title: Decyzja Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotycząca wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem

text:
               15.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 68/44

      DECYZJA RADY 2005/211/WSiSW
   z dnia 24 lutego 2005 r.
   dotycząca wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 lit. a) i b) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając inicjatywę Królestwa Hiszpanii (1),
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               System Informacyjny Schengen, zwany dalej „SIS”, ustanowiony na mocy postanowień tytułu IV Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach z 1990 r. (3), zwanej dalej „Konwencją z Schengen z 1990 r.”, stanowi niezbędny instrument do stosowania przepisów dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej.

               (2)

               Uznano potrzebę opracowania nowej wersji Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji, zwanego dalej „SIS II”, mając na uwadze rozszerzenie Unii Europejskiej i umożliwiając wprowadzenie nowych funkcji, przy jednoczesnym wykorzystaniu najnowszych osiągnięć w dziedzinie technologii informatycznych, a także podjęto pierwsze kroki w celu opracowania nowego systemu.

               (3)

               W obecnej wersji SIS niektóre dostosowania istniejących przepisów i niektóre nowe funkcje mogą już być wprowadzane w odniesieniu do istniejącej wersji SIS, w szczególności w przypadku zapewnienia dostępu do niektórych rodzajów danych wprowadzonych do SIS władzom, dla których właściwe wykonanie ich zadań byłoby ułatwione, gdyby miały one możliwość przeglądania tych danych, w tym Europolowi i krajowym przedstawicielom Eurojustu, jak również w celu rozszerzenia kategorii przedmiotów zaginionych, które mogą stanowić przedmiot dokonywanych wpisów oraz w celu prowadzenia ewidencji przekazania danych osobowych. W każdym Państwie Członkowskim należy najpierw utworzyć infrastrukturę techniczną wymaganą do tego celu.

               (4)

               Konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej w Laeken w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r., a w szczególności konkluzja 17 (współpraca między wyspecjalizowanymi służbami ds. zwalczania terroryzmu), konkluzja 43 (Eurojust i współpraca policyjna w odniesieniu do Europolu) oraz plan działań z dnia 21 września 2001 r. na rzecz walki z terroryzmem odnoszą się do potrzeby wzmocnienia SIS i poprawy jego zdolności.

               (5)

               Ponadto istnieje potrzeba wprowadzenia przepisów dotyczących wymiany wszystkich informacji uzupełniających poprzez organy wyznaczone do tego celu we wszystkich Państwach Członkowskich (Supplementary Information Request at National Entry), zapewniających wspólną podstawę prawną w ramach postanowień Konwencji z Schengen z 1990 r. i ustalających zasady usuwania danych przechowywanych przez te władze.

               (6)

               Przepisy niniejszej decyzji dotyczące Europolu określają jedynie ramy prawne w zakresie dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen i nie naruszają przyjmowania w przyszłości niezbędnych środków ustanawiających to rozwiązanie techniczne i jego konsekwencje finansowe.

               (7)

               Przepisy niniejszej decyzji dotyczące krajowych przedstawicieli Eurojustu i ich asystentów określają jedynie ramy prawne w zakresie dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen i nie naruszają przyjmowania w przyszłości niezbędnych środków ustanawiających to rozwiązanie techniczne i jego konsekwencje finansowe.

               (8)

               Przepisy odnoszące się do dostępu Europolu oraz przedstawicieli krajowych Eurojustu i ich asystentów do danych SIS stanowią jedynie pierwszy etap i nie stanowią uszczerbku dla dalszych dyskusji w sprawie rozszerzenia tego narzędzia na inne postanowienia Konwencji z Schengen z 1990 r.

               (9)

               Zmiany wprowadzone w tym celu do przepisów dorobku Schengen dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen składają się z dwóch części: niniejszej decyzji i rozporządzenia Rady sporządzonego na podstawie art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Przyczyny tych zmian wynikające z art. 93 Konwencji z Schengen z 1990 r., wiążą się z faktem, że celem systemu Informacyjnego Schengen jest utrzymanie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, w tym bezpieczeństwa narodowego, na terytoriach Państw Członkowskich, oraz stosowanie postanowień Konwencji odnoszących się do przepływu osób na tych terytoriach, poprzez wykorzystanie informacji przekazywanej za pomocą SIS zgodnie z postanowieniami Konwencji. W związku z tym, że niektóre postanowienia Konwencji z Schengen z 1990 r. mają być stosowane do obydwu celów jednocześnie, należy zmienić te postanowienia w identyczny sposób poprzez równoległe akty prawne oparte na każdym z traktatów.

               (10)

               Niniejsza decyzja nie narusza przyszłego przyjęcia niezbędnych przepisów szczegółowo opisujących strukturę prawną, cele, działanie i wykorzystanie SIS II, w szczególności: zasad określania kategorii danych wprowadzanych do systemu, celów, dla których dane te należy wprowadzać oraz kryteriów ich wprowadzania, zasad dotyczących zawartości wpisów SIS, wzajemnego przekazywania informacji i zasad ich zgodności, zasad dostępu do danych SIS oraz zasad ochrony danych osobowych i ich kontroli.

               (11)

               W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (4), który należy do dziedziny określonej w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE z 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu.

               (12)

               Zjednoczone Królestwo uczestniczy w stosowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (5).

               (13)

               Irlandia uczestniczy w stosowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (6).

               (14)

               Niniejsza decyzja nie narusza uzgodnień dotyczących częściowego udziału Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w dorobku Schengen, określonego odpowiednio w decyzji 2000/365/WE i decyzji 2002/192/WE.

               (15)

               Niniejsza decyzja stanowi akt prawny, którego podstawą jest dorobek Schengen lub kwestie w inny sposób z nim związane, w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do Konwencji z Schengen z 1990 r. wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 92 dodaje się następujący ustęp:
               „4.   Państwa Członkowskie, zgodnie z ich prawem krajowym, wymieniają poprzez organy wyznaczone w tym celu (SIRENE) wszystkie informacje uzupełniające niezbędne przy wprowadzaniu wpisów i w celu umożliwienia podjęcia odpowiednich działań w przypadkach, gdy w wyniku przeglądania danych Systemu Informacyjnego Schengen odnaleziono osoby lub przedmioty, na temat których wprowadzono informacje do tego systemu. Informacje takie są wykorzystywane wyłącznie do celu, w jakim zostały przekazane.”;

               2)

               artykuł 94 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                           „b)

                           przedmioty określone w artykułach 99 i 100.”;

               3)

               w art. 94 ust. 3, akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
               „3.   W przypadku osób, informacje powinny zawierać jedynie następujące dane:

                           a)

                           nazwisko i imiona, wszelkie pseudonimy, wprowadzane, o ile to możliwe, oddzielnie;

                           b)

                           wszelkie szczególne cechy fizyczne, niepodlegające zmianom;

                           c)

                           (…);

                           d)

                           miejsce i datę urodzenia;

                           e)

                           płeć;

                           f)

                           narodowość;

                           g)

                           informację, czy dane osoby są uzbrojone, agresywne bądź są uciekinierami;

                           h)

                           przyczynę wpisu;

                           i)

                           działania, które powinny być podjęte;

                           j)

                           w przypadku wpisów na mocy art. 95: rodzaj przestępstw(-a)”;

               4)

               artykuł 99 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Dane dotyczące osób lub pojazdów, łodzi, statków powietrznych i kontenerów są wprowadzane zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego dokonującego wpisu, do celów niejawnego nadzoru lub szczególnych kontroli zgodnie z ust. 5.”;

               5)

               ostatnie zdanie art. 99 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „Państwo Członkowskie dokonujące wpisu zgodnie z niniejszym ustępem jest zobowiązane do powiadomienia o tym pozostałych Państw Członkowskich.”;

