title: Decyzja Rady 2012/422/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wsparcia procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia

text:
               24.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/67

         DECYZJA RADY 2012/422/WPZiB
   z dnia 23 lipca 2012 r.
   w sprawie wsparcia procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia aktywnie realizuje strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia z dnia 12 grudnia 2003 r. i wdraża środki wymienione w rozdziale III tej strategii, takie jak zwiększanie skuteczności multilateralizmu oraz propagowanie stabilnego środowiska międzynarodowego i regionalnego.

               (2)

               Unia popiera system opierający się na wielostronnych traktatach, który zapewnia podstawę prawną i normatywną dla wszystkich wysiłków na rzecz nieproliferacji. Polityka Unii polega na dążeniu do realizacji i rozpowszechnienia zasad obowiązujących w zakresie rozbrojenia i nieproliferacji. Unia wspiera państwa trzecie w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z wielostronnych konwencji i systemów.

               (3)

               Wspólna deklaracja przyjęta na szczycie na rzecz Śródziemnomorza w Paryżu w dniu 23 lipca 2008 r. ustanawiająca Unię dla Śródziemnomorza potwierdziła wspólny zamiar zapewnienia pokoju i bezpieczeństwa w regionie zgodnie z przyjętą na konferencji euro-śródziemnomorskiej w dniach 27–28 listopada 1995 r. deklaracją barcelońską; deklaracja ta między innymi przewiduje wspieranie bezpieczeństwa regionalnego za pośrednictwem działań na rzecz nierozprzestrzeniania broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, poprzez przystępowanie i stosowanie się do międzynarodowych i regionalnych systemów nieproliferacji oraz do umów w sprawie kontroli zbrojeń i rozbrojenia – takich jak Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, konwencja o zakazie broni chemicznej, konwencja o zakazie broni biologicznej i toksycznej czy Traktat o całkowitym zakazie prób jądrowych – lub do porozumień regionalnych – takich jak strefy wolne od broni – wraz z systemami kontroli przewidzianymi w tych umowach lub porozumieniach, a także poprzez wypełnianie w dobrej wierze zobowiązań w ramach konwencji dotyczących kontroli zbrojeń, rozbrojenia i nieproliferacji.

               (4)

               Strony Unii dla Śródziemnomorza będą dążyć do stworzenia na Bliskim Wschodzie strefy, którą byłyby w stanie wzajemnie i skutecznie kontrolować, wolnej od broni masowego rażenia – broni jądrowej, chemicznej i biologicznej – oraz od środków jej przenoszenia. Ponadto strony rozważą podjęcie praktycznych kroków m.in. aby zapobiegać rozprzestrzenianiu broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, jak również nadmiernemu gromadzeniu broni konwencjonalnej.

               (5)

               W dniach 19–20 czerwca 2008 r. Unia Europejska zorganizowała w Paryżu seminarium pt. „Bezpieczeństwo, nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia i rozbrojenie na Bliskim Wschodzie”, podczas którego spotkali się przedstawiciele państw regionu i państw członkowskich Unii, a także przedstawiciele środowisk akademickich i krajowych agencji energii jądrowej. Uczestnicy zachęcali Unię do wspierania dalszej debaty na różnych forach oraz do stopniowego nadawania jej – na podstawie ustaleń barcelońskich – bardziej oficjalnego formatu, który obejmowałby dyskusje między urzędnikami rządowymi, z jednoczesnym uwzględnieniem szerszego zasięgu geograficznego.

               (6)

               Podczas zorganizowanej w 2010 roku konferencji poświęconej przeglądowi Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) zwrócono uwagę na duże znacznie, jakie mają działania prowadzące do pełnego wdrożenia rezolucji z 1995 roku w sprawie Bliskiego Wschodu („rezolucja z 1995 roku”). Z tego względu podczas konferencji zatwierdzono praktyczne działania, m.in. rozważenie wszystkich propozycji służących wsparciu rezolucji z 1995 roku, w tym propozycji Unii, która podjęła się organizacji seminarium będącego kontynuacją seminarium z czerwca 2008 roku.

               (7)

               Podczas wspomnianej konferencji przeglądowej podkreślono ponadto rolę, jaką odgrywa społeczeństwo obywatelskie we wdrażaniu rezolucji z 1995 roku, i zachęcano do podejmowania wszelkich wysiłków w tym zakresie.

               (8)

               W dniach 6–7 lipca 2011 r. Unia zorganizowała w Brukseli seminarium, by „propagować budowę zaufania oraz wspierać proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia”; w seminarium wzięli udział przedstawiciele wyższego szczebla z państw regionu, trzech państw depozytariuszy NPT, państw członkowskich Unii, innych zainteresowanych państw, a także przedstawiciele środowisk akademickich oraz oficjalni przedstawiciele najważniejszych organizacji regionalnych i międzynarodowych. Uczestnicy stanowczo zachęcali Unię, by nadal ułatwiała proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia, w tym przez podjęcie dalszych podobnych inicjatyw przed konferencją w 2012 roku, która ma zostać zwołana przez Sekretarza Generalnego ONZ i współwnioskodawców rezolucji z 1995 roku.

               (9)

               W dniu 14 października 2011 r. Sekretarz Generalny ONZ oraz rządy Federacji Rosyjskiej, Zjednoczonego Królestwa i Stanów Zjednoczonych, jako współwnioskodawcy rezolucji dotyczącej NPT z 1995 roku w sprawie Bliskiego Wschodu oraz państwa depozytariusze traktatu, w porozumieniu z państwami regionu, mianowali podsekretarza stanu Jaakko Laajavę mediatorem, a rząd Finlandii wybrano rządem organizatorem konferencji w 2012 roku dotyczącej ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia.

