title: 2008/721/WE: Decyzja Komisji z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie utworzenia struktury doradczej komitetów naukowych i ekspertów w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska oraz uchylająca decyzję 2004/210/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               10.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 241/21

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 5 sierpnia 2008 r.
   w sprawie utworzenia struktury doradczej komitetów naukowych i ekspertów w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska oraz uchylająca decyzję 2004/210/WE
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2008/721/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 i 153,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Komisji 2004/210/WE (1) zmienioną decyzją Komisji 2007/263/WE (2) ustanowiono trzy komitety naukowe: Komitet Naukowy ds. Produktów Konsumenckich (SCCP), Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER), Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (SCENIHR).

               (2)

               Niektóre zadania SCHER zostały przeniesione do Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) utworzonej rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3), należy więc dokonać przeglądu zakresu kompetencji tego komitetu.

               (3)

               Z doświadczenia związanego z funkcjonowaniem trzech przedmiotowych komitetów naukowych wynika, że istnieje potrzeba wprowadzenia modyfikacji i poprawy struktury i procedur postępowania tych komitetów.

               (4)

               Okres sprawowania funkcji członków trzech komitetów naukowych utworzonych decyzją Komisji 2004/210/WE został przedłużony decyzją Komisji 2007/708/WE (4) i upłynie w dniu 31 grudnia 2008 r. Członkowie tych komitetów pozostają na swoich stanowiskach, dopóki nie zostaną zastąpieni lub ponownie mianowani.

               (5)

               Dlatego w celu zachowania przejrzystości należy zastąpić decyzję 2004/210/WE nową decyzją.

               (6)

               Właściwe i terminowe doradztwo naukowe jest podstawowym wymogiem niezbędnym dla wniosków, decyzji i polityki Komisji związanych z bezpieczeństwem konsumentów, zdrowiem publicznym i środowiskiem. Aby zapewnić łatwiejszy dostęp do wysokiej jakości specjalistycznej wiedzy naukowej w wielu dziedzinach, potrzebna jest elastyczna struktura doradcza w tym zakresie.

               (7)

               Doradztwo naukowe w sprawach związanych z bezpieczeństwem konsumentów, zdrowiem publicznym i środowiskiem musi opierać się na zasadach najwyższej jakości, niezależności i bezstronności oraz przejrzystości, jak to szerzej przedstawiono w komunikacie Komisji pt. „Gromadzenie i wykorzystanie przez Komisję wiedzy specjalistycznej: zasady i wskazówki. Pogłębianie znajomości przedmiotu w celu poprawy jakości polityki” (5), i musi być zorganizowane zgodnie z zasadami najlepszych praktyk w zakresie oceny ryzyka.

               (8)

               Istotne jest, aby komitety naukowe jak najlepiej wykorzystały specjalistyczną wiedzę naukową w UE oraz poza nią, tak jak to może być konieczne w przypadku konkretnego zagadnienia. W tym celu należy ustanowić zespół doradców naukowych odpowiednio obejmującą różne dziedziny kompetencji komitetów.

               (9)

               Reorganizacja struktury doradczej musi zapewnić zwiększoną elastyczność, aby umożliwić doradzanie Komisji w sprawach podlegających ustalonym dziedzinom kompetencji, jak również w sytuacjach pojawiających się i nowo rozpoznanych zagrożeń dla zdrowia oraz w sprawach niewchodzących w zakres kompetencji innych wspólnotowych organów ds. oceny ryzyka. Komitety i eksperci muszą także być w stanie w razie potrzeby udzielić szybkiej porady, zapewnić pełną przejrzystość i wysoki poziom zgodności i współpracy z innymi organami Wspólnoty i odpowiednimi organizacjami naukowymi.

               (10)

               Zapotrzebowanie na niezależne doradztwo naukowe zarówno w ustalonych, jak i nowych obszarach odpowiedzialności Wspólnoty wchodzących w zakres kompetencji komitetów naukowych będzie prawdopodobnie nadal rosło. Struktura doradztwa naukowego w zakresie oceny ryzyka powinna zatem zostać wzmocniona, zarówno pod względem składu, jak i poprzez efektywniejsze metody pracy.

               (11)

               Utworzono różne organy wspólnotowe, których zadaniem jest m.in. ocena ryzyka w różnych dziedzinach. Należy zapewnić zgodność i wspierać koordynację między komitetami naukowymi a takimi organami. Komitety naukowe powinny zwiększyć swą efektywność także poprzez odpowiednią wymianę informacji i wiedzy specjalistycznej oraz poprzez współpracę z innymi organami i organizacjami naukowymi na poziomie krajowym i międzynarodowym.

               (12)

               Należy ulepszyć metody pracy komitetów naukowych poprzez organizowanie, oprócz pracy wewnętrznej, posiedzeń naukowych i warsztatów oraz stworzenie sieci kontaktów.

               (13)

               Ważne jest, aby komitety naukowe, przy zachowaniu pełnej niezależności, zapewniły otwartość i przejrzystość swoich prac poprzez ustanowienie odpowiednich procedur dialogu między zainteresowanymi stronami.

               (14)

               Otwartość i przejrzystość, do których dąży się poprzez wdrożenie niniejszej decyzji, należy zapewnić przy pełnym przestrzeganiu wymogów określonych w prawodawstwie wspólnotowym odnośnie do ochrony danych osobowych i do publicznego dostępu do dokumentów, uwzględniając ochronę tajemnicy handlowej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   ROZDZIAŁ 1
   PRZEPISY OGÓLNE
   Artykuł 1
   Struktura doradcza i jej obszary kompetencji
   1.   Niniejszym ustanawia się strukturę doradczą w zakresie naukowej oceny ryzyka w obszarach bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego oraz środowiska naturalnego. Struktura ta obejmuje:

               a)

               Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (dalej: „SCCS”);

               b)

               Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (dalej: „SCHER”);

               c)

               Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (dalej: „SCENIHR”);

               d)

               Zespół Doradców Naukowych ds. Oceny Ryzyka (dalej „Zespół”), który będzie wspierać działalność komitetów naukowych zgodnie z odpowiednimi przepisami niniejszej decyzji.

         2.   Zakres kompetencji struktury doradczej jest taki, jak to zostało określone w załączniku I, bez uszczerbku dla kompetencji przyznanych przez prawodawstwo Wspólnoty innym organom Wspólnoty podejmującym się oceny ryzyka, takim jak Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejska Agencja Leków, Europejska Agencja Chemikaliów oraz Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób.
   Artykuł 2
   Misja
   1.   Komisja zwraca się o wydanie opinii naukowej do komitetów naukowych w przypadkach ustalonych przez prawo wspólnotowe.
   2.   Komisja może również zwrócić się do komitetów naukowych o wydanie opinii w kwestiach:

               a)

               o szczególnym znaczeniu dla bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego oraz środowiska; oraz

               b)

               nieobjętych mandatem innych organów Wspólnoty.