               6)

               pierwsze zdanie art. 99 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
               „5.   Podczas szczególnych kontroli, określonych w ustępie 1, osoby, pojazdy, łodzie, statki powietrzne i kontenery oraz przewożone przedmioty mogą zostać przeszukane zgodnie z prawem krajowym w celach określonych w ust. 2 i 3.”;

               7)

               artykuł 100 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Wprowadza się następujące kategorie łatwo rozpoznawalnych przedmiotów:

                           a)

                           pojazdy silnikowe o pojemności silnika przekraczającej 50 cm3, łodzie i statki powietrzne, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;

                           b)

                           przyczepy o masie własnej przekraczającej 750 kg, naczepy, sprzęt przemysłowy, silniki zewnętrzne i kontenery, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;

                           c)

                           broń palna, która została skradziona, wykorzystana w niewłaściwy sposób lub utracona;

                           d)

                           urzędowe blankiety, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;

                           e)

                           wydane dokumenty tożsamości, takie jak paszporty, dowody tożsamości, prawa jazdy, dokumenty pobytowe i dokumenty podróżne, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób, utracone lub unieważnione;

                           f)

                           dowody rejestracyjne pojazdów i tablice rejestracyjne, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób, utracone lub unieważnione;

                           g)

                           banknoty (o spisanych numerach);

                           h)

                           papiery wartościowe i środki płatnicze, takie jak czeki, karty kredytowe, obligacje, akcje i udziały, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone.”;

               8)

               na końcu art. 101 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
               „Jednak dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen oraz prawo do ich bezpośredniego przeglądania mogą mieć krajowe organy sądowe, między innymi organy odpowiedzialne za wszczynanie postępowania karnego z oskarżenia publicznego oraz wszczynanie dochodzenia sądowego poprzedzającego postawienie w stan oskarżenia, podczas wykonywania swoich funkcji, zgodnie z przepisami prawa krajowego.”;

               9)

               dodaje się następujące artykuły:
               „Artykuł 101 A
               1.   Europejski Urząd Policji (Europol) ma prawo dostępu i bezpośredniego przeglądania danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen, w ramach swojego mandatu i na własny koszt, zgodnie z artykułami 95, 99 i 100.
               2.   Europol może przeglądać tylko te dane, które są mu potrzebne do wykonywania swoich zadań.
               3.   W przypadku gdy podczas przeglądania danych Europol odkryje istnienie wpisu w Systemie Informacyjnym Schengen, informuje o tym, przy wykorzystaniu środków określonych w Konwencji o Europolu, Państwo Członkowskie, które dokonało wpisu.
               4.   Korzystanie z informacji uzyskanych poprzez przeglądanie danych Systemu Informacyjnego Schengen wymaga zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego. Jeżeli to Państwo Członkowskie pozwoli na wykorzystanie takich informacji, procedura taka odbywa się zgodnie z postanowieniami Konwencji o Europolu. Europol może przekazać takie informacje państwom trzecim i organom trzecim wyłącznie po uzyskaniu zgody zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
               5.   Europol może zażądać informacji uzupełniających od zainteresowanego Państwa Członkowskiego zgodnie z postanowieniami Konwencji o Europolu.
               6.   Europol:

                           a)

                           prowadzi ewidencję wszystkich wykonanych przez siebie wyszukiwań, zgodnie z postanowieniami artykułu 103;

                           b)

                           bez uszczerbku dla ustępów 4 i 5, nie łączy części Systemu Informacyjnego Schengen ani nie przekazuje udostępnianych im danych w nim zawartych przy użyciu jakiegokolwiek systemu komputerowego wykorzystywanego przez Europol lub stosowanego w Europolu służącego do gromadzenia i przetwarzania danych, ani nie pobiera lub w inny sposób nie kopiuje jakiejkolwiek części Systemu Informacyjnego Schengen;

                           c)

                           zapewnia dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen wyłącznie pracownikom Europolu o specjalnych uprawnieniach;

                           d)

                           przyjmuje i stosuje środki przewidziane w artykule 118;

                           e)

                           zezwala wspólnemu organowi nadzorczemu, ustanowionemu na mocy artykułu 24 Konwencji o Europolu, na przeprowadzenie kontroli działalności Europolu w wykonaniu jego prawa do dostępu i przeglądania danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen.

                     Artykuł 101 B
               1.   Krajowi przedstawiciele Eurojustu i ich asystenci mają prawo dostępu i przeglądania danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen zgodnie z artykułami 95 i 98.
               2.   Krajowi przedstawiciele Eurojustu i ich asystenci mogą przeglądać jedynie te dane, które są niezbędne do wykonywania ich zadań.
               3.   W przypadku gdy podczas przeglądania danych krajowy przedstawiciel Eurojustu odkryje istnienie wpisu w Systemie Informacyjnym Schengen, informuje o tym Państwo Członkowskie, które dokonało wpisu. Informacje uzyskane w wyniku takiego wyszukiwania mogą być przekazywane państwom trzecim i organom trzecim po otrzymaniu zgody Państwa Członkowskiego, które dokonało wpisu.
               4.   Żadnego postanowienia niniejszego artykułu nie należy rozumieć jako naruszającego przepisy decyzji Rady ustanawiającej Eurojust dotyczące ochrony danych i odpowiedzialności za wszelkie nieuprawnione lub niepoprawne przetwarzanie takich danych przez krajowych przedstawicieli Eurojustu lub ich asystentów lub jako naruszające uprawnienia wspólnego organu nadzorczego, ustanowionego zgodnie z artykułem 23 tej decyzji Rady.
               5.   Każde wyszukiwanie przeprowadzone przez krajowego przedstawiciela Eurojustu lub asystenta zostaje wpisane do ewidencji zgodnie z postanowieniami artykułu 103, a każde wykorzystanie udostępnionych im danych jest rejestrowane.
               6.   Żadnych części Systemu Informacyjnego Schengen nie należy łączyć, a danych zawartych w tym systemie dostępnych krajowym przedstawicielom i ich asystentom nie należy przekazywać do żadnego systemu komputerowego wykorzystywanego przez Eurojust lub stosowanego w Eurojuście służącego do gromadzenia i przetwarzania danych, ani nie należy pobierać jakiejkolwiek części Systemu Informacyjnego Schengen.
               7.   Dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen mają wyłącznie przedstawiciele krajowi i ich asystenci, a nie pracownicy Eurojustu.
               8.   Środki przewidziane w artykule 118 zostają przyjęte i są stosowane.”;

               10)

               artykuł 103 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 103
               Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby każde przekazanie danych osobowych zostało zarejestrowane w krajowym module Systemu Informacyjnego Schengen przez administratora pliku danych organu w celach sprawdzenia, czy przeglądanie danych jest dozwolone, czy nie. Wpis do rejestru może być wykorzystywany wyłącznie do tego celu i zostaje on usunięty możliwie szybko po upływie jednego roku a najpóźniej po upływie trzech lat.”;

               11)

               dodaje się następujący artykuł:
               „Artykuł 112 A
               1.   Dane osobowe przechowywane przez władze, określone w artykule 92 ustęp 4 otrzymane w wyniku wymiany informacji zgodnie z tym ustępem, są przechowywane jedynie przez okres wymagany do osiągnięcia celów, dla których zostały one dostarczone. W każdym przypadku należy je usunąć najpóźniej po roku od momentu, gdy wpis lub wpisy dotyczące danej osoby lub przedmiotu zostały usunięte z Systemu Informacyjnego Schengen.
               2.   Ustęp 1 nie narusza prawa Państw Członkowskich do przechowywania krajowych danych dotyczących poszczególnych wpisów, które zostały wprowadzone przez dane Państwo Członkowskie lub wpisów, w związku z którymi podjęto działania na terytorium tego państwa. Okres przechowywania takich danych określa prawo krajowe.”;

