title: Decyzja Komisji (UE) 2017/124 z dnia 24 stycznia 2017 r. w sprawie zmiany załącznika do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim

text:
                  25.1.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 19/64

            DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/124
      z dnia 24 stycznia 2017 r.
      w sprawie zmiany załącznika do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając Układ monetarny pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim z dnia 17 grudnia 2009 r., w szczególności jego art. 8 ust. 3,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 8 ust. 1 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim („układ monetarny”) zobowiązuje Państwo Watykańskie do wdrożenia aktów prawnych i przepisów unijnych dotyczących banknotów i monet euro, zapobiegania praniu pieniędzy, oszustwom i fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych, medali i żetonów oraz wymogów sprawozdawczości statystycznej. Te akty prawne i przepisy wymieniono w załączniku do układu monetarnego.

                  (2)

                  Komisja dokonuje zmiany załącznika do układu monetarnego corocznie w celu uwzględnienia odpowiednich nowych aktów prawnych i przepisów unijnych oraz zmian w obowiązujących aktach i przepisach.

                  (3)

                  Przyjęto kilka istotnych nowych aktów prawnych i przepisów UE oraz zmian obowiązujących aktów prawnych, należy więc je dodać do załącznika.

                  (4)

                  W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik do układu monetarnego,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2017 r.

               W imieniu Komisji

            Jean-Claude JUNCKER

               Przewodniczący

         ZAŁĄCZNIK

               „ZAŁĄCZNIK

                           PRZEPISY WYMAGAJĄCE WDROŻENIA

                           TERMIN WDROŻENIA

                           Zapobieganie praniu pieniędzy

                           1

                              Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15) (*1)

                           31 grudnia 2010 r.

                           zmieniona:

                           2

                           dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/20/WE z dnia 11 marca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 76 z 19.3.2008, s. 46)

                           uzupełniona:

                           3

                           decyzją ramową Rady 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa (Dz.U. L 182 z 5.7.2001, s. 1)

                           4

                           rozporządzeniem (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 9)

                           5

                           dyrektywą Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającą środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 29) (*2)

                           6

                           rozporządzeniem (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym (Dz.U. L 345 z 8.12.2006, s. 1)

                           7

                              Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39)

                           31 grudnia 2016 r. (2)

                           8

                              Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1)

                           31 grudnia 2017 r. (3)

                           9

                              Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73)

                           31 grudnia 2017 r. (3)

                           Zapobieganie oszustwom i fałszowaniu środków płatniczych

                           10

                              Decyzja ramowa Rady 2001/413/WSiSW z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi (Dz.U. L 149 z 2.6.2001, s. 1)

                           31 grudnia 2010 r.

                           11

                              Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6)

                           31 grudnia 2010 r.

                           zmienione:

                           12

                           rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 1)

                           13

                              Rozporządzenie Rady (WE) nr 2182/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 1)

                           31 grudnia 2010 r.

                           zmienione:

                           14

                           rozporządzeniem Rady (WE) nr 46/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2182/2004 dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 5)

                           15

                              Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/62/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępująca decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW (Dz.U. L 151 z 21.5.2014, s. 1)

                           31 grudnia 2016 r. (2)

                           Przepisy dotyczące banknotów i monet euro

                           16

                              Konkluzje Rady z dnia 23 listopada 1998 r. oraz z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie monet kolekcjonerskich

                           31 grudnia 2010 r.

                           17

                              Konkluzje Rady z dnia 10 maja 1999 r. w sprawie systemu zarządzania jakością w odniesieniu do monet euro

                           31 grudnia 2010 r.

                           18

                              Komunikat Komisji z dnia 22 października 2001 r. w sprawie ochrony praw autorskich do projektów wspólnych stron monet euro (C(2001) 600 final) (Dz.U. C 318 z 13.11.2001, s. 3)

                           31 grudnia 2010 r.

                           19

                              Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2003/5 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 78 z 25.3.2003, s. 20)

                           31 grudnia 2010 r.

                           zmienione:

                           20

                           wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/11 z dnia 19 kwietnia 2013 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2003/5 w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 43)

                           31 grudnia 2014 r. (1)

                           21

                              Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2010/14 z dnia 16 września 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (Dz.U. L 267 z 9.10.2010, s. 1)

                           31 grudnia 2012 r.

                           zmieniona:

                           22

                           decyzją Europejskiego Banku Centralnego EBC/2012/19 z dnia 7 września 2012 r. (Dz.U. L 253 z 20.9.2012, s. 19)

                           31 grudnia 2013 r. (1)

                           23

                              Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1)

                           31 grudnia 2012 r.

                           24

                              Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 651/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie emisji monet euro (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 135)

                           31 grudnia 2013 r. (1)

                           25

                              Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/10 z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 37)

                           31 grudnia 2014 r. (1)

                           26

                              Rozporządzenie Rady (UE) nr 729/2014 z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (Dz.U. L 194 z 2.7.2014, s. 1)

                           31 grudnia 2013 r. (2)

                  Sekcja załącznika do układu monetarnego zgodnie z doraźnym uzgodnieniem wspólnego komitetu na wniosek Stolicy Apostolskiej oraz Państwa Watykańskiego o włączenie odpowiednich przepisów mających zastosowanie do podmiotów prowadzących profesjonalną działalność finansową

                           Odpowiednie części następujących instrumentów prawnych

                           Termin wdrożenia

                           27

                              Dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych (Dz.U. L 372 z 31.12.1986, s. 1)

                           31 grudnia 2016 r. (2)

                           zmieniona:

                           28

                           dyrektywą 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, s. 28)

                           29

                           dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, s. 16)

                           30

                           dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 1)

                           31

                              Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338)

                           31 grudnia 2017 r. (2)

                           32

                              Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1)

                           31 grudnia 2017 r. (2)

                           zmienione:

                           33

                           rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/62 z dnia 10 października 2014 r. zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 37)

                           31 grudnia 2017 r. (3)

                           uzupełnione:

                           34

                           rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 241/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 8)

                           31 grudnia 2017 r. (3)

                           zmienionym:

                           35

                           rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/923 z dnia 11 marca 2015 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) nr 241/2014 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 150 z 17.6.2015, s. 1)

