title: 2011/12/UE: Decyzja Komisji z dnia 12 stycznia 2011 r. zmieniająca decyzję 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych

text:
               13.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 9/5

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 12 stycznia 2011 r.
   zmieniająca decyzję 2007/134/WE ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych
   (2011/12/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (1), w szczególności jej art. 2 i 3,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/972/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. dotyczącą programu szczegółowego „Pomysły”, wdrażającego siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (2), w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Komisji 2007/134/WE (3) ustanowiono Europejską Radę ds. Badań Naukowych (ERBN).

               (2)

               Zgodnie z programem szczegółowym „Pomysły” przeprowadzony został niezależny przegląd mechanizmów oraz struktur ERBN w myśl zasad doskonałości naukowej, autonomii, skuteczności i przejrzystości oraz przy pełnej współpracy Rady Naukowej. Zespół ds. Przeglądu przedstawił propozycję pewnych zmian mających na celu zapewnienie wzmożonej efektywności Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych oraz spójnej prezentacji działań ERBN zainteresowanym stronom.

               (3)

               Na podstawie tego przeglądu i zgodnie z zamierzeniem, by ERBN stała się w pełni samowystarczalna, komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowany „Europejska Rada ds. Badań Naukowych – odpowiedź na wyzwania związane z doskonałością na światowym poziomie” (4) określa cele dla drugiego etapu rozwoju ERBN. W komunikacie tym przedstawiono szereg konkretnych działań mających na celu usprawnienie działalności ERBN, aby zapewnić efektywne i skuteczne wdrożenie programu szczegółowego „Pomysły”.

               (4)

               Zgodnie z komunikatem konieczne jest zapewnienie wspólnej klarownej i przejrzystej wizji oraz efektywnego połączenia pomiędzy strategią ERBN i jej realizacją operacyjną, odzwierciedlającego działania zarówno Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, ustanowionej decyzją Komisji 2008/37/WE (5), jak i Rady Naukowej, jak również opracowanie i wdrożenie spójnej i zintegrowanej strategii komunikacyjnej.

               (5)

               W uznaniu osobistych zasług członków Rady Naukowej, a zwłaszcza jej przewodniczącego i wiceprzewodniczących, należy wprowadzić honorarium za udział w posiedzeniach plenarnych Rady Naukowej. Honorarium powinno być uzależnione od zakresu ich obowiązków i ustalane na podstawie porównania z podobnymi środkami w podobnych jednostkach i państwach członkowskich. Należy również zapewnić finansowanie dla stałego Komitetu Identyfikacyjnego do celów identyfikacji przyszłych członków Rady Naukowej.

               (6)

               Niezbędne jest dalsze działanie mechanizmów wsparcia lokalnego dla przewodniczącego i wiceprzewodniczących Rady Naukowej za pomocą dotacji w ramach instrumentu finansowania 7PR „Działanie koordynacyjne i wspierające”.

               (7)

               Kadencja członków założycieli Rady Naukowej kończy się dnia 1 lutego 2011 r. i jest konieczna etapowa wymiana członków Rady Naukowej zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 decyzji 2007/134/WE. Niezależny Komitet Identyfikacyjny dokonał identyfikacji nowych członków zgodnie z przepisami art. 4 ust. 4 decyzji 2007/134/WE, z uwzględnieniem sprawozdania dla Parlamentu i Rady. Komitet przedstawił zalecenia dotyczące etapowej rotacji członków Rady Naukowej, które zostały przyjęte.

               (8)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2007/134/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2007/134/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 1
               Ustanowienie
               Niniejszym ustanawia się Europejską Radę ds. Badań Naukowych na okres od dnia 2 lutego 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w celu realizacji programu szczegółowego »Pomysły«. W jej skład wchodzi Rada Naukowa oraz Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych ustanowiona decyzją Komisji 2008/37/WE (6).

               2)

               w art. 3 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
               „3.   Rada Naukowa i Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych współpracują ze sobą w celu zapewnienia spójnej i sprawnej realizacji programu szczegółowego »Pomysły« oraz dokładnego dostosowania aspektów naukowych i administracyjnych w ramach działalności ERBN. Współpraca taka uwzględnia spójne informowanie o działaniach ERBN oraz utworzenie wspólnej strony internetowej przedstawiającej różnorodne aspekty działalności ERBN.”;

               3)

               w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 4 otrzymuje brzmienie:
                           „4.   Przyszłych członków mianuje Komisja na podstawie czynników i kryteriów określonych w załączniku I po przeprowadzeniu niezależnej i przejrzystej procedury ich identyfikacji uzgodnionej z Radą Naukową, obejmującej konsultacje ze środowiskiem naukowym oraz uwzględniającej sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady. Nazwiska przyszłych członków publikowane są zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001. Stały Komitet Identyfikacyjny wysokiego szczebla, w którego skład wchodzą niezależni eksperci, może w tym celu utworzyć grupę ekspertów otrzymujących honoraria z budżetu operacyjnego programu szczegółowego »Pomysły«.”;

                           b)

                           skreśla się ust. 9;

               4)

               w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 4 otrzymuje brzmienie:
                           „4.   Rada Naukowa odpowiada przed Komisją, utrzymuje stały bezpośredni kontakt z Komisją i z Agencją Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych oraz podejmuje wszelkie niezbędne w tym celu działania.”;

                           b)

                           ust. 6 otrzymuje brzmienie:
                           „6.   Komisja przekazuje informacje i pomoc niezbędne do pracy Rady Naukowej, umożliwiając jej działanie w sposób autonomiczny i niezależny. Działania koordynacyjne i wspierające, o których mowa w załączniku III do decyzji nr 1982/2006/WE, mogą być wykorzystywane do udzielania przewodniczącemu i wiceprzewodniczącym Rady Naukowej lokalnego wsparcia administracyjnego lub doradztwa.”;

                           c)

                           dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
                           „8.   Rada Naukowa otrzymuje dostęp do dokumentów i danych będących w posiadaniu Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych zgodnie z procedurą określoną w załączniku III.”;

               5)

               w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
                           „3.   Rada Naukowa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny, który obejmuje szczegółowe przepisy dotyczące wyborów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz kodeks postępowania w zakresie poufności, potencjalnych konfliktów interesów oraz przetwarzania danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
                           4.   Rada Naukowa odbywa posiedzenia plenarne maksymalnie pięć razy w roku w zależności od potrzeb wynikających z jej prac. Na stronie internetowej ERBN publikuje się skrócone protokoły posiedzeń plenarnych.”;

                           b)

                           dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
                           „6.   Rada Naukowa może ustanawiać, składające się z jej członków, stałe komitety, grupy robocze i inne struktury zajmujące się określonymi zadaniami Rady Naukowej.”;

               6)

               art. 8 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 8
               Honoraria i koszty posiedzeń
               1.   Członkowie Rady Naukowej otrzymują wynagrodzenie za wykonywanie zadań w formie honorarium za udział w posiedzeniach plenarnych Rady Naukowej. Honoraria oraz koszty podróży i utrzymania wypłaca się z budżetu operacyjnego przyznanego programowi szczegółowemu »Pomysły«. Honoraria i związane z nimi przepisy wykonawcze określono w załączniku IV.
               2.   W przypadku spotkań innych niż posiedzenia plenarne Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych zwraca koszty podróży i, w odpowiednich przypadkach, koszty utrzymania członków Rady Naukowej niezbędne do wykonania ich zadań, zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów ponoszonych przez ekspertów zewnętrznych (7). Pod warunkiem otrzymania uprzedniej zgody Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych można również zwracać koszty podróży i utrzymania związane z innymi spotkaniami niezbędnymi do wykonywania prac Rady Naukowej.

               7)

               załącznik II zastępuje się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji;

               8)

               dodaje się załączniki III i IV zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 stycznia 2011 r.

            W imieniu Komisji

         Máire GEOGHEGAN-QUINN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 224.

      (3)  Dz.U. L 57 z 24.2.2007, s. 14.

      (4)  COM(2009) 552 wersja ostateczna.

      (5)  Dz.U. L 9 z 12.1.2008, s. 15.