               12)

               artykuł 113 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Dane inne niż określone w artykule 112 są przechowywane przez okres nie dłuższy niż 10 lat a dane dotyczące przedmiotów określonych w artykule 99 ustęp 1 przez okres nie dłuższy niż 5 lat.”;

               13)

               dodaje się następujący artykuł:
               „Artykuł 113 A
               1.   Dane inne niż dane osobowe przechowywane przez władze określone w artykule 92 ustęp 4 otrzymane w wyniku wymiany informacji zgodnie z tym ustępem, są przechowywane jedynie przez okres wymagany do osiągnięcia celów, dla których zostały one przekazane. W każdym przypadku należy je usunąć najpóźniej po roku od momentu, gdy wpis lub wpisy dotyczące danej osoby lub przedmiotu zostały usunięte z Systemu Informacyjnego Schengen.
               2.   Ustęp 1 nie narusza prawa Państw Członkowskich do przechowywania krajowych danych dotyczących poszczególnych wpisów, które zostały wprowadzone przez dane Państwo Członkowskie, lub wpisów, w związku z którymi podjęto działania na terytorium tego państwa. Okres przechowywania takich danych określa prawo krajowe.”.

         Artykuł 2
   1.   Artykuł 1 ust. 1, 5 i 8 niniejszej decyzji stają się skuteczne 90 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Artykuł 1 ust. 11 i 13 niniejszej decyzji stają się skuteczne 180 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   3.   Artykuł 1 ust. 1, 5, 8, 11 i 13 niniejszej decyzji w odniesieniu do Islandii i Norwegii stają się skuteczne 270 dni po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   4.   Artykuł 1 ust. 2, 3, 4, 6, 7, 9, 10 i 12 stają się skuteczne od dnia, który zostanie ustalony przez Radę, stanowiącą jednomyślnie, możliwie szybko po spełnieniu koniecznych warunków wstępnych.
   Rada może podjąć decyzję o ustaleniu innych terminów dotyczących wejścia w życie następujących przepisów:

               —

               artykuł 1 ust. 2, 4 i 6,

               —

               artykuł 1 ust. 3,

               —

               artykuł 1 ust. 7,

               —

               artykuł 1 ust. 9, nowy art. 101 A,

               —

               artykuł 1 ust. 9, nowy art. 101 B,

               —

               artykuł 1 ust. 12.

         5.   Wszelkie decyzje Rady podejmowane zgodnie z ust. 4 zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2005 r.

            W imieniu Rady

         N. SCHMIT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 160 z 4.7.2002, str. 7.

      (2)  Dz.U. C 31 E z 5.2.2004, str. 122.

      (3)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, str. 19.

      (4)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.

      (5)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, str. 43.

      (6)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, str. 20.


title: 2014/354/Euratom: Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Naukowo-Technicznego

text:
               14.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 175/31

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 czerwca 2014 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Naukowo-Technicznego

      (2014/354/Euratom)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 134,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2013/412/Euratom (1) Rada mianowała członków Komitetu Naukowo-Technicznego (zwanego dalej „komitetem”) na okres od dnia 25 lipca 2013 r. do dnia 24 lipca 2018 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Edouarda SINNERA zwolniło się stanowisko członka komitetu. Należy zatem mianować nowego członka na pozostały okres kadencji Edouarda SINNERA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Roland ZEYEN zostaje niniejszym mianowany członkiem Komitetu Naukowo-Technicznego na okres do dnia 24 lipca 2018 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         Y. MANIATIS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/412/Euratom z dnia 22 lipca 2013 r. dotycząca odnowienia członkostwa członków Komitetu Naukowo-Technicznego oraz uchylająca decyzję z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Naukowo-Technicznego (Dz.U. L 205 z 1.8.2013, s. 11).


title: 2008/580/WE: Decyzja Rady z dnia 23 czerwca 2008 r. o udzieleniu gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat w związku z pożyczkami na projekty poza Wspólnotą (w południowo-wschodnich krajach sąsiedzkich, w krajach basenu Morza Śródziemnego, Ameryce Łacińskiej i Azji oraz w Republice Południowej Afryki) (Wersja skodyfikowana)

text:
               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 186/30

      DECYZJA RADY

   z dnia 23 czerwca 2008 r.
   o udzieleniu gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat w związku z pożyczkami na projekty poza Wspólnotą (w południowo-wschodnich krajach sąsiedzkich, w krajach basenu Morza Śródziemnego, Ameryce Łacińskiej i Azji oraz w Republice Południowej Afryki)
   (Wersja skodyfikowana)
   (2008/580/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181a,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2000/24/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. o udzieleniu gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami udzielonymi na potrzeby projektów prowadzonych poza obszarem Wspólnoty (Europa Środkowa i Wschodnia, kraje basenu Morza Śródziemnego, Ameryka Łacińska i Azja oraz Republika Południowej Afryki) (2) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (3). W celu zapewnienia jej jasności i zrozumiałości należy sporządzić jej wersję ujednoliconą.

               (2)

               Podczas posiedzenia w Madrycie w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. Rada Europejska potwierdziła znaczenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zwanego dalej „EBI”, jako instrumentu współpracy między Wspólnotą a krajami Ameryki Łacińskiej oraz wezwała EBI do zintensyfikowania działań w tym regionie; projekty te powinny leżeć w sferze zainteresowań zarówno Wspólnoty jak i krajów, których one dotyczą.

               (3)

               Podczas posiedzenia we Florencji w dniach 21 i 22 czerwca 1996 r. Rada Europejska przyjęła z zadowoleniem wyniki spotkania na szczycie państw azjatyckich i europejskich, które stanowiło punkt zwrotny w stosunkach między tymi dwoma kontynentami.

               (4)

               Podczas posiedzenia w Amsterdamie w dniach 16 i 17 czerwca 1997 r. Rada Europejska przyjęła z zadowoleniem postanowienia przyjęte na Drugiej Konferencji Państw Śródziemnomorskich, która odbyła się w La Valletcie na Malcie w dniach 15 i 16 kwietnia 1997 r., a która potwierdziła zasady i cele uzgodnione na konferencji w Barcelonie w 1995 r.

               (5)

               Podczas posiedzenia w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. Rada Europejska uchwaliła rozpoczęcie procesu poszerzenia o kraje Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypr.

               (6)

               Podczas posiedzenia w Cardiff w dniach 15 i 16 czerwca 1998 r. Rada Europejska odnotowała z zadowoleniem wysiłki podejmowane prze Republikę Południowej Afryki w celu unowocześnienia gospodarki tego kraju oraz włączenia jej do światowego systemu handlu.

               (7)

               EBI kończy realizację obecnych programów dotyczących pożyczek dla krajów Europy Środkowej i Wschodniej, rejonu Morza Śródziemnego, Azji i Ameryki Łacińskiej oraz Republiki Południowej Afryki, zgodnie z decyzją 97/256/WE (4), jak również pożyczek i kredytów udzielanych zgodnie z protokołem dotyczącym współpracy finansowej z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, zgodnie z decyzją 98/348/WE (5).

               (8)

               Rada zwróciła się do EBI o rozpoczęcie działalności w Bośni i Hercegowinie. Działalność ta była kontynuowana po przedstawieniu pozytywnego raportu (6), sporządzonego zgodnie z decyzją Rady 98/729/WE (7).