                           31 grudnia 2017 r. (3)

                           36

                           rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 1)

                           31 grudnia 2017 r. (3)

                           37

                              Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1)

                           30 września 2018 r. (4)

                           uzupełnione:

                           38

                           dyrektywą wykonawczą Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia (Dz.U. L 332 z 18.12.2015, s. 126)

                           30 września 2018 r. (4)

                           39

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/347 z dnia 10 marca 2016 r. ustanawiającym wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do określonego formatu list osób mających dostęp do informacji poufnych i ich aktualizacji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 (Dz.U. L 65 z 11.3.2016, s. 49)

                           30 września 2018 r. (4)

                           40

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/378 z dnia 11 marca 2016 r. ustanawiającym wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do terminów, formatu i wzoru powiadomień składanych do właściwych organów zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 (Dz.U. L 72 z 17.3.2016, s. 1)

                           30 września 2018 r. (4)

                           41

                           rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2016/522 z dnia 17 grudnia 2015 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w kwestiach dotyczących wyłączenia niektórych organów publicznych i banków centralnych państw trzecich, okoliczności wskazujących na manipulację na rynku, progów powodujących powstanie obowiązku podania informacji do wiadomości publicznej, właściwych organów do celów powiadomień o opóźnieniach, zgody na obrót w okresach zamkniętych oraz rodzajów transakcji wykonywanych przez osoby pełniące obowiązki zarządcze podlegających obowiązkowi powiadomienia (Dz.U. L 88 z 5.4.2016, s. 1)

                           30 września 2018 r. (4)

                           42

                           rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/523 z dnia 10 marca 2016 r. ustanawiającym wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i wzoru do celów powiadamiania o transakcjach dokonywanych przez osoby pełniące obowiązki zarządcze i podawania tych transakcji do wiadomości publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 (Dz.U. L 88 z 5.4.2016, s. 19)

                           30 września 2018 r. (4)

                           43

                              Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/57/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku) (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 179)

                           30 września 2018 r. (4)

                           Prawodawstwo w dziedzinie gromadzenia informacji statystycznych

                           44

                              Wytyczne EBC/2013/24 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych (Dz.U. L 2 z 7.1.2014, s. 34)

                           31 grudnia 2016 r. (2)

                           zmienione:

                           45

                           wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/66 z dnia 26 listopada 2015 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2013/24 w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej EBC w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych (EBC/2015/40) (Dz.U. L 14 z 21.1.2016, s. 36)

                           31 marca 2017 r. (4)

                           46

                              Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1)

                           31 grudnia 2016 r. (2)

                           zmienione:

                           47

                           rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1375/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33) dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2014/51) (Dz.U. L 366 z 20.12.2014, s. 77)

                           48

                              Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/34) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 51)

                           31 grudnia 2016 r. (2)

                           zmienione:

                           49

                           rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 756/2014 z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1072/2013 (EBC/2013/34) w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2014/30) (Dz.U. L 205 z 12.7.2014, s. 14)

                           50

                              Wytyczne EBC/2014/15 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 340 z 26.11.2014, s. 1)

                           31 grudnia 2016 r. (2)

                           zmienione:

                           51

                           wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/43 z dnia 6 listopada 2014 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 93 z 9.4.2015, s. 82)

                           52

                           wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/450 z dnia 4 grudnia 2015 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2015/44) (Dz.U. L 86 z 1.4.2016, s. 42)

                           31 marca 2017 r. (4)

            (1)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2013 r.

            (2)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2014 r.

            (3)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2015 r.

            (4)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2016 r.

            (*1)  Dyrektywa 2005/60/WE została uchylona dyrektywą (UE) 2015/849, ale nadal pozostaje w załączniku do momentu upływu terminu przyjętego na transpozycję dyrektywy (UE) 2015/849.

            (*2)  Dyrektywa Komisji 2006/70/WE została uchylona dyrektywą (UE) 2015/849, ale nadal pozostaje w załączniku do momentu upływu terminu przyjętego na transpozycję dyrektywy (UE) 2015/849.”


title: 2006/178/WE: Decyzja Komisji z dnia  27 lutego 2006 r.  ustanawiająca grupę wysokiej rangi ekspertów ds. bibliotek cyfrowych  (Niniejszy tekst uchyla i zastępuje tekst opublikowany w  Dzienniku Urzędowym L 46 z dnia 16 lutego 2006 r., str. 32 )

text:
               4.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 63/25

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 27 lutego 2006 r.
   ustanawiająca grupę wysokiej rangi ekspertów ds. bibliotek cyfrowych
   (Niniejszy tekst uchyla i zastępuje tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym L 46 z dnia 16 lutego 2006 r., str. 32)
   (2006/178/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 157 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską powierza Wspólnocie i państwom członkowskim zadanie zapewnienia warunków niezbędnych dla konkurencyjności przemysłu Wspólnoty. Artykuł 151 stanowi, że Wspólnota przyczynia się do rozkwitu kultur państw członkowskich, w poszanowaniu ich różnorodności narodowej i regionalnej, równocześnie podkreślając znaczenie wspólnego dziedzictwa kulturowego.

               (2)

               Komunikat Komisji „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia” (1) zapowiadał wzorcową inicjatywę dotyczącą bibliotek cyfrowych.

               (3)

               Komunikat Komisji „i2010: Biblioteki cyfrowe” (2) (zwany dalej „komunikatem”) zapowiadał utworzenie złożonej z wysokiej rangi ekspertów grupy ds. bibliotek cyfrowych, która będzie doradzać Komisji, w jaki sposób sprostać wyzwaniom organizacyjnym, technicznym i prawnym na szczeblu europejskim.

               (4)

               Biała księga w sprawie europejskiej polityki komunikacyjnej (3), przyjęta przez Komisję w dniu 1 lutego 2006 r., podkreśla znaczenie bibliotek cyfrowych w zapewnieniu obywatelom europejskim swobodnego dostępu do informacji na temat Europy przy pomocy technologii informatycznych.

               (5)

               Grupa musi wnieść wkład we wspólną strategiczną wizję europejskich bibliotek cyfrowych.

