Ważna informacja prawna

|

52007BP0114(01)

1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2005 (C6-0387/2006 - 2006/2154(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0190 - 0191

		1.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2005 (C6-0387/2006 — 2006/2154(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na rok budżetowy 2005, zawierające odpowiedzi Fundacji [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 — C6-0080/2007),- uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [4], a w szczególności jego art. 16,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0098/2007),1. udziela dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy absolutorium z wykonania budżetu fundacji za rok budżetowy 2005;2. przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 37.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 80.[3] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U.L 139 z 30.5.1975, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1111/2005 (Dz.U. L 184 z 15.7.2005, str. 1).[5] Dz.U.L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 1 marca 1984 r. w sprawie zawarcia Protokołu dotyczącego specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym

text:
Ważna informacja prawna

|

31984D0132

Dziennik Urzędowy L 068 , 10/03/1984 P. 0036 - 0045 Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 15 Tom 5 P. 0004  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 15 Tom 5 P. 0004

		Decyzja Radyz dnia 1 marca 1984 r.w sprawie zawarcia Protokołu dotyczącego specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym(84/132/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:programy działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [2] kładą nacisk na potrzebę ochrony i oczyszczania morza, aby mogło ono w dalszym ciągu odgrywać swoją rolę w zachowaniu i rozwoju gatunków oraz w utrzymaniu niezbędnej równowagi ekologicznej;drugi program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska podkreśla pilną potrzebę międzynarodowych rozwiązań problemu rozwoju i ekologicznego zarządzania regionami nadbrzeżnymi;trzeci program działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska [3], którego podstawowe zasady zostały zatwierdzone przez Radę i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich dnia 7 lutego 1983 r., odnosi się w szczególności do potrzeby racjonalnej polityki w dziedzinie ochrony i zarządzania zasobami naturalnymi;współpraca z krajami rozwijającymi się, w szczególności ze śródziemnomorskimi partnerami Wspólnoty do celów ochrony środowiska jest jednym z celów drugiego programu działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska;artykuł 4 Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, zatwierdzonej przez Wspólnotę decyzją 77/585/EWG [4], upoważnia Umawiające się Strony do przyjęcia dodatkowych protokołów określających środki, procedury i normy dla wprowadzenia w życie wymienionej Konwencji; na mocy tego artykułu, państwa śródziemnomorskie reprezentowane na konferencji pełnomocników, odbytej w Genewie w dniach 2 i 3 kwietnia 1982 r. podpisały Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym;decyzją 77/585/EWG Wspólnota zatwierdziła także Protokół o zapobieganiu zanieczyszczaniu Morza Śródziemnego przez zatapianie w nim odpadów ze statków i statków powietrznych oraz, decyzją 81/420/EWG [5] Protokół dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi w nagłych przypadkach oraz, decyzją 83/101/EWG [6], Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych;Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym przewiduje ewentualne przyjęcie środków dotyczących handlu, przywozu oraz wywozu fauny i flory chronionych przez ten Protokół i dlatego mógłby wpływać na wspólną politykę handlową i swobodny przepływ towarów między Państwami Członkowskimi;niektóre postanowienia wymienionego Protokołu mogłyby wpływać na dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [7], na dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [8], na dyrektywę Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki [9] oraz na rozporządzenie Rady (EWG) nr 348/81 z dnia 20 stycznia 1981 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu wielorybów lub innych produktów otrzymywanych z waleni [10];wymieniony Protokół ma na celu zabezpieczanie wspólnych zasobów naturalnych regionu, zachowanie różnorodności miejscowych gatunków i ochronę niektórych siedlisk przyrodniczych przez ustanowienie niektórych specjalnych obszarów chronionych;większość sygnatariuszy Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem i załączonych protokołów utrzymuje, w ramach ogólnego podejścia wspólnotowego do regionu śródziemnomorskiego szczególne relacje ze Wspólnotą, w szczególności w zakresie współpracy; Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym ustanawia szczegółowe zasady takiej współpracy w sektorach, które obejmuje;Wspólnota podpisała wymieniony Protokół dnia 30 marca 1983 r.;Wspólnota będzie uczestniczyła we wprowadzaniu w życie wymienionego Protokołu, wykorzystując swoje kompetencje wynikające z istniejących wspólnych reguł, a także uzyskane w wyniku przyszłych aktów przyjętych przez Radę oraz wykorzystując wyniki działań wspólnotowych (badania – wymiana informacji) w danych dziedzinach;wydaje się konieczne, aby Wspólnota zatwierdziła wymieniony Protokół w celu osiągnięcia, w ramach działania wspólnego rynku, jednego z celów ustalonych przez Wspólnotę w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego i jakości życia; ponieważ Traktat nie przewiduje szczególnych uprawnień do działań wymaganych do przyjęcia niniejszej decyzji, należy odwołać się do jego art. 235,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół dotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady składa akty przewidziane art. 18 Protokołu określonego w art. 1.Sporządzono w Brukseli, dnia 1 marca 1984 r.W imieniu RadyH. BouchardeauPrzewodniczący[1] Dz.U. C 322 z 28.11.1983, str. 278.[2] Dz.U. C 112 z 20.12.1973, str. 1 orazDz.U. C 139 z 13.6.1977, str. 1.[3] Dz.U. C 46 z 17.2.1983, str. 1.[4] Dz.U. L 240 z 19.9.1977, str. 1.[5] Dz.U. L 162 z 19.6.1981, str. 4.[6] Dz.U. L 67 z 12.3.1983 str. 1.[7] Dz.U. L 129 z 18.5.1973, str. 23.[8] Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1.[9] Dz.U. L 281 z 10.11.1979, str. 47.[10] Dz.U. L 39 z 12.2.1981, str. 1.--------------------------------------------------ProtokóŁdotyczący specjalnych obszarów chronionych na Morzu ŚródziemnymUMAWIAJĄCE SIĘ STRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU,BĘDĄCE STRONAMI KONWENCJI w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, przyjętej w Barcelonie dnia 16 lutego 1976 roku,ŚWIADOME niebezpieczeństwa grożącego środowisku całego Morza Śródziemnego, w świetle wzrastającej działalności człowieka w tym regionie,BIORĄC POD UWAGĘ specjalne charakterystyki hydrograficzne i ekologiczne obszaru Morza Śródziemnego,PODKREŚLAJĄC znaczenie ochrony oraz, gdzie właściwe, polepszenie stanu zasobów naturalnych i siedlisk naturalnych Morza Śródziemnego, jak również ich dziedzictwa kulturowego w tym regionie, między innymi środkami przez ustanowienie specjalnie chronionych obszarów, włączając obszary morskie i ich środowisko,PRAGNĄC stworzenia ścisłej współpracy między sobą, aby osiągnąć ten cel,UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 11. Umawiające się Strony niniejszego Protokołu (zwane dalej "Stronami") podejmują właściwe środki w związku z ochroną tych obszarów morskich, które są ważne dla ochrony zasobów naturalnych oraz siedlisk naturalnych obszaru Morza Śródziemnego, jak również ochrony ich dziedzictwa kulturowego w tym regionie.2. Niniejszy Protokół w żaden sposób nie narusza kodyfikacji i opracowania prawa morza, prowadzonego przez Konferencję Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, zwołanej na podstawie rezolucji 2750 C (XXV) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, ani też obecnych i przyszłych roszczeń oraz opinii prawnych żadnego z państw, których dotyczy prawo morza oraz charakteru i zakresu jurysdykcji państwa nadbrzeża i bandery.Artykuł 2Do celów wyznaczania specjalnych obszarów ochronnych (zwanych dalej "obszarami ochronnymi"), obszar, do którego niniejszy Protokół się stosuje jest obszarem Morza Śródziemnego określonym w artykule 1 Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem (zwanej dalej "Konwencją"); jest to rozumiane, że do celów niniejszego Protokołu jest to ograniczone do wód terytorialnych Stron i może obejmować wody po lądowej stronie linii podstawowych od których jest mierzona i powiększana szerokość morza terytorialnego, w przypadku cieków wodnych, aż do granicy wody słodkiej. Może także obejmować bagna lub obszary przybrzeżne wyznaczone przez każdą ze Stron.Artykuł 31. Strony ustanawiają, w możliwym zakresie, obszary chronione oraz czynią wysiłki, aby podjąć działanie konieczne w celu ochrony tych obszarów oraz, gdzie właściwe, przywrócenia ich, tak szybko jak to możliwe.2. Takie obszary są ustanawiane w celu ochrony w szczególności:a) - miejsc o wartości biologicznej i ekologicznej,- różnorodności genetycznej, jak również zadowalających poziomów populacji, gatunków oraz ich miejsc rozrodu oraz siedlisk,- reprezentatywnych typów ekosystemów, jak również procesów ekologicznych;b) miejsca o szczególnym znaczeniu z powodu ich naukowej, estetycznej, historycznej, archeologicznej, kulturalnej lub edukacyjnej wartości.Artykuł 4Strony niniejszego Protokołu, na ich pierwszym posiedzeniu, formułują i przyjmują, jeśli konieczne, we współpracy z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, wspólne wytyczne oraz, jeśli potrzeba, normy lub kryteria dotyczące w szczególności:a) wybór obszarów chronionych;b) ustanowienie obszarów ochronnych;c) zarządzanie obszarami chronionymi;d) przekazywanie informacji na temat obszarów chronionych.Artykuł 5Strony mogą wzmocnić ochronę obszarów chronionych, ustanawiając, w obszarze do którego stosuje się niniejszy Protokół, jedną lub więcej stref buforowych, w których działania są mniej surowo ograniczone, pozostając w zgodzie z celami obszaru chronionego.Artykuł 61. Jeżeli Strona zamierza ustanowić obszar chroniony przylegający do strefy granicznej lub do granicy obszaru jurysdykcji krajowej innej Strony, właściwe organy obydwu Stron podejmują starania, aby wzajemnie się konsultować w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie środków, jakie mają być podjęte oraz, między innymi sprawami, badają możliwość ustanowienia przez inną Stronę odpowiadającego obszaru chronionego lub przyjęcia