagi. Komisja, na podstawie zebranych uwag, przygotuje korektę wspólnej odpowiedzi, ze wskazaniem uwag i wyjaśnieniem, w danym przypadku, dlaczego niektóre z nich nie zostały uwzględnione.2.4. Także Państwo Członkowskie może wskazać Komisji na potrzebę wysłania wspólnej odpowiedzi na poszczególne pisma okólne. W takim przypadku Komisja przygotuje projekt wspólnej odpowiedzi z techniczną pomocą tego Państwa Członkowskiego.2.5. Jeżeli Komisja uzna, że wspólna odpowiedź nie jest konieczna, wówczas Państwa Członkowskie są uprawnione do bezpośredniego zajęcia stanowiska wobec tych pism okólnych Kodeksu, na które przygotowanie wspólnych odpowiedzi nie jest przewidziane. Jednakże w takim przypadku Państwa Członkowskie, które zamierzają wysłać swoje uwagi bezpośrednio do Kodeksu, zanim to uczynią, przekazują je pozostałym Państwom i Komisji w celu sprawdzenia, czy Komisja lub którekolwiek z Państw Członkowskich nie zgłasza sprzeciwu.2.6. Komisja i Państwa Członkowskie dołożą wszelkich starań, aby jak najszybciej wypracować wspólne stanowisko. Jeżeli Państwa Członkowskie są w stanie zaakceptować projekt wspólnej odpowiedzi, zostanie on przesłany do sekretariatu Kodeksu Żywnościowego. Jednakże w przypadku znacznego zróżnicowania opinii, Komisja prześle projekt do Sekretariatu Rady w celu zorganizowania posiedzenia koordynacyjnego i wyeliminowania utrzymujących się rozbieżności, z zastosowaniem odpowiedniej procedury określonej w sekcji 3 poniżej.3. Procedura koordynacyjna Rady3.1. W celu przygotowania dowolnego posiedzenia Kodeksu Żywnościowego będą odbywały się posiedzenia koordynacyjne:- w Brukseli, w ramach właściwej grupy roboczej Rady (zwykle grupy roboczej ds. Kodeksu Żywnościowego), jak najszybciej i tylokrotnie, jak będzie to konieczne przed posiedzeniem Kodeksu Żywnościowego, a ponadto,- na miejscu, w szczególności na początku, a w razie potrzeby podczas i przy końcu posiedzenia Kodeksu Żywnościowego, z możliwością zwołania dalszych posiedzeń koordynacyjnych w każdym przypadku gdy będzie to niezbędne w toku cyklu posiedzeń.3.2. Na posiedzeniach koordynacyjnych będą uzgadniane oświadczenia, jakie zostaną wydane w imieniu samej Wspólnoty bądź w imieniu Wspólnoty i Państw Członkowskich. Oświadczenia składane wyłącznie w imieniu Państw Członkowskich nie stanowią części wspólnotowej procedury koordynacyjnej jako takiej, ale oczywiście mogą być koordynowane na tychże posiedzeniach, jeżeli Państwa Członkowskie tak postanowią.Wspólnotowe lub wspólne stanowiska są zwykle uzgadniane w formie stanowiska negocjacyjnego, oświadczenia bądź szkicu oświadczenia. Jeśli w niniejszym porozumienia jest mowa o "oświadczeniu", należy uwzględniać również inne formy, w jakich wspólnotowe lub wspólne stanowiska są uzgadniane.3.3. Po otrzymaniu porządku dziennego dnia posiedzenia Kodeksu Żywnościowego, Komisja każdorazowo przekaże go do Sekretariatu Rady w celu rozesłania dokumentu do Państw Członkowskich, wraz ze wskazaniem punktów porządku dziennego, w odniesieniu do którego planuje ona opracować oświadczenie i określeniem, czy oświadczenie to zostanie wydane w imieniu Wspólnoty czy Wspólnoty i Państw Członkowskich.W przypadkach gdy punkty porządku dziennego będą wymagały podjęcia decyzji w drodze konsensu lub głosowania na posiedzeniu Kodeksu Żywnościowego, Komisja wskaże, czy powinna głosować Wspólnota czy Państwa Członkowskie.3.4. Komisja przekaże projekty oświadczeń i dokumenty ze stanowiskami do Sekretariatu Rady w celu jak najszybszego rozesłania ich do Państw Członkowskich, a przynajmniej tydzień przed posiedzeniem koordynacyjnym. Przygotowując projekty oświadczeń lub dokumenty z oświadczeniami, Komisja będzie opierać się na technicznej wiedzy fachowej Państw Członkowskich. Sekretariat Rady zagwarantuje, że projekty oświadczeń zostaną bezzwłocznie przekazane za pośrednictwem