               (6)

               Członkami grupy muszą być wysokokwalifikowani eksperci, posiadający kompetencje w zakresie bibliotek cyfrowych, powołani osobiście (ad personam).

               (7)

               Należy w związku z tym ustanowić grupę wysokiej rangi ekspertów ds. bibliotek cyfrowych oraz określić jej strukturę i zakres obowiązków,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym Komisja ustanawia grupę wysokiej rangi ekspertów ds. bibliotek cyfrowych, zwaną dalej „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadanie
   Komisja może zasięgnąć opinii grupy we wszelkich kwestiach związanych z realizacją inicjatywy dotyczącej bibliotek cyfrowych przedstawionej w komunikacie.
   Zadanie grupy polega na:

               —

               doradzaniu Komisji, w jaki sposób sprostać wyzwaniom organizacyjnym, technicznym i prawnym na szczeblu europejskim;

               —

               wniesieniu wkładu we wspólną strategiczną wizję europejskich bibliotek cyfrowych.

         Artykuł 3
   Skład i powoływanie
   1.   Za powoływanie członków grupy odpowiedzialny jest Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Społeczeństwa Informacyjnego i Mediów lub jego przedstawiciel. Powoływani są wysokiej rangi eksperci posiadający kompetencje w zakresie bibliotek cyfrowych.
   2.   W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków.
   3.   Obowiązują następujące przepisy:

               —

               członkowie są powoływani osobiście (ad personam) jako wysokiej rangi eksperci w zakresie bibliotek cyfrowych i przy doradzaniu Komisji muszą zachować pełną niezależność;

               —

               członkowie są powoływani z zachowaniem – w stopniu, w jakim będzie to możliwe – właściwej równowagi pod względem:

                           —

                           zakresu kompetencji;

                           —

                           pochodzenia geograficznego;

                           —

                           płci;

               —

               w skład grupy wchodzić będą eksperci z następujących kategorii:

                           —

                           przedstawiciele bibliotek, archiwów, muzeów;

                           —

                           autorzy, wydawcy i dostawcy treści;

                           —

                           przedstawiciele sektora teleinformatycznego (np. wyszukiwarki, dostawcy technologii);

                           —

                           członkowie organizacji naukowych i badawczych oraz świata akademickiego;

               —

               członkowie nie mają prawa wyznaczania swoich zastępców;

               —

               członkowie są powoływani na okres dwu lat z możliwością przedłużenia mandatu; członkowie pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub do wygaśnięcia ich mandatu;

               —

               członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, którzy złożą rezygnację, lub którzy naruszą warunki określone w pierwszym lub piątym tiret niniejszego ustępu lub w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich mandatu;

               —

               członkowie składają corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów zagrażającego ich bezstronności;

               —

               nazwiska członków są publikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Społeczeństwa Informacyjnego i Mediów. Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

         Artykuł 4
   Tryb funkcjonowania
   1.   Grupie przewodniczy przedstawiciel Komisji.
   2.   Za zgodą Komisji mogą zostać ustanowione podgrupy w celu analizy kwestii szczegółowych, wchodzących w zakres obowiązków ustalony przez grupę; po wypełnieniu swoich zadań podgrupy są rozwiązywane.
   3.   Przewodniczący może zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy ekspertów bądź obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia, w przypadku, gdy jest to pomocne i/lub konieczne.
   4.   Jeśli Komisja uzna, iż informacje uzyskane w wyniku prac grupy lub podgrupy dotyczą spraw poufnych, wówczas nie mogą być one ujawniane.
   5.   Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji; procedury tych posiedzeń oraz ich harmonogram określa Komisja. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu. W posiedzeniach tych mogą uczestniczyć inni zainteresowani urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję (4).
   7.   Komisja może publikować – w języku oryginalnym danego dokumentu – wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze związane z pracami grupy.
   Artykuł 5
   Koszty posiedzeń
   Komisja może zwrócić koszty podróży i pobytu ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działalnością grupy, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji. Członkowie grupy nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ma ona zastosowanie do dnia 31 grudnia 2008 r. Komisja zadecyduje o ewentualnym przedłużeniu jej stosowania przed upływem tego terminu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2006 r.

            W imieniu Komisji

         Viviane REDING

            Członek Komisji

      (1)  COM(2005) 229 wersja ostateczna.

      (2)  COM(2005) 465 wersja ostateczna.

      (3)  COM(2006) 35 wersja ostateczna.

      (4)  SEC(2005) 1004, załącznik III.


title: 2012/95/Euratom: Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. dotycząca programu szczegółowego, który ma zostać zrealizowany w formie działań bezpośrednich przez Wspólne Centrum Badawcze w ramach wdrażania programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (2012–2013)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 47/40

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 grudnia 2011 r.
   dotycząca programu szczegółowego, który ma zostać zrealizowany w formie działań bezpośrednich przez Wspólne Centrum Badawcze w ramach wdrażania programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (2012–2013)
   (2012/95/Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Naukowo-Technicznym,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2012/93/Euratom z dnia 19 grudnia 2011 r. dotyczącą programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (2012–2013) (3) (zwanego dalej „programem ramowym”), program ramowy ma zostać wdrożony poprzez programy szczegółowe, w których określono szczegółowe zasady ich realizacji, ustalono czas ich trwania i ustanowiono środki uznane za niezbędne.

               (2)

               Program ramowy obejmuje dwa rodzaje działań: działania pośrednie w zakresie badań nad energią syntezy jądrowej oraz badań nad rozszczepieniem jądrowym, bezpieczeństwem i ochroną radiologiczną, a także działania bezpośrednie w postaci działań Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) w dziedzinie gospodarowania odpadami promieniotwórczymi, oddziaływania na środowisko, bezpieczeństwa i ochrony, zwłaszcza w odniesieniu do zdarzeń jądrowych i z uwzględnieniem doświadczeń wyniesionych z wcześniejszych sytuacji. Działania bezpośrednie należy realizować poprzez niniejszy program szczegółowy.

