               19.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/241

         P8_TA(2016)0364
   Wniosek o uchylenie immunitetu Giorgosa Grammatikakisa
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2016 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Giorgosa Grammatikakisa (2016/2084(IMM))
   (2018/C 215/35)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Giorgosa Grammatikakisa, przekazany w dniu 1 kwietnia 2016 r. przez zastępcę prokuratora przy Sądzie Najwyższym Republiki Greckiej w związku z postępowaniem, jakie prokurator w Retimno zamierza wszcząć w sprawie naruszenia zaufania przy wykonywaniu obowiązków, jakiego poseł miał się dopuścić wraz z innymi sprawcami w Retimno na Krecie w latach 2000–2002 (nr sprawy: ABM:AB05/1956), i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 27 kwietnia 2016 r.,

               —

               uwzględniając fakt, że Giorgos Grammatikakis zrezygnował z prawa do udzielenia wyjaśnień zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1)

               —

               uwzględniając art. 62 konstytucji Grecji, art. 54 greckiego kodeksu postępowania cywilnego i art. 83 regulaminu parlamentu Grecji,

               —

               uwzględniając nakaz prokuratora przy sądzie apelacyjnym na Krecie nr 5181/18.11.2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wyjaśnień posła do Parlamentu Europejskiego Giorgosa Grammatikakisa, jego odpowiedź na zarzuty i powiązane dokumenty,

               —

               uwzględniając orzeczenie rady apelacyjnej na Krecie nr 104/2015,

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0279/2016),

               A.

               mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy Sądzie Najwyższym Republiki Greckiej zwrócił się o uchylenie immunitetu posła do PE Giorgosa Grammatikakisa w związku z postępowaniem w sprawie o zarzucane przestępstwo;

               B.

               mając na uwadze, że w myśl art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               C.

               mając na uwadze, że w myśl art. 62 Konstytucji Republiki Greckiej w trakcie kadencji parlamentarnej posła nie można ścigać, aresztować, uwięzić ani objąć innymi środkami ograniczenia wolności bez uprzedniej zgody parlamentu;

               D.

               mając na uwadze, że władze greckie zamierzają wszcząć postępowanie przeciwko Giorgosowi Grammatikakisowi oraz innym osobom w związku z niedopełnieniem niektórych obowiązków przewidzianych prawem;

               E.

               mając na uwadze, że zamierzone postępowanie dotyczy rozmowy z dnia 8 marca 1996 r. na temat możliwości wykupienia nowej, prywatnej grupowej polisy ubezpieczeniowej, wykraczającej poza ubezpieczenie obowiązkowe, dla wszystkich pracowników Uniwersytetu Kreteńskiego oraz zarzucanych nielegalnych płatności, których dokonywano ratalnie w latach 2000–2002;

               F.

               mając na uwadze, że poprzednie postępowanie w tej samej sprawie obejmowało okres od 2000 r. i zakończyło się uniewinnieniem wszystkich oskarżonych;

               G.

               mając na uwadze, że zamierzone postępowanie nie ma żadnego związku ze statusem Giorgosa Grammatikakisa jako posła do Parlamentu Europejskiego, skoro dotyczy jego wcześniejszego stanowiska Rektora Senatu Uniwersytetu Kreteńskiego;

               H.

               mając na uwadze, że zarzucany czyn nie dotyczy opinii wyrażonych lub głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków danego posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               I.

               mając na uwadze, że zakres zamierzonego postępowania poszerzono, by objąć okres lat 1996–2000 i ująć ostatnie posiedzenie Senatu Uniwersytetu Kreteńskiego z udziałem Giorgosa Grammatikakisa jako rektora, na którym dyskutowano nad tą sprawą, ale nie podjęto decyzji; mając na uwadze, że nie istnieją podstawy, aby zakładać, że celem zamierzonego postępowania ma być zaszkodzenie politycznej działalności posła do PE;

               J.

               mając na uwadze, że zamierzone postępowanie ciągle umarzano w odniesieniu do wielu współoskarżonych członków Senatu Uniwersytetu Kreteńskiego i komisji ELKE z powodu upływu 15-letniego okresu przedawnienia zarzucanych czynów, zaś innych sąd ostatecznie uniewinnił od wszystkich zarzutów w maju 2016 r.;

               K.

               wyrażając zdumienie, że wniosek o uchylenie immunitetu złożono ok. 20 lat po zarzucanych wydarzeniach oraz że w greckim systemie wymiaru sprawiedliwości nie zdołano w tym okresie wszcząć postępowania przeciwko Giorgosowi Grammatikakisowi, a teraz organy tego systemu chcą to uczynić, kiedy Giorgos Grammatikakis jest posłem do Parlamentu Europejskiego;

               L.

               mając na uwadze, że działający powoli system wymiaru sprawiedliwości nigdy nie będzie naprawdę sprawiedliwy, jako że zaangażowane w sprawie osoby są inne niż 20 lat temu; mając na uwadze, że jeżeli wymiar sprawiedliwości ma zasługiwać na swoją nazwę, musi działać we właściwym czasie;

               1.

               postanawia uchylić immunitet Giorgosa Grammatikakisa, zgodnie z wnioskiem samego Giorgosa Grammatikakisa, żeby zakończyć długoletnie postępowanie w jego sprawie;

               2.

               zobowiązuje przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji władzom greckim i Giorgosowi Grammatikakisowi.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/903 z dnia 25 czerwca 2018 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.)

text:
                  26.6.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 161/7

            DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/903
      z dnia 25 czerwca 2018 r.
      przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (*1)

      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
      uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W dniu 4 sierpnia 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/1338 (1) przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Kosowie, którą Natalija APOSTOŁOWA została mianowana SPUE w Kosowie. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 30 czerwca 2018 r.

                  (2)

                  Mandat SPUE należy przedłużyć o kolejne 20 miesięcy.

                  (3)

                  SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
      Mandat Nataliji APOSTOŁOWEJ jako SPUE w Kosowie przedłuża się do dnia 29 lutego 2020 r. Na podstawie oceny Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) Rada może zadecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE.
      Artykuł 2
      Cele polityki
      Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii wobec Kosowa. Cele te obejmują: odgrywanie przewodniej roli w promowaniu stabilnego, samodzielnego, pokojowego, demokratycznego i wieloetnicznego Kosowa; wzmacnianie stabilności w regionie i przyczynianie się do współpracy regionalnej i stosunków dobrosąsiedzkich na Bałkanach Zachodnich; promowanie Kosowa zaangażowanego na rzecz praworządności oraz ochrony mniejszości i dziedzictwa kulturowego oraz religijnego; wspieranie europejskiej perspektywy Kosowa i zbliżenia z Unią zgodnie z perspektywą dla regionu oraz zgodnie z Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Kosowem, z drugiej strony (2) (zwanym dalej „układem o stabilizacji i stowarzyszeniu”) oraz decyzją Rady (UE) 2015/1988 (3), a także stosownie do odnośnych konkluzji Rady.
      Artykuł 3
      Mandat
      Aby zrealizować cele polityki, mandat SPUE obejmuje następujące elementy:

                  a)

                  doradztwo i pomoc Unii w procesie politycznym;

                  b)

                  wspieranie ogólnej koordynacji politycznej Unii w Kosowie;

                  c)

                  wzmacnianie obecności Unii w Kosowie i zapewnianie spójności i skuteczności jej działań;

                  d)

                  udzielanie szefowi misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOVO) wskazówek dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, w tym również na temat politycznych aspektów kwestii związanych z obowiązkami wykonawczymi;

                  e)

                  zapewnienie konsekwencji i spójności działań Unii w Kosowie, w tym również w zakresie lokalnego ukierunkowywania przekształceń misji EULEX KOSOWO z myślą o ewentualnym przekazaniu jej działalności SPUE lub do Biura UE w Kosowie lub lokalnym władzom – w zależności od sytuacji;

                  f)

                  wspieranie europejskiej perspektywy Kosowa i zbliżenia z Unią zgodnie perspektywą regionu oraz w myśl układu o stabilizacji i stowarzyszeniu i decyzją (UE) 2015/1988, a także stosownie do odnośnych konkluzji Rady, za pośrednictwem ukierunkowanego przekazu społecznego i działań informacyjnych Unii, mających zapewnić szersze zrozumienie kwestii związanych z Unią, w tym działania misji EULEX KOSOWO, oraz poparcie dla nich wśród społeczeństwa Kosowa;

                  g)

                  monitorowanie, wspomaganie i ułatwianie – poprzez wykorzystanie wszelkich dostępnych SPUE środków i instrumentów oraz przy wsparciu ze strony Biura UE w Kosowie – postępów w realizacji priorytetów politycznych, gospodarczych i europejskich, zgodnie z kompetencjami i obowiązkami poszczególnych instytucji, oraz wspieranie wdrażania układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, w tym za pośrednictwem europejskiego programu reform;

                  h)

                  przyczynianie się do zwiększenia i umocnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Kosowie – w tym w odniesieniu do kobiet i dzieci – oraz ochrony mniejszości, zgodnie z polityką Unii dotyczącą praw człowieka i unijnymi wytycznymi dotyczącymi praw człowieka;

                  i)

                  wspomaganie wdrażania dialogu na osi Belgrad–Prisztina ułatwianego przez Unię, z uwzględnieniem zadań w zakresie wsparcia operacyjnego, które to zadania mają zostać przekazane przez EULEX;

                  j)

                  wspieranie odpowiednio mandatu wyspecjalizowanych izb sądowych i wyspecjalizowanej prokuratury, w tym poprzez komunikację i działania informacyjne.

            Artykuł 4
      Wykonywanie mandatu
      1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
      2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
      3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej odpowiednich działów.
      Artykuł 5
      Finansowanie
      1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE na okres od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 29 lutego 2020 r. wynosi 5 150 000 EUR.
      2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Osoby fizyczne i prawne mogą bez ograniczeń uczestniczyć w zamówieniach publicznych udzielanych przez SPUE. Nie stosuje się ponadto reguły pochodzenia w odniesieniu do towarów nabywanych przez SPUE.
      3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
      Artykuł 6
      Powołanie i skład zespołu
      1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie tego zespołu.
      2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być kierowani do współpracy ze SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
      3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
      Artykuł 7
      Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
      Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i oraz członków personelu SPUE ustala się odpowiednio ze stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
      Artykuł 8
      Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
      1.   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (4).
      2.   WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR informacji i dokumentów niejawnych UE, sporządzonych do celów odnośnego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE.
      3.   WP jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie — zgodnie z potrzebami operacyjnymi SPUE — informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów odnośnego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE. W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
      4.   WP jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim powiązanym z niniejszą decyzją dokumentów jawnych UE odnoszących się do treści obrad Rady dotyczących odnośnego działania, które są objęte tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (5).
      Artykuł 9
      Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
      1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
      2.   Delegatura Unii lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
      Artykuł 10
      Bezpieczeństwo
      Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem SPUE oraz ze stanem bezpieczeństwa na obszarze, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

                  a)

                  sporządza szczegółowy plan bezpieczeństwa oparty na wskazówkach z ESDZ, obejmujący konkretne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa i regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który jest on odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, oraz określa plan awaryjny i ewakuacyjny;

                  b)

                  zapewnia objęcie całego personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który jest on odpowiedzialny;

                  c)

                  zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem lub niezwłocznie po przyjeździe na obszar, za który jest on odpowiedzialny, odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru przez ESDZ;

                  d)

                  zapewnia wprowadzanie w życie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania na temat realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

            Artykuł 11
      Sprawozdawczość
      SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB ustne i pisemne sprawozdania. SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
      Artykuł 12
      Koordynacja
      1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. W stosownych przypadkach SPUE dąży do współdziałania z państwami członkowskimi. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również – w stosownych przypadkach – z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
      2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty szefami delegatur Unii oraz z szefami misji państw członkowskich w regionie. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE udziela szefowi EULEX KOSOWO wskazówek i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, w tym na temat politycznych aspektów kwestii związanych z obowiązkami wykonawczymi. SPUE i cywilny dowódca operacji konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb. SPUE nawiązuje także kontakty z właściwymi podmiotami lokalnymi oraz innymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi obecnymi w terenie.
      3.   SPUE wraz z innymi podmiotami Unii obecnymi w terenie zapewnia rozpowszechnianie i przekazywanie sobie wzajemnie informacji przez podmioty Unii obecne w terenie, tak by osiągnąć wysoki stopień zbieżności pod względem wiedzy na temat sytuacji oraz pod względem jej oceny.
      Artykuł 13
      Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
      SPUE i jego personel udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów wcześniejszych SPUE w Kosowie oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
      Artykuł 14
      Przegląd
      Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Do dnia 31 października 2018 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 30 listopada 2019 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
      Artykuł 15
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2018 r.

               W imieniu Rady

            F. MOGHERINI

               Przewodnicząca

         (*1)  Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/1338 z dnia 4 sierpnia 2016 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/2052 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.) (Dz.U. L 212 z 5.8.2016, s. 109).

         (2)  Dz.U. L 71 z 16.3.2016, s. 3.

         (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/1988 z dnia 22 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednejstrony, a Kosowem, z drugiej strony (Dz.U. L 290 z 6.11.2015, s. 4).

         (4)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).

