title: 2011/118/UE: Decyzja Rady z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie

text:
               25.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/45

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 stycznia 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie
   (2011/118/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2010/687/WE 8 listopada 2010 r. (1) Umowa między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwana dalej „umową”) została podpisana, w imieniu Unii Europejskiej, w dniu 17 czerwca 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (3)

               Na mocy umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Właściwe jest wprowadzenie uproszczonej procedury ustalania stanowiska Unii w tym przypadku.

               (4)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwaną dalej „umową”).
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do dokonania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 23 ust. 2 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się postanowieniami umowy (2).
   Artykuł 3
   Komisja, wspierana przez ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji ustanowionym na mocy art. 18 umowy.
   Artykuł 4
   Komisja przyjmuje stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego zgodnie z wymogami art. 18 ust. 5 umowy po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 stycznia 2011 r.

            W imieniu Rady

         MATOLCSY Gy.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 294 z 12.11.2010, s. 9.

      (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
    ---documentbreak---

               25.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/47

         UMOWA
   między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie
   WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
   oraz
   GRUZJA,
   KIERUJĄC SIĘ chęcią zacieśnienia współpracy w celu skuteczniejszego zwalczania nielegalnej imigracji,
   PRAGNĄC ustanowić w drodze niniejszej umowy oraz na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury ustalania tożsamości i organizowania bezpiecznego i zorganizowanego powrotu osób, które nie spełniają warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Gruzji bądź jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub przestały spełniać te warunki, a także ułatwić tranzyt takich osób w duchu współpracy,
   PODKREŚLAJĄC, że niniejsza umowa nie narusza praw, obowiązków i zakresu odpowiedzialności Unii, jej państw członkowskich ani Gruzji, wynikających z prawa międzynarodowego oraz w szczególności z europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. i Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej protokołem z dnia 31 stycznia 1967 r.,
   ZWAŻYWSZY, że zgodnie z Protokołem nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie będzie uczestniczyć w niniejszej umowie, o ile nie powiadomi o chęci takiego swojego uczestnictwa zgodnie z tym Protokołem,
   ZWAŻYWSZY, że postanowienia niniejszej umowy, wchodzące w zakres tytułu V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nie mają zastosowania do Królestwa Danii, zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Dla celów niniejszej umowy:

               a)

               „Umawiające się Strony” oznaczają Gruzję i Unię;

               b)

               „obywatel Gruzji” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo Gruzji;

               c)

               „obywatel państwa członkowskiego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo państwa członkowskiego w rozumieniu definicji przyjętej na potrzeby Unii;

               d)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej związane niniejszą umową;

               e)

               „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo inne niż Gruzji lub jednego z państw członkowskich;

               f)

               „bezpaństwowiec” oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa żadnego państwa;

               g)

               „dokument pobytowy” oznacza wszelkiego rodzaju zezwolenie wydane przez Gruzję lub jedno z państw członkowskich, uprawniające daną osobę do przebywania na ich terytorium. Pojęcie to nie obejmuje czasowych zezwoleń na pobyt na terytorium tych państw w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub dokument pobytowy;

               h)

               „wiza” oznacza zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez Gruzję lub jedno z państw członkowskich, w przypadku gdy wydanie zezwolenia lub podjęcie decyzji jest wymagane w związku z wjazdem na terytorium Gruzji lub jednego z państw członkowskich albo tranzytem przez to terytorium. Niniejsza definicja nie obejmuje lotniskowych wiz tranzytowych;

               i)

               „państwo składające wniosek” oznacza państwo (Gruzję lub jedno z państw członkowskich), które składa wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej umowy;

               j)

               „państwo rozpatrujące wniosek” oznacza państwo (Gruzję lub jedno z państw członkowskich), do którego skierowany jest wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej umowy;

               k)

               „właściwy organ” oznacza krajowy organ Gruzji lub jednego z państw członkowskich, któremu powierzono zadanie wprowadzenia w życie niniejszej umowy zgodnie z jej art. 19 ust. 1 lit. a);

               l)

               „tranzyt” oznacza przejazd obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca przez terytorium państwa rozpatrującego wniosek podczas podróży z państwa składającego wniosek do państwa przeznaczenia;

               m)

               „rejon przygraniczny” oznacza obszar w zasięgu 5 kilometrów od terenu portów morskich wraz ze strefami celnymi, a także teren międzynarodowych portów lotniczych państw członkowskich i Gruzji.

         SEKCJA I

      OBOWIĄZKI GRUZJI W ZAKRESIE READMISJI

   Artykuł 2
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż te przewidziane w niniejszej umowie, Gruzja dokonuje readmisji wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek, lub przestały spełniać te warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te są obywatelami Gruzji.
   2.   Gruzja dokonuje również readmisji:

               a)

               niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia lub obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek lub posiadają ważny dokument pobytowy wydany przez inne państwo członkowskie; oraz

               b)

               posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, pod warunkiem że mają oni prawo wjazdu i pobytu lub przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium Gruzji, chyba że mają niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek lub posiadają ważny dokument pobytowy wydany przez inne państwo członkowskie.

         3.   Gruzja dokonuje także readmisji osób, które wraz z wjazdem na terytorium państwa członkowskiego zostały pobawione, utraciły lub zrzekły się obywatelstwa Gruzji, chyba że osoby takie otrzymały ze strony tego państwa członkowskiego przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o readmisję przez Gruzję właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny Gruzji, niezależnie od woli osoby podlegającej readmisji, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje dokument podróży wymagany do powrotu osoby podlegającej readmisji, którego okres ważności wynosi 90 dni. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych Gruzja nie wyda nowego dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ona użycie standardowego dokumentu podróży UE do celów wydalenia (1).
   5.   Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny Gruzji w ciągu 3 dni roboczych przedłuża okres ważności dokumentu podróży lub w razie konieczności wydaje nowy dokument z takim samym okresem ważności. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych Gruzja nie wyda nowego dokumentu podróży lub nie przedłuży jego okresu ważności, uznaje się, że akceptuje ona użycie standardowego dokumentu podróży UE do celów wydalenia (2).
   Artykuł 3
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej umowie, Gruzja dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania i pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek, lub przestali spełniać te warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te:

               a)

               posiadają w chwili składania wniosku o readmisję ważną wizę lub dokument pobytowy wydany przez Gruzję; lub

               b)

               nielegalnie i bezpośrednio wjechały na terytorium danego państwa członkowskiego po pobycie na terytorium Gruzji lub po tranzycie przez jej terytorium.

         2.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec znajdował się na terenie międzynarodowego portu lotniczego w Gruzji jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

               b)

               państwo członkowskie składające wniosek wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed wjazdem lub po wjeździe tej osoby na swoje terytorium, chyba że:

                           (i)

                           osoba ta jest w posiadaniu wizy lub dokumentu pobytowego, które zostały wydane przez Gruzję, a ich okres ważności upływa w późniejszym terminie;

                           (ii)

                           osoba ta uzyskała wizę lub dokument pobytowy państwa składającego wniosek na podstawie podrobionych lub sfałszowanych dokumentów, lub składając nieprawdziwe oświadczenia; lub

                           (iii)

                           osoba ta nie spełnia żadnych warunków związanych z wydaniem wizy;

               c)

               państwo rozpatrujące wniosek wydaliło obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca do jego państwa pochodzenia lub do państwa trzeciego.

         3.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez Gruzję wniosku o readmisję, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje ona dokument podróży do celów wydalenia osobie, na której readmisję wyrażono zgodę. Jeśli w ciągu 3 dni roboczych Gruzja nie wyda dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ona użycie standardowego dokumentu podróży UE do celów wydalenia.
   SEKCJA II

      OBOWIĄZKI UNII W ZAKRESIE READMISJI

   Artykuł 4
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Na wniosek Gruzji i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej umowie, państwo członkowskie dokonuje readmisji wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Gruzji, lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te są obywatelami tego państwa członkowskiego.
   2.   Państwo członkowskie dokonuje również readmisji:

               a)

               niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia lub obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w Gruzji; oraz

               b)

               posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, pod warunkiem że mają oni prawo wjazdu i pobytu lub przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek, chyba że mają niezależne prawo pobytu w Gruzji.

