title: Decyzja Rady (UE) 2017/783 z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG (trzeci pakiet energetyczny)

text:
               6.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 118/6

         DECYZJA RADY (UE) 2017/783
   z dnia 25 kwietnia 2017 r.
   w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG
   (trzeci pakiet energetyczny)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1, art. 62 i 114 w związku z jego art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG.

               (3)

               W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 (3).

               (4)

               W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 (4).

               (5)

               W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 (5).

               (6)

               W Porozumienia EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2013 (6).

               (7)

               W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE (7).

               (8)

               W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE (8).

               (9)

               W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/685/UE (9).

               (10)

               W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2012/490/UE (10).

               (11)

               Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 uchyla rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (11), które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (12)

               Rozporządzenie (WE) nr 715/2009 uchyla rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (12), które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (13)

               Dyrektywa 2009/72/WE uchyla dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (13), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (14)

               Dyrektywa 2009/73/WE uchyla dyrektywę 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (14), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (15)

               Decyzja Komisji 2011/280/UE (15) uchyla decyzję Komisji 2003/796/WE (16), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

               (16)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG.

               (17)

               Stanowisko Unii na forum Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na załączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika IV (Energia) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         I. BORG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003, (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 15).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 36).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2013 z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie dostarczania i publikowania danych na rynkach energii elektrycznej, zmieniające załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 (Dz.U. L 163 z 15.6.2013, s. 1).

      (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 55).

      (8)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 94).

      (9)  Decyzja Komisji 2010/685/UE z dnia 10 listopada 2010 r. zmieniająca rozdział 3 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (Dz.U. L 293 z 11.11.2010, s. 67).

      (10)  Decyzja Komisji 2012/490/UE z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie zmiany załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (Dz.U. L 231 z 28.8.2012, s. 16).

      (11)  Rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 1).

      (12)  Rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 1).

      (13)  Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 37).

      (14)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 57).

      (15)  Decyzja Komisji 2011/280/UE z dnia 16 maja 2011 r. uchylająca decyzję 2003/796/WE w sprawie ustanowienia Europejskiego Organu Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu (Dz.U. L 129 z 17.5.2011, s. 14).

      (16)  Decyzja Komisji 2003/796/WE z dnia 11 listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Organu Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu (Dz.U. L 296 z 14.11.2003, s. 34).

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR
      z dnia …
      zmieniająca załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (1).

                  (2)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (2).

                  (3)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (3) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 229 z 1.9.2009, s. 29 i Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 87.

                  (4)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2013 z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie dostarczania i publikowania danych na rynkach energii elektrycznej, zmieniające załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 (4).

                  (5)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 2003/54/WE (5).

                  (6)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającą dyrektywę 2003/55/WE (6).

                  (7)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2010/685/UE z dnia 10 listopada 2010 r. zmieniającą rozdział 3 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (7).

                  (8)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję Komisji 2012/490/UE z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie zmiany załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (8).

                  (9)

                  Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 uchyla rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1228/2003 (9), które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                  (10)

                  Rozporządzenie (WE) nr 715/2009 uchyla rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1775/2005 (10), które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                  (11)

                  Dyrektywa 2009/72/WE uchyla dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54/WE (11), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                  (12)

                  Dyrektywa 2009/73/WE uchyla dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55/WE (12), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                  (13)

                  Decyzja Komisji 2011/280/UE (13) uchyla decyzję Komisji 2003/796/WE (14), która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                  (14)

                  Operatorów systemów przesyłowych państw EFTA nie powinno uważać się za operatorów z państw trzecich do celów ENTSO energii elektrycznej oraz ENTSO gazu.

                  (15)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IV do Porozumienia EOG,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W załączniku IV do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  pkt 20 (rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:
                  „32009 R 0714: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 15), zmienione:

                              —

                                 32013 R 0543: rozporządzeniem Komisji (UE) nr 543/2013 z dnia 14 czerwca 2013 r. (Dz.U. L 163 z 15.6.2013, s. 1).

                        Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                              a)

                              w art. 3 ust. 3 oraz art. 15 ust. 6 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              b)

                              przepisy dotyczące wiążących decyzji Agencji, o których mowa w art. 17 ust. 5, zastępuje się następującymi przepisami w przypadkach dotyczących państw EFTA:

                                          »(i)

                                          W przypadkach dotyczących co najmniej jednego państwa EFTA Urząd Nadzoru EFTA przyjmuje decyzje skierowane do krajowych organów regulacyjnych odnośnych państw EFTA.

                                          (ii)

                                          Agencja ma prawo do pełnego udziału w pracach Urzędu Nadzoru EFTA oraz jego organów przygotowawczych, jeśli Urząd Nadzoru EFTA wykonuje – w odniesieniu do państw EFTA – funkcje Agencji przewidziane w niniejszym Porozumieniu, nie ma jednak prawa głosu.

                                          (iii)

                                          Urząd Nadzoru EFTA ma prawo do pełnego udziału w pracach Agencji oraz jej organów przygotowawczych, nie ma jednak prawa głosu.

                                          (iv)

                                          Przyjmując decyzje, opinie oraz zalecenia, Agencja oraz Urząd Nadzoru EFTA ściśle ze sobą współpracują.
                                          Decyzje Urzędu Nadzoru EFTA podejmowane są, bez zbędnej zwłoki, na podstawie projektów przygotowanych przez Agencję z własnej inicjatywy lub na wniosek Urzędu Nadzoru EFTA.
                                          Przygotowując projekt na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Agencja informuje o tym Urząd Nadzoru EFTA. Urząd określa termin, w jakim krajowe organy regulacyjne państw EFTA mogą przedstawić swoje opinie na dany temat, w pełni uwzględniając pilny charakter sprawy, jej złożoność i potencjalne skutki.
                                          Krajowe organy regulacyjne państw EFTA mogą zwrócić się do Urzędu Nadzoru EFTA, by ponownie rozważył swoją decyzję. Urząd Nadzoru EFTA przekazuje taki wniosek do Agencji. W takim przypadku Agencja rozważa przygotowanie nowego projektu na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA oraz bez zbędnej zwłoki udziela odpowiedzi.
                                          W przypadku gdy Agencja zmieni, zawiesi lub wycofa jakąkolwiek decyzję równoległą do decyzji przyjętej przez Urząd Nadzoru EFTA, Agencja bez zbędnej zwłoki przygotowuje na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA projekt do tych samych celów.

                                          (v)

                                          W przypadku braku porozumienia między Agencją a Urzędem Nadzoru EFTA w zakresie wykonywania przepisów rozporządzenia Dyrektor Agencji i Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA, uwzględniając pilny charakter sprawy, bez zbędnej zwłoki zwołują posiedzenie w celu osiągnięcia konsensusu. Jeżeli konsensus nie zostanie osiągnięty, Dyrektor Agencji lub Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA mogą zwrócić się do Umawiających się Stron o przekazanie sprawy Wspólnemu Komitetowi EOG, który rozpatrzy ją zgodnie z art. 111 niniejszego Porozumienia, który stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 2 decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 z dnia 8 lutego 1994 r. przyjmującej regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu EOG (15) w nagłych przypadkach Umawiająca się Strona może zażądać natychmiastowego zwołania posiedzeń. Niezależnie od zapisów tego ustępu Umawiająca się Strona może w każdej chwili z własnej inicjatywy przekazać sprawę Wspólnemu Komitetowi EOG zgodnie z art. 5 lub 111 niniejszego Porozumienia.