         (5)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/907 z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji

text:
               26.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 161/27

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/907
   z dnia 25 czerwca 2018 r.
   w sprawie Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 listopada 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/2071 (1) w sprawie mianowania Toivo KLAARA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 30 czerwca 2018 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 20 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Toivo KLAARA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji zostaje przedłużony do dnia 29 lutego 2020 r. Rada może zadecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w regionie Kaukazu Południowego z uwzględnieniem celów określonych w konkluzjach z nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniu 1 września 2008 r. oraz w konkluzjach Rady z dnia 15 września 2008 r., jak również tych z dnia 27 lutego 2012 r. Cele te obejmują:

               a)

               zgodnie z istniejącymi mechanizmami, łącznie z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i jej Grupą Mińską, zapobieganie konfliktom w regionie, wnoszenie wkładu w pokojowe rozwiązywanie konfliktów w regionie, w tym kryzysu w Gruzji i konfliktu w Górskim Karabachu, poprzez wspieranie powrotu uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych oraz poprzez inne odpowiednie środki, a także sprzyjanie realizacji takiego rozwiązania zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego;

               b)

               podejmowanie konstruktywnych działań dotyczących regionu z głównymi zainteresowanymi podmiotami;

               c)

               propagowanie i dalsze wspieranie współpracy między Armenią, Azerbejdżanem i Gruzją oraz, w stosownych przypadkach, współpracy z krajami sąsiadującymi;

               d)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie.

         Artykuł 3
   Mandat
   Aby zrealizować cele strategiczne, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, innymi kluczowymi podmiotami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim w regionie;

               b)

               zachęcanie państw w regionie do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, takich jak zagrożenia dla wspólnego bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalny handel i przestępczość zorganizowana;

               c)

               przyczynianie się do pokojowego rozwiązywania konfliktów zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego oraz sprzyjanie wdrażaniu takich rozwiązań w ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, OBWE oraz jej Grupą Mińską;

               d)

               w odniesieniu do kryzysu w Gruzji:

                           (i)

                           pomoc w przygotowaniu międzynarodowych rozmów przewidzianych w pkt 6 porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. - międzynarodowych rozmów genewskich - oraz w środkach wykonawczych do niego z dnia 8 września 2008 r., w tym dotyczących rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i stabilności w regionie, kwestii uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych, na podstawie zasad uznanych na szczeblu międzynarodowym, oraz wszelkich innych tematów, wspólnie uzgodnionych przez strony;

                           (ii)

                           pomoc w określeniu stanowiska Unii i reprezentowanie jej, na poziomie SPUE, podczas rozmów, o których mowa w ppkt (i);

                           (iii)

                           ułatwianie realizacji uzgodnień porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. oraz środków wykonawczych do niego z dnia 8 września 2008 r.;

               e)

               ułatwianie opracowywania i stosowania środków budowy zaufania, z uwzględnieniem wiedzy fachowej państw członkowskich, o ile taka jest dostępna i stosowna;

               f)

               pomoc w przygotowywaniu, w stosownych przypadkach, wkładu Unii w możliwe rozwiązanie konfliktu;

               g)

               intensyfikację dialogu Unii z głównymi podmiotami w kwestiach związanych z regionem;

               h)

               wsparcie Unii w dalszym wypracowywaniu kompleksowej polityki wobec Kaukazu Południowego;

               i)

               w ramach działań określonych w niniejszym artykule – przyczynianie się do realizacji polityki Unii w dziedzinie praw człowieka oraz wytycznych Unii w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci i kobiet na obszarach dotkniętych konfliktami, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji pod tym względem i reagowanie na tę sytuację.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE w ramach jego mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej odpowiednich działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 29 lutego 2020 r. wynosi 4 340 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami jest przedmiotem umowy między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych, zgodnie z wymogami związanymi z mandatem. SPUE niezwłocznie i regularnie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ mogą być również oddelegowani do pracy z SPUE. Członkowie personelu międzynarodowego zatrudniani na podstawie umów muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i działa w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu, co odpowiednie działy ESDZ lub delegatury Unii, aby zapewnić spójność i zgodność ich odpowiednich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i personelu SPUE uzgadnia się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie racjonalnie zasadne środki, zgodnie z mandatem SPUE oraz stanem bezpieczeństwa na obszarze, za który odpowiada, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący specyficzne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który SPUE jest odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także zawierający plan awaryjny i plan ewakuacyjny;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który SPUE jest odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem lub niezwłocznie po przyjeździe na obszar, za który SPUE jest odpowiedzialny, odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa sprawozdania ustne i pisemne WP i KPiB. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele strategiczne Unii. W stosownych przypadkach SPUE dąży do współdziałania z państwami członkowskimi. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywana jest ścisła współpraca w terenie z szefami delegatur Unii i szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Gruzji, udziela szefowi Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) porad i informacji dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. W miarę potrzeb SPUE i dowódca operacji cywilnych EUMM Georgia konsultują się ze sobą. SPUE współpracuje również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Pomoc w zakresie roszczeń
   SPUE i personel SPUE udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów poprzednich SPUE ds. Kaukazu Południowego oraz ds. Kryzysu w Gruzji oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do dnia 31 października 2018 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 30 listopada 2019 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodnicząca

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2071 z dnia 13 listopada 2017 r. dotycząca mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji (Dz.U. L 295 z 14.11.2017, s. 55).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/909 z dnia 25 czerwca 2018 r. ustanawiająca wspólny zbiór przepisów dotyczących zarządzania projektami PESCO

text:
               26.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 161/37

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/909
   z dnia 25 czerwca 2018 r.
   ustanawiająca wspólny zbiór przepisów dotyczących zarządzania projektami PESCO
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 ust. 6,
   uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2017/2315 z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia stałej współpracy strukturalnej (PESCO) oraz ustalenia listy uczestniczących w niej państw członkowskich (1),
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 11 grudnia 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/2315.

               (2)

               Art. 4 ust. 2 lit. f) tej decyzji stanowi, że Rada ma ustanowić wspólny zbiór przepisów dotyczących zarządzania projektami, który uczestniczące państwa członkowskie biorące udział w danym projekcie mogłyby dostosować w razie potrzeby do danego projektu.

               (3)

               Zgodnie z motywem 5 decyzji Rady (WPZiB) 2018/340 (2) w celu zapewnienia spójności wdrażanie wszystkich projektów PESCO będzie oparte na wspólnym zbiorze przepisów o zarządzaniu projektami – w tym między innymi z zasadami dotyczącymi roli obserwatorów w stosownych przypadkach.

               (4)

               Zgodnie z pkt 12 zalecenia Rady z dnia 6 marca 2018 r. dotyczącego planu wdrażania PESCO (3) najpóźniej w czerwcu 2018 r. Rada powinna przyjąć wspólny zbiór przepisów dotyczących zarządzania projektami. Zbiór przepisów powinien stanowić ramy, które zapewnią spójną i konsekwentną realizację projektów PESCO i będą zawierać zasady regularnego informowania Rady o rozwoju poszczególnych projektów, zgodnie z art. 5 ust. 3 decyzji (WPZiB) 2017/2315, oraz umożliwienia niezbędnego nadzoru ze strony Rady. W tym zakresie należy doprecyzować role i obowiązki uczestniczących państw członkowskich, w tym także – w stosownych przypadkach – rolę państw obserwatorów oraz sekretariatu PESCO prowadzonego wspólnie przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ), w tym Sztab Wojskowy Unii Europejskiej (EUMS), oraz Europejską Agencję Ochrony (EDA). Ramy te powinny także stanowić ogólne wskazówki dla uczestników co do dokonywania stosownych ustaleń w zakresie zarządzania poszczególnymi projektami, zgodnie z art. 5 ust. 3 decyzji (WPZiB) 2017/2315. W tym względzie do czerwca 2018 r. Rada podejmie kwestie funkcji koordynacyjnych uczestniczących państw członkowskich w poszczególnych projektach.

