title: 2012/199/UE: Decyzja Przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 29 lutego 2012 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień rzecznika praw stron w niektórych postępowaniach w sprawie handlu

text:
               19.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 107/5

         DECYZJA PRZEWODNICZĄCEGO KOMISJI EUROPEJSKIEJ
   z dnia 29 lutego 2012 r.
   w sprawie funkcji i zakresu uprawnień rzecznika praw stron w niektórych postępowaniach w sprawie handlu
   (2012/199/UE)
   PRZEWODNICZĄCY KOMISJI EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając regulamin wewnętrzny Komisji (1), w szczególności jego art. 22,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Prawo do dobrej administracji jest zasadą ustanowioną w prawie Unii Europejskiej, obejmującą prawa procesowe zainteresowanych stron biorących udział w postępowaniach administracyjnych, których wynik może mieć wpływ na ich interesy.

               (2)

               Wspomnianą zasadę prawa Unii Europejskiej określono w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2). Prawa określone w art. 41 ust. 1 i 2 Karty przysługujące osobie, na której interesy ma wpływ postępowanie w sprawie handlu, są również wyraźnie określone lub powinny, biorąc pod uwagę, że stanowią zasady ogólne prawa, być uwzględnione w: rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (3), rozporządzeniu Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (4), rozporządzeniu Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (5), rozporządzeniu Rady (WE) nr 625/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych krajów trzecich (6), rozporządzeniu Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiającym procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (7), rozporządzeniu Rady (WE) nr 385/96 z dnia 29 stycznia 1996 r. w sprawie ochrony przed szkodliwymi praktykami cenowymi dotyczącymi statków (8), rozporządzeniu (WE) nr 868/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczącym ochrony przed subsydiowaniem i nieuczciwymi praktykami cenowymi powodującymi uszczerbek dla przewoźników lotniczych Wspólnoty w świadczeniu usług lotniczych z krajów nienależących do Wspólnoty Europejskiej (9), rozporządzeniu Rady (WE) nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzającym ogólny system preferencji taryfowych od dnia 1 stycznia 2009 r. i zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (10), rozporządzeniu Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (11) oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 427/2003 z dnia 3 marca 2003 r. w sprawie mechanizmu tymczasowych środków ochronnych przy przywozie określonych towarów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 519/94 w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich (12).

               (3)

               Od dnia 1 stycznia 2007 r. zadanie polegające na ochronie skutecznego wykonania praw procesowych zainteresowanych stron oraz zagwarantowaniu, aby postępowania w sprawie handlu, o których mowa w rozporządzeniach wymienionych powyżej, były prowadzone bezstronnie, sprawiedliwie i w odpowiednim czasie, powierza się urzędnikowi Dyrekcji Generalnej ds. Handlu posiadającemu doświadczenie w sprawach dotyczących ochrony handlu, pełniącemu funkcję „rzecznika praw stron”.

               (4)

               W celu wzmocnienia tej roli oraz poprawy przejrzystości i sprawiedliwości proceduralnej odpowiednich postępowań właściwe jest obecnie wzmocnienie wspomnianej funkcji rzecznika praw stron w ramach Komisji oraz określenie jego kompetencji.

               (5)

               Omawianą funkcję powinno się powierzać osobie niezależnej, posiadającej doświadczenie w postępowaniach w sprawie handlu. Rzecznik praw stron powinien być wyznaczony przez Komisję zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich i warunkach zatrudnienia innych pracowników Unii.

               (6)

               Aby zapewnić niezależność rzecznika praw stron, powinien on być przypisany, dla celów administracyjnych, do członka Komisji odpowiedzialnego za politykę handlową.

               (7)

               Do głównych funkcji rzecznika praw stron, o których mowa w niniejszej decyzji, należy doradzanie komisarzowi odpowiedzialnemu za politykę handlową oraz dyrektorowi generalnemu DG ds. Handlu; zagwarantowanie praw procesowych; umożliwienie dostępu do akt; podejmowanie decyzji w sprawie poufnego charakteru dokumentów; dokonywanie przeglądu stanowiska organów administracyjnych w sprawie przedłużenia terminów. Rzecznik praw stron powinien czynić starania mające na celu zagwarantowanie należytego uwzględnienia wszystkich istotnych faktów, niezależnie od tego, czy przemawiają one na korzyść, czy na niekorzyść zainteresowanych stron, przy przygotowywaniu projektów aktów prawnych lub wniosków Komisji.

               (8)

               W celu wzmocnienia gwarancji procesowych dotyczących wykonania praw procesowych zainteresowanych stron konieczne jest określenie rodzajów przesłuchań oraz ustalenie zasad dotyczących organizacji i prowadzenia przesłuchań oraz działań następczych podejmowanych w wyniku przesłuchań z rzecznikiem praw stron.

               (9)

               Uprawnienia rzecznika praw stron do podejmowania decyzji w sprawach dotyczących dostępu do akt, poufności i terminów powinny zapewnić stronom biorącym udział w postępowaniu w sprawie handlu dodatkową gwarancję procesową bez uszczerbku dla ograniczeń czasowych postępowania.

               (10)

               Sprawozdania powinny zwracać uwagę decydentów na kluczowe kwestie będące przedmiotem działań rzecznika praw stron oraz jego główne zalecenia, zapewniając tym samym dodatkową gwarancję przestrzegania praw stron biorących udział w postępowaniu w sprawie handlu. Sprawozdania roczne powinny także informować państwa członkowskie UE, Parlament Europejski i opinię publiczną o działaniach rzecznika praw stron.

               (11)

               Ujawniając informacje dotyczące osób fizycznych, należy w szczególności wziąć pod uwagę rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (13).

               (12)

               Niniejsza decyzja nie powinna naruszać ogólnych zasad dotyczących przyznawania lub odmowy dostępu do dokumentów Komisji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Rzecznik praw stron
   1.   W ramach Komisji powołuje się szczególną funkcję rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.
   2.   Zadanie rzecznika praw stron polega na ochronie skutecznego wykonania praw procesowych zainteresowanych stron, o których mowa w rozporządzeniach wymienionych poniżej (zwanych dalej „rozporządzeniami podstawowymi”), oraz na zagwarantowaniu bezstronnego, sprawiedliwego postępowania w sprawie handlu na mocy tych rozporządzeń prowadzonego w rozsądnym terminie. Wspomnianymi rozporządzeniami podstawowymi są:

               a)

               rozporządzenie (WE) nr 1225/2009, w szczególności jego art. 5 ust. 10 i 11, art. 6 ust. 5, 6, 7 i 8, art. 8 ust. 3, 4 i 9 oraz art. 18, 19, 20 i 21;

               b)

               rozporządzenie (WE) nr 597/2009, w szczególności jego art. 10 ust. 12 i 13, art. 11 ust. 5, 6, 7, 8 i 10, art. 13 ust. 3, 4 i 9 oraz art. 28, 29, 30 i 31;

               c)

               rozporządzenie (WE) nr 260/2009, w szczególności jego art. 6 i 9;

               d)

               rozporządzenie (WE) nr 625/2009, w szczególności jego art. 5 i 7;

               e)

               rozporządzenie (WE) nr 3286/94, w szczególności jego art. 8 i 9;

               f)

               rozporządzenie (WE) nr 385/96, w szczególności jego art. 5 ust. 12 i 13, art. 6 ust. 5, 6, 7 i 8 oraz art. 12, 13 i 14;

               g)

               rozporządzenie (WE) nr 868/2004, w szczególności jego art. 7 i 8;

               h)

               rozporządzenie (WE) nr 732/2008, w szczególności jego art. 18, 19 i 20;

               i)

               rozporządzenie (WE) nr 1515/2001, w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 2;

               j)

               rozporządzenie Rady (WE) nr 427/2003, w szczególności jego art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 4, 5 i 6, art. 17 ust. 2 i 3 oraz art. 18.

         Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „postępowanie w sprawie handlu” oznacza każde dochodzenie lub każdą procedurę administracyjną prowadzone przez służby Komisji na mocy jednego z rozporządzeń podstawowych;

               b)

               „zainteresowana strona” oznacza każdą osobę, na której interesy ma wpływ postępowanie w sprawie handlu, jak określono w mającym zastosowanie rozporządzeniu podstawowym;

               c)

               „prawa zainteresowanych stron” oznaczają prawa procesowe oraz prawo każdej osoby do tego, by rozstrzygano jej sprawy w sposób bezstronny, sprawiedliwy i w rozsądnym terminie w ramach postępowań w sprawie handlu.

         Artykuł 3
   Powołanie, zakończenie kadencji oraz zastępowanie
   1.   Rzecznika praw stron powołuje Komisja zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich i warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.
   2.   Informację o powołaniu rzecznika praw stron publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przerwanie, zakończenie kadencji lub przeniesienie rzecznika praw stron w ramach jakiejkolwiek procedury jest przedmiotem uzasadnionej decyzji Komisji. Decyzję tę publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   3.   Rzecznika praw stron przypisuje się, do celów administracyjnych, członkowi Komisji odpowiedzialnemu za politykę handlową.
   4.   Jeżeli rzecznik praw stron nie jest w stanie działać, członek Komisji odpowiedzialny za politykę handlową, w miarę możliwości po konsultacji z rzecznikiem praw stron, wyznacza innego urzędnika, który nie jest zaangażowany w daną sprawę i posiada dostateczne doświadczenie w postępowaniach w sprawie handlu, do wykonania obowiązków rzecznika praw stron.
   Artykuł 4
   Zasady interwencji rzecznika praw stron
   1.   Rzecznik praw stron wykonuje swoje funkcje w sposób niezależny. Wykonując swoje zadania, rzecznik praw stron nie przyjmuje od nikogo instrukcji.
   2.   Rzecznik praw stron wypełnia swoje obowiązki z uwzględnieniem potrzeby skutecznego stosowania rozporządzeń podstawowych zgodnie z obowiązującymi przepisami Unii oraz z zasadami określonymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
   3.   Wykonując swoją funkcję, rzecznik praw stron ma nieograniczony dostęp bez zbędnej zwłoki do wszystkich akt dotyczących danego postępowania w sprawie handlu w dowolnym momencie postępowania.
   4.   Rzecznik praw stron podejmuje decyzje, o których mowa w niniejszej decyzji, i może wydawać zalecenia służbom Komisji odpowiedzialnym za dochodzenie w każdej sprawie dotyczącej praw zainteresowanych stron, które zwróciły się do niego o interwencję. Rzecznik praw stron stara się zapewnić należyte uwzględnienie wszystkich istotnych faktów, niezależnie od tego, czy przemawiają one na korzyść, czy na niekorzyść zainteresowanych stron, przy przygotowywaniu projektów aktów prawnych lub wniosków Komisji.
   5.   Dyrektor odpowiedzialny lub jego przedstawiciel stale informują rzecznika praw stron o przebiegu procedury, której dotyczyła jego interwencja, do chwili przyjęcia, odpowiednio, przez Komisję lub Radę ostatecznej wersji aktu prawnego. Rzecznika praw stron niezwłocznie informuje się o każdej istotnej zmianie stanowiska Komisji na ostatecznym etapie postępowania w sprawie handlu, aby mógł dokonać oceny ewentualnego wpływu na prawa zainteresowanych stron.
   6.   Rzecznik praw stron doradza członkowi Komisji odpowiedzialnemu za politykę handlową, a w stosownych przypadkach dyrektorowi generalnemu, w kwestiach dotyczących działań następczych podjętych w odpowiedzi na jego zalecenia oraz, w razie potrzeby, ewentualnych środków zaradczych.
   7.   Dyrektor odpowiedzialny konsultuje się z rzecznikiem praw stron w sprawie zmian lub aktualizacji polityki w kwestiach proceduralnych i w kwestiach kluczowych mających wpływ na prawa zainteresowanych stron, jak określono w art. 2 niniejszej decyzji. Z rzecznikiem praw stron można być konsultować się we wszelkich innych kwestiach wynikających z postępowania w sprawie handlu.
   8.   Rzecznik praw stron może przedstawić członkowi Komisji odpowiedzialnemu za politykę handlową oraz, w razie potrzeby, dyrektorowi generalnemu ds. handlu uwagi i zalecenia dotyczące każdej kwestii wynikającej z postępowania w sprawie handlu.
   Artykuł 5
   Warunki interwencji rzecznika praw stron – Wyznaczanie terminów – Informacje
   1.   Rzecznik praw stron podejmuje działania na wniosek zainteresowanych stron, członka Komisji odpowiedzialnego za politykę handlową, dyrektora generalnego, dyrektora odpowiedzialnego za dane postępowanie w sprawie handlu lub jego przedstawiciela, lub dyrektora innych służb, z którym konsultowano się odnośnie do postępowania w sprawie handlu.
   2.   Rzecznik praw stron może interweniować na każdym etapie postępowania, z należytym uwzględnieniem ograniczeń czasowych związanych z takim postępowaniem.
   3.   Rzecznika praw stron obowiązują terminy stosowane w odniesieniu do postępowań w sprawie handlu zgodnie z rozporządzeniami podstawowymi.
   4.   Do każdej wersji ostatecznej aktu prawnego lub wniosku Komisji dołącza się notę rzecznika praw stron zawierającą informację o tym, czy dane postępowanie było przedmiotem jego interwencji, oraz o charakterze tej interwencji.
   Artykuł 6
   Przesłuchania
   1.   Rzecznik praw stron może, na wniosek lub w przypadkach i na warunkach określonych w rozporządzeniach podstawowych, organizować i przeprowadzać dwa rodzaje przesłuchań: przesłuchania z udziałem jednej zainteresowanej strony lub grupy zainteresowanych stron o zbliżonych interesach i służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie oraz przesłuchania z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach.
   2.   Przesłuchanie może dotyczyć każdej kwestii wynikającej z postępowania w sprawie handlu na każdym jego etapie i mogącej mieć wpływ na prawa zainteresowanych stron.
   3.   Osoby fizyczne zaproszone do udziału w przesłuchaniu uczestniczą w nim osobiście lub są reprezentowane przez przedstawiciela prawnego. Osoby prawne zaproszone do udziału w przesłuchaniu są reprezentowane przez należycie upoważnionego przedstawiciela wybranego spośród ich pracowników stałych.
   4.   Osobom fizycznym lub prawnym zaproszonym do udziału w przesłuchaniu zorganizowanym przez rzecznika praw stron może towarzyszyć doradca prawny lub inna wykwalifikowana osoba niebędąca ich pracownikiem stałym i dopuszczona do udziału w przesłuchaniu przez rzecznika praw stron.