         3.   Państwo członkowskie dokonuje także readmisji osób, które wraz z wjazdem na terytorium Gruzji zostały pobawione lub zrzekły się obywatelstwa tego państwa członkowskiego, chyba że osoby takie otrzymały ze strony Gruzji przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o readmisję przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek, właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny tego państwa członkowskiego, niezależnie od woli osoby podlegającej readmisji, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje dokument podróży wymagany do powrotu osoby podlegającej readmisji, którego okres ważności wynosi 90 dni. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych państwo członkowskie rozpatrujące wniosek nie wyda nowego dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ono użycie standardowego dokumentu podróży wydawanego przez Gruzję do celów wydalenia.
   5.   Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek w ciągu 3 dni roboczych przedłuża okres ważności dokumentu podróży lub w razie konieczności wydaje nowy dokument z takim samym okresem ważności. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych państwo członkowskie rozpatrujące wniosek nie przedłuży okresu ważności dokumentu podróży lub nie wystawi nowego dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ono użycie standardowego dokumentu podróży wydawanego przez Gruzję do celów wydalenia.
   Artykuł 5
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek Gruzji i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej umowie, państwo członkowskie dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Gruzji, lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te:

               a)

               posiadają w chwili składania wniosku o readmisję ważną wizę lub dokument pobytowy wydany przez państwo rozpatrujące wniosek; lub

               b)

               nielegalnie i bezpośrednio wjechały na terytorium Gruzji po pobycie na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek bądź po tranzycie przez jego terytorium.

         2.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec znalazł się na terenie międzynarodowego portu lotniczego państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek jedynie w związku z tranzytem lotniczym; lub

               b)

               Gruzja wydała obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed wjazdem lub po wjeździe tej osoby na swoje terytorium, chyba że:

                           (i)

                           osoba ta posiada wizę lub dokument pobytowy o dłuższym okresie ważności, wydany przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek; lub

                           (ii)

                           osoba ta uzyskała wizę lub dokument pobytowy Gruzji na podstawie podrobionych lub sfałszowanych dokumentów, lub składając nieprawdziwe oświadczenie; lub

                           (iii)

                           osoba ta nie spełnia żadnych warunków związanych z wydaniem wizy;

               c)

               państwo członkowskie rozpatrujące wniosek wydaliło obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca do jego państwa pochodzenia lub do państwa trzeciego.

         3.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy tego państwa członkowskiego, które wydało wizę lub dokument pobytowy. Jeśli wizę lub dokument pobytowy wydały dwa państwa członkowskie lub większa ich liczba, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności, lub jeśli okres ważności jednego lub kilku z takich dokumentów upłynął, dokument, który jest nadal ważny. Jeżeli upłynął okres ważności wszystkich dokumentów, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności. Jeżeli żaden taki dokument nie może zostać przedstawiony, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które dana osoba opuściła najpóźniej.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek wniosku o readmisję, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych, wydaje ono dokument podróży do celów wydalenia osobie, na której readmisję wyrażono zgodę. Jeśli w ciągu 3 dni roboczych państwo członkowskie nie wyda dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ono użycie standardowego dokumentu podróży wydawanego przez Gruzję do celów wydalenia.
   SEKCJA III

      PROCEDURA READMISJI

   Artykuł 6
   Zasady
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2, każde przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie jednego ze zobowiązań określonych w art. 2–5, wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
   2.   Jeśli osoba, która ma podlegać readmisji, posiada ważny dokument podróży lub dokument tożsamości, przekazanie tej osoby może nastąpić bez konieczności złożenia przez państwo składające wniosek wniosku o readmisję lub pisemnego powiadomienia, zgodnie z art. 11 ust. 1, do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
   3.   Nie naruszając przepisów ust. 2, jeśli daną osobę zatrzymano w rejonie przygranicznym (w tym w portach lotniczych) państwa składającego wniosek po tym, jak nielegalnie przekroczyła granicę, przybywając bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek, państwo składające wniosek może złożyć wniosek o readmisję w ciągu 2 dni od chwili zatrzymania tej osoby (procedura przyspieszona).
   Artykuł 7
   Wniosek o readmisję
   1.   Wniosek o readmisję, w zakresie, w jakim jest to możliwe, zawierać ma następujące informacje:

               a)

               dane określające tożsamość osoby, która ma podlegać readmisji (np. imiona, nazwiska, datę i – o ile to możliwe – miejsce urodzenia oraz ostatnie miejsce pobytu), a w stosownych przypadkach także dane określające tożsamość nieletnich dzieci niebędących w związku małżeńskim lub małżonków;

               b)

               w przypadku własnych obywateli: wskazanie środków stanowiących dowód lub dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo;

               c)

               w przypadku obywateli państw trzecich i bezpaństwowców: wskazanie środków stanowiących dowód lub dowód prima facie potwierdzający spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, a także nielegalnego charakteru wjazdu i pobytu;

               d)

               zdjęcie osoby, która ma podlegać readmisji;

               e)

               odciski palców.

         2.   Wniosek o readmisję, w zakresie, w jakim jest to możliwe, zawiera również następujące informacje:

               a)

               oświadczenie stwierdzające, że osoba, która ma być przekazana, może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba ta wyraziła wyraźną zgodę na takie oświadczenie;

               b)

               wszelkie inne środki ochrony, bezpieczeństwa lub informacje dotyczące stanu zdrowia danej osoby, jakie mogą być niezbędne w poszczególnych przypadkach przekazywania.

         3.   Wspólny wzór, z którego należy korzystać przy sporządzaniu wniosków o readmisję, zamieszczono w załączniku 5 do niniejszej umowy.
   4.   Wnioski o readmisję można składać za pośrednictwem wszelkich środków porozumiewania się na odległość, nie wykluczając elektronicznych środków przekazu.
   Artykuł 8
   Środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo
   1.   Dowód potwierdzający obywatelstwo zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 można przedstawić w szczególności za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej umowy, w tym dokumentów, których okres ważności upłynął nie wcześniej niż 6 miesięcy wcześniej. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie oraz Gruzja wzajemnie uznają obywatelstwo bez prowadzenia dalszego dochodzenia. Dowód potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
   2.   Na mocy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo można w szczególności przedstawić za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 2 do niniejszej umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie i Gruzja uznają, że obywatelstwo zostało ustalone, chyba że mogą przedstawić dowody przeciwne. Dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
   3.   Jeśli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku 1 lub 2, właściwe przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsulaty danego państwa rozpatrującego wniosek podejmują, na wniosek państwa składającego wniosek zawarty we wniosku o readmisję, czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w ciągu 4 dni roboczych od daty złożenia wniosku, rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa. Procedurę dotyczącą takich rozmów można ustalić w protokołach wykonawczych, o których mowa w art. 19 niniejszej umowy.
   Artykuł 9
   Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Dowody potwierdzające warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 oparte są w szczególności na środkach dowodowych wymienionych w załączniku 3 do niniejszej umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Państwa członkowskie oraz Gruzja wzajemnie uznają wszelkie takie dowody bez prowadzenia dalszego dochodzenia.
   2.   Dowody prima facie potwierdzające warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 oparte są w szczególności na środkach dowodowych wymienionych w załączniku 4 do niniejszej umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. W przypadku przedstawienia takich dowodów prima facie państwa członkowskie i Gruzja uznają warunki za ustalone, chyba że posiadają dowody przeciwne.
   3.   O nielegalnym charakterze wjazdu, przebywania lub pobytu decyduje brak, w dokumentach podróży danej osoby, koniecznej wizy lub innego zezwolenia na pobyt na terytorium państwa składającego wniosek. Dowodem prima facie nielegalnego wjazdu, przebywania lub pobytu jest także oświadczenie państwa składającego wniosek, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub dokumentu pobytowego.
   Artykuł 10
   Terminy
   1.   Właściwy organ państwa składającego wniosek musi złożyć wniosek o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek w ciągu 6 miesięcy od daty uzyskania informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu lub przestał spełniać te warunki. W przypadku gdy istnieją prawne lub faktyczne przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku w terminie, na wniosek państwa składającego wniosek termin ten przedłuża się, ale wyłącznie do czasu ustąpienia przeszkód.
   2.   Odpowiedź na wniosek o readmisję musi być udzielona na piśmie

               a)

               w ciągu 2 dni roboczych, jeśli wniosek złożono w ramach procedury przyspieszonej (art. 6 ust. 3); lub

               b)

               w ciągu 12 dni kalendarzowych we wszystkich pozostałych przypadkach.

