title: Decyzja Rady z dnia 4 września 1981 r. w sprawie zawarcia Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki

text:
Ważna informacja prawna

|

31981D0691

Dziennik Urzędowy L 252 , 05/09/1981 P. 0026 - 0035 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 10 P. 0027  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 04 Tom 1 P. 0175  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 10 P. 0027  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 04 Tom 1 P. 0175

		Decyzja Radyz dnia 4 września 1981 r.w sprawie zawarcia Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki(81/691/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:krucha równowaga ekologiczna Oceanu Antarktycznego wymaga międzynarodowego uregulowania gospodarowania i zachowania żywych zasobów morskich;w tym celu została przygotowana międzynarodowa Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki, zwana dalej "Konwencją", na konferencji dyplomatycznej, w której uczestniczyła Wspólnota, zwołanej w Canberze w maju 1980 r.;Konwencja ta wejdzie w życie trzydziestego dnia od daty złożenia ósmego dokumentu ratyfikacyjnego; po wejściu Konwencji w życie Wspólnota może do niej przystąpić;aby przyczynić się do zachowania zasobów objętego tą Konwencją obszaru, na którym rybacy wspólnotowi prowadzą swoją działalność, konieczne jest przystąpienie Wspólnoty do Konwencji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady składa rządowi australijskiemu dokument zatwierdzenia, zgodnie z art. XXVIII Konwencji [3].Artykuł 3Niniejsza decyzja jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 4 września 1981 r.W imieniu RadyP. WalkerPrzewodniczący[1] Dz.U. C 317 z 4.12.1980, str. 4.[2] Dz.U. C 101 z 4.5.1981, str. 116.[3] Data wejścia w życie Konwencji w odniesieniu do Wspólnoty zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------Konwencja O Zachowaniu Żywych Zasobów Morskich AntarktykiUMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,UZNAJĄC ważność ochrony środowiska naturalnego i zachowania integralności ekosystemu mórz otaczających Antarktydę,BIORĄC pod uwagę skupienie żywych zasobów morskich w wodach Antarktyki oraz zwiększone zainteresowanie możliwościami wykorzystania tych zasobów jako źródła białka,ŚWIADOME pilnej konieczności zapewnienia zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki,UWAŻAJĄC za niezbędne rozszerzenie wiedzy o morskim ekosystemie Antarktyki i jego składnikach w celu umożliwienia podejmowania decyzji o ich wykorzystaniu na podstawie miarodajnych informacji naukowych,PRZEKONANE, że zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki wymaga współpracy międzynarodowej z odpowiednim uwzględnieniem postanowień Układu w sprawie Antarktyki oraz z czynnym współudziałem wszystkich państw prowadzących działalność badawczą lub eksploatacyjną wód Antarktyki,UZNAJĄC główną odpowiedzialność Stron Konsultatywnych Układu w sprawie Antarktyki za ochronę i zachowanie antarktycznego środowiska naturalnego, w szczególności ich odpowiedzialność wynikającą z artykułu IX punkt 1 lit. f) Układu w sprawie Antarktyki, dotyczącą ochrony i zachowania żywych zasobów Antarktyki,PRZYPOMINAJĄC o podjętych już przez Strony Konsultatywne Układu w sprawie Antarktyki działaniach obejmujących w szczególności uzgodnione środki zachowania fauny i flory Antarktyki, jak również postanowienia Konwencji o ochronie fok antarktycznych,MAJĄC na względzie troskę o zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki, wyrażoną na dziewiątym spotkaniu konsultacyjnym przez Strony Konsultatywne Układu w sprawie Antarktyki oraz znaczenie postanowień zalecenia IX-2, które doprowadziło do przyjęcia niniejszej konwencji,PRZEKONANE, że wykorzystanie wód otaczających kontynent Antarktydy wyłącznie w celach pokojowych oraz zapobieżenie, aby nie stały się one przyczyną lub przedmiotem nieporozumień międzynarodowych, odpowiada interesom całej ludzkości,UZNAJĄC, w świetle powyższego, że jest pożądane utworzenie odpowiedniego mechanizmu do wydawania zaleceń, popierania poczynań, podejmowania decyzji i koordynacji środków oraz badań naukowych niezbędnych do zapewnienia ochrony morskich organizmów żywych Antarktyki,UZGODNIŁY, co następuje:Artykuł I1. Niniejsza konwencja ma zastosowanie do antarktycznych żywych zasobów morskich obszaru leżącego na południe od 60o szerokości geograficznej południowej oraz do antarktycznych żywych zasobów morskich obszaru znajdującego się pomiędzy tą szerokością a konwergencją antarktyczną, które stanowią część morskiego ekosystemu Antarktyki.2. Termin "żywe zasoby morskie Antarktyki" oznacza populacje ryb, mięczaków, skorupiaków oraz wszystkie inne gatunki żywych organizmów, włącznie z ptakami występującymi na południe od konwergencji antarktycznej.3. Termin "morski ekosystem Antarktyki" oznacza całokształt powiązań żywych zasobów morskich Antarktyki, wzajemnych i z otaczającym środowiskiem fizycznym.4. Konwergencją antarktyczną jest linia łącząca następujące punkty, leżące na równoleżnikach szerokości geograficznej i południkach długości geograficznej:50oS, 0o; 50oS, 30oE; 45oS, 30oE; 45oS, 80oE; 55oS, 80oE; 55oS, 150oE; 60oS, 150oE; 60oS, 50oW; 50oS, 50oW; 50oS, 0o.Artykuł II1. Celem niniejszej konwencji jest zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki.2. W rozumieniu niniejszej konwencji termin "zachowanie" obejmuje racjonalne wykorzystanie.3. Wszelkie połowy i związana z nimi działalność na obszarze objętym niniejszą konwencją będą wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji oraz z następującymi zasadami zachowania:a) zapobiegania spadkowi liczebności jakiejkolwiek odławianej populacji do poziomu granicznego, zapewniającego stałe jej uzupełnianie; w tym celu nie należy dopuszczać do spadku liczebności populacji poniżej poziomu zbliżonego do tego, który gwarantuje najwyższy roczny przyrost netto;b) utrzymania wzajemnych powiązań ekologicznych między populacjami odławianymi a zależnymi od nich i powiązanymi z nimi populacjami żywych zasobów morskich Antarktyki oraz odtwarzania populacji odłowionych do poziomu określonego pod lit. a); orazc) zapobiegania zmianom lub minimalizowania ryzyka zmian w ekosystemie morskim, potencjalnie nieodwracalnych w ciągu dwóch lub trzech dziesięcioleci, biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy o bezpośrednim i pośrednim oddziaływaniu połowów, wpływie wprowadzania obcych gatunków, o skutkach związanej z tym działalności dla ekosystemu morskiego i o następstwach zmian w środowisku naturalnym, w celu umożliwienia długotrwałego zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki.Artykuł IIIUmawiające się Strony, niezależnie od tego, czy są Stronami Układu w sprawie Antarktyki, uzgadniają, że na obszarze działania Układu w sprawie Antarktyki nie będą prowadzić żadnej działalności sprzecznej z zasadami i celami Układu i że w swych stosunkach wzajemnych są one związane zobowiązaniami wymienionymi w artykułach I i V Układu w sprawie Antarktyki.Artykuł IV1. W odniesieniu do obszaru objętego Układem w sprawie Antarktyki wszystkie Umawiające się Strony – bez względu na to, czy są Stronami Układu – kierują się w swoich stosunkach wzajemnych postanowieniami artykułów IV i VI Układu w sprawie Antarktyki.2. Żadne postanowienia zawarte w niniejszej konwencji i żadne poczynania lub działalność, mające miejsce w czasie obowiązywania niniejszej konwencji, nie mogą:a) stanowić podstawy do zgłaszania, podtrzymywania lub odrzucenia roszczenia do terytorialnej suwerenności na obszarze objętym Układem w sprawie Antarktyki lub stwarzać jakichkolwiek praw do suwerenności na obszarze obowiązywania Układu w sprawie Antarktyki;b) być interpretowane jako zrzeczenie się lub pomniejszenie przez którąkolwiek spośród Umawiających się Stron bądź podważenie jakiegokolwiek prawa lub roszczenia albo podstawy do roszczenia do sprawowania jurysdykcji przez państwo nadbrzeżne zgodnie z prawem międzynarodowym w obrębie obszaru zastosowania niniejszej konwencji;c) być interpretowane jako podważające pozycję którejkolwiek spośród Umawiających się Stron w sprawie uznania lub nieuznania przez nią jakiegokolwiek takiego prawa, roszczenia lub podstawy do roszczenia;d) naruszać postanowień artykułu IV punkt 2 Układu w sprawie Antarktyki, stwierdzającego, że nie należy zgłaszać żadnego nowego roszczenia lub żadnego rozszerzenia istniejącego roszczenia do terytorialnej suwerenności w Antarktyce dopóty, dopóki Układ w sprawie Antarktyki pozostaje w mocy.Artykuł V1. Umawiające się Strony, niebędące stronami Układu w sprawie Antarktyki, uznają szczególne obowiązki i odpowiedzialność Stron Konsultatywnych Układu w sprawie Antarktyki w zakresie ochrony i zachowania środowiska na obszarze obowiązywania Układu w sprawie Antarktyki.2. Umawiające się Strony, niebędące stronami Układu w sprawie Antarktyki, są zgodne, że w swej działalności na obszarze zastosowania Układu w sprawie Antarktyki będą przestrzegać w odpowiednich przypadkach stosowania uzgodnionych środków zachowania fauny i flory Antarktyki oraz innych środków zaleconych przez Strony Konsultatywne Układu w sprawie Antarktyki w wykonaniu przez nie swojej odpowiedzialności za ochronę środowiska Antarktyki przed wszelkimi rodzajami szkodliwej ingerencji człowieka.3. W rozumieniu niniejszej konwencji termin "Strony Konsultatywne Układu w sprawie Antarktyki" oznacza Umawiające się Strony Układu w sprawie Antarktyki, których przedstawiciele uczestniczą w spotkaniach przewidzianych w artykule IX tego Układu.Artykuł VIŻadne postanowienia niniejszej konwencji nie naruszają praw i zobowiązań Umawiających się Stron, wynikających z Konwencji o uregulowaniu połowu wielorybów i Konwencji o ochronie fok antarktycznych.Artykuł VII1. Umawiające się Strony powołują i zgadzają się utrzymywać Komisję do Spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki, zwaną dalej "Komisją".2. Skład Komisji jest następujący:a) każda Umawiająca się Strona, uczestnicząca w spotkaniu, na którym została przyjęta niniejsza konwencja, jest członkiem Komisji;b) każde Państwo-Strona, które przystąpiło do niniejszej konwencji zgodnie z artykułem XXIX, ma prawo być członkiem Komisji w okresie, gdy państwo to prowadzi badania lub połowy żywych zasobów morskich, do których stosuje się niniejszą konwencję;c) każda organizacja regionalnej integracji gospodarczej, która zgłosiła przystąpienie do niniejszej konwencji zgodnie z artykułem XXIX, ma prawo być członkiem Komisji w okresie, gdy państwa będące członkami tej organizacji mają do tego prawo;d) Umawiająca się Strona, pragnąca uczestniczyć w pracach Komisji zgodnie z lit. b) i c), zawiadamia depozytariusza o tym, na jakiej podstawie chce ona stać się członkiem Komisji, i o swej gotowości do zaakceptowania obowiązujących środków ochrony. Depozytariusz powiadamia każdego członka Komisji o takim zawiadomieniu i o załączonych informacjach. W ciągu dwóch miesięcy po otrzymaniu od depozytariusza takiego zawiadomienia każdy członek Komisji może zażądać zwołania specjalnego posiedzenia Komisji w celu rozpatrzenia tej sprawy. Po otrzymaniu żądania depozytariusz zwołuje takie posiedzenie. Jeżeli żądanie zwołania posiedzenia nie zostało złożone, uważa się, że Umawiająca się Strona, która nadesłała zawiadomienie, spełnia wymagania członkostwa w Komisji.3. Każdy członek Komisji będzie reprezentowany przez jednego przedstawiciela, któremu mogą towarzyszyć zastępcy i doradcy.Artykuł VIIIKomisja ma osobowość prawną i korzysta na terytorium każdego Państwa-Strony z takich uprawnień, jakie mogą okazać się niezbędne do pełnienia jej funkcji i osiągania celów niniejszej konwencji. Przywileje i immunitety, z których korzystać będzie Komisja oraz jej personel na terytorium któregokolwiek Państwa-Strony, zostaną ustalone w drodze umowy między Komisją i zainteresowanym Państwem-Stroną.Artykuł IX1. Działalność Komisji polega na realizacji celów i zasad określonych w artykule II niniejszej konwencji. W tym celu Komisja będzie:a) ułatwiać prowadzenie badań i wszechstronne poznawanie żywych zasobów morskich Antarktyki oraz morskiego ekosystemu antarktycznego;b) zbierać dane o stanie i zmianach w populacji