title: 2005/357/WE: Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/EC w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

text:
               4.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 114/11

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 grudnia 2004 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/EC w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
   (2005/357/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 16 października 2001 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia z Republiką San Marino negocjacji dotyczących odpowiedniej umowy w celu zapewnienia przyjęcia przez Republikę San Marino środków równoważnych środkom, które mają być stosowane we Wspólnocie w celu zapewnienia skutecznego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.

               (2)

               Treść Umowy, będąca wynikiem negocjacji, odzwierciedla należycie zalecenia dotyczące negocjacji wydane przez Radę. Umowie towarzyszy protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony, którego tekst załączono do decyzji Rady 2004/903/WE (2).

               (3)

               Stosowanie postanowień dyrektywy 2003/48/WE (3) jest uzależnione od zastosowania przez Republikę San Marino środków równoważnych przewidzianym w dyrektywie, zgodnie z Umową zawartą przez Republikę San Marino ze Wspólnotą Europejską.

               (4)

               Zgodnie z decyzją 2004/903/WE i z zastrzeżeniem przyjęcia w późniejszym terminie decyzji w sprawie zawarcia Umowy, Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 7 grudnia 2004 r.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.

               (6)

               Należy ustanowić prostą i szybką procedurę wprowadzania możliwych zmian postanowień załączników I i II do Umowy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji (4).
   Artykuł 2
   Komisja zostaje niniejszym upoważniona do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian w załącznikach do Umowy, zapewniających prawidłowość zawartych w załącznikach danych dotyczących właściwych organów wynikających z notyfikacji, o których mowa w art. 5 lit. a) dyrektywy 2003/48/WE, oraz w załącznikach do tejże dyrektywy.
   Artykuł 3
   W imieniu Wspólnoty notyfikacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 Umowy, dokonuje Przewodniczący Rady (5).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2004 r.

            W imieniu Rady

         C. VEERMAN

            Przewodniczący

      (1)  Opinia wydana dnia 2 grudnia 2004 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 381 z 28.12.2004, str. 32.

      (3)  Dz.U. L 157 z 26.6.2003, str. 38. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/66/WE (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).

      (4)  Dz.U. L 381 z 28.12.2004, str. 33.

      (5)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1210 z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Estonii

text:
               24.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/15

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1210
   z dnia 20 lipca 2015 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Estonii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Estonii,
   a także mając na uwadze, co następuje:i

               (1)

               W dniach 26 stycznia, 5 lutego i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Toomasa VITSUTA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               Kalev KALLO, Chairman of Tallinn City Council.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 lipca 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1480 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/156

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1480
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za 2014 r. (COM(2015) 377 – C8-0206/2015) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0121/2016),

               1.

               udziela Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 51 z 20.2.2014.

      (2)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 373 z 5.11.2015, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 146.

      (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: 2008/99/WE,Euratom: Decyzja Komisji z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych

text:
               8.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 34/3

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 19 grudnia 2007 r.
   w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych
   (2008/99/WE, Euratom)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając decyzję Rady 2007/513/Euratom z dnia 10 lipca 2007 r. zatwierdzającą przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do poprawionej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 2 lit. e) Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Traktat Euratom) stanowi, że Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Wspólnota) zapewnia, przez odpowiedni nadzór, niestosowanie materiałów jądrowych w celach innych niż planowane.

               (2)

               Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (CPPNM) została przyjęta w 1979 r. i weszła w życie w 1987 r. Stronami CPPNM jest 128 państw oraz Wspólnota (2). Wszystkie państwa członkowskie są stronami CPPNM.

               (3)

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Trybunał Sprawiedliwości) (3) uznał, że uczestnictwo państw członkowskich w CPPNM jest zgodne z postanowieniami Traktatu Euratom jedynie pod warunkiem że Wspólnota jako taka, przy uwzględnieniu jej uprawnień i jurysdykcji, jest stroną CPPNM na takich samych warunkach jak państwa członkowskie. Trybunał uznał też, że niektóre zobowiązania wynikające z CPPNM mogą zostać zrealizowane, jeżeli chodzi o Wspólnotę, jedynie w drodze ścisłej współpracy między Wspólnotą a państwami członkowskimi – zarówno w procesie negocjacyjnym oraz w procesie zawarcia Konwencji, jak i w zakresie wypełniania podjętych zobowiązań,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej przystąpienie do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych.
   Tekst Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych (załącznik 1) oraz deklaracja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodna z art. 18 ust. 4 i art. 17 ust. 3 tej konwencji są załączone do niniejszej decyzji (załącznik 2).
   Artykuł 2
   Dokument przystąpienia zostaje złożony dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, będącemu depozytariuszem Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych, w możliwie najkrótszym terminie po przyjęciu niniejszej decyzji pismem podpisanym przez Szefa Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej przy Organizacjach Międzynarodowych w Wiedniu.
   Artykuł 3
   W nocie załączonej do niniejszej decyzji (załącznik 3) członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za stosunki zewnętrzne potwierdza powołanie Szefa Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej przy Organizacjach Międzynarodowych w Wiedniu w celu złożenia deklaracji załączonej do niniejszej decyzji dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, będącemu depozytariuszem Konwencji („Pełnomocnictwo”), w możliwie najkrótszym terminie po przyjęciu niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Andris PIEBALGS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 190 z 21.7.2007, str. 12.

      (2)  Stan na dzień 31 maja 2007 r.

      (3)  Wyrok 1/78 z dnia 14 listopada 1978 r., Rec., 1978, str. 2151, w szczególności sentencja wyroku oraz pkt 34.
   ZAŁĄCZNIK 1

      Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych
      PAŃSTWA STRONY NINIEJSZEJ KONWECJI,
      UZNAJĄC prawo wszystkich państw do rozwoju i wykorzystania energii jądrowej do celów pokojowych i ich uzasadnione interesy w zakresie potencjalnych korzyści, uzyskiwanych z pokojowego wykorzystania energii jądrowej,
      PRZEKONANE, że istnieje potrzeba ułatwienia współpracy międzynarodowej i przekazywania technologii jądrowej w celu pokojowego wykorzystania energii jądrowej,
      BIORĄC POD UWAGĘ, że ochrona fizyczna ma istotne znaczenie dla ochrony zdrowia publicznego, bezpieczeństwa, środowiska i bezpieczeństwa narodowego oraz międzynarodowego,
      ŚWIADOME celów i zasad Karty Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczących utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego oraz działania na rzecz stosunków dobrosąsiedzkich i przyjaznych stosunków i współpracy między państwami,
      Z UWAGI NA FAKT, że zgodnie z warunkami określonymi w art. 2 ust. 4 Karty Organizacji Narodów Zjednoczonych: „Wszyscy członkowie powstrzymają się w swych stosunkach międzynarodowych od groźby użycia siły lub użycia jej przeciwko integralności terytorialnej lub niezawisłości politycznej któregokolwiek państwa bądź w jakikolwiek inny sposób niezgodny z celami Organizacji Narodów Zjednoczonych”,
      PRZYWOŁUJĄC deklarację w sprawie środków mających na celu eliminację terroryzmu międzynarodowego, stanowiącą załącznik do rezolucji 49/60 Zgromadzenia Ogólnego z dnia 9 grudnia 1994 r.,
      PRAGNĄC uniknąć potencjalnych zagrożeń wynikających z nielegalnego handlu, niezgodnego z prawem zdobywania i wykorzystania materiałów jądrowych i sabotażu materiałów jądrowych i obiektów jądrowych oraz uwzględniając fakt, że ochrona fizyczna przed takimi działaniami stała się sprawą, która budzi coraz większe zaniepokojenie w państwach i na arenie międzynarodowej,
      POWAŻNIE ZANIEPOKOJONE eskalacją na całym świecie aktów terroryzmu we wszystkich jego postaciach i przejawach oraz zagrożeniami wynikającymi z międzynarodowego terroryzmu i przestępczości zorganizowanej,
      WIERZĄC, że ochrona fizyczna odgrywa istotną rolę we wspieraniu celów nierozprzestrzeniania broni jądrowej i zwalczania terroryzmu,
      PRAGNĄC przyczynić się dzięki niniejszej Konwencji do umacniania ochrony fizycznej wykorzystania materiałów jądrowych i obiektów jądrowych do celów pokojowych na całym świecie,
      PRZEKONANE, że przestępstwa dotyczące materiałów jądrowych i obiektów jądrowych są sprawą budzącą poważne zaniepokojenie oraz że istnieje pilna potrzeba przyjęcia stosownych i skutecznych środków lub wzmocnienia istniejących środków, aby zagwarantować zapobieganie takim przestępstwom, ich wykrywanie oraz karanie ich sprawców,
      PRAGNĄC zacieśnić współpracę międzynarodową w celu ustanowienia skutecznych środków dla ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych zgodnie z prawem krajowym każdego państwa członkowskiego i zgodnie z niniejszą Konwencją,
      PRZEKONANE, że niniejsza Konwencja powinna uzupełniać bezpieczne wykorzystanie, przechowywanie i transport materiałów jądrowych oraz bezpieczne działanie obiektów jądrowych,
      UZNAJĄC istnienie zaleceń dotyczących ochrony fizycznej stworzonych w ramach współpracy międzynarodowej, aktualizowanych okresowo i mogących stanowić wytyczne co do tymczasowych środków uzyskiwania skutecznego poziomu ochrony fizycznej,
      UZNAJĄC również fakt, że za skuteczną ochronę fizyczną materiałów jądrowych i obiektów jądrowych wykorzystywanych w celach wojskowych odpowiedzialne jest państwo dysponujące takimi materiałami jądrowymi i obiektami jądrowymi, oraz rozumiejąc, że takie materiały i obiekty są i pozostaną pod ścisłą ochroną fizyczną,
      UZGODNIŁY, co następuje:
      Artykuł 1
      Dla celów niniejszej Konwencji:

                  a)

                  „materiały jądrowe” oznaczają pluton z wyjątkiem plutonu zawierającego powyżej 80 % izotopu 238; uran-233; uran wzbogacony izotopem 235 lub 233; uran zawierający mieszankę izotopów występujący w przyrodzie w postaci innej niż ruda lub pozostałości rudy; wszelkie materiały zawierające jeden lub więcej z wyżej wymienionych składników;

                  b)