                                          (vi)

                                          Państwa EFTA lub osoby fizyczne lub prawne mogą wnosić do Trybunału EFTA skargi przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA zgodnie z art. 36 i 37 porozumienia o nadzorze i Trybunale.«;

                              c)

                              w art. 20 dodaje się, co następuje:
                              »W odniesieniu do państw EFTA wniosek w imieniu Komisji dotyczący informacji, o których mowa w art. 20 ust. 2 oraz art. 20 ust. 5, wystosowuje Urząd Nadzoru EFTA do danego przedsiębiorstwa.«;

                              d)

                              w art. 22 ust. 2 dodaje się, co następuje:
                              »W odniesieniu do przedsiębiorstw w państwach EFTA zadania, o których mowa w art. 22 ust. 2, wykonuje Urząd Nadzoru EFTA.«;

                              e)

                              w art. 23 dodaje się, co następuje:
                              »Przedstawiciele państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu, o którym mowa w art. 23, nie przysługuje im jednak prawo głosu.«”;

                  2)

                  pkt 22 (dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:
                  „32009 L 0072: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 55).
                  Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                              a)

                              odniesienia do postanowień Traktatu są traktowane jako odniesienia do odpowiednich postanowień Porozumienia;

                              b)

                              dyrektywa nie ma zastosowania do linii energetycznych i powiązanych instalacji z punktu przyłączenia na lądzie do instalacji służących do wydobywania ropy naftowej;

                              c)

                              art. 7 ust. 2 lit. j) nie ma zastosowania do państw EFTA;

                              d)

                              art. 9 ust. 1 stosuje się do państw EFTA po upływie roku od wejścia w życie niniejszej decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr [niniejszej decyzji] z dnia [data] r.;

                              e)

                              w art. 10 ust. 7 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              f)

                              art. 11 ust. 3 lit. b), art. 11 ust. 5 lit. b) oraz art. 11 ust. 7 nie mają zastosowania do państw EFTA;

                              g)

                              w art. 37 ust. 1 lit. d) słowo »Agencji« zastępuje się słowami »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              h)

                              art. 37 ust. 1 lit. s) nie ma zastosowania do państw EFTA;

                              i)

                              w art. 40 ust. 1 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              j)

                              art. 44 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                              »Art. 9 nie ma zastosowania do Cypru, Luksemburga, Malty, Liechtensteinu oraz Islandii. Ponadto art. 26, 32 i 33 nie mają zastosowania do Malty.
                              Jeśli Islandia jest w stanie wykazać, że po wejściu w życie niniejszej decyzji istnieją istotne problemy w działaniu jej systemów, może zwrócić się z wnioskiem o odstępstwo od art. 26, 32 i 33, które może jej przyznać Urząd Nadzoru EFTA. Urząd Nadzoru EFTA poinformuje państwa EFTA oraz Komisję o takich wnioskach przed podjęciem decyzji, z zachowaniem poufności. Niniejsza decyzja jest publikowana w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.«;

                              k)

                              przedstawiciele państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu utworzonego na mocy art. 46, nie przysługuje im jednak prawo głosu.”;

                  3)

                  pkt 23 (dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:
                  „32009 L 0073: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 94).
                  Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                              a)

                              odniesienia do postanowień Traktatu są traktowane jako odniesienia do odpowiednich postanowień Porozumienia;

                              b)

                              dyrektywy tej nie stosuje się do Islandii;

                              c)

                              w art. 2 ust. 11 dodaje się, co następuje:
                              »‘Instalacja LNG’ nie obejmuje instalacji skraplania gazu ziemnego, jeśli proces ten stanowi część projektu wydobycia ropy naftowej lub gazu ziemnego na morzu, takich jak instalacja Melkøya.«;

                              d)

                              w art. 2 ust. 12 dodaje się, co następuje:
                              »‘Operator systemu LNG’ nie obejmuje operatorów instalacji skraplania gazu ziemnego, jeśli proces ten stanowi część projektu wydobycia ropy naftowej lub gazu ziemnego na morzu, takich jak instalacja Melkøya.«;

                              e)

                              art. 6 nie ma zastosowania do państw EFTA;

                              f)

                              w art. 10 ust. 7 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              g)

                              art. 11 ust. 3 lit. b), art. 11 ust. 5 lit. b) oraz art. 11 ust. 7 nie mają zastosowania do państw EFTA;

                              h)

                              przepisy dotyczące wiążących decyzji Agencji, o których mowa w art. 36 ust. 4 akapit trzeci, zastępuje się następującymi przepisami w przypadkach dotyczących państw EFTA:

                                          »(i)

                                          W przypadkach dotyczących co najmniej jednego państwa EFTA Urząd Nadzoru EFTA przyjmuje decyzje skierowane do krajowych organów regulacyjnych odnośnych państw EFTA.

                                          (ii)

                                          Agencja ma prawo do pełnego udziału w pracach Urzędu Nadzoru EFTA oraz jego organów przygotowawczych, jeśli Urząd Nadzoru EFTA wykonuje – w odniesieniu do państw EFTA – funkcje Agencji przewidziane w niniejszym Porozumieniu, nie ma jednak prawa głosu.

                                          (iii)

                                          Urząd Nadzoru EFTA ma prawo do pełnego udziału w pracach Agencji oraz jej organów przygotowawczych, nie ma jednak prawa głosu.

                                          (iv)

                                          Przyjmując decyzje, opinie oraz zalecenia, Agencja oraz Urząd Nadzoru EFTA ściśle ze sobą współpracują.
                                          Decyzje Urzędu Nadzoru EFTA podejmowane są, bez zbędnej zwłoki, na podstawie projektów przygotowanych przez Agencję z własnej inicjatywy lub na wniosek Urzędu Nadzoru EFTA.
                                          Przygotowując projekt na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA zgodnie z niniejszą dyrektywą, Agencja informuje o tym Urząd Nadzoru EFTA. Urząd określa termin, w jakim krajowe organy regulacyjne państw EFTA mogą przedstawić swoje opinie na dany temat, w pełni uwzględniając pilny charakter sprawy, jej złożoność i potencjalne skutki.
                                          Krajowe organy regulacyjne państw EFTA mogą zwrócić się do Urzędu Nadzoru EFTA, by ponownie rozważył swoją decyzję. Urząd Nadzoru EFTA przekazuje taki wniosek do Agencji. W takim przypadku Agencja rozważa przygotowanie nowego projektu na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA oraz bez zbędnej zwłoki udziela odpowiedzi.
                                          W przypadku gdy Agencja zmieni, zawiesi lub wycofa jakąkolwiek decyzję równoległą do decyzji przyjętej przez Urząd Nadzoru EFTA, Agencja bez zbędnej zwłoki przygotowuje na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA projekt do tych samych celów.

                                          (v)

                                          W przypadku braku porozumienia między Agencją a Urzędem Nadzoru EFTA w zakresie wykonywania przepisów rozporządzenia Dyrektor Agencji i Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA, uwzględniając pilny charakter sprawy, bez zbędnej zwłoki zwołują posiedzenie w celu osiągnięcia konsensusu. Jeżeli konsensus nie zostanie osiągnięty, Dyrektor Agencji lub Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA mogą zwrócić się do Umawiających się Stron o przekazanie sprawy Wspólnemu Komitetowi EOG, który rozpatrzy ją zgodnie z art. 111 niniejszego Porozumienia, który stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 2 decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 z dnia 8 lutego 1994 r. przyjmującej regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu EOG (16) w nagłych przypadkach Umawiająca się Strona może zażądać natychmiastowego zwołania posiedzeń. Niezależnie od zapisów tego ustępu Umawiająca się Strona może w każdej chwili z własnej inicjatywy przekazać sprawę Wspólnemu Komitetowi EOG zgodnie z art. 5 lub 111 niniejszego Porozumienia.

                                          (vi)

                                          Państwa EFTA lub osoby fizyczne lub prawne mogą wnosić do Trybunału EFTA skargi przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA zgodnie z art. 36 i 37 porozumienia o nadzorze i Trybunale.«;

                              i)

                              w art. 36 ust. 8 i ust. 9 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              j)

                              w art. 41 ust. 1 lit. d) słowo »Agencji« zastępuje się słowami »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              k)

                              w art. 44 ust. 1 oraz art. 49 ust. 4 i ust. 5 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              l)

                              w art. 49 ust. 5 dodaje się, co następuje:
                              »Następujące ograniczone geograficznie obszary w Norwegii są wyłączone z zakresu art. 24, 31 i 32 przez okres maksymalnie 20 lat od wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr [niniejszej decyzji] z dnia [data] r.

                                          (i)

                                          Jæren i Ryfylke,

                                          (ii)

                                          Hordaland.

