title: 2004/858/WE: Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 2004 r. ustanawiająca agencję wykonawczą o nazwie „Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego” do zarządzania działaniem wspólnotowym w dziedzinie zdrowia publicznego, w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003

text:
               16.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 369/73

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 15 grudnia 2004 r.
   ustanawiająca agencję wykonawczą o nazwie „Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego” do zarządzania działaniem wspólnotowym w dziedzinie zdrowia publicznego, w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003
   (2004/858/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie statusu agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (1), w szczególności jego art. 3 ust 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 przyznaje Komisji uprawnienia dotyczące podejmowania decyzji w sprawie tworzenia agencji wykonawczych zgodnych ze statutem ogólnym ustanowionym przez wymienione rozporządzenie oraz nakładania na nie pewnych obowiązków związanych z zarządzaniem jednym lub wieloma programami wspólnotowymi; niniejsza decyzja pozostaje bez wpływu na zakres stosowania tego rozporządzenia.

               (2)

               Stworzenie agencji wykonawczej ma na celu umożliwienie Komisji skoncentrowanie się na swoich priorytetowych działaniach i funkcjach, których nie można zlecić podmiotom zewnętrznym, jednakże bez utraty kierowania, kontroli i ostatecznej odpowiedzialności za działania, którymi zarządzają agencje wykonawcze.

               (3)

               Zarządzanie wspólnotowym programem działań w dziedzinie zdrowia publicznego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1786/2002/WE (2) z dnia 23 września 2002 r., ma na celu realizację projektów o charakterze technicznym, z którymi nie wiąże się podejmowanie decyzji natury politycznej i wymaga wysokiego poziomu ekspertyz techniczno-finansowych przez cały czas trwania projektu.

               (4)

               Oddelegowanie zadań związanych z realizacją tego programu agencji wykonawczej może nastąpić poprzez jasne rozdzielenie z jednej strony, etapów programowania, które będą leżały w gestii Komisji oraz, z drugiej strony, etapów wykonywania projektów, które zostaną powierzone agencji wykonawczej.

               (5)

               Przeprowadzona w tym celu analiza kosztów/korzyści wykazała, że utworzenie agencji wykonawczej pozwoliłoby na zwiększenie efektywności i redukcję kosztów wdrażania programu zdrowia publicznego. Biorąc pod uwagę specyfikę tego programu, nacisk kładzie się na oddelegowanie zadań o charakterze technicznym, przy czym głównym celem jest wzmocnienie powiązań między wymienionym programem wspólnotowym a grupami ekspertów w Państwach Członkowskich.

               (6)

               Agencja będzie również odpowiedzialna za zapewnienie wysokiego poziomu ekspertyz, służących celom określonym przez Komisję oraz pozostających pod jej kontrolą. Do zadań agencji będzie również należała optymalizacja realizacji programu, poprzez ułatwianie rekrutacji personelu wyspecjalizowanego w dziedzinie zdrowia publicznego.

               (7)

               Oprócz realizacji długoterminowych zadań, agencja będzie miała za zadanie zapewnienie większej elastyczności we wdrażaniu programu. Roczny program pracy agencji pozwoli na zapewnienie jej wsparcia przy realizacji rocznych priorytetów w ramach wdrażania programu zdrowia publicznego, zaplanowanych i zatwierdzonych przez Komisję po konsultacji z komitetem ds. programu.

               (8)

               Zarządzanie oparte na wynikach uzyskanych przez agencję wraz z wprowadzeniem niezbędnych procedur i systemów do celów kontroli i koordynacji pozwoli na uproszczenie sposobu wdrażania programu przez służby Komisji. Służby Komisji będą mogły wykorzystywać wyniki technicznych prac prowadzonych przez agencję, równolegle podejmując odpowiednie działania, które zakładają oceny natury politycznej. Służby Komisji będą również podejmowały te działania związane z wdrażaniem programu, których powierzenie agencji nie wydaje się stosowne.

               (9)

               Współpraca pomiędzy agencją i służbami Komisji oraz wykonywanie zadań związanych z rozpowszechnianiem informacji i wspieraniem sieci informacyjnych, powinna przyczynić się do lepszej widoczności działalności wspólnotowej w dziedzinie zdrowia publicznego.

               (10)

               Środki przewidziane przez niniejszą decyzję są zgodne z opinią Komitetu ds. Agencji Wykonawczych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Utworzenie agencji
   1.   Niniejszym tworzy się agencję wykonawczą do zarządzania wspólnotowym programem działań w dziedzinie zdrowia publicznego (zwaną dalej „agencją”), której status określony jest rozporządzeniem (WE) nr 58/2003.
   2.   Nazwą agencji jest „Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego”.
   Artykuł 2
   Umiejscowienie
   Siedzibą agencji jest Luksemburg.
   Artykuł 3
   Okres działalności
   Agencja powołana jest na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2010 r.
   Artykuł 4
   Cele i zadania
   1.   W ramach wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia publicznego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1786/2002/WE (3) z dnia 23 września 2002 r. (zwaną dalej „decyzją ramową”), agencji powierza się wykonywanie zadań związanych ze wspólnotowym wsparciem w ramach tego programu, z wyłączeniem dokonywania oceny programu, monitoringu ustawodawstwa i wszelkich innych działań, które leżą w wyłącznej kompetencji Komisji. W szczególności powierza jej się następujące zadania:

               a)

               zarządzanie wszystkimi etapami realizacji programu zdrowia publicznego w powiązaniu z poszczególnymi projektami na podstawie decyzji 1786/2002/WE i planu działania przewidzianego w tej decyzji i przyjętego przez Komisję, oraz dokonywanie niezbędnych kontroli, przyjmując odpowiednie decyzje na podstawie aktu Komisji o przekazania uprawnień;

               b)

               przyjmowanie wykonawczych aktów budżetowych po stronie przychodów i rozchodów oraz wykonywanie, na podstawie delegacji Komisji, wszelkich operacji niezbędnych do zarządzania programem zdrowia publicznego, a zwłaszcza operacji związanych z przyznawaniem dotacji i rynków;

               c)

               zapewnianie wsparcia logistycznego, naukowego i technicznego, w szczególności poprzez organizację zebrań technicznych (zarządzanie eksperckimi grupami roboczymi), badań przygotowawczych, seminariów i konferencji.

         2.   Decyzja o przekazaniu uprawnień szczegółowo określa zadania, których wykonywanie powierzone jest agencji. Decyzję tę przekazuje się w celach informacyjnych Komitetowi ds. Agencji Wykonawczych.
   Artykuł 5
   Struktura organizacyjna
   1.   Agencją zarządzają komitet sterujący oraz dyrektor, wyznaczani przez Komisję.
   2.   Członkowie komitetu sterującego mianowani są na 2 lata.
   3.   Dyrektor agencji mianowany jest na 4 lata.
   Artykuł 6
   Dotacja
   Agencja otrzymuje dotację ujętą w ogólnym budżecie Wspólnot Europejskich, która jest pobierana ze środków finansowych przeznaczonych na program zdrowia publicznego.
   Artykuł 7
   Kontrola i sprawozdanie z wykonania
   Agencja podlega kontroli Komisji i musi regularnie przedstawiać sprawozdania z wykonania programów, które są jej powierzone, zgodnie z trybem i częstotliwością określonymi w akcie o przekazaniu uprawnień.
   Artykuł 8
   Wykonywanie budżetu operacyjnego
   Agencja wykonuje swój budżet operacyjny zgodnie z postanowieniami typowego rozporządzenia finansowego (4).

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 grudnia 2004 r.

            W imieniu Komisji

         Markos KYPRIANOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 1.

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (Dz.U. L 297 z 22.09.2004, str. 6).


title: Decyzja Rady (UE) 2017/562 z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Portugalską

text:
               25.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 80/32

         DECYZJA RADY (UE) 2017/562
   z dnia 21 marca 2017 r.
   w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Portugalską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Portugalii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Rodriga VASCONSELOSA DE OLIVEIRY,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               —

               Rui Jorge DA SILVA LEITE DE BETTENCOURT, Secretário Regional Adjunto da Presidência para as Relações Externas do Governo Regional dos Açores.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. SCICLUNA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: 2004/511/WE:Decyzja Rady z dnia 10 czerwca 2004 w sprawie reprezentacji narodu cypryjskiego w Parlamencie Europejskim w przypadku osiągnięcia porozumienia odnośnie do problemu cypryjskiego

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/22

      DECYZJA RADY

   z dnia 10 czerwca 2004
   w sprawie reprezentacji narodu cypryjskiego w Parlamencie Europejskim w przypadku osiągnięcia porozumienia odnośnie do problemu cypryjskiego
   (2004/511/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając protokół nr 10 dotyczący Cypru, do Aktu Przystąpienia z 2003 r., a w szczególności jego art. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska wielokrotnie zaznaczała swoją zdecydowaną preferencję w odniesieniu do przystąpienia do UE zjednoczonego Cypru. Jak dotąd nie osiągnięto kompleksowego rozwiązania problemu cypryjskiego i zjednoczenia wyspy.

               (2)

               Zgodnie z art. 189 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Parlament Europejski złożony jest z przedstawicieli narodów państw zgromadzonych we Wspólnocie. Wybór deputowanych do Parlamentu Europejskiego dokonywany jest w drodze powszechnych, bezpośrednich wyborów, zgodnie z art. 190 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 108 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz z Aktem dotyczącym wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, dołączonym do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, EURATOM (1), zmienionym decyzją Komisji nr 2002/772/WE, EURATOM (2) (zwanym dalej „Aktem z 1976 roku”).

               (3)

               Deputowani do Parlamentu Europejskiego na nadchodzącą kadencję, obejmującą lata 2004-2009, wybrani zostaną w wyborach, które odbędą się w dniach 10-13 czerwca 2004 r. Zgodnie z art. 11 Aktu Przystąpienia z 2003 r., liczba przedstawicieli wybranych na Cyprze i zasiadających w PE od początku kadencji 2004-2009 wynosi sześć. Wybory deputowanych kadencji 2004-2009 nie będą jednak przeprowadzone w części Cypru, nad którymi Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje obecnie faktycznej kontroli.

