title: 2006/426/WE: Decyzja Rady z dnia  27 kwietnia 2006 r.  w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               22.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/47

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2006/426/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Bośnią i Hercegowiną dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej „Umową”) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 kwietnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         L. PROKOP

            Przewodnicząca

    ---documentbreak---

               22.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/48

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   BOŚNIA I HERCEGOWINA,
   z drugiej strony,
   (zwane dalej „Stronami”),
   STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bośnią i Hercegowiną, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania praw własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bośnią i Hercegowiną, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
   STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Bośni i Hercegowiny, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych w zakresie odnoszącym się do praw przewozowych,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej Umowy „państwa członkowskie” oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
   2.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie przez państwo członkowskie
   1.   Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Bośnię i Hercegowinę oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Bośnia i Hercegowina udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem, że:

               i)

               przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz

               iii)

               przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw i pozostaje pod stałą skuteczną kontrolą tych państw lub tych obywateli.

         3.   Bośnia i Hercegowina może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, w przypadku gdy:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.

         Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Bośnia i Hercegowina nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
   Artykuł 3
   Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Bośni i Hercegowiny wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Bośnią i Hercegowiną mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Opodatkowanie paliwa lotniczego
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
   2.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Bośni i Hercegowiny, operującego między punktem na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego lub na terytorium innego państwa członkowskiego.
   Artykuł 5
   Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
   2.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Bośnię i Hercegowinę zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
   Artykuł 6
   Załączniki do Umowy
   Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 7
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
   Artykuł 8
   Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
   2.   Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Bośnią i Hercegowiną, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
   Artykuł 9
   Wygaśnięcie Umowy
   1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.

      W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
      Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Salzburgu, dnia piątego maja roku dwa tysiące szóstego w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i bośniackim.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         Za Evropsku zajednicu
         За Европску заједниџу
         Za Europsku zajednicu

         Por Bosnia y Herzegovina
         Za Bosnu a Hercegovinu
         For Bosnien-Hercegovina
         Für Bosnien-Herzegowina
         Bosnia ja Hertsegoviina nimel
         Για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη
         For Bosnia and Herzegovina
         Pour la Bosnie-Herzégovine
         Per la Bosnia-Erzegovina
         Bosnijas un Hercegovinas vārdā
         Bosnijos ir Hercegovinos vardu
         Bosznia és Hercegovina részéről
         Għall-Bosnia u Herzegovina
         Voor Bosnië-Herzegovina
         W imieniu Bośni i Hercegowiny
         Pela Bósnia e Herzegovina
         Za Bosnu a Hercegovinu
         Za Bosno in Hercegovino
         Bosnia ja Hertsegovinan puolesta
         För Bosnien och Hercegovina
         Za Bosnu i Hercegovinu
         За Босну и Херцеговину
         Za Bosnu i Hercegovinu

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Bośnią i Hercegowiną a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były już zawarte, podpisane lub stosowane tymczasowo

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Federalnym Austrii a Rządem Bośni i Hercegowiny, podpisana w Sarajewie w dniu 21 sierpnia 1998 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Austria”).
                           Ostatnio zmieniona Protokołem ustaleń sporządzonym w Wiedniu w dniu 23 stycznia 1996 r.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Republiką Czechosłowacką a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Belgradzie w dniu 28 lutego 1956 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Republika Czeska”).

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Federalnej Niemiec a Rządem Republiki Bośni i Hercegowiny, podpisana w Bonn w dniu 10 maja 1995 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Niemcy”).

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Greckiej a Radą Ministrów Bośni i Hercegowiny, podpisana w Atenach w dniu 2 grudnia 2004 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Grecja”).

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Węgierskiej a Radą Ministrów Bośni i Hercegowiny, podpisana w Budapeszcie w dniu 27 kwietnia 2004 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Węgry”).

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Malty a Rządem Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii, podpisana w Rzymie w dniu 5 lutego 1975 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Malta”).

                           —

                           Umowa między Królestwem Niderlandów a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii dotycząca regularnych usług lotniczych, podpisana w Belgradzie w dniu 13 marca 1957 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Niderlandy”).

                           —

                           Umowa o komunikacji lotniczej między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Warszawie w dniu 14 listopada 1955 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Polska”).

                           —

                           Umowa między Republiką Słowenii a Republiką Bośni i Hercegowiny dotycząca regularnych usług lotniczych, podpisana w Sarajewie w dniu 19 stycznia 1996 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Słowenia”).

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Rządem Bośni i Hercegowiny a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie ani nie były stosowane tymczasowo

                           —

                           Umowa między Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Radą Ministrów Bośni i Hercegowiny dotycząca usług lotniczych, parafowana w Londynie w dniu 14 marca 2003 r. (zwana dalej „Umową Bośnia i Hercegowina–Zjednoczone Królestwo”).
                           Umowa powinna być odczytywana łącznie z Protokołem ustaleń sporządzonym w Londynie w dniu 14 marca 2003 r. i w Sarajewie w dniu 21 marca 2003 r.

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I, o których mowa w art. 2–5 niniejszej Umowy

               a)

               Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

                           —

                           Artykuł 3 ust. 5 Umowy Bośnia i Hercegowina–Austria,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bośnia i Hercegowina–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 3 ust. 4 Umowy Bośnia i Hercegowina–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 3 ust. 2 Umowy Bośnia i Hercegowina–Grecja,

                           —

                           Artykuł 4 ust. 4 lit. a) Umowy Bośnia i Hercegowina–Węgry,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Bośnia i Hercegowina–Malta,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Bośnia i Hercegowina–Polska,

                           —

                           Artykuł 3 ust. 4 Umowy Bośnia i Hercegowina–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bośnia i Hercegowina–Zjednoczone Królestwo.

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           Artykuł 4 ust. 1 lit. a) Umowy Bośnia i Hercegowina–Austria,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bośnia i Hercegowina–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 4 ust. 1 lit. a) Umowy Bośnia i Hercegowina–Grecja,

                           —

                           Artykuł 5 ust. 1 lit. a) ppkt i) Umowy Bośnia i Hercegowina–Węgry,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Bośnia i Hercegowina–Malta,

                           —

                           Artykuł 3 ust. 1 Umowy Bośnia i Hercegowina–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 4 ust. 1 lit. a) Umowy Bośnia i Hercegowina–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bośnia i Hercegowina–Zjednoczone Królestwo.

               c)

               Kontrola regulacyjna:

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bośnia i Hercegowina–Grecja,

                           —

                           Artykuł 16 Umowy Bośnia i Hercegowina–Węgry,

                           —

                           Artykuł 14 Umowy Bośnia i Hercegowina–Zjednoczone Królestwo.

               d)

               Opodatkowanie paliwa lotniczego:

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bośnia i Hercegowina–Austria,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bośnia i Hercegowina–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bośnia i Hercegowina–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Bośnia i Hercegowina–Grecja,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Bośnia i Hercegowina–Węgry,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Bośnia i Hercegowina–Malta,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Bośnia i Hercegowina–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bośnia i Hercegowina–Polska,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Bośnia i Hercegowina–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Bośnia i Hercegowina–Zjednoczone Królestwo.

               e)

               Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Bośnia i Hercegowina–Austria,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bośnia i Hercegowina–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Bośnia i Hercegowina–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Bośnia i Hercegowina–Grecja,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Bośnia i Hercegowina–Węgry,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Bośnia i Hercegowina–Malta,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bośnia i Hercegowina–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bośnia i Hercegowina–Polska,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Bośnia i Hercegowina–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Bośnia i Hercegowina–Zjednoczone Królestwo.

         ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


title: Decyzja Rady 2012/332/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany i przedłużenia obowiązywania wspólnego działania 2005/889/WPZiB ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)

text:
               26.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/71

         DECYZJA RADY 2012/332/WPZiB
   z dnia 25 czerwca 2012 r.
   w sprawie zmiany i przedłużenia obowiązywania wspólnego działania 2005/889/WPZiB ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/889/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 19 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/857/WPZiB (2) w sprawie zmiany wspólnego działania 2005/889/WPZiB i przedłużenia jego obowiązywania do dnia 30 czerwca 2012 r.

