title: Decyzja Rady (UE) 2018/751 z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego przejścia do drugiego etapu stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, zgodnie z art. 5 ust. 3 Układu

text:
               23.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 126/3

         DECYZJA RADY (UE) 2018/751
   z dnia 14 maja 2018 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego przejścia do drugiego etapu stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, zgodnie z art. 5 ust. 3 Układu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem”), wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2004 r.

               (2)

               Art. 5 ust. 1 Układu przewiduje okres przejściowy nie dłuższy niż dziesięć lat, podzielony na dwa kolejne etapy.

               (3)

               Pierwszy etap rozpoczął się w dniu 1 kwietnia 2004 r., tj. w dniu wejścia w życie Układu.

               (4)

               Art. 5 ust. 3 Układu przewiduje ponadto, że po upływie czterech lat od wejścia w życie Układu Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia ma dokonać oceny osiągniętego postępu oraz zadecydować o przejściu do drugiego etapu oraz okresie jego trwania, jak również podjąć decyzje co do ewentualnych zmian, jakie powinny zostać wprowadzone do treści postanowień dotyczących drugiego etapu.

               (5)

               Strony są zdecydowane wypełnić zobowiązania związane z przejściem do drugiego etapu stowarzyszenia.

               (6)

               Była Jugosłowiańska Republika Macedonii podjęła niezbędne środki, aby zapewnić wypełnienie wszystkich obowiązków wynikających z przejścia do drugiego etapu.

               (7)

               Stanowisko Unii w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu, dotyczące przejścia do drugiego etapu stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, oparte jest na projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 maja 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 84 z 20.3.2004, s. 13.

      PROJEKT
      DECYZJA RADY STABILIZACJI i STOWARZYSZENIA NR …/2018
      z dnia …
      dotycząca przejścia do drugiego etapu stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, zgodnie z art. 5 ust. 3 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu
      RADA STABILIZACJI i STOWARZYSZENIA,
      uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem”), w szczególności jego art. 5 ust. 3,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 5 ust. 1 Układu przewiduje okres przejściowy nie dłuższy niż dziesięć lat, podzielony na dwa kolejne etapy.

                  (2)

                  Pierwszy etap rozpoczął się w dniu 1 kwietnia 2004 r., tj. w dniu wejścia w życie Układu.

                  (3)

                  Art. 5 ust. 3 Układu przewiduje ponadto, że Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia ma dokonać oceny osiągniętego postępu oraz zadecydować o przejściu do drugiego etapu oraz okresie jego trwania, jak również podjąć decyzje co do ewentualnych zmian, jakie powinny zostać wprowadzone do treści postanowień dotyczących drugiego etapu.

                  (4)

                  Strony są zdecydowane wypełnić zobowiązania związane z przejściem do drugiego etapu stowarzyszenia.

                  (5)

                  Była Jugosłowiańska Republika Macedonii podjęła niezbędne środki, aby zapewnić wypełnienie wszystkich obowiązków wynikających z przejścia do drugiego etapu,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Przejście do drugiego etapu stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, zgodnie z art. 5 ust. 3 Układu, niniejszym staje się skuteczne.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 84 z 20.3.2004, s. 13.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/760 z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi

text:
               25.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 129/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/760
   z dnia 14 maja 2018 r.
   w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym przewiduje, że umawiające się Strony zobowiązują się kontynuować wysiłki w celu osiągnięcia stopniowej liberalizacji handlu rolnego.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2182 (2) Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi (zwane dalej „porozumieniem”) zostało podpisane w dniu 4 grudnia 2017 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia.

               (3)

               Porozumienie należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi.
   Tekst porozumienia jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do złożenia w imieniu Unii instrumentu zatwierdzenia, o którym mowa w porozumieniu (3).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 maja 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 17 kwietnia 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/2182 z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi (Dz.U. L 309 z 24.11.2017, s. 1).

      (3)  Data wejścia w życie porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/776 z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 12 02 01: „Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych”) (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
                  29.5.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 131/12

            DECYZJA RADY (UE) 2018/776
      z dnia 22 maja 2018 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 12 02 01: „Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych”)
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

                  (3)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                  (4)

                  Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących usług finansowych.

                  (5)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie takiej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.

                  (6)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2018 r.

               W imieniu Rady

            E. KARANIKOLOV

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2018
         z dnia …
         zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

                     (2)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację takiej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         W art. 7 ust. 11 protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „i 2017” zastępuje się słowami „2017 i 2018”.
         Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).
         Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2018 r.