         3.   Komisja może także w przypadku nagłej potrzeby zwrócić się do komitetów naukowych o udzielenie szybkiej porady dotyczącej stanu wiedzy naukowej na temat określonych zagrożeń.
   4.   Komisja może zaprosić komitet naukowy do określenia potrzeb badawczych i oceny wyników badań odnośnie do dziedzin podlegających jego kompetencjom.
   5.   Na wniosek Komisji lub działając z własnej inicjatywy w porozumieniu z Komisją, komitety naukowe mogą podjąć decyzję o zorganizowaniu warsztatów tematycznych w celu przeglądu danych i wiedzy naukowej na temat poszczególnych zagrożeń lub szeroko pojętych kwestii związanych z oceną ryzyka. Na wniosek Komisji opracowują one sprawozdania, stanowiska na piśmie lub wnioski wynikające z tych warsztatów.
   W warsztatach tych mogą w stosownych przypadkach uczestniczyć, oprócz członków komitetów, doradcy naukowi wchodzący w skład Zespołu oraz eksperci zewnętrzni, łącznie z ekspertami z organów wspólnotowych, krajowych i międzynarodowych, wykonujących podobne zadania.
   Warsztaty te organizowane są przez Sekretariat komitetów naukowych. Sekretariat określa i zapewnia w stosownych przypadkach rozpowszechnienie sprawozdań, stanowisk na piśmie lub wniosków wynikających z warsztatów.
   6.   Komisja może zaprosić komitety naukowe do uczestnictwa w sieciach tematycznych z innymi organami wspólnotowymi lub organizacjami naukowymi w celu monitorowania i przyczyniania się do rozwoju wiedzy naukowej na temat zagrożeń w ramach obszarów kompetencji określonych w załączniku I.
   7.   Komitety naukowe zwracają uwagę Komisji na określony lub pojawiający się problem podlegający ich kompetencjom, który ich zdaniem może stanowić rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego lub środowiska, poprzez przyjmowanie i kierowanie do Komisji memorandów i oświadczeń o zajmowanym stanowisku. Komisja może podjąć decyzję o publikacji takich memorandów i oświadczeń i określa działania, które należy podjąć w stosownych przypadkach, łącznie z wnioskiem o opinię naukową w tej sprawie.
   ROZDZIAŁ 2
   SKŁAD KOMITETÓW NAUKOWYCH I ZESPOŁU
   Artykuł 3
   Mianowanie członków komitetów naukowych
   1.   SCCS, SCHER i SCENIHR składają się z maksymalnie 17 członków każdy i mogą współdziałać, z własnej inicjatywy, z co najwyżej pięcioma doradcami naukowymi z Zespołu, którzy uczestniczyliby w pracach komitetu w konkretnych przypadkach lub dziedzinach.
   2.   Członkowie komitetów naukowych mianowani są przez Komisję na podstawie ich wiedzy specjalistycznej i zgodnie z rozmieszczeniem geograficznym, które odzwierciedla różnorodność zagadnień naukowych i podejść, szczególnie w Europie. Komisja określa liczbę członków każdego komitetu zgodnie z zapotrzebowaniem.
   Członkowie każdego komitetu naukowego są ekspertami w jednej lub kilku dziedzinach należących do zakresu kompetencji komitetu i wspólnie obejmują możliwie najszerszy zakres zagadnień.
   3.   Komisja mianuje członków komitetów naukowych z listy odpowiednich kandydatów ustalonej po publikacji zaproszenia do wyrażenia zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji.
   4.   Żaden z członków komitetu naukowego nie może być mianowany do więcej niż jednego komitetu określonego w art. 1 ust. 1.
   Artykuł 4
   Ustanowienie Zespołu
   1.   Zespół składa się doradców naukowych będących ekspertami w jednej lub kilku dziedzinach kompetencji określonych w załączniku I lub w tematach pokrewnych, razem obejmujących jak najszerszy zakres dyscyplin.
   2.   Komisja mianuje doradców naukowych Zespołu z listy odpowiednich kandydatów ustalonej po publikacji zaproszenia do wyrażenia zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji.
   3.   Komisja w dowolnym czasie decyduje o liczbie doradców naukowych w Zespole w oparciu o zapotrzebowanie na porady naukowe.
   Artykuł 5
   Okres sprawowania funkcji
   1.   Członkowie komitetów naukowych są mianowani na okres trzech lat i nie mogą pełnić swoich funkcji dłużej niż przez trzy kolejne kadencje w tym samym komitecie. Pełnią oni swoje funkcje do czasu, aż zostaną zastąpieni lub ponownie mianowani.
   W celu zagwarantowania ciągłości dostępnej wiedzy fachowej, w wyjątkowych przypadkach Komisja może przedłużyć okres sprawowania funkcji członków komitetu naukowego maksymalnie o 18 miesięcy.
   Członkowie, których trzecia kadencja z rzędu w komitecie naukowym dobiegła właśnie końca, mogą zostać wybrani na członków innego komitetu naukowego.
   2.   Gdy członek nie spełnia kryteriów członkowstwa określonych w regulaminie, o którym mowa w art. 12, lub pragnie zrezygnować, Komisja może zakończyć jego członkostwo i wyznaczyć następcę z Zespołu.
   3.   Doradcy naukowi są mianowani do Zespołu na okres pięciu lat i mogą być mianowani ponownie.
   ROZDZIAŁ 3
   FUNKCJONOWANIE STRUKTURY DORADCZEJ
   Artykuł 6
   Zwrócenie się o pomoc do Zespołu
   1.   Każdy komitet naukowy może podjąć decyzję o zaproszeniu do współpracy maksymalnie pięciu doradców naukowych z Zespołu w celu przygotowania opinii naukowej. Ci członkowie współpracujący uczestniczą w działaniach i obradach dotyczących danego tematu z tymi samymi funkcjami, obowiązkami i prawami jak członkowie danego komitetu.
   2.   Dodatkowo każdy komitet naukowy może podjąć decyzję o zaproszeniu innych doradców naukowych z Zespołu w celu przygotowania opinii naukowej. Doradcy ci uczestniczą w działaniach dotyczących danego tematu, ale ich funkcje i odpowiedzialność są ograniczone do przygotowania opinii.
   3.   Doradcy naukowi z Zespołu mogą być także zaproszeni do komitetów naukowych w celu pomocy w udzielaniu szybkiej porady, o którą zwróciła się Komisja zgodnie z art. 2 ust. 3 lub do uczestnictwa w warsztatach tematycznych, o których mowa w art. 2 ust. 5.
   4.   Doradcy naukowi z Zespołu mogą być zaproszeni przez Komisję do uczestnictwa w posiedzeniach naukowych lub świadczenia usług dla Komisji związanych z informacjami ad hoc na temat konkretnych zagadnień.
   Artykuł 7
   Grupy robocze
   1.   Komitety naukowe mogą stworzyć specjalne grupy robocze, których zadanie będzie polegało na przygotowaniu projektów opinii naukowych. Powyższe grupy robocze tworzy się zwłaszcza wtedy, gdy zaistnieje konieczność uzyskania ekspertyzy zewnętrznej na dany temat.
   2.   W porozumieniu z Komisją komitety naukowe mogą zaprosić członków współpracujących, innych doradców naukowych z Zespołu, wyspecjalizowanych ekspertów zewnętrznych, jak również ekspertów z innych organów wspólnotowych, którzy ich zdaniem posiadają odpowiednią wiedzę naukową, do udziału w swoich pracach.
   3.   Każdej grupie roboczej przewodniczy członek komitetu naukowego, który to komitet zwołuje te grupy i któremu składają one sprawozdania, mogą one wyznaczyć sprawozdawcę spośród swoich uczestników. Do zagadnień szczególnie złożonych, o charakterze wielodyscyplinarnym, można wyznaczyć więcej niż jednego sprawozdawcę.
   4.   Gdy dane pytanie jest wspólne dla kilku różnych komitetów naukowych, powołuje się wspólną grupę roboczą, w której skład wchodzą członkowie danych komitetów, jak również członkowie współpracujący, doradcy naukowi z Zespołu oraz, w razie potrzeby, eksperci zewnętrzni.
   Artykuł 8
   Udział stażystów
   W porozumieniu z Komisją i zgodnie z regulaminem, o którym mowa w art. 12, komitety naukowe mogą dopuścić stażystów do uczestnictwa w posiedzeniach, w celu przyczyniania się do budowy potencjału w dziedzinie oceny ryzyka.
   Artykuł 9
   Wymogi specjalne
   1.   Komisja może domagać się od komitetu naukowego przyjęcia opinii naukowej w określonym terminie.
   2.   Komisja może wymagać przyjęcia wspólnej opinii na temat zagadnień, które nie wchodzą w zakres obszarów kompetencji jednego komitetu naukowego lub które powinny być rozpatrzone przez więcej niż jeden komitet. Wspólna opinia, na wniosek Komisji, może być także przyjęta przez komitety naukowe z inicjatywy Międzykomitetowej Grupy Koordynacyjnej, o której mowa w art. 11.
   3.   Komisja może określić we wniosku o opinię naukową konsultacje, przesłuchania lub współpracę z innymi organami naukowymi, które uważa za konieczne do przygotowania opinii. O konsultacjach i przesłuchaniach może zadecydować także komitet w porozumieniu z Komisją, jeżeli uważa się to za konieczne do sporządzenia opinii.
   4.   Komitet naukowy może zażądać dodatkowych informacji od zainteresowanych stron w celu ukończenia opracowywania opinii naukowej. Komitet naukowy może ustalić ostateczny termin przekazania potrzebnych mu informacji. W takim przypadku komitet naukowy może podjąć decyzję o zawieszeniu swoich prac nad daną opinią naukową. Jeżeli potrzebne informacje nie zostaną przekazane w ostatecznym terminie, komitet może przyjąć opinię na podstawie posiadanych informacji.
   Artykuł 10
   Wybory przewodniczących i wiceprzewodniczących
   1.   Każdy komitet naukowy wybiera przewodniczącego oraz dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków. Wybór zostaje dokonany zwykłą większością głosów członków komitetu. Okres sprawowania funkcji przewodniczącego i wiceprzewodniczącego wynosi trzy lata, z możliwością ponownego wyboru.
   2.   Procedura wyboru przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komitetów naukowych zostaje określona w regulaminie, o którym mowa w art. 12.
   Artykuł 11
   Koordynacja komitetów naukowych
   Międzykomitetowa Grupa Koordynacyjna (ICCG), składająca się z przewodniczących i wiceprzewodniczących komitetów naukowych, zapewnia koordynację tych trzech komitetów naukowych zgodnie z regulaminem, o którym mowa w art. 12.
   Artykuł 12
   Regulamin
   1.   Na wniosek Komisji i w porozumieniu z nią komitety naukowe przyjmują wspólny regulamin.
   2.   Regulamin zapewnia wykonywanie zadań przez komitety naukowe zgodnie z zasadami doskonałości, niezależności i przejrzystości, uwzględniając równocześnie uzasadnione wnioski o zachowanie tajemnicy handlowej, jak również zasady oceny ryzyka, które mogą zostać ustalone przez Komisję w świetle doświadczenia, mając na względzie politykę w tym obszarze.
   3.   Regulamin dotyczy w szczególności zagadnień wymienionych w załączniku II.
   Artykuł 13
   Zasady głosowania
   1.   Komitety naukowe przyjmują opinie, szybkie porady, memoranda lub oświadczenia o zajmowanym stanowisku większością głosów całkowitej liczby członków danego komitetu wraz z członkami współpracującymi.
   2.   Każdy komitet naukowy stanowi większością głosów swoich członków w każdej innej kwestii.
   3.   Ci członkowie komitetu, którzy zrezygnowali lub których członkowstwo zostało zakończone zgodnie z art. 5 ust. 2, nie są uwzględniani w obliczaniu większości przy wykonywaniu ust. 1 i 2.
   Artykuł 14
   Rozbieżne opinie, koordynacja i współpraca z innymi organami wspólnotowymi, krajowymi i międzynarodowymi
   1.   Komitety naukowe wspierają Komisję i przyczyniają się do identyfikacji we wczesnym stadium:

               a)

               potrzeb i możliwości koordynacji pracy oraz współpracy;

               b)

               potencjalnych i rzeczywistych rozbieżności w opiniach naukowych z innymi odpowiednimi organami wspólnotowymi, krajowymi i międzynarodowymi wykonującymi podobne zadania, na temat ogólnych i szczegółowych kwestii związanych z oceną ryzyka.

