title: Decyzja Rady 2010/53/WPZiB z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia Umowy między Australią a Unią Europejską w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 26/30

         DECYZJA RADY 2010/53/WPZiB
   z dnia 30 listopada 2009 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Australią a Unią Europejską w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w dniu 9 marca 2009 r. Rada postanowiła upoważnić prezydencję, aby przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela („SG/WP”) i w ścisłej współpracy z Komisją podjęła z Australią negocjacje zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej i zawarła umowę dotyczącą bezpieczeństwa informacji.

               (2)

               W następstwie upoważnienia do otwarcia negocjacji prezydencja, wspierana przez SG/WP, wynegocjowała z Australią umowę w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych.

               (3)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W imieniu Unii Europejskiej niniejszym zatwierdza się Umowę między Australią a Unią Europejską w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 26/31

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Australią a Unią Europejską w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych
   AUSTRALIA
   oraz
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”,
   zwane dalej „stronami”,
   ZWAŻYWSZY, ŻE podzielają cel, którym jest wzmocnienie wszelkimi sposobami własnego bezpieczeństwa i zapewnienie swoim obywatelom wysokiego poziomu ochrony w ramach przestrzeni bezpieczeństwa;
   ZWAŻYWSZY, ŻE zdaniem obu należy rozwinąć wzajemne konsultacje i wzajemną współpracę w kwestiach związanych z bezpieczeństwem, stanowiących przedmiot ich wspólnego zainteresowania;
   ZWAŻYWSZY, ŻE w tym kontekście istnieje zatem stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między stronami;
   UZNAJĄC, ŻE aby konsultacje i współpraca były pełne i skuteczne, niezbędny może być dostęp do informacji niejawnych Australii i UE, a także wymiana informacji niejawnych między stronami;
   ŚWIADOME, ŻE taki dostęp do informacji niejawnych i ich wymiana wymagają odpowiednich środków bezpieczeństwa;
   MAJĄC NA UWADZE, że w dniu 29 października 2008 r. Australia i UE zainicjowały ramy partnerstwa na rzecz realizacji wielu wspólnych celów;
   MAJĄC NA UWADZE, że cel 1 tych ram partnerstwa przewiduje konkretnie podjęcie negocjacji dotyczących umowy w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres stosowania
   1.   Aby można było zrealizować cel, jakim jest zintensyfikowanie dwustronnego i wielostronnego dialogu i współpracy na rzecz podzielanej przez obie strony zewnętrznej polityki bezpieczeństwa i wspólnych interesów w zakresie bezpieczeństwa, niniejsza umowa ma zastosowanie do informacji niejawnych, określonych w art. 2 lit. a), dostarczanych przez strony lub też wymienianych między nimi.
   2.   Każda ze stron chroni informacje niejawne otrzymane od drugiej strony, w szczególności przed nieuprawnionym ujawnieniem.
   3.   Każda ze stron realizuje zobowiązania wynikające z niniejszej umowy zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi, administracyjnymi i wykonawczymi.
   Artykuł 2
   Definicje
   Na użytek niniejszej umowy:

               a)

               „informacje niejawne” oznaczają wszelkie informacje, którym jedna ze stron nadała klauzulę tajności (jak przewidziano w art. 4) i których nieuprawnione ujawnienie mogłoby w różnym stopniu przynieść szkodę lub stratę interesom którejkolwiek ze stron. Informacje te mogą mieć formę przekazu ustnego, wizualnego, elektronicznego, magnetycznego, formę dokumentu lub też formę materiału, w tym sprzętu lub technologii; informacje te obejmują również reprodukcje i tłumaczenia;

               b)

               „UE” oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej „Radą”), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją Europejską”);

               c)

               „strona dostarczająca” oznacza stronę, która dostarcza informacji niejawnych drugiej stronie;

               d)

               „strona otrzymująca” oznacza stronę, która otrzymuje informacje niejawne od strony dostarczającej;

               e)

               „klauzula tajności” to oznaczenie nadane informacjom przez stronę dostarczającą w celu wskazania minimalnego poziomu ochrony, jaki należy zapewnić tym informacjom, aby zabezpieczyć je przed ujawnieniem mogącym mieć niepożądane konsekwencje dla strony dostarczającej. Klauzule tajności stosowane przez każdą ze stron są przedstawione w art. 4;

               f)

               „zasada ograniczonego dostępu” oznacza zasadę, według której dostęp do informacji niejawnych powinien przysługiwać jedynie osobom muszącym używać takich informacji w celu wykonywania swoich obowiązków służbowych;

               g)

               „strona trzecia” oznacza każdą osobę lub jednostkę inną niż strony;

               h)

               „wykonawca” oznacza osobę fizyczną (inną niż osoby zatrudnione przez Australię lub UE na podstawie umowy o pracę) lub osobę prawną, posiadające zdolność prawną do zawierania umów na dostawy towarów lub usług; pojęcie to odnosi się również do podwykonawcy.

         Artykuł 3
   Poziom ochrony
   W celu zapewnienia równoważnego poziomu ochrony informacji niejawnych wymienianych na mocy niniejszej umowy, każda ze stron oraz jej podmioty określone w art. 2 lit. b) zapewniają system bezpieczeństwa i środki bezpieczeństwa oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa określonych w ich przepisach ustawowych, administracyjnych i wykonawczych oraz odzwierciedlone w ustaleniach w zakresie bezpieczeństwa dokonywanych zgodnie z art. 12.
   Artykuł 4
   Klauzule tajności
   1.   Informacje niejawne oznacza się następującymi klauzulami tajności:

               a)

               W przypadku Australii – informacje niejawne oznacza się klauzulami TOP SECRET, SECRET lub HIGHLY PROTECTED, CONFIDENTIAL lub PROTECTED, RESTRICTED lub X–IN-CONFIDENCE.

               b)

               W przypadku UE – informacje niejawne oznacza się klauzulami TRES SECRET UE/EU TOP SECRET, SECRET UE, CONFIDENTIEL UE lub RESTREINT UE.