                                    Norweski organ regulacyjny co pięć lat podejmuje decyzję co do konieczności stosowania odstępstwa, począwszy od wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr [niniejszej decyzji] z dnia [data] r., biorąc pod uwagę kryteria przewidziane w niniejszym artykule. Norweski Urząd Regulacji powiadamia Wspólny Komitet EOG oraz Urząd Nadzoru EFTA o swojej decyzji oraz ocenie, na której się ona opiera. W ciągu dwóch miesięcy od momentu otrzymania takiej decyzji Urząd Nadzoru EFTA może przyjąć decyzję zobowiązującą norweski organ regulacyjny do zmiany lub wycofania swojej decyzji. Okres ten może zostać przedłużony za obopólną zgodą Urzędu Nadzoru EFTA oraz norweskiego organu regulacyjnego. Norweski organ regulacyjny zastosuje się do decyzji Urzędu Nadzoru EFTA w ciągu jednego miesiąca i poinformuje o tym odpowiednio Wspólny Komitet EOG i Urząd Nadzoru EFTA.«;

                              m)

                              art. 49 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
                              »Art. 9 nie ma zastosowania do Cypru, Luksemburga, Malty lub Liechtensteinu.«;

                              n)

                              przedstawiciele państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu utworzonego na mocy art. 51, nie przysługuje im jednak prawo głosu.”;

                  4)

                  pkt 27 (rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymuje brzmienie:
                  „32009 R 0715: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 36) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 229 z 1.9.2009, s. 29 i Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 87, zmienione:

                              —

                                 32010 D 0685: decyzją Komisji 2010/685/UE z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz.U. L 293 z 11.11.2010, s. 67),

                              —

                                 32012 D 0490: decyzją Komisji 2012/490/UE z dnia 24 sierpnia 2012 r. (Dz.U. L 231 z 28.8.2012, s. 16).

                        Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                              a)

                              niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do Islandii;

                              b)

                              w art. 3 ust. 3 i art. 20 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«;

                              c)

                              przedstawiciele państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu, o którym mowa w art. 28, nie przysługuje im jednak prawo głosu;

                              d)

                              w art. 30 w stosunku do państw EFTA odniesienia do »Komisji« odczytuje się jako odniesienia do »Urzędu Nadzoru EFTA«.”;

                  5)

                  po punkcie 45 (decyzja Komisji 2011/13/UE) dodaje się punkt w brzmieniu:

                              „46.

                                 32009 R 0713: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 1).
                              Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                                          a)

                                          krajowe organy regulacyjne państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, zwanej dalej »Agencją«, jak również wszystkich organów przygotowawczych, w tym grup roboczych, komitetów i grup zadaniowych Agencji, a także w pracach rady dyrektorów oraz rady organów regulacyjnych bez prawa głosu;

                                          b)

                                          niezależnie od postanowień protokołu 1 do Porozumienia, pojęcie »państwo(-a) członkowskie« użyte w rozporządzeniu należy rozumieć jako obejmujące dodatkowo, oprócz jego znaczenia w rozporządzeniu, państwa EFTA;

                                          c)

                                          w odniesieniu do państw EFTA Agencja, w stosownych przypadkach, wspiera Urząd Nadzoru EFTA lub Stały Komitet, w zależności od przypadku, w wypełnianiu powierzonych im zadań;

                                          d)

                                          przepisy dotyczące wiążących decyzji Agencji, o których mowa w art. 7, 8 i 9, zastępuje się następującymi przepisami w przypadkach dotyczących państw EFTA:

                                                      »(i)

                                                      W przypadkach dotyczących co najmniej jednego państwa EFTA Urząd Nadzoru EFTA przyjmuje decyzje skierowane do krajowych organów regulacyjnych odnośnych państw EFTA.

                                                      (ii)

                                                      Agencja ma prawo do pełnego udziału w pracach Urzędu Nadzoru EFTA oraz jego organów przygotowawczych, jeśli Urząd Nadzoru EFTA wykonuje – w odniesieniu do państw EFTA – funkcje Agencji przewidziane w niniejszym Porozumieniu, nie ma jednak prawa głosu.

                                                      (iii)

                                                      Urząd Nadzoru EFTA ma prawo do pełnego udziału w pracach Agencji oraz jej organów przygotowawczych, nie ma jednak prawa głosu.

                                                      (iv)

                                                      Przyjmując decyzje, opinie oraz zalecenia, Agencja oraz Urząd Nadzoru EFTA ściśle ze sobą współpracują.
                                                      Decyzje Urzędu Nadzoru EFTA podejmowane są, bez zbędnej zwłoki, na podstawie projektów przygotowanych przez Agencję z własnej inicjatywy lub na wniosek Urzędu Nadzoru EFTA.
                                                      Przygotowując projekt na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Agencja informuje o tym Urząd Nadzoru EFTA. Urząd określa termin, w jakim krajowe organy regulacyjne państw EFTA mogą przedstawić swoje opinie na dany temat, w pełni uwzględniając pilny charakter sprawy, jej złożoność i potencjalne skutki.
                                                      Krajowe organy regulacyjne państw EFTA mogą zwrócić się do Urzędu Nadzoru EFTA, by ponownie rozważył swoją decyzję. Urząd Nadzoru EFTA przekazuje taki wniosek do Agencji. W takim przypadku Agencja rozważa przygotowanie nowego projektu na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA oraz bez zbędnej zwłoki udziela odpowiedzi.
                                                      W przypadku gdy Agencja zmieni, zawiesi lub wycofa jakąkolwiek decyzję równoległą do decyzji przyjętej przez Urząd Nadzoru EFTA, Agencja bez zbędnej zwłoki przygotowuje na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA projekt do tych samych celów.

                                                      (v)

                                                      W przypadku braku porozumienia między Agencją a Urzędem Nadzoru EFTA w zakresie wykonywania przepisów rozporządzenia Dyrektor Agencji i Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA, uwzględniając pilny charakter sprawy, bez zbędnej zwłoki zwołują posiedzenie w celu osiągnięcia konsensusu. Jeżeli konsensus nie zostanie osiągnięty, Dyrektor Agencji lub Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA mogą zwrócić się do Umawiających się Stron o przekazanie sprawy Wspólnemu Komitetowi EOG, który rozpatrzy ją zgodnie z art. 111 niniejszego Porozumienia, który stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 2 decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 z dnia 8 lutego 1994 r. przyjmującej regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu EOG (17) w nagłych przypadkach Umawiająca się Strona może zażądać natychmiastowego zwołania posiedzeń. Niezależnie od zapisów tego ustępu Umawiająca się Strona może w każdej chwili z własnej inicjatywy przekazać sprawę Wspólnemu Komitetowi EOG zgodnie z art. 5 lub 111 niniejszego Porozumienia.

                                                      (vi)

                                                      Państwa EFTA lub osoby fizyczne lub prawne mogą wnosić do Trybunału EFTA skargi przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA zgodnie z art. 36 i 37 porozumienia o nadzorze i Trybunale.«;

                                          e)

                                          w art. 12 dodaje się, co następuje:
                                          »Krajowe organy regulacyjne państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach rady dyrektorów, ale nie przysługuje im prawo głosu. Regulamin wewnętrzny rady dyrektorów umożliwia pełne uczestnictwo krajowych organów regulacyjnych państw EFTA.«;

                                          f)

                                          w art. 14 dodaje się, co następuje:
                                          »Krajowe organy regulacyjne państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach rady dyrektorów oraz organów przygotowawczych Agencji. Nie mają jednak prawa głosu w radzie organów regulacyjnych. Regulamin wewnętrzny rady organów regulacyjnych umożliwia pełne uczestnictwo krajowych organów regulacyjnych państw EFTA.«;

                                          g)

                                          przepisy art. 19 otrzymują brzmienie:
                                          »Jeśli odwołanie dotyczy decyzji Agencji w sprawie, gdzie spór dotyczy również krajowych organów regulacyjnych co najmniej jednego państwa EFTA, komisja odwoławcza zwraca się do odnośnych krajowych organów regulacyjnych państw(-a) EFTA, aby w określonym terminie przedstawiły uwagi odnośnie do oświadczeń stron, których dotyczy postępowanie odwoławcze. Krajowe organy regulacyjne państw EFTA zaangażowane w postępowanie odwoławcze są uprawnione do ustnego zgłaszania swoich uwag. W przypadku gdy komisja odwoławcza zmieni, zawiesi lub cofnie dowolną decyzję równoległą do decyzji przyjętej przez Urząd Nadzoru EFTA, Agencja bez zbędnej zwłoki przygotowuje na potrzeby Urzędu Nadzoru EFTA projekt decyzji o takim samym skutku.«;

                                          h)

                                          przepisy art. 20 nie mają zastosowania do przypadków dotyczących co najmniej jednego państwa EFTA;

                                          i)

                                          w art. 21 dodaje się, co następuje:
                                          »Państwa EFTA uczestniczą w finansowaniu Agencji. W tym celu stosuje się procedury ustanowione w art. 82 ust. 1 lit. a) i protokole 32 do Porozumienia.«;

                                          j)

                                          w art. 27 dodaje się, co następuje:
                                          »Państwa członkowskie przyznają Agencji przywileje i immunitety analogiczne do tych przewidzianych w Protokole w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.«;

                                          k)

                                          w art. 28 dodaje się, co następuje:
                                          »Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 12 ust. 2 lit. a) oraz art. 82 ust. 3 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, obywatele państw EFTA posiadający pełnię praw obywatelskich mogą być zatrudniani na podstawie umowy przez Dyrektora Agencji.
                                          W drodze odstępstwa od przepisów art. 12 ust. 2 lit. e), art. 82 ust. 3 lit. e) i art. 85 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich języki, o których mowa w art. 129 ust. 1 Porozumienia EOG, są uznawane przez Agencję, w odniesieniu do jej personelu, za języki Unii, o których mowa w art. 55 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej.«;

                                          l)

                                          w art. 30 ust. 1 dodaje się, co następuje:
                                          »Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, stosuje się również do wszelkich dokumentów Agencji dotyczących państw EFTA.«;

                                          m)

                                          w art. 32 dodaje się, co następuje:
                                          »Przedstawiciele państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu utworzonego na mocy art. 32, nie przysługuje im jednak prawo głosu.«”;

                  6)

                  po punkcie 46 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009) dodaje się punkt w brzmieniu:

                              „47.