         Wspierają one Komisję w unikaniu, uzgadnianiu i wyjaśnianiu rozbieżnych opinii oraz nawiązują współpracę i utrzymują kontakty z takimi organami.
   2.   Komisja może podjąć inicjatywę wnioskowania o wspólną pracę i organizowania wspólnej pracy komitetów naukowych z organami wspólnotowymi, krajowymi i międzynarodowymi wykonującymi podobne zadania. W szczególności może zwracać się do komitetów naukowych o sporządzenie wspólnej opinii z innymi organami wspólnotowymi, po uzgodnieniach z tymi organami.
   3.   W przypadku stwierdzenia poważnych rozbieżności w kwestiach naukowych, kiedy to organem związanym z danym zagadnieniem jest organ Wspólnoty, zainteresowany komitet naukowy, na wniosek Komisji, współpracuje z zainteresowanym organem w celu rozstrzygnięcia rozbieżności lub też przedstawienia Komisji wspólnego dokumentu, wyjaśniającego sporną kwestię naukową i określającego odpowiednie niejasności w danych. Dokument ten zostaje opublikowany.
   ROZDZIAŁ 4
   ZASADY
   Artykuł 15
   Niezależność
   1.   Członkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący, inni doradcy naukowi z Zespołu oraz eksperci zewnętrzni mianowani są osobiście. Nie mogą oni przekazywać swoich obowiązków innym osobom.
   2.   Członkowie komitetów naukowych, doradcy naukowi z Zespołu oraz eksperci zewnętrzni uczestniczący w grupach roboczych zobowiązują się działać niezależnie od wszelkich wpływów zewnętrznych.
   W tym celu składają oni deklarację o zaangażowaniu w działanie na rzecz interesu publicznego oraz deklarację o braku konfliktu interesów świadczącą o braku lub o istnieniu jakichkolwiek bezpośrednich lub pośrednich interesów, które mogłyby zostać uznane za naruszające ich niezależność.
   Deklaracje te są składane w formie pisemnej. Członkowie komitetów naukowych i doradcy naukowi z Zespołu składają coroczne deklaracje.
   3.   Członkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący, inni doradcy naukowi oraz eksperci zewnętrzni uczestniczący w pracach grup roboczych podczas każdego posiedzenia składają deklarację o wszelkich szczególnych interesach, które mogłyby zostać uznane za naruszające ich niezależność w związku z punktami porządku obrad.
   Artykuł 16
   Przejrzystość
   1.   Działalność komitetów naukowych jest prowadzona z zapewnieniem wysokiego stopnia przejrzystości. Komisja w szczególności udostępnia opinii publicznej na swojej stronie internetowej bez zbędnej zwłoki:

               a)

               wnioski o opinie skierowane do komitetów naukowych;

               b)

               porządki dzienne i protokoły spotkań komitetów naukowych, Międzykomitetowej Grupy Koordynacyjnej i grup roboczych;

               c)

               opinie naukowe oraz szybkie porady przyjęte przez komitety naukowe, łącznie z opiniami mniejszości i nazwiskami uczestników grup roboczych, którzy wnieśli swój wkład do danej opinii; opinie mniejszości są przypisywane danym członkom lub doradcom;

               d)

               wspólny regulamin komitetów naukowych;

               e)

               nazwiska członków komitetów naukowych, jak również doradców naukowych z Zespołu wraz z krótkim życiorysem każdego członka i doradcy;

               f)

               deklaracje o braku konfliktu interesów członków komitetów naukowych, doradców naukowych z Zespołu i ekspertów zewnętrznych, którzy uczestniczyli w grupie roboczej.

         2.   Zasady przejrzystości, o których mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (6) oraz rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (7), szczególnie w odniesieniu do tajemnicy handlowej.
   Artykuł 17
   Poufność
   Członkowie komitetów naukowych, doradcy naukowi, eksperci zewnętrzni i stażyści nie ujawniają informacji uzyskanych w wyniku pracy komitetów naukowych, warsztatów tematycznych, grup roboczych lub innej działalności związanej ze stosowaniem niniejszej decyzji, jeżeli zostaną poinformowani, że są one poufne.
   ROZDZIAŁ 5
   PRZEPISY KOŃCOWE
   Artykuł 18
   Sekretariat komitetów naukowych Komisji
   1.   Komitety naukowe i ich grupy robocze, ICCG, jak również inne posiedzenia, warsztaty i wydarzenia związane ze stosowaniem niniejszej decyzji są zwoływane przez Komisję.
   2.   Komisja zapewnia sekretariat naukowy i administracyjny dla komitetów naukowych i ich grup roboczych, jak również dla całej pozostałej działalności związanej ze stosowaniem niniejszej decyzji.
   3.   Sekretariat jest odpowiedzialny za zapewnienie wsparcia naukowego i administracyjnego potrzebnego do ułatwienia sprawnego działania komitetów naukowych, monitorowania zgodności z regulaminem, szczególnie w odniesieniu do wymogów doskonałości, niezależności oraz przejrzystości, dostarczania informacji na temat działalności komitetów i właściwego dialogu z zainteresowanymi stronami, a w szczególności organizacji przesłuchań dotyczących działalności komitetów, oraz publikacji opinii i innych publicznych dokumentów. Ponadto sekretariat stanowi wsparcie dla komitetów w organizowaniu i stosowaniu kontroli jakości opinii, przewidzianej w regulaminie, pod względem kompletności, spójności, jasności i zgodności z zamówieniami i standardami redakcyjnymi.
   4.   Sekretariat zapewnia koordynację naukową i techniczną działalności komitetów naukowych oraz, w miarę potrzeby, koordynację ich działalności z działaniami innych organów wspólnotowych, krajowych i międzynarodowych, jak również stosowanie procedury dialogu z zainteresowanymi stronami, określonej w regulaminie i informowanie o działalności komitetów.
   Artykuł 19
   Wynagrodzenie i zwrot kosztów
   Członkowie komitetów naukowych, doradcy naukowi z Zespołu oraz eksperci zewnętrzni są uprawnieni do otrzymania wynagrodzenia za uczestnictwo w posiedzeniach komitetów, warsztatach tematycznych, grupach roboczych i innych posiedzeniach i wydarzeniach organizowanych przez Komisję, oraz za świadczenie usług sprawozdawców w sprawie określonych zagadnień, zgodnie z załącznikiem III.
   Komisja zwraca koszty podróży i utrzymania.
   Artykuł 20
   Zastąpienie komitetów naukowych
   Komitety naukowe powołane art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji zastępują istniejące komitety naukowe powołane decyzją 2004/210/WE w sposób następujący:

               a)

               Komitet Naukowy ds. Produktów Konsumenckich zostaje zastąpiony przez Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów;

               b)

               Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska zostaje zastąpiony przez komitet o tej samej nazwie;

               c)

               Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia zostaje zastąpiony przez komitet naukowy o tej samej nazwie.

         Artykuł 21
   Uchylenia
   1.   Decyzja 2004/210/WE traci moc.
   Jednakże trzy komitety powołane wyżej wymienioną decyzją pełnią nadal swoje funkcje do czasu rozpoczęcia funkcjonowania komitetów naukowych utworzonych niniejszą decyzją.
   2.   Wszelkie odniesienia do uchylonej decyzji należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji; odniesienia do komitetów powołanych uchyloną decyzją należy rozumieć jako mające zastosowanie do komitetów powołanych niniejszą decyzją.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 sierpnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Androulla VASSILIOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 66 z 4.3.2004, s. 45.

      (2)  Dz.U. L 114 z 1.5.2007, s. 14.

      (3)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 136 z 29.5.2007, s. 3.

      (4)  Dz.U. L 287 z 1.11.2007, s. 25.

      (5)  COM(2002) 713 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2002 r.

      (6)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.