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

            (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady (UE) 2018/777 z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG, dotyczącego współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 02 04 77 03: „Działanie przygotowawcze — Badania nad obronnością”) (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
                  29.5.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 131/14

            DECYZJA RADY (UE) 2018/777
      z dnia 22 maja 2018 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG, dotyczącego współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 02 04 77 03: „Działanie przygotowawcze — Badania nad obronnością”)
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (2), w szczególności jego art. 54 ust. 2 lit. b), art. 84 ust. 2 i art. 124,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (3) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

                  (3)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                  (4)

                  Państwa EFTA w dalszym ciągu mają uczestniczyć w działaniach Unii związanych z linią budżetową 02 04 77 03 „Działanie przygotowawcze — Badania nad obronnością”, włączoną do budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2018.

                  (5)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.

                  (6)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno opierać się na załączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zaproponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2018 r.

               W imieniu Rady

            E. KARANIKOLOV

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2018
         z dnia …
         zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Współpraca pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia EOG została rozszerzona decyzją Wspólnego Komitetu EOG 208/2017, aby uwzględnić udział państw EFTA w działaniu przygotowawczym Unii w zakresie badań obronnych, które jest finansowane z budżetu ogólnego Unii.

                     (2)

                     Państwa EFTA w dalszym ciągu będą uczestniczyły w działaniach Unii związanych z linią budżetową 02 04 77 03 „Działanie przygotowawcze — Badania nad obronnością”, włączoną do budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2018.

                     (3)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
         Artykuł 1
         W art. 1 ust.13 lit. a) protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „rok budżetowy 2017” zastępuje się słowami „lata budżetowe 2017 i 2018”.
         Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).
         Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

            (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady (UE) 2018/786 z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG dotyczącym współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 04 03 01 03 – „Swobodny przepływ pracowników, koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich”) (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
                  30.5.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 132/45

            DECYZJA RADY (UE) 2018/786
      z dnia 22 maja 2018 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG dotyczącym współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 04 03 01 03 – „Swobodny przepływ pracowników, koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich”)
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 i 48 w związku z art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

                  (3)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia szczegółowe dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                  (4)

                  Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

                  (5)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2017 r.

                  (6)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2018 r.

               W imieniu Rady

            E. KARANIKOLOV

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …
         z dnia …
         zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

                     (2)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
         Artykuł 1
         W art. 5 ust. 5 i 13 protokołu 31 do Porozumienia EOG słowa „i 2017” zastępuje się słowami „, 2017 i 2018”.
         Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).
         Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

            (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady (UE) 2018/889 z dnia 4 czerwca 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi

text:
               22.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 159/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/889
   z dnia 4 czerwca 2018 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego, (1)

   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1913 (2) w dniu 22 października 2015 r. podpisano Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (3) (zwanej dalej „Konwencją”) z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (2)

               Art. 23 Konwencji stanowi, że Konwencja jest otwarta do zatwierdzenia przez Unię.

               (3)

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (4) określiła wspólne unijne zasady dotyczące zwalczania terroryzmu. W związku z tym Unia przyjęła zatem środki w różnych obszarach objętych Konwencją.

               (4)

               W związku z tym należy zatwierdzić Konwencję w imieniu Unii w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii w zakresie, w jakim ta Konwencja może mieć wpływ na te wspólne zasady lub zmienić ich zakres stosowania. Państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje, o ile Konwencja nie wpływa na wspólne zasady ani nie zmienia ich zakresu.

               (5)

               Irlandia jest związana decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW (5), zatem uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Konwencję Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres kompetencji Unii.
   Tekst Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii, dokumentu zatwierdzenia przewidzianego w art. 23 Konwencji (6).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 4 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         T. TSACHEVA

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 18 kwietnia 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1913 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi (CETS nr 196) (Dz.U. L 280 z 24.10.2015, s. 22).

      (3)  CETS nr 196.

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6).

      (5)  Decyzja ramowa Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3).

      (6)  Data wejścia w życie Konwencji w odniesieniu do Unii Europejskiej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli

text:
               25.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               LI 160/12

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/901
   z dnia 25 czerwca 2018 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2017/2074 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (1),
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 listopada 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/2074.

               (2)

               W dniu 28 maja 2018 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie Wenezueli, w których stwierdziła, że wybory przeprowadzone w Wenezueli w dniu 20 maja 2018 r. nie były wolne ani uczciwe oraz że wybory te oraz ich wyniki były pozbawione wiarygodności, ponieważ proces wyborczy nie zapewniał gwarancji niezbędnych dla pluralistycznych i demokratycznych wyborów.