               (3)

               W dniu 4 maja 2012 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zalecił przedłużenie EU BAM Rafah o 12 miesięcy.

               (4)

               EU BAM Rafah należy ponownie przedłużyć od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. na podstawie jej obecnego mandatu.

               (5)

               Konieczne jest także określenie finansowej kwoty odniesienia przeznaczonej na pokrycie wydatków związanych z EU BAM Rafah na okres od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r.

               (6)

               EU BAM Rafah będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym działaniu 2005/889/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 13 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
               „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EU BAM Rafah w okresie od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. wynosi 980 000 EUR.”;

               2)

               w art. 16 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsza decyzja wygasa w dniu 30 czerwca 2013 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2012 r.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 14.12.2005, s. 28.

      (2)  Dz.U. L 338 z 21.12.2011, s. 52.


title: Decyzja Rady 2012/486/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotycząca podpisania i zawarcia Umowy między Organizacją do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia a Unią Europejską o ochronie informacji niejawnych

text:
               24.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 229/1

         DECYZJA RADY 2012/486/WPZiB
   z dnia 23 lipca 2012 r.
   dotycząca podpisania i zawarcia Umowy między Organizacją do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia a Unią Europejską o ochronie informacji niejawnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37, w związku z art. 218 ust. 5 i 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w dniu 15 czerwca 2009 r. Rada zdecydowała, że upoważni prezydencję do rozpoczęcia negocjacji zgodnie z poprzednim art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczących umowy w sprawie bezpieczeństwa informacji między Organizacją do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia (OCCAR) a Unią Europejską.

               (2)

               Na mocy tego upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji prezydencja wynegocjowała Umowę między Organizacją do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia a Unią Europejską o ochronie informacji niejawnych.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Organizacją do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia a Unią Europejską w sprawie ochrony informacji niejawnych.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               24.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 229/1

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Organizacją do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia a Unią Europejską o ochronie informacji niejawnych
   Organizacja do spraw Współpracy w Zakresie Uzbrojenia, zwana dalej „OCCAR”,
   oraz
   Unia Europejska, zwana dalej „UE”,
   zwane dalej „Stronami”,
   MAJĄC NA UWADZE FAKT, ŻE Strony zgadzają się, iż należy między nimi rozwijać konsultacje i współpracę w kwestiach dotyczących wspólnych interesów związanych z bezpieczeństwem;
   UZNAJĄC, ŻE pełne i skuteczne konsultacje i współpraca mogą wymagać dostępu do informacji niejawnych OCCAR i UE oraz mogą wymagać wymiany informacji niejawnych między Stronami;
   ŚWIADOME, ŻE taki dostęp do informacji niejawnych oraz ich wymiana wymagają odpowiednich środków bezpieczeństwa,
   MAJĄC NA UWADZE FAKT, ŻE w dniu 18 maja 2009 r. Rada zatwierdziła zalecenie Rady Sterującej Europejskiej Agencji Obrony, aby dalej prowadzić prace nad stworzeniem między UE i OCCAR umowy o bezpieczeństwie, aby była ona dostępna w odpowiednim terminie przy zatwierdzaniu ustalenia administracyjnego między EAO a OCCAR;
   ODNOTOWUJĄC, ŻE rada nadzorcza OCCAR upoważniła dyrektora administracyjnego (EA) OCCAR do zawarcia takiej umowy o bezpieczeństwie;
   ODNOTOWUJĄC, ŻE w dniu 15 czerwca 2009 r. Rada upoważniła prezydencję do rozpoczęcia negocjacji z OCCAR w celu zawarcia umowy o bezpieczeństwie informacji;
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa między OCCAR a UE o ochronie informacji niejawnych (zwana dalej „Umową”) ma zastosowanie do informacji niejawnych w każdej formie przekazywanych albo wymienianych między Stronami.
   Artykuł 2
   Do celów niniejszej Umowy „informacje niejawne” oznaczają wszelkie opatrzone klauzulą tajności informacje (tj. wiedzę, którą można przekazywać w jakikolwiek sposób), dokumenty lub materiały, co do których którakolwiek ze Stron postanowiła, że wymagają ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem, które mogłoby spowodować różnego rodzaju szkodę dla lub naruszenie interesów OCCAR lub UE, lub jednego z ich państw członkowskich lub większej ich liczby.
   Artykuł 3
   Instytucje i podmioty UE, do których ma zastosowanie niniejsza Umowa to: Rada Europejska, Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”), Sekretariat Generalny Rady, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Komisja Europejska i Europejska Służba Działań Zewnętrznych (zwana dalej „ESDZ”). Do celów niniejszej Umowy instytucje te i podmioty będą nazywane „UE”.
   Artykuł 4
   1.   Informacje niejawne mogą być ujawniane lub udostępniane przez jedną Stronę (Stronę przekazującą) drugiej Stronie (Stronie otrzymującej) zgodnie z zasadą kontroli wytwórcy.
   2.   Podczas wykonywania ust. 1 nie jest możliwe zbiorcze udostępnienie informacji, chyba że Strony uzgodniły między sobą procedury dotyczące niektórych kategorii informacji, istotnych z punktu widzenia ich wymogów operacyjnych.
   Artykuł 5
   W celu zapewnienia równorzędnego poziomu ochrony informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na mocy niniejszej Umowy każda ze Stron oraz każdy z ich podmiotów określonych w art. 3 niniejszej Umowy zapewniają utworzenie systemu bezpieczeństwa i podjęcie środków bezpieczeństwa opartych na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa określonych w ich odpowiednich zasadach i przepisach bezpieczeństwa, odzwierciedlonych w uzgodnieniach, które mają zostać zawarte zgodnie z art. 12.
   Artykuł 6
   1.   Informacje niejawne są oznaczane następująco:

               a)

               w przypadku OCCAR - informacje niejawne są opatrzone klauzulami OCCAR SECRET, OCCAR CONFIDENTIAL lub OCCAR RESTRICTED;

               b)

               w przypadku UE - informacje niejawne są opatrzone klauzulami SECRET UE/EU SECRET, CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL lub RESTREINT UE/EU RESTRICTED.

         2.   Klauzule tajności odpowiadają sobie następująco:

               W OCCAR

               W Unii Europejskiej

               OCCAR SECRET

               SECRET UE/EU SECRET

               OCCAR CONFIDENTIAL

               CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL

               OCCAR RESTRICTED

               RESTREINT UE/EU RESTRICTED

         Artykuł 7
   1.   Każda ze Stron:

               a)

               chroni i zabezpiecza przekazane lub wymienione przez drugą Stronę na mocy niniejszej Umowy informacje niejawne przed nieupoważnionym ujawnieniem, utratą lub narażeniem na szwank;

               b)

               zapewnia, aby w przypadku informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na mocy niniejszej Umowy zachowano oznaczenie klauzuli tajności nałożone przez Stronę przekazującą. Strona otrzymująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne w stopniu nie mniej ścisłym niż przewidziano w jej własnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa w odniesieniu do informacji lub materiałów opatrzonych równoważną klauzulą niejawności określoną w art. 6;

               c)

               zapewnia, aby klauzula tajności informacji niejawnych otrzymanych od drugiej Strony nie została obniżona ani nie została zmieniona bez uprzedniej pisemnej zgody tej Strony;

               d)

               nie wykorzystuje takich informacji niejawnych do celów innych niż ustalone przez wytwórcę lub innych niż te, do których informacje przekazano lub wymieniono;

               e)

               nie umożliwia dostępu do informacji niejawnych osobom fizycznym, chyba że spełniają one zasadę ograniczonego dostępu w celu wykonywania swoich obowiązków służbowych, a w przypadku wymaganego dostępu do informacji opatrzonych klauzulą CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL lub OCCAR CONFIDENTIAL lub SECRET UE/EU SECRET lub OCCAR SECRET - o ile osoby te nie posiadają poświadczenia bezpieczeństwa osobowego zgodnie z przepisami bezpieczeństwa Strony otrzymującej; oraz

               f)

               zapewnia, aby wszystkie osoby fizyczne mające dostęp do informacji niejawnych zostały poinformowane o swoim obowiązku ochrony tych informacji zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami i przepisami bezpieczeństwa.