      ZAŁĄCZNIK I
      ZAKRES KOMPETENCJI
      1.   Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów
      Komitet wydaje opinie w kwestiach dotyczących wszelkiego rodzaju ryzyka w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa (szczególnie ryzyka chemicznego, biologicznego, mechanicznego i innego ryzyka fizycznego) nieżywnościowych produktów konsumenckich (na przykład: produktów kosmetycznych i ich składników, zabawek, wyrobów tekstylnych, odzieży, produktów higieny osobistej i artykułów gospodarstwa domowego, takich jak detergenty itp.) oraz usług (na przykład: wykonywania tatuaży, sztucznego opalania itp.).
      2.   Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska
      Komitet wydaje opinie na temat ryzyka dla zdrowia i środowiska naturalnego związanego z zanieczyszczeniami w mediach środowiskowych oraz z innymi czynnikami biologicznymi i fizycznymi lub zmieniającymi się warunkami fizycznymi, które mogą mieć negatywny wpływ na środowisko, na przykład w stosunku do jakości powietrza, wód, odpadów i gleb, jak również na temat oceny środowiskowej cyklu życia. Komitet zajmuje się także kwestiami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa związanymi z toksycznością i ekotoksycznością biocydów.
      Bez uszczerbku dla kompetencji przyznanych Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), Komitetowi Naukowemu ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS) i innym europejskim agencjom ds. oceny ryzyka, komitet może być także zaproszony przez Komisję do zajęcia się, szczególnie we współpracy z innymi europejskimi agencjami, a przede wszystkim ECHA, kwestiami związanymi z badaniami toksyczności i ekotoksyczności związków chemicznych, biochemicznych i biologicznych, których użycie może mieć szkodliwe konsekwencje dla zdrowia ludzkiego oraz środowiska. Dodatkowo komitet będzie zajmował się kwestiami związanymi z metodycznymi aspektami oceny ryzyka dla zdrowia i środowiska ze strony chemikaliów, łącznie z mieszaninami związków chemicznych, istotnymi dla udzielania dokładnych i spójnych porad w swoich obszarach kompetencji, jak również w celu udziału w rozpatrywaniu istotnych kwestii w ścisłej współpracy z innymi agencjami europejskimi.
      3.   Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia
      Komitet zapewnia opinie w kwestiach dotyczących pojawiających się i nowo rozpoznanych zagrożeń dla zdrowia i środowiska oraz szerokich, złożonych i wielodyscyplinarnych problemów, wymagających kompleksowej oceny ryzyka dla bezpieczeństwa konsumenta lub zdrowia publicznego oraz problemów pokrewnych, nieobjętych przez żaden inny wspólnotowy organ oceny ryzyka.
      Do przykładów potencjalnych obszarów działalności można zaliczyć potencjalne ryzyko związane ze wzajemnym oddziaływaniem czynników ryzyka, efekty synergiczne, efekty kumulacyjne, oporność drobnoustrojów, nowe technologie, takie jak nanotechnologie, wyroby medyczne, łącznie z tymi, w skład których wchodzą substancje pochodzenia zwierzęcego lub ludzkiego, inżynieria tkanek, produkty krwiopochodne, obniżenie płodności, nowotwory narządów układu dokrewnego, zagrożenia fizyczne, takie jak hałas czy pole elektromagnetyczne (pochodzące z telefonów komórkowych, przekaźników i elektronicznego sprzętu domowego), oraz metody oceny nowych zagrożeń. Komitet może być także wezwany do zajęcia się ryzykiem związanym z czynnikami wpływającymi na zdrowie publiczne oraz chorobami niezakaźnymi.

      ZAŁĄCZNIK II
      REGULAMIN
      Wspólny regulamin, który ma być przyjęty przez komitety naukowe zgodnie z art. 12, obejmuje w szczególności następujące zagadnienia:
      1.   Koordynacja pomiędzy komitetami naukowymi

                  a)

                  Wyznaczenie komitetu naukowego odpowiedzialnego, na wniosek, za opinie naukowe, które nie wchodzą w zakres obszarów kompetencji jednego komitetu naukowego lub które powinny być rozpatrzone przez więcej niż jeden komitet.

                  b)

                  Przyjęcie wspólnych opinii, szybkich porad, memorandów lub oświadczeń o zajmowanym stanowisku.

                  c)

                  Procedury w celu zapewnienia koordynacji między komitetami naukowymi, łącznie ze sprawami odnoszącymi się do harmonizacji oceny ryzyka oraz funkcjonowania Międzykomitetowej Grupy Koordynacyjnej.

            2.   Procedury podejmowania decyzji w ramach komitetów

                  a)

                  Wybory przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komitetów naukowych.

                  b)

                  Procedury przyjmowania opinii:

                              —

                              w normalnych warunkach,

                              —

                              w drodze procedury pisemnej w normalnych warunkach, oraz

                              —

                              w drodze przyspieszonej procedury pisemnej, jeżeli pilność sprawy wymaga zastosowania takiej procedury.

                  c)

                  Procedura udzielania szybkich porad na wniosek Komisji zgodnie z art. 2 ust. 3; procedura ta zapewnia wysoką jakość opinii i odpowiednie jej zatwierdzenie przez komitet.

                  d)

                  Przyjmowanie memorandów i stanowisk na piśmie w celu zwrócenia uwagi Komisji na specyficzne lub nowo powstałe problemy.

            3.   Organizacja prac naukowych

                  a)

                  Tworzenie i organizacja grup roboczych komitetów naukowych, łącznie ze wspólnymi grupami roboczymi.

                  b)

                  Zaangażowanie doradców naukowych z Zespołu w działalność komitetów oraz udział ekspertów zewnętrznych.

                  c)

                  Wyznaczenie sprawozdawców oraz określenie ich zadań w związku z przygotowywaniem projektów opinii dla komitetów naukowych.

                  d)

                  Format oraz treść opinii naukowych oraz procedury w celu zapewnienia i poprawienia ich spójności, jak również standardów edytorskich.

                  e)

                  Organizacja posiedzeń, warsztatów tematycznych i sieci powiązań oraz uczestnictwo w nich.

                  f)

                  Zaangażowanie stażystów.

            4.   Obowiązki członków komitetu, doradców naukowych współpracujących i innych doradców z Zespołu, ekspertów zewnętrznych i stażystów

                  a)

                  Kryteria uczestnictwa i warunki, na jakich wygasa członkowstwo w komitecie.

                  b)

                  Wdrożenie wymogów poufności określonych w art. 17.

                  c)

                  Odpowiedzialność i zobowiązania członków, doradców współpracujących i innych doradców naukowych z Zespołu oraz ekspertów zewnętrznych w związku z ich kontaktami z wnioskodawcami, grupami szczególnych interesów i innymi zainteresowanymi stronami.

                  d)

                  Warunki i procedura, według których członek komitetu, doradca współpracujący, inny doradca naukowy lub ekspert zewnętrzny powinni być wyłączeni z obrad lub głosowania na dany temat w komitecie lub grupie roboczej, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego niezależności.

            5.   Stosunki ze stronami trzecimi

                  a)

                  Procedury rozpoznawania, rozstrzygania lub wyjaśniania różniących się od siebie opinii ze wspólnotowymi, krajowymi i międzynarodowymi organami realizującymi podobne zadania, łącznie z wymianą informacji i organizacją wspólnych spotkań.

                  b)

                  Reprezentowanie komitetów naukowych w działaniach zewnętrznych, zwłaszcza w relacjach z innymi organami wspólnotowymi lub międzynarodowymi zaangażowanymi w podobne działania.

                  c)

                  Organizacja procedury dialogu z zainteresowanymi stronami, w szczególności organizacja przesłuchań z udziałem przedstawicieli przemysłu lub innych grup szczególnego interesu lub innych zainteresowanych stron.

                  d)

                  Publikacja opinii naukowych i innych dokumentów.

      ZAŁĄCZNIK III
      WYNAGRODZENIA
      Członkowie komitetów naukowych, doradcy naukowi z Zespołu oraz eksperci zewnętrzni są uprawnieni do wynagrodzenia za uczestnictwo w pracach komitetów naukowych w sposób następujący:

                  Za uczestnictwo w posiedzeniach:

                              —

                              300 EUR za każdy pełny dzień uczestnictwa lub 150 EUR za uczestnictwo w posiedzeniu porannym lub popołudniowym komitetu naukowego, grupy roboczej lub też w posiedzeniu zewnętrznym, w którym członkowie biorą udział w związku z pracami komitetów naukowych.

                  Za sprawowanie funkcji sprawozdawcy w przypadku pytań wymagających co najmniej jednego dnia na przygotowanie projektu opinii oraz za uprzednią pisemną zgodą Komisji:

                              —

                              300 EUR.

                              —

                              W przypadkach całkowicie uzasadnionych oraz w ramach możliwości budżetu suma ta może zostać podwyższona do 600 EUR w przypadku pytań wymagających szczególnie dużego nakładu pracy.

            Komisja będzie regularnie oceniała potrzebę dostosowania tych wynagrodzeń w zależności od wskaźników cen, oszacowania wynagrodzeń płaconych ekspertom w innych organach europejskich i doświadczenia dotyczącego obciążenia pracą członków komitetów, członków współpracujących, innych doradców naukowych i ekspertów zewnętrznych. Pierwsza taka ocena zostanie dokonana w 2009 r.


title: Decyzja Rady 2009/558/WPZiB z dnia 16 marca 2009 r. dotycząca zawarcia Umowy w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych między Unią Europejską a Izraelem

text:
               24.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/63

         DECYZJA RADY 2009/558/WPZiB
   z dnia 16 marca 2009 r.
   dotycząca zawarcia Umowy w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych między Unią Europejską a Izraelem
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w dniu 18 lutego 2008 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, wspieraną przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) oraz ściśle współpracującą z Komisją, do podjęcia negocjacji zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej z Państwem Izrael, w celu zawarcia umowy dotyczącej bezpieczeństwa informacji.

               (2)

               Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia negocjacji Prezydencja, wspierana przez SG/WP, wynegocjowała Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych między Unią Europejską a Izraelem.