               (5)

               Art. 7 decyzji (WPZiB) 2017/2315 stanowi, że ESDZ, w tym EUMS, oraz EDA wspólnie zapewnia PESCO niezbędne usługi sekretariatu oraz doprecyzowuje role i obowiązki tych podmiotów we wspieraniu funkcjonowania PESCO, w tym projektów PESCO.

               (6)

               Zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. g) decyzji (WPZiB) 2017/2315, Rada powinna przyjąć decyzję określającą we właściwym czasie ogólne warunki, na jakich państwa trzecie mogłyby wyjątkowo zostać zaproszone do udziału w poszczególnych projektach, zgodnie z art. 9, a w szczególności z art. 9 ust. 1 tej decyzji, jak również z pkt 13 zalecenia Rady z dnia 6 marca 2018 r.

               (7)

               Rada powinna zatem przyjąć decyzję Rady ustanawiającą wspólny zbiór przepisów dotyczących zarządzania projektami PESCO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicja
   Do celów niniejsze decyzji „członkowie projektu” oznaczają uczestniczące państwa członkowskie, biorące udział w realizacji projektu PESCO.
   Artykuł 2
   Informacje przekazywane Radzie i sprawowany przez nią nadzór
   1.   Do listopada każdego roku Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji (WPZiB) 2018/340, a w stosownych przypadkach aktualizuje ją. Uaktualniona lista członków projektu, składająca się z tych członków, którzy przedłożyli daną propozycję projektu, jak również tych, którzy zostali przyjęci do projektu zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji (WPZiB) 2017/2315, zostaje opublikowana łącznie z taką zaktualizowaną decyzją Rady.
   2.   Członkowie projektu – stosownie do sytuacji, raz w roku – należycie informują Radę o postępach w realizacji swoich projektów PESCO. W tym celu członkowie projektu, za pośrednictwem koordynatorów projektów, przekazują sekretariatowi PESCO sprawozdania dotyczące postępów czynionych w realizacji poszczególnych projektów PESCO, stosując wzór opisu projektu PESCO, o którym mowa w pkt 11 zalecenia Rady z dnia 6 marca 2018 r., zamieszczony we wspólnej elektronicznej przestrzeni roboczej. Sprawozdania te mają zawierać skonsolidowane informacje na temat postępów we wdrażaniu danego projektu, harmonogramu jego realizacji, celów i celów pośrednich projektu, a także jego wkładu w spełnienie odpowiednich bardziej wiążących zobowiązań. Zgodnie z decyzją Rady 2013/488/UE (4) członkowie projektu mogą uzgadniać każdą klasyfikację (stosownych części) informacji, które mają być przekazywane.
   Sekretariat PESCO wydaje ogłoszenie, dając koordynatorom projektu termin sześciu tygodni na przedstawienie sprawozdania oraz gromadzi skonsolidowane informacje na temat projektów PESCO, z myślą o przekazaniu odnośnych dokumentów Radzie. Przekazanie dokumentów Radzie następuje co do zasady przed przedstawieniem przez wysokiego przedstawiciela rocznego sprawozdania dotyczącego PESCO, z uwzględnieniem pkt 14, 15 i 16 zalecenia Rady z dnia 6 marca 2018 r.
   3.   Na wniosek Rady członkowie projektu, za pośrednictwem koordynatorów projektów, przekazują, oprócz standardowych informacji, o których mowa w ust. 2, dodatkowe informacje dotyczące niektórych projektów.
   4.   Uczestniczące państwa członkowskie przekazują także informacje na temat swojego indywidualnego wkładu na rzecz projektów PESCO, w których biorą udział, poprzez swoje krajowe plany wdrożenia, które mają być przeglądane i aktualizowane odpowiednio, co roku zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji (WPZiB) 2017/2315.
   5.   Wspólną elektroniczną przestrzeń roboczą wykorzystują również koordynatorzy projektu do celów sprawozdawczości odnoszącej się do innych stosownych postępów i zmian dotyczących projektu, w tym do przyjęcia nowych członków projektu oraz obserwatorów jak również datę ich przyjęcia. Wspólna elektroniczna przestrzeń robocza musi być używana w sposób zapewniający przejrzystość przekazywanych informacji w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.
   Artykuł 3
   Sekretariat PESCO
   Zgodnie z art. 7 decyzji (WPZiB) 2017/2315 oraz w celu spełnienia swoich obowiązków sekretariat PESCO:

               a)

               zapewnia pojedynczy punkt kontaktowy w ramach Unii w odniesieniu do wszystkich kwestii związanych z PESCO

               b)

               zapewnia pojedynczy punkt kontaktowy wszystkim uczestniczącym państwom członkowskimi służący wymianie istotnych informacji przez użycie jednego adresu skrzynki funkcyjnej oraz wspólnej elektronicznej przestrzeni roboczej. Sekretariat PESCO również dystrybuuje swoje dokumenty za pomocą wspólnej elektronicznej przestrzeni roboczej

               c)

               zapewnia wsparcie i koordynację związane z oceną proponowanych projektów PESCO i przyczynia się do ustrukturyzowania sposobu przedkładania przez uczestniczące państwa członkowskie informacji niezbędnych do oceny projektów, a także do celów sprawozdawczych dla Rady;

               d)

               wspiera – na ich wniosek – uczestniczące państwa członkowskie, które zamierzają zaproponować projekt, gdy informują pozostałe uczestniczące państwa członkowskie. Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji (WPZiB) 2017/2315, takie informacje są rozpowszechniane we właściwym czasie w celu uzyskania wsparcia i umożliwienia uczestniczącym państwom członkowskim przyłączenia się do wspólnego przedłożenia propozycji;

               e)

               wspiera członków projektu – stosownie do przypadku – gdy przedstawiają oni aktualne informacje na temat swoich projektów na forum odpowiednich organów przygotowawczych Rady oraz w ramach EDA;

               f)

               przekazuje odpowiednim służbom w ESDZ, w tym EUMS, oraz EDA otrzymane od członków projektu wnioski o wsparcie poszczególnych projektów i ich realizacji.