         2.   Bez uprzedniej pisemnej zgody OCCAR UE nie ujawnia informacji niejawnych przekazanych przez OCCAR na mocy niniejszej Umowy stronom trzecim ani żadnej instytucji ani podmiotowi UE niewymienionym w art. 3.
   Bez uprzedniej pisemnej zgody UE OCCAR nie ujawnia stronom trzecim informacji niejawnych przekazanych przez UE na mocy niniejszej Umowy. Zgoda taka jest udzielana przez Radę stanowiącą jednomyślnie.
   Artykuł 8
   1.   Strony zapewniają, aby wszystkie osoby, które wykonując swoje obowiązki służbowe, mają dostęp do informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na mocy niniejszej Umowy, lub osoby, które z uwagi na pełnione obowiązki lub funkcje mogą mieć dostęp do takich informacji niejawnych, zostały odpowiednio sprawdzone przed uzyskaniem dostępu do informacji niejawnych opatrzonych klauzulą CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL lub OCCAR CONFIDENTIAL lub klauzulą SECRET UE/EU SECRET lub OCCAR SECRET.
   2.   Określone zostaną procedury poświadczania bezpieczeństwa osobowego w celu stwierdzenia, czy dana osoba, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i rzetelność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
   Artykuł 9
   Strony świadczą wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na mocy niniejszej Umowy. Wzajemne konsultacje dotyczące bezpieczeństwa i wizyty oceniające są prowadzone przez organy, o których mowa w art. 12, w celu przeprowadzenia oceny skuteczności ustaleń dotyczących bezpieczeństwa dokonanych w ich obszarach odpowiedzialności za ochronę informacji niejawnych.
   Artykuł 10
   1.   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               w odniesieniu do UE wszelka korespondencja jest przesyłana do kierownika kancelarii tajnej Rady, a następnie przesyłana przez niego do państw członkowskich i do podmiotów, o których mowa w art. 3, z zastrzeżeniem ust. 2;

               b)

               w odniesieniu do OCCAR wszelka korespondencja jest przesyłana do kierownika kancelarii tajnej OCCAR-EA, a w razie potrzeby jest przesyłana przez niego do właściwych kancelarii tajnych OCCAR-EA, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu.

         2.   W drodze wyjątku korespondencja od jednej Strony, która jest dostępna wyłącznie dla określonych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony, może być z przyczyn operacyjnych adresowana wyłącznie do określonych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony specjalnie wyznaczonych przez Stronę przekazującą jako odbiorcy, uwzględniając ich kompetencje i zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu.
   W przypadku Unii Europejskiej korespondencja taka jest przekazywana za pośrednictwem odpowiednio kierownika kancelarii tajnej Rady, kierownika kancelarii tajnej Komisji Europejskiej lub kierownika kancelarii tajnej ESDZ.
   W odniesieniu do OCCAR korespondencja ta jest przekazywana przez kierownika kancelarii tajnej OCCAR-EA.
   3.   Wszystkie informacje niejawne są przekazywane kanałami uzgodnionymi przez organy bezpieczeństwa Stron.
   4.   Informacje niejawne przekazywane drogą elektroniczną są szyfrowane zgodnie z wymogami Strony przekazującej, przedstawionymi w jej zasadach i przepisach bezpieczeństwa. Wymogi Strony udostępniającej spełniane są podczas przesyłania, przechowywania i przetwarzania informacji niejawnych w ramach wewnętrznych systemów Stron.
   Artykuł 11
   Dyrektor OCCAR-EA nadzoruje wykonanie niniejszej Umowy przez OCCAR. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa oraz Sekretarz Generalny Rady nadzorują wykonanie niniejszej Umowy przez UE.
   Artykuł 12
   1.   W celu wykonania niniejszej Umowy dokonuje się uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa z czterema organami wskazanymi w ust. 2, 3, 4 i 5, aby określić standardy przekazywania i wzajemnej ochrony informacji niejawnych oraz przeprowadzania wizyt na mocy niniejszej Umowy.
   2.   Pod kierownictwem i w imieniu dyrektora OCCAR-EA wydział bezpieczeństwa OCCAR-EA, działając w imieniu OCCAR i pod jego zwierzchnictwem, opracowuje uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa odnoszące się do ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych OCCAR na mocy niniejszej Umowy zgodnie z zasadami i przepisami bezpieczeństwa OCCAR.
   3.   Biuro ds. Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, opracowuje uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych UE na mocy niniejszej Umowy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa Rady.
   4.   Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając pod zwierzchnictwem członka Komisji odpowiedzialnego za kwestie bezpieczeństwa, opracowuje uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych przekazywanych na mocy niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na terenie jej obiektów zgodnie z przepisami bezpieczeństwa Komisji.
   5.   Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, działając pod zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, opracowuje uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych przekazywanych na mocy niniejszej Umowy w obrębie ESDZ i na terenie jej obiektów zgodnie z przepisami bezpieczeństwa ESDZ.
   6.   W odniesieniu do UE uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa wymienione w ust. 1 podlegają zatwierdzeniu przez Komitet ds. Bezpieczeństwa przy Radzie.
   7.   W odniesieniu do OCCAR uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa wymienione w ust. 1 podlegają zatwierdzeniu przez Komitet ds. Bezpieczeństwa przy OCCAR.
   Artykuł 13
   W przypadku naruszenia bezpieczeństwa skutkującego utratą lub narażeniem na szwank informacji niejawnych otrzymanych od Strony przekazującej lub podejrzenia, że takie informacje niejawne zostały ujawnione osobom nieupoważnionym, Strona otrzymująca niezwłocznie informuje o tym Stronę przekazującą.
   Strona otrzymująca (z pomocą Strony przekazującej, jeżeli jest to wymagane) przeprowadza natychmiastowe dochodzenie zgodnie z jej zasadami i przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych. Strona otrzymująca informuje Stronę przekazującą o okolicznościach, przyjętych środkach i wyniku dochodzenia, gdy tylko jest to możliwe, oraz o środkach zaradczych podjętych w celu niedopuszczenia do powtórzenia się takiego przypadku. Organy, o których mowa w art. 12, mogą ustalić procedury w tym zakresie.
   Artykuł 14
   Każda ze Stron pokrywa koszty własne poniesione w związku z wykonywaniem niniejszej Umowy.
   Artykuł 15
   Przed przekazaniem lub wymianą informacji niejawnych między Stronami na mocy niniejszej Umowy właściwe organy bezpieczeństwa, o których mowa w art. 12, zgadzają się co do tego, że Strona otrzymująca jest w stanie chronić i zabezpieczyć informacje w sposób odpowiadający uzgodnieniom, które mają być dokonane zgodnie z tym artykułem.
   Artykuł 16
   Niniejsza Umowa nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do przekazywania lub wymiany informacji niejawnych, pod warunkiem że nie kolidują one z postanowieniami niniejszej Umowy.
   Artykuł 17
   Wszelkie spory między OCCAR a UE wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są w drodze negocjacji między Stronami. Do czasu rozstrzygnięcia wszelkich sporów Strony nadal wypełniają wszystkie swoje obowiązki w ramach niniejszej Umowy.
   Artykuł 18
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem podpisania jej przez Strony.
   2.   Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o wszelkich zmianach w swoich zasadach i przepisach, które mogłyby wpłynąć na ochronę informacji niejawnych, o których mowa w niniejszej Umowie.
   3.   Niniejsza Umowa może zostać poddana przeglądowi na wniosek którejkolwiek ze Stron w celu rozważenia ewentualnych zmian. Zostanie poddana przeglądowi w przypadku gdy do OCCAR przystąpi jakiekolwiek państwo niebędące członkiem UE.
   4.   Wszelkie zmiany niniejszej Umowy są dokonywane wyłącznie w formie pisemnej i są podpisywane przez każdą ze Stron niniejszej Umowy.
   Artykuł 19
   Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony. Może zostać wypowiedziana przez jedną ze Stron w drodze pisemnego wypowiedzenia przekazanego drugiej Stronie. Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu powiadomienia przez drugą Stronę, ale pozostaje bez wpływu na zobowiązania podjęte wcześniej na mocy postanowień niniejszej Umowy. W szczególności wszystkie informacje niejawne przekazywane lub wymieniane zgodnie z niniejszą Umową są nadal chronione zgodnie z jej postanowieniami.