               (3)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych między Unią Europejską a Izraelem.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania tej umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. VONDRA

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               24.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/64

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych między Unią Europejską a Izraelem
   RZĄD PAŃSTWA IZRAEL,
   reprezentowany przez Ministerstwo Obrony Izraela, zwane dalej „IMOD”,
   oraz
   UNIA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „UE”,
   reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
   zwane dalej „stronami”,
   MAJĄC NA UWADZE, że strony zamierzają współpracować w kwestiach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, w szczególności kwestiach obronności i bezpieczeństwa;
   MAJĄC NA UWADZE, że pełne i skuteczne konsultacje i współpraca między stronami mogą wymagać dostępu do informacji i materiałów niejawnych Izraela i UE, a także wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Izraelem a UE;
   MAJĄC NA UWADZE, że strony pragną chronić i zabezpieczać wymieniane między sobą informacje niejawne i związane z nimi materiały;
   MAJĄC NA UWADZE, że ochrona udostępnianych i wymienianych informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Aby zrealizować cele pełnej i skutecznej współpracy między stronami w kwestiach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, w szczególności kwestiach obronności i bezpieczeństwa, niniejsza umowa w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji i materiałów niejawnych (zwana dalej „umową”) ma zastosowanie do informacji i materiałów niejawnych w każdej formie i w każdej dziedzinie, dostarczanych lub wymienianych między stronami.
   Artykuł 2
   Do celów niniejszej umowy:

               a)

               „informacje niejawne” oznaczają wszelkie informacje (mianowicie wiedzę, która może być przekazana w każdej formie, w tym pisemnej, ustnej lub wizualnej) lub materiały określone przez którąkolwiek ze stron, zgodnie z jej wewnętrznymi przepisami ustawodawczymi i administracyjnymi, jako będące w jej własnym interesie bezpieczeństwa i jako wymagające ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem oraz opatrzone klauzulą tajności którejkolwiek ze stron niniejszej umowy (zwane dalej „informacjami niejawnymi”);

               b)

               „materiały” oznaczają każdy dokument, produkt lub substancję, na których lub w których informacja może być zapisana lub zawarta, niezależnie od jej fizycznego charakteru, w tym m.in.: pismo (list, nota, protokół, sprawozdanie, memorandum, sygnał/wiadomość), sprzęt komputerowy, dyski komputerowe, CD-ROM, pamięć USB, wyposażenie, maszyny, aparaty, sprzęt, modele, zdjęcia/slajdy/szkice, nagrania, taśmy, kasety, filmy, reprodukcje, mapy, wykresy, plany, notesy, szablon, taśma kopiująca do maszyn do pisania lub do drukarek.

         Artykuł 3
   Do celów niniejszej umowy „UE” oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej „Radą”), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady, jak również Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją Europejską”).
   Artykuł 4
   Każda strona:

               a)

               chroni i zabezpiecza informacje niejawne przekazywane przez drugą stronę lub wymieniane z drugą stroną w ramach niniejszej umowy, zgodnie z jej wewnętrznymi przepisami ustawodawczymi i administracyjnymi;

               b)

               zapewnia, aby w przypadku informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na mocy niniejszej umowy zachowano oznaczenie klauzuli tajności nałożone przez stronę przekazującą. Strona otrzymująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z postanowieniami zawartymi w jej własnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa informacji lub materiałów opatrzonych równoważną klauzulą tajności do klauzuli określonej w art. 6. Dokonując tego, strony zapewniają wszystkim takim informacjom niejawnym taki sam poziom ochrony bezpieczeństwa, jaki przewidziany jest dla ich własnych informacji niejawnych objętych równoważną klauzulą tajności;

               c)

               nie wykorzystuje informacji niejawnych do celów lub w warunkach bezpieczeństwa innych niż określone przez wytwórcę ani do celów lub w warunkach innych niż te, w jakich informacje są przekazywane lub wymieniane; powyższe dotyczy również lokalizacji sprzętu objętego klauzulą tajności;

               d)

               nie ujawnia informacji niejawnych jakimkolwiek stronom trzecim ani jakiejkolwiek instytucji UE lub jakimkolwiek podmiotom UE niewymienionym w art. 3, bez uprzedniej pisemnej zgody strony przekazującej;

               e)

               nie umożliwia dostępu do takich informacji niejawnych osobom, o ile nie korzystają z zasady ograniczonego dostępu (tj. wykonując swoje obowiązki służbowe powinny mieć dostęp do informacji niejawnych) oraz, jeśli to konieczne, posiadają odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa i zostały upoważnione przez daną stronę.

         Artykuł 5
   1.   Informacje niejawne mogą być ujawnione lub udostępnione przez jedną stronę (stronę przekazującą) drugiej stronie (stronie otrzymującej).
   2.   Aby udostępnić informacje odbiorcom innym niż strony, strona otrzymująca podejmuje decyzję w sprawie ujawnienia lub udostępnienia informacji niejawnych pod warunkiem uprzedniej pisemnej zgody strony przekazującej.
   3.   Każda strona podejmuje decyzję w sprawie udostępnienia informacji niejawnych drugiej stronie po indywidualnym rozpatrzeniu każdego przypadku. Przy wykonywaniu postanowień ust. 1 i 2 zbiorcze udostępnienie informacji jest możliwe wyłączne w przypadku, gdy strony ustanowiły i uzgodniły między sobą procedury dotyczące pewnych kategorii informacji, istotnych z punktu widzenia ich wymogów operacyjnych.
   4.   Strona otrzymująca może przekazywać kontrahentowi lub potencjalnemu kontrahentowi informacje niejawne otrzymane od strony przekazującej po uprzednim otrzymaniu pisemnej zgody strony przekazującej. Przed udostępnieniem lub ujawnieniem kontrahentowi lub potencjalnemu kontrahentowi jakichkolwiek informacji niejawnych otrzymanych od strony przekazującej strona otrzymująca, zgodnie z jej wewnętrznymi zasadami i przepisami, zapewnia, że taki kontrahent lub potencjalny kontrahent, a także obiekty należące do niego, są w stanie chronić informacje niejawne oraz że przeprowadzono wobec nich odpowiednie postępowanie sprawdzające.
   5.   Każda strona, zgodnie z jej wewnętrznymi zasadami i przepisami, zapewnia bezpieczeństwo obiektów i placówek, w których przechowywane są informacje niejawne przekazane jej przez drugą stronę, oraz zapewnia, aby w każdym z takich obiektów lub placówek podjęte zostały wszelkie środki niezbędne do nadzorowania i ochrony informacji niejawnych.
   Artykuł 6
   1.   Informacje niejawne oznacza się następująco:

               a)

            w przypadku Państwa Izrael informacje niejawne oznacza się klauzulami
                   (Top Secret),
                   (Secret) lub
                   (Confidential);

               b)

               w przypadku UE informacje niejawne oznacza się klauzulami TRES SECRET UE/EU TOP SECRET, SECRET UE, CONFIDENTIEL UE lub RESTREINT UE.

         2.   Następujące klauzule tajności są odpowiednikami:

               Klasyfikacja Izraela

               Klasyfikacja UE

                   (Top Secret)

               TRES SECRET UE/EU TOP SECRET

                   (Secret)

               SECRET UE

                   (Confidential)

               CONFIDENTIEL UE

               (brak izraelskiego odpowiednika)

               RESTREINT UE

         Strona izraelska podejmuje się zapewnić informacjom niejawnym o klauzuli RESTREINT UE taki sam poziom ochrony, co informacjom niejawnym o klauzuli  (Confidential)
   Artykuł 7
   W celu zapewnienia równoważnego poziomu ochrony informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych zgodnie z niniejszą umową każda ze stron zapewnia, że dysponuje systemem bezpieczeństwa i środkami bezpieczeństwa, opartymi na podstawowych zasadach i minimalnych normach bezpieczeństwa określonych w swoich wewnętrznych przepisach ustawodawczych i administracyjnych oraz odzwierciedlonych w uzgodnieniach, która mają zostać ustanowione zgodnie z art. 12.
   Artykuł 8
   1.   Strony zapewniają, aby wszystkie osoby, które wykonując swoje obowiązki służbowe, powinny mieć dostęp do informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na mocy niniejszej umowy, lub osoby, które z uwagi na pełnione obowiązki lub funkcje mogą mieć dostęp do takich informacji niejawnych, otrzymały w razie potrzeby odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa osobowego przed uzyskaniem dostępu do tych informacji niejawnych.
   2.   Procedury poświadczenia bezpieczeństwa osobowego mają na celu stwierdzenie, zgodnie z wewnętrznymi zasadami i przepisami, czy wszystkie odpowiednie czynniki związane z daną osobą umożliwiają przyznanie jej dostępu do informacji niejawnych.
   Artykuł 9
   Strony świadczą wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych w ramach niniejszej umowy oraz kwestii dotyczących bezpieczeństwa stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania. Organy, o których mowa w art. 12, przeprowadzają wzajemne konsultacje i wizytacje dotyczące bezpieczeństwa, aby ocenić, w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, skuteczność uzgodnień w zakresie bezpieczeństwa, który mają być ustanowione zgodnie z tym artykułem. Szczegóły praktyczne takich wizytacji i wszelkich innych wizytacji służących realizacji niniejszej umowy są przedstawiane w uzgodnieniach przygotowywanych zgodnie z art. 12.
   Artykuł 10
   1.   Do celów niniejszej umowy:

               a)

               w odniesieniu do UE, korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:

                           Council of the European Union

                           Chief Registry Officer

                           Rue de la Loi/Wetstraat, 175

                           1048 Brussels

                           BELGIUM;

                     wszelka korespondencja jest przekazywana przez kierownika kancelarii tajnej Rady (Chief Registry Officer) państwom członkowskim i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2;

               b)

               w odniesieniu do Izraela, korespondencja jest wysyłana bezpośrednio do Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa Struktur Obronnych (Directorate of Security of the Defense Establishment) D.S.D.E (MALMAB) na następujący adres:

                           Ministry of Defense

                           Kaplan St.

                           Hakirya Tel-Aviv

                           ISRAEL.