żywych zasobów morskich Antarktyki oraz czynnikach wpływających na rozmieszczenie, liczebność i rozmnażanie gatunków odławianych oraz zależnych od nich i powiązanych z nimi gatunków lub populacji;c) zapewniać uzyskiwanie danych statystycznych o połowach i nakładzie połowowym w odniesieniu do poławianych populacji;d) analizować, rozpowszechniać i publikować informacje, o których mowa pod lit. b) i c), oraz sprawozdania Komitetu Naukowego;e) ustalać potrzeby zachowania gatunków i analizować skuteczność środków ochrony;f) formułować, przyjmować i rewidować środki ochrony, opierając się na najlepszych dostępnych informacjach naukowych, zgodnie z postanowieniami ustępu 5 niniejszego artykułu;g) wprowadzać w życie system obserwacji oraz inspekcji, utworzony zgodnie z artykułem XXIV niniejszej konwencji;h) prowadzić wszelką inną działalność, jaka jest niezbędna do osiągnięcia celów niniejszej konwencji.2. Wymienione w ustępie 1 lit. f) środki ochrony obejmują:a) określanie wielkości populacji dowolnego gatunku, jaką wolno odłowić w rejonie zastosowania niniejszej konwencji;b) określanie rejonów i podrejonów na podstawie rozmieszczenia populacji żywych zasobów morskich Antarktyki;c) określanie wielkości populacji, jaką wolno odłowić w rejonie i podrejonie;d) określanie gatunków podlegających ochronie;e) określanie wymiarów, wieku i – w odpowiednich przypadkach – płci gatunków, które wolno odławiać;f) określanie dozwolonych i zakazanych okresów poławiania;g) określanie obszarów, rejonów lub podrejonów otwartych lub zamkniętych dla badań naukowych lub ochrony, w tym specjalnych stref ochrony i badań naukowych;h) regulację nakładu połowowego i metod poławiania, w tym narzędzi połowu, w szczególności w celu uniknięcia nadmiernej koncentracji połowów w jakimkolwiek rejonie lub podrejonie;i) podejmowanie innych środków ochrony, które Komisja uznaje za niezbędne do osiągnięcia celów niniejszej konwencji, w tym środków dotyczących oddziaływania połowów i związanej z nimi działalności na składniki ekosystemu morskiego inne niż odławiane populacje.3. Komisja publikuje i prowadzi rejestr wszystkich obowiązujących środków ochrony.4. Przy prowadzeniu działań wymienionych w ustępie 1 Komisja uwzględnia w pełni zalecenia i rady Komitetu Naukowego.5. Komisja uwzględnia w pełni wszelkie właściwe środki i przepisy, przyjęte lub zalecone przez spotkania konsultacyjne zgodnie z artykułem IX Układu w sprawie Antarktyki, bądź też przyjęte lub zalecone przez właściwe komisje do spraw rybołówstwa, odpowiedzialne za gatunki, które mogą wystąpić w rejonie zastosowania niniejszej konwencji, aby uniknąć niezgodności między prawami i obowiązkami Umawiającej się Strony, wynikającymi z takich przepisów lub środków, a środkami ochrony, które mogą być przyjęte przez Komisję.6. Środki ochrony przyjęte przez Komisję zgodnie z niniejszą konwencją są stosowane przez członków Komisji w następujący sposób:a) Komisja zawiadamia wszystkich członków Komisji o środkach ochrony;b) środki ochrony staną się obowiązujące dla wszystkich członków Komisji po upływie 180 dni od takiego zawiadomienia o nich, z wyjątkiem przypadków przewidzianych pod lit. c) i d);c) jeżeli w ciągu dziewięćdziesięciu dni od zawiadomienia, o którym mowa pod lit. a), członek Komisji zawiadomi Komisję o tym, że nie może przyjąć danego środka ochrony całkowicie lub częściowo, środek taki nie będzie obowiązywać tego członka Komisji we wspomnianym zakresie;d) w razie gdy którykolwiek członek Komisji powoła się na postępowanie, o którym mowa pod lit. c), Komisja na wniosek któregokolwiek jej członka zwoła posiedzenie w celu ponownego rozpatrzenia takiego środka ochrony. Podczas takiego posiedzenia oraz w okresie trzydziestu dni po nim każdy członek Komisji ma prawo oświadczyć, że nie może nadal akceptować tego środka ochrony i w takim przypadku wspomniany środek przestaje obowiązywać tego członka.Artykuł X1. Komisja będzie zwracać uwagę państw nie będących stronami niniejszej konwencji na wszelką działalność prowadzoną przez ich obywateli lub statki, która według opinii Komisji wpływa ujemnie na realizację celów niniejszej konwencji.2. Komisja będzie zwracać uwagę wszystkich Umawiających się Stron na wszelką działalność, która według opinii Komisji wpływa ujemnie na osiągnięcie przez którąkolwiek Umawiającą się Stronę celów niniejszej konwencji lub na wykonywanie przez taką Umawiającą się Stronę jej zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji.Artykuł XIKomisja będzie dążyć do współpracy z Umawiającymi się Stronami, sprawującymi jurysdykcję w rejonach morskich przylegających do rejonu objętego niniejszą konwencją, w zakresie zachowania zasobu lub zasobów powiązanych ze sobą gatunków, występujących zarówno w obrębie tych rejonów, jak i w rejonie zastosowania niniejszej konwencji, w celu uzgodnienia środków ochrony stosowanych w odniesieniu do takich zasobów.Artykuł XII1. Decyzje Komisji w sprawach merytorycznych podejmowane są na zasadzie jednomyślności. Kwestię, czy dana sprawa jest merytoryczna, należy rozpatrywać jako sprawę merytoryczną.2. Decyzje w innych sprawach niż te, o których mowa w ustępie 1, są podejmowane zwykłą większością głosów obecnych i głosujących członków Komisji.3. Przy rozpatrywaniu przez Komisję sprawy wymagającej podjęcia decyzji powinno być wyraźnie zaznaczone, czy organizacja regionalnej integracji gospodarczej będzie uczestniczyć w podejmowaniu tej decyzji, a jeżeli tak, to czy będzie również uczestniczyć którekolwiek spośród państw członkowskich tej organizacji. Liczba Umawiających się Stron uczestniczących w takim charakterze nie powinna być większa niż liczba państw członkowskich organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które są członkami Komisji.4. Przy podejmowaniu decyzji zgodnie z niniejszym artykułem organizacja regionalnej integracji gospodarczej ma tylko jeden głos.Artykuł XIII1. Siedzibę Komisji ustanawia się w Hobart w Tasmanii w Australii.2. Komisja odbywa regularne coroczne posiedzenia. Inne posiedzenia mogą odbywać się również na prośbę jednej trzeciej członków Komisji, jeśli niniejsza konwencja nie stanowi inaczej. Pierwsze posiedzenie Komisji odbędzie się w ciągu trzech miesięcy po wejściu w życie niniejszej konwencji, pod warunkiem że wśród Umawiających się Stron będą przynajmniej dwa państwa prowadzące połowy na obszarze objętym niniejszą konwencją. W każdym razie pierwsze posiedzenie odbędzie się w ciągu roku od dnia wejścia konwencji w życie. Depozytariusz przeprowadzi konsultacje z Państwami-sygnatariuszami konwencji w sprawie pierwszego posiedzenia Komisji, biorąc pod uwagę to, że szerokie przedstawicielstwo tych Państw jest niezbędne do skutecznej pracy Komisji.3. Depozytariusz zwoła pierwsze posiedzenie Komisji w siedzibie Komisji. Następne posiedzenia Komisji będą się odbywać w jej siedzibie, chyba że Komisja postanowi inaczej.4. Komisja wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i zastępcę, przy czym każdy z nich jest wybierany na dwa lata i może być wybrany ponownie na dodatkową kadencję. Jednakże pierwszy przewodniczący będzie wybrany na początkową kadencję trzyletnią. Przewodniczący i zastępca nie mogą być przedstawicielami tej samej Umawiającej się Strony.5. Komisja przyjmuje zasady proceduralne odbywania swych posiedzeń, z wyjątkiem spraw wymienionych w artykule XII niniejszej konwencji, i w razie potrzeby wprowadza do nich poprawki.6. Komisja może powoływać takie organy pomocnicze, jakie będą niezbędne do wykonywania jej funkcji.Artykuł XIV1. Umawiające się Strony powołują Komitet Naukowy do Spraw Ochrony Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (zwany dalej "Komitetem Naukowym"), który jest organem doradczym Komisji. Komitet Naukowy odbywa swoje posiedzenia z reguły w siedzibie Komisji, jeśli nie postanowi on inaczej.2. Każdy członek Komisji będzie członkiem Komitetu Naukowego i wyznaczy jednego przedstawiciela z odpowiednimi kwalifikacjami naukowymi, któremu mogą towarzyszyć inni eksperci i doradcy.3. W miarę potrzeby Komitet Naukowy może zasięgać rady innych uczonych i ekspertów, powoływanych ad hoc.Artykuł XV1. Komitet Naukowy stanowi forum dla konsultacji i współpracy w dziedzinie zbierania, studiowania i wymiany informacji o morskich żywych zasobach, do których stosuje się niniejszą konwencję. Komitet Naukowy zachęca i przyczynia się do współpracy w dziedzinie badań naukowych w celu poszerzania wiedzy o żywych zasobach morskiego ekosystemu Antarktyki.2. Komitet Naukowy prowadzi działalność, jaka może być zlecana przez Komisję dla osiągnięcia celów niniejszej konwencji, a mianowicie:a) ustala kryteria i metody podejmowania decyzji dotyczących środków ochrony, wymienionych w artykule IX niniejszej konwencji;b) regularnie ocenia stan i tendencje zmian w populacji żywych zasobów morskich Antarktyki;c) analizuje dane o bezpośrednim i pośrednim wpływie połowów na populacje żywych zasobów morskich Antarktyki;d) ocenia skutki proponowanych zmian metod lub poziomów odłowu i proponowanych środków zachowania zasobów;e) przekazuje Komisji na jej żądanie lub z własnej inicjatywy oceny, analizy, sprawozdania i zalecenia dotyczące środków i badań pomocniczych dla osiągnięcia celów niniejszej konwencji;f) opracowuje propozycje dotyczące realizacji międzynarodowych i krajowych programów badań żywych zasobów morskich Antarktyki.3. Spełniając swoje funkcje, Komitet Naukowy uwzględnia pracę innych właściwych organizacji technicznych i naukowych oraz działalność naukową, prowadzoną w ramach Układu w sprawie Antarktyki.Artykuł XVI1. Pierwsze posiedzenie Komitetu Naukowego odbędzie się nie później niż w trzy miesiące po pierwszym posiedzeniu Komisji. Następnie Komitet Naukowy będzie odbywać swoje posiedzenia tak często, jak to jest konieczne do wykonania jego zadań.2. Komitet Naukowy przyjmuje swoje zasady proceduralne i – w razie potrzeby – wprowadza do nich poprawki. Zasady te i wszelkie ich zmiany są zatwierdzane przez Komisję. Zasady proceduralne obejmują tryb przedstawiania opinii mniejszości członków Komitetu.3. Komitet Naukowy może za zgodą Komisji powoływać takie organy pomocnicze, jakie będą niezbędne do wykonania jego zadań.Artykuł XVII1. Komisja powołuje sekretarza wykonawczego w celu zapewnienia działania Komisji i Komitetu Naukowego, zgodnie z trybem i na warunkach ustalonych przez Komisję. Sekretarza wykonawczego powołuje się na okres czterech lat i może on być powołany ponownie.2. Komisja określi skład personelu sekretariatu w koniecznym zakresie, a sekretarz wykonawczy powołuje personel sekretariatu, kieruje nim i nadzoruje jego pracę zgodnie z zasadami postępowania, trybem i warunkami, ustalonymi przez Komisję.3. Sekretarz wykonawczy i sekretariat wykonują zadania powierzone im przez Komisję.Artykuł XVIIIOficjalnymi językami Komisji i Komitetu Naukowego są: angielski, francuski, hiszpański i rosyjski.Artykuł XIX1. Na każdym dorocznym posiedzeniu Komisja zatwierdza na zasadzie jednomyślności swój budżet i budżet Komitetu Naukowego.2. Sekretarz wykonawczy sporządza projekt budżetu Komisji, Komitetu Naukowego i wszelkich organów pomocniczych oraz przedstawia go członkom Komisji co najmniej na sześćdziesiąt dni przed rozpoczęciem dorocznego posiedzenia Komisji.3. Każdy członek Komisji wpłaca swoją składkę do budżetu. W okresie pięciu lat od wejścia w życie niniejszej konwencji każdy członek Komisji wnosi jednakową składkę. Następnie składka jest ustalana według dwóch kryteriów: wysokości odłowu oraz równego udziału dla wszystkich członków Komisji. Komisja określa na zasadzie jednomyślności proporcje, według których mają być stosowane te dwa kryteria.4. Działalność finansowa Komisji i Komitetu Naukowego jest prowadzona zgodnie z przepisami finansowymi, przyjętymi przez Komisję, i podlega dorocznej kontroli księgowej, dokonywanej przez rewidentów księgowych z zewnątrz, wybranych przez Komisję.5. Każdy członek Komisji uczestniczy na własny koszt w posiedzeniach Komisji i Komitetu Naukowego.6. Członek Komisji, który nie zapłacił swej składki w ciągu dwóch kolejnych lat, będzie przez czas zalegania z opłaceniem składki pozbawiony prawa uczestniczenia w podejmowaniu przez