      (6)  Dz.U. L 9 z 12.1.2008, s. 15.”;

      (7)  Decyzja Komisji C(2007) 5858.”;

      ZAŁĄCZNIK
      „
            ZAŁĄCZNIK II

               CZŁONKOWIE RADY NAUKOWEJ ERBN

                        Nazwisko i instytut

                        Koniec kadencji

                        Claudio BORDIGNON, San Raffaele Scientific Institute San Raffaele, Mediolan

                        1 lutego 2013 r.

                        Nicholas CANNY, National University of Ireland, Galway

                        31 grudnia 2013 r.

                        Sierd A.P.L. CLOETINGH, Free University of Amsterdam

                        26 kwietnia 2013 r.

                        Mathias DEWATRIPONT, Université Libre de Bruxelles

                        1 lutego 2013 r.

                        Tomasz DIETL, Polska Akademia Nauk

                        31 grudnia 2013 r.

                        Daniel DOLEV, The Hebrew University of Jerusalem

                        31 grudnia 2013 r.

                        Carlos M. DUARTE, Spanish Council for Scientific Research, Majorka

                        26 kwietnia 2013 r.

                        Daniel ESTEVE, CEA Saclay

                        31 grudnia 2013 r.

                        Pavel EXNER, Doppler Institute, Praga

                        31 grudnia 2013 r.

                        Hans-Joachim FREUND, Fritz-Haber-Institute, Berlin

                        1 lutego 2013 r.

                        Timothy HUNT, London Research Institute

                        31 grudnia 2013 r.

                        Carl-Henrik HELDIN, Ludwig Institute for Cancer Research

                        31 grudnia 2013 r.

                        Norbert KROO, Hungarian Academy of Sciences

                        1 lutego 2013 r.

                        Maria Teresa LAGO, University of Porto

                        1 lutego 2013 r.

                        Henrietta L. MOORE, University of Cambridge

                        26 kwietnia 2013 r.

                        Helga NOWOTNY, Wissenschaftszentrum, Wiedeń

                        31 grudnia 2013 r.

                        Christiane NÜSSLEIN-VOLHARD, Max-Planck-Institute for Developmental Biology, Tybinga

                        1 lutego 2013 r.

                        Alain PEYRAUBE, CNRS, Paryż

                        31 grudnia 2013 r.

                        Jens ROSTRUP-NIELSEN, Haldor Topsoe A/S

                        1 lutego 2013 r.

                        Mart SAARMA, University of Helsinki

                        31 grudnia 2013 r.

                        Anna TRAMONTANO, University of Rome La Sapienza

                        31 grudnia 2013 r.

                        Isabelle VERNOS, Centre Regulació Genómica, Barcelona

                        31 grudnia 2013 r.

            ZAŁĄCZNIK III

               DOSTĘP DO DOKUMENTÓW I DANYCH

               Dostęp do dokumentów i danych

                        1.

                        Do celów wykonywania powierzonych jej zadań Rada Naukowa może zażądać dostępu do dokumentów i przetworzonych danych znajdujących się w posiadaniu Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych.

                        2.

                        Oprócz materiałów, do których Rada Naukowa ma prawo dostępu na mocy procedur dotyczących publicznego dostępu do dokumentów (1), Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych zapewnia Radzie Naukowej dokumenty i dane niezbędne do wykonywania zadań powierzonych Radzie Naukowej, o ile odbywa się to zgodnie z zakresem obowiązków w zakresie poufności, bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych określonym w przepisach Unii Europejskiej i w ramach tego zakresu.

                        3.

                        Członkowie Rady Naukowej wykorzystują takie dokumenty i dane wyłącznie do celów i zadań, do których są one udostępniane, i są zobowiązani do zachowania poufności.

                        4.

                        Odpowiednie środki organizacyjne i techniczne mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa i poufności dostępu oraz przetwarzania zostaną ustanowione w celu uniemożliwienia jakiegokolwiek ujawnienia lub dostępu bez upoważnienia, przypadkowego lub bezprawnego zniszczenia, utraty lub zmiany danych i dokumentów.

               Dostęp do danych osobowych

                        5.

                        W celu przetwarzania danych osobowych członkowie Rady Naukowej, którzy otrzymują takie dane osobowe, gwarantują poziom ochrony danych osobowych zgodny z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

                        6.

                        Członkowie Rady Naukowej nie przetwarzają żadnych danych osobowych w sposób niezgodny z celami i zadaniami, dla których zostały przekazane.

                        7.

                        Członkowie Rady Naukowej traktują z należytą starannością legalność, odpowiedniość, istotność, dokładność i aktualność zbieranych i przetwarzanych danych osobowych.

               Informacje

                        8.

                        W przypadku gdy nie można przyznać dostępu do dokumentów i danych lub dostępu do danych osobowych ze względu na kwestie ochrony danych osobowych, poufności lub interesu publicznego, Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych przedkłada Radzie Naukowej pisemne wyjaśnienie powodów, dla których nie można udzielić dostępu, oraz wszelkie informacje dotyczące danej sprawy, których przekazanie uważa za możliwe w ramach przepisów administracyjnych.

            ZAŁĄCZNIK IV

               Honoraria i przepisy wykonawcze dotyczące udziału członków Rady Naukowej ERBN w posiedzeniach plenarnych Rady Naukowej

            Honoraria i koszty podróży i utrzymania związane z uczestnictwem w maksymalnie pięciu posiedzeniach plenarnych rocznie będą zwracane za pomocą wystawianych ad hoc aktów nominacji zgodnie z następującymi zasadami.
            Posiedzenie plenarne Rady Naukowej trwa zazwyczaj 1,5 dnia.
            Honoraria członków Rady Naukowej wynoszą 2 000 EUR za uczestnictwo w całym posiedzeniu plenarnym rady naukowej lub 1 000 EUR za uczestnictwo w części posiedzenia plenarnego.
            Honoraria wiceprzewodniczących Rady Naukowej wynoszą 3 500 EUR za uczestnictwo w całym posiedzeniu plenarnym Rady Naukowej lub 1 750 EUR za uczestnictwo w części posiedzenia plenarnego.
            Honorarium przewodniczącego Rady Naukowej wynosi 5 000 EUR za uczestnictwo w całym posiedzeniu plenarnym Rady Naukowej lub 2 500 EUR za uczestnictwo w części posiedzenia plenarnego.
            Płatność jest zatwierdzana przez dyrektora Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych lub jego upoważnionego zastępcę na podstawie listy obecności potwierdzonej przez przewodniczącego Rady Naukowej i dyrektora Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych lub jego upoważnionych zastępców. Na liście obecności podaje się, czy poszczególni członkowie byli obecni na całym posiedzeniu (»uczestnictwo pełne«) czy w niepełnym wymiarze czasowym (»uczestnictwo niepełne«).
         ”

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

         (2)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.


title: 2012/496/UE: Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony

text:
               7.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 241/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 2 grudnia 2010 r.
   w sprawie podpisania Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony
   (2012/496/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 16 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony (1) (zwanego dalej „Układem o stowarzyszeniu”), obowiązującego od dnia 1 marca 2000 r., przewiduje stopniowe zwiększanie liberalizacji wzajemnego handlu produktami rolnymi, przetworzonymi produktami rolnymi oraz rybami i produktami rybołówstwa.

               (2)

               Rada Stowarzyszenia UE-Maroko przyjęła w lipcu 2005 r. plan działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, zawierający szczegółowe postanowienia mające na celu dalszą liberalizację handlu produktami rolnymi, przetworzonymi produktami rolnymi oraz rybami i produktami rybołówstwa.

               (3)

               W dniu 14 października 2005 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji z Królestwem Marokańskim w ramach Układu o stowarzyszeniu w celu osiągnięcia powyższego celu.

               (4)

               W dniu 14 grudnia 2009 r. Komisja zakończyła prowadzone w imieniu Unii negocjacje w sprawie porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego zmiany Układu o stowarzyszeniu.