               (3)

               W konkluzjach zaapelowano o przeprowadzenie nowych wyborów prezydenckich zgodnie z uznanymi na forum międzynarodowym normami demokratycznymi i z wenezuelskim porządkiem konstytucyjnym oraz, w związku z tym, o dodatkowe ukierunkowane i odwracalne środki ograniczające, które nie zaszkodzą ludności Wenezueli.

               (4)

               Ze względu na sytuację w Wenezueli do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074 należy dodać jedenaście osób.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do decyzji (WPZiB) 2017/2074,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 295 z 14.11.2017, s. 60.

      ZAŁĄCZNIK
      Do wykazu osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów zawartego w załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074 dodaje się następujące osoby:

                     „Imię i nazwisko

                     Informacje identyfikacyjne

                     Uzasadnienie

                     Data umieszczenia w wykazie

                     8.

                     Tareck Zaidan El-Aissami Maddah

                     Wiceprezydent ds. gospodarki i minister krajowego przemysłu i produkcji
                     Data urodzenia: 12 listopada 1974 r.

                     Wiceprezydent ds. gospodarki i minister przemysłu krajowego i produkcji. Jako poprzedni wiceprezydent Wenezueli z prawem nadzoru Boliwariańskich Narodowych Służb Wywiadowczych (SEBIN) Maddah odpowiada za poważne naruszenia praw człowieka popełnione przez tę organizację, w tym za arbitralne zatrzymania, politycznie umotywowane dochodzenia, nieludzkie i poniżające traktowanie oraz tortury. Odpowiada także za popieranie i wdrażanie polityk i działań podważających demokrację i praworządność, w tym za zakaz publicznych demonstracji oraz kierowanie „komórką przeciwzamachową” prezydenta Maduro, której działania wymierzone były w społeczeństwo obywatelskie i opozycję demokratyczną.

                     25.6.2018

                     9.

                     Sergio José Rivero Marcano

                     Inspektor generalny Boliwariańskich Narodowych Sił Zbrojnych
                     Data urodzenia: 8 listopada 1964 r.

                     Generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej do 16 stycznia 2018 r. Uczestniczył w represjach wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli, odpowiada też za poważne naruszenia praw człowieka popełniane przez Boliwariańską Gwardię Narodową pod jego dowództwem, w tym za nadmierne użycie siły oraz arbitralne zatrzymania i znęcanie się nad członkami społeczeństwa obywatelskiego i opozycji. Jego działania i polityki jako generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej, w tym dokonywane przez tę gwardię napaście na członków demokratycznie wybranego Zgromadzenia Narodowego i zastraszanie dziennikarzy donoszących o nieuczciwych wyborach do nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego podważyły demokrację i praworządność w Wenezueli.

                     25.6.2018

                     10.

                     Jesús Rafael Suárez Chourio

                     Generalny dowódca armii boliwariańskiej
                     Data urodzenia: 19 lipca 1962 r.

                     Generalny dowódca wenezuelskiej Boliwariańskiej Armii Narodowej i były dowódca wenezuelskiego Kompleksowego Regionu Obrony Strefy Centralnej (REDI Central). Odpowiada za naruszenia praw człowieka dokonane przez siły pod jego dowództwem, w tym za używanie nadmiernej siły i złe traktowanie zatrzymanych. Działał przeciwko opozycji demokratycznej i popierał wykorzystywanie sądów wojskowych do prowadzenia procesów przeciwko cywilnym osobom protestującym.

                     25.6.2018

                     11.

                     Iván Hernández Dala

                     Szef dyrekcji generalnej kontrwywiadu wojskowego
                     Data urodzenia: 18 maja 1966 r.

                     Szef dyrekcji generalnej kontrwywiadu wojskowego (DGCIM) od stycznia 2014 r. i szef gwardii prezydenckiej od września 2015 r. Jako szef DGCIM Iván Hernández Dala odpowiada za poważne naruszenia praw człowieka i represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej popełniane przez członków DGCIM pod jego dowództwem, w tym za nadmierne użycie siły i złe traktowanie zatrzymanych.

                     25.6.2018

                     12.

                     Delcy Eloina Rodríguez Gómez

                     Wiceprezydent Boliwariańskiej Republiki Wenezueli
                     Data urodzenia: 18 maja 1969 r.

