title: Decyzja Rady (UE) 2015/484 z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Belgii

text:
               21.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 77/11

         DECYZJA RADY (UE) 2015/484
   z dnia 17 marca 2015 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Belgii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Belgii,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Tony'ego VANDEPUTTE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany: Rudi THOMAES, Administrateur délégué honoraire de la Fédération des Entreprises de Belgique (FEB).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 marca 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: Decyzja Rady z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony

text:
               14.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/20

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 listopada 2009 r.
   w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony
   (2010/771/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 lutego 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z jej partnerami z regionu śródziemnomorskiego w celu ustanowienia mechanizmu rozstrzygania sporów odnoszącego się do postanowień handlowych.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Komisja zakończyła negocjacje w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu ustanawiającej mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony (1).

               (4)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Umowę w formie protokołu pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony.
   Tekst Umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby(-ób) upoważnionej(-ych) do podpisania umowy w formie protokołu, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. BORG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 143 z 30.5.2006, s. 2.
   TŁUMACZENIE
   Wspólne oświadczenie
   Unii Europejskiej i Republiki Libańskiej
   wydane w związku z podpisaniem Umowy w formie protokołu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony
   W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. traktatu z Lizbony Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym i od tego dnia wykonuje wszelkie prawa i przejmuje wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej.
   Z tego względu odesłania do „Wspólnoty Europejskiej” obecne w tekście podpisanej dzisiaj wyżej wspomnianej umowy odczytuje się, w stosownych przypadkach, jako odesłania do „Unii Europejskiej”.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2010 r.

         W imieniu Unii Europejskiej

         W imieniu Republiki Libańskiej

    ---documentbreak---

               14.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/21

         PROTOKÓŁ
   pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską ustanawiający mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republika Libańską, z drugiej strony
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA LIBAŃSKA,
   zwana dalej „Libanem”,
   z drugiej strony,
   UZGODNIŁY CO NASTĘPUJE:
   ROZDZIAŁ I

      CEL I ZAKRES

   Artykuł 1
   Cel
   Celem niniejszego protokołu jest uniknięcie wszelkich sporów handlowych między Stronami i ich rozstrzyganie w celu osiągnięcia, w miarę możliwości, wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   Artykuł 2
   Stosowanie protokołu
   Postanowienia niniejszego protokołu mają zastosowanie w odniesieniu do wszelkich sporów dotyczących interpretacji i stosowania postanowień tytułu II (z wyjątkiem art. 23, 24, 25) Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony (zwanego dalej „Układem o stowarzyszeniu”), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej (1). Artykuł 82 Układu o stowarzyszeniu ma zastosowanie do sporów dotyczących stosowania i interpretacji innych postanowień tego układu.
   ROZDZIAŁ II

      KONSULTACJE I MEDIACJE

   Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Strony dokładają starań, by rozwiązać wszelkie spory dotyczące interpretacji i stosowania postanowień, o których mowa w art. 2, poprzez podejmowanie konsultacji prowadzonych w dobrej wierze pod auspicjami Rady Stowarzyszenia w celu szybkiego osiągnięcia sprawiedliwych i wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   2.   Strona wnioskuje o przeprowadzenie konsultacji na podstawie pisemnego wniosku przesłanego drugiej Stronie, którego kopia zostaje przesłana podkomitetowi ds. przemysłu, handlu i usług, z określeniem przedmiotowego środka oraz postanowień Układu o stowarzyszeniu, które jej zdaniem mają zastosowanie.
   3.   Konsultacje przeprowadza się w ciągu trzydziestu dni od daty złożenia wniosku i odbywają się one na terytorium Strony, przeciwko której wniesiono zarzut, chyba że Strony postanowią inaczej. Konsultacje uznaje się za zakończone w ciągu sześćdziesięciu dni od daty otrzymania wniosku, chyba że obie Strony postanawiają je kontynuować. Konsultacje, w szczególności wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   4.   Konsultacje w nagłych przypadkach, w tym w przypadkach dotyczących towarów nietrwałych lub sezonowych, przeprowadza się w ciągu piętnastu dni od daty otrzymania wniosku i uznaje się za zakończone w ciągu trzydziestu dni od daty otrzymania wniosku.
   5.   Jeśli Strona, do której kierowany jest wniosek, nie odpowiedziała na wniosek o konsultacje w ciągu dziesięciu dni roboczych od daty jego otrzymania lub jeśli w terminie określonym w ust. 3 lub w stosownych przypadkach w ust. 4 konsultacje nie odbyły się lub po ich zakończeniu nie osiągnięto porozumienia w sprawie wspólnie uzgodnionego rozwiązania, Strona skarżąca może wnioskować o powołanie organu arbitrażowego zgodnie z art. 5.
   Artykuł 4
   Mediacja
   1.   Jeśli w wyniku konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania, wówczas Strony mogą, za obopólną zgodą, odwołać się do mediatora. Wszelkie wnioski o mediacje należy składać pisemnie do podkomitetu ds. przemysłu, handlu i usług z podaniem środka będącego przedmiotem konsultacji, jak i wspólnie uzgodnionego zakresu kompetencji dotyczącego mediacji. Każda ze Stron zobowiązuje się życzliwie rozważyć wnioski o mediację.
   2.   O ile Strony nie wyznaczą osoby mediatora w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku o mediację, przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu i usług lub osoba przez nich delegowana wyznaczają mediatora w drodze losowania spośród grona osób figurujących na listach, o których mowa w art. 19, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Wyboru dokonuje się w ciągu dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku o mediację. Mediator zwołuje spotkanie ze Stronami w ciągu trzydziestu dni od daty jego wyznaczenia. Mediator otrzymuje od Stron oświadczenia nie później niż piętnaście dni przed spotkaniem i może zażądać dodatkowych informacji od Stron, ekspertów lub doradców technicznych, jeżeli uzna je za niezbędne. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje należy ujawnić obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia swoich uwag. Mediator wydaje opinię nie później niż czterdzieści dni od swego wyznaczenia.
   3.   Opinia mediatora może zawierać zalecenia dotyczące tego, jak rozstrzygnąć spór, zgodne z postanowieniami, o których mowa w art. 2. Opinia mediatora nie ma charakteru wiążącego.
   4.   Strony mogą porozumieć się w sprawie zmiany terminów określonych w ust. 2. Mediator może również podjąć decyzję o zmianie tych terminów na wniosek jednej ze Stron lub z własnej inicjatywy, uwzględniając szczególne trudności, jakie napotyka ta Strona lub ze względu na złożony charakter sprawy.
   5.   Postępowanie obejmujące mediację, w szczególności opinia mediatora i wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   6.   Za zgodą Stron procedury mediacyjne mogą być kontynuowane podczas trwania procedury arbitrażowej.
   7.   Zmiana mediatora następuje wyłącznie z powodów określonych w przepisach 17–20 regulaminu i zgodnie z ustalonymi tam procedurami.
   ROZDZIAŁ III