                  „uran wzbogacony izotopem 235 lub 233” oznacza uran zawierający izotop 235 lub 233 lub oba te izotopy w takiej ilości, w której stosunek ich sumy do izotopu 238 jest większy od stosunku izotopu 235 do izotopu 238 występującego w przyrodzie;

                  c)

                  „międzynarodowy transport materiałów jądrowych” oznacza przewożenie przesyłki zawierającej materiały jądrowe wszelkimi środkami transportu, w przypadku kiedy ma ona zostać wywieziona poza terytorium państwa, z którego pochodzi; od momentu wyjazdu z obiektu nadawcy w tym państwie do momentu dostarczenia do obiektu odbiorcy w państwie, w którym znajduje się ostateczne miejsce przeznaczenia;

                  d)

                  „obiekt jądrowy” oznacza obiekt (w tym związane z nim budynki i wyposażenie), w którym materiały jądrowe są produkowane, przetwarzane, wykorzystywane, przemieszczane, przechowywane lub usuwane, jeśli uszkodzenie lub ingerencja w takim obiekcie może prowadzić do uwolnienia znaczącej ilości promieniowania lub materiału promieniotwórczego;

                  e)

                  „sabotaż” oznacza wszelkie zamierzone działania skierowane przeciwko obiektowi jądrowemu lub materiałom jądrowym podczas ich wykorzystywania, przechowywania lub transportu, które mogą w sposób bezpośredni lub pośredni zagrażać zdrowiu i bezpieczeństwu personelu, społeczeństwa lub środowiska przez wystawienie ich na działanie promieniowania lub przez uwalnianie substancji radioaktywnych.

            Artykuł 1A
      Niniejsza Konwencja ma na celu osiągnięcie i utrzymanie na całym świecie skutecznej ochrony fizycznej materiałów jądrowych wykorzystywanych do celów pokojowych oraz obiektów jądrowych wykorzystywanych do celów pokojowych; zapobieganie i zwalczanie przestępstw związanych z takimi materiałami i obiektami na całym świecie, jak również ułatwienie współpracy w tym zakresie pomiędzy Państwami Stronami.
      Artykuł 2
      1.   Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do materiałów jądrowych wykorzystywanych do celów pokojowych w odniesieniu do ich wykorzystywania, przechowywania i transportu oraz do obiektów jądrowych wykorzystywanych do celów pokojowych, jednakże z zastrzeżeniem, że art. 3 i 4 oraz art. 5 ust. 4 niniejszej Konwencji stosuje się do takich materiałów jądrowych jedynie podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych.
      2.   Odpowiedzialność za ustanowienie, wdrożenie i utrzymanie systemu fizycznej ochrony na terytorium danego państwa członkowskiego spoczywa wyłącznie na tym państwie.
      3.   Przepisy niniejszej Konwencji, z wyjątkiem zobowiązań wyraźnie podjętych przez państwa członkowskie w ramach niniejszej Konwencji, nie są interpretowane jako naruszające suwerenne prawa państwa.

                  4.

                              a)

                              Niniejsza Konwencja nie narusza innych praw, zobowiązań i obowiązków Państw Stron, zgodnych z prawem międzynarodowym, w szczególności celów i zasad Karty Organizacji Narodów Zjednoczonych, ani międzynarodowego prawa humanitarnego;

                              b)

                              działania sił zbrojnych podczas konfliktów zbrojnych, w rozumieniu tych pojęć zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym, podlegające temu prawu, nie podlegają niniejszej Konwencji, natomiast działania podejmowane przez siły zbrojne danego państwa w ramach wykonywania oficjalnych zobowiązań nie podlegają niniejszej Konwencji w zakresie, w którym podlegają one innym zasadom prawa międzynarodowego;

                              c)

                              przepisy niniejszej Konwencji nie są rozumiane jako prawne upoważnienie do wykorzystania lub zagrożenia użyciem siły przeciwko materiałom jądrowym lub obiektom jądrowym wykorzystywanym do celów pokojowych;

                              d)

                              przepisy niniejszej Konwencji nie zezwalają na bezprawne czyny, ani do nich nie uprawniają, ani nie wykluczają możliwości ścigania takich czynów zgodnie z innymi prawami.

            5.   Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania do materiałów jądrowych wykorzystywanych lub składowanych w celach wojskowych ani do obiektów jądrowych, w których znajdują się takie materiały.
      Artykuł 2A
      1.   Każde Państwo Strona ustanawia, wdraża i utrzymuje stosowny system ochrony fizycznej w odniesieniu do materiałów jądrowych i obiektów jądrowych podlegający jurysdykcji tego państwa, mając na celu:

                  a)

                  ochronę wykorzystywanych, przechowywanych i transportowanych materiałów jądrowych przed kradzieżą i pozyskaniem ich w inny niezgodny z prawem sposób;

                  b)

                  zapewnienie wdrożenia wszechstronnych środków natychmiastowego działania w celu wykrywania oraz, w stosownych przypadkach, odzyskiwania brakujących lub skradzionych materiałów jądrowych; w przypadkach kiedy materiały znajdują się poza terytorium danego Państwa Strony, państwo to podejmuje działania zgodne z art. 5;

                  c)

                  ochronę materiałów jądrowych i obiektów jądrowych przed sabotażem; oraz

                  d)

                  ograniczenie lub minimalizację radiologicznych skutków sabotażu.

            2.   Podczas wdrażania ust. 1 każde z Państw Stron:

                  a)

                  ustanawia i utrzymuje ramy prawne i regulacyjne w odniesieniu do ochrony fizycznej;

                  b)

                  ustanawia lub wyznacza kompetentny organ lub organy odpowiedzialne za wdrożenie ram prawnych i regulacyjnych; oraz

                  c)

                  podejmuje inne stosowne środki konieczne dla fizycznej ochrony materiałów jądrowych i obiektów jądrowych.

            3.   Podczas realizacji zobowiązań określonych w ust. 1 i 2, bez uszczerbku dla wszelkich innych przepisów niniejszej Konwencji, każde z Państw Stron stosuje, w rozsądnym i możliwym do zrealizowania stopniu, następujące podstawowe zasady ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych.

                     PODSTAWOWA ZASADA A: Odpowiedzialność państwa

                  Odpowiedzialność za ustanowienie, wdrożenie i utrzymanie systemu fizycznej ochrony na terytorium danego państwa spoczywa wyłącznie na tym państwie.

                     PODSTAWOWA ZASADA B: Obowiązki podczas transportu międzynarodowego

                  Odpowiedzialność państwa za zapewnienie odpowiedniej ochrony materiałów jądrowych rozciąga się na międzynarodowy transport tych materiałów, aż do momentu przekazania tej odpowiedzialności innemu państwu w stosownym przypadku.

                     PODSTAWOWA ZASADA C: Ramy prawne i regulacyjne

                  Państwo jest odpowiedzialne za ustanowienie i utrzymanie ram prawnych i regulacyjnych w odniesieniu do ochrony fizycznej. Ramy te powinny przewidywać ustanowienie stosownych wymagań dotyczących ochrony fizycznej i zawierać system oceny i udzielania zezwoleń lub inne procedury przyznawania upoważnienia. Ramy te powinny obejmować system kontroli obiektów jądrowych i transportu w celu weryfikacji zgodności ze stosownymi wymaganiami i warunkami zezwolenia lub innego dokumentu upoważniającego oraz powinny ustanawiać środki umożliwiające egzekwowanie stosownych wymagań i warunków, w tym skuteczne sankcje.

                     PODSTAWOWA ZASADA D: Właściwy organ

                  Państwo powinno ustanowić lub wyznaczyć właściwy organ odpowiedzialny za wdrażanie ram prawnych i regulacyjnych oraz posiadający odpowiednie uprawnienia, kompetencje oraz zasoby finansowe i ludzkie dla realizacji wyznaczonych zadań. Państwo powinno podjąć kroki w celu zapewnienia rzeczywistej niezależności funkcji właściwego organu danego państwa od funkcji wszelkich innych organów odpowiedzialnych za promocję lub wykorzystanie energii jądrowej.

                     PODSTAWOWA ZASADA E: Odpowiedzialność posiadaczy zezwoleń

                  Należy wyraźnie określić zakres odpowiedzialności za wdrażanie poszczególnych elementów ochrony fizycznej w obrębie danego państwa. Państwo powinno zagwarantować, że zasadnicza odpowiedzialność za ochronę materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych spoczywa na posiadaczach stosownych zezwoleń lub innych dokumentów upoważniających (np. operatorów lub spedytorów).

                     PODSTAWOWA ZASADA F: Kultura bezpieczeństwa

                  Wszystkie organizacje zaangażowane we wdrażanie ochrony fizycznej powinny nadać należny priorytet kulturze bezpieczeństwa, jej stworzeniu i utrzymaniu, które są konieczne, aby zagwarantować jej skuteczne wdrożenie w całej organizacji.

                     PODSTAWOWA ZASADA G: Zagrożenie

                  Ochrona fizyczna stosowana przez dane państwo powinna być oparta na bieżącej ocenie zagrożenia przeprowadzanej przez to państwo.

                     PODSTAWOWA ZASADA H: Podejście stopniowe

                  Wymagania dotyczące ochrony fizycznej powinny opierać się na podejściu opartym na stopniowaniu, z uwzględnieniem bieżącej oceny zagrożenia, stopnia atrakcyjności, charakteru materiałów i potencjalnych skutków związanych z nieuprawnionym usunięciem materiałów jądrowych oraz z sabotażem wymierzonym w materiały jądrowe lub obiekty jądrowe.

                     PODSTAWOWA ZASADA I: Ochrona wielopoziomowa

                  Wymagania państwa dotyczące ochrony fizycznej powinny odzwierciedlać koncepcję kilku poziomów bezpieczeństwa i metod ochrony (strukturalnej lub innej technicznej, na poziomie personelu lub organizacji), które przeciwnik musiałby pokonać lub obejść, aby osiągnąć swoje cele.

                     PODSTAWOWA ZASADA J: Gwarancja jakości

                  Należy ustanowić i wdrożyć politykę zapewniania jakości i programy zapewniania jakości, aby uzyskać pewność, że spełniane są określone wymagania dotyczące wszystkich działań istotnych dla ochrony fizycznej.