               (10)

               Od listopada 2011 roku Unia ściśle współdziała z mediatorem i jego zespołem w celu dalszego wspierania procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby zapewnić podjęcie stosownych kroków w następstwie seminarium z 2011 roku mającego „propagować budowę zaufania oraz wspierać proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia”, Unia wspiera działania prowadzące do osiągnięcia następujących celów:

               a)

               wspieranie prac mediatora na konferencję w 2012 roku dotyczącą ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia;

               b)

               zwiększanie wyeksponowania Unii w regionie jako ważnego podmiotu na arenie międzynarodowej w dziedzinie nieproliferacji;

               c)

               wspieranie regionalnego dialogu na temat polityki i bezpieczeństwa między przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i przedstawicielami rządów, zwłaszcza między ekspertami, urzędnikami i środowiskiem akademickim;

               d)

               określenie konkretnych środków budowy zaufania, które mogłyby posłużyć jako praktyczne działania na rzecz ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia;

               e)

               wspieranie rozmów na temat upowszechniania i wdrażania odpowiednich traktatów międzynarodowych i innych instrumentów służących zapobieganiu rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia;

               f)

               omawianie kwestii dotyczących pokojowego wykorzystania energii jądrowej oraz rozwijanie w tym zakresie współpracy na szczeblu międzynarodowym i regionalnym.

         2.   W tym kontekście projekty, które ma wesprzeć Unia, obejmują następujące konkretne działania:

               a)

               zapewnienie środków umożliwiających zorganizowanie wydarzenia nawiązującego do seminariów Unii z 2008 i 2011 roku; wydarzenie to w formie seminarium w zakresie dyplomacji drugiego toru miałoby się odbyć przed konferencją w 2012 roku;

               b)

               zapewnienie środków na opracowanie dokumentów przygotowawczych dotyczących tematów, które będą omawiane podczas tego seminarium;

               c)

               zapewnienie środków na opracowanie specjalnej strony na portalu Konsorcjum Ośrodków Analitycznych UE ds. Nieproliferacji;

               d)

               zapewnienie środków umożliwiających udział pozarządowych ekspertów z Unii, jeśli zajdzie taka potrzeba i w ścisłym porozumieniu z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych ESDZ, w stosownych inicjatywach oficjalnych, pozarządowych i inicjatywach w zakresie dyplomacji drugiego toru, takich jak Ramy z Ammanu (Amman Framework).

         Szczegółowy opis projektów przedstawiono w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Techniczną realizacją projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmie się Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji, które wykonuje to zadanie pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje z Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji niezbędnych uzgodnień.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 352 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu zawiera umowę o finansowaniu z Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji. Umowa ta zobowiązuje konsorcjum do zapewnienia, aby wkład Unii został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja przedstawia informacje na temat finansowych aspektów projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 18 miesięcy od dnia zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3. Wygasa ona jednak po sześciu miesiącach od dnia jej wejścia w życie, jeśli do tego czasu nie zostanie zawarta żadna umowa o finansowaniu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

         Projekty wspierające proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia

      1.   CELE
      W deklaracji barcelońskiej przyjętej na konferencji euro-śródziemnomorskiej w dniach 27–28 listopada 1995 r. Unia i jej śródziemnomorscy partnerzy uzgodnili, że będą dążyć do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy, którą byliby w stanie skutecznie kontrolować, wolnej od broni masowego rażenia (BMR) i środków jej przenoszenia. W 2008 roku we wspólnej deklaracji z paryskiego szczytu na rzecz Śródziemnomorza potwierdzono, że Unia jest gotowa do przeanalizowania i opracowania praktycznych działań, które przygotują odpowiednie warunki do pełnego wdrożenia rezolucji z 1995 roku w sprawie Bliskiego Wschodu („rezolucja z 1995 roku”) przyjętej podczas konferencji przeglądowej NPT oraz ustanowienia takiej strefy. Takie praktyczne działania zostały najpierw przeanalizowane podczas seminarium UE „Bezpieczeństwo, nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia i rozbrojenie na Bliskim Wschodzie”, które odbyło się w Paryżu w 2008 roku; następnie zostały one określone na seminarium mającym „propagować budowę zaufania oraz wspierać proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia”, które odbyło się w Brukseli w lipcu 2011 roku.
      Zdaniem Unii praktyczne działania powinny między innymi mieć na celu upowszechnianie i przestrzeganie wszystkich wielostronnych umów i instrumentów w dziedzinie nieproliferacji, kontroli zbrojeń i rozbrojenia, takich jak Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, konwencja o zakazie broni chemicznej, konwencja o zakazie broni biologicznej i toksycznej, Traktat o całkowitym zakazie prób jądrowych i Haski kodeks postępowania przeciwko proliferacji rakiet balistycznych, a także zawierane z MAEA całościowe porozumienia o zabezpieczeniach wraz z protokołem dodatkowym. Rozpoczęcie negocjacji w sprawie Traktatu o zakazie produkcji materiałów rozszczepialnych dla broni jądrowej i cywilnych jądrowych instalacji wybuchowych stanowiłoby kolejny istotny krok w tym kontekście. Takie działania mogą stać się ważnym środkiem budowy zaufania regionalnego i może przyczynić się do ustanowienia podlegającej skutecznej kontroli strefy wolnej od broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia.
      Unia pragnie kontynuować i pogłębiać dialog na temat polityki i bezpieczeństwa z odpowiednimi partnerami z Unii dla Śródziemnomorza i z wszystkimi pozostałymi państwami Bliskiego Wschodu, koncentrując się na kwestiach związanych z ustanowieniem strefy wolnej od broni masowego rażenia. Unia Europejska uważa, że opracowanie i wdrożenie konkretnych środków budowy zaufania mogłoby ułatwić osiągnięcie postępów w procesie ustanowienia strefy wolnej od broni masowego rażenia.
      Z uwagi na rosnące w regionie zainteresowanie sposobami pokojowego wykorzystania energii jądrowej należy również podjąć działania, dzięki którym opracowywanie sposobów takiego wykorzystania energii jądrowej będzie przebiegało zgodnie z najwyższymi standardami w dziedzinie bezpieczeństwa, ochrony i nieproliferacji. Unia nadal popiera decyzje i rezolucję w sprawie Bliskiego Wschodu przyjęte podczas konferencji przeglądowej NPT 1995, która przedłużyła obowiązywanie układu, oraz dokumenty końcowe konferencji przeglądowej NPT 2000 i konferencji przeglądowej NPT 2010. Podczas konferencji przeglądowej NPT w 2010 roku zatwierdzono szereg konkretnych działań, w tym między innymi zwołanie konferencji w 2012 roku dotyczącej ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia, jak również rozważenie wszystkich propozycji służących wspieraniu wdrażania rezolucji z 1995 roku.
      Po sukcesie seminarium UE, które odbyło się w lipcu 2011 roku, Unia uważa, że osiągnięcie tych celów można by wesprzeć przez kolejne seminarium na rzecz konferencji w 2012 roku.
      Unia pragnie poprzeć powyższe cele w następujący sposób:

                  —

                  przez organizację seminarium kontynuacyjnego, które ma się odbyć przed konferencją w 2012 roku;

                  —

                  przez zapewnienie środków na opracowanie dokumentów przygotowawczych zleconych ekspertom z regionu i spoza niego w celu wsparcia seminarium kontynuacyjnego;

                  —

                  przez zapewnienie środków na opracowanie specjalnej strony na portalu Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji (www.non-proliferation.eu);

                  —

                  przez zapewnienie środków umożliwiających udział pozarządowych ekspertów z Unii, jeśli zajdzie taka potrzeba i w ścisłym porozumieniu z ESDZ, w stosownych oficjalnych, pozarządowych i inicjatywach w zakresie dyplomacji drugiego toru, takich jak Ramy z Ammanu (Amman Framework).

            2.   OPIS PROJEKTÓW
      2.1.   Projekt 1: Zorganizowanie – przed konferencją w 2012 roku – seminarium wspierającego proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia

      2.1.1.   Cel projektu

                  a)

                  zorganizowanie – przed konferencją w 2012 roku – wydarzenia nawiązującego do seminarium UE mającego „wspierać proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia”, które odbyło się w Brukseli w dniach 6–7 lipca 2011 r. w formie ogólnego posiedzenia w zakresie dyplomacji drugiego toru;

                  b)

                  omówienie kwestii związanych z bezpieczeństwem regionalnym ma Bliskim Wschodzie, w tym z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia, i kwestii związanych z bronią konwencjonalną;

                  c)

                  przeanalizowanie ewentualnych środków budowy zaufania, które mogłyby ułatwić proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia;

                  d)

                  omówienie możliwości upowszechniania i realizacji międzynarodowych traktatów o nieproliferacji i rozbrojeniu oraz innych instrumentów;

                  e)

                  przeanalizowanie perspektyw współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej i związanych z nią działań pomocowych.

            2.1.2.   Oczekiwane rezultaty projektu

                  a)

                  wspieranie prac mediatora związanych z przygotowaniem konferencji w 2012 roku dotyczącej ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia:

                  b)

                  pogłębienie dialogu i zwiększenie zaufania społeczeństwa obywatelskiego i rządów w celu osiągnięcia dalszych postępów w procesie prowadzącym do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia;

                  c)

                  zwiększenie wzajemnego zrozumienia kwestii mających wpływ na sytuację związaną z bezpieczeństwem w regionie, w tym kwestii dotyczących rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia oraz broni konwencjonalnej;

                  d)

                  zwiększenie świadomości, wiedzy i zrozumienia w zakresie praktycznych działań potrzebnych do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia;

                  e)

                  przyłączenie się do starań na rzecz upowszechniania i realizacji międzynarodowych traktatów o nieproliferacji i rozbrojeniu oraz innych instrumentów;

                  f)

                  ułatwienie współpracy międzynarodowej i regionalnej w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej zgodnie z najwyższymi standardami w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, ochrony i nieproliferacji.

            2.1.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje zorganizowanie jednego dwudniowego seminarium; jego najkorzystniejszą lokalizacją byłaby Bruksela lub region Bliskiego Wschodu. Udział w nim wezmą m.in. przedstawiciele właściwych instytucji Unii, państw członkowskich, wszystkich państw Bliskiego Wschodu, państw dysponujących bronią jądrową, właściwych organizacji międzynarodowych, a także eksperci reprezentujący środowisko akademickie. Oczekuje się, że w seminarium weźmie udział około 150 uczestników.
      Dyskusjami będą kierować eksperci reprezentujący środowisko akademickie. Ze względu na szczególny charakter poruszanych tematów dyskusje prowadzone będą zgodnie z zasadą Chatham House, która umożliwi bardziej nieformalną i otwartą debatę, bez możliwości powoływania się na źródło informacji uzyskanych podczas spotkania.
      Koszty poniesione przez zaproszonych uczestników i prelegentów (przedstawicieli środowiska akademickiego i urzędników spoza Unii) zostaną pokryte: będą to koszty podróży, zakwaterowania i diety dzienne. Decyzja Rady przewiduje również środki finansowe na pokrycie wszelkich pozostałych kosztów, takich jak koszty obiektu konferencyjnego, sprzętu konferencyjnego, obiadów, kolacji i przerw na kawę. Roboczym językiem seminarium będzie język angielski.
      Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji w ścisłym porozumieniu z przedstawicielem WP i państwami członkowskimi zaprosi uczestników na seminarium i przygotuje porządek obrad konferencji.
      Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji przygotuje sprawozdanie z seminarium, które przekaże przedstawicielowi WP i mediatorowi. Sprawozdanie można będzie udostępnić odpowiednim organom Unii, wszystkim państwom Bliskiego Wschodu, pozostałym zainteresowanym państwom i właściwym organizacjom międzynarodowym.
      2.2.   Projekt 2: Dokumenty przygotowawcze

      2.2.1.   Cel projektu

                  a)

                  opracowanie do dwudziestu dokumentów przygotowawczych dotyczących tematów poruszanych na seminarium w sprawie wsparcia procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia;

                  b)

                  opracowanie narzędzi, które pomogą zrozumieć sytuację związaną z bezpieczeństwem w regionie, w tym w zakresie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia oraz broni konwencjonalnej;

                  c)

                  określenie ewentualnych środków budowy zaufania, które mogłyby posłużyć jako praktyczne działania na rzecz ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia;

                  d)

                  określenie sposobów osiągnięcia dalszych postępów w zakresie upowszechniania i wdrażania międzynarodowych traktatów o nieproliferacji i rozbrojeniu i innych instrumentów;

                  e)

                  określenie możliwości współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej w kontekście polityk energetycznych i potrzeb poszczególnych państw.