      PROCEDURY ROZSTRZYGANIA SPORÓW

      SEKCJA I

         Procedura arbitrażowa

   Artykuł 5
   Wszczęcie procedury arbitrażowej
   1.   W przypadku gdy Stronom nie uda się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji przewidzianych w art. 3 lub w drodze mediacji przewidzianej w art. 4, Strona skarżąca może złożyć wniosek o powołanie organu arbitrażowego.
   2.   Wniosek o powołanie organu arbitrażowego przedkłada się na piśmie Stronie, przeciwko której wniesiono zarzut oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu i usług. Strona skarżąca określa w swoim wniosku szczególny środek przedmiotowy oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 2. O powołanie organu arbitrażowego należy wnioskować nie później niż osiemnaście miesięcy od daty otrzymania wniosku o konsultacje, bez uszczerbku dla praw Strony skarżącej występowania z wnioskiem o nowe konsultacje w takiej samej sprawie w przyszłości.
   Artykuł 6
   Powołanie organu arbitrażowego
   1.   W skład organu arbitrażowego wchodzi trzech arbitrów.
   2.   W ciągu dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut, wniosku o powołanie organu arbitrażowego, Strony konsultują się w celu osiągnięcia porozumienia co do składu organu arbitrażowego.
   3.   W przypadku gdy Strony nie są w stanie porozumieć się w kwestii jej składu w terminie wyznaczonym w ust. 2, jedna ze Stron może zwrócić się do przewodniczących podkomitetu ds. przemysłu, handlu i usług lub osoby przez nich delegowanej o wyznaczenie wszystkich trzech członków w drodze losowania spośród listy kandydatów sporządzonej na mocy art. 19 – jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę skarżącą, jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut, i jednego spośród osób wytypowanych przez Strony na stanowisko przewodniczącego. W przypadku gdy Strony porozumieją się co do jednego lub dwóch członków organu arbitrażowego, pozostałych członków wyznacza się według wyżej opisanej procedury.
   4.   Przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu i usług lub osoba przez nich delegowana wyznaczają arbitrów w ciągu pięciu dni roboczych od złożenia przez jedną ze Stron wniosku, o którym mowa w ust. 3.
   5.   Za datę powołania organu arbitrażowego uznaje się dzień wyznaczenia trzech arbitrów.
   6.   Zmiana arbitra następuje wyłącznie z powodów i zgodnie z procedurami określonymi w przepisach 17–20 regulaminu.
   Artykuł 7
   Okresowe sprawozdanie organu arbitrażowego
   Organ arbitrażowy przekazuje Stronom sprawozdanie okresowe przedstawiające ustalenia faktyczne, możliwość zastosowania odpowiednich postanowień oraz ogólne uzasadnienie każdego z jego ustaleń i zaleceń, nie później niż w ciągu stu dwudziestu dni od daty jego powołania. Każda ze Stron może złożyć pisemny wniosek do organu arbitrażowego, aby dokonał on przeglądu szczegółowych aspektów sprawozdania okresowego w ciągu piętnastu dni od jego notyfikacji. Ustalenia ostatecznej decyzji organu arbitrażowego zawierają ustosunkowanie się do argumentów przedstawionych na etapie przeglądu okresowego.
   Artykuł 8
   Decyzja organu arbitrażowego
   1.   W ciągu stu pięćdziesięciu dni od daty powołania organ arbitrażowy powiadamia Strony oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług o swojej decyzji. Jeżeli przewodniczący organu arbitrażowego uzna, że organ nie zdoła dotrzymać terminu, powiadamia o tym na piśmie Strony oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin zakończenia prac. W żadnym przypadku decyzja nie może zostać przekazania później niż sto osiemdziesiąt dni od daty powołania organu arbitrażowego.
   2.   W nagłych wypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy czyni wszystko, co w jego mocy, aby przekazać swoją decyzję w ciągu siedemdziesięciu pięciu dni od daty jego powołania. W każdym przypadku decyzję należy notyfikować nie później niż w ciągu dziewięćdziesięciu dni od daty powołania organu. Jeśli organ arbitrażowy uzna daną sprawę za pilną, wydaje decyzję wstępną w ciągu dziesięciu dni od daty jego powołania.
   3.   Na wniosek obu Stron organ arbitrażowy w dowolnej chwili zawiesza swoją działalność na uzgodniony przez Strony okres nieprzekraczający dwunastu miesięcy i wznawia ją po upływie tego uzgodnionego okresu na wniosek Strony skarżącej. Jeśli Strona skarżąca nie wnioskuje o wznowienie prac organu arbitrażowego przed wygaśnięciem uzgodnionego okresu zawieszenia procedura ta zostaje zakończona. Zawieszenie i zakończenie prac organu arbitrażowego pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w innym postępowaniu w tej samej sprawie.

      SEKCJA II

         Wykonanie decyzji

   Artykuł 9
   Wykonanie decyzji organu arbitrażowego
   Każda ze Stron podejmuje wszelkie środki niezbędne w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego, a Strony dołożą wszelkich starań, by ustalić termin wykonania tej decyzji.
   Artykuł 10
   Rozsądnie krótki termin na wykonanie decyzji
   1.   Nie później niż trzydzieści dni od daty przekazania Stronom decyzji organu arbitrażowego, Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, powiadamia Stronę skarżącą i podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług, o tym, ile czasu potrzebuje na wykonanie decyzji (rozsądnie krótki termin), jeśli niezwłoczne dostosowanie nie jest możliwe.
   2.   Jeżeli Strony nie mogą się porozumieć co do rozsądnie krótkiego terminu, w którym należy wykonać decyzję organu arbitrażowego, Strona skarżąca składa w ciągu dwudziestu dni od otrzymania przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut, powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, pisemny wniosek do organu arbitrażowego w celu ustalenia długości tego terminu. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić jednocześnie drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług. W ciągu trzydziestu dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu i usług.
   3.   Rozsądnie krótki termin może zostać przedłużony za obopólnym porozumieniem Stron.
   Artykuł 11
   Przegląd środków podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego
   1.   Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, przed upływem rozsądnie krótkiego terminu powiadamia drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług o wszelkich środkach, które podjęła w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego.
   2.   W przypadku braku porozumienia co do istnienia lub zgodności środka zgłoszonego na podstawie ust. 1 z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. Wniosek taki musi określać szczególny środek przedmiotowy oraz wyjaśniać, w jaki sposób środek ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 2. Organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu dziewięćdziesięciu dni od daty złożenia takiego wniosku. W nagłych wypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu czterdziestu pięciu dni od daty złożenia wniosku.
   Artykuł 12
   Tymczasowe środki zaradcze w przypadku niewykonania decyzji
   1.   Jeżeli przed upływem rozsądnie krótkiego terminu Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, nie powiadomi o podjęciu środków służących wykonaniu decyzji organu arbitrażowego lub jeżeli organ arbitrażowy uzna, że środek zgłoszony na podstawie art. 11 ust. 1 jest sprzeczny ze zobowiązaniem nałożonym na tę Stronę na mocy postanowień, o których mowa w art. 2, Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, na wniosek Strony skarżącej, jest zobowiązana do przedstawienia propozycji tymczasowej rekompensaty.
   2.   Jeśli w ciągu trzydziestu dni od upłynięcia rozsądnie krótkiego terminu Strony nie dojdą do porozumienia co do sposobu rekompensaty lub jeśli w decyzji podjętej na podstawie art. 11 organ arbitrażowy uzna, że środek podjęty w celu wykonania decyzji narusza postanowienia, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca uzyska prawo – po wcześniejszym powiadomieniu drugiej Strony oraz podkomitetu ds. przemysłu, handlu i usług – do zawieszenia zobowiązań wynikających z postanowień, o których mowa w art. 2, w stopniu adekwatnym do zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem postanowień. Strona skarżąca może zastosować takie zawieszenie na czas dziesięciu dni roboczych po otrzymaniu powiadomienia przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut, chyba że Strona ta złoży wniosek o arbitraż na podstawie ust. 3.
   3.   Jeśli Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, uzna stopień zawieszenia za nieadekwatny do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanych naruszeniem, może zwrócić się z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług przed upływem dziesięciu dni roboczych, o których mowa w ust. 2. Organ arbitrażowy, po zasięgnięciu w razie potrzeby opinii specjalistów, w ciągu trzydziestu dni od daty złożenia wniosku przekazuje Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu i usług swoją decyzję w sprawie stopnia zawieszenia zobowiązań. Zawieszenie zobowiązań nie może nastąpić przed przekazaniem decyzji organu arbitrażowego i musi być zgodne z decyzją tego organu.
   4.   Zawieszenie zobowiązań ma charakter tymczasowy i stosuje się je jedynie do czasu wycofania środka uznanego za sprzeczny z postanowieniami, o których mowa w art. 2 lub do czasu zmiany takiego środka w sposób zapewniający jego zgodność z tymi postanowieniami, na mocy art. 13 lub też do czasu rozstrzygnięcia sporu przez Strony.
   Artykuł 13
   Ocena środków podjętych w celu wykonania decyzji o zawieszeniu zobowiązań
   1.   Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, powiadamia drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług o środkach podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego oraz o wniosku o zakończenie wprowadzonego przez Stronę skarżącą zawieszenia zobowiązań.
   2.   Jeżeli w ciągu trzydziestu dni od daty otrzymania takiego powiadomienia Strony nie osiągną porozumienia w kwestii zgodności zgłoszonego środka z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca może zwrócić się do organu arbitrażowego z pisemnym wnioskiem o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić jednocześnie drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług. W ciągu czterdziestu pięciu dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu i usług. Jeśli organ arbitrażowy uzna, że środek podjęty w celu wykonania decyzji jest zgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2, następuje przerwanie zawieszenia zobowiązań.

      SEKCJA III

         Postanowienia wspólne

   Artykuł 14
   Wspólnie uzgodnione rozwiązanie
   Strony mogą w dowolnym momencie wspólnie uzgodnić rozwiązanie sporu podlegającego niniejszemu protokołowi. O takim rozwiązaniu powiadamiają podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług oraz organ arbitrażowy. Po otrzymaniu powiadomienia o wspólnie uzgodnionym rozwiązaniu organ kończy prace i procedurę należy zakończyć.
   Artykuł 15
   Regulamin
   1.   Procedury rozstrzygania sporów, o których mowa w rozdziale III niniejszego protokołu, określa regulamin załączony do protokołu.
   2.   Wszystkie posiedzenia organu arbitrażowego są otwarte dla publiczności zgodnie z regulaminem, chyba że Strony postanowią inaczej.
   Artykuł 16
   Informacje i porady techniczne
   1.   Na wniosek jednej ze Stron lub z własnej inicjatywy organ arbitrażowy może z dowolnego źródła, w tym również od Stron, uzyskać informacje, jakie uzna za stosowne dla postępowania organu arbitrażowego. W szczególności organ arbitrażowy ma prawo w razie potrzeby zwrócić się o opinię do ekspertów. Przed dokonaniem wyboru takich ekspertów organ arbitrażowy przeprowadza konsultacje ze Stronami. Opinia Stron na temat ekspertów nie jest dla organu wiążąca. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje należy ujawnić obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia swoich uwag.
   2.   Zainteresowane osoby fizyczne lub prawne mające swoją siedzibę na terytorium Stron mogą składać organowi arbitrażowemu raporty amicus curiae zgodnie z regulaminem. Takie raporty ograniczają się do aspektów rzeczowych sporu i nie poruszają kwestii prawnych.
   Artykuł 17
   Reguły interpretacji
   Organ arbitrażowy interpretuje postanowienia, o których mowa w art. 2, zgodnie z zasadami wykładni międzynarodowego prawa publicznego, łącznie z zasadami określonymi w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Decyzje organu arbitrażowego nie mogą rozszerzać ani ograniczać praw i obowiązków przewidzianych w art. 2.
   Artykuł 18
   Decyzje organu arbitrażowego
   1.   Organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby decyzje podejmowane były w drodze konsensu. Jednak w przypadku gdy decyzja nie może być podjęta w drodze konsensu, sprawa będąca przedmiotem decyzji rozstrzygana jest większością głosów.
   2.   Wszystkie decyzje organu arbitrażowego mają dla Stron moc wiążącą i nie ustanawiają żadnych praw lub obowiązków dla osób fizycznych lub prawnych. W decyzji podaje się fakty ustalone w sprawie, zakres zastosowania odpowiednich postanowień Układu o stowarzyszeniu oraz ogólne uzasadnienie ustaleń i wniosków. Podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług podaje decyzję organu arbitrażowego w całości do wiadomości publicznej, chyba że ze względu na poufność informacji handlowych postanowi inaczej.
   ROZDZIAŁ IV