         Artykuł 4
   Członkowie projektu
   1.   Zgodnie z art. 5 ust. 3 decyzji (WPZiB) 2017/2315 członkowie projektu uzgadniają jednogłośnie między sobą kwestie dotyczące ich współpracy i jej zakresu oraz kwestie zarządzania danym projektem.
   2.   Uzgodnienia te mogą obejmować niezbędne wkłady potrzebne do udziału w projekcie i jego wymogi, proces decyzyjny w ramach projektu, warunki opuszczenia projektu lub warunki, na jakich inne uczestniczące państwa członkowskie mogą przyłączyć się do projektu, a także warunki dotyczące statusu obserwatora. Takie uzgodnienia mogą także obejmować dziedziny, o których mowa w art. 7.
   3.   Zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji (WPZiB) 2017/2315 członkowie projektu mogą uzgodnić między sobą jednomyślnie o przyjęciu innych państw uczestniczących do projektu, na wniosek tych ostatnich. Informują oni Radę o przyjęciu nowych członków.
   4.   Członkowie projektu mogą uzgodnić między sobą jednomyślnie, że niektóre decyzje, takie jak te odnoszące się do spraw administracyjnych, będą podejmowane zgodnie z innymi zasadami głosowania.
   5.   Członkowie projektu wnoszą do projektu wkład w postaci własnych zasobów i wiedzy fachowej. W zależności od zakresu projektu każdy członek projektu określa charakter swojego wkładu, co może obejmować zasoby ludzkie i finansowe, wiedzę fachową, sprzęt lub wkłady rzeczowe. Takie wkłady wspierają osiąganie celu projektu oraz mają wpływ na jego realizację.
   6.   Członkowie projektu dążą do przygotowania każdego projektu w taki sposób, by zapewnić spójność wyników i harmonogramów z innymi projektami PESCO, oraz by projekt był spójny z inicjatywami realizowanymi w innych odpowiednich ramach instytucjonalnych, przy jednoczesnym zapewnieniu przejrzystości i otwartości oraz unikaniu zbędnego powielania prac.
   7.   Zgodnie z bardziej wiążącymi zobowiązaniami podjętymi przez państwa członkowskie w charakterze uczestników, członkowie projektu powinni dążyć do zapewnienia sił i potencjału, które w szczególności są dobrze przygotowane, wyszkolone oraz interoperacyjne, dysponujące odpowiednimi strukturami, zaopatrzeniem i zamiennikami oraz które mogą rozmieścić i wykorzystać do prowadzenia i utrzymania operacji.
   8.   Każdy członek projektu wyznacza krajowy punkt kontaktowy dla każdego projektu PESCO, w którym bierze udział.
   Artykuł 5
   Koordynatorzy projektów
   1.   W ramach każdego projektu PESCO członkowie projektu wybierają i wyznaczają spośród siebie: a) jednego lub więcej koordynatorów (projektu, którzy pełnią funkcje koordynacyjne. Co do zasady inicjatorzy projektu mogą pełnić funkcję koordynatora.
   2.   W szczególności koordynatorzy projektu:

               a)

               co najmniej raz w roku aktualizują informacje na temat projektu we wspólnej elektronicznej przestrzeni roboczej tworzonej przez sekretariat PESCO, na podstawie wzoru opisu projektu PESCO;

               b)

               ułatwiają współpracę uczestników projektu, jak również współpracę z innymi koordynatorami projektów w ramach innych projektów PESCO oraz, w stosownych przypadkach, działają jako centralny punkt kontaktowy w kwestiach związanych z projektem;

               c)

               mogą wspierać opracowywanie uzgodnień dotyczących projektu, o których mowa w art. 4, jak również niezbędną dokumentację projektu, w tym sprawozdawczość. W tym celu koordynatorzy projektów mogą korzystać z narzędzi wsparcia zarządzania projektami zaoferowanych uczestniczącym państwom członkowskim w ramach EDA;

               d)

               w stosownych przypadkach zapewniają, aby zdolności opracowane w ramach projektu miały na celu przezwyciężenie niedociągnięć w zakresie zdolności wskazanych w planie rozwoju zdolności oraz skoordynowanym rocznym przeglądzie w zakresie obronności, a także przyczyniają się do realizacji bardziej wiążących zobowiązań, również z myślą o najbardziej wymagających misjach, oraz przyczyniają się do realizacji uzgodnionego poziomu ambicji Unii.

         3.   Członkowie projektu mogą przyjąć między sobą uzgodnienia dodatkowe dotyczące funkcji i zakresu odpowiedzialności koordynatora projektu, odzwierciedlające specyfikę projektu. W szczególności, gdy członkowie projektu uzgodnią, by przydzielić funkcje koordynatora projektu kilku z nich, należy zachować pojedynczy punkt kontaktowy w sekretariacie PESCO.
   Artykuł 6
   Obserwatorzy
   1.   Członkowie projektu mogą uzgodnić między sobą dopuszczenie innych uczestniczących państw członkowskich do projektu w charakterze obserwatora.
   2.   Uczestniczące państwa członkowskie mogą co do zasady być obserwatorami jedynie pod pewnymi warunkami, w tym pod względem czasu trwania, które mają być ustalone przez członków projektu w ramach poszczególnych projektów zgodnie z ich specyfiką. Warunki te są przedstawiane na żądanie przez koordynatorów projektów.
   3.   Członkowie projektu mogą przyjąć między sobą szczegółowe uzgodnienia w sprawie statusu obserwatora, odzwierciedlające szczególny charakter projektu i jego różne etapy realizacji.
   4.   Obserwatorzy nie mają obowiązku przyczyniać się do realizacji projektu z wykorzystaniem własnych zasobów i wiedzy fachowej. Mogą dążyć do tego, aby stać się członkiem projektu na późniejszym etapie bez opóźniania postępu w realizacji projektu.
   Artykuł 7
   Pozostałe kwestie objęte przez porozumienia w ramach projektu
   1.   Uzgodnienia, które członkowie projektu mogą, gdy odpowiednio, w formie pisemnej przyjąć między sobą w ramach każdego projektu PESCO, w celu wdrożenia art. 5 ust. 3 decyzji (WPZiB) 2017/2315, obejmują między innymi niektóre lub wszystkie z następujących obszarów:

               —

               przygotowanie, prowadzenie i koordynację posiedzeń członków projektu,

               —

               podział ról i odpowiedzialności między członków projektu,

               —

               zaproszenie Komisji do udziału w stosownych przypadkach w realizacji projektu,

               —

               zasady budżetowe i finansowe,

               —

               obecność obserwatorów przy pracach w ramach projektu,

               —

               zasady, które mają być stosowane, w przypadku gdy członek projektu postanowi opuścić projekt (w tym aspekty prawne i finansowe) lub gdy uczestniczące państwo członkowskie postanowi przyłączyć się do projektu,

               —

               określenie przypadków, w których członkowie projektów mogą wystąpić o wsparcie ze strony ESDZ, w tym SWUE i EDA,

               —

               specyfikacje, strategia zakupów, wybór struktury wspierającej zarządzanie projektem i wybór przedsiębiorstw przemysłowych. W związku z powyższym członkowie projektu mogą uzgodnić między sobą wykorzystywanie narzędzi zarządzania projektami stosowanych przez EDA, takich jak uzgodnienia dotyczące projektu, wspólne cele dotyczące personelu, wspólne wymogi dotyczące personelu lub sprawy gospodarcze.