            2.2.2.   Oczekiwane rezultaty projektu

                  a)

                  przedstawienie podczas seminarium pomysłów i propozycji na rzecz wsparcia procesu budowy zaufania prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia oraz przeprowadzenie ukierunkowanej i usystematyzowanej dyskusji na wszystkie związane z tym kwestie;

                  b)

                  zwiększenie świadomości, wiedzy i zrozumienia wśród społeczeństwa obywatelskiego i rządów w zakresie kwestii związanych z ustanowieniem na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia oraz z zapewnieniem bezpieczeństwa w tym regionie;

                  c)

                  przedstawienie rządom i organizacjom międzynarodowym rozwiązań politycznych lub rozwiązań w zakresie strategii działania, które mogą ułatwić ustanowienie na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia oraz zapewnić bezpieczeństwo w tym regionie.

            2.2.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje opracowanie do dwudziestu dokumentów przygotowawczych, z których każdy liczyłby 5–10 stron. Opracowaniem lub zleceniem opracowania tych dokumentów zajmie się Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji; nie będą one musiały odzwierciedlać poglądów instytucji Unii ani państw członkowskich. Za zaproszenie do opracowania dokumentów mające zachęcić ekspertów z regionu do udziału w projekcie będzie odpowiadać Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji.
      Dokumenty przygotowawcze będą dotyczyć tematów poruszanych na seminarium w sprawie wsparcia procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia. W każdym dokumencie przedstawione zostaną rozwiązania polityczne lub rozwiązania w zakresie strategii działania.
      Dokumenty przygotowawcze zostaną rozpowszechnione wśród uczestników seminarium, odpowiednich organów w Unii i w państwach członkowskich, wszystkich państw Bliskiego Wschodu, pozostałych zainteresowanych państw i właściwych organizacji międzynarodowych. Dokumenty te można będzie opublikować na portalu Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji.
      Dokumenty te można będzie zebrać w jednym opracowaniu, które zostałoby opublikowane po zakończeniu seminarium.
      2.3.   Projekt 3: Opracowanie specjalnej strony na portalu Konsorcjum Ośrodków Analitycznych UE ds. Nieproliferacji

      2.3.1.   Cel projektu

                  a)

                  Zachęcenie do dyskusji i współdziałania między urzędnikami rządowymi, społeczeństwem obywatelskim, organizacjami pozarządowymi i środowiskiem akademickim;

                  b)

                  Opracowanie specjalnej strony, na której ośrodki analityczne zajmujące się nieproliferacją mogą wymieniać się niezależnymi poglądami i analizami dotyczącymi tematów poruszanych na seminarium.

            2.3.2.   Oczekiwane rezultaty projektu

      Ułatwienie wymiany poglądów i zwiększenie udziału społeczeństwa obywatelskiego, organizacji pozarządowych i środowiska akademickiego w procesie ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia.
      2.3.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje opracowanie – na portalu Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji – specjalnej strony internetowej dotyczącej posiedzenia. Strona ta umożliwi darmowe pobieranie wszelkich istotnych dokumentów, w tym dokumentów opracowanych na wspomniane seminarium i opublikowanych w związku z nim, a także dokumentów przygotowanych przez niezależne ośrodki analityczne pragnące dzielić się wynikami swoich badań dotyczących tematyki seminarium.
      2.4.   Projekt 4: Udział pozarządowych ekspertów z Unii, jeśli zajdzie taka potrzeba i w ścisłym porozumieniu z ESDZ, w stosownych inicjatywach oficjalnych, pozarządowych i inicjatywach w zakresie dyplomacji drugiego toru, takich jak Ramy z Ammanu (Amman Framework). Finansowanie stosownych inicjatywy tematycznej ad hoc

      2.4.1.   Cel projektu

      Zagwarantowanie odpowiedniego udziału i pełnej reprezentacji ekspertów z Unii – także przez finansowanie inicjatyw tematycznych – w podjętych już stosownych inicjatywach oficjalnych, pozarządowych i inicjatywach w zakresie dyplomacji drugiego toru o zasięgu międzynarodowym lub regionalnym, takich jak Ramy z Ammanu (Amman Framework), lub w inicjatywach, które mają zostać podjęte w niedalekiej przyszłości, z myślą o wspieraniu procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia.
      2.4.2.   Oczekiwane rezultaty projektu

      Zgromadzenie informacji i publikacji tematycznych, utrzymywanie użytecznej sieci kontaktów i pozytywne oddziaływanie na ogólny proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia.
      2.4.3.   Opis projektu

      Wspieranie udziału pozarządowych ekspertów z Unii, jeżeli urzędnicy Unii nie uczestniczą w stosownych inicjatywach oficjalnych, pozarządowych i inicjatywach w zakresie dyplomacji drugiego toru o zasięgu międzynarodowym lub regionalnym.
      3.   CZAS TRWANIA
      Całkowity szacowany czas realizacji projektów wynosi 18 miesięcy.
      4.   BENEFICJENCI
      Beneficjentami tego projektu są:

                  a)

                  państwa Bliskiego Wschodu;

                  b)

                  pozostałe zainteresowane państwa;

                  c)

                  właściwe organizacje międzynarodowe;

                  d)

                  społeczeństwo obywatelskie.

            5.   ASPEKTY PROCEDURALNE, KOORDYNACJA I KOMITET ZARZĄDZAJĄCY
      Komitet zarządzający będzie się składał z przedstawicieli WP i przedstawicieli podmiotu wykonawczego dla każdego konkretnego projektu. Komitet zarządzający będzie regularnie dokonywać przeglądu wykonania decyzji Rady, przynajmniej co sześć miesięcy, w tym przy pomocy elektronicznych środków łączności.
      6.   PODMIOTY WYKONAWCZE
      Techniczne wykonanie decyzji Rady zostanie powierzone Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji.
      Konsorcjum będzie wykonywać swoje zadania pod kierownictwem WP. Wykonując swoje zadania, będzie współpracować z WP, państwami członkowskimi UE, innymi uczestniczącymi państwami oraz, w stosownych przypadkach, z organizacjami międzynarodowymi.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/340 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE w celu udzielenia pomocy Niemcom

text:
               28.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 50/49

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2017/340
   z dnia 14 grudnia 2016 r.
   w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE w celu udzielenia pomocy Niemcom
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 11,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)

               Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty w wysokości 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.) zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

               (3)

               W dniu 19 sierpnia 2016 r. Niemcy złożyły wniosek o uruchomienie środków z funduszu, po serii wyjątkowo intensywnych, krótkoterminowych powodzi, które dotknęły region Dolnej Bawarii w maju i czerwcu 2016 r.