Komisję decyzji.Artykuł XX1. Członkowie Komisji co roku dostarczają Komisji i Komitetom Naukowym w maksymalnie szerokim zakresie dane i informacje statystyczne, biologiczne oraz inne, potrzebne Komisji oraz Komitetowi Naukowemu do pełnienia ich funkcji.2. Członkowie Komisji dostarczają w ustalony sposób i w ustalonych odstępach czasu informacje o swojej działalności połowowej, w tym o rejonach połowów i o statkach, w celu umożliwienia sporządzenia zestawień wiarygodnych danych statystycznych o połowach i nakładach połowowych.3. Członkowie Komisji dostarczają jej w ustalonych odstępach czasu informacje o krokach podjętych w celu realizacji przyjętych przez Komisję środków zachowania zasobów.4. Członkowie Komisji uzgadniają, że we wszelkiej prowadzonej przez nich działalności połowowej będą wykorzystywane możliwości zbierania danych koniecznych do oceny oddziaływania połowów.Artykuł XXI1. Każda Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie kroki w ramach swoich kompetencji w celu zapewnienia przestrzegania postanowień niniejszej konwencji oraz realizacji przyjętych przez Komisję środków zachowania zasobów, obowiązujących daną Stronę zgodnie z artykułem IX niniejszej konwencji.2. Każda Umawiająca się Strona będzie przekazywać Komisji informacje o krokach podjętych zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, nie wyłączając informacji o zastosowanych sankcjach w przypadku jakiegokolwiek naruszenia.Artykuł XXII1. Każda Umawiająca się Strona zobowiązuje się do podejmowania odpowiednich wysiłków, zgodnych z Kartą Narodów Zjednoczonych, w celu przeciwstawienia się jakiejkolwiek działalności sprzecznej z celami niniejszej konwencji.2. Każda Umawiająca się Strona będzie komunikować Komisji o wszelkiej takiej działalności, o której będzie jej wiadomo.Artykuł XXIII1. Komisja i Komitet Naukowy współpracują ze Stronami Konsultatywnymi Układu w sprawie Antarktyki w sprawach wchodzących w zakres kompetencji tych ostatnich.2. Komisja i Komitet Naukowy w razie potrzeby współpracują z Organizacją do spraw Wyżywienia i Rolnictwa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz z innymi organizacjami wyspecjalizowanymi.3. Komisja i Komitet Naukowy będą dążyć w razie potrzeby do rozwijania roboczych stosunków współpracy z organizacjami międzyrządowymi i pozarządowymi, które mogą pomóc w ich działalności, w tym z Naukowym Komitetem Badań Antarktycznych, Naukowym Komitetem Badań Oceanicznych i Międzynarodową Komisją Wielorybniczą.4. Komisja może zawierać porozumienia z organizacjami wymienionymi w niniejszym artykule oraz w razie potrzeby z innymi organizacjami. Komisja i Komitet Naukowy mogą zaprosić takie organizacje do wysłania obserwatorów na swoje posiedzenia i na posiedzenia swoich organów pomocniczych.Artykuł XXIV1. W celu przyczynienia się do osiągnięcia celów zapewnienia przestrzegania postanowień niniejszej konwencji Umawiające się Strony uzgodniły, że należy utworzyć system obserwacji oraz inspekcji.2. System obserwacji oraz inspekcji zostanie opracowany przez Komisję na podstawie następujących zasad:a) Umawiające się Strony współpracują ze sobą w celu zapewnienia skutecznego stosowania systemu obserwacji oraz inspekcji, uwzględniając istniejącą praktykę międzynarodową. System ten obejmuje, między innymi, postępowanie w sprawie wkroczenia na statek i prowadzenia inspekcji przez obserwatorów i inspektorów wyznaczonych przez członków Komisji oraz postępowanie państwa bandery statku w sprawie wszczynania śledztwa i stosowania sankcji, opartych na dowodach uzyskanych w wyniku takiego wkroczenia na statek oraz inspekcji. Sprawozdanie o przeprowadzonym śledztwie i zastosowanych sankcjach włącza się do informacji wymienionych w artykule XXI niniejszej konwencji;b) w celu sprawdzenia przestrzegania środków przyjętych zgodnie z niniejszą konwencją obserwację oraz inspekcję przeprowadza się na pokładzie statków prowadzących badania naukowe lub połowy żywych zasobów morskich w rejonie, do którego stosuje się niniejszą konwencję, za pośrednictwem obserwatorów lub inspektorów wyznaczonych przez członków Komisji i działających zgodnie z warunkami, które zostaną ustalone przez Komisję;c) wyznaczeni obserwatorzy i inspektorzy podlegają jurysdykcji Umawiającej się Strony, której są obywatelami. Składają oni sprawozdanie członkowi Komisji, przez którego zostali wyznaczeni, a on z kolei składa sprawozdanie Komisji.3. Przed utworzeniem systemu obserwacji oraz inspekcji członkowie Komisji będą dążyć do opracowania tymczasowych sposobów wyznaczania obserwatorów oraz inspektorów, przy czym tak wyznaczeni obserwatorzy oraz inspektorzy będą uprawnieni do przeprowadzania inspekcji zgodnie z zasadami wymienionymi w powyższym ustępie 2.Artykuł XXV1. W razie powstania jakiegokolwiek sporu między dwiema lub kilkoma Umawiającymi się Stronami, dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, takie Umawiające się Strony konsultują się ze sobą w celu rozstrzygnięcia sporu w drodze rokowań, badań, pośrednictwa, pojednania, arbitrażu, postępowania sądowego lub innych pokojowych środków, według ich własnego wyboru.2. Każdy tego rodzaju spór, który nie zostanie w ten sposób rozstrzygnięty, będzie przekazywany, w każdym przypadku za zgodą wszystkich Stron uczestniczących w sporze, do rozstrzygnięcia Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości albo do arbitrażu, jednakże brak zgody co do przekazania sporu Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości albo do arbitrażu nie zwalnia Stron uczestniczących w sporze od obowiązku kontynuowania poszukiwań rozstrzygnięcia sporu za pomocą jednego ze środków pokojowych wymienionych w ustępie 1 niniejszego artykułu.3. W razie przekazania sporu do arbitrażu, powołuje się sąd arbitrażowy zgodnie z postanowieniami zawartymi w załączniku do niniejszej konwencji.Artykuł XXVI1. Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu w Canberrze od dnia 1 sierpnia do 31 grudnia 1980 r. przez państwa, które uczestniczyły w Konferencji w sprawie zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki, odbytej w Canberrze w dniach od 7 do 20 maja 1980 r.2. Państwa, które w ten sposób podpisały niniejszą konwencję, będą pierwotnymi sygnatariuszami konwencji.Artykuł XXVII1. Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, zatwierdzeniu lub przyjęciu przez państwa, które ją podpisały.2. Dokumenty ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia składa się na przechowanie rządowi Australii, który jest depozytariuszem.Artykuł XXVIII1. Niniejsza konwencja wchodzi w życie trzydziestego dnia po dniu złożenia na przechowanie przez państwa wymienione w ustępie 1 artykułu XXVI niniejszej konwencji ósmego dokumentu ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia.2. W stosunku do każdego państwa lub organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które po dacie wejścia w życie niniejszej konwencji złożą dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, konwencja wejdzie w życie trzydziestego dnia po dacie złożenia tych dokumentów.Artykuł XXIX1. Niniejsza konwencja pozostaje otwarta do przystąpienia dla wszystkich państw, które są zainteresowane w działalności badawczej lub połowowej odnoszącej się do żywych zasobów morskich, do których stosuje się niniejszą konwencję.2. Do niniejszej konwencji mogą przystąpić utworzone przez suwerenne państwa organizacje regionalnej integracji gospodarczej, w których skład wchodzi jedno lub więcej państw- członków Komisji i którym państwa członkowskie organizacji przekazały w pełni lub częściowo kompetencje dotyczące spraw objętych niniejszą konwencją. Przystąpienie takich organizacji regionalnej integracji gospodarczej będzie przedmiotem konsultacji między członkami Komisji.Artykuł XXX1. Niniejsza konwencja może być zmieniona w dowolnym czasie.2. Jeżeli jedna trzecia członków Komisji wypowie się za przeprowadzeniem konferencji w celu omówienia zaproponowanej zmiany, depozytariusz zwoła taką konferencję.3. Poprawka wchodzi w życie po otrzymaniu przez depozytariusza od wszystkich członków Komisji dokumentów jej ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.4. Poprawka wchodzi w życie w stosunku do którejkolwiek Umawiającej się Strony po otrzymaniu przez depozytariusza zawiadomienia o ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu tej poprawki. Każda Umawiająca się Strona, od której takie zawiadomienie nie zostało otrzymane w ciągu jednego roku od dnia wejścia w życie tej poprawki, zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu, jest uważana za Stronę, która wystąpiła z niniejszej konwencji.Artykuł XXXI1. Każda Umawiająca się Strona może wystąpić z niniejszej konwencji 30 czerwca każdego roku, kierując nie później niż 1 stycznia tego samego roku pisemne zawiadomienie do depozytariusza, który po otrzymaniu takiego zawiadomienia natychmiast przekazuje je pozostałym Umawiającym się Stronom.2. Każda inna Umawiająca się Strona może w ciągu sześćdziesięciu dni po otrzymaniu kopii takiego pisemnego zawiadomienia od depozytariusza również zawiadomić pisemnie o swym wystąpieniu i w takim przypadku w stosunku do Umawiającej się Strony, która wystosowała takie zawiadomienie, konwencja traci moc 30 czerwca tego samego roku.3. Wystąpienie z konwencji jakiegokolwiek członka komisji nie zwalnia go od zobowiązań finansowych wynikających z niniejszej konwencji.Artykuł XXXIIDepozytariusz zawiadamia wszystkie Umawiające się Strony o:a) podpisaniu niniejszej konwencji i złożeniu na przechowanie dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;b) dacie wejścia w życie niniejszej konwencji oraz jakichkolwiek poprawek do niej.Artykuł XXXIII1. Niniejsza konwencja, której teksty w językach angielskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostanie złożona na przechowanie rządowi Australii, który przekaże jej uwierzytelnione kopie wszystkim Stronom, które ją podpisały i które do niej przystąpiły.2. Niniejsza konwencja zostanie zarejestrowana przez depozytariusza zgodnie z postanowieniami artykułu 102 Karty Narodów Zjednoczonych.W dowód czego niżej podpisani, będąc odpowiednio upoważnionymi, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Komwencją.Sporządzono w Canberrze dnia dwudziestego maja 1980 r.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKSĄD ARBITRAŻOWYSąd arbitrażowy wymieniony w ustępie 3 artykułu XXV składa się z trzech arbitrów, mianowanych w następujący sposób:Strona wszczynająca postępowanie komunikuje nazwisko arbitra drugiej stronie, która z kolei w ciągu 40 dni po uzyskaniu takiego zawiadomienia podaje nazwisko drugiego arbitra. W ciągu 60 dni po mianowaniu drugiego arbitra strony mianują trzeciego arbitra, który nie jest obywatelem żadnej z tych stron i nie ma obywatelstwa któregokolwiek spośród obu pierwszych arbitrów. Trzeci arbiter jest przewodniczącym sądu.W razie gdy drugi arbiter nie zostanie mianowany w ustalonym terminie lub gdy strony w ustalonym terminie nie osiągną porozumienia dotyczącego mianowania trzeciego arbitra, to na prośbę którejkolwiek ze stron arbitra tego mianuje Sekretarz Generalny Stałego Trybunału Arbitrażowego spośród osób, które cieszą się dobrą opinią międzynarodową i nie są obywatelami państwa będącego stroną niniejszej konwencji.Sąd arbitrażowy ustala swoją siedzibę i przyjmuje swoje własne przepisy proceduralne.Decyzje sądu arbitrażowego są podejmowane większością głosów jego członków, którym nie wolno wstrzymywać się od głosu.Każda Umawiająca się Strona, niebędąca stroną w sporze, może za zgodą sądu arbitrażowego uczestniczyć w postępowaniu arbitrażowym.Decyzja sądu arbitrażowego jest ostateczna i obowiązuje wszystkie strony sporu oraz każde państwo, które uczestniczyło w postępowaniu arbitrażowym, przy czym decyzja ta ma być niezwłocznie wykonana. Na prośbę jednej ze stron sporu lub dowolnego państwa, które uczestniczyło w postępowaniu arbitrażowym, sąd arbitrażowy podaje interpretację decyzji.Jeżeli sąd arbitrażowy nie postanowi inaczej w związku ze szczególnymi okolicznościami sprawy, to wydatki sądu wraz z wynagrodzeniem jego członków ponoszą w równej mierze strony sporu.--------------------------------------------------