               (3)

               JRC powinno realizować działania badawcze i szkoleniowe przeprowadzane w formie „działań bezpośrednich” w ramach niniejszego programu szczegółowego.

               (4)

               W ramach realizacji swojej misji JRC powinno zapewnić ukierunkowane na użytkownika wsparcie naukowe i techniczne procesu formułowania polityki Unii, zapewniając wsparcie realizacji i monitorowania istniejącej polityki oraz reagując na nowe wymagania w zakresie tej polityki. Aby zrealizować swoją misję, JRC powinno prowadzić działalność badawczą na najwyższym europejskim poziomie, między innymi poprzez utrzymywanie swojej doskonałości naukowej.

               (5)

               Realizując niniejszy program szczegółowy, należy położyć nacisk na wspieranie mobilności i szkolenia naukowców oraz wspieranie innowacji w Unii. JRC powinno podjąć w szczególności odpowiednie działania szkoleniowe w zakresie bezpieczeństwa jądrowego oraz ochrony materiałów i instalacji jądrowych.

               (6)

               Niniejszy program szczegółowy powinien być realizowany w elastyczny, skuteczny i przejrzysty sposób, przy uwzględnieniu odnośnych potrzeb użytkowników JRC oraz polityki Unii, przy jednoczesnej ochronie interesów finansowych Unii. Działania badawcze prowadzone w ramach niniejszego programu szczegółowego powinny, w stosownych przypadkach, być dostosowane do tych potrzeb i do rozwoju naukowego i technicznego oraz mieć na celu osiągnięcie doskonałości naukowej.

               (7)

               W celu realizacji niniejszego programu szczegółowego współpraca w ramach Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w ramach układu o stowarzyszeniu może być uzupełniona współpracą międzynarodową z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, w szczególności na podstawie art. 2 lit. h) oraz art. 101 i 102 Traktatu.

               (8)

               W związku z rozszerzeniem i integracją JRC działa na rzecz włączenia organizacji i naukowców z nowych państw członkowskich w swoją działalność, szczególnie w zakresie wdrażania naukowych i technicznych elementów unijnego dorobku prawnego, jak również na rzecz zwiększonej współpracy z organizacjami i naukowcami z państw przystępujących i kandydujących. Należy również przewidzieć stopniowe otwarcie na kraje sąsiadujące, zwłaszcza w zakresie priorytetowych tematów europejskiej polityki sąsiedztwa.

               (9)

               JRC powinno nadal wypracowywać dodatkowe zasoby poprzez działania na zasadach konkurencyjnych. Obejmują one udział w działaniach pośrednich programu ramowego, prace dla stron trzecich oraz, w mniejszym stopniu, wykorzystywanie własności intelektualnej.

               (10)

               Należy zapewnić należyte zarządzanie finansami w odniesieniu do niniejszego programu szczegółowego i jego wdrożenia, w sposób skuteczny i przyjazny dla użytkownika, przy jednoczesnym zapewnieniu pewności prawa i dostępności wyników programu dla wszystkich uczestników, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) oraz rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5).

               (11)

               Należy podjąć stosowne działania — proporcjonalne do interesów finansowych Unii — w celu monitorowania zarówno skuteczności udzielonego wsparcia finansowego, jak i skuteczności wykorzystania funduszy, aby zapobiec nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym. Należy podjąć niezbędne kroki, aby odzyskać utracone, nienależnie wypłacone lub nieodpowiednio wykorzystane środki zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2342/2002, rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (6), rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (7) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (8).

               (12)

               Komisja powinna w odpowiednim czasie zapewnić przeprowadzenie niezależnej oceny dotyczącej działalności prowadzonej w dziedzinach objętych zakresem niniejszego programu szczegółowego.

               (13)

               Działania badawcze prowadzone w ramach niniejszego programu szczegółowego powinny być zgodne z podstawowymi zasadami etycznymi, łącznie z tymi, które zostały odzwierciedlone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Program szczegółowy, który ma zostać zrealizowany w formie działań bezpośrednich przez Wspólne Centrum Badawcze (JRC) w ramach wdrażania programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (2012–2013) (zwany dalej „programem szczegółowym”), zostaje przyjęty na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Program szczegółowy określa działania JRC należące do obszaru badań jądrowych, wspierające cały zakres działań badawczych prowadzonych w ramach współpracy międzynarodowej w następujących obszarach tematycznych:

               a)

               gospodarowanie odpadami promieniotwórczymi, wpływ na środowisko oraz wiedza podstawowa;

               b)

               bezpieczeństwo jądrowe systemów reaktorów mających znaczenie dla Europy;

               c)

               ochrona materiałów i instalacji jądrowych (w tym zabezpieczenia w sektorze jądrowym, nierozprzestrzenianie, zwalczanie nielegalnego handlu oraz wiedza kryminalistyczna w dziedzinie jądrowej).

         Cele i ogólne kierunki działań, o których mowa w akapicie pierwszym, przedstawiono w załączniku.
   Artykuł 3
   Zgodnie z art. 3 decyzji 2012/93/Euratom, maksymalna kwota na realizację programu szczegółowego wynosi 233 216 000 EUR.
   Artykuł 4
   Wszystkie działania badawcze prowadzane w ramach programu szczegółowego prowadzone są zgodnie z podstawowymi zasadami etycznymi.
   Artykuł 5
   Program szczegółowy jest realizowany przy pomocy działań bezpośrednich określonych w załączniku II do decyzji 2012/93/Euratom.
   Artykuł 6
   1.   Do celów realizacji programu szczegółowego Komisja przygotowuje wieloletni program prac, w którym określa bardziej szczegółowo cele oraz priorytety naukowe i technologiczne przedstawione w załączniku, a także harmonogram realizacji.
   2.   W wieloletnim programie prac uwzględnia istotne dla programu szczegółowego działania badawcze prowadzone przez państwa członkowskie, państwa stowarzyszone oraz organizacje europejskie i międzynarodowe. Program jest aktualizowany stosowanie do potrzeb.
   Artykuł 7
   Komisja zapewnia przeprowadzenie niezależnego monitorowania, oceny i przeglądu, przewidzianych w art. 6 decyzji 2012/93/Euratom, w odniesieniu do działań prowadzonych w obszarach objętych zakresem programu szczegółowego.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. KOROLEC

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 15 listopada 2011 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). Opinia wydana po przeprowadzeniu nieobowiązkowych konsultacji.