                                 32013 R 0543: rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2013 z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie dostarczania i publikowania danych na rynkach energii elektrycznej, zmieniające załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 (Dz.U. L 163 z 15.6.2013, s. 1).”;

                  7)

                  uchyla się pkt 21 (decyzja Komisji 2003/796/WE).

            Artykuł 2
      Teksty rozporządzeń (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009, (WE) nr 715/2009 (z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 229 z 1.9.2009, s. 29 i Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 87) oraz (UE) nr 543/2013, dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE oraz decyzji 2010/685/UE i 2012/490/UE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] lub w dniu następującym po dniu otrzymania przez Wspólny Komitet EOG ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza (18).
      Artykuł 4
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 15.

         (3)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 36.

         (4)  Dz.U. L 163 z 15.6.2013, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 55.

         (6)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 94.

         (7)  Dz.U. L 293 z 11.11.2010, s. 67.

         (8)  Dz.U. L 231 z 28.8.2012, s. 16.

         (9)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 1.

         (10)  Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 1.

         (11)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 37.

         (12)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 57.

         (13)  Dz.U. L 129 z 17.5.2011, s. 14.

         (14)  Dz.U. L 296 z 14.11.2003, s. 34.

         (15)  Dz.U. L 85 z 30.3.1994, s. 60.

         (16)  Dz.U. L 85 z 30.3.1994, s. 60.

         (17)  Dz.U. L 85 z 30.3.1994, s. 60.

         (18)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: 2008/874/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie wdrożenia rozporządzenia EBC/2008/11 z dnia 23 października 2008 r. w sprawie tymczasowych zmian zasad dotyczących zabezpieczenia kwalifikowanego (EBC/2008/15)

text:
               20.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 309/8

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 14 listopada 2008 r.
   w sprawie wdrożenia rozporządzenia EBC/2008/11 z dnia 23 października 2008 r. w sprawie tymczasowych zmian zasad dotyczących zabezpieczenia kwalifikowanego
   (EBC/2008/15)
   (2008/874/WE)
   ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności pierwsze tiret art. 105 ust. 2 oraz art. 110,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, a w szczególności drugie tiret art. 34 ust. 1 w związku z pierwszym tiret art. 3 ust. 1 i art. 18 ust. 2,
   uwzględniając art. 8 rozporządzenia EBC/2008/11 z dnia 23 października 2008 r. w sprawie tymczasowych zmian zasad dotyczących zabezpieczenia kwalifikowanego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 15 października 2008 r. Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) podjęła decyzję o tymczasowym uznawaniu należności kredytowych z tytułu kredytów konsorcjalnych podlegających przepisom prawa Anglii i Walii za zabezpieczenie kwalifikowane dla celów operacji polityki pieniężnej Eurosystemu. Dnia 23 października 2008 r. Rada Prezesów wykonała tę decyzję przyjmując rozporządzenie EBC/2008/11 (1).

               (2)

               Na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia EBC/2008/11, w przypadku kredytów konsorcjalnych podlegających przepisom prawa Anglii i Walii, łączna liczba systemów prawnych będących prawem właściwym dla przekazania tych kredytów na zabezpieczenie nie może być wyższa niż trzy. Z uwagi na złożoność prawną przekazywania kredytów konsorcjalnych na zabezpieczenie w sytuacji, gdy zastosowanie mogą mieć trzy systemy prawne, banki centralne państw członkowskich, które przyjęły euro („KBC”), zapewniając płynność w zamian za takie zabezpieczenie, muszą dokonywać oceny prawnej oraz oceny ryzyka.

               (3)

               Z uwagi na złożoność prawną procedury przekazywania wspomnianych powyżej kredytów na zabezpieczenie, konieczne jest określenie kryteriów wdrożenia odnoszących się do uznawania kredytów konsorcjalnych podlegających przepisom prawa Anglii i Walii za zabezpieczenie kwalifikowane,

         PODJĄŁ NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Dla celów niniejszej decyzji:

               —

               „dokumentacja ogólna” oznacza załącznik I do wytycznych EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (2).

               —

               „kredyty konsorcjalne” oznaczają należności kredytowe wyrażone udziałem instytucji będących członkami konsorcjum w kredycie konsorcjalnym, określone w punkcie 6.2.2 dokumentacji ogólnej oraz podlegające prawu Anglii i Walii.

         Artykuł 2
   Metody przekazywania kredytów konsorcjalnych na zabezpieczenie
   1.   KBC otrzymuje kredyt konsorcjalny na zabezpieczenie bezpośrednio od właściwego kontrahenta, zgodnie z odpowiednimi krajowymi przepisami dotyczącymi należności kredytowych. Umowa przekazania kredytu na zabezpieczenie podlega prawu państwa członkowskiego należącego do strefy euro.
   2.   Do przekazywania kredytów konsorcjalnych na zabezpieczenie nie stosuje się postanowień punktu 6.6 dokumentacji ogólnej.
   Artykuł 3
   Przenaszalność kredytów
   Jedynie w pełni przenaszalne kredyty konsorcjalne stanowią zabezpieczenie kwalifikowane. Dla potrzeb tiret czwartego dodatku 7 do dokumentacji ogólnej, kredyty konsorcjalne uznaje się za w pełni przenaszalne i przekazywalne na zabezpieczenie operacji kredytowych Eurosystemu wyłącznie wtedy, gdy umowa kredytowa bezwarunkowo zezwala:

               (i)

               wierzycielowi – na obciążanie, przenoszenie lub ustanawianie innego rodzaju zabezpieczenia na przysługujących mu prawach w celu zabezpieczenia zobowiązań tego wierzyciela względem KBC; oraz

               (ii)

               właściwemu KBC – na egzekwowanie zabezpieczenia przysługującego mu względem takiego kredytu poprzez pośrednie lub bezpośrednie obciążanie dłużnika płatnościami z tytułu tego kredytu, lub poprzez przeniesienie tego kredytu na bank, instytucję finansową, fundusz powierniczy oraz inny podmiot zajmujący się lub utworzony w celu udzielania, nabywania lub inwestowania w kredyty, papiery wartościowe i inne aktywa finansowe.