                     PODSTAWOWA ZASADA K: Plany na sytuacje nieprzewidziane

                  Należy przygotować plany reagowania na sytuacje nieprzewidziane (nadzwyczajne) w odniesieniu do nieuprawnionego usunięcia materiałów jądrowych albo sabotażu obiektów jądrowych lub materiałów jądrowych, albo próby takich działań; plany te powinny być właściwie stosowane przez wszystkich posiadaczy zezwoleń i odpowiednie władze, których dotyczy dana sytuacja.

                     PODSTAWOWA ZASADA L: Poufność

                  Państwo powinno ustanowić wymagania dotyczące ochrony informacji poufnych, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby stanowić zagrożenie dla ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych.

                  4.

                              a)

                              Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania do żadnych materiałów jądrowych, które zgodnie z decyzją podjętą po stosownym rozważeniu przez Państwo Stronę nie muszą być objęte systemem ochrony fizycznej ustanowionym na mocy ust. 1, z uwzględnieniem charakteru danych materiałów, ich ilości i stopnia atrakcyjności oraz potencjalnych skutków radiologicznych i innych związanych z nieuprawnionym działaniem wymierzonym przeciwko tym materiałom oraz bieżącej oceny zagrożenia w odniesieniu do tych materiałów;

                              b)

                              materiały jądrowe, które nie podlegają przepisom niniejszego artykułu na mocy lit. a) powinny być objęte ochroną zgodnie z praktyką rozważnego zarządzania.

            Artykuł 3
      Każde Państwo Strona podejmuje stosowne kroki w ramach swojego prawa krajowego i zgodne z prawem międzynarodowym, aby zagwarantować w miarę możliwości ochronę materiałów jądrowych podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych na terytorium tego państwa lub na pokładzie statku lub samolotu podlegającego jego jurysdykcji, o ile statek ten lub samolot są środkiem transportu materiałów do lub z tego państwa na poziomie określonym w załączniku I.
      Artykuł 4
      1.   Żadne z Państw Stron nie eksportuje ani nie udziela upoważnień do eksportu materiałów jądrowych, chyba że państwo to uzyska gwarancje ochrony tych materiałów podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych na poziomie określonym w załączniku I.
      2.   Żadne z Państw Stron nie importuje ani nie udziela upoważnień do importu materiałów jądrowych z państwa niebędącego stroną niniejszej Konwencji, chyba że uzyska gwarancje ochrony tych materiałów podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych na poziomie określonym w załączniku I.
      3.   Państwo Strona nie zezwala na tranzyt materiałów jądrowych przez swoje terytorium drogą lądową lub wewnętrzną drogą wodną lub przez swoje lotniska lub porty morskie pomiędzy państwami niebędącymi stronami niniejszej Konwencji, chyba że Państwo Strona uzyska w miarę możności gwarancje ochrony materiałów jądrowych podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych na poziomie określonym w załączniku I.
      4.   Każde Państwo Strona w ramach swojego prawa krajowego stosuje poziom ochrony fizycznej określony w załączniku I w odniesieniu do materiałów jądrowych transportowanych z jednej części tego państwa do innej części tego samego państwa przez międzynarodowe wody lub przestrzeń powietrzną.
      5.   Państwo Strona odpowiedzialne za uzyskiwanie gwarancji ochrony materiałów jądrowych na poziomach określonych w załączniku I zgodnie z ust. 1–3 określa i informuje z wyprzedzeniem państwa członkowskie, przez które materiały jądrowe będą przewożone tranzytem drogą lądową lub wewnętrznymi drogami wodnymi lub na których lotnisko lub do portu, do którego zostaną one przywiezione.
      6.   Odpowiedzialność za uzyskanie gwarancji, o których mowa w ust. 1, może zostać przekazana, za obopólną zgodą, Państwu Stronie zaangażowanemu w transport jako państwo importujące.
      7.   Żadne przepisy niniejszego artykułu nie są interpretowane jako naruszające w jakikolwiek sposób suwerenność terytorialną i jurysdykcję państwa, w tym dotyczącą jego przestrzeni powietrznej i mórz terytorialnych.
      Artykuł 5
      1.   Państwa Strony określają i powiadamiają się nawzajem bezpośrednio lub przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej o swoich punktach kontaktowych w odniesieniu do kwestii w zakresie niniejszej Konwencji.
      2.   W przypadku kradzieży, rabunku lub przejęcia materiałów jądrowych w jakikolwiek inny niezgodny z prawem sposób lub wiarygodnego zagrożenia tego rodzaju, Państwa Strony, zgodnie z ich krajowym prawem, zapewnią w możliwie najszerszym zakresie współpracę i pomoc w odzyskiwaniu i ochronie takich materiałów dla każdego państwa, które o to poprosi. W szczególności:

                  a)

                  Państwo Strona podejmuje stosowne kroki, aby natychmiast powiadomić inne państwa członkowskie, których według niego dotyczy dana sprawa, o wszelkich kradzieżach, rabunku lub przejęciu materiałów jądrowych w jakikolwiek inny niezgodny z prawem sposób lub o wiarygodnym zagrożeniu tego rodzaju, a także w stosownych przypadkach powiadamia Międzynarodową Agencję Energii Atomowej oraz inne właściwe organizacje międzynarodowe;

                  b)

                  w ten sposób w stosownych przypadkach zainteresowane Państwa Strony wymieniają informacje: pomiędzy sobą, z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, mając na celu ochronę zagrożonych materiałów jądrowych, weryfikację naruszenia pojemnika transportowego lub odzyskanie materiałów jądrowych, które zostały zabrane w sposób niezgodny z prawem oraz:

                              (i)

                              koordynują swoje działania za pomocą kanałów dyplomatycznych lub innych uzgodnionych kanałów;

                              (ii)

                              udzielają pomocy, jeżeli zostaną o nią poproszone;

                              (iii)

                              zapewniają zwrot odzyskanych materiałów jądrowych skradzionych lub brakujących na skutek wyżej wymienionych zdarzeń.

            Środki wdrożenia tej współpracy są określane przez zainteresowane Państwa Strony.
      3.   W przypadku wiarygodnego zagrożenia sabotażem materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych lub w przypadku dokonanego sabotażu Państwa Strony w możliwie najszerszym zakresie, zgodnie z ich prawem krajowym i według ich stosownych zobowiązań w świetle prawa międzynarodowego, współpracują według następujących zasad:

                  a)

                  jeśli Państwo Strona posiada wiedzę o wiarygodnym zagrożeniu sabotażem materiałów jądrowych lub obiektu jądrowego w innym państwie, Państwo Strona podejmuje decyzję o stosownych krokach, które należy przedsięwziąć w celu jak najszybszego powiadomienia danego państwa oraz, w stosownych przypadkach, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i innych właściwych organizacji międzynarodowych o tym zagrożeniu, mając na względzie zapobieżenie sabotażowi;

                  b)

                  w przypadku sabotażu materiałów jądrowych lub obiektu jądrowego na terytorium Państwa Strony oraz jeśli w kontekście tego zdarzenia istnieje prawdopodobieństwo skutków radiologicznych dla innych państw, Państwo Strona, bez uszczerbku dla innych zobowiązań zgodnych z prawem krajowym, podejmuje stosowne kroki w celu jak najszybszego powiadomienia państwa lub państw, które mogą doświadczyć skutków radiologicznych oraz powiadomienia, w stosownych przypadkach, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i innych właściwych organizacji, mając na względzie ograniczenie lub minimalizację skutków radiologicznych sabotażu;

                  c)

                  jeżeli w kontekście lit. a) i b), Państwo Strona poprosi o pomoc, każde Państwo Strona, do którego skierowany jest wniosek o pomoc, natychmiast podejmuje decyzję i powiadamia wnioskujące Państwo Stronę – bezpośrednio lub za pośrednictwem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej – czy jest w stanie udzielić wymaganej pomocy oraz o zakresie i warunkach pomocy, jaka może zostać udzielona;

                  d)

                  koordynacja współpracy zgodnej z lit. a)–c) odbywa się za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych i innych uzgodnionych kanałów. Środki wdrożenia tej współpracy są określane dwustronnie lub wielostronnie przez zainteresowane Państwa Strony.

            4.   W stosownych przypadkach Państwa Strony współpracują i konsultują się ze sobą bezpośrednio lub za pośrednictwem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i innych organizacji międzynarodowych, mając na względzie uzyskanie wytycznych co do projektu, utrzymania i ulepszenia systemów ochrony fizycznej materiałów jądrowych podczas transportu międzynarodowego.
      5.   W stosownych przypadkach Państwo Strona może konsultować się i współpracować z innymi Państwami Stronami bezpośrednio lub za pośrednictwem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i innych organizacji międzynarodowych, mając na względzie uzyskanie ich wytycznych co do projektu, utrzymania i ulepszenia swojego krajowego systemu ochrony fizycznej materiałów jądrowych podczas krajowego wykorzystywania, przechowywania i transportu oraz co do ochrony obiektów jądrowych.
      Artykuł 6
      1.   Państwa Strony podejmują stosowne kroki zgodne z ich prawem krajowym w celu ochrony wszelkich poufnych informacji, otrzymanych przez nie w trybie poufnym na mocy przepisów niniejszej Konwencji od innego Państwa Strony lub podczas uczestnictwa w działaniu realizowanym w ramach wdrażania niniejszej Konwencji. Jeżeli Państwa Strony przekazują w trybie poufnym informacje organizacjom międzynarodowym lub państwom niebędącym stronami niniejszej Konwencji w trybie poufnym, należy podjąć kroki w celu zapewnienia ochrony takich poufnych informacji. Państwo Strona, które otrzymało informacje w trybie poufnym od innego Państwa Strony może przekazać te informacje stronom trzecim jedynie za jego zgodą.
      2.   Niniejsza Konwencja nie wymaga od Państw Stron, by dostarczały jakichkolwiek informacji, których przekazywanie jest zabronione na mocy prawa krajowego lub które mogłyby narazić bezpieczeństwo państwa, którego ta sprawa dotyczy, lub ochronę fizyczną materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych.
      Artykuł 7
      1.   Umyślne dokonanie:

                  a)

                  nieuprawnionego działania, jakie stanowi otrzymanie, posiadanie, wykorzystanie, przekazanie, zmiana, usuwanie lub rozproszenie materiałów jądrowych oraz które powoduje lub może spowodować śmierć lub poważne obrażenia jakiejkolwiek osoby lub znaczne szkody w odniesieniu do własności lub środowiska;

                  b)

                  kradzieży lub rabunku materiałów jądrowych;

                  c)

                  sprzeniewierzenia lub nieuczciwego uzyskania materiałów jądrowych;

                  d)

                  działania, jakie stanowi nieuprawnione przewożenie, przesyłanie lub przemieszczanie materiałów jądrowych do państwa lub z państwa;

                  e)

                  działania wymierzonego przeciwko obiektowi jądrowemu lub działania ingerującego w działanie obiektu jądrowego, podczas którego sprawca celowo powoduje – lub też jest świadomy, że działanie może spowodować – śmierć lub poważne obrażenia jakiejkolwiek osoby lub znaczne szkody w odniesieniu do własności lub środowiska przez narażenie ich na działanie promieniowania lub uwalnianie substancji radioaktywnych, jeżeli działanie to nie jest podejmowane zgodnie z prawem krajowym danego Państwa Strony, na którego terytorium znajduje się dany obiekt jądrowy;

                  f)

                  działania, jakie stanowi żądanie materiałów jądrowych przy użyciu groźby lub siły lub też innej formy zastraszenia;

                  g)

                  groźby:

                              (i)

                              użycia materiałów jądrowych w celu spowodowania śmierci lub poważnych obrażeń jakiejkolwiek osoby lub znacznych szkód w odniesieniu do własności lub środowiska lub w celu popełnienia przestępstwa, o którym mowa w lit. e); lub

                              (ii)

                              popełnienia przestępstwa, o którym mowa w lit. b)–e), aby wymusić na osobie fizycznej lub prawnej, organizacji międzynarodowej lub państwie wykonanie lub powstrzymanie się od jakiegokolwiek działania;

                  h)

                  próby popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa, o którym mowa w lit. a)–e);

                  i)

                  działania, jakie stanowi współudział w jakimkolwiek przestępstwie, o którym mowa w lit. a)–h);

                  j)

                  działania wszelkich osób organizujących lub kierujących osobami trzecimi w celu popełnienia przez nie przestępstwa, o którym mowa w lit. a)–h); oraz

                  k)

                  działania, które przyczynia się do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w lit. a)–h) przez grupę osób działających ze wspólnym celem; jeżeli takie działanie jest celowe; oraz:

                              (i)

                              dokonywane jest w celu szerzenia działalności przestępczej lub realizacji celów przestępczych grupy, przy czym takie działanie lub cel obejmuje popełnienie przestępstwa, o którym mowa w lit. a)–g); lub

                              (ii)

                              dokonywane jest ze świadomością intencji grupy popełniającej przestępstwo, o którym mowa w lit. a)–g); każde z Państw Stron Konwencji traktuje je jako przestępstwo karalne na mocy swojego prawa krajowego.

            2.   Każde Państwo Strona postanawia, że naruszenia prawa określone w niniejszym artykule podlegają odpowiednim sankcjom, uwzględniającym wagę tych naruszeń prawa.
      Artykuł 8
      1.   Każde Państwo Strona podejmuje wszelkie środki niezbędne do ustanowienia jurysdykcji, której podlegać będą naruszenia prawa określone w art. 7 w następujących przypadkach:

                  a)

                  kiedy przestępstwo zostało popełnione na terytorium tego państwa lub na pokładzie statku lub samolotu zarejestrowanego w tym państwie;

                  b)

                  kiedy domniemany przestępca posiada narodowość tego państwa.

            2.   Każde Państwo Strona podejmuje również środki, które są niezbędne do ustanowienia jurysdykcji, której podlegają te przestępstwa, w przypadkach kiedy domniemany przestępca został ujawniony na terytorium tego państwa i nie poddaje się go ekstradycji na mocy art. 11 do żadnego z państw wymienionych w ust. 1.
      3.   Niniejsza Konwencja nie wyklucza jurysdykcji karnej według prawa krajowego.
      4.   Dodatkowo oprócz Państw Stron wymienionych w ust. 1 i 2, każde Państwo Strona może, zgodnie z prawem międzynarodowym, ustanowić swoją jurysdykcję w odniesieniu do przestępstw określonych w art. 7, o ile państwo to jest zaangażowane w międzynarodowy transport materiałów jądrowych jako państwo eksportujące lub importujące.
      Artykuł 9
      Po upewnieniu się, że wymagają tego okoliczności, Państwa Strony, na których terytorium przebywa domniemany przestępca, podejmują stosowne środki, w tym zatrzymanie, zgodnie z prawem krajowym tego państwa, aby zagwarantować dostępność tej osoby w celu postawienia jej przed sądem lub w celu ekstradycji. Państwa, od których wymagane jest ustanowienie jurysdykcji na mocy art. 8, oraz w stosownych przypadkach inne państwa, których dotyczy dana sprawa, są bezzwłocznie powiadamiane o środkach podjętych zgodnie z niniejszym artykułem.
      Artykuł 10
      O ile Państwo Strona, na którego terytorium przebywa domniemany przestępca, nie poddaje go ekstradycji, państwo to przekazuje sprawę właściwym organom w celu postawienia przestępcy przed sądem w ramach postępowania zgodnego z przepisami tego państwa, bez żadnych wyjątków i bez nieuzasadnionej zwłoki.
      Artykuł 11
      1.   Przestępstwa określone w art. 7 są uznane za włączone we wszelkich traktatach ekstradycyjnych pomiędzy Państwami Stronami jako przestępstwa objęte ekstradycją. Państwa Strony zobowiązują się do włączenia tych przestępstw w każdym traktacie ekstradycyjnym, który w przyszłości zostanie między nimi zawarty.
      2.   Jeżeli Państwo Strona, które uzależnia ekstradycję od istnienia traktatu, otrzyma wniosek o ekstradycję od innego Państwa Strony, z którym nie podpisało wcześniej traktatu ekstradycyjnego, może rozważyć jako alternatywę zastosowanie niniejszej Konwencji jako podstawy prawnej dla ekstradycji w odniesieniu do takich przestępstw. Ekstradycja podlega innym warunkom przewidzianym prawem państwa, które otrzymało taki wniosek.
      3.   Państwa Strony, które nie uzależniają ekstradycji od istnienia traktatu, uznają takie przestępstwa jako objęte ekstradycją we wzajemnym porozumieniu z uwzględnieniem warunków przewidzianych prawem państwa, które otrzymało taki wniosek.
      4.   Do celów ekstradycji pomiędzy Państwami Stronami każde z przestępstw jest traktowane, jakby zostało popełnione nie tylko w miejscu, w którym go dokonano, ale również na terytoriach Państw Stron, które powinny ustanowić swoją jurysdykcję zgodnie z art. 8 ust. 1.
      Artykuł 11A
      Żadne z przestępstw określonych w art. 7 nie jest uważane w odniesieniu do ekstradycji albo wzajemnej pomocy prawnej za przestępstwo polityczne ani jako przestępstwo związane z przestępstwem politycznym, ani jako przestępstwo popełnione z pobudek politycznych. Stosownie do tego wniosek o ekstradycję lub wzajemną pomoc prawną na podstawie takiego przestępstwa nie może zostać odrzucony jedynie ze względu na fakt, że dotyczy przestępstwa politycznego lub stanowi przestępstwo związane z przestępstwem politycznym lub przestępstwo popełnione z pobudek politycznych.
      Artykuł 11B
      Żadne przepisy niniejszej Konwencji nie mogą być interpretowane w taki sposób, by nakładały obowiązek ekstradycji ani zezwolenia na wzajemną pomoc prawną, jeżeli Państwo Strona, które otrzymało wniosek, ma solidne podstawy, by uważać, że wniosek o ekstradycję z powodu popełnienia przestępstw określonych w art. 7 lub o wzajemną pomoc prawną w odniesieniu do takich przestępstw został złożony w celu postawienia przed sądem lub ukarania osoby z powodu jej rasy, religii, narodowości, pochodzenia etnicznego lub poglądów politycznych lub też, że spełnienie wymogów wniosku może spowodować pogorszenie sytuacji tej osoby z jednego z powyższych powodów.
      Artykuł 12
      Każdej osobie, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie w związku z którymkolwiek z przestępstw określonych w art. 7, należy zagwarantować równe traktowanie na wszystkich etapach tego postępowania.
      Artykuł 13
      1.   W związku z postępowaniem karnym prowadzonym w odniesieniu do przestępstw określonych w art. 7 Państwa Strony udzielają sobie nawzajem pomocy w najszerszym zakresie, włącznie z dostarczaniem do ich dyspozycji dowodów niezbędnych do prowadzenia postępowania. We wszystkich przypadkach stosuje się prawo państwa, które otrzymało wniosek.
      2.   Przepisy ust. 1 nie mają wpływu na zobowiązania podjęte w jakimkolwiek innym traktacie, dwustronnym lub wielostronnym, któremu wzajemna pomoc w sprawach karnych podlega lub będzie podlegać w całości lub w części.
      Artykuł 13A
      Żadne przepisy niniejszej Konwencji nie mają wpływu na przekazywanie technologii jądrowej do celów pokojowych, dla wzmocnienia ochrony fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych.
      Artykuł 14
      1.   Każde Państwo Strona informuje depozytariusza o swoich prawach i przepisach wykonawczych do niniejszej Konwencji. Depozytariusz przekazuje okresowo takie informacje wszystkim Państwom Stronom.
      2.   Państwo Strona, na którego terytorium prowadzone jest postępowanie wobec domniemanego przestępcy, o ile jest to możliwe, najpierw powiadamia państwa bezpośrednio zainteresowane o ostatecznym wyniku postępowania. Państwo Strona powiadamia również o ostatecznym wyniku depozytariusza, który przekazuje informacje wszystkim państwom.
      3.   W przypadku, kiedy przestępstwo dotyczy materiałów jądrowych podczas ich wykorzystywania, przechowywania lub transportu krajowego oraz w przypadku, gdy zarówno domniemany przestępca, jak i materiały jądrowe pozostają na terytorium Państwa Strony, na którego terytorium zostało popełnione przestępstwo, lub w przypadku, kiedy przestępstwo dotyczy obiektu jądrowego i domniemany przestępca pozostaje na terytorium Państwa Strony, na którego terytorium zostało popełnione przestępstwo, żadne przepisy niniejszej Konwencji nie mogą być interpretowane jako wymóg, żeby Państwo Strona dostarczyło informacji dotyczących postępowania karnego wynikającego z takiego przestępstwa.
      Artykuł 15
      Załączniki stanowią integralną część niniejszej Konwencji.
      Artykuł 16
      1.   Pięć lat po wejściu w życie poprawki przyjętej w dniu 8 lipca 2005 r. depozytariusz zwołuje konferencję Państw Stron w celu oceny wdrożenia niniejszej Konwencji oraz jej stosowności w odniesieniu do preambuły, całej części normatywnej i załączników w kontekście bieżącej sytuacji.
      2.   Następnie w odstępach nie krótszych niż pięć lat na wniosek większości Państw Stron depozytariusz może zwoływać kolejne konferencje w tym samym celu.
      Artykuł 17
      1.   W przypadku sporu pomiędzy dwoma lub więcej niż dwoma Państwami Stronami, dotyczącego interpretacji niniejszej Konwencji, takie Państwa Strony podejmują konsultacje celem rozstrzygnięcia sporu na drodze negocjacji lub przy pomocy innych pokojowych, akceptowanych przez wszystkie strony sporu, środków rozstrzygania sporów.
      2.   Jeżeli tego rodzaju spór między Państwami Stronami nie może zostać rozstrzygnięty w sposób określony w ust. 1, zostanie on, na wniosek dowolnej strony takiego sporu, zgłoszony do postępowania arbitrażowego lub poddany pod rozstrzygnięcie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Jeżeli w przypadku zgłoszenia sporu do postępowania arbitrażowego strony sporu nie są w stanie w ciągu sześciu miesięcy od daty wniosku osiągnąć porozumienia w sprawie organizacji arbitrażu, strona może zwrócić się do Prezesa Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości lub Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o powołanie jednego lub kilku arbitrów. W przypadku złożenia w tym samym czasie sprzecznych wniosków przez strony sporu pierwszeństwo ma wniosek złożony do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
      3.   Podczas podpisywania, ratyfikacji, przyjmowania lub zatwierdzania niniejszej Konwencji lub w momencie przystąpienia do niej, każde Państwo Strona może zastrzec, iż nie uważa się za związane jedną lub obiema procedurami rozstrzygania sporów przewidzianymi w ust. 2. Pozostałe Państwa Strony nie są związane procedurą rozstrzygania sporów przewidzianą w ust. 2 w odniesieniu do Państwa Strony, które złożyło zastrzeżenia co do tej procedury.
      4.   Każde Państwo Strona, które złożyło zastrzeżenia zgodnie z ust. 3 może je w każdej chwili wycofać poprzez powiadomienie o tym depozytariusza.
      Artykuł 18
      1.   Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu przez wszystkie państwa w siedzibie Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu oraz w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od dnia 3 marca 1980 r. do momentu jej wejścia w życie.
      2.   Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa sygnatariuszy.
      3.   Po wejściu w życie niniejsza Konwencja jest otwarta dla wszystkich państw pragnących do niej przystąpić.