   5.   Niniejszy artykuł nie stanowi uszczerbku dla prawa do przesłuchania na mocy rozporządzeń podstawowych.
   Artykuł 7
   Przesłuchania z udziałem jednej zainteresowanej strony lub grupy zainteresowanych stron o zbliżonych interesach
   1.   Rzecznik praw stron może zorganizować i przeprowadzić przesłuchanie z udziałem jednej zainteresowanej strony lub grupy zainteresowanych stron o zbliżonych interesach oraz służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie i, w stosownych przypadkach, innych służb, na uzasadniony wniosek tej zainteresowanej strony lub grupy zainteresowanych stron o zbliżonych interesach.
   2.   O przeprowadzenie przesłuchania z udziałem grupy zainteresowanych stron o zbliżonych interesach dotyczącego konkretnej kwestii może ubiegać się jedna zainteresowana strona; przesłuchanie takie odbywa się, pod warunkiem że co najmniej jedna inna zainteresowana strona o zbliżonych interesach wyrazi zgodę na wzięcie w nim udziału.
   Artykuł 8
   Przesłuchanie z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach
   1.   Rzecznik praw stron może zorganizować przesłuchanie z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach oraz mu przewodniczyć, aby umożliwić przedstawienie sprzecznych opinii i kontrargumentów. Okres, w którym powinno się odbyć takie przesłuchanie, określa się w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie handlu.
   2.   Przesłuchanie z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach może być zorganizowane w ramach każdego postępowania w sprawie ochrony handlu po przesłuchaniu służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie.
   3.   O przeprowadzenie przesłuchania z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach dotyczącego konkretnej kwestii może również ubiegać się jedna zainteresowana strona; przesłuchanie takie odbywa się, pod warunkiem że co najmniej jedna inna zainteresowana strona o odmiennych interesach wyrazi zgodę na wzięcie w nim udziału.
   4.   W przesłuchaniu uczestniczą służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie oraz, w stosownych przypadkach, inne służby.
   5.   Właściwi przedstawiciele państw członkowskich mogą uczestniczyć w przesłuchaniu z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach w charakterze obserwatorów.
   Artykuł 9
   Przygotowanie przesłuchań
   1.   Po przesłuchaniu dyrektora odpowiedzialnego lub jego przedstawiciela rzecznik praw stron określa datę, czas trwania oraz miejsce przesłuchania. W przypadku złożenia przez zainteresowane strony lub przez służby Komisji wniosku o odroczenie rzecznik praw stron podejmuje decyzję w sprawie zezwolenia na takie odroczenie.
   2.   W stosownych przypadkach rzecznik praw stron może zorganizować spotkanie przygotowawcze z zainteresowanymi stronami lub ze służbami Komisji odpowiedzialnymi za dochodzenie oraz z innymi służbami, aby w miarę możliwości zidentyfikować i wyjaśnić wszelkie kwestie faktyczne lub prawne, które zostaną poruszone podczas przesłuchania. W tym celu rzecznik praw stron może zażądać od uczestników przesłuchania wszelkich informacji niezbędnych do przygotowania przesłuchania.
   3.   Rzecznik praw stron przygotowuje porządek każdego przesłuchania, który udostępnia się wszystkim uczestnikom przed przesłuchaniem.
   4.   Rzecznik praw stron może, w odpowiednim czasie po terminie składania uwag w sprawie ustaleń i przed przesłuchaniem z udziałem stron, wezwać uczestników do składania zapytań dotyczących informacji przestawionych przez inne zainteresowane strony.
   5.   W stosownych przypadkach, z uwagi na konieczność zapewnienia właściwego przygotowania przesłuchania z udziałem stron oraz w szczególności wyjaśnienia, w miarę możliwości, kwestii faktycznych, rzecznik praw stron może, po przesłuchaniu dyrektora odpowiedzialnego lub jego przedstawiciela, dostarczyć z wyprzedzeniem stronom zaproszonym do udziału w przesłuchaniu wykaz kwestii, w odniesieniu do których chciałby uzyskać ich opinię.
   6.   Rzecznik praw stron może również zażądać wcześniejszego pisemnego powiadomienia o zasadniczej treści oświadczenia, jakie uczestnicy każdego przesłuchania zamierzają złożyć.
   7.   Rzecznik praw stron może zaprosić do udziału w przesłuchaniach ekspertów zewnętrznych. Zainteresowane strony i służby Komisji mogą zwrócić się do rzecznika praw stron o dopuszczenie ekspertów zewnętrznych do udziału w przesłuchaniach. Wnioski takie rozpatruje rzecznik praw stron. Eksperci zewnętrzni zaproszeni do udziału w przesłuchaniu są zobowiązani do podpisania umowy o poufności.
   8.   Eksperci zewnętrzni mogą zostać poproszeni o dostarczenie wszelkich stosownych analiz, sprawozdań lub publikacji, które zostaną włączone do akt sprawy i udostępnione wszystkim uczestnikom w miarę możliwości przed przesłuchaniem.
   Artykuł 10
   Prowadzenie przesłuchań
   1.   Rzecznik praw stron ponosi pełną odpowiedzialność za prowadzenie przesłuchania. Rzecznik praw stron gwarantuje prowadzenie przesłuchania we właściwy sposób, aby zapewnić sprawiedliwość samego przesłuchania oraz każdej podjętej w jego następstwie decyzji.
   2.   Przesłuchania są niejawne. Rzecznik praw stron podejmuje decyzję, które osoby należy przesłuchać w imieniu zainteresowanej strony oraz czy osoby te należy przesłuchiwać oddzielnie, czy w obecności innych osób zaproszonych do udziału w przesłuchaniu. W tym ostatnim przypadku należy wziąć pod uwagę uzasadniony interes zainteresowanych stron związany z ochroną ich tajemnic handlowych oraz innych poufnych informacji.
   3.   Rzecznik praw stron może zezwolić uczestnikom na zadawanie pytań i udzielanie odpowiedzi na pytania podczas przesłuchania.
   4.   Jeżeli rzecznik praw stron zezwolił na udział w przesłuchaniu ekspertów zewnętrznych, zapewnia tym ekspertom możliwość przedstawienia opinii oraz udzielenia odpowiedzi na pytania innych uczestników przesłuchania.
   5.   W stosownych przypadkach po zakończeniu przesłuchania i po przesłuchaniu dyrektora odpowiedzialnego lub jego przedstawiciela rzecznik praw stron, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawa do bycia wysłuchanym, może zezwolić zainteresowanym stronom na przedstawienie dalszych pisemnych uwag. Rzecznik praw stron ustala termin składania uwag. Pisemne uwagi otrzymane po tym terminie mogą nie zostać uwzględnione.
   Artykuł 11
   Działania następcze podjęte w wyniku przesłuchań
   1.   Rzecznik praw stron sporządza protokół z przesłuchań lub streszczenie przesłuchań:

               a)

               w przypadku przesłuchań z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach protokół lub streszczenie udostępnia się wszystkim uczestnikom przesłuchania i włącza do akt sprawy dostępnych do wglądu dla zainteresowanych stron;

               b)

               w przypadku przesłuchań z udziałem jednej zainteresowanej strony lub grupy zainteresowanych stron o zbliżonych interesach oraz służb Komisji protokół lub streszczenie udostępnia się wszystkim uczestnikom przesłuchania. Uczestnicy ci mogą złożyć uzasadniony wniosek o utajnienie niektórych informacji zawartych w protokole lub w streszczeniu. Rzecznik praw stron podejmuje decyzję w sprawie tych wniosków po przesłuchaniu służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie oraz, w stosownych przypadkach, innych służb. Wersję protokołu z przesłuchania lub streszczenia przesłuchania nieopatrzona klauzulą poufności włącza się do akt sprawy dostępnych do wglądu dla zainteresowanych stron.

         2.   Rzecznik praw stron może przekazać zalecenia służbom Komisji odpowiedzialnym za dochodzenie zgodnie z art. 4 ust. 4 niniejszej decyzji. Służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie informują w odpowiednim terminie przez przyjęciem ostatecznej wersji aktu prawnego rzecznika praw stron, czy i w jaki sposób uwzględniły te zalecenia, oraz przekazują rzecznikowi praw stron egzemplarz projektu aktu prawnego.
   3.   Rzecznik praw stron przedstawia członkowi Komisji odpowiedzialnemu za politykę handlową regularne sprawozdania dotyczące przesłuchań z udziałem poszczególnych zainteresowanych stron lub grupy zainteresowanych stron o zbliżonych interesach, przekazując kopię dyrektorowi generalnemu, jak określono w art. 18 niniejszej decyzji, chyba że w danym przypadku niezbędne jest niezwłoczne wydanie zalecenia dla członka Komisji odpowiedzialnego za politykę handlową lub dla dyrektora generalnego.
   4.   Wszelkie zalecenia skierowane do służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie oraz sprawozdania i uwagi wystosowane przez rzecznika praw stron do członka Komisji odpowiedzialnego za politykę handlową i do dyrektora generalnego uznaje się na poufne dokumenty wewnętrzne.
   5.   W przypadku przesłuchania z udziałem stron rzecznik praw stron sporządza pisemne sprawozdanie końcowe dotyczące przestrzegania praw zainteresowanych stron. Rzecznik praw stron może dostosowywać to sprawozdanie do wszelkich zmian w projekcie aktu prawnego do chwili sporządzenia wersji ostatecznej aktu prawnego.
   Artykuł 12
   Dostęp do akt
   1.   Strona podająca się za zainteresowaną stronę może zwrócić się do rzecznika praw stron o zweryfikowanie podjętej przez służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie decyzji o odmowie udzielenia tej stronie, w odpowiednim czasie, wglądu do dostępnych akt sprawy lub do konkretnego dokumentu znajdującego się w posiadaniu Komisji. Rzecznik praw stron rozpatruje sprawę i podejmuje decyzję w sprawie udzielenia częściowego lub całkowitego dostępu do akt lub do wskazanego dokumentu.
   2.   Rzecznik praw stron określa terminy, w których służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie zapewniają taki dostęp.
   Artykuł 13
   Poufność
   1.   Rzecznika praw stron obowiązują zasady ogólne dotyczące poufności informacji przedstawionych przez zainteresowane strony w ramach postępowań administracyjnych przed Komisją.
   2.   Zainteresowana strona lub służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie mogą zwrócić się do rzecznika praw stron o podjęcie decyzji w sprawie poufnego charakteru dokumentu znajdującego się w posiadaniu służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie.
   Artykuł 14
   Niepoufne streszczenia poufnych informacji
   1.   Zainteresowana strona może zwrócić się do rzecznika praw stron o przegląd oceny służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie w sprawie tego, czy niepoufne streszczenie poufnych informacji przedstawionych podczas dochodzenia jest na tyle szczegółowe, że umożliwia dostateczne zrozumienie istoty informacji przekazanych z klauzulą poufności.
   2.   Jeżeli służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie zamierzają pominąć dokument lub informacje, w odniesieniu do których zainteresowana strona odmówiła przedstawienia niepoufnego streszczenia, strona ta może zwrócić się do rzecznika praw stron o wydanie decyzji w tej sprawie.
   3.   Wniosek rozpatruje rzecznik praw stron. Jeżeli rzecznik praw stron uzna, że niepoufne streszczenie nie jest dostatecznie szczegółowe, umożliwia zainteresowanej stronie, która przedstawiła streszczenie, skomentowanie i poprawę streszczenia w odpowiednim czasie.
   4.   W przypadku przedstawienia przez zainteresowaną stronę, która przekazała poufne informacje, niekompletnego streszczenia lub uzasadnień, które nie mogą zostać zaakceptowane, bądź niepodjęcia przez nią działań rzecznik praw stron podejmuje decyzję w sprawie pominięcia poufnych informacji, w odniesieniu do których nie przedstawiono żadnego niepoufnego streszczenia zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzeń podstawowych.
   Artykuł 15
   Dostęp do informacji z natury poufnych, niewchodzących w zakres streszczenia
   Na wniosek zainteresowanej strony rzecznik praw stron może przeanalizować informacje poufne z natury i niewchodzące w zakres streszczenia, do których ta strona nie ma dostępu, w celu sprawdzenia, w jaki sposób służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie wykorzystały te informacje.
   Rzecznik praw stron informuje wnioskującą zainteresowaną stronę o tym, czy według niego:

               a)

               informacje, których udostępnienia stronie odmówiono, są istotne z punktu widzenia obrony tej strony; oraz

               b)

               w stosownych przypadkach służby odpowiedzialne za dochodzenie odpowiednio uwzględniły te informacje w faktach i ustaleniach, na których oparły swoje wnioski.

         Artykuł 16
   Przedłużanie terminów
   1.   Wniosek o przedłużenie terminów lub przełożenie terminów odpowiedzi na pytania kwestionariusza, przedstawiania informacji dodatkowych, wizyt na miejscu lub przesyłania komentarzy dotyczących ujawnienia ustaleń zainteresowana strona kieruje w pierwszej kolejności do służb Komisji odpowiedzialnych za dochodzenie. Wniosek taki należy złożyć w stosownym terminie przed upływem terminu pierwotnego. W przypadku odrzucenia takiego wniosku lub uznania przez zainteresowaną stronę, że przedłużony termin jest zbyt krótki, strona ta może złożyć, przed upływem pierwotnego terminu, uzasadniony wniosek do rzecznika praw stron o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przesłuchaniu dyrektora odpowiedzialnego lub jego przedstawiciela rzecznik praw stron może przedłużyć termin lub odrzucić wniosek.
   2.   Służby Komisji nie podejmują działań w odnośnej sprawie przed podjęciem decyzji przez rzecznika praw stron.
   3.   Rzecznik praw stron podejmuje decyzję z należytym uwzględnieniem szczególnych okoliczności wniosku oraz ograniczeń czasowych związanych z postępowaniem.
   Artykuł 17
   Udział w spotkaniach komitetów
   Rzecznik praw stron może uczestniczyć w spotkaniach komitetów. W stosownych przypadkach rzecznik praw stron może udzielić odpowiedzi na pytania państw członkowskich, o ile pytania te dotyczą charakteru jego interwencji w postępowaniach.
   Artykuł 18
   Sprawozdania rzecznika praw stron
   1.   Na koniec każdego roku rzecznik praw stron sporządza sprawozdanie roczne. Sprawozdanie roczne zawiera informacje na temat przypadków, w których rzecznik praw stron interweniował, rodzaju wydanych przez niego decyzji i zaleceń oraz wszelkich zaleceń mających na celu usprawnienie postępowań w sprawie handlu. Sprawozdanie jest skierowane do członka Komisji odpowiedzialnego za politykę handlową. Dyrektor generalny ds. handlu oraz zainteresowane dyrekcje otrzymują kopie sprawozdania.
   2.   Streszczenia sprawozdania rocznego przekazuje się państwom członkowskim i Parlamentowi Europejskiemu oraz publikuje na stronach internetowych rzecznika praw stron.
   3.   Rzecznik praw stron sporządza regularne sprawozdania dla członka Komisji odpowiedzialnego za politykę handlową, zawierające podsumowanie jego działań oraz kwestii, które wynikły w trakcie tych działań. W sprawozdaniu wyszczególnia się główne sprawy polityczne, decyzje i zalecenia wydane przez rzecznika praw stron oraz sposób uwzględnienia tych zaleceń przez służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie. Kopię przedmiotowego sprawozdania przekazuje się dyrektorowi generalnemu ds. handlu.
   4.   Rzecznik praw stron sporządza sprawozdanie z każdego przesłuchania z udziałem zainteresowanych stron o odmiennych interesach oraz, w ramach wypełniania swojej roli doradczej, może przedstawiać członkowi Komisji odpowiedzialnemu za politykę handlową oraz dyrektorowi generalnemu sprawozdania dotyczące wszelkich innych kwestii wynikających z danego postępowania w sprawie handlu lub w inny sposób istotnych z punktu widzenia skutecznego stosowania zasad prawa Unii Europejskiej w ramach postępowań w sprawie handlu.
   5.   Sprawozdanie końcowe rzecznika praw stron z przesłuchań z udziałem stron przekazuje się członkowi Komisji odpowiedzialnemu za politykę handlową, dyrektorowi generalnemu ds. handlu i dyrektorowi odpowiedzialnemu. Przedstawia się je właściwym przedstawicielom państw członkowskich oraz zainteresowanych stron.
   Artykuł 19
   Przepisy przejściowe
   Niniejszą decyzję stosuje się do postępowań prowadzonych w chwili jej wejścia w życie, ale w ramach których nie ujawniono ostatecznych ustaleń.
   Kroki proceduralne podjęte przed wejściem w życie niniejszej decyzji pozostają nadal w mocy.
   Artykuł 20
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 lutego 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 55 z 5.3.2010, s. 60.

      (2)  Dz.U. C 83 z 30.3.2010, s. 391.

      (3)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (4)  Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.

      (5)  Dz.U. L 84 z 31.3.2009, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 185 z 17.7.2009, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 349 z 31.12.1994, s. 71.

      (8)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 21.

      (9)  Dz.U. L 162 z 30.4.2004, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 211 z 6.8.2008, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 201 z 26.7.2001, s. 10.

      (12)  Dz.U. L 65 z 8.3.2003, s. 1.