      (2)  Dz.U. C 318 z 29.10.2011, s. 127. Opinia wydana po przeprowadzeniu nieobowiązkowych konsultacji.

      (3)  Zob. s. 25 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

      (8)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         PROGRAM SZCZEGÓŁOWY WSPÓLNEGO CENTRUM BADAWCZEGO

      1.   Cel
      Celem ogólnym programu szczegółowego jest zapewnienie ukierunkowanego na użytkownika wsparcia naukowego i technicznego na rzecz polityki Unii w dziedzinie energii jądrowej oraz wypełnienie zobowiązań wynikających z Traktatu. Osiągnięcie tego celu wymaga ciągłej aktualizacji wiedzy, umiejętności i kompetencji w celu zapewnienia wymaganej niezbędnej specjalistycznej wiedzy fachowej w dziedzinie bezpieczeństwa reaktorów jądrowych i zabezpieczeń w sektorze jądrowym oraz ochrony materiałów i instalacji jądrowych.
      2.   Podejście
      Działania JRC należące do obszaru badań jądrowych mają na celu wypełnienie wynikających z Traktatu zobowiązań w zakresie badań i rozwoju oraz wspieranie zarówno Komisji, jak i państw członkowskich w zakresie zabezpieczeń w sektorze jądrowym, nierozprzestrzeniania broni jądrowej, gospodarowania odpadami, bezpieczeństwa instalacji jądrowych i cyklu paliwowego, radioaktywności w środowisku oraz ochrony radiologicznej. W związku ze zwiększonym naciskiem na bezpieczeństwo jądrowe, co przekłada się na reorientację badań jądrowych, obszar nierozprzestrzeniania stanie się przedmiotem jak najwyższej uwagi.
      W odniesieniu do programu ramowego działania w zakresie badań i wsparcia będą w dalszym ciągu koncentrować się na:

                  a)

                  gospodarowaniu odpadami promieniotwórczymi, wpływie na środowisko oraz wiedzy podstawowej;

                  b)

                  bezpieczeństwie jądrowym systemów reaktorów mających znaczenie dla Europy;

                  c)

                  ochronie materiałów i instalacji jądrowych (w tym zabezpieczenia w sektorze jądrowym, nierozprzestrzenianie, zwalczanie nielegalnego handlu oraz wiedza kryminalistyczna w dziedzinie jądrowej).