przez nią wszelkich pozostałych właściwych środków.2. Jeżeli Strona zamierza ustanowić obszar chroniony przylegający do strefy granicznej lub do granicy obszaru jurysdykcji krajowej państwa, które nie jest Stroną niniejszego Protokołu, Strona podejmuje starania, aby wspólnie pracować z właściwymi organami tego państwa w celu przeprowadzenia konsultacji określonych w ustępie 1.3. Jeżeli przylegające obszary chronione są ustanowione przez dwie Strony, lub przez Stronę oraz państwo, które nie jest Stroną niniejszego Protokołu, specjalne porozumienia mogą przewidywać środki, według których konsultacje lub współpraca projektowane w ustępie 1 i 2 odpowiednio mogą mieć miejsce.4. Jeżeli państwo, które nie jest Stroną niniejszego Protokołu, zamierza ustanowić obszar chroniony przylegający do strefy granicznej lub do granicy obszaru jurysdykcji krajowej Strony niniejszego Protokołu, ta ostatnia podejmuje starania, aby wspólnie pracować z tym państwem w celu przeprowadzenia konsultacji, oraz możliwego zawarcia specjalnego porozumienia określonego w ustępie 3.Artykuł 7Strony, uwzględniając realizowane cele oraz biorąc pod uwagę charakterystyki każdego obszaru chronionego, zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, podejmują stopniowo wymagane środki, które mogą obejmować:a) organizację systemu planowania i zarządzania;b) zakaz zatapiania lub zrzucania odpadów lub innych substancji, które mogą wpływać na obszar chroniony;c) regulacja przepływu statków oraz wszelkiego postoju lub kotwiczenia;d) regulacja połowów i polowania oraz chwytania zwierząt i zbioru roślin;e) zakaz niszczenia flory lub zwierząt oraz wprowadzania egzotycznych gatunków;f) regulacja wszelkich aktów mogących zniszczyć lub zakłócić faunę lub florę, włączając wprowadzenie miejscowych gatunków zoologicznych lub botanicznych;g) regulacja wszelkiej działalności obejmującej badanie lub eksploatację dna morskiego lub jego podglebie albo zmianę dna morskiego lub jego podglebia;h) regulacja wszelkiej działalności obejmującej zmianę profilu gleby lub eksploatację podglebia części lądowej morskiego obszaru chronionego;i) regulacja wszelkiej działalności archeologicznej oraz usuwania wszelkich obiektów, które mogą być uważane za obiekty archeologiczne;j) regulacja handlu oraz przywozu i wywozu zwierząt, części zwierząt, roślin, części roślin oraz obiektów archeologicznych które pochodzą z obszarów chronionych i które podlegają środkom ochrony;k) wszelkie inne środki mające na celu ochronę procesów ekologicznych i biologicznych w obszarach chronionych.Artykuł 81. Strony w sposób odpowiedni rozpowszechniają informacje o ustanowieniu obszarów chronionych, jak również obszarów przewidzianych w artykule 5, oraz o ich oznakowaniu i regulacjach stosujących się do nich.2. Informacje określone w ustępie 1 są zgłaszane Organizacji wyznaczonej w artykule 13 Konwencji (zwanej dalej "Organizacją"), która opracowuje i uaktualnia wykaz obszarów chronionych w obszarze, do którego stosuje się niniejszy Protokół. Strony dostarczają Organizacji wszelkich informacji koniecznych do tego celu.Artykuł 91. Strony, rozpowszechniając środki ochronne, biorą pod uwagę tradycyjne czynności ich lokalnych populacji. W najszerszym możliwym zakresie żadne wyłączenie, które jest dopuszczalne z tego powodu, nie może być takie, że:a) zagraża albo utrzymaniu ekosystemów chronionych zgodnie z warunkami niniejszego Protokołu lub procesom przyczyniającym się do utrzymania tych ekosystemów;b) powoduje wyginięcie lub znaczne zmniejszenie ilości osobników stanowiących gatunki lub populacje zwierząt i roślin w chronionych ekosystemach, albo wszelkich ekologicznie połączonych gatunków lub populacji, szczególnie gatunków migrujących oraz rzadkich, zagrożonych lub endemicznych gatunków.2. Strony, które dopuszczają zwolnienia w odniesieniu do środków ochronnych lub które nie stosują ściśle takich środków, informują odpowiednio Organizację.Artykuł 10Strony zachęcają oraz rozwijają badania naukowo-techniczne ich obszarów chronionych oraz ekosystemów i dziedzictwa archeologicznego.Artykuł 11Strony podejmują starania w celu jak najszerszego informowania społeczeństwa o znaczeniu obszarów chronionych oraz o wiedzy naukowej, która może być z nich uzyskana z punktu widzenia zarówno ochrony natury, jak i archeologii. Taka informacja powinna być w sposób właściwy umieszczona w programach edukacyjnych dotyczących środowiska i historii. Strony powinny także podejmować działania w celu wspierania udziału ich społeczeństwa oraz ich organizacji ochrony natury we właściwych środkach, które są konieczne do ochrony danych obszarów.Artykuł 12Strony, w możliwym zakresie, ustanawiają program współpracy w celu koordynacji ustanowienia, planowania, zarządzania oraz ochrony obszarów chronionych, w związku z tworzeniem sieci obszarów chronionych w obszarze śródziemnomorskim, biorąc w pełni pod uwagę istniejące sieci, w szczególności te rezerwy biosfery Unesco. Ustanawia się regularną wymianę informacji dotyczącą charakterystyk obszarów chronionych, zdobytych doświadczeń i pojawiających się problemów.Artykuł 13Strony, zgodnie z procedurami określonymi w artykule 14, wymieniają informacje naukowo-techniczne dotyczące bieżących lub planowanych badań oraz spodziewanych wyników. Koordynują, w możliwie najszerszym zakresie, ich badania. Ponadto podejmują starania w celu wspólnego określenia lub znormalizowania ich metod naukowych, które mają być stosowane do wyboru, zarządzania oraz monitorowania obszarów chronionych.Artykuł 141. Przy stosowaniu zasad współpracy określonych w artykule 12 i 13, Strony przesyłają Organizacji:a) porównywalne informacje dotyczące monitorowania rozwoju biologicznego środowiska śródziemnomorskiego;b) sprawozdania, publikacje oraz informacja o charakterze naukowym, administracyjnym i prawnym, w szczególności:- w sprawie środków podjętych przez Strony na podstawie niniejszego Protokołu dotyczących ochrony obszarów chronionych,- w sprawie gatunków obecnych w tym obszarze chronionym,- w sprawie wszelkich zagrożeń dla tych obszarów, w szczególności tych, które mogą pochodzić z zanieczyszczeń, znajdujących się poza ich kontrolą.2. Strony wyznaczają osoby odpowiedzialne za obszary chronione. Osoby te zbierają się co najmniej raz na dwa lata w celu przedyskutowania kwestii wspólnego interesu oraz w szczególności zaproponowania zaleceń dotyczących informacji naukowych, administracyjnych i prawnych, jak również normalizacji oraz przetwarzania danych.Artykuł 151. Strony, bezpośrednio lub z pomocą właściwych regionalnych lub innych międzynarodowych organizacji albo dwustronnie, współpracują, w sprawie wejścia w życie niniejszego Protokołu, przy opracowywaniu i wdrażaniu programów pomocy wzajemnej oraz pomocy tym krajom rozwijającym się, które wyrażą na to zapotrzebowanie do wyboru, ustanowienia oraz zarządzania obszarami chronionymi.2. Programy projektowane w ust. 1 powinny odnosić się, w szczególności, do szkolenia personelu naukowo-technicznego, badań naukowych oraz nabywania, wykorzystywania i produkcji przez te kraje właściwego sprzętu na korzystnych warunkach, które mają być uzgodnione między zainteresowanymi Stronami.Artykuł 16Zmiany w rozgraniczeniu lub statusie prawnym obszaru chronionego lub cofnięcia go w odniesieniu do całości lub części takiego obszaru nie mogą mieć miejsca, z wyjątkiem wprowadzonych na podstawie procedury podobnej do tej dla jego ustanowienia.Artykuł 171. Posiedzenia zwyczajne Stron odbywają się wraz z posiedzeniami zwyczajnymi Umawiających się Stron Konwencji odbywającymi się zgodnie z artykułem 14 Konwencji. Strony mogą także odbywać posiedzenia zgodnie z tym artykułem.2. Funkcją posiedzeń Stron niniejszego Protokołu jest w szczególności:a) dokonywanie oceny wykonania niniejszego Protokołu;b) rozważanie skuteczności przyjętych środków, uwzględniając w szczególności te w odniesieniu do obszaru, do którego stosuje się Protokół, badanie zapotrzebowania na inne środki, w szczególności w formie załączników, lub do przewidzenia, w razie potrzeby, zmian w tym obszarze, zgodnie z postanowieniami artykułu 16 Konwencji;c) przyjmowanie, przegląd oraz zmiana, gdzie jest to wymagane, któregokolwiek Załącznika do niniejszego Protokołu;d) monitorowanie ustanowienia i rozwoju sieci obszarów chronionych przewidzianych w artykule 12, oraz przyjmowanie wytycznych w celu ułatwienia ustanowienia i rozwoju tego systemu oraz zwiększanie współpracy między Stronami;e) rozważanie zaleceń wydanych na posiedzeniach przez osoby odpowiedzialne za obszary chronione, jak przewidziano w artykule 14 ustęp 2;f) rozważanie sprawozdań przekazanych przez Strony Organizacji na mocy artykułu 20 Konwencji oraz pozostałych informacji, które Strony mogą przekazać Organizacji lub posiedzeniu Stron.Artykuł 181. Postanowienia Konwencji odnoszące się do Protokołu stosuje się w odniesieniu do niniejszego Protokołu.2. Regulamin wewnętrzny i zasady finansowe przyjęte na podstawie artykułu 18 ustęp 2 Konwencji stosuje się w odniesieniu do niniejszego Protokołu, chyba że Strony niniejszego Protokołu uzgodnią inaczej.3. Niniejszy Protokół jest otwarty do podpisu, w Genewie dnia 3 i 4 kwietnia 1982 roku, oraz w Madrycie od dnia 5 kwietnia 1982 roku do dnia 2 kwietnia 1983 roku przez każdą Umawiającą się Stronę Konwencji oraz każde państwo zaproszone na Konferencję, przez pełnomocników Protokołu dotyczącego specjalnych obszarów chronionych na Morzu Śródziemnym, która odbyła się w Genewie dnia 2 i 3 kwietnia 1982 roku Jest także otwarty do podpisu od dnia 5 kwietnia 1982 roku do dnia 2 kwietnia 1983 roku przez regionalne ugrupowania gospodarcze, których co najmniej jeden członek jest państwem nadbrzeżnym obszaru Morza Śródziemnego i które wykonuje uprawnienia w dziedzinie objętej niniejszym Protokołem.4. Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Hiszpanii, który przyjmie funkcje depozytariusza.5. Od dnia 3 kwietnia 1983 roku niniejszy Protokół jest otwarty do przyjęcia przez Umawiające się Strony Konwencji oraz przez każde państwo lub ugrupowanie określone w ustępie 3.6. Niniejszy Protokół wchodzi w życie trzydziestego dnia po złożeniu do depozytu co najmniej sześciu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu.W dowód czego niżej podpisani, odpowiednio umocowani, podpisali niniejszy Protokół.Sporządzono w Genewie, dnia trzeciego kwietnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego drugiego roku, w jednym egzemplarzu w języku arabskim, angielskim, francuskim i hiszpańskim, cztery teksty są na równi autentyczne.--------------------------------------------------