                     Wiceprezydent Wenezueli, była przewodnicząca nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i była członkini komisji prezydenckiej do nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego. Jej działania w komisji prezydenckiej, a następnie jako przewodniczącej nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego podważyły demokrację i praworządność w Wenezueli, m.in. poprzez uzurpowanie uprawnień Zgromadzenia Narodowego i wykorzystując je do wymierzania działań w opozycję i do niedopuszczania jej do udziału w procesie politycznym.

                     25.6.2018

                     13.

                     Elías José Jaua Milano

                     Minister władzy ludowej na rzecz edukacji
                     Data urodzenia: 16 grudnia 1969 r.

                     Minister władzy ludowej na rzecz edukacji. Były przewodniczący komisji prezydenckiej na rzecz utworzenia nielegalnego Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego. Ze względu na swoją przewodnią rolę w utworzeniu nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego odpowiada za podważanie demokracji i praworządności w Wenezueli.

                     25.6.2018

                     14.

                     Sandra Oblitas Ruzza

                     Wiceprzewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej
                     Data urodzenia: 7 czerwca 1969 r.

                     Wiceprzewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej (CNE) i przewodnicząca Komisji Rejestru Wyborców i Rejestru Ludności. Odpowiada za działania CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym za ułatwianie utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym.

                     25.6.2018

                     15.

                     Freddy Alirio Bernal Rosales

                     Data urodzenia: 16 czerwca 1962 r.

                     Szef Krajowego ośrodka kontroli Komitetu na rzecz miejscowych dostaw i produkcji (CLAP) oraz komisarz generalny SEBIN. Odpowiada za podważanie demokracji przez manipulowanie dystrybucją programów CLAP wśród wyborców. Oprócz tego, jako komisarz generalny SEBIN odpowiada za działania SEBIN obejmujące poważne naruszenia praw człowieka, takie jak arbitralne zatrzymania.

                     25.6.2018

                     16.

                     Katherine Nayarith Harrington Padrón

                     Zastępca prokuratora generalnego
                     Data urodzenia: 5 grudnia 1971 r.

                     Zastępca prokuratora generalnego od lipca 2017 r. Powołana na stanowisko zastępcy prokuratora generalnego z naruszeniem konstytucji przez Sąd Najwyższy, nie zaś przez Zgromadzenie Narodowe. Odpowiada za podważanie demokracji i praworządności w Wenezueli, m.in. przez wszczynanie politycznie umotywowanych postępowań karnych i nieprowadzenie dochodzenia w sprawie zarzutów o naruszenia praw człowieka przez reżim Maduro.

                     25.6.2018

                     17.

                     Socorro Elizabeth Hernández Hernández

                     Data urodzenia: 11 marca 1952 r.

                     Członkini (szefowa) Krajowej Rady Wyborczej (CNE) oraz członkini Krajowego Zarządu Wyborczego (JNE). Odpowiada za działania CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym ułatwianie za utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym w związku z anulowanymi wyborami prezydenckimi w 2016 r., przełożeniem wyborów gubernatorskich w 2016 r. oraz przemieszczaniem punktów wyborczych z niewielkim wyprzedzeniem przed wyborami gubernatorskimi w 2017 r.

                     25.6.2018

                     18.

                     Xavier Antonio Moreno Reyes

                     Sekretarz generalny Krajowej Rady Wyborczej

                     Sekretarz generalny Krajowej Rady Wyborczej (CNE) Odpowiada za zatwierdzanie decyzji CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym za ułatwianie utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym.

                     25.6.2018”


title: Decyzja Rady (UE) 2018/961 z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany w Protokole 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 02 03 01: „Rynek wewnętrzny” i linia budżetowa 02 03 04: „Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym”) (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  6.7.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 169/51

            DECYZJA RADY (UE) 2018/961
      z dnia 26 czerwca 2018 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany w Protokole 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 02 03 01: „Rynek wewnętrzny” i linia budżetowa 02 03 04: „Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym”)
      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, Protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód (zwanego dalej „Protokołem 31”) do Porozumienia EOG.

                  (3)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                  (4)

                  Należy kontynuować współpracę między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego towarów i usług oraz w zakresie narzędzi zarządzania rynkiem wewnętrznym.

                  (5)

                  Należy zatem zmienić Protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.

                  (6)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 czerwca 2018 r.