               (4)

               Wniosek Niemiec spełnia warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (5)

               W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Niemiec.

               (6)

               Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie środków z funduszu, niniejszą decyzję powinno się stosować od dnia jej przyjęcia,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2016 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia Niemcom kwoty 31 475 125 EUR w środkach na zobowiązania i środkach na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 14 grudnia 2016 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 14 grudnia 2016 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         I. KORČOK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


Ważna informacja prawna

|

52007BP0125(02)

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia ksiąg rachunkowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 (C6-0399/2006 - 2006/2166(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0257 - 0258

		2.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia ksiąg rachunkowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 (C6-0399/ 2006 — 2006/2166(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego z końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi urzędu [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 - C6-0080/2007),- uwzględniając traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [4], a w szczególności jego art. 44,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0112/2007),1. odnotowuje następujące dane figurujące w sprawozdaniach finansowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za lata budżetowe 2004 i 2005:Uwaga: Niedokładność podanych sum wynika z zastosowanych zaokrągleń.Źródło: Dane pochodzące z urzędu. Powyższa tabela stanowi zestawienie danych przedstawionych przez urząd w rocznym sprawozdaniu finansowym.(w tysiącach EUR) |Rachunek przychodów i wydatków za lata budżetowe 2004 i 2005 || 2005 | 2004 |Przychody operacyjne | 27405 | 20591 |Przychody operacyjne ogółem | 27405 | 20591 |Koszty administracyjne | | |Koszty personelu | -13012 | -7564 |Budynki i koszty powiązane | -3627 | -4192 |Inne koszty (w tym wydatki wspólne ze związanymi jednostkami WE) | -2205 | -1263 |Amortyzacja i spadek wartości jednostek związanych | -603 | -333 |Wydatki operacyjne (w tym wydatki wspólne ze związanymi jednostkami WE) | -8413 | -6431 |Wydatki operacyjne ogółem | -27674 | -19783 |Zysk operacyjny/strata operacyjna | -761 | 808 |Przychody z operacji finansowych | - | 0 |Koszty operacji finansowych | -7 | -7 |Zysk/strata z operacji finansowych | -7 | -6 |Zysk bieżący/strata bieżąca | -768 | 802 |Przychody nadzwyczajne | | |Koszty nadzwyczajne | - | -27 |Zysk nadzywczajny/strata nadzwyczajna | - | -27 |Wynik finasowy w roku budżetowym | -768 | 775 |2. zatwierdza zamknięcie ksiąg rachunkowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2005;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 22.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 42.[3] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz. U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).[5] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2012/712/WPZiB z dnia 19 listopada 2012 r. dotycząca konferencji przeglądowej Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (CWC) w 2013 r.

text:
               20.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 321/68

         DECYZJA RADY 2012/712/WPZiB
   z dnia 19 listopada 2012 r.
   dotycząca konferencji przeglądowej Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (CWC) w 2013 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29 i 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 29 kwietnia 1997 r. weszła w życie Konwencja o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (CWC). Celem CWC jest wyeliminowanie całej kategorii broni masowego rażenia przez wprowadzenie zakazu prowadzenia badań, produkcji, nabywania, składowania, zatrzymywania, przekazywania lub używania broni chemicznej.

               (2)

               Unia Europejska uważa CWC za jeden z głównych elementów tworzących ramy nierozprzestrzeniania i rozbrojenia oraz za wyjątkowy instrument służący rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu, którego nienaruszalność i ścisłe stosowanie muszą być w pełni zagwarantowane. Wszystkie państwa członkowskie UE są państwami stronami CWC.

               (3)

               Ponadto Unia jest zdania, że CWC okazało się być bardzo skutecznym instrumentem, gdyż przyłączyły się do niego prawie wszystkie państwa, a państwa mające zapasy broni chemicznej zniszczyły już dużą ich część. Jednocześnie – przy założeniu że zniszczenie pozostaje priorytetem Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) powołanej na podstawie CWC – pojawiły się nowe wyzwania i zagrożenia, do których OPCW musi się przystosować, by zachować i chronić integralność CWC.

               (4)

               Unia uważa również, że głębokie zaangażowanie OPCW w regularną współpracę ze społeczeństwem obywatelskim, w tym w okresie poprzedzającym konferencję przeglądową oraz w czasie jej trwania, jest korzystne dla prac OPCW.

               (5)

               W dniu 17 listopada 2003 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia (1). Na mocy tego wspólnego stanowiska CWC została uznana za jedno z tych porozumień wielostronnych.

               (6)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, w której potwierdzono przywiązanie Unii do systemu traktatów wielostronnych i podkreślono, między innymi, zasadniczą rolę CWC i OPCW w tworzeniu świata wolnego od broni chemicznej.

               (7)

               W dniu 28 kwietnia 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych jednomyślnie przyjęła rezolucję 1540 (2004), w której potwierdzono, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia stanowi zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Następnie Rada Bezpieczeństwa przyjęła rezolucje: 1673 (2006), 1810 (2008) i 1977 (2011), które powtórzyły cele rezolucji 1540 (2004), i wyraziła zainteresowanie Rady Bezpieczeństwa zintensyfikowaniem jej wysiłków na rzecz propagowania pełnej realizacji tej rezolucji. Realizacja CWC i wdrożenie rezolucji 1540 (2004) oraz następujące po niej rezolucje wzajemnie się wzmacniają.

               (8)

               W dniu 22 listopada 2004 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła pierwsze wspólne działanie 2004/797/WPZiB w sprawie wsparcia działań OPCW w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (2). Po tym wspólnym działaniu przyjęto: wspólne działanie Rady 2005/913/WPZiB (3) – 12 grudnia 2005 r., wspólne działanie Rady 2007/185/WPZiB (4) – 19 marca 2007 r., decyzję Rady 2009/569/WPZiB (5) – 27 lipca 2009 r. i decyzję Rady 2012/166/WPZiB (6) – 23 marca 2012 r.