         Bieg terminu na udzielenie odpowiedzi rozpoczyna się od daty otrzymania wniosku o readmisję. W przypadku braku odpowiedzi w tym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uważa się za udzieloną.
   3.   Uzasadnienie odrzucenia wniosku o readmisję sporządza się na piśmie.
   4.   Po uzyskaniu zgody lub, w stosownych przypadkach, po upływie terminów określonych w ust. 2, przekazanie danej osoby następuje w ciągu trzech miesięcy. Na wniosek państwa składającego wniosek termin ten może zostać przedłużony o czas potrzebny do usunięcia przeszkód prawnych lub praktycznych.
   Artykuł 11
   Formy przekazania i rodzaje transportu
   1.   Nie naruszając przepisów art. 6 ust. 2, przed przekazaniem danej osoby właściwe organy państwa składającego wniosek powiadamiają na piśmie – z wyprzedzeniem co najmniej 3 dni roboczych – właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek o dacie przekazania, miejscu wjazdu i ewentualnej eskorcie oraz podają inne informacje związane z przekazaniem.
   2.   Transport może odbywać się drogą powietrzną lub lądową. W przypadku przekazania danej osoby drogą lotniczą nie ma obowiązku korzystania z usług krajowych przewoźników Gruzji lub państw członkowskich; można korzystać z regularnych, a nawet – w przypadku obywateli państwa rozpatrującego wniosek – czarterowych połączeń lotniczych. W przypadku przekazania odbywającego się pod eskortą nie musi się ona ograniczać do uprawnionych osób z państwa składającego wniosek, pod warunkiem że osoby te są uprawnione przez Gruzję lub przez jakiekolwiek państwo członkowskie.
   Artykuł 12
   Omyłkowa readmisja
   Państwo składające wniosek ponownie przyjmuje każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez państwo rozpatrujące wniosek, jeżeli w okresie 6 miesięcy po przekazaniu tej osoby, a w przypadku obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca w ciągu 12 miesięcy ustalono, że wymogi określone w art. 2–5 niniejszej umowy nie są spełnione.
   W takich przypadkach postanowienia proceduralne niniejszej umowy stosuje się odpowiednio oraz przekazuje wszystkie dostępne informacje dotyczące rzeczywistej tożsamości i obywatelstwa osoby, która ma być ponownie przyjęta.
   SEKCJA IV

      OPERACJE TRANZYTU

   Artykuł 13
   Zasady
   1.   Państwa członkowskie i Gruzja powinny ograniczać tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do przypadków, gdy nie można ich przewieźć bezpośrednio do państwa przeznaczenia.
   2.   Gruzja zezwala na tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek państwa członkowskiego, a państwo członkowskie zezwala na tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek Gruzji, jeśli zapewniono dalszą podróż przez ewentualne inne państwa tranzytu oraz readmisję przez kraj przeznaczenia.
   3.   Gruzja lub państwo członkowskie mogą odmówić zgody na tranzyt przez swoje terytorium:

               a)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec narażony jest w państwie będącym miejscem przeznaczenia lub w innym państwie tranzytu na realne ryzyko tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, lub na karę śmierci lub prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub przekonania polityczne;

               b)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec podlega karom w państwie rozpatrującym wniosek lub innym państwie tranzytu; lub

               c)

               ze względu na zdrowie publiczne, bezpieczeństwo narodowe, porządek publiczny lub inne narodowe interesy państwa rozpatrującego wniosek.

         4.   Gruzja lub państwo członkowskie mogą cofnąć każde wydane zezwolenie, jeśli po jego wydaniu wystąpią lub wyjdą na jaw okoliczności, o których mowa w ust. 3, stanowiące przeszkodę w przeprowadzeniu operacji tranzytu, lub jeśli nie będzie zapewniona dalsza podróż przez inne państwa tranzytu lub readmisja przez państwo będące miejscem przeznaczenia. W takim przypadku państwo składające wniosek, w razie konieczności i niezwłocznie, przyjmuje z powrotem danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.
   Artykuł 14
   Procedura tranzytowa
   1.   Wniosek tranzytowy musi zostać złożony na piśmie do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek i ma zawierać następujące informacje:

               a)

               rodzaj tranzytu (powietrzny lub lądowy), inne możliwe państwa tranzytu i przewidywany końcowy cel podróży;

               b)

               szczegółowe informacje o danej osobie (np. imię, nazwisko, nazwisko panieńskie, inne używane imiona/nazwiska lub imiona/nazwiska, pod jakimi dana osoba jest znana, lub pseudonimy, datę urodzenia, płeć i – jeśli to możliwe – miejsce urodzenia, obywatelstwo, język ojczysty, rodzaj i numer dokumentu podróży);

               c)

               przewidywane miejsce wjazdu, termin przekazania osoby i ewentualną możliwość użycia eskorty;

               d)

               oświadczenie, że z punktu widzenia państwa składającego wniosek spełnione są warunki określone w art. 13 ust. 2 oraz że nie są znane żadne powody mogące uzasadniać odmowę zgodnie z art. 13 ust. 3.

         Wspólny formularz wniosku tranzytowego znajduje się w załączniku 6 do niniejszej umowy.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek informuje na piśmie państwo składające wniosek o przyjęciu, w ciągu 5 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku, potwierdzając nazwę miejsca wjazdu i przewidywany czas odebrania danej osoby, lub informuje o odmowie przyjęcia, podając powody tej odmowy.
   3.   Jeśli tranzyt odbywa się drogą lotniczą, osoba, która podlega readmisji, oraz osoby ewentualnie ją eskortujące są zwolnione z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
   4.   Właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek, z zastrzeżeniem przeprowadzenia wzajemnych konsultacji, udzielają niezbędnej pomocy przy tranzycie, w szczególności poprzez nadzorowanie osób podlegających readmisji oraz zapewnienie właściwych do tego celu udogodnień.
   5.   Tranzyt osób następuje w ciągu 30 dni od otrzymania zgody na wniosek.
   SEKCJA V

      KOSZTY

   Artykuł 15
   Koszty transportu oraz tranzytu
   Nie naruszając prawa właściwych organów do dochodzenia zwrotu kosztów związanych z readmisją od osoby, która ma jej podlegać, lub od osób trzecich, wszystkie koszty transportu poniesione w związku z readmisją i tranzytem do granicy państwa przeznaczenia zgodnie z niniejszą umową ponosi państwo składające wniosek.
   SEKCJA VI

      OCHRONA DANYCH I KLAUZULA BRAKU WPŁYWU

   Artykuł 16
   Ochrona danych
   Przekazanie danych osobowych może nastąpić jedynie wówczas, gdy takie przekazanie jest konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej umowy i odbywa się za pośrednictwem właściwych organów Gruzji lub państwa członkowskiego, zależnie od przypadku. Przetwarzanie i obsługa danych osobowych w indywidualnych przypadkach podlega ustawodawstwu krajowemu Gruzji oraz, w przypadku gdy kontrolerem jest właściwy organ państwa członkowskiego, przepisom dyrektywy 95/46/WE oraz ustawodawstwu krajowemu tego państwa członkowskiego przyjętemu zgodnie ze tą dyrektywą. Dodatkowo zastosowanie mają następujące zasady:

               a)

               dane osobowe muszą być przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem;

               b)

               dane osobowe muszą być gromadzone w określonym, wyraźnym i prawnie dopuszczonym celu związanym z wprowadzeniem w życie niniejszej umowy i nie mogą być dalej przetwarzane przez organ przekazujący ani organ, który je przyjmuje, w sposób niezgodny z tym celem;

               c)

               dane osobowe muszą być adekwatne, istotne i nie mogą wykraczać poza cel, w jakim są gromadzone lub dalej przetwarzane; w szczególności przekazane dane osobowe mogą dotyczyć wyłącznie:

                           (i)

                           szczegółowych informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. imiona, nazwiska, wszelkie poprzednie imiona i nazwiska, imiona i nazwiska, pod jakimi jest znana, pseudonimy, płeć, stan cywilny, data i miejsce urodzenia oraz obecne i ewentualne poprzednie obywatelstwo);

                           (ii)

                           paszportu, dowodu tożsamości lub prawa jazdy (numer, okres ważności, data wystawienia, nazwa organu wystawiającego dokument, miejsce wystawienia);

                           (iii)

                           miejsc lądowań i trasy podróży;

                           (iv)

                           innych informacji potrzebnych do ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przekazana, lub do zbadania wymogów dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą umową;

               d)

               dane osobowe muszą być dokładne i w razie konieczności aktualizowane;

               e)

               dane osobowe muszą być przechowywane w formie pozwalającej na identyfikację osób, których dane te dotyczą, przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do realizacji celu, w jakim zostały zgromadzone lub w jakim są dalej przetwarzane;

               f)

               zarówno organ, który przekazuje dane osobowe, jak i ten, który je przyjmuje, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia, odpowiednio, sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych osobowych, w przypadku gdy ich przetwarzanie nie jest zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, w szczególności w przypadku, gdy nie są adekwatne, istotne lub wykraczają poza cel ich przetwarzania. Dotyczy to także zgłaszania drugiej stronie wszelkich przypadków sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych;

               g)

               organ, który przyjmuje dane, informuje organ przekazujący dane na wniosek tego ostatniego o sposobie wykorzystania przekazanych danych i uzyskanych wynikach;

               h)

               dane osobowe mogą być przekazywane wyłącznie właściwym organom. Udostępnienie otrzymanych danych innym organom wymaga uprzedniej zgody organu przekazującego;

               i)

               właściwe organy przekazujące i otrzymujące dane osobowe są zobowiązane do prowadzenia pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymanych danych.