      (13)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącego dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi, wprowadzonych na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0465

Dziennik Urzędowy L 156 , 25/06/2003 P. 0048 - 0048

		Decyzja Radyz dnia 16 czerwca 2003 r.dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącego dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi, wprowadzonych na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym(2003/465/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) artykuł 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) przewiduje, że Umawiające się Strony podejmują się kontynuować swoje wysiłki w kierunku osiągnięcia stopniowej liberalizacji handlu rolnego między nimi.(2) Królestwo Norwegii i Wspólnota Europejska odbyły dwustronne negocjacje handlowe na temat problematyki rolnej w 2002 r., na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które zakończyły się pomyślnie dnia 18 grudnia 2002 r.(3) Przedmiotowe Porozumienie w formie wymiany listów powinno być zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi, wprowadzonych na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzjiArtykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 16 czerwca 2003 r.W imieniu RadyG. PapandreouPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2274 z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu

text:
               8.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 322/44

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/2274
   z dnia 7 grudnia 2015 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 marca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/133/WPZiB (1) w sprawie mianowania Michela Dominique'a REVEYRANDA – DE MENTHONA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Sahelu. Mandat SPUE wygasł w dniu 31 października 2015 r.

               (2)

               Należy mianować nowego SPUE w regionie Sahelu na okres od dnia 1 listopada 2015 r. do dnia 28 lutego 2017 r.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   1.   Ángel LOSADA FERNÁNDEZ zostaje niniejszym mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w regionie Sahelu do dnia 28 lutego 2017 r. Rada może zdecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Do celów mandatu SPUE region Sahelu jest zdefiniowany jako obszar, na który główny nacisk położono w strategii UE na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu (zwanej dalej „Strategią”) i jej regionalnym planie działania (zwanym dalej „regionalnym planem działania”), to jest obszar Burkina Faso, Czadu, Mali, Mauretanii i Nigru. W przypadku kwestii mających skutki dla szerzej rozumianego regionu SPUE współdziała – w stosownych przypadkach – z innymi państwami w basenie jeziora Czad oraz podmiotami regionalnymi lub międzynarodowymi spoza regionu Sahelu, a także Afryki Zachodniej i regionu Zatoki Gwinejskiej.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w odniesieniu do regionu Sahelu i ma służyć aktywnemu wspieraniu regionalnych i międzynarodowych wysiłków na rzecz osiągnięcia trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w regionie. Celem SPUE jest ponadto poprawa jakości, intensywności i wpływu wszechstronnego zaangażowania Unii w regionie Sahelu.
   2.   SPUE przyczynia się do rozwijania i wdrażania wszelkich starań Unii w regionie, w szczególności w dziedzinie polityki, bezpieczeństwa i rozwoju, w tym również Strategii i regionalnego planu działania, oraz do koordynowania wszystkich odpowiednich instrumentów działań Unii.
   3.   W koordynacji z delegaturą UE priorytet nadaje się Mali i jego długotrwałej stabilizacji oraz regionalnym wymiarom konfliktu.
   4.   Celami polityki Unii powinno być propagowanie, poprzez skoordynowane i efektywne wykorzystywanie wszystkich dostępnych jej instrumentów, powrotu Mali i jego ludności na drogę pokoju, pojednania, bezpieczeństwa i rozwoju.
   5.   Należytą uwagę należy poświęcić innym państwom w regionie, takim jak Mauretania, Burkina Faso i Niger i Czad, w tym w związku ze zbliżającymi się wyborami w Burkinie Faso, Nigrze i w Czadzie.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Dla osiągnięcia celów polityki Unii w odniesieniu do regionu Sahelu, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               aktywne przyczynianie się do wdrażania Strategii oraz jej regionalnego planu działania oraz koordynacji i dalszego rozwijania kompleksowego podejścia Unii do kryzysu w regionie, w celu zwiększenia ogólnej spójności i skuteczności działań Unii w regionie Sahelu;

               b)

               współpracę ze wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami w regionie, rządami, organizacjami regionalnymi, w szczególności G5 Sahel, organizacjami międzynarodowymi, społeczeństwem obywatelskim i diasporą, w tym z państwami Magrebu oraz basenu Jeziora Czad z myślą o realizacji celów Unii i przyczyniania się do lepszego rozumienia roli Unii w regionie Sahelu;

               c)

               reprezentowanie oraz promowanie interesów Unii na odpowiednich forach regionalnych i międzynarodowych, w tym udział w Comité de Suivi porozumienia pokojowego w Mali, oraz zapewnianie widoczności pomocy Unii w zarządzaniu kryzysowym i zapobieganiu konfliktom, w tym EUTM Mali, EUCAP SAHEL Mali i EUCAP SAHEL Niger;

               d)

               utrzymywanie ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ), w szczególności ze Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Afryki Zachodniej i Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Mali oraz Specjalnym Wysłannikiem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Sahelu, Unią Afrykańską (UA), w szczególności Wysokim Przedstawicielem UA ds. Mali i Sahelu, Wspólnotą Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS), G5 Sahel, Komisją Basenu Jeziora Czad oraz innymi istotnymi zainteresowanymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, w tym ze specjalnymi wysłannikami ds. regionu Sahelu, a także odpowiednimi podmiotami w obszarze Maghrebu;

               e)

               dokładne śledzenie regionalnego i ponadgranicznego wymiaru wyzwań w rejonie Sahelu, w tym terroryzmu, przestępczości zorganizowanej, przemytu broni, handlu ludźmi, przemytu ludzi, handlu narkotykami, przepływów migracyjnych i uchodźców oraz związanych z nimi przepływów finansowych, a także – w ścisłej współpracy z Koordynatorem UE ds. Zwalczania Terroryzmu – przyczynianie się do dalszej realizacji strategii UE w dziedzinie walki z terroryzmem;

               f)

               dokładne śledzenie konsekwencji humanitarnych, politycznych, w zakresie bezpieczeństwa oraz rozwoju, jakie wywierają przepływy uchodźców i przepływy migracyjne na wielką skalę oraz powiązane nielegalne przepływy finansowe w całym regionie; na żądanie udział w dialogach na temat migracji z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami oraz ogólny wkład w unijną politykę w zakresie migracji i uchodźców w odniesieniu do regionu, zgodnie z priorytetami politycznymi Unii, w celu zwiększenia współpracy, w tym w zakresie powrotów i readmisji; praca z państwami regionu Sahelu w zakresie działań następczych uzgodnionych na szczycie w Valletcie w listopadzie 2015 r.;

               g)

               utrzymywanie regularnych kontaktów politycznych wysokiego szczebla z państwami w regionie dotkniętymi terroryzmem i przestępczością międzynarodową w celu zapewnienia spójnego i wszechstronnego podejścia i odgrywania przez Unię kluczowej roli w międzynarodowych wysiłkach na rzecz zwalczania terroryzmu i międzynarodowej przestępczości. Obejmuje to aktywne wspieranie przez Unię regionalnego budowania zdolności w zakresie bezpieczeństwa i zapewnianie odpowiednich działań służących zwalczaniu źródeł terroryzmu i przestępczości międzynarodowej w regionie Sahelu;

               h)

               dokładne śledzenie konsekwencji politycznych, w zakresie bezpieczeństwa i humanitarnych wynikających z kryzysu humanitarnego w regionie;

               i)

               w odniesieniu do Mali – przyczynianie się do stabilizacji tego państwa, w szczególności całkowitego przywrócenia normalnych warunków konstytucyjnych i rządów na całym terytorium i rzeczywistego pluralistycznego dialogu ogólnonarodowego w ramach porozumienia pokojowego w Mali. Obejmuje to też propagowanie tworzenia instytucji, reformy sektora bezpieczeństwa i długoterminowego procesu pokojowego, pojednania oraz zwalczania korupcji i bezkarności w Mali;

               j)

               przyczynianie się do realizacji w regionie, we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, polityk Unii w dziedzinie praw człowieka – w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet – oraz unijnej polityki na rzecz kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz promowanie włączenia i kwestii równości płci w procesie budowy instytucji państwa, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) oraz późniejszymi rezolucjami dotyczącymi kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym rezolucją nr 2242 (2015). Wkład ten będzie obejmował monitorowanie rozwoju sytuacji i przygotowywanie dotyczących jej sprawozdań, a także formułowanie stosownych zaleceń; oraz utrzymywanie regularnych kontaktów z właściwymi organami w Mali i regionie, biurem prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego, biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz obrońcami praw człowieka i obserwatorami w regionie;

               k)

               monitorowanie przestrzegania właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) – i składanie stosownych sprawozdań – w szczególności w odniesieniu do rezolucji RB ONZ nr 2056 (2012), 2071 (2012), 2085 (2012), 2100 (2013) oraz 2227 (2015).