         Artykuł 4
   Zawiadomienie dłużnika
   1.   Kontrahent jest zobowiązany do zawiadomienia dłużnika będącego stroną umowy kredytu konsorcjalnego o przekazaniu takiego kredytu na zabezpieczenie – przed tym przekazaniem lub bezpośrednio po nim. Zawiadomienie takie przekazuje się zgodnie z właściwymi procedurami określonymi w umowie kredytu konsorcjalnego.
   2.   Postanowienia ust. 1 nie ograniczają prawa właściwego KBC do zawiadomienia dłużnika.
   Artykuł 5
   Świadectwo rejestracji
   Kontrahenci przekazują właściwemu KBC kopię potwierdzenia otrzymanego od organu odpowiedzialnego za prowadzenie rejestru spółek w Anglii i Walii (Registrar of Companies of England and Wales) poświadczającego wpisanie przekazania kredytu do rejestru spółek (Companies House).
   Artykuł 6
   Opinia niezależnego doradcy prawnego w sprawie okoliczności faktycznych (diligence letter) składana przez kontrahenta
   Przed przekazaniem kredytu konsorcjalnego na zabezpieczenie kontrahenci dostarczają właściwemu KBC opinię niezależnego doradcy prawnego w sprawie okoliczności faktycznych (diligence letter). Opinia ta powinna spełniać aktualnie obowiązujące wymogi Eurosystemu w zakresie formy i treści, opracowane przez EBC i opublikowane na jego stronie internetowej.
   Artykuł 7
   Podmioty specjalnego przeznaczenia jako dłużnicy
   1.   Podmiot specjalnego przeznaczenia (PSP) uznaje się za kwalifikowanego dłużnika kredytu konsorcjalnego wyłącznie wtedy, gdy: (i) PSP jest beneficjentem gwarancji udzielonej przez przedsiębiorstwo będące gwarantem kwalifikowanym w rozumieniu punktu 6.2.2 dokumentacji ogólnej; (ii) gwarancja taka spełnia wymogi określone w punkcie 6.3.3 dokumentacji ogólnej; oraz (iii) właściwy KBC jest uprawniony do realizacji gwarancji po przekazaniu kredytu konsorcjalnego na zabezpieczenie.
   2.   Należności kredytowe wynikające z kredytu konsorcjalnego, w ramach którego PSP jest dłużnikiem, stanowią zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu wyłącznie wtedy, gdy PSP i gwarant są podmiotami mającymi siedzibę w strefie euro.
   3.   Wymóg przedstawienia prawnego potwierdzenia określony w punkcie 6.3.3 dokumentacji ogólnej stosuje się również wtedy, gdy dłużnikiem jest PSP korzystający z gwarancji określonych w ust. 1.
   Artykuł 8
   Waluta
   Na potrzeby punktu 6.2.2 dokumentacji ogólnej, kredyty konsorcjalne uważa się za wyrażone w euro wyłącznie w zakresie, w jakim postanowienia właściwej umowy kredytowej nie zezwalają dłużnikowi, lub przedstawicielowi dłużnika działającemu w jego imieniu, na zmianę waluty, w której został wyrażony lub ma być spłacany kredyt konsorcjalny przed upływem terminu zapadalności właściwej operacji kredytowej Eurosystemu.
   Artykuł 9
   Brak potrącenia i roszczeń wzajemnych
   Kredyty konsorcjalne stanowią zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu wyłącznie wtedy, gdy na mocy wyraźnego postanowienia właściwej umowy kredytowej dłużnik jest zobowiązany do dokonywania wszystkich płatności bez jakichkolwiek odliczeń z tytułu potrącenia lub roszczeń wzajemnych.
   Artykuł 10
   Ograniczenia dotyczące realizacji zabezpieczenia
   1.   Kredyty konsorcjalne, które w umowie kredytowej posiadają zapis nakładający na konsorcjum obowiązek przyjmowania decyzji dotyczących dłużnika większością głosów członków konsorcjum stanowią zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu.
   2.   Kredyty konsorcjalne, które w umowie kredytowej posiadają zapisy umożliwiające zmianę lub uchylenie określonych postanowień właściwej umowy kredytowej za zgodą większości wierzycieli stanowią zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu, o ile umowa kredytowa takiego kredytu nie zawiera postanowień zezwalających na podejmowanie większością głosów decyzji w zakresie: (i) przesunięcia terminu spłaty jakiejkolwiek kwoty należnej na mocy umowy; lub (ii) obniżenia depozytu zabezpieczającego lub wysokości spłat kwoty głównej lub odsetek; lub (iii) zmiany zasady, zgodnie z którą poszczególni wierzyciele odpowiadają indywidualnie za swoją część zobowiązań na podstawie umowy.
   3.   Kredyty konsorcjalne, w ramach których zbieraniem i dystrybucją spłat zajmuje się agent kredytu stanowią zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu pod warunkiem, że agent ten jest instytucją kredytową, której długoterminowa ocena kredytowa wynosi co najmniej „A–” według agencji Fitch lub agencji Standard & Poor’s, „A3” według agencji Moody’s lub „AL” według agencji DBRS.
   Artykuł 11
   Zapisy umowne w zakresie zamiany wierzyciela
   Kredyty konsorcjalne, które w umowie kredytowej posiadają zapisy pozwalające dłużnikowi na zamianę wierzyciela po zapłacie pozostającej do spłaty kwoty kredytu stanowią zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu pod warunkiem, że przed przekazaniem kredytu na zabezpieczenie kontrahent przekaże właściwemu KBC tytułem zabezpieczenia przysługujące mu prawo do otrzymania gotówki w wyniku takiej zamiany.
   Artykuł 12
   Przekazywanie informacji poufnych
   Kredyty konsorcjalne stanowią zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu pod warunkiem, że umowa kredytowa pozwala wierzycielowi na ujawnianie bankowi centralnemu Eurosystemu informacji poufnych w odniesieniu do obciążeń, przeniesień lub zabezpieczeń ustanowionych przez wierzyciela na przysługujących mu na podstawie umowy prawach do zabezpieczenia zobowiązań tego wierzyciela wobec banku centralnego Eurosystemu.
   Artykuł 13
   Aspekty podatkowe i rekompensata
   1.   Kredyt konsorcjalny stanowi zabezpieczenie kwalifikowane dla operacji kredytowych Eurosystemu pod warunkiem spełnienia przez kontrahenta warunków określonych w niniejszym artykule.
   2.   Kontrahent przedstawia zaświadczenie wystawione przez brytyjskiego doradcę podatkowego stwierdzające, że: a) dłużnik nie będzie zobowiązany do zatrzymania brytyjskiego podatku „u źródła” w wyniku przeniesienia na KBC – na podstawie prawa angielskiego lub innego systemu prawnego – uprawnień (beneficial ownership) do aktywów stanowiących przedmiot kredytu; lub b) dłużnik będzie zobowiązany do zatrzymania brytyjskiego podatku „u źródła” w wyniku takiego przeniesienia na KBC uprawnień (beneficial ownership) do aktywów stanowiących przedmiot kredytu, ale jednocześnie KBC jest uprawniony do skorzystania z postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Wielką Brytanią a jurysdykcją danego KBC, w wyniku czego – po wydaniu odpowiedniej instrukcji (direction) przez brytyjski urząd skarbowy (Her Majesty’s Revenue & Customs – HMRC) na podstawie postanowień tej umowy – dłużnik będzie mógł dokonywać płatności odsetek na rzecz KBC bez podlegania brytyjskiemu podatkowi „u źródła” a KBC będzie mógł odzyskać uprzednio zatrzymane kwoty tego podatku; lub c) dłużnik będzie zobowiązany do zatrzymania brytyjskiego podatku „u źródła” w wyniku takiego przeniesienia na KBC uprawnień (beneficial ownership) do aktywów stanowiących przedmiot kredytu a KBC nie będzie uprawniony do skorzystania z postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Wielką Brytanią a jurysdykcją danego KBC, ani z żadnego innego wyłączenia.
   3.   Jeżeli brytyjski doradca podatkowy potwierdzi, że przeniesienie na KBC uprawnień (beneficial ownership) do aktywów stanowiących przedmiot kredytu rodzi konsekwencje wskazane powyżej w lit. b) lub c) ustępu 2, wówczas kontrahent będzie zobowiązany do zrekompensowania KBC kwoty brytyjskiego podatku „u źródła” zatrzymanej przez dłużnika (i nie ubruttowionej na podstawie postanowień umowy kredytowej), a także wszelkich negatywnych konsekwencji w zakresie przepływu środków pieniężnych wynikających z zatrzymania brytyjskiego podatku „u źródła” a następnie jego odzyskania przez KBC.
   4.   Kontrahent jest zobowiązany do zawiadomienia dłużnika o każdym przypadku przeniesienia na KBC uprawnień (beneficial ownership) do aktywów stanowiących przedmiot kredytu, w wyniku którego dłużnik byłby zobowiązany do zatrzymania brytyjskiego podatku „u źródła” (lub do zatrzymania tego podatku w innej wysokości).
   5.   Kontrahent ponosi wszelkie koszty brytyjskiej opłaty skarbowej (stamp duty) oraz związanych z nią grzywien i odsetek, powstające w wyniku przeniesienia na KBC – na podstawie prawa angielskiego lub innego systemu prawnego – uprawnień (beneficial ownership) do aktywów stanowiących przedmiot kredytu, które to koszty – w uzasadnionej ocenie KBC – muszą zostać poniesione, aby KBC mógł wykorzystać aktywa stanowiące przedmiot kredytu jako dowód w angielskim sądzie, lub też wykorzystać te aktywa w Wielkiej Brytanii w innym celu. Kontrahent ponosi również wszelkie koszty brytyjskiego podatku z tytułu opłaty skarbowej (stamp duty reserve tax) powstającego ewentualnie w wyniku takiego przeniesienia.
   6.   Kontrahent jest zobowiązany do przedstawienia potwierdzenia wydanego przez odpowiedniego doradcę podatkowego w jurysdykcjach uznanych przez kontrahenta za właściwe, stwierdzającego, że dłużnik nie będzie zobowiązany do zatrzymania podatku „u źródła” obowiązującego w innej jurysdykcji niż Wielka Brytania a powstającego w wyniku przeniesienia na KBC – na podstawie prawa angielskiego lub innego systemu prawnego – uprawnień (beneficial ownership) do aktywów stanowiących przedmiot kredytu, oraz że przeniesienie takie nie spowoduje powstania obowiązku zapłaty opłaty skarbowej lub innego rodzaju opłaty z tytułu przeniesienia w innej jurysdykcji niż Wielka Brytania.
   7.   Kontrahent jest zobowiązany do pełnego zrekompensowania właściwemu KBC wszelkich opłat należnych na rzecz agenta kredytu lub agenta płatności, a także wszelkich innych opłat lub kosztów związanych z administrowaniem kredytu.
   Artykuł 14
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2008 r.
   2.   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 listopada 2008 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 14 listopada 2008 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 282 z 25.10.2008, s. 17.