               (4)

               Celem zagwarantowania praw wyborczych oraz zapewnienia reprezentacji parlamentarnej wszystkim Cypryjczykom, jeżeli osiągnięte zostanie porozumienie, konieczne jest przewidzenie możliwości wcześniejszego zakończenia mandatu przedstawicieli narodu cypryjskiego do Parlamentu Europejskiego wybranych w czerwcu 2004 r. lub w późniejszych wyborach, jak również zorganizowania nadzwyczajnych wyborów na całym terytorium Cypru na pozostający okres kadencji Parlamentu Europejskiego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W przypadku wejścia w życie kompleksowego porozumienia w sprawie problemu cypryjskiego, w drodze odstępstwa od art. 190 ust. 3 Traktatu WE, oraz art. 5, art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 2 Aktu z 1976 r., mają zastosowanie następujące postanowienia:

               a)

               Mandat wybranych przedstawicieli narodu cypryjskiego do Parlamentu Europejskiego wygasa w dniu otwarcia pierwszej sesji Parlamentu Europejskiego, następującej po wyborach, o których mowa w lit. b).

               b)

               Nadzwyczajne wybory przedstawicieli narodu cypryjskiego do Parlamentu Europejskiego na pozostałą część kadencji 2004-2009 lub na każdą następną kadencję, zostaną przeprowadzone na całym terytorium Cypru w niedzielę następującą po upływie okresu czterech miesięcy od dnia przyjęcia przez Radę pierwszej decyzji o cofnięciu zawieszenia stosowania dorobku, zgodnie z art. 1 ust. 2 protokołu nr 10 do Aktu Przystąpienia z 2003 r.

               c)

               Mandat przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego, wybranych w wyborach, o których mowa w lit. b) rozpocznie się w dniu otwarcia pierwszej sesji Parlamentu Europejskiego, następującej po wyborach, o których mowa w lit. b), i wygaśnie w dniu otwarcia pierwszej sesji Parlamentu Europejskiego, następującej po kolejnych wyborach.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 10 czerwca 2004 r.

            W imieniu Rady

         D. AHERN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 278, z 8.10.1976, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 283, z 21.10.2002, str.1.


title: Decyzja Rady 2014/400/WPZiB z dnia 26 czerwca 2014 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie

text:
               27.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/68

         DECYZJA RADY 2014/400/WPZiB
   z dnia 26 czerwca 2014 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (1)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 stycznia 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/39/WPZiB (2) w sprawie mianowania Samuela ŽBOGARA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Kosowie. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 30 czerwca 2014 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych ośmiu miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Samuela ŽBOGARA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Kosowie zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2015 r. Rada może zdecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE w oparciu o ocenę Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB), na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („Wysokiego Przedstawiciela”).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii wobec Kosowa. Cele te obejmują: odgrywanie przewodniej roli w promowaniu stabilnego, samodzielnego, pokojowego, demokratycznego i wieloetnicznego Kosowa; wzmacnianie stabilności w regionie i przyczynianie się do współpracy regionalnej i stosunków dobrosąsiedzkich na Bałkanach Zachodnich; promowanie Kosowa zaangażowanego na rzecz praworządności oraz ochrony mniejszości i dziedzictwa kulturowego i religijnego; wspieranie Kosowa w postępach na drodze do Unii zgodnie z europejską perspektywą dla regionu i stosownie do odpowiednich konkluzji Rady.
   Artykuł 3
   Mandat
   W celu realizacji celów polityki mandat SPUE obejmuje następujące elementy:

               a)

               doradztwo i pomoc w imieniu Unii w procesie politycznym;

               b)

               wspieranie ogólnej koordynacji politycznej Unii w Kosowie;

               c)

               wzmacnianie obecności Unii w Kosowie i zapewnianie spójności i skuteczności unijnych działań;

               d)

               udzielanie szefowi misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOVO) porad i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, także na temat politycznych aspektów kwestii związanych z jego obowiązkami;

               e)

               zapewnienie konsekwencji i spójności działań Unii w Kosowie, także w zakresie lokalnego ukierunkowywania przekształcania misji EULEX;

               f)

               wpieranie Kosowa w postępach na drodze do Unii, zgodnie z europejską perspektywą tego regionu, za pośrednictwem ukierunkowanego przekazu społecznego i szeroko zakrojonych działań Unii, które mają zapewnić szersze zrozumienie i poparcie ze strony społeczeństwa Kosowa, jeśli chodzi o kwestie związane z Unią, w tym działania misji EULEX;

               g)

               monitorowanie, wspomaganie i ułatwianie postępów w realizacji priorytetów politycznych, gospodarczych i europejskich, zgodnie z odpowiednimi kompetencjami i obowiązkami instytucjonalnymi;

               h)

               przyczynianie się do zwiększenia i umocnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Kosowie — w tym w odniesieniu do kobiet i dzieci — oraz ochrony mniejszości, zgodnie z polityką Unii dotyczącą praw człowieka i unijnymi wytycznymi dotyczącymi praw człowieka;

               i)

