title: Decyzja Rady (UE) 2017/1225 z dnia 16 czerwca 2017 r. uchylająca decyzję 2010/288/UE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Portugalii

text:
               7.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 174/19

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1225
   z dnia 16 czerwca 2017 r.
   uchylająca decyzję 2010/288/UE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Portugalii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust. 12,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 2 grudnia 2009 r., na podstawie zalecenia Komisji, Rada stwierdziła w decyzji 2010/288/UE (1) podjętej zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu istnienie nadmiernego deficytu w Portugalii. Rada odnotowała, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych planowany na 2009 r. miał wynieść 5,9 % PKB, a więc powyżej określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. Dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych (który od 2005 r. utrzymywał się powyżej określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB) miał wynieść w 2009 r. 74,5 % PKB.

               (2)

               W dniu 2 grudnia 2009 r., zgodnie z art. 126 ust. 7 Traktatu oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 (2), Rada, na podstawie zalecenia Komisji, skierowała do Portugalii zalecenie, wzywając do zlikwidowania nadmiernego deficytu najpóźniej do 2013 r. Rada wyznaczyła też dzień 2 czerwca 2010 r. jako termin na podjęcie w tym celu skutecznych działań.

               (3)

               Po tym, jak władze Portugalii zwróciły się z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej przez Unię, państwa członkowskie, których walutą jest euro, oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), Rada przyznała Portugalii pomoc finansową (3). Protokół ustaleń dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej między Komisją a władzami Portugalii został podpisany w dniu 17 maja 2011 r. Od tego czasu Rada wydała dwa nowe zalecenia skierowane do Portugalii na podstawie art. 126 ust. 7 Traktatu – w dniach 9 października 2012 r. i 21 czerwca 2013 r. – przedłużając termin korekty nadmiernego deficytu odpowiednio do 2014 r. i 2015 r. W obu tych zaleceniach Rada uznała, że Portugalia podjęła skuteczne działania, lecz wystąpiły nieprzewidziane niekorzystne zdarzenia gospodarcze, niosące poważne negatywne konsekwencje dla finansów publicznych. Zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 472/2013 (4) Portugalia była zwolniona z obowiązku przedkładania odrębnych sprawozdań w ramach procedury nadmiernego deficytu i przedkładała sprawozdania w ramach programu dostosowań makroekonomicznych, którym była objęta (5).

               (4)

               Zgodnie z art. 126 ust. 8 Traktatu Rada podjęła w dniu 12 lipca 2016 r. decyzję stwierdzającą, że Portugalia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. Dnia 8 sierpnia 2016 r. Rada przyjęła decyzję zgodnie z art. 126 ust. 9 Traktatu, w której wezwała Portugalię do podjęcia środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu i ustaliła na 2016 r. ostateczny termin korekty nadmiernego deficytu. Rada wyznaczyła też dzień 15 października 2016 r. jako termin na podjęcie w tym celu skutecznych działań.

               (5)

               W dniu 16 listopada 2016 r. Komisja stwierdziła, że Portugalia podjęła skuteczne działania zgodnie z decyzją Rady z dnia 8 sierpnia 2016 r. wydanym na podstawie art. 126 ust. 9 TFUE,

               (6)

               Zgodnie z art. 4 Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do Traktatów, Komisja dostarcza dane statystyczne na potrzeby zastosowania tej procedury. W ramach stosowania tego Protokołu państwa członkowskie przedkładają dane statystyczne na temat deficytu i długu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz inne związane z tym zmienne dwa razy w roku, mianowicie przed dniem 1 kwietnia oraz przed dniem 1 października, zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2009 (6).

               (7)

               Rada podejmuje decyzję o uchyleniu decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na podstawie przedłożonych danych statystycznych. Ponadto decyzja w sprawie istnienia nadmiernego deficytu powinna zostać uchylona tylko wówczas, gdy prognozy Komisji wskazują, że deficyt nie przekroczy w okresie objętym prognozą określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB (7).

               (8)

               Na podstawie danych przedstawionych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 479/2009, których podstawę stanowią dane przedłożone przez Portugalię w zgłoszeniu z kwietnia 2017 r., program stabilności na lata 2017–2021 oraz prognoza Komisji z wiosny 2017 r., uzasadnione jest wyciągnięcie następujących wniosków:

                           —

                           Po osiągnięciu poziomu 4,4 % PKB w 2015 r. (3,1 % PKB po skorygowaniu o działania jednorazowe) deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych został obniżony do 2,0 % PKB w 2016 r. (2,3 % PKB po skorygowaniu o działania jednorazowe). W porównaniu z celami budżetu określonymi w 2016 r. obniżenie deficytu w 2016 r. było głównie spowodowane ograniczeniem wydatków bieżących (– 0,9 % PKB), w szczególności spożycia pośredniego, oraz niewykonaniem wydatków kapitałowych (– 0,5 % PKB), co z nadwyżką skompensowało spadek dochodów (1,1 % PKB) zarówno podatkowych, jak i innych niż podatkowe.

                           —

                           W przedłożonym przez rząd Portugalii w dniu 28 kwietnia 2017 r. programie stabilności na lata 2017–2021 przewiduje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych spadnie do poziomu 1,5 % PKB w 2017 r., a w 2018 r. – do 1,0 % PKB. W prognozie Komisji z wiosny 2017 r. przewiduje się, że deficyt wyniesie 1,8 % PKB w 2017 r. i 1,9 % PKB w 2018 r., utrzymując się zatem na poziomie niższym od określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. Prognoza ta nie uwzględnia potencjalnego wpływu na wzrost deficytu środków wsparcia sektora bankowego, co nie może zagrażać trwałemu obniżeniu deficytu.