         2.   Następujące klauzule tajności odpowiadają sobie nawzajem:

               W przypadku Unii Europejskiej

               W przypadku Australii

               TRES SECRET UE/EU TOP SECRET

               TOP SECRET

               SECRET UE

               SECRET lub HIGHLY PROTECTED

               CONFIDENTIEL UE

               CONFIDENTIAL lub PROTECTED

               RESTREINT UE

               RESTRICTED lub X–IN-CONFIDENCE

         3.   Przed dostarczeniem informacji niejawnych strona dostarczająca nadaje im klauzulę tajności i przykłada na nich pieczęć, oznacza je lub opatruje nazwą strony dostarczającej.
   4.   Strona dostarczająca może oznaczyć takie informacje niejawne dodatkowo, aby określić wszelkie ograniczenia dotyczące ich używania, ujawniania, wydawania i udostępniania przez stronę otrzymującą. Strona otrzymująca przestrzega wszelkich takich ograniczeń.
   Artykuł 5
   Ochrona informacji niejawnych
   Strona umowy:

               a)

               zapewnia bezpieczeństwo obiektów, w których przechowywane są informacje niejawne udostępnione jej przez drugą stronę, oraz zapewnia, aby w każdym takim obiekcie podejmowane były wszelkie niezbędne środki służące kontroli, ochronie i zabezpieczeniu informacji niejawnych dostarczonych przez drugą stronę na mocy niniejszej umowy;

               b)

               zapewnia, aby informacje niejawne wymieniane na mocy niniejszej umowy zachowały oznaczenie klauzuli tajności nadane tym informacjom przez stronę dostarczającą; klauzul tych nie obniża się ani nie znosi bez uprzedniej pisemnej zgody strony dostarczającej;

               c)

               przyznaje otrzymanym od strony dostarczającej informacjom niejawnym stopień ochrony co najmniej równoważny stopniowi ochrony przyznawanemu własnym informacjom niejawnym o analogicznej klauzuli tajności określonej w art. 4 ust. 2;

               d)

               nie używa takich informacji niejawnych do celów innych niż cele określone przez stronę dostarczającą ani innych niż cele dostarczenia takich informacji;

               e)

               nie ujawnia takich informacji niejawnych stronom trzecim ani żadnej instytucji UE ani podmiotowi UE niewymienionym w art. 2 lit. b) bez uprzedniej pisemnej zgody strony dostarczającej;

               f)

               nie zezwala na dostęp do takich informacji niejawnych osobom fizycznym, chyba że spełniają one zasadę ograniczonego dostępu na potrzeby wykonywania obowiązków służbowych i, gdy jest to wymagane, zostały odpowiednio sprawdzone do celów dostępu do takich informacji niejawnych;

               g)

               zapewnia, aby wszystkie osoby fizyczne mające dostęp do takich informacji niejawnych były informowane o swoim obowiązku ochrony informacji zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, administracyjnymi i wykonawczymi danej strony; oraz

               h)

               zapewnia odpowiednią ochronę praw wytwórcy informacji niejawnych wymienianych na mocy niniejszej umowy, a także praw własności intelektualnej, takich jak patenty, prawa autorskie lub tajemnice handlowe.

         Artykuł 6
   Udostępnianie informacji niejawnych
   1.   Informacje niejawne mogą być przez stronę dostarczającą ujawnione lub udostępnione stronie otrzymującej zgodnie z zasadą kontroli wytwórcy.
   2.   Podczas wykonywania ust. 1 nie jest możliwe żadne zbiorcze udostępnienie informacji, chyba że strony uzgodniły między sobą, na mocy art. 12, procedury dotyczące pewnych kategorii informacji niejawnych istotne z punktu widzenia ich wymogów operacyjnych.
   Artykuł 7
   Poświadczenie bezpieczeństwa osobowego
   1.   Dostęp do informacji niejawnych przysługuje w Australii i w UE jedynie osobom, które:

               a)

               potrzebują dostępu, zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu, do informacji niejawnych w celu wykonywania swoich obowiązków służbowych; oraz

               b)

               w przypadku gdy żądają dostępu do informacji niejawnych o klauzuli CONFIDENTIAL, PROTECTED, CONFIDENTIEL UE lub wyższej, otrzymały poświadczenie bezpieczeństwa osobowego na odpowiednim poziomie lub zostały w inny sposób upoważnione ze względu na pełnione funkcje zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi, administracyjnymi i wykonawczymi.