         2.   W celu sprawowania swojego mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w zakresie formułowania stanowiska Unii na forach regionalnych i międzynarodowych – w zależności od potrzeby, aby aktywnie propagować i wzmacniać wszechstronne podejście UE do kryzysu w regionie Sahelu;

               b)

               utrzymuje ogólny ogląd wszystkich działań Unii i współpracuje ściśle z odpowiednimi delegaturami Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej odpowiednimi departamentami, w szczególności koordynatorem w regionie Sahelu.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 listopada 2015 r. do dnia 28 lutego 2017 r. wynosi 1 770 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych i dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE informuje niezwłocznie Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego personelu oddelegowanego do obsługi SPUE jest pokrywane przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe departamenty ESDZ lub delegatury Unii, aby zapewnić spójność i zgodność ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz członków jego personelu ustala się odpowiednio z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE przyjmuje wszelkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący specyficzne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który jest odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również zarządzanie związane ze naruszaniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i ewakuacyjny;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który jest on odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie jego zespołu, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar, za który jest on odpowiedzialny, lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru geograficznego przez ESDZ;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydanych po dokonaniu regularnych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania o postępach oraz sprawozdania z wykonania mandatu – przedstawia Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   1.   SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   2.   SPUE składa sprawozdania dotyczące najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii, takich jak jej wkład w reformy, z uwzględnieniem politycznych aspektów odnośnych projektów rozwojowych Unii, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja z innymi podmiotami unijnymi
   1.   SPUE w ramach Strategii przyczynia się do jedności, spójności i efektywności unijnych działań politycznych i dyplomatycznych oraz pomaga zapewnić spójne wykorzystanie wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii.
   2.   SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii i Komisji, ESDZ oraz innych służb UE jak również z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   3.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefami delegatur Unii i z szefami misji państw członkowskich. SPUE, w ścisłej współpracy z właściwymi delegaturami Unii, zapewnia szefom misji EUCAP Sahel Niger i EUCAP Sahel Mali oraz dowódcy misji EUTM Mali wytyczne w zakresie sytuacji politycznej na miejscu. W razie potrzeby SPUE, dowódca misji EUTM Mali i cywilny dowódca operacji EUCAP Sahel Niger i EUCAP Sahel Mali zasięgają nawzajem swojej opinii.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Przed końcem czerwca 2016 r. SPUE przedstawi WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a przed końcem listopada 2016 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 grudnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         C. CAHEN

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/133/WPZiB z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu (Dz.U. L 75 z 19.3.2013, s. 29).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: 2004/566/JHA: Decyzja Rady 2004/566/WSiSW z dnia 26 lipca 2004 r. zmieniająca decyzję 2000/820/WSiSW ustanawiającą Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL)

text:
               27.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 251/19

      DECYZJA RADY 2004/566/WSiSW
   z dnia 26 lipca 2004 r.
   zmieniająca decyzję 2000/820/WSiSW ustanawiającą Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. c) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając inicjatywę Irlandii (1),
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) ustanowione na mocy decyzji Rady 2000/820/WSiSW (3) nie ma obecnie osobowości prawnej.

               (2)

               W efekcie przeglądu działań w okresie trzech pierwszych lat brak osobowości prawnej został określony jako jedna z głównych trudności we właściwym funkcjonowaniu CEPOL.

               (3)

               Właściwe jest przyznanie CEPOL osobowości prawnej i zdolności kontraktowej dostępnej dla osób prawnych.

               (4)

               Niniejsza zmiana nie stanowi uszczerbku dla wszelkich przyszłych poprawek, w szczególności tych, które mogą być uważane za niezbędne po przeglądzie działań w okresie pierwszych trzech lat,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do decyzji 2000/820/WSiSW wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               Dodaje się następujący artykuł:
               „Artykuł 4a
               1.   CEPOL ma osobowość prawną.
               2.   CEPOL posiada w każdym z Państw Członkowskich najbardziej szeroką zdolność do czynności prawnych i zdolność kontraktową dostępną dla osób prawnych na mocy prawa tego państwa. CEPOL może w szczególności nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz być stroną w postępowaniach sądowych.
               3.   Dyrektor administracyjny, o którym mowa w art. 4 ust. 2, jest przedstawicielem prawnym CEPOL.”

               2)

               W art. 5 ust. 4:

                           a)

                           lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:

                                       „d)

                                       ogólne koszty operacyjne Sekretariatu, bez uszczerbku dla lit. f);”

                           b)

                           lit. f) otrzymuje następujące brzmienie:

                                       „f)

                                       wynagrodzenie członków Sekretariatu i/lub zwrot, proporcjonalnie do wkładu Państw Członkowskich, kosztów poniesionych przez Państwa Członkowskie/ Państwo Członkowskie wypłacających wynagrodzenia członkom Sekretariatu.”

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej publikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lipca 2004 r.

            W imieniu Rady

         B. BOT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 1 z 6.1.2004, str. 8.

      (2)  Opinia wydana w dniu 20 kwietnia 2004 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 1.


title: 2014/650/UE: Decyzja Rady z dnia 8 września 2014 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Malty

text:
               9.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 268/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 września 2014 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Malty

      (2014/650/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Malty,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Michaela PARNISA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany Charles VELLA.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 września 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: 2012/408/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (EGF/2012/000 TA 2012 – pomoc techniczna z inicjatywy Komisji)

text:
               20.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/11

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 4 lipca 2012 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (EGF/2012/000 TA 2012 – pomoc techniczna z inicjatywy Komisji)
   (2012/408/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym na skutek istotnych zmian w strukturze światowego handlu wynikających z globalizacji oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (3)

               Rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 stanowi, że z inicjatywy Komisji 0,35% rocznej maksymalnej kwoty można przeznaczyć co roku na pomoc techniczną. Władza budżetowa wnosi o uruchomienie środków w wysokości 730 000 EUR.

               (4)

               Należy zatem uruchomić EFG w celu zapewnienia pomocy technicznej z inicjatywy Komisji,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 730 000 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 4 lipca 2012 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Ważna informacja prawna

|

52006DP0479

Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejów (2006/2099(IMM))

Dziennik Urzędowy 314 E , 21/12/2006 P. 0082 - 0082

		P6_TA(2006)0479Wniosek o skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejówDecyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejów (2006/2099(IMM))Parlament Europejski,- uwzględniając wniosek Gabriela Albertiniego z dnia 25 kwietnia 2006 r. dotyczący skorzystania z immunitetu w związku z postępowaniem karnym wszczętym przeciwko niemu przed sądem w Mediolanie, ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 27 kwietnia 2006 r.,- po wysłuchaniu wyjaśnień Gabriela Albertiniego, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,- uwzględniając art. 9 i 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,- uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r. [1],- uwzględniając art. 6 ust. 3 oraz art. 7 Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0378/2006),1. wyraża zgodę na skorzystanie przez Gabriela Albertiniego z immunitetu i przywilejów;2. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji odpowiednim władzom Republiki Włoskiej.[1] Sprawa 101/63 Wagner/Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, str. 195 i sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni, Zbiór Orzeczeń 1986, str. 2391.--------------------------------------------------


title: 2010/305/: Decyzja Rady z dnia 26 kwietnia 2010 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Austrii

text:
               1.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 134/75

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 kwietnia 2010 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Austrii
   (2010/305/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/524/WE, Euratom (1),
   uwzględniając wniosek rządu Austrii,
   uwzględniając opinię Komisji,
   a także mając na uwadze, że stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z zakończeniem kadencji Heinza PETERA,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r., zostaje mianowany: Alfred GAJDOSIK, Mitglied im Präsidium der Fraktion Christlicher Gewerkschafter im Österreichischen Gewerkschaftsbund, Vorsitzender der Fraktion Christlicher Gewerkschafter in der Gewerkschaft vida und Mitglied im Präsidium der vida (Grupa III - Grupa Innych Podmiotów).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 kwietnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. Á. MORATINOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 207 z 28.7.2006, s. 30.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1669 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/225

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1669
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Urzędu (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0060/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (4), w szczególności jego art. 44,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0098/2017),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu Urzędu za rok budżetowy 2015;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 97.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 17 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia Umowy między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską w sprawie ochrony informacji niejawnych

text:
               22.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/56

         DECYZJA RADY
   z dnia 17 listopada 2009 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską w sprawie ochrony informacji niejawnych
   (2010/348/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, wspieraną przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP), do rozpoczęcia – zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej – negocjacji z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z tych państw umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa stosowanych przy wymianie informacji niejawnych.