         Artykuł 17
   Klauzula braku wpływu
   1.   Niniejsza umowa nie ma wpływu na prawa, obowiązki i zakres odpowiedzialności Unii, państw członkowskich ani Gruzji, wynikające z prawa międzynarodowego, w szczególności z:

               a)

               Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem dotyczącym statusu uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 r.;

               b)

               konwencji międzynarodowych określających państwo odpowiedzialne za badanie złożonych wniosków o azyl;

               c)

               europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r.;

               d)

               Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z dnia 10 grudnia 1984 r.;

               e)

               konwencji międzynarodowych dotyczących ekstradycji i tranzytu;

               f)

               wielostronnych międzynarodowych konwencji i umów o readmisji cudzoziemców, takich jak Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z dnia 7 grudnia 1944 r.

         2.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie uniemożliwia powrotu danej osoby na mocy innych formalnych lub nieformalnych uzgodnień.
   SEKCJA VII

      WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE

   Artykuł 18
   Wspólny Komitet ds. Readmisji
   1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy prawnej w stosowaniu i interpretacji niniejszej umowy. W tym celu Strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany „komitetem”), którego zadania będą w szczególności obejmować:

               a)

               monitorowanie stosowania niniejszej umowy;

               b)

               podejmowanie decyzji w sprawie zasad wykonawczych niezbędnych do jednolitego stosowania niniejszej umowy;

               c)

               prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat protokołów wykonawczych sporządzanych przez poszczególne państwa członkowskie i Gruzję zgodnie z art. 19 niniejszej umowy;

               d)

               zalecanie wprowadzania zmian do niniejszej umowy i jej załączników.

         2.   Decyzje komitetu są wiążące dla Umawiających się Stron.
   3.   W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Unii i Gruzji.
   4.   Komitet zbiera się w razie potrzeby na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
   5.   Komitet ustala swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 19
   Protokoły wykonawcze
   1.   Na wniosek państwa członkowskiego lub Gruzji, Gruzja i państwo członkowskie sporządzają protokół wykonawczy obejmujący między innymi zasady dotyczące:

               a)

               wyznaczania właściwych organów, przejść granicznych i wymiany punktów kontaktowych;

               b)

               warunków powrotu osób pod eskortą, w tym tranzytu eskortowanych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców;

               c)

               środków i dokumentów uzupełniających te wymienione w załącznikach 1–4 do niniejszej umowy;

               d)

               zasad readmisji w przypadku procedury przyspieszonej; oraz

               e)

               procedury przeprowadzania rozmów.

         2.   Protokoły wykonawcze, o których mowa w ust. 1, wchodzą w życie dopiero po ich zgłoszeniu komitetowi ds. readmisji, o którym mowa w art. 18.
   3.   Gruzja zgadza się stosować wszelkie postanowienia protokołu wykonawczego uzgodnionego z jednym państwem członkowskim również w jej stosunkach z każdym innym państwem członkowskim, na wniosek tego ostatniego.
   Artykuł 20
   Związek z dwustronnymi umowami o readmisji lub uzgodnieniami państw członkowskich
   Postanowienia niniejszej umowy stają się nadrzędne wobec postanowień wszelkich dwustronnych umów lub innych uzgodnień dotyczących readmisji osób przebywających bez zezwolenia, które zostały zawarte lub mogą zgodnie z art. 19 niniejszej umowy zostać zawarte przez poszczególne państwa członkowskie i Gruzję w zakresie, w jakim takie postanowienia nie są zgodne z postanowieniami niniejszej umowy.
   SEKCJA VIII

      POSTANOWIENIA KOŃCOWE

   Artykuł 21
   Terytorialny zakres stosowania
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2, niniejsza umowa ma zastosowanie do terytorium, na którym mają zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz do terytorium Gruzji.
   2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do terytorium Irlandii wyłącznie na mocy powiadomienia w tym celu Gruzji przez Unię Europejską. Niniejsza umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii.
   Artykuł 22
   Zmiany do umowy
   Niniejszą umowę można zmieniać i uzupełniać za wspólną zgodą Umawiających się Stron. Zmian i uzupełnień dokonuje się poprzez sporządzenie osobnych protokołów, które stanowią integralną część umowy i wchodzą w życie zgodnie z procedurą określoną w art. 23 niniejszej umowy.
   Artykuł 23
   Wejście w życie, okres obowiązywania i rozwiązanie
   1.   Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami.
   2.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z Umawiających się Stron powiadamia drugą stronę o zakończeniu procedur, o których mowa w ustępie pierwszym.
   3.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do Irlandii pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 21 ust. 2.
   4.   Niniejsza umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
   5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w drodze oficjalnego powiadomienia drugiej Umawiającej się Stronie. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
   Artykuł 24
   Załączniki
   Załączniki 1–6 stanowią integralną część niniejszej umowy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 listopada 2010 r. w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i gruzińskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l’Union européenne
         Per l’Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         За Грузия
         Por Georgia
         Za Gruzii
         For Georgien
         Für Georgien
         Gruusia nimel
         Για τη Γεωργία
         For Georgia
         Pour la Géorgie
         Per la Georgia
         Gruzijas vārdā –
         Gruzijos vardu
         Grúzia részéről
         Għall-Georġja
         Voor Georgië
         W imieniu Gruzji
         Pela Geórgia
         Pentru Georgia
         Za Gruzínsko
         Za Gruzijo
         Georgian puolesta
         För Georgien

      (1)  W formie określonej w zaleceniu Rady UE z dnia 30 listopada 1994 r.

      (2)  Tamże.
   ZAŁĄCZNIK 1

      WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIENIE JEST UZNAWANE ZA DOWÓD OBYWATELSTWA

      (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 1)

               —

               paszporty każdego rodzaju (paszporty krajowe, paszporty dyplomatyczne, paszporty służbowe, paszporty zbiorowe i paszporty zastępcze, włącznie z paszportami dla dzieci),

               —

               dokumenty tożsamości (w tym dokumenty wystawione na czas określony i dokumenty tymczasowe),

               —

               zaświadczenia o obywatelstwie lub inne urzędowe dokumenty, w których wymieniono lub wyraźnie wskazano obywatelstwo.

         ZAŁĄCZNIK 2

      WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIANIE UZNAWANE JEST ZA DOWÓD PRIMA FACIE OBYWATELSTWA

      (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 2)

   W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest jedno z państw członkowskich albo Gruzja:

               —

               dokumenty wymienione w załączniku 1, których okres ważności upłynął ponad 6 miesięcy wcześniej,

               —

               fotokopie dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej umowy,

               —

               prawa jazdy lub ich fotokopie,

               —

               akty urodzenia lub ich fotokopie,

               —

               identyfikatory wydane przez przedsiębiorstwa lub ich fotokopie,

               —

               oświadczenia świadków,

               —

               oświadczenia złożone przez daną osobę oraz język, jakim się ona posługuje, włącznie z wynikiem oficjalnego testu,

               —

               wszelkie inne dokumenty mogące pomóc w ustaleniu obywatelstwa danej osoby,

               —

               legitymacje służbowe i książeczki wojskowe,

               —

               książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich,

               —

                  laissez-passer wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.

         W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest Gruzja:

               —

               potwierdzenie tożsamości w wyniku wyszukiwania w wizowym systemie informacyjnym (VIS) (1),

               —

               jeśli państwa nie korzystają z wizowego systemu informacyjnego – pozytywna identyfikacja dokonana na podstawie danych z rejestru wniosków wizowych tych państw członkowskich.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS), Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60.
   ZAŁĄCZNIK 3

      WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW

      (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 1)

               —

               wiza lub dokument pobytowy wydany przez państwo rozpatrujące wniosek,

               —

               stempel wjazdu/wyjazdu lub podobne potwierdzenie w dokumencie podróży danej osoby lub inny dowód wjazdu/wyjazdu (np. fotograficzny).