         2.   Decyzja danej strony dotycząca wydania danej osobie fizycznej poświadczenia bezpieczeństwa osobowego podejmowana jest w zgodzie z interesami strony w zakresie bezpieczeństwa i na podstawie wszystkich dostępnych informacji wskazujących, że lojalność, integralność, uczciwość i wiarygodność tej osoby nie ulegają wątpliwości.
   3.   W przypadku każdej osoby fizycznej, której ma być przyznany dostęp do informacji niejawnych, wydawanie przez daną stronę poświadczenia bezpieczeństwa osobowego opiera się na odpowiednim postępowaniu przeprowadzonym na tyle szczegółowo, aby zapewnić spełnienie kryteriów, o których mowa w ust. 2.
   Artykuł 8
   Wizyty i procedury dotyczące bezpieczeństwa
   1.   Strony świadczą sobie wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych wymienianych na mocy niniejszej umowy.
   2.   Właściwe władze bezpieczeństwa, o których mowa w art. 12, okresowo przeprowadzają wzajemne konsultacje i ocenę w zakresie bezpieczeństwa, aby ocenić skuteczność środków podjętych na mocy niniejszej umowy oraz ustaleń w zakresie bezpieczeństwa, które mają być dokonywane zgodnie z art. 12 do celów ochrony informacji niejawnych wymienianych między stronami.
   3.   Każda ze stron na żądanie dostarcza drugiej stronie informacji odnoszących się do norm bezpieczeństwa oraz procedur i praktyk stosowanych w celu ochrony i niszczenia informacji niejawnych. Każda ze stron informuje drugą stronę na piśmie o wszelkich zmianach norm bezpieczeństwa oraz procedur i praktyk, które mają wpływ na sposób ochrony i niszczenia informacji niejawnych.
   Artykuł 9
   Udostępnianie informacji niejawnych wykonawcom
   Informacje niejawne otrzymane przez stronę otrzymującą mogą zostać przekazane wykonawcy lub potencjalnemu wykonawcy jedynie po uzyskaniu uprzedniej pisemnej zgody strony dostarczającej. Przed ujawnieniem lub udostępnieniem wykonawcy lub ewentualnemu wykonawcy jakichkolwiek informacji niejawnych strona otrzymująca zapewnia, aby:

               a)

               ci wykonawcy lub ewentualni wykonawcy – oraz ich pracownicy wymagający dostępu do informacji niejawnych – mieli poświadczenia bezpieczeństwa osobowego zgodnie z art. 7; oraz

               b)

               ich obiekty były w stanie zapewnić odpowiednią ochronę informacji niejawnych.

         Artykuł 10
   Procedury wymiany informacji niejawnych
   1.   Na użytek niniejszej umowy:

               a)

               w przypadku UE, wszystkie informacje niejawne są adresowane do kierownika kancelarii tajnej przy Radzie i są przekazywane przez kierownika kancelarii tajnej przy Radzie państwom członkowskim i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 3;

               b)

               w przypadku Australii, wszystkie informacje niejawne są adresowane do kancelarii tajnej przy agencji lub departamencie rządu Australii za pośrednictwem ambasady Australii i misji rządu Australii przy Unii Europejskiej w Brukseli. Adres odpowiedniej agencji lub departamentu rządu Australii jest wymieniony w ustaleniach w zakresie bezpieczeństwa podjętych przez strony zgodnie z art. 12.

         2.   Informacje niejawne przesyłane drogą elektroniczną są szyfrowane zgodnie z wymogami strony dostarczającej przedstawionymi w dokumentach dotyczących jej polityki bezpieczeństwa i w przepisach wykonawczych. Wymogi strony dostarczającej są wypełniane podczas przesyłania, otrzymywania, przechowywania i przetwarzania informacji niejawnych w ramach wewnętrznych sieci stron.
   3.   Wyjątkowo informacje niejawne pochodzące od jednej ze stron i dostępne wyłącznie dla określonych właściwych urzędników, organów lub służb tej strony mogą ze względów operacyjnych być kierowane wyłącznie do określonych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej strony, wyraźnie wyznaczonych jako ich odbiorcy, i im udostępniane – z uwzględnieniem ich kompetencji oraz zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu. W przypadku UE korespondencja ta jest przesyłana za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej przy Radzie lub za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej przy Sekretariacie Generalnym Komisji Europejskiej, jeżeli informacje te są adresowane do Komisji Europejskiej. W przypadku Australii informacje niejawne są adresowane zgodnie z ust. 1 lit. b).
   Artykuł 11
   Nadzór
   1.   Ze strony UE – nadzór nad wykonywaniem niniejszej umowy sprawują Sekretarz Generalny Rady oraz członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa.
   2.   Ze strony Australii – nadzór nad wykonywaniem niniejszej umowy sprawują minister spraw zagranicznych, minister obrony i prokurator generalny.
   Artykuł 12
   Ustalenia w zakresie bezpieczeństwa
   1.   W celu wykonania niniejszej umowy właściwe władze bezpieczeństwa wyznaczone w ust. 2, 3 i 4 dokonują drogą pisemną ustaleń w zakresie bezpieczeństwa, tak aby określić normy wzajemnej ochrony informacji niejawnych na mocy niniejszej umowy.
   2.   Departament Prokuratora Generalnego, działający w imieniu rządu Australii i z jego upoważnienia, opracowuje ustalenia w zakresie bezpieczeństwa dotyczące ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych dostarczanych Australii na mocy niniejszej umowy.
   3.   Biuro ds. Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działające w imieniu Rady i z jej upoważnienia, opracowuje ustalenia w zakresie bezpieczeństwa dotyczące ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych dostarczanych UE na mocy niniejszej umowy.
   4.   Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działająca z upoważnienia członka Komisji odpowiedzialnego za kwestie bezpieczeństwa, opracowuje ustalenia w zakresie bezpieczeństwa dotyczące ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przesyłanych na mocy niniejszej umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na terenie jej obiektów.
   5.   W odniesieniu do UE ustalenia w zakresie bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1, podlegają zatwierdzeniu przez działający przy Radzie Komitet ds. Bezpieczeństwa.
   Artykuł 13
   Utrata lub narażenie na szwank bezpieczeństwa informacji niejawnych
   Organy, o których mowa w art. 12, ustalają procedury na potrzeby:

               a)

               udowodnionej lub podejrzewanej utraty lub narażenia na szwank bezpieczeństwa informacji niejawnych dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej umowy; oraz

               b)

               informowania strony dostarczającej o wynikach postępowania oraz o środkach podjętych w celu zapobieżenia ponownej utracie lub narażeniu na szwank bezpieczeństwa informacji niejawnych dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej umowy.