               W imieniu Rady

            E. ZAHARIEVA

               Przewodnicząca

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2018
         z dnia …
         zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Należy kontynuować współpracę między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego towarów i usług oraz w zakresie narzędzi zarządzania rynkiem wewnętrznym.

                     (2)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         W art. 7 Protokołu 31 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                     1.

                     w ust. 12 wyrażenie „i 2017” zastępuje się wyrażeniem „2017 i 2018”;

                     2.

                     w ust. 14 wyrażenie „rok budżetowy 2017” zastępuje się wyrażeniem „lata budżetowe 2017 i 2018”.

               Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1).
         Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

            (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady (UE) 2018/962 z dnia 3 lipca 2018 r. w sprawie mianowania czterech członków i trzech zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Włoską

text:
               6.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/54

         DECYZJA RADY (UE) 2018/962
   z dnia 3 lipca 2018 r.
   w sprawie mianowania czterech członków i trzech zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Włoską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 5 października 2015 r. decyzją Rady (UE) 2015/1791 (4) stanowisko zastępcy członka w miejsce Onofria INTRONY zajął Roberto CIAMBETTI.

               (2)

               Trzy stanowiska członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Giovanniego ARDIZZONEGO, Raffaele CATTANEA i Paola DI LAURY FRATTURY.

               (3)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu, na podstawie którego zaproponowano kandydaturę Vincenza BIANCA (burmistrz Katanii).

               (4)

               Dwa stanowiska zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Stefana Bruna GALLIEGO i Isidora GOTTARDA.

               (5)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Roberta CIAMBETTIEGO członkiem Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               a)

               na stanowiska członka:

                           —

                           Alessandro FERMI, Presidente del Consiglio e Consigliere della Regione Lombardia,

                           —

                           Roberto CIAMBETTI, Presidente del Consiglio e Consigliere della Regione Veneto,

                           —

                           Donato TOMA, Presidente della Regione Molise,

                           —

                           Vincenzo BIANCO, Consigliere del Comune di Catania (zmiana mandatu);

               b)

               na stanowiska zastępcy członka:

                           —

                           Alessandro PIANA, Presidente del Consiglio e Consigliere della Regione Liguria,

                           —

                           Raffaele CATTANEO, Assessore della Regione Lombardia,

                           —

                           Alberto GOTTARDO, Consigliere del Comune di Sacile.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 lipca 2018 r.

            W imieniu Rady

         G. BLÜMEL

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2015/1791 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Włoch (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 27).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/947 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Ukrainie

text:
               6.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 171/11

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/947
   z dnia 4 lipca 2018 r.
   w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Ukrainie
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Relacje między Unią Europejską (zwaną dalej „Unią”) a Ukrainą w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) i Partnerstwa Wschodniego stale się rozwijają. Układ o stowarzyszeniu między Unią a Ukrainą (2) (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu”), obejmujący pogłębioną i kompleksową strefę wolnego handlu (DCFTA), wszedł w życie w dniu 1 września 2017 r.

               (2)

               Wiosną 2014 r. Ukraina rozpoczęła realizację ambitnego programu reform, których celem jest stabilizacja gospodarki i poprawa warunków życia jej obywateli. Ukraina i Unia opracowały wspólnie program reform („program stowarzyszeniowy”, który został ostatnio zaktualizowany w marcu 2015 r.). Głównymi priorytetami tego programu są walka z korupcją oraz reformy konstytucyjne, wyborcze i sądownicze.

               (3)

               Oprócz wsparcia politycznego Unia zobowiązała się w marcu 2014 r. do wyasygnowania pakietu finansowego w wysokości ponad 11 mld EUR w celu wsparcia stabilizacji gospodarczej i wdrażania reform na Ukrainie, w tym 1,6 mld EUR w ramach pomocy makrofinansowej, na mocy decyzji Rady 2002/639/WE (3), decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 646/2010/UE (4) oraz decyzji Rady 2014/215/UE (5). Biorąc pod uwagę znaczne potrzeby Ukrainy w zakresie finansowania zewnętrznego, w kwietniu 2015 r. udostępniono Ukrainie dodatkową pomoc makrofinansową w wysokości 1,8 mld EUR na mocy decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/601 (6).

               (4)

               Od maja 2014 r. Ukraina otrzymała od Unii 2,81 mld EUR pomocy makrofinansowej, w tym 1,2 mld EUR z 1,8 mld EUR dostępnych na podstawie decyzji (UE) 2015/601. Trzecia i ostatnia transza pomocy makrofinansowej w wysokości 600 mln EUR na mocy decyzji (UE) 2015/601 została w dniu 18 stycznia 2018 r. anulowana z powodu niepełnego przestrzegania przez Ukrainę programu reform strukturalnych powiązanych z tą transzą.

