title: 2007/535/WE: Decyzja Komisji z dnia 27 lipca 2007 r. kończąca postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu dihydromyrcenolu pochodzącego z Indii

text:
               28.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/45

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 27 lipca 2007 r.
   kończąca postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu dihydromyrcenolu pochodzącego z Indii
   (2007/535/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 14,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               Dnia 11 listopada 2006 r. Komisja ogłosiła, w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) („zawiadomienie o wszczęciu”), wszczęcie postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu do Wspólnoty dihydromyrcenolu, o czystości 93 % masy lub większej, pochodzącego z Indii, zwykle zgłaszanego w ramach kodu CN ex 2905 22 90.

               (2)

               Postępowanie antysubsydyjne wszczęto na mocy art. 10 rozporządzenia podstawowego, w następstwie skargi złożonej w dniu 29 września 2006 r. przez następujących producentów wspólnotowych: Destilaciones Bordas Chinchurreta S.A. oraz Sensient Fragrances S.A. („skarżący”) reprezentujących większą część, w tym przypadku 25 %, całkowitej wspólnotowej produkcji dihydromyrcenolu. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie wymienionego produktu, jak również wynikającą z niego istotną szkodę, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie dla wszczęcia postępowania.

               (3)

               Komisja oficjalnie powiadomiła władze Indii, producentów eksportujących w Indiach, importerów, zainteresowanych użytkowników i ich stowarzyszenia oraz skarżących o wszczęciu dochodzenia. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

         B.   WYCOFANIE SKARGI

               (4)

               Skarżący oficjalnie wycofali skargę skierowanym do Komisji pismem z dnia 25 maja 2007 r.

               (5)

               Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego postępowanie może zostać zakończone w przypadku wycofania skargi, chyba że jego zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.

               (6)

               Komisja stwierdziła, iż obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Nie zgłoszono żadnych zastrzeżeń.

               (7)

               Mając na uwadze powyższe, Komisja stwierdza, że postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu dihydromyrcenolu pochodzącego z Indii powinno zostać zakończone bez wprowadzania środków wyrównawczych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu dihydromyrcenolu, o czystości 93 % masy lub większej, objętego kodem CN ex 2905 22 90 i pochodzącego z Indii, zostaje niniejszym zakończone.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lipca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 288 z 21.10.1997, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

      (2)  Dz.U. C 275 z 11.11.2006, str. 29.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/933 z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie ogólnych warunków ramowych przekazywania uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do instrumentów prawnych związanych z zadaniami nadzorczymi (EBC/2016/40)

text:
               1.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/14

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/933
   z dnia 16 listopada 2016 r.
   w sprawie ogólnych warunków ramowych przekazywania uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do instrumentów prawnych związanych z zadaniami nadzorczymi (EBC/2016/40)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12.3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Powierzenie Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) zadań nadzorczych na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) stanowi wyzwanie z punktu widzenia skuteczności i wydajności procesu decyzyjnego EBC z uwagi na dużą liczbę decyzji wymaganych w związku z zadaniami EBC dotyczącymi nadzoru bankowego.

               (2)

               Zgodnie z art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej każda instytucja działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy Traktatów, zgodnie z procedurami, na warunkach i w celach w nich określonych. Zgodnie z art. 9.3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) EBC posiada dwa organy decyzyjne, którymi są Rada Prezesów i Zarząd.

               (3)

               W art. 11.6 Statutu ESBC odpowiedzialność za bieżące sprawy EBC powierzono Zarządowi. W nawiązaniu do powyższego, zgodnie z art. 10.1 i 10.2 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Regulaminem”), przyjętego w decyzji EBC/2004/2 (2), wszystkie jednostki organizacyjne EBC podlegają zwierzchniemu kierownictwu Zarządu. Zgodnie z art. 13m.1 Regulaminu kompetencje Zarządu w odniesieniu do struktury wewnętrznej i pracowników EBC obejmują zadania nadzorcze.

               (4)

               Zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 EBC wykonuje powierzone mu zadania bez uszczerbku dla jego zadań dotyczących polityki pieniężnej oraz wszelkich innych zadań, a także oddzielnie od nich. Ponadto, zgodnie z art. 25, personel zajmujący się wykonywaniem tych zadań musi być organizacyjnie oddzielony od personelu zajmującego się wykonywaniem innych zadań powierzonych EBC oraz podlegać innej hierarchii służbowej. Ta odrębność organizacyjna, w ramach której personel zajmujący się wykonywaniem zadań powierzonych EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 podlega przewodniczącemu Rady ds. Nadzoru, została wdrożona zgodnie z decyzją EBC/2014/39 (3).

               (5)

               Zarząd nie posiada kompetencji decyzyjnych w odniesieniu do decyzji nadzorczych. W art. 26 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 ustanowiono Radę ds. Nadzoru jako organ wewnętrzny zajmujący się planowaniem i wykonywaniem zadań powierzonych EBC na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Zgodnie z art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 Rada ds. Nadzoru prowadzi prace przygotowawcze dotyczące zadań nadzorczych powierzonych EBC i przedstawia Radzie Prezesów finalne projekty decyzji, które są przyjmowane, jeśli Rada Prezesów nie wyrazi wobec nich sprzeciwu. Rada ds. Nadzoru nie jest organem decyzyjnym EBC zgodnie z art. 129 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i art. 9.3 Statutu ESBC.

               (6)

               Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) procedura delegowania decyzji może być konieczna, biorąc pod uwagę znaczną liczbę decyzji, jaką dana instytucja może mieć obowiązek przyjmować, w celu umożliwienia tej instytucji wykonywania ciążących na niej obowiązków. TSUE uznał, że zapewnienie efektywności działania organu stanowiącego jest zasadą właściwą każdemu systemowi instytucjonalnemu (4). Kompetencje nadane instytucji obejmują zatem możliwość delegowania, w zgodzie z postanowieniami TFUE, pewnej liczby uprawnień wynikających z tych kompetencji, na warunkach określonych przez tę instytucję. Instytucje unijne mogą więc podejmować działania o charakterze organizacyjnym, przekazując uprawnienia własnym organom decyzyjnym w zakresie, w jakim działania te są uzasadnione i zgodne z zasadą proporcjonalności.

               (7)

               Ogólna decyzja ramowa w sprawie przekazywania uprawnień jest potrzebna w ramach organizacji wewnętrznej EBC i jego organów decyzyjnych. Instrumenty prawne, uprawnienie do przyjmowania których może być przekazywane, obejmują decyzje nadzorcze EBC w rozumieniu art. 2 pkt 26 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (5) lub instrukcje związane z zadaniami nadzorczymi, o których mowa w art. 17a.3 Regulaminu. Niniejsza ogólna decyzja ramowa powinna mieć na celu sprecyzowanie procedur przyjmowania konkretnych decyzji nadzorczych, a także określenie zakresu odpowiedzialności Zarządu oraz kierowników jednostek organizacyjnych EBC, którym przekazane zostają uprawnienia decyzyjne. Niniejsza ogólna decyzja ramowa nie powinna mieć wpływu na wykonywanie przez EBC jego zadań nadzorczych ani na kompetencje Rady ds. Nadzoru w zakresie przedstawiania Radzie Prezesów finalnych projektów decyzji.

               (8)