               (9)

               Mimo że Bośnia i Hercegowina oraz Była Jugosłowiańska Republika Macedonii zostały włączone do regionu Europy Środkowej i Wschodniej w związku z przyjęciem decyzji 97/256/WE, całkowite zaangażowanie EBI w udzielanie pożyczek i kredytów państwom kandydującym z tego regionu powinno wzrosnąć, zważywszy znaczenie rozwiązań przedakcesyjnych, jakie EBI planuje utworzyć na potrzeby pożyczek i kredytów z EBI, przeznaczonych na finansowanie projektów w tych krajach bez uzyskania gwarancji z budżetu Wspólnoty lub państw członkowskich.

               (10)

               Zważywszy na powyższe okoliczności, EBI powinien zapewnić, aby z pożyczek i kredytów objętych gwarancjami w ramach upoważnień dotyczących pożyczek i kredytów dla państw Europy Środkowej i Wschodniej finansowane były w szczególności projekty na obszarze tych państw, które prowadzą mniejszą liczbę projektów spełniających wymogi finansowania z kredytów przedakcesyjnych lub projekty prowadzone w państwach nieubiegających się o członkostwo.

               (11)

               Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Nepalem, między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną, a także między Wspólnotą Europejską a Jemenem weszły w życie odpowiednio z dniem 1 czerwca 1996 r., 1 grudnia 1997 r. oraz 1 lipca 1998 r. Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Koreą Południową została podpisana dnia 28 października 1996 r. Nepal, Jemen, Laos oraz Korea Południowa powinny stać się beneficjantami funduszy EBI w ramach upoważnienia EBI dotyczącego pożyczek i kredytów dla państw azjatyckich i latynoamerykańskich.

               (12)

               Należy dokonać pewnych poprawek w ramach programów działalności w odniesieniu do okresu ich trwania i obejmowania poszczególnych państw. Należy dostosować stopę ogólnej gwarancji oraz część pożyczki, dla których EBI ma pokryć ryzyko kredytowe z gwarancji niepaństwowych.

               (13)

               Rada wzywa EBI do kontynuowania działalności wspierającej projekty inwestycyjne prowadzone w wymienionych krajach, zapewniając mu gwarancję określoną w niniejszej decyzji.

               (14)

               W czerwcu 1996 r. Komisja, działając w porozumieniu z EBI, przedstawiła Radzie propozycję nowego systemu gwarancyjnego dla pożyczek i kredytów udzielanych przez EBI państwom trzecim.

               (15)

               Dnia 2 grudnia 1996 r. Rada zatwierdziła konkluzje w sprawie udzielenia nowych gwarancji związanych z działalnością EBI w dziedzinie udzielania pożyczek i kredytów państwom trzecim, zgodnie z którymi stosuje się globalne podejście do gwarancji, bez rozbicia na poszczególne regiony i projekty oraz przyjmuje się system podziału ryzyka. Zgodnie z aktualnym systemem podziału bieżącego ryzyka gwarancja budżetowa powinna obejmować ryzyko polityczne wynikające z zakłóceń w przepływie pieniądza, wywłaszczenia, wojen lub niepokojów społecznych oraz odmowy ochrony prawnej w przypadku naruszenia niektórych umów przez rząd kraju trzeciego lub inne władze.

               (16)

               Zgodnie z systemem podziału ryzyka, EBI powinien zabezpieczać ryzyko handlowe za pomocą gwarancji niepaństwowych osób trzecich lub za pomocą każdego innego zabezpieczenia lub zabezpieczenia dodatkowego, jak również polegając na sile finansowej dłużnika, zgodnie ze swoimi zwykle stosowanymi kryteriami.

               (17)

               Zawarcie umów gwarancyjnych nie powinno mieć negatywnego wpływu na doskonałą zdolność kredytową EBI.

               (18)

               Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1149/1999 (8) zrewidowało docelową wartość i stopę objęcia gwarancją Pożyczkowego Funduszu Gwarancyjnego ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2728/94 (9).

               (19)

               Perspektywa finansowa na lata 2000–2006, zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej (10), zakłada w budżecie wspólnotowym pułap rezerwy na gwarancje pożyczkowe w wysokości 200 milionów EUR (wg cen z roku 1999) rocznie.

               (20)

               Finansowanie ze środków EBI projektów w państwach spełniających określone kryteria powinno być zarządzane zgodnie z odpowiednimi kryteriami i procedurami przyjętymi przez EBI, w tym odpowiednimi procedurami kontrolnymi, jak również z mającymi zastosowanie zasadami i procedurami przyjętymi przez Trybunał Obrachunkowy i OLAF, w taki sposób, aby zapewnić wspieranie polityki Wspólnoty i wzmocnić koordynację z pozostałymi instrumentami finansowymi Wspólnoty. EBI i Komisja regularnie konsultują się w celu zapewnienia koordynacji priorytetów i działalności na obszarze wymienionych krajów, a także badania postępów w osiąganiu stosownych celów polityki wspólnotowej. Za ustalanie i dokonywanie okresowego przeglądu celów operacyjnych oraz za monitorowanie stopnia ich osiągnięcia odpowiedzialny jest Zarząd EBI. Finansowanie projektów w państwach kandydujących ze środków EBI powinno w szczególności odzwierciedlać priorytety określone w porozumieniach o partnerstwie akcesyjnym zawartych pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami. Tym samym przejrzystość zasad przyznawania pożyczek przez EBI zgodnie z niniejszą decyzją powinna ulec znacznemu zwiększeniu. W związku z tym, Komisja złożyła sprawozdanie ze stosowania decyzji 2000/24/WE (11).

               (21)

               Bliska współpraca między EBI a Komisją powinna zapewnić spójność i współdziałanie z programami współpracy geograficznej Unii Europejskiej oraz zagwarantować, że operacje pożyczkowe EIB uzupełniają i wzmacniają polityki Unii Europejskiej wobec tych regionów.

               (22)

               Gwarancja wspólnotowa dla zabezpieczenia specjalnej pożyczki związanej z trzęsieniem ziemi, udzielonej Turcji na mocy decyzji Rady 1999/786/WE (12), zachowuje formę rozszerzenia gwarancji globalnej wynikającej z niniejszej decyzji.

               (23)

               EBI i Komisja powinny przyjąć procedury niezbędne do przyznania wymienionej gwarancji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Wspólnota udziela Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI) gwarancji globalnej w zakresie wszelkich płatności nie otrzymanych przez niego, ale wymagalnych z tytułu otwartych kredytów, zgodnych z jego zwykle stosowanymi kryteriami oraz wspierających stosowne cele polityki zewnętrznej Wspólnoty, na projekty inwestycyjne realizowane w południowo-wschodnich krajach sąsiedzkich, w krajach basenu Morza Śródziemnego, Ameryce Łacińskiej i Azji oraz w Republice Południowej Afryki.
   Gwarancja jest ograniczona do 65 % łącznej sumy przyznanych kredytów, powiększonej o wszelkie kwoty z nimi związane. Całkowity pułap otwartych kredytów jest równy kwocie 19 460 milionów EUR i podzielony jest w następujący sposób:

               —

               południowo-wschodnie kraje sąsiedzkie:
               9 185 milionów EUR,

               —

               kraje basenu Morza Śródziemnego:
               6 520 milionów EUR,

               —

               Ameryka Łacińska i Azja:
               2 480 milionów EUR,

               —

               Republika Południowej Afryki:
               825 milionów EUR,

               —

               Specjalny program działań wspierający konsolidację i intensyfikację Unii Celnej Turcja–WE:
               450 milionów EUR;

         i może zostać wykorzystany najpóźniej do dnia 31 stycznia 2007 r. Kredyty już podpisane należy uwzględnić jako odliczenie od pułapów regionalnych.
   Komisja przedstawia sprawozdanie ze stosowania niniejszej decyzji najpóźniej na sześć miesięcy przed wejściem w życie nowych traktatów o przystąpieniu i przedkłada wnioski o zmiany do niniejszej decyzji, stosownie do potrzeb. Rada omawia wszelkie wnioski i podejmuje odpowiednie działania ze skutkiem od daty wejścia w życie nowych traktatów o przystąpieniu.
   Jeśli do dnia 31 stycznia 2007 r., w którym upływa okres przyznawania pożyczek objętych gwarancją, suma pożyczek przyznanych przez EBI nie osiągnie łącznych kwot wymienionych w akapicie drugim, okres ten ulega automatycznemu przedłużeniu o sześć miesięcy.
   2.   Kraje objęte przepisami ust. 1 to:

               —

               południowo-wschodnie kraje sąsiedzkie: Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Serbia, Czarnogóra oraz Turcja,

               —

               kraje basenu Morza Śródziemnego: Algieria, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Maroko, Syria, Tunezja oraz strefa Gazy oraz Zachodni Brzeg Jordanu,

               —

               Ameryka Łacińska: Argentyna, Boliwia, Brazylia, Chile, Ekwador, Gwatemala, Honduras, Kolumbia, Kostaryka, Meksyk, Nikaragua, Panama, Paragwaj, Peru, Salwador, Urugwaj oraz Wenezuela,

               —

               Azja: Bangladesz, Brunei, Chiny, Filipiny, Indie, Indonezja, Jemen, Korea Południowa, Laos, Makau, Malediwy, Malezja, Mongolia, Nepal, Pakistan, Singapur, Sri Lanka, Tajlandia oraz Wietnam,

               —

               Republika Południowej Afryki.

         3.   Wzywa się EBI do podjęcia działań mających na celu zabezpieczenie przed ryzykiem kredytowym poprzez objęcie 30 % kredytów i pożyczek udzielonych przez niego na mocy tej decyzji gwarancjami niepaństwowymi w stopniu najwyższym z możliwych, w ramach upoważnień odnoszących się do poszczególnych regionów. Ten współczynnik procentowy zostanie zwiększony, o ile zezwoli na to sytuacja rynkowa.
   Artykuł 2
   Komisja informuje Parlament Europejski i Radę w każdym roku obowiązywania decyzji o operacjach związanych z udzielaniem pożyczek i postępów dokonanych w dziedzinie podziału ryzyka na mocy art. 1 ust. 3 i przedstawi jednocześnie ocenę funkcjonowania systemu oraz koordynacji prac pomiędzy instytucjami finansowymi działającymi na danym obszarze. Informacja przedstawiona przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie zawiera ocenę wkładu udzielanych pożyczek i kredytów w realizację stosownych celów polityki zewnętrznej Wspólnoty, biorąc pod uwagę cele operacyjne i odpowiednie sposoby oceny ich realizacji, opracowane przez EBI dla celów związanych z udzielaniem pożyczek i kredytów zgodnie z niniejszą decyzją.
   Do celów określonych w akapicie pierwszym EBI przekazuje Komisji odpowiednie informacje.
   Artykuł 3
   EBI i Komisja określają warunki udzielenia gwarancji.
   Artykuł 4
   Decyzja 2000/24/WE, zmieniona decyzjami wymienionymi w załączniku I, zostaje uchylona.
   Odesłania do uchylonej decyzji należy odczytywać jako odesłania do niniejszej decyzji, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 23 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z 19 czerwca 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 9 z 13.1.2000, s. 24. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/174/WE (Dz.U. L 62 z 3.3.2006, s. 26).

      (3)  Zob. załącznik I.

      (4)  Decyzja Rady 97/256/WE z dnia 14 kwietnia 1997 r. w sprawie przyznania Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu gwarancji wspólnotowej na pokrycie strat w związku z pożyczkami na projekty poza Wspólnotą (państwa Europy Środkowej i Wschodniej, państwa śródziemnomorskie, państwa Ameryki Łacińskiej i Azji, Afryka Południowa, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii oraz Bośnia i Hercegowina) (Dz.U. L 102 z 19.4.1997, s. 33). Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem Rady (WE) nr 2666/2000 (Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 1).

      (5)  Decyzja Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie przyznania Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu gwarancji wspólnotowej na pokrycie strat w związku z pożyczkami na projekty w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (Dz.U. L 155 z 29.5.1998, s. 53).

      (6)  COM(2000) 115 wersja ostateczna (Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wdrożenia decyzji Rady 98/729/WE z dnia 14 grudnia 1998 r. zmieniającej decyzję 97/256/WE w zakresie przedłużenia gwarancji wspólnotowej przyznanej Europejskiemu Bankowi na pokrycie strat w związku z pożyczkami na projekty w Bośni i Hercegowinie).

      (7)  Dz.U. L 346 z 22.12.1998, s. 54.

      (8)  Dz.U. L 139 z 2.6.1999, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 293 z 12.11.1994, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 89/2007 (Dz.U. L 22 z 31.1.2007, s. 1).

      (10)  Dz.U. C 172 z 18.6.1999, s. 1.

      (11)  COM(2006) 323 wersja ostateczna (Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące operacji prowadzonych w ramach upoważnień EBI dotyczących pożyczek zewnętrznych oraz perspektyw na przyszłość, z załącznikiem 1: SEC(2006) 789 i załącznikiem 2: SEC(2006) 790).

      (12)  Dz.U. L 308 z 3.12.1999, s. 35.

      ZAŁĄCZNIK I
      Uchylona decyzja i jej kolejne zmiany

                  Decyzja Rady 2000/24/WE

                  (Dz.U. L 9 z 13.1.2000, s. 24)

                  Decyzja Rady 2000/688/WE

                  (Dz.U. L 285 z 10.11.2000, s. 20)

                  Decyzja Rady 2000/788/WE

                  (Dz.U. L 314 z 14.12.2000, s. 27)

                  Decyzja Rady 2001/778/WE

                  (Dz.U. L 292 z 9.11.2001, s. 43)

                  Decyzja Rady 2005/47/WE

                  (Dz.U. L 21 z 25.1.2005, s. 9)

                  Decyzja Rady 2006/174/WE

                  (Dz.U. L 62 z 3.3.2006, s. 26)

      ZAŁĄCZNIK II
      Tabela korelacji

                  Decyzja 2000/24/WE

                  Niniejsza decyzja

                  Artykuł 1

                  Artykuł 1

                  Artykuł 2 ustęp pierwszy i drugi

                  Artykuł 2 ust. 1 i 2

                  Artykuł 2 ustęp trzeci

                  —

                  Artykuł 3

                  Artykuł 3

                  —

                  Artykuł 4

                  Artykuł 4

                  Artykuł 5

                  —

                  załącznik I

                  —

                  załącznik II


title: Decyzja Rady (UE) 2017/657 z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

text:
               7.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 94/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/657
   z dnia 3 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2017/47 (2) Umowa między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020 (zwana dalej „Umową”) została podpisana przez Komisję w dniu 5 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 (3) stanowi, że państwa uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w instrumencie zgodnie z tym rozporządzeniem oraz że zawierane są porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określane przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji decyzję, czy dokona jej transpozycji do swego prawa krajowego.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (4); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (5); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020 zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (6).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, notyfikacji, o której mowa w art. 19 ust. 2 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie się Umową (7).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 3 kwietnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         R. GALDES

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 2 marca 2017 r..

      (2)  Dz.U. L 7 z 12.1.2017, s. 2.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143).

      (4)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (5)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (6)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 7 z dnia 12 stycznia 2017 r. wraz z decyzją w sprawie jej podpisania.