                           —

                           Saldo strukturalne, tj. saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, poprawiło się o 0,3 % PKB w 2016 r.

                           —

                           Relacja długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB wzrosła ze 129 % w 2015 r. do 130,4 % w 2016 r. ze względu na wartość rezydualną zmiany długu zwiększającą zadłużenie. W prognozie Komisji z wiosny 2017 r. zakłada się, że wskaźnik zadłużenia zmniejszy się do 128,5 % w 2017 r. i 126,2 % w 2018 r. dzięki pierwotnej nadwyżce budżetowej.

               (9)

               Zgodnie z art. 126 ust. 12 Traktatu decyzję Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu uchyla się, w miarę jak nadmierny deficyt w danym państwie członkowskim zostanie, w ocenie Rady, skorygowany.

               (10)

               W ocenie Rady nadmierny deficyt w Portugalii został skorygowany, a zatem należy uchylić decyzję 2010/288/UE.

               (11)

               Począwszy od 2017 r., czyli roku następującego po roku, w którym nastąpiła korekta nadmiernego deficytu, Portugalia podlega części zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu i powinna w odpowiednim tempie czynić postępy na drodze do osiągnięcia swojego średniookresowego celu budżetowego, przestrzegając przy tym docelowej wartości wydatków, oraz spełniać kryterium długu zgodnie z art. 2 ust. 1a rozporządzenia (WE) nr 1467/97,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Z całościowej oceny wynika, że nadmierny deficyt w Portugalii został skorygowany.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję 2010/288/UE.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 czerwca 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. SCICLUNA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/288/UE z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Portugalii (Dz.U. L 125 z 21.5.2010, s. 44).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6).

      (3)  Decyzja wykonawcza Rady 2011/344/UE z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie przyznania Portugalii pomocy finansowej Unii (Dz.U. L 159 z 17.6.2011, s. 88).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 472/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru gospodarczego i budżetowego nad państwami członkowskimi należącymi do strefy euro dotkniętymi lub zagrożonymi poważnymi trudnościami w odniesieniu do ich stabilności finansowej (Dz.U. L 140 z 27.5.2013, s. 1).

      (5)  Wszystkie dokumenty związane z procedurami nadmiernego deficytu dotyczącymi Portugalii dostępne są na następującej stronie internetowej: https://ec.europa.eu/info/business-economy-euro/economic-and-fiscal-policy-coordination/eu-economic-governance-monitoring-prevention-correction/stability-and-growth-pact/corrective-arm-excessive-deficit-procedure/excessive-deficit-procedures-overview_en

      (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2009 z dnia 25 maja 2009 r. o stosowaniu Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1).

      (7)  Zgodnie z dokumentem pt. „Szczegółowe zasady wdrażania paktu stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i konwergencji” uzgodnionym przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy w dniu 5 lipca 2016 r. i dostępnym na stronie: http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/legal_texts/index_en.htm.


title: 2007/420/WE: Decyzja Rady z dnia 11 czerwca 2007 r. w sprawie mianowania członka zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności

text:
               19.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 157/17

      DECYZJA RADY

   z dnia 11 czerwca 2007 r.
   w sprawie mianowania członka zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności
   (2007/420/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1), w szczególności jego art. 25 ust. 1,
   uwzględniając listę kandydatów przedłożoną Radzie przez Komisję Wspólnot Europejskich,
   uwzględniając opinię wyrażoną przez Parlament Europejski,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Nieodzowne jest zapewnienie niezależności, wysokich standardów naukowych, przejrzystości i sprawności działania Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”). Niezbędna jest również współpraca z państwami członkowskimi.

               (2)

               W związku z rezygnacją zwolniło się stanowisko powołanego do dnia 30 czerwca 2008 r. członka zarządu Urzędu.

               (3)

               Z myślą o mianowaniu nowego członka zarządu dokonano analizy przedłożonych kandydatur na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Komisję oraz z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego w celu zapewnienia najwyższych standardów kompetencji, szerokiego zakresu wymaganej wiedzy specjalistycznej, na przykład w zakresie zarządzania i administracji publicznej, oraz możliwie najszerszej pod względem geograficznym reprezentacji w obrębie Unii,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Milan POGAČNIK zostaje mianowany członkiem zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na okres od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 11 czerwca 2007 r.

            W imieniu Rady

         H. SEEHOFER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).


title: 2010/535/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/181

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2008
   (2010/535/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (3), w szczególności jej art. 39,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A7-0084/2010),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2008;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Kolejowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 89.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2006/469/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia  18 stycznia 2006 r.  w sprawie utworzenia komisji śledczej do zbadania sprawy kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society

text:
               7.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 186/58

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 18 stycznia 2006 r.
   w sprawie utworzenia komisji śledczej do zbadania sprawy kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society
   (2006/469/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając art. 193 Traktatu WE,
   uwzględniając decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 19 kwietnia 1995 r. w sprawie szczegółowych przepisów regulujących egzekwowanie przez Parlament Europejski jego prawa do prowadzenia dochodzeń (1),
   uwzględniając art. 176 Regulaminu,
   uwzględniając wniosek złożony przez 213 posłów do Parlamentu Europejskiego,
   uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 14 grudnia 2005 r. wyrażającą zgodę na powołanie komisji śledczej badającej zarzuty postawione w petycji 0611/2004 Arthura White'a (Brytyjczyka) i w petycji 0029/2005 Paula Braithwaite (Brytyjczyka) złożonej w imieniu Obywatelskiej Grupy Członków Equitable (Equitable Members' Action Group) oraz innych petycjach w tej samej sprawie nadesłanych z Niemiec i Irlandii, z których wszystkie dotyczyły Equitable Life Assurance Society (Equitable Life),
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanawia się komisję śledczą celem zbadania domniemanych nieprawidłowości lub niegospodarności przy stosowaniu prawa wspólnotowego w związku z kryzysem w Equitable Life, bez uszczerbku dla właściwości sądów krajowych i wspólnotowych.
   Artykuł 2
   Komisja śledcza:

               —

               zbada domniemane nieprawidłowości lub niegospodarność przy stosowaniu dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących bezpośrednich ubezpieczeń na życie i zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (2), obecnie skodyfikowanej w dyrektywie 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (3), przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa w związku z Equitable Life, szczególnie w odniesieniu do systemu nadzoru i zapewnienia odpowiedniej kontroli stanu finansowego przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, w tym ich wypłacalności, wprowadzenia odpowiednich rezerw technicznych i ich pokrycia przez odpowiadające im aktywa;

               —

               oceni, czy Komisja spełniła swój obowiązek kontroli dokonania właściwej i terminowej transpozycji prawa wspólnotowego, oraz sprawdza, czy słabe punkty struktury instytucjonalnej przyczyniły się do powstania tej sytuacji;

               —

               oceni zarzuty stawiane organom nadzorczym Zjednoczonego Królestwa, że przez wiele lat, a przynajmniej od 1989 r., zaniedbywały obowiązek ochrony właścicieli polis poprzez surowy nadzór sprawozdań finansowych i tworzenia rezerw oraz sytuacji finansowej Equitable Life;

               —

               oceni stan skarg złożonych przez obywateli europejskich spoza Zjednoczonego Królestwa i stosowność środków prawnych dostępnych w ramach prawodawstwa brytyjskiego lub europejskiego dla właścicieli polis z innych Państw Członkowskich;

               —

               wniesie propozycje, jakie uzna za niezbędne w tej sprawie.

         Artykuł 3
   Komisja śledcza przedstawi Parlamentowi wstępne sprawozdanie w terminie 4 miesięcy od rozpoczęcia prac oraz sprawozdanie końcowe w terminie 12 miesięcy od momentu przyjęcia niniejszej decyzji.
   Artykuł 4
   W skład komisji wchodzić będzie 22 posłów do Parlamentu Europejskiego.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 18 stycznia 2006 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 19.5.1995, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 360 z 9.12.1992, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1).

      (3)  Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/68/WE (Dz.U. L 323 z 9.12.2005, str. 1).


title: Decyzja Komisji z dnia 12 maja 1986 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Rozpowszechniania Informacji Rolnej

text:
Ważna informacja prawna

|

31986D0200

Dziennik Urzędowy L 149 , 03/06/1986 P. 0046 - 0047 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 3 Tom 21 P. 0070  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 3 Tom 21 P. 0070

		Decyzja Komisjiz dnia 12 maja 1986 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Rozpowszechniania Informacji Rolnej(86/200/EWG)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,a także mając na uwadze, co następuje:praca nad upowszechnianiem informacji rolnej przewidzianej w art. 41 Traktatu może być skuteczniej koordynowana poprzez współpracę między Komisją a zainteresowanymi krajowymi ekspertami w komisji ekspertów;w tym celu należy ustanowić Komitet Doradczy ds. Rozpowszechniania Informacji Rolnej, w którym reprezentowane są wydziały ds. informacji rolnej Państw Członkowskich,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym ustanawia się przy Komisji Komitet Doradczy ds. Rozpowszechniania Informacji Rolnej, zwany dalej "Komitetem".Artykuł 21. W skład Komitetu wchodzą kierownicy rolniczych służb doradczych Państw Członkowskich, każdy z nich w asyście specjalisty z dziedziny przepływu informacji.2. Kierownik służby doradczej może być od czasu do czasu i według własnego uznania zastąpiony na jakimś spotkaniu przez członka swojej służby, który jest specjalistą doradcą w przedmiocie, który omawiany jest na spotkaniu.Artykuł 3Przedstawiciel Komisji przewodniczy wszystkim spotkaniom Komitetu. Usługi sekretariatu dla Komitetu również zapewnia Komisja.Artykuł 4Komisja może zasięgać opinii Komitetu w sprawie najefektywniejszych środków i sposobów odnośnie do:a) poprawy praktycznej skuteczności wspólnotowego wykazu badań rolniczych (AGREP), oraz bazy danych rolniczych FAO/EWG (EUR-AGRIS);b) dostarczania Komisji, w porozumieniu ze Stałym Komitetem ds. Badań z Zakresu Rolnictwa wszystkich odnośnych informacji dotyczących problemów rolnictwa i gospodarstw rolnych, których rozwiązanie jest niezbędny do kontynuowania rozwoju wspólnej polityki rolnej;c) przekazywania wszystkich istotnych wyników wspólnotowych programów badawczych w języku zrozumiałym dla służb doradczych i rolników;d) poprawy, gdy jest to konieczne, treści, metod wdrażania i skuteczności środków polityki strukturalnej w każdej danej dziedzinie lub regionie Wspólnoty;e) przekazywanie do wiadomości wszystkich istotnych informacji na temat innych odnośnych aspektów wspólnej polityki rolnej osobom zatrudnionym w rolnictwie w całej Wspólnocie.Artykuł 51. Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna.2. Po upływie trzyletniego okresu członkowie Komitetu kontynuują pełnienie swoich funkcji do czasu powołania na ich miejsce nowych członków lub do czasu odnowienia kadencji.3. Kadencja członka może zostać zakończona przed upływem trzyletniego okresu w drodze rezygnacji lub śmierci. Może zostać również zakończona w przypadku, gdy służba doradcza, którą reprezentuje członek, żąda jego zastąpienia. W każdym przypadku zainteresowana służba doradcza, po odpowiednich konsultacjach z Komisją, wyznaczy osobę, która zastąpi takiego członka na pozostałą część danej kadencji.4. Członkowie nie są wynagradzani za swoje usługi.5. Do celów informacyjnych Komisja publikuje listę członków Komitetu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 6Komitet może powołać grupy robocze do pomocy w wykonywaniu swojej pracy. Komitet jest zwoływany w miarę konieczności przez Komisję. Przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji biorą udział w zebraniach Komitetu i jego grup roboczych.Artykuł 71. W sprawach dyskutowanych przez Komitet nie przeprowadza się głosowań.2. Komisja może, zasięgając opinii Komitetu, ustalić termin, w którym taka opinia będzie wydana.3. Opinie wyrażone przez różne reprezentowane służby doradcze zostaną włączone do krótkiego sprawozdania przekazanego Komisji.4. W przypadku osiągnięcia jednomyślnej zgody w Komitecie w sprawie opinii, która ma zostać wydana, Komitet formułuje ustalone wnioski i załącza je do krótkiego raportu.Artykuł 8Bez uszczerbku dla postanowień art. 214 Traktatu, w przypadku gdy Komisja poinformuje ich, że żądana opinia ma poufny charakter, członkowie Komitetu zobowiązani są do nieujawniania informacji, z którymi zapoznali się w czasie prac w Komitecie.W takich wypadkach tylko członkowie Komitetu i przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji mogą być obecni na spotkaniach.Artykuł 9Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 12 maja 1986 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 12 maja 1986 r.W imieniu KomisjiFrans AndriessenWiceprzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2169 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony

text:
               25.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 307/2

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2169
   z dnia 1 października 2015 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2, art. 167 ust. 3 i art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich negocjacji dotyczących umowy o wolnym handlu z Republiką Korei, zwaną dalej „Koreą”.

               (2)

               Negocjacje te zakończono, a Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, (zwana dalej „Umową”) została parafowana w dniu 15 października 2009 r.

               (3)

               Zgodnie z decyzją Rady 2011/265/UE z dnia 16 września 2010 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (1). Umowa została podpisana w imieniu Unii w dniu 6 października 2010 r. z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie i jest stosowana tymczasowo.

               (4)

               Umowę należy zatwierdzić.

               (5)

               Umowa nie narusza praw inwestorów państw członkowskich do korzystania z lepszego traktowania przewidzianego w innych umowach związanych z inwestycjami, których państwo członkowskie i Korea są stronami.

               (6)

               Zgodnie z art. 218 ust. 7 Traktatu Rada powinna upoważnić Komisję do zatwierdzenia pewnych niewielkich zmian wprowadzanych do Umowy. Należy upoważnić Komisję do spowodowania wypowiedzenia uprawnienia do koprodukcji, które przewidziano w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej, chyba że Komisja stwierdzi, iż uprawnienie to powinno być utrzymane, a Rada zatwierdzi tę decyzję zgodnie ze specjalną procedurą wymaganą zarówno ze względu na delikatny charakter tego elementu Umowy, jak i na fakt, że Umowa ma zostać zawarta przez Unię i jej państwa członkowskie. Ponadto należy upoważnić Komisję do zatwierdzenia zmian, które zostaną przyjęte przez grupę roboczą ds. oznaczeń geograficznych zgodnie z art. 10.25 Umowy.

               (7)

               Należy ustanowić właściwe procedury ochrony oznaczeń geograficznych, które są objęte ochroną zgodnie z Umową,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (2), zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę(y) uprawnioną(e) do dokonania w imieniu Unii powiadomienia, o którym mowa w art. 15.10 ust. 2 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca.
   Artykuł 3
   1.   Komisja przekazuje Korei informację o zamiarze Unii dotyczącym nieprzedłużania okresu obowiązywania uprawnienia do koprodukcji, zgodnie z art. 5 protokołu w sprawie współpracy kulturalnej w następstwie procedury określonej w art. 5 ust. 8 wymienionego protokołu, chyba że Rada, na wniosek Komisji, zgodzi się w terminie czterech miesięcy przed końcem takiego okresu obowiązywania uprawnienia na jego utrzymanie. Jeżeli Rada zgodzi się na utrzymanie uprawnienia, niniejszy przepis będzie miał zastosowanie z końcem przedłużonego okresu obowiązywania uprawnienia. Specjalnie do celów podejmowania decyzji o przedłużeniu okresu obowiązywania uprawnienia Rada stanowi jednomyślnie.
   2.   Do celów art. 10.25 Umowy Komisja w imieniu Unii zatwierdza zmiany wprowadzane do Umowy decyzjami grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych. W przypadku gdy zainteresowane strony nie mogą osiągnąć porozumienia w związku z zastrzeżeniami dotyczącymi oznaczeń geograficznych, Komisja przyjmuje stanowisko zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (3). Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (4), ustala się na jeden miesiąc.
   Artykuł 4
   1.   Nazwa chroniona na mocy podsekcji C „Oznaczenia geograficzne” rozdziału dziesiątego Umowy może być wykorzystywana przez dowolny podmiot wprowadzający do obrotu produkty rolne, środki spożywcze, wina, wina aromatyzowane lub okowity, które są zgodne z odpowiadającymi im specyfikacjami.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii Europejskiej zapewniają ochronę przewidzianą w art. 10.18–10.23 Umowy również na wniosek zainteresowanej strony.
   Artykuł 5
   Stanowisko, jakie powinna zająć Unia w Komitecie ds. Współpracy Kulturalnej w sprawie decyzji wywierających skutki prawne, jest określone przez Radę stanowiącą zgodnie z Traktatem. Przedstawicielami Unii w Komitecie ds. Współpracy Kulturalnej są wyżsi urzędnicy zarówno Komisji, jak i państw członkowskich, którzy mają wiedzę fachową i doświadczenie w kwestiach i praktykach związanych z kulturą oraz którzy przedstawiają stanowisko Unii zgodnie z Traktatem.
   Artykuł 6
   W celu przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych służących stosowaniu postanowień zawartych w załączniku II część a) do protokołu dotyczącego definicji „produktów pochodzących” i metod współpracy administracyjnej Umowy zastosowanie ma art. 247a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (5).
   Artykuł 7
   Postanowienia Umowy nie są interpretowane jako przyznające prawa lub nakładające obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się w sądach i trybunałach Unii lub państw członkowskich.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 1 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         É. SCHNEIDER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 127 z 14.5.2011, s. 1.