         ZAŁĄCZNIK 4

      WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD PRIMA FACIE POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW

      (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 2)

               —

               wydany przez właściwe organy państwa składającego wniosek opis miejsca i okoliczności, w których dana osoba została przejęta po wjeździe na terytorium tego państwa,

               —

               informacje odnoszące się do tożsamości lub pobytu danej osoby, dostarczone przez organizację międzynarodową (np. Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)),

               —

               zgłoszenia/potwierdzenia informacji przez członków rodziny, współtowarzyszy podróży itd.,

               —

               oświadczenie danej osoby,

               —

               informacje, które wskazują, że dana osoba korzystała z usług kurierskich lub usług biura podróży,

               —

               oficjalne oświadczenie złożone w szczególności przez pracowników służby granicznej lub innych świadków, którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę,

               —

               oficjalne oświadczenie danej osoby złożone w postępowaniu sądowym lub administracyjnym,

               —

               dokumenty oraz wszelkiego rodzaju zaświadczenia lub rachunki (np. rachunki za hotel, karty wizyt u lekarzy/dentystów, karty wstępu do instytucji publicznych/prywatnych, umowy wynajmu samochodów, potwierdzenia płatności kartą kredytową itd.), które wyraźnie wskazują, że dana osoba pozostawała na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

               —

               imienne bilety kolejowe lub listy pasażerów podróżujących samolotem, pociągiem, autokarem lub statkiem, które wskazują na obecność i przedstawiają trasę podróży danej osoby po terytorium państwa rozpatrującego wniosek.

         ZAŁĄCZNIK 5

   ZAŁĄCZNIK 6

   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ART. 3 UST. 1 I ART. 5 UST. 1
   Strony zgadzają się, że osoba „wjeżdża bezpośrednio” z terytorium Gruzji, w rozumieniu tych postanowień, jeśli osoba ta przybyła na terytorium państwa członkowskiego, nie wjeżdżając po drodze do żadnego państwa trzeciego, lub w przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest jedno z państw członkowskich, jeśli osoba ta przybyła na terytorium Gruzji, nie wjeżdżając po drodze do żadnego państwa trzeciego. Pobytów w państwie trzecim w trakcie tranzytu lotniczego nie uznaje się za wjazd na terytorium tego państwa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii ani do jego obywateli. W takich okolicznościach Gruzja powinna zawrzeć z Danią umowę o readmisji na takich samych warunkach jak niniejsza umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Islandią i Norwegią, w szczególności na mocy umowy z dnia 18 maja 1999 roku dotyczącej włączenia tych krajów we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen. W takich okolicznościach Gruzja powinna zawrzeć umowę o readmisji z Islandią i Norwegią na takich samych warunkach jak niniejsza umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA SZWAJCARII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości istnienie ścisłych związków między Unią Europejską a Szwajcarią, w szczególności na mocy umowy dotyczącej włączenia tego kraju we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, która weszła w życie dnia 1 marca 2008 r. W takich okolicznościach Gruzja powinna zawrzeć umowę o readmisji ze Szwajcarią na takich samych warunkach jak niniejsza umowa.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1680 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/249

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1680
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Instytutu (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Instytutowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017– C8-0077/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 294/2008 z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiające Europejski Instytut Innowacji i Technologii (4), w szczególności jego art. 21,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0127/2017),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2015;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 112.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja 466/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 1 marca 2002 r. ustanawiająca program działań Wspólnoty popierający organizacje pozarządowe działające głównie w zakresie ochrony środowiska