title: 2006/819/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w odniesieniu do wykonania budżetu szóstego, siódmego, ósmego oraz dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2004

text:
               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/53

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie zamknięcia rozliczeń w odniesieniu do wykonania budżetu szóstego, siódmego, ósmego oraz dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2004
   (2006/819/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o absolutorium za 2003 r. (COM(2005)0449),

               —

               uwzględniając komunikat Komisji w sprawie bilansów i sprawozdań finansowych szóstego, siódmego, ósmego oraz dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2004 (COM(2005)0485- C6-0430/2005),

               —

               uwzględniając komunikat Komisji dotyczący sprawozdania w sprawie zarządzania finansami dotyczącego szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok 2004 (COM(2005)0307),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowych z szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) wraz z odpowiedziami instytucji poddanych kontroli (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw tych rozliczeń, dostarczone przez Trybunał Obrachunkowy na podstawie art. 248 Traktatu WE (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 2/2005 Trybunału Obrachunkowego dotyczące pomocy budżetowej z EFR dla krajów AKP i zarządzania przez Komisję kwestiami odnoszącymi się do reformy finansów publicznych, wraz z odpowiedziami Komisji (3) (przedstawione na podstawie art. 248 ust. 4 akapit drugi Traktatu WE),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 22 lutego 2006 r. (5677/2006 – C6-0094/2006, 5679/2006 – C6-0095/2006, 5680/2006 – C6-0096/2006, 5681/2006 – C6-0097/2006),

               —

               uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich zawartej podczas ich spotkania w ramach Rady w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej konwencji AKP-WE (4),

               —

               uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich zawartej j podczas ich spotkania w ramach Rady, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, podpisanej w Kotonu (Benin) w dniu 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielenia pomocy finansowej krajom i terytoriom zamorskim, do których ma zastosowanie część czwarta Traktatu WE (5),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE,

               —

               uwzględniając art.74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. mającego zastosowanie do współpracy na rzecz finansowania rozwoju na podstawie czwartej konwencji AKP-WE (6),

               —

               uwzględniając art. 199 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (7),

               —

               uwzględniając art. 70 i art. 71 tiret trzecie oraz załącznik V Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A6-0110/2006),

               1.

               przyjmuje do wiadomości sytuację finansową szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), która na dzień 31 grudnia 2004 r. przedstawiała się następująco:
               Skumulowane wykorzystanie środków z EFR na dzień 31 grudnia 2004 r.

                           (w mln EUR)

                              Stan na koniec 2003 r.
                               (10)

                              Wykonanie budżetu w roku obrachunkowym 2004
                               (10)

                              Stan na koniec 2004 r.
                               (10)

                           Łączna kwota

                           Wskaźnik wykonania % (9)

                           6.
                           EFR

                           7.
                           EFR

                           8.
                           EFR

                           9.
                           EFR

                           Łączna kwota

                           6.
                           EFR

                           7.
                           EFR

                           8.
                           EFR

                           9.
                           EFR

                           Łączna kwota (10)

                           Wskaźnik wykonania % (9)

                                       A –

                                       Środki (8)

                              43 408,7

                           -32,2

                           -58,4

                           - 172,3

                           656,0

                              393,1

                              7 439,4

                              10 867,7

                              11 590,6

                              13 904,1

                              43 801,8

                     B –   Wykorzystanie

                                       1.

                                       Zobowiązania finansowe

                              33 317,0

                              76,8

                              -32,2

                              -58,4

                              - 172,3

                              2 638,1

                              2 375,2

                              7 439,4

                              10 867,7

                              11 590,6

                              5 794,5

                              35 692,2

                              81,5

                                       2.

                                       Indywidualne zobowiązania prawne

                              27 566,9

                              63,5

                              28,7

                              121,4

                              848,7

                              1 747,5

                              2 746,3

                              7 378,3

                              10 418,5

                              9 775,2

                              2 741,2

                              30 313,2

                              69,2

                                       3.