      W dowód czego niżej podpisani, odpowiednio należycie umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
      Sporządzono w Brukseli dnia dwudziestego siódmego lipca dwa tysiące dwunastego roku w dwóch egzemplarzach w języku angielskim.

         W imieniu OCCAR

         W imieniu Unii Europejskiej


title: 2010/29/: Decyzja Rady z dnia 18 stycznia 2010 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

text:
               19.1.2010

               PL XM XM

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 12/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 stycznia 2010 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.
   (2010/29/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 300 ust. 3 i art. 305 w związku z art. 8 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając wnioski przedstawione przez państwa członkowskie,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 300 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje jako warunek zostania członkiem lub zastępcą członka Komitetu Regionów, oprócz bycia przedstawicielem społeczności regionalnej lub lokalnej, również „[posiadanie] mandatu wyborczego społeczności regionalnej lub lokalnej albo [bycie] odpowiedzialnym politycznie przed wybranym zgromadzeniem”.

               (2)

               Art. 305 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że członkowie Komitetu oraz w równej liczbie zastępcy członków są mianowani przez Radę na okres pięciu lat zgodnie z propozycjami każdego z państw członkowskich.

               (3)

               Art. 8 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych określa rozdział miejsc członków Komitetu Regionów.

               (4)

               Kadencja członków i zastępców członków Komitetu Regionów kończy się w dniu 25 stycznia 2010 r.; należy zatem mianować nowych członków i zastępców członków Komitetu Regionów.

               (5)

               W dniu 22 grudnia 2009 r. Rada przyjęła propozycje dotyczące członków i zastępców członków przedstawione przez rządy: belgijski, bułgarski, czeski, duński, estoński, grecki, hiszpański, francuski, włoski, cypryjski, łotewski, litewski, luksemburski, węgierski, maltański, holenderski, austriacki, polski, portugalski, rumuński, słoweński, słowacki, fiński, szwedzki i brytyjski, a także wykaz zawierający nazwiska 24 członków i 23 zastępców członków przedstawiony przez rząd niemiecki (1).

               (6)

               Należy teraz mianować członków i zastępców członków Komitetu Regionów zaproponowanych przez rząd irlandzki, a także jednego zastępcę członka zaproponowanego przez rząd niemiecki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się do Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               na stanowiska członków – osoby znajdujące się na liście danego państwa członkowskiego zawartej w załączniku I,

               —

               na stanowiska zastępców członków – osoby znajdujące się na liście danego państwa członkowskiego zawartej w załączniku II.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 stycznia 2010 r.

            W imieniu Rady

         E. ESPINOSA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      ПРИЛОЖЕНИЕ I - ANEXO I - PŘÍLOHA I - BILAG I - ANHANG I - I LISA - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι - ANNEX I - ANNEXE I - ALLEGATO I - I PIELIKUMS - I PRIEDAS - I. MELLÉKLET - ANNESS I - BIJLAGE I - ZAŁĄCZNIK I - ANEXO I - ANEXA I - PRÍLOHA I - PRILOGA I - LIITE I - BILAGA I
      Членове / Miembros / Členové / Medlemmer / Mitglieder / Liikmed / Μέλη / Members / Membres / Membri / Locekļi / Nariai / Tagok / Membri / Leden / Członkowie / Membros / Membri / Členovia / Člani / Jäsenet / Ledamöter

         IRELAND

                  Mr Gerry BREEN

                     Member of Dublin City Council and Dublin Regional Authority

                  Ms Constance HANNIFFY

                     Member of Offaly County Council and Midland Regional Authority

                  Mr Denis LANDY

                     Member of South Tipperary County Council and South East Regional Authority

                  Mr Declan MCDONNELL

                     Member of Galway City Council and West Regional Authority

                  Mr Patrick MCGOWAN

                     Member of Donegal County Council and Border Regional Authority

                  Mr Brian MEANEY

                     Member of Clare County Council and Mid-West Regional Authority

                  Ms Michelle MULHERIN

                     Member of Mayo County Council and West Regional Authority

                  Mr Paul O’DONOGHUE

                     Member of Kerry County Council and South West Regional Authority

                  Ms Fiona O’LOUGHLIN

                     Member of Kildare County Council and Mid-East Regional Authority

      ПРИЛОЖЕНИЕ II - ANEXO II - PŘÍLOHA II - BILAG II - ANHANG II - II LISA - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IΙ - ANNEX II - ANNEXE II - ALLEGATO II - II PIELIKUMS - II PRIEDAS - II. MELLÉKLET - ANNESS II - BIJLAGE II - ZAŁĄCZNIK II - ANEXO II - ANEXA II - PRÍLOHA II - PRILOGA II - LIITE II - BILAGA II
      Заместник-членове / Suplentes / Náhradníci / Suppleanter / Stellvertreter / Asendusliikmed / Αναπληρωτές / Alternates / Suppléants / Supplenti / Aizstājēji / Pakaitiniai nariai / Póttagok / Supplenti / Plaatsvervangers / Zastępcy / Suplentes / Supleanți / Náhradníci / Nadomestni člani / Varajäsenet / Suppleanter

         DEUTSCHLAND

      Herr Gustav BERGEMANN

         Mitglied des Thüringer Landtags

         IRELAND

                  Mr Terry BRENNAN

                     Member of Louth County Council

                  Ms Maria BYRNE

                     Member of Limerick City Council

                  Ms Mary FREEHILL

                     Member of Dublin City Council

                  Mr John LAHART

                     Member of South Dublin County Council

                  Mr Michael MCGREAL

                     Member of Roscommon County Council

                  Mr Niall MCNELIS

                     Member of Galway City Council

                  Mr John PENDER

                     Member of Carlow County Council

                  Ms Mary SHIELDS

                     Member of Cork City Council

                  Mr Barney STEELE

                     Member of Longford County Council


title: Decyzja Rady z dnia 15 września 1986 r. w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczących rolnictwa i rybołówstwa

text:
Ważna informacja prawna

|

31986D0557

Dziennik Urzędowy L 328 , 22/11/1986 P. 0076 - 0076

		Decyzja Radyz dnia 15 września 1986 r.w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczących rolnictwa i rybołówstwa(86/557/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:należy przyjąć Porozumiena w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczące rolnictwa i rybołówstwa, w celu uwzględnienia przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty niniejszym przyjmuje się Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii dotyczące rolnictwa i rybołówstwa.Teksty Wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Porozumień, aby były wiążące dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 września 1986 r.W imieniu RadyG. HowePrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0392