krajowego punktu kontaktowego Kodeksu lub innego określonego punktu wyznaczonego przez Państwa Członkowskie.3.5. Na posiedzeniach koordynacyjnych podejmowane są decyzje w sprawie wykonywania obowiązków odnoszących się do głosowania i oświadczeń dotyczących każdego punktu porządku dziennego posiedzenia Kodeksu Żywnościowego, co do którego przewidziane jest oświadczenie lub głosowanie.3.6. Przed posiedzeniami koordynacyjnymi Komisja będzie informować Państwa Członkowskie za pośrednictwem Sekretariatu Rady o:a) jej propozycjach dotyczących sposobu wykonywania obowiązków w związku z poszczególnymi tematami;b) jej propozycjach oświadczeń w sprawie poszczególnych tematów.3.7. Jeżeli na posiedzeniach koordynacyjnych, w ramach właściwej grupy roboczej Rady lub na miejscu, Komisja i Państwa Członkowskie nie mogą uzgodnić wspólnego stanowiska, w tym także z powodu różnicy poglądów co do podziału kompetencji, w odniesieniu do kwestii określonych w pkt 3.6 lit. a) i b), sprawa zostanie przekazana do Komitetu Stałych Przedstawicieli, który podejmie decyzję na zasadzie większości ustanowionej w odpowiednim prawie wspólnotowym regulującym rozważane zagadnienia.3.8. Decyzje określone w pkt 3.7 nie naruszają kompetencji Wspólnoty i Państw Członkowskich w rozważanych obszarach.3.9. Jeżeli okaże się, że przygotowanie oświadczeń przez Komisję na czas przed posiedzeniem koordynacyjnym jest niemożliwe (z uwagi na brak dokumentacji Kodeksu Żywnościowego), Komisja przedstawi Państwom Członkowskim zarys głównych elementów odpowiednio Wspólnotowego lub wspólnego stanowiska i oświadczenia, które ma zostać wydane, przynajmniej tydzień przed posiedzeniem Kodeksu Żywnościowego. W wyjątkowych okolicznościach te elementy wraz z oświadczeniem zostaną w razie potrzeby ponownie rozpatrzone na posiedzeniu koordynacyjnym na miejscu z udziałem przedstawicieli Komisji i obecnych Państw Członkowskich.3.10. Jeżeli w odpowiedzi na rozwój lub dynamikę negocjacji podczas posiedzeń Kodeksu Żywnościowego wystąpi potrzeba wydania oświadczenia przez przedstawiciela Wspólnoty w imieniu Wspólnoty lub Wspólnoty i Państw Członkowskich, projekt oświadczenia zostanie skoordynowany na miejscu, z zastosowaniem odnośnej fragmentu przepisów pkt 3.9.3.11. Aby zareagować na propozycje nieujęte w uzgodnionym stanowisku wspólnotowym, zgłaszane podczas dyskusji w ramach Kodeksu, Państwa Członkowskie i Komisja będą mogły wysunąć wstępną propozycję i zbadać alternatywne rozwiązania, w miarę potrzeb po należytym ich skoordynowaniu, bez przyjmowania formalnego zobowiązania. Komisja i Państwa Członkowskie w pełni uwzględniają ustalone wspólnotowe stanowisko, a także leżące u jego podstaw rozumowanie, i jak najszybciej skoordynują na miejscu tymczasowe stanowiska w celu ich potwierdzenia lub zmiany.4. Oświadczenia i głosowanie podczas posiedzeń Kodeksu Żywnościowego4.1. W przypadku punktu porządku dziennego dotyczącego spraw podlegających wyłącznym kompetencjom Wspólnoty, w imieniu Wspólnoty przemawia i głosuje Komisja. Po należytym skoordynowaniu stanowisk Państwa Członkowskie również mogą zabierać głos w celu poparcia i/lub rozwinięcia stanowiska wspólnotowego.4.2. W przypadku punktu porządku dziennego, zajmującego się sprawami podlegającymi wyłącznym kompetencjom krajowym, to Państwa Członkowskie zabierają głos i głosują.4.3. W przypadku punktu porządku dziennego, omawiającego sprawy zawierające elementy podlegające zarówno kompetencjom krajowym, jak i Wspólnoty, wspólne stanowisko jest przedstawiane przez Prezydencję i Komisję. Państwa Członkowskie mogą zabrać głos w celu poparcia i/lub rozwinięcia wspólnego stanowiska po należytym skoordynowaniu opinii. Państwa Członkowskie lub Komisja odpowiednio będą głosować w imieniu Wspólnoty i Państw Członkowskich zgodnie ze wspólnym stanowiskiem. Decyzję, kto będzie