         2.   Wyjątkowo korespondencja od jednej ze stron dostępna wyłącznie dla poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb tej strony może być ze względów operacyjnych kierowana do poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej strony, wyznaczonych konkretnie jako jej odbiorcy, oraz dostępna wyłącznie dla nich, z uwzględnieniem ich uprawnień oraz zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu.
   W przypadku UE taka korespondencja jest przekazywana za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej Rady lub przez kierownika kancelarii tajnej Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, jeżeli korespondencja ta jest adresowana do Komisji Europejskiej.
   W przypadku strony izraelskiej taka korespondencja jest przekazywana przez Dyrekcję ds. Bezpieczeństwa Struktur Obronnych D.S.D.E (MALMAB). Jeśli UE pragnie wysłać informacje niejawne do izraelskich ministerstw lub organizacji innych niż IMOD, Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa Struktur Obronnych D.S.D.E (MALMAB) powiadamia kierownika kancelarii tajnej Rady o izraelskim organie bezpieczeństwa odpowiedzialnym za te ministerstwa lub organizacje, które stosują równorzędne normy ochrony informacji niejawnych.
   Artykuł 11
   IMOD, Sekretarz Generalny Rady i członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa nadzorują wykonanie niniejszej Umowy.
   Artykuł 12
   1.   W celu wdrożenia niniejszej umowy dokonuje się uzgodnień w zakresie bezpieczeństwa z trzema organami wyznaczonymi w ust. 2, 3 i 4 w celu określenia norm wzajemnej ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych w ramach niniejszej umowy.
   2.   Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa Struktur Obronnych D.S.D.E (MALMAB), pod kierownictwem i w imieniu Ministerstwa Bezpieczeństwa Izraela, jest odpowiedzialna za uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa służących ochronie i zabezpieczeniu informacji niejawnych przekazywanych Izraelowi w ramach niniejszej umowy.
   3.   Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych Unii Europejskiej w ramach niniejszej umowy.
   4.   Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając pod zwierzchnictwem członka Komisji odpowiedzialnego za kwestie bezpieczeństwa, jest odpowiedzialna za uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych w ramach niniejszej umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na terenie jej obiektów.
   5.   W odniesieniu do UE uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1, podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
   Artykuł 13
   Strona przekazująca powiadamiana jest na wypadek wszelkich udowodnionych lub podejrzewanych przypadków utraty lub narażenia na szwank bezpieczeństwa informacji niejawnych przez stronę otrzymującą. Strona otrzymująca wszczyna dochodzenie, aby ustalić okoliczności. Wyniki dochodzenia oraz informacje dotyczące środków zastosowanych w celu zapobieżenia ponownemu występowaniu takich przypadków przekazywane są stronie przekazującej. Organy, o których mowa w art. 12, mogą ustalić procedury w tym zakresie.
   Artykuł 14
   Każda strona ponosi koszty związane ze stosowaniem przez nią niniejszej umowy.
   Artykuł 15
   Przed przekazaniem lub wymianą informacji niejawnych między stronami w ramach niniejszej umowy organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo, o których mowa w art. 12, muszą się zgodzić co do tego, że strony są w stanie chronić i zabezpieczyć informacje niejawne w sposób zgodny z niniejszą umową i uzgodnieniami, które mają zostać ustanowione zgodnie z art. 12.
   Artykuł 16
   Niniejsza umowa nie stoi na przeszkodzie zawieraniu przez strony innych umów odnoszących się do przekazywania lub wymiany informacji niejawnych, pod warunkiem że nie kolidują one z postanowieniami niniejszej umowy.
   Artykuł 17
   Wszelkie różnice zdań między Izraelem a Unią Europejską w odniesieniu do interpretacji lub stosowania niniejszej umowy rozwiązywane są wyłącznie w drodze negocjacji między stronami. W trakcie negocjacji obie strony nadal wypełniają swoje zobowiązania w ramach niniejszej umowy.
   Artykuł 18
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie po wzajemnym powiadomieniu się stron o zakończeniu koniecznych w tym celu procedur wewnętrznych.
   2.   Każda ze stron powiadamia drugą stronę o wszelkich zmianach swych przepisów ustawodawczych i administracyjnych, które mogłyby mieć wpływ na ochronę informacji niejawnych, o których mowa w niniejszej umowie.
   3.   Niniejsza umowa może zostać poddana przeglądowi na wniosek każdej ze stron w celu rozważenia ewentualnych zmian.
   4.   Wszelkie zmiany niniejszej umowy dokonywane są wyłącznie w formie pisemnej oraz za wspólną zgodą stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnego powiadomienia przewidzianego w ust. 1.
   Artykuł 19
   Niniejsza umowa może zostać wypowiedziana przez jedną ze stron w formie pisemnego zawiadomienia przekazanego drugiej stronie. Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą stronę, ale pozostaje bez wpływu na zobowiązania podjęte wcześniej na mocy postanowień niniejszej umowy. W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazywane lub wymieniane zgodnie z niniejszą umową są nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
   W dowód czego niżej podpisani, odpowiednio należycie umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą umową.

      Sporządzono w Tel Awiwie dnia 11 czerwca 2009 r. w dwóch egzemplarzach, obydwa w języku angielskim.

            W imieniu Izraela

            Minister Obrony

            W imieniu Unii Europejskiej

            Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel


title: Decyzja Rady 2005/296/WPZiB, WSiSW z dnia 24 stycznia 2005 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych

text:
               13.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 94/38

         DECYZJA RADY 2005/296/WPZiB, WSiSW
   z dnia 24 stycznia 2005 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do podjęcia rokowań zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.

               (2)

               Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia rokowań Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.

               (3)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby/osób uprawnionej/uprawnionych do podpisania Umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 stycznia 2005 r.

            W imieniu Rady

         F. BODEN

            Przewodniczący

   UMOWA
   między byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
   BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
   reprezentowana przez swój rząd,
   z jednej strony,
   i
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”,
   reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   ŚWIADOME wspólnego zaangażowania w proces stabilizacji i stowarzyszenia, który nadal stanowić będzie podstawę na drodze Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii ku Europie aż do jej przyszłego przystąpienia do UE;
   ZWAŻYWSZY, ŻE Strony mają wspólny cel, którym jest wzmocnienie wszelkimi sposobami własnego bezpieczeństwa i zapewnienie swoim obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni bezpieczeństwa;
   ZWAŻYWSZY, ŻE Strony zgadzają się, że należy rozwinąć konsultacje i współpracę między nimi w kwestiach związanych z bezpieczeństwem, stanowiących przedmiot ich wspólnego zainteresowania;
   ZWAŻYWSZY, ŻE w tym kontekście istnieje zatem stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między Stronami;
   UZNAJĄC, ŻE pełne i efektywne konsultacje oraz współpraca mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych obu Stron, jak i wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Stronami;
   ŚWIADOME, ŻE taki dostęp i wymiana informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Do osiągnięcia celów wzmocnienia wszelkimi sposobami bezpieczeństwa każdej ze Stron, niniejszą Umowę stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych w każdej postaci, dostarczanych lub wymienianych między Stronami.
   Artykuł 2
   Do celów niniejszej Umowy informacje niejawne oznaczają wszelkie informacje (mianowicie wiedzę, która może być przekazywana w każdej postaci) lub materiały wymagające ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem i zaklasyfikowane jako niejawne w klasyfikacji bezpieczeństwa (zwane dalej „informacjami niejawnymi”).
   Artykuł 3
   Do celów niniejszej Umowy „UE” oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej „Radą”), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją Europejską”).
   Artykuł 4
   Każda Strona:

               a)

               chroni i zabezpiecza informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, dostarczone lub wymienione przez drugą Stronę;

               b)

               zapewnia, że informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, dostarczone lub wymienione, nadal podlegają klasyfikacji bezpieczeństwa przyznanej im przez Stronę przekazującą. Strona przyjmująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami określonymi w jej własnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa informacji lub materiałów objętych równoważną klasyfikacją bezpieczeństwa, wyszczególnione w uzgodnieniach dotyczących bezpieczeństwa, które mają być ustanowione na mocy artykułów 11 i 12;

               c)

               nie wykorzystuje takich informacji niejawnych, będących przedmiotem niniejszej Umowy, w celach innych niż przewidziane przez organ zastrzegający ani w innych niż te, w jakich informacje są dostarczone lub przekazane w drodze wymiany;

               d)

               nie ujawni tych informacji niejawnych, będących przedmiotem niniejszej Umowy, stronom trzecim lub którejkolwiek instytucji, lub podmiotowi UE niewymienionemu w artykule 3, bez uprzedniej zgody organu zastrzegającego.

         Artykuł 5
   1.   Informacje niejawne mogą zostać ujawnione lub wydane, zgodnie z zasadą kontroli organu zastrzegającego, przez jedną Stronę, „Stronę przekazującą” drugiej Stronie, „Stronie otrzymującej”.
   2.   W celu wydania informacji odbiorcom innym niż Strony niniejszej Umowy, decyzja o ujawnieniu lub wydaniu informacji niejawnych zostanie podjęta przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający, określoną w jej przepisach o bezpieczeństwie.
   3.   Przy wykonywaniu ustępów 1 i 2 żadne ogólne udostępnianie nie jest możliwe, chyba że Strony ustanowiły i uzgodniły między sobą procedury odnośnie do niektórych kategorii informacji, istotnych z punktu widzenia ich wymagań operacyjnych.
   Artykuł 6
   Każda ze Stron oraz jej podmioty określone w artykule 3 posiadają organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, które mają być ustanowione zgodnie z artykułami 11 i 12, w celu zagwarantowania, że do informacji niejawnych, będących przedmiotem niniejszej Umowy, stosowany jest równoważny poziom ochrony.
   Artykuł 7
   1.   Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które wykonując swoje obowiązki urzędowe, powinny mieć dostęp do informacji niejawnych dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy, albo osoby, które z uwagi na pełnione obowiązki lub funkcje mogą mieć dostęp do tych informacji niejawnych, zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.
   2.   Procedury dopuszczenia do informacji niejawnych mają na celu stwierdzenie, czy dana osoba, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
   Artykuł 8
   Strony zapewniają wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz kwestii dotyczących bezpieczeństwa, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Organy określone w artykule 11 przeprowadzają wzajemne konsultacje i inspekcje dotyczące bezpieczeństwa w celu oceny skuteczności uzgodnień w tym zakresie w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, który ma być ustalony zgodnie z artykułami 11 i 12.
   Artykuł 9
   1.   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               w odniesieniu do UE:
               wszelka korespondencja wysyłana jest do Rady na następujący adres:

                           Council of the European Union

                           Chief Registry Officer

                           Rue de la Loi/Wetstraat 175

                           B-1048 Brussels.