      (2)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 127 z 14.5.2011, s. 1, wraz z decyzją o jej podpisaniu.

      (3)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

      (4)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

      (5)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


title: 2005/781/WE: Decyzja Rady z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii

text:
               11.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 295/37

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 czerwca 2005 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii
   (2005/781/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2, w powiązaniu z pierwszym zdaniem pierwszego akapitu art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Wspólnoty w sprawie Umowy o Współpracy Naukowej i Technologicznej z Federacyjną Republiką Brazylii.

               (2)

               Z zastrzeżeniem możliwości zawarcia umowy w późniejszym terminie, umowa parafowana dnia 3 grudnia 2002 r. została podpisana dnia 19 stycznia 2004 r.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą a Federacyjną Republiką Brazylii.
   Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji (2).
   Artykuł 2
   W imieniu Wspólnoty Europejskiej Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. XII niniejszej umowy.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 6 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. KRECKÉ

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Patrz: str. 38 niniejszego Dziennika Urzędowego.
    ---documentbreak---

               11.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 295/38

         TŁUMACZENIE
   UMOWY
   o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską oraz Federacyjną Republiką Brazylii
   Wspólnota Europejska (zwana dalej „Wspólnotą”),
   z jednej strony,
   oraz
   Rząd Federacyjnej Republiki Brazylii (zwany dalej „Brazylią”),
   z drugiej strony,
   łącznie zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC Umowę ramową o współpracy pomiędzy Brazylią a Wspólnotą Europejską zawartą w dniu 29 czerwca 1992 roku, która weszła w życie w dniu 1 listopada 1995 roku;
   UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie nauki i technologii dla rozwoju gospodarczego i społecznego Stron;
   UWZGLĘDNIAJĄC obecną współpracę naukową i technologiczną pomiędzy Stronami;
   UWZGLĘDNIAJĄC, że Strony obecnie prowadzą i wspierają działalność badawczą, łącznie z projektami demonstracyjnymi w szeregu dziedzin znajdujących się w obszarze wspólnych zainteresowań zdefiniowanym w artykule II litera d) niniejszej Umowy, i że można czerpać obustronne korzyści ze wspólnego udziału w działalności badawczo-rozwojowej opartej na wzajemności;
   PRAGNĄC stworzyć formalną podstawę współpracy w zakresie badań naukowych i technologicznych, mając na celu rozszerzenie i pogłębienie wspólnie prowadzonej działalności w obszarze wspólnych zainteresowań, oraz wspieranie zastosowania wyników tej współpracy w celu osiągnięcia korzyści gospodarczych i społecznych przez obie Strony;
   UWZGLĘDNIAJĄC, że obecna Umowa o współpracy naukowej i technologicznej stanowi część ogólnej współpracy pomiędzy Brazylią a Wspólnotą,
   UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł I
   Cel
   Strony sprzyjają wspólnej działalności w obszarach wspólnych zainteresowań oraz rozwijają ją i ułatwiają poprzez prowadzenie i wspieranie naukowej i technologicznej działalności badawczo-rozwojowej.
   Artykuł II
   Definicje
   Dla celów niniejszej Umowy:

               a)

               „wspólna działalność” oznacza wszelką działalność, w tym wspólne badania, którą Strony podejmują lub wspierają zgodnie z niniejszą Umową;

               b)

               „informacje” oznaczają dane naukowe lub techniczne oraz wyniki lub metody prac badawczo-rozwojowych uzyskane podczas wspólnych badań oraz wszelkie inne dane uważane za niezbędne przez uczestników wspólnej działalności, w tym także w razie konieczności przez Strony;

               c)

               „własność intelektualna” ma znaczenie zdefiniowane w artykule 2 Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, podpisanej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 roku;

               d)

               „wspólne badania” oznaczają projekty badawcze, w zakresie rozwoju technologicznego lub projekty demonstracyjne, które są realizowane z udziałem lub bez udziału wsparcia finansowego jednej lub obu Stron i przy których ma miejsce współpraca pomiędzy uczestnikami zarówno z Brazylii, jak i ze Wspólnoty. „Projekty demonstracyjne” są to projekty mające na celu zademonstrowanie rentowności nowych technologii oferujących potencjalne korzyści ekonomiczne, ale których nie można bezpośrednio wprowadzić na rynek. Strony regularnie informują się wzajemnie o działalności uważanej za wspólną działalność badawczą zgodnie z artykułem VI;

               e)

               „uczestnik” lub „jednostki badawcze” oznaczają osobę lub grupę osób, instytut badawczy lub inny podmiot prawny z siedzibą w Brazylii lub we Wspólnocie biorący udział we wspólnej działalności, łącznie ze Stronami.