               wspomaganie wdrażania dialogu na osi Belgrad–Prisztina ułatwianego przez Unię.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień Wysokiego Przedstawiciela.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 28 lutego 2015 r. wynosi 1 450 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Obywatele państw regionu Bałkanów Zachodnich są dopuszczani do udziału w przetargach.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   Do pomocy SPUE w wykonywaniu mandatu i do ogólnego wspomagania spójności, widoczności i skuteczności działań Unii w Kosowie przydziela się specjalny personel. W granicach swojego mandatu i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani do współpracy ze SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się odpowiednio ze stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   1.   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (3).
   2.   Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów odnośnego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE.
   3.   Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) — zgodnie z potrzebami operacyjnymi SPUE — informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów odnośnego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE. W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
   4.   Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim powiązanym z niniejszą decyzją dokumentów jawnych UE odnoszących się do treści obrad Rady dotyczących odnośnego działania, które są objęte tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatura Unii lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V Traktatu SPUE podejmuje wszystkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza szczegółowy plan bezpieczeństwa oparty na wskazówkach z ESDZ, obejmujący konkretne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa i regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do odnośnego obszaru, za który jest on odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa oraz plan awaryjny i ewakuacyjny misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na odnośnym obszarze, za który jest on odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, by wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na odnośny obszar, za który jest on odpowiedzialny, lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wprowadzanie w życie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania na temat realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie przedstawia Wysokiemu Przedstawicielowi i KPiB sprawozdania. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również — w stosownych przypadkach — z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z szefami delegatur Unii w regionie i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE udziela szefowi EULEX KOSOVO wskazówek i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, w tym na temat politycznych aspektów kwestii związanych z jego obowiązkami. SPUE i cywilny dowódca operacji konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
   3.   SPUE nawiązuje także kontakty z właściwymi organami lokalnymi oraz innymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi obecnymi w terenie.
   4.   SPUE wraz z innymi podmiotami Unii obecnymi w terenie zapewnia rozpowszechnianie i przekazywanie sobie wzajemnie informacji przez podmioty Unii obecne w terenie, tak by osiągnąć wysoki stopień zbieżności pod względem wiedzy na temat sytuacji oraz pod względem jej oceny.
   Artykuł 13
   Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów wcześniejszych SPUE w Kosowie oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. SPUE przedstawi Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu przed końcem listopada 2014 r.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący

      (1)  Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

      (2)  Dz.U. L 23 z 26.1.2012, s. 5.

      (3)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).

      (4)  Decyzja 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Rady 2009/1012/WPZiB z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie wspierania działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB

text:
               29.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/16

      DECYZJA RADY 2009/1012/WPZiB
   z dnia 22 grudnia 2009 r.
   w sprawie wspierania działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 czerwca 1997 r. Rada przyjęła program UE na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią konwencjonalną i zwalczania go, zobowiązujący UE i jej państwa członkowskie do podejmowania uzgodnionych działań, aby pomóc innym państwom w zapobieganiu nielegalnemu handlowi bronią i jego zwalczaniu.

               (2)

               W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2008/944/WPZiB określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (1), które określa osiem kryteriów wywozu broni konwencjonalnej, ustanawia mechanizmy powiadamiania i konsultacji w związku z odmowami i obejmuje procedurę przejrzystości przewidującą publikację rocznych sprawozdań UE dotyczących wywozu uzbrojenia. Wspólne stanowisko przyczynia się istotnie do harmonizacji krajowych polityk kontroli wywozu uzbrojenia, a sformułowane w nim zasady i kryteria zostały oficjalnie uznane przez kilka państw trzecich.

               (3)

               Artykuł 11 wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB głosi, że państwa członkowskie dokładają wszelkich starań, aby zachęcić inne państwa wywożące broń do stosowania kryteriów sformułowanych w tym wspólnym stanowisku.

               (4)

               Europejska strategia bezpieczeństwa przyjęta przez szefów państw i rządów w dniu 12 grudnia 2003 r. przedstawia pięć kluczowych wyzwań, które stoją przed UE w sytuacji panującej po zakończeniu zimnej wojny: terroryzm, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia, konflikty regionalne, załamanie państwa i przestępczość zorganizowana. Skutki niekontrolowanego przepływu broni konwencjonalnej mają zasadnicze znaczenie w przypadku czterech z tych pięciu wyzwań. Otóż niekontrolowany transfer uzbrojenia przyczynia się do nasilenia terroryzmu i przestępczości zorganizowanej oraz jest głównym czynnikiem wyzwalającym konflikty i powodującym ich rozprzestrzenianie się oraz upadek struktur państwowych. Ponadto strategia podkreśla, jak ważna jest kontrola wywozu w ograniczaniu proliferacji.

               (5)

               Międzynarodowy instrument pozwalający państwom identyfikować i śledzić szybko i niezawodnie nielegalną broń strzelecką i lekką, który został przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 8 grudnia 2005 r., ma zracjonalizować i uzupełnić obecne dwustronne, regionalne i wielostronne umowy mające na celu zapobieganie nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką we wszystkich jego aspektach oraz jego zwalczanie i eliminowanie.

               (6)

               Zgodnie ze strategią UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL) i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi, przyjętą przez Radę Europejską w dniach 15–16 grudnia 2005 r., UE powinna wspierać na szczeblu regionalnym i międzynarodowym wzmocnienie kontroli wywozu oraz propagowanie kryteriów kodeksu postępowania w sprawie wywozu uzbrojenia – zastąpionego później wspólnym stanowiskiem 2008/944/WPZiB – m.in. pomagając państwom trzecim w przygotowywaniu odnośnych projektów ustawodawstwa krajowego oraz propagując środki służące zwiększeniu przejrzystości.