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 19
   Listy arbitrów
   1.   Podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego protokołu sporządza listę co najmniej piętnastu osób chętnych i zdolnych do pełnienia roli arbitrów. Każda ze Stron proponuje przynajmniej pięć osób mogących pełnić rolę arbitra. Strony wybierają także przynajmniej pięć osób mających pełnić rolę przewodniczącego organu arbitrażowego, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług zapewnia, by na liście tej zawsze znajdowała się odpowiednia liczba osób.
   2.   Arbitrzy muszą posiadać specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego. Muszą nimi być osoby niezależne, działające w imieniu własnym, niedziałające na polecenie żadnego rządu czy organizacji; oraz niepowiązane z rządem żadnej ze Stron, a ich postępowanie musi być zgodne z kodeksem postępowania, znajdującym się w załączniku do niniejszego protokołu.
   3.   Podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług może sporządzić dodatkową listę co najmniej piętnastu osób posiadających fachową wiedzę sektorową w zakresie szczególnych zagadnień objętych Układem o stowarzyszeniu lub doświadczenie w mediacji. W przypadku odwołania się do procedury wyznaczania członków, o której mowa w art. 6 ust. 2, przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu i usług mogą skorzystać z listy sektorowej za zgodą obu Stron.
   Artykuł 20
   Odniesienie do zobowiązań wobec WTO
   1.   Odwołanie się do postanowień niniejszego protokołu dotyczących rozstrzygania sporów pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnych działań w ramach WTO, w tym również działań z zakresu rozstrzygania sporów.
   2.   Jeżeli jednak jedna ze Stron w odniesieniu do konkretnego środka wszczęła postępowanie o rozstrzygnięcie sporu – na mocy niniejszego protokołu, lub porozumienia WTO – do czasu zakończenia tego postępowania nie może ona wszcząć postępowania o rozstrzygnięcie sporu w odniesieniu do tego samego środka z tytułu drugiej z wymienionych podstaw prawnych. Ponadto Strona nie może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest identyczne na mocy Układu o Stowarzyszeniu i na mocy Porozumienia WTO, z tytułu obu podstaw prawnych. W takim przypadku po wszczęciu postępowania o rozstrzygnięcie sporu, Strona nie dochodzi na drugim forum roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest identyczne na mocy drugiego porozumienia, chyba że wybrane forum z powodów proceduralnych lub sądowniczych nie umożliwi dokonania ustaleń dotyczących roszczeń związanych z naruszeniem tego zobowiązania.
   3.   Do celów ust. 2:

               —

               postępowanie w sprawie rozstrzygania sporu w ramach porozumienia WTO uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 6 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów w ramach WTO i uznaje się je za zakończone gdy Organ Rozstrzygania Sporów przyjmie sprawozdanie organu oraz, w zależności od przypadku, sprawozdanie Organu Apelacyjnego, zgodnie z art. 16 i 17 ust. 14 tego uzgodnienia;

               —

               postępowanie w sprawie rozstrzygania sporu na mocy niniejszego protokołu uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 5 ust. 1 i uznaje się je za zakończone, gdy organ arbitrażowy przekaże swoją decyzję Stronom i podkomitetowi ds. przemysłu, handlu i usług zgodnie z art. 8.

         4.   Żadne z postanowień niniejszego protokołu nie wyklucza możliwości zawieszenia realizacji zobowiązań przez jedną ze Stron, jeśli zezwala na to Organ Rozstrzygania Sporów WTO. Nie można w oparciu o Porozumienie WTO uniemożliwić jednej ze Stron zawieszenia zobowiązań na mocy niniejszego protokołu.
   Artykuł 21
   Terminy
   1.   Wszystkie terminy określone w niniejszym protokole, łącznie z terminami dotyczącymi przekazywania decyzji przez organ arbitrażowy, liczy się w dniach kalendarzowych od dnia następującego po wykonaniu czynności lub wystąpieniu faktu, do którego się odnoszą, o ile nie postanowiono inaczej.
   2.   Każdy termin, o którym mowa w niniejszym protokole, może być zmieniony za obopólnym porozumieniem Stron. Strony zobowiązują się życzliwie rozważać wnioski o przedłużenie terminu uzasadnione trudnościami jakie napotyka jedna ze Stron w spełnieniu wymogów procedur niniejszego protokołu. Na wniosek jednej ze Stron organ arbitrażowy może zmienić obowiązujące w postępowaniu terminy, uwzględniając różny poziom rozwoju Stron.
   Artykuł 22
   Przegląd i zmiana protokołu
   1.   Rada Stowarzyszenia może dokonać przeglądu wdrożenia niniejszego protokołu i załączników do niego w celu podjęcia decyzji o ich dalszym stosowaniu, wprowadzeniu zmian lub uchyleniu.
   2.   Rada Stowarzyszenia może zdecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego protokołu i załączników do niego. Każda taka zmiana może być dokonana z zastrzeżeniem wypełnienia wewnętrznych wymogów prawnych każdej ze Stron.
   Artykuł 23
   Wejście w życie
   Niniejszy protokół zostaje zatwierdzony przez Strony zgodnie z ich właściwymi procedurami. Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają się o zakończeniu procedur, o których mowa w niniejszym artykule.

      Podpisano w Brukseli dnia 11 listopada 2010 r., w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz arabskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā
         Europos Sajungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         За Релублика Ливан
         Por la República Libanesa
         Za Libanonskou republiku
         For Den Libanesiske Republik
         Für die Libanesische Republik
         Liibanoni Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατία του Λιβάνου
         For the Republic of Lebanon
         Pour la République libanaise
         Per la Repubblica libanese
         Libānas Republikas vārdā
         Libano Respublikos vardu
         A Libanoni Köztársaság részéről
         Għar-repubblika tal-Libanu
         Voor de Republiek Libanon
         W imieniu Republiki Libańskiej
         Pela República do Líbano
         Pentru Republica Libaneză
         Za Libanonskú republiku
         Za Republiko Libanon
         Libanonin tasavallan puolesta
         För Republiken Libanon

      (1)  Postanowienia niniejszego protokołu pozostają bez uszczerbku dla art. 33 protokołu dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej.
   ZAŁĄCZNIKI

               ZAŁĄCZNIK I

               :

                  REGULAMIN POSTĘPOWANIA ARBITRAŻOWEGO

               ZAŁĄCZNIK II

               :

                  KODEKS POSTĘPOWANIA CZŁONKÓW ORGANU ARBITRAŻOWEGO I MEDIATORÓW


title: Decyzja Prezydium z dnia 4 maja 2009 r. w sprawie przepisów Parlamentu Europejskiego dotyczących kursów językowych i komputerowych dla posłów

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/5

      DECYZJA PREZYDIUM

   z dnia 4 maja 2009 r.
   w sprawie przepisów Parlamentu Europejskiego dotyczących kursów językowych i komputerowych dla posłów
   2009/C 204/03
   PREZYDIUM PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO,
   uwzględniając Statut posła do Parlamentu Europejskiego (1), a w szczególności jego art. 20 i 22,
   uwzględniając przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (zwane dalej przepisami wykonawczymi) (2), a w szczególności ich art. 44 i 47,
   uwzględniając art. 8 i art. 22 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego,
   mając na uwadze, że postanowienia zawarte w przepisach dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego (3), a w szczególności ich art. 22 i następne dotyczące kursów językowych i komputerowych wygasają z dniem wejścia w życie Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i że należy zatem przyjąć nowe przepisy w tej dziedzinie,
   POSTANAWIA, CO NASTĘPUJE:
   DZIAŁ 1