title: 2011/82/UE: Decyzja Rady z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie „Młodzież w działaniu” oraz w programie działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013)

text:
               8.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 32/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 31 stycznia 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie „Młodzież w działaniu” oraz w programie działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013)
   (2011/82/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 165 ust. 4 i art. 166 ust. 4, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W imieniu Unii Europejskiej Komisja przeprowadziła negocjacje w sprawie Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie „Młodzież w działaniu” oraz w programie działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013) (zwanej dalej „Umową”); programy te zostały ustanowione odpowiednio w drodze decyzji nr 1719/2006/WE (1) i nr 1720/2006/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 2010/195/UE (3) Umowa została podpisana w imieniu Unii dnia 15 lutego 2010 r. z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               Umowa powinna zostać zawarta,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiająca zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie „Młodzież w działaniu” oraz w programie działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013) (zwana dalej „Umową”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (4).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomień przewidzianych w art. 3 i 5 Umowy.
   Artykuł 3
   Umowa powiązana jest z Umową w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony (5) (zwaną dalej „umową o swobodnym przepływie osób”), zawartą w drodze decyzji 2002/309/WE, Euratom (6) Rady i Komisji, jak przewidziano w art. 3 Umowy.
   Artykuł 4
   W przypadku wypowiedzenia Umowy Komisja jest upoważniona do ustalenia wspólnie ze Szwajcarią konsekwencji tego wypowiedzenia, zgodnie z art. 3 Umowy.
   Artykuł 5
   Komisja podejmuje decyzje co do stanowiska Unii dotyczącego decyzji Wspólnego Komitetu ds. umowy o swobodnym przepływie osób, o którym mowa w art. 4 Umowy (zwanym dalej „Wspólnym Komitetem”), o ile dotyczą one zmiany załączników do Umowy w celu dostosowania ich do zmian aktów Unii, o których mowa w Umowie. W przypadku wszystkich pozostałych decyzji Wspólnego Komitetu dotyczących zmian załączników do Umowy, Komisja podejmuje decyzje co do stanowiska Unii po zasięgnięciu opinii, odpowiednio, komitetu ds. programu „Młodzież w działaniu” lub komitetu ds. programu działań w zakresie uczenia się przez całe życie, zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2 decyzji nr 1719/2006/WE oraz w art. 10 ust. 2 decyzji nr 1720/2006/WE.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 stycznia 2011 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 30.

      (2)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 45.

      (3)  Dz.U. L 87 z 7.4.2010, s. 7.

      (4)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 87 z 7.4.2010, s. 9, wraz z decyzją dotyczącą podpisania i tymczasowego stosowania.

      (5)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 6.

      (6)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 1.


title: 2010/733/UE: Decyzja Rady z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Finlandii

text:
               2.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 316/9

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 listopada 2010 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Finlandii
   (2010/733/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Finlandii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE i 2010/29/UE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Miikki SEPPÄLÄ,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zastępcą członka Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., zostaje niniejszym mianowany:
   Antero SAKSALA

      Pirkkalan kunnanvaltuuston jäsen

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 listopada 2010 r.

            W imieniu Rady

         K. PEETERS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22, i Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2011/188/WE: Decyzja Rady z dnia 27 lipca 2009 r. w sprawie zawarcia Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem#Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 80/19

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 lipca 2009 r.
   w sprawie zawarcia Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem
   (2011/188/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 25 maja 1998 r., niezbędne jest zatwierdzenie, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 10 listopada 1999 r.

               (2)

               Artykuł 31 umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem należy zmodyfikować w celu uwzględnienia języków, które stały się językami oficjalnymi Wspólnoty od momentu podpisania porozumienia, za pośrednictwem wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Turkmenistanem, zmieniającej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w zakresie autentycznych wersji językowych,

         PODJĘŁA NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, razem z załącznikami, protokołem i deklaracjami dołączonymi do niej, oraz wymianą listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Turkmenistanem, zmieniającą Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w zakresie autentycznych wersji językowych, która zmienia art. 31 umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
   Teksty te są dołączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania wymiany listów w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, przewidzianej w art. 32 umowy przejściowej.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lipca 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący

      TŁUMACZENIE
      UMOWA PRZEJŚCIOWA
      w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony
      WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI I EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ, zwane dalej „Wspólnotą”,
      z jednej strony, oraz
      TURKMENISTAN,
      z drugiej strony,
      MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE: UMOWA o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Turkmenistanem z drugiej strony, została parafowana dnia 24 maja 1997 roku,
      CELEM UMOWY o partnerstwie i współpracy jest wzmocnienie i poszerzenie stosunków wcześniej nawiązanych, w szczególności w drodze podpisanej dnia 18 grudnia 1989 roku Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej,
      KONIECZNE JEST zapewnienie szybkiego rozwoju stosunków handlowych między Stronami,
      W TYM CELU konieczne jest możliwie jak najszybsze wykonanie, w drodze umowy przejściowej, postanowień umowy o partnerstwie i współpracy dotyczącej handlu i kwestii związanych z handlem,
      WYŻEJ WYMIENIONE postanowienia powinny odpowiednio zastąpić właściwe postanowienia umowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej,
      DO CZASU WEJŚCIA w życie umowy o partnerstwie i współpracy oraz powołania Rady Współpracy konieczne jest zapewnienie Wspólnemu Komitetowi, powołanemu na mocy umowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej, możliwości korzystania z uprawnień przyznanych Radzie Współpracy przez umowę o partnerstwie i współpracy, niezbędnych w celu wykonania umowy przejściowej,
      POSTANOWIŁY o zawarciu niniejszej umowy i wyznaczyły w tym celu jako swoich pełnomocników:
      WSPÓLNOTA EUROPEJSKA: Antti SATULI, Ambasador, Stały Przedstawiciel Republiki Finlandii Przewodniczący Komitetu Stałych Przedstawicieli
      EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI: Timmo SUMMA, Dyrektor Dyrekcji Generalnej ds. Stosunków Zewnętrznych Komisja Wspólnot Europejskich
      EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ: Timmo SUMMA, Dyrektor Dyrekcji Generalnej ds. Stosunków Zewnętrznych Komisja Wspólnot Europejskich
      TURKMENISTAN:
      Chudajberdy ORAZOW, wicepremier, KTÓRZY po wymianie swych pełnomocnictw, uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie,
      UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
      TYTUŁ I