            JRC będzie ponadto zwiększać swoją rolę jako europejskiego ośrodka referencyjnego w zakresie upowszechniania informacji, szkoleń i możliwości kształcenia dla młodych naukowców.
      3.   Działania
      3.1.   Gospodarowanie odpadami promieniotwórczymi, wpływ na środowisko oraz wiedza podstawowa
      3.1.1.   Klasyfikacja i składowanie wypalonego paliwa jądrowego i wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych
      Gospodarowanie wypalonym paliwem jądrowym oraz wysokoaktywnymi odpadami promieniotwórczymi obejmuje ich obróbkę, przerób, transport, składowanie tymczasowe oraz składowanie geologiczne. Ostatecznym celem jest zapobieganie uwalnianiu radionuklidów do biosfery na każdym etapie ich bardzo długiego okresu rozpadu. Projektowanie, ocena i funkcjonowanie systemów sztucznych i naturalnych barier ochronnych w odnośnym okresie mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia tych celów i są zależne między innymi od zachowania paliw lub odpadów w środowisku geologicznym. Niniejszy program szczegółowy obejmuje takie badania.
      3.1.2.   Podział i transmutacja
      Główna strategia rozważana w odniesieniu do systemów energii jądrowej przewiduje zamknięcie cyklu paliwowego w celu ograniczenia długoterminowej radiotoksyczności odpadów promieniotwórczych i zapewnienia bezpiecznego i wydajnego wykorzystania zasobów. Głównymi wyzwaniami w przypadku tej koncepcji pozostają zarówno optymalizacja technik podziału paliwa w celu oddzielenia wybranych długożyciowych radionuklidów z wypalonego paliwa jądrowego, jak i produkcja i kwalifikacja bezpiecznych i niezawodnych paliw dla transmutacji aktynowców. Prace doświadczalne w zakresie podziału prowadzone w JRC obejmują badania zarówno nad rozpuszczaniem w wodzie, jak i procesem pirometalurgicznym (w medium solnym).
      3.1.3.   Badania podstawowe w zakresie aktynowców
      Aby utrzymać kompetencje i wiodącą pozycję w dziedzinie technologii jądrowej do zastosowań cywilnych, istotne jest wspieranie interdyscyplinarnych badań podstawowych w zakresie materiałów jądrowych jako zasobów, z których mogą wywodzić się innowacje technologiczne. To z kolei wymaga wiedzy na temat reakcji tzw. pierwiastków 5f (aktynowców) i ich związków na (zazwyczaj ekstremalne) parametry termodynamiczne. Ze względu na niewielką dostępność danych doświadczalnych oraz złożoność modelowania aktualny stan wiedzy na temat tych mechanizmów jest ograniczony. Podstawowe badania dotyczące tych kwestii są niezbędne w celu zrozumienia zachowania tych pierwiastków oraz utrzymania się w czołówce w dziedzinie współczesnej fizyki fazy skondensowanej. Aby zwiększyć wpływ programów doświadczalnych, wykorzystane zostaną osiągnięcia w zaawansowanym modelowaniu i symulacji.
      Program badań podstawowych JRC w zakresie aktynowców pozostanie na pierwszym planie w dziedzinie fizyki i chemii aktynowców, a głównym celem będzie zapewnienie światowej klasy obiektów doświadczalnych naukowcom ze szkół wyższych i ośrodków badawczych. Pozwoli to im na badanie właściwości aktynowców, dzięki czemu zdobędą kolejny poziom wykształcenia i przyczynią się do osiągnięć w dziedzinie nauk jądrowych.
      3.1.4.   Dane z dziedziny jądrowej
      Przedstawione projekty specjalnych spalarni aktynowców mniejszościowych oraz zaawansowane koncepcje produkcji energii jądrowej prowadzą do nowego zapotrzebowania na o wiele dokładniejsze dane z dziedziny jądrowej. Jakość danych doświadczalnych ma kluczowe znaczenie dla podwyższenia norm bezpieczeństwa i ograniczenia marginesu błędu, a co za tym idzie, zwiększenia efektywności pod względem kosztów projektowania i budowy nowych systemów reaktorów. Zbiory danych, w tym dane Agencji Energii Jądrowej OECD, wykorzystywane w przemyśle i laboratoriach badawczych muszą być kompletne, dokładne i zweryfikowane w drodze dobrze zdefiniowanych procedur zapewniania jakości.
      JRC będzie uzyskiwać dane oczekiwane na całym świecie, a także kontynuować bezpieczną obsługę akceleratorów liniowych Van de Graaff i GELINA.
      3.1.5.   Medyczne zastosowania wyników badań w dziedzinie jądrowej
      Nowa terapia onkologiczna, zwana ukierunkowaną terapią alfa (TAT), wykorzystuje unikalne właściwości fizyczne naświetlania cząsteczkami alfa (w szczególności ich wysoką energię i płytką penetrację tkanki ludzkiej) do selektywnego nakierowania na chore komórki i niszczenia ich bez naruszania otaczającej zdrowej tkanki. Techniki te mogą być wykorzystywane w leczeniu raka i chorób zakaźnych.
      JRC w dalszym ciągu będzie wspierać rozwój terapii TAT w ścisłej współpracy z organizacjami krajowymi ze szczególnym naciskiem na alternatywne procesy produkcji emiterów alfa i testowanie radiobiologiczne znakowanych izotopowo biomolekuł, ocenę ich skuteczności i wykonalności, a także udostępnianie tych nowych zastosowań do wdrożenia przez szpitale i przemysł farmaceutyczny.
      3.1.6.   Monitorowanie radioaktywności w środowisku
      W tytule II rozdział 3 Traktatu przewiduje się ustanowienie podstawowych norm ochrony zdrowia pracowników i ludności przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego. Art. 31–38 Traktatu zawierają przepisy dotyczące roli państw członkowskich i Komisji w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzkiego, kontroli poziomów promieniowania w środowisku, uwalniania do środowiska oraz gospodarowania odpadami promieniotwórczymi. Będzie to również dotyczyło kluczowych aspektów związanych z postępowaniem w razie wypadku. Zgodnie z art. 39 Traktatu JRC wspiera Komisję w realizacji tego zadania.
      Mając na uwadze nowe wartości graniczne dla radionuklidów w wodzie pitnej i składnikach żywności, JRC opracuje techniki analityczne oraz wyprodukuje odpowiednie materiały referencyjne. Przy udziale laboratoriów kontrolnych państw członkowskich zostaną zorganizowane porównania międzylaboratoryjne w celu oceny porównywalności zgłoszonych danych kontrolnych zgodnie z art. 35 i 36 Traktatu oraz w celu wsparcia harmonizacji systemów monitorowania radioaktywności za pomocą materiałów do testów referencyjnych.
      3.1.7.   Zarządzanie wiedzą, szkolenia i edukacja
      Ważne jest utrzymanie i pogłębianie wiedzy nowych pokoleń naukowców i inżynierów jądrowych poprzez upowszechnianie eksperymentów, wyników, interpretacji i umiejętności nabytych w programach badawczych i stosowanych.
      JRC będzie się przyczyniać do udostępniania tej wiedzy w formie należycie uporządkowanej i dobrze udokumentowanej oraz do wspierania działań na szczeblu wyższej edukacji w Europie zarówno w odniesieniu do reaktorów już funkcjonujących, jak i innowacyjnych reaktorów czwartej generacji. Ponadto JRC ustanowi europejskie obserwatorium zasobów ludzkich w dziedzinie jądrowej w celu analizy tendencji w Europie i zapewniania wsparcia naukowego w procesie formułowania polityki Unii. JRC będzie się też w dalszym ciągu przyczyniać do poprawy komunikacji w kwestiach jądrowych, w szczególności w zakresie akceptacji społecznej, oraz do rozwoju strategii ogólnego uwrażliwienia w kwestiach energii. Wieloletnie doświadczenie i wyjątkowe ośrodki do pomiaru danych jądrowych dają także znakomitą możliwość kształcenia i szkolenia naukowców i inżynierów jądrowych, uzupełniającego wykształcenie uniwersyteckie poprzez zapewnienie rzeczywistego dostępu do instalacji jądrowych.
      3.2.   Bezpieczeństwo jądrowe
      3.2.1.   Bezpieczeństwo reaktorów jądrowych
      W celu utrzymania i poprawy poziomu bezpieczeństwa elektrowni jądrowych musi nastąpić rozbudowa i zatwierdzenie zaawansowanych i ulepszonych metod oceny bezpieczeństwa oraz odpowiadających im narzędzi analitycznych. W JRC prowadzone są ukierunkowane badania doświadczalne służące lepszemu zrozumieniu leżących u ich podstaw zjawisk i procesów fizycznych, aby możliwe były zatwierdzenie i weryfikacja deterministycznych i probabilistycznych ocen bezpieczeństwa, w oparciu o zaawansowane modelowanie procesów zachodzących w elektrowni (reaktywności i termohydrauliki), składników w obciążeniu operacyjnym/procesie starzenia, a także czynników ludzkich i organizacyjnych. JRC będzie również w dalszym ciągu odgrywać centralną rolę w ustanowieniu i funkcjonowaniu europejskiego repozytorium informacji zwrotnych na temat doświadczeń operacyjnych, z korzyścią dla wszystkich państw członkowskich. Będzie ono sporządzać sprawozdania na temat konkretnych kwestii dotyczących elektrowni oraz ułatwiać skuteczną wymianę i wdrażanie doświadczeń operacyjnych w celu zwiększenia bezpieczeństwa elektrowni jądrowych, z korzyścią dla wszystkich europejskich organów regulacyjnych oraz w celu zminimalizowania prawdopodobieństwa wypadków jądrowych. JRC będzie prowadziło programy badawcze wspierające rozwój wymogów w zakresie bezpieczeństwa i zaawansowane metody oceny systemów reaktorów mające znaczenie dla bezpieczeństwa jądrowego. Badania będą też dotyczyły kluczowych aspektów likwidacji reaktorów i ich infrastruktury (metody, szkolenia, podstawy naukowe).