               (9)

               W dniu 8 września 2006 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło globalną strategię zwalczania terroryzmu, w której państwa członkowskie ONZ zdecydowały między innymi o wdrożeniu wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ związanych z terroryzmem międzynarodowym i o pełnej współpracy z organami pomocniczymi Rady Bezpieczeństwa zajmującymi się zwalczaniem terroryzmu przy wypełnianiu ich zadań. W strategii wezwano także OPCW do dalszych wysiłków, w ramach jej mandatu, na rzecz pomocy państwom w budowaniu zdolności w zakresie uniemożliwiania terrorystom dostępu do materiałów chemicznych, zapewnianiu bezpieczeństwa w odpowiednich instalacjach oraz skutecznego radzenia sobie w przypadku ataku z zastosowaniem takich materiałów.

               (10)

               W dniu 2 grudnia 2011 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło przez konsens rezolucję w sprawie wprowadzania w życie CWC.

               (11)

               Przed trzecią konferencją przeglądową CWC w 2013 roku (zwaną dalej „trzecią konferencją przeglądową”) wskazane jest określenie podejścia Unii, które będzie ukierunkowywać jej państwa członkowskie podczas tej konferencji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Celem Unii Europejskiej jest wzmocnienie Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (CWC) poprzez wykorzystywanie osiągniętych dotychczas postępów w niszczeniu zgłoszonych zapasów broni chemicznej i zapobieganie ich ponownemu tworzeniu, dzięki między innymi wzmocnieniu systemu weryfikacji CWC, poprawie jej wdrażania na szczeblu krajowym oraz wysiłkom na rzecz jej powszechnego stosowania.
   2.   Unia dąży do wzmocnienia CWC również poprzez dostosowanie jej wdrożenia w świetle zmieniającego się środowiska bezpieczeństwa i wydarzeń w obszarach nauki i technologii, a także poprzez podkreślanie, że trzecia konferencja przeglądowa powinna zapewnić wsparcie polityczne i kompleksowe wytyczne w zakresie prac nad przyszłymi priorytetami OPCW, które mają zostać podjęte w okresie między sesjami.
   3.   By osiągnąć cel określony w niniejszym artykule, Unia przedstawi konkretne propozycje podczas trzeciej konferencji przeglądowej.
   Artykuł 2
   Aby osiągnąć cel określony w art. 1, Unia:

               a)

               przyczynia się do pełnego przeglądu – na trzeciej konferencji przeglądowej – działania CWC, uwzględniając w szczególności wydarzenia w obszarach nauki i technologii, a także tworząc solidne podstawy radzenia sobie z wyzwaniami, z jakimi CWC będzie musiała się zmierzyć w przyszłości;

               b)

               pomaga budować porozumienie na rzecz korzystnych wyników trzeciej konferencji przeglądowej i propaguje między innymi następujące kluczowe kwestie:

                           (i)

                           ponowne potwierdzenie wszechstronnego charakteru zakazu stosowania broni chemicznej, określonego w kryterium celu ogólnego, przez:

                                       —

                                       ponowne potwierdzenie, że zakazy przewidziane w CWC dotyczą wszelkich toksycznych substancji chemicznych, z wyjątkiem przypadków, gdy substancja taka stosowana jest w celach, których nie zakazuje art. II ust. 9, i pod warunkiem że rodzaje i ilości tej substancji są zgodne z tymi celami i uwzględniają tym samym rozwój nauki i technologii od czasu drugiej konferencji przeglądowej z 2008 r.,

                                       —

                                       podkreślenie przyjętych przez państwa strony zobowiązań do stosowania kryterium celu ogólnego w krajowych przepisach wykonawczych i w praktyce administracyjnej ich egzekwowania;

                           (ii)

                           podkreślanie znaczenia pełnej i terminowej realizacji przez państwa strony wszystkich zobowiązań z deklaracji na mocy art. III, w szczególności zobowiązań dotyczących broni chemicznej, a także tych dotyczących środków używanych do opanowywania zamieszek;

                           (iii)

                           przygotowywanie i wdrażanie przez Sekretariat Techniczny CWC (zwany dalej „Sekretariatem Technicznym”) ukierunkowanych, dopasowanych podejść dotyczących osiągnięcia powszechności CWC, w ścisłej koordynacji i współpracy z państwami stronami, także z uwagi na fakt, że przynajmniej jedno państwo niebędące stroną CWC, Syria, przyznało w lipcu 2012 roku, że ma broń chemiczną;

                           (iv)

                           ponowne potwierdzenie zobowiązania państw mających broń chemiczną do zniszczenia tej broni i uznanie dotychczasowych osiągnięć w zakresie eliminowania broni chemicznej poprzez:

                                       —

                                       przyjęcie z zadowoleniem podjętych wysiłków i postępów poczynionych przez państwa mające broń chemiczną w zakresie niszczenia ich zgłoszonych zapasów oraz podkreślanie faktu, że zrobiliśmy istotne postępy na drodze do świata wolnego od broni chemicznej,

                                       —

                                       uznawanie skutecznego rozwiązywania kwestii ostatecznie przedłużonego terminu zniszczenia broni chemicznej przez państwa mające taką broń,

                                       —

                                       wzywanie państw mających broń chemiczną do całkowitego, jak najszybszego, zniszczenia zapasów takiej broni, zgodnie z postanowieniami CWC i jej załącznika dotyczącego weryfikacji oraz decyzji podjętej podczas szesnastej sesji konferencji państw stron i dotyczącej kwestii ostatecznie przedłużonego terminu zniszczenia pozostałych zapasów broni,

                                       —

                                       potwierdzenie znaczenia systematycznej weryfikacji przez Sekretariat Techniczny niszczenia broni, jak przewidziano w CWC i jej załączniku dotyczącym weryfikacji,

                                       —

                                       podkreślanie, że należy zachować wiedzę fachową i stosowne zdolności w zakresie postępowania z bronią chemiczną oraz ze starą bronią chemiczną i porzuconą bronią chemiczną, jednak OPCW musi również nadal dostosowywać się do nowego środowiska bezpieczeństwa;

                           (v)