         2.   Członkowie projektu mogą uzgodnić między sobą jednomyślnie o podjęciu decyzji w kwestiach powyższych zgodnie z art. 4 ust. 4
   Artykuł 8
   Użycie sił i wypracowanych dolności
   Siły i zdolności wypracowane w ramach projektu PESCO mogą być wykorzystywane przez członków odpowiednio indywidualnie lub zbiorowo, w ramach działań podejmowanych przez Unię Europejską, jak również ONZ, NATO lub w innych ramach.
   Artykuł 9
   Klauzula przeglądowa
   Przegląd niniejszej decyzji zostanie dokonany przed dniem 31 grudnia 2020 r.
   Niniejsza decyzja zostanie w razie konieczności dostosowana w celu uwzględnienia ogólnych warunków udziału państw trzecich w poszczególnych projektach; decyzję dotyczącą tych warunków podejmie Rada zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. g) i art. 9 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2017/2315.
   Artykuł 10
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodnicząca

      (1)  Dz.U. L 331 z 14.12.2017, s. 57.

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/340 z dnia 6 marca 2018 r. ustanawiająca listę projektów do zrealizowania w ramach PESCO (Dz.U. L 65 z 8.3.2018, s. 24).

      (3)  Dz.U. C 88 z 8.3.2018, s. 1.

      (4)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/905 z dnia 25 czerwca 2018 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki

text:
               26.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 161/16

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/905
   z dnia 25 czerwca 2018 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/819/WPZiB (1) w sprawie mianowania Alexandra RONDOSA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Rogu Afryki. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 20 czerwca 2018 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 20 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej
   1.   Mandat Alexandra RONDOSA jako SPUE w Rogu Afryki zostaje przedłużony do dnia 29 lutego 2020 r. Rada może zadecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Na potrzeby mandatu SPUE Róg Afryki definiuje się jako region obejmujący Republikę Dżibuti, Państwo Erytreę, Federalną Demokratyczną Republikę Etiopii, Republikę Kenii, Federalną Republikę Somalii, Republikę Sudanu, Republikę Sudanu Południowego oraz Republikę Ugandy. W kwestiach o szerszym zasięgu regionalnym SPUE współpracuje w stosownych przypadkach z państwami i podmiotami regionalnymi spoza Rogu Afryki.
   Artykuł 2
   Cele strategiczne
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii wobec Rogu Afryki określonych w globalnej strategii UE z czerwca 2016 r., w ramach strategicznych dla Rogu Afryki przyjętych w dniu 14 listopada 2011 r., regionalnym planie działania dla Rogu Afryki na lata 2015–2020 przyjętym w dniu 26 października 2015 r. i w odnośnych konkluzjach Rady, które to cele zakładają aktywny wkład w regionalne i międzynarodowe starania na rzecz zapewnienia pokojowego współistnienia i trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w państwach regionu i w stosunkach między nimi. Celem SPUE jest ponadto przyczynianie się do poprawy jakości, intensywności, efektów i wyeksponowania wielopłaszczyznowego zaangażowania Unii w Rogu Afryki.
   2.   Do celów polityki, do których realizacji ma przyczyniać się SPUE, należą między innymi:

               a)

               ciągłe stabilizowanie sytuacji w Rogu Afryki z uwzględnieniem szerszej dynamiki regionalnej;

               b)

               rozwiązanie konfliktów, w szczególności w Somalii, Sudanie Południowym i Sudanie, oraz zapobieganie potencjalnym konfliktom między państwami regionu lub w tych państwach, a także wczesne ostrzeganie przed nimi;

               c)

               wspieranie współpracy regionalnej w zakresie polityki, bezpieczeństwa i gospodarki, zwłaszcza w związku ze wznowionymi kontaktami politycznymi między Unią a Międzyrządowym Organem ds. Rozwoju (IGAD);

               d)

               lepsze zarządzanie mieszanymi przepływami migracyjnymi z Rogu Afryki i na tym obszarze, uwzględniające również przyczyny takich przepływów oraz ich aspekty humanitarne;

               e)

               bezpieczeństwo wokół Morza Czerwonego.

         Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby umożliwić osiągnięcie celów polityki Unii wobec Rogu Afryki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               współpracę, w oparciu o ramy strategiczne oraz regionalny plan działania, ze wszystkimi odpowiednimi podmiotami w regionie, rządami, władzami regionalnymi, organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, społeczeństwem obywatelskim oraz diasporami, służącą czynieniu postępów w realizacji celów Unii i przyczyniającą się do lepszego zrozumienia roli Unii w tym regionie;

               b)

               współpracę z ważnymi podmiotami poza regionem mającymi wpływy w Rogu Afryki służącą rozwiązywaniu kwestii związanych z szerszą stabilnością regionalną, w tym w odniesieniu do Morza Czerwonego i zachodniej części Oceanu Indyjskiego oraz do finansowania misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM). Kontakty te obejmują dwustronną współpracę ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, krajami Zatoki Perskiej, Egiptem, Turcją oraz Chinami, kontakty na poziomie regionalnym z Radą Współpracy Państw Zatoki oraz współdziałanie z innymi odpowiednimi podmiotami w miarę ich pojawiania się;

               c)

               reprezentowanie Unii, w stosownych przypadkach, na właściwych forach międzynarodowych i zapewnianie, by udzielane przez Unię wsparcie w dziedzinie zarządzania kryzysowego oraz rozwiązywania konfliktów i zapobiegania im było odpowiednio wyeksponowane;

               d)

               zachęcanie do skutecznej współpracy w zakresie polityki i bezpieczeństwa oraz do integracji gospodarczej, na szczeblu regionalnym, oraz wspieranie takiej współpracy i integracji, poprzez partnerstwo Unii z Unią Afrykańską (UA) i organizacjami regionalnymi, w szczególności IGAD; udział w działaniach będących następstwem posiedzeń ministerialnych UE/IGAD oraz posiedzeń ministerialnych UE z udziałem państw członkowskich IGAD;

               e)