               (7)

               W dniu 6 grudnia 2006 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych, wspierane przez wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, przyjęło rezolucję nr 61/89 zatytułowaną „Ku traktatowi o handlu bronią: ustanowienie wspólnych międzynarodowych standardów przywozu, wywozu i transferu broni konwencjonalnej”. W grudniu 2006 roku oraz w czerwcu i grudniu 2007 roku Rada przyjęła konkluzje uwypuklające, jak ważne dla UE i państw członkowskich jest odgrywanie aktywnej roli i współdziałanie z innymi państwami i organizacjami regionalnymi w procesie toczącym się w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, służącym określeniu wspólnych międzynarodowych standardów przywozu, wywozu i transferu broni konwencjonalnej, które stanowiłyby ogromny wkład w zwalczanie niepożądanego i nieodpowiedzialnego rozprzestrzeniania broni konwencjonalnej, zakłócającego pokój, bezpieczeństwo, rozwój i pełne poszanowanie praw człowieka.

               (8)

               W dniu 17 marca 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/230/WPZiB w sprawie wspierania działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu uzbrojenia (2), a ostatnie działania na mocy tego wspólnego działania przeprowadzono w dniach 27–28 października 2009 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W celu praktycznego wykonania:

               —

               europejskiej strategii bezpieczeństwa,

               —

               strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi,

               —

               art. 11 wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB,

               —

               programu UE na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią konwencjonalną i jego zwalczania,

               —

               międzynarodowego instrumentu pozwalającego państwom identyfikować i śledzić szybko i niezawodnie nielegalną broń strzelecką i lekką, oraz

               —

               konkluzji Rady w sprawie traktatu o międzynarodowym handlu bronią,

         Unia Europejska wspiera działania służące następującym celom:

               a)

               propagowaniu wśród państw trzecich kryteriów i zasad wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB;

               b)

               pomocy państwom trzecim w przygotowywaniu i wprowadzaniu w życie ustawodawstwa, tak, aby wywóz uzbrojenia podlegał skutecznej kontroli;

               c)

               pomocy państwom trzecim w szkoleniu urzędników udzielających zezwoleń, tak, aby kontrola wywozu uzbrojenia była odpowiednio prowadzona i egzekwowana;

               d)

               pomocy państwom i regionom trzecim w opracowywaniu sprawozdań krajowych i regionalnych na temat wywozu uzbrojenia oraz w propagowaniu innych form kontroli, tak, aby promować przejrzystość i możliwość rozliczenia wywozu uzbrojenia;

               e)

               zachęcaniu państw trzecich do wspierania Organizacji Narodów Zjednoczonych w procesie, który zmierza do przyjęcia prawnie wiążącego traktatu międzynarodowego ustanawiającego wspólne standardy światowego handlu bronią konwencjonalną, oraz pomocy w tym, by państwa te mogły sprostać takim ewentualnym wspólnym standardom.

         2.   Opis projektów, które służą celom określonym w ust. 1, znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Wysoki Przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (WP), odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji.
   2.   Techniczna realizacja projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zostaje powierzona następującemu organowi wykonawczemu:
   niemieckiemu Federalnemu Urzędowi Gospodarki i Kontroli Wywozu (BAFA).
   3.   Organ wykonawczy realizuje swoje zadania pod zwierzchnictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych uzgodnień z organem wykonawczym.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 787 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
   3.   Komisja nadzoruje prawidłowe wykorzystanie wkładu UE, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. W tym celu zawiera porozumienia finansowe z organem wykonawczym, o którym mowa w art. 2 ust. 2. Porozumienie finansowe przewiduje, że organ wykonawczy musi zapewnić wyeksponowanie wkładu UE odpowiednie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia porozumienia finansowego, o którym mowa w ust. 3, w możliwie najszybszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia porozumień.
   Artykuł 4
   1.   Merytoryczne sprawozdanie z postępów osiągniętych w każdym z państw-beneficjentów zostaje przygotowane po zakończeniu ostatniego warsztatu i ostatniej wymiany personelu prowadzonych na mocy niniejszej decyzji organizowanych przez szefów misji UE w każdym z państw-beneficjentów.
   2.   WP, zdaje Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji, korzystając z regularnych sprawozdań przygotowywanych przez organ wykonawczy, o którym mowa w art. 2 ust. 2 oraz przez szefów misji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Na podstawie sprawozdań Rada dokonuje oceny. Komisja jest w pełni włączona w te działania i dostarcza informacji na temat finansowej realizacji projektów, o których mowa w art. 3 ust. 3.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu przyjęcia.
   Niniejsza decyzja traci moc 24 miesiące po dacie zawarcia porozumienia finansowego, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lub sześć miesięcy po dacie jej przyjęcia, jeśli nie zawarto żadnego porozumienia finansowego w tym czasie.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 grudnia 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. CARLGREN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

      (2)  Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 81.