         ZASADY OGÓLNE

      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: tytuł I]
      Artykuł 1
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 2]
      Poszanowanie demokracji, praw podstawowych i praw człowieka określonych w szczególności w Powszechnej deklaracji praw człowieka, Karcie Narodów Zjednoczonych, akcie końcowym z Helsinek i w Paryskiej karcie nowej Europy oraz zasad gospodarki rynkowej, w tym ogłoszonych w dokumentach Konferencji KBWE w Bonn, stanowi podstawę polityki wewnętrznej i zewnętrznej Stron oraz podstawowy element niniejszej umowy.
      TYTUŁ II

         HANDEL TOWARAMI

      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: tytuł III]
      Artykuł 2
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 7]
      1.   Strony przyznają sobie nawzajem traktowanie oparte na klauzuli największego uprzywilejowania we wszystkich dziedzinach odnoszących się do:

                  —

                  należności celnych i opłat stosowanych w przywozie i wywozie, w tym metody pobierania tych należności i opłat,

                  —

                  postanowień dotyczących odprawy celnej, tranzytu, składów i przeładunku,

                  —

                  podatków i wszelkiego rodzaju innych opłat wewnętrznych, stosowanych bezpośrednio lub pośrednio do przywożonych towarów,

                  —

                  sposobów płatności i transferu tych płatności dotyczących wymiany towarowej,

                  —

                  zasad odnoszących się do sprzedaży, kupna, transportu, dystrybucji i wykorzystania towarów na rynku wewnętrznym.

            2.   Postanowień ust. 1 nie stosuje się do:

                  a)

                  przywilejów przyznanych w celu ustanowienia unii celnej lub strefy wolnego handlu, albo na mocy ustanowienia takiej unii lub strefy;

                  b)

                  przywilejów udzielanych wybranym krajom zgodnie z zasadami Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz innych międzynarodowych uzgodnień na rzecz krajów rozwijających się;

                  c)

                  przywilejów przyznanych krajom sąsiednim w celu usprawnienia ruchu granicznego.

            3.   Postanowienia ust. 1 nie mają zastosowania w okresie przejściowym trwającym do dnia 31 grudnia 1998 r. do przywilejów określonych w załączniku I przyznanych przez Turkmenistan innym państwom powstałym w wyniku rozpadu ZSRR.
      Artykuł 3
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 8]
      1.   Strony ustalają, że zasada swobodnego tranzytu jest zasadniczym warunkiem realizacji celów niniejszej umowy.
      W związku z tym każda ze Stron gwarantuje możliwość tranzytu przez swoje terytorium towarów pochodzących z obszaru celnego lub przeznaczonych na obszar celny drugiej ze Stron bez żadnych ograniczeń.
      2.   Zasady określone w art. V ust. 2, 3, 4 i 5 GATT mają zastosowanie między Stronami.
      3.   Zasady zawarte w niniejszym artykule nie naruszają zasad szczegółowych dotyczących specyficznych sektorów, w szczególności transportu lub niektórych produktów, uzgodnionych przez Strony.
      Artykuł 4
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 9]
      Bez uszczerbku dla praw i obowiązków wynikających z wiążących obie Strony międzynarodowych konwencji o odprawie czasowej towarów każda ze Stron może ponadto udzielać drugiej Stronie zwolnień z należności i opłat przywozowych i na towary odprawiane czasowo w okolicznościach i zgodnie z procedurami określonymi w każdej innej konwencji międzynarodowej wiążącej w tej kwestii, zgodnie z ustawodawstwem danej Strony. Uwzględnia się warunki, pod jakimi zobowiązania wynikające z takiej konwencji zostały zaakceptowane przez daną Stronę.
      Artykuł 5
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 10]
      1.   Towary pochodzące z Turkmenistanu są przywożone do Wspólnoty bez żadnych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym, bez uszczerbku dla postanowień art. 7, 10 i 11 niniejszej umowy.
      2.   Towary pochodzące ze Wspólnoty są przywożone na obszar Turkmenistanu bez ograniczeń ilościowych i środków o skutku równoważnym, bez uszczerbku dla postanowień art. 7, 10 i 11 niniejszej umowy.
      Artykuł 6
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 11]
      Towary są przedmiotem handlu między Stronami po cenach rynkowych.
      Artykuł 7
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 12]
      1.   W przypadku gdy dany produkt jest przywożony na obszar jednej ze Stron w takich zwiększonych ilościach i na takich warunkach, że powoduje to lub może spowodować szkodę dla krajowych producentów towarów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, wówczas Wspólnota lub Turkmenistan, zależnie od okoliczności, mogą podjąć właściwe środki zgodnie z następującymi procedurami i warunkami.
      2.   Zanim zostaną podjęte jakiekolwiek środki lub gdy tylko będzie to możliwe, w przypadkach stosowania ust. 4, Wspólnota lub Turkmenistan, zależnie od okoliczności, dostarcza Wspólnemu Komitetowi wszelkie odnośne informacje w celu znalezienia rozwiązania odpowiadającego obu Stronom, zgodnie z tytułem IV.
      3.   Jeżeli w wyniku konsultacji w ciągu trzydziestu dni od chwili zwrócenia się do Wspólnego Komitetu Strony nie dojdą do porozumienia w sprawie działań, jakie należy podjąć, aby zaradzić powstałej sytuacji, Strona, która zwróciła się o konsultacje, ma prawo ograniczyć przywóz przedmiotowych produktów w takim zakresie i na taki okres, jak to konieczne, aby zapobiec szkodzie lub ją naprawić, lub podjąć inne właściwe środki.
      4.   W krytycznych okolicznościach, kiedy opóźnienie stwarza niebezpieczeństwo powstania szkód trudnych do naprawienia, Strony mogą podjąć właściwe środki, zanim przystąpią do konsultacji, pod warunkiem że konsultacje zaproponowane są niezwłocznie po wprowadzeniu tych środków.
      5.   Przy wyborze środków na mocy niniejszego artykułu Strony przyznają pierwszeństwo tym środkom, które w najmniejszym stopniu zakłócają realizację celów niniejszej umowy.
      6.   Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza podjęcia przez którąkolwiek ze Stron środków antydumpingowych lub wyrównawczych ani nie wpływa w jakikolwiek sposób na podjęcie takich środków, zgodnie z art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, Porozumieniem o stosowaniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych lub odnośnym ustawodawstwem wewnętrznym.
      Artykuł 8
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 13]
      Strony zobowiązują się rozważyć rozwinięcie postanowień niniejszej umowy w sprawie obrotu towarowego między nimi, w zależności od okoliczności, włączając sytuację wynikającą z przystąpienia w przyszłości Turkmenistanu do WTO. Wspólny Komitet, o którym mowa w art. 17, może formułować zalecenia dla Stron w sprawie takich rozwinięć treści postanowień, mogących zostać wprowadzone w życie, jeżeli zostają przyjęte na mocy porozumienia między Stronami zgodnie z ich stosownymi procedurami
      Artykuł 9
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 14]
      Niniejsza umowa nie wyłącza zakazów lub ograniczeń dotyczących przywozu, wywozu lub tranzytu towarów, jeżeli są one uzasadnione względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego; ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin; ochrony zasobów naturalnych; ochrony skarbów dziedzictwa narodowego o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, lub ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, lub postanowieniami dotyczącymi złota i srebra. Jednakże takie zakazy lub ograniczenia nie powinny stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w handlu między Stronami.
      Artykuł 10
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 15]
      Niniejszy tytuł nie ma zastosowania do handlu wyrobami włókienniczymi objętymi działami 50–63 Nomenklatury scalonej. Handel tymi produktami regulowany jest oddzielną umową, parafowaną dnia 30 grudnia 1995 roku i stosowaną tymczasowo od dnia 1 stycznia 1996 roku.
      Artykuł 11
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 16]
      1.   Handel wyrobami objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali jest regulowany postanowieniami niniejszego tytułu z wyjątkiem art. 5.
      2.   Powołuje się grupę kontaktową do spraw węgla i stali, składającą się z przedstawicieli Wspólnoty, z jednej strony, i przedstawicieli Turkmenistanu, z drugiej strony.
      Grupa kontaktowa wymienia regularnie informacje na temat wszelkich kwestii dotyczących węgla i stali stanowiących przedmiot zainteresowania Stron.
      Artykuł 12
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 17]
      Handel materiałami jądrowymi będzie prowadzony zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. W razie konieczności handel materiałami jądrowymi podlega postanowieniom specjalnego porozumienia, które ma zostać zawarte między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Turkmenistanem.
      TYTUŁ III