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Zasady i definicje
   1.   Na mocy art. 44 ust. 1 przepisów wykonawczych posłowie mogą uczęszczać na kursy językowe i komputerowe organizowane przez Parlament Europejski lub podmiot do tego uprawniony, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszych przepisach. Posłom przysługuje prawo do zwrotu kosztów rzeczywiście poniesionych w związku z kursami językowymi i komputerowymi, w zakresie i na warunkach określonych poniżej.
   2.   Przez podmiot uprawniony należy rozumieć szkołę, instytut lub niezależnego lektora/szkoleniowca posiadającego kwalifikacje wymagane na mocy prawa krajowego do prowadzenia kursów językowych lub komputerowych w formie wybranej przez posła.
   Artykuł 2
   Zwrot kosztów nauczania
   1.   Zwrot kosztów nauczania, w tym w stosownych przypadkach kosztów wpisowych, nie może przekroczyć kwoty 5 000 EUR rocznie w przypadku kursów językowych oraz kwoty 1 500 EUR w przypadku kursów komputerowych. W obrębie tych dwóch kwot można uzyskać dokonany zwrot kosztów nauczania korespondencyjnego lub materiałów do samodzielnej nauki w wysokości nie przekraczającej 500 EUR.
   2.   W roku, w którym odbywają się wybory lub w przypadku, gdy mandat posła wygasa w czasie trwania roku budżetowego, maksymalne kwoty zostają rozdzielone między posła odchodzącego i posła nowowybranego proporcjonalnie do okresu, przez który sprawują oni w danym roku swój mandat. Nadpłacone kwoty muszą zostać zwrócone lub odzyskane.
   Artykuł 3
   Zasady zwrotu kosztów
   Zwrot kosztów nauczania, z wyłączeniem kosztów dojazdu nauczyciela lub prowizji, dokonywany jest na podstawie pisemnego wniosku posła, do którego należy dołączyć następujące dokumenty potwierdzające wydatki:

               1)

               faktura wyszczególniająca koszty nauczania, sporządzana we właściwej formie, z potwierdzeniem zapłaty całej kwoty, zawierająca:

                           a)

                           nazwisko posła,

                           b)

                           nazwę, adres i status prawny podmiotu uprawnionego do nauczania,

                           c)

                           koszt kursu z wyszczególnieniem ceny nauczania i pozostałych kosztów,

                           d)

                           numer identyfikacji podatkowej VAT lub, w przypadku gdy podmiot jest zwolniony z obowiązku podatkowego bądź z obowiązku posiadania numeru identyfikacji podatkowej, uzasadnienie tego zwolnienia,

                           e)

                           w przypadku gdy przewidują tak obowiązujące przepisy prawne, numer podmiotu uprawionego w rejestrze handlowym lub równoważnym.

               2)

               zaświadczenie o uczestnictwie wystawione i należycie poświadczone przez uprawniony podmiot, zawierające nazwisko posła, liczbę godzin odbytych kursów, daty i godziny zajęć.

               3)

               dokument zaświadczający o uprawnieniach podmiotu do prowadzenia kursu w rozumieniu art. 1 ust. 2.

         DZIAŁ 2

      KURSY JĘZYKOWE

   Artykuł 4
   Kursy językowe organizowane przez Parlament Europejski
   Posłowie mogą uczęszczać na kursy nauczania jednego lub kilku spośród pięciu najczęściej używanych języków roboczych (angielski, francuski, niemiecki, włoski i hiszpański) prowadzone przez lektorów zaangażowanych przez Parlament Europejski i organizowane w pomieszczeniach Parlamentu Europejskiego w Brukseli i Strasburgu, których koszt wynosi 40 EUR za godzinę lekcyjną i w ramach których zwrot kosztów przysługuje tylko do kwoty określonej w art. 2, zgodnie z harmonogramem prac posłów.
   Artykuł 5
   Kursy innych języków urzędowych
   1.   Posłowie mogą uczęszczać na kursy nauczania języków urzędowych, o których mowa w art. 138 Regulaminu Parlamentu, języków, w których zostały zredagowane wiążące wersje traktatów oraz języków urzędowych państw uznanych oficjalnie za państwa kandydujące do przystąpienia do UE.
   2.   W przypadku tych kursów posłom przysługuje prawo do zwrotu kosztów do kwoty określonej w art. 2 i zgodnie z zasadami przedstawionymi w art. 3.
   3.   Posłowie mogą być również uprawnieni do zwrotu kosztów podróży i pobytu, w uzupełnieniu kwoty określonej w art. 2, w przypadku kursów prowadzonych w szkole lub instytucie, pod warunkiem że:

               a)

               szkoła lub instytut znajduje się na terytorium europejskim (za wyjątkiem zwyczajowych miejsc pracy Parlamentu i regionów geograficznie położonych poza kontynentem europejskim),

               b)

               kursy odbywały się w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym dany poseł został wybrany, lub w państwie oficjalnie uznanym za państwo kandydujące do przystąpienia do UE,

               c)

               język, którego uczy się poseł jest językiem urzędowym państwa członkowskiego lub państwa kandydującego do przystąpienia oraz,

               d)

               program kursu obejmuje co najmniej dwadzieścia godzin nauczania, przy czym dziennie odbywają się przynajmniej cztery lekcje 60-minutowe lub pięć lekcji 45 lub 50-minutowych. Program kursu musi być realizowany w następujących po sobie dniach, przy czym dopuszcza się przerwę w postaci nie więcej niż dwóch dni wolnych (nie licząc soboty i niedzieli), podczas których instytut jest zamknięty.

         4.   Na podstawie art. 13, 15 i odpowiednio 17 przepisów wykonawczych zwracane są koszty maksymalnie dwóch podróży w obie strony rocznie. Koszty przejazdów taksówką na trasie nie dłuższej niż 40 km odbyte w chwili przyjazdu lub wyjazdu z miejsca kursu są zwracane na podstawie przedstawionych dokumentów poświadczających, w których wyszczególniona jest przejechana odległość.
   5.   Koszty pobytu trwającego nie dłużej niż dwadzieścia dni rocznie są zwracane na podstawie połowy podstawowej stawki diety pobytowej, o której mowa w art. 24 ust. 2 przepisów wykonawczych, jeżeli poseł wykaże, że rzeczywiście poniósł koszty zakwaterowania. W tym celu poseł przedstawia rachunek za zakwaterowanie z potwierdzeniem zapłaty.
   6.   W roku, w którym odbywają się wybory, liczba podróży w obie strony i liczba dni, za które przysługuje dieta, zostają rozdzielone między posła odchodzącego i posła nowo wybranego proporcjonalnie do okresu, w którym sprawują oni w danym roku mandat posła.
   7.   Dokumenty poświadczające koszty podróży i pobytu muszą zostać przestawione łącznie z dokumentami dotyczącymi kosztów nauczania.
   Artykuł 6
   Kursy innych języków
   Posłowie mogą uczęszczać na kursy nauczania innych języków niż te określone w art. 5 ust. 1, pod warunkiem że nauka ta jest bezpośrednio związana z ich oficjalną działalnością parlamentarną oraz że udzielił na nie uprzedniej zgody kwestor odpowiedzialny za szkolenia. W przypadku tych kursów posłom przysługuje wyłącznie prawo do zwrotu kosztów nauczania do kwoty określonej w art. 2 i zgodnie z zasadami przedstawionymi w art. 3.
   DZIAŁ 3

      KURSY KOMPUTEROWE

   Artykuł 7
   Kursy organizowane przez Parlament
   Posłowie mogą uczęszczać na organizowane przez Parlament kursy obsługi oprogramowania oddanego posłom do dyspozycji.
   W przypadku tych kursów posłowie nie są uprawnieni do zwrotu kosztów.
   Artykuł 8
   Inne kursy komputerowe
   Posłowie mogą uczęszczać na inne organizowane poza instytucją kursy obsługi oprogramowania wykorzystywanego przez posłów w trakcie pełnienia mandatu.
   W przypadku tych kursów posłowie są uprawnieni wyłącznie do zwrotu kosztów nauczania do kwoty określonej w art. 2 i zgodnie z zasadami przedstawionymi w art. 3, pod warunkiem przedstawienia szczegółowej dokumentacji dotyczącej programu kursu, na który uczęszczają.
   DZIAŁ 4

      SZKOLENIE KORESPONDENCYJNE I SAMODZIELNA NAUKA

   Artykuł 9
   Definicja
   Posłowie mogą brać udział w korespondencyjnych szkoleniach językowych i komputerowych, w tym w kursach internetowych, bądź mogą dokonywać zakupu materiałów do samodzielnej nauki języków lub obsługi programów komputerowych.
   Artykuł 10
   Zasady zwrotu kosztów
   1.   W przypadku tego typu szkoleń posłowie są uprawnieni do zwrotu kosztów szkolenia korespondencyjnego lub materiałów do samodzielnej nauki do kwot określonych w art. 2, z wyjątkiem kosztów podłączenia do Internetu i połączeń internetowych.
   2.   Zwrot kosztów dokonywany jest według zasad przedstawionych w art. 3 i pod warunkiem przedstawienia:

               a)

               szczegółowej dokumentacji dotyczącej wybranego programu szkolenia korespondencyjnego lub opisu zakupionych materiałów do samodzielnej nauki oraz

               b)

               w przypadku kursów korespondencyjnych lub kursów internetowych zaświadczenie o uczestnictwie wydane i należycie poświadczone przez uprawniony podmiot, zawierające nazwisko posła, liczbę godzin odbytych kursów oraz ich daty i godziny.