               (5)

               To porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać podpisane,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Królestwem Maroka z drugiej strony (zwane dalej „Porozumieniem w formie wymiany listów”), z zastrzeżeniem jego zawarcia (2).
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. WATHELET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

      (2)  Tekst Porozumienia w formie wymiany listów zostanie opublikowany razem z decyzją o jego zawarciu.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1316 z dnia 26 lipca 2016 r. zmieniająca decyzję 2009/908/UE ustanawiającą środki wykonawcze do decyzji Rady Europejskiej w sprawie sprawowania prezydencji Rady oraz dotyczącą przewodnictwa w organach przygotowawczych Rady

text:
                  2.8.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 208/42

            DECYZJA RADY (UE) 2016/1316
      z dnia 26 lipca 2016 r.
      zmieniająca decyzję 2009/908/UE ustanawiającą środki wykonawcze do decyzji Rady Europejskiej w sprawie sprawowania prezydencji Rady oraz dotyczącą przewodnictwa w organach przygotowawczych Rady
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając decyzję Rady Europejskiej 2009/881/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie sprawowania prezydencji Rady (1), w szczególności jej art. 4,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Decyzją 2009/908/UE (2) Rada ustanowiła porządek, w którym państwa członkowskie Unii Europejskiej będą sprawować prezydencję Rady, poczynając od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., oraz określiła podział tego porządku prezydencji na grupy złożone z trzech państw członkowskich.

                  (2)

                  Unia Europejska została poszerzona w dniu 1 lipca 2013 r. o nowe państwo członkowskie – Chorwację.

                  (3)

                  Choć nie otrzymano jeszcze od rządu powiadomienia na mocy art. 50 TUE, jedno państwo członkowskie ogłosiło publicznie, że wystąpi z Unii. Porządek prezydencji Rady należy zmienić, aby uwzględnić tę okoliczność, bez uszczerbku dla praw i obowiązków tego państwa członkowskiego.

                  (4)

                  Rada powinna ustanowić porządek sprawowania prezydencji Rady w najbliższej przyszłości. Porządek należy określić zgodnie z kryteriami przedłożonymi w Traktatach i w decyzji Rady Europejskiej 2009/881/UE. Należy odpowiednio zmienić decyzję 2009/908/UE,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Decyzja Rady 2009/908/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca środki wykonawcze do decyzji Rady Europejskiej w sprawie sprawowania prezydencji Rady oraz dotycząca przewodnictwa w organach przygotowawczych Rady otrzymuje brzmienie:

                  1)

                  art. 1 otrzymuje brzmienie:
                  „Artykuł 1
                  Porządek, w jakim państwa członkowskie sprawują prezydencję Rady, począwszy od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 grudnia 2030 r., jak również podział tego porządku prezydencji na grupy trzech państw członkowskich, jest określony w załączniku I do niniejszej decyzji.”;

                  2)

                  art. 3 otrzymuje brzmienie:
                  „Artykuł 3
                  Rada ustala przed dniem 31 grudnia 2029 r. porządek, w jakim państwa członkowskie będą sprawować prezydencję Rady, począwszy od dnia 1 stycznia 2031 r.”;

                  3)

                  Tekst załącznika I do decyzji Rady 2009/908/UE zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2017 r.
      Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2016 r.

               W imieniu Rady

            M. LAJČÁK

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 315 z 2.12.2009, s. 50.

         (2)  Decyzja Rady 2009/908/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca środki wykonawcze do decyzji Rady Europejskiej w sprawie sprawowania prezydencji Rady oraz dotycząca przewodnictwa w organach przygotowawczych Rady (Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 28).

         ZAŁĄCZNIK

               „ZAŁĄCZNIK I

                  Projekt tabeli prezydencji Rady
                   (*)

                           Niderlandy (**)

                           styczeń–czerwiec

                           2016

                           Słowacja (**)

                           lipiec–grudzień

                           2016

                           Malta (**)

                           styczeń–czerwiec

                           2017

                           Estonia

                           lipiec–grudzień

                           2017

                           Bułgaria

                           styczeń–czerwiec

                           2018

                           Austria

                           lipiec–grudzień

                           2018

                           Rumunia

                           styczeń–czerwiec

                           2019

                           Finlandia

                           lipiec–grudzień

                           2019

                           Chorwacja

                           styczeń–czerwiec

                           2020

                           Niemcy

                           lipiec–grudzień

                           2020

                           Portugalia

                           styczeń–czerwiec

                           2021

                           Słowenia

                           lipiec–grudzień

                           2021

                           Francja

                           styczeń–czerwiec

                           2022

                           Republika Czeska

                           lipiec–grudzień

                           2022

                           Szwecja

                           styczeń–czerwiec

                           2023

                           Hiszpania

                           lipiec–grudzień

                           2023

                           Belgia

                           styczeń–czerwiec

                           2024

                           Węgry

                           lipiec–grudzień

                           2024

                           Polska

                           styczeń–czerwiec

                           2025

                           Dania

                           lipiec–grudzień

                           2025

                           Cypr

                           styczeń–czerwiec

                           2026

                           Irlandia

                           lipiec–grudzień

                           2026

                           Litwa

                           styczeń–czerwiec

                           2027

                           Grecja

                           lipiec–grudzień

                           2027

                           Włochy

                           styczeń–czerwiec

                           2028

                           Łotwa

                           lipiec–grudzień

                           2028

                           Luksemburg

                           styczeń–czerwiec

                           2029

                           Niderlandy

                           lipiec–grudzień

                           2029

                           Słowacja

                           styczeń–czerwiec

                           2030

                           Malta

                           lipiec–grudzień

                           2030

            (*)  Bez uszczerbku dla praw i obowiązków Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego.

            (**)  Obecną trojkę wprowadzono do niniejszego załącznika w celach informacyjnych.”


title: 2010/443/CFSP: Decyzja Rady 2010/443/WPZiB z dnia 11 sierpnia 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej

text:
               12.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/29

         DECYZJA RADY 2010/443/WPZiB
   z dnia 11 sierpnia 2010 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 października 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/670/WPZiB (1) w sprawie mianowania Pierre’a MORELA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (zwanym dalej „SPUE”) w Azji Środkowej.

               (2)

               W dniu 22 lutego 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/112/WPZiB (2) przedłużającą mandat SPUE do dnia 31 sierpnia 2010 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może jednak zakończyć się wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”) w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

               (4)

               SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Pierre’a MORELA jako SPUE w Azji Środkowej zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może zakończyć się wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w Azji Środkowej. Cele te obejmują:

               a)

               promowanie dobrych i bliskich stosunków między państwami Azji Środkowej i Unią na podstawie wspólnych wartości i interesów, określonych w stosownych umowach;

               b)

               przyczynianie się do wzmocnienia stabilności oraz współpracy pomiędzy państwami w regionie;

               c)

               przyczynianie się do wzmocnienia demokracji, praworządności, dobrych rządów oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Azji Środkowej;

               d)

               zajmowanie się kluczowymi zagrożeniami, w szczególności konkretnymi problemami mającymi bezpośrednie znaczenie dla Europy;

               e)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie, w tym przez ściślejszą koordynację z pozostałymi właściwymi partnerami i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak OBWE.

         Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby możliwa była realizacja celów polityk, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               promowanie pełnej koordynacji politycznej Unii w Azji Środkowej oraz zapewnianie spójności działań zewnętrznych Unii w regionie;

               b)

               monitorowanie, w imieniu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) i zgodnie z jego mandatem, wraz z Komisją, procesu realizacji strategii UE dotyczącej nowego partnerstwa z Azją Środkową, przedstawianie zaleceń i systematyczne składanie sprawozdań odpowiednim organom Rady;

               c)

               wspieranie Rady w dalszym rozwijaniu kompleksowej polityki wobec Azji Środkowej;

               d)

               uważne śledzenie wydarzeń politycznych w Azji Środkowej przez rozwijanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z rządami, parlamentami, władzą sądowniczą, społeczeństwem obywatelskim i środkami masowego przekazu;

               e)

               zachęcanie Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Tadżykistanu, Turkmenistanu i Uzbekistanu do współpracy w kwestiach regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania;

               f)

               rozwijanie odpowiednich kontaktów i współpracy z głównymi zainteresowanymi podmiotami w regionie, w tym ze wszystkimi znaczącymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi, w szczególności z Szanghajską Organizacją Współpracy (SCO), Euroazjatycką Wspólnotą Gospodarczą (EURASEC), Konferencją o Współdziałaniu i Środkach Budowy Zaufania w Azji (CICA), Organizacją Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (CSTO), Programem Regionalnej Współpracy Gospodarczej w Azji Środkowej (CAREC) i Środkowoazjatyckim Regionalnym Centrum Informacji i Koordynacji (CARICC);

               g)

               przyczynianie się do realizacji polityki UE w zakresie praw człowieka oraz wytycznych UE w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do kobiet i dzieci na obszarach dotkniętych konfliktem, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji w tym zakresie i reagowanie na tę sytuację;

               h)

               przyczynianie się, w ścisłej współpracy z OBWE, do zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania przez rozwijanie kontaktów z władzami i innymi podmiotami lokalnymi (organizacjami pozarządowymi, partiami politycznymi, mniejszościami, grupami religijnymi i ich przywódcami);

               i)

               dostarczanie wkładu w formułowanie aspektów WPZiB związanych z bezpieczeństwem energetycznym, zwalczaniem narkotyków oraz zarządzaniem zasobami wodnymi w odniesieniu do Azji Środkowej.