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0466

Dziennik Urzędowy L 075 , 16/03/2002 P. 0001 - 0006

		Decyzja 466/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Radyz dnia 1 marca 2002 r.ustanawiająca program działań Wspólnoty popierający organizacje pozarządowe działające głównie w zakresie ochrony środowiskaPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],po konsultacji z Komitetem Regionów,stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Traktat zapewnia rozwój i realizację polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska i ustala cele i zasady rządzące tą polityką.(2) Program działania wprowadzony decyzją Rady 97/872/WE z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie programu działania Wspólnoty popierającego organizacje pozarządowe działające głównie w zakresie ochrony środowiska [4] został zakończony w dniu 31 grudnia 2001 r. Program został oceniony przez Komisję oraz obecnych i poprzednich beneficjentów, wykazując silne poparcie dla jego wznowienia lub poprawienia.(3) Szósty Program Działania na rzecz Ochrony Środowiska uznaje potrzebę uprawnienia obywateli, a proponowane środki obejmują prowadzenie rozległego i na szeroką skalę dialogu z uczestnikami kształtowania polityki w dziedzinie ochrony środowiska. W celu umożliwienia organizacjom pozarządowym (zwanymi dalej "NGO") wzięcia udziału w takim dialogu Szósty Program Działania na rzecz Ochrony Środowiska przewiduje potrzebę odpowiedniego wspierania NGO, włączając finansowanie przez Wspólnotę.(4) NGO działające na rzecz ochrony środowiska dowiodły już, że mogą wnieść wkład do polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska, co zostało ustanowione w art. 174 Traktatu przez aktywny udział w konkretnych działaniach na rzecz ochrony środowiska i w działaniach ukierunkowanych na podniesienie ogólnej świadomości potrzeby ochrony środowiska i zorientowanych na trwały rozwój. NGO działające również w dziedzinie ochrony zwierząt, jeżeli ich działania służą osiągnięciu celów ochrony środowiska, mogą uczestniczyć w tym programie.(5) NGO pełnią zasadniczą rolę w koordynowaniu i przekazywaniu do Komisji informacji i poglądów na temat nowych oraz powstających możliwości, takich jak ochrona przyrody i transgraniczne problemy związane ze środowiskiem, które nie mogą być lub nie są w pełni rozwiązywane w Państwie Członkowskim lub na poziomie mu podporządkowanym. NGO dobrze rozumieją interesy publiczne w dziedzinie środowiska naturalnego i dlatego mogą popierać te poglądy i przekazywać je do Komisji.(6) NGO działające na rzecz ochrony środowiska naturalnego uczestniczą w grupach ekspertów, w komitetach przygotowawczych i wykonawczych instytucji Wspólnoty, wnosząc ważny wkład do polityki Wspólnoty, jej programów i inicjatyw oraz zapewniając niezbędną równowagę w odniesieniu do interesów innych stron związanych ze środowiskiem, wliczając przemysł/biznes, związki zawodowe i grupy konsumentów.(7) NGO mające zdolności pobudzania wymiany poglądów, problemów i możliwych rozwiązań oraz do wprowadzania w życie właściwych działań związanych z problemami środowiska naturalnego o wymiarze wspólnotowym, angażując zainteresowane osoby na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, powinny być wspierane. W tym celu tylko NGO i sieci NGO aktywne w skali europejskiej powinny być docelowymi podmiotami.(8) Geograficzne rozszerzenie programu jest niezbędne w celu objęcia nim organizacji pozarządowych z państw kandydujących w świetle ich znaczenia w zdobywaniu poparcia opinii publicznej dla prawnego dorobku wspólnotowego w dziedzinie środowiska naturalnego oraz pełniejszego jego wprowadzania w życie.(9) W świetle doświadczenia zdobytego w pierwszych trzech latach wprowadzania w życie niniejszej decyzji, należy dokonać oceny działania programu w celu podjęcia decyzji w sprawie jego kontynuacji.(10) Decyzje o przyznaniu rocznych środków są podejmowane przez władze budżetowe w drodze procedury budżetowej.(11) Niniejsza decyzja ustanawia na cały czas trwania programu ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [5] dla władz budżetowych w okresie rocznej procedury budżetowej,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Niniejszym ustanawia się wspólnotowy program działania wspierający organizacje pozarządowe (NGOs) działające głównie w zakresie ochrony środowiska.2. Głównym celem niniejszego programu jest wspomaganie NGO — organizacji pozarządowych działających głównie w zakresie ochrony środowiska i zwiększenie znaczenia ochrony środowiska na poziomie europejskim. Takie działania powinny pociągać za sobą przyczynianie się lub możliwość przyczyniania się do rozwoju i wprowadzania w życie polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska oraz ustawodawstwa w różnych regionach Europy.3. Program wspiera ciągle również uczestnictwo NGO na wszystkich etapach procesu tworzenia przez Wspólnotę polityki w dziedzinie ochrony środowiska, przez zapewnienie właściwej reprezentacji w konsultacjach z zainteresowanymi osobami i przesłuchaniach publicznych. Program przyczynia się również do wzmacniania małych regionalnych lub lokalnych stowarzyszeń pracujących nad zastosowaniem dorobku wspólnotowego w odniesieniu do środowiska naturalnego i trwałego rozwoju ich regionów.Artykuł 2Aby NGO mogła ubiegać się o dotację, powinna posiadać następujące cechy i spełniać warunki wyszczególnione w Załączniku:a) musi być niezależną i nienastawioną na osiąganie zysku osobą prawną, której podstawowa działalność związana jest z ochroną środowiska i zwiększaniem znaczenia celów ochrony środowiska, mającej na celu dobro publiczne oraz uwzględnienie zasad trwałego rozwoju;b) musi działać na poziomie europejskim jako pojedyncza lub składająca się z kilku stowarzyszeń działających w sposób skoordynowany, ze strukturą (na bazie członkostwa) i działaniami obejmującymi co najmniej trzy państwa europejskie. Jednakże NGO działające na terenie dwóch państw europejskich może się także kwalifikować, pod warunkiem że podstawowym celem działania jest wspieranie rozwoju i wprowadzanie w życie polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, jak określono w art. 1 ust. 2 i 3;c) jej działania muszą być zgodne w szczególności z zasadami leżącymi u podstaw Szóstego Programu Działania na rzecz Ochrony Środowiska i pokrywać się z priorytetowymi obszarami określonymi w art. 5;d) musi być utworzona zgodnie z prawem na czas dłuższy niż dwa lata i posiadać roczne sprawozdania finansowe za dwa poprzednie lata zatwierdzone przez biegłego rewidenta księgowego. W przypadku istnienia nadzwyczajnych okoliczności Komisja może udzielić zgody na odstępstwo od tych dwóch wymagań, pod warunkiem że tym samym nie zaszkodzi ochronie interesów finansowych Wspólnoty.Artykuł 3Program jest otwarty dla europejskich NGO, utworzonych w:a) Państwach Członkowskich;b) krajach stowarzyszonych [6], zgodnie z warunkami ustalonymi w odpowiednich umowach europejskich, w dodatkowych protokołach do nich i w decyzjach odpowiednich rad stowarzyszeń;c) na Cyprze, Malcie lub w Turcji zgodnie z warunkami i procedurami do uzgodnienia z tymi państwami; lubd) krajach bałkańskich tworzących część procesu stabilizacji i stowarzyszania dla państw Europy Południowo-Wschodniej [7], zgodnie z warunkami i procedurami do uzgodnienia z tymi państwami.Artykuł 41. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wezwanie do składania do 30 września każdego roku wniosków dotyczących dotacji na następny rok kalendarzowy. Dodatkowo Komisja stosuje inne dostępne odpowiednie środki służące do zapoznania z programem potencjalnych beneficjentów, wliczając media elektroniczne.2. Wezwanie do złożenia wniosków zawiera pakiet informacji i określa warunki niezbędne do spełnienia, kryteria wyboru i przyznawania (wliczając dane szczegółowe proponowanego systemu ważenia) oraz procedurę zgłoszenia, oceny i zatwierdzania.3. Po przeprowadzeniu oceny wniosków Komisja bezzwłocznie podejmuje decyzję, które organizacje mają otrzymać finansowanie w następnym roku, do 31 grudnia każdego roku, o ile nie opóźni się przyjęcie budżetu Wspólnoty. Decyzja ta stanowi podstawę umowy między Komisją a beneficjentem, ustalając maksymalną kwotę dotacji, sposoby płatności, środki kontroli i monitorowania oraz cele, jakie powinny zostać osiągnięte przy pomocy dotacji. Płatności są wykonywane niezwłocznie.Artykuł 51. Uwzględniając znaczenie trwałego rozwoju oraz zdrowia i jakości życia obywateli europejskich, program ten kieruje swoje wsparcie w szczególności na obszary priorytetowe Szóstego Programu Działania na rzecz Ochrony Środowiska, podzielone na cztery grupy:a) ograniczanie zmian klimatycznych;b) przyroda i różnorodność biologiczna — ochrona unikalnych zasobów;c) zdrowie i środowisko naturalne;d) zapewnienie zrównoważonej gospodarki zasobami naturalnymi i odpadami.Szósty Program Działania na rzecz Ochrony Środowiska podlega przeglądowi w czwartym roku funkcjonowania i zostaje zrewidowany i uaktualniony, jeśli będzie to konieczne, w celu uwzględnienia nowych wydarzeń i informacji.Poza wyżej wymienionymi obszarami edukację dotyczącą środowiska naturalnego i wprowadzanie w życie i stosowanie prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie środowiska należy również zaliczyć do dziedzin priorytetowych.2. Proces wyboru i przyznawania dotacji przeprowadza się w czterech etapach, jak zostało to przedstawione w części A Załącznika.Artykuł 61. Wielkość dotacji nie powinna przekraczać 70 % przeciętnych rocznych zweryfikowanych i kwalifikujących się w czasie poprzednich dwóch lat wydatków poniesionych przez zgłaszającego wniosek, w przypadku NGO mających swoją siedzibę w państwach Wspólnoty, lub 80 % w przypadku NGO mających swoją siedzibę w państwach kandydujących i w krajach bałkańskich, ani 80 % kwalifikujących się wydatków w roku bieżącym.Kwota powinna być ustalona corocznie, zgodnie z przyjętym systemem ważenia, który uwzględnia wyniki oceny określonej w art. 5 ust. 2 i opisanej w części A Załącznika i zasady przedstawione w części C Załącznika.2. Beneficjent w ramach tego programu ma swobodę w używaniu dotacji na pokrycie zakwalifikowanych wydatków w czasie trwania roku, na który dotacja została przyznana, jeśli wydaje mu się to odpowiednie. Wszystkie wydatki ponoszone przez beneficjenta w czasie trwania roku, na który dotacja została przyznana, będą uważane za kwalifikujące się, z wyjątkiem tych, które zostały wymienione w części D pkt 2 Załącznika. Beneficjenci mogą również wypłacić środki pieniężne na rzecz partnerów lub organizacji członkowskich, zgodnie z zasadami szczegółowymi określonymi przez zatwierdzony program roboczy.3. Kwota dotacji zostaje ostatecznie określona tylko wtedy, gdy zrewidowane sprawozdanie finansowe zostanie zaakceptowane przez Komisję, zapewniając tym samym, że fundusze Wspólnoty są wykorzystane zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r., które mają zastosowanie odnośnie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [8].Ostateczna płatność zostaje odpowiednio zmniejszona, jeśli całkowita wysokość dotacji wspólnotowych związanych z tym i każdym innym programem przekracza 80 % zrewidowanych kwalifikujących się wydatków poniesionych przez beneficjenta w ciągu roku.4. Ponadto jeśli zrewidowane sprawozdanie finansowe dotyczące roku, na który dotacja została przyznana, wykazuje, że łączne przychody beneficjenta, z wyjątkiem przychodów regularnie przeznaczanych na niekwalifikujące się wydatki, przekraczają kwalifikujące się wydatki, ostateczna płatność zostanie zmniejszona lub, jeśli jest to konieczne, nadwyżka zostanie odpowiednio odzyskana. Zgodnie z art. 256 Traktatu zlecenie odzyskania podlega wykonaniu.5. W celu zapewnienia efektywności dotacji dla NGO, działających w dziedzinie środowiska naturalnego Komisja podejmuje niezbędne kroki zmierzające do sprawdzenia, czy wybrana organizacja nadal spełnia wymagania niezbędne do przyznania dotacji w ciągu całego roku, na który dotacja została przyznana. W szczególności zostanie uruchomiony stały system monitorowania działań beneficjentów w ciągu roku, na który dotacja została przyznana, jak również analiza ex post jego funkcjonowania.6. Komisja dostarczy wnioskodawcom, których wnioski nie zostały zaakceptowane, informacje na temat powodów, dla których NGO nie spełniają wymagań, podając wystarczające wyjaśnienie umożliwiające im ustalenie zmian niezbędnych przed sporządzeniem nowego