         DZIAŁ 5

      POSTANOWIENIA KOŃCOWE

   Artykuł 11
   Wejście w życie
   Niniejsze przepisy wchodzą w życie po publikacji w Dzienniku Urzędowym, w dniu wejścia w życie Statutu posła do Parlamentu Europejskiego.

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego 2005/684/WE, Euratom z dnia 28 września 2005 r. dotycząca przyjęcia Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. L 262 z 7.10.2005, s. 1).

      (2)  Zatwierdzone przez Prezydium PE dnia 19 maja 2008 r. i 9 czerwca 2008 r. (PE 388.087/BUR/GT/REV 13).

      (3)  Dok. PE 113/166/BUR/rév. XXV/01-2209.


               19.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/199

         P7_TA(2013)0249
   Mianowanie członka Komisji Europejskiej
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie zatwierdzenia mianowania Nevena Mimicy na członka Komisji (2013/0806(NLE))
   (2016/C 065/35)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając akt o przystąpieniu Chorwacji, w szczególności jego art. 21 ust. 1,

               —

               uwzględniając złożony przez rząd Chorwacji w dniu 25 kwietnia 2013 r. wniosek o mianowanie Nevena Mimicy na członka Komisji,

               —

               uwzględniając pismo Rady z dnia 2 maja 2013 r., zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem w sprawie decyzji dotyczącej mianowania Nevena Mimicy na członka Komisji, która to decyzja ma zostać przyjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji,

               —

               uwzględniając przesłuchanie Nevena Mimicy, które odbyło się w dniu 4 czerwca 2013 r. przed Komisją Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów wspólnie z Komisją Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jako komisją zaangażowaną, oraz oświadczenie w sprawie oceny wydane po przeprowadzeniu przesłuchania,

               —

               uwzględniając art. 106 Regulaminu i załącznik XVII do Regulaminu,

               1.

               zatwierdza mianowanie Nevena Mimicy na członka Komisji na okres pozostały do zakończenia kadencji Komisji do dnia 31 października 2014 r.;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.


title: 2007/787/WE: Decyzja Rady z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               5.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 317/75

      DECYZJA RADY

   z dnia 29 listopada 2007 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2007/787/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2005 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony (2), został podpisany w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich dnia 31 października 2007 r.

               (2)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty oraz jej państw członkowskich Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
   Tekst protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji (3).

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         M. LINO

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Dz.U. L 147 z 21.6.2000, str. 3.

      (3)  Patrz: str. 65 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2289 z dnia 3 grudnia 2015 r. określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy

text:
               9.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/11

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2289
   z dnia 3 grudnia 2015 r.
   określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (1) (zwana dalej „Umową”) weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r.

               (2)

               W art. 10 Umowy przewiduje się powołanie Wspólnego Komitetu. Artykuł ten przewiduje dalej, iż Wspólny Komitet ma w szczególności kontrolować wykonanie Umowy.

               (3)

               W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 (2) ustanowiono procedury i warunki wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub na planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (4)

               Niezbędne jest przyjęcie wspólnych wytycznych w celu zagwarantowania pełnej harmonizacji wykonywania postanowień Umowy przez konsulaty Republiki Zielonego Przylądka i konsulaty państw członkowskich oraz wyjaśnienia stosunku pomiędzy postanowieniami Umowy i przepisami prawa Stron Umowy, które stosuje się w dalszym ciągu do kwestii wizowych nieobjętych zakresem stosowania Umowy.

               (5)

               Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Wspólnego Komitetu, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i z zastrzeżeniem art. 4 tego Protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej, dotyczące przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 grudnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. BRAZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

      PROJEKT
      DECYZJA NR 1/2015 WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ ZIELONEGO PRZYLĄDKA W SPRAWIE UŁATWIEŃ W WYDAWANIU WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH OBYWATELOM REPUBLIKI ZIELONEGO PRZYLĄDKA I UNII EUROPEJSKIEJ
      z dnia …
      dotycząca przyjęcia wspólnych wytycznych w sprawie wykonania Umowy
      WSPÓLNY KOMITET,
      uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (1) (zwaną dalej „Umową”), a w szczególności jej art. 10,
      a także mając na uwadze, że Umowa weszła w życie dnia 1 grudnia 2014 r.,
      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W załączniku do niniejszej decyzji przyjmuje się się wspólne wytyczne dotyczące wykonania Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Zielonego Przylądka

         (1)  Dz.U. L 282 z 24.10.2013, s. 3.

         ZAŁĄCZNIK

            WSPÓLNE WYTYCZNE DOTYCZĄCE WYKONANIA UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ ZIELONEGO PRZYLĄDKA W SPRAWIE UŁATWIEŃ W WYDAWANIU WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH OBYWATELOM REPUBLIKI ZIELONEGO PRZYLĄDKA I UNII EUROPEJSKIEJ

         Celem Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwanej dalej „Umową”), która weszła w życie z dniem 1 grudnia 2014 r., jest wprowadzenie, na zasadzie wzajemności, ułatwień w procedurach wydawania wiz na pobyt o planowanej długości nieprzekraczającej 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwanej dalej „Unią”).
         Umowa ustanawia wzajemne, prawnie wiążące prawa i obowiązki w celu uproszczenia procedur wydawania wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii.
         Niniejsze wytyczne, przyjęte przez Wspólny Komitet ustanowiony na mocy Umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”), mają na celu zapewnienie prawidłowego i zharmonizowanego wykonywania Umowy przez misje dyplomatyczne i urzędy konsularne Republiki Zielonego Przylądka i państw członkowskich. Niniejsze wytyczne nie stanowią części Umowy i w związku z tym nie są prawnie wiążące. Zaleca się jednak, aby personel dyplomatyczny i konsularny stosował je konsekwentnie przy wykonywaniu postanowień Umowy.
         Wytyczne należy uznać za dokument, który w razie potrzeby podlega aktualizacji w świetle doświadczeń zebranych przy wykonywaniu Umowy.
         I.   KWESTIE OGÓLNE
         1.1.   Cel oraz zakres stosowania

         Art. 1 Umowy stanowi

            „Celem niniejszej Umowy jest wprowadzenie na zasadzie wzajemności ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii planującym pobyt nie dłuższy niż 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”.

         Umowa ma zastosowanie do wszystkich obywateli Republiki Zielonego Przylądka i Unii, którzy ubiegają się o wizę krótkoterminową, niezależnie od państwa zamieszkania.
         Umowa nie ma zastosowania do bezpaństwowców, którzy posiadają dokument pobytowy wydany przez Republikę Zielonego Przylądka lub przez państwa członkowskie. Do tej kategorii osób stosuje się przepisy unijnego dorobku prawnego dotyczącego wiz.
         1.2.   Zakres Umowy

         Art. 2 Umowy stanowi:

            „1.   Ułatwienia w wydawaniu wiz, o których mowa w niniejszej Umowie, mają zastosowanie do obywateli Republiki Zielonego Przylądka i Unii, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Unii, jej państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka, postanowień niniejszej Umowy lub innych umów międzynarodowych.
            2.   W odniesieniu do zagadnień nieobjętych postanowieniami niniejszej Umowy, takich jak odmowa wydania wizy, uznanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków utrzymania, odmowa wjazdu oraz procedury wydalania osób, stosuje się prawo krajowe Republiki Zielonego Przylądka lub prawo państw członkowskich bądź Unii.”.

         Z zastrzeżeniem art. 8 Umowy, Umowa nie wpływa na obowiązujące przepisy unijne i krajowe dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z obowiązku wizowego. Na przykład w art. 4 rozporządzenia Rady nr 539/2001 (1) zezwolono państwom członkowskim na zwolnienie z obowiązku wizowego, między innymi, cywilnych załóg samolotów i statków.
         Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) (zwanego dalej „kodeksem wizowym”) ma zastosowanie do wszystkich kwestii nieobjętych postanowieniami Umowy, takich jak określenie państwa strefy Schengen odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku wizowego, uzasadnienie odmowy wydania wizy i prawo odwołania się od negatywnej decyzji. Ponadto przepisy Schengen lub prawo krajowe mają nadal zastosowanie do kwestii nieobjętych Umową, takich jak uznawanie dokumentów podróży, dokumenty uzasadniające cel podróży i potwierdzające posiadanie wystarczających środków utrzymania, terminy rozpatrywania wniosków wizowych, odmowa wjazdu na terytorium państw członkowskich i procedury wydalenia.
         Nawet jeśli warunki przewidziane w Umowie zostały spełnione, można nadal odmówić wydania wizy, jeżeli warunki ustanowione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) (zwanego dalej „kodeksem granicznym Schengen”) nie zostały spełnione, tzn. osoba nie jest w posiadaniu ważnego dokumentu podróży, dokonano wpisu w Systemie Informatycznym Schengen, osoba jest uważana za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego itp.
         Nadal obowiązują inne elastyczne środki dotyczące wydawania wiz dozwolone w kodeksie wizowym. Na przykład wizy wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności – do pięciu lat – mogą być wydawane kategoriom osób innym niż te określone w art. 4 Umowy, jeżeli spełnione zostały warunki przewidziane w kodeksie wizowym (art. 24). Podobnie nadal obowiązują przepisy zawarte w kodeksie wizowym umożliwiające zwolnienie z opłaty wizowej lub jej ograniczenie (art. 16 ust. 5 i 6 kodeksu wizowego). Prawo krajowe Republiki Zielonego Przylądka wciąż ma zastosowanie do wszystkich spraw związanych z wydawaniem wiz obywatelom Unii przez Republikę Zielonego Przylądka i nieobjętych Umową, takich jak sprawy wskazane w poprzednich trzech akapitach.
         1.3.   Rodzaje wiz objętych zakresem stosowania Umowy