                           wzmocnienie systemu weryfikacji w odniesieniu do działań niezakazanych na mocy CWC, tak by ułatwić zapobieganie ponownemu gromadzeniu broni chemicznej poprzez:

                                       —

                                       podkreślanie znaczenia zobowiązania wszystkich państw stron do właściwego i terminowego przedstawiania deklaracji na mocy art. VI,

                                       —

                                       prowadzenie wystarczającej liczby inspekcji na mocy art. VI, o odpowiednim zasięgu geograficznym i o odpowiedniej częstotliwości, zgodnie z ustalonymi wytycznymi,

                                       —

                                       zwiększenie znaczenia inspekcji na mocy art. VI dla zakresu i celu CWC oraz zapewnienie skutecznego wyboru obiektów, w tym poprzez ocenę wyników tymczasowej metodyki wyboru obiektów: „innych obiektów produkcji chemicznej” (OCPF),

                                       —

                                       zwiększenie zestawu informacji przydatnych podczas procesu weryfikacji dzięki, między innymi, zachęceniu Sekretariatu Technicznego do wykorzystywania informacji już dostępnych, w tym informacji dobrowolnie dostarczonych przez państwa strony, oraz informacji z poprzednich sprawozdań z weryfikacji, a także odpowiednich informacji dostępnych publicznie,

                                       —

                                       podkreślenie, że wykazy związków chemicznych (zwane dalej „wykazami”) CWC były przygotowywane przede wszystkim z myślą o stosowaniu różnych środków weryfikacji,

                                       —

                                       działanie na rzecz zachowania aktualności wykazów w świetle wydarzeń w obszarach nauki i technologii, dzięki – między innymi – analizowaniu korzyści z regularnych przeglądów wykazów w okresach między konferencjami przeglądowymi,

                                       —

                                       dalsze propagowanie zaangażowania we współpracę z przemysłem chemicznym i kontaktów z nim oraz wspieranie wysiłków Sekretariatu Technicznego w tym kierunku,

                                       —

                                       przeanalizowanie zastosowania dodatkowych środków dotyczących jakości i skuteczności procesu inspekcji, takich jak odpowiednie zwiększenie elastyczności i usprawnienie przeprowadzania inspekcji,

                                       —

                                       zapewnienie Sekretariatowi Technicznemu zdolności w zakresie skutecznego próbkowania i analizy podczas inspekcji przemysłu;

                           (vi)

                           stałe udoskonalanie krajowych środków wykonawczych oraz przypominanie, że pełna zgodność z art. VII jest istotnym czynnikiem stanowiącym o skuteczności systemu CWC obecnie i w przyszłości – w tym przez:

                                       —

                                       przyjęcie ukierunkowanego i dostosowanego podejścia w zakresie zachęcania państw stron, które jeszcze nie wdrożyły w odpowiednim stopniu CWC, i wspomagania ich,

                                       —

                                       oferowanie pomocy państwom stronom, które jej potrzebują, jak podano we wspólnych działaniach i decyzjach przyjętych przez Radę Unii Europejskiej na rzecz działań OPCW,

                                       —

                                       wzmacnianie krajowych kontroli eksportu i importu, wymaganych do zapobiegania nabywaniu broni chemicznej i zwiększanie zdolności OPCW w zakresie pomocy w ustanawianiu krajowych mechanizmów kontroli transferów międzynarodowych,

                                       —

                                       wdrożenie właściwych środków na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa chemicznego i ochrony chemicznej

                                       —

                                       zbadanie potencjalnych synergii między OPCW i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi w odniesieniu do świadczenia pomocy i budowania zdolności;

                           (vii)

                           realizacja postanowień CWC dotyczących konsultacji, współpracy i ustalania faktów, w szczególności mechanizmu inspekcji na żądanie, który pozostaje dostępnym i dającym się zastosować narzędziem w systemie weryfikacji OPCW, przy podkreśleniu prawa państw stron do wystąpienia o inspekcje na żądanie bez uprzednich konsultacji oraz zachęcaniu do stosowania mechanizmu do wyjaśniania i rozwiązywania wszelkich kwestii dotyczących ewentualnej niezgodności z CWC; w związku z tym podkreślenie znaczenia utrzymywania przez Sekretariat Techniczny i dalszego rozwijania zdolności technicznych, wiedzy fachowej i koniecznej gotowości, by prowadzić inspekcje na żądanie oraz zobowiązanie państw stron do ciągłej gotowości i zdolności do przyjęcia inspekcji na żądanie;

                           (viii)

                           dalsze ciągłe wspieranie działań OPCW związanych z pomocą i ochroną, w szczególności utrzymanie zdolności OPCW i jej wiedzy fachowej oraz zwiększenie zdolności Sekretariatu Technicznego i państw stron do zapobiegania niewłaściwemu wykorzystaniu toksycznych związków chemicznych i atakom z ich użyciem, do odpowiadania na nie i do łagodzenia ich skutków, w szczególności poprzez:

                                       —

                                       zachęcanie wszystkich państw stron do właściwego i terminowego przedstawiania deklaracji na mocy art. X wymaganych przez CWC i zachęcanie państw stron do zwiększania liczby ofert pomocy,

                                       —

                                       podkreślanie znaczenia zachowania przez Sekretariat Techniczny jego zdolności i wiedzy fachowej oraz utrzymanie i dalsze rozwijanie koniecznej gotowości do prowadzenia dochodzeń w przypadku domniemanego użycia,

                                       —

                                       podkreślanie znaczenia dalszego wspierania przez OPCW krajowych programów ochrony i zwiększanie zdolności OPCW do negocjowania ofert dotyczących wiedzy fachowej i pomocy,

                                       —

                                       zachęcanie OPCW do pomocy państwom w budowaniu zdolności w zakresie zapobiegania atakom terrorystycznym z zastosowaniem broni chemicznej i łagodzenia skutków takich ataków, między innymi poprzez doradztwo dotyczące zwiększania bezpieczeństwa chemicznego i ochrony chemicznej,

                                       —

                                       podkreślanie znaczenia zwiększania współpracy z organizacjami regionalnymi i subregionalnymi, w tym poprzez włączanie się w międzynarodowe wysiłki na rzecz ustanowienia regionalnych centrów doskonałości w zakresie pomocy i ochrony, oraz rozważenie połączenia ich z wysiłkami na mocy art. VII i XI, zgodnie z decyzją w sprawie art. XI podjętą podczas szesnastej sesji konferencji państw stron,