                     Wszelka korespondencja przekazywana jest przez „Chief Registry Officer” Rady Państwom Członkowskim i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ustępu 2;

               b)

               w odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii:
               wszelka korespondencja kierowana jest do „Central Registry Officer” przy Departamencie Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych i przesyłana, w stosownych przypadkach, za pośrednictwem Przedstawicielstwa tego państwa przy Wspólnotach Europejskich, na następujący adres:

                           Registry Officer

                           Avenue Louise 209A

                           B-1050 Brussels.

         2.   Wyjątkowo, korespondencja jednej Strony, do której dostęp został przyznany wyłącznie poszczególnym właściwym urzędnikom, organom lub służbom tej Strony, może ze względów operacyjnych być kierowana do poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony, konkretnie wyznaczonych jako odbiorcy oraz wyłącznie dla nich dostępna, z uwzględnieniem ich uprawnień oraz zgodnie z zasadą wiedzy koniecznej. W przypadku Unii Europejskiej taka korespondencja przekazywana jest przez „Chief Registry Officer” Rady.
   Artykuł 10
   W odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii nadzór nad wykonaniem niniejszej Umowy sprawuje dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej.
   Artykuł 11
   W celu wykonania niniejszej Umowy:

               1)

               W odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych jej dostarczanych odpowiedzialny jest Departament Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych, działający w imieniu swojego rządu i pod jego zwierzchnictwem.

               2)

               Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady (zwane dalej „Biurem Bezpieczeństwa SG Rady”), pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, odpowiedzialne jest za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych, dostarczanych UE w ramach niniejszej Umowy.

               3)

               Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, odpowiedzialna jest za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie informacji niejawnych, dostarczanych lub wymienianych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i w jej pomieszczeniach.

         Artykuł 12
   Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być dokonane na mocy artykułu 11 w porozumieniu z trzema zainteresowanymi urzędami, określą normy wzajemnej ochrony bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy. W odniesieniu do UE normy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady. W odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii normy te podlegają zatwierdzeniu przez dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych.
   Artykuł 13
   Organy określone w artykule 11 ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia wymogów bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
   Artykuł 14
   Przed dostarczeniem informacji niejawnych stanowiących przedmiot niniejszej Umowy między Stronami, organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo, określone w artykule 11, muszą być zgodne co do tego, że Strona otrzymująca jest w stanie chronić i zabezpieczyć informacje będące przedmiotem niniejszej Umowy stosownie do uzgodnień, które mają być dokonane na mocy artykułu 11 i 12.
   Artykuł 15
   Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do dostarczania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy, pod warunkiem że nie są one w sprzeczności z postanowieniami niniejszej Umowy.
   Artykuł 16
   Wszelkie różnice stanowisk między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, powstałe w wyniku interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy, będą rozwiązywane w drodze negocjacji między Stronami.
   Artykuł 17
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po dokonaniu wzajemnych notyfikacji przez Strony o zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
   2.   Niniejsza Umowa może zostać poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek którejkolwiek ze Stron.
   3.   Wszelkie zmiany niniejszej Umowy dokonywane są wyłącznie na piśmie oraz za obopólną zgodą Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ustępie 1.
   Artykuł 18
   Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez jedną ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu, przekazanego drugiej Stronie. Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale pozostaje bez wpływu na wcześniej podjęte zobowiązania na mocy postanowień niniejszej Umowy. W szczególności wszelkie informacje niejawne dostarczone lub wymienione stosownie do niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
   Skopje, 25 marca 2005 r.
   Rząd Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
   Szanowny Panie,
   Mam zaszczyt zaproponować, jeżeli będzie to do przyjęcia dla Pańskiego rządu, aby niniejszy list wraz z Pańskim potwierdzeniem zastąpiły złożenie podpisu pod Umową między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
   Załączony tekst wyżej wymienionej Umowy został zatwierdzony decyzją Rady Unii Europejskiej w dniu 24 stycznia 2005 r.
   Niniejszy list stanowi również notyfikację dokonaną w imieniu Unii Europejskiej, zgodnie z art. 17 ust. 1 tej Umowy.
   Proszę przyjąć wyrazy mego najgłębszego szacunku.

         W imieniu Unii Europejskiej

      Michael SAHLIN

         Specjalny Przedstawiciel UE

   Skopje, 25 marca 2005 r.
   Szanowny Panie,
   W imieniu rządu Republiki Macedonii mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie w dniu dzisiejszym Pańskiego listu dotyczącego złożenia podpisu pod Umową między Republiką Macedonii a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych wraz z załączonym tekstem Umowy.
   Uznaję niniejszą wymianę listów za odpowiednik złożenia podpisu.
   Jednakże oświadczam, że Republika Macedonii nie akceptuje nazwy stosowanej w odniesieniu do mojego kraju w wyżej wymienionej Umowie, mając na uwadze, że konstytucyjna nazwa mego kraju brzmi „Republika Macedonii”.
   Proszę przyjąć wyrazy mego najgłębszego szacunku.

      Dr. Stojan SLAVESKI

         Dyrektor

   Skopje, 25 marca 2005 r.
   Szanowny Panie,
   Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu w dniu dzisiejszym.
   Unia Europejska odnotowuje, że wymiana listów pomiędzy Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, zastępująca złożenie podpisów pod Umową między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych, została dokonana i nie może być interpretowana jako przyjęcie lub uznanie przez Unię Europejską w jakiejkolwiek formie lub treści nazwy innej niż „Była Jugosłowiańska Republika Macedonii”.
   Proszę przyjąć wyrazy mego najgłębszego szacunku.

         W imieniu Unii Europejskiej

      Michael SAHLIN

         Specjalny Przedstawiciel UE


title: Decyzja Rady (Euratom) 2016/2116 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zawarcia przez Komisję Europejską, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy o przedłużeniu Umowy ramowej dotyczącej międzynarodowej współpracy w dziedzinie badań i rozwoju systemów energii jądrowej IV generacji

text:
               3.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 329/1

         DECYZJA RADY (Euratom) 2016/2116
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie zawarcia przez Komisję Europejską, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy o przedłużeniu Umowy ramowej dotyczącej międzynarodowej współpracy w dziedzinie badań i rozwoju systemów energii jądrowej IV generacji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Międzynarodowe Forum IV Generacji (GIF) stanowi ramy współpracy międzynarodowej w zakresie badań naukowych i rozwoju przyjęte z inicjatywy Stanów Zjednoczonych Ameryki w 2001 r. Celem GIF jest połączenie wysiłków na rzecz rozwoju nowych modeli systemów energii jądrowej dla zapewnienia niezawodnych dostaw energii przy zadowalającym uwzględnieniu kwestii bezpieczeństwa jądrowego, minimalizacji odpadów, nierozprzestrzeniania broni jądrowej i obaw społecznych.

               (2)

               W dniu 30 lipca 2003 r. na podstawie decyzji Komisji z dnia 4 listopada 2002 r. Wspólnota przystąpiła do GIF, podpisując jego Kartę (zwaną dalej „Kartą”), podpisaną przez pierwszych sygnatariuszy w 2001 r. Na mocy decyzji Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. przedłużono na czas nieograniczony pierwotny, dziesięcioletni okres uczestnictwa Wspólnoty w Karcie, z zastrzeżeniem wystąpienia po uzyskaniu jednogłośnej zgody państw członkowskich Unii. Każdy z członków GIF,w tym Wspólnota, może wystąpić z GIF za pisemnym powiadomieniem z 90-dniowym wyprzedzeniem. Ponieważ Karta nie zawiera postanowień określających wkład finansowy lub specjalne środki budżetowe stron, wchodzi ona w zakres zastosowania art. 101 akapit trzeci Traktatu Euratom.

               (3)

               W celu wdrożenia Karty jej sygnatariusze zawarli Umowę ramową dotyczącą międzynarodowej współpracy w dziedzinie badań i rozwoju systemów energii jądrowej IV generacji (zwaną dalej „Umową ramową”), która określa warunki współpracy oraz porozumienia projektowe i systemowe.

               (4)

               Na podstawie decyzji Rady z dnia 20 grudnia 2005 r. dotyczącej zatwierdzenia przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Umowy ramowej oraz decyzji Komisji z dnia 12 stycznia 2006 r., przyjętych na mocy art. 101 akapit drugi Traktatu, Wspólnota przystąpiła do Umowy ramowej w dniu 24 stycznia 2006 r., kiedy należycie upoważniony komisarz europejski podpisał dokument przystąpienia, który został następnie złożony w Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w Paryżu dnia 10 lutego 2006 r. Wspólne Centrum Badawcze zostało wyznaczone jako organ wykonawczy Wspólnoty zgodnie z art. III ust. 2 Umowy ramowej.