               śledzenie wydarzeń politycznych w regionie i wnoszenie wkładu w formułowanie polityki Unii wobec regionu, z myślą o opracowaniu konkretnych propozycji działania, w tym w odniesieniu do Erytrei, Etiopii, Somalii, Sudanu, Sudanu Południowego, sporu granicznego między Dżibuti a Erytreą, sporu granicznego między Etiopią a Erytreą, realizacji porozumienia algierskiego, sporu dotyczącego Nilu oraz w odniesieniu do innych problemów w regionie mających wpływ na jego bezpieczeństwo, stabilność i dobrobyt;

               f)

               w odniesieniu do Somalii – w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Somalii i odpowiednimi partnerami regionalnymi i międzynarodowymi, w tym ONZ, specjalnym przedstawicielem ds. Somalii reprezentującym Sekretarza Generalnego ONZ, UA i IGAD – dalszy aktywny udział w działaniach i inicjatywach prowadzących do dalszej stabilizacji w Somalii, w szczególności zakończenie procesu tworzenia państwa federalnego, a także realizacja planu transformacji, by zapoczątkować stopniowe przechodzenie i przekazanie przez AMISOM obowiązków somalijskiemu rządowi i somalijskim instytucjom. Ponadto SPUE kontynuuje wspieranie rozwoju sektora bezpieczeństwa w Somalii, w tym za pośrednictwem unijnych misji w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w regionie oraz działa na rzecz wzmocnionej koordynacji darczyńców międzynarodowych na rzecz wspierania somalijskiego sektora bezpieczeństwa, ściśle konsultując się z państwami członkowskimi;

               g)

               w odniesieniu do Sudanu – w ścisłej współpracy z szefami delegatury Unii w Chartumie i delegatury Unii przy UA w Addis Abebie – wnoszenie wkładu w spójność i skuteczność polityki Unii wobec Sudanu i wspieranie politycznych rozwiązań sytuacji w Darfurze, w Kordofanie Południowym i w prowincji Nilu Błękitnego oraz pojednania narodowego w drodze całościowego procesu przemian politycznych, prowadzącego także do planowanych wyborów w 2020 roku; w tym względzie SPUE będzie wnosił wkład w spójne międzynarodowe podejście wraz z UA, w szczególności z panelem wykonawczym wysokiego szczebla z ramienia UA ds. Sudanu i Sudanu Południowego, ONZ i innymi istotnymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi, pamiętając również o potrzebie wspierania pokojowego współistnienia Sudanu i Sudanu Południowego, w szczególności przez realizację porozumień z Addis Abeby i rozwiązanie nierozstrzygniętych kwestii w związku z kompleksowym porozumieniem pokojowym;

               h)

               w odniesieniu do Sudanu Południowego – opierając się na Porozumieniu w sprawie rozwiązania konfliktu w Sudanie Południowym oraz procesie forum wysokiego szczebla na rzecz odnowy – dalszą współpracę na szczeblu regionalnym, w szczególności z ONZ, UA, IGAD, krajami sąsiadującymi z Sudanem Południowym oraz innymi istotnymi partnerami międzynarodowymi, aby zapewnić zapobieganie dalszym konfliktom oraz realizację wiarygodnego porozumienia; w tym zakresie SPUE ściśle współpracuje z szefami delegatur Unii w Dżubie oraz przy UA w Addis Abebie;

               i)

               badanie problemów transgranicznych, w szczególności dotyczących migracji, oraz, podejmowanie – na wniosek – dialogów na temat migracji z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami oraz wnoszenie w bardziej ogólnym wymiarze wkładu w unijną politykę migracyjną oraz politykę dotyczącą uchodźców w odniesieniu do przedmiotowego regionu, zgodnie z priorytetami politycznymi Unii, w celu zwiększenia współpracy, w tym w zakresie powrotów i readmisji;

               j)

               dokładne obserwowanie innych wyzwań transgranicznych, przed którymi staje Róg Afryki, ze zwróceniem szczególnej uwagi na radykalizację postaw i terroryzm, z uwzględnieniem bezpieczeństwa morskiego i piractwa, przestępczości zorganizowanej, przemytu i handlu bronią, produktami dzikiej przyrody, narkotykami i innego przemytu, jak również wszelkich konsekwencji kryzysów humanitarnych dla polityki i bezpieczeństwa;

               k)

               propagowanie dostępu pomocy humanitarnej w całym regionie;

               l)

               wnoszenie wkładu we wdrażanie decyzji Rady 2011/168/WPZiB (2) oraz unijnej polityki w dziedzinie praw człowieka (we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka) w tym wytycznych UE w dziedzinie praw człowieka – w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także wytycznych UE w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i dziewcząt i zwalczania wszelkich form dyskryminacji wobec nich – oraz polityki Unii w odniesieniu do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1325 (2000), w tym poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji i opracowywanie sprawozdań na ten temat, a także formułowanie stosownych zaleceń.

         2.   W celu realizacji mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w sprawie określania stanowisk Unii na forach międzynarodowych, w stosownych przypadkach, aby w sposób proaktywny wspierać wszechstronne podejście wobec Rogu Afryki w ramach polityki Unii;

               b)

               obserwuje wszelkie działania Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach jego mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej odpowiednich działów.
   4.   SPUE stacjonuje przede wszystkim w regionie, zapewniając jednocześnie regularną obecność w siedzibie ESDZ.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 29 lutego 2020 r. wynosi 4 295 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i udostępnionych na jego potrzeby środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat szczególnych kwestii politycznych oraz dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem, w tym dotyczących płci. SPUE niezwłocznie i regularnie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane, odpowiednio, przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być skierowani do współpracy z SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe działy ESDZ lub delegatury Unii, co ma zapewnić spójność i zgodność ich odpowiednich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz personelu SPUE ustala się odpowiednio z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (3).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Stosownie do polityki Unii dotyczącej bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne ze swoim mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący specyficzne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który jest odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także zapewnia plan awaryjny i ewakuacyjny;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który jest odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar, za który jest odpowiedzialny lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydanych po dokonaniu regularnych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdań z postępów prac oraz sprawozdań z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działań Unii i pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. W stosownych przypadkach SPUE dąży do współdziałania z państwami członkowskimi. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii i Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywany jest ścisły kontakt w terenie z odpowiednimi szefami misji państw członkowskich oraz szefami delegatur Unii. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z właściwymi delegaturami Unii, udziela dowódcy sił EU NAVFOR Atalanta, dowódcy misji EUTM Somalia oraz szefowi misji EUCAP Somalia wskazówek dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. SPUE, dowódcy operacji UE oraz dowódca operacji cywilnej konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z władzami zaangażowanych państw, z ONZ, UA, IGAD, innymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, a także ze społeczeństwem obywatelskim w regionie.
   Artykuł 13
   Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów poprzednich SPUE w Sudanie (i Sudanie Południowym) oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do dnia 31 października 2018 r. SPUE przedstawia Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 30 listopada 2019 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodnicząca

      (1)  Decyzja Rady 2011/819/WPZiB z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki (Dz.U. L 327 z 9.12.2011, s. 62).

      (2)  Decyzja Rady 2011/168/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego, uchylająca wspólne stanowisko 2003/444/WPZiB (Dz.U. L 76 z 22.3.2011, s. 56).

      (3)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/908 z dnia 25 czerwca 2018 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

text:
               26.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 161/32

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/908
   z dnia 25 czerwca 2018 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 stycznia 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/77 (1) w sprawie mianowania Larsa-Gunnara WIGEMARKA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej („SPUE”) w Bośni i Hercegowinie. Mandat SPUE wygaśnie 30 czerwca 2018 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 14 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Larsa-Gunnara WIGEMARKA jako SPUE zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2019 r. Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej, w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele strategiczne
   1.   Podstawą mandatu SPUE są następujące cele polityki Unii w Bośni i Hercegowinie („BiH”):

               a)

               ciągłe czynienie postępów w procesie stabilizacji i stowarzyszenia;

               b)

               zapewnienia, by Bośnia i Hercegowina była stabilna, wiarygodna, pokojowa, wieloetniczna i zjednoczona, pokojowo współpracująca z sąsiadami; oraz

               c)

               zapewnienie, aby BiH konsekwentnie podążała ścieżką do członkostwa w Unii.