               W tych ramach Rada Prezesów powinna przyjąć decyzje w sprawie przekazania uprawnień zgodnie z niniejszą decyzją ramową oraz procedurą opartą na braku sprzeciwu, o której mowa w art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Jest to zgodne z orzecznictwem TSUE, w którym stwierdza się, że decyzja w sprawie przekazania uprawnień musi zostać przyjęta zgodnie z procedurą, która miałaby zastosowanie, gdyby ostateczna decyzja miała być przyjęta przez organ przekazujący uprawnienia. Rada ds. Nadzoru może w każdym czasie przedstawić Radzie Prezesów finalny projekt decyzji, zgodnie z art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, proponując uchylenie lub zmianę konkretnej decyzji w sprawie przekazania uprawnień. Takie uchylenie lub zmiana powinny pozostawać bez uszczerbku dla już przyjętych decyzji delegowanych. Decyzje dotyczące kwestii pozostających poza zakresem decyzji w sprawie przekazania uprawnień muszą być przyjmowane zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Charakter uzupełniający
   Niniejsza decyzja uzupełnia Regulamin.
   Artykuł 2
   Przedmiot i zakres
   Niniejsza decyzja określa zasady dotyczące przekazywania jasno sprecyzowanych uprawnień decyzyjnych Rady Prezesów związanych z instrumentami prawnymi dotyczącymi nadzoru.
   Artykuł 3
   Definicje
   Terminy użyte w niniejszej decyzji mają znaczenie nadane im w Regulaminie, a ponadto poniże terminy oznaczają:
   1)   „instrument prawny dotyczący nadzoru”: instrument prawny związany z zadaniami nadzorczymi EBC;
   2)   „decyzja w sprawie przekazania uprawnień”: decyzję Rady Prezesów o przekazaniu uprawnień decyzyjnych związanych z instrumentami prawnymi dotyczącymi nadzoru kierownikom jednostek organizacyjnych EBC;
   3)   „decyzja w sprawie nominacji”: decyzję Zarządu o wyznaczeniu jednego lub większej liczby kierowników jednostek organizacyjnych EBC do podejmowania decyzji na podstawie decyzji w sprawie przekazania uprawnień;
   4)   „decyzja delegowana”: decyzję związaną z instrumentami prawnymi dotyczącymi nadzoru podjętą na podstawie przekazanych uprawnień decyzyjnych.
   Artykuł 4
   Decyzje w sprawie przekazania uprawnień
   Rada Prezesów może przekazać uprawnienia decyzyjne związane z instrumentami prawnymi dotyczącymi nadzoru kierownikom jednostek organizacyjnych EBC, przyjmując decyzję w sprawie przekazania uprawnień zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Decyzja w sprawie przekazania uprawnień określa szczegółowo zakres spraw podlegających przekazaniu oraz warunki, na jakich uprawnienia takie mogą być wykonywane, i staje się skuteczna wraz z przyjęciem przez Zarząd decyzji w sprawie nominacji zgodnie z art. 5.
   Artykuł 5
   Decyzje w sprawie nominacji
   1.   Zarząd może wyznaczyć jednego lub większą liczbę kierowników jednostek organizacyjnych EBC do podejmowania decyzji na podstawie decyzji w sprawie przekazania uprawnień poprzez przyjęcie decyzji w sprawie nominacji po zasięgnięciu opinii przewodniczącego Rady ds. Nadzoru.
   2.   Kierownicy jednostek organizacyjnych EBC, o których mowa w ust. 1, zostają wybrani spośród kierowników jednostek organizacyjnych EBC zajmujących się wykonywaniem zadań nadzorczych, które są organizacyjnie oddzielone od zadań personelu zajmującego się wykonywaniem innych zadań powierzonych EBC na podstawie art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Wybór kierowników jednostek organizacyjnych EBC uwzględnia także wagę decyzji w sprawie przekazania uprawnień oraz liczbę adresatów, do których wysłane muszą zostać decyzje delegowane.
   Artykuł 6
   Decyzje delegowane
   1.   Decyzje delegowane są podejmowane w imieniu Rady Prezesów i na jej odpowiedzialność.
   2.   W przypadku wyznaczenia jednego kierownika jednostki organizacyjnej EBC do podejmowania decyzji na podstawie decyzji w sprawie przekazania uprawnień zgodnie z art. 5 ust. 1 podpisy na decyzjach delegowanych składa ten kierownik jednostki organizacyjnej EBC. W przypadku wyznaczenia więcej niż jednego kierownika jednostki organizacyjnej EBC do podejmowania decyzji na podstawie decyzji w sprawie przekazania uprawnień zgodnie z art. 5 ust. 1 podpis na decyzji delegowanej składa ten kierownik jednostki organizacyjnej EBC, który zatwierdził daną decyzję delegowaną.
   Artykuł 7
   Ewidencja decyzji delegowanych i przekazywanie informacji o nich
   1.   Sekretariat Rady ds. Nadzoru prowadzi ewidencję decyzji delegowanych podjętych zgodnie z niniejszą decyzją i z częstotliwością miesięczną informuje o takich decyzjach Sekretariat Rady Prezesów.
   2.   Sekretariat Rady Prezesów przekazuje sprawozdanie kwartalne dotyczące wykonywania przekazanych uprawnień decyzyjnych związanych z instrumentami prawnymi dotyczącymi nadzoru Radzie Prezesów i Radzie ds. Nadzoru.
   Artykuł 8
   Przegląd decyzji delegowanych
   1.   Decyzje delegowane mogą być przedmiotem wewnętrznego przeglądu administracyjnego zgodnie z art. 24 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 oraz zgodnie z decyzją EBC/2014/16 (6).
   2.   W przypadku takiego przeglądu administracyjnego Rada ds. Nadzoru bierze pod uwagę opinię Administracyjnej Rady Odwoławczej i przekazuje Radzie Prezesów nowy projekt decyzji do przyjęcia zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu, o której mowa w art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.
   Artykuł 9
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 16 listopada 2016 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

      (2)  Decyzja EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmująca Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33).

      (3)  Decyzja EBC/2014/39 z dnia 17 września 2014 r. w sprawie wdrożenia rozdziału funkcji polityki pieniężnej od funkcji nadzorczej Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 300 z 18.10.2014, s. 57).

      (4)  Wyroki Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 września 1986 r. w sprawie AKZO Chemie BV i AKZO Chemie UK Ltd przeciwko Komisji, 5/85, ECLI:EU:C:1986:328, pkt 37, oraz z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie Carmine Salvatore Tralli przeciwko EBC, C-301/02 P, ECLI:EU:C:2005:306, pkt 59.

      (5)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      (6)  Decyzja EBC/2014/16 z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie ustanowienia Administracyjnej Rady Odwoławczej i jej regulaminu operacyjnego (Dz.U. L 175 z 14.6.2014, s. 47).


title: Decyzja Komisji z dnia 9 marca 2016 r. ustanawiająca grupę ekspertów Komisji ds. celów w zakresie elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych

text:
               10.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/2

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 9 marca 2016 r.
   ustanawiająca grupę ekspertów Komisji ds. celów w zakresie elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych
   (2016/C 94/02)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na szczycie w dniach 20 i 21 marca 2014 r. Rada Europejska wezwała do szybkiego wdrożenia wszystkich środków służących osiągnięciu celu polegającego na uzyskaniu poziomu połączeń międzysystemowych odpowiadającego co najmniej 10 % zainstalowanej zdolności produkcji energii elektrycznej w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich. Rada Europejska wezwała Komisję do zaproponowania konkretnych celów w zakresie połączeń międzysystemowych, które mają zostać zrealizowane do roku 2030.

               (2)

               W komunikacie Komisji zatytułowanym „Europejska strategia bezpieczeństwa energetycznego” (1) zaproponowano podwyższenie obecnego docelowego poziomu elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych z 10 % do 15 % do roku 2030 przy uwzględnieniu kosztów i możliwości wymiany handlowej w odpowiednich regionach.

               (3)

               Obradująca w dniach 23 i 24 października 2014 r. Rada Europejska zwróciła się do Komisji z wnioskiem o regularne przedstawianie jej sprawozdań z postępów w realizacji zaproponowanego przez Komisję celu wynoszącego 15 % do 2030 r., oraz o realizację tego celu przede wszystkim w drodze wdrażania projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

               (4)

               W komunikacie „Strategia ramowa na rzecz stabilnej unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu” (2) Komisja przypomniała, że w odniesieniu do energii elektrycznej określono minimalny poziom połączeń międzysystemowych wynoszący 10 % zainstalowanej zdolności produkcji energii elektrycznej w państwach członkowskich, który należy osiągnąć do 2020 r. W tym samym komunikacie Komisja oświadczyła, że w 2016 r. przedstawi sprawozdanie na temat środków niezbędnych do osiągnięcia celu 15 % do roku 2030.

               (5)

               W komunikacie pt. „Osiągnięcie docelowego poziomu 10 % w zakresie elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych” (3) Komisja podkreśliła, że do zakończenia tworzenia wewnętrznego rynku energii elektrycznej, w szczególności zlikwidowania izolacji wysp energetycznych, zapewnienia wszystkim konsumentom bezpiecznych dostaw energii oraz zwiększenia udziału wytwarzania energii elektrycznej ze zmiennych odnawialnych źródeł energii, konieczne jest uzyskanie połączeń międzysystemowych o zdolnościach na poziomie wyższym niż 10 %, a starania UE i państw członkowskich muszą być ukierunkowane na osiągnięcie przez wszystkie państwa członkowskie poziomu co najmniej 15 % do roku 2030.

               (6)

               Na szczycie w dniach 19 i 20 marca 2015 r. Rada Europejska wezwała do przyspieszenia prac nad projektami infrastrukturalnymi w dziedzinie energii elektrycznej i gazu, w tym nad połączeniami międzysystemowymi – w szczególności z regionami peryferyjnymi – w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego i dobrze funkcjonującego wewnętrznego rynku energii elektrycznej.