                                       —

                                       przeanalizowanie sposobów zwiększenia zdolności OPCW do radzenia sobie z sytuacjami konfliktu i sytuacjami pokonfiktowymi związanymi z bronią chemiczną,

                                       —

                                       wystąpienie do Sekretariatu Technicznego, by zwiększył współpracę z innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi w zakresie reakcji w sytuacjach nadzwyczajnych związanych z zastosowaniem broni chemicznej lub zagrożeniem takim zastosowaniem, w tym w sytuacjach konfliktu i sytuacjach pokonfliktowych, w szczególności w odniesieniu do współpracy z ONZ w zakresie dochodzeń w sprawach domniemanego użycia broni chemicznej;

                           (ix)

                           ułatwianie współpracy międzynarodowej zgodnej z CWC poprzez:

                                       —

                                       przyjmowanie z zadowoleniem konkretnych i praktycznych propozycji uwzględniających istniejące inicjatywy, jak podano we wspólnych działaniach i decyzjach przyjętych przez Radę Unii Europejskiej, w szczególności propozycji dotyczących takich kwestii jak bezpieczeństwo chemiczne i ochrona chemiczna oraz zarządzanie związkami chemicznymi, zgodnie z decyzją w sprawie art. XI podjętą podczas szesnastej sesji konferencji państw stron,

                                       —

                                       zachęcanie Sekretariatu Technicznego, by pomagał państwom stronom we wdrażaniu ich zobowiązań krajowych dzięki dostosowanej i trwałej pomocy technicznej, tak by ułatwiać wzmocnienie międzynarodowej współpracy w zakresie związków chemicznych,

                                       —

                                       zachęcanie Sekretariatu Technicznego, by działał we współpracy z innymi organizacjami i by ocenił swoje programy, tak aby zapewnić ich pożądane skutki i maksymalne wykorzystanie zasobów;

                           (x)

                           zwiększenie wkładu OPCW w wysiłki na rzecz zwalczania terroryzmu na szczeblu światowym poprzez:

                                       —

                                       dalsze prowadzenie prac w ramach otwartej grupy roboczej ds. terroryzmu OPCW oraz ich zintensyfikowanie,

                                       —

                                       podkreślanie znaczenia wypełniania zobowiązań wynikających z rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1540 (2004) i innych właściwych rezolucji ONZ, w szczególności – wezwania do praktycznej współpracy między OPCW a właściwymi organizacjami, w celu wyeliminowania ryzyka związanego z nabywaniem i użyciem broni chemicznej do celów terrorystycznych, w tym ewentualnego dostępu terrorystów do materiałów, sprzętu oraz wiedzy, które mogą zostać wykorzystane do przygotowania i produkcji broni chemicznej,

                                       —

                                       podkreślanie potrzeby pracy na rzecz zwiększania światowego bezpieczeństwa chemicznego i ochrony chemicznej oraz krajowej kontroli międzynarodowych transferów, w tym pomaganie państwom stronom we wdrażaniu praktycznych i ukierunkowanych środków, które jednocześnie mogłyby się przyczynić do zwiększenia współpracy w zakresie pokojowego zastosowania chemii, a także pomocy i ochrony.

         Artykuł 3
   Działania podejmowane przez Unię do celów art. 2 obejmują:

               a)

               w stosownych przypadkach démarche:

                           (i)

                           z myślą o promowaniu powszechnego przystąpienia do CWC;

                           (ii)

                           w celu promowania skutecznego wdrażania CWC na szczeblu krajowym przez państwa strony;

                           (iii)

                           w celu wezwania państw stron do wspierania skutecznego i pełnego przeglądu CWC oraz udziału w nim, a tym samym – do ponownego zaangażowania się w wypełnianie tej podstawowej międzynarodowej normy zakazującej broni chemicznej;

                           (iv)

                           w celu propagowania propozycji na mocy art. 2, które mają na celu dalsze wzmacnianie CWC;

               b)

               oświadczenia i dokumenty robocze w okresie poprzedzającym trzecią konferencję przeglądową oraz w czasie jej trwania, do rozważenia przez państwa strony.

         Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 302 z 20.11.2003, s. 34.

      (2)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 63.

      (3)  Dz.U. L 331 z 17.12.2005, s. 34.

      (4)  Dz.U. L 85 z 27.3.2007, s. 10.

      (5)  Dz.U. L 197 z 29.7.2009, s. 96.

      (6)  Dz.U. L 87 z 24.3.2012, s. 49.


title: 2005/151/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie mianowania członków komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości

text:
               23.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 50/9

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 stycznia 2005 r.
   w sprawie mianowania członków komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości
   (2005/151/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości zmieniony decyzją Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającą Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (1), a w szczególności jej załącznik I art. 3 ust. 3,
   uwzględniając decyzję Rady 2005/49/WE, Euratom z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie zasad działania komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości (2), a w szczególności pkt 3 jej załącznika,
   uwzględniając zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2004 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości przewiduje utworzenie komitetu składającego się z siedmiu osobistości wybranych spośród byłych członków Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji oraz prawników o uznanej kompetencji. Zgodnie z tym ustępem, o mianowaniu członków komitetu decyduje Rada stanowiąca większością kwalifikowaną na zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości.

               (2)

               Ponadto, decyzja Rady 2005/49/WE, Euratom przewiduje w pkt. 3 jej załącznika, że Rada mianuje przewodniczącego komitetu określonego powyżej.

               (3)

               Należy zastosować te przepisy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane członkami komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości na okres czterech lat począwszy od dnia 10 listopada 2004 r.:

               Pan Leif SEVÓN, przewodniczący

               Sir Christopher BELLAMY

               Pan Yves GALMOT

               Pan Peter GRILC

               Pani Gabriele KUCSKO-STADLMAYER

               Pan Giuseppe TESAURO

               Pan Mirosław WYRZYKOWSKI.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 stycznia 2005 r.

            W imieniu Rady

         J.-C. JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 333 z 9.11.2004, str. 7.

      (2)  Dz.U. L 21 z 25.1.2005, str. 13.