         Zgodnie z definicją w art. 3 lit. d) „wiza” oznacza „zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez jedno z państw członkowskich lub Republikę Zielonego Przylądka konieczne do wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego lub kilku państw członkowskich lub na terytorium Republiki Zielonego Przylądka w celu tranzytu lub z zamiarem pobytu nie dłuższego niż 90 dni łącznie;”.
         Ułatwienia przewidziane w Umowie mają zastosowanie zarówno do wiz jednolitych ważnych na całym terytorium państw członkowskich, jak i do wiz o ograniczonej ważności terytorialnej. Mają one również zastosowanie do krótkoterminowych i tranzytowych wiz wydanych przez Republikę Zielonego Przylądka obywatelom Unii.
         1.4.   Obliczanie długości pobytu, do jakiego uprawnia wiza

         Zgodnie z art. 5 ust. 1 kodeksu granicznego Schengen pojęcie „pobytu krótkoterminowego” oznacza „90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu”.
         Data wjazdu liczona jest jako pierwszy dzień pobytu na terytorium państw członkowskich, a data wyjazdu liczona jest jako ostatni dzień pobytu na terytorium państw członkowskich. Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie „ruchomego” 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie dla każdego dnia pobytu okresu 180 dni wstecz w celu ustalenia, czy wymóg 90 ze 180 dni został spełniony. Oznacza to, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt przez okres do 90 dni.
         Kalkulator pobytu krótkoterminowego, który można wykorzystać do obliczenia okresu dozwolonego pobytu według nowych przepisów, można znaleźć pod następującym adresem internetowym: http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/policies/borders-and-visas/border-crossing/index_en.htm.
         Przykład obliczenia dni pobytu na podstawie nowej definicji jest następujący:
         Posiadacz rocznej wizy wielokrotnego wjazdu na okres jednego roku (18.4.2014 r. – 18.4.2015 r.) wjeżdża na terytorium państw członkowskich po raz pierwszy w dniu 19.4.2014 r. i pozostaje przez trzy dni. Kolejny raz wjeżdża na to terytorium w dniu 18.6.2014 r. i pozostaje przez 86 dni. W takim przypadku sytuacja w poszczególnych dniach przedstawia się następująco:

                     —

                     w dniu 11.9.2014 r.: w ciągu ostatnich 180 dni (16.3.2014 r.-11.9.2014 r.) dana osoba przebywała w UE przez okres trzech dni (19. – 21.4.2014 r.) plus 86 dni (18.6.2014 r. – 11.9.2014 r.) = 89 dni = nie przekroczono dozwolonego okresu pobytu. Dana osoba może pozostać jeszcze jeden dzień dłużej;

                     —

                     od dnia 16.10.2014 r.: osoba może wjechać na dodatkowe trzy dni (w dniu 16.10.2014 r. pobyt w dniu 19.4.2014 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 17.10.2014 r. pobyt w dniu 20.4.2014 r. przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni itd.);

                     —

                     od dnia 15.12.2014 r.: osoba ta może wjechać na 86 dodatkowych dni (w dniu 15.12.2014 r. pobyt z dnia 18.6.2014 przestaje mieć znaczenie (wykracza poza okres 180 dni); w dniu 16.12.2014 r., pobyt w dniu 19.6.2014 przestaje mieć znaczenie itd.).

               1.5.   Sytuacja w odniesieniu do państw członkowskich, które jeszcze nie stosują w pełni dorobku Schengen, państw członkowskich, które nie uczestniczą we wspólnej polityce wizowej UE i krajów stowarzyszonych

         Państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w 2004 r. (Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry), w 2007 r. (Bułgaria i Rumunia) i w 2013 (Chorwacja) są związane Umową od dnia jej wejścia w życie.
         Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia nie wprowadziły jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen. Będą one zatem nadal wydawać wizy krajowe, których ważność ograniczona jest do ich terytorium krajowego. W momencie pełnego wprowadzenia przez te państwa przepisów dorobku Schengen, będą one nadal stosować Umowę.
         Prawo krajowe wciąż ma zastosowanie do wszystkich kwestii nieobjętych Umową do czasu pełnego wprowadzenia w życie dorobku Schengen przez te państwa członkowskie. Od tego dnia przepisy Schengen lub prawo krajowe mają zastosowanie do kwestii, które nie zostały objęte postanowieniami Umowy.
         Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia są upoważnione do uznawania dokumentów pobytowych, wiz kategorii „D” i wiz krótkoterminowych wydanych przez państwa członkowskie Schengen i państwa stowarzyszone w odniesieniu do pobytu krótkoterminowego na ich terytorium.
         Zgodnie z art. 21 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen (4), wszystkie państwa Schengen muszą uznawać ważność wiz długoterminowych oraz dokumentów pobytowych wydanych przez organy innych państw Schengen w odniesieniu do pobytów krótkoterminowych na swoich terytoriach. Państwa członkowskie obszaru Schengen akceptują dokumenty pobytowe, wizy kategorii „D” i wizy krótkoterminowe krajów stowarzyszonych w zakresie wjazdu i pobytu krótkoterminowego i vice versa.
         Umowa nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii, ale obejmuje wspólne deklaracje dotyczące woli zawarcia umów dwustronnych o ułatwieniach wizowych między Republiką Zielonego Przylądka a wskazanymi państwami członkowskimi.
         Islandia, Norwegia, Szwajcaria i Liechtenstein, mimo że są państwami stowarzyszonymi w ramach Schengen, nie są związane Umową. Umowa zawiera jednak wspólną deklarację dotyczącą woli niezwłocznego zawarcia umów dwustronnych w sprawie ułatwień wizowych pomiędzy Republiką Zielonego Przylądka i tymi krajami obszaru Schengen.
         1.6.   Umowa i inne umowy dwustronne

         Art. 11 Umowy stanowi:

            „Od momentu wejścia w życie niniejsza Umowa staje się nadrzędna wobec postanowień umów lub ustaleń dwustronnych lub wielostronnych zawartych między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka w zakresie, w jakim postanowienia tych umów i ustaleń dotyczą zagadnień objętych niniejszą Umową.”.

         Od daty wejścia w życie Umowy postanowienia umów dwustronnych obowiązujących między państwami członkowskimi a Republiką Zielonego Przylądka w ramach kwestii objętych zakresem Umowy przestają być stosowane. Zgodnie z prawem Unii państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia niezbędnych środków w celu wyeliminowania niezgodności między umowami dwustronnymi a Umową.
         Jeżeli państwo członkowskie zawarło dwustronną umowę lub porozumienie z Republiką Zielonego Przylądka w sprawie kwestii nieobjętych Umową zawartą z Unią, zwolnienie to będzie w dalszym ciągu obowiązywać po wejściu w życie Umowy.
         II.   PRZEPISY SZCZEGÓLNE
         2.1.   Przepisy, które mają zastosowanie do wszystkich osób ubiegających się o wizę

         Należy przypomnieć, że wymienione poniżej ułatwienia dotyczące wyjazdu w razie zgubienia lub kradzieży dokumentów oraz przedłużenia okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach mają zastosowanie do wszystkich posiadaczy wizy Republiki Zielonego Przylądka i państw członkowskich.
         2.1.1.   Przedłużenie okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach

         Art. 7 Umowy stanowi:

            „Obywatelowi Republiki Zielonego Przylądka lub Unii, który nie może opuścić terytorium państwa członkowskiego lub Republiki Zielonego Przylądka przed terminem określonym w jego wizie z powodu działania siły wyższej, bezpłatnie przedłuża się wizę zgodnie z przepisami państwa przyjmującego na okres konieczny do powrotu do państwa zamieszkania.”.