         Artykuł III
   Zasady
   Wspólna działalność jest prowadzona w oparciu o następujące zasady:

               a)

               wzajemnych korzyści opartych na ogólnej równowadze korzyści;

               b)

               wzajemnego dostępu do działalności w zakresie badań i rozwoju technologicznego podejmowanej przez każdą ze Stron;

               c)

               niezwłocznej wymiany informacji mogących mieć wpływ na wspólną działalność;

               d)

               należytej ochrony praw własności intelektualnej.

         Artykuł IV
   Obszary wspólnej działalności
   Współpraca na podstawie niniejszej Umowy może obejmować wszystkie obszary wspólnych zainteresowań, w których obydwie Strony prowadzą lub wspierają działalność w zakresie badań i rozwoju technologicznego (zwaną dalej „BRT”), zgodnie z artykułem VI ustęp 3 litera b). Działalność taka służy promowaniu postępu naukowego, konkurencyjności przemysłowej oraz rozwoju gospodarczego i społecznego, ze szczególnym uwzględnieniem następujących obszarów:

               —

               biotechnologia,

               —

               technologie informacyjne i komunikacyjne,

               —

               bioinformatyka,

               —

               przestrzeń kosmiczna,

               —

               mikro- i nanotechnologie,

               —

               badania nad materiałami,

               —

               czyste technologie,

               —

               zarządzanie i zrównoważone wykorzystywanie zasobów środowiskowych,

               —

               bezpieczeństwo biologiczne,

               —

               zdrowie i medycyna,

               —

               aeronautyka,

               —

               metrologia, standaryzacja i ocena zgodności oraz

               —

               nauki o człowieku.

         Artykuł V
   Ustalenia dotyczące współpracy oraz wspólna działalność
   1.   Strony wspierają:

               a)

               uczestnictwo jednostek badawczych we wspólnej działalności objętej niniejszą Umową, zgodnie z własną polityką wewnętrzną i własnymi przepisami, w celu stworzenia porównywalnych możliwości uczestnictwa w ich działalności związanej z badaniami naukowymi i rozwojem technologicznym oraz wykorzystania płynących z niej korzyści;

               b)

               wzajemny dostęp do działalności promowanej przez każdą ze Stron w ramach bieżących programów krajowych lub polityki krajowej.

         2.   Wspólna działalność może przybierać następujące formy:

               a)

               wspólne projekty BRT;

               b)

               wizyty i wymiany naukowców, badaczy i ekspertów technicznych;

               c)

               wspólne organizowanie seminariów naukowych, konferencji, sympozjów i warsztatów, a także udział ekspertów w tych wydarzeniach;

               d)

               wspólne działania, takie jak grupowanie realizowanych projektów BRT zgodnie z procedurami odnoszącymi się do programów BRT każdej ze Stron oraz sieci naukowych;

               e)

               wymiana i wspólne korzystanie ze sprzętu i materiałów;

               f)

               wymiana informacji dotyczących stosowanych praktyk, przepisów prawnych i programów mających znaczenie dla współpracy na podstawie niniejszej Umowy, łącznie z informacjami na temat polityki w dziedzinie nauki i technologii;

               g)

               wszelkie inne formy współpracy zalecane przez Komitet Sterujący powołany zgodnie z artykułem VI, które uważa się za spójne z polityką i procedurami stosowanymi u obydwu Stron.

         3.   Wspólne projekty BRT są przeprowadzane dopiero wtedy, gdy uczestnicy przyjmą plan wspólnego zarządzania technologicznego, tak jak to wskazano w załączniku do niniejszej Umowy.
   Artykuł VI
   Koordynacja i realizacja wspólnej działalności
   1.   Koordynacja i usprawnianie wspólnej działalności objętej niniejszą Umową dokonywane są, w imieniu Wspólnoty przez służby Komisji Europejskiej, a w imieniu Brazylii przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, działające jako podmioty wykonawcze.
   2.   Podmioty wykonawcze ustanawiają Komitet Sterujący współpracą naukową i techniczną, który jest odpowiedzialny za zarządzanie realizacją niniejszej Umowy. Komitet składa się z oficjalnych przedstawicieli każdej ze Stron i przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   3.   Do obowiązków Komitetu Sterującego należy:

               a)

               proponowanie i wspieranie wspólnej działalności objętej niniejszą Umową, zgodnie z artykułem V;

               b)

               wskazywanie, na następny rok, zgodnie z artykułem V ustęp 1 litera b), spośród potencjalnych sektorów współpracy w zakresie BRT takich priorytetowych sektorów bądź podsektorów znajdujących się w obszarze wspólnego zainteresowania, w których pożądana jest współpraca;

               c)

               proponowanie badaczom z obu Stron łączenia projektów z obszaru wspólnego zainteresowania lub projektów uzupełniających;

               d)

               wydawanie zaleceń zgodnie z artykułem V ustęp 2 litera g);

               e)

               doradzanie Stronom w zakresie sposobów pogłębiania i usprawniania współpracy przy zachowaniu zasad określonych w niniejszej Umowie;

               f)

               nadzorowanie efektywnej realizacji i funkcjonowania niniejszej Umowy;

               g)

               przekazywanie Stronom rocznego sprawozdania o statusie, osiągniętym poziomie i skuteczności współpracy podjętej na podstawie niniejszej Umowy. Sprawozdanie to jest przekazywane Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu w Umowie ramowej o współpracy zawartej pomiędzy Stronami w dniu 29 czerwca 1992 roku.