      ZAŁĄCZNIK

         Wspieranie działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB

      I.   Cele

      Cele ogólne niniejszej decyzji są następujące:

                  a)

                  propagowanie wśród państw trzecich kryteriów i zasad wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB;

                  b)

                  pomaganie państwom trzecim w przygotowywaniu i wprowadzaniu w życie ustawodawstwa, tak, aby wywóz uzbrojenia podlegał skutecznej kontroli;

                  c)

                  pomaganie państwom w szkoleniu urzędników udzielających zezwoleń, tak, aby kontrola wywozu uzbrojenia była odpowiednio prowadzona i egzekwowana;

                  d)

                  pomaganie państwom i regionom w opracowywaniu sprawozdań krajowych i regionalnych na temat wywozu uzbrojenia oraz w propagowaniu innych form kontroli, tak, aby promować przejrzystość i możliwość rozliczenia wywozu uzbrojenia;

                  e)

                  zachęcanie państw trzecich do wspierania Organizacji Narodów Zjednoczonych w procesie, który zmierza do przyjęcia prawnie wiążącego traktatu międzynarodowego ustanawiającego wspólne standardy światowego handlu bronią konwencjonalną, oraz pomaganie w tym, by państwa te mogły sprostać takim ewentualnym wspólnym standardom.

            II.   Projekty

                  Cel:
                  Dostarczyć pomoc techniczną zainteresowanym państwom trzecim, które wykazały wolę poprawy stosowanych przez siebie standardów i praktyk w dziedzinie kontroli wywozu technologii wojskowej i sprzętu wojskowego oraz wolę dostosowania własnych standardów i praktyk do standardów i praktyk uzgodnionych i stosowanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz przedstawionych we wspólnym stanowisku 2008/944/WPZiB a także w dołączonym podręczniku użytkownika.

                  Opisy i szacunkowe koszty:

                              (i)

                              Warsztaty z grupami państw
                              Projekt przyjmie postać pięciu warsztatów dwudniowych, na które z wybranej grupy państw zostaną zaproszeni urzędnicy rządowi, celni oraz urzędnicy wydający zezwolenia. Można także zaprosić przedstawicieli przemysłu obronnego. Warsztaty mogą się odbywać w państwie będącym beneficjentem lub w innym miejscu wskazanym przez WP. Szkolenia z odnośnych dziedzin będą udzielać: eksperci z krajowych administracji państw członkowskich UE; eksperci z państw, które zastosowały się do wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB; eksperci z Sekretariatu Generalnego UE oraz z sektora prywatnego (w tym z organizacji pozarządowych).

                              (ii)

                              Program wymiany personelu
                              Projekt przyjmie postać maksymalnie czterech najwyżej jednomiesięcznych pobytów roboczych lub szkoleniowych, w ramach których urzędnicy rządowi lub urzędnicy wydający pozwolenia z będących beneficjentami państw kandydujących do UE będą gościć w odnośnych organach państw członkowskich UE, lub maksymalnie czterech najwyżej jednomiesięcznych pobytów roboczych lub szkoleniowych, w ramach których urzędnicy rządowi lub urzędnicy wydający pozwolenia z państw członkowskich UE będą gościć w odnośnych organach państw-beneficjentów (1).

            III.   Czas realizacji

      Całkowity szacowany czas realizacji projektów wynosi 24 miesiące.
      IV.   Beneficjenci

                  Pierwsze półrocze 2010 roku:

                              (i)

                              państwa Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Chorwacja, Czarnogóra, Serbia)

                              (ii)

                              północnoafrykańscy śródziemnomorscy partnerzy europejskiej polityki sąsiedztwa (Algieria, Egipt, Libia, Maroko i Tunezja)

                  Drugie półrocze 2010 roku:
                  wschodnioeuropejscy i kaukascy partnerzy europejskiej polityki sąsiedztwa (Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Mołdawia i Ukraina)

                  Pierwsze półrocze 2011 roku:
                  państwa Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Chorwacja, Czarnogóra, Serbia)

                  Drugie półrocze 2011 roku:
                  wschodnioeuropejscy i kaukascy partnerzy europejskiej polityki sąsiedztwa (Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Mołdawia i Ukraina)

            Jeżeli z powodu nieprzewidzianych okoliczności trzeba będzie zmienić listę beneficjentów lub harmonogram warsztatów, Grupa Robocza ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej (COARM) może na wniosek WP, podjąć odpowiednią decyzję.
      Gdyby którekolwiek z wyżej wymienionych państw nie chciało uczestniczyć w warsztacie, można wybrać dodatkowe państwa (2) spośród następujących partnerów europejskiej polityki sąsiedztwa: Autonomia Palestyńska, Izrael, Jordania, Liban oraz Syria.
      V.   Ocena skutków

      Skutek niniejszej decyzji i wspólnego działania Rady 2008/230/WPZiB należy oceniać pod kątem technicznym po zakończeniu ostatniego warsztatu i ostatniej wymiany personelu prowadzonych na mocy niniejszej decyzji. Ocena ta ma mieć formę sprawozdań merytorycznych poświęconych przyjmowaniu odnośnych przepisów, powoływaniu organów kontroli eksportu oraz skutecznym kontrolom eksportu w państwach będących beneficjentami. Sprawozdania mają przygotować szefowie misji UE w każdym z państw-beneficjentów.

         (1)  Wybór kandydatów do programu wymiany zostanie uzgodniony przez odpowiednie grupy robocze Rady. WP.

         (2)  Do uzgodnienia przez odpowiednie grupy robocze Rady na wniosek WP.


title: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.)