         Artykuł 14
   Koszty
   Każda ze stron odpowiedzialna jest za pokrycie własnych kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem niniejszej umowy.
   Artykuł 15
   Zdolność do ochrony
   Zanim informacje niejawne zostaną dostarczone lub wymienione między stronami na mocy niniejszej umowy, organy, o których mowa w art. 12, uzgadniają, że strona otrzymująca jest zdolna do ochrony i zabezpieczenia tych informacji w sposób zgodny z ustaleniami w zakresie bezpieczeństwa, które mają być określone na mocy tego artykułu.
   Artykuł 16
   Inne umowy
   Niniejsza umowa nie uniemożliwia stronom zawierania innych umów i ustaleń odnoszących się do dostarczania lub wymiany informacji niejawnych, pod warunkiem że nie są one sprzeczne z postanowieniami niniejszej umowy.
   Artykuł 17
   Rozstrzyganie sporów
   Wszelkie różnice stanowisk między Australią a Unią Europejską powstałe w wyniku interpretacji lub stosowania niniejszej umowy rozwiązywane są wyłącznie w drodze negocjacji między stronami.
   Artykuł 18
   Wejście w życie i zmiany
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnym powiadomieniu się stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
   2.   Każda ze stron powiadamia drugą stronę o wszelkich zmianach swych przepisów ustawowych, administracyjnych i wykonawczych mogących mieć wpływ na ochronę informacji niejawnych, o których mowa w niniejszej umowie. W takich przypadkach strony konsultują się w celu wprowadzenia niezbędnych zmian do niniejszej umowy zgodnie z ust. 4.
   3.   Niniejsza umowa może zostać poddana przeglądowi na wniosek którejkolwiek ze stron w celu rozważenia ewentualnych zmian.
   4.   Wszelkie zmiany niniejszej umowy dokonywane są wyłącznie w formie pisemnej oraz za obopólną zgodą stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnego powiadomienia przewidzianego w ust. 1.
   Artykuł 19
   Rozwiązanie
   1.   Każda ze stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w każdej chwili w drodze pisemnego powiadomienia. Wypowiedzenie staje się skuteczne dziewięćdziesiąt (90) dni od dnia powiadomienia o nim drugiej strony.
   2.   Niezależnie od wypowiedzenia niniejszej umowy wszelkie informacje niejawne otrzymane przez strony na mocy niniejszej umowy są nadal chronione zgodnie z niniejszą umową. Strony niezwłocznie konsultują się w sprawie wykorzystywania tych informacji niejawnych lub w sprawie ich niszczenia.

      W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą umową.
      Sporządzono w Brukseli dnia 13 stycznia 2010 r. w dwóch egzemplarzach, obydwa w języku angielskim.

            W imieniu Australii

            W imieniu Unii Europejskiej


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja V - Trybunał Obrachunkowy

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/78

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy
   (2009/636/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2007 – tom I (C6-0419/2008) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2007 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji (3),

               —

               uwzględniając sprawozdanie zewnętrznego biegłego rewidenta dotyczące sprawozdań finansowych Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2007 (4),

               —

               uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 traktatu WE (5),

               —

               uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 traktatu WE,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0152/2009),

               1.

               udziela Sekretarzowi Generalnemu Trybunału Obrachunkowego absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2007;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. L 77 z 16.3.2007.

      (2)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 286 z 10.11.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 318 z 12.12.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 111.

      (6)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
   REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2007 – tom I (C6-0419/2008) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2007 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu na rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji (3),

               —

               uwzględniając sprawozdanie zewnętrznego biegłego rewidenta dotyczące sprawozdań finansowych Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2007 (4),

               —

               uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 traktatu WE (5),

               —

               uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 traktatu WE,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0152/2009),

               1.

               zauważa, że w 2007 r. Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) dysponował środkami na zobowiązania wynoszącymi ogółem 122 mln EUR (2006 r.: 114 mln EUR (7)), przy stopie wykorzystania wynoszącej 90,21 %, co jest poniżej średniej innych instytucji (93,82 %);

               2.

               przypomina, że jeśli chodzi o rok budżetowy 2007, audyt sprawozdania finansowego Trybunału Obrachunkowego przeprowadziła firma zewnętrzna, PricewaterhouseCoopers (w poprzednich latach KPMG), która doszła do następujących wniosków:

                           a)

                           że w odniesieniu do poprawności sprawozdań finansowych na rok budżetowy 2007, „naszym zdaniem przedstawione sprawozdania finansowe dają prawdziwy i rzetelny obraz sytuacji finansowej Europejskiego Trybunału Obrachunkowego na dzień 31 grudnia 2007 r., a także jego wyników finansowych i przepływów pieniężnych na zakończony rok, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. [w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich], rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania wspomnianego rozporządzenia oraz zasadami rachunkowości Europejskiego Trybunału Obrachunkowego”; oraz

                           b)