                  4.

                              a)

                              Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu lub przystąpienia dla organizacji międzynarodowych i organizacji regionalnych o integracyjnym lub innym charakterze, jeśli organizacja taka jest utworzona przez suwerenne państwa, a w jej kompetencjach mieści się negocjowanie, podejmowanie i wdrażanie międzynarodowych porozumień w dziedzinach objętych Konwencją;

                              b)

                              w sprawach wchodzących w zakres jej kompetencji organizacja taka we własnym imieniu korzysta z praw i wypełnia obowiązki, które niniejsza Konwencja określa dla Państw Stron;

                              c)

                              w momencie przystąpienia do niniejszej Konwencji organizacja taka przekazuje depozytariuszowi deklarację określającą, jakie państwa są jej członkami i które artykuły niniejszej Konwencji nie stosują się do niej;

                              d)

                              organizacja taka nie posiada dodatkowego prawa głosu oprócz tego, którym dysponują jej państwa członkowskie.

            5.   Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do Konwencji składane są u depozytariusza.
      Artykuł 19
      1.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie trzydziestego dnia od daty złożenia u depozytariusza dwudziestego pierwszego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
      2.   Dla każdego państwa ratyfikującego, przyjmującego, zatwierdzającego lub przystępującego do Konwencji, po dacie złożenia dwudziestego pierwszego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, Konwencja wchodzi w życie w trzydziestym dniu od daty złożenia przez takie państwo dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub przystąpienia.
      Artykuł 20
      1.   Bez uszczerbku dla art. 16 Państwo Strona może składać wnioski poprawek do niniejszej Konwencji. Proponowane poprawki są składane u depozytariusza, który rozsyła je bezzwłocznie do wszystkich Państw Stron. Jeżeli większość Państw Stron zwróci się do depozytariusza z wnioskiem o zwołanie konferencji celem rozpatrzenia proponowanych poprawek, depozytariusz zaprasza wszystkie Państwa Strony do udziału w takiej konferencji, która rozpoczyna się nie wcześniej niż trzydzieści dni po wystosowaniu zaproszeń. Wszelkie poprawki przyjęte na konferencji większością dwóch trzecich wszystkich Państw Stron są natychmiast rozsyłane przez depozytariusza do wszystkich Państw Stron.
      2.   Dla każdego Państwa Strony składającego dokument ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia poprawki, poprawka wchodzi w życie w trzydziestym dniu od daty złożenia u depozytariusza dokumentów ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia poprawki przez dwie trzecie Państw Stron. Następnie poprawka wchodzi w życie dla wszystkich innych Państw Stron w dniu złożenia przez dane Państwo Stronę dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia poprawki.
      Artykuł 21
      1.   Każde z Państw Stron może wypowiedzieć niniejszą Konwencję, przekazując pisemne powiadomienie depozytariuszowi.
      2.   Wypowiedzenie nabiera mocy w terminie stu osiemdziesięciu dni od dnia otrzymania powiadomienia przez depozytariusza.
      Artykuł 22
      Depozytariusz bezzwłocznie powiadamia wszystkie państwa o:

                  a)

                  każdym podpisaniu niniejszej Konwencji;

                  b)

                  każdym złożeniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;

                  c)

                  każdym zastrzeżeniu lub wycofaniu zastrzeżenia zgodnie z art. 17;

                  d)

                  wszelkich komunikatach organizacji zgodnie z art. 18 ust. 4 lit. c);

                  e)

                  wejściu niniejszej Konwencji w życie;

                  f)

                  wejściu w życie wszelkich poprawek do niniejszej Konwencji; oraz

                  g)

                  o każdym wypowiedzeniu złożonym na mocy art. 21.

            Artykuł 23
      Oryginał niniejszej Konwencji, którego teksty w językach angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim mają jednakową moc, będzie złożony u dyrektora generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, który przekaże jego uwierzytelnione kopie wszystkim państwom.

      ZAŁĄCZNIK I
      Poziomy ochrony fizycznej, które należy stosować podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych zgodnie z kategoriami określonymi w załączniku II

                  1.

                  Poziomy ochrony fizycznej materiałów jądrowych podczas przechowywania związanego z międzynarodowym transportem materiałów jądrowych obejmują:

                              a)

                              dla materiałów kategorii III – przechowywanie na obszarze objętym kontrolą dostępu;

                              b)

                              dla materiałów kategorii II – przechowywanie na obszarach objętych stałym nadzorem przez strażników lub za pomocą urządzeń elektronicznych, otoczonych fizyczną barierą o ograniczonej liczbie wejść znajdujących się pod stosowną kontrolą lub na wszelkich obszarach o równoważnym poziomie ochrony;

                              c)

                              dla materiałów kategorii I – przechowywanie na obszarze objętym ochroną określoną dla kategorii II powyżej, do którego dodatkowo dostęp jest ograniczony do zaufanych osób oraz który pozostaje pod nadzorem strażników będących w bliskim kontakcie z odpowiednimi siłami szybkiego reagowania. Konkretne środki podjęte w tym kontekście powinny mieć na celu wykrycie i zapobieżenie wszelkim atakom, nieuprawnionemu dostępowi lub nieuprawnionemu przemieszczeniu materiałów.

                  2.

                  Poziomy ochrony fizycznej materiałów jądrowych podczas międzynarodowego transportu materiałów jądrowych obejmują:

                              a)

                              dla materiałów kategorii II i III transport odbywa się z zachowaniem szczególnych środków ostrożności, w tym ustalenia z wyprzedzeniem pomiędzy nadawcą, odbiorcą i przewoźnikiem oraz uzgodnienia przez osoby fizyczne i prawne objęte jurysdykcją i przepisami państw eksportujących i importujących czasu, miejsca i procedur przekazywania odpowiedzialności za transport;

                              b)

                              dla materiałów kategorii I transport odbywa się z zachowaniem szczególnych środków ostrożności określonych powyżej dla transportu materiałów kategorii II i III oraz, dodatkowo, pod stałym nadzorem eskorty i w warunkach gwarantujących bliski kontakt z odpowiednimi siłami szybkiego reagowania;

                              c)

                              dla uranu występującego w naturze w formie innej niż ruda lub pozostałość rudy; ochrona transportu ilości przekraczających masę 500 kg uranu obejmuje powiadamianie z wyprzedzeniem o przesyłce, z określeniem sposobu transportu, spodziewanego czasu przyjazdu i potwierdzenia otrzymania przesyłki.

      ZAŁĄCZNIK II
      Tabela: Kategorie materiałów jądrowych

                  Materiał

                  Postać

                  Kategoria

                  I

                  II

                  III (3)

                              1.

                              Pluton (1)

                  Nienapromieniowany (2)

                  2 kg lub więcej

                  Mniej niż 2 kg, ale więcej niż 500 g

                  500 g lub mniej, ale więcej niż 15 g

                              2.

                              Uran-235

                  Nienapromieniowany (2)

                              —

                              Uran wzbogacony do 20 % w 235U lub więcej

                  5 kg lub więcej

                  Mniej niż 5 kg, ale więcej niż 1 kg

                  1 kg lub mniej, ale więcej niż 15 g

                              —

                              Uran wzbogacony do 10 % w 235U, ale mniej niż 20 %

                  10 kg lub więcej

                  Mniej niż 10 kg, ale więcej niż 1 kg

                              —

                              Uran wzbogacony powyżej stanu naturalnego, ale mniej niż 10 % 235U

                  10 kg lub więcej

                              3.