         2.   SPUE wspiera działania WP oraz prowadzi przegląd wszystkich działań Unii w regionie.
   Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. wynosi 1 250 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami jest przedmiotem umowy między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez to państwo członkowskie lub tę instytucję Unii. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do Sekretariatu Generalnego Rady mogą być również zatrudnieni przez SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega zwierzchnictwu administracyjnemu wysyłającego państwa członkowskiego lub wysyłającej instytucji Unii oraz wypełnia swoje obowiązki i działa w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu uzgadnia się odpowiednio ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (3), w szczególności w odniesieniu do informacji niejawnych UE.
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii, dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione środki możliwe do realizacji, zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkich członków personelu bezpośrednio mu podlegającemu, a w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa danej misji, oparty na wytycznych Sekretariatu Generalnego Rady, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również zarządzanie zdarzeniami związanymi z naruszaniem bezpieczeństwa oraz plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia odbycie przez wszystkich członków zespołu rozmieszczonych poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy – przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po nim – odpowiedniego szkolenia w zakresie bezpieczeństwa, w oparciu o wskaźniki ryzyka określone przez Sekretariat Generalny Rady dla obszaru prowadzenia misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz dostarcza WP, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania – w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu – o wdrażaniu tych zaleceń i o innych kwestiach związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE propaguje ogólną koordynację polityczną ze strony Unii. Pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii w terenie, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również z działaniami SPUE w Afganistanie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefami delegatur Unii i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE działa także w porozumieniu z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Pod koniec lutego 2011 r. SPUE przedstawi WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu – sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 275 z 6.10.2006, s. 65.

      (2)  Dz.U. L 46 z 23.2.2010, s. 27.

      (3)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.


title: 2008/373/WE: Decyzja Rady z dnia 28 kwietnia 2008 r. dotycząca zawarcia Umowy zmieniającej Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.

text:
               17.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 129/44

      DECYZJA RADY

   z dnia 28 kwietnia 2008 r.
   dotycząca zawarcia Umowy zmieniającej Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.
   (2008/373/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (2) (zwanej dalej „umową o partnerstwie”) strona, która po przeprowadzeniu wzmocnionego dialogu politycznego uznaje, że strona przeciwna nie wypełnia obowiązku w odniesieniu do jednego z elementów zasadniczych, o których mowa w art. 9 umowy o partnerstwie, może zaprosić stronę przeciwną do podjęcia konsultacji oraz, w określonych okolicznościach, podjąć odpowiednie środki, w tym, w razie konieczności, częściowe lub pełne zawieszenie stosowania umowy o partnerstwie wobec danej strony.

               (2)

               Zgodnie z art. 97 umowy o partnerstwie Strona, która uznaje, że wystąpił poważny przypadek korupcji, może zaprosić stronę przeciwną do podjęcia konsultacji oraz, w określonych okolicznościach, podjąć odpowiednie środki, w tym, w razie konieczności, częściowe lub pełne zawieszenie stosowania umowy o partnerstwie wobec danej strony.

               (3)

               Zgodnie z art. 11b umowy o partnerstwie strona, która po przeprowadzeniu wzmocnionego dialogu politycznego, czerpiąc informacje w szczególności ze sprawozdań Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA), Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) lub innych właściwych instytucji wielostronnych, uznaje, że strona przeciwna nie wypełnia obowiązku wynikającego z ust. 1 tego artykułu, dotyczącego nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia, ma zaprosić stronę przeciwną do podjęcia konsultacji oraz, w określonych okolicznościach, podjąć odpowiednie środki, w tym, w razie konieczności, częściowe lub pełne zawieszenie stosowania umowy o partnerstwie wobec strony przeciwnej.

               (4)

               Należy przyjąć skuteczną procedurę w przypadku zamiaru podjęcia odpowiednich środków na podstawie art. 96, art. 97 lub art. 11b ust. 4, 5 i 6 umowy o partnerstwie.

               (5)

               Umowa zmieniająca umowę o partnerstwie powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa zmieniająca Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisana w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., oraz deklaracje złożone przez Wspólnotę jednostronnie lub wspólnie z pozostałymi stronami i dołączone do aktu końcowego, zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej dokumentów zatwierdzających zgodnie z art. 93 umowy o partnerstwie.
   Artykuł 3
   1.   W przypadkach gdy z inicjatywy Komisji lub państwa członkowskiego, po wyczerpaniu wszystkich dostępnych możliwości dialogu zgodnie z art. 8 umowy o partnerstwie, Rada uznaje, że państwo AKP nie wypełnia obowiązku w odniesieniu do jednego z elementów zasadniczych, o których mowa w art. 9 umowy o partnerstwie, lub w poważnych przypadkach korupcji, dane państwo AKP zostaje zaproszone, z wyjątkiem nagłych przypadków, do podjęcia konsultacji zgodnie z art. 96 i 97 umowy o partnerstwie.
   W przypadkach gdy z inicjatywy Komisji lub państwa członkowskiego, czerpiących informacje w szczególności ze sprawozdań Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej lub innych właściwych instytucji wielostronnych, Rada uznaje, że państwo AKP nie wypełnia obowiązku wynikającego z art. 11b ust. 1 umowy o partnerstwie dotyczącego nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia, dane państwo AKP zostaje zaproszone, z wyjątkiem nagłych przypadków, do podjęcia konsultacji zgodnie z art. 11b ust. 4, 5 i 6 umowy o partnerstwie.
   Rada stanowi większością kwalifikowaną.
   W konsultacjach Wspólnotę reprezentują Prezydencja Rady i Komisja.
   2.   Jeżeli po upłynięciu ostatecznych terminów dla konsultacji określonych w art. 11b ust. 5, art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 2 umowy o partnerstwie oraz pomimo wszelkich starań nie zostanie znalezione żadne rozwiązanie, lub w trybie natychmiastowym w nagłych przypadkach, lub też w razie odmowy udziału w konsultacjach, Rada może, zgodnie z tymi artykułami, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podjąć decyzję o przyjęciu właściwych środków, w tym częściowego zawieszenia.
   W przypadku pełnego zawieszenia stosowania umowy o partnerstwie wobec danego państwa AKP Rada stanowi jednomyślnie.
   Środki te pozostają w mocy do czasu zastosowania przez Radę właściwej procedury określonej w pierwszym akapicie w celu podjęcia decyzji zmieniającej lub uchylającej uprzednio przyjęte środki lub tam, gdzie ma to zastosowanie, w okresie wskazanym w decyzji.
   W tym celu Rada dokonuje regularnego przeglądu powyższych środków, nie rzadziej niż co sześć miesięcy.
   Przewodniczący Rady zawiadamia dane państwo AKP i Radę Ministrów AKP-WE o podjętych w ten sposób środkach przed ich wejściem w życie.
   Decyzja Rady zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W przypadku natychmiastowego podjęcia środków państwo AKP i Rada Ministrów AKP-WE otrzymują zawiadomienie o nich jednocześnie z zaproszeniem do podjęcia konsultacji.
   3.   Parlament Europejski jest natychmiast i w pełni informowany o wszelkich decyzjach podjętych na mocy ust. 1 i 2.
   4.   Jeżeli Rada Ministrów AKP-WE opracuje dodatkowe zasady konsultacji, o których mowa w art. 3 ust. 5 załącznika VII umowy o partnerstwie, stanowisko, które ma zająć Rada w ramach Rady Ministrów AKP-UE, jest oparte na wniosku Komisji.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 18 stycznia 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. Umowa ostatnio zmieniona umową zmieniającą umowę o partnerstwie (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27).