                           że w odniesieniu do wykorzystania środków finansowych przyznanych Trybunałowi oraz rzetelności procedur kontrolnych funkcjonujących w trakcie roku budżetowego 2007 „nie zwróciło naszej uwagi nic, co dawałoby nam podstawy, by sądzić, że we wszystkich istotnych aspektach i na podstawie (określonych) kryteriów, a) zasoby przeznaczone na potrzeby Trybunału nie zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem; ani że b) stosowane procedury kontroli nie dają niezbędnych gwarancji zapewniających zgodność operacji finansowych z obowiązującymi zasadami i przepisami”;

               3.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że nowy zintegrowany system zarządzania i kontroli finansowej, działający od dnia 1 stycznia 2008 r., opracowany został w ramach międzyinstytucjonalnej współpracy przez Radę, Trybunał Obrachunkowy i Trybunał Sprawiedliwości, pozwalając uzyskać znaczne oszczędności budżetowe i większą skuteczność tych trzech instytucji;

               4.

               z zadowoleniem przyjmuje także owocną międzyinstytucjonalną współpracę z Trybunałem Sprawiedliwości w zakresie szkoleń;

               5.

               zauważa, że sprawozdanie wewnętrznego biegłego rewidenta ETO za rok 2007 było w znacznej mierze pozytywne oraz stwierdzało, że odpowiednio zarządzano projektem „budynek K2” oraz że budynek K2 oddano do użytku kilka miesięcy przez terminem i że zmieszczono się w przewidzianych funduszach; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje fakt, że większość zaleceń wewnętrznego biegłego rewidenta została przyjęta i uwzględniona w programach naprawczych;

               6.

               zauważa, że Trybunał został powiększony o dwóch nowych członków w 2007 r. wraz z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii; zauważa, że pierwotna zasada organizacji audytu na szczeblu europejskim – po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego – doprowadziła do powstania organu zarządzanego przez 27-osobowe kolegium; wyraża przekonanie, że formuła ta wyczerpała się oraz że potrzebna jest dogłębna reforma i wzmocnienie sposobu organizacji audytu zewnętrznego Unii Europejskiej; podkreśla, że im silniejszy jest ETO, tym silniejszy jest organ udzielający absolutorium i tym lepsza jest kontrola władzy wykonawczej; zachęca więc państwa członkowskie do rozpoczęcia dyskusji nad reformą ETO i do zaangażowania Parlamentu w te dyskusje;

               7.

               zauważa, że sprawozdanie ze „wzajemnej weryfikacji” dokonanej przez międzynarodowy zespół przeprowadzający wzajemną weryfikację dostarczono w grudniu 2008 r.; wyraża ubolewanie, że sprawozdanie to nie dotyczyło fundamentalnego pytania, czy obecna struktura audytu zewnętrznego Unii jest odpowiednia;

               8.

               w odniesieniu do oświadczeń majątkowych członków ETO odnotowuje, że zgodnie z kodeksem postępowania przyjętym przez ETO jego członkowie składają oświadczenia o majątku i innych posiadanych aktywach (w tym udziałach, obligacjach zamiennych i świadectwach udziałowych, a także nieruchomościach gruntowych i budynkowych, wraz z informacją o działalności zawodowej małżonków) na ręce prezesa ETO, który zapewnia ich tajność, oraz że oświadczenia te nie są podawane do publicznej wiadomości;

               9.

               ponownie wzywa do zastosowania wymogu stanowiącego, że z zasady i ze względu na przejrzystość członkowie wszystkich instytucji powinni składać oświadczenia majątkowe, dostępne następnie w Internecie za pośrednictwem rejestru publicznego; nie zgadza się z opinią Trybunału, że powinien on zaczekać, aż będzie dostępny standardowy formularz stosowany we wszystkich instytucjach UE; proponuje, aby w każdej instytucji powołano niezależnych urzędników odpowiedzialnych za coroczne składanie ogólnodostępnych sprawozdań dotyczących otrzymanych oświadczeń;

               10.

               wzywa więc ETO, aby w następnym sprawozdaniu z działalności umieścił rozdział zawierający szczegółowe informacje z wykonywania w ciągu roku wcześniejszych decyzji Parlamentu dotyczących absolutorium, wraz z ewentualnymi wyjaśnieniami w sprawie odstąpienia od wykonania zaleceń;

               11.

               zauważa, że mimo zmian wprowadzonych w rozporządzeniu finansowym przepisy dotyczące zamówień są wciąż zbyt skomplikowane dla mniejszych instytucji, takich jak ETO, w szczególności w odniesieniu do przetargów dotyczących zamówień na stosunkowo niskie kwoty; zwraca się do Komisji, by podczas prac poprzedzających sporządzenie wszelkich wniosków w sprawie poprawek do rozporządzenia finansowego w przyszłości przeprowadziła szeroko zakrojone konsultacje z sekretarzem generalnym Trybunału i jego administracją w celu zapewnienia, że ich zastrzeżenia zostaną w pełni uwzględnione w ostatecznym projekcie.

      (1)  Dz.U. L 77 z 16.3.2007.

      (2)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 286 z 10.11.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 318 z 12.12.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 111.