                              Uran-233

                  Nienapromieniowany (2)

                  2 kg lub więcej

                  Mniej niż 2 kg, ale więcej niż 500 g

                  500 g lub mniej, ale więcej niż 15 g

                              4.

                              Paliwo napromieniowane

                  Zubożony lub naturalny uran, tor lub nisko wzbogacone paliwo (mniej niż 10 % składnika rozszczepialnego) (4)
                      (5)

      (1)  Wszelki pluton z wyjątkiem plutonu o koncentracji izotopu plutonu 238 przekraczającej 80 %.

      (2)  Materiały jądrowe nienapromieniowane w reaktorze jądrowym lub materiały jądrowe napromieniowane w reaktorze jądrowym, ale o poziomie promieniowania równym lub mniejszym niż 1 Gy/g (100 radów/g) na jednym nieosłoniętym metrze.

      (3)  Ilości niezaliczone do kategorii III oraz naturalny uran powinny być objęte ochroną zgodnie z zasadami rozważnego zarządzania.

      (4)  Mimo iż zaleca się opisany poziom ochrony, państwa mogą po uprzednim dokonaniu oceny szczególnych okoliczności zdecydować o nadaniu innej kategorii ochrony fizycznej.

      (5)  Inne paliwa, które ze względu na swoją pierwotną zawartość materiału rozszczepialnego przed napromieniowaniem klasyfikują się do kategorii I lub II mogą być przesunięte do niższej kategorii, gdy poziom promieniowania paliwa przekracza 1 Gy/g (100 radów/g) na jednym nieosłoniętym metrze.
   ZAŁĄCZNIK 2

      Deklaracja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodnie z art. 18 ust. 4 i art. 17 ust. 3 Konwencji
      Aktualnymi członkami Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej są następujące państwa: Królestwo Belgii, Republika Bułgarii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Irlandia, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Węgierska, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Rumunia, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
      Wspólnota oświadcza, że art. 8–13 oraz art. 14 ust. 2 i 3 Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych nie mają do niej zastosowania.
      Ponadto na mocy art. 17 ust. 3 Konwencji Wspólnota oświadcza również, że ze względu na fakt, że jedynie państwa mogą stanowić strony w sprawach przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości, Wspólnota podlega jedynie procedurze arbitrażu, o której mowa w art. 17 ust. 2.

   ZAŁĄCZNIK 3
   PEŁNOMOCNICTWO
   Ja, poniżej podpisany, …, członek Komisji Wspólnot Europejskich odpowiedzialny za stosunki zewnętrzne i europejską politykę sąsiedztwa, niniejszym potwierdzam mianowanie:
   Pana/Pani …
   Szefem Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej
   przy Organizacjach Międzynarodowych w Wiedniu
   w celu złożenia deklaracji załączonej do niniejszej decyzji dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, dokumentu przystąpienia do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych.
   Bruksela,


title: 2007/124/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 12 lutego 2007 r. ustanawiająca na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności, szczegółowy program Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 58/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 12 lutego 2007 r.
   ustanawiająca na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności, szczegółowy program „Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa”
   (2007/124/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innym rodzajom ryzyka dla bezpieczeństwa stanowią zasadnicze aspekty ochrony ludzi i infrastruktury krytycznej w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

               (2)

               Zmieniony plan działania UE na rzecz zwalczania terroryzmu przyjęty przez Radę Europejską podczas posiedzenia w dniach 17–18 czerwca 2004 r. określił jako zagadnienia priorytetowe, między innymi, zapobieganie atakom terrorystycznym i zarządzanie ich skutkami oraz ochronę infrastruktury krytycznej.

               (3)

               Dnia 2 grudnia 2004 r. Rada przyjęła zmieniony Program Solidarności Unii Europejskiej na temat skutków zagrożeń i ataków terrorystycznych, podkreślając znaczenie oceny ryzyka i zagrożenia, ochrony infrastruktury krytycznej, mechanizmów wykrywania i identyfikacji zagrożeń terrorystycznych, oraz politycznej i operacyjnej gotowości i zdolności w zakresie zarządzania skutkami.

               (4)

               Na posiedzeniu w grudniu 2005 r. Rada zdecydowała, że Europejski program ochrony infrastruktury krytycznej (EPOIK) będzie się opierał na podejściu obejmującym wszystkie zagrożenia, przy czym za priorytet uznaje się przeciwdziałanie zagrożeniom wynikającym z terroryzmu. Nowa strategia w dziedzinie walki z terroryzmem, która zawiera cztery wątki: zapobieganie, ochronę, ściganie i reagowanie, również została przyjęta na posiedzeniu Rady Europejskiej w grudniu 2005 r.

               (5)

               Mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności, ustanowiony decyzją Rady 2001/792/WE, Euratom (2) z dnia 23 października 2001 r., obejmuje natychmiastową reakcję na wszelkie poważne sytuacje krytyczne, ale nie został on zaprojektowany specjalnie w celu zapobiegania aktom terrorystycznym, gotowości i zarządzania skutkami takich aktów.

               (6)

               Program haski (3) przyjęty przez Radę Europejską w listopadzie 2004 r. wzywa do opracowania zintegrowanego i skoordynowanego zarządzania kryzysami na terytorium UE o skutkach transgranicznych.

               (7)

               W granicach swojej kompetencji Wspólnota ma udział w podejmowaniu koniecznych środków w celu powstrzymania terrorystów przed atakami na wartości demokracji, państwa prawnego, otwartego społeczeństwa i wolności naszych obywateli i społeczeństw, oraz w celu ograniczenia, na ile to możliwe, skutków ewentualnych ataków.

               (8)

               Ze względu na skuteczność, wydajność i przejrzystość szczególne działania dotyczące zapobiegania, gotowości i zarządzania skutkami terroryzmu powinny zostać usprawnione i finansowane w ramach jednego programu.

               (9)

               Biorąc pod uwagę zagadnienia pewności i spójności prawnej oraz komplementarności z innymi programami finansowymi, należy zdefiniować pojęcia „zapobieganie i gotowość”, „zarządzanie skutkami” oraz „infrastruktura krytyczna”.

               (10)

               Główna odpowiedzialność za ochronę infrastruktury krytycznej spoczywa na państwach członkowskich, właścicielach, operatorach i użytkownikach (użytkowników definiuje się jako organizacje eksploatujące i wykorzystujące infrastrukturę do celów gospodarczych i do celów świadczenia usług). Władze państw członkowskich zapewnią przywództwo i koordynację w opracowywaniu i wdrażaniu spójnego podejścia krajowego do ochrony infrastruktury krytycznej w obszarach ich jurysdykcji, z uwzględnieniem istniejących kompetencji wspólnotowych. Odpowiedzialność za przeprowadzanie ocen ryzyka i zagrożenia spoczywa zatem głównie na państwach członkowskich.

               (11)

               Działania Komisji, w stosownych przypadkach wraz z projektami ponadnarodowymi, mają istotne znaczenie dla osiągnięcia zintegrowanego i skoordynowanego podejścia WE. Ponadto użyteczne i właściwe jest wspieranie projektów realizowanych w państwach członkowskich, o ile mogą one dostarczyć przydatnego doświadczenia i wiedzy w kontekście dalszych działań na szczeblu wspólnotowym, w szczególności ocen ryzyka i zagrożenia. W tym względzie właściwe jest przyjęcie podejścia obejmującego wszystkie rodzaje ryzyka, przy jednoczesnym uznaniu zagrożenia terroryzmem za priorytet.

               (12)

               Właściwe jest również przewidzenie udziału krajów trzecich oraz organizacji międzynarodowych w projektach ponadnarodowych.

               (13)

               Trzeba także zapewnić komplementarność z innymi programami wspólnotowymi i unijnymi, takimi jak Fundusz Solidarności Unii Europejskiej, instrument finansowy ochrony ludności, mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności, szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i działań demonstracyjnych oraz fundusze strukturalne.

               (14)

               Z uwagi na fakt, że cele tego programu nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiar lub skutki tej inicjatywy możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (15)

               Wydatki na realizację programu powinny być zgodne z pułapem w ramach działu 3 ram finansowych. Definicję programu należy sporządzić w sposób elastyczny, umożliwiając ostateczne korekty w ramach wszelkich przewidywanych działań, co pozwoli reagować na nowe potrzeby pojawiające się w okresie 2007–2013. Decyzja powinna zatem ograniczać się do ogólnej definicji przewidzianych działań i odpowiadających im ustaleń administracyjnych i finansowych.

               (16)

               Należy również przedsięwziąć właściwe środki, aby zapobiec nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, a także podjąć konieczne działania w celu windykacji utraconych, niesłusznie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot (4), rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję (5) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (6).

               (17)

               Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7) oraz rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (8), które zabezpieczają interesy finansowe Wspólnoty, stosuje się z uwzględnieniem zasad prostoty i spójności w wyborze instrumentów budżetowych, ograniczenia liczby przypadków, w których Komisja jest bezpośrednio odpowiedzialna za ich wdrożenie i zarządzanie nimi, a także wymaganego stopnia proporcjonalności między kwotą zasobów a obciążeniem administracyjnym związanym z ich wykorzystaniem.

               (18)

               Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (9), z uwzględnieniem różnic między środkami podlegającymi procedurze komitetu zarządzającego a środkami podlegającymi procedurze komitetu doradczego, przy czym, w pewnych przypadkach, procedura komitetu doradczego jest właściwsza ze względu na większą skuteczność.

               (19)

               Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej nie przewidują uprawnień do przyjęcia niniejszej decyzji innych niż te zawarte odpowiednio w art. 308 i 203,

               (20)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię (10).