      (3)  Teksty umowy i aktu końcowego zostały opublikowane w Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27.


title: 2013/575/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/227

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2011
   (2013/575/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (4), w szczególności jego art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rybołówstwa (A7-0109/2013),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2011;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (uprzednio nazywanej Wspólnotową Agencją Kontroli Rybołówstwa), Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 86.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2006/713/WE: Decyzja Komisji z dnia 20 października 2006 r. o zakończeniu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu zapisywalnych uniwersalnych dysków wideo (DVD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hong Kongu i Tajwanu

text:
               24.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 293/7

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 20 października 2006 r.
   o zakończeniu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu zapisywalnych uniwersalnych dysków wideo (DVD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hong Kongu i Tajwanu
   (2006/713/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   POSTĘPOWANIE
   1.   Wszczęcie postępowania

               (1)

               W zawiadomieniu opublikowanym w dniu 6 sierpnia 2005 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) Komisja powiadomiła o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty zapisywalnych uniwersalnych dysków wideo (DVD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), Hong Kongu i Tajwanu („państwa objęte postępowaniem”).

               (2)

               Postępowanie wszczęto na skutek skargi złożonej w dniu 24 czerwca 2005 r. przez CECMA („skarżący”) w imieniu europejskich producentów reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku powyżej 60 %, całkowitej wspólnotowej produkcji dysków DVD+/-R. Skarga zawierała dowody praktyk dumpingowych w odniesieniu do dysków DVD+/-R i poniesionej w wyniku tego istotnej szkody, które zostały uznane za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.

         2.   Strony objęte postępowaniem

               (3)

               Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania: skarżącego, producentów wspólnotowych wymienionych w skardze, innych znanych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem, importerów, dystrybutorów, sprzedawców detalicznych i stowarzyszenia konsumenckie, o których wiadomo, że są zainteresowane, a także przedstawicieli władz państw objętych wszczętym postępowaniem.

               (4)

               Aby umożliwić eksportującym producentom z ChRL złożenie wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych („MET”) lub o indywidualne traktowanie („IT”), gdyby wyrazili oni takie życzenie, Komisja przesłała formularze wniosków producentom eksportującym znanym jako zainteresowani oraz wszystkim pozostałym przedsiębiorstwom, które wyraziły zainteresowanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Piętnaście przedsiębiorstw złożyło wnioski o status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych (MET) stosownie do art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub o indywidualne traktowanie (IT) w przypadku, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają warunków przyznania im MET.

               (5)

               Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich stron znanych jako zainteresowane, w tym do wszystkich skarżących producentów, wszystkich pozostałych znanych producentów we Wspólnocie, producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem oraz do importerów, sprzedawców detalicznych i dystrybutorów. Kwestionariusze rozesłano także do producentów eksportujących z Japonii, uznanej – zamiast Tajwanu – za potencjalne państwo analogiczne dla potrzeb ustalenia wartości normalnej dla producentów w ChRL, którym nie można przyznać MET. Zmiana potencjalnego państwa analogicznego była wynikiem podniesionych przez zainteresowane strony zastrzeżeń, w głównej mierze odnoszących się do faktu, iż dotychczas odnotowane praktyki dumpingowe wiodących tajwańskich eksporterów dotyczyły produktów zbliżonych, a do pewnego stopnia – substytutów. Otrzymano odpowiedzi od dwudziestu dwóch producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem, od wszystkich skarżących producentów oraz jednego innego producenta wspólnotowego, ośmiu niepowiązanych importerów, jednego dystrybutora i siedmiu sprzedawców detalicznych (w tym jednego, będącego hurtownikiem i detalistą zarazem).

               (6)

               Z uwagi na znaczną liczbę odpowiedzi udzielonych ze strony ChRL (dziewięć grup przedsiębiorstw) i Tajwanu (jedenaście przedsiębiorstw), w odniesieniu do tych dwóch krajów zastosowano kontrolę wyrywkową, zgodnie z tym, co przewidziano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, wyboru kontrolowanej próby dokonano na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu, która mogła zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie. Do próby wybrano odpowiednio czterech producentów eksportujących z ChRL, reprezentujących razem 79 % ogółu wywozu prowadzonego przez chińskie strony współpracujące oraz pięciu producentów eksportujących z Tajwanu, reprezentujących 97 % całkowitego wywozu prowadzonego przez tajwańskie strony współpracujące. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, skonsultowano się w tej sprawie z władzami chińskimi oraz tajwańskimi, które nie wniosły sprzeciwu. Nie zaistniała potrzeba wyrywkowej kontroli w odniesieniu do Hong Kongu.

               (7)

               Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty, a następnie złożyła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:

                           a)

                           Producenci wspólnotowi:

                                       —

                                       Computer Support Italcard s.r.l. (Mediolan, Włochy)

                                       —

                                       Manufacturing Advanced Media (Mulhouse, Francja)

                                       —

                                       TDK Recording Media Europe (Luksemburg)

                                       —

                                       Sony DADC (Salzburg, Austria)

                           b)

                           Producenci eksportujący w Hong Kongu:

                                       —

                                       UME Disc Ltd.

                                       —

                                       China Shing Manufacturing

                                       —

                                       MDA Technology Ltd.

                                       —

                                       Giant Base Technology Ltd.

                                       —

                                       Pop Hero Holdings Ltd.

                                       —

                                       Wealth Fair Investment Ltd.

                           c)

                           Producenci eksportujący w Tajwanie:

                                       —

                                       Prodisc Technology, Inc (Tajpej, Tajwan)

                                       —

                                       Daxon Technology (Tajpej, Tajwan)

                           d)

                           Importerzy i dystrybutorzy niepowiązani:

                                       —

                                       Verbatim Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo).

                                       —

                                       Maxell Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

                                       —

                                       Philips Recordable Media (Wiesbaden, Niemcy)

                                       —

                                       Sony France S.A. (Paryż, Francja)

                                       —

                                       Ingram Micro Distribution GmbH (Monachium, Niemcy)

                                       —

                                       SK Kassetten GmbH & Co KG (Neuenrade, Niemcy)

                                       —

                                       Intenso GmbH (Vechta, Niemcy)

                                       —

                                       Emtec International S.p.a. (Paryż, Francja)

                           e)

                           Hurtownik-detalista:

                                       —

                                       Metro Group Buying GmbH

                           f)

                           Detaliści:

                                       —

                                       Carrefour Marchandises Internationales (Paryż, Francja)

                                       —

                                       El Corte Inglés S.A. (Madryt, Hiszpania)

                                       —

                                       FNAC S.A. (Paryż, Francja)

                           g)

                           Producent w kraju analogicznym:

                                       —

                                       Taiyo Yuden (Takasaki, Japonia)

               (8)

               Należy pamiętać, iż w ramach obecnego dochodzenia nie nałożono żadnych tymczasowych środków. Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których podjęto decyzję o zaniechaniu nakładania tymczasowych środków. Wszystkie strony otrzymały czas na przedstawienie uwag związanych z ujawnionymi informacjami.

               (9)

               Niektóre z zainteresowanych stron przedstawiły uwagi w formie pisemnej. Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej. Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.

         3.   Okres dochodzenia

               (10)

               Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r. („OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od 1 stycznia 2002 r. do końca okresu dochodzenia („badany okres”).

         4.   Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
   4.1.   Produkt objęty postępowaniem

               (11)

               Produktem objętym postępowaniem są zapisywalne uniwersalne dyski wideo (DVD+/-R) pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, Hong Kongu i Tajwanu, zgłaszane zwykle w ramach kodu CN ex 8523 90 30 (kod CN od 1 stycznia 2006 r.). Kod ten obejmuje nośniki o pojemności zapisu przekraczającej 900 megabajtów, ale nieprzekraczającej 18 gigabajtów, inne niż kasowalne. Powyższy kod CN podano jedynie w celach informacyjnych. Objęty nim produkt należy do branży nośników do zapisu.