Dziennik Urzędowy L 179 , 23/06/1998 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 23 marca 1998 r.dotycząca zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza i Porozumienia z dnia 28 lipca 1994 r. odnoszącego się do stosowania jego części XI(98/392/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43, 113 i 130s ust. 1, w połączeniu z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:Wspólnota Europejska jest sygnatariuszem Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (zwanej dalej "Konwencją") oraz Porozumienia odnoszącego się do stosowania jego części XI (zwanego dalej "Porozumieniem");Konwencja i Porozumienie weszły w życie, a większość Państw Członkowskich Wspólnoty jest ich stroną; w innych Państwach Członkowskich trwa proces ratyfikacji;warunki umożliwiające Wspólnocie złożenie instrumentu formalnego potwierdzenia przewidziane w załączniku IX art. 3 do Konwencji i określone w art. 4 ust. 4 Porozumienia zostały spełnione;Wspólnota stosuje tymczasowo Porozumienie i część XI Konwencji od dnia 16 listopada 1994 r. i jest obecnie tymczasowym członkiem Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego;Konwencja i Porozumienie powinny zostać zatwierdzone, aby Wspólnota stała się ich stroną w ramach swych kompetencji;Wspólnota, składając instrument formalnego potwierdzenia, musi złożyć również deklarację określającą sprawy objęte Konwencją i Porozumieniem, w odniesieniu do których kompetencje zostały jej przekazane przez Państwa Członkowskie oraz deklarację na mocy art. 310 Konwencji;Wspólnota na obecnym etapie odmawia wybrania szczególnej procedury rozwiązywania sporów na mocy art. 287 Konwencji; decyzja ta zostanie jednakże poddana analizie w określonym czasie;Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są zaangażowane w prace Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego i dlatego muszą uzgadniać stanowiska, które zajmować będą w tej organizacji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. W imieniu Wspólnoty zatwierdza się niniejszym Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz Porozumienie odnoszące się do stosowania jego części XI.2. Teksty Konwencji i Porozumienia znajdują się w załączniku I.3. Instrument formalnego potwierdzenia Wspólnoty, który znajduje się w załączniku II, jest przechowywany przez Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych. Obejmuje on deklarację na mocy art. 310 Konwencji i deklarację kompetencji.Artykuł 2Wspólnota i jej Państwa Członkowskie uzgadniają stanowiska, jakie będą zajmować w organach Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego, zgodnie z procedurą przewidzianą w załączniku III.Artykuł 3Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia instrumentu formalnego potwierdzenia, tak aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 23 marca 1998 r.W imieniu RadyM. MeacherPrzewodniczący[1] Dz.U. C 155 z 23.5.1997, str. 1.[2] Dz.U. C 325 z 27.10.1997, str. 14.--------------------------------------------------


title: 2011/660/: Decyzja Rady z dnia 3 października 2011 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów sześciu członków z Polski i sześciu zastępców członków z Polski

text:
               7.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 263/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 3 października 2011 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów sześciu członków z Polski i sześciu zastępców członków z Polski
   (2011/660/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Polski,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) oraz 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               W wyniku zakończenia kadencji Jacka CZERNIAKA, Konstantego DOMBROWICZA, Marcina JABŁOŃSKIEGO, Witolda KROCHMALA, Marka NAWARY i Bogusława ŚMIGIELSKIEGO w Komitecie Regionów zwolniło się sześć stanowisk członków. W wyniku zakończenia kadencji Jana DZIUBIŃSKIEGO, Władysława HUSEJKI, Tadeusza KOWALCZYKA, Andrzeja MATUSIEWICZA i Roberta SOSZYŃSKIEGO w Komitecie Regionów zwolniło się pięć stanowisk zastępców członków. Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Pawła ADAMOWICZA członkiem Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Paweł ADAMOWICZ, Prezydent Miasta Gdańska

                           —

                           Olgierd GEBLEWICZ, Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego

                           —

                           Krzysztof HETMAN, Marszałek Województwa Lubelskiego

                           —

                           Witold KROCHMAL, Radny Miasta i Gminy Wołów (zmiana mandatu)

                           —

                           Marek SOWA, Marszałek Województwa Małopolskiego

                           —

                           Witold STĘPIEŃ, Marszałek Województwa Łódzkiego

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Jacek CZERNIAK, Radny Województwa Lubelskiego

                           —

                           Marcin JABŁOŃSKI, Radny Województwa Lubuskiego

                           —

                           Bogdan DYJUK, Przewodniczący Sejmiku Województwa Podlaskiego

                           —

                           Arkadiusz GODLEWSKI, Przewodniczący Rady Miasta Katowice

                           —

                           Teresa KUBAS-HUL, Przewodnicząca Sejmiku Województwa Podkarpackiego

                           —

                           Hanna ZDANOWSKA, Prezydent Miasta Łodzi.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 3 października 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. FEDAK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/702 z dnia 18 kwietnia 2016 r. zmieniająca decyzję (UE) 2015/774 w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2016/8)

text:
                  11.5.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 121/24

            DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/702
      z dnia 18 kwietnia 2016 r.
      zmieniająca decyzję (UE) 2015/774 w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2016/8)
      RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
      uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności drugi akapit art. 12 ust. 1 w związku z pierwszym tiret art. 3 ust. 1, a także art. 18 ust. 1,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 (EBC/2015/10) (1) ustanowiła program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, który rozszerza istniejące programy zakupu aktywów o aktywa sektora publicznego. Łącznie z trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji, programem zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami oraz planowanym programem zakupu w sektorze przedsiębiorstw program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów. Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem EBC, jakim jest utrzymanie stabilności cen.

                  (2)

                  W ramach wykonywania zadania Rady Prezesów polegającego na utrzymywaniu stabilności cen należy zmodyfikować niektóre założenia programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, tak by zapewnić stałe dostosowanie ścieżki inflacji do poziomu minimalnie poniżej 2 % w średnim okresie. Zmiany te są zgodne z ciążącym na Radzie Prezesów zadaniem utrzymywania stabilności cen i w należyty sposób uwzględniają kwestie zarządzania ryzykiem.

                  (3)

                  W szczególności osiągnięcie celów programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych wymaga podwyższenia kwoty płynności dostarczanej na rynek za pośrednictwem łącznych miesięcznych zakupów w ramach programu zakupu aktywów do kwoty 80 miliardów EUR.

                  (4)

                  Ponadto podwyższone powinny także zostać limity dotyczące emitenta i udziału emisji dla rynkowych papierów wartościowych wyemitowanych przez kwalifikowane organizacje międzynarodowe i wielostronne banki rozwoju. Nowy próg został ustalony na poziomie gwarantującym proporcjonalność przewidywanych zakupów do celów programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, biorąc również pod uwagę, że ryzyko zakłócenia uporządkowanej restrukturyzacji długów jest niewielkie.

                  (5)

                  Poczynając od kwietnia 2016 r. należy wprowadzić modyfikacje proporcji pomiędzy zakupami kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych przez organizacje międzynarodowe i wielostronne banki rozwoju a zakupami innych kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, tak aby możliwe było osiągnięcie celów tego programu oraz zapewnienie jego niezakłóconej realizacji przez cały okres jego trwania i przy zwiększonych wielkościach zakupów.

                  (6)

                  Ponadto – w przypadkach, w których ani emitent, ani gwarant nie posiadają ratingu przyznanego przez zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej (instytucje ECAI) – na potrzeby wykonywanej przez instytucje ECAI oceny kredytowej rynkowych dłużnych papierów wartościowych należy brać pod uwagę przyznane przez instytucje ECAI ratingi dotyczące emisji. Niemniej jednak, aby spełniać kryteria kwalifikacji aktywów rynkowych na potrzeby operacji kredytowych Eurosystemu, rynkowe papiery wartościowe powinny posiadać wymagany rating emisji. Decyzja (UE) 2015/774 (EBC/2015/10) powinna uwzględniać fakt, że wspomniane kryteria kwalifikacji są obecnie zawarte w części czwartej wytycznych Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) (2).