      (7)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2012/259/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 26 kwietnia 2012 r. zmieniająca decyzję EBC/2011/8 w sprawie procedur akredytacji dotyczących ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji banknotów euro (EBC/2012/8)

text:
               15.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 126/14

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 26 kwietnia 2012 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2011/8 w sprawie procedur akredytacji dotyczących ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji banknotów euro
   (EBC/2012/8)
   (2012/259/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 128 ust. 1,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności artykuł 16,
   uwzględniając decyzję EBC/2011/8 z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie procedur akredytacji dotyczących ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji banknotów euro (1), w szczególności art. 2 ust. 3 oraz art. 6 i 8,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Uprawnienie Zarządu do podejmowania decyzji w sprawie akredytacji zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji EBC/2011/8 zostało mu przekazane przez Radę Prezesów w trybie art. 12 ust. 1 akapit drugi Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.

               (2)

               Procedurę udzielania i ponownego udzielania akredytacji w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, określoną w decyzji EBC/2011/8, należy zmienić w sposób umożliwiający szybsze przetwarzanie wniosków o wszczęcie procedury akredytacji, tym samym zapewniając terminowe udzielanie i ponowne udzielanie akredytacji, oraz zmniejszający obciążenie administracyjne Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

               (3)

               W tym celu należy umożliwić Zarządowi dalsze przekazanie uprawnień do podejmowania decyzji dotyczących standardowych akredytacji jednemu lub większej liczbie członków Zarządu. Takie dalsze przekazanie uprawnień nie obejmuje jednakże kompetencji do udzielania wyłączeń, odrzucania wniosków o wszczęcie procedury akredytacji oraz zawieszania i uchylania akredytacji.

               (4)

               Należy odpowiednio zmienić brzmienie decyzji EBC/2011/8,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiana
   Art. 2 ust. 3 decyzji EBC/2011/8 otrzymuje brzmienie:

      „3.   Zarząd podejmuje wszelkie decyzje dotyczące akredytacji producentów w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, uwzględniając opinię Komitetu ds. Banknotów, i informuje o nich Radę Prezesów. Zarząd może przekazać uprawnienie do podejmowania decyzji w zakresie udzielania i ponownego udzielania akredytacji w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 6 i 8 jednemu lub większej liczbie członków Zarządu.”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 26 kwietnia 2012 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 176 z 5.7.2011, s. 52.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1635 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/165

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1635
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0075/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (4), w szczególności jego art. 24,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0147/2017),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2015;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 17.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2011/502/UE: Decyzja Komisji z dnia 10 sierpnia 2011 r. w sprawie ustanowienia Grupy Ekspertów ds. Handlu Ludźmi i uchylająca decyzję 2007/675/WE

text:
               12.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 207/14

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 10 sierpnia 2011 r.
   w sprawie ustanowienia Grupy Ekspertów ds. Handlu Ludźmi i uchylająca decyzję 2007/675/WE
   (2011/502/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 67 ust. 3 Traktatu Unii Europejskiej powierzono zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Cel ten ma zostać osiągnięty poprzez zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej i innej, w tym handlu ludźmi i przestępstw przeciwko dzieciom.

               (2)

               Zgodnie z art. 5 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej handel ludźmi jest zakazany.

               (3)

               Handel ludźmi, jak określono w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW (1), jest poważnym przestępstwem, naruszającym podstawowe prawa człowieka oraz godność ludzką, wymagającym wielodyscyplinarnego podejścia skierowanego przeciwko całemu łańcuchowi handlu ludźmi, obejmującego w tej samej mierze kraj pochodzenia, tranzytu, jak i przeznaczenia.

               (4)

               W dniu 25 marca 2003 r., decyzją 2003/209/WE (2), Komisja podjęła decyzję o ustanowieniu grupy konsultacyjnej znanej pod nazwą Grupa Ekspertów w dziedzinie Handlu Ludźmi. Decyzją 2007/675/WE (3) Komisja uchyliła decyzję z dnia 25 marca 2003 r. i ustanowiła nową grupę konsultacyjną, Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi, która znacznie przyczyniła się do zapobiegania oraz zwalczania handlu ludźmi oraz umożliwiła Komisji zgromadzenie opinii o inicjatywach związanych ze zwalczaniem handlu ludźmi. Jako że decyzja 2007/675/WE wygasła po trzyletnim okresie obowiązywania, należy ją uchylić i zastąpić nowym aktem.

               (5)

               W świetle cennych dokonań obydwu grup ekspertów od 2003 r., które umożliwiły Komisji dalszy rozwój polityki w tym obszarze, i biorąc pod uwagę rosnące znaczenie polityki w dziedzinie handlu ludźmi na poziomie światowym, nadal istnieje zapotrzebowanie na działalność grupy ekspertów.

               (6)

               Nowa grupa ekspertów powinna kontynuować doradzanie Komisji, uwzględniając ostatnie zmiany na szczeblu UE. Zmiany te obejmują przyjęcie dyrektywy 2011/36/UE; powołanie koordynatora UE ds. przeciwdziałania handlowi ludźmi; oraz przyjęcie w dniu 30 listopada 2009 r. dokumentu dotyczącego działań w zakresie wzmacniania zewnętrznego wymiaru UE w działaniach przeciwko handlowi ludźmi.

               (7)

               Grupa powinna się składać z 15 członków działających w różnych dziedzinach związanych z wszelkimi aspektami polityki w zakresie zwalczania handlu ludźmi, a jej skład powinien być zrównoważony pod względem reprezentowania różnych instytucji oraz różnych regionów geograficznych.

               (8)

               Należy ustanowić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (9)

               Dane osobowe członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (4).

               (10)

               Kadencja członków powinna wynosić cztery lata i być odnawialna.

               (11)

               Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego okresu.

               (12)

               Należy zatem uchylić decyzję 2007/675/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym powołana zostaje Grupa Ekspertów ds. Handlu Ludźmi, zwana dalej „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań grupy należy (5):

               a)

               doradzanie Komisji w sprawach związanych z handlem ludźmi oraz ochroną jego ofiar poprzez sporządzanie, w stosownych przypadkach oraz po uzgodnieniu z Komisją, pisemnych opinii oraz zapewnienie spójnego podejścia do przedmiotowej kwestii;

               b)

               wspieranie Komisji w ocenie rozwoju polityki w dziedzinie handlu ludźmi na poziomie krajowym, europejskim i międzynarodowym;

               c)

               wspieranie Komisji w wysiłkach na rzecz identyfikowania i definiowania właściwych środków i działań możliwych do podjęcia na poziomie krajowym, europejskim i międzynarodowym w ramach polityki w zakresie zwalczania handlu ludźmi;

               d)