               (12)

               DVD+/-R jest optycznym nośnikiem danych cyfrowych w postaci dysku poliwęglanowego powleczonego pojedynczą warstwą barwnika. Dyski DVD+/-R zbudowane są zwykle z dwóch sklejonych ze sobą płyt poliwęglanowych o grubości 0,6 mm każda o średnicy do 120 mm. Chociaż nagrywanie na takich dyskach może być dokonywane w wielu etapach, raz zapisane dane nie mogą być usunięte. Dysk jest optycznym nośnikiem danych cyfrowych, ścieżki dźwiękowej i wideo. Nagrywanie odbywa się poprzez naświetlenie warstwy barwnika (barwnika zapisywalnego) wiązką podczerwonych promieni lasera w urządzeniu nagrywającym DVD-R.

               (13)

               Istnieją dwa różne standardy DVD, to jest: DVD minus R („DVD-R”) i DVD plus R („DVD+R”). W zależności od przynależności do danej grupy przedsiębiorstw, które pierwotnie opracowały różne standardy, producenci wspierali tradycyjnie albo produkcję nośników DVD+R albo też DVD-R (przykładowo, standard DVD-R był propagowany przez grupę pod nazwą „DVD-Forum”, do której należał między innymi japoński producent Panasonic). W ostatnim czasie większość producentów produkuje i wprowadza do obrotu nośniki w obu standardach, a większość odtwarzaczy DVD odtwarza zarówno dyski DVD-R, jak i DVD+R.

               (14)

               Typ DVD+/-R można rozpoznać po wyglądzie, typie zapisywanych danych, pojemności zapisu, odblaskowej warstwie metalu, jak również po tym, czy dany dysk DVD+/-R jest pokryty nadrukiem. Ponadto istnieją też różne prędkości zapisu, od czterokrotnej (4×) do DVD+/-R o wysokiej prędkości zapisu (8×, 16× lub większej).

               (15)

               Produkt jest w sprzedaży w opakowaniach różnej wielkości. DVD+/-R są na rynku w różnego rodzaju opakowaniach, pakowane po 1 szt. w osobne, wąskie pudełka typu slim lub ozdobne (jewel-case), w twarde pudełka typu szpindel (cake-box, po 10-100 szt.) w formie szpuli, w tym również obciągnięte folią termokurczliwą (od 10 do 100 szt.) albo w koperty po 1 szt. opakowane w celofan, w pudełka tekturowe itp.

               (16)

               (Dostępna pojemność zapisu jednowarstwowego dysku DVD+/-R wynosi 4,7 gigabajta („GB”), podczas gdy dysk DVD+/-R o dwustronnej warstwie barwnika dysponuje podwojoną pojemnością zapisu 9,4 GB.

               (17)

               Pomimo zróżnicowanej jakości poszczególnych typów dysków DVD +/-R dostępnych w sprzedaży, nie ma żadnych istotnych różnic w podstawowych fizycznych i technicznych cechach różnych typów czy też standardów nośnika. Co więcej, dochodzenie wykazało, że wszystkie dyski DVD+/-R mają takie samo ostateczne przeznaczenie. Zatem do celów prowadzonego dochodzenia są one uważane za jeden produkt.

         4.2.   Produkt podobny

               (18)

               Dochodzenie wykazało brak różnic podstawowych fizycznych i technicznych cech oraz przeznaczenia produktu objętego postępowaniem w stosunku do innych dysków DVD+/-R:

                           —

                           produkowanych i sprzedawanych na rynku krajowym w państwach objętych postępowaniem,

                           —

                           wytwarzanych przez skarżących i innych producentów wspólnotowych i będących w sprzedaży na rynku wspólnotowym,

                           —

                           produkowanych i sprzedawanych na rynku krajowym w państwie (Japonia) uznanym za analogiczne do celów ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do przywozu z ChRL.

               (19)

               W związku z powyższym stwierdza się, że wszystkie rodzaje dysków DVD+/-R stanowią jeden produkt i uznaje się je za podobny produkt w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         B.   DUMPING, SZKODA I ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

               (20)

               Dochodzenie wykazało istnienie dumpingu i wynikającej z niego szkody. Tym niemniej, zważywszy na poniższe wnioski, szczegółowy opis tych ustaleń nie jest konieczny.

         C.   INTERES WSPÓLNOTY
   5.   Uwagi ogólne

               (21)

               Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, Komisja sprawdziła, czy pomimo sformułowania wniosku o szkodliwym dumpingu istniały jakiekolwiek istotne powody, aby stwierdzić, że przyjęcie odpowiednich środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty. Rozważono możliwy wpływ ewentualnego podjęcia środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie oraz konsekwencje zaniechania takich środków.

               (22)

               Definicje wspólnotowej produkcji oraz „przemysłu wspólnotowego” przyjęto w myśl kryteriów ustanowionych w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

               (23)

               W tym przypadku jako przemysł wspólnotowy występowały następujące przedsiębiorstwa powiązane:

                           —

                           Computer Support Italcard s.r.l. („CSI”)

                           —

                           Manufacturing Advanced Media („MAME”).

               (24)

               W treści skargi jako jedno ze skarżących wystąpiło ponadto jeszcze jedno przedsiębiorstwo. Stwierdzono jednak, iż przedsiębiorstwo to prowadziło w ciągu OD przywóz produktu objętego postępowaniem z państw objętych postępowaniem w ilości stanowiącej większą część jego produkcji w odniesieniu do tego produktu. Przywóz ten prowadzono przez dłuższy czas. Ustalono ponadto, że prowadzona przez to przedsiębiorstwo podstawowa działalność miała miejsce poza granicami Wspólnoty. W związku z tym, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego przedsiębiorstwo to zostało wyłączone z zakresu przemysłu wspólnotowego.

               (25)

               Co więcej, w pełni współpracował jeden kolejny producent. Stwierdzono jednak, iż prowadził on w ciągu OD przywóz produktu objętego postępowaniem z państw objętych postępowaniem, w ilości stanowiącej większą część jego całkowitej produkcji. Przywóz ten, jak ustalono, prowadzony był przez dłuższy czas. Jak określono w motywie 24, również w przypadku tego przedsiębiorstwa (jako należącego do grupy), prowadzona przez nie podstawowa działalność miała miejsce poza granicami Wspólnoty. W związku z tym zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, przedsiębiorstwo to zostało również wyłączone z zakresu przemysłu wspólnotowego.

               (26)

               Wreszcie w związku z objęciem dwóch pozostałych przedsiębiorstw postępowaniem likwidacyjnym po upływie okresu dochodzenia, należało rozważyć wyłączenie ich z zakresu definicji przemysłu wspólnotowego. Jednakże w świetle wniosków wyłożonych poniżej uznano, że podejmowanie decyzji w tej kwestii nie jest konieczne.

               (27)

               Dlatego też jedynie przedsiębiorstwa CSI oraz MAME, których produkcja wynosi 88 % oszacowanej łącznej wspólnotowej produkcji, stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         6.   Interes przemysłu wspólnotowego, niepowiązanych importerów, użytkowników oraz konsumentów

               (28)

               W oparciu o informacje zebrane od zainteresowanych stron, całkowita konsumpcja we Wspólnocie oraz udział przemysłu wspólnotowego w rynku w ciągu badanego okresu kształtowały się następująco:
               Konsumpcja w UE

                           Tys. szt.