               (2)

               Po otrzymaniu upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji Prezydencja, wspierana przez SG/WP, wynegocjowała Umowę z Federacją Rosyjską w sprawie ochrony informacji niejawnych.

               (3)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską w sprawie ochrony informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w celu związania nią Unii Europejskiej (1).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący

      (1)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym przez Sekretariat Generalny Rady.

      TŁUMACZENIE
      UMOWA
      między rządem Federacji Rosyjskiej a Unią Europejską w sprawie ochrony informacji niejawnych
      RZĄD FEDERACJI ROSYJSKIEJ
      oraz
      UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”, reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
      zwane dalej „stronami”,
      ZWAŻYWSZY, ŻE UE i Federacja Rosyjska zgadzają się, że powinny rozwijać swoją współpracę w kwestiach będących przedmiotem wspólnego interesu, zwłaszcza w obszarze bezpieczeństwa,
      UZNAJĄC, ŻE współpraca między stronami może wymagać dostępu do informacji niejawnych posiadanych przez UE lub Federację Rosyjską, a także wymiany takich informacji między stronami,
      ŚWIADOME, ŻE dostęp do informacji niejawnych oraz ich wymiana wymagają podjęcia odpowiednich środków ochrony;
      UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Niniejsza umowa ma zastosowanie do ochrony informacji niejawnych przekazywanych, wymienianych lub opracowywanych przez strony w trakcie ich współpracy.
      Artykuł 2
      Na użytek niniejszej umowy:

                  1)

                  „informacje niejawne” oznaczają wszelkie informacje i materiały chronione zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi jednej ze stron, przekazywane, wymieniane lub opracowywane przez strony w trakcie ich współpracy, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby spowodować szkodę różnej wielkości dla interesów bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej lub UE lub co najmniej jednego jej państwa członkowskiego i które zostały opatrzone klauzulą tajności;

                  2)

                  „nośniki informacji niejawnych” oznaczają materiały, w tym fizyczne pola, zawierające informacje niejawne w formie symboli, obrazów, sygnałów, rozwiązań technicznych i procesów;

                  3)

                  „klauzula tajności” oznacza określenie wskazujące:

                              —

                              wielkość szkody dla interesów Federacji Rosyjskiej lub UE lub co najmniej jednego państwa członkowskiego UE, która może powstać w przypadku nieuprawnionego ujawnienia informacji niejawnych, oraz

                              —

                              stopień ochrony wymagany w związku z powyższym zgodnie z przepisami ustawodawczymi lub wykonawczymi Federacji Rosyjskiej lub UE;

                  4)

                  „oznaczenie klauzuli” oznacza określenie umieszczone na nośnikach informacji niejawnych lub dokumentach towarzyszących wskazujące klauzulę tajności zawartych w nich informacji;

                  5)

                  „poświadczenie bezpieczeństwa” oznacza decyzję administracyjną podjętą zgodnie z przepisami ustawodawczymi lub wykonawczymi Federacji Rosyjskiej lub UE, poświadczającą, że osoba fizyczna może uzyskać dostęp do informacji niejawnych opatrzonych klauzulą do określonego poziomu tajności.

            Artykuł 3
      1.   Na użytek niniejszej umowy „UE” oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej „Radą”), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Europejską.
      2.   Do celów niniejszej umowy organami upoważnionymi do wykonania niniejszej umowy w imieniu Federacji Rosyjskiej są federalne organy rządowe Federacji Rosyjskiej.
      Artykuł 4
      1.   Informacje niejawne mogą – zgodnie z ust. 2–5 – być udostępniane przez jedną stronę, zwaną „stroną przekazującą”, drugiej stronie, zwanej „stroną otrzymującą”.
      2.   Każda ze stron podejmuje decyzję co do udostępnienia informacji niejawnych drugiej stronie indywidualnie dla każdego przypadku, zgodnie z własnymi interesami bezpieczeństwa i przepisami ustawodawczymi lub wykonawczymi. Żadne postanowienie niniejszej umowy nie może być uważane za podstawę do obligatoryjnego lub zbiorczego udostępnienia informacji niejawnych lub informacji określonych kategorii między stronami.
      3.   Każda ze stron zgodnie ze swoimi przepisami ustawodawczymi lub wykonawczymi:

                  a)

                  chroni informacje niejawne przekazywane, wymieniane lub opracowywane przez strony w trakcie ich współpracy;

                  b)

                  zapewnia, by ani klauzule tajności, ani oznaczenia klauzul, ani oznaczenia ograniczające rozprowadzanie informacji nadane przez stronę przekazującą informacjom niejawnym przekazywanym lub wymienianym na mocy niniejszej umowy nie były zmieniane bez uprzedniej pisemnej zgody tej strony oraz by informacje niejawne przekazywane lub wymieniane na mocy niniejszej umowy były rejestrowane, zabezpieczane i chronione zgodnie z jej własnymi przepisami ustawodawczymi lub wykonawczymi dotyczącymi informacji opatrzonych równoważną klauzulą bezpieczeństwa i jej oznaczeniem zgodnie z art. 6;

                  c)

                  korzysta z informacji niejawnych, które są przekazywane lub wymieniane na mocy niniejszej umowy, jedynie do celów określonych przez stronę przekazującą;

                  d)

                  zwraca lub niszczy nośniki informacji niejawnych otrzymanych od drugiej strony, gdy właściwy organ strony przekazującej zwróci się do niej o to na piśmie;

                  e)

                  nie ujawnia informacji niejawnych, które zostały przekazane lub wymienione na mocy niniejszej umowy, odbiorcom innym niż wymienieni w art. 3, bez uprzedniej pisemnej zgody strony przekazującej.

            4.   Informacje niejawne są przekazywane kanałami dyplomatycznymi, przez kuriera lub w jakikolwiek inny sposób uzgodniony przez właściwe organy, o których mowa w art. 10. Na użytek niniejszej umowy:

                  a)

                  w przypadku UE wszelka korespondencja jest przesyłana kierownikowi kancelarii tajnej Rady Unii Europejskiej. Kierownik kancelarii tajnej Rady przekazuje korespondencję państwom członkowskim i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 5;

                  b)

                  w przypadku Federacji Rosyjskiej wszelka korespondencja jest adresowana do Stałego Przedstawicielstwa Federacji Rosyjskiej przy Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej.