               (5)

               W dniu 11 marca 2015 r. Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) zatwierdził czteroletnie porozumienie dotyczące rozszerzonego wsparcia finansowego (EFF) dla Ukrainy w kwocie około 17,5 mld USD mającego na celu wspieranie programu dostosowań gospodarczych i reform tego kraju, w ramach którego kwotę 8,5 mln USD wypłacono w latach 2015–2017. Ta pomoc finansowa MFW została uzupełniona znaczącym wsparciem ze strony licznych partnerów dwustronnych, w tym Unii, jej państw członkowskich, Stanów Zjednoczonych, Japonii i Kanady. Inne międzynarodowe instytucje finansowe, takie jak Bank Światowy, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju i Europejski Bank Inwestycyjny, również znacznie zintensyfikowały swoje działania na rzecz wspierania transformacji gospodarczej Ukrainy.

               (6)

               Po przeprowadzeniu misji technicznej w listopadzie 2017 r. MFW zrewidował swoje prognozy co do potrzeb Ukrainy w zakresie finansowania zewnętrznego, stwierdzając dodatkowe potrzeby finansowania w wysokości 4,5 mld USD na lata 2018 r. i 2019 r. Te potrzeby w zakresie finansowania wykraczają poza zobowiązanie poczynione do tej pory przez wspólnotę międzynarodową, obejmujące pomoc makrofinansową Unii na mocy decyzji 2002/639/WE, nr 646/2010/UE, 2014/215/UE i (UE) 2015/601.

               (7)

               W listopadzie 2017 r., ze względu na trwającą wciąż trudną sytuację gospodarczą i finansową Ukrainy, ukraińskie władze wystąpiły o dodatkową pomoc makrofinansową z Unii.

               (8)

               Na posiedzeniu Rady Stowarzyszenia UE-Ukraina, które odbyło się w dniu 8 grudnia 2017 r., Unia potwierdziła swoje poparcie dla znacznych wysiłków reformatorskich Ukrainy, w tym pomoc finansową powiązaną z konkretnymi postępami w realizacji reform.

               (9)

               Jako że Ukraina jest objęta EPS, należy ją uznać za państwo kwalifikujące się do otrzymania pomocy makrofinansowej z Unii.

               (10)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach wyjątkowych, mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego, który służy zaspokojeniu pilnych potrzeb beneficjenta w zakresie finansowania zewnętrznego; pomoc ta powinna także stanowić podstawę realizacji programu dotyczącego polityki obejmującego solidne środki dostosowawcze i środki w zakresie reformy strukturalnej, które mają poprawić pozycję bilansu płatniczego beneficjenta w perspektywie krótkoterminowej.

               (11)

               Biorąc pod uwagę fakt, że w bilansie płatniczym Ukrainy utrzymują się pozostające do pokrycia potrzeby w zakresie finansowania zewnętrznego, przekraczające zasoby udostępnione przez MFW i inne instytucje wielostronne, przyznanie Ukrainie pomocy makrofinansowej przez Unię uznaje się w obecnych nadzwyczajnych okolicznościach za właściwą odpowiedź na wniosek tego państwa skierowany do Unii o wsparcie jego stabilizacji gospodarczej, w powiązaniu z programem MFW. Pomoc makrofinansowa Unii stanowiłaby wsparcie dla stabilizacji gospodarczej i programu reform strukturalnych Ukrainy, uzupełniając środki udostępnione w ramach porozumienia finansowego z MFW.

               (12)

               Celem pomocy makrofinansowej Unii powinno być wspieranie przywrócenia na Ukrainie trwałego finansowania zewnętrznego, a tym samym wsparcie jej rozwoju gospodarczego i społecznego.

               (13)

               Ustalenie kwoty pomocy makrofinansowej Unii opiera się na kompleksowej ocenie ilościowej pozostających do zaspokojenia potrzeb Ukrainy w zakresie finansowania zewnętrznego oraz uwzględnia zdolność tego państwa do finansowania się z własnych zasobów, w szczególności z rezerw walutowych, którymi dysponuje. Pomoc makrofinansowa Unii powinna uzupełniać programy i środki udostępniane przez MFW i Bank Światowy. Przy ustalaniu kwoty udzielanej pomocy uwzględnia się również spodziewane wkłady finansowe ze strony darczyńców dwustronnych i wielostronnych oraz potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciażeń między Unią a innymi darczyńcami, a także środki uruchomione wcześniej na Ukrainie w ramach innych unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego oraz wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii.