               (5)

               Umowa ramowa weszła w życie w dniu 28 lutego 2005 r. na okres 10 lat, a w dniu 26 lutego 2015 r. została przedłużona, kiedy cztery strony wyraziły zgodę na związanie się Umową o przedłużeniu Umowy ramowej dotyczącej międzynarodowej współpracy w dziedzinie badań i rozwoju systemów energii jądrowej IV generacji (zwanej dalej „Umową o przedłużeniu”), zgodnie ze szczególną procedurą przedłużenia przewidzianą w Umowie ramowej. Wspólnota i inni sygnatariusze, którzy nie ukończyli wewnętrznych procedur zatwierdzenia na czas, mogą w późniejszym terminie odnowić swój udział poprzez złożenie podpisu zgodnie z art. II ust. 3 Umowy o przedłużeniu.

               (6)

               Odnowienie udziału Wspólnoty Umowie ramowej jest niezależne od wszelkich decyzji dotyczących zakresu udziału Wspólnoty w różnych systemach GIF i związanych z nimi porozumieniach projektowych. Wspólnota samodzielnie określi naturę intelektualnego i finansowego wkładu w działalność GIF.

               (7)

               Należy w związku z tym zatwierdzić odnowienie przez Komisję, w imieniu Wspólnoty, Umowy ramowej poprzez podpisanie Umowy o przedłużeniu zgodnie ze szczególną procedurą przedłużenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się zawarcie przez Komisję, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy o przedłużeniu Umowy ramowej dotyczącej międzynarodowej współpracy w dziedzinie badań i rozwoju systemów energii jądrowej IV generacji.
   Tekst Umowy o przedłużeniu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady z dnia 22 października 1990 r. dotycząca podpisania w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi

text:
Ważna informacja prawna

|

31990D0611

Dziennik Urzędowy L 326 , 24/11/1990 P. 0056 - 0057

		Decyzja Radyz dnia 22 października 1990 r.dotycząca podpisania w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi(90/611/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:dnia 8 czerwca 1989 r. w siedzibie Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku Wspólnota podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi przyjętą w Wiedniu dnia 19 grudnia 1988 r., tak jak wszystkie jej Państwa Członkowskie;prace Narodów Zjednoczonych, Rady, Rady Europejskiej na sesji w grudniu 1989 r. oraz Komitetu ds. Walki z Narkotykami (CELAD) umożliwiły szybkie wejście Konwencji w życie;większość Państw Członkowskich ukończy ich wewnętrzne procedury ratyfikacyjne w ciągu kilku następnych miesięcy, a najpóźniej do dnia 30 czerwca 1991 r.;w kwestiach będących w zakresie jej kompetencji Wspólnota powinna zatem zatwierdzić Konwencję najpóźniej do tego samego dnia, co pierwsze Państwa Członkowskie,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zatwierdza się Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.Artykuł 2Przewodniczący Rady składa w imieniu Wspólnoty akt zatwierdzenia Konwencji do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych.Przewodniczący Rady składa w tym samym czasie deklarację kompetencji zawartą w Załączniku do niniejszej decyzji do depozytu, zgodnie z art. 27 Konwencji.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 22 października 1990 r.W imieniu RadyG. De MichelisPrzewodniczący--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKDEKLARACJA OKREŚLONA W ART. 2 AKAPIT DRUGIKompetencje Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczące kwestii, do których odnosi się Konwencja Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi (Deklaracja na podstawie art. 27 ust. 2 Konwencji)Artykuł 27 ust. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi stanowi, że regionalne organizacje integracji gospodarczej w swoich dokumentach formalnego zatwierdzenia określą zakres swej właściwości w odniesieniu do spraw będących przedmiotem niniejszej Konwencji.Europejska Wspólnota Gospodarcza ustanowiona została Traktatem Rzymskim podpisanym dnia 25 marca 1957 r., który wszedł w życie dnia 1 stycznia 1958 r. Traktat ten został zmieniony i uzupełniony przez Jednolity Akt Europejski, który wszedł w życie dnia 1 lipca 1987 r.Zgodnie z powyższymi przepisami Europejska Wspólnota Gospodarcza jest obecnie właściwa w kwestiach polityki handlowej odnoszącej się do substancji często używanych do nielegalnej produkcji środków odurzających i substancji psychotropowych, sprawach, którymi to kwestiami zajmuje się art. 12 Konwencji.Sprawowanie uprawnień, które Państwa Członkowskie przekazały Wspólnotom na mocy Traktatów podlega z natury ciągłemu rozwojowi. Dlatego też Wspólnoty zastrzegają sobie prawo do składania dalszych deklaracji zgodnie z art. 27 ust. 2 Konwencji.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 16 grudnia 1998 r. wprowadzenia zharmonizowanych formularzy zapewniających dowód zaproszenia, finansowania i zakwaterowania (SCH/Com-ex (98) 57)

text:
Ważna informacja prawna

|

41998D0057

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0299 - 0307

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 16 grudnia 1998 r.wprowadzenia zharmonizowanych formularzy zapewniających dowód zaproszenia, finansowania i zakwaterowania(SCH/Com-ex (98) 57)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 9 wymienionej Konwencji,a także mając na uwadze, co następuje:w interesie wszystkich Państw Schengen leży ujednolicenie regulacji dotyczących wydawania wiz w ramach wspólnej polityki w zakresie ruchu osobowego dla uniknięcia ewentualnych negatywnych następstw co do wjazdu na terytorium Schengen oraz bezpieczeństwa wewnętrznego;pragnąc pogłębić dobre doświadczenia, poczynione w związku ze Wspólnymi Instrukcjami Konsularnymi oraz dążąc do dalszej harmonizacji procesu wydawania wiz;kierując się zasadą solidarności Partnerów Schengen,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Wspólne Instrukcje Konsularne w sprawie Wiz rozdział V pkt 1.4 ("Sprawdzanie pozostałych dokumentów wymaganych do złożenia wniosku") ustalają stosowanie zharmonizowanego formularza zapewniającego dowód zakwaterowania.Przedstawiony w Załączniku do niniejszej decyzji formularz umożliwia zachowanie wysokiego stopnia elastyczności, pozwalając na uwzględnienie sytuacji prawnej Umawiającej się Strony, jako że Państwa Schengen używają obecnie różnych formularzy o odmiennym zakresie zobowiązań.Różnice te zwiększają w szczególności ryzyko nadużyć, dlatego Państwa Schengen wprowadzają zharmonizowany formularz, posiadający cechy ograniczające niebezpieczeństwo sfałszowania lub podrobienia.W konsekwencji ujednolicone zostają:- układ i struktura,- parametry zabezpieczenia dokumentów.Zharmonizowany formularz wchodzi do użytku w trakcie 1999 r. w państwach stosujących Konwencję Wykonawczą Schengen, w których tego rodzaju dowody przewidziane są prawem narodowym.1. W rozdziale V pkt 1.4 Wspólnych Instrukcji Konsularnych dodaje się następujący akapit:"Tam, gdzie według prawa krajowego Państw Schengen wymagane są potwierdzenia zaproszeń od osób prywatnych bądź dla podróży służbowych, deklaracje o finansowaniu lub potwierdzenia o zakwaterowaniu, stosuje się zharmonizowany formularz [1]."2. Umawiające się Strony Schengen wypełniają zharmonizowany formularz zgodnie z ich prawem krajowym.3. Wprowadzony do użytku przez Umawiające się Strony Schengen zharmonizowany formularz zapewniających dowód zaproszenia, finansowania i zakwaterowania sporządza się na szczeblu centralnym – zgodnie z warunkami określonymi w załączniku A (opis techniczny parametrów zabezpieczających) oraz w załącznikach A1 i A2 (wzór). Obowiązkowe, jednolite elementy zharmonizowanego formularza wynikają z załącznika B.4. Wzory dokumentów sporządzonych przez Umawiające się Strony dołączone są w formie załącznika 15 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych.5. Francja dostarczy Państwom Schengen matryce potrzebne do produkcji. Koszty ponoszą łącznie Umawiające się Strony.6. Środki zabezpieczeń dokumentu podlegają okresowej analizie (jeśli to możliwe, co dwa lata), niezależnie od zmian zasadniczych, które stają się niezbędne, gdy fałszerze i podrabiający sfałszują formularz, względnie w wyniku ujawnienia innych środków zabezpieczeń.7. Dokument sporządza się co najmniej w trzech językach.8. Niniejsza decyzja wchodzi w życie po przesłaniu przez Państwa Schengen notyfikacji o wprowadzeniu niezbędnych środków.Berlin, dnia 16 grudnia 1998 r.PrzewodniczącyC. H. Schapper[1] Belgia, Dania, Niemcy, Finlandia, Francja, Grecja, Islandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Norwegia, Austria, Portugalia i Szwecja stosują te zasady.--------------------------------------------------POUFNEZałącznik AOpis techniczny formularza--------------------------------------------------Załącznik A1+++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++--------------------------------------------------Załącznik A2+++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++--------------------------------------------------Załącznik B+++++ TIFF +++++--------------------------------------------------


title: 2014/585/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/222

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2012
   (2014/585/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (4), w szczególności jego art. 15,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0230/2014),

               1.

               udziela dyrektor Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn absolutorium z wykonania budżetu Instytutu za rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektor Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 127.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.