                           2002

                           2003

                           2004

                           OD

                           Konsumpcja w UE ogółem

                           10 570

                           602 390

                           1 575 562

                           1 687 509

                           Wskaźnik (2002 = 100)

                           100

                           5 700

                           14 906

                           15 965

                     Całkowita konsumpcja produktu objętego postępowaniem w UE lawinowo wzrosła o niemal 16 000 punktów procentowych.
               Udział w rynku w skali Wspólnoty

                           2002

                           2003

                           2004

                           OD

                           Przemysł Wspólnoty

                           0 %

                           0,4 %

                           0,6 %

                           0,8 %

                           Współpracujący producenci wyłączeni z zakresu produkcji wspólnotowej (zob. wyżej, motywy 24–25)

                           6,3 %

                           1,0 %

                           3,1 %

                           5,1 %

                           Inni niewspółpracujący producenci, działający nadal na terenie Wspólnoty (dane szacunkowe)

                           0 %

                           0,5 %

                           0,2 %

                           0,2 %

                           Przywóz z państw objętych postępowaniem

                           93,7 %

                           87,6 %

                           89,0 %

                           86,1 %

                           Przywóz z innych państw trzecich

                           0 %

                           10,5 %

                           7,1 %

                           7,8 %

               (29)

               Na podstawie przedstawionych wyżej danych można stwierdzić, iż udział przemysłu wspólnotowego w rynku Wspólnoty z początku, tj. w 2000 r., wynosił 0 % – jednak w ciągu OD osiągnął poziom zaledwie 0,8 %. Udział rynkowy przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie uległ zmniejszeniu w badanym okresie, utrzymując jednakże w ciągu OD poziom około 87 %. Udział w rynku utracony przez te państwa odpowiadał w przybliżeniu zwiększeniu przywozu z innych państw trzecich.

               (30)

               Skarżący argumentował, iż niektórzy z niewspółpracujących producentów, którzy wstrzymali produkcję w ciągu lub też po upływie OD mogliby wznowić produkcję w razie zastosowania środków antydumpingowych. Jednakże z braku pochodzących bezpośrednio od tych niewspółpracujących producentów danych potwierdzających ich rzekome zamiary, jak też innych dowodów na potwierdzenie takiej hipotezy, argument ten należy odrzucić. Należy przy tym zauważyć, iż nawet w przypadku wznowienia produkcji przez te przedsiębiorstwa, jej wielkość najprawdopodobniej nie byłaby znacząca wobec ogromnej skali produkcji krajów, których dotyczy postępowanie.

               (31)

               Ponadto – jak już wykazano powyżej – wydaje się oczywiste, że produkcja DVD+/-R przez przemysł wspólnotowy rozpoczęła się dość późno w stosunku do producentów eksportujących z państw objętych postępowaniem. Jest wysoce nieprawdopodobne, aby podjęcie środków antydumpingowych umożliwiło przemysłowi wspólnotowemu podniesienie cen do umożliwiającego im przetrwanie poziomu rentowności, albo też zwiększenie sprzedaży w stopniu pozwalającym na zmniejszenie kosztów produkcji, a tym samym na wykorzystanie efektu skali. Rozwój wydarzeń w badanym okresie wskazuje, że przemysł wspólnotowy nigdy nie był w stanie osiągnąć znaczącego udziału w rynku, a udział państw objętych postępowaniem w rynku zmniejszał się niemal wyłącznie na korzyść przywozu z innych państw trzecich. Ponadto dwa spośród czterech współpracujących przedsiębiorstw zrezygnowały z zainteresowania działalnością w charakterze producentów wspólnotowych, by podjąć działalność importerów DVD+/-R z krajów, których dotyczy postępowanie. W powyższych okolicznościach jest wysoce nieprawdopodobne, by pozostały przemysł wspólnotowy miał okazać się przemysłem rentownym i aby skorzystał on na nałożeniu środków antydumpingowych.

               (32)

               Wszyscy importerzy, dystrybutorzy, podobnie jak większość sprzedawców detalicznych, twierdzili, że wywołane nałożeniem środków antydumpingowych zwiększone koszty musiałyby być poniesione na jednym lub więcej ogniwie łańcucha dystrybucji (tym samym znacząco obniżając odpowiednie marże) lub też przeniesione na ostatecznych nabywców (tym samym być może nawet zmniejszając łączną konsumpcję DVD+/-R), lub ewentualnie podzielone między dystrybutorów i konsumentów.

               (33)

               Prawdopodobna reakcja importerów, dystrybutorów czy detalistów na zwiększenie kosztów w związku z wprowadzonymi środkami byłaby zależna od sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich. W niektórych z państw członkowskich popyt na DVD+/-R ulega już obecnie silnej presji „specjalnych opłat” nałożonych na nośniki danych (podatków znacznie podnoszących detaliczną cenę zakupu dla konsumenta). W takim przypadku nabywcy DVD+/-R mogliby nie być w stanie zapłacić wyższych cen wynikających z wprowadzenia środków antydumpingowych, ponieważ już obecna cena detaliczna jest uznawana za wysoką. Całkowity koszt środków prawdopodobnie zostałby poniesiony przez łańcuch dystrybucji w celu uniknięcia nasilonego zwrócenia się konsumentów ku innym zapisywalnym nośnikom danych w rodzaju dysków twardych czy kart pamięci typu flash.. Jako że narzut importerów i hurtowników z tych państw można szacować na około 4 %, nałożenie ceł antydumpingowych wpłynęłoby znacząco na obniżenie i tak niewysokiej marży.

               (34)

               Co gorsza, w państwach członkowskich o najniższym poziomie (lub braku) specjalnych opłat, najprawdopodobniej istotny ciężar wzrostu kosztów spoczywa na konsumentach. Dlatego też, wypadkowe skutki środków antydumpingowych byłyby w tych krajach najpoważniejsze z uwagi na stosunkowo najwyższy wzrost ceny. W rezultacie mogłoby dojść do zmniejszenia konsumpcji wywołanej zachęceniem konsumentów do szukania substytutów.

               (35)

               Z powyższych ustaleń wynika, że strategie cenowe importerów, dystrybutorów i detalistów byłyby zróżnicowane w zależności od sytuacji w danym państwie członkowskim. Niemniej jednak, widoczne jest, że wszystkie te grupy ucierpiałyby na wprowadzeniu środków antydumpingowych – czy to poprzez uszczuplenie ich marży, czy z powodu spadku ilości sprzedaży. Analogicznie, na ile koszty środków antydumpingowych zostałyby przeniesione na konsumentów, na tyle i oni odczuliby negatywny wpływ wprowadzonych środków.

               (36)

               Wiele z zainteresowanych stron stwierdzało, że skutki dowolnych środków dla przemysłu wspólnotowego byłyby w każdym razie podważone przez spadek konsumpcji DVD+/-R na rzecz innych nośników danych w rodzaju dysków twardych w urządzeniach nagrywających DVD oraz kart pamięci typu flash. Rzeczywiście, w dochodzeniu wykazano, że rozwój technologiczny na rynku nośników danych jest gwałtowny i że nowe nośniki cechuje zwiększona pojemność zapisu, w przypadku kart pamięci typu flash połączona z niewielkimi rozmiarami nośnika.

               (37)

               Podnoszono ponadto fakt, że stan przemysłu wspólnotowego miałby być wynikiem antykonkurencyjnych praktyk pewnych dominujących producentów eksportujących, polegających na strategii cen poniżej kosztów, które miałyby nie dopuścić do zbudowania przez przemysł wspólnotowy znaczącego udziału w tym rynku. Po pierwsze, należy nadmienić, iż brak odpowiedniej decyzji lub dochodzenia w toku dotyczącego zarzutu nadużywania pozycji dominującej w świetle unijnych zasad konkurencji; skarżący nie powołał się ponadto na żadną stosowną decyzję wydaną na gruncie krajowego prawa konkurencji. Po drugie, dochodzenie wykazało, że na rynku produktu objętego postępowaniem – zarówno europejskim, jak i światowym – działa duża liczba podmiotów. W ramach zagadnień objętych niniejszym dochodzeniem nie wykazano, aby którykolwiek z podmiotów, samodzielnie lub wspólnie z innymi, posiadał na tyle znaczący udział w rynku, aby można było stwierdzić, że zajmuje pozycję dominującą. Co więcej, nie wykazano też, aby którekolwiek z przedsiębiorstw posiadało siłę gospodarczą, która pozwalałaby mu na zakłócenie efektywnej konkurencji. Po trzecie, brak przesłanek, które wskazywałyby na znaczące straty ponoszone przez objętych postępowaniem eksporterów, świadczące o strategii sprzedaży po cenach poniżej kosztów. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

               (38)

               Co więcej, aczkolwiek art. 21 rozporządzenia podstawowego odnosi się istotnie do konieczności zwrócenia szczególnej uwagi na potrzebę eliminacji skutków szkodliwego dumpingu zakłócającego handel oraz na przywrócenie efektywnej konkurencji, przepis ten powinno się rozpatrywać w szerokim kontekście ustanowionego w wyżej cytowanym artykule ustalenia interesu Wspólnoty. Tak więc należy zbadać i wyważyć skutki ewentualnego nałożenia środków antydumpingowych i ich zaniechania poniesione przez wszystkie zainteresowane strony. W tym względzie należy zauważyć, że istnieje pewna liczba innych eksporterów i producentów konkurujących na rynku światowym, a do pewnego stopnia także na rynku wspólnotowym. Nawet biorąc pod uwagę perspektywę średnioterminową, przemysł wspólnotowy prawdopodobnie nie odniósłby pełnej korzyści z nałożenia możliwych środków, zważywszy na fakt, iż należałoby się spodziewać zwiększenia udziału innych krajów trzecich w rynku wspólnotowym.