               (21)

               W celu zapewnienia skutecznego i terminowego wykonania programu niniejsza decyzja ma zastosowanie oddnia 1 stycznia 2007 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia program szczegółowy „Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa na lata 2007–2013”, zwany dalej „programem”, aby przyczynić się do wsparcia wysiłków państw członkowskich mających na celu zapobieganie, przygotowanie i ochronę ludzi i infrastruktury krytycznej przed ryzykiem związanym z atakami terrorystycznymi i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa, jako część programu ogólnego „Bezpieczeństwo i ochrona wolności”.
   2.   Program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
   3.   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do kwestii objętych zakresem instrumentu finansowego ochrony ludności.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „zapobieganie i gotowość” odnosi się do środków mających na celu zapobieganie ryzyku związanemu z terroryzmem i innym rodzajom ryzyka dla bezpieczeństwa lub środków mających na celu redukowanie takich rodzajów ryzyka;

               b)

               „zarządzanie skutkami” odnosi się do koordynacji środków podejmowanych w celu zareagowania na skutki wydarzenia związanego z bezpieczeństwem i zmniejszenie ich oddziaływania, w szczególności skutki wynikłe z ataków terrorystycznych, w celu zapewnienia należytej koordynacji działań związanych z zarządzaniem kryzysowym i bezpieczeństwem.

               c)

               „infrastruktura krytyczna” obejmuje w szczególności te zasoby rzeczowe, usługi, urządzenia informatyczne, sieci i aktywa infrastrukturalne, których zakłócenie lub zniszczenie miałoby znaczący wpływ na najważniejsze funkcje społeczne, w tym łańcuch dostaw, zdrowie, bezpieczeństwo, ochronę, pomyślność gospodarczą lub społeczną obywateli lub funkcjonowanie Wspólnoty lub należących do niej państw członkowskich.

         Artykuł 3
   Cele ogólne
   1.   Niniejszy program przyczynia się do wspierania starań państw członkowskich mających na celu zapobieganie atakom terrorystycznym i innym wydarzeniom związanym z bezpieczeństwem, przygotowanie się na takie ataki i wydarzenia oraz ochronę ludzi i infrastruktury krytycznej przed atakami terrorystycznymi i innymi wydarzeniami związanymi z bezpieczeństwem.
   2.   Niniejszy program ma przyczynić się do zapewnienia ochrony w takich obszarach, jak zarządzanie kryzysowe, środowisko, zdrowie publiczne, transport, badania i rozwój technologiczny oraz spójność gospodarcza i społeczna, w dziedzinie terroryzmu i innych rodzajów ryzyka bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
   Artykuł 4
   Cele szczegółowe
   1.   W ramach celów ogólnych i pod warunkiem że nie są one objęte innymi instrumentami finansowymi, program stymuluje, promuje i rozwija środki zapobiegania, gotowości i zarządzania skutkami oparte, między innymi, na wszechstronnych ocenach zagrożenia i ryzyka, z zastrzeżeniem nadzoru państw członkowskich i z należytym uwzględnieniem istniejących kompetencji wspólnotowych w tej kwestii, oraz mając na celu zapobieganie lub redukowanie ryzyka związanego z terroryzmem i innych rodzajów ryzyka dla bezpieczeństwa.
   2.   W odniesieniu do zapobiegania ryzyku związanemu z terroryzmem i innym rodzajom ryzyka dla bezpieczeństwa oraz do gotowości na takie rodzaje ryzyka, niniejszy program ma na celu ochronę ludności i infrastruktury krytycznej, w szczególności poprzez:

               a)

               stymulowanie, promowanie i wspieranie ocen ryzyka dotyczących infrastruktury krytycznej w celu modernizacji systemów bezpieczeństwa;

               b)

               stymulowanie, promowanie i wspieranie opracowywania metodologii ochrony infrastruktury krytycznej, w szczególności metodologii w zakresie oceny ryzyka;

               c)

               promowanie i wspieranie korzystania z tych samych środków operacyjnych mających na celu poprawę bezpieczeństwa w zakresie transgranicznych łańcuchów dostaw, pod warunkiem że zasady konkurencji na rynku wewnętrznym nie zostaną zakłócone;

               d)

               promowanie i wspieranie rozwoju standardów bezpieczeństwa oraz wymiany know-how i doświadczeń w zakresie ochrony ludności i infrastruktury krytycznej;

               e)

               promowanie i wspieranie koordynacji i współpracy na skalę wspólnotową w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej.

         3.   W odniesieniu do zarządzania skutkami program ma na celu:

               a)

               stymulowanie, promowanie i wspieranie wymiany know-how i doświadczeń w celu ustanowienia najlepszych praktyk, mając na uwadze skoordynowanie środków reagowania i współpracę między różnymi uczestnikami działań związanych z zarządzaniem kryzysowym i bezpieczeństwem;

               b)

               promowanie wspólnych ćwiczeń i praktycznych scenariuszy obejmujących komponenty dotyczące ochrony i bezpieczeństwa w celu zwiększenia koordynacji i współpracy między stosownymi uczestnikami na szczeblu europejskim.

         Artykuł 5
   Działania kwalifikowalne
   1.   Z myślą o realizacji celów ogólnych i szczegółowych określonych w art. 3 i 4, program zapewnia, na warunkach określonych w rocznym programie pracy, wsparcie finansowe dla następujących rodzajów działań:

               a)

               projekty o wymiarze europejskim zainicjowane i zarządzane przez Komisję;

               b)

               projekty ponadnarodowe, w których muszą uczestniczyć partnerzy z co najmniej dwóch państw członkowskich lub co najmniej jednego państwa członkowskiego i jednego innego państwa, którym może być państwo przystępujące lub kandydujące;

               c)

               projekty krajowe w państwach członkowskich, które:

                           (i)

                           przygotowują projekty ponadnarodowe lub działania wspólnotowe („środki przygotowawcze”);

                           (ii)

                           uzupełniają projekty ponadnarodowe lub działania wspólnotowe („środki uzupełniające”);

                           (iii)

                           przyczyniają się do rozwoju innowacyjnych metod lub technologii, których wyniki można wykorzystać w działaniach na poziomie wspólnotowym, lub rozwijają takie metody lub technologie w celu przekazania ich innym państwom członkowskim lub innemu krajowi przystępującemu lub kandydującemu.

         2.   Wsparcia finansowego można w szczególności udzielić na:

               a)

               działania w zakresie współpracy i koordynacji operacyjnej (wzmacnianie sieci współpracy, wzajemnego zaufania i zrozumienia, opracowywanie planów awaryjnych, wymiana i rozpowszechnianie informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk);

               b)

               działania w zakresie analizy, monitorowania, oceny i audytu;

               c)

               rozwój i transfer technologii i metodologii, w szczególności w zakresie wymiany informacji i interoperacyjności;

               d)

               szkolenia, wymianę pracowników i ekspertów; oraz

               e)

               działania związane z podnoszeniem świadomości i rozpowszechnianiem informacji.

         Artykuł 6
   Dostęp do programu
   1.   Dostęp do niniejszego programu otwarty jest dla organów i organizacji posiadających osobowość prawną z siedzibą w państwach członkowskich. Organy i organizacje nastawione na osiąganie zysku będą miały dostęp do dotacji wyłącznie w powiązaniu z organizacjami nienastawionymi na osiąganie zysku lub organizacjami państwowymi. Organizacje pozarządowe mogą ubiegać się o finansowanie projektów, o których mowa w art. 5 ust. 2, pod warunkiem że zapewnią wystarczający poziom poufności.
   2.   Kraje trzecie i organizacje międzynarodowe mogą uczestniczyć w projektach ponadnarodowych w charakterze partnerów, nie mogą jednak przedkładać projektów.
   Artykuł 7
   Rodzaje wsparcia
   1.   Wspólnotowe wsparcie finansowe może przyjąć następujące formy prawne:

               a)

               dotacje;

               b)

               zamówienia publiczne.

         2.   Dotacje wspólnotowe są przyznawane w następstwie zaproszeń do składania wniosków, poza należycie uzasadnionymi, wyjątkowymi, nagłymi przypadkami lub przypadkiem gdy cechy szczególne beneficjenta nie pozostawiają innego wyboru w odniesieniu do danego działania, i przekazywane są za pomocą dotacji operacyjnych i dotacji na działania.
   Roczny program prac określi minimalną stawkę rocznych wydatków przeznaczonych na dotacje. Ta minimalna stawka wynosi co najmniej 65 %.
   Maksymalna stawka współfinansowania kosztów projektów zostanie określona w rocznym programie prac.
   3.   Przewiduje się wydatki na środki towarzyszące w drodze zamówień publicznych, w tym przypadku zakup usług i towarów jest pokrywany z funduszy wspólnotowych. Obejmuje to między innymi wydatki na informowanie i komunikację, przygotowanie, wdrażanie, monitorowanie, kontrolę oraz ocenę projektów, polityki, programów i prawodawstwa.
   Artykuł 8
   Środki wykonawcze
   1.   Komisja udziela wspólnotowego wsparcia finansowego zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002, zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”.
   2.   W celu realizacji programu Komisja, w ramach celów ogólnych wymienionych w art. 3, przyjmuje do końca września roczny program prac określający jego cele szczegółowe, priorytety tematyczne, opis środków towarzyszących przewidzianych w art. 7 ust. 3 i, w razie konieczności, wykaz innych działań.
   Roczny program prac na rok 2007 zostaje przyjęty trzy miesiące po tym, jak niniejsza decyzja stanie się skuteczna.
   3.   Roczny program prac przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 3.
   4.   Procedury oceny i przyznawania dotacji na działania uwzględniają między innymi następujące kryteria:

               a)

               zgodność z rocznym programem prac, celami ogólnymi określonymi w art. 3 i środkami podjętymi w różnych dziedzinach określonych w art. 4 i 5;

               b)

               jakość proponowanego działania pod względem jego koncepcji, organizacji, sposobu przedstawienia i oczekiwanych wyników;

               c)

               wysokość kwoty finansowania wspólnotowego przedstawiona we wniosku i jej adekwatność do oczekiwanych wyników;

               d)

               wpływ oczekiwanych wyników na cele ogólne określone w art. 3 i na środki podejmowane w różnych dziedzinach określonych w art. 4 i 5.