      (2)  Dz.U. L 310 z 11.12.2000, s. 1.


title: 2009/153/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 16 lutego 2009 r. w sprawie zawarcia protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               24.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 51/8

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 16 lutego 2009 r.
   w sprawie zawarcia protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2009/153/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   ORAZ KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty dnia 15 lipca 2008 r. zgodnie z decyzją Rady 2008/800/WE (2).

               (2)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz państw członkowskich zatwierdza się Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich, składa dokument zatwierdzający przewidziany w art. 12 ust. 2 protokołu. Przewodniczący Komisji równocześnie składa te dokumenty w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 lutego 2009 r.

            W imieniu Rady

         O. LIŠKA

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         José MANUEL BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 16 grudnia 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 45.


title: 2014/837/UE: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 2014 r. określająca niektóre bezpośrednie konsekwencje finansowe wynikające z zaprzestania uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w niektórych aktach prawnych Unii w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych, przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony

text:
               28.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 343/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 listopada 2014 r.
   określająca niektóre bezpośrednie konsekwencje finansowe wynikające z zaprzestania uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w niektórych aktach prawnych Unii w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych, przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony

      (2014/837/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół nr 36 w sprawie postanowień przejściowych (zwanego dalej „Protokołem nr 36”), załączony do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 10 ust. 4 akapit trzeci,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy Protokołu nr 36 Zjednoczone Królestwo miało możliwość notyfikowania Radzie, do dnia 31 maja 2014 r., że nie uznaje uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości wprowadzonych Traktatem z Lizbony w odniesieniu do aktów prawnych Unii w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych, które zostały przyjęte przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony.

               (2)

               W piśmie do Przewodniczącego Rady z dnia 24 lipca 2013 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało Radzie, że nie uznaje uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości wprowadzonych Traktatem z Lizbony w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych. W konsekwencji odpowiednie akty prawne w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych przestają mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa z dniem 1 grudnia 2014 r.

               (3)

               Zjednoczone Królestwo może notyfikować chęć uczestnictwa w aktach prawnych, które przestały mieć wobec niego zastosowanie.

               (4)

               Zjednoczone Królestwo zapowiedziało swój zamiar notyfikowania chęci uczestnictwa w niektórych z tych aktów prawnych.

               (5)

               Zgodnie z art. 10 ust. 4 akapit drugi Protokołu nr 36 Rada, na wniosek Komisji, powinna określić niezbędne wynikające ustalenia oraz niezbędne ustalenia przejściowe. Rada może również, na podstawie art. 10 ust 4 akapit trzeci, zdecydować, że Zjednoczone Królestwo powinno ponieść bezpośrednie konsekwencje finansowe powstałe w sposób konieczny i nieunikniony w wyniku zaprzestania uczestnictwa w tych aktach prawnych.

               (6)

               Jako że Zjednoczone Królestwo nie notyfikowało Radzie chęci uczestnictwa w decyzjach Rady 2008/615/WSiSW (1) i 2008/616/WSiSW (2) oraz w decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW (3), (zwanych dalej „decyzjami Prüm”), przestaną one mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa począwszy od dnia 1 grudnia 2014 r. W świetle praktycznego i operacyjnego znaczenia decyzji Prüm dla bezpieczeństwa publicznego Unii, a w szczególności dla egzekwowania prawa, zapobiegania przestępstwom, wykrywania ich i prowadzenia w związku z nimi dochodzeń, Rada postanowiła jednak w decyzji 2014/836/UE (4), że Zjednoczone Królestwo podejmie całościowe badanie skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem, w celu dokonania oceny zalet i bezpośrednich korzyści ponownego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w decyzjach Prüm oraz niezbędnych kroków, które musiałoby ono w związku z tym podjąć. Wyniki tego badania opublikowane zostaną do dnia 30 września 2015 r. Jeżeli wyniki tego badania skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem będą pozytywne, Zjednoczone Królestwo podejmie do dnia 31 grudnia 2015 r. decyzję o tym, czy zgłosić Radzie w ciągu kolejnych czterech tygodni chęć uczestniczenia w decyzjach Prüm, zgodnie z art. 10 ust. 5 Protokołu nr 36.

               (7)

               Fundusze z programu „Zapobieganie i walka z przestępczością”, ustanowionego decyzją Rady 2007/125/WSiSW (5), przyznane zostały Zjednoczonemu Królestwu dla dwóch projektów powiązanych z decyzjami Rady 2008/615/WSiSW i 2008/616/WSiSW: pierwszy projekt był związany z wdrożeniem przez Zjednoczone Królestwo na mocy decyzji Prüm wymiany danych DNA, przy czym najwyższą kwotę współfinansowania w wysokości 961 019 EUR otrzymało Home Office (ministerstwo spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa), a drugi był związany z oceną przez Zjednoczone Królestwo wymiany odcisków palców na mocy decyzji Prüm, przy czym najwyższą kwotę współfinansowania w wysokości 547 836 EUR otrzymało również Home Office. Stanowi to łącznie kwotę 1 508 855 EUR.

               (8)

               Jeśli Zjednoczone Królestwo nie zachowa któregoś z terminów określonych w art. 2 decyzji 2014/836/UE lub postanowi nie uczestniczyć w decyzjach Prüm, powinno zwrócić — w związku z konsekwencjami finansowymi powstałymi w sposób konieczny i nieunikniony w wyniku zaprzestania uczestnictwa w decyzjach Prüm — kwoty, które faktycznie zostały wypłacone przez Komisję jako wkład z budżetu ogólnego Unii na wdrożenie tych decyzji.

               (9)

               Zgodnie z art. 10 ust. 4 akapit trzeci Protokołu nr 36, Zjednoczone Królestwo uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i jest nią związane,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Jeśli Zjednoczone Królestwo nie zachowa jednego z terminów określonych w art. 2 decyzji 2014/836/UE lub postanowi nie uczestniczyć w decyzjach Prüm, zwraca ono do budżetu ogólnego Unii kwoty otrzymane w ramach programu „Zapobieganie i walka z przestępczością” w wysokości do 1 508 855 EUR.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2014 r.

            W imieniu Rady

         A. GIACOMELLI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12).

      (3)  Decyzja ramowa Rady 2009/905/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie akredytacji dostawców usług kryminalistycznych wykonujących czynności laboratoryjne (Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 14).

      (4)  Decyzja Rady 2014/836/UE z dnia 27 listopada 2014 r. określająca niektóre wynikające ustalenia oraz ustalenia przejściowe dotyczące zaprzestania uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w niektórych aktach prawnych Unii w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony (zob. s. 11 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (5)  Decyzja Rady 2007/125/WSiSW z dnia 12 lutego 2007 r. ustanawiająca na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności, szczegółowy program „Zapobieganie i walka z przestępczością” (Dz.U. L 58 z 24.2.2007, s. 7).


title: Decyzja Rady z dnia 20 września 2011 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członka i zastępcy członka z Malty

text:
               22.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 września 2011 r.
   w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członka i zastępcy członka z Malty
   (2011/0000/)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1), w szczególności jego art. 6,
   uwzględniając wykazy kandydatów przedłożone przez rządy państw członkowskich oraz związki zawodowe i organizacje pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 22 listopada 2010 r. (2) i z dnia 7 marca 2011 r. (3) Rada mianowała członków oraz zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres od dnia 1 grudnia 2010 r. do dnia 30 listopada 2013 r.; kilka stanowisk członków i zastępców członków nie zostało obsadzonych.