                  (7)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2015/774 (EBC/2015/10),

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Zmiany
      W decyzji (UE) 2015/774 (EBC/2015/10) wprowadza się następujące zmiany:

                  1.

                  art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                  „2.   Aby kwalifikować się do zakupów w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, rynkowe dłużne papiery wartościowe muszą spełniać kryteria kwalifikacji aktywów rynkowych na potrzeby operacji kredytowych Eurosystemu zgodnie z częścią czwartą wytycznych Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) (*), z zastrzeżeniem następujących wymogów:

                              a)

                              emitent lub gwarant rynkowych dłużnych papierów wartościowych powinien mieć ocenę jakości kredytowej co najmniej na poziomie stopnia 3 jakości kredytowej w zharmonizowanej skali Eurosystemu, wyrażoną w postaci przynajmniej jednego publicznego ratingu kredytowego dostarczonego przez zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) zaakceptowaną zgodnie z ramowymi zasadami oceny kredytowej w Eurosystemie;

                              b)

                              jeżeli dla danego emitenta i gwaranta dostępna jest większa liczba ratingów instytucji ECAI, zastosowanie ma zasada najlepszej oceny, tj. wykorzystanie najlepszego dostępnego ratingu nadanego przez instytucję ECAI emitentowi lub gwarantowi. Jeżeli wymogi w zakresie jakości kredytowej spełnione są na podstawie ratingu gwaranta nadanego przez instytucję ECAI, gwarancja powinna spełniać cechy akceptowalnej gwarancji zawarte w art. 87 oraz art. 113–115 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60);

                              c)

                              w braku przyznanego przez instytucję ECAI ratingu emitenta i ratingu gwaranta rynkowe dłużne papiery wartościowe muszą posiadać co najmniej jeden rating emisji przyznany przez instytucję ECAI, co najmniej na poziomie stopnia 3 jakości kredytowej w zharmonizowanej skali Eurosystemu;

                              d)

                              jeżeli ocena kredytowa przyznana przez zaakceptowaną instytucję ECAI emitentowi, gwarantowi lub emisji nie jest co najmniej na poziomie stopnia 3 jakości kredytowej w zharmonizowanej skali Eurosystemu, rynkowe dłużne papiery wartościowe uznaje się za kwalifikowane, wyłącznie jeżeli zostały one wyemitowane lub są w pełni gwarantowane przez rząd centralny państwa członkowskiego strefy euro w ramach programu wsparcia finansowego i jeżeli zastosowanie do nich minimalnych wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej zostało zawieszone przez Radę Prezesów stosownie do art. 8 wytycznych EBC/2014/31 (**);

                              e)

                              w przypadku przeglądu istniejącego programu wsparcia finansowego kwalifikacja do zakupów w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych zostaje zawieszona i przywraca się ją wyłącznie w przypadku pozytywnego wyniku przeglądu.

                     (*)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie implementacji ram prawnych polityki pieniężnej Eurosystemu (EBC/2014/60) (Dz.U. L 91 z 2.4.2015, s. 3)."

                     (**)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/31 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń oraz zmieniające wytyczne EBC/2007/9 (Dz.U. L 240 z 13.8.2014, s. 28).”;"

                  2.

                  art. 5 otrzymuje brzmienie:
                  „Artykuł 5
                  Limity zakupu
                  1.   Z zastrzeżeniem art. 3 do rynkowych instrumentów dłużnych spełniających kryteria, o których mowa w art. 3, w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych stosuje się limit udziału emisji oparty na międzynarodowym numerze identyfikacyjnym papierów wartościowych (ISIN), po konsolidacji zasobów we wszystkich portfoliach banków centralnych Eurosystemu. Stosuje się następujący limit udziału emisji:

                              a)

                              50 % dla danego numeru ISIN w odniesieniu do kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych przez kwalifikowane organizacje międzynarodowe i wielostronne banki rozwoju;

                              b)

                              33 % dla danego numeru ISIN w odniesieniu do pozostałych kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych, przy czym w drodze wyjątku limit dotyczący kwalifikowanych rynkowych dłużnych papierów wartościowych zawierających klauzulę wspólnego działania (CAC) różniącą się od wzorca CAC dla strefy euro wypracowanego przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy i wdrożonego przez państwa członkowskie zgodnie z art. 12 ust. 3 Porozumienia ustanawiającego Europejski Mechanizm Stabilności (EMS), wynosi 25 % dla numeru ISIN; limit ten podwyższa się do 33 % z zastrzeżeniem obowiązku sprawdzenia w każdym przypadku, czy posiadanie 33 % dla numeru ISIN takich papierów wartościowych nie prowadzi do osiągnięcia przez banki centralne Eurosystemu blokujących udziałów mniejszościowych w ramach uporządkowanej restrukturyzacji zadłużenia.

                        2.   Wszystkie rynkowe dłużne papiery wartościowe kwalifikowane do zakupów w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, które mają minimalny okres pozostały do zapadalności określony w art. 3, podlegają zagregowanemu limitowi po konsolidacji zasobów we wszystkich portfoliach banków centralnych Eurosystemu, wynoszącemu:

                              a)

                              50 % pozostałych do wykupu papierów wartościowych emitenta będącego kwalifikowaną organizacją międzynarodową lub wielostronnym bankiem rozwoju; lub

                              b)

                              33 % pozostałych do wykupu papierów wartościowych emitenta innego niż kwalifikowana organizacja międzynarodowa lub wielostronny bank rozwoju.

                        3.   W przypadku dłużnych papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. d), zastosowanie znajdują inne limity dotyczące emitenta i udziału emisji. Limity te zostaną ustanowione przez Radę Prezesów przy należytym uwzględnieniu kwestii związanych z funkcjonowaniem rynku oraz zarządzaniem ryzykiem.”;

                  3.

                  art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                  „1.   10 % wartości bilansowej zakupionych rynkowych instrumentów dłużnych kwalifikowanych w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych powinny stanowić papiery wartościowe wyemitowane przez kwalifikowane organizacje międzynarodowe oraz wielonarodowe banki inwestycyjne, a 90 % tej wartości bilansowej powinny stanowić papiery wartościowe wyemitowane przez kwalifikowane rządy centralne, samorządy regionalne i władze lokalne oraz uznane agencje lub, tam gdzie ma to zastosowanie na podstawie art. 3 ust. 4 niniejszej decyzji, papiery wartościowe wyemitowane przez kwalifikowane publiczne przedsiębiorstwa niefinansowe. Taki skład portfela podlega weryfikacji przez Radę Prezesów. Zakupy papierów wartościowych wyemitowanych przez kwalifikowane organizacje międzynarodowe, wielostronne banki rozwoju oraz samorządy regionalne i władze lokalne dokonywane są wyłącznie przez KBC.”;

                  4.

                  art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                  „2.   Udział KBC w wartości bilansowej zakupów rynkowych dłużnych papierów wartościowych kwalifikowanych w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych wynosi 90 %, a pozostałe 10 % zostaje zakupione przez EBC. Podział zakupów pomiędzy jurysdykcje oparty jest na kluczu subskrypcji kapitału EBC, o którym mowa w art. 29 Statutu ESBC.”.

            Artykuł 2
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 19 kwietnia 2016 r. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 19 kwietnia 2016 r.

         Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 18 kwietnia 2016 r.

            Mario DRAGHI

               Prezes EBC

         (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/10) (Dz.U. L 121 z 14.5.2015, s. 20).

         (2)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie implementacji ram prawnych polityki pieniężnej Eurosystemu (EBC/2014/60) (Dz.U. L 91 z 2.4.2015, s. 3).


title: Decyzja Rady z dnia 28 listopada 1997 r. w sprawie wykonania wspólnego stanowiska 95/544/WPZiB w sprawie Nigerii

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0820

Dziennik Urzędowy L 338 , 09/12/1997 P. 0007 - 0007

		Decyzja Radyz dnia 28 listopada 1997 r.w sprawie wykonania wspólnego stanowiska 95/544/WPZiB w sprawie Nigerii(97/820/WPZiB)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,a także mając na uwadze, co następuje:dnia 4 grudnia 1995 r. Rada określiła na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej wspólne stanowisko 95/544/WPZiB w sprawie Nigerii [1];wspólne stanowisko 95/544/WPZiB przedłużono do dnia 1 listopada 1998 r. decyzją Rady 97/821/WPZiB [2];pewne wytyczne powinny być zapewnione dla wykonania powyższego wspólnego stanowiska,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Państwa Członkowskie Unii mogą udzielić wiz obywatelom Nigerii biorącym udział w międzynarodowej konferencji na ich terytorium, a w szczególności w spotkaniach w ramach czwartej Konwencji AKP-UE, podpisanej w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r.2. Państwa Członkowskie życzące sobie honorowania swoich międzynarodowych przedsięwzięć mogą dopuścić wyjątki od ust. 1 wspólnego stanowiska 95/544/WPZiB:- stosownie do postanowień umowy o siedzibie głównej,- w celu kontynuowania przedsięwzięć będących w toku przed przyjęciem wspólnego stanowiska w 1995 r., w szczególności imprez sportowych organizowanych przez międzynarodowe federacje sportowe, a mianowicie Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w 1998 r. i meczów już zorganizowanych w ramach jego przygotowań, a także Mistrzostwa Świata w Koszykówce w 1998 r.Państwa Członkowskie informują federacje sportowe o przepisach niniejszej decyzji.3. Możliwe jest dopuszczenie wyjątków od ust. 1 wspólnego stanowiska 95/544/WPZiB z nagłych powodów humanitarnych.Artykuł 2Wiz udziela się tylko w trybie indywidualnym, po wcześniejszym notyfikowaniu wszystkim Państwom Członkowskim.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 28 listopada 1997 r.W imieniu RadyG. WohlfartPrzewodniczący[1] Dz.U. L 309 z 21.12.1995, str. 1.[2] Dz.U. L 338 z 9.12.1997, str. 8.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 27 czerwca 1994 r. dotycząca zawarcia Umowy odnoszącej się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0457