         2.   Unia będzie także dalej wspierać realizację Ogólnej umowy ramowej na rzecz pokoju w BiH.
   Artykuł 3
   Mandat
   Mandat SPUE, dla realizacji celów polityki, obejmuje:

               a)

               doradztwo ze strony Unii i ułatwianie procesu przemian politycznych, w szczególności poprzez promocję dialogu między różnymi szczeblami sprawowania rządów;

               b)

               zapewnienie konsekwencji i spójności działań Unii;

               c)

               ułatwianie postępu w realizacji priorytetów politycznych, gospodarczych i unijnych, w szczególności poprzez zachęcanie do dalszych prac nad mechanizmem koordynacji w kwestiach związanych z Unią oraz dalszej realizacji programu reform;

               d)

               wspieranie krajowych starań zgodnych ze standardami europejskimi służących zapewnieniu realizacji wyników wyborów;

               e)

               monitorowanie i doradzanie władzom wykonawczym i ustawodawczym na wszystkich szczeblach sprawowania rządów w BiH oraz komunikacja z władzami i z partiami politycznymi w BiH;

               f)

               zapewnienie realizacji działań Unii w całym zakresie prac w obszarze praworządności i reformy sektora bezpieczeństwa, działanie na rzecz ogólnej koordynacji przez Unię – w tym poprzez wytyczne polityczne na miejscu – unijnych starań w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej, korupcji i terroryzmu – a także, w tym kontekście, zapewnianie WP i Komisji niezbędnych analiz i doradztwa;

               g)

               zapewnianie wsparcia na rzecz wzmocnienia i zwiększenia skuteczności kontaktów pomiędzy wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych a policją w BiH, a także na rzecz inicjatyw mających na celu wzmocnienie efektywności i bezstronności instytucji wymiaru sprawiedliwości, w szczególności usystematyzowanego dialogu na temat wymiaru sprawiedliwości;

               h)

               oferowanie dowódcy sił UE, bez uszczerbku dla wojskowej struktury dowodzenia, wskazówek politycznych dotyczących kwestii wojskowych o lokalnym wymiarze politycznym, w szczególności dotyczących operacji newralgicznych oraz stosunków z władzami lokalnymi i z lokalnymi mediami; konsultacje z dowódcą sił UE przed podjęciem działań politycznych mogących mieć wpływ na sytuację w dziedzinie bezpieczeństwa oraz koordynacja spójnych komunikatów kierowanych do władz lokalnych i do innych organizacji międzynarodowych; wkład w konsultacje dotyczące przeglądu strategicznego EUFOR/ALTHEA;

               i)

               koordynowanie i realizacja starań Unii podejmowanych celem informowania opinii publicznej BiH o kwestiach unijnych;

               j)

               działanie na rzecz procesu integracji Unii poprzez ukierunkowaną dyplomację publiczną i działania informacyjne Unii przygotowane z myślą o zapewnieniu lepszego zrozumienia i wsparcia przez opinię publiczną BiH kwestii związanych z Unią, także poprzez angażowanie lokalnych podmiotów ze społeczeństwa obywatelskiego;

               k)

               wkład w zwiększanie i umacnianie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w BiH, zgodnie z polityką UE dotyczącą praw człowieka oraz wytycznymi UE na temat praw człowieka;

               l)

               działanie z właściwymi organami BiH na rzecz pełnej współpracy z Międzynarodowym Mechanizmem Rezydualnym dla Trybunałów Karnych;

               m)

               doradzanie, wspomaganie, ułatwianie i monitorowanie – zgodnie z procesem integracji z Unią – dialogu politycznego w sprawie koniecznych zmian konstytucyjnych i odpowiednich zmian legislacyjnych;

               n)

               utrzymywanie ścisłych kontaktów z wysokim przedstawicielem w BiH oraz innymi odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi działającymi w tym państwie, a także zasięganie ich opinii; i w związku z tym informowanie Rady o dyskusjach na miejscu dotyczących podmiotów międzynarodowych obecnych w tym kraju, w tym Biura Wysokiego Przedstawiciela;

               o)

               zapewnianie WP niezbędnego doradztwa dotyczącego osób fizycznych lub prawnych, na które mogą zostać nałożone środki ograniczające w związku z sytuacją w BiH;

               p)

               z zastrzeżeniem obowiązujących struktur dowodzenia, pomoc w zapewnianiu spójnego stosowania wszystkich instrumentów Unii w terenie dla realizacji celów polityki Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. Bez uszczerbku dla uprawnień WP KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE prowadzone w ramach mandatu.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od 1 lipca 2018 r. do 31 sierpnia 2019 r. wynosi 7 521 937 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Nie stosuje się ograniczeń udziału osób fizycznych i prawnych w przetargach ogłaszanych przez SPUE. Nie stosuje się ponadto reguły pochodzenia towarów nabywanych przez SPUE.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami związanymi z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani do współpracy ze SPUE. Członkowie personelu międzynarodowego zatrudniani na podstawie umów muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się odpowiednio ze stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja i Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatura Unii lub państwa członkowskie zapewniają w razie potrzeby wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem SPUE oraz ze stanem bezpieczeństwa na obszarze, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza szczegółowy plan bezpieczeństwa oparty na wskazówkach z ESDZ, obejmujący konkretne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do odnośnego obszaru, za który jest on odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa oraz opracowanie planu awaryjnego i ewakuacyjnego;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który jest on odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, by wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem lub niezwłocznie po przyjeździe na obszar, za który jest on odpowiedzialny, odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru przez ESDZ;

               d)

               zapewnia wprowadzanie w życie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania na temat realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB sprawozdania. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przedstawianiu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich dla osiągnięcia celów polityki Unii. W stosownych przypadkach SPUE dąży do współdziałania z państwami członkowskimi. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, a w razie potrzeby także z działaniami innych SPUE obecnych w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z szefami delegatur Unii w regionie i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE działa także w porozumieniu z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w terenie, w szczególności ściśle koordynuje działania z Wysokim Przedstawicielem w BiH.
   3.   Wspierając operacje zarządzania kryzysowego Unii, SPUE, wraz z pozostałymi podmiotami unijnymi obecnymi w terenie, usprawnia rozpowszechnianie i wzajemne przekazywanie informacji pomiędzy takimi podmiotami Unii celem uzyskania wysokiego stopnia wspólnego rozpoznania sytuacji i jej oceny.
   Artykuł 13
   Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów wcześniejszych SPUE w BiH oraz udzielają w tej mierze pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Do dnia 31 października 2018 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 31 maja 2019 r. kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodnicząca

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/77 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. L 13 z 20.1.2015, s. 7).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).