      3.2.2.   Bezpieczeństwo paliwa jądrowego w reaktorach jądrowych eksploatowanych w Unii
      W XXI w. prawdopodobnie funkcjonować będą reaktory lekkowodne drugiej i trzeciej generacji. W celu maksymalizacji ich bezpieczeństwa musi zostać zapewnione lepsze zrozumienie zachowania systemów prętów paliwowych wewnątrz reaktora (paliwo i okładzina), zwłaszcza w odniesieniu do rozszerzonych programów operacyjnych, obejmujących warunki normalne, wyjątkowe i awaryjne. Dwa najważniejsze aspekty tego badania obejmują integralność mechaniczną prętów paliwowych w trakcie całego okresu funkcjonowania reaktora oraz zachowanie paliwa w stanach przejściowych (w tym w przypadkach poważnych awarii reaktora, łącznie ze stopieniem jądra).
      Docelowo wyniki doświadczeń i wiedza teoretyczna na temat dobrze opisanych mechanizmów fizycznych i chemicznych muszą zostać uwzględnione w modelach wielowymiarowych, a następnie również w kodach efektywności paliwa.
      Badania prowadzone przez JRC będą również poświęcone poprawie wzorca doświadczalnego zachowania paliwa UO2 i MOX przy wysokim współczynniku wypalenia.
      3.2.3.   Bezpieczna eksploatacja zaawansowanych systemów energii jądrowej
      Na całym świecie, w szczególności w ramach Międzynarodowego Forum IV Generacji (GIF), za nowe przedmioty badań uznaje się nowe koncepcje reaktorów na rzecz większego bezpieczeństwa, zabezpieczeń i zrównoważonego rozwoju. JRC zostało upoważnione przez państwa członkowskie do występowania w charakterze przedstawiciela Wspólnoty na GIF. W związku z tym JRC będzie w dalszym ciągu koordynować działania europejskie (w postaci działań bezpośrednich lub pośrednich lub też działań państw członkowskich) w ramach różnych projektów GIF.
      Badania przeprowadzane w laboratoriach JRC obejmują przede wszystkim kwestie bezpieczeństwa nowych innowacyjnych modeli i innowacyjnych cyklów paliwowych, w szczególności charakterystykę, badania dotyczące napromieniowania oraz badanie nowych rodzajów paliwa po napromieniowaniu, jak również charakterystykę i klasyfikację innowacyjnych materiałów strukturalnych i okładzinowych. Ponadto prowadzone są badania nad wymogami bezpieczeństwa reaktorów nowej generacji oraz zaawansowaną oceną odnośnych systemów jądrowych. Ich celem jest pomoc w ustanowieniu wspólnego europejskiego podejścia do oceny bezpieczeństwa nowych innowacyjnych modeli. W tym względzie w stosownych przypadkach dążyć się będzie do synergii z SNETP.
      3.3.   Ochrona materiałów i instalacji jądrowych
      3.3.1.   Zabezpieczenia w sektorze jądrowym
      Ze względu na coraz większą rolę, jaką energia jądrowa odgrywa w wytwarzaniu energii elektrycznej w Europie i na świecie, nieustannie rośnie skala postępowania z materiałami jądrowymi w cyklu paliwowym. Aby uniknąć wykorzystywania tych materiałów w sposób inny niż zamierzony, zasadnicze znaczenie ma solidny i niezawodny system zabezpieczeń w sektorze jądrowym i nierozprzestrzeniania. Do celów realizacji rozwijającej się polityki w zakresie systemów zabezpieczeń konieczne są dalsze innowacje i udoskonalenia techniczne. Aktualnym wyzwaniem jest wprowadzenie zwiększonej automatyzacji i lepszych narzędzi analizy informacji, aby ograniczyć zarówno obciążenie pracą inspektorów, jak i obciążenie dla przemysłu jądrowego. Nowe i innowacyjne podejście do kwestii zabezpieczeń będzie również stosowane w stosunku do systemów reaktorów mających znaczenie dla Europy i związanych z nimi cykli paliwowych.
      3.3.2.   Protokół dodatkowy
      Celem protokołu dodatkowego jest zapobieganie niezadeklarowanym działaniom jądrowym. Jego wdrożenie wymaga szeregu technik innych (lub lepiej rozwiniętych) niż te, które są stosowane przy weryfikacji ewidencji materiałów jądrowych. Przewiduje się, że sprawdzanie kompletności zgłoszeń będzie wymagało zwiększonego nakładu pracy, co będzie wymagało większej liczby działań badawczo-rozwojowych w zakresie sposobów wykrywania tajnych programów, w niektórych przypadkach przy użyciu tych samych technik co w kryminalistycznych ekspertyzach jądrowych. Udoskonalenie metod analizy cząsteczek śladowych w celu weryfikacji zadeklarowanych działań lub wykrywania działań niezadeklarowanych będzie wymagało znacznych wysiłków.
      3.3.3.   Gromadzenie informacji z publicznie dostępnych źródeł na temat nierozprzestrzeniania broni jądrowej
      W celu wspierania służb Komisji oraz współpracy z MAEA i organami państw członkowskich, JRC będzie w dalszym ciągu systematycznie gromadzić i analizować informacje z wielu różnych źródeł (Internet, literatura fachowa, bazy danych) dotyczące kwestii nierozprzestrzeniania broni jądrowej. Informacje te będą wykorzystywane do sporządzania raportów poświęconych poszczególnym państwom w celu dokładnego monitorowania rozwoju działań w dziedzinie jądrowej oraz importu lub eksportu sprzętu i technologii wyłącznie o przeznaczeniu jądrowym lub mających podwójne zastosowanie, w wybranych państwach. Ponadto JRC będzie obserwować rozwój techniczny systemów kontroli eksportu i zapewni wsparcie techniczne odnośnym służbom Komisji.
      3.3.4.   Zwalczanie nielegalnego handlu materiałami jądrowymi, w tym analiza kryminalistyczna w dziedzinie jądrowej
      Obawy wynikające z nielegalnego handlu materiałami jądrowymi lub promieniotwórczymi, związane z nim ryzyko rozprzestrzeniania i zagrożenie terroryzmem jądrowym wymagają wprowadzenia zestawu środków w zakresie zapobiegania tym zjawiskom, wykrywania ich i reagowania na nie. Ochrona materiałów i instalacji jądrowych zyskuje coraz większą uwagę na wszystkich szczeblach, od inicjatyw międzynarodowych (globalna inicjatywa zwalczania terroryzmu jądrowego, inicjatywa przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ 1540 i inne) po współpracę wielostronną i postępy technologiczne. Szkolenia pracowników mają kluczowe znaczenie dla wdrażania środków ochrony materiałów i instalacji jądrowych. JRC dzieli się z państwami członkowskimi i organizacjami międzynarodowymi swoim doświadczeniem i wiedzą specjalistyczną w dziedzinie jądrowej ogólnie, a w szczególności w dziedzinie ochrony materiałów i instalacji jądrowych.
      W tym celu konieczne jest opracowanie lub udoskonalenie różnych programów szkoleniowych oraz stworzenie lub aktualizacja powiązanych modułów szkoleniowych. JRC ustanowi Europejski Ośrodek Szkoleń w zakresie Bezpieczeństwa, który początkowo skupi się na ochronie materiałów i instalacji jądrowych oraz na ochronie radiologicznej.
      4.   Kwestie etyczne
      W ramach realizacji niniejszego programu szczegółowego oraz wynikających z niego działań badawczych należy przestrzegać podstawowych zasad etycznych. Obejmują one zasady zapisane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
      Zgodnie z zasadą pomocniczości i z uwzględnieniem różnorodności koncepcji istniejących w Europie osoby zaangażowane w projekty badawcze muszą spełniać wymogi stawiane przez ustawodawstwo, regulacje i zasady etyczne obowiązujące w krajach, w których badania będą prowadzone. W każdym przypadku przepisy krajowe mają zastosowanie, a badania, które są zakazane w którymkolwiek państwie członkowskim lub w innym państwie, nie mogą być w tym państwie członkowskim lub państwie wspierane ze środków Euratom.
      W stosownych przypadkach przed rozpoczęciem działań podmioty prowadzące projekty badawcze muszą uzyskać zezwolenie odpowiednich krajowych lub lokalnych komitetów etycznych. W przypadku wniosków dotyczących kwestii wrażliwych z etycznego punktu widzenia lub gdy kwestie etyczne nie zostały odpowiednio uwzględnione, Komisja będzie systematycznie dokonywać oceny etycznej. W szczególnych przypadkach oceny etycznej można dokonać w trakcie realizacji projektu.
      Art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wymaga, aby Unia i państwa członkowskie w pełni uwzględniały wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt przy formułowaniu i wykonywaniu polityk Unii, w tym badań.