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0836

Dziennik Urzędowy L 346 , 17/12/1997 P. 0078 - 0094

		Decyzja Radyz dnia 27 listopada 1997 r.w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.")(97/836/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a i 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 228 ust. 3 akapit drugi oraz art. 228 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W swojej decyzji z dnia 23 października 1990 r. Rada upoważniła Komisję do wzięcia udziału w negocjacjach dotyczących zmiany Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków zatwierdzania i wzaj emnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych, przyjętego dnia 20 marca 1958 r. w Genewie.(2) Porozumienie z 1958 r. zostało zmienione.(3) W wyniku wyżej wspomnianych negocjacji Wspólnota jako regionalna organizacja integracji ekonomicznej, której Państwa Członkowskie przekazały uprawnienia w zakresie objętym Porozumieniem, ma prawo stać się Umawiającą się Stroną Zrewidowanego Porozumienia.(4) Przystąpienie do Zrewidowanego Porozumienia stanowi cel wspólnej polityki handlowej zgodnie z art. 113 Traktatu, mającej na celu usuwanie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi między Umawiającymi się Stronami; zaangażowanie Wspólnoty zwiększy znaczenie prowadzonej zgodnie z tym porozumieniem działalności harmonizacyjnej i ułatwi dostęp do rynków państw trzecich; w wyniku tego zaangażowania musi zapewnić spójność między aktami prawnymi, określanymi jako "regulaminy", przyjętymi w ramach Zrewidowanego Porozumienia, a odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym.(5) Homologacja pojazdów silnikowych oraz harmonizacja techniczna są prowadzone na podstawie dyrektyw dotyczących instalacji pojazdów, części składowych oraz poszczególnych elementów technicznych na podstawie art. 100a Traktatu dotyczącego ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego; od dnia 1 stycznia 1996 r. harmonizacja w odniesieniu do pojazdów kategorii M1 jest całkowita i obowiązkowa w rozumieniu dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3] oraz odrębnych dyrektyw dotyczących tej kategorii pojazdów.(6) Przystąpienie Wspólnoty do Zrewidowanego Porozumienia wymaga zmian aktów prawnych przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu; z tego względu wymagana jest też zgoda Parlamentu Europejskiego.(7) Akty prawne określane jako "regulaminy", przyjęte przez właściwe organy na podstawie Zrewidowanego Porozumienia, będą wiązać Wspólnotę po upływie sześciu miesięcy od ich notyfikacji, jeśli Wspólnota nie oznajmi swego sprzeciwu; należy więc zastrzec, że jeśli te akty prawne nie stanowią zwykłego dostosowania do postępu technicznego, to dotyczący takich aktów prawnych głos Wspólnoty powinien być poprzedzony decyzją przyjętą zgodnie z taką samą procedurą, jak zastosowana przy przystępowaniu do Zrewidowanego Porozumienia.(8) Zakładając jednak, że przyjęcie przepisów tego typu stanowi jedynie dostosowanie do postępu technicznego, głos Wspólnoty będzie oddawany zgodnie z procedurą używaną przy technicznych dostosowaniach dyrektyw w sprawie homologacji pojazdów.(9) Właściwe jest ustanowienie uzgodnień praktycznych w odniesieniu do zaangażowania Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w Zrewidowanym Porozumieniu.(10) Zrewidowane Porozumienie przewiduje uproszczoną procedurę jego zmian; należy wprowadzić formę podejmowania decyzji na poziomie wspólnotowym uwzględniającą wymagania tej procedury.(11) Zgodnie z wymaganiami Zrewidowanego Porozumienia każda nowa Umawiająca się Strona Porozumienia ma podczas składania dokumentów dotyczących przystąpienia prawo zadeklarowania, że nie chce być związana określonymi regulaminami EKG ONZ, podając ich szczegóły; Wspólnota pragnie wykorzystać to postanowienie w celu niezwłocznego przystąpienia do regulaminów uważanych za podstawowe dla sprawnego funkcjonowania systemu homologacji pojazdów, w rozumieniu określonych wcześniej dyrektyw 70/156/EWG, 74/150/EWG [4] i 92/61/WE [5] a także, mając na uwadze ich znaczenie dla homologacji pojazdów na poziomie Wspólnoty oraz na poziomie międzynarodowym, zbadać w poszczególnych przypadkach zakres kolejnych przystąpień do pozostałych regulaminów.(12) Zgodnie z art. 1 ust. 6 Zrewidowanego Porozumienia przystąpienie to nie narusza prawa zaprzestania stosowania regulaminów EKG ONZ określonych w zatwierdzonym przez Wspólnotę wykazie; takie zaprzestanie stosowania będzie dotyczyć w szczególności przypadków, kiedy Wspólnota przyjmuje bardziej rygorystyczne wartości dopuszczalne dla emisji zanieczyszczeń i hałasu, a odnośne regulaminy EKG ONZ nie zostały odpowiednio zmienione.(13) W przypadku gdy Wspólnota nie przystępuje do wszystkich regulaminów EKG ONZ, a tylko ich określonego wykazu uważanego za zasadniczy dla funkcjonowania procedury homologacji pojazdów, te Państwa Członkowskie które przystąpiły do regulaminów, które nie zostały przejęte przez Wspólnotę, powinny móc nadal stosować i rozwijać te regulaminy.(14) Zgodnie z art. 234 Traktatu Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że nie ma obecnie sprzeczności między podpisanymi uprzednio regulaminami EKG ONZ, do których Wspólnota nie przystępuje, a odpowiednim aktualnym prawodawstwem wspólnotowym.