         PŁATNOŚCI, KONKURENCJA I INNE POSTANOWIENIA GOSPODARCZE

      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: tytuł IV]
      Artykuł 13
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 39 ust. 1]
      Strony zobowiązują się wyrazić zgodę na dokonywanie, we w pełni wymienialnej walucie, wszelkich płatności bieżących między rezydentami Wspólnoty i Turkmenistanu, które są związane z przepływem towarów, dokonywanym zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
      Artykuł 14
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 41 ust. 4]
      Strony uzgadniają, że w przypadku gdy wymiana handlowa między Stronami zostanie naruszona, na uzgodnionych zasadach dokonają przeglądu sposobów stosowania odpowiednich przepisów prawa konkurencji.
      Artykuł 15
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 40 ust. 1]
      Na mocy postanowień niniejszego artykułu i załącznika II Turkmenistan nadal umacnia ochronę praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej w celu osiągnięcia do końca piątego roku od wejścia w życie niniejszej umowy poziomu ochrony podobnego do przewidzianego we Wspólnocie jej aktami, w szczególności wymienionymi w załączniku II, łącznie ze skutecznymi sposobami wykonywania takich praw.
      Artykuł 16
      Wzajemna pomoc administracyjna w sprawach celnych między organami Stron przebiega zgodnie z protokołem załączonym do niniejszej umowy.
      TYTUŁ IV

         POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE

      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: tytuł XI]
      Artykuł 17
      Wspólny Komitet utworzony na podstawie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej podpisanej dnia 18 grudnia 1989 r. wypełnia obowiązki nałożone na niego na mocy tej umowy aż do utworzenia Rady Współpracy przewidzianej w art. 77 Umowy o partnerstwie i współpracy.
      Artykuł 18
      Wspólny Komitet może, w przypadkach w określonych w niniejszej umowie, formułować zalecenia dotyczące osiągnięcia celów w niej określonych.
      Komitet formułuje zalecenia za porozumieniem Stron.
      Artykuł 19
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 81]
      Podczas badania jakiejkolwiek kwestii wynikającej z niniejszej umowy w odniesieniu do postanowienia mającego związek z jakimkolwiek artykułem jednego z porozumień ustanawiających WTO Wspólny Komitet bierze pod uwagę w możliwie najszerszym zakresie wykładnię danego artykułu zaproponowaną przez członków WTO.
      Artykuł 20
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 85]
      1.   W zakresie obowiązywania niniejszej umowy każda ze Stron zobowiązuje się zapewnić, na warunkach nie stanowiących dyskryminacji w porównaniu z własnymi obywatelami, osobom fizycznym i prawnym drugiej Strony dostęp do swoich właściwych sądów i organów administracyjnych, w celu dochodzenia swoich praw osobistych i majątkowych, w tym praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej.
      2.   W granicach swoich właściwych uprawnień Strony:

                  —

                  wspierają przekazywanie do arbitrażu w rozstrzyganiu sporów wynikających z transakcji handlowych oraz w ramach współpracy zawartych przez podmioty gospodarcze Wspólnoty i podmioty gospodarcze Turkmenistanu,

                  —

                  ustalają, że w przypadku gdy spór skierowany jest do rozstrzygnięcia na drodze arbitrażu, każda Strona sporu może wybrać własnego arbitra, posiadającego dowolne obywatelstwo, z wyjątkiem przypadku, gdy procedury stosowane przez organ arbitrażowy wybrany przez Strony stanowią inaczej, oraz że trzeci arbiter lub jedyny arbiter może być obywatelem państwa trzeciego,

                  —

                  zalecają swoim podmiotom gospodarczym wybór prawa właściwego dla ich umów, za obopólną zgodą,

                  —

                  popierają odwoływanie się do zasad arbitrażu wypracowanych przez Komisję Narodów Zjednoczonych do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL) oraz do arbitrażu w jakimkolwiek sądzie arbitrażowym państw sygnatariuszy Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych, podpisanej w Nowym Jorku dnia 10 czerwca 1958 roku.

            Artykuł 21
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 86]
      Żadne postanowienie niniejszej umowy nie stanowi przeszkody dla podejmowania przez Stronę środków, które:

                  a)

                  uważane są za niezbędne w celu zapobiegania ujawnianiu informacji, które naruszają jej podstawowe interesy w zakresie bezpieczeństwa;

                  b)

                  odnoszą się do produkcji lub handlu bronią, amunicją lub sprzętem wojskowym, lub też do prowadzonych badań, rozwoju i produkcji, niezbędnych do celów obronności, o ile środki te nie naruszają warunków konkurencji w zakresie produktów nieprzeznaczonych do celów ściśle wojskowych;

                  c)

                  uważane są za istotne w celu zapewnienia bezpieczeństwa w przypadku poważnych niepokojów wewnętrznych, mogących zakłócić porządek publiczny, w czasie wojny lub poważnego napięcia na arenie międzynarodowej, grożącego wybuchem wojny, lub w celu wywiązania się ze zobowiązań, jakie Strona przyjęła, aby zapewnić utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego;

                  d)

                  uważa za konieczne ze względu na przestrzeganie swoich obowiązków i zobowiązań międzynarodowych w zakresie kontroli towarów i technologii podwójnego zastosowania.

            Artykuł 22
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 87]
      1.   W dziedzinach objętych niniejszą umową oraz nie naruszając jakichkolwiek zawartych w niej postanowień szczególnych:

                  —

                  uzgodnienia stosowane przez Turkmenistan w odniesieniu do Wspólnoty nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między państwami członkowskimi, ich obywatelami, spółkami lub przedsiębiorstwami,

                  —

                  uzgodnienia stosowane przez Wspólnotę w stosunku do Turkmenistanu nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między obywatelami turkmeńskimi, turkmeńskimi spółkami lub przedsiębiorstwami.

            2.   Postanowienia ust. 1 nie naruszają prawa Stron do stosowania właściwych postanowień ich ustawodawstwa podatkowego w odniesieniu do podatników, którzy nie są w identycznej sytuacji ze względu na ich miejsce zamieszkania.
      Artykuł 23
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 88]
      1.   W przypadku sporu dotyczącego stosowania lub interpretacji niniejszej umowy każda ze Stron może odwołać się do Wspólnego Komitetu.
      2.   Wspólny Komitet może rozstrzygnąć spór w drodze zalecenia.
      3.   W przypadku gdy nie jest możliwe rozstrzygnięcie sporu zgodnie z ust. 2, każda ze Stron może powiadomić drugą Stronę o wyznaczeniu rozjemcy; druga Strona jest wtedy zobowiązana do wyznaczenia drugiego rozjemcy w terminie dwóch miesięcy.
      Wspólny Komitet wyznacza trzeciego rozjemcę.
      Rozjemcy przyjmują zalecenia większością głosów. Zalecenia te nie są wiążące dla Stron.
      Artykuł 24
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 89]
      Strony zgadzają się prowadzić konsultacje w trybie pilnym właściwymi kanałami, na wniosek jednej z nich, w celu rozpatrzenia wszelkich kwestii związanych z interpretacją lub wykonywaniem postanowień niniejszej umowy oraz z innymi właściwymi aspektami ich wzajemnych stosunków.
      Postanowienia niniejszego artykułu w żaden sposób nie zmieniają postanowień art. 7, 23 i 28 i nie stanowią dla nich uszczerbku.
      Artykuł 25
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 90]
      Traktowanie przyznane Turkmenistanowi na podstawie niniejszej umowy nie jest w żadnym przypadku bardziej korzystne od traktowania, jakie państwa członkowskie przyznały sobie wzajemnie.
      Artykuł 26
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 92]
      W zakresie, w jakim sprawy objęte niniejszą umową są objęte Traktatem karty energetycznej i jej protokołami, z chwilą wejścia w życie traktat ten i protokoły stosuje się do tych spraw jedynie w zakresie, w jakim stosowanie to jest w nich przewidziane.
      Artykuł 27
      1.   Niniejsza umowa obowiązuje do momentu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy, parafowanej dnia 24 maja 1997 r.
      2.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w drodze notyfikacji skierowanej do drugiej Strony. Niniejsza umowa przestaje być stosowana po upływie sześciu miesięcy od dnia takiej notyfikacji.
      Artykuł 28
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 94]
      1.   Strony podejmują wszelkie działania ogólne i szczegółowe niezbędne do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z niniejszej umowy. Strony dokładają starań, aby cele wymienione w umowie zostały osiągnięte.
      2.   Jeżeli jedna ze Stron uzna, iż druga Strona nie wywiązuje się ze zobowiązań nałożonych na nią zgodnie z niniejszą umową, może ona podjąć odpowiednie środki. Przedtem jednak, z wyjątkiem szczególnie nagłych przypadków, powinna dostarczyć Wspólnemu Komitetowi wszelkie istotne informacje konieczne dla głębszego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego Strony.
      Przy wyborze tych środków należy przyznać priorytet tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie umowy. O podjęciu tych środków Wspólny Komitet powinien być informowany niezwłocznie, jeżeli zażąda tego druga Strona.
      Artykuł 29
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 95]
      Załączniki I i II, jak również Protokół o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, stanowią integralną część niniejszej umowy.
      Artykuł 30
      [Umowa o partnerstwie i współpracy z Turkmenistanem: art. 97]
      Niniejszą umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosowane są traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, zgodnie z warunkami ustanowionymi w tych traktatach i, z drugiej strony, do terytorium Turkmenistanu.
      Artykuł 31
      Niniejszą umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, włoskim, hiszpańskim, szwedzkim, greckim, portugalskim i turkmeńskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
      Artykuł 32
      Niniejsza umowa zostanie zatwierdzona przez Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
      Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej o zakończeniu procedur, o których mowa w akapicie pierwszym.
      Od chwili wejścia w życie i w takim zakresie, w jakim dotyczy to stosunków między Turkmenistanem a Wspólnotą, niniejsza umowa zastępuje art. 2, art. 3 z wyjątkiem jego tiret czwartego oraz art. 4–16 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej, podpisanej w Brukseli dnia 18 grudnia 1989 roku.

         WYKAZ ZAŁĄCZONYCH DOKUMENTÓW

                     ZAŁĄCZNIK I

                     :

                     Orientacyjny wykaz przywilejów przyznanych przez Turkmenistan Niepodległym Państwom zgodnie z art. 2 ust. 3.

                     ZAŁĄCZNIK II

                     :

                     Akty prawne dotyczące własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej wymienione w art. 15.

               Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.

            ZAŁĄCZNIK I

               Orientacyjny wykaz przywilejów przyznanych przez Turkmenistan Niepodległym Państwom zgodnie z art. 2 ust. 3.

            1.   Należności przywozowe i wywozowe
            Nie pobiera się należności przywozowych ani wywozowych.
            Usług takich jak odprawa celna oraz prowizji i innych należności nakładanych przez Państwową Służbę Celną, Państwową Giełdę Towarową i Państwową Inspekcję Podatkową nie opłaca się w przypadku następujących towarów:

                        —

                        przywozu ziarna, żywności dla niemowląt, żywności sprzedawanej ludności po cenach kontrolowanych przez państwo,

                        —

                        towarów przywożonych na podstawie umów i finansowanych przez Turkmenistan z budżetu państwa.

                  2.   Warunki transportu i tranzytu
            W odniesieniu do państw Wspólnoty Niepodległych Państw będących Stronami wielostronnej umowy dotyczącej zasad i warunków regulujących stosunki w dziedzinie transportu lub na podstawie umów dwustronnych dotyczących transportu i tranzytu, na zasadzie wzajemności nie pobiera się podatków i innych opłat za przewóz i odprawę celną towarów (w tym towarów w tranzycie), ani za tranzyt pojazdów.
            Pojazdy pochodzące z państw Wspólnoty Niepodległych Państw podczas tranzytu przez terytorium Turkmenistanu są zwolnione z wszelkich opłat.

            ZAŁĄCZNIK II

               Akty prawne dotyczące własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, o których mowa w art. 15

                        1.

                        Akty wspólnotowe, o których mowa w art. 15:

                                    —

                                    pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych,

                                    —

                                    dyrektywa Rady 87/54/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych,

                                    —

                                    dyrektywa Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych,

                                    —

                                    rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych,

                                    —

                                    rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych,

                                    —

                                    dyrektywa Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową,

                                    —

                                    dyrektywa Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych,

                                    —

                                    dyrektywa Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej,

                                    —

                                    rozporządzenie (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin,

                                    —

                                    dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych,

                                    —

                                    rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich.

                        2.

                        W przypadku wystąpienia problemów w dziedzinie własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, które objęte są powyższymi aktami wspólnotowymi i wpływają na warunki handlu, na wniosek Wspólnoty lub Turkmenistanu przeprowadzane są pilne konsultacje w celu osiągnięcia rozwiązań zadowalających obie Strony.

            PROTOKÓŁ
            w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
            Artykuł 1
            Definicje
            Do celów niniejszego protokołu:

                        a)

                        „ustawodawstwo celne” oznacza wszelkie przepisy ustawowe i wykonawcze stosowane na terytorium każdej z Umawiających się Stron, regulujące przywóz, wywóz, tranzyt towarów i objęcie ich dowolną procedurą celną, włączając w to środki zakazu, ograniczeń i kontroli przyjęte przez te Strony;

                        b)

                        „organ wnioskujący” oznacza właściwy organ administracyjny, który został w tym celu wyznaczony przez jedną ze Stron oraz który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy w sprawach celnych;

                        c)

                        „organ, do którego kierowany jest wniosek”, oznacza właściwy organ administracyjny, który został w tym celu wyznaczony przez jedną ze Stron i do którego skierowany jest wniosek o udzielenie pomocy w sprawach celnych;

                        d)

                        „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby;

                        e)

                        „działanie niezgodne z ustawodawstwem celnym” oznacza wszelkie pogwałcenie lub próbę pogwałcenia ustawodawstwa celnego.

                  Artykuł 2
            Zakres zastosowania
            1.   Strony pomagają sobie nawzajem w zakresie swoich uprawnień, w sposób i na warunkach ustanowionych w niniejszym protokole, aby zapewnić prawidłowe stosowanie ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie przypadkom naruszenia takiego ustawodawstwa, ich wykrywanie i badanie.
            2.   Pomoc w sprawach celnych, przewidziana w niniejszym protokole, odnosi się do każdego organu administracyjnego Umawiających się Stron, który jest właściwy w zakresie stosowania niniejszego protokołu. Nie powoduje to uszczerbku dla zasad regulujących wzajemną pomoc w sprawach karnych. Nie obejmuje również informacji uzyskanych w wyniku działań przeprowadzonych na wniosek organów sądowniczych, chyba że organy te wyrażą zgodę na przekazanie takich informacji.
            Artykuł 3
            Pomoc na żądanie
            1.   Na wniosek organu wnioskującego organ, do którego kierowany jest wniosek dostarcza wszystkich stosownych informacji umożliwiających właściwe stosowanie ustawodawstwa celnego, w szczególności informacji dotyczących wykrytych lub planowanych działań, które stanowią lub mogą stanowić działania niezgodne z tym ustawodawstwem celnym.
            2.   Na wniosek organu wnioskującego organ, do którego kierowany jest wniosek, udziela informacji, czy towary wywiezione z terytorium jednej Strony zostały właściwie przywiezione na terytorium drugiej Strony, wyszczególniając, w razie potrzeby, procedury celne zastosowane wobec tych towarów.
            3.   Na wniosek organu wnioskującego organ, do którego kierowany jest wniosek, w granicach wyznaczonych przez prawo, podejmuje konieczne kroki w celu zapewnienia szczególnego nadzoru nad:

                        a)

                        osobami fizycznymi lub prawnymi, wobec których istnieją uzasadnione podejrzenia, że uczestniczą one lub uczestniczyły w działaniach niezgodnych z ustawodawstwem celnym;

                        b)

                        miejscami, w których zapasy towarów zostały zgromadzone w taki sposób, że są uzasadnione podstawy, by przypuszczać, iż przeznaczone są do działań niezgodnych z ustawodawstwem celnym;

                        c)

                        przepływem towarów uznanym za mogący spowodować naruszenie ustawodawstwa celnego;

                        d)

                        środkami transportu, wobec których istnieją uzasadnione podejrzenia, że były one, są lub mogą być wykorzystane do działań niezgodnych z ustawodawstwem celnym.

                  Artykuł 4
            Dobrowolna pomoc
            Z własnej inicjatywy i zgodnie ze swoim ustawodawstwem, przepisami wykonawczymi oraz innymi instrumentami prawnymi, Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy, jeżeli uznają, że jest to konieczne dla właściwego stosowania ustawodawstwa celnego, a w szczególności, gdy otrzymają informacje dotyczące:

                        —

                        działań, które naruszają lub naruszyłyby to ustawodawstwo i które mogą zainteresować drugą Stronę,

                        —

                        nowych środków lub metod wykorzystywanych do takich działań;

                        —

                        towarów, o których wiadomo, że są przedmiotem działań uważanych za działania niezgodne z ustawodawstwem celnym,

                        —

                        osób fizycznych lub prawnych, wobec których istnieją uzasadnione podejrzenia, że uczestniczą one lub uczestniczyły w działaniach niezgodnych z ustawodawstwem celnym,

                        —

                        środków transportu, wobec których istnieją uzasadnione podejrzenia, że były, są lub mogą być wykorzystane do działań niezgodnych z ustawodawstwem celnym.

                  Artykuł 5
            Przekazywanie dokumentów/powiadamianie
            Na wniosek organu wnioskującego organ, do którego kierowany jest wniosek, zgodnie ze swoim ustawodawstwem, podejmuje wszystkie niezbędne środki w celu:

                        —

                        dostarczenia wszystkich dokumentów,

                        —

                        przekazywania wszystkich decyzji,

                  objętych zakresem zastosowania niniejszego protokołu, skierowanych do adresata zamieszkującego lub mającego swoją siedzibę na ich terytorium. W takim przypadku do wniosków w sprawie przekazania dokumentów lub powiadomienia ma zastosowanie art. 6 ust. 3.
            Artykuł 6
            Forma i treść wniosku o pomoc
            1.   Wnioski składane na mocy niniejszego protokołu sporządzane są w formie pisemnej. Do wniosków dołączane są dokumenty niezbędne do udzielenia odpowiedzi. Jeżeli wymagać tego będzie nagła sytuacja, mogą być przyjęte wnioski w formie ustnej, lecz muszą być one bezzwłocznie potwierdzone w formie pisemnej.
            2.   Wnioski składane zgodnie z ust. 1 zawierają następujące informacje:

                        a)

                        organ wnioskujący, który przedstawia wniosek;

                        b)

                        środki, których dotyczy wniosek;

                        c)

                        przedmiot i uzasadnienie wniosku,

                        d)

                        przepisy ustawowe, zasady i inne regulacje prawne mające związek z wnioskiem,

                        e)

                        możliwie dokładne i pełne wskazówki na temat osób fizycznych lub prawnych będących przedmiotem dochodzenia,

                        f)

                        streszczenie stosownych faktów i dochodzeń już przeprowadzonych, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 5.

                  3.   Wnioski są przedkładane w języku urzędowym organu, do którego kierowany jest wniosek, lub w języku możliwym do zaakceptowania przez ten organ.
            4.   Jeśli dany wniosek nie spełnia wymogów formalnych, można żądać jego poprawienia lub uzupełnienia; mogą jednak zostać zalecone środki zapobiegawcze.
            Artykuł 7
            Realizacja wniosków
            1.   W celu realizacji wniosku o pomoc organ, do którego kierowany jest wniosek, podejmuje czynności w zakresie swoich kompetencji i w ramach dostępnych środków tak, jakby działał na własny rachunek lub na wniosek innych organów tej samej Strony, przekazując posiadane już informacje, przeprowadzając lub zlecając przeprowadzenie właściwych dochodzeń. Niniejsze postanowienie ma zastosowanie również do działu administracji, do którego organ, do którego kierowany jest wniosek zwrócił się w sytuacji, gdy nie mógł samodzielnie podjąć czynności.
            2.   Wnioski o pomoc realizowane są zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i innymi instrumentami prawnymi Strony, do której są kierowane.
            3.   Należycie umocowani urzędnicy jednej Strony mogą, za zgodą drugiej Strony i na warunkach przez nią ustalonych, otrzymywać od urzędników organów, do których kierowany jest wniosek, lub innych organów odpowiedzialnych wobec organów, do których kierowany jest wniosek, informacje o działaniach naruszających lub mogących naruszać ustawodawstwo celne, które to informacje są potrzebne organom wnioskującym do celów niniejszego protokołu.
            4.   Urzędnicy jednej Strony mogą, za zgodą drugiej Strony i na warunkach przez nią ustanowionych, uczestniczyć w dochodzeniach prowadzonych na jej terytorium.
            Artykuł 8
            Forma przekazywania informacji
            1.   Organ, do którego kierowany jest wniosek, przekazuje wyniki dochodzenia organowi wnioskującemu w formie dokumentów, uwierzytelnionych kopii dokumentów, sprawozdań i temu podobnych.
            2.   Dokumenty określone w ust. 1 mogą być zastąpione skomputeryzowanymi informacjami przedstawionymi w jakiejkolwiek formie w tym samym celu.
            3.   Jedynie w przypadku gdy uwierzytelnione kopie uznane są za niewystarczające, można zwrócić się z wnioskiem o oryginały dokumentów. Udostępnione oryginały są zwracane najszybciej, jak jest to możliwe.
            Artykuł 9
            Odstępstwa od obowiązku udzielania pomocy
            1.   Strony mogą odmówić udzielenia pomocy przewidzianej w niniejszym protokole, jeśli pomoc ta:

                        a)

                        mogłaby zagrozić suwerenności Turkmenistanu lub państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek o udzielenie pomocy na mocy niniejszego protokołu; lub

                        b)

                        mogłaby zagrażać porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu lub innym zasadniczym interesom, w szczególności w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2; lub

                        c)

                        dotyczyć przepisów walutowych lub podatkowych innych niż ustawodawstwo celne; lub

                        d)

                        naruszać tajemnicę przemysłową, handlową lub zawodową.

                  2.   Jeśli organ wnioskujący wnioskuje o pomoc, której sam nie byłby w stanie udzielić, gdyby został o to poproszony, powinien zwrócić na ten fakt uwagę w swoim wniosku. Decyzja co do sposobu rozpatrzenia takiego wniosku należy do organu, do którego kierowany jest wniosek.
            3.   Jeśli odmawia się udzielenia pomocy, decyzja ta i jej uzasadnienie muszą być niezwłocznie przekazane organowi wnioskującemu.
            Artykuł 10
            Wymiana informacji i poufność
            1.   Wszelkie informacje przekazane w dowolnej formie zgodnie z niniejszym protokołem mają charakter poufny lub zastrzeżony, w zależności od zasad mających zastosowanie dla każdej ze Stron. Są one objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej i podlegają ochronie zapewnionej na mocy właściwych przepisów ustawowych Strony, która je otrzymała, oraz odpowiednich postanowień stosowanych w odniesieniu do instytucji wspólnotowych.
            2.   Dane osobowe mogą być przekazywane jedynie, jeśli Strona, która je otrzymuje, zobowiązuje się do ochrony tych danych w sposób co najmniej równoważny ze sposobem, jaki do tego poszczególnego przypadku stosuje Strona, która je przekazuje.
            3.   Uzyskane informacje są wykorzystywane wyłącznie do celów niniejszego protokołu. Jeśli jedna ze Stron zamierza wykorzystać te informacje w innym celu, zwraca się najpierw do organu, który je przekazał o wyrażenie pisemnej zgody. Wykorzystanie tych informacji podlega ograniczeniom nałożonym przez ten organ.
            4.   Ustęp 3 nie stanowi przeszkody w wykorzystywaniu informacji w postępowaniach sądowych lub administracyjnych w sprawie nieprzestrzegania ustawodawstwa celnego wszczętych w późniejszym czasie. Właściwy organ dostarczający te informacje jest powiadamiany o ich wykorzystaniu.
            5.   W protokołach, sprawozdaniach i zeznaniach, jak również w trakcie postępowania i dochodzenia przed sądem Strony mogą wykorzystać jako dowód zebrane informacje i zbadane dokumenty, zgodnie z postanowieniami niniejszego protokołu.
            Artykuł 11
            Eksperci i świadkowie
            Urzędnik organu, do którego kierowany jest wniosek, może być upoważniony do występowania, w ramach udzielonego pełnomocnictwa, jako ekspert lub świadek w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, dotyczącym spraw objętych niniejszym protokołem, wszczętym przez organy sądowe drugiej Strony, i do przedstawiania takich przedmiotów, dokumentów lub ich uwierzytelnionych kopii, które mogą być potrzebne w takich postępowaniach. Wniosek o takie występowanie musi wyraźnie określać w jakiej sprawie, na jakiej podstawie i w jakim charakterze urzędnik będzie przesłuchiwany.
            Artykuł 12
            Wydatki związane z udzieleniem pomocy
            Strony zrzekają się wszelkich wzajemnych roszczeń o zwrot kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem postanowień niniejszego protokołu, z wyjątkiem – w stosownych przypadkach – wydatków związanych z ekspertami, świadkami oraz tłumaczami, którzy nie są pracownikami administracji publicznej.
            Artykuł 13
            Stosowanie
            1.   Stosowanie niniejszego protokołu powierza się centralnym organom celnym Turkmenistanu, z jednej strony, oraz właściwym służbom Komisji Wspólnot Europejskich, oraz w stosownym przypadku, organom celnym państw członkowskich, z drugiej strony. Decydują one o wszystkich praktycznych środkach i działaniach niezbędnych do jego wykonania, z uwzględnieniem obowiązujących zasad dotyczących ochrony danych. Mogą one zaproponować właściwym władzom zmiany, jakie ich zdaniem powinny być wprowadzone do niniejszego protokołu.
            2.   Umawiające się Strony przeprowadzają wzajemne konsultacje, a następnie wzajemnie się informują o szczegółowych zasadach wykonawczych, które są przyjęte zgodnie z postanowieniami niniejszego protokołu.
            Artykuł 14
            Inne porozumienia
            1.   Zważywszy na zakres kompetencji odpowiednio Wspólnoty Europejskiej i państw członkowskich, postanowienia niniejszego protokołu:

                        —

                        nie wpływają na zobowiązania Stron wynikające z jakiejkolwiek innej umowy lub konwencji międzynarodowej,

                        —

                        są uważane za uzupełniające w stosunku do umów o wzajemnej pomocy, które zostały lub mogą być zawarte między poszczególnymi państwami członkowskimi a Turkmenistanem, oraz

                        —

                        nie wpływają na postanowienia regulujące przekazywanie między właściwymi służbami Komisji a organami celnymi państw członkowskich wszelkich informacji uzyskanych na podstawie niniejszej umowy, jakie mogłyby stanowić przedmiot zainteresowania Wspólnoty.

                  2.   Nie naruszając postanowień art. 1, postanowienia niniejszej umowy są nadrzędne wobec postanowień dwustronnych umów o wzajemnej pomocy, które zostały lub które mogłyby zostać zawarte między poszczególnymi państwami członkowskimi a Turkmenistanem, jeśli postanowienia te są sprzeczne z postanowieniami niniejszego protokołu.
            3.   W kwestiach związanych ze stosowaniem niniejszego protokołu Strony prowadzą wzajemne konsultacje celem rozwiązania zaistniałych problemów w ramach Wspólnego Komitetu, o którym mowa w art. 17 niniejszej umowy.

         AKT KOŃCOWY
         Pełnomocnicy WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY WĘGLA I STALI oraz EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ, zwanych dalej „Wspólnotą”,
         z jednej strony, oraz
         pełnomocnicy TURKMENISTANU,
         z drugiej strony,
         spotykając się w Brukseli dnia 10 listopada 1999 roku w celu podpisania Umowy przejściowej w sprawie handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, zwanej dalej „Umową”, przyjęli następujące teksty:
         Umowę, w tym załączniki do niej, i następujący protokół:
         Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
         Pełnomocnicy Wspólnoty oraz pełnomocnicy Turkmenistanu przyjęli treść następujących wspólnych deklaracji, wymienionych poniżej i dołączonych do niniejszego aktu końcowego:

                     Wspólna deklaracja w sprawie danych osobowych

                     Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 7 Umowy

                     Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 8 Umowy

                     Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 15 Umowy

                     Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 28 Umowy.

               Pełnomocnicy Wspólnoty biorą pod uwagę jednostronną deklarację wyszczególnioną poniżej i załączoną do niniejszego aktu końcowego:
         Jednostronna deklaracja Turkmenistanu dotycząca ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej.

            Sporządzono w Brukseli dnia dziesiątego listopada tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego roku.

               W imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

               W imieniu Turkmenistanu

            Wspólna deklaracja dotycząca danych osobowych
            W przypadku stosowania niniejszej Umowy Strony są świadome potrzeby zapewnienia odpowiedniej ochrony osób w zakresie przetwarzania danych osobowych i ich swobodnego przepływu.

            Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 7 Umowy
            Wspólnota i Turkmenistan deklarują, że treść klauzuli ochronnej nie przyznaje traktowania ochronnego odpowiadającego przepisom GATT.

            Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 8 Umowy
            Do czasu przystąpienia Turkmenistanu do WTO Strony prowadzą w ramach Wspólnego Komitetu wzajemne konsultacje w sprawie polityki Turkmenistanu dotyczącej ceł w przywozie, w tym zmian w zakresie ochrony celnej. Konsultacje te są w szczególności zalecane przed podwyższeniem poziomu ochrony taryfowej.

            Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 15 Umowy
            W granicach swoich kompetencji Strony uzgadniają, że do celów niniejszej Umowy określenie „własność intelektualna, przemysłowa i handlowa” obejmuje w szczególności prawa autorskie, w tym prawa autorskie programów komputerowych, a także prawa pokrewne, prawa odnoszące się do patentów, wzorów przemysłowych, oznaczeń geograficznych, w tym nazw pochodzenia, znaków towarowych i usługowych, topografii obwodów scalonych, jak również ochronę przed nieuczciwą konkurencją, określoną w artykule 10 bis Konwencji związkowej paryskiej o ochronie własności przemysłowej, i ochronę informacji niejawnych dotyczących know-how.

            Wspólna deklaracja dotycząca artykułu 28 Umowy

                        1.

                        Do celów właściwej interpretacji i stosowania w praktyce niniejszej Umowy Strony uzgadniają, że określenie „szczególnie nagłe przypadki” zawarte w art. 28 Umowy oznacza przypadki istotnego naruszenia Umowy przez jedną ze Stron. Do istotnych naruszeń Umowy należą:

                                    a)

                                    odrzucenie niniejszej Umowy nie znajdujące potwierdzenia w zasadach ogólnych prawa międzynarodowego;
                                    lub

                                    b)

                                    naruszenie istotnych elementów niniejszej Umowy wymienionych w art. 1.

                        2.

                        Strony uzgadniają, że „odpowiednie środki”, określone w art. 28, oznaczają środki podjęte zgodnie z prawem międzynarodowym. Jeśli jedna ze Stron podejmie jakiś środek w szczególnie nagłym przypadku, zgodnie z art. 28, druga ze Stron może skorzystać z procedury rozstrzygania sporów.

            Jednostronna deklaracja Turkmenistanu dotycząca ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej
            Turkmenistan oświadcza, co następuje:

                        1.

                        Przed końcem piątego roku następującego po wejściu w życie niniejszej Umowy Turkmenistan przystąpi do konwencji wielostronnych w sprawie ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, określonych w ust. 2 niniejszej deklaracji, których państwa członkowskie Wspólnoty są stronami lub które są stosowane de facto przez państwa członkowskie zgodnie ze odpowiednimi postanowieniami tych konwencji.

                        2.

                        Ustęp 1 niniejszej deklaracji dotyczy następujących konwencji wielostronnych:

                                    —

                                    Konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych (Akt paryski, 1971 rok),

                                    —

                                    Międzynarodowa konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych (Rzym, 1961 rok),

                                    —

                                    Porozumienie madryckie o międzynarodowej rejestracji znaków (Akt sztokholmski, 1967, zmieniony w 1979 roku),

                                    —

                                    Protokół do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków (Madryt, 1989 rok),

                                    —

                                    Porozumienie nicejskie dotyczące międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków (Genewa, 1977 rok, zmienione w 1979 roku),

                                    —

                                    Traktat budapesztański o międzynarodowym uznawaniu depozytu drobnoustrojów dla celów postępowania patentowego (1977 r., zmieniony w 1980 r.),

                                    —

                                    Międzynarodowa konwencja o ochronie nowych odmian roślin (UPOV) (Akt genewski, 1991 rok).

                        3.

                        Turkmenistan potwierdza wagę, jaką przywiązuje do obowiązków wypływających z następujących konwencji wielostronnych:

                                    —

                                    Konwencja związkowa paryska o ochronie własności przemysłowej (Akt sztokholmski z 1967 roku, zmieniony w 1979 roku),

                                    —

                                    Traktat o Współpracy Patentowej (Waszyngton, 1970 rok, znowelizowany i zmieniony w 1979 i 1984 roku).

                        4.

                        Od chwili wejścia w życie niniejszej Umowy Turkmenistan przyznaje – w dziedzinie uznania i ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej – spółkom i obywatelom Wspólnoty traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane jakiemukolwiek państwu trzeciemu w ramach porozumień dwustronnych.

                        5.

                        Postanowienia ust. 4 nie mają zastosowania do przywilejów przyznanych przez Turkmenistan jakiemukolwiek państwu trzeciemu na rzeczywistej zasadzie wzajemności, ani do przywilejów przyznanych przez Turkmenistan innemu krajowi dawnego ZSRR.

            Wymiana listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Turkmenistanem zmieniająca Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz europejską wspólnotą energii atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w zakresie autentycznych wersji językowych
            Szanowny Panie,
            Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Turkmenistanem z drugiej strony, została podpisana w dniu 10 listopada 1999 r.
            Artykuł 31 umowy przejściowej ustanawia języki angielski, duński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, niderlandzki, niemiecki, portugalski, szwedzki, włoski i turkmeński jako języki autentycznych wersji tej umowy.
            Ze względu na zwiększenie się liczby języków oficjalnych instytucji Wspólnoty Europejskiej, w szczególności ze względu na przystąpienie 12 nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej od momentu podpisania umowy przejściowej, niezbędne jest, aby wersje umowy przejściowej w językach bułgarskim, czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim także zostały uznane za wersje autentyczne oraz aby art. 31 umowy przejściowej został odpowiednio zmieniony.
            Dodatkowe wersje językowe zostały załączone do niniejszego listu.
            Byłbym wdzięczny, gdyby mógł Pan wyrazić zgodę Turkmenistanu na uznanie załączonych wersji językowych za autentyczne wersje językowe umowy przejściowej oraz zgodę Turkmenistanu na odpowiednią zmianę art. 31 umowy przejściowej.
            Niniejszy instrument prawny wchodzi w życie z dniem jego podpisania.
            Z wyrazami szacunku,

                  W imieniu Wspólnoty Europejskiej

            Szanowny Panie,
            Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z datą dzisiejszą oraz załączonych wersji językowych Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, który brzmi następująco:

               „Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Turkmenistanem z drugiej strony, została podpisana w dniu 10 listopada 1999 r.
               Artykuł 31 umowy przejściowej ustanawia języki angielski, duński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, niderlandzki, niemiecki, portugalski, szwedzki, włoski i turkmeński jako języki autentycznych wersji tej umowy.
               Ze względu na zwiększenie się liczby języków oficjalnych instytucji Wspólnoty Europejskiej, w szczególności ze względu na przystąpienie 12 nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej od momentu podpisania umowy przejściowej, niezbędne jest, aby wersje umowy przejściowej w językach bułgarskim, czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim także zostały uznane za wersje autentyczne oraz aby art. 31 umowy przejściowej został odpowiednio zmieniony.
               Dodatkowe wersje językowe zostały załączone do niniejszego listu.
               Byłbym wdzięczny, gdyby mógł Pan wyrazić zgodę Turkmenistanu na uznanie załączonych wersji językowych za autentyczne wersje językowe umowy przejściowej oraz zgodę Turkmenistanu na odpowiednią zmianę art. 31 umowy przejściowej.
               Niniejszy instrument prawny wchodzi w życie z dniem jego podpisania”.

            Mam zaszczyt wyrazić zgodę Turkmenistanu na uznanie załączonych wersji językowych za autentyczne wersje językowe umowy przejściowej oraz zgodę Turkmenistanu na odpowiednią zmianę art. 31 umowy przejściowej.
            Jak stwierdził Pan w swoim liście, niniejszy instrument prawny wchodzi w życie z dniem jego podpisania.
            Z wyrazami szacunku,

                  W imieniu Turkmenistanu