title: 2012/401/UE: Decyzja Rady z dnia 10 lipca 2012 r. dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

text:
               18.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/6

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 lipca 2012 r.
   dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
   (2012/401/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 189 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie – między innymi – Protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)

               Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera przepisy i ustalenia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)

               Właściwe jest rozszerzenie zakresu współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG o rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 911/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiego programu monitorowania Ziemi (GMES) i początkowej fazy jego realizacji (lata 2011–2013) (3).

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić Protokół 31 do Porozumienia EOG.

               (6)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         V. SHIARLY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 1.

      PROJEKT
      DECYZJA NR …/2012 WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
      z dnia […] r.
      zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG, w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, („Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia … r. (1).

                  (2)

                  Kompleksowy system monitorowania ziemi ma zasadnicze znaczenie w kontekście zrównoważonego zarządzania Europą Północną i Arktyką.

                  (3)

                  Norwegia przyczyniła się do opracowania europejskiego programu monitorowania Ziemi (GMES), działając w ramach Siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) oraz jako członek Europejskiej Agencji Kosmicznej.

                  (4)

                  Należy rozszerzyć zakres współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG o rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 911/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiego programu monitorowania Ziemi (GMES) i początkowej fazy jego realizacji (lata 2011–2013) (2).

                  (5)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2012 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W art. 1 Protokołu 31 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  ust. 6 otrzymuje brzmienie:
                  „6.   Procedura, o której mowa w art. 79 ust. 3 Porozumienia, ma zastosowanie do oceny i ustalenia głównych kierunków działań w zakresie ramowych programów działań unijnych w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, o których mowa w ust. 5, 8a, 8c, 9 i 10.”;

                  2)

                  po ust. 8b wprowadza się ustęp w brzmieniu:

                              „8c.

                                          a)

                                          Począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r., państwa EFTA uczestniczą w działaniach, które mogą wynikać z następującego aktu prawnego Unii:

                                                      —

                                                         32010 R 0911: rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 911/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiego programu monitorowania Ziemi (GMES) i początkowej fazy jego realizacji (lata 2011–2013) (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 1).

                                          b)

                                          Państwa EFTA wnoszą wkład finansowy w działania, o których mowa w lit. a), zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Protokołu 32 do Porozumienia.

                                          c)

                                          Państwa EFTA w pełni uczestniczą, bez prawa głosu, we wszystkich komitetach Unii, które wspierają Komisję Europejską w zakresie zarządzania, rozwoju i realizacji działań, o których mowa w lit. a), czyli Komitecie ds. GMES, Radzie Bezpieczeństwa i forum użytkowników.

                                          d)

                                          Niniejszego ustępu nie stosuje się do Liechtensteinu.

                                          e)

                                          W przypadku Islandii niniejszy ustęp zawiesza się do czasu podjęcia innej decyzji przez Wspólny Komitet EOG.”.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (3).
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w … dnia …

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L […] z […], s. […].

         (2)  Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 1.

         (3)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]