wniosku.Artykuł 71. Niniejszy program rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2002 r. i kończy dnia 31 grudnia 2006 r.2. Limity finansowe wprowadzenia w życie niniejszego programu na lata 2002-2006 ustala się niniejszym na 32 mln EUR.3. Wartość rocznych środków przyznanych zostanie zatwierdzona przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.Artykuł 81. W celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami Komisja może przeprowadzać kontrole na miejscu oraz inspekcje, opierając się na niniejszym programie zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) numer 2185/96 [9]. Jeśli jest to wskazane, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadza dochodzenia, co jest regulowane rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [10].2. Beneficjent otrzymujący dotację udostępnia Komisji wszystkie dokumenty uzupełniające, wliczając zrewidowane sprawozdanie finansowe dotyczące wydatków poniesionych w czasie roku, na który została przyznana dotacja, przez okres pięciu lat następujących po dokonaniu ostatniej płatności. Beneficjent otrzymujący dotację dopilnuje, aby, gdzie stosowne, dokumenty uzupełniające, będące w posiadaniu partnerów lub członków były dostępne dla Komisji.Artykuł 91. Niepowodzenie w osiągnięciu spodziewanych wyników, wykazane w obowiązkowych sprawozdaniach, może spowodować niezakwalifikowanie do finansowania w ramach niniejszego programu w następnym roku. Powtarzające się niepowodzenie w ciągu dwóch kolejnych lat może spowodować niezakwalifikowanie finansowania na pozostałe lata trwania programu.2. Jeśli NGO staje się podmiotem zlecenia pobrania wydanego przez Komisję, będącego wynikiem nieprawidłowości spowodowanych świadomie, nieprawidłowości spowodowanych zaniedbaniem lub nadużyciem finansowym, będzie ona automatycznie wykluczona z finansowania na pozostałe lata trwania programu.3. Jeśli Komisja wykryje nieprawidłowości, niegospodarność lub nadużycie finansowe związane z dotacją przy pomocy audytu albo kontroli na miejscu, beneficjent podlega zastosowaniu jednego lub kilku następujących środków administracyjnych oraz kar proporcjonalnie do powagi przypadku (i z prawem do odwołania się od tej decyzji):a) cofnięcie dotacji;b) zapłacenie kary pieniężnej w wysokości do 50 % wartości zlecenia pobrania;c) wykluczenie z innych możliwości finansowania przez Wspólnotę na pozostałe lata trwania programu;d) wykluczenie z istotnych mechanizmów dialogu Komisji na pozostałe lata trwania programu.Artykuł 10Wykaz beneficjentów finansowanych w ramach tego programu, łącznie z przyznanymi kwotami, jest publikowana każdego roku w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 11Komisja przedstawia Państwom Członkowskim i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie do 30 kwietnia każdego roku, dotyczące procesu przyznawania dotacji na rok bieżący oraz wyników przyznanych dotacji w poprzednim roku. Sprawozdanie zawiera wyjaśnienie, jak Komisja dokonała wyboru beneficjentów na bieżący rok. Komisja zwołuje spotkanie uczestników w sprawie przedyskutowania tego sprawozdania do dnia 30 czerwca każdego roku.Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące osiągnięcia celów niniejszego programu w czasie pierwszych trzech lat i w stosownym przypadku przedstawia propozycje dokonania ulepszeń w związku z kontynuowaniem lub zawieszeniem programu. Powyższe sprawozdanie oparte jest na sprawozdaniach dotyczących działania beneficjentów i ocenie, w szczególności ich efektywności przyczyniania się do osiągania celów określonych w art. 1 i w Załączniku.Zgodnie z Traktatem Parlament Europejski i Rada decydują w sprawie kontynuowania programu po dniu 1 stycznia 2007 r. Przed przesłaniem propozycji w tym celu Komisja przeprowadzi zewnętrzną ocenę wyników osiągniętych w ramach programu.Artykuł 12Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 1 marca 2002 r.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoP. CoxPrzewodniczącyW imieniu RadyR. De MiguelPrzewodniczący[1] Dz.U. C 270 E z 25.9.2001, str. 125.[2] Opinia wydana dnia 18 października 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 6 grudnia 2001 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[4] Dz.U. L 354 z 30.12.1997, str. 25.[5] Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1.[6] Bułgaria, Republika Czeska, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Polska, Rumunia, Republika Słowacka i Słowenia.[7] Była Republika Jugosłowiańska Macedonii, Albania, Federalna Republika Jugosławii, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja.[8] Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 762/2001 (Dz.U. L 111 z 20.4.2001, str. 1).[9] Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.[10] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKA. CZTERY ETAPY PROCESU WYBORU I PRZYZNAWANIA1. Odrzucenie wniosków, które nie spełniają wymagań technicznych/administracyjnych odnośnie do przedstawienia wniosku o finansowanie w ramach niniejszego programu. W szczególności wnioski niekompletne lub niewystarczająco szczegółowe lub wnioski, które nie zostały wypełnione zgodnie z instrukcjami umieszczonymi na formularzu wniosku lub które zostały dostarczone po opublikowanym nieprzekraczalnym terminie, nie zostaną zakwalifikowane w ramach niniejszego programu.2. Odrzucenie wniosków, które nie spełniają kryteriów kwalifikacyjnych przedstawionych w art. 2 i 3.3. Porównawcza ocena pozostałych kwalifikujących się wniosków analizująca pod kątem następujących kryteriów, które zostały wymienione dalej w pkt B:a) zakres, w jakim wniosek i, bardziej szczegółowo, proponowany program roboczy spełniają cele programu, jak przedstawione zostało w art. 1, oraz priorytety programu przedstawione w art. 5;b) zarządzanie i jakość produktu;c) zasięg, efektywność i wydajność.Porównawcze wartości wynikowe zostaną przypisane każdemu zakwalifikowanemu wnioskodawcy.4. Ustalenie zbioru wniosków, które będą podlegać procedurze przyznawania przez zakwalifikowanie tylko tych wnioskodawców, którym przypisane zostały wartości wynikowe powyżej progów określonych przez Komisję.B. PARAMETRY, NA PODSTAWIE KTÓRYCH WNIOSKODAWCA ZOSTANIE OCENIONYWnioskodawcy, którzy przeszli przez dwa pierwsze etapy wyboru, wyjaśnione w pkt A, podlegają ocenie według następujących kryteriów:1. Zakres, w jakim wniosek spełnia cele programuCharakterystyka wnioskodawcy, łącznie z proponowanym przez niego programem roboczym, które będą oceniane, zawierają:a) ważność działań (w odniesieniu do Szóstego Programu Działań na rzecz Ochrony Środowiska, nowego ładu europejskiego, trwałego rozwoju, procesu rozszerzenia, stabilizacji i stowarzyszania dotyczącego państw Europy Południowo-Wschodniej, rozwoju partnerstwa eurośródziemnomorskiego, integracji, osiągania równości płci);b) rolę i potencjalny wpływ zaangażowania w kształtowanie i realizację wspólnotowej polityki w dziedzinie ochrony środowiska;c) zdolności przedstawicielskie w zakresie wyrażania interesów publicznych dotyczących różnych regionów Europy i wprowadzania tych koncepcji i propozycji w trakcie rozwiązywania problemów związanych ze środowiskiem naturalnym;d) rolę w działaniach na rzecz podnoszenia świadomości proekologicznej i poszerzania wiedzy, zarówno w stosunku do ogólnej, jak i wspólnotowej polityki w dziedzinie ochrony środowiska;e) zdolność do rozwoju sieci powiązań między organizacjami w Państwach Członkowskich i państwach kandydujących, popierania współpracy z organizacjami w sektorze publicznym i prywatnym oraz przyciągania częściowego finansowania ze źródeł zewnętrznych.Przy każdym z wyżej wymienionych parametrów brany będzie pod uwagę potencjał wnioskodawcy w odniesieniu do spełniania roli stowarzyszonych NGO omówionych w przykładach przedstawionych w części D.2. Zarządzanie i jakość produktuParametry, które podlegają ocenie, zawierają:a) strukturę organizacyjną, kompetencje w zakresie obsady etatów i zarządzania zasobami ludzkimi;b) wewnętrzny proces podejmowania decyzji, relacje z członkami, obejmujące uzgodnienia związane z zapewnieniem ich zaangażowania w rozwój polityki i oświadczenia w zakresie prowadzonej polityki;c) podejście strategiczne, orientację na cele oraz praktykę w zakresie planowania;d) administrowanie, kontrolę budżetu i zarządzanie finansami;e) praktykę sprawozdawczą (wewnętrzną i zewnętrzną);f) samoocenę i kontrolę jakości, wykorzystanie osiągniętych doświadczeń (uczenie się);g) kompetencje techniczne/naukowe.3. Zasięg, efektywność, wydajnośćParametry, które podlegają ocenie, zawierają:a) ogólne postrzeganie organizacji i jej działalności;b) stosunki zewnętrzne i efektywność (z innymi podmiotami działającymi na polu środowiska naturalnego, takimi jak władze lokalne i regionalne, przedsiębiorstwa i przemysł, grupy konsumentów, związki zawodowe, inne NGO oraz ogół społeczeństwa).C. USTALANIE WYSOKOŚCI DOTACJIWysokość dotacji jest obliczana na podstawie przewidywanych przez wnioskodawcę łącznych kwalifikujących się wydatków w ciągu roku, na jaki ma być przyznana dotacja, z wyraźnym uwzględnieniem ponoszonych przez niego zrewidowanych wydatków w ciągu dwóch poprzednich lat, zgodnie z następującymi zasadami:1. Gdy wszystkie pozostałe parametry są takie same, kwota dotacji przyznanej NGO z większym zakresem istotnych działań (mierzonym w stosunku do średniej wartości zrewidowanych rocznych wydatków poniesionych w ciągu dwóch poprzedzających lat i przewidywanych łącznych kwalifikujących się wydatków w ciągu roku, na jaki ma być przyznana dotacja) przeciętnie będzie wyższa niż kwota dotacji przyznanej NGO z mniejszym zakresem istotnych działań. Jednakże podział zostanie dokonany na zasadzie nieliniowej i tym sposobem beneficjenci z mniejszym zakresem istotnych działań otrzymają relatywnie wyższy stopień wsparcia.2. Gdy wszystkie pozostałe parametry są takie same, dla NGO otrzymujących wyższą porównawczo ocenę wynikową zostaną przyznane wyższe kwoty niż dla wnioskodawców z niższą oceną wynikową.3. Gdy NGO wystąpiła z wnioskiem o przyznanie określonej kwoty, w żadnym przypadku przyznana dotacja nie przekroczy tej kwoty.D. WYDATKI KWALIFIKUJĄCE SIĘ1. Wszystkie wydatki poniesione przez beneficjenta w ciągu roku, na jaki została przyznana dotacja, są uważane za kwalifikujące się oprócz tych, które zostały wymienione w pkt 2. Wydatki kwalifikujące się mogą obejmować niektóre z następujących, przykładowych działalności:a) koordynowanie i przekazywanie do Komisji informacji i poglądów na podstawie interesów i opinii ogółu społeczeństwa na temat nowych oraz powstających perspektyw, które nie mogą być lub nie są w pełni rozstrzygane przez Państwo Członkowskie lub na odpowiednim poziomie;b) prace przygotowawcze i badania niezbędne dla uczestniczenia w pracach grup ekspertów, w komitetach przygotowawczych i wykonawczych instytucji Wspólnoty, wnoszących ważny wkład do wspólnotowych polityk, programów i inicjatyw oraz zapewniających niezbędną równowagę w odniesieniu do interesów innych stron związanych ze środowiskiem, wliczając przemysł/biznes, związki zawodowe i grupy konsumentów;c) stymulowanie wymiany poglądów, problemów i możliwych rozwiązań odnoszących się do problemów środowiska naturalnego w wymiarze Wspólnoty, z włączeniem zainteresowanych osób na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym. Może to również obejmować transfer wiedzy i zapewnienie synergii poprzez działalność w ramach sieci;d) podnoszenie świadomości i poszerzania wiedzy, zarówno w stosunku do ogólnych aspektów środowiska, jak i wspólnotowej polityki w dziedzinie ochrony środowiska;e) tworzenie możliwości działania na poziomie europejskim, w szczególności w celu zwiększenia zaangażowania małych NGO, nowych sieci NGO i NGO w państwach kandydujących oraz krajach bałkańskich.2. Wypłaty dokonane przez beneficjenta i kontrakty przyznane stronom trzecim, które zawierają elementy poniższego rodzaju, zostaną uznane za niekwalifikujące się:a) rozrywki, gościnność, niepotrzebne lub niewłaściwie uwzględnione wydatki;b) wydatki wyraźnie poza uzgodnionym programem roboczym beneficjenta w ciągu roku, na który została przyznana dotacja;c) spłaty zadłużeń, zaległe odsetki, niedobory z przeniesienia;d) wydatki związane z zaangażowaniem kapitału, inwestycje lub rezerwy odłożone dla wzmocnienia aktywów beneficjenta;e) udziały w naturze;f) prywatne wydatki;g) działalność kryminalna i nielegalna.--------------------------------------------------