               (2)

               Rząd Malty zaproponował kandydatów na dwa stanowiska, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane na stanowisko członka i zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do dnia 30 listopada 2013 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępca członka

               Malta

               Noel VELLA

               Sylvia GAUCI

         Artykuł 2
   Członków oraz zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 września 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 322 z 27.11.2010, s. 8.

      (3)  Dz.U. C 83 z 17.3.2011, s. 4.


title: Decyzja Rady z dnia 19 marca 2001 r. dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii ustanawiającej pewne warunki przewozu drogowego rzeczy i wspierania transportu kombinowanegoTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0265

Dziennik Urzędowy L 108 , 18/04/2001 P. 0004 - 0005

		Decyzja Radyz dnia 19 marca 2001 r.dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii ustanawiającej pewne warunki przewozu drogowego rzeczy i wspierania transportu kombinowanego(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2001/265/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 i 93 w związku z art. 300 ust. 3 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zawarcie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii ustanawiającą pewne warunki przewozu drogowego rzeczy i wspierania transportu kombinowanego (zwanej dalej "Umową") zapewnia właściwe środki dla dalszego rozwoju stosunków w dziedzinie transportu między Umawiającymi się Stronami.(2) Zawarcie Umowy przyczynia się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, gdyż będzie ona wspierać tranzyt przez Republikę Bułgarii w zakresie transportu wewnętrznego między Grecją a pozostałymi Państwami Członkowskimi, umożliwiając tym samym prowadzenie handlu wewnątrzwspólnotowego przy najmniejszym możliwym koszcie dla ogółu społeczeństwa oraz zmniejszenie do minimum przeszkód administracyjnych i technicznych, które mają na niego wpływ.(3) Zawarcie Umowy wspiera transport kombinowany w celu ochrony środowiska naturalnego.(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, ustanawiająca pewne warunki transportu drogowego rzeczy oraz wspierania transportu kombinowanego, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Treść Umowy załączona jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji, przewidzianej w art. 19 Umowy.Artykuł 3Komisja, wspomagana przez przedstawicieli członków Rady, reprezentuje Wspólnotę w Komitecie Transportowym Wspólnota/Bułgaria (zwanym dalej "Komitetem"), ustanowionym w art. 13 Umowy.Stanowisko, jakie podejmie Komisja w ramach Komitetu, jest przyjmowane przez Radę, która stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji. Jeśli decyzja, o której podjęcie wnioskuje Komisja, dotyczy regulaminu wewnętrznego Komitetu, Rada stanowi zwykłą większością.Decyzje podjęte przez Komitet publikowane są w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 19 marca 2001 r.W imieniu RadyM. WinbergPrzewodniczący[1] Dz.U. 89 E z 28.3.2000, str. 52.[2] Opinia wydana dnia 25 października 2000 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: 2010/812/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/023 ES/Lear z Hiszpanii)

text:
               28.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 342/24

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 15 grudnia 2010 r.
   w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/023 ES/Lear z Hiszpanii)
   (2010/812/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), a w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 23 lipca 2010 r. Hiszpania przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Lear i uzupełniła go dodatkowymi informacjami w dniu 10 sierpnia 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 382 200 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla powyższego wniosku złożonego przez Hiszpanię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 382 200 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 15 grudnia 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         O. CHASTEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady 2012/325/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie i Sudanie Południowym

text:
               26.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/49

         DECYZJA RADY 2012/325/WPZiB
   z dnia 25 czerwca 2012 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie i Sudanie Południowym
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 11 sierpnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/450/WPZiB (1) w sprawie mianowania Rosalind MARSDEN Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w Sudanie (SPUE).

               (2)

               W dniu 1 sierpnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/499/WPZiB (2), która zmieniła mandat i tytuł SPUE w związku z ogłoszeniem niepodległości przez Sudan Południowy. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 30 czerwca 2012 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć o kolejne 12 miesięcy.

               (4)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Rosalind MARSDEN jako SPUE w Sudanie i Sudanie Południowym zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 czerwca 2013 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii wobec Sudanu i Sudanu Południowego oraz współpraca z ich rządami, Unią Afrykańską (UA), Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ) i innymi zainteresowanymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi w dążeniu do pokojowego współistnienia Sudanu i Sudanu Południowego jako dwóch samodzielnych, pokojowych i bogatych państw. Cele polityki Unii obejmują: aktywne przyczynianie się do rozwiązania otwartych kwestii wynikających z całościowego porozumienia pokojowego (CPA) oraz z sytuacji po jego wygaśnięciu i pomoc stronom w realizacji uzgodnień; wspieranie starań o ustabilizowanie niespokojnego regionu wzdłuż granicy północ-południe między oboma państwami; propagowanie budowy instytucji oraz promowanie stabilności, bezpieczeństwa i rozwoju Sudanu Południowego; wspieranie poszukiwania politycznego rozwiązania konfliktu w Darfurze; propagowanie wysiłków podejmowanych w celu rozwiązania konfliktu w jednostkach administracyjnych – Kordofanu Południowego i Nilu Błękitnego; propagowanie ładu demokratycznego, przejrzystych zasad odpowiedzialności i poszanowania praw człowieka, w tym współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym; zwiększanie zaangażowania w Sudanie Wschodnim; a także poprawa dostępu organizacji humanitarnych do całego terytorium zarówno Sudanu, jak i Sudanu Południowego.
   Ponadto podstawą mandatu SPUE jest następujący cel polityki Unii: przyczynianie się do łagodzenia i eliminowania niebezpieczeństw zagrażających stabilności Sudanu Południowego i regionu ze strony Armii Bożego Oporu (LRA).
   Artykuł 3
   Mandat
   Dla osiągnięcia wymienionych celów polityki mandat SPUE obejmuje:

               a)

               utrzymywanie kontaktów z rządem Sudanu, rządem Sudanu Południowego, sudańskimi i południowosudańskimi partiami politycznymi, ugrupowaniami zbrojnymi i rebelianckimi w Sudanie i Sudanie Południowym, a także z organizacjami obywatelskimi i pozarządowymi oraz realizowanie w ten sposób celów polityki Unii;

               b)

               utrzymywanie ścisłej współpracy z ONZ, w tym z misją ONZ w Sudanie Południowym (UNMISS), tymczasowymi siłami bezpieczeństwa ONZ w Abyei (UNISFA), specjalnym wysłannikiem ONZ, UA, a w szczególności z panelem wykonawczym wysokiego szczebla do spraw Sudanu (AUHIP), wspólną misją UA i ONZ w Darfurze (UNAMID), Ligą Państw Arabskich (LPA), Międzyrządowym Organem ds. Rozwoju (IGAD) oraz innymi wiodącymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi;

               c)

               reprezentowanie Unii i promowanie – w stosownych przypadkach – celów jej polityki i jej stanowisk na forach międzynarodowych i publicznych;

               d)

               przyczynianie się do zwiększania spójności i skuteczności polityki Unii wobec Sudanu i Sudanu Południowego, z jednoczesnym promowaniem zgodnego międzynarodowego podejścia do tych dwóch państw;

               e)

               dokonywanie wkładu w międzynarodowe wysiłki mediacyjne AUHIP, aby ułatwić porozumienie między Sudanem a Sudanem Południowym co do nierozstrzygniętych kwestii związanych z CPA oraz znaleźć pluralistyczne rozwiązanie polityczne obecnego konfliktu w jednostkach administracyjnych – Kordofanu Południowego i Nilu Błękitnego;

               f)

               wspieranie realizacji kwestii uzgodnionych na mocy CPA i ewentualnego wdrożenia porozumień dotyczących sytuacji po wygaśnięciu CPA;

               g)

               promowanie budowania instytucji w Sudanie Południowym;

               h)

               wspieranie międzynarodowych starań na rzecz kompleksowego, pluralistycznego i trwałego porozumienia pokojowego dla Darfuru oraz propagowanie wykonania postanowień dokumentu z Ad-Dauhy, przy ścisłej współpracy z, odpowiednio, ONZ, UA, rządem Kataru i innymi zainteresowanymi podmiotami międzynarodowymi;

               i)

               propagowanie poszanowania praw człowieka poprzez utrzymywanie regularnych kontaktów z odpowiednimi organami Sudanu i Sudanu Południowego, Urzędem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego, Urzędem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz z działającymi w regionie obserwatorami praw człowieka;

               j)

               przyczynianie się do wdrażania polityki Unii w dziedzinie praw człowieka – w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet – oraz polityki Unii dotyczącej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji i przygotowywanie dotyczących jej sprawozdań, a także formułowanie odnośnych zaleceń;

               k)

               przyczynianie się do wdrażania kompleksowego unijnego podejścia do Sudanu i Sudanu Południowego, które zostało uzgodnione przez Radę do Spraw Zagranicznych w dniu 20 czerwca 2011 r.;

               l)

               wnoszenie wkładu – w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) – we współdziałanie Unii z wszystkimi zainteresowanymi podmiotami, aby wesprzeć wysiłki zmierzające ku łagodzeniu i eliminowaniu niebezpieczeństw zagrażających ludności cywilnej oraz stabilności Sudanu Południowego i regionu ze strony LRA;

               m)

               nadzorowanie i relacjonowanie, czy strony sudańska i południowosudańska przestrzegają odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, w szczególności nr 1556 (2004), 1564 (2004), 1590 (2005), 1591 (2005), 1593 (2005), 1612 (2005), 1663 (2006), 1672 (2006), 1679 (2006), 1769 (2007), 1778 (2007), 1881 (2009), 1882 (2009), 1891 (2009), 1919 (2010), 1990 (2011), 1996 (2011), 2024 (2011), 2046 (2012).

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami ESDZ i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z wykonywaniem mandatu SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. wynosi 1 900 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych oraz dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie tego personelu oddelegowanego jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i personelu SPUE uzgadnia się, stosownie do przypadku, z państwem przyjmującym lub państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii, dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza Unią w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa misji oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa specyficzne dla danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie jego zespołu, którzy mają być rozmieszczeni poza Unią, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru prowadzenia misji;

               d)

               zapewnia wprowadzanie w życie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania na temat realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   1.   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie konieczności SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane poprzez sieć COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   2.   SPUE składa regularne sprawozdania KPiB dotyczące sytuacji w Darfurze oraz sytuacji w Sudanie i w Sudanie Południowym.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu, aby wszystkie instrumenty Unii i działania państw członkowskich były podejmowane w sposób spójny, aby zrealizować cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   SPUE utrzymuje ścisły kontakt w terenie z szefami delegatur Unii, w tym delegatur w Chartumie, Dżubie, Addis Abebie i Nowym Jorku, oraz z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   3.   SPUE, w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Dżubie, zapewnia wytyczne polityczne w wymiarze lokalnym szefowi misji EUAVSEC-South Sudan. SPUE oraz cywilny dowódca operacji konsultują się w miarę potrzeb.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Do końca grudnia 2012 r. SPUE przedstawi Radzie, WP oraz Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 211 z 12.8.2010, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 206 z 11.8.2011, s. 50.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.


title: 2005/454/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

text:
               23.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/25

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 czerwca 2005 r.
   w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
   (2005/454/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Francji,
   po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się na skutek rezygnacji Noëla DUPUYA (Noël DUPUY), o czym Rada została powiadomiona dnia 2 lutego 2005 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Bruno CLERGEOT zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce Noëla DUPUYA, na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 253 z 21.9.2002, str. 9.


title: Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 1988 r. dotycząca uzupełnienia załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym w odniesieniu do tetrachlorku węgla

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0381

Dziennik Urzędowy L 183 , 14/07/1988 P. 0027 - 0029 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 8 P. 0103  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 8 P. 0103

		Decyzja Radyz dnia 24 czerwca 1988 r.dotycząca uzupełnienia załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym w odniesieniu do tetrachlorku węgla(88/381/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130 S,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],a także mając na uwadze, co następuje:decyzją 77/586/EWG [3] Europejska Wspólnota Gospodarcza zatwierdziła Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, zwaną dalej "Konwencją Chemiczną", oraz Porozumienie dodatkowe do Umowy podpisanej w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r., dotyczącej Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem zwanej dalej "Międzynarodową Komisją";na mocy art. 5 Konwencji Chemicznej, Międzynarodowa Komisja przedkłada propozycje wartości dopuszczalnych dla zrzutów pewnych substancji do wód powierzchniowych dorzecza Renu, w formie zmian w załączniku IV do Konwencji Chemicznej; na mocy art. 14 Konwencji Chemicznej do wejścia w życie tych zmian wymagane jest jednomyślne przyjęcie ich przez Umawiające się Strony;Międzynarodowa Komisja ustaliła wartości dopuszczalne dla tetrachlorku węgla w formie propozycji uzupełnienia załącznika IV do Konwencji Chemicznej;dyrektywa 86/280/EWG [4] ustanawia wartości dopuszczalne dla zrzutów tetrachlorku węgla do środowiska wodnego Wspólnoty; te wartości dopuszczalne są identyczne z wartościami wymienionymi w propozycji Międzynarodowej Komisji;jest pożądane, aby Wspólnota, jako Umawiająca się Strona Konwencji Chemicznej, przyjęła wspomniane wyżej propozycje,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Propozycja, przedłożona przez Międzynarodową Komisję ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem, uzupełnienia, w odniesieniu do tetrachlorku węgla, załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, podpisanej w Bonn dnia 3 grudnia 1976 r. zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst propozycji jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady powiadomi Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, zgodnie z procedurami przewidzianymi w Konwencji Chemicznej, o przyjęciu propozycji, określonej w art. 1.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 24 lipca 1988 r.W imieniu RadyM. BangemannPrzewodniczący[1] Opinia wydana dnia 15 lipca 1988 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. C 356 z 31.12.1987, str. 68.[3] Dz.U. L 240 z 19.9.1977, str. 35.[4] Dz.U. L 181 z 4.7.1986, str. 16.--------------------------------------------------Propozycja, przedłożona przez Międzynarodową Komisję ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem, uzupełnienia załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, podpisanej w Bonn dnia 3 grudnia 1976 r.MIĘDZYNARODOWA KOMISJA DS. OCHRONY RENU PRZED ZANIECZYSZCZENIEM CHEMICZNYM,uwzględniając Konwencję w sprawie ochrony Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, podpisaną w Bonn dnia 3 grudnia 1976 r.,uwzględniając w szczególności art. 3, 4, 5 i 14 tej Konwencji,PROPONUJE UMAWIAJĄCYM SIĘ STRONOM KONWENCJIaby załącznik IV do Konwencji z dnia 3 grudnia 1976 r. został w następujący sposób uzupełniony w odniesieniu do tetrachlorku węgla:Substancja lub grupa substancji | Pochodzenie | Wartość dopuszczalna wyrażona jako maksymalne stężenie substancji | Wartość dopuszczalna wyrażona jako maksymalna ilość substancji | Ostateczny termin zaprzestania zrzutów | Uwagi |1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |Tetrachlorek węgla | 1.Produkcja tetrachlorku węgla przez chlorowanie wyczerpujące bez przemywania | 1,5 mg na litr zrzutu | 2,5 g tetrachlorku węgla na tonę wielkości produkcji ogółem tetrachlorku węgla i perchloroetylenu | 1 stycznia 1988 r. | |2.Produkcja chlorometanów przez chlorowanie metanu (włącznie z wysokociśnie-niową elektrolizą chlorków metali alkalicznych) i z metanolu | 1,5 mg na litr zrzutu | 10 g tetrachlorku węgla na tonę wielkości produkcji ogółem chlorometanów | 1 stycznia 1988 r. | |3.Przemiana w chlorofluoro-węglowodory | | | | |W razie potrzeby, Międzynarodowa Komisja zaproponuje, w późniejszym okresie, wartości dopuszczalne dla innych sektorów przemysłu, takich jak zakłady, w których stosuje się tetrachlorek węgla jako rozpuszczalnik. Do tego czasu rządy ustalą normy emisji dla tetrachlorku węgla samodzielnie, zgodnie z art. 3 i 4 Konwencji.Normy takie muszą uwzględniać najlepsze dostępne środki techniczne i nie mogą być mniej rygorystyczne niż najbliższe porównywalne wartości dopuszczalne wskazane w załączniku IV.Przepisy niniejszego ustępu stosuje się również w przypadku gdy zakład przemysłowy prowadzi działalność inną niż ta, dla której ustanowiono wartości dopuszczalne ujęte w powyższej tabeli, a która może powodować zrzuty tetrachlorku węgla.Na podstawie art. 14 i 19 Konwencji, niniejsze przepisy wejdą w życie po ich jednomyślnym przyjęciu przez Umawiające się Strony Konwencji.Umawiające się Strony powiadomią o przyjęciu przepisów Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, który potwierdzi odbiór powiadomienia.--------------------------------------------------