               wypełnianie roli forum dyskusji na tematy związane z handlem ludźmi oraz umożliwienie wymiany doświadczeń.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja może konsultować się z grupą w każdej sprawie odnoszącej się do handlu ludźmi.
   Artykuł 4
   Członkostwo – powoływanie
   1.   Grupa składa się z 15 członków.
   2.   Członkowie grupy to osoby posiadające fachową wiedzę na temat zapobiegania i zwalczania handlu ludźmi, jak również ochrony jego ofiar, oraz doświadczenie w tych dziedzinach.
   3.   Skład grupy jest zrównoważony pod względem niezbędnej wiedzy fachowej na temat różnych form handlu ludźmi, jak również innych związanych z tym aspektów obejmujących między innymi pracę, ochronę zdrowia, egzekwowanie prawa, migracje, wsparcie ofiar, współpracę na rzecz rozwoju, zagadnienia związane z płcią, ochronę dzieci, prawa podstawowe i edukację.
   4.   Członkowie grupy muszą być obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub, w stosownych przypadkach, kraju kandydującego, potencjalnego kraju kandydującego lub kraju należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
   5.   Członkowie są powoływani przez Dyrektora Generalnego DG do Spraw Wewnętrznych spośród kandydatów, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur (zob. załącznik do niniejszej decyzji).
   6.   Na podstawie zaproszenia do składania kandydatur nazwiska kandydatów, którzy kwalifikowali się do członkostwa, ale których nie powołano, zostaną za ich zgodą umieszczone na liście rezerwowej. Komisja będzie korzystać z listy w celu zastąpienia członków, jeśli zaistnieje taka potrzeba.
   7.   Członkowie są powoływani ad personam na okres czterech lat. Pełnią oni swoje funkcje do czasu zastąpienia lub do końca kadencji. Kadencja jest odnawialna.
   8.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub nie spełniają warunków określonych w niniejszym artykule lub w art. 339 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji.
   9.   Członkowie działają niezależnie i w interesie publicznym.
   10.   Nazwiska członków grupy są publikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów (6) oraz na stronie internetowej DG do Spraw Wewnętrznych.
   11.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Funkcjonowanie
   1.   Grupie przewodniczy koordynator UE ds. przeciwdziałania handlowi ludźmi.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa może ustanowić podgrupy celem zbadania szczegółowych kwestii, zgodnie z zakresem obowiązków ustalonym przez grupę. Podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.
   3.   W trybie doraźnym przewodniczący może zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy zewnętrznych ekspertów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa lub podgrupa.
   4.   Przewodniczący może zaprosić do udziału w spotkaniach grupy oficjalnych przedstawicieli państw członkowskich, krajów kandydujących, potencjalnych krajów kandydujących lub państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych, międzyrządowych i pozarządowych w charakterze zaproszonych ekspertów lub obserwatorów.
   5.   Najpóźniej dwa miesiące po rozpoczęciu i dwa miesiące po połowie kadencji Komisja spotyka się z grupą w celu wymiany opinii na temat priorytetów działań grupy.
   6.   Priorytety działań odzwierciedlają potrzebę stworzenia skoordynowanej, wielodyscyplinarnej oraz spójnej polityki stanowiącej odpowiedź we wszelkich aspektach związanych z handlem ludźmi.
   7.   Członkowie grupy oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w traktatach i odnośnych przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, EURATOM (7). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może podjąć stosowne środki.
   8.   Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się w pomieszczeniach Komisji. Komisja zapewnia grupie obsługę sekretariatu.
   9.   Grupa przedstawia Komisji swoje opinie i sprawozdania. Komisja może ustalić termin, w którym grupa powinna dostarczyć opinię lub sprawozdanie.
   10.   Obrady grupy nie podlegają głosowaniu. Jeśli opinia lub sprawozdanie zostały przez grupę przyjęte jednogłośnie, grupa opracowuje wspólne wnioski i załącza je do protokołu. Jeśli grupa nie zdoła osiągnąć jednomyślnego porozumienia w sprawie opinii lub sprawozdania, informuje ona Komisję o rozbieżnych wyrażonych poglądach.
   11.   Komisja może publikować wszelkie streszczenia, wnioski, wnioski częściowe lub dokumenty robocze przygotowane przez grupę w oryginalnym języku danego dokumentu.
   12.   Komisja publikuje stosowne informacje na temat działalności grupy, umieszczając je w rejestrze lub zapewniając do nich dostęp poprzez link w rejestrze do strony internetowej DG do Spraw Wewnętrznych.
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach grupy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Wydatki na podróże służbowe i koszty utrzymania ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach grupy są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
   3.   Zwrot kosztów odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 7
   Uchylenie
   Decyzja 2007/675/WE traci moc.
   Artykuł 8
   Wejście w życie i stosowanie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i obowiązuje przez 5 lat.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 sierpnia 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 79 z 26.3.2003, s. 25.

      (3)  Decyzja Komisji 2007/675/WE z dnia 17 października 2007 r. ustanawiająca Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi (Dz.U. L 277 z 20.10.2007, s. 29).

      (4)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (5)  W razie potrzeby w niniejszym wykazie można dokonać stosownych zmian.

      (6)  Członkowie, którzy nie życzą sobie, aby ujawniono ich nazwisko, mogą złożyć wniosek o wyłączenie ich z powyższej zasady. Wniosek o nieujawnianie nazwiska członka grupy ekspertów uznaje się za uzasadniony, w przypadku gdy opublikowanie nazwiska mogłoby zagrozić jego bezpieczeństwu lub nietykalności osobistej bądź stanowić nieuzasadnione naruszenie prywatności.

      (7)  Decyzja Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

         Zaproszenie do składania kandydatur w procedurze naboru ekspertów do Grupy Ekspertów ds. Handlu Ludźmi

      Decyzją 2011/502/UE (1) Komisja powołała Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi. Grupie będzie przewodniczył koordynator UE ds. przeciwdziałania handlowi ludźmi, który może zasięgnąć opinii grupy w każdej sprawie związanej z handlem ludźmi.
      Do zadań grupy ekspertów należy:

                  a)

                  doradzanie Komisji w sprawach związanych z handlem ludźmi poprzez sporządzanie, w stosownych przypadkach oraz po uzgodnieniu z Komisją, pisemnych opinii oraz zapewnienie spójnego podejścia do przedmiotowej kwestii;

                  b)

                  wspieranie Komisji w ocenie rozwoju polityki w dziedzinie handlu ludźmi na poziomie krajowym, europejskim i międzynarodowym;

                  c)

                  wspieranie Komisji w wysiłkach na rzecz identyfikowania i definiowania właściwych środków i działań możliwych do podjęcia na poziomie europejskim i krajowym w ramach polityki w zakresie zwalczania handlu ludźmi;

                  d)

                  wypełnianie roli forum dyskusji na tematy związane z handlem ludźmi oraz umożliwienie wymiany doświadczeń.

            W celu dokonania wyboru członków grupy ekspertów Komisja zaprasza do zgłaszania kandydatur.
      Grupa ekspertów składa się z 15 członków powoływanych ad personam, zgodnie z art. 4 powyższej decyzji.
      Komisja powołuje członków ad personam na czteroletnią kadencję, z możliwością ponownego powołania. Przedstawiają oni Komisji niezależne opinie wolne od wpływów zewnętrznych oraz przestrzegają zasad poufności, o których mowa w art. 5 decyzji Komisji ustanawiającej grupę ekspertów. Zobowiązują się oni do niezależnego działania w interesie publicznym. Przy ocenie kandydatur Komisja weźmie pod uwagę następujące kryteria:

                  a)

                  potwierdzone kompetencje, osiągnięcia zawodowe na wysokim poziomie oraz stosowne doświadczenie (co najmniej pięć lat), w tym na szczeblu europejskim lub międzynarodowym, w zakresie działań związanych z zapobieganiem i zwalczaniem handlu ludźmi i ochroną jego ofiar lub powiązanymi dziedzinami;

                  b)

                  dobra znajomość obecnie obowiązującego dorobku prawnego UE w zakresie handlu ludźmi;

                  c)

                  potwierdzona umiejętność pracy w języku angielskim;

                  d)

                  konieczność zapewnienia równowagi w grupie ekspertów pod względem reprezentatywności, płci i pochodzenia geograficznego kandydatów (2);

                  e)

                  konieczność zapewnienia równowagi pod względem wiedzy fachowej na temat różnych form handlu ludźmi, w tym wyzysku w pracy oraz wykorzystywania seksualnego, różnych aspektów takich jak zapobieganie handlowi ludźmi, ściganie osób zajmujących się handlem ludźmi, pomoc ofiarom, oraz na inne tematy związane z tym zagadnieniem, takie jak m.in. przestrzeganie prawa, warunki pracy, migracje, ochrona zdrowia, usługi społeczne, prawa dziecka, edukacja, jak również tematy związane z prawami podstawowymi, prawami socjalnymi, równością płci itp.;

                  f)

                  konieczność zapewnienia ciągłości prac grupy ekspertów ustanowionej decyzją Komisji 2007/675/WE (3);

                  g)

                  członkowie grupy muszą być obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub, w stosownych przypadkach, kraju kandydującego, potencjalnego kraju kandydującego lub kraju należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