            5.   Ze względów operacyjnych strona przekazująca może kierować korespondencję jedynie do konkretnych właściwych urzędników, organów lub służb strony otrzymującej, wyraźnie wskazanych jako odbiorcy, zależnie od ich uprawnień oraz zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu. Dostęp do takiej korespondencji przysługuje jedynie wyżej wspomnianym urzędnikom, organom lub służbom. W przypadku Unii Europejskiej korespondencja taka jest przekazywana za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej Rady lub – jeżeli informacje takie są adresowane do Komisji Europejskiej – za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej Komisji Europejskiej.
      Artykuł 5
      W celu zapewnienia równoważnego poziomu ochrony informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy, każda ze stron – odpowiednio Federacja Rosyjska i Unia Europejska – dysponuje systemem bezpieczeństwa i środkami bezpieczeństwa opierającymi się na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa określonych w ich krajowych przepisach ustawowych lub wykonawczych.
      Artykuł 6
      1.   Aby ustanowić równoważny poziom ochrony informacji niejawnych dostarczanych, wymienianych lub opracowywanych przez Federację Rosyjską i Unię Europejską w trakcie ich współpracy zgodnie z ich przepisami ustawodawczymi lub wykonawczymi, ustanawia się następującą korelację między klauzulami tajności:

                  UE

                  FEDERACJA ROSYJSKA

                  CONFIDENTIEL UE

                  СЕКРЕТНО

                  SECRET UE

                  СОВЕРШЕННО СЕКРЕТНО

            2.   Oznaczenie klauzuli „ДЛЯ СЛУЖЕБНОГО ПОЛЬЗОВАНИЯ” Federacji Rosyjskiej odpowiada klauzuli tajności UE o treści „RESTREINT UE”.
      3.   Współpracujące jednostki obydwu stron uzgadniają odnośne równoważne klauzule tajności, które dla wszelkich informacji niejawnych opracowanych w trakcie ich współpracy oraz uzgadniają zniesienie klauzuli tajności takich informacji lub zmiany ich klauzuli tajności na niższą.
      Artykuł 7
      1.   Dostęp do informacji niejawnych będzie umożliwiany jedynie osobom, którym znajomość wyżej wspomnianych informacji jest konieczna do wykonywania ich obowiązków służbowych, zgodnie z celami określonymi przy przekazaniu informacji.
      2.   Wszystkie osoby, które wykonując swoje obowiązki służbowe, muszą mieć dostęp do informacji niejawnych przekazywanych, wymienianych lub opracowywanych przez strony w trakcie ich współpracy i opatrzonych klauzulą CONFIDENTIEL UE/СЕКРЕТНО lub wyższą lub które z uwagi na pełnione obowiązki lub funkcje mogą mieć dostęp do takich informacji niejawnych, są odpowiednio sprawdzane pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do tych informacji.
      3.   Każda ze stron zapewnia przeprowadzenie procedury sprawdzania pod względem bezpieczeństwa zgodnie z jej przepisami ustawodawczymi lub wykonawczymi, w celu ustalenia, czy sytuacja i charakter osoby fizycznej pozwalają na umożliwienie jej dostępu do informacji niejawnych opatrzonych klauzulą o określonym poziomie tajności.
      Artykuł 8
      Właściwe organy, o których mowa w art. 10, mogą wymieniać informacje dotyczące odnośnych przepisów, którym podlega ochrona informacji niejawnych, i za obopólną zgodą składać sobie wizyty w celu prowadzenia wzajemnych konsultacji, na podstawie których dokonać można ustaleń dotyczących skuteczności środków podjętych na mocy niniejszej umowy oraz porozumienia technicznego, o którym mowa w art. 10.
      Artykuł 9
      Do oznaczenia umieszczonego już przez stronę przekazującą strona otrzymująca dodaje własne równoważne oznaczenie klauzuli określone w art. 6, umieszczając je na nośnikach informacji niejawnych, które zostały przekazane, wymienione lub opracowane w trakcie współpracy między stronami lub w wyniku tłumaczenia, kopiowania lub powielania.
      Artykuł 10
      1.   W celu wdrożenia niniejszej umowy i zapewnienia stworzenia przez stronę otrzymującą wymaganych warunków ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych, organy, o których mowa w ust. 2–4, zawierają następujące porozumienie techniczne:

                  —

                  informują się nawzajem na piśmie o środkach technicznych (w tym o środkach praktycznych dotyczących obchodzenia się z informacjami niejawnymi oraz ich przechowywania, reprodukcji, przekazywania i niszczenia) służących ochronie i zabezpieczeniu informacji niejawnych przekazanych, wymienionych lub opracowanych przez strony w trakcie ich współpracy, oraz

                  —

                  potwierdzają na piśmie, że te środki techniczne zapewniają akceptowalny dla obu stron poziom ochrony informacji niejawnych przekazanych, wymienionych lub opracowanych przez strony w trakcie ich współpracy.

            2.   W imieniu Federacji Rosyjskiej działania mające na celu wdrożenie niniejszej umowy koordynuje Federalna Służba Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej; jest ona również odpowiedzialna za dostarczanie informacji na temat środków technicznych służących ochronie i zabezpieczeniu informacji niejawnych przekazywanych Federacji Rosyjskiej lub wymienianych z nią na mocy niniejszej umowy oraz za potwierdzanie takich środków.
      3.   W imieniu Rady działania mające na celu wdrożenie niniejszej umowy koordynuje Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem; jest ono również odpowiedzialne za dostarczanie informacji na temat środków technicznych służących ochronie i zabezpieczeniu informacji niejawnych przekazywanych Radzie lub Sekretariatowi Generalnemu Rady lub wymienianych z nimi na mocy niniejszej umowy oraz za potwierdzanie takich środków.
      4.   W imieniu Komisji Europejskiej działania mające na celu wdrożenie niniejszej umowy koordynuje Dyrekcja Komisji Europejskiej ds. Bezpieczeństwa, działając pod zwierzchnictwem członka Komisji odpowiedzialnego za kwestie bezpieczeństwa; dyrekcja ta jest również odpowiedzialna za dostarczanie informacji na temat środków technicznych służących ochronie informacji niejawnych przekazywanych Komisji Europejskiej lub wymienianych z nią na mocy niniejszej umowy oraz za potwierdzanie takich środków.
      Artykuł 11
      1.   Właściwy organ jednej ze stron, o którym mowa w art. 10, niezwłocznie informuje właściwy organ drugiej strony o wszelkich udowodnionych lub podejrzewanych przypadkach nieuprawnionego ujawnienia lub utraty informacji niejawnych przekazanych przez tę stronę oraz przeprowadza dochodzenie i przedstawia jego wyniki drugiej stronie.
      2.   Właściwe organy stron, o których mowa w art. 10, wszczynają – indywidualnie dla każdego przypadku – postępowanie mające na celu określenie, zgodnie z przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi każdej ze stron, proporcjonalnych działań lub środków naprawczych, które należy podjąć w związku z wynikłymi konsekwencjami lub zaistniałymi szkodami.
      3.   Każda ze stron podejmuje zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi wszelkie stosowne środki, w przypadkach gdy winnym spowodowania zagrożenia dla informacji niejawnych jest osoba fizyczna. Środki podejmowane w takiej sytuacji mogą skutkować podjęciem działań prawnych, w tym wszczęciem postępowania karnego przeciwko danej osobie zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi.
      Artykuł 12
      Każda ze stron pokrywa koszty podjętych przez nią środków służących ochronie informacji niejawnych na mocy niniejszej umowy.
      Artykuł 13
      Niniejsza umowa w żaden sposób nie uniemożliwia stronom zawierania innych umów dotyczących przekazywania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy, pod warunkiem że umowy te nie kolidują z postanowieniami niniejszej umowy.
      Artykuł 14
      Wszelkie różnice stanowisk między stronami powstałe w związku z wykładnią lub stosowaniem niniejszej umowy są rozwiązywane w drodze negocjacji między stronami. Podczas takich negocjacji strony nadal wypełniają swoje obowiązki wynikające z niniejszej umowy.
      Artykuł 15
      1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po powiadomieniu się przez strony o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
      2.   Każda ze stron może zażądać konsultacji w celu rozważenia ewentualnych zmian do niniejszej umowy.
      3.   Wszelkie zmiany niniejszej umowy dokonywane są wyłącznie na piśmie oraz za obopólną zgodą stron. Zmiany wchodzą w życie na warunkach określonych w ust. 1.
      Artykuł 16
      Niniejsza umowa może zostać rozwiązana przez każdą ze stron w drodze pisemnego wypowiedzenia przekazanego drugiej stronie. Tego rodzaju wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia przez drugą stronę. Niezależnie od takiego wypowiedzenia obowiązki dotyczące ochrony wszelkich informacji niejawnych przekazanych lub wymienionych na mocy niniejszej umowy mają nadal zastosowanie zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.

         W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio należycie upoważnieni, złożyli podpisy pod niniejszą umową.
         Sporządzono w Rostowie nad Donem dnia pierwszego czerwca dwa tysiące dziesiątego roku w dwóch egzemplarzach w języku rosyjskim i angielskim.

               W imieniu Rządu Federacji Rosyjskiej

               W imieniu Unii Europejskiej