(15) Podpisanie regulaminu EKG ONZ przez Państwa Członkowskie nie powinno być sprzeczne z przepisami dyrektyw 70/156/EWG, 74/150/EWG oraz 92/61/EWG i powinno uwzględniać procedury dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6].(16) Zgodnie z regułami wspólnotowymi, wprowadzanie w życie zobowiązań wynikających z art. 2, 4 i 5 Zrewidowanego Porozumienia jest sprawą Państw Członkowskich,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wspólnota przystępuje do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które można zamontować lub zastosować w pojazdach kołowych oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, zwanego dalej "Zrewidowanym Porozumieniem".Tekst Zrewidowanego Porozumienia stanowi załącznik I do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady ma prawo wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu przystąpienia zgodnie z wymaganiami art. 6 ust. 3 Zrewidowanego Porozumienia oraz powiadomienia zawartego w załączniku IV do niniejszej decyzji.Artykuł 31. Na podstawie art. 1 ust. 5 Zrewidowanego Porozumienia Wspólnota oświadcza, że jej przystąpienie będzie się ograniczać do wprowadzenia w życie regulaminów EKG ONZ wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji.2. Na podstawie art. 1 ust. 6 Zrewidowanego Porozumienia Wspólnota może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 2 tiret drugie niniejszej decyzji, podjąć decyzję o zaprzestaniu stosowania uprzednio zaakceptowanego regulaminu EKG ONZ.3. Na podstawie art. 1 ust. 7 Zrewidowanego Porozumienia Wspólnota może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 2 tiret drugie niniejszej decyzji, podjąć decyzję o stosowaniu jednego, kilku lub wszystkich regulaminów EKG ONZ, do których nie przystąpiła w chwili przystąpienia do Zrewidowanego Porozumienia.Artykuł 41. Uzgodnienia praktyczne odnoszące się do uczestnictwa Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w pracach EKG ONZ określa załącznik III.Wkład Wspólnoty z uwzględnieniem priorytetów programu prac EKG ONZ zostanie ustalony zgodnie z procedurą wymienioną w pkt 1 załącznika III.2. Wspólnota głosuje za przyjęciem każdego projektu regulaminu EKG ONZ lub projektu zmian regulaminu- w przypadku gdy istniejący regulamin, do którego przystąpiła, jest dostosowywany do postępu technicznego, gdy projekt został zatwierdzony zgodnie z procedurą określoną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG,- we wszystkich innych przypadkach, gdy po otrzymaniu propozycji Komisji i uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego Rada zatwierdziła projekt kwalifikowaną większością.3. Gdy regulamin EKG ONZ lub zmiana regulaminu EKG ONZ zostaje przyjęta, choć Wspólnota za tą zmianą nie głosowała, Wspólnota wyraża sprzeciw zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit drugi Zrewidowanego Porozumienia.4. Zakładając, że Wspólnota głosuje za regulaminem lub zmianą regulaminu EKG ONZ, decyzja ta określa również, czy regulamin ten staje się częścią systemu homologacji WE kompletnych pojazdów i czy zastępuje istniejące we Wspólnocie prawo.5. Wiążące Wspólnotę regulaminy EKG ONZ oraz zmiany regulaminów EKG ONZ zostają przed wejściem w życie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w językach urzędowych Wspólnot.Artykuł 51. Proponowane zmiany Zrewidowanego Porozumienia przedkładane Umawiającym się Stronom w imieniu Wspólnoty są przyjmowane przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością na wniosek Komisji i po uzyskaniu opinii Parlamentu Europejskiego.2. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu wobec zmian Zrewidowanego Porozumienia proponowanych przez pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia jest podejmowana zgodnie z procedurą zastosowaną przy przystępowaniu do tego porozumienia. W przypadku gdyby procedura ta nie zakończyła się na tydzień przed upłynięciem nieprzekraczalnego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 2 Zrewidowanego Porozumienia, Komisja zgłosi sprzeciw wobec tej zmiany w imieniu Wspólnoty przed upływem tego nieprzekraczalnego terminu.Artykuł 6Państwa Członkowskie, które przystąpią lub przystąpiły do regulaminu EKG ONZ, którym Wspólnota nie jest związana, mogą nadal stosować i rozwijać te regulaminy, przyjmując zmiany odzwierciedlające postęp techniczny, zapewniając jednocześnie że:- przystąpienie do tych regulaminów nie jest sprzeczne z przepisami dyrektyw 70/156/EWG, 74/150/EWG i 92/61/EWG, oraz- przestrzegane są procedury dyrektywy 83/189/EWG.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 listopada 1997 r.W imieniu RadyG. WohlfartPrzewodniczący[1] Dz.U. C 69 z 7.3.1996, str. 4.[2] Zgoda z dnia 21 listopada 1997 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 96/27/WE (Dz.U. L 169 z 8.7.1996, str. 1).[4] Dz.U. L 84 z 24.3.1974, str. 10. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.[5] Dz.U. L 225 z 10.8.1992, str. 72. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.[6] Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 96/139/WE (Dz.U. L 32 z 10.2.1996, str. 31).--------------------------------------------------