Dziennik Urzędowy L 188 , 22/07/1994 P. 0017 - 0017 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 32 P. 0101  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 32 P. 0101

		Decyzja Radyz dnia 27 czerwca 1994 r.dotycząca zawarcia Umowy odnoszącej się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią(94/457/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130 m, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:Wspólnota Europejska i Australia prowadzą specjalne programy badawcze w obszarach wspólnego zainteresowania;na podstawie wcześniejszych doświadczeń w ramach Porozumienia w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Rządem Australii a Komisją Wspólnot Europejskich, podpisanego dnia 12 października 1986 r., obie strony wyraziły chęć ustanowienia bardziej formalnych ram dla współpracy naukowej i technologicznej;na mocy decyzji z dnia 21 maja 1992 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania Umowy dotyczącej współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią;Wspólnota Europejska i Australia oczekują wzajemnych korzyści ze współpracy;bez uszczerbku dla odpowiednich postanowień Traktatu Umowa i wszelkie działania podjęte na mocy tej Umowy w żaden sposób nie wpłyną na kompetencje Państw Członkowskich dotyczące podejmowania działań dwustronnych z Australią w dziedzinie nauki, technologii, badań i rozwoju oraz zawierania, gdzie to stosowne, umów w tym celu;Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty w Canberze dnia 23 lutego 1994 r.;Umowa odnosząca się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę odnoszącą się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią.Tekst Umowy załącza się do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianych w art. 11 Umowy.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 czerwca 1994 r.W imieniu RadyC. SimitisPrzewodniczący[1] Dz.U. C 181 z 3.7.1993, str. 9.[2] Dz.U. C 315 z 22.11.1993.[3] Dz.U. C 304 z 10.11.1993, str. 3.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2013/354/WPZiB z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)

text:
               4.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/12

         DECYZJA RADY 2013/354/WPZiB
   z dnia 3 lipca 2013 r.
   w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 14 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/797/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (1) (EUPOL COPPS) na okres trzech lat. Faza operacyjna EUPOL COPPS rozpoczęła się w dniu 1 stycznia 2006 r.

               (2)

               W dniu 17 grudnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/784/WPZiB (2) w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS), na mocy której misję EUPOL COPPS kontynuowano od dnia 1 stycznia 2011 r. Decyzja 2010/784/WPZiB wygasa w dniu 30 czerwca 2013 r.

               (3)

               W dniu 7 czerwca 2013 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) zalecił przedłużenie misji na dodatkowy okres 12 miesięcy – do dnia 30 czerwca 2014 r.

               (4)

               Do celów tej misji należy postawić w stan gotowości komórkę monitorującą.

               (5)

               EUPOL COPPS będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   1.   Misja Policyjna Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich, zwana dalej EUPOL COPPS, ustanowiona wspólnym działaniem 2005/797/WPZiB jest kontynuowana od dnia 1 lipca 2013 r.
   2.   EUPOL COPPS działa zgodnie z mandatem misji określonym w art. 2.
   Artykuł 2
   Mandat misji
   Celem EUPOL COPPS jest przyczynianie się do stworzenia trwałych i skutecznych rozwiązań dotyczących sił policyjnych podlegających zwierzchnictwu palestyńskiemu, zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi, spójnie z programami Unii dotyczącymi rozwoju instytucjonalnego, jak również zgodnie z innymi działaniami podejmowanymi na szczeblu międzynarodowym w szerszym kontekście sektora bezpieczeństwa, także zgodnie z reformą wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.
   W tym celu EUPOL COPPS:

               a)

               wspomaga palestyńską policję cywilną (PPC) we wdrażaniu programu rozwoju policji, doradzając jej i udzielając istotnego wsparcia, w szczególności wyższych urzędników na szczeblu okręgowym, centralnym i ministerialnym;

               b)

               koordynuje pomoc Unii i państw członkowskich oraz – na wniosek – pomoc międzynarodową dla PPC, a także ułatwia udzielanie takiej pomocy;

               c)

               doradza w kwestiach dotyczących policji związanych z wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych;

               d)

               w skład EUPOL COPPS powinna wejść komórka ds. projektów, której zadaniem byłoby przygotowywanie i realizacja projektów. Misja w stosownych przypadkach koordynuje i usprawnia realizację projektów wdrażanych przez państwa członkowskie i państwa trzecie w ramach ich obowiązków oraz doradza na ich temat, w obszarach związanych z misją i w ramach wspierania jej celów.