                                       Płatności
                                        (9)

                              23 504,1

                              54,1

                              30,0

                              244,5

                              1 191,9

                              947,6

                              2 413,9

                              7 312,1

                              9 849,6

                              7 531,1

                              1 225,2

                              25 918,0

                              59,2

                                       C –

                                       Zaległe płatności (B1-B3)

                              9 812,9

                              22,6

                              127,3

                              1 018,1

                              4 059,5

                              4 569,3

                              9 774,1

                              22,3

                                       D -

                                       Dostępne saldo (A-B1)

                              10 091,7

                              23,2

                              0,0

                              0,0

                              0,0

                              8 109,6

                              8 109,6

                              18,5

                              Źródło: Trybunał Obrachunkowy, w oparciu o sprawozdania finansowe EFR na dzień 31 grudnia 2004 r.

               2.

               zatwierdza zamknięcie rozliczeń w odniesieniu do wykonania budżetu szóstego, siódmego, ósmego oraz dziewiątego EFR za rok budżetowy 2004;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 249.

      (2)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 261.

      (3)  Dz.U. C 249 z 7.10.2005, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, str. 108.

      (5)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 355.

      (6)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, str. 53.

      (7)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, str. 1.

      (8)  Środki przydzielone pierwotnie na szósty, siódmy, ósmy i dziewiąty EFR, odsetki, środki różne i przeniesienia z wcześniejszych EFR.

      (9)  Jako odsetek środków.

      (10)  W celu zapewnienia porównywalności ze sporządzonym przez Komisję sprawozdaniem z realizacji finansowej oraz sprawozdaniami finansowymi, powyższe dane nie obejmują transakcji realizowanych obecnie samodzielnie przez EBI (na koniec 2003 r.: środki w kwocie 2 245 mln EUR, zobowiązania finansowe w kwocie 366 mln EUR, indywidualne zobowiązania prawne w kwocie 140 mln EUR oraz płatności w kwocie 4 mln EUR)

      Źródło: Trybunał Obrachunkowy, w oparciu o sprawozdania finansowe EFR na dzień 31 grudnia 2004 r.
    ---documentbreak---

               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/56

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu szóstego, siódmego, ósmego oraz dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2004
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o absolutorium za 2003 r. (COM(2005)0449),

               —

               uwzględniając komunikat Komisji w sprawie bilansów i sprawozdań finansowych szóstego, siódmego, ósmego oraz dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2004 (COM(2005)0485- C6-0430/2005),

               —

               uwzględniając komunikat Komisji dotyczący sprawozdania w sprawie zarządzania finansami dotyczącego szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok 2004 (COM(2005)0307),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowych z szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw tych rozliczeń, dostarczone przez Trybunał Obrachunkowy na podstawie art. 248 Traktatu WE (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 2/2005 Trybunału Obrachunkowego w sprawie pomocy budżetowej z EFR dla krajów AKP i zarządzania przez Komisję kwestiami odnoszącymi się do reformy finansów publicznych, wraz z odpowiedziami Komisji (3) (przedstawiony na podstawie art. 248 ust. 4 akapit drugi Traktatu WE),

               —

               uwzględniając raport za rok 2005 Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie milenijnych celów rozwoju (4),

               —

               uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie polityki rozwoju Wspólnoty Europejskiej (5),

               —

               uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie prac Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE w roku 2004 (6),

               —

               uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie wyzwań politycznych i środków budżetowych w rozszerzonej Unii Europejskiej w latach 2007-2013 (7),

               —

               uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie strategii rozwoju dla Afryki (8),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie za 2004 r. z działalności Biura Współpracy EuropeAid,

               —

               uwzględniając komunikat Komisji w sprawie sprawozdania rocznego 2005 na temat polityki rozwoju Wspólnoty Europejskiej oraz realizacji pomocy zewnętrznej w 2004 r. (COM(2005)0292),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 22 lutego 2006 r. (5677/2006 – C6-0094/2006, 5679/2006 – C6-0095/2006, 5680/2006 – C6-0096/2006, 5681/2006 – C6-0097/2006),

               —

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Unią Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (9) (Umowa z Kotonu),

               —

               uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich zawartej podczas ich spotkania w ramach Rady w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej konwencji AKP-WE (10),

               —

               uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich zawartej j podczas ich spotkania w ramach Rady, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy z Kotonu oraz w sprawie przydzielenia pomocy finansowej krajom i terytoriom zamorskim, do których ma zastosowanie część czwarta Traktatu WE (11),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE,

               —

               uwzględniając art.74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. mającego zastosowanie do współpracy na rzecz finansowania rozwoju na podstawie czwartej konwencji AKP-WE (12),

               —

               uwzględniając art. 199 i 120 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (13),

               —

               uwzględniając art. 70 i art. 71 tiret trzecie oraz załącznik V Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A6-0110/2006),

               A.

               mając na uwadze, ze art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju zobowiązuje Komisję do podjęcia wszelkiego rodzaju inicjatyw w celu uwzględnienia uwag zawartych w decyzji o udzieleniu absolutorium z wykonania budżetu oraz do przygotowania, na wniosek Parlamentu, sprawozdania w sprawie środków podjętych w następstwie uwag i komentarzy,

               B.

               mając na uwadze, że reforma zarządzania pomocą zewnętrzną Wspólnoty została rozpoczęta się w maju 2000 r. (14), a reforma polityki rozwoju Wspólnoty w listopadzie 2000 r. (15),

               C.

               mając na uwadze, że Umowa z Kotonu weszła w życia w dniu 1 kwietnia 2003 r.,

         EFR i milenijne cele rozwoju (MCR)

               1.

               uważa, że polityka rozwoju jest głównym elementem działania zewnętrznego Unii Europejskiej, którego celem jest wykorzenienie ubóstwa za pomocą reform społecznych i gospodarczych oraz poprzez rozwijanie infrastruktur socjalnych, edukacyjnych i zdrowotnych, podnoszenie potencjału produkcyjnego ludności ubogiej, zagwarantowanie trwałości środowiska naturalnego oraz udzielanie wsparcia zainteresowanym krajom, aby mogły one zwiększyć wzrost gospodarczy i rozwijać swoje potencjały lokalne; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja nadal pracuje nad realizacją milenijnych celów rozwoju (MCR);

               2.

               uważa, że Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) jest ważnym narzędziem realizacji polityki rozwoju w krajach Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i że jego wydajność powinna zostać zwiększona przez położenie nacisku na działania mające na celu wykorzenienie ubóstwa i szybkie wdrożenie przejrzystości, odpowiedzialności i przestrzegania zasad należytego zarządzania finansami;

               3.

               jest świadomy problemów, jakie stawia mierzenie wpływu pomocy wspólnotowej na realizację MCR w sytuacji, gdzie jest wielu dawców pomocy finansowej; wzywa Komisję do zwiększenia wysiłków w celu wprowadzenia odpowiedniego mechanizmu w celu zmierzenia tego wpływu i nieograniczania się do mierzenia postępów poczynionych przez kraje rozwijające się na drodze do realizacji MCR;

               4.

               zgadza się z opinią Trybunału Obrachunkowego (16), że istnieje potrzeba wprowadzenia obiektywnych, przydatnych i zrozumiałych wskaźników pozwalających zmierzyć wydajność pomocy; wierzy, że wskaźniki te zostaną wprowadzone na okres 2007-2013;

               5.

               zauważa, że w 2004 r. z ogólnej kwoty 2 723 mln EUR przeznaczonej przez EuropeAid dla krajów AKP (z EFR i budżetu ogólnego Unii) 41 % (1 129 mln EUR) przeznaczono na infrastruktury i usługi socjalne; ubolewa, że tylko 12 mln EUR (0,4 %) przeznaczono na „kształcenie podstawowe”, a 74 mln EUR (2,7 %) na podstawową opiekę zdrowotną, pomimo zalecenia zawartego w ust. 6 swojej poprzedniej rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium (17); nalega, aby Komisja zwiększyła środki dla wymienionych sektorów i domaga się, aby procent wydatków Unii na współpracę na rzecz rozwoju, przeznaczonych na kształcenie podstawowe i zdrowie w krajach rozwijających się został zwiększony;

               6.

               nalega na nadanie większego znaczenia głównym Milenijnym Celom Rozwoju w dziedzinie zdrowia i edukacji podczas kolejnej rundy krajowych dokumentów strategicznych;

               7.

               z zadowoleniem przyjmuje sektorowe wsparcie budżetowe (18) jako środek służący zwiększeniu poziomu finansowania edukacji i zdrowia; uważa, że rozwiązanie to jest bardziej wydajne niż ogólne wsparcie budżetowe, nawet jeżeli łączy się z postępami w danych sektorach;

               8.

               wspiera wysiłki Komisji mające na celu realizację postanowień Umowy z Kotonu; zauważa jednak że Komisja nie wspierała w odpowiedni sposób sprawiedliwego handlu, mimo tego, że jest to przewidziane w art. 23 lit. g) Umowy; wzywa Komisję, aby wspierała wszystkie postanowienia Umowy z Kotonu, w szczególności art. 23 lit. g) dotyczący rozwoju handlu, w tym promowania sprawiedliwego handlu;

               9.

               uważa, że wartości takie jak demokratyzacja, dobry system rządu, prawa człowieka, równe szanse, w szczególności poszanowanie praw kobiet, umocnienie państwa prawa i rozwój wydajnej administracji sądowniczej i cywilnej są nie tylko wartościami istotnymi z natury, których osiągnięcie jest celem pomocy zewnętrznej, lecz także, że mogą one mieć korzystny wpływ na poprawne zarządzanie projektami w zakresie pomocy zewnętrznej;

         Rachunkowość

               10.

               wyraża zaniepokojenie faktem, że modernizacja rachunkowości EFR nie została zakończona w ustalonym terminie i że istniejący system OLAS (System Księgowości On-line) używany jest obecnie do prowadzenia rachunków; pragnie być informowany co pół roku o postępach w modernizacji nowego zintegrowanego systemu informatycznego (ABAC-FED) oraz o jego wdrażaniu w siedzibie Komisji i w jej przedstawicielstwach;

               11.

               stwierdza, że chociaż fundusze EFR, którymi zarządza Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), nie podlegają kontroli Trybunału Obrachunkowego lub Parlamentu Europejskiego w ramach procedury udzielania absolutorium, niemniej jednak wykazane są w skonsolidowanej rachunkowości EFR; uważa, że przekazywanie informacji dotyczących tych funduszy (kwoty według rodzaju wykorzystania, sytuacja finansowa) organowi uprawnionymi do udzielania absolutorium z rachunkowości EFR umożliwiłoby większą przejrzystość; zwraca się do EBI i do Komisji o dostarczenie tych informacji oraz do zawarcia ich w sprawozdaniach dotyczących EFR;

         Poświadczenie wiarygodności

               12.