głosować, podejmuje się w świetle tego, czyje kompetencje przeważają (np. głównie Państw Członkowskich czy Wspólnoty).4.4. W przypadku punktu porządku dziennego dotyczącego spraw zawierających elementy podlegające zarówno kompetencjom krajów, jak i Wspólnoty, a Komisja i Państwa Członkowskie nie zdołały uzgodnić wspólnego stanowiska określonego w pkt 3.7, Państwa Członkowskie mogą zabierać głos i głosować w sprawach podlegających wyraźnie ich kompetencjom. Zgodnie z regulaminem Kodeksu Żywnościowego, Komisja może zabierać głos oraz głosować w sprawach podlegających wyraźnie jej kompetencjom i wobec których przyjęto stanowisko wspólnotowe.4.5. W sprawach, w których Komisja i Państwa Członkowskie nie doszły do porozumienia dotyczącego podziału kompetencji, lub w przypadkach, gdy nie jest możliwe osiągnięcie większości wymaganej do przyjęcia stanowiska wspólnotowego, zostaną podjęte wszelkie wysiłki w celu wyjaśnienia sytuacji lub wypracowania stanowiska wspólnotowego. Do tego czasu, po należytym skoordynowaniu opinii, Państwa Członkowskie i/lub Komisja odpowiednio, zostaną upoważnione do zabierania głosu pod warunkiem że wyrażane przez nie stanowisko będzie spójne z politykami Wspólnoty, poprzednimi stanowiskami oraz zgodne z prawem wspólnotowym.4.6. W ciągu pierwszych dwóch lat od chwili przystąpienia Wspólnoty do Komisji Kodeksu Żywnościowego, wyniki posiedzeń koordynacyjnych w ramach właściwej grupy roboczej Rady w sprawie wykonywania obowiązków w zakresie wydawania oświadczeń i głosowania odnoszącego się do każdego z punków porządku dziennego posiedzeń Kodeksu Żywnościowego będą przekazywane do Sekretariatu Kodeksu Żywnościowego. Po wstępnym dwuletnim okresie, uznaje się, że ma zastosowanie jednolita, ogólna deklaracja, o ile nie wpłynie określony wniosek dotyczący potrzeby jej sprecyzowania od innego członka Kodeksu Żywnościowego bądź nie zostanie postanowione inaczej w ramach właściwej grupy roboczej Kodeksu.4.7. W ramach pkt 4.1 lub 4.3, w przypadku gdy Państwo Członkowskie podniesie szczególnie istotny problem w odniesieniu do terytorium zależnego i nie będzie mógł on być załagodzony w ramach wspólnego lub wspólnotowego stanowiska, wówczas to Państwo Członkowskie zachowa prawo do głosowania i przemawiania w odniesieniu do terytorium zależnego, mając na uwadze interesy Wspólnoty.5. Komitety redakcyjne i grupy robocze5.1. Państwa Członkowskie i Komisja są uprawnione do dobrowolnego uczestniczenia oraz zabierania głosu w dyskusjach komitetów redakcyjnych i grup roboczych Kodeksu Żywnościowego, będącymi nieoficjalnymi spotkaniami technicznymi, w których biorą udział wyłącznie niektórzy członkowie Kodeksu Żywnościowego i na których nie są podejmowane żadne formalne decyzje. Przedstawiciele Państw Członkowskich i Komisja podejmą poważny wysiłek w celu osiągnięcia zgodnego stanowiska i jego obrony podczas dyskusji w ramach komitetów redakcyjnych i grup roboczych.5.2. Komisja i przedstawiciele Państw Członkowskich uczestniczący w posiedzeniach komitetów redakcyjnych i grup roboczych, bez uszczerbku dla kwestii kompetencji, bezzwłocznie notyfikują pozostałym Państwom Członkowskim projekty sprawozdań opracowane przez sprawozdawcę danej grupy i koordynują przyjęcie stanowiska z udziałem tych Państw Członkowskich. Jeżeli projekty sprawozdań nie zostaną skoordynowane w szczególny sposób, Komisja lub przedstawiciele Państw Członkowskich w komitetach redakcyjnych lub grupach roboczych wykorzystają jako wytyczną skoordynowane oświadczenia i dyskusje prowadzone w ramach posiedzeń koordynacyjnych, zgodnie ze wskazaniami sekcji 4.6. Przegląd PorozumieniaNa wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji, Porozumienie zostanie poddane przeglądowi, z uwzględnieniem doświadczeń zebranych podczas jego działania.--------------------------------------------------