               (39)

               Uwzględniając stosunkową dojrzałość rynku DVD+/-R, możliwość uczynienia z przemysłu wspólnotowego poważnego uczestnika w krótko- lub średniookresowej perspektywie wydaje się w razie wprowadzenia środków antydumpingowych dość odległa, szczególnie w ujęciu udziału w rynku, mocy produkcyjnych czy technologii. Wręcz przeciwnie, nałożenie środków antydumpingowych dotknęłoby niemal 90 % ogółu konsumpcji produktu objętego postępowaniem do UE, i miałoby szkodliwe skutki dla importerów, dystrybutorów, sprzedawców detalicznych i konsumentów. W tych okolicznościach, nałożenie środków antydumpingowych byłoby nieproporcjonalne.

               (40)

               Na podstawie powyższego stwierdzono, że nałożenie środków antydumpingowych wywarłoby prawdopodobnie znaczące szkodliwe skutki dla importerów, dystrybutorów, sprzedawców detalicznych i konsumentów produktu objętego postępowaniem, i że przemysł wspólnotowy prawdopodobnie nie odniósłby z niego żadnych znaczących korzyści. W związku z tym stwierdza się, że nałożenie środków byłoby nieproporcjonalne i że nie leży ono w interesie Wspólnoty.

         7.   Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty

               (41)

               Mając na uwadze powyższe wnioski, istnieją nieodparte powody wynikające z interesu Wspólnoty, aby zaniechać przyjmowania środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu DVD+/-R z państw objętych postępowaniem.

         D.   ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (42)

               Z uwagi na powyższe okoliczności, postępowanie w odniesieniu do przywozów DVD+/-R z państw objętych postępowaniem powinno się zakończyć w oparciu o interes Wspólnoty.

               (43)

               Skarżący oraz wszystkie pozostałe zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których Komisja postanowiła zakończyć postępowanie. Następnie skarżący wyrazili swoje uwagi, które jednak nie miały takiego charakteru, jaki pozwalałby na zmianę powyższych wniosków,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu zapisywalnych uniwersalnych dysków wideo (DVD+/-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hong Kongu i Tajwanu objętych kodem CN ex 8523 90 30 (kod CN od 1 stycznia 2006 r.) zostaje niniejszym zakończone.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 października 2006 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. C 192 z 6.8.2005, str. 12.


title: 2010/292/CFSP: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL Afganistan/1/2010 z dnia 18 maja 2010 r. dotycząca mianowania tymczasowego szefa misji EUPOL Afganistan

text:
               21.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/52

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUPOL AFGANISTAN/1/2010
   z dnia 18 maja 2010 r.
   dotycząca mianowania tymczasowego szefa misji EUPOL Afganistan
   (2010/292/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/279/WPZiB z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL Afganistan) (1), w szczególności jej art. 10 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 decyzji 2010/279/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa, na podstawie art. 38 Traktatu, do podejmowania odpowiednich decyzji, aby sprawować kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją EUPOL Afganistan, w tym decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował mianowanie tymczasowym szefem misji obecnego zastępcy szefa misji nadinspektora Nigela THOMASA, od dnia 31 maja 2010 r. do czasu mianowania nowego szefa misji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Nadinspektor Nigel THOMAS zostaje niniejszym mianowany szefem misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie na okres od dnia 31 maja 2010 r. do czasu mianowania nowego szefa misji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja obowiązuje do czasu mianowania nowego szefa misji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 maja 2010 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         C. FERNÁNDEZ-ARIAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 123 z 19.5.2010, s. 4.


title: Decyzja Rady z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie sporządzenia Protokołu zmian do Europejskiej Konwencji o ochronie zwierząt hodowlanych

text:
Ważna informacja prawna

|

31992D0583

Dziennik Urzędowy L 395 , 31/12/1992 P. 0021 - 0024 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 3 Tom 47 P. 0133  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 3 Tom 47 P. 0133

		Decyzja Radyz dnia 14 grudnia 1992 r.w sprawie sporządzenia Protokołu zmian do Europejskiej Konwencji o ochronie zwierząt hodowlanych(92/583/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICHuwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],a także mając na uwadze, co następuje:decyzją 78/923/EWG [3] Wspólnota zatwierdziła Europejską Konwencję w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych, zwaną dalej "Konwencją"; Wspólnota złożyła swój dokument zatwierdzenia;celem uwzględnienia technicznego i naukowego rozwoju w zakresie hodowli zwierząt gospodarskich, Komitet Ministrów Rady Europy dnia 15 listopada 1991 r. przyjął Protokół zmian do Konwencji;różnice w ustawodawstwach krajowych odnoszących się do ochrony zwierząt utrzymywanych w celach hodowlanych mogą przyczyniać się do powstania nierównych warunków konkurencji, a w konsekwencji pośrednio wywierać wpływ na właściwe funkcjonowanie wspólnego rynku;Konwencja obejmuje zagadnienia wchodzące w zakres wspólnej polityki rolnej;poprzez uczestnictwo Wspólnota działa na rzecz osiągnięcia swoich celów;z tego względu Protokół zmian powinien zostać zatwierdzony,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół zmian do Europejskiej Konwencji w sprawie ochrony zwierząt hodowlanych zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady złoży dokument zatwierdzenia zgodnie z art. 6 ust. 4 Protokołu zmian.Sporządzono w Brukseli, dnia 14 grudnia 1992 r.W imieniu RadyJ. GUMMERPrzewodniczący[1] Dz.U. C 337 z 21.12.1992.[2] Dz.U. C 332 z 16.12.1992, str. 24.[3] Dz.U. L 323 z 17.11.1978, str. 12.--------------------------------------------------PROTOCOL OF AMENDMENT TO THE EUROPEAN CONVENTION FOR THE PROTECTION OF ANIMALS KEPT FOR FARMING PURPOSESPROTOCOLE D'AMENDEMENT A LA CONVENTION EUROPEENNE SUR LA PROTECTION DES ANIMAUX DANS LES ELEVAGES+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2006/866/WPZiB z dnia 30 listopada 2006 r. przedłużająca mandat Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM)

text:
               1.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/47

      DECYZJA RADY 2006/866/WPZiB
   z dnia 30 listopada 2006 r.
   przedłużająca mandat Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 23 ust. 2,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/921/WPZiB z dnia 25 listopada 2002 r., rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 5 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 21 listopada 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/808/WPZiB (2) przedłużającą mandat Pani Maryse DAVIET jako Szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM). Zgodnie z tą decyzją jej mandat wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r.

               (2)

               Dnia 30 listopada 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/867/WPZiB przedłużające i zmieniające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) do dnia 31 grudnia 2007 r.

               (3)

               Należy zatem przedłużyć również mandat Szefa Misji EUMM,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Mandat Pani Maryse DAVIET jako Szefa Misji EUMM zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 grudnia 2007 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 listopada 2006 r.

            W imieniu Rady

         L. HYSSÄLÄ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 321 z 26.11.2002, str. 51. Wspólne działanie ostatnio zmienione wspólnym działaniem 2005/807/WPZiB (Dz.U. L 303 z 22.11.2005, str. 61).

      (2)  Dz.U. L 303 z 22.11.2005, str. 62.