               zauważa, że z zastrzeżeniem wymienionych poniżej problemów, Trybunał Obrachunkowy (19) uważa, że rozliczenia rzetelnie przedstawiają dochody i wydatki szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego EFR:

                           a)

                           niekompletność aktywów wynikająca z faktu, że Komisja zbadała w sposób niewystarczający jaka część nierozliczonych zaliczek powinna zostać zwrócona EFR przez dłużników;

                           b)

                           niekompletność rezerw na wątpliwe należności, które nie odzwierciedlają rzeczywistej wielkości złych długów;

                           c)

                           brak wiarygodności bilansu funduszy Stabex przedstawionego w sprawozdaniu dołączonym do sprawozdań finansowych (832 mln EUR);

               13.

               zauważa, że według sprawozdania rocznego Trybunału Obrachunkowego, roczne sprawozdanie z działalności Dyrektora Generalnego Biura Współpracy EuropeAid nie wymienia ważnych problemów dotyczących kontroli wewnętrznej; podkreśla, że problemy te dotyczą w szczególności niewystarczającej kontroli i ich monitoringu oraz że problemy z potencjałem zarządczym krajowych urzędników zarządzających zwiększają nakład pracy personelu przedstawicielstw; zwraca się do Komisji o podjecie odpowiednich środków i przygotowanie sprawozdania na ten temat;

               14.

               stwierdza, że w odniesieniu do transakcji leżących u podstaw rozliczeń Trybunał Obrachunkowy uważa, że uwzględnione dochody, środki przydzielone na EFR oraz zobowiązania i płatności w roku obrachunkowym są, jako całość, legalne i prawidłowe;

               15.

               przypomina, że Trybunał Obrachunkowy podkreśla w sprawozdaniu rocznym, że przypadki zamierzonych nieprawidłowości i nadużyć poza środowiskiem kontroli, z uwagi na swój charakter, nie mogą być systematycznie wykrywane poprzez stosowanie przez Trybunał jego standardów i strategii kontroli; uważa, że Komisja powinna wobec tego we wszystkich działaniach dotyczących pomocy zewnętrznej czuwać, aby:

                           —

                           środowisko kontroli było chronione, rozszerzone, wzmocnione lub skuteczniejsze,

                           —

                           zagwarantowano ochronę osób zgłaszających przypadki nadużyć, nieprawidłowości i złego zarządzania zarówno w służbach Komisji i jej pośredników, jak i wśród krajowych urzędników zarządzających i w instytucjach beneficjentach, z należytym uwzględnieniem swojego zalecenia zawartego w ust. 9 powyżej;

         Sprawozdanie z zarządzania finansami

               16.

               wyraża zadowolenie z poprawy jakości i ilości informacji zawartych w sprawozdaniu z zarządzania finansami, lecz podobnie jak Trybunał Obrachunkowy wzywa Komisję do rozwinięcia sprawozdania w przyszłości, mianowicie aby umożliwić porównanie środków przyznanych na projekty, wsparcie budżetowe i pomoc nieprogramowalną w zakresie dziewiątego EFR i poprzednich EFR oraz aby mieć zarys związanych z tym kosztów administracyjnych;

               17.

               z zadowoleniem przyjmuje średnie zwiększenie personelu zarządzającego przypadającego na kwotę 10 000 000 EUR z 4,1 w 1999 r. do 4,8 w 2004 r.; z żalem przyjmuje, że ten wynik pozostaje znacznie poniżej średniej dla europejskich darczyńców i obecnie ma tendencję spadkową;

         Odpowiedzialność

               18.

               stwierdza, że komisarz ds. rozwoju i pomocy humanitarnej jest odpowiedzialny za politykę w zakresie EFR oraz specyficzne projekty i związane z nimi programy, którymi zarządza EuropeAid, a komisarz ds. stosunków zewnętrznych i europejskich polityki sąsiedztwa jest odpowiedzialny za ogólną politykę i zarządzanie działaniem EuropeAid, które wdraża EFR; wyraża zaniepokojenie faktem, że niezbyt jasne rozłożenie odpowiedzialności może spowodować brak jednoznaczności i trudności w działaniu; zwraca się do Komisji o jaśniejsze określenie odpowiedzialności w zakresie EFR i pomocy zewnętrznej;

         Realizacja i zobowiązania pozostające do spłaty (RAL)

               19.

               zauważa, że EuropeAid wskazało, że na koniec 2004 r. zobowiązania pozostające do spłaty wynoszą 9 777 mln EUR z EFR i 11 607 mln EUR z linii budżetowych, którymi zarządza EFR; uważa, że kwoty te są zbyt wysokie i nalega, aby Komisja przyśpieszyła wykorzystywanie środków na pomoc zewnętrzną;

               20.

               podkreśla, że nawet jeśli szybsze wykorzystanie środków jest pożądane, nie wystarczy, aby stwierdzić, że wyniki EFR uległy poprawie, ponieważ należy także poczynić wysiłki w celu skuteczniejszego osiągania celów; przyjmuje do wiadomości porównanie między celami a wynikami, figurujące w sprawozdaniu z zarządzania finansami, lecz zwraca się do Komisji, aby poczyniła wysiłki w celu określenia celów wymiernych, tak jak zostało to przewidziane w rozporządzeniu finansowym;

               21.

               wzywa Komisję do przeanalizowania wykonalności środków administracyjnych, legislacyjnych, technicznych i innych, mających na celu przyczynienie się do lepszej kontroli i redukcji zobowiązań pozostających do spłaty (RAL) w zakresie pomocy zewnętrznej, zanim zaplanowane zostaną dalsze zwiększenia środków oraz do przygotowania sprawozdania na ten temat;

         Wsparcie budżetowe dla krajów AKP

               22.

               stwierdza rosnącą wagę wsparcia budżetowego mając na uwadze wypłatę 624 mln EUR dla 23 krajów AKP w 2004 r.; przyznaje, że wsparcie to może wydajnie przyczynić się do realizacji celów redukcji ubóstwa oraz poprawy zarządzania finansami publicznymi w krajach beneficjentach, mianowicie poprzez nadanie im większego poczucia „własności”; wzywa Komisję do dostosowania narzędzi oceny reform gospodarczych i jakości zarządzania finansami publicznymi, które są warunkami do przyznania wsparcia budżetowego, zgodnie z art. 61 ust. 2 Umowy z Kotonu (20);

               23.

               popiera wysiłki Komisji mające na celu wprowadzenie i udoskonalenie narzędzi niezbędnych do monitoringu i oceny postępów we wdrażaniu reformy finansów publicznych w krajach beneficjentach; oczekuje, że decyzje i porozumienia o finansowaniu oraz korzystanie z odpowiednich narzędzi w celu śledzenia wdrażania reform będzie teraz przedstawiane w sposób bardziej ustrukturowany, aby jasno określić czy reformy finansów publicznych krajów beneficjentów idą w zadowalającym kierunku;

               24.

               oczekuje, że Komisja zwróci szczególną uwagę na gromadzenie dochodów własnych oraz na zwalczanie nadużyć i korupcji w państwach beneficjentach oraz że poczyni nowe wysiłki w celu właściwego uwzględnienia problemów związanych z wdrażaniem reform finansów publicznych;

               25.

               wzywa Komisję do poprawy, o ile jest to możliwe, stosunków na szczeblu lokalnym z pozostałymi darczyńcami, mianowicie informacji dotyczących przyznania i wypłaty wsparcia budżetowego, aby ulepszyć działania w zakresie koncepcji, programowania oraz oceny jakości i skuteczności reform finansów publicznych;

               26.

               zachęca Komisję do ściślejszej i regularniejszej współpracy z najwyższymi organami kontroli oraz, w miarę możliwości, do zwrócenia się do rządów państw beneficjentów o zagwarantowanie bardziej aktywnego zaangażowania parlamentarnego w audyt oraz proces reform finansów publicznych;

         Najwyższe organy kontroli

               27.

               przypomina wagę, jaką przywiązuje Parlament, Rada i Trybunał Obrachunkowy do uczestnictwa najwyższych organów kontroli krajów AKP w kontroli EFR (21);

               28.

               zauważa, że Komisja rozpatruje różne sposoby wsparcia i promowania roli najwyższych organów kontroli w krajach AKP; wnosi o sporządzenie sprawozdania w sprawie oceny różnych możliwości i stanu ich wdrażania w odpowiednim czasie przed następnym absolutorium;

         Włączenie do budżetu

               29.

               uważa, że włączenie EFR do budżetu pozwoliłoby uniknąć sporej ilość komplikacji i trudności w realizacji kolejnych EFR, umożliwiłoby szybszą wypłatę funduszy i zlikwidowałoby aktualny deficyt demokratyczny;

               30.

               przypomina swoją wyżej wymienioną rezolucję z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie wyzwań politycznych i środków budżetowych w rozszerzonej Unii Europejskiej w latach 2007-2013, w którym oświadczył:
               „Europejski Fundusz Rozwoju (EFR):
               przypomina, że Parlament Europejski zdecydowanie popierał włączenie EFR do budżetu ogólnego na podstawie zasady jedności budżetu i dla przejrzystości, ale zauważa, że w kontekście finansowym budżetowanie nie powinno hamować innych polityk; podkreśla zatem że włączanie do budżetu jest akceptowalne jedynie jeżeli ogólny pułap ram finansowych przynosi dodatkowe środki do budżetu ogólnego; wskazuje, że przyznane środki budżetowe powinny zostać wyodrębnione, w celu uniknięcia jakichkolwiek negatywnych skutków dla krajów AKP; podkreśla, że zasada partnerstwa z krajami AKP musi być respektowana w sytuacji gdy EFR jest włączony do budżetu ogólnego”;

               31.

               ubolewa, że Rada Europejska w Brukseli w dniach 15. i 16. grudnia 2005 r. nie postanowiła włączyć EFR do budżetu, lecz z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Państwa Członkowskie uzgodniły, aby przeznaczyć 22 685 mln EUR po cenach bieżących na współpracę z krajami AKP w latach 2008-2013; niemniej jednak zachęca Radę i Komisję do dalszej pracy nad włączeniem EFR do budżetu ogólnego; oczekuje ostatecznej decyzji w sprawie perspektywy finansowej na lata 2007-2013, która jest zależna od porozumienia między Parlamentem a Radą w sprawie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego;

         Decentralizacja zarządzania w zakresie pomocy zewnętrznej i wsparcia budżetowego

               32.

               popiera decentralizację środków i uprawnień do podejmowania decyzji na rzecz przedstawicielstw Komisji; wyraża nadzieję, że ta nowa organizacja pozwoli zrealizować zobowiązania i płatności jeszcze szybciej i zagwarantować skuteczniejszy monitoring projektów;

               33.