title: 2013/628/UE: Decyzja Rady z dnia 22 października 2013 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz

text:
               31.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 289/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 października 2013 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   (2013/628/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2013/2/UE (1) Umowa między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz („umowa”) została podpisana w dniu 17 grudnia 2012 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Umowa powinna zostać przyjęta.

               (3)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską i Republika Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii zawiadomienia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 umowy (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 października 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 3 z 8.1.2013, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzieniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady z dnia 25 września 2008 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               1.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/4

      DECYZJA RADY

   z dnia 25 września 2008 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2008/C 249/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, a w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając przedstawiony Radzie i Komisji wykaz kandydatów dotyczący przedstawicieli organizacji pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 18 września 2006 r. (2) Rada mianowała członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Johannesa HYLANDERA (Szwecja) zwolniło się stanowisko członków zarządu centrum w kategorii przedstawicieli organizacji pracowników,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2009 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               SZWECJA

               Ulrika HEKTOR

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 września 2008 r.

            W imieniu Rady

         L. CHATEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 240 z 5.10.2006, s. 1.


title: Decyzja Zarządu Europolu z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie mechanizmów kontrolnych odnoszących się do wyszukiwania danych w komputerowym systemie gromadzonych informacji

text:
               29.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/30

      DECYZJA ZARZĄDU EUROPOLU

   z dnia 20 marca 2007 r.
   w sprawie mechanizmów kontrolnych odnoszących się do wyszukiwania danych w komputerowym systemie gromadzonych informacji
   (2007/C 72/14)
   ZARZĄD EUROPOLU,
   uwzględniając Konwencję na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (1), zmienioną przez akt Rady z dnia 27 listopada 2003 r. sporządzający, na podstawie art. 43 ust. 1 Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencji o Europolu), protokół zmieniający tę konwencję (2) (zwany dalej „protokołem”), a w szczególności jego art. 16,
   po przeprowadzeniu konsultacji ze Wspólnym Organem Nadzorczym (3),
   a także mając na uwadze co następuje:

               (1)

               Artykuł 1 ust. 8 protokołu zmienia art. 16 konwencji o Europolu, który stanowi, że Europol ustanawia właściwe mechanizmy kontrolne w celu sprawdzenia legalności danych wyszukiwanych w komputerowym systemie gromadzonych informacji, o którym mowa w art. 6 i 6a konwencji o Europolu, zgodnie ze zmianami wniesionymi przez protokół,

               (2)

               Dane przekazywane przez państwa członkowskie i strony trzecie w celu włączenia ich do analitycznych plików roboczych i systemu informacyjnego, przetwarzane zgodnie z art. 3 aktu Rady z dnia 3 listopada 1998 r. przyjmującego zasady stosujące się do plików analitycznych Europolu (4) i zgodnie z art. 6a konwencji o Europolu, zgodnie ze zmianami wprowadzonymi przez protokół, podlegają również mechanizmowi kontrolnemu, o którym mowa w zmienionym art. 16 konwencji o Europolu,

         PRZYJĄŁ NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Europol ustanawia mechanizmy kontrolne w celu zapewnienia, że podczas wszystkich wyszukiwań, w tym także prób wyszukiwań, danych w komputerowym systemie gromadzonych informacji, o którym mowa w art. 6 i 6a konwencji o Europolu, możliwe jest ustalenie co najmniej następujących informacji:

               1)

               jeden numer referencyjny odnoszący się do wyszukiwania lub próby wyszukiwania

               2)

               do których składników komputerowego systemu gromadzonych danych, o którym mowa w art. 6 i 6a konwencji o Europolu, uzyskano dostęp lub przeprowadzono konsultacje,

               3)

               identyfikacja użytkownika,

               4)

               data i czas wyszukiwania lub konsultacji, w tym prób wyszukiwania,

               5)

               gdy stosowne, odpowiedni(e) analityczny/e plik(i) roboczy/e

               6)

               tożsamość danej osoby lub osób, których dane były celem wyszukiwania lub uzyskania dostępu, a następnie zostały pokazane, lub identyfikacja uzyskanego wpisu.

         Artykuł 2
   Informacje zgromadzone zgodnie z art. 1 są wykorzystywane przez urzędników Europolu upoważnionych do zapewnienia zgodności z przepisami Europolu w sprawie ochrony danych, jak i organów nadzorczych, o których mowa w art. 23 i 24 konwencji o Europolu, wyłącznie w celu sprawdzenia zgodności z prawem wyszukiwań w komputerowym systemie gromadzonych danych, o którym mowa w art. 6 i 6a konwencji o Europolu.
   Artykuł 3
   Informacje zgromadzone zgodnie z art.1 są usuwane po upływie sześciu miesięcy, chyba że dane są w dalszym ciągu potrzebne do kontroli w toku.
   Artykuł 4
   Podczas przetwarzania danych na podstawie niniejszej decyzji Europol zachowuje zgodność z przepisami odnoszącymi się do ochrony i bezpieczeństwa danych, ustanowionymi w konwencji o Europolu, a w szczególności art. 14 ust. 3 i art. 25, jak i postanowieniami przyjętymi w celu ich wdrożenia.
   Artykuł 5
   Decyzje Zarządu z dnia 9 czerwca 1999 r. w sprawie sporządzania sprawozdań o danych osobowych i z dnia 28 lutego 2001 r. w sprawie sporządzania sprawozdań o wyszukiwaniach danych osobowych w systemie informacyjnym zostają uchylone.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 19 kwietnia 2007 r.

      Sporządzono w Hadze, dnia 20 marca 2007 r.

         Hans-Jürgen FÖRSTER

            Przewodniczący Zarządu

      (1)  Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 2.

      (2)  Dz.U. C 2 z 6.1.2004, str. 1.

      (3)  Patrz opinia 06/40 z dnia 19 października 2006 r.

      (4)  Dz.U. C 26 z 30.1.1999, str. 1.