         W odniesieniu do możliwości przedłużenia ważności wizy w przypadkach wystąpienia siły wyższej (na przykład pobytu w szpitalu z powodu wypadku), w przypadku gdy posiadacz wizy nie ma możliwości opuszczenia terytorium państwa członkowskiego przed datą określoną w jego wizie, art. 33 ust. 1 kodeksu wizowego będzie miał zastosowanie, jeżeli jest on zgodny z Umową (na przykład przedłużona wiza pozostaje nadal wizą jednolitą, uprawniającą do wjazdu na terytorium wszystkich państw członkowskich Schengen, w odniesieniu do których obowiązywała w momencie wydania). Zgodnie z Umową w przypadkach działania siły wyższej przedłużenie ważności wizy odbywa się bezpłatnie.
         2.2.   Zasady, które mają zastosowanie do niektórych kategorii osób ubiegających się o wizę

         2.2.1.   Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu

         W przypadkach gdy osoba ubiegająca się o wizę jest zmuszona do częstego lub regularnego podróżowania na terytorium Republiki Zielonego Przylądka lub na terytorium państw członkowskich, można wydać wizy krótkoterminowe na kilka wizyt, pod warunkiem że łączny czas trwania tych wizyt nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.
         Art. 4 ust. 1 Umowy stanowi:

            „1.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o pięcioletnim okresie ważności następującym kategoriom osób:

                        a)

                        członkom rządów i parlamentów krajowych i regionalnych oraz trybunałów konstytucyjnych, sądów najwyższych oraz Trybunału Obrachunkowego w zakresie pełnionych przez nich obowiązków, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy;

                        b)

                        stałym członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka z inicjatywy organizacji międzyrządowych;

                        c)

                        przedsiębiorcom i przedstawicielom organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

                        d)

                        małżonkom, dzieciom poniżej 21 roku życia (w tym dzieciom przysposobionym) lub pozostającym na utrzymaniu oraz odwiedzającym rodzicom:

                                    —

                                    obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkujących legalnie na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii zamieszkujących legalnie na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, lub

                                    —

                                    obywateli Unii przebywających w państwie, którego są obywatelami lub obywateli Republiki Zielonego Przylądka przebywających na terytorium Republiki Zielonego Przylądka.

                  Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu, w szczególności gdy:

                        —

                        mandat, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. a),

                        —

                        okres ważności statusu stałego członka oficjalnej delegacji, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. b),

                        —

                        okres ważności statusu przedsiębiorcy lub przedstawiciela organizacji branżowych, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. c), lub

                        —

                        zezwolenie na pobyt obywateli Republiki Zielonego Przylądka przebywających na terytorium jednego z państw członkowskich lub obywateli Unii przebywających na terytorium Republiki Zielonego Przylądka, w odniesieniu do osób, o których mowa w lit. d),

                  są krótsze niż pięć lat.”.

         Biorąc pod uwagę status zawodowy tych kategorii osób lub ich pokrewieństwo z obywatelem Republiki Zielonego Przylądka lub Unii, który legalnie przebywa na terytorium Republiki Zielonego Przylądka lub państwa członkowskiego, a także w odniesieniu do krewnych obywateli Unii zamieszkałych w państwie członkowskim, którego są obywatelami, lub krewnych obywateli Republiki Zielonego Przylądka zamieszkałych w Republice Zielonego Przylądka, uzasadnione jest przyznanie wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności wynoszącym pięć lat lub ograniczonym do okresu zatrudnienia lub legalnego pobytu, jeżeli są one krótsze niż pięć lat.
         W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. a) należy dostarczyć potwierdzenie statusu zawodowego i okresu kadencji.
         Przepis ten nie ma zastosowania do osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. a), jeżeli są one zwolnione z obowiązku wizowego na mocy Umowy, tzn. jeśli są one posiadaczami paszportów dyplomatycznych lub służbowych.
         W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. b) należy przedstawić dowód statusu stałego członka oficjalnej delegacji i potwierdzenie konieczności regularnego uczestnictwa w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany.
         W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. c) należy przedstawić dowód statusu zawodowego oraz okresu prowadzenia działalności.
         W przypadku osób objętych zakresem stosowania art. 4 ust. 1 lit. d) należy przedstawić dowód potwierdzający legalny pobyt osoby zapraszającej.
         Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.
         Art. 4 ust. 2 Umowy stanowi:

            „2.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności jednego roku następującym kategoriom obywateli, pod warunkiem że w roku poprzedzającym złożenie wniosku otrzymali oni przynajmniej jedną wizę, z której skorzystali zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do danego kraju i pobytu w nim:

                        a)

                        przedstawicielom organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka w celu odbycia szkoleń lub uczestniczenia w seminariach lub konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

                        b)

                        przedstawicielom wolnych zawodów uczestniczącym w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

                        c)

                        osobom biorącym udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym w programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

                        d)

                        uczestnikom międzynarodowych imprez sportowych i osobom im towarzyszącym w celach zawodowych;

                        e)

                        dziennikarzom i osobom akredytowanym, towarzyszącym im w celach zawodowych;

                        f)

                        uczniom, studentom, studentom podyplomowym oraz towarzyszącym im nauczycielom, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych działań szkolnych;

                        g)

                        przedstawicielom wspólnot religijnych uznanych w Republice Zielonego Przylądka lub w państwach członkowskich, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka;

                        h)

                        osobom odbywającym regularne podróże w celach medycznych;

                        i)

                        uczestnikom oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie lub władze gminne;

                        j)

                        członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w regularnych spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka z inicjatywy organizacji międzyrządowych.

                  Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważność wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.”.

         Wizy wielokrotnego wjazdu ważne przez okres jednego roku zasadniczo wydaje się osobom ubiegającym się o wizę należącym do wyżej wymienionych kategorii, jeżeli w poprzednim roku (12 miesięcy) osoba ubiegająca się o wizę uzyskała co najmniej jedną wizę Schengen, z której korzystała zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do danego kraju lub krajów i pobytu w tym kraju lub krajach (na przykład osoba ta nie przekroczyła okresu dozwolonego pobytu), oraz jeżeli istnieją powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu.
         W przypadkach gdy wydanie wizy o jednorocznym okresie ważności nie jest uzasadnione (na przykład jeżeli okres trwania programu wymiany jest krótszy niż jeden rok lub nie występuje konieczność podróżowania przez cały rok), okres ważności wizy będzie krótszy niż jeden rok, pod warunkiem że inne wymogi w odniesieniu do wydania wizy zostały spełnione.
         Art. 4 ust. 3 i 4 Umowy stanowi:

            „3.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich i Republiki Zielonego Przylądka wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności co najmniej dwóch lat i co najwyżej pięciu lat kategoriom obywateli wymienionym w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że w ciągu dwóch lat poprzedzających złożenie wniosku korzystali oni z jednorocznej wizy wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu na terytorium odwiedzanego kraju.
            Jeśli jednak konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży jest wyraźnie ograniczona do krótszego okresu, ważności wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.
            4.   Całkowity czas pobytu osób, o których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka nie może przekraczać 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”.

         Wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności od dwóch do pięciu lat wydaje się osobom ubiegającym się o wizę należącym do kategorii wskazanych w art. 4 ust. 2, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach (24 miesiące) takie osoby korzystały z wiz wielokrotnego wjazdu, ważnych przynajmniej przez jeden rok, zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu odwiedzanego państwa lub państw, a powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu są nadal aktualne. Należy zauważyć, że wiza wielokrotnego wjazdu o okresie ważności od dwóch do pięciu lat wydawana jest wyłącznie w przypadku, gdy osobie ubiegającej się o wizę wydano, w ciągu dwóch poprzednich lat, dwie wizy o ważności co najmniej jednego roku, i osoba ta korzystała z tych wiz zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu i pobytu na terytorium odwiedzanego państwa lub państw. Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne podejmują decyzję, na podstawie oceny każdego wniosku wizowego, dotyczącą okresu ważności wiz (od dwóch do pięciu lat).
         Nie ma obowiązku wydawania wizy wielokrotnego wjazdu, jeżeli wnioskodawca nie korzystał z poprzedniej wizy.
         2.2.2.   Wizowa opłata manipulacyjna

         Art. 5 ust. 1 Umowy stanowi:

            „1.   Bez uszczerbku dla postanowień ust. 2 państwa członkowskie i Republika Zielonego Przylądka nie pobierają opłaty wizowej od następujących kategorii osób:

                        a)

                        członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenie wystosowane do Republiki Zielonego Przylądka, państw członkowskich lub Unii uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub oficjalnych programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państwa członkowskiego lub Republiki Zielonego Przylądka przez organizacje międzyrządowe;

                        b)

                        dzieci poniżej 12. roku życia (5);

                        c)

                        uczniów, studentów, studentów podyplomowych i towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń;

                        d)

                        badaczy podróżujących w związku z prowadzeniem badań naukowych;

                        e)

                        osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach lub imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje nienastawione na zysk.”.

         Osoby należące do wyżej wymienionych kategorii osób są całkowicie zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty wizowej.
         Art. 16 ust. 6 i art. 16 ust. 7 akapit pierwszy kodeksu wizowego stanowią:

            „6.   W indywidualnych przypadkach można odstąpić od poboru opłaty wizowej lub obniżyć jej wysokość, jeżeli służy to interesom kulturalnym lub sportowym, jak również interesom w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki na rzecz rozwoju lub w innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z przyczyn humanitarnych.
            7.   Opłatę wizową pobiera się w euro, walucie krajowej danego państwa trzeciego lub w walucie zwykle używanej w państwie trzecim, w którym złożono wniosek; z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 3, opłata nie podlega zwrotowi.” (przypadki, gdy wniosek jest niedopuszczalny lub gdy konsulat nie jest właściwy).