               zauważa ryzyka, jakie stanowi proces decentralizacji na rzecz przedstawicielstw Komisji w krajach AKP, na przykład trudności w znalezieniu odpowiedniego personelu, a także ryzyka niespójnej interpretacji przepisów w różnych przedstawicielstwach; podkreśla, że ważne jest ulepszenie przepisów i znalezienie równowagi między ściślejszymi mechanizmami kontroli i koniecznością składania sprawozdań a szybkim i skutecznym procesem decyzyjnym, umożliwiającym przedstawicielstwom podejmowanie głównych decyzji w sprawie projektów;

               34.

               wyraża zadowolenie z decentralizacji prawie wszystkich przedstawicielstw; zwraca się o potwierdzenie, że decentralizacji środków i uprawnień decyzyjnych na rzecz przedstawicielstw towarzyszyć będą szkolenia personelu i odpowiednie kontrole; zwraca się o sporządzenie sprawozdania w sprawie postępów procesu decentralizacji, opisującego oczekiwane korzyści za pomocą miarodajnych wskaźników, korzyści już osiągnięte, systemy kontroli w przedstawicielstwach i postępy w stosowaniu standardów kontroli wewnętrznej;

         Fundusze Stabex

               35.

               zauważa, że Komisja zakończyła inwentaryzację funduszy Stabex w 2004 r., z której wynika, że niektóre państwa AKP nie dostarczają wymaganych danych dotyczących finansów, w związku z czym nieokreślona część zadeklarowanego salda 832 mln EUR nie została poświadczona przez Komisję w oparciu o wiarygodne dokumenty; ponownie kieruje do Komisji ubiegłoroczny wniosek o dalszą pracę z państwami beneficjentami nad poprawą kontroli i czuwanie, aby pozostające fundusze zostały przeznaczone w jak najkrótszym terminie;

         Standardy kontroli wewnętrznej

               36.

               wyraża zadowolenie z wysiłków dokonanych przez Komisję w zakresie kontroli wewnętrznej; niemniej jednak jest zaniepokojona faktem, że Komisja przestrzega jedynie głównej linii pewnych standardów kontroli; zachęca Komisję do sporządzenia sprawozdania w sprawie przestrzegania standardów kontroli wewnętrznej;

         Widoczność i przejrzystość

               37.

               wzywa Komisję, w myśl większej przejrzystości i lepszych informacji dotyczących wiarygodności i należytego zarządzania przy wprowadzaniu w życie szóstego, siódmego, ósmego oraz dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju, do wytłumaczenia swojej odpowiedzi na prośbę o dodatkowe wyjaśnienia w sprawie kluczowych kwestii, przedstawioną przez Trybunał Obrachunkowy w rozdziale 1, ust. 8 lit. a) sprawozdania rocznego dotyczącego zwiększenia środków na dziewiąty EFR, ze szczególnym uwzględnieniem pozycji dotyczącej pomocy przyznanej Demokratycznej Republice Konga.

               38.

               przyznaje, że Komisja dokonała postępów w celu zapewnienia lepszej widoczności działań wspólnotowych w zakresie pomocy zewnętrznej i zachęca ją do kontynuowania wysiłków; niemniej jednak ubolewa nad faktem, że w wielu projektach i programach prowadzonych wspólnie z organami ONZ i innymi organizacjami, duży udział Unii Europejskiej nie był widoczny dla opinii publicznej; zwraca się do Komisji, aby wywarła nacisk w tych organizacjach w celu:

                           —

                           zapewnienia odpowiedniej widoczności wkładu i uczestnictwa Unii Europejskiej dla opinii publicznej,

                           —

                           przyjęcia przepisów umożliwiających przeprowadzenie należytej oceny, audytu i kontroli, również w odniesieniu do projektów i programów prowadzonych wspólnie lub za pośrednictwem organizacji międzynarodowych lub organizacji pozarządowych.

      (1)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 249.

      (2)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 261.

      (3)  Dz.U. C 249 z 7.10.2005, str. 1.

      (4)  Raport opublikowany przez Departament Informacji ONZ, DPI/2390 – maj 2005 r.,
   http://millenniumindicators.un.org.

      (5)  Dz.U. C 277 z 1.10.2001, str. 130.

      (6)  Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, str. 142.

      (7)  Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2005)0224.

      (8)  Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2005)0445.

      (9)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3.

      (10)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, str. 108.

      (11)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 355.

      (12)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, str. 53.

      (13)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, str. 1.

      (14)  Komunikat Komisji w sprawie reformy zarządzania pomocą zewnętrzną, przyjętej przez Komisję w dniu 16 maja 2000 r.

      (15)  Oświadczenie Rady i Komisji w sprawie polityki rozwoju Wspólnoty Europejskiej, przyjęte na posiedzeniu Rady ds. ogólnych (rozwoju) w dniu 10 listopada 2000 r.

      (16)  Specjalne sprawozdanie nr 4/2005, ust. 63.

      (17)  Dz.U. L 196 z 27.7.2005, str. 155.

      (18)  Odpowiedź na pytanie 1.4, ankieta DEVE.

      (19)  Trybunał Obrachunkowy, Sprawozdanie Roczne za rok obrachunkowy 2004, str. 261.

      (20)
   „Bezpośrednie wsparcie budżetowe dla reform makroekonomicznych lub sektorowych jest przyznawane, jeżeli:

               a)

               zarządzanie wydatkami publicznymi jest dostatecznie przejrzyste, odpowiedzialne i skuteczne;

               b)

               wprowadzono wyraźnie określone, ustanowione przez samo państwo i zatwierdzone przez głównych darczyńców polityki sektorowe lub makroekonomiczne; a

               c)

               zasady udzielania zamówień publicznych są znane i przejrzyste.”

      (21)  Patrz ust. 21-24 rezolucji zawierającej uwagi towarzyszące decyzji dotyczącej udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu szóstego, siódmego i ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok finansowy 2002 (Dz.U. L 330 z 4.11.2004, str. 128).


title: Decyzja Rady z dnia 18 marca 1975 r. w sprawie zawarcia międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego oraz przyjęcia do niej Załącznika dotyczącego składów celnych

text:
Ważna informacja prawna

|

31975D0199

Dziennik Urzędowy L 100 , 21/04/1975 P. 0001 - 0001 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 2 P. 0036  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 02 Tom 12 P. 0005  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 2 P. 0036  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 02 Tom 2 P. 0233  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 02 Tom 2 P. 0233

		Decyzja Radyz dnia 18 marca 1975 r.w sprawie zawarcia międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego oraz przyjęcia do niej Załącznika dotyczącego składów celnych(75/199/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:międzynarodowa konwencja w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowań celnych, wynegocjowana na forum Rady Współpracy Celnej, może w skuteczny sposób przyczynić się do rozwoju międzynarodowego handlu;zgodnie z art. 11 Konwencji każda umawiająca się strona powinna wraz z przystąpieniem do konwencji zaakceptować jeden z jej Załączników; dlatego też Wspólnota przyjmuje Załącznik dotyczący składów celnych;dlatego też należy przystąpić do Konwencji oraz przyjąć do niej Załącznik,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym przystępuje się w imieniu Wspólnoty do międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego oraz przyjmuje się Załącznik do konwencji dotyczący składów celnych.Teksty konwencji oraz Załącznika zostają dołączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczania osób umocowanych do podpisania konwencji, określonej w art. 1, oraz do przyjęcia Załącznika, również określonego w art. 1, a także do udzielenia im pełnomocnictw wymaganych w celu zobowiązania Wspólnoty.Osoby te poinformują także Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej, że na potrzeby stosowania wymienionego Załącznika obszary celne Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej są traktowane jako jeden obszar.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 marca 1975 r.W imieniu RadyR. RyanPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1510 z dnia 4 września 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Estonii

text:
               10.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 236/8

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1510
   z dnia 4 września 2015 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Estonii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Estonii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia, 5 lutego i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) oraz (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku ze śmiercią Urve ERIKSON,

               (3)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Marta VÕRKLAEVA członkiem Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               —

               Mart VÕRKLAEV, Member of Rae Municipal Council.

         Artykuł 2
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko zastępcy członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               —

               Juri GOTMANS, Mayor of Haanja Municipality.

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70.


title: 2012/734/: Decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, oraz tymczasowego stosowania jej części IV dotyczącej handlu

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 346/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 czerwca 2012 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy ustanawiającej stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, oraz tymczasowego stosowania jej części IV dotyczącej handlu
   (2012/734/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, rokowań z Ameryką Środkową w sprawie umowy o stowarzyszeniu. W dniu 10 marca 2010 r. wytyczne negocjacyjne zostały zmienione w celu włączenia Panamy do procesu rokowań.

               (2)

               Rokowania te zostały zakończone przy okazji szczytu Unia Europejska – Ameryka Łacińska i Karaiby w Madrycie w maju 2010 r., a w dniu 22 marca 2011 r. parafowano Umowę ustanawiającą stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (dalej zwaną „Umową”).

               (3)

               W art. 353 ust. 4 Umowy przewidziano tymczasowe stosowanie jej części IV dotyczącej handlu.

               (4)

               Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii Europejskiej i jej część IV powinna być stosowana tymczasowo w oczekiwaniu na zakończenie procedur związanych z zawarciem Umowy.

               (5)

               Umowa nie ma wpływu na prawa inwestorów państw członkowskich do korzystniejszego traktowania zgodnie z dowolną umową w sprawie inwestycji, której stronami są państwo członkowskie i republika Ameryki Środkowej będąca sygnatariuszem.

               (6)

               Tymczasowe stosowanie części IV Umowy nie narusza podziału kompetencji między Unię Europejską i jej państwa członkowskie zgodnie z Traktatami.

               (7)

               Zgodnie z art. 218 ust. 7 Traktatu Rada powinna upoważnić Komisję do zatwierdzenia zmian w wykazie oznaczeń geograficznych, zaleconych przez Podkomitet ds. Własności Intelektualnej Komitetowi Stowarzyszenia do zatwierdzenia przez Radę Stowarzyszenia na podstawie art. 247 i art. 274 ust. 2 lit. a) Umowy.

               (8)

               Należy określić odpowiednie procedury w zakresie ochrony oznaczeń geograficznych zgodnie z Umową.

               (9)

               Zgodnie z art. 356 Umowy nie należy jej interpretować jako przyznającej prawa lub nakładającej obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się w sądach i trybunałach Unii lub państw członkowskich.