         5.   Decyzje dotyczące działań przedłożonych w na podstawie art. 5 ust. 1 lit. a) przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 9 ust. 3. Decyzje dotyczące działań przedłożonych na podstawie art. 5 ust. 1 lit. b) i c) przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 9 ust. 2.
   Decyzje w sprawie wniosków o dotacje z udziałem organów lub organizacji nastawionych na osiąganie zysku przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 9 ust. 3.
   Artykuł 9
   Komitet
   1.   Komisja wspierana jest przez komitet (zwany dalej „komitetem”).
   2.   W przypadku gdy dokonuje się odwołania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
   3.   W przypadku gdy dokonuje się odwołania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
   Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na 3 miesiące.
   4.   Komitet przyjmuje swój regulamin.
   Artykuł 10
   Komplementarność
   1.   Dążyć się będzie do synergii, spójności i komplementarności z innymi instrumentami unijnymi i wspólnotowymi, między innymi z programami szczególnymi „Zapobieganie i zwalczanie przestępczości” i „Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych”, szóstym programem ramowym w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i działań demonstracyjnych, Funduszem Solidarności Unii Europejskiej oraz instrumentem finansowym ochrony ludności.
   2.   Program może mieć wspólne zasoby z innymi instrumentami unijnymi i wspólnotowymi, w szczególności z programem „Zapobieganie i zwalczanie przestępczości”, w celu realizacji działań spełniających cele zarówno programu, jak i innych instrumentów unijnych/wspólnotowych.
   3.   Działania finansowane na mocy niniejszej decyzji nie są jednocześnie finansowane w tym samym celu z innych unijnych/wspólnotowych instrumentów finansowych. Zapewnia się, że beneficjenci programu dostarczają Komisji informacje na temat finansowania otrzymanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz z innych źródeł, a także na temat bieżących wniosków o finansowanie.
   Artykuł 11
   Zasoby budżetowe
   Zasoby budżetowe przydzielone na działania przewidziane w niniejszym programie zapisuje się w rocznych środkach budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Dostępne roczne środki zatwierdza władza budżetowa w granicach wyznaczonych przez ramy finansowe.
   Artykuł 12
   Nadzór
   1.   Komisja zapewnia, że beneficjent przedkłada sprawozdania techniczne i finansowe na temat postępu prac dla każdego działania finansowanego w ramach programu oraz że sprawozdanie końcowe zostaje przedstawione w terminie trzech miesięcy od zakończenia działania. Komisja określa formę i strukturę sprawozdań.
   2.   Komisja zapewnia, że kontrakty i umowy zawierane w ramach realizacji programu przewidują w szczególności nadzór i kontrolę finansową przeprowadzaną przez Komisję (lub przez jej upoważnionego przedstawiciela), w razie konieczności za pomocą kontroli na miejscu, w tym kontroli wyrywkowych i audytów prowadzonych przez Trybunał Obrachunkowy.
   3.   Komisja zapewnia, że przez okres pięciu lat od daty dokonania ostatniej płatności w związku z jakimkolwiek działaniem beneficjent korzystający ze wspólnotowego wsparcia finansowego zachowuje do dyspozycji Komisji wszelkie dokumenty poświadczające wydatki związane z tym działaniem.
   4.   Na podstawie wyników sprawozdań i kontroli wyrywkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja zapewnia w razie konieczności korektę pierwotnie zatwierdzonej wysokości wsparcia finansowego lub warunków jego przydziału oraz harmonogramu płatności.
   5.   Komisja zapewnia podjęcie wszelkich innych niezbędnych kroków w celu sprawdzenia, czy finansowane działania są przeprowadzane prawidłowo i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji i rozporządzenia finansowego.
   Artykuł 13
   Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
   1.   Komisja zapewnia, że podczas realizacji działań finansowanych w ramach niniejszej decyzji interesy finansowe Wspólnoty są chronione przez zastosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, przez skuteczny system kontroli, windykację nienależycie wypłaconych kwot oraz, w przypadku wykrycia nieprawidłowości, przez system skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar, zgodnie z rozporządzeniami (WE, Euratom) nr 2988/95, (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz (WE) nr 1073/1999.
   2.   W przypadku działań wspólnotowych finansowanych w ramach niniejszej decyzji do wszelkich naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, w tym także do naruszeń zobowiązania umownego ustanowionego na podstawie programu, wynikających z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które poprzez nieuzasadnioną pozycję wydatków przynoszą lub mogłyby przynieść szkodę budżetowi ogólnemu Unii Europejskiej lub innym budżetom przez nią zarządzanym, stosuje się przepisy rozporządzeń (WE, Euratom) nr 2988/95 i (Euratom, WE) nr 2185/96.
   3.   Komisja zapewnia, że kwota pomocy finansowej przydzielona na dane działanie zostanie obniżona, zawieszona lub będzie podlegać windykacji, jeśli stwierdzi nieprawidłowości, w tym niezgodność z przepisami niniejszej decyzji lub decyzji indywidualnej lub z postanowieniami danego kontraktu lub umowy o przyznaniu wsparcia finansowego, lub też jeśli okaże się, że dane działanie zostało bez uprzedniej zgody Komisji zmienione w sposób sprzeczny z charakterem lub warunkami realizacji projektu.
   4.   Jeśli nie dotrzymano terminów lub jeśli stan realizacji danego działania uzasadnia jedynie część przydzielonego wsparcia finansowego, Komisja dba o to, by beneficjent został poproszony o przedstawienie uwag w określonym terminie. W przypadku gdy beneficjent nie udzieli satysfakcjonującej odpowiedzi, Komisja zastrzega sobie możliwość anulowania pozostałej części wsparcia finansowego i zażądania zwrotu już wypłaconych kwot.
   5.   Komisja zapewnia, aby wszelkie nienależycie wypłacone kwoty zostały jej zwrócone. Od kwot, które nie zostały zwrócone w odpowiednim czasie, naliczane są odsetki zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu finansowym.
   Artykuł 14
   Ocena
   1.   Program jest regularnie monitorowany w celu obserwowania postępów w realizacji prowadzonych w jego ramach działań.
   2.   Komisja zapewnia regularną, niezależną i zewnętrzną ocenę programu.
   3.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:

               a)

               coroczną prezentację dotyczącą realizacji programu;

               b)

               okresowe sprawozdanie oceniające na temat uzyskanych wyników oraz aspektów jakościowych i ilościowych realizacji niniejszego programu – nie później niż dnia 31 marca 2010 r.;

               c)

               komunikat w sprawie kontynuacji programu – nie później niżdnia 31 grudnia 2010 r.;

               d)

               sprawozdanie z oceny ex post – nie później niż dnia 31 marca 2015 r.

         Artykuł 15
   Publikacja projektów
   Komisja co roku publikuje wykaz działań finansowanych w ramach niniejszego programu wraz z krótkim opisem każdego projektu.
   Artykuł 16
   Skuteczność i zastosowanie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

   Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lutego 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący

      (1)  Opinia dostarczona dnia 15 grudnia 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 297 z 15.11.2001, str. 7.

      (3)  Dz.U. C 53 z 3.3.2005, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

      (6)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

      (7)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (8)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1248/2006 (Dz.U. L 227 z 19.8.2006, str. 3).

      (9)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

      (10)  Dz.U. C 65 z 17.3.2006, str. 63.


title: 2014/592/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/241

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2012
   (2014/592/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) ustanawiające Europejską Agencję Leków, w szczególności jego art. 68,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0227/2014),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Leków za rok budżetowy 2012;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Leków, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 150.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


               27.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 353/108

         P8_TA(2015)0192
   Wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Jérôme'a Lavrilleux
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Jérôme’a Lavrilleux (2015/2014(IMM))
   (2016/C 353/17)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Jérôme’a Lavrilleux przekazany w dniu 23 grudnia 2014 r. przez francuskie Ministerstwo Sprawiedliwości na wniosek Prokuratora Generalnego przy Sądzie Apelacyjnym w Paryżu i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 15 stycznia 2015 r.,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Jérôme’a Lavrilleux zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. i 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej,

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0152/2015),

               A.

               mając na uwadze, że Prokurator Generalny przy Sądzie Apelacyjnym w Paryżu zwrócił się z wnioskiem o uchylenie immunitetu Jérôme’a Lavrilleux, posła do Parlamentu Europejskiego, w związku z trwającym postępowaniem sądowym w sprawie zarzutów fałszowania dokumentów, posługiwania się nimi, nadużycia zaufania, próby wyłudzenia i współudziału oraz zatajenia tych czynów karalnych, nielegalnego finansowania kampanii wyborczej oraz jego zatajenia i współudziału w tym czynie karalnym; a także mając na uwadze, że francuscy sędziowie chcieliby w tym kontekście zastosować wobec Jérôme’a Lavrilleux środek pozbawienia lub ograniczenia wolności;

               B.

               mając na uwadze, że art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przewiduje, że posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               C.

               mając na uwadze, że art. 26 ust. 2 i 3 francuskiej konstytucji przewiduje, że żaden poseł do Parlamentu nie może być zatrzymany pod zarzutem zbrodni lub występku, ani nie może być poddany innemu środkowi pozbawienia lub ograniczenia wolności, bez zgody prezydium izby, której jest członkiem; oraz że taka zgoda nie jest wymaga w przypadku ujęcia na gorącym uczynku popełnienia zbrodni lub występku, lub uprawomocnienia się wyroku skazującego; oraz że Zgromadzenie może zwrócić się z wnioskiem o zawieszenie zatrzymania, zastosowania środka pozbawienia lub ograniczenia wolności lub postępowania przeciwko któremukolwiek z jego członków;

               D.

               mając na uwadze, że Jérôme Lavrilleux jest podejrzany o udział w systemie fałszywego fakturowania wydatków na kampanię wyborczą;

               E.

               mając na uwadze, że zniesienie immunitetu Jérôme’a Lavrilleux powinno podlegać warunkom określonym w art. 9 ust. 6 Regulaminu;

               F.

               mając na uwadze, że domniemane zarzuty nie są związane z funkcją Jérôme’a Lavrilleux jako posła do Parlamentu Europejskiego, lecz wynikają z pełnionej wcześniej funkcji zastępcy szefa kampanii podczas poprzednich wyborów prezydenckich we Francji;

               G.

               mając na uwadze, że postępowanie sądowe nie dotyczy wyrażonych opinii ani głosów oddanych przez Jérôme’a Lavrilleux jako posła do Parlamentu Europejskiego w ramach pełnienia obowiązków w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               H.

               mając na uwadze, że Parlament nie znalazł dowodów na istnienie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnego i dokładnego podejrzenia, że postępowanie wszczęto z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła;

               1.

               postanawia uchylić immunitet Jérôme’a Lavrilleux;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwym władzom Republiki Francuskiej oraz Jérôme’owi Lavrilleux.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.