               (7)

               Jednocześnie różnice pomiędzy państwami członkowskimi pod względem położenia geograficznego, struktury koszyka energetycznego i dostaw energii oznaczają, iż niezbędne jest podejście indywidualne w oparciu o szczegółową analizę punktów o niedostatecznej przepustowości, z uwzględnieniem kosztów. Regionalne struktury współpracy – grupy regionalne ds. energii elektrycznej ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 (rozporządzenie TEN-E) (4) i odpowiednie grupy wysokiego szczebla ds. infrastruktury energetycznej – stanowić będą użyteczne ramy na potrzeby dyskusji i uzgadniania przyszłych działań.

               (8)

               Wspomniane grupy wysokiego szczebla nadają pracom wymiar polityczny, zapewniają strategiczne zarządzanie i wytyczne dla prac technicznych oraz pomagają w identyfikacji projektów o priorytetowym znaczeniu dla danego regionu i wspierają ich realizację. Obok już istniejącej Grupy Wysokiego Szczebla ds. Planu Działań w Zakresie Połączeń Międzysystemowych na Rynku Energii Państw Bałtyckich, która została zreformowana w 2015 r., w tym samym roku utworzono dwie nowe grupy wysokiego szczebla: Grupa Wysokiego Szczebla ds. Połączeń Międzysystemowych w Europie Południowo-Zachodniej (Półwysep Iberyjski) oraz Grupa Wysokiego Szczebla ds. Tworzenia Gazowych Połączeń Międzysystemowych w Europie Środkowej i Południowo-Wschodniej (CESEC).

               (9)

               Grupa powinna zostać utworzona, aby udzielać Komisji i strukturom współpracy regionalnej porad technicznych dotyczących najlepszego sposobu przekształcenia celu 15 % połączeń międzysystemowych w cele na poziomie regionalnym, krajowym lub granicznym oraz w odniesieniu do ważnych kwestii technicznych związanych z wdrażaniem niezbędnych połączeń międzysystemowych, w tym tych służących realizacji celu 10 % połączeń międzysystemowych.

               (10)

               W strukturze grupy ekspertów powinny być reprezentowane w wyważony sposób odpowiednie dziedziny wiedzy specjalistycznej i obszary zainteresowania, a także płeć ekspertów i ich pochodzenie geograficzne. Grupa powinna zatem składać się z przedstawicieli Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) i europejskich sieci operatorów systemów przesyłowych, przede wszystkim energii elektrycznej (ENTSO), jak również ekspertów i odpowiednich organizacji reprezentujących sektor przemysłu, środowiska akademickie i sektor pozarządowy, dysponujących odpowiednią specjalistyczną wiedzą dotyczącą wewnętrznego rynku energii elektrycznej i elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych.

               (11)

               Należy ustanowić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (12)

               Dane osobowe powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (5),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym zostaje ustanowiona grupa ekspertów ds. celów w zakresie elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych („Grupa”).
   Artykuł 2
   Zadania
   1.   Grupa ma za zadanie:

               a)

               po ustaleniu czynników mających potencjalny wpływ na wymianę energii elektrycznej między państwami członkowskimi, udzielać Komisji porad technicznych dotyczących opracowywania metodologii w zakresie przekształcenia celu 15 % połączeń międzysystemowych w cele na poziomie regionalnym, krajowym lub granicznym, które mają zostać osiągnięte do roku 2030, z uwzględnieniem aspektów kosztowych i możliwości wymiany handlowej w odpowiednich regionach;

               b)

               udzielać, jeśli zostanie o to poproszona, porad technicznych w zakresie realizacji celu 10 %, identyfikować zagrożenia mogące udaremnić realizację tego celu do 2020 r. oraz przedstawiać Komisji propozycje rozwiązań umożliwiających wyeliminowanie przeszkód utrudniających realizację celów, w szczególności związanych z finansowaniem projektów i procedurami przyznawania pozwoleń.

         2.   Wykonując zadania określone w ust. 1, Grupa regularnie konsultuje się z regionalnymi strukturami współpracy, tj. grupami regionalnymi ds. energii elektrycznej ustanowionymi rozporządzeniem (UE) nr 347/2013, a także z odpowiednimi grupami wysokiego szczebla ds. infrastruktury energetycznej.
   Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja oraz Dyrekcja Generalna ds. Energii mogą konsultować się z Grupą w każdej kwestii związanej z międzysystemowymi połączeniami elektroenergetycznymi.
   Artykuł 4
   Skład
   1.   W skład Grupy wchodzi nie więcej niż 15 członków reprezentujących:

               a)

               Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER);

               b)

               europejskie sieci operatorów systemów przesyłowych energii elektrycznej i gazu (ENTSO-E i ENTSO-G);

               c)

               europejskie organizacje i stowarzyszenia branżowe;

               d)

               organizacje akademickie i badawcze wyspecjalizowane w dziedzinie wewnętrznego rynku energii i infrastruktury energetycznej, ze szczególnym uwzględnieniem energii elektrycznej;

               e)

               odpowiednie europejskie organizacje pozarządowe i organizacje międzynarodowe wyspecjalizowane w dziedzinie wewnętrznego rynku energii i infrastruktury energetycznej, ze szczególnym uwzględnieniem energii elektrycznej;

               f)

               osoby prywatne powoływane jako eksperci posiadający wybitną fachową wiedzę w dziedzinie, o której mowa w art. 2 ust. 1.

         2.   Można przewidzieć taką samą liczbę zastępców członków jak liczba członków, którzy mają być powołani. Warunki powoływania zastępców są takie same jak w przypadku członków; zastępcy automatycznie przejmują obowiązki członków nieobecnych bądź niedysponowanych.
   3.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace Grupy, złożą rezygnację lub nie spełniają warunków określonych w art. 5 ust. 1 lub w art. 339 Traktatu, nie będą zapraszani na posiedzenia Grupy i mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do zakończenia ich kadencji.
   4.   Członkowie powołani jako osoby prywatne działają niezależnie i w interesie publicznym.
   5.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Powoływanie
   1.   Członków Grupy powołuje Dyrektor Generalny ds. Energii spośród specjalistów posiadających kompetencje w dziedzinach, o których mowa w art. 2, i którzy odpowiedzieli na zaproszenie do zgłaszania kandydatur.
   Organizacje, o których mowa w art. 4 lit. c), d) i e), przedstawiają kandydatury przedstawiciela i jego zastępcy. Dyrektor Generalny ds. Energii może odmówić powołania zaproponowanego przedstawiciela lub jego zastępcy, jeśli osoba ta nie spełnia wymogów określonych w zaproszeniu do składania kandydatur. W takich przypadkach odnośna organizacja proszona jest o wyznaczenie innego przedstawiciela lub jego zastępcy.
   Członkowie, o których mowa w art. 4 lit. a) i b), nie podlegają procedurze publicznego zaproszenia i są powoływani bezpośrednio.
   2.   Członkowie są powoływani na okres dwóch i pół roku, ich mandat jest jednokrotnie odnawialny.
   3.   W odniesieniu do członków powołanych jako osoby prywatne można przewidzieć taką samą liczbę zastępców członków jak liczba członków, którzy mają być powołani. Warunki powoływania zastępców są takie same jak w przypadku członków. Zastępcy automatycznie przejmują obowiązki członków nieobecnych bądź niedysponowanych.
   4.   Nazwy organizacji i nazwiska osób powoływanych jako osoby prywatne są publikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji i innych podobnych zespołów („rejestr”).
   Artykuł 6
   Tryb pracy
   1.   Przewodniczącym Grupy jest przedstawiciel Dyrekcji Generalnej ds. Energii.
   2.   W porozumieniu ze służbami Dyrekcji Generalnej ds. Energii Grupa może powoływać podgrupy w celu zbadania szczegółowych kwestii na zasadach określonych przez Grupę. Podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.
   3.   W trybie doraźnym przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach Grupy lub podgrupy zewnętrznych ekspertów posiadających szczególne kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się Grupa lub podgrupa. Ponadto przedstawiciel Komisji może nadawać status obserwatora osobom fizycznym i organizacjom, zdefiniowanym w zasadzie 8 pkt 3 zasad horyzontalnych dotyczących grup ekspertów, oraz krajom kandydującym.
   4.   Członkowie Grupy i ich zastępcy oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w decyzjach Komisji (UE, Euratom) 2015/443 (6) i 2015/444 (7). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może zastosować wszelkie właściwe środki.
   5.   Posiedzenia Grupy i podgrup odbywają się w pomieszczeniach Komisji. Komisja zapewnia Grupie usługi sekretariatu. W posiedzeniach Grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny sporządzony na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego grup ekspertów.
   7.   Wszystkie odnośne dokumenty, takie jak porządki obrad, protokoły i opinie uczestników, są udostępniane albo w rejestrze, albo za pomocą linku wskazanego w wymienionym rejestrze do specjalnej strony internetowej. Dostęp do stron internetowych poświęconych tej tematyce nie podlega rejestracji przez użytkowników ani innym ograniczeniom. Od zasady publikowania przewiduje się wyjątki, w przypadkach gdy ujawnienie dokumentu naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego, o czym mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (8).
   Artykuł 7
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach Grupy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Wydatki na podróże służbowe i koszty utrzymania ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach Grupy są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji (9).
   3.   Zwrot tych wydatków odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 8
   Stosowanie
   Niniejszą decyzję stosuje się przez okres pięciu lat od daty jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Miguel ARIAS CAÑETE

            Członek Komisji

      (1)  COM(2014) 330 final.

      (2)  COM(2015) 80 final.

      (3)  COM(2015) 82 final.

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 39).

      (5)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (6)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).

      (7)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).

      (8)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43). Wyjątki te przewidziano w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego, spraw wojskowych, stosunków międzynarodowych, polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej, prywatności i integralności osoby fizycznej, interesów handlowych, postępowania sądowego i opinii prawnej, kontroli/dochodzenia/audytu oraz procesu decyzyjnego instytucji.

      (9)  Decyzja Komisji C(2007) 5858 z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie zasad zwrotu kosztów poniesionych przez osoby niebędące pracownikami Komisji zaproszone do udziału w posiedzeniach w charakterze ekspertów


title: 2011/643/UE: Decyzja Rady z dnia 22 września 2011 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków i czterech zastępców członków z Niemiec

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 września 2011 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków i czterech zastępców członków z Niemiec
   (2011/643/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r..

               (2)

               Trzy stanowiska członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Karla-Heinza KLÄRA, Kerstin KIESSLER i Rolfa HARLINGHAUSENA. Cztery stanowiska zastępców członków zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Nicole MORSBLECH, Petera STRAUBA, Michaela GWOSDZA i Jacqueline KRAEGE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Dr Eva QUANTE-BRANDT, Staatsrätin, Mitglied des Senats der Freien Hansestadt Bremen,

                           —

                           Margit CONRAD, Bevollmächtigte des Landes Rheinland-Pfalz beim Bund und für Europa,

                           —

                           Barbara DUDEN, Mitglied des Europaausschusses der Hamburgischen Bürgerschaft ;

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Ulrike HÖFKEN, Ministerin für Umwelt, Landwirtschaft, Ernährung, Weinbau und Forsten,

                           —

                           Nils WIECHMANN, Mitglied des Landtages,

                           —

                           Heino VAHLDIECK, Mitglied des Europaausschusses der Hamburgischen Bürgerschaft,

                           —

                           Peter FRIEDRICH, Minister für Bundesrat, Europa und internationale Angelegenheiten.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 września 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. MILLER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2010/414/CFSP: Decyzja Rady 2010/414/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. zmieniająca decyzję 2010/127/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Erytrei

text:
               27.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 195/74

         DECYZJA RADY 2010/414/WPZiB
   z dnia 26 lipca 2010 r.
   zmieniająca decyzję 2010/127/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Erytrei
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 1 marca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/127/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Erytrei (1) oraz wdrażającą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) nr 1907 (2009).

               (2)

               Decyzja nr 2010/127/WPZiB przewiduje ograniczenia wjazdowe oraz finansowe środki ograniczające wobec osób i podmiotów wskazanych przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub przez właściwy Komitet Sankcji oraz zakaz dostarczania, sprzedaży lub transferu broni i sprzętu wojskowego tym wskazanym osobom i podmiotom, a także zakaz świadczenia powiązanej pomocy i usług.

               (3)

               Procedura wprowadzania zmian do załącznika do decyzji 2010/127/WPZiB powinna przewidywać wymóg przekazywania wskazanym osobom i podmiotom uzasadnienia umieszczenia ich w wykazie, przekazanego przez Komitet Sankcji, aby dać tym osobom i podmiotom możliwość przedstawienia uwag. W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada powinna dokonać przeglądu swojej decyzji na podstawie tych uwag i odpowiednio poinformować daną osobę lub podmiot.

               (4)

               Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza prawo do skutecznego środka prawnego i rzetelnego procesu sądowego, prawo własności i prawo do ochrony danych osobowych. Niniejsza decyzja powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami.

               (5)

               Niniejsza decyzja jest także w pełni zgodna ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z Karty Narodów Zjednoczonych oraz z prawnie wiążącym charakterem rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

               (6)

               Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie pewne środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/127/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 7 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 7
               Rada ustala wykaz zawarty w załączniku i wprowadza w nim zmiany na podstawie ustaleń Rady Bezpieczeństwa ONZ albo Komitetu Sankcji.”;

               2)

               dodaje się następujące artykuły:
               „Artykuł 7a
               1.   W przypadku gdy Rada Bezpieczeństwa lub Komitet Sankcji umieszczą jakąś osobę lub podmiot w wykazie, Rada dodaje taką osobę lub podmiot do załącznika. Rada przekazuje swoją decyzję i uzasadnienie umieszczenia w wykazie danej osobie lub podmiotowi bezpośrednio – gdy adres jest znany – lub w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając danej osobie lub podmiotowi przedstawienie uwag.
               2.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i odpowiednio informuje daną osobę lub podmiot.
               Artykuł 7b
               1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób lub podmiotów przekazane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub Komitet Sankcji.
               2.   W załączniku znajdują się także w miarę dostępności informacje przekazane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub przez Komitet Sankcji niezbędne do identyfikacji danych osób lub podmiotów. W odniesieniu do osób, informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załączniku umieszczana jest także data wskazania przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub przez Komitet Sankcji.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 51 z 2.3.2010, s. 19.


title: 2014/692/UE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 29 września 2014 r. w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady

text:
               3.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 289/18

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 września 2014 r.
   w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady

      (2014/692/UE, Euratom)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 240 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Począwszy od dnia 1 listopada 2014 r., jeżeli przyjęcie aktu przez Radę wymaga większości kwalifikowanej, należy sprawdzić, czy państwa członkowskie stanowiące większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 65 % ludności Unii.

               (2)

               Do dnia 31 marca 2017 r., jeżeli przyjęcie aktu przez Radę wymaga większości kwalifikowanej, członek Rady może zażądać, by akt ten został przyjęty większością kwalifikowaną określoną w art. 3 ust. 3 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. W takim przypadku członek Rady może zażądać sprawdzenia, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii. By mógł zostać odpowiednio odnotowany, wniosek, z którym występuje członek Rady na podstawie art. 3 ust. 2 Protokołu nr 36, powinien zostać przekazany na piśmie sekretarzowi generalnemu lub przedstawiony ustnie na posiedzeniu Coreperu lub Rady. Każdy wniosek przedstawiony ustnie powinien zostać odnotowany w protokole danego posiedzenia.

               (3)

               Aby możliwe było obliczenie wspomnianego odsetka, w regulaminie wewnętrznym Rady (1) (zwanym dalej „regulaminem wewnętrznym”) należy zawrzeć dane dotyczące liczby ludności oraz odsetek, jaki liczby te stanowią względem ludności Unii.

               (4)

               W związku z tym należy zmienić regulamin wewnętrzny,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W regulaminie wewnętrznym wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 11 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
               „5.   Jeśli decyzja ma zostać podjęta przez Radę większością kwalifikowaną, 65 % ludności Unii, a w przypadku gdy nie wszystkie państwa członkowskie uczestniczą w głosowaniu — 65 % ludności uczestniczących państw członkowskich, a także minimalną liczbę członków Rady reprezentujących ponad 35 % ludności uczestniczących państw członkowskich oblicza się na podstawie danych dotyczących liczby ludności zawartych w załączniku III. Dane te mają również zastosowanie między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r., w przypadku gdy na podstawie art. 3 ust. 2 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, członek Rady zażąda, by dany akt został przyjęty większością kwalifikowaną określoną w ust. 3 tego artykułu, i gdy członek Rady zażąda sprawdzenia, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii.”;

               2)

               w art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
               „6.   Ze skutkiem od 1 stycznia każdego roku Rada dostosowuje, zgodnie z danymi, którymi dysponuje Urząd Statystyczny Unii Europejskiej w dniu 30 września poprzedniego roku, dane liczbowe określone w załączniku III. Decyzja ta jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.”;

               3)

               załącznik III otrzymuje brzmienie:

                  „ZAŁĄCZNIK III
                  Dane dotyczące liczby ludności Unii i liczby ludności każdego państwa członkowskiego do celów wdrożenia przepisów dotyczących głosowania w Radzie większością kwalifikowaną
                  Do celów wdrożenia art. 16 ust. 4 TUE, art. 238 ust. 2 i 3 TFUE oraz art. 3 ust. 2 Protokołu nr 36 liczba ludności Unii i liczba ludności każdego państwa członkowskiego, a także odsetek ludności każdego państwa członkowskiego w odniesieniu do ludności Unii, na okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r., wynoszą:

                              Państwo członkowskie

                              Liczba ludności (× 1 000)

                              Odsetek ludności Unii

                              Niemcy

                              80 523,7

                              15,93

                              Francja

                              65 633,2

                              12,98

                              Zjednoczone Królestwo

                              63 730,1

                              12,61

                              Włochy

                              59 685,2

                              11,81

                              Hiszpania

                              46 704,3

                              9,24

                              Polska

                              38 533,3

                              7,62

                              Rumunia

                              20 057,5

                              3,97

                              Niderlandy

                              16 779,6

                              3,32

                              Belgia

                              11 161,6

                              2,21

                              Grecja

                              11 062,5

                              2,19

                              Republika Czeska

                              10 516,1

                              2,08

                              Portugalia

                              10 487,3

                              2,07

                              Węgry

                              9 908,8

                              1,96

                              Szwecja

                              9 555,9

                              1,89

                              Austria

                              8 451,9

                              1,67

                              Bułgaria

                              7 284,6

                              1,44

                              Dania

                              5 602,6

                              1,11

                              Finlandia

                              5 426,7

                              1,07

                              Słowacja

                              5 410,8

                              1,07

                              Irlandia

                              4 591,1

                              0,91

                              Chorwacja

                              4 262,1

                              0,84

                              Litwa

                              2 971,9

                              0,59

                              Słowenia

                              2 058,8

                              0,41

                              Łotwa

                              2 023,8

                              0,40

                              Estonia

                              1 324,8

                              0,26

                              Cypr

                              865,9

                              0,17

                              Luksemburg

                              537,0

                              0,11

                              Malta

                              421,4

                              0,08

                              Ogółem

                              505 572,5

                              100”

                              Próg 62 %

                              313 455,0

                              Próg 65 %

                              328 622,1

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2014 r.

      Sporządzono Brukseli w dnia 29 września 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1856 z dnia 11 października 2016 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji

text:
               20.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 284/21

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/1856
   z dnia 11 października 2016 r.
   w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Grecji
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 11,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)

               Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty w wysokości 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

               (3)

               W dniu 5 lutego 2016 r. Grecja złożyła wniosek o pomoc finansową z funduszu w związku z trzęsieniem ziemi, które miało miejsce na Wyspach Jońskich w listopadzie 2015 r.

               (4)

               Wniosek Grecji spełnia warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (5)

               W związku z tym należy uruchomić fundusz, aby zapewnić wkład finansowy dla Grecji.

               (6)

               Decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/252 (4) na rok budżetowy 2016 uruchomiono środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty w wysokości 50 mln EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności na wypłatę zaliczek. Środki te wykorzystano jedynie w bardzo ograniczonym zakresie. Istnieją w związku z tym możliwości sfinansowania pełnej kwoty środków uruchamianych na mocy niniejszej decyzji, która powinna być udostępniona poprzez realokację dostępnych środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2016 r.

               (7)

               Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie funduszu, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 1 651 834 EUR dla Grecji w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Kwotę uruchamianych środków, o której mowa w pierwszym akapicie, finansuje się ze środków uruchomionych na wypłatę zaliczek w budżecie Unii na rok budżetowy 2016. Obniża się odpowiednio środki dostępne na wypłatę zaliczek.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 11 października 2016 r.

      Sporządzono w Brukseli 11 października 2016 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         I. KORČOK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

      (4)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/252 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej na wypłatę zaliczek (Dz.U. L 47 z 24.2.2016, s. 5).


title: Decyzja Komisji z dnia 16 sierpnia 2017 r. zmieniająca decyzję 2009/427/WE ustanawiającą grupę ekspertów ds. doradztwa technicznego w zakresie produkcji ekologicznej

text:
               18.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/3

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 16 sierpnia 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2009/427/WE ustanawiającą grupę ekspertów ds. doradztwa technicznego w zakresie produkcji ekologicznej
   (2017/C 273/03)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2009/427/WE (1) Komisja ustanowiła grupę ekspertów ds. doradztwa technicznego w zakresie produkcji ekologicznej („grupę”).

               (2)

               Art. 4 ust. 5 decyzji 2009/427/WE stanowi, że członków grupy powołuje się na trzyletnie odnawialne kadencje. Dotychczasowe doświadczenie wykazało, że okres trzech lat jest zbyt krótki, by grupa mogła w pełni wykonać swoje zadania. Ze względu na przemiany w sektorze produkcji ekologicznej doradztwo techniczne w zakresie takiej produkcji ma do odegrania ważną rolę. Procedura udzielania zezwolenia, w tym doradztwo techniczne w odniesieniu do stosowania praktyk rolniczych i stosowania substancji, będą musiały zostać dostosowane do przyszłych zmian legislacyjnych w dziedzinie produkcji ekologicznej. Konieczne jest również zapewnienie ciągłości prac grupy. W związku z tym kadencję członków grupy określoną w decyzji 2009/427/WE należy przedłużyć do czterech lat.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2009/427/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Art. 4 ust. 5 decyzji 2009/427/WE otrzymuje brzmienie:

      „5.   Członków grupy powołuje się na czteroletnie odnawialne kadencje, przy czym maksymalny okres pełnienia funkcji to trzy kolejne mandaty. Członkowie grupy pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia zgodnie z ust. 6 lub do czasu wygaśnięcia ich kadencji.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 sierpnia 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Komisji 2009/427/WE z dnia 3 czerwca 2009 r. ustanawiająca grupę ekspertów ds. doradztwa technicznego w zakresie produkcji ekologicznej (Dz.U. L 139 z 5.6.2009, s. 29).


title: 2011/672/: Decyzja Rady z dnia 10 października 2011 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Rumunii

text:
               13.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 268/15

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 października 2011 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Rumunii
   (2011/672/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Rumunii,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Sorina Cristiana STANA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany: Liviu LUCA, Confederația Națională a Sindicatelor Libere din România FRĂȚIA.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 października 2011 r.

            W imieniu Rady

         A. KRASZEWSKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1249 z dnia 16 czerwca 2017 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

text:
               12.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 179/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1249
   z dnia 16 czerwca 2017 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/479 (2) Umowa między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020 (zwana dalej „Umową”) została podpisana przez Komisję w dniu 8 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 (3) stanowi, że państwa uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w instrumencie zgodnie z tym rozporządzeniem oraz że zawierane są porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określane przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji decyzję, czy dokona jej transpozycji do swego prawa krajowego.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (4); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (5); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020 zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (6).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, notyfikacji, o której mowa w art. 19 ust. 2 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się Umową.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia (7).

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 czerwca 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. SCICLUNA

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 16 maja 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/479 z dnia 8 grudnia 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020 (Dz.U. L 75 z 21.3.2017, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143).

      (4)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (5)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (6)  Tekst Umowy został opublikowany w Dz.U. L 75 z 21.3.2017, s. 3 wraz z decyzją w sprawie jej podpisania.

      (7)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2010/96/CFSP: Decyzja Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa

text:
               19.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 44/16

         DECYZJA RADY 2010/96/WPZiB
   z dnia 15 lutego 2010 r.
   w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W przyjętej w dniu 26 maja 2009 r. rezolucji 1872 (2009) w sprawie sytuacji w Somalii Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) podkreśliła znaczenie odtworzenia, szkolenia, wyposażenia i utrzymania somalijskich sił bezpieczeństwa, a także wezwała państwa członkowskie oraz organizacje regionalne i międzynarodowe, by zapewniły wsparcie techniczne służące szkoleniu i wyposażeniu somalijskich sił bezpieczeństwa. W przyjętej w dniu 30 listopada 2009 r. rezolucji 1897 (2009) RB ONZ przywołała swoje poprzednie rezolucje i potwierdziła, że respektuje suwerenność, integralność terytorialną, polityczną niezależność i jedność Somalii.

               (2)

               W konkluzjach z dnia 27 lipca 2009 r. Rada postanowiła zwiększyć zaangażowanie w propagowanie pokoju i rozwoju w Somalii. W tym celu Rada przeanalizowała możliwości przyłączenia się Unii do międzynarodowych wysiłków, w tym w dziedzinie bezpieczeństwa.

               (3)

               W konkluzjach z dnia 17 listopada 2009 r. Rada stwierdziła, że dalsze wsparcie przez Unię sektora bezpieczeństwa w Somalii należy rozważyć w ramach kompleksowego podejścia UE do sytuacji w Somalii oraz że wsparcie to powinno stanowić część szerszych i spójnych ram obejmujących ścisłą współpracę i koordynację UE z Unią Afrykańską, Organizacją Narodów Zjednoczonych i innymi odpowiednimi partnerami, w szczególności ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Jeżeli chodzi o Unię Afrykańską, Rada podkreśliła także znaczenie misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM).

               (4)

               W dniu 17 listopada 2009 r. Rada zatwierdziła koncepcję zarządzania kryzysowego dotyczącą ewentualnej misji Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony mającej na celu przyczynienie się do szkolenia sił bezpieczeństwa tymczasowego rządu federalnego Somalii i zwróciła się o przeprowadzenie dalszych prac w zakresie planowania. Następnie Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) powołał organ ds. planowania.

               (5)

               W pismach z dnia 18 listopada 2009 r. i 23 stycznia 2010 r. tymczasowy rząd federalny Somalii wyraził wdzięczność za podejmowane przez Unię wysiłki mające na celu koordynowanie szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa oraz za wysiłki na rzecz pokoju i stabilności w Somalii; zapewnił on Unię o swoim zaangażowaniu w ponoszenie odpowiedzialności związanej z naborem, szkoleniem i utrzymaniem poborowych; podkreślił także swoje zaangażowanie w politykę szerszego sektora bezpieczeństwa w Somalii.

               (6)

               W piśmie z dnia 30 listopada 2009 r. zastępca specjalnego przedstawiciela Unii Afrykańskiej w Somalii przyjął z aprobatą, w imieniu Komisji Unii Afrykańskiej, pozytywny wynik rozważań UE na temat szkolenia ponad 2 000 żołnierzy somalijskich sił bezpieczeństwa.

               (7)

               W dniu 8 grudnia 2009 r. Rada wybrała opcję wojskowo-strategiczną dla ewentualnej misji wojskowej UE.

               (8)

               W sprawozdaniu przeznaczonym dla RB ONZ z dnia 31 grudnia 2009 r. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych odniósł się do koncepcji zarządzania kryzysowego dotyczącej ewentualnej misji Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa i podkreślił, że gdy rozpocznie się realizacja zaplanowanych przez UE szkoleń, osoby z UE prowadzące te szkolenia powinny kierować się zharmonizowanymi i zatwierdzonymi programami.

               (9)

               W piśmie z dnia 5 stycznia 2010 r. minister obrony Ugandy z zadowoleniem przyjął planowaną misję Unii wspierającą somalijski sektor bezpieczeństwa oraz zwrócił się do Unii, by uczestniczyła w szkoleniu somalijskich sił bezpieczeństwa w Ugandzie przez co najmniej rok.

               (10)

               W dniu 20 stycznia 2010 r. Unia złożyła tymczasowemu rządowi federalnemu Somalii propozycję przyczynienia się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa.

               (11)

               W konkluzjach z dnia 25 stycznia 2010 r. Rada uzgodniła zorganizowanie misji wojskowej UE, która ma przyczynić się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa w Ugandzie, gdzie siły somalijskie już są szkolone. Misja miałaby również ułatwić koordynację działań UE z działaniami AMISOM. Ponadto Rada uzgodniła, że misja wojskowa UE rozpoczęłaby się przy okazji następnego naboru uczestników szkolenia, które ma się rozpocząć wiosną 2010 roku; byłaby ona prowadzona w ścisłej koordynacji z partnerami, w tym tymczasowym rządem federalnym Somalii, Ugandą, Unią Afrykańską, Organizacją Narodów Zjednoczonych i Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Rada uznała, że szkolenie to należy przeprowadzić jako część szerzej zakrojonych wysiłków międzynarodowych, obejmujących między innymi sprawdzanie uczestników szkolenia, monitorowanie i szkolenie sił po ich powrocie do Mogadiszu oraz finansowanie żołdu żołnierzy i wypłacanie go.

               (12)

               KPiB powinien sprawować – pod kierownictwem Rady i WP – polityczną kontrolę nad misją wojskową UE, zapewniać jej kierownictwo strategiczne i podejmować stosowne decyzje zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

               (13)

               Należy wynegocjować i zawrzeć umowy międzynarodowe dotyczące udziału państw trzecich w misjach UE oraz statusu jednostek i personelu UE.

               (14)

               Na mocy art. 41 ust. 2 TUE oraz zgodnie z decyzją Rady 2008/975/WPZiB z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (Athena) (1) (zwaną dalej „decyzją Athena”) wydatki operacyjne wynikające z niniejszej decyzji, które mają wpływ na kwestie wojskowe lub obronne, powinny być ponoszone przez państwa członkowskie.

               (15)

               Artykuł 28 ust. 1 TUE przewiduje, że w decyzjach Rady określa się środki, które mają być oddane do dyspozycji Unii. Finansowa kwota odniesienia na okres dwunastu miesięcy na pokrycie wspólnych kosztów misji wojskowej UE jest możliwie najdokładniejszą, aktualną wartością szacunkową i nie ma wpływu na ostateczne kwoty, które zostaną uwzględnione w budżecie przed jego zatwierdzeniem zgodnie z zasadami ustanowionymi na mocy decyzji Athena.

               (16)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne. Dania nie uczestniczy zatem w finansowaniu niniejszej misji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   1.   Unia prowadzi szkoleniową misję wojskową, zwaną dalej „EUTM Somalia”, aby przyczynić się do wzmocnienia tymczasowego rządu federalnego Somalii jako funkcjonującego rządu służącego obywatelom Somalii. Misja wojskowa UE ma na celu w szczególności przyczynienie się do wszechstronnej i trwałej perspektywy rozwoju somalijskiego sektora bezpieczeństwa przez wzmocnienie somalijskich sił bezpieczeństwa drogą zapewnienia szczegółowego szkolenia wojskowego, oraz wsparcia zapewnionego przez Ugandę szkolenia, 2 000 somalijskich poborowych łącznie do poziomu plutonu, w tym stosownych szkoleń modułowych i specjalistycznych przeznaczonych dla oficerów i podoficerów. Misja wojskowa UE prowadzi działania w ścisłej współpracy i koordynacji z innymi podmiotami społeczności międzynarodowej, zwłaszcza z Organizacją Narodów Zjednoczonych, misją Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
   2.   Szkolenie wojskowe UE prowadzone w tym celu odbywa się głównie w Ugandzie zgodnie z politycznym celem misji UE polegającym na przyczynieniu się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa, tak jak określono to w koncepcji zarządzania kryzysowego zatwierdzonej przez Radę w dniu 17 listopada 2009 r. Jeden z elementów misji wojskowej UE jest również zlokalizowany w Nairobi.
   Artykuł 2
   Mianowanie dowódcy UE
   1.   Pułkownik Ricardo GONZÁLEZ ELUL zostaje niniejszym mianowany dowódcą misji UE.
   2.   Dowódca misji UE sprawuje funkcje dowódcy operacji UE i dowódcy sił UE.
   Artykuł 3
   Wyznaczenie dowództwa UE
   Dowództwo UE misji znajduje się w Ugandzie. Będzie ono obejmować biuro łącznikowe w Nairobi i komórkę wsparcia w Brukseli. Pełni ono funkcje zarówno dowództwa operacji, jak i dowództwa sił.
   Artykuł 4
   Planowanie i rozpoczęcie misji
   Decyzję o rozpoczęciu misji wojskowej UE podejmuje Rada po zatwierdzeniu planu misji.
   Artykuł 5
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   W ramach odpowiedzialności Rady i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”), Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji wojskowej UE. Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji, zgodnie z art. 38 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Upoważnienie to obejmuje uprawnienia niezbędne do zmiany dokumentów związanych z planowaniem, w tym planu misji i struktury dowodzenia. Obejmuje ono również uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawie mianowania dowódcy misji UE. Rada zachowuje uprawnienia do podejmowania decyzji co do celów i zakończenia misji wojskowej UE.
   2.   KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania.
   3.   KPiB regularnie otrzymuje od przewodniczącego Komitetu Wojskowego UE (EUMC) sprawozdania dotyczące przebiegu misji wojskowej UE. KPiB może w stosownych przypadkach zapraszać dowódcę misji UE na swoje posiedzenia.
   Artykuł 6
   Kierownictwo wojskowe
   1.   EUMC monitoruje właściwe przeprowadzanie misji wojskowej UE, za której przebieg odpowiedzialny jest dowódca misji UE.
   2.   EUMC regularnie otrzymuje sprawozdania od dowódcy misji UE. Może w stosownych przypadkach zapraszać dowódcę misji UE na swoje posiedzenia.
   3.   Przewodniczący EUMC pełni rolę głównego punktu kontaktowego w relacjach z dowódcą misji UE.
   Artykuł 7
   Wykonanie i spójność działania Unii
   1.   WP zapewnia wykonanie niniejszej decyzji i jej spójność z działaniami zewnętrznymi Unii jako całości, w tym z programami rozwojowymi Unii.
   2.   Dowódca misji UE wspiera WP w wykonaniu niniejszej decyzji.
   Artykuł 8
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię lub dla jednolitych ram instytucjonalnych oraz zgodnie z odpowiednimi wytycznymi Rady Europejskiej, państwa trzecie mogą zostać zaproszone do udziału w misji.
   2.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do zaproszenia państw trzecich, by zadeklarowały swój wkład, i do podjęcia, na zalecenie dowódcy misji UE i EUMC, stosownych decyzji w sprawie przyjęcia proponowanych wkładów.
   3.   Szczegółowe warunki dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych na mocy art. 37 TUE oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Jeżeli Unia i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w misjach zarządzania kryzysowego Unii, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście niniejszej misji.
   4.   Państwa trzecie, które wnoszą istotny wkład wojskowy w misję wojskową UE, mają w odniesieniu do bieżącego zarządzania misją takie same prawa i obowiązki, jak państwa członkowskie biorące udział w tej misji.
   5.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podjęcia stosownych decyzji w sprawie ustanowienia komitetu uczestników, w przypadku gdy państwa trzecie wniosą istotne wkłady wojskowe.
   Artykuł 9
   Status personelu dowodzonego przez UE
   Status jednostek dowodzonych przez UE i personelu tych jednostek, w tym przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania ich misji i jej sprawnego przebiegu, może stanowić przedmiot umowy zawartej na mocy art. 37 TUE oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 218 ust. 3 TFUE.
   Artykuł 10
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Wspólnymi kosztami misji wojskowej UE zarządza się zgodnie z decyzją Rady 2008/975/WPZiB z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (Athena) (2) (zwaną dalej „decyzją Athena”).
   2.   Ustala się finansową kwotę odniesienia dla wspólnych kosztów misji wojskowej UE w wysokości 4,8 mln EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 32 ust. 3 decyzji Athena, wynosi 60 %.
   Artykuł 11
   Udostępnianie informacji stronom trzecim
   1.   WP zostaje niniejszym upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Afrykańskiej (UA, AMISOM) i innym stronom trzecim związanym z niniejszą decyzją informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji wojskowej UE opatrzonych klauzulą tajności o poziomie nie wyższym niż stosowny dla każdego nich, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa (3).
   2.   WP zostaje niniejszym upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych, UA, AMISOM i innym stronom trzecim związanym z niniejszą decyzją dokumentów jawnych UE odnoszących się do obrad Rady dotyczących misji wojskowej UE, które objęte są obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
   Artykuł 12
   Wejście w życie i zakończenie
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Misja wojskowa UE zostaje zakończona w 2011 roku po dwóch kolejnych sześciomiesięcznych okresach szkoleniowych.
   3.   Niniejszą decyzję uchyla się z dniem zamknięcia dowództwa UE, biura łącznikowego w Nairobi i komórki wsparcia w Brukseli, zgodnie z zatwierdzonymi planami dotyczącymi zakończenia misji wojskowej UE oraz bez uszczerbku dla procedur dotyczących audytu i prezentacji sprawozdań finansowych misji wojskowej UE, ustanowionych w decyzji Athena.
   Artykuł 13
   Publikacja
   1.   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Decyzje KPiB w sprawie mianowania dowódcy misji UE i w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich, jak również w sprawie ustanowienia komitetu uczestników, także zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2010 r.

            W imieniu Rady

         Á. GABILONDO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 96.

      (2)  Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 96.

      (3)  Decyzja Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1).

      (4)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie zawarcia Porozumienia międzyinstytucjonalnego w formie wspólnego oświadczenia w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej decyzję 1999/468/WE ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (nowa procedura regulacyjna połączona z kontrolą) (10125/2006 - C6-0208/2006 - 2006/2152(ACI))

text:
C 303 E/806           PL                         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                     13.12.2006

Czwartek, 6 lipiec 2006 r.
              P6_TA(2006)0309

              Uprawnienia wykonawcze                    przyznane        Komisji       (Porozumienie          między-
              instytucjonalne)

              Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie zawarcia Porozumienia międzyinstytucjonalnego w
              formie wspólnego oświadczenia w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej decyzję
              1999/468/WE ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych
              Komisji (nowa procedura regulacyjna połączona z kontrolą) (10125/2006 — C6-0208/2006 —
                                                    2006/2152(ACI))

              Parlament Europejski,

              — uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202 tiret trzecie,

              — uwzględniając decyzję Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykony-
                wania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (1),

              — uwzględniając wniosek Komisji dotyczący decyzji Rady zmieniającej decyzję                 1999/468/WE
                (COM(2002)0719) (2),

              — uwzględniając oświadczenie byłego przewodniczącego Komisji Romano Prodiego złożone przed
                Parlamentem Europejskim w dniu 5 lutego 2002 r. („oświadczenie Prodiego”),

              — uwzględniając swoje stanowisko z dnia 2 września 2003 r. (3),

              — uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie wdrożenia prawa o usługach
                finansowych (4),

              — uwzględniając zmieniony wniosek Komisji (COM(2004)0324) (5),

              — uwzględniając projekt decyzji Rady (10126/1/2006 — C6-0190/2006) (6),

              — uwzględniając projekt wspólnego oświadczenia (10125/2006 — C6-0208/2006),

              — uwzględniając art. 120 ust. 1 Regulaminu,

              — uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0237/2006), mając na uwadze, co
                następuje:

              A. Rada i Komisja zgodziły się ubiegłej jesieni na rozpoczęcie rozmów w sprawie przeprowadzenia reformy
                 procedur komitologii na podstawie zmienionego wniosku Komisji,

              B. Konferencja Przewodniczących zdecydowała w dniu 10 listopada 2005 r. o rozpoczęciu rozmów z Radą
                 i Komisją w sprawie procedur komitologii i upoważniła przewodniczącego Konferencji Przewodniczących
                 Komisji oraz sprawozdawcę komisji przedmiotowo właściwej do prowadzenia tych rozmów; upoważ-
                 nienia tego udzielono ponownie w dniu 19 stycznia 2006 r.,

              C. rozmowy doprowadziły do powstania projektu nowej procedury oraz projektu oświadczeń w związku z
                 decyzją do podjęcia w sprawie tej procedury,

              D. decyzja w sprawie komitologii z 1999 r. wprowadzi nową procedurę, znaną jako „procedura regulacyjna
                 połączona z kontrolą”, upoważniającą Parlament Europejski i Radę do kontroli — na równych prawach
                 — „quasi-legislacyjnych” środków wykonawczych do aktu przyjętego w drodze współdecyzji oraz do
                 odrzucania takich środków;

              (1) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
              (2) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
              (3) Dz.U. C 76 E z 25.3.2004, str. 82.
              (4) Dz.U. C 284 E z 21.11.2002, str. 115.
              (5) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
              (6) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
 ---pagebreak--- 13.12.2006           PL                              Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                 C 303 E/807

                                                                                Czwartek, 6 lipiec 2006 r.
             E. Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy podpisany przez głowy państw i szefów rządów wszystkich
                państw członkowskich nadaje Parlamentowi prawo odwołania upoważnienia (art. I-36). Ostateczny tekst
                kompromisowy dotyczący nowej procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą nie przewiduje takiego
                uprawnienia dla Parlamentu. Prawo odwołania upoważnienia pozostanie w związku z tym jednym z
                głównych postulatów Parlamentu Europejskiego, który może zostać zrealizowany przez Traktat
                Konstytucyjny,

             F. decyzji towarzyszyć będzie wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, oświad-
                czenie Komisji, które zostanie zapisane w protokole Rady, oraz oświadczenia Komisji dotyczące wdro-
                żenia i stosowania nowej procedury;

             G. oświadczenia te dotyczą istotnych spraw poruszanych w negocjacjach przez trzy instytucje; bez tych
                oświadczeń nie doszłoby do kompromisu w sprawie nowej procedury, a jej praktyczny skutek nie byłyby
                zapewniony,

             1. zatwierdza zawarcie porozumienia mającego formę wspólnego oświadczenia załączonego do niniejszej
             decyzji;

             2. przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji dotyczące jej zobowiązania do przyjęcia środków prze-
             jrzystości, złożone w związku z wspólnym oświadczeniem;

             3. przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji w sprawie systemu językowego i momentu rozpoczęcia
             okresu kontroli oraz w sprawie dostosowania obowiązujących aktów prawnych, złożone przy tej samej
             okazji;

             4. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, w celach informacyjnych,
             Radzie i Komisji.

             Oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

             1. Parlament Europejski, Rada i Komisja pozytywnie oceniają fakt, że wkrótce zostanie przyjęta decyzja
             Rady zmieniająca decyzję Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykony-
             wania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (1). Włączenie do decyzji z 1999 r. nowej procedury,
             zwanej „procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą”, umożliwi prawodawcy sprawowanie kontroli nad
             przyjmowaniem środków quasi-prawodawczych służących wykonaniu aktu przyjętego w drodze
             współdecyzji.

             2. Parlament Europejski, Rada i Komisja podkreślają, że w ramach obecnego Traktatu decyzja taka stanowi
             rozwiązanie horyzontalne, które odpowiada wyrażanemu przez Parlament Europejski życzeniu sprawowania
             kontroli nad wykonywaniem aktów przyjętych w drodze współdecyzji.

             3. Bez uszczerbku dla prerogatyw organów prawodawczych Parlament Europejski i Rada przyznają, że
             zasady lepszego prawodawstwa wymagają, by uprawnienia wykonawcze bezterminowo przyznać Komisji.
             Parlament Europejski, Rada i Komisja uważają jednak, że w sytuacjach gdy konieczne jest dostosowanie aktu
             w pewnym określonym terminie, kontrolę prawodawcy nad tym aktem mogłaby wzmocnić klauzula wyma-
             gająca od Komisji przedstawienia propozycji przeglądu lub uchylenia przepisów dotyczących przekazania
             uprawnień wykonawczych.

             4. Od momentu wejścia w życie nowa procedura będzie mieć zastosowanie do środków quasi-prawoda-
             wczych przewidzianych w aktach, które zostaną przyjęte zgodnie z procedurą współdecyzji, w tym do
             środków przewidzianych w aktach przyjmowanych w przyszłości w dziedzinie usług finansowych (akty
             „Lamfalussy” ego). By jednak mogła być ona stosowana do już obowiązujących aktów przyjętych w drodze
             współdecyzji, akty te należy dostosować według stosownych procedur w celu zastąpienia procedury regula-
             cyjnej przewidzianej w art. 5 decyzji 1999/468/WE procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą za każdym
             razem, gdy chodzi o środki wchodzące w zakres jej zastosowania.

             (1) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
 ---pagebreak--- C 303 E/808           PL                         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                     13.12.2006

Czwartek, 6 lipiec 2006 r.
              5.   Parlament Europejski, Rada i Komisja uważają, że należy niezwłocznie dostosować następujące akty:

              a) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i oświadczeń
                 zdrowotnych w odniesieniu do środków spożywczych (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku
                 Urzędowym);

              b) Dyrektywa 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. przekształcająca
                 dyrektywę Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsię-
                 biorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzę-
                 dowym);

              c) Dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. przekształcająca
                 dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącą się do
                 podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (dotychczas nieopublikowana w
                 Dzienniku Urzędowym);

              d) Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawo-
                 wych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmienia-
                 jąca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U.
                 L 157 z 9.6.2006, str. 87);

              e) Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustana-
                 wiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny
                 Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, str. 1);

              f)   Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie
                   przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terro-
                   ryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 15);

              g) Dyrektywa 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiająca ogólne
                 zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz
                 zmieniająca dyrektywę Rady 92/42/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i
                 2000/55/WE (Dz.U. L 191 z 22.7.2005, str. 29);

              h) Dyrektywa 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniająca dyrektywy
                 Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE,
                 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struk-
                 tury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 79 z 24.3.2005, str. 9);

              i)   Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w
                   sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pocho-
                   dzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG
                   (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, str. 1);

              j)   Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie
                   harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartoś-
                   ciowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE
                   (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 38);

              k) Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków
                 instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę
                 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U.
                 L 145 z 30.4.2004, str. 1);

              l)   Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie pros-
                   pektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów
                   wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 64);

              m) Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w
                 sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 1);

              n) Dyrektywa 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działal-
                 ności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz.U.
                 L 235 z 23.9.2003, str. 10);
 ---pagebreak--- 13.12.2006           PL                              Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                 C 303 E/809

                                                                                Czwartek, 6 lipiec 2006 r.
             o) Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wyko-
                rzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96 z 12.4.2003,
                str. 16);
             p) Dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zuży-
                tego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE) (Dz.U. L 37 z 13.2.2003, str. 24);
             q) Dyrektywa 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograni-
                czenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
                (Dz.U. L 37 z 13.2.2003, str. 19);
             r) Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodat-
                kowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwes-
                tycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG,
                92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE
                Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1);
             s) Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w
                sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz.U. L 243 z 11.9.2002, str. 1);
             t)   Dyrektywa 2001/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. zmieniająca
                  dyrektywę Rady 85/611/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i admini-
                  stracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartoś-
                  ciowe (UCITS), w celu uregulowania działalności spółek zarządzających i uproszczonych prospektów
                  emisyjnych (Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 20);
             u) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspól-
                notowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z
                28.11.2001, str. 67);
             v) Dyrektywa 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzo-
                nego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady
                90/220/EWG (Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1);
             w) Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca
                ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1);
             x) Dyrektywa 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie
                pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269 z 21.10.2000, str. 34);
             y) Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowa-
                dzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1).
             Komisja oświadczyła, że w tym celu możliwie szybko przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
             wnioski w sprawie zmiany wyżej wymienionych aktów, aby zastosować procedurę regulacyjną połączoną z
             kontrolą, a przez to — uchylić te ewentualnie istniejące przepisy wyżej wymienionych aktów, które przewi-
             dują czasowe ograniczenie uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji. Parlament Europejski i Rada
             zapewnią możliwie szybkie przyjęcie tych wniosków.
             6. Zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie lepszego
             stanowienia prawa (1), Parlament Europejski, Rada i Komisja przypominają o znaczącej roli, jaką w prawo-
             dawstwie odgrywają środki wykonawcze. Uważają one ponadto, że podstawowe zasady zawarte w Porozu-
             mieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących
             jakości prawodawstwa wspólnotowego (2) powinny w każdym razie mieć zastosowanie do środków o
             ogólnym zasięgu przyjętych w myśl nowej procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą.

             (1) Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.
             (2) Dz.U. C 73 z 17.3.1999, str. 1.


title: 2014/433/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/3/2014 z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie mianowania dowódcy operacji UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               5.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 198/5

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/3/2014
   z dnia 3 lipca 2014 r.
   w sprawie mianowania dowódcy operacji UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

      (2014/433/WPZiB)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1)(Atalanta), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia decyzji w sprawie mianowania dowódcy operacji UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii („dowódca operacji UE”).

               (2)

               W dniu 18 grudnia 2012 r. KPiB przyjął decyzję Atalanta/4/2012 (2) w sprawie mianowania wiceadmirała Roberta Tarranta dowódcą operacji UE.

               (3)

               Zjednoczone Królestwo zaproponowało, by generał dywizji Martin SMITH zastąpił wiceadmirała Roberta TARRANTA na stanowisku dowódcy operacji UE.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE popiera ten wniosek.

               (5)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu ani we wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał dywizji Martin SMITH zostaje niniejszym mianowany dowódcą operacji UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii od dnia 27 sierpnia 2014 r.
   Artykuł 2
   Decyzja Atalanta/4/2012 niniejszym traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Stosuje się od dnia 27 sierpnia 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

            Przewodniczący

         W. STEVENS

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/4/2012 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie mianowania dowódcy operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) (Dz.U. L 352 z 21.12.2012, s. 46).