         4.   Komitet Sterujący, który podlega Wspólnemu Komitetowi, co do zasady, zbiera się raz do roku, najlepiej przed posiedzeniem Wspólnego Komitetu, zgodnie z uprzednio wspólnie uzgodnionym harmonogramem. Posiedzenia powinny odbywać się na przemian we Wspólnocie i w Brazylii. Posiedzenia nadzwyczajne mogą się odbywać na wniosek każdej ze Stron.
   5.   Koszty poniesione przez przedstawicieli uczestniczących w posiedzeniach Komitetu Sterującego ponosi Strona, którą oni reprezentują.
   Artykuł VII
   Finansowanie
   Wspólna działalność uzależniona jest od dostępności wystarczających środków finansowych oraz od obowiązujących przepisów prawnych, strategii i programów Stron. Koszty poniesione przez uczestników w ramach wspólnej działalności, co do zasady, nie są rozliczane w drodze przekazania środków finansowych przez jedną ze Stron na rzecz drugiej Strony.
   Artykuł VIII
   Wjazd personelu i sprzętu
   1.   Każda ze Stron podejmuje wszelkie właściwe kroki oraz dokłada starań, w granicach przepisów prawnych obowiązujących na terytorium każdej ze Stron, aby ułatwić wjazd, pobyt i wyjazd ze swego terytorium związanym ze wspólną działalnością podjętą przez Strony zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy osobom, materiałom, danym i sprzętowi, które zwalnia się z podatków i opłat celnych zgodnie z przepisami prawnymi obowiązującymi na terytorium każdej ze Stron.
   2.   Jeśli szczególne ustalenia jednej ze Stron dotyczące współpracy przewidują pomoc finansową przyznaną uczestnikom drugiej Strony, granty, wkłady finansowe lub podobne środki przekazywane przez jedną ze Stron na rzecz uczestników drugiej Strony w ramach wspierania ich działalności są zwolnione z podatków i opłat celnych, zgodnie z prawem obowiązującym na terytorium każdej ze Stron.
   Artykuł IX
   Własność intelektualna
   Kwestie własności intelektualnej wynikające z niniejszej Umowy traktowane są zgodnie z Załącznikiem stanowiącym integralną część niniejszej Umowy.
   Artykuł X
   Działalność Wspólnoty na rzecz krajów rozwijających się
   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na udział Brazylii, jako kraju rozwijającego się, w działaniach Wspólnoty w dziedzinie badań na rzecz rozwoju.
   Artykuł XI
   Terytorialny zakres stosowania
   Niniejsza Umowa znajduje zastosowanie z jednej strony na terytorium, na którym zastosowanie ma Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, na terytorium Federacyjnej Republiki Brazylii.
   Artykuł XII
   Wejście w życie i rozwiązanie Umowy, rozstrzyganie sporów
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu, w którym obydwie Strony powiadomią się wzajemnie na piśmie o zakończeniu odpowiednich wewnętrznych procedur niezbędnych do tego, by Umowa weszła w życie.
   2.   Niniejsza Umowa obowiązuje początkowo przez okres pięciu lat i może zostać przedłużona za zgodą obu Stron po dokonaniu oceny w trakcie przedostatniego roku każdego następnego okresu przedłużenia.
   3.   Niniejsza Umowa może zostać zmieniona za zgodą obu Stron. Zmiany wejdą w życie na takich samych zasadach, jak określono w ustępie 1.
   4.   Niniejsza Umowa może zostać rozwiązana w dowolnym czasie przez każdą ze Stron za sześciomiesięcznym pisemnym wypowiedzeniem przekazanym drugiej Stronie drogą dyplomatyczną. Wygaśnięcie lub rozwiązanie Umowy nie będzie miało wpływu na ważność lub trwanie wspólnych projektów badawczych będących w trakcie realizacji na podstawie niniejszej Umowy, ani na szczególne prawa i obowiązki powstałe zgodnie z Załącznikiem.
   5.   Wszelkie wątpliwości lub spory związane z interpretacją lub realizacją niniejszej Umowy są rozwiązywane w drodze porozumienia pomiędzy Stronami.
   Sporządzono w Brazylii, dnia dziewiętnastego stycznia dwa tysiące czwartego roku, w dwóch egzemplarzach, w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym wszystkie wersje językowe są na równi autentyczne. W przypadku różnicy w interpretacji pomiędzy tymi wersjami językowymi rozstrzygające znaczenie ma wersja angielska.
   ZAŁĄCZNIK
   WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA
   Zgodnie z artykułem IX niniejszej Umowy:

               Strony zapewniają, by własność intelektualna uzyskana w ramach niniejszej Umowy była odpowiednio i skutecznie chroniona.

               Strony niezwłocznie informują się wzajemnie o wszelkich wynalazkach i innych dziełach wytworzonych w ramach niniejszej Umowy mogących doprowadzić do powstania praw własności intelektualnej.

         I.   ZAKRES

               A.

               Dla celów niniejszej Umowy „własność intelektualna” ma znaczenie zdefiniowane w artykule 2 Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, podpisanej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 roku.

               B.

               Niniejszy załącznik nie zmienia ani nie narusza podziału praw, interesów i własności intelektualnej pomiędzy Stroną a jej obywatelami lub uczestnikami, co będzie określone poprzez przepisy prawne i praktyki stosowane przez każdą ze Stron.

               C.

               Spory powstałe w związku z własnością intelektualną będą rozstrzygane w ramach konsultacji pomiędzy zainteresowanymi instytucjami lub, jeśli okaże się to konieczne, przez Strony lub ich upoważnionych przedstawicieli. O ile Strony tak uzgodnią, spory mogą zostać przekazane sądowi arbitrażowemu zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego mającymi zastosowanie w danym przypadku. Jeśli Strony bądź ich upoważnieni przedstawiciele nie zadecydują inaczej i nie potwierdzą tego na piśmie, zastosowanie będą miały standardy arbitrażowe Komisji ONZ do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL).

               D.