         Wnioskodawcy z Republiki Zielonego Przylądka, zgodnie z art. 16 ust. 8 kodeksu wizowego, oraz obywatele Unii, zgodnie z dekretem z mocą ustawy nr 27/2007 Republiki Zielonego Przylądka, „otrzymują potwierdzenie uiszczenia opłaty wizowej”.
         Art. 5 ust. 2 Umowy stanowi:

            „2.   Jeżeli państwa członkowskie lub Republika Zielonego Przylądka współpracują z zewnętrznym dostawcą usług, może zostać pobrana opłata za usługę. Opłata za usługę musi być proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z tytułu wykonywania swoich zadań i nie może przekraczać 30 EUR. Republika Zielonego Przylądka, państwo członkowskie lub państwa członkowskie muszą zapewnić wszystkim wnioskodawcom możliwość składania wniosków bezpośrednio w swoich konsulatach.”.

         Kategorie osób zwolnionych z opłaty wizowej nadal podlegają obowiązkowi uiszczenia opłaty za usługę w przypadku gdy państwo członkowskie współpracuje z zewnętrznym usługodawcą.
         Obecnie żadne państwo członkowskie nie posiada umów outsourcingu z usługodawcami zewnętrznymi w Republice Zielonego Przylądka.
         2.2.3.   Posiadacze paszportów dyplomatycznych i służbowych

         Art. 8 Umowy stanowi:

            „1.   Obywatele Republiki Zielonego Przylądka lub państw członkowskich, którzy posiadają ważny paszport dyplomatyczny lub służbowy, mogą wjechać na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.
            2.   Obywatele, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium państw członkowskich lub Republiki Zielonego Przylądka przez okres nie przekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.”.

         Procedury delegowania dyplomatów do państw członkowskich nie zostały uregulowane w przedmiotowej Umowie. Zastosowanie ma zwyczajowa procedura akredytacji.
         We wspólnej deklaracji załączonej do Umowy Strony uzgodniły, że każda z nich może skorzystać z prawa do częściowego zawieszenia Umowy, w szczególności jej art. 8, jeżeli jego wykonanie prowadzi do nadużywania przez drugą Stronę praw lub może zagrażać bezpieczeństwu publicznemu. Częściowe zawieszenie umowy musi zostać przeprowadzone zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 5 Umowy.
         Jeśli stosowanie art. 8 zostaje zawieszone, obie Strony rozpoczynają konsultacje na forum Wspólnego Komitetu celem rozwiązania problemów, które doprowadziły do decyzji o zawieszeniu.
         Obie Strony deklarują w pierwszym rzędzie gotowość zapewnienia wysokiego poziomu zabezpieczeń paszportów dyplomatycznych i służbowych, w szczególności poprzez zastosowanie identyfikatorów biometrycznych. Unia zapewnia ze swojej strony takie zabezpieczenia zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2252/2004 (6).
         III.   WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE BEZPIECZEŃSTWA DOKUMENTÓW
         We wspólnej deklaracji załączonej do Umowy Strony uzgodniły, że Wspólny Komitet ocenia, w ramach kontroli wykonania niniejszej Umowy, wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów podróży na funkcjonowanie Umowy. W tym celu Strony zobowiązały się do regularnego informowania się nawzajem o środkach podejmowanych w celu zapobiegania mnożeniu dokumentów podróży oraz rozwijania technicznych aspektów zabezpieczeń dokumentów podróży, a także o środkach dotyczących procesu personalizacji wydawania dokumentów podróży.
         IV.   STATYSTYKA
         Aby umożliwić Wspólnemu Komitetowi skuteczne kontrolowanie wykonywania Umowy, misje dyplomatyczne i urzędy konsularne Republiki Zielonego Przylądka i państw członkowskich muszą przedkładać Komisji co sześć miesięcy dane statystyczne, w podziale na poszczególne miesiące, i dotyczące w szczególności, gdy to możliwe:

                     —

                     liczby wydanych wiz wielokrotnego wjazdu;

                     —

                     okresu ważności wiz wielokrotnego wjazdu;

                     —

                     liczby wiz wydawanych bez pobierania opłaty osobom należącym do różnych kategorii objętych Umową.

            (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

            (3)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).

            (4)  Dz.U. L 239 z 22.9 2000, s. 19.

            (5)
         Uwaga: w celu skorzystania ze zwolnienia z opłaty wizowej w tej kategorii, osoby ubiegające się o wizę muszą przedstawić dowody potwierdzające swój wiek.

            (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385 z 29.12.2004, s. 1).


title: Decyzja Rady z dnia 26 marca 1985 r. w sprawie zastosowania Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

31985D0424

Dziennik Urzędowy L 236 , 03/09/1985 P. 0008 - 0008 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 11 P. 0225  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 11 Tom 22 P. 0138  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 11 P. 0225  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 11 Tom 22 P. 0138

		Decyzja Radyz dnia 26 marca 1985 r.w sprawie zastosowania Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r.(85/424/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Międzynarodowa Umowa w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r. została podpisana przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie dnia 29 czerwca 1984 r.;zastosowanie tej Umowy zakłada podejmowanie działań zarówno przez Wspólnotę, jak i podejmowanie wspólnych działań przez Państwa Członkowskie,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wspólnota i jej Państwa Członkowskie wyrażają niniejszym zamiar stosowania Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1983 r. zgodnie z jej art. 34 lub 36, kiedy Umowa ta wejdzie w życie na mocy jej art. 37.Wspólnota będzie tymczasowo stosować tę Umowę.Tekst Umowy stanowi Załącznik do niniejszej Decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia notyfikacji w imieniu Wspólnoty o tymczasowym stosowaniu.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 26 marca 1985 r.W imieniu RadyF. M. PandolfiPrzewodniczący Rady--------------------------------------------------


title: 2008/436/WE: Decyzja Rady z dnia 9 czerwca 2008 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               12.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 153/36

      DECYZJA RADY

   z dnia 9 czerwca 2008 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2008/436/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (1), w szczególności jego art. 4,
   uwzględniając przedstawiony Radzie i Komisji wykaz kandydatów dotyczący przedstawicieli organizacji pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 18 września 2006 r. (2) Rada mianowała członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji pana Gregora MIKLICA zwolniło się stanowisko członków zarządu centrum w kategorii przedstawicieli organizacji pracowników,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2009 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               I.

                  PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

                           SŁOWENIA

                           Pan Marjan URBANČ
                           Stowarzyszenie Wolnych Związków Zawodowych w Słowenii

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 9 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. COTMAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2051/2004 (Dz.U. L 355 z 1.12.2004, s. 1).

      (2)  Dz.U. C 240 z 5.10.2006, s. 1.


title: 2007/38/WE: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2007 r. w sprawie mianowania pochodzących z Danii trzech członków oraz pięciu zastępców członków Komitetu Regionów

text:
               24.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 17/20

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 stycznia 2007 r.
   w sprawie mianowania pochodzących z Danii trzech członków oraz pięciu zastępców członków Komitetu Regionów
   (2007/38/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Danii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE (1) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r.

               (2)

               Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w wyniku rezygnacji pani Vibeke STORM RASMUSSEN, pana Johannesa FLENSTED-JENSENA i pana Larsa ABELA. Cztery stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w wyniku rezygnacji pana Kristiana EBBENSGAARDA, pana Sørena ERIKSENA, pana Jana BOYE i pani Bente NIELSEN. Rezygnacje te stają się skuteczne z dniem 1 stycznia 2007 r. Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem pani Mony HEIBERG na stanowisko członka,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się następujące osoby na stanowiska członków lub zastępców członków Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           pan Henrik Ringbæk MADSEN, Regionsrådsmedlem, na miejsce pani Vibeke STORM RASMUSSEN,

                           —

                           pan Karsten Uno PETERSEN, Regionsrådsmedlem, na miejsce pana Johannesa FLENSTED-JENSENA,

                           —

                           pani Mona HEIBERG, Borgerrepræsentant, Københavns Kommune, na miejsce pana Larsa ABELA;

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           pani Lykke DEBOIS, Regionsrådsmedlem, na miejsce pana Kristiana EBBENSGAARDA,

                           —

                           pan Bent LARSEN, Regionsrådsmedlem, na miejsce pana Sørena ERIKSENA,

                           —

                           pani Tove LARSEN, Formand for sammenlægningsudvalget, Aabenraa Kommune, na miejsce pani Bente NIELSEN,

                           —

                           pan Erik NIELSEN, Borgmester, Rødovre Kommune, na miejsce pana Jana BOYE,

                           —

                           pan Søren SALLING, Regionsrådsmedlem, na miejsce pani Mony HEIBERG.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: 2011/655/: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2011 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/028 NL/Overijssel, dział 18, z Niderlandów)

text:
               7.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 263/12

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 27 września 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/028 NL/Overijssel, dział 18, z Niderlandów)
   (2011/655/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 20 grudnia 2010 r. Niderlandy przedłożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w dziewięciu przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 18 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Poligrafia i reprodukcja zapisanych nośników informacji) w regionie Overijssel (NL21), według klasyfikacji NUTS II, i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 7 marca 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określania wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 718 140 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Niderlandy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 718 140 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 27 września 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.