            Umiejętności te zostaną ocenione na podstawie życiorysu i wypełnionych formularzy zgłoszenia.
      Kandydatury można składać jedynie poprzez wypełnienie formularza zgłoszenia (Dodatek) i wzoru życiorysu (4). Kandydaci proszeni są o wyraźne wskazanie w zgłoszeniu dziedziny handlu ludźmi, w której posiadają szczególną wiedzę.
      Należycie podpisane zgłoszenia należy przesłać do dnia […] r. drogą elektroniczną lub pocztą na poniższy adres Dyrekcji do Spraw Wewnętrznych:

                  European Commission

                  Directorate-General Home Affairs

                  Unit A2 Secretariat

                  LX 46 3/131

                  1049 BRUSSELS

                  Belgia

                  HOME-ANTITRAFFICKING@ec.europa.eu

            W przypadku przesłania zgłoszenia drogą elektroniczną obowiązuje data wysłania emaila. W przypadku przesłania zgłoszenia pocztą decydująca jest data stempla pocztowego.
      Komisja zwraca koszty podróży i utrzymania ponoszone w związku z działalnością grupy ekspertów zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji, w ramach dostępnych środków budżetowych. Za pełnienie swoich obowiązków członkowie nie będą otrzymywać żadnego wynagrodzenia.
      Wykaz nazwisk członków grupy ekspertów zostanie opublikowany w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów (5) oraz na stronie internetowej DG do Spraw Wewnętrznych.
      Dane osobowe będą gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (6).
      Dodatkowych informacji udziela Joanna BECZAŁA, tel. +32 22969639, email joanna.beczala@ec.europa.eu.
      Informacje dotyczące wyników selekcji zostaną opublikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej do Spraw Wewnętrznych oraz, w stosownych przypadkach, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja Komisji 2011/502/UE z dnia 10 sierpnia 2011 r. w sprawie ustanowienia Grupy Ekspertów ds. Handlu Ludźmi i uchylająca decyzję Komisji 2007/675/WE (zob. s. 14 niniejszego Dziennika Urzędowego).

         (2)  Decyzja Komisji 2000/407/WE z dnia 19 czerwca 2000 r. dotycząca zapewnienia równowagi płci w powołanych przez nią komitetach i grupach ekspertów (Dz.U. L 154 z 27.6.2000, s. 34).

         (3)  Decyzja Komisji 2007/675/WE z dnia 17 października 2007 r. ustanawiająca Grupę Ekspertów ds. Handlu Ludźmi (Dz.U. L 277 z 20.10.2007, s. 29).

         (4)  Życiorysy należy składać w formacie europejskim: www.cedefop.eu.int/transparency/cv.asp.

         (5)  Członkowie, którzy nie życzą sobie, aby ujawniono ich nazwisko, mogą złożyć wniosek o wyłączenie ich z powyższej zasady. Wniosek o nieujawnianie nazwiska członka grupy ekspertów uznaje się za uzasadniony, w przypadku gdy opublikowanie nazwiska mogłoby zagrozić jego bezpieczeństwu lub nietykalności osobistej bądź stanowić nieuzasadnione naruszenie prywatności.

         (6)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

         Dodatek


title: 2006/455/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia  21 lutego 2005 r.  w sprawie podpisania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

text:
               6.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/14

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 21 lutego 2005 r.
   w sprawie podpisania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   (2006/455/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ
   I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat o przystąpieniu z 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, (1)

   uwzględniając zgodę Rady zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich w dniu 30 kwietnia 2004 r.

               (2)

               Do czasu jego wejścia w życie, Protokół stosowany jest tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.

               (3)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich.
   Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji (2).
   Artykuł 2
   W imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji określonej w art. 4 Protokołu. Przewodniczący Komisji dokonuje jednocześnie takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 21 lutego 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         J. M. BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 26 października 2004 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Patrz: str. 10 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Portugalii

text:
               31.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 353/69

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 grudnia 2009 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Portugalii
   (2009/1026/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Portugalii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W związku z wygaśnięciem mandatu José MACÁRIA CORREI zwolniło się stanowisko członka Komitetu Regionów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Członkiem Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., zostaje ponownie mianowany:
   José MACÁRIO CORREIA, Presidente da Câmara Municipal de Faro.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 grudnia 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. CARLGREN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2014/521/UE: Decyzja Rady z dnia 30 lipca 2014 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i czterech zastępców członków z Chorwacji

text:
               6.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 233/30

         DECYZJA RADY
   z dnia 30 lipca 2014 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i czterech zastępców członków z Chorwacji

      (2014/521/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Chorwacji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               W następstwie przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej skład Komitetu Regionów należało rozszerzyć, mianując dziewięciu członków i dziewięciu zastępców członków reprezentujących organy regionalne i lokalne w Chorwacji. W dniu 1 lipca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/342/UE (3) w sprawie mianowania ośmiu członków i dziewięciu zastępców członków z Chorwacji na okres do dnia 25 stycznia 2015 r. Zatem od czasu przyjęcia decyzji 2013/342/UE jedno stanowisko członka Komitetu Regionów pozostaje nieobsadzone.

               (3)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Ivana JAKOVČICIA.

               (4)

               Cztery stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Miroslava ČAČIJI, Blanki GLAVICY-JEČMENICY, Andriji RUDICIA i Ivany POSAVEC KRIVEC,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Valter FLEGO, Prefect of Istra County,

                           —

                           Željko TURK, Mayor of the City of Zaprešić;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           Ivan VUČIĆ, Prefect of Karlovac County,

                           —

                           Alojz TOMAŠEVIĆ, Prefect of Požega-Slavonia County,

                           —

                           Jasna PETEK, Deputy Prefect of Krapina-Zagorje County,

                           —

                           Damir DEKANIĆ, Mayor of Municipality of Andrijaševci.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

      (3)  Dz.U. L 183 z 2.7.2013, s. 8.


title: 2014/610/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/285

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2012
   (2014/610/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Fundacji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (4), w szczególności jego art. 16,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0183/2014),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2012;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 221.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/206 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii

text:
               16.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 39/44

         DECYZJA RADY (UE) 2016/206
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Austrii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Johannesa PEINSTEINERA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zastępcą członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana:

               —

               Dr Carmen KIEFER, Vizebürgermeisterin der Marktgemeinde Kuchl.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1203 z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Hiszpanii

text:
                  23.7.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 198/44

            DECYZJA RADY (UE) 2016/1203
      z dnia 18 lipca 2016 r.
      w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Hiszpanii
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
      uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                  (2)

                  Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Francesca HOMSA i MOLISTA.

                  (3)

                  Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Rogera ALBINYANY i SAIGIEGO,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

                  a)

                  na stanowisko członka:

                              —

                              Jordi SOLÉ i FERRANDO, Secretario de Asuntos Exteriores y de la Unión Europea, Comunidad Autónoma de Cataluña;

                        oraz

                  b)

                  na stanowisko zastępcy członka:

                              —

                              Amadeu ALTAFAJ i TARDIO, Representante Permanente ante la Unión Europea
                                  (*), Comunidad Autónoma de Cataluña.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 18 lipca 2016 r.

               W imieniu Rady

            G. MATEČNÁ

               Przewodniczący

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

         (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

         (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

         (*)  Zastosowanie nazwy „Stały Przedstawiciel Wspólnoty Autonomicznej Katalonii przy Unii Europejskiej” zostało zaskarżone przez rząd Hiszpanii do Wysokiego Trybunału Sprawiedliwości Katalonii.