               W przypadku gdy któraś ze Stron uważa, że pewien wspólny projekt badawczy prowadzony w ramach tej Umowy doprowadził lub doprowadzi do stworzenia lub przyznania pewnego rodzaju własności intelektualnej, która nie jest chroniona przepisami obowiązującymi na terytorium drugiej Strony, Strony niezwłocznie podejmą rozmowy w celu znalezienia obustronnie akceptowalnego rozwiązania zgodnie z obowiązującym przepisami prawnymi.

         II.   ROZDZIAŁ PRAW

               A.

               Każda ze Stron, zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym, może, w drodze umowy, uzyskać niewyłączną, nieodwołalną, wolną od tantiem licencję na tłumaczenie, powielanie, adaptowanie, przekazywanie i publiczne rozpowszechnianie artykułów, sprawozdań oraz książek technicznych i naukowych powstałych bezpośrednio w wyniku wspólnej działalności objętej niniejszą Umową, pod warunkiem że przestrzegane będą przepisy dotyczące własności i przenoszenia praw autorskich do tych dzieł. Wszystkie egzemplarze dzieła podlegające prawu autorskiemu, powstałe zgodnie z tymi przepisami i rozpowszechniane publicznie muszą podawać nazwiska autorów, poza przypadkami, gdzie autorzy wyraźnie zrzekli się tego prawa.

               B.

               Prawa do wszystkich form własności intelektualnej nieopisanych w sekcji II A rozdzielone zostaną w następujący sposób:

                           1)

                           Badacze wizytujący, tacy jak naukowcy przebywający gościnnie głównie w związku z kontynuowaniem swojej edukacji, uzyskują prawa własności intelektualnej w ramach ustaleń z instytucją goszczącą, zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi obowiązującymi w tym zakresie. Ponadto każdy wizytujący badacz uznany za wynalazcę jest uprawniony, w taki sam sposób, w jaki uprawnieni są badacze należący do goszczącej instytucji, do proporcjonalnego udziału w tantiemach uzyskanych przez goszczącą instytucję w ramach licencji na użytkowanie własności intelektualnej.

                           2)

                           W odniesieniu do własności intelektualnej, która powstanie lub może powstać w wyniku wspólnie prowadzonych badań, uczestnicy sporządzą plan wspólnego zarządzania technologicznego, który zostanie wynegocjowany w formie pisemnej umowy pomiędzy uczestnikami wspólnych projektów badawczych, z góry ustanawiający sprawiedliwy i wyważony podział wyników lub korzyści pochodzących ze współpracy, biorąc pod uwagę stosunkowy wkład Stron lub ich uczestników, i ściśle odpowiadający przepisom dotyczącym własności intelektualnej obowiązującym u każdej ze Stron oraz umowom międzynarodowym o własności intelektualnej, których Strony są sygnatariuszami.

                                       a)

                                       Jeżeli Strony lub ich uczestnicy nie przyjęły wspólnego planu zarządzania technologicznego w początkowej fazie współpracy i jeśli nie mogą one osiągnąć porozumienia w rozsądnym okresie nie przekraczającym sześciu miesięcy od momentu, w którym jedna ze Stron zdała sobie sprawę z powstania lub prawdopodobnego powstania danej własności intelektualnej w wyniku wspólnie prowadzonych badań, wówczas Strony muszą niezwłocznie podjąć rozmowy w celu znalezienia obustronnie akceptowalnego rozwiązania. W oczekiwaniu na rozwiązanie tej sprawy dana własność intelektualna znajdować się będzie we wspólnym posiadaniu Stron lub uczestników, chyba że wspólnie uzgodniono inaczej;

                                       b)

                                       jeżeli wspólny projekt badawczy prowadzony w ramach niniejszej Umowy doprowadzi do powstania dzieła, które prawdopodobnie chronione będzie prawami własności intelektualnej, których nie przewiduje prawodawstwo obowiązujące u jednej ze Stron, Strony muszą niezwłocznie podjąć rozmowy w celu znalezienia obustronnie akceptowalnego rozwiązania zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.

         III.   INFORMACJE POUFNE

               A.

               Każda ze Stron oraz jej uczestnicy muszą chronić wszelkie tajemnice handlowe lub techniczne oznaczone jako poufne, powstałe bądź dostarczone w ramach niniejszej Umowy zgodnie z obowiązującymi przepisami i stosowanymi praktykami, tak jak to uzgodniono pomiędzy Stronami.

               B.

               Żadna ze stron ani żaden z uczestników nie może ujawnić informacji oznaczonych jako poufne bez wcześniejszego upoważnienia, chyba że informacje przekazywane są pracownikom należącym do kategorii urzędników, wykonawcom lub podwykonawcom; ujawnianie informacji musi ściśle ograniczać się do stron zaangażowanych we wspólny projekt badawczy uzgodniony pomiędzy uczestnikami lub upoważnionym personelem organów rządowych związanych z projektem lub niniejszą Umową.

               C.

               Informacje mogą być ujawniane tylko stronom posiadającym pisemne upoważnienie i w żadnym wypadku nie wolno ich udostępniać w szerszym zakresie niż jest to absolutnie konieczne dla wykonania zadań, obowiązków lub umów związanych z ujawnianą informacją.

               D.

               Odbiorcy poufnych informacji zobowiązują się na piśmie do utrzymania poufności tych informacji, a Strony muszą zapewnić, że zobowiązanie to zostanie dotrzymane.

               E.

               Strona musi niezwłocznie powiadomić drugą Stronę, jeśli nie jest w stanie lub prawdopodobnie nie będzie w stanie zagwarantować nieujawniania informacji poufnych. W takim wypadku Strony podejmą konsultacje i decydują, jakie środki są odpowiednie w takim przypadku.