               (14)

               Komisja powinna zapewnić zgodność prawną i merytoryczną pomocy makrofinansowej Unii z głównymi zasadami i celami różnych obszarów działań zewnętrznych oraz innych stosownych polityk Unii, oraz ze środkami podejmowanymi w tych obszarach i politykach.

               (15)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna wspierać jej politykę zewnętrzną dotyczącą Ukrainy. Służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny ściśle współpracować przez cały okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynowania zewnętrznej polityki Unii i zapewnienia spójności tej polityki.

               (16)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna wspierać zaangażowanie Ukrainy w przestrzeganie wartości podzielanych przez to państwo i Unię, w tym demokracji, praworządności, dobrych rządów, poszanowania praw człowieka, zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa, a także jej zaangażowanie w przestrzeganie zasad otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu.

               (17)

               Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej Unii powinno być respektowanie przez Ukrainę skutecznych mechanizmów demokratycznych – w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego – i praworządności oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Ponadto cele szczególne pomocy makrofinansowej Unii powinny polegać na zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi na Ukrainie i wspieraniu reform strukturalnych mających na celu wsparcie trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego, tworzenie miejsc pracy i konsolidację budżetową. Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny regularnie monitorować zarówno spełnienie warunków wstępnych, jak i realizację tych celów.

               (18)

               W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii związanych z pomocą makrofinansową Unii, Ukraina powinna wprowadzić stosowne środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z pomocą makrofinansową Unii oraz w zakresie ich zwalczania. Należy również zapewnić kontrole przeprowadzane przez Komisję i kontrole przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy.

               (19)

               Przekazanie pomocy makrofinansowej Unii nie narusza uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady jako władzy budżetowej.

               (20)

               Wymagane kwoty finansowania przeznaczone na pomoc makrofinansową Unii powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

               (21)

               Pomocą makrofinansową Unii powinna zarządzać Komisja. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie możliwość śledzenia wykonania niniejszej decyzji, Komisja powinna regularnie informować wspomniane instytucje o rozwoju sytuacji w związku z pomocą i udostępniać im odpowiednie dokumenty.

               (22)

               W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (7).