         W związku z wyżej wymienionymi zadaniami misja EUPOL COPPS ma możliwość składania zamówień na usługi i dostawy, zawierania umów i ustaleń administracyjnych, zatrudniania personelu, posiadania rachunków bankowych, nabywania i zbywania składników majątku oraz pozbywania się pasywów, a także bycia stroną w postępowaniach prawnych.
   Artykuł 3
   Proces przeglądu
   Liczebność personelu oraz zakres działania EUPOL COPPS będą mogły zostać zmienione w ramach procesu przeglądu, który przeprowadzany jest co sześć miesięcy zgodnie z kryteriami oceny przewidzianymi w koncepcji operacji (CONOPS) i planie operacji (OPLAN) z uwzględnieniem rozwoju sytuacji na miejscu.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia i organizacja
   1.   EUPOL COPPS jako operacja zarządzania kryzysowego ma jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   Organizacja EUPOL COPPS jest zgodna z dokumentami dotyczącymi jej planowania.
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Cywilnym dowódcą operacji EUPOL COPPS jest dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC).
   2.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym KPiB oraz ogólnym zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUPOL COPPS na szczeblu strategicznym.
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia w zakresie przeprowadzania operacji właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady, a także decyzji KPiB, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji na poziomie strategicznym oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   5.   Cały oddelegowany personel pozostaje w pełnym zakresie pod dowództwem organów krajowych danego państwa wysyłającego zgodnie z przepisami krajowymi lub danej instytucji Unii lub Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Organy te przekazują cywilnemu dowódcy operacji kontrolę operacyjną (OPCON) nad swoim personelem oraz swoimi zespołami i jednostkami.
   6.   Cywilny dowódca operacji ponosi całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie właściwego wywiązania się ze spoczywającego na Unii obowiązku dochowania należytej staranności.
   7.   Cywilny dowódca operacji i Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego konsultują się z sobą stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za przedmiotową misję oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę na poziomie teatru działań, a odpowiada bezpośrednio przed cywilnym dowódcą operacji.
   2.   Szef misji jest jej przedstawicielem. Szef misji może delegować zadania z zakresu zarządzania sprawami kadrowymi i finansowymi na członków personelu misji, zachowując ogólną kontrolę nad tymi zadaniami.
   3.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw wnoszących wkład, zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez cywilnego dowódcę operacji, a także odpowiada za administrację i logistykę, w tym za majątek, zasoby oraz informacje udostępnione misji.
   4.   Szef misji wydaje całemu personelowi misji instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu misji EUPOL COPPS w teatrze działań i odpowiada za koordynację bieżącego zarządzania misją zgodnie z instrukcjami cywilnego dowódcy operacji wydanymi na poziomie strategicznym.
   5.   Szef misji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem. W odniesieniu do personelu oddelegowanego uprawnienia dyscyplinarne sprawowane są przez organy krajowe, daną instytucję Unii lub ESDZ.
   6.   Szef misji reprezentuje EUPOL COPPS na miejscu prowadzenia operacji i dba o to, by działania misji były odpowiednio eksponowane.
   7.   W stosownych przypadkach szef misji koordynuje działania z innymi podmiotami unijnymi w terenie. Nie naruszając struktury dowodzenia, szef misji otrzymuje wskazówki polityczne dotyczące sytuacji na miejscu od SPUE ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego, w konsultacji z właściwymi szefami delegatur Unii.
   Artykuł 7
   Personel EUPOL COPPS
   1.   Liczebność i kompetencje personelu EUPOL COPPS odpowiadają zakresowi zadań misji określonemu w art. 2 i strukturze określonej w art. 4.
   2.   W skład EUPOL COPPS wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje Unii lub ESDZ. Każde państwo członkowskie, instytucja Unii lub ESDZ ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, podróży na teren misji i z powrotem, a także dodatków innych niż mające zastosowanie diety dzienne oraz dodatków za trudne warunki pracy i za ponoszone ryzyko.
   3.   EUPOL COPPS może także zatrudniać na podstawie umów personel międzynarodowy lub miejscowy, jeżeli wymagane funkcje nie mogą być zapewnione przez personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje Unii lub ESDZ.
   4.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu są określane w umowach zawieranych między EUPOL COPPS a danymi członkami personelu.
   5.   Także państwa trzecie mogą w stosownych przypadkach oddelegować personel do misji. Każde wysyłające państwo trzecie ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, dodatków, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka oraz koszty podróży na teren misji i z powrotem.
   Artykuł 8
   Status personelu EUPOL COPPS
   1.   W razie konieczności status personelu EUPOL COPPS, w tym w stosownych przypadkach przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do przeprowadzenia EUPOL COPPS i jej sprawnego przebiegu, stanowi przedmiot umowy zawartej na podstawie art. 37 TUE i zgodnie z procedurą określoną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   2.   Państwo członkowskie, instytucja Unii lub ESDZ, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za uregulowanie wszelkich związanych z oddelegowaniem roszczeń wysuniętych przez tego członka personelu lub roszczeń odnoszących się do niego. Dane państwo członkowskie, instytucja Unii lub ESDZ odpowiadają za ewentualne wniesienie powództwa przeciw oddelegowanej osobie.
   Artykuł 9
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady i WP, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji. Rada niniejszym upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, oraz do zmiany CONOPS i OPLAN. Obejmuje ono również uprawnienie do podejmowania dalszych decyzji w sprawie mianowania szefa misji. Uprawnienia do podejmowania decyzji dotyczących celów i zakończenia misji nadal należą do Rady.
   2.   KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania.
   3.   KPiB otrzymuje w regularnych odstępach czasu, stosownie do potrzeb, sprawozdania od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji na tematy objęte zakresem ich obowiązków.
   Artykuł 10
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii oraz jej jednolitych ram instytucjonalnych państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu do EUPOL COPPS, z zastrzeżeniem, że ponoszą one – w stosownych przypadkach – koszty oddelegowanego przez siebie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, dodatków, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży na teren misji i z powrotem, a także wnoszą wkład na pokrycie bieżących wydatków EUPOL COPPS.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład do EUPOL COPPS mają te same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją, jak państwa członkowskie.
   3.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów oraz do utworzenia komitetu uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z art. 37 TUE i, w razie potrzeby, dodatkowych uzgodnień technicznych. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie zawarły umowę określającą zasady ramowe udziału tego państwa trzeciego w prowadzonych przez Unię operacjach zarządzania kryzysowego, postanowienia umowy mają zastosowanie w kontekście EUPOL COPPS.
   Artykuł 11
   Bezpieczeństwo
   1.   Zgodnie z art. 5 cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa i zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie przez EUPOL COPPS.
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo EUPOL COPPS oraz za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do EUPOL COPPS zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V TUE i uzupełniających go dokumentów.
   3.   Szef misji jest wspierany przez wyższego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (SMSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłym stosunku służbowym z ESDZ.
   4.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUPOL COPPS uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Personel przechodzi również regularne szkolenia uaktualniające w teatrze działań organizowane przez SMSO.
   5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).
   Artykuł 12
   Ustalenia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia na pokrycie wydatków związanych z EUPOL COPPS w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. wynosi 9 570 000 EUR.
   2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zezwala się na udział w przetargach obywateli uczestniczących państw trzecich i państw sąsiedzkich. Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji, szef misji może dokonywać z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi uzgodnień technicznych dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUPOL COPPS.
   4.   EUPOL COPPS odpowiada za wykonanie budżetu misji. W tym celu szef misji EUPOL COPPS podpisuje umowę z Komisją.
   5.   EUPOL COPPS odpowiada za wszelkie roszczenia i zobowiązania powstające w wyniku realizacji mandatu od dnia 1 lipca 2013 r. z wyjątkiem roszczeń związanych z poważnymi uchybieniami ze strony szefa misji, za które on ponosi odpowiedzialność.
   6.   Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne EUPOL COPPS, w tym wymóg kompatybilności sprzętu i interoperacyjności zespołów misji.
   7.   Do pokrycia kwalifikują się wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 13
   Udostępnianie informacji
   1.   Wysoki przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w odpowiednich przypadkach i stosownie do potrzeb misji, informacji i dokumentów niejawnych UE wytworzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE.
   2.   W przypadku konkretnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest także upoważniony do udostępniania organom miejscowym, zgodnie z decyzją 2011/292/WE, niejawnych informacji i dokumentów UE opatrzonych klauzulą niejawności do poziomu „RESTREINT UE” wytworzonych do celów misji. Do tego celu zostaną zawarte ustalenia między WP a właściwymi organami miejscowymi.
   3.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących EUPOL COPPS i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
   4.   WP może delegować uprawnienia, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, a także zdolność do dokonania uzgodnień, o których mowa w ust. 2, na swoich podwładnych, na cywilnego dowódcę operacji lub na szefa misji.
   Artykuł 14
   Monitorowanie
   Komórka monitorująca zostanie postawiona w stan gotowości do celów EUPOL COPPS.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.
   Niniejsza decyzja traci moc z dniem 30 czerwca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 300 z 17.11.2005, s. 65.

      (2)  Dz.U. L 335 z 18.12.2010, s. 60.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (4)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: 2005/554/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie dostosowania diet wypłacanych członkom i zastępcom członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

text:
               20.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/35

      DECYZJA RADY

   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawie dostosowania diet wypłacanych członkom i zastępcom członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
   (2005/554/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 258 akapit czwarty,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 166 akapit czwarty,
   uwzględniając wniosek Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 4 kwietnia 2005 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Kwoty diet dziennych wypłacanych członkom i zastępcom członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, określone w decyzji Rady 81/121/EWG (1), powinny zostać dostosowane,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 2 decyzji 81/121/EWG otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 2
      1.   Dzienna dieta za dzień w podróży wynosi:

                  —

                  130 EUR dla członków i zastępców członków.

            2.   Dzienna dieta za dzień posiedzenia wynosi:

                  —

                  208 EUR dla członków i zastępców członków.

            3.   W przypadku przedstawienia przez osobę uprawnioną wystarczającego dowodu poniesienia kosztów noclegu w miejscu pracy, otrzymuje ona dodatkową dietę dzienną w wysokości 30 EUR.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2005 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lipca 2005 r.

            W imieniu Rady

         G. BROWN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 67 z 12.3.1981, str. 29. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2002/985/WE, Euratom (Dz.U. L 343 z 18.12.2002, str. 31).