title: 2009/732/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 21 września 2009 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Belgii

text:
               3.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 260/29

      DECYZJA RADY

   z dnia 21 września 2009 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Belgii
   (2009/732/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/651/WE, Euratom (1),
   uwzględniając wniosek rządu Belgii,
   uwzględniając opinię Komisji,
   a także mając na uwadze, że stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z rezygnacją Josly’ego PIETTE,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r., zostaje mianowany Claude ROLIN, Secrétaire général de la Confédération des Syndicats chrétiens de Belgique (CSC) – Groupe des salariés (Groupe II).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 września 2009 r.

            W imieniu Rady

         T. BILLSTRÖM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 269 z 28.9.2006, s. 13.


title: 2013/117/UE: Decyzja Rady z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego członka z Niderlandów

text:
               7.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 64/6

         DECYZJA RADY
   z dnia 5 marca 2013 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego członka z Niderlandów
   (2013/117/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Niderlandów,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Leona MEIJERA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowana: – Melanie BOUWKNEGT, Beleidsadviseur CNV Vakcentrale.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         M. NOONAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: Decyzja Rady z dnia 15 września 1986 r. w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczących rolnictwa i rybołówstwa

text:
Ważna informacja prawna

|

31986D0559

Dziennik Urzędowy L 328 , 22/11/1986 P. 0098 - 0098

		Decyzja Radyz dnia 15 września 1986 r.w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczących rolnictwa i rybołówstwa(86/559/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:niezbędne jest zatwierdzenie Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczących rolnictwa i rybołówstwa, aby uwzględnić przystąpienie Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczących rolnictwa i rybołówstwa.Teksty wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania porozumień, w celu związania Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 września 1986 r.W imieniu RadyG. HowePrzewodniczący--------------------------------------------------