               (10)

               Postanowienia Umowy objęte zakresem części trzeciej tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wiążą Zjednoczone Królestwo oraz Irlandię jako osobne umawiające się strony, a nie jako część Unii Europejskiej, chyba że Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią powiadomią Stronę Amerykę Środkową, że Zjednoczone Królestwo lub Irlandia są związane jako część Unii Europejskiej zgodnie z Protokołem (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (11)

               Jeżeli Zjednoczone Królestwo lub Irlandia przestaną być związane jako część Unii Europejskiej zgodnie z art. 4a tego protokołu (nr 21), Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią niezwłocznie poinformuje Stronę Amerykę Środkową o wszelkich zmianach ich stanowiska. W takim przypadku państwa te pozostaną związane postanowieniami Umowy na mocy ich własnego prawa. To samo stosuje się do Danii zgodnie z protokołem (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonym do tych traktatów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy ustanawiającej partnerstwo między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony, z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Zgodnie z art. 353 ust. 4 Umowy Unia Europejska stosuje część IV Umowy tymczasowo w oczekiwaniu na zakończenie procedur związanych z jej zawarciem. Art. 271 nie jest tymczasowo stosowany.
   W celu określenia daty rozpoczęcia tymczasowego stosowania, Rada ustala datę, do której wysłane ma zostać do republik Ameryki Środkowej powiadomienie, o którym mowa w art. 353 ust. 4 Umowy.
   Data, od której tymczasowo będzie stosowana część IV Umowy, zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   Artykuł 4
   Do celów art. 247 Umowy Komisja w imieniu Unii Europejskiej zatwierdza zmiany wprowadzane do Umowy decyzjami Rady Stowarzyszenia, zgodnie z wnioskiem Podkomitetu ds. Własności Intelektualnej Oznaczeń Geograficznych. W przypadku gdy zainteresowane strony nie mogą osiągnąć porozumienia w związku z zastrzeżeniami dotyczącymi oznaczeń geograficznych, Komisja przyjmuje stanowisko zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1).
   Artykuł 5
   1.   Nazwa chroniona na mocy załącznika XVIII do Umowy (chronione oznaczenia geograficzne) może być wykorzystywana przez dowolny podmiot wprowadzający do obrotu produkty rolne, środki spożywcze, wina, wina aromatyzowane lub napoje spirytusowe, które zgodne są z odpowiadającymi im specyfikacjami.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii Europejskiej egzekwują przestrzeganie ochrony przewidzianej w art. 246 Umowy również na wniosek zainteresowanej strony.
   Artykuł 6
   W celu przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych służących stosowaniu postanowień zawartych w dodatku 2A do załącznika II do Umowy (dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące oraz metod współpracy administracyjnej) i w dodatku 2 do załącznika I (znoszenie należności celnych) zastosowanie ma art. 247a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).
   Artykuł 7
   Umowy nie można interpretować jako przyznającej prawa lub nakładającej obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się w sądach i trybunałach Unii lub państw członkowskich.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


title: 2012/71/UE: Decyzja Rady z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia UE-Chile w odniesieniu do załącznika III do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

text:
               8.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 35/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 23 stycznia 2012 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia UE-Chile w odniesieniu do załącznika III do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej
   (2012/71/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Preferencyjne reguły pochodzenia mają podstawowe znaczenie dla właściwego funkcjonowania umów o wolnym handlu między Unią Europejską a jej partnerami handlowymi, w tym Chile. Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony (1) (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”) został podpisany w dniu 18 listopada 2002 r.

               (2)

               W załączniku III do układu o stowarzyszeniu zdefiniowano pojęcie produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej. Wszedł on w życie w dniu 1 lutego 2003 r.

               (3)

               Noty wyjaśniające do załącznika III, które zapewniają organom celnym jasne wytyczne dotyczące stosowania tego załącznika, obowiązują od dnia 1 stycznia 2004 r.

               (4)

               Celem art. 58 układu o stowarzyszeniu jest między innymi wyeliminowanie ceł nakładanych na towary pochodzące z terytorium jednej strony i wywożone na terytorium drugiej strony, poprzez odniesienie do reguł pochodzenia określonych w załączniku III tego układu. W art. 36 ust. 2 tego załącznika mowa jest o „obszarze celnym Wspólnoty”.

               (5)

               Stanowisko, jakie ma przyjąć Unia w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia UE-Chile, powinno opierać się na załączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Specjalnego Komitetu ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia UE-Chile w sprawie załącznika III do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej, opiera się na załączonym projekcie decyzji tego Specjalnego Komitetu UE-Chile dołączonego do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. GJERSKOV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 352 z 30.12.2002, s. 3.

      DECYZJA SPECJALNEGO KOMITETU DS. WSPÓŁPRACY CELNEJ I REGUŁ POCHODZENIA UE-CHILE NR …/201…
      z dnia
      dotycząca załącznika III do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia produktów pochodzących oraz metod współpracy administracyjnej
      SPECJALNY KOMITET,
      uwzględniając Układ o stowarzyszeniu ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony (1) (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”), podpisany dnia 18 listopada 2002 r., a w szczególności pojęcia „obszar celny Wspólnoty” w art. 36 ust. 2 załącznika III do niego dotyczącego definicji pojęcia produktów pochodzących oraz metod współpracy administracyjnej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Załącznik III do układu o stowarzyszeniu określa reguły pochodzenia dla produktów pochodzących z terytoriów stron tego układu.

                  (2)

                  W tekście załącznika III do układu o stowarzyszeniu stosowane jest pojęcie „Wspólnota”.

                  (3)

                  Na użytek załącznika III do układu o stowarzyszeniu ależy zdefiniować pojęcia „Wspólnota” i „obszar celny Wspólnoty”, aby zapewnić prawidłowy terytorialny zakres stosowania tego załącznika, w formie noty wyjaśniającej do niego,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Na użytek art. 36 ust. 2 załącznika III do układu o stowarzyszeniu pojęcie „obszar celny Wspólnoty” obejmuje obszar celny Wspólnoty Europejskiej (obecnie Unii Europejskiej) określony w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), bez uszczerbku dla ewentualnych przyszłych zmian lub uchylenia obowiązujących przepisów.
      Niniejsza nota wyjaśniająca do załącznika III nie wpływa na tytuł VII dotyczący Ceuty i Melilli.
      Artykuł 2
      Na użytek załącznika III do układu o stowarzyszeniu pojęcie „Wspólnota” oznacza obszar celny Wspólnoty Europejskiej (obecnie Unii Europejskiej), o którym mowa w art. 1 niniejszej decyzji.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie 60 dni od daty, w której ostatnia ze stron notyfikowała spełnienie swoich wewnętrznych wymogów dotyczących wdrożenia niniejszej decyzji.

         Sporządzono w … dnia

               W imieniu Specjalnego Komitetu

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 352 z 30.12.2002, s. 3.

         (2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2015/1352 z dnia 30 lipca 2015 r. w sprawie opłacania w euro przez Zjednoczone Królestwo niektórych wydatków wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 5124)

text:
               5.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 208/33

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/1352
   z dnia 30 lipca 2015 r.
   w sprawie opłacania w euro przez Zjednoczone Królestwo niektórych wydatków wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego

         (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 5124)

   (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), w szczególności jego art. 108,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 108 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 wymaga, by państwa członkowskie, które nie przyjęły euro i które postanawiają dokonywać opłat wydatków wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego w euro, a nie w walucie krajowej, podjęły środki w celu zapewnienia, aby stosowanie euro nie było systematycznie związane z korzyściami w porównaniu ze stosowaniem waluty krajowej.

               (2)

               Decyzją Komisji 2005/443/WE (2) zatwierdzono poprzednio takie środki zgłoszone przez Zjednoczone Królestwo.

               (3)

               W dniu 13 kwietnia 2015 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję o zamiarze opłacenia wydatków w odniesieniu do konkretnych programów w euro, a nie w funtach szterlingach, i określiło środki, które byłyby stosowane zgodnie z art. 108 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w celu zagwarantowania, że nie powstaje systematyczna korzyść związana ze stosowaniem euro a nie funtów szterlingów.

               (4)

               Planowane przez Zjednoczone Królestwo środki można streścić w następujący sposób:

                           —

                           ustanowione w prawodawstwie unijnym kwoty mogą być wypłacane podmiotom gospodarczym w euro,

                           —

                           podmioty gospodarcze ponoszą pełne ryzyko związane z kursem wymiany wynikające z późniejszej zamiany na funta szterlinga,

                           —

                           podmioty gospodarcze muszą podjąć stałe zobowiązanie na minimalny okres jednego roku,

                           —

                           w odniesieniu do płatności podstawowej oraz innych płatności bezpośrednich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (3) – podmioty gospodarcze dokonują wyboru płatności w euro w momencie składania wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 (4),

                           —

                           w odniesieniu do środków rynkowych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (5) oraz rozporządzeniem Rady (UE) nr 1370/2013 (6) – zatwierdzenie, że podmioty gospodarcze będą opłacane w euro, następuje z co najmniej trzymiesięcznym wyprzedzeniem; trzymiesięczny okres obowiązuje również w przypadku odstąpienia od porozumienia; nowe płatności w euro są w takim przypadku możliwe dopiero po okresie jednego roku.

               (5)

               Powyższe środki są zgodne z celem ustalonym w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013, a mianowicie celem niedopuszczenia do systematycznych korzyści wynikających ze stosowania euro, a nie waluty krajowej. Należy zatem je zatwierdzić.

               (6)

               Należy zatem uchylić decyzję 2005/443/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Środki przedstawione przez Zjednoczone Królestwo dnia 13 kwietnia 2015 r. dotyczące opłacania w euro wydatków wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego wymienionego w załączniku oraz – w stosownych przypadkach – ze wszelkich aktów delegowanych lub wykonawczych przyjętych na podstawie tego prawodawstwa, zostają niniejszym zatwierdzone.
   Artykuł 2
   Decyzja 2005/443/WE traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 lipca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

      (2)  Decyzja Komisji 2005/443/WE z dnia 14 czerwca 2005 r. w sprawie opłacania w euro przez Zjednoczone Królestwo pewnych wydatków wynikających z instrumentów prawnych związanych ze wspólną polityką rolną (Dz.U. L 153 z 16.6.2005, s. 33).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej i uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

      (6)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określające środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 12).

      ZAŁĄCZNIK

         ŚRODKI WYRAŻANE I WYPŁACANE W EURO

                  Program pomocy

                  Rozporządzenie

                  Systemy płatności bezpośrednich

                  Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013

                  Skup wołowiny

                  Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013
                  Rozporządzenie (UE) nr 1370/2013

                  Skup zbóż

                  Skup masła

                  Skup odtłuszczonego mleka w proszku

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania wołowiny

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania masła

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania sera

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania włókna lnianego

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania oliwy z oliwek

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania wieprzowiny

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania mięsa baraniego i koziego

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku

                  Dopłaty do prywatnego przechowywania cukru białego

                  Pomoc dotycząca dystrybucji mleka i przetworów mlecznych wśród dzieci

                  Refundacje wywozowe

                  Refundacje wywozowe na przetworzone produkty rolne i towary niewymienione w załączniku I do TFUE

                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2014 (1)

                  Rozporządzenie (UE) nr 1370/2013

         (1)  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 1.