               (23)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna podlegać warunkom dotyczącym polityki gospodarczej, które mają zostać określone w protokole ustaleń. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania i ze względu na efektywność Komisja powinna być uprawniona do negocjowania tych warunków z władzami Ukrainy pod nadzorem komitetu przedstawicieli państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Na mocy tego rozporządzenia procedura doradcza powinna, co do zasady, mieć zastosowanie we wszystkich przypadkach innych niż te określone we wspomnianym rozporządzeniu. Mając na uwadze potencjalnie duży wpływ pomocy w kwocie większej niż 90 mln EUR, w odniesieniu do operacji powyżej tej kwoty należy stosować procedurę sprawdzającą. Mając na uwadze kwotę pomocy makrofinansowej Unii dla Ukrainy, w odniesieniu do przyjęcia protokołu ustaleń oraz do każdego obniżenia, zawieszenia lub anulowania pomocy powinna mieć zastosowanie procedura sprawdzająca,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Unia udostępnia Ukrainie pomoc makrofinansową w maksymalnej kwocie 1 mld EUR (zwaną dalej „pomocą makrofinansową Unii”) w celu wsparcia stabilizacji gospodarczej i programu znaczących reform na Ukrainie. Pomoc ta przyczynia się do realizacji potrzeb Ukrainy w zakresie bilansu płatniczego określonych w programie MFW.
   2.   Pełna kwota pomocy makrofinansowej Unii jest udostępniana Ukrainie w formie pożyczek. Komisja jest upoważniona do pożyczenia w imieniu Unii niezbędnych środków na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i do ich dalszego pożyczenia Ukrainie. Maksymalny średni termin wymagalności pożyczek wynosi 15 lat.
   3.   Udostępnianiem pomocy makrofinansowej Unii zarządza Komisja w sposób spójny z umowami lub ustaleniami między MFW a Ukrainą oraz z głównymi zasadami i celami reform gospodarczych określonymi w układzie o stowarzyszeniu, obejmującym DCFTA, uzgodnionym w ramach EPS.
   Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie pomocy makrofinansowej Unii, w tym o jej wypłatach, a także w stosownym terminie przekazuje tym instytucjom odpowiednie dokumenty.
   4.   Pomoc makrofinansowa Unii udostępniana jest na okres dwóch i pół roku, począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 3 ust. 1.
   5.   Jeżeli w okresie wypłacania pomocy makrofinansowej Unii potrzeby finansowe Ukrainy znacznie się zmniejszą w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja – działając zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2 – obniża wysokość takiej pomocy, zawiesza ją lub ją anuluje.
   Artykuł 2
   1.   Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej Unii jest respektowanie przez Ukrainę skutecznych mechanizmów demokratycznych – w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego – i praworządności oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka.
   2.   Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych monitorują spełnienie warunku wstępnego, o którym mowa w ust. 1, przez cały czas udzielania pomocy makrofinansowej Unii.
   3.   Ust. 1 i 2 stosuje się zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE (8).
   Artykuł 3
   1.   Komisja, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2, uzgadnia z władzami Ukrainy jasno określone warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe, koncentrując się na reformach strukturalnych i zdrowych finansach publicznych, którym to warunkom ma podlegać pomoc makrofinansowa Unii i które mają zostać określone w protokole ustaleń (zwanym dalej „protokołem ustaleń”) zawierającym harmonogram spełnienia tych warunków. Warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe określone w protokole ustaleń muszą być zgodne z umowami lub ustaleniami, o których mowa w art. 1 ust. 3, w tym z programami w zakresie dostosowań makroekonomicznych i reform strukturalnych realizowanymi przez Ukrainę przy wsparciu MFW.
   2.   Warunki, o których mowa w ust. 1, mają w szczególności służyć zwiększeniu efektywności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi na Ukrainie, w tym w odniesieniu do wykorzystania pomocy makrofinansowej Unii. Podczas opracowywania środków z zakresu polityki uwzględnia się również należycie postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki zewnętrznej. Komisja regularnie monitoruje postępy w osiąganiu tych celów.
   3.   Szczegółowe warunki finansowe pomocy makrofinansowej Unii określa umowa pożyczki, która ma zostać zawarta między Komisją a władzami Ukrainy.
   4.   Komisja ocenia w regularnych odstępach czasu, czy warunki określone w art. 4 ust. 3 są nadal spełniane, w tym czy polityka gospodarcza Ukrainy jest zgodna z celami pomocy makrofinansowej Unii. Komisja działa w tym zakresie w ścisłej współpracy z MFW i Bankiem Światowym oraz – jeżeli jest to konieczne – z Parlamentem Europejskim i Radą.
   Artykuł 4
   1.   Pomoc makrofinansowa Unii udostępniana jest przez Komisję w dwóch transzach, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w ust. 3. Wysokość każdej transzy określa się w protokole ustaleń.
   2.   Kwoty pomocy makrofinansowej Unii są zabezpieczane, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 (9).
   3.   O przekazaniu transz decyduje Komisja, przy czym jest to uzależnione od spełnienia wszystkich następujących warunków:

               a)

               warunku wstępnego określonego w art. 2 ust. 1;

               b)

               udokumentowania stałych zadowalających postępów we wdrażaniu programu dotyczącego polityki, obejmującego solidne środki dostosowawcze oraz środki w zakresie reformy strukturalnej wspierane przez inne niż ostrożnościowe rozwiązania MFW w zakresie kredytowania;

               c)

               zadowalającej realizacji warunków dotyczących polityki gospodarczej oraz warunków finansowych uzgodnionych w protokole ustaleń.

         Wypłata drugiej transzy pożyczki następuje co do zasady nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od dnia wypłaty pierwszej transzy pożyczki.
   4.   Jeżeli warunki, o których mowa w ust. 3 akapit pierwszy nie zostały spełnione, Komisja tymczasowo zawiesza lub anuluje wypłatę pomocy makrofinansowej Unii. W takich przypadkach Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o przyczynach zawieszenia lub anulowania.
   5.   Pomoc makrofinansowa Unii jest wypłacana bankowi centralnemu Ukrainy. Środki finansowe Unii mogą zostać przekazane ministerstwu finansów Ukrainy jako beneficjentowi końcowemu, z zastrzeżeniem postanowień uzgodnionych w protokole ustaleń, w tym potwierdzenia pozostających do zaspokojenia potrzeb budżetowych w zakresie finansowania.
   Artykuł 5
   1