      (6)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (7)  2005: 107,5 mln EUR.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE, Euratom) 2015/1616 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/25

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE, EURATOM) 2015/1616
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013 (COM(2014) 510 – C8-0140/2014) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2012 (COM(2014) 607) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2014) 285), SWD(2014) 286),

                  —

                  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 czerwca 2014 r. zatytułowany „Podsumowanie osiągnięć Komisji w zakresie zarządzania za rok 2013” (COM(2014) 342),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji dotyczące rocznej oceny finansów Unii opartej na uzyskanych wynikach (COM(2014) 383) oraz dołączone dokumenty robocze służb Komisji (SWD(2014) 200 i SWD(2014) 201),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2013 r. (COM(2014) 615) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2014) 293),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami instytucji (3), oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

                  —

                  uwzględniając różne decyzje i zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące Komisji, a także wdrażanie przez instytucje jej zaleceń w interesie obywateli,

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05303/2015 – C8-0053/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

                  —

                  uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0101/2015),

                  A.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami,

         1.

            udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w rezolucji, która stanowi integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2013 (7);

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu, jak również parlamentom narodowym oraz krajowym i regionalnym organom kontroli w państwach członkowskich, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. L 66 z 8.3.2013.

         (2)  Dz.U. C 403 z 13.11.2014, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 398 z 12.11.2014, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 403 z 13.11.2014, s. 128.

         (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (7)  Teksty przyjęte tego dnia, P8_TA(2015)0119 (zob. s. 68 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Rady Europejskiej z dnia 1 grudnia 2009 w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Europejskiej

text:
               2.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 315/48

      DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ

   z dnia 1 grudnia 2009
   w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Europejskiej
   (2009/879/UE)
   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Traktat z Lizbony ustanawia nowy urząd Przewodniczącego Rady Europejskiej.

               (2)

               Należy wybrać Przewodniczącego Rady Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Herman VAN ROMPUY zostaje niniejszym wybrany na stanowisko Przewodniczącego Rady Europejskiej na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r.
   Artykuł 2
   Sekretarz Generalny Rady notyfikuje niniejszą decyzję Hermanowi VAN ROMPUYOWI.
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2009 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

         F. REINFELDT

            Przewodniczący


title: Decyzja Komisji z dnia 21 kwietnia 1995 r. ustanawiająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach kur niosek do Finlandii i Szwecji

text:
Ważna informacja prawna

|

31995D0161

Dziennik Urzędowy L 105 , 09/05/1995 P. 0044 - 0046

		Decyzja Komisjiz dnia 21 kwietnia 1995 r.ustanawiająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach kur niosek do Finlandii i Szwecji(95/161/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9b ust. 2,a także mając na uwadze, co następuje:Komisja zatwierdziła przedłożone przez Finlandię i Szwecję programy operacyjne dotyczące zwalczania salmonelli; programy te zawierają szczególne środki dla kur niosek, to znaczy drobiu użytkowego hodowanego w celu produkcji jaj konsumpcyjnych;dnia 10 czerwca 1994 r. Komitet Weterynaryjny ustanowił wykaz inwazyjnych serotypów salmonelli dla drobiu;należy ustanowić gwarancje równoważne do tych, jakie zostały wprowadzone w życie przez Finlandię i Szwecję na mocy ich programów operacyjnych;te dodatkowe gwarancje mają opierać się w szczególności na badaniu mikrobiologicznym drobiu, który ma być wysłany do Finlandii i Szwecji;należy ustanowić zasady badania mikrobiologicznego próbek przez ustanowienie metody pobierania próbek, liczby próbek, które mają zostać pobrane, oraz mikrobiologicznej metody badania tych próbek;gwarancji tych nie należy stosować do stad objętych programem uważanym za równoważny programowi wprowadzonemu przez Finlandię i Szwecję;w odniesieniu do przesyłek pochodzących z państw trzecich Finlandia i Szwecja powinny stosować przy przywozie wymagania przynajmniej tak rygorystyczne, jak te ustanowione w niniejszej decyzji;środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Kury nioski, to znaczy drób użytkowy hodowany w celu produkcji jaj konsumpcyjnych, przeznaczone do wysłania do Finlandii i Szwecji podlegają badaniu mikrobiologicznemu przeprowadzanemu przez pobieranie próbek w stadzie pochodzenia.Artykuł 2Badanie mikrobiologiczne określone w art. 1 jest przeprowadzane zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku I.Artykuł 31. Kurom nioskom wysyłanym do Finlandii i Szwecji towarzyszy świadectwo przedstawione w załączniku II.2. Świadectwo przewidziane w ust. 1 może:- być dołączone do świadectwa odpowiadającego wzorowi 3 zawartemu w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG,- albo być włączone do świadectwa określonego w tiret pierwszym.Artykuł 4Dodatkowe gwarancje przewidziane w niniejszej decyzji nie stosują się do stad objętych programem uznanym, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 dyrektywy 90/539/EWG, za równoważny programowi wprowadzonemu w życie przez Finlandię i Szwecję.Artykuł 5Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r. Przegląd opiera się na sprawozdaniu przygotowanym przez Finlandię i Szwecję w świetle zdobytego doświadczenia, które zostanie przedstawione nie później niż dnia 30 września 1996 r.Artykuł 6Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 kwietnia 1995 r.W imieniu KomisjiFranz FischlerCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 303 z 31.10.1990, str. 6.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK I1. Zasady ogólneStado pochodzenia musi być izolowane przez 15 dni.Badanie mikrobiologiczne musi zostać przeprowadzone w ciągu 10 dni przed wysłaniem przesyłki.Badanie mikrobiologiczne musi obejmować następujące serotypy inwazyjne:- Salmonella gallinarum,- Salmonella pullorum,- Salmonella enteritidis,- Salmonella berta,- Salmonella typhimurium,- Salmonella thompson,- Salmonella infantis.2. Metoda pobierania próbekPróbki odchodów, kazda skladajaca sie z oddzielnych próbek swiezych odchodów, kazda o wadze co najmniej jednego grama, musza byc pobierane losowo w pewnej liczbie miejsc budynku, gdzie trzymane sa ptaki, lub -w przypadku gdy ptaki maja swobodny dostep do wiecej niz jednego budynku w gospodarstwie — musza byc pobierane w kazdej grupie budynków w gospodarstwie, w których trzymane sa ptaki.3. Liczba próbekLiczba próbek musi umozliwic wykrycie 5 % obecnosci salmonelli z 95-procentowa pewnoscia.4. Procedura mikrobiologicznego badania próbekWyizolowanie salmonelli powinno nastapic przy uzyciu znormalizowanej metody ISO 6579: 1993 Miedzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej.--------------------------------------------------ZALACZNIK II+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 1995 r. w sprawie zawieszenia postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 w sprawie barier handlowych, dotyczącego piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii i jego skutków dla handlu Wspólnoty w dziedzinie nagrań dźwiękowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31996D0040

Dziennik Urzędowy L 011 , 16/01/1996 P. 0007 - 0008

		Decyzja Komisjiz dnia 20 grudnia 1995 r.w sprawie zawieszenia postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 w sprawie barier handlowych, dotyczącego piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii i jego skutków dla handlu Wspólnoty w dziedzinie nagrań dźwiękowych(96/40/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r., ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu [1], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 365/95 [2], w szczególności jego art. 11 i 14,po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:w dniu 5 czerwca 1991 r. Komisja otrzymała skargę złożoną na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2641/84 z dnia 17 września 1984 r. w sprawie wzmocnienia wspólnej polityki handlowej w szczególności odnośnie do ochrony przed niedozwolonymi praktykami handlowymi [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 522/94 [4], od Europejskiego Biura Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego, reprezentujący właściwie wszystkich producentów nagrań dźwiękowych we Wspólnocie. Skarga utrzymuje, iż w Tajlandii ma miejsce piractwo nagrań dźwiękowych Wspólnoty na ogromną skalę oraz że piractwo to wyrządza szkody dla przemysłu Wspólnoty, w szczególności wywiera ono wpływ na wywóz nagrań dźwiękowych Wspólnoty do Tajlandii, jak również na niektóre rynki trzecie;skarga przedstawiła dostateczne dowody w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2641/84 co do istnienia niedozwolonej praktyki handlowej przypisywanej Tajlandii i co do wynikłej szkody, Komisja ogłosiła w powiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5] wszczęcie postępowania śledczego w sprawie piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii;po wszczęciu postępowania, Komisja zbadała stan prawny i faktyczny sprawy oraz przedłożyła sprawozdanie ze śledztwa Komitetowi Doradczemu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2641/84. Z powyższego wynikało, iż w trakcie omawianego okresu, zasadniczo wskutek zaniechania przez władze tajskie prawidłowego egzekwowania ówczesnego ustawodawstwa tajskiego o prawach autorskich, poziom piractwa nagrań dźwiękowych (z repertuaru międzynarodowego) prawdopodobnie osiągnął 90 %, a sytuacja ta spowodowała istotne szkody dla przemysłu Wspólnoty, w szczególności w postaci utraconej sprzedaży na rynku tajskim (jak również na niektórych innych rynkach trzecich). W konsekwencji wynikało, iż Tajlandia naruszyła swoje międzynarodowe zobowiązanie do udzielenia producentom nagrań dźwiękowych Wspólnoty skutecznej ochrony przed piractwem ich produktów. Obowiązek ten wynikał z przepisy o traktowaniu narodowym przewidzianym w art. 4 Aktu Berlińskiego Konwencji Berneńskiej o Ochronie Dzieł Literackich i Artystycznych, której sygnatariuszem jest Tajlandia;następnie Komisja przeprowadziła konsultacje z władzami tajskimi, w wyniku których rząd tajski zobowiązał się we wrześniu 1992 r. do zmniejszenia piractwa nagrań dźwiękowych WE do nieznacznych poziomów w możliwie najkrótszym okresie czasu oraz do osiągnięcia znacznego zmniejszenia w pierwszym stadium w przeciągu jednego roku;na bazie niniejszego zobowiązani, przy życzliwej opinii Komitetu Doradczego oraz z zastrzeżeniem dokonywania regularnej oceny sytuacji, wynikało, iż dalsze działania w ramach postępowania nie są konieczne w najbliższej przyszłości;w grudniu 1993 r. w Tajlandii przebywała misja w celu dokonania oceny uzyskanych postępów. Po zakończeniu misji Komisja ponownie przedłożyła sprawozdanie Komitetowi utworzonemu na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2641/84. Pierwszym stwierdzeniem misji było to, iż rzeczywisty poziom piractwa kaset dźwiękowych spadł do około 50 % w pierwszym roku po podjęciu zobowiązania przez rząd tajski, potwierdzając tym sposobem wolę rządu tajskiego wywiązania się ze swojego zobowiązania. Jednakże dalsze postępy uznano za powolne oraz wyrażono ponadto zatroskanie, co do możliwości odrodzenia się piractwa nagrań dźwiękowych, w szczególności w wyniku sprzedaży pirackich kompakt dysków (CD). W tym kontekście, prozy życzliwej opinii Komitetu Doradczego wynikało, iż należy dać Tajlandii więcej czasu, aby stworzyć sposobność przyjęcia nowego ustawodawstwa o ochronie praw autorskich, które już istniało w postaci projektu i było przedmiotem dyskusji w Komisji parlamentarnej, a zarazem zawiera on bardziej odpowiednie przepisy służące zwalczaniu piractwa i skutecznemu egzekwowaniu;informacje zgromadzone przez Komisję od początku 1994 r. wskazują, iż nie nastąpiła dalsza istotna poprawa rzeczywistego poziomu piractwa nagrań dźwiękowych WE. Nastąpił jednak bardzo pozytywny postęp w zakresie ustawodawstwa. Nowa tajska ustawa o ochronie praw autorskich weszło w życie dnia 21 marca 1995 r. Wprowadziła ona liczne przepisy mające na celu uproszczenia postępowania przeciwko piratom, włączając w to niezbędne skutki odstraszające dla potencjalnych i rzeczywistych sprawców naruszeń, w szczególności poprzez znacznie podwyższone kary;zważywszy na powyższe okoliczności oraz uwzględniając utrzymywanie się znacznego poziomu piractwa, w szczególności w odniesieniu do CD oraz w świetle perspektyw jego redukcji do znikomego poziomu na stałe w drodze skutecznego egzekwowania nowego ustawodawstwa tajskiego – Komisja uważa, iż na tym etapie nie byłoby właściwe ani umorzenie postępowania ani przyjęcie środków polityki handlowej. Istnieje jednakże konieczność bliskiego śledzenia sytuacji;od dnia 1 stycznia 1995 r. rozporządzenie (WE) nr 3286/94, które uchyliło rozporządzenie (EWG) nr 2641/84 ma zastosowanie wobec niniejszego postępowania;rozporządzenie (WE) nr 3286/94 wprowadziło w art. 11 ust. 1 lit. b) możliwość formalnego zawieszenia postępowania. W takim przypadku na Komisji spoczywa zadanie nadzorowania prawidłowego zastosowania środków podjętych przez zainteresowane państwo trzecie, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 lit. b) rozporządzenia, o którym mowa;na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94, niniejsza decyzja o zawieszeniu zostaje przyjęta zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia. art. 14 przewiduje w szczególności, iż Komisja przyjmuje decyzję, która zostanie zakomunikowana Państwom Członkowskim i będzie ona miała zastosowanie po upływie okresu 10 dni, o ile żadne z Państw Członkowskich nie przekaże sprawy Radzie;należy również przypomnieć, iż art. 11 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3286/94 przewiduje, że jeżeli środki podjęte przez państwo trzecie zostaną uchylone, zawieszone lub niewłaściwie wdrażane, albo Komisja ma podstawy sądzić że taka sytuacja ma miejsce, albo wreszcie nieuwzględniono wniosku Komisji o przedłożenie informacji, to wówczas mogą zostać przyjęte wszelkie środki polityki handlowej zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia;postępowanie w sprawie piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii należy zatem zawiesić. Komisja powinna w dalszym ciągu stale śledzić sytuację oraz regularnie informować Komitet Doradczy ustanowiony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 3286/94,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Postępowanie w sprawie piractwa nagrań dźwiękowych Wspólnoty w Tajlandii zostaje niniejszym zawieszone.Artykuł 2Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 1995 r.W imieniu KomisjiLeon BrittanWiceprzewodniczący[1] Dz.U. L 349 z 31.12.1994, str. 71.[2] Dz.U. L 41 z 23.2.1995, str. 3.[3] Dz.U. L 252 z 20.9.1984, str. 1.[4] Dz.U. L 66 z 10.3.1994, str. 10.[5] Dz.U. C 189 z 20.7.1991, str. 26.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/1160 z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) (EUTM Somalia/1/2017)

text:
               30.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 167/37

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2017/1160
   z dnia 26 czerwca 2017 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) (EUTM Somalia/1/2017)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (1), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji 2010/96/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB), zgodnie z art. 38 Traktatu o Unii Europejskiej, do podejmowania stosownych decyzji dotyczących sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego w odniesieniu do misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), w tym decyzji w sprawie mianowania kolejnych dowódców misji UE.

               (2)

               W dniu 15 marca 2016 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2016/396 (2) w sprawie mianowania generała brygady Maurizia MORENA dowódcą misji UE dla EUTM Somalia.

               (3)

               Decyzją Rady (UE) 2017/971 (3) zmieniono strukturę dowodzenia misji EUTM Somalia. W rezultacie uchylono decyzję (WPZiB) 2016/396, a generał brygady Maurizio MORENA został mianowany dowódcą sił misji UE dla EUTM Somalia.

               (4)

               W dniu 10 marca 2017 r. Włochy zaproponowały mianowanie pułkownika Pietra ADDISA dowódcą sił misji UE dla EUTM Somalia po zakończeniu kadencji generała brygady Maurizia MORENA.

               (5)

               W dniu 23 maja 2017 r. Komitet Wojskowy UE zalecił, by KPiB mianował pułkownika Pietro ADDISA dowódcą sił misji UE dla EUTM Somalia po zakończeniu kadencji generała brygady Maurizia MORENA od dnia 1 lipca 2017 r.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. W związku z tym Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Pułkownik Pietro ADDIS zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), od dnia 1 lipca 2017 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2017 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/396 z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/173 (EUTM Somalia/1/2016) (Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 99).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2017/971 z dnia 8 czerwca 2017 r. określająca uzgodnienia dotyczące planowania i prowadzenia misji wojskowych UE w dziedzinie WPBIO bez mandatu wykonawczego oraz zmieniająca decyzje 2010/96/WPZIB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa, 2013/34/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) i (WPZiB) 2016/610 w sprawie szkoleniowej misji wojskowej Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Republice Środkowoafrykańskiej (EUTM RCA) (Dz.U. L 146 z 9.6.2017, s. 133).