title: 2004/583/WE: Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2004 r. dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi

text:
               31.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/31

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 lipca 2004 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
   (2004/583/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z pierwszym zdaniem art. 300 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony (1), weszła w życie 1 grudnia 1997 r.

               (2)

               Artykuł 21 Umowy o partnerstwie i współpracy przewiduje, iż handel produktami Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (zwanej dalej EWWiS) powinien być regulowany postanowieniami 2 tytułu III wymienionej Umowy, z wyjątkiem jej art. 15, oraz postanowieniami Umowy w sprawie uzgodnień ilościowych dotyczących wymiany handlowej wyrobów stalowych EWWiS.

               (3)

               W dniu 9 lipca 2002 r. EWWiS i Rząd Federacji Rosyjskiej zawarły Umowę w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi (2) (zwaną dalej „Umową”), zatwierdzoną w imieniu EWWiS decyzją Komisji 2002/603/EWWiS (3).

               (4)

               Traktat EWWiS wygasł w dniu 23 lipca 2002 r. i Wspólnota Europejska przejęła wszystkie prawa i obowiązki wynikające z umów zawartych przez Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.

               (5)

               Zgodnie z art. 10 ust. 2 Umowy strony uzgodniły, iż powinna ona nadal obowiązywać oraz że wszystkie prawa i obowiązki Stron powinny być utrzymane po wygaśnięciu Traktatu.

               (6)

               Strony podjęły konsultacje, jak przewidziano w art. 2 ust. 4 Umowy, i wyraziły zgodę na zwiększenie limitów ilościowych ustanowionych w Umowie, aby uwzględnić rozszerzenie Unii Europejskiej.

               (7)

               Ponadto Strony wyraziły zgodę na zwiększenie limitów ilościowych również w odniesieniu do deklaracji nr 1 do Umowy w sprawie utworzenia ośrodków usług w Unii Europejskiej.

               (8)

               Należy zatwierdzić zmienioną Umowę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej zmieniająca Umowę między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   2.   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lipca 2004 r.

            W imieniu Rady

         B. BOT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 28.11.1997, str. 3. Umowa ostatnio zmieniona umową pomiędzy WE i rządem Federacji Rosyjskiej (Dz.U. L 9 z 15.1.2004, str. 22).

      (2)  Dz.U. L 195 z 24.7.2002, str. 55.

      (3)  Dz.U. L 195 z 24.7.2002, str. 54.
   UMOWA
   Między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej zmieniająca umowę między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi z dnia 9 lipca 2002 r.
   EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
   z jednej strony, oraz
   RZĄD FEDERACJI ROSYJSKIEJ,
   z drugiej strony,
   będące Stronami niniejszej Umowy,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Limity ilościowe na rok 2004, ustanowione w ostatnio zmienionym załączniku II do Umowy, są zwiększone, jak określono w załączniku I do niniejszej Umowy.
   2.   Strony uzgodniły, iż wywóz z Federacji Rosyjskiej do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji produktów zawartych w załączniku I do Umowy, transportowanych przed 1 maja 2004 r., nie jest odliczany od limitów ilościowych ustanowionych w załączniku II do Umowy.
   3.   Do celów stosowania punktu 2 przyjmuje się, iż wymienione wysyłki miały miejsce w dniu ich załadunku na środek transportu w celu dokonania wywozu, jak wykazano w konosamencie lub w innych dokumentach przewozowych.
   Artykuł 2
   1.   Artykuł 12 ustęp 2 protokołu A do Umowy otrzymuje brzmienie, jak wskazano w załączniku II do niniejszej Umowy.
   2.   Listę właściwych organów krajowych załączoną do protokołu A do Umowy zastępuje się załącznikiem III do niniejszej Umowy.
   Artykuł 3
   Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania.
   Artykuł 4
   Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i rosyjskim, każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

      Sporządzono w Moskwie, dnia 26 lipca 2004 r.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Ghall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeai
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar
         за Европейское сообщество

         Por el Gobierno de la Federación de Rusia
         Za vládu Ruské federace
         For regeringen for Den Russiske Føderation
         Für die Regierung der Russischen Föderation
         Venemaa Föderatsiooni valitsuse nimel
         Για την Κυβέρνηση της Ρωσικής Οποσπονδίας
         For the Government of the Russian Federation
         Pour le gouvernement de la Fédération de Russie
         Per il Governo della Federazione russa
         Krievijas Federācijas valdības vārdā
         Rusijos Federacijos Vyriausybės vardu
         Az Orosz Föderáció részéről
         Ghall-Gvern tal-Federazzjoni Russa
         Voor de regering van de Russische Federatie
         W imieniu rządu Federacji Rosyjskiej
         Pelo Governo da Federação da rússia
         Za vládu Ruskej federácie
         Za vlado Ruske federacije
         Venäjän federaation hallituksen puolesta
         För Ryska federationens regering
         за Правительство Российской федерации

   ZAŁĄCZNIK I

               (w t)

               Wyroby

               2004

               SA. Wyroby płaskie

               SA1. Kręgi

               48 107

               SA1.a. Kręgi walcowane na gorąco przeznaczone do ponownego walcowania

               28 094

               SA2. Grube płyty

               80 614

               SA3. Inne wyroby płaskie

               163 996

               SA4. Wyroby ze stali stopowej

               102

               SA5. Blachy ze stali stopowej w formacie ćwiartkowym

               308

               SA6. Blachy ze stali stopowej walcowane na zimno i powlekane

               186

               SB. Wyroby długie

               SB1. Belki

               14 603

               SB2. Walcówka

               54 438

               SB3. Inne wyroby długie

               47 768

                  Uwagi: SA i SB oznaczają kategorie wyrobów.
               SA1do SA6 oraz SB1 do SB3 oznaczają grupy wyrobów.

         ZAŁĄCZNIK II
   Artykuł 12 ustęp 2 protokołu A otrzymuje brzmienie:

      „2.   Każdy dokument jest opatrzony znormalizowanym numerem seryjnym, drukowanym lub nie, dzięki któremu można go zidentyfikować. Numer ten składa się z następujących elementów:

                  —

                  dwóch liter oznaczających kraj wywozu, jak następuje: RU = Rosja,

                  —

                  dwóch liter oznaczających Państwo Członkowskie, w którym ma nastąpić odprawa celna, jak następuje:

                              BE

                              =

                              Belgia

                              CZ

                              =

                              Republika Czeska

                              DK

                              =

                              Dania

                              DE

                              =

                              Niemcy

                              EE

                              =

                              Estonia

                              EL

                              =

                              Grecja

                              ES

                              =

                              Hiszpania

                              FR

                              =

                              Francja

                              IE

                              =

                              Irlandia

                              IT

                              =

                              Włochy

                              CY

                              =

                              Cypr

                              LV

                              =

                              Łotwa

                              LT

                              =

                              Litwa

                              LU

                              =

                              Luksemburg

                              HU

                              =

                              Węgry

                              MT

                              =

                              Malta

                              NL

                              =

                              Niderlandy

                              AT

                              =

                              Austria

                              PL

                              =

                              Polska

                              PT

                              =

                              Portugalia

                              SI

                              =

                              Słowenia

                              SK

                              =

                              Słowacja

                              FI

                              =

                              Finlandia

                              SE

                              =

                              Szwecja

                              GB

                              =

                              Zjednoczone Królestwo,

                  —

                  jednocyfrowego numeru oznaczającego dany rok, odpowiadającego ostatniej cyfrze w odpowiednim roku, np. »3« w przypadku roku 2003,

                  —

                  dwucyfrowego numeru od 01 do 99, oznaczającego właściwy urząd wydający w kraju wywozu,

                  —

                  pięciocyfrowego numeru według numeracji ciągłej od 00001 do 99999 przypisanego do Państwa Członkowskiego odprawy celnej.”.

   ZAŁĄCZNIK III
   LISTA DE LAS AUTORIDADES NACIONALES COMPETENTES
   SEZNAM PŘÍSLUŠNÝCH VNITROSTÁTNÍCH ORGÁNŮ
   LISTE OVER KOMPETENTE NATIONALE MYNDIGHEDER
   LISTE DER ZUSTÄNDIGEN BEHÖRDEN DER MITGLIEDSTAATEN
   PÄDEVATE RIIKLIKE ASUTUSTE NIMEKIRI
   ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΕΚΔΟΣΗΣ ΑΔΕΙΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ
   LIST OF THE COMPETENT NATIONAL AUTHORITIES
   LISTE DES AUTORITÉS NATIONALES COMPÉTENTES
   ELENCO DELLE COMPETENTI AUTORITA NAZIONALI
   VALSTU KOMPETENTO IESTAŽU SARAKSTS
   ATSAKINGŲ NACIONALINIŲ INSTITUCIJŲ SĄRAŠAS
   AZ ILLETÉKES NEMZETI HATÓSÁGOK LISTÁJA
   LISTA TA' L-AWTORITAJIET KOMPETENTI NAZZJONALI
   LIJST VAN BEVOEGDE NATIONALE INSTANTIES
   LISTA WLAŒCIWYCH ORGANÓW KRAJOWYCH
   LISTA DAS AUTORIDADES NACIONAIS COMPETENTES
   ZOZNAM PRÍSLUŠNÝCH ŠTÁTNYCH ORGÁNOV
   SEZNAM PRISTOJNIH NACIONALNIH ORGANOV
   LUETTELO TOIMIVALTAISISTA KANSALLISISTA VIRANOMAISISTA
   FÖRTECKNING ÖVER BEHÖRIGA NATIONELLA MYNDIGHETER

                  BELGIQUE/BELGIË

                           Service public fédéral économie, PME, Classes moyennes & énergie

                           Administration du potentiel économique

                           Politiques d'accès aux marchés, Services Licences

                           Rue Général Leman 60

                           B-1040 Bruxelles

                           Fax: + 32-2-230 83 22

                           Federale Overheidsdienst Economie, KMO,

                           Middenstand & Energie

                           Bestuur Economisch Potentieel

                           Markttoegangsbeleid, Dienst Vergunningen

                           Generaal Lemanstraat 60

                           B-1040 Brussel

                           Fax: + 32-2-230 83 22

                  ČESKÁ REPUBLIKA

                           Ministerstvo průmyslu a obchodu

                           Licenční správa

                           Na Františku 32

                           CZ-110 15 Praha 1

                           Fax: + 420-22421 21 33

                  DANMARK

                           Erhvervs- og Boligstyrelsen

                           Økonomi- og Erhvervsministeriet

                           Vejlsøvej 29

                           DK-8600 Silkeborg

                           Fax: + 45-35-46 64 01

                  DEUTSCHLAND

                           Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle, (BAFA)

                           Frankfurter Straße 29-35

                           D-65760 Eschborn 1

                           Fax: + 49-61-96 9 42 26

                  EESTI

                           Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

                           Harju 11

                           EE-15072 Tallinn

                           Fax: + 372-6313 660

                  ΕΛΛΑΣ

                           Υπουργείο Οικονομίας & Οικονομικών

                           Διεύθυνση Διεθνών Οικονομικών Ροών

                           Κορνάρου 1

                           GR-105 63 Αθήνα

                           Fax: + 301-328 60 94

                  ESPAÑA

                           Ministerio de Economía

                           Secretaría General de Comercio Exterior

                           Subdirección General de Productos Industriales

                           Paseo de la Castellana 162

                           E-28046 Madrid

                           Fax: + 34-1-349 38 31

                  FRANCE

                           SETICE

                           8, rue de la Tour-des-Dames

                           F-75436 Paris Cedex 09

                           Fax: + 33-1-55 07 46 69

                  IRELAND

                           Department of Enterprise, Trade and Employment

                           Import/Export Licensing, Block C

                           Earlsfort Centre

                           Hatch Street

                           IE-Dublin 2

                           Fax: + 353-1-631 25 62

                  ITALIA

                           Ministero delle Attivita Produttive

                           Direzione generale per la politica commerciale e per la gestione del regime degli scambi

                           Viale America 341

                           I-00144 Roma

                           Fax: +39-6-59 93 22 35/59 93 26 36

                  ΚΥΠΡΟΣ

                           Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού

                           Υπηρεσία Εμπορίου

                           Μονάδα Έκδοσης Αδειών Εισαγωγής/Εξαγωγής

                           Οδός Ανδρέα Αραούζου Αρ.6

                           CY-1421 Λευκωσία

                           Φαξ: + 357-22-37 51 20

                  LATVIJA

                           Latvijas Republikas Ekonomikas ministrija

                           Brīvības iela 55

                           LV-1519 Rīga

                           Fax: + 371-728 08 82

                  LIETUVA

                           Lietuvos Respublikos ūkio ministerija

                           Prekybos departamentas

                           Gedimino pr. 38/2

                           LT-01104 Vilnius

                           Fax: + 370-5-26 23 974

                  LUXEMBOURG

                           Ministère des affaires étrangères

                           Office des licences

                           BP 113

                           L-2011 Luxembourg

                           Fax: + 352-46 61 38

                  MAGYARORSZÁG

                           Magyar Kereskedelmi Engedélyezési Hivatal

                           Margit krt. 85.

                           HU-1024 Budapest

                           Fax: + 36-1-336 73 02

                  MALTA

                           Diviżjoni ghall-Kummerċ

                           Servizzi Kummerċjali

                           Lascaris

                           MT-Valletta CMR02

                           Fax: + 356-25-69 02 99

                  NEDERLAND

                           Belastingdienst/Douane centrale dienst voor in- en uitvoer

                           Postbus 30003, Engelse Kamp 2

                           NL-9700 RD Groningen

                           Fax: + 31-50-523 23 41

                  ÖSTERREICH

                           Bundesministerium für Wirtschaft und Arbeit

                           Aussenwirtschaftsadministration

                           Abteilung C2/2

                           Stubenring 1

                           A-1011 Wien

                           Fax: + 43-1-7 11 00/83 86

                  POLSKA

                           Ministerstwo Gospodarki, Pracy i Polityki

                           Społecznej

                           Plac Trzech Krzyży 3/5

                           PL-00-507 Warszawa

                           Fax: + 48-22-693 40 21/693 40 22

                  PORTUGAL

                           Ministério das Finanças

                           Direcção Geral das Alfândegas e dos Impostos

                           Especiais sobre o Consumo

                           Rua Terreiro do Trigo, Edifício da Alfândega de Lisboa

                           PT-1140-060 Lisboa

                           Fax: + 351-218 814 261

                  SLOVENIJA

                           Ministrstvo za gospodarstvo

                           Področje ekonomskih odnosov s tujino

                           Kotnikova 5

                           SI-1000 Ljubljana

                           Fax: + 386-1-478 36 11

                  SLOVENSKÁ REPUBLIKA

                           Ministerstvo hospodárstva SR

                           Odbor licencií

                           Mierová 19

                           SK-827 15 Bratislava 212

                           Fax: + 421-2-43 42 39 19

                  SUOMI

                           Tullihallitus

                           PL 512

                           FIN-00101 Helsinki

                           Telekopio: + 358-20-492 28 52

                  SVERIGE

                           Kommerskollegium

                           Box 6803

                           S-11386 Stockholm

                           Fax: + 46-8-30 67 59

                  UNITED KINGDOM

                           Department of Trade and Industry

                           Import Licensing Branch

                           Queensway House — West Precinct

                           Billingham

                           UK-TS23 2NF

                           Fax: + 44-1642-36 42 69


               5.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/19

         P8_TA(2014)0046
   Wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Any Gomes
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Any Gomes (2014/2045(IMM))
   (2016/C 285/05)

      Parlament Europejski,

               —

               mając na uwadze wniosek o uchylenie immunitetu Any Gomes przekazany dnia 18 czerwca 2014 r. przez zastępcę prokuratora generalnego Republiki Portugalskiej w związku z postępowaniem prowadzonym przez drugą sekcję Wydziału Śledczego i Postępowania Karnego w Lizbonie (ref. NUIPC 8773/13.4TDLSB), o którym poinformowano na posiedzeniu plenarnym dnia 3 lipca 2014 r.,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Any Gomes, zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyboru przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dni 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0025/2014),

               A.

               mając na uwadze, że zastępca prokuratora generalnego Republiki Portugalskiej przekazał wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Any Gomes, wystosowany przez prokuratora okręgowego Wydziału Śledczego i Postępowania Karnego w Lizbonie w związku z zarzutami dotyczącymi szkalujących wypowiedzi Any Gomes podczas debaty telewizyjnej; mając na uwadze, że wniesiono o wszczęcie postępowania karnego wobec Any Gomes oraz przesłuchanie jej w ramach tego postępowania;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               C.

               mając na uwadze, że art. 6 Regulaminu stanowi, iż wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami i immunitetami, Parlament działa w celu utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia ustawodawczego oraz w celu zagwarantowania niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji;

               D.

               mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości uznał, iż oświadczenie złożone przez posła poza pomieszczeniami Parlamentu Europejskiego może stanowić opinię wyrażoną w czasie pełnienia przez niego obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8 protokołu, ponieważ istnienie takiej opinii uzależnione jest nie od miejsca, w jakim oświadczenie to zostało złożone, lecz od jego charakteru i treści;

               E.

               mając na uwadze, że we współczesnych demokracjach debata polityczna toczy się nie tylko w Parlamencie, ale prowadzona jest również za pośrednictwem środków masowego przekazu, od oświadczeń prasowych po wypowiedzi w internecie;

               F.

               mając na uwadze, że we wspomnianym programie telewizyjnym Ana Gomes wystąpiła jako posłanka do Parlamentu Europejskiego, aby przedyskutować kwestie, którymi zajmowała się na szczeblu europejskim, co odzwierciedla się między innymi w pytaniach wymagających odpowiedzi na piśmie skierowanych do Komisji, które przedstawiła na posiedzeniu plenarnym;

               G.

               mając na uwadze, że zwracając uwagę na decyzję rządu portugalskiego w sprawie prywatyzacji stoczni w Viana do Castelo – która to decyzja była również przedmiotem dochodzenia przeprowadzonego przez Komisję Europejską w sprawie naruszenia przepisów UE dotyczących pomocy państwa – Ana Gomes wykonywała mandat powierzony jej jako posłance do Parlamentu Europejskiego;

               1.

               podejmuje decyzję o odmowie uchylenia immunitetu Any Gomes;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji właściwemu organowi Republiki Portugalskiej oraz Anie Gomes.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


title: Decyzja Rady z dnia 2 czerwca 1997 r. dotycząca zawarcia Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0430

Dziennik Urzędowy L 187 , 16/07/1997 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 2 czerwca 1997 r.dotycząca zawarcia Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony(97/430/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit drugi,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z art. 130u Traktatu, polityka Wspólnoty w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich sprawnej i stopniowej integracji z gospodarką światową oraz zwalczać ubóstwo w tych krajach;Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony, podpisany w Brukseli, dnia 24 lutego 1997 r., będzie służyć utrwaleniu więzi między Palestyńczykami a Unią Europejską w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego i wytyczy drogę do rozpoczęciu negocjacji w celu zawarcia Eurośródziemnomorskiego układu stowarzyszeniowego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony, wraz z załącznikami, protokołami, wymianami listów oraz deklaracjami zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Teksty dokumentów określonych w akapicie pierwszym są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 75 UmowyPprzejściowej w imieniu Wspólnoty.Artykuł 3Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym zgodnie z art. 63 Układu przejściowego.Dla celów art. 63 ust. 1 akapit drugi wymienionego Układu, stanowisko Wspólnoty we Wspólnym Komitecie zostaje przyjęte przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji, w każdym przypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 2 czerwca 1997 r.W imieniu RadyH. Van MierloPrzewodniczący[1] Dz.U. C 128 z 24.4.1997, str. 1.[2] Dz.U. C 132 z 28.4.1997.--------------------------------------------------


title: 2009/205/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/126

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2006
   (2009/205/WE)

      PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Centrum (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (4), w szczególności jego art. 23,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0117/2008),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób absolutorium z wykonania budżetu Centrum na rok budżetowy 2006;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 49.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 99.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/127

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób na rok budżetowy 2006

      PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Centrum (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (4), w szczególności jego art. 23,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0117/2008),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2006 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania zostały przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 24 kwietnia 2007 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób absolutorium z wykonania budżetu centrum za rok budżetowy 2005 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi

                           —

                           zauważył, że wykonanie budżetu na rok budżetowy 2005 cechował niski poziom środków na zobowiązania (84 %) i znaczący wskaźnik przeniesienia środków na zobowiązania (całościowo 35 %, a prawie 90 % na wydatki operacyjne), lecz sytuacja ta została częściowo spowodowana problemami ściśle związanymi z okresem rozpoczęcia działalności przez centrum,

                           —

                           wyraził ubolewanie, że żadne zobowiązania budżetowe na rok budżetowy 2005 nie zostały podjęte przed zobowiązaniami prawnymi, a w tym samym okresie wszystkie płatności centrum zostały przeprowadzone przez księgowego bez wydania polecenia zapłaty przez intendenta,

                           —

                           zauważył, że przeciwnie do postanowień regulaminu finansowego centrum, w 2005 r. rozliczenia centrum nie były prowadzone zgodnie z zasadą podwójnego księgowania, powodując ryzyko wystąpienia błędów;

   Kwestie ogólne, które odnoszą się do zagadnień horyzontalnych dotyczących agencji UE, a tym samym mają znaczenie także dla procedur udzielania absolutorium poszczególnym agencjom

               1.

               zauważa, że w 2006 r. budżety 24 agencji i innych organów zdecentralizowanych skontrolowanych przez Trybunał Obrachunkowy wyniosły ogółem 1 080,5 mln EUR (największym budżetem, w wysokości 271 mln EUR, dysponowała Europejska Agencja Odbudowy, a budżetem najmniejszym, wynoszącym 5 mln EUR – Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL));

               2.

               zaznacza, że do zewnętrznych organów UE podlegających procedurze kontroli i udzielania absolutorium należą obecnie nie tylko tradycyjne agencje regulacyjne, lecz również agencje wykonawcze utworzone w celu realizacji konkretnych programów, a w najbliższej przyszłości będą to także wspólne przedsięwzięcia ustanowione w formie partnerstw publiczno-prywatnych (wspólne inicjatywy technologiczne);

               3.

               zauważa, że w przypadku Parlamentu liczba agencji podlegających procedurze udzielania absolutorium zmieniała się w sposób następujący: rok budżetowy 2000: 8; 2001: 10; 2002: 11; 2003: 14; 2004: 14; 2005: 16; 2006: 20 agencji regulacyjnych i 2 agencje wykonawcze (nie licząc 2 agencji kontrolowanych przez ETO, lecz podlegających wewnętrznej procedurze udzielania absolutorium);

               4.

               stwierdza zatem, że proces kontroli/udzielania absolutorium stał się uciążliwy i nieproporcjonalny, biorąc pod uwagę względną wysokość budżetów agencji/organów zdecentralizowanych; zobowiązuje właściwą komisję parlamentarną do przeprowadzenia szeroko zakrojonego przeglądu procesu udzielania absolutorium agencjom i organom zdecentralizowanym z myślą o opracowaniu prostszego i bardziej racjonalnego podejścia, uwzględniając fakt, że w przyszłych latach trzeba będzie sporządzać oddzielne sprawozdania z udzielenia absolutorium coraz większej liczbie organów;

         Rozważania podstawowe

               5.

               zwraca się do Komisji, aby przed utworzeniem nowej agencji lub reformą agencji istniejącej przedstawiała jednoznaczne informacje dotyczące następujących aspektów: rodzaj agencji, cele agencji, wewnętrzna struktura zarządzania, produkty, usługi, główne procedury, grupa docelowa, klienci agencji i zainteresowane strony, oficjalne stosunki z podmiotami zewnętrznymi, odpowiedzialność za budżet, planowanie finansowe oraz polityka kadrowa;

               6.

               nalega, aby prace każdej agencji regulowane były sporządzaną przez agencję i właściwą DG roczną umową dotyczącą działalności, która powinna zawierać główne cele na nadchodzący rok, ramy finansowe oraz jasne wskaźniki umożliwiające pomiar wyników;

               7.

               nalega, aby działalność agencji podlegała regularnej kontroli (oraz kontroli ad hoc) Trybunału Obrachunkowego lub innego niezależnego audytora; uważa, że kontrole te nie powinny ograniczać się do tradycyjnych elementów zarządzania finansami i właściwego wykorzystania finansów publicznych, lecz powinny dotyczyć również efektywności i skuteczności administracji oraz obejmować ocenę każdej agencji pod kątem zarządzania finansami;

               8.

               jest zdania, że w przypadku agencji, które stale zawyżają swe potrzeby budżetowe, należy zastosować potrącenia techniczne w oparciu o liczbę nieobsadzonych stanowisk; wyraża opinię, że w perspektywie długoterminowej doprowadzi to zmniejszenia dochodów przeznaczonych dla agencji, a więc również obniżki kosztów administracyjnych;

               9.

               za poważny problem uznaje fakt krytykowania niektórych agencji za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zamówień publicznych, rozporządzenia finansowego, regulaminu pracowniczego itd.; uważa, że główną tego przyczyną jest fakt, że przepisy i rozporządzenie finansowe są dostosowane do większych instytucji, a większość mniejszych agencji nie dysponuje masą krytyczną umożliwiającą spełnienie wymogów regulacyjnych; dlatego zwraca się do Komisji o szybkie znalezienie rozwiązania w celu poprawy efektywności poprzez połączenie funkcji administracyjnych rozmaitych agencji, co pozwoli osiągnąć masę krytyczną (przy uwzględnieniu niezbędnych zmian podstawowych przepisów regulujących agencje i ich budżetową niezależność) lub o pilne opracowanie odpowiednich przepisów dla agencji (w szczególności przepisów wykonawczych), które umożliwią agencjom pełne przestrzeganie wymogów;

               10.

               nalega, aby podczas opracowywania wstępnego projektu budżetu Komisja uwzględniała wyniki wykonania budżetu przez poszczególne agencje w poprzednich latach, zwłaszcza w roku n-1, oraz dokonywała odpowiedniej rewizji budżetu wnioskowanego przez poszczególne agencje; zwraca się do właściwej komisji o honorowanie tej rewizji, a jeśli Komisja jej nie dokona, do wprowadzenia zmian w omawianym budżecie, tak aby odpowiadał on realistycznej kwocie dostosowanej do możliwości wykonania budżetu przez omawianą agencję;

               11.

               przypomina o swojej decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2005, w której zwrócił się do Komisji z prośbą o przedstawianie co pięć lat analizy wartości dodanej każdej działającej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podjęły niezbędne kroki, zmieniając mandat tej agencji lub ją likwidując; zwraca uwagę, że w 2007 r. Komisja nie przeprowadziła ani jednej oceny; nalega, aby Komisja przedstawiła przynajmniej pięć takich ocen przed podjęciem decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2007, zaczynając od najstarszych agencji;

               12.

               uważa, że należy szybko wprowadzić zalecenia Trybunału Obrachunkowego, aby poziom subsydiów wypłacanych agencjom był zgodny z ich faktycznymi potrzebami finansowymi; uważa ponadto że poprawki do ogólnego rozporządzenia finansowego powinny być zawarte w ramowym rozporządzeniu finansowym agencji i w ich różnych indywidualnych rozporządzeniach finansowych;

         Sposób przedstawienia danych sprawozdawczych

               13.

               zauważa, że agencje nie stosują jednego standardowego podejścia, jeśli chodzi o sposób przedstawienia ich działalności w przedmiotowym roku budżetowym, rachunków i sprawozdań w sprawie zarządzania budżetem i finansami oraz wskazanie, czy dyrektor agencji powinien sporządzić poświadczenie wiarygodności; zauważa, że nie wszystkie agencje dokonują wyraźnego rozróżnienia pomiędzy a) przedstawieniem pracy agencji społeczeństwu a b) sprawozdaniami technicznymi z zarządzania budżetem i finansami;

               14.

               zauważa, że chociaż stałe instrukcje Komisji dotyczące przygotowywania sprawozdań z działalności nie wymagają jednoznacznie od agencji sporządzenia poświadczenia wiarygodności, wielu dyrektorów poświadczenia te sporządziło w odniesieniu do roku 2006, a w jednym przypadku zostało wniesione istotne zastrzeżenie;

               15.

               przypomina swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2005 r. (7), w której zachęcał dyrektorów agencji, aby odtąd do swojego rocznego sprawozdania z działalności, które jest przedstawiane razem z informacjami finansowymi i na temat zarządzania, dołączali poświadczenie wiarygodności dotyczące zgodności z prawem i prawidłowości operacji, podobne do oświadczeń podpisywanych przez dyrektorów generalnych Komisji;

               16.

               zwraca się do Komisji o wprowadzenie odpowiednich zmian do jej stałych instrukcji dla agencji;

               17.

               proponuje ponadto, aby Komisja podjęła współpracę z agencjami w celu sporządzenia zharmonizowanego modelu, który obowiązywałby wszystkie agencje i organy zdecentralizowane i zawierał wyraźne rozróżnienie pomiędzy

                           —

                           przeznaczonym dla ogółu czytelników sprawozdaniem rocznym z działalności, pracy i osiągnięć danego organu,

                           —

                           sprawozdaniami finansowymi i sprawozdaniem z wykonania budżetu,

                           —

                           sprawozdaniem z działalności podobnym do sprawozdań z działalności dyrektorów generalnych Komisji,

                           —

                           poświadczeniem wiarygodności podpisywanym przez dyrektora organu, wraz z ewentualnymi zastrzeżeniami lub uwagami, które dyrektor uzna za warte uwzględnienia przez organ udzielający absolutorium;

         Ogólne ustalenia Trybunału Obrachunkowego

               18.

               zwraca uwagę na ustalenie Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 10.29 (8), zgodnie z którym transfer środków na subsydia dokonywany przez Komisję z budżetu wspólnotowego nie jest oparty na wystarczająco uzasadnionych oszacowaniach potrzeb finansowych agencji oraz że fakt ten w połączeniu z wysokością środków przeniesionych prowadzi do dysponowania przez agencje znacznymi zasobami finansowymi; ponadto zwraca uwagę na zalecenie Trybunału, aby poziom subsydiów wypłacanych agencjom był zgodny z ich faktycznymi potrzebami;

               19.

               zauważa, że na koniec 2006 r. 14 agencji wciąż nie wprowadziło systemu księgowego ABAC (sprawozdanie roczne, przypis do pkt 10.31);

               20.

               odnotowuje uwagę Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 1.25) dotyczącą rozliczeń międzyokresowych biernych za niewykorzystane urlopy, które są uwzględniane przez niektóre agencje; zaznacza, że w poświadczeniu wiarygodności Trybunał zgłosił zastrzeżenia w przypadku trzech agencji (Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP), CEPOL i Europejska Agencja Kolejowa) w odniesieniu do roku 2006 (2005 r.: CEDEFOP, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejska Agencja Odbudowy);

         Kontrola wewnętrzna

               21.

               przypomina, że zgodnie z art. 185 ust. 3 rozporządzenia finansowego audytor wewnętrzny Komisji jest również audytorem wewnętrznym agencji regulacyjnych, które otrzymują dotacje pokrywane z budżetu UE; zaznacza, że audytor wewnętrzny podlega zarządowi i dyrektorowi danej agencji;

               22.

               zwraca uwagę na zastrzeżenie zawarte w rocznym sprawozdaniu z działalności audytora wewnętrznego za 2006 r. o następującej treści:
               „Audytor wewnętrzny Komisji nie może właściwie wypełnić określonych w art. 185 rozporządzenia finansowego obowiązków wewnętrznego audytora organów wspólnotowych z powodu braku zasobów kadrowych”;

               23.

               przyjmuje jednak do wiadomości uwagę audytora wewnętrznego, który w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2006 r. stwierdza, że od 2007 r. wszystkie agencje regulacyjne będą corocznie podlegały kontroli wewnętrznej przeprowadzanej przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS) dysponującą dodatkowymi zasobami kadrowymi przyznanymi przez Komisję;

               24.

               zwraca uwagę na coraz większą liczbę agencji regulacyjnych i wykonawczych oraz wspólnych przedsięwzięć, które na mocy art. 185 rozporządzenia finansowego podlegają kontroli przeprowadzanej przez IAS; zwraca się do Komisji o poinformowanie właściwej komisji parlamentarnej, czy zasoby kadrowe, którymi dysponuje IAS, będą wystarczające do przeprowadzania corocznych kontroli wszystkich takich organów w przyszłych latach;

               25.

               zauważa, że zgodnie z wymogiem określonym w art. 72 ust. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002 każdego roku każda agencja przesyła organowi udzielającemu absolutorium oraz Komisji sprawozdanie sporządzone przez dyrektora, podsumowujące liczbę i rodzaj kontroli wewnętrznych przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego oraz zalecenia i działania podjęte odnośnie do tych zaleceń; zwraca się do agencji o sprecyzowanie, czy wymaganie to jest spełniane, a jeśli tak – to w jaki sposób;

               26.

               w odniesieniu do zdolności do przeprowadzania kontroli wewnętrznych – zwłaszcza w mniejszych agencjach – zwraca uwagę na propozycję, którą w dniu 14 września 2006 r. audytor wewnętrzny przedstawił właściwej komisji parlamentarnej, a która dotyczy zezwolenia mniejszym agencjom na zakup usług z zakresu kontroli wewnętrznej od sektora prywatnego;

         Ocena agencji

               27.

               przypomina wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji (9) uzgodnione na posiedzeniu pojednawczym przed posiedzeniem Rady ECOFIN ds. budżetu w dniu 13 lipca 2007 r., w którym apelowano o (i) spis agencji, które Komisja zamierza ocenić, oraz (ii) spis już ocenionych agencji wraz z podsumowaniem najważniejszych ustaleń;

         Procedury dyscyplinarne

               28.

               zauważa, że ze względu na swoją wielkość poszczególne agencje mają trudności z tworzeniem rad dyscyplinarnych ad hoc złożonych z pracowników znajdujących się na odpowiednim szczeblu hierarchii zawodowej oraz że IDOC (Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych) Komisji nie jest organem właściwym dla agencji; wzywa agencje do rozważenia możliwości utworzenia międzyagencyjnej rady dyscyplinarnej;

         Projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego

               29.

               przypomina przedłożony przez Komisję projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych (COM(2005) 59), którego celem było ustanowienie horyzontalnych ram dla tworzenia, struktury, funkcjonowania, oceny i kontroli europejskich agencji regulacyjnych; zauważa, że projekt ten stanowi pożyteczną inicjatywę w ramach wysiłków zmierzających do racjonalizacji tworzenia i działania agencji; zwraca uwagę na stwierdzenie Komisji zawarte w sprawozdaniu podsumowującym za 2006 r. (pkt 3.1, COM(2007) 274), że chociaż po opublikowaniu projektu postępy w negocjacjach utknęły w martwym punkcie, pod koniec 2006 r. ponownie podjęto merytoryczną dyskusję, tym razem na forum Rady; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że dalsze postępy w kierunku przyjęcia projektu nie były możliwe;

               30.

               w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przedstawienia komunikatu w sprawie przyszłości agencji regulacyjnych w roku 2008;

         Agencje samofinansujące się

               31.

               przypomina, że w przypadku dwóch agencji samofinansujących się absolutorium dyrektorowi udziela rada administracyjna; zauważa, że obydwie agencje odnotowują wysokie skumulowane nadwyżki z przychodów z opłat przeniesionych z lat ubiegłych:

                           —

                           Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 281 mln EUR (10),

                           —

                           Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 18 mln EUR (11);

         Kwestie szczegółowe

               32.

               uznaje centrum za instytucję odgrywającą ważną rolę we wzmacnianiu i rozwoju europejskiego nadzoru nad chorobami, systemów wczesnego ostrzegania i wydawania autorytatywnych naukowych opinii na temat zagrożeń, jakie niosą ze sobą nowe i nowo pojawiające się choroby zakaźne; odnotowuje z satysfakcją, że celem wypełnienia swego mandatu centrum zdołało wypracować istotny szereg produktów i usług w 2006 r.;

               33.

               odnotowuje uwagę zawartą w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego za 2006 r., w której stwierdza on, że prawie 45 % zobowiązań zaciągniętych w ciągu roku zostało przeniesione i w drugiej połowie 2006 r. dokonano wielu przesunięć spowodowanych głównie niedokładnym oszacowaniem potrzeb kadrowych, o czym nie poinformowano w odpowiednim terminie zarządu centrum;

               34.

               wyraża zaniepokojenie ustaleniem Trybunału, że ponownie zaciągnięte zobowiązania prawne nie były poprzedzone zobowiązaniami budżetowymi, co stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia finansowego;

               35.

               zwraca się do centrum o podjęcie koniecznych działań w związku z uwagą Trybunału, który stwierdził, że prawa dostępu do komputerowego systemu zarządzania budżetem nie zawsze były zgodne z upoważnieniami udzielonymi przez dyrektora oraz że księgowy nie zatwierdził jeszcze głównych procedur zaciągania zobowiązań i dokonywania płatności;

               36.

               zauważa odpowiedzi centrum zawierające informacje, że:

                           —

                           oszacowano wewnętrzne możliwości oraz podjęto środki w celu zlikwidowania zidentyfikowanych słabych punktów i usprawnienia systemów wewnętrznej kontroli,

                           —

                           centrum wyznaczyło urzędnika ds. bezpieczeństwa systemów finansowych (SI2) i ustanowiło służby kontroli wewnętrznej;

               37.

               na podstawie rachunku dochodów i wydatków centrum stwierdza, że w 2006 r. dzięki dochodom w wysokości 15,8 mln EUR osiągnęło ono wynik ekonomiczny w kwocie 5,3 mln EUR, a łączne środki pieniężne na rachunkach bankowych wynoszą 7,2 mln EUR, oraz że w bilansie ujęto kwotę 400 000 EUR na prefinansowanie, która ma zostać zwrócona Komisji;

               38.

               przypomina, że budżet centrum zwiększył się z 4,53 mln EUR w 2005 r. do 17,15 mln EUR w 2006 r., a liczba pracowników wzrosła z 43 do 85; zauważa, że poza kontrolą przeprowadzoną przez Trybunał Obrachunkowy, w maju 2006 r. Centrum zostało skontrolowane przez IAS Komisji, czego skutkiem był plan działania, oraz że w 2006 r. centrum ustanowiło komitet audytu;

               39.

               z zadowoleniem przyjmuje uwzględnienie w sprawozdaniu rocznym centrum 24 standardów kontroli wewnętrznej; jest zdania, że stanowi to pożyteczny przykład dla wszystkich agencji.

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 49.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 99.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 187 z 15.7.2008, s. 170.

      (7)  Wszystkie rezolucje dotyczące agencji zostały opublikowane w Dz.U. L 196 z 27.7.2005.

      (8)  Dz.U. C 273 z 15.11.2007, s. 1.

      (9)  Dokument Rady DS 605/1/07 Rev1.

      (10)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 141).

      (11)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 135).


|

32011D0820(01)

Decyzja Komisji z dnia 19 sierpnia 2011 r. w sprawie dni wolnych od pracy w roku 2013 w instytucjach Unii Europejskiej

Dziennik Urzędowy C 243 , 20/08/2011 P. 0004 - 0004

		Decyzja Komisjiz dnia 19 sierpnia 2011 r.w sprawie dni wolnych od pracy w roku 2013 w instytucjach Unii Europejskiej2011/C 243/05DNI WOLNE OD PRACY W ROKU 20131 stycznia | wtorek, Nowy Rok |2 stycznia | środa, dzień po Nowym Roku |28 marca | Wielki Czwartek |29 marca | Wielki Piątek |1 kwietnia | Poniedziałek Wielkanocny |1 maja | środa, Święto Pracy |9 maja | czwartek, rocznica deklaracji Roberta Schumana z 1950 r. + Wniebowstąpienie |10 maja | piątek, dzień po Wniebowstąpieniu |20 maja | poniedziałek, Zielone Świątki |15 sierpnia | czwartek, Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny |1 listopada | piątek, Wszystkich Świętych |24 grudnia do 31 grudnia | wtorek 6 dni, koniec roku wtorek |OGÓŁEM: | 17 dni |Luksemburg: te same dni, co w Brukseli.Praca rozpoczyna się w piątek 3 stycznia 2014 r.Nie przesądzając o rozkładzie dni wolnych od pracy w roku 2014, czwartek 2 stycznia 2014 r. uważa się za dzień wolny od pracy.Komisja zastrzega sobie prawo do zmiany tych ustaleń w zależności od potrzeb służby.--------------------------------------------------


C 175 E/118                                     Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                              PL     10.7.2008

Wtorek, 10 lipca 2007 r.

              P6_TA(2007)0311

              Stosowanie i wykładnia Regulaminu (zmiana art. 201 Regulaminu PE)

              Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie zmiany art. 201 Regulaminu
                 Parlamentu Europejskiego w sprawie stosowania i wykładni Regulaminu (2006/2192(REG))

              Parlament Europejski,

              — uwzględniając projekt zmiany Regulaminu (B6-0166/2006),

              — uwzględniając art. 201 oraz art. 202 Regulaminu,

              — uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0230/2007),

              1.    podejmuje decyzję o wprowadzeniu do swojego Regulaminu poniższej zmiany;

              2.    przypomina, iż zmiana ta wchodzi w życie pierwszego dnia najbliższej sesji miesięcznej;

              3.    zobowiązuje swojego Przewodniczącego do zawiadomienia Rady i Komisji o niniejszej decyzji.

                     TEKST OBOWIĄZUJĄCY                                                         POPRAWKI

                                                             Poprawka 1
                                                         Artykuł 201, ustęp 1

1.   W przypadku wątpliwości dotyczących stosowania lub               1.   W przypadku wątpliwości dotyczących stosowania lub
wykładni niniejszego Regulaminu, Przewodniczący może przeka-          wykładni niniejszego Regulaminu, przewodniczący może przeka-
zać kwestię właściwej komisji do rozpatrzenia, nie naruszając         zać kwestię właściwej komisji do rozpatrzenia.
wcześniej podjętych decyzji w tym zakresie.

W przypadku zgłoszenia wniosku w sprawie przestrzegania               Przewodniczący komisji mogą postąpić w ten sam sposób w
Regulaminu na podstawie art. 166, Przewodniczący może rów-            przypadku pojawienia się takich wątpliwości w trakcie prac
nież przekazać tę kwestię właściwej komisji.                          komisji i w związku z nimi.

              P6_TA(2007)0312

              Wniosek o skorzystanie z immunitetu i przywilejów Alessandry Mussolini

              Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie wniosku o skorzystanie z
                            immunitetu i przywilejów Alessandry Mussolini (2006/2301(IMM))

              Parlament Europejski,

              — uwzględniając wniosek Anny Marii Pagliari, sędziego śledczego, o wydanie przez Parlament Europejski
                decyzji, czy immunitet parlamentarny ma zastosowanie do wypowiedzi Alessandry Mussolini na temat
                Giuseppe Pisanu, co do których wszczął on przeciwko niej postępowanie cywilne przez sądem rejono-
                wym w Rzymie w celu uzyskania zadośćuczynienia za zniesławienie (postępowanie nr R.G. 54191/05),
                z dnia 24 lipca 2006 r., ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 16 listopada 2006 r.,

              — po wysłuchaniu wyjaśnień Alessandry Mussolini, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,
 ---pagebreak--- 10.7.2008       PL                             Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                           C 175 E/119

                                                                                Wtorek, 10 lipca 2007 r.

            — uwzględniając art. 9 i 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z
              dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu
              Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

            — uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i
              10 lipca 1986 r. (1),

            — uwzględniając art. 68 Konstytucji Republiki Włoskiej,

            — uwzględniając art. 3 włoskiej ustawy nr 140 z dnia 20 czerwca 2003 r.,

            — uwzględniając art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 13 Regulaminu,

            — uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0251/2007),

            1.   stwierdza, że immunitet parlamentarny, w rozumieniu art. 9 i 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i
            Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. oraz, w zakresie, w jakim znajduje zasto-
            sowanie, art. 68 konstytucji włoskiej, w pełni obejmuje wypowiedzi Alessandry Mussolini i w związku z
            tym postanawia utrzymać jej immunitety i przywileje;

            2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niezwłocznie niniejszej decyzji oraz sprawoz-
            dania komisji przedmiotowo właściwej właściwym władzom Republiki Włoskiej.

            (1) Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, str. 383 i sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni,
                Zbiór Orzeczeń 1986, str. 2391.

            P6_TA(2007)0313

            Wniosek o skorzystanie z immunitetu i przywilejów Ashleya Mote`a

            Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie wniosku o skorzystanie z
                             immunitetu i przywilejów Ashleya Mote`a (2007/2122(IMM))

            Parlament Europejski,

            — uwzględniając wniosek Ashleya Mote`a dotyczący skorzystania z immunitetu w związku z postępowa-
              niem karnym toczącym się przed sądem w Wielkiej Brytanii, z dnia 4 maja 2007 r., ogłoszony na
              posiedzeniu plenarnym w dniu 10 maja 2007 r.,

            — po wysłuchaniu wyjaśnień Ashleya Mote`a, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

            — uwzględniając art. 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8
              kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europej-
              skiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

            — uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i z
              dnia 10 lipca 1986 r. (1),

            — uwzględniając art. 6 ust. 3 oraz art. 7 Regulaminu,

            — uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0250/2007),

            (1) Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, str. 383 i sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni,
                Zbiór Orzeczeń 1986, str. 2391.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/809 z dnia 11 maja 2017 r. wspierająca wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia

text:
               12.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 121/39

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/809
   z dnia 11 maja 2017 r.
   wspierająca wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia; rozdział III tej strategii zawiera wykaz działań służących zwalczaniu rozprzestrzeniania tej broni, które powinny zostać podjęte zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich.

               (2)

               Unia aktywnie wdraża tę strategię oraz prowadzi działania wymienione w jej rozdziale III, w szczególności przez uruchamianie zasobów finansowych, aby wspierać konkretne projekty realizowane przez instytucje wielostronne, przez dostarczanie państwom, które tego potrzebują, pomocy technicznej i wiedzy fachowej w odniesieniu do szerokiego spektrum środków na rzecz nieproliferacji, a także przez wspieranie roli, jaką odgrywa Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ).

               (3)

               W dniu 28 kwietnia 2004 r. RB ONZ przyjęła rezolucję nr 1540 (2004), która była pierwszym instrumentem międzynarodowym zajmującym się – w sposób zintegrowany i wszechstronny – kwestią broni masowego rażenia, środków jej przenoszenia i powiązanych z nią materiałów. W rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) zawarto wiążące dla wszystkich państw zobowiązania, które mają zapobiegać uzyskiwaniu dostępu do takiej broni i powiązanych z nią materiałów przez podmioty niepaństwowe. Rezolucja RB ONZ nr 1540 (2004) wzywa państwa, by przedstawiły ustanowionemu w niej komitetowi Rady Bezpieczeństwa (zwanemu dalej „Komitetem 1540”) sprawozdania dotyczące działań, które państwa te podjęły lub mają zamiar podjąć w celu wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).

               (4)

               W dniu 27 kwietnia 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1673 (2006) i postanowiła, że Komitet 1540 ma zwiększyć wysiłki na rzecz upowszechniania pełnego wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), czemu służyć mają programy prac, działania informacyjne, pomoc, dialog i współpraca. Wezwała także Komitet 1540, by przeanalizował wraz z państwami, a także z organizacjami międzynarodowymi, regionalnymi i subregionalnymi, w jaki sposób można wymieniać zgromadzone doświadczenia i zdobytą wiedzę, oraz zweryfikował dostępność programów, które mogą ułatwić wdrożenie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).

               (5)

               W dniu 20 kwietnia 2011 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1977 (2011) i postanowiła przedłużyć mandat Komitetu 1540 na okres 10 lat, czyli do dnia 25 kwietnia 2021 r. Postanowiła także, że Komitet 1540 ma nadal zwiększać wysiłki na rzecz upowszechniania pełnego wdrożenia przez wszystkie państwa rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), na rzecz aktywnego zaangażowania w dopasowywanie ofert dotyczących pomocy do wniosków o pomoc, poprzez takie środki, jak wizyty przeprowadzane na zaproszenie poszczególnych państw, szablony pomocy, plany działania lub inne informacje przedkładane Komitetowi 1540, jak również na rzecz dokonania do grudnia 2016 r. kompleksowego przeglądu stanu wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).

               (6)

               W dniu 15 grudnia 2016 r. Rada Bezpieczeństwa jednogłośnie przyjęła rezolucję nr 2325 (2016), a tym samym zatwierdziła wyniki kompleksowego przeglądu rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) przeprowadzonego w 2016 r. Wezwała wszystkie państwa do wzmocnienia krajowych środków w zakresie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) oraz zaapelowała o większe wsparcie dla budowania zdolności państwa w tym zakresie, w tym poprzez dobrowolne wkłady, jak również o ściślejszą współpracę między zainteresowanymi stronami, społeczeństwem obywatelskim i środowiskiem akademickim.

               (7)

               Dzięki wdrożeniu wspólnego działania Rady 2006/419/WPZiB (1), wspólnego działania Rady 2008/368/WPZiB (2) oraz decyzji Rady 2013/391/WPZiB (3) znacznie zmniejszyła się liczba państw, które nie przedstawiły sprawozdania, oraz państw, które nie przedłożyły dodatkowych informacji wymaganych przez Komitet 1540 w związku z tym, że przedłożone sprawozdania były niekompletne.

               (8)

               Biuru ds. Rozbrojenia Sekretariatu ONZ (UNODA), które jest odpowiedzialne za zapewnianie Komitetowi 1540 i jego grupie ekspertów pomocy merytorycznej i logistycznej, należy powierzyć zadanie technicznego wdrażania projektów, które mają być realizowane na mocy niniejszej decyzji.

               (9)

               Niniejsza decyzja powinna być wdrażana zgodnie z ramową umową finansowo-administracyjną, zawartą przez Komisję z ONZ, dotyczącą zarządzania przez Unię wkładami finansowymi do programów lub projektów zarządzanych przez ONZ,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Zgodnie ze strategią UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią UE”), w której to strategii wyznaczono cel zakładający zwiększanie roli RB ONZ w stawianiu czoła wyzwaniom związanym z proliferacją oraz pogłębienie przez RB ONZ odnośnej wiedzy fachowej, Unia nadal wspiera wdrażanie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) oraz rezolucji RB ONZ nr 1977 (2011).
   2.   Projekty wspierające rezolucję RB ONZ nr 1540 (2004), będące odpowiednikami działań zgodnych ze strategią UE, obejmują warsztaty subregionalne, wizytacje krajów, posiedzenia, imprezy, szkolenia oraz przedsięwzięcia w zakresie public relations.
   3.   Cele projektów obejmują:

               —

               zwiększenie odnośnych – krajowych i regionalnych – wysiłków i zdolności, w szczególności przez szkolenie, budowanie potencjału i zapewnianie pomocy przy ścisłej koordynacji działań z realizacją innych programów Unii oraz w ścisłej współpracy z innymi podmiotami zaangażowanymi we wdrażanie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) w celu zapewnienia synergii i komplementarności,

               —

               przyczynianie się do praktycznej realizacji określonych zaleceń, wynikających zarówno z wszechstronnego przeglądu z 2009 r. stanu wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), jak i z rezultatów wszechstronnego przeglądu przeprowadzonego w 2016 r., w szczególności w dziedzinie pomocy technicznej, współpracy międzynarodowej i zwiększania świadomości społecznej,

               —

               wspieranie – na wniosek poszczególnych państw – opracowywania dobrowolnych krajowych planów działania w zakresie wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004),

               —

               wspieranie zaangażowania zainteresowanych podmiotów z odnośnej branży i społeczeństwa obywatelskiego we wdrażanie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).

         4.   Szczegółowy opis projektów przedstawiono w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel.
   2.   Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierza się UNODA we współpracy, w stosownych przypadkach, z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), Unią Afrykańską, Organizacją Państw Amerykańskich oraz Ligą Państw Arabskich. UNODA zawrze z OBWE umowę dotyczącą przekazania środków potrzebnych na realizację konkretnych projektów OBWE.
   3.   UNODA przeprowadza techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, pod kierownictwem i kontrolą Wysokiego Przedstawiciela. W tym celu Wysoki Przedstawiciel dokona koniecznych uzgodnień z UNODA.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 2 635 170,77 EUR. Łączny szacunkowy budżet całego projektu wynosi 2 672 770,77 EUR; kwota ta zostanie zapewniona w drodze współfinansowania z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
   3.   Komisja nadzoruje należyte zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 2. W tym celu Komisja zawrze z UNODA umowę o finansowaniu. Umowa ta musi zobowiązywać UNODA do zapewnienia, by wkład Unii został wyeksponowany stosownie do jego wielkości. Musi ona również stanowić, że ostateczną odpowiedzialność wobec Komisji w odniesieniu do technicznej realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, ponosi UNODA.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy o finansowaniu.
   Artykuł 4
   Wysoki przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez UNODA. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny. Komisja przedstawia informacje na temat aspektów finansowych projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja traci moc 36 miesięcy po zawarciu umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub sześć miesięcy po dniu jej przyjęcia, jeśli w tym terminie nie zawarto umowy o finansowaniu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 maja 2017 r.

            W imieniu Rady

         C. CARDONA

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne działanie Rady 2006/419/WPZiB z dnia 12 czerwca 2006 r. wspierające wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 165 z 17.6.2006, s. 30).

      (2)  Wspólne działanie Rady 2008/368/WPZiB z dnia 14 maja 2008 r. wspierające wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 127 z 15.5.2008, s. 78).

      (3)  Decyzja Rady 2013/391/WPZiB z dnia 22 lipca 2013 r. wspierająca praktyczne wdrożenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1540 (2004) w sprawie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia (Dz.U. L 198 z 23.7.2013, s. 40).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   CELE

      Ogólnym celem niniejszej decyzji jest propagowanie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) i nr 1977 (2011) w ramach realizacji strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia; mają temu służyć określone działania na rzecz osiągnięcia następujących celów: zwiększania odnośnych krajowych i regionalnych wysiłków i zdolności – przede wszystkim przez budowanie potencjału i zapewnianie pomocy; przyczyniania się do praktycznej realizacji określonych zaleceń, wynikających zarówno z wszechstronnego przeglądu z 2009 r. stanu wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), jak z i rezultatów wszechstronnego przeglądu przeprowadzonego w 2016 r., w szczególności w dziedzinie pomocy technicznej, współpracy międzynarodowej i zwiększania świadomości społecznej.
      2.   ŚRODKI

      2.1.   Cele środków

                  —

                  wspieranie działań wdrażających o charakterze regionalnym i działań w poszczególnych krajach, w tym opracowanie dobrowolnych krajowych planów działania dotyczących spełnienia głównych wymogów określonych w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), szkolenie ekspertów krajowych, wzmacnianie regionalnych i subregionalnych wysiłków służących koordynacji oraz innych działań mających propagować zrównoważony proces wdrażania na szczeblu krajowym i subregionalnym,

                  —

                  propagowanie i wspieranie uniwersalnego charakteru sprawozdawczości zgodnie z wymogami zawartymi w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004),

                  —

                  wzmacnianie roli odnośnej branży i społeczeństwa obywatelskiego we wdrażaniu rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004),

                  —

                  zwiększenie świadomości wśród decydentów i przedstawicieli odnośnej branży i społeczeństwa obywatelskiego na temat znaczenia wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004),

                  —

                  zacieśnianie współpracy subregionalnej, regionalnej i międzynarodowej w dziedzinie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), z należytym uwzględnieniem roli, jaką odgrywa Komitet 1540 i jego grupa ekspertów, jak również programu prac Komitetu,

                  —

                  przyczynianie się do osiągnięcia większej synergii w wysiłkach podejmowanych przez międzynarodowe zainteresowane podmioty w celu wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004), zwłaszcza w regionie OBWE.

            2.2.   Opis środków

                  a)

                  UNODA, działając w ścisłej współpracy z Komitetem 1540, odpowie na maksymalnie siedem wniosków o pomoc od państw – priorytetowo będzie traktować państwa regionu OBWE, jak również państwa z regionu Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu. Celem udzielanej pomocy będzie umożliwienie państwom podejmowania dodatkowych, praktycznych kroków w celu wypełnienia na szczeblu krajowym zobowiązań wynikających z rezolucji RB ONZ nr 1540(2004); pomoc ta będzie stanowić odpowiedź na wnioski o pomoc składane do Komitetu 1540 przez poszczególne państwa. Będzie ona uzupełnieniem funkcji Komitetu 1540 polegającej na dopasowywaniu ofert dotyczących pomocy do wniosków o pomoc, nie będzie jednak obejmować zapewniania sprzętu technicznego ani zamówień publicznych na sprzęt techniczny.

                  b)

                  UNODA będzie wspierać wysiłki na rzecz wypracowania uniwersalnego charakteru sprawozdawczości. W rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) wzywa się państwa, by nie później niż sześć miesięcy po przyjęciu rezolucji przedstawiły Komitetowi 1540 pierwsze sprawozdanie na temat działań, które podjęły lub mają zamiar podjąć w celu wdrożenia tej rezolucji, wciąż jednak szereg państw takiego sprawozdania nie przedstawiło. W tym kontekście UNODA będzie wspierać – za pośrednictwem swojego regionalnego ośrodka w Afryce (UNREC) oraz regionalnego ośrodka w Azji i rejonie Pacyfiku (UNRCPD), w ścisłej współpracy z Unią Afrykańską i odpowiednimi unijnymi regionalnymi centrami doskonałości ds. substancji chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych (zwanych dalej „unijnymi regionalnymi centrami doskonałości ds. CBRJ”) – maksymalnie pięć krajowych lub regionalnych działań ukierunkowanych właśnie na państwa, które nie przestawiły wspomnianego sprawozdania.

                  c)

                  Ponadto UNODA wesprze trzy regionalne/subregionalne szkolenia dla krajowych punktów kontaktowych wyznaczonych przez poszczególne państwa: szkolenia te mają pomóc w koordynowaniu wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) na szczeblu krajowym i w rozwoju sieci punktów kontaktowych, a także w usprawnieniu ich komunikowania się z Komitetem 1540.

                  d)

                  UNODA zleci, między innymi, sekretariatowi OBWE przeprowadzenie badania dotyczącego sposobów dalszego wspierania synergii między wysiłkami odpowiednich międzynarodowych podmiotów zaangażowanych we wdrażanie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) w regionie OBWE.

                  e)

                  UNODA wesprze maksymalnie trzy regionalne konferencje branżowe w związku z rezolucją RB ONZ nr 1540 (2004). Od 2012 r. rząd Niemiec, przy wsparciu unijnego programu informacyjnego w zakresie produktów podwójnego zastosowania i UNODA, zorganizował w Wiesbaden cztery konferencje dla zainteresowanych stron z odnośnej branży i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w celu zachęcania odnośnej branży i sektora prywatnego do aktywnego wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004). Jednym z wniosków z 4. konferencji, którą przeprowadzono w listopadzie 2015 r. we współpracy z Komitetem 1540, jego grupą ekspertów i UNODA, było wspólnie porozumienie w sprawie wzmocnienia regionalnego podejścia, tj. do przeprowadzenia podobnych konferencji, zwłaszcza w Azji, Ameryce Łacińskiej i w regionie OBWE. Przyszłe regionalne konferencje dla zainteresowanych stron z odnośnej branży powinny stanowić uzupełnienie prac w ramach odpowiednich programów Unii, np. unijnych centrów doskonałości ds. ograniczania zagrożeń związanych z CBRJ lub unijnego programu partnerstwa publiczno-publicznego w zakresie kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania.

                  f)

                  UNODA zorganizuje lub wesprze warsztaty dla przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, środowiska akademickiego i odnośnej branży, mające na celu praktyczne wdrożenie ustaleń zawartych w wszechstronnym przeglądzie z 2016 r. dotyczącym stanu wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004). W tym kontekście UNODA będzie wspierać udział urzędników z państw występujących o pomoc w szkoleniach i innych działaniach służących budowaniu potencjału.

            W stosownych przypadkach UNODA będzie dążyć do osiągnięcia synergii z działaniami innych podmiotów zaangażowanych we wdrażanie rezolucji RB ONZ nr 1540(2004), z regionalnymi unijnymi centrami doskonałości ds. CBRJ oraz innymi programami w tej dziedzinie realizowanymi przy wsparciu Unii.
      2.3.   Wyniki działań

      Usprawnienie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) osiągnięte dzięki dodatkowym działaniom, które mają być podjęte przez państwa w celu pełnego wdrożenia tej rezolucji; opracowanie skutecznych i realistycznych krajowych planów działania i harmonogramów pozwalających na spełnienie kluczowych wymogów tej rezolucji; usprawnienie skoordynowanych regionalnych i subregionalnych metod wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004); oraz ustanowienie skutecznych partnerstw z udziałem państw uczestniczących i podmiotów zapewniających pomoc.
      Zwiększenie liczby pierwszych sprawozdań dostarczonych przez państwa, które jeszcze nie przedstawiły swoich pierwszych krajowych sprawozdań dotyczących wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).
      Zwiększenie zaangażowania przedstawicieli odnośnej branży i społeczeństwa obywatelskiego w działania w zakresie wdrażania rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) podejmowane na szczeblu międzynarodowym, regionalnym i krajowym.
      Zwiększenie świadomości społecznej co do znaczenia, jakie ma pełne wdrożenie rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) oraz kompleksowych przeglądów z 2009 r. i 2016 r.
      3.   PARTNERZY REALIZUJĄCY DZIAŁANIA

      UNODA, działając w ścisłej współpracy z Komitetem 1540, będzie nadal rozwijać skuteczne partnerstwa z odnośnymi organizacjami regionalnymi, w szczególności z OBWE, Unią Afrykańską i Ligą Państw Arabskich, a także z unijnymi centrami doskonałości ds. ograniczania zagrożeń związanych z CBRJ, które korzystają ze wsparcia finansowego ze strony Komisji Europejskiej i są realizowane wspólnie przez Wspólne Centrum Badawcze (JRC) i Międzyregionalny Instytut Narodów Zjednoczonych ds. Badań nad Przestępczością i Wymiarem Sprawiedliwości (UNICRI).
      W odniesieniu do projektów w regionie OBWE, UNODA zawrze umowę z OBWE dotyczącą przekazania środków niezbędnych do realizacji takich projektów, przy pełnym wykorzystaniu protokołu ustaleń w sprawie wspólnej realizacji projektów dotyczących nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia, który UNODA i sekretariat OBWE zawarły w 2011 r.
      UNODA będzie także podtrzymywać współpracę z innymi organizacjami i agencjami międzynarodowymi, w tym z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA), Organizacją ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW), Światową Organizacją Zdrowia (WHO), Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa ONZ (FAO) i Światową Organizacją Zdrowia Zwierząt (OIE), w celu zapewnienia skutecznej synergii i uniknięcia powielania działań.
      4.   INTERAKCJA Z DZIAŁANIAMI UNII

      Na podstawie napływających regularnie z UNODA informacji zwrotnych dotyczących jego działań, Unia może podjąć decyzję o uzupełnieniu tych wysiłków poprzez ukierunkowane działania dyplomatyczne mające na celu zwiększenie świadomości w zakresie realizacji krajowych planów działania oraz składania sprawozdań krajowych.
      5.   BENEFICJENCI DZIAŁAŃ

                  —

                  państwa, urzędnicy państwowi,

                  —

                  Komitet 1540 oraz inne podmioty ONZ,

                  —

                  organizacje międzynarodowe, regionalne i subregionalne,

                  —

                  rządy i organizacje zapewniające oraz otrzymujące wsparcie techniczne na mocy rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004),

                  —

                  społeczeństwo obywatelskie i odnośna branża.

            6.   MIEJSCE

      UNODA wybierze możliwe miejsca, w których odbywać się będą spotkania, warsztaty i inne wydarzenia. Wśród kryteriów wyboru takich miejsc będą gotowość danego państwa w określonym regionie do tego, by być gospodarzem wydarzenia, oraz zaangażowanie na jego rzecz. Wybór określonego miejsca na wizytacje lub działania w poszczególnych państwach będzie zależeć od zaproszeń od zainteresowanych państw oraz, w odpowiednich przypadkach, od decyzji Komitetu 1540 zgodnych z jego programem prac.
      7.   CZAS TRWANIA

      Planowany całkowity czas trwania projektu wynosi 36 miesięcy.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/509 z dnia 18 lutego 2015 r. uchylająca decyzję EBC/2013/6 w sprawie zasad dotyczących wykorzystania jako zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo, decyzję EBC/2013/35 w sprawie dodatkowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń oraz art. 1, 3 i 4 decyzji EBC/2014/23 w sprawie oprocentowania depozytów, sald oraz nadwyżek rezerw (EBC/2015/9)

text:
               2.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 91/1

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2015/509
   z dnia 18 lutego 2015 r.
   uchylająca decyzję EBC/2013/6 w sprawie zasad dotyczących wykorzystania jako zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo, decyzję EBC/2013/35 w sprawie dodatkowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń oraz art. 1, 3 i 4 decyzji EBC/2014/23 w sprawie oprocentowania depozytów, sald oraz nadwyżek rezerw (EBC/2015/9)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 12 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 tiret drugie,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W interesie jasności i spójności prawa oraz w celu uproszczenia zasad Eurosystemu dotyczących zabezpieczeń obowiązki zawarte w decyzji EBC/2013/6 (1) i w decyzji EBC/2013/35 (2) oraz w art. 1 decyzji EBC/2014/23 (3) zostały włączone do treści wytycznych Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) (4), które są podstawowym aktem prawnym dotyczącym instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu.

               (2)

               W interesie jasności i spójności prawa oraz w celu uproszczenia zasad prawnych Eurosystemu postanowienia art. 3 decyzji EBC/2014/23 zostały włączone do treści wytycznych EBC/2012/27 (5), a postanowienia art. 4 decyzji EBC/2014/23 zostały włączone do treści wytycznych EBC/2014/9 (6).

               (3)

               Należy zatem uchylić decyzje EBC/2013/6 i EBC/2013/35 oraz art. 1, 3 i 4 decyzji EBC/2014/23,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Utrata mocy obowiązującej przez decyzje EBC/2013/6 i EBC/2013/35 oraz art. 1 decyzji EBC/2014/23
   1.   Tracą moc decyzje EBC/2013/6 i EBC/2013/35.
   2.   W decyzji EBC/2014/23 uchyla się art. 1.
   3.   Odesłania do decyzji, które utraciły moc, oraz do uchylonego artykułu, wskazanych w ust. 1 i 2, należy rozumieć jako odesłania do wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60).
   Artykuł 2
   Uchylenie art. 3 i 4 decyzji EBC/2014/23
   1.   W decyzji EBC/2014/23 uchyla się art. 3 i 4.
   2.   Odesłania do uchylonego art. 3 decyzji EBC/2014/23 należy rozumieć jako odesłania do art. 12 ust. 5 załącznika II do wytycznych EBC/2012/27.
   3.   Odesłania do uchylonego art. 4 decyzji EBC/2014/23 należy rozumieć jako odesłania do art. 5 ust. 2 i 3 wytycznych EBC/2014/9.
   Artykuł 3
   Wejście w życie
   1.   Artykuł 1 niniejszej decyzji wchodzi w życie z dniem 1 maja 2015 r.
   2.   Artykuł 2 niniejszej decyzji wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 18 lutego 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja EBC/2013/6 z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie zasad dotyczących wykorzystania jako zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo (Dz.U. L 95 z 5.4.2013, s. 22).

      (2)  Decyzja EBC/2013/35 z dnia 26 września 2013 r. w sprawie dodatkowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (Dz.U. L 301 z 12.11.2013, s. 6).

      (3)  Decyzja EBC/2014/23 z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie oprocentowania depozytów, sald oraz nadwyżek rezerw (Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 115).

      (4)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie implementacji ram prawnych polityki pieniężnej Eurosystemu (EBC/2014/60) (zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (5)  Wytyczne EBC/2012/27 z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET2) (Dz.U. L 30 z 30.1.2013, s. 1).

      (6)  Wytyczne EBC/2014/9 z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie krajowych operacji zarządzania aktywami i pasywami przez krajowe banki centralne (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 56).


title: 2012/710/UE: Decyzja Rady z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie uruchomienia w Estonii zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych

text:
               20.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 321/61

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 listopada 2012 r.
   w sprawie uruchomienia w Estonii zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych
   (2012/710/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1), w szczególności jej art. 25,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW (2), w szczególności jej art. 20 oraz rozdziału 4 załącznika do niej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie postanowień przejściowych załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.

               (2)

               W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji 2008/615/WSiSW i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.

               (3)

               Art. 20 decyzji 2008/616/WSiSW stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji 2008/615/WSiSW, sprawozdanie z oceny ma się opierać na wynikach wizyty ewaluacyjnej i operacji pilotażowej.

               (4)

               Zgodnie z rozdziałem 4 pkt 1.1 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW kwestionariusz opracowany przez odpowiednią grupę roboczą Rady dotyczy każdej ze zautomatyzowanych metod wymiany danych i musi być wypełniony przez państwo członkowskie w momencie uznania przez to państwo, że spełnia ono wymogi dotyczące wymiany danych w odpowiedniej kategorii danych.

               (5)

               Estonia wypełniła kwestionariusz dotyczący ochrony danych i kwestionariusz dotyczący wymiany danych daktyloskopijnych.

               (6)

               Estonia z powodzeniem przeprowadziła operację pilotażową z Austrią.

               (7)

               Austriacki zespół oceniający przeprowadził w Estonii wizytę ewaluacyjną i sporządził sprawozdanie z tej wizyty, które przekazano odpowiedniej grupie roboczej Rady.

               (8)

               Radzie przedstawiono całościowe sprawozdanie z oceny podsumowujące wyniki kwestionariusza, wizytę ewaluacyjną i operację pilotażową dotyczące wymiany danych daktyloskopijnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych daktyloskopijnych Estonia w pełni wdrożyła przepisy ogólne dotyczące ochrony danych zawarte w rozdziale 6 decyzji 2008/615/WSiSW i jest uprawniona do otrzymywania i przekazywania danych osobowych na mocy art. 9 tej decyzji od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         V. SHIARLY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.


title: Decyzja Rady z dnia 13 marca 1989 r. w sprawie przyjęcia drugiego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty

text:
Ważna informacja prawna

|

31989D0330

Dziennik Urzędowy L 136 , 19/05/1989 P. 0009 - 0009 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0037  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0037

		Decyzja Radyz dnia 13 marca 1989 r.wsprawie przyjęcia drugiego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii wnastępstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty(89/330/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z rozporządzeniem EWG nr 839/88 [1], pobieranie należności celnych stosowanych przez Wspólnotę Dziesięciu, w odniesieniu do niektórych produktów przywożonych z Hiszpanii i Portugalii, zostało całkowicie zawieszone, kiedy spadły one do poziomu 2 % lub niżej;należy zatwierdzić drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [2], podpisanej w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł od produktów objętych Umową, przywożonych z Hiszpanii do Islandii, w przypadku gdy takie cła spadają do poziomu 2 % lub niżej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii wnastępstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej wart. 3 Protokołu [3].Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 13 marca 1989 r.W imieniu RadyC. Solchaga CatalanPrzewodniczący[1] Dz.U. L 87 z 31.3.1988, str. 1.[2] Dz.U. L 301 z 31.12.1972, str. 2.[3] Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------