title: Decyzja Rady (UE) 2017/2307 z dnia 9 października 2017 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie handlu produktami ekologicznymi

text:
               14.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 331/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2307
   z dnia 9 października 2017 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie handlu produktami ekologicznymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/436 (2) Umowa między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie handlu produktami ekologicznymi (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 27 kwietnia 2017 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (2)

               W Umowie Unia i Republika Chile uznają równoważność swoich odpowiednich zasad produkcji ekologicznej oraz systemów kontroli w odniesieniu do produktów ekologicznych.

               (3)

               Umowa ma na celu wspieranie handlu produktami ekologicznymi, co przyczyni się do rozwoju i ekspansji sektora produkcji ekologicznej w Unii i w Republice Chile, a także osiągnięcia wysokiego poziomu przestrzegania zasad produkcji ekologicznej, gwarancji systemów kontroli i integralności produktów ekologicznych. Umowa ma na celu również lepszą ochronę odpowiednich logo produkcji ekologicznej Unii i Republiki Chile oraz zacieśnienie współpracy regulacyjnej między Stronami w kwestiach związanych z produkcją ekologiczną.

               (4)

               Wspólny Komitet ds. Produktów Ekologicznych (zwany dalej „wspólnym komitetem”), ustanowiony zgodnie z art. 8 ust. 1 Umowy, zajmuje się niektórymi aspektami wykonywania Umowy. Wspólny komitet jest w szczególności upoważniony do dokonywania zmian w wykazach produktów zawartych w załącznikach I i II do Umowy. Należy upoważnić Komisję do reprezentowania Unii we wspólnym komitecie.

               (5)

               Komisja powinna być uprawniona do zatwierdzania, w imieniu Unii, zmian w wykazach produktów zawartych w załącznikach I i II do Umowy, pod warunkiem że poinformuje ona przedstawicieli państw członkowskich o zmianach, które zamierza zatwierdzić na forum wspólnego komitetu, i dostarczy przedstawicielom państw członkowskich wszelkich istotnych informacji, które doprowadziły ją do wniosku, że równoważność może zostać zaakceptowana.

               (6)

               Aby umożliwić szybką reakcję w przypadkach, gdy warunki równoważności nie są już spełnione, należy ponadto uprawnić Komisję do jednostronnego zawieszenia uznania równoważności, pod warunkiem że poinformuje ona przedstawicieli państw członkowskich.

               (7)

               W przypadku gdy przedstawiciele państw członkowskich reprezentujący mniejszość blokującą zgłoszą sprzeciw wobec przedstawionego przez Komisję stanowiska, Komisja nie powinna móc zatwierdzić zmian w wykazach produktów zawartych w załącznikach I i II, ani zawiesić uznania równoważności. W takich przypadkach Komisja powinna przedstawić wniosek w sprawie decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu.

               (8)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Umowa między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie handlu produktami ekologicznymi zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   2.   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 15 akapit pierwszy Umowy (3).
   Artykuł 3
   Komisja reprezentuje Unię we wspólnym komitecie.
   Artykuł 4
   Komisja w imieniu Unii zatwierdza zmiany w wykazach produktów zawartych w załącznikach I i II do Umowy dokonywane zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. b) umowy.
   Zanim Komisja zatwierdza takie zmiany, informuje ona przedstawicieli państw członkowskich o przewidywanym stanowisku Unii, przedstawiając dokument zawierający informacje na temat wyników oceny równoważności przeprowadzonej w odniesieniu do nowego lub zaktualizowanego wykazu produktów wymienionych w załączniku I lub II, w tym:

               a)

               wykaz przedmiotowych produktów, wraz ze wskazaniem przewidywanych ilości przeznaczonych na wywóz do Unii;

               b)

               zasady produkcji, stosowane do przedmiotowych produktów w Republice Chile, wraz ze wskazaniem, w jaki sposób rozwiązano kwestie istotnych różnic z odpowiednimi przepisami Unii;

               c)

               w stosownych przypadkach, nowe lub zaktualizowane systemy kontroli stosowane do przedmiotowych produktów, wraz ze wskazaniem, w jaki sposób rozwiązano kwestie istotnych różnic z odpowiednimi przepisami Unii;

               d)

               inne informacje, jakie Komisja uzna za istotne.

         W przypadku gdy przedstawiciele państw członkowskich reprezentujących mniejszość blokującą zgodnie z art. 238 ust. 3 lit. a) akapit drugi Traktatu wyrażą sprzeciw, Komisja występuje z wnioskiem zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu.
   Artykuł 5
   Decyzje Unii o jednostronnym zawieszeniu, zgodnie z art. 3 ust. 4 i 5 Umowy, uznania równoważności przepisów ustawowych i wykonawczych wymienionych w załączniku IV do Umowy, w tym aktualizacje i skonsolidowane wersje przepisów ustawowych i wykonawczych, o których mowa w załączniku V do Umowy, przyjmuje Komisja.
   Przed przyjęciem takiej decyzji Komisja informuje przedstawicieli państw członkowskich zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 niniejszej decyzji.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 października 2017 r.

            W imieniu Rady

         S. KIISLER

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 14 września 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/436 z dnia 6 marca 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Chile w sprawie handlu produktami ekologicznymi (Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 33).

      (3)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2017/2351 z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie nałożenia grzywny na Hiszpanię za niepodjęcie skutecznych działań mających na celu skorygowanie nadmiernego deficytu

text:
               16.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 336/27

         DECYZJA WYKONAWCZA RADY (UE) 2017/2351
   z dnia 9 sierpnia 2016 r.
   w sprawie nałożenia grzywny na Hiszpanię za niepodjęcie skutecznych działań mających na celu skorygowanie nadmiernego deficytu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1173/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji przyjętej w dniu 12 lipca 2016 r., na podstawie art. 126 ust. 8 Traktatu, Rada stwierdziła, że Hiszpania nie podjęła skutecznych działań mających na celu skorygowanie nadmiernego deficytu w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. wydane na podstawie art. 126 ust. 7 Traktatu.

               (2)

               Po przyjęciu przez Radę decyzji z dnia 12 lipca 2016 r. stwierdzającej, że Hiszpania nie podjęła skutecznych działań mających na celu skorygowanie nadmiernego deficytu, Komisja powinna zalecić Radzie nałożenie grzywny.

               (3)

               Grzywna podlegająca nałożeniu na Hiszpanię powinna zasadniczo wynieść 0,2 % PKB tego państwa w poprzednim roku, przy czym wysokość grzywny może zostać zmniejszona lub grzywna może zostać anulowana ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą lub na uzasadniony wniosek danego państwa członkowskiego.

               (4)

               PKB Hiszpanii w 2015 r. wyniósł 1 081,19 mld EUR, a zatem 0,2 % PKB Hiszpanii odpowiada kwocie 2 162,38 mln EUR.

               (5)

               Zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 „wyjątkowa sytuacja gospodarcza” oznacza sytuację, w której przekroczenie przez deficyt publiczny wartości odniesienia uznaje się za wyjątkowe w rozumieniu art. 126 ust. 2 lit. a) tiret drugie Traktatu i przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 (2). Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1467/97 przekroczenie wartości odniesienia ma charakter wyjątkowy, gdy wynika (i) z nadzwyczajnego i niezależnego od danego państwa członkowskiego zdarzenia, które wywiera istotny wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych, lub (ii) z poważnego pogorszenia koniunktury gospodarczej, czyli ujemnego rocznego tempa wzrostu PKB lub skumulowanego spadku produkcji podczas przedłużającego się okresu bardzo niskiego rocznego tempa wzrostu PKB w stosunku do potencjalnego wzrostu.

               (6)

               Ocena zastosowania powyższych kryteriów do Hiszpanii prowadzi do następujących wniosków:

                           —

                           po okresie ujemnego wzrostu realnego PKB, który utrzymywał się przez dziesięć kolejnych kwartałów, w trzecim kwartale 2013 r. doszło do pobudzenia wzrostu gospodarczego w Hiszpanii. Realny PKB wzrósł o 1,4 % w 2014 r., a w 2015 r. dynamika wzrostu gospodarczego wyniosła 3,2 %. Według zaktualizowanej prognozy Komisji z wiosny 2016 r. oczekuje się, że realny PKB wzrośnie w 2016 r. o 2,9 %. W porównaniu z prognozą Komisji z wiosny 2016 r. wartość tę skorygowano w górę o 0,3 punktu procentowego, do czego przyczyniło się wyższe niż oczekiwano spożycie publiczne i prywatne w pierwszym kwartale tego roku. W rezultacie nie nastąpiło poważne pogorszenie koniunktury gospodarczej w okresie objętym zaleceniem Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. (tzn. w latach 2013–2016);

                           —

                           ponadto w latach 2013–2016 nie wystąpiły żadne nadzwyczajne i niezależne od rządu zdarzenia, które wywarłyby istotny wpływ na finanse publiczne. Chociaż inflacja w Hiszpanii kształtowała się na zaskakująco niskim poziomie, osiągając nawet wartość ujemną w 2014 r., jej wpływ na finanse publiczne był niewielki, gdyż został on w dużej mierze skompensowany wyższym niż oczekiwano wzrostem realnego PKB, przy czym do obniżenia deficytu przyczyniły się także szybkie tworzenie nowych miejsc pracy oraz struktura wzrostu gospodarczego, w której znaczną rolę odgrywają składniki prowadzące do wysokich wpływów podatkowych.

               (7)

               Nie istnieje zatem wyjątkowa sytuacja gospodarcza, która uzasadniałaby zmniejszenie wysokości grzywny.

               (8)

               W dniu 13 lipca 2016 r. Hiszpania przedłożyła Komisji uzasadniony wniosek, w którym zwróciła się o to, by zalecono Radzie ustalenie wysokości grzywny na poziomie zero. Na poparcie swojego wniosku Hiszpania przedstawiła szereg powodów:
               Hiszpania przypomniała swoje istotne osiągnięcia we wdrażaniu programu zakrojonych na szeroką skalę reform, pomimo bardzo trudnej koniunktury gospodarczej, które to reformy w zasadniczy sposób przyczyniły się do silnego ożywienia aktywności gospodarczej i tworzenia miejsc pracy, a także pozwoliły skorygować narosłe zakłócenia równowagi makroekonomicznej. Hiszpania zwróciła również uwagę na istotny wysiłek fiskalny podjęty w następstwie kryzysu oraz na negatywny wpływ niskiej, a nawet ujemnej inflacji na proces dostosowania budżetowego oraz na całą gospodarkę. Podniesiono również kwestie metodologiczne, zarzucając, że obecna metoda stosowana do oceny zgodności z wymogami paktu stabilności i wzrostu w przypadku Hiszpanii nie była w stanie uwzględnić niespodziewanej ujemnej inflacji ani zapewnić dokładnego pomiaru potencjalnego wzrostu PKB. We wniosku zdano również sprawę ze środków i zobowiązań podjętych w celu ograniczenia deficytu publicznego w 2016 r. oraz potwierdzono zobowiązanie do skorygowania nadmiernego deficytu do 2017 r.

               (9)

               Ocena powyższych argumentów prowadzi do poniższych wniosków.

               (10)

               Sytuacja hiszpańskiej gospodarki uległa w ostatnich latach znacznej poprawie, również dzięki reformom podjętym w trudnym otoczeniu gospodarczym, które pomogły uelastycznić skostniałą strukturę rynku pracy i rynku produktowego. Solidne podstawy ożywienia gospodarczego stworzono dzięki udanej realizacji programu pomocy finansowej mającego na celu dokapitalizowanie instytucji finansowych w Hiszpanii na początku 2014 r. oraz znacznym reformom strukturalnym, które przeprowadzono w międzyczasie. Ponadto po zakończeniu realizacji tego programu Hiszpania nadal wdrażała reformy strukturalne, które obejmowały m.in. reformę prawa upadłościowego, ukończenie procesu restrukturyzacji sektora bankowego, reformę administracji publicznej oraz utworzenie niezależnej rady budżetowej. Działania te, które wspierała polityka monetarna i wzmocnione ramy zarządzania w strefie euro, stworzyły warunki sprzyjające ponownemu napływowi kapitału i poprawie uwarunkowań finansowych. Wraz z ożywieniem się wzrostu gospodarczego w drugiej połowie 2013 r. odnotowano postępy w przywracaniu równowagi wewnętrznej i zewnętrznej, czemu sprzyjał również wzrost konkurencyjności będący pochodną wprowadzonych reform. Ożywieniu gospodarczemu towarzyszyło tworzenie licznych nowych miejsc pracy, również dzięki nadal umiarkowanemu wzrostowi płac i wpływowi reform rynku pracy. Niezależnie od postępów w przywracaniu równowagi gospodarczej nadal istnieją poważne wyzwania, gdyż wciąż wysokie zadłużenie prywatne i publiczne, na które wskazuje bardzo wysoki poziom zobowiązań zagranicznych netto, naraża Hiszpanię na ryzyko, którego źródłem są zmiany nastrojów na rynku, a nadal wysokie bezrobocie stoi na przeszkodzie dostosowaniom gospodarczym.

               (11)

               Chociaż Hiszpania nie podjęła skutecznych działań w celu skorygowania nadmiernego deficytu zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 21 czerwca 2013 r., należy przyznać, że podjęła już znaczny wysiłek fiskalny w celu skorygowania swojego nadmiernego deficytu w budżecie na rok 2012 i w mniejszym stopniu w budżecie na rok 2013. Następstwem tego znacznego strukturalnego wysiłku fiskalnego było swego rodzaju „zmęczenie” reformami mającymi na celu konsolidację finansów publicznych, na które szczególną uwagę zwróciła Rada w swojej decyzji z dnia 12 lipca 2016 r., a które wystąpiło po okresie trudnych warunków ekonomicznych, wywierających niekorzystny wpływ na spójność społeczną. Istotnie, pomimo silnego ożywienia gospodarczego od trzeciego kwartału 2013 r., w okresie, którego dotyczy ostatnie zalecenie Rady, Hiszpania wciąż borykała się z niesprzyjającymi warunkami ekonomicznymi. Luka produktowa wyniosła – 8,5 % potencjalnego PKB w 2013 r. i chociaż ulegała szybkiemu zmniejszeniu, w 2015 r. była nadal ujemna (– 4,0 %). Stopa bezrobocia osiągnęła poziom 26,1 % w 2013 r., a wykluczenie społeczne i nierówności społeczne uległy pogłębieniu w następstwie kryzysu, w wyniku czego łączny odsetek osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym wyniósł 29,2 % w 2014 r., co stanowiło jeden z najwyższych wskaźników w Unii.

               (12)

               W tym kontekście, chociaż niektóre środki zastosowane w ostatnich latach miały negatywny bezpośredni wpływ na finanse publiczne, w średnio- i długoterminowej perspektywie środki te mogą przyczynić się do pobudzenia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, co z kolei przełoży się na stabilność finansów publicznych. Zwolnienia i ulgi w zakresie składek na zabezpieczenie społeczne przyczyniły się do trwałego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych, lecz także w pewnym stopniu wspierały spójność społeczną dzięki temu, że były ukierunkowane na osoby o niskich dochodach, pracowników o niższych kwalifikacjach i osoby nowo zatrudnione w oparciu o umowy o pracę na czas nieokreślony. Reformy podatkowe przyjęte pod koniec 2014 r., chociaż nie przynoszą dodatkowych dochodów budżetowych, mają na celu stworzenie struktury systemu podatkowego, która sprzyjałaby wzrostowi gospodarczemu, a także usprawnienie zarządzania podatkowego i sprawiedliwe rozłożenie ciężarów podatkowych.

               (13)

               W 2016 r. hiszpański rząd, działając jako rząd tymczasowy, przyjął środki służące ograniczeniu deficytu przewidziane w zaleceniu Komisji z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków, które muszą zostać podjęte przez Hiszpanię w celu zapewnienia terminowej korekty nadmiernego deficytu, co odnotowuje się z zadowoleniem. W szczególności, mając na uwadze krajowe przepisy wykonawcze służące wyegzekwowaniu od instytucji rządowych i samorządowych na szczeblu regionalnym dyscypliny budżetowej, w dniu 6 kwietnia rząd zobowiązał 12 rządów regionalnych do zatwierdzenia cięć środków budżetowych, aby zapewnić osiągnięcie przez nie docelowego poziomu deficytu na 2016 r. Chociaż cięcia wydatków przewidziane na 2016 r. zatwierdzone dotychczas przez te rządy regionalne przyniosły oszczędności znacznie poniżej oczekiwanej kwoty określonej w programie stabilności z 2016 r., hiszpański rząd centralny zatwierdził cięcia środków budżetowych w wysokości około 0,2 % PKB. W dniu 13 lipca hiszpański rząd tymczasowy zobowiązał się wprowadzić dalsze pożądane środki służące ograniczeniu deficytu. Po stronie dochodów przewidziano nowelizację ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która zostanie uchwalona, gdy tylko powołany zostanie nowy rząd, mającą na celu skompensowanie ubytku dochodów w wysokości około 0,5 % PKB, spodziewanego w 2016 r. w związku ze zmianami w przepisach regulujących zaliczkowe płatności (pagos fraccionados) podatku dochodowego od osób prawnych, aby zadbać o to, by dochody z tytułu tego podatku osiągnęły poziom założony w programie stabilności z 2016 r. Po stronie wydatków przyśpieszenie terminu zamknięcia roku budżetowego rządu centralnego, uchwalone w dniu 14 lipca, może pomóc ograniczyć wzrost wydatków w drugiej połowie 2016 r. Środki te wciąż obarczone są jednak znacznym ryzykiem zagrażającym ich realizacji, zwłaszcza w odniesieniu do terminowego uchwalenia przez Parlament wymaganych zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych oraz tego, czy zmiany te będą wystarczające, by skompensować spodziewany spadek dochodów z tytułu tego podatku. Rząd zobowiązał się również do przyjęcia dodatkowych środków służących zwalczaniu oszustw podatkowych.

               (14)

               W uzasadnionym wniosku skierowanym przez Hiszpanię do Komisji zwrócono również uwagę na negatywny wpływ niskiej, a nawet ujemnej inflacji na proces dostosowania budżetowego oraz na całą gospodarkę. W latach 2013–2015 inflacja w Hiszpanii (której miernikiem jest deflator PKB) faktycznie kształtowała się na poziomie znacznie poniżej założonego w makroekonomicznym scenariuszu odniesienia stanowiącym podstawę zalecenia (a w 2014 r. osiągnęła nawet wartość ujemną – 0,4 %), na co zwrócono również uwagę w decyzji Rady z dnia 12 lipca 2016 r. Negatywny wpływ niskiej, a nawet ujemnej inflacji na wyniki budżetowe Hiszpanii został jednak w dużym stopniu skompensowany wyższym niż oczekiwano wzrostem realnego PKB.

               (15)

               Hiszpania podniosła również kwestie metodologiczne, zarzucając, że obecna metoda stosowana w kontekście oceny skuteczności podejmowanych działań w przypadku Hiszpanii nie była w stanie uwzględnić niespodziewanej ujemnej inflacji ani zapewnić dokładnego pomiaru potencjalnego wzrostu PKB. W odniesieniu do ewentualnego niedoszacowania wysiłku strukturalnego podjętego przez Hiszpanię należy zauważyć, że oceniając potencjał wzrostu gospodarczego, Komisja stosuje powszechnie przyjętą metodykę funkcji produkcji, zatwierdzoną przez Radę. W odniesieniu do wpływu ujemnej inflacji Komisja przyznaje w swoich opracowaniach analitycznych, że metodyka uzgodniona na potrzeby nadzoru budżetowego — i oparta na korekcie wartości salda nominalnego w drodze szacowania produkcji potencjalnej — może, w przypadku wystąpienia szoku deflacyjnego, prowadzić do niedoszacowania wysiłku strukturalnego. Podejście to uzupełnia jednak tzw. oddolna miara wysiłku fiskalnego, która pozwala ocenić, czy zrealizowano założenia dotyczące wydatków oraz czy wdrożono planowane działania dyskrecjonalne po stronie dochodów. Inaczej niż zmiana salda strukturalnego ta oddolna miara raczej zawyża wysiłek fiskalny po skokowym spadku inflacji. W przypadku Hiszpanii również zastosowanie tej metodyki oddolnej pozwala stwierdzić, że w latach 2013–2015 nie zrealizowano żadnego skumulowanego wysiłku, pomimo że zalecono skumulowany wysiłek strukturalny na poziomie 3,0 % PKB.

               (16)

               Zważywszy na uzasadniony wniosek Hiszpanii oraz mając na uwadze powyższe elementy, w szczególności głębokie reformy strukturalne podjęte przez rząd Hiszpanii od 2012 r., które nadal są realizowane, trudne warunki ekonomiczne w okresie, którego dotyczy zalecenie Rady z czerwca 2013 r., zobowiązanie do ograniczenia deficytu złożone przez tymczasowy rząd Hiszpanii w swoim uzasadnionym wniosku, a także środki konsolidacyjne wprowadzone w następstwie zalecenia Komisji z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków, które muszą zostać podjęte przez Hiszpanię w celu zapewnienia terminowej korekty nadmiernego deficytu, za zasadne należy uznać anulowanie grzywny w wysokości 0,2 % PKB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Anuluje się grzywnę w wysokości 0,2 % PKB, podlegającą nałożeniu na Hiszpanię za niepodjęcie skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 21 czerwca 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 sierpnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2370 z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie wsparcia haskiego kodeksu postępowania i nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               19.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 337/28

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/2370
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   w sprawie wsparcia haskiego kodeksu postępowania i nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią”), której rozdział III zawiera wykaz środków, jakie należy przyjąć zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich, aby zwalczać rozprzestrzenianie tego rodzaju broni.

               (2)

               Unia aktywnie wdraża strategię i wprowadza w życie środki wymienione w jej rozdziale III, w szczególności poprzez przeznaczanie zasobów finansowych na wspieranie określonych projektów mających na celu wzmocnienie wielostronnego systemu nieproliferacji oraz wielostronnych środków budowy zaufania. Integralną częścią tego systemu jest haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych (zwany dalej „kodeksem”).

               (3)

               W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB (1). W tym wspólnym stanowisku wezwano Unię między innymi do przekonania jak największej liczby państw do przyjęcia kodeksu, zwłaszcza tych państw, które dysponują zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych, a także do dalszego rozwoju i wdrażania kodeksu, a w szczególności przewidzianych w nim środków budowy zaufania, oraz do wspierania ściślejszego powiązania kodeksu z wielostronnym systemem nieproliferacji Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ).

               (4)

               W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła konkluzje oraz dokument zatytułowany „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia”. W dokumencie stwierdzono między innymi, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia (zwanej dalej „BMR”) i systemów jej przenoszenia nadal stanowi jedno z największych wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa oraz że polityka nieproliferacji jest istotnym elementem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

               (5)

               W dniu 18 grudnia 2008 r. Rada przyjęła decyzję 2008/974/WPZiB (2) wspierającą kodeks w ramach wdrażania strategii.

               (6)

               W dniu 23 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/423/WPZiB (3). Decyzja ta umożliwiła skuteczne propagowanie upowszechniania kodeksu i przestrzegania jego zasad.

               (7)

               W dniu 15 grudnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/913/WPZiB (4). Poprzez lepsze wyeksponowanie kodeksu decyzja ta ułatwiła przystąpienie do niego nowych członków. Kontynuowanie dialogu w gronie państw sygnatariuszy i państw niebędących sygnatariuszami jest jednym z priorytetów Unii, gdyż służy dalszemu propagowaniu upowszechniania kodeksu, a także jego lepszemu wdrożeniu oraz rozszerzeniu. Niniejsza decyzja powinna przyczyniać się do tego procesu.

               (8)

               W bardziej ogólnym ujęciu ciągłe rozprzestrzenianie rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia BMR – w szczególności w ramach obecnych programów rakietowych na Bliskim Wschodzie oraz w Azji Północno-Wschodniej i Azji Południowo-Wschodniej – jest przyczyną rosnącego zaniepokojenia społeczności międzynarodowej.

               (9)

               Rada Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) podkreśliła w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) oraz przypomniała w rezolucjach RB ONZ nr 1977 (2011) i nr 2325 (2016), że rozprzestrzenianie broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, a także środków przenoszenia tych rodzajów broni zagraża światowemu pokojowi i bezpieczeństwu, a także zobowiązała państwa między innymi do tego, aby powstrzymały się od udzielania jakiegokolwiek wsparcia na rzecz opracowywania, nabywania, wytwarzania, posiadania, transportowania, przekazywania lub wykorzystywania broni jądrowej, chemicznej lub biologicznej oraz środków przenoszenia tej broni przez podmioty niepaństwowe. Fakt, że broń jądrowa, chemiczna i biologiczna oraz środki jej przenoszenia stanowią zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, został potwierdzony w rezolucji RB ONZ nr 1887 (2009) w sprawie nierozprzestrzeniania broni jądrowej oraz rozbrojenia jądrowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Zgodnie ze strategią UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwanej dalej „strategią”), która określa cel, jakim jest podtrzymywanie, wdrażanie i wzmacnianie wielostronnych traktatów i porozumień o rozbrojeniu i nieproliferacji, Unia dalej popiera upowszechnianie, pełne wdrażanie i rozszerzenie haskiego kodeksu postępowania i nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych (zwanego dalej „kodeksem”).
   2.   Na działania wspierające kodeks, odpowiadające środkom zgodnym ze strategią, składają się regionalne i subregionalne warsztaty, konferencje, wizyty ekspertów, badania, działania informacyjne i komunikacyjne, a także imprezy organizowane przy okazji konferencji międzynarodowych.
   3.   Na cel tych działań składają się:

               a)

               propagowanie przystąpienia do kodeksu coraz większej liczby państw oraz, ostatecznie, jego powszechnego charakteru;

               b)

               wspieranie pełnego wdrażania kodeksu;

               c)

               propagowanie dialogu między państwami sygnatariuszami a państwami niebędącymi sygnatariuszami, w celu wspomagania budowy zaufania oraz przejrzystości, zachęcania do powściągliwości oraz tworzenia większej stabilności i bezpieczeństwa dla wszystkich;

               d)

               zwiększanie wyeksponowania kodeksu oraz zwiększanie publicznej świadomości ryzyka i zagrożeń, jakie wiążą się z rozprzestrzenianiem rakiet balistycznych;

               e)

               badanie – w szczególności poprzez analizy naukowe – możliwości rozszerzenia kodeksu i propagowania współdziałania między kodeksem a innymi odpowiednimi instrumentami wielostronnymi, takimi jak System Kontroli Technologii Rakietowych, rezolucja RB ONZ nr 1540 (2004) oraz prowadzony przez ONZ rejestr obiektów wyniesionych w przestrzeń kosmiczną.

         4.   Szczegółowy opis projektów znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel (zwany dalej „WP”).
   2.   Techniczną realizacją projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmuje się Fundacja na rzecz Badań Strategicznych (Fondation pour la recherche stratégique) (zwana dalej „FRS”). FRS wykonuje swoje zadania pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z FRS.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 1 878 120,05 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 2. W tym celu po przyjęciu niniejszej decyzji Komisja zawiera z FRS umowę o dotację w wysokości kwoty odniesienia. Do tej umowy o dotację mają zastosowanie przepisy o dotacjach zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 966/2012 (UE, Euratom) (5). Umowa ta zobowiązuje FRS do zapewnienia, aby wkład Unii został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o dotacji, o której mowa w ust. 3, w możliwie najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Poinformuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy o dotację.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez FRS. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja przedstawia informacje na temat aspektów finansowych projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 40 miesięcy po dniu zawarcia umowy o dotację, o której mowa w art. 3 ust. 3. Wygasa ona jednak sześć miesięcy po jej wejściu w życie, jeżeli do tego czasu nie zostanie zawarta umowa o dotację.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne stanowisko Rady 2003/805/WPZiB z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia (Dz.U. L 302 z 20.11.2003, s. 34).

      (2)  Decyzja Rady 2008/974/WPZiB z dnia 18 grudnia 2008 r. wspierająca haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 91).

      (3)  Decyzja Rady 2012/423/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wsparcia – w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz wspólnego stanowiska Rady 2003/805/WPZiB – nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych (Dz.U. L 196 z 24.7.2012, s. 74).

      (4)  Decyzja Rady 2014/913/WPZiB z dnia 15 grudnia 2014 r. wspierająca haski kodeks postępowania i nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 360 z 17.12.2014, s. 44).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   CEL

      Głównym celem niniejszej decyzji jest propagowanie, za pośrednictwem konkretnych środków, upowszechniania, pełnego wdrożenia i rozszerzenia haskiego kodeksu postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych (zwanego dalej „kodeksem”), zgodnie ze strategią UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
      Niniejsza decyzja będzie uzupełniała działalność dyplomatyczną Unii w odniesieniu do państw sygnatariuszy i państw niebędących sygnatariuszami kodeksu. W tym względzie przesłania ze strony Unii są następujące:

                  a)

                  do państw sygnatariuszy:

                              (i)

                              znaczenie pełnego wdrożenia kodeksu, zwłaszcza poprzez coroczne deklaracje i uprzednie powiadomienia przewidziane w kodeksie;

                              (ii)

                              zachęcanie do pełnego stosowania kodeksu jako środka propagowania przejrzystości i zaufania, zarówno na szczeblu regionalnym, jak i międzynarodowym, oraz pomocy w powstrzymywaniu rozprzestrzeniania rakiet balistycznych zdolnych przenosić broń masowego rażenia (zwaną dalej BMR) oraz w zapobieganiu takiemu rozprzestrzenianiu;

                  b)

                  do państw niebędących sygnatariuszami:

                              (i)

                              zachęcanie do przystąpienia do kodeksu i tym samym wzięcia udziału w szerzej zakrojonych wielostronnych wysiłkach na rzecz zapobiegania rozprzestrzenianiu BMR oraz środków jej przenoszenia;

                              (ii)

                              korzystanie z postanowień kodeksu, aby pomóc w zmniejszaniu napięć regionalnych oraz w budowaniu zaufania, a tym samym propagować zwiększenie bezpieczeństwa z korzyścią dla wszystkich.

            Oprócz tego niniejsza decyzja jest wykorzystywana do pomocy w finansowaniu ograniczonej liczby prac naukowych na temat współdziałania między kodeksem a innymi odpowiednimi instrumentami wielostronnymi, takimi jak System Kontroli Technologii Rakietowych, rezolucja RB ONZ nr 1540 (2004) oraz prowadzony przez ONZ rejestr obiektów wyniesionych w przestrzeń kosmiczną.
      I wreszcie, niniejsza decyzja ma na celu wspieranie bieżącego dialogu politycznego społeczności międzynarodowej na temat bezpieczeństwa i stabilności w kosmosie, zwłaszcza poprzez udostępnianie ograniczonego wkładu finansowego na rzecz corocznych konferencji dotyczących kosmosu organizowanych przez znajdujący się w Genewie Instytut Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Badań and Rozbrojeniem (UNIDIR).
      2.   ŚRODKI

      2.1.   Cele środków

                  a)

                  Propagowanie przystąpienia do kodeksu coraz większej liczby państw oraz, ostatecznie, jego powszechnego charakteru;

                  b)

                  wspieranie pełnego wdrażania kodeksu przez państwa sygnatariuszy;

                  c)

                  propagowanie dialogu między państwami sygnatariuszami a państwami niebędącymi sygnatariuszami, w celu wspomagania budowy zaufania oraz przejrzystości, zachęcania do powściągliwości oraz tworzenia większej stabilności i bezpieczeństwa dla wszystkich;

                  d)

                  zwiększanie wyeksponowania kodeksu oraz zwiększanie publicznej świadomości ryzyka i zagrożeń, jakie wiążą się z rozprzestrzenianiem rakiet balistycznych;

                  e)

                  badanie – w szczególności poprzez analizy naukowe – możliwości rozszerzenia kodeksu i propagowania współdziałania między kodeksem a innymi odpowiednimi instrumentami wielostronnymi, takimi jak System Kontroli Technologii Rakietowych i rezolucja RB ONZ nr 1540 (2004).

            2.2.   Opis środków

                  a)

                  FRS zorganizuje działania informacyjne w postaci regionalnych lub subregionalnych seminariów i misji eksperckich mających na celu:

                              (i)

                              zwiększenie świadomości ryzyka i zagrożeń, jakie wiążą się z rozprzestrzenianiem rakiet balistycznych;

                              (ii)

                              zapewnienie platformy, na której eksperci mogą nieformalnie wymieniać poglądy bez ujawniania źródeł (reguła Chatham House) na temat kwestii strategicznych, tym samym wspomagając budowanie zaufania wśród państw; oraz

                              (iii)

                              propagowanie unijnych celów, jakimi są upowszechnienie, pełne wdrożenie i rozszerzenie kodeksu.

                        FRS zorganizuje nie więcej niż dziewięć imprez regionalnych lub subregionalnych, w tym również w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach, na Bliskim Wschodzie/w Afryce oraz w Azji Południowo-Wschodniej, a także nie więcej niż sześć misji eksperckich do poszczególnych państw niebędących sygnatariuszami. Wszystkie te wydarzenia będą prowadzone w ścisłej współpracy z organami odnośnych rządów przyjmujących oraz, w stosownych przypadkach, z ośrodkami akademickimi;

                  b)

                  FRS zorganizuje nie więcej niż sześć imprez pobocznych poświęconych kodeksowi, przy okazji konferencji międzynarodowych, zwłaszcza corocznego regularnego posiedzenia w Wiedniu oraz sesji Pierwszego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku. Takie imprezy poboczne będą miały na celu pomoc w pogłębianiu związków między kodeksem a ONZ, zgodnie z rezolucją nr 71/33 przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 5 grudnia 2016 r.;

                  c)

                  FRS, w ścisłej współpracy z odnośnymi organami, zorganizuje wizytę międzynarodowej grupy ekspertów w bazie kosmicznej zgodnie z art. 4 lit. a) ppkt (ii) tiret trzecie kodeksu;

                  d)

                  z dotacji przyznanej przez Unię FRS przekaże UNIDIR trzykrotność kwoty 29 240,00 EUR, aby pomóc w finansowaniu corocznych konferencji UNIDIR na temat kwestii bezpieczeństwa kosmicznego, tym samym wspomagając realizację ogólnego celu, jakim jest wspieranie kodeksu. FRS i UNIDIR zapewnią wyeksponowanie roli Unii na tych konferencjach, stosownie do wielkości jej wkładu;

                  e)

                  FRS zamówi i opublikuje co najmniej cztery prace naukowe dotyczące kwestii związanych z kodeksem, w tym co najmniej jedną pracę na temat związków między kodeksem a innymi odpowiednimi instrumentami wielostronnymi, takimi jak System Kontroli Technologii Rakietowych i rezolucja RB ONZ nr 1540 (2004). W tym celu FRS zaapeluje o wkłady od wszystkich instytutów naukowych, które stanowią część konsorcjum UE NPD lub są z nim związane. Tematy prac naukowych zostaną uzgodnione między FRS a odnośnymi służbami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ);

                  f)

                  FRS podejmie działania komunikacyjno-informacyjne, aby zrealizować dwa cele: zwiększenie wyeksponowania kodeksu oraz wkładu Unii w niego. FRS opracuje szczegółowy plan informacji i komunikacji, który zostanie zatwierdzony przez ESDZ i Komisję.

            2.3.   Wyniki środków

                  a)

                  Zwiększenie liczby państw będących sygnatariuszami kodeksu;

                  b)

                  lepsze wdrażanie kodeksu przez państwa sygnatariuszy;

                  c)

                  lepsza świadomość wśród decydentów, organów regulacyjnych, ekspertów i ogółu społeczeństwa dotycząca znaczenia, jakie ma dla państw przystąpienie do kodeksu i jego wdrażanie;

                  d)

                  zwiększone wyeksponowanie starań Unii na rzecz propagowania powszechnego charakteru, pełnego wdrażania i rozszerzenia kodeksu.

            3.   PARTNERZY REALIZUJĄCY ŚRODKI

      FRS, działając w ścisłym kontakcie z ESDZ, będzie nadal rozwijać skuteczne partnerstwa z zainteresowanymi organizacjami regionalnymi i subregionalnymi, organami państw, instytutami naukowymi i innymi odnośnymi organami.
      FRS będzie ściśle współpracować z UNIDIR w odniesieniu do środka określonego w pkt 2.2. lit. e)
      4.   INTERAKCJA Z DZIAŁANIAMI UNII

      Na podstawie regularnych informacji zwrotnych przekazywanych przez FRS na temat jej działalności, Unia może postanowić o uzupełnieniu tych wysiłków poprzez ukierunkowane działania dyplomatyczne mające na celu podnoszenie świadomości znaczenia, jakie ma dla państw przystąpienie do kodeksu i jego wdrożenie.
      5.   BENEFICJENCI ŚRODKÓW

                  a)

                  Państwa – zarówno będące, jak i niebędące sygnatariuszami kodeksu;

                  b)

                  urzędnicy rządowi, decydenci, organy regulacyjne, eksperci;

                  c)

                  organizacje międzynarodowe, regionalne i subregionalne;

                  d)

                  pracownicy naukowi i społeczeństwo obywatelskie;

                  e)

                  przewodniczący kodeksu.

            6.   MIEJSCE

      W konsultacji z odnośnymi służbami ESDZ, FRS wybierze możliwe miejsca posiedzeń, warsztatów i innych wydarzeń. Kryteria wyboru miejsca będą obejmować chęć i zaangażowanie danego państwa lub danej organizacji międzyrządowej w konkretnym regionie na rzecz bycia gospodarzem danego wydarzenia. Konkretne miejsca wizyt w państwach lub działań w poszczególnych państwach będą zależały od zaproszenia od zainteresowanych państw lub organizacji międzyrządowych.
      7.   CZAS TRWANIA

      Szacowany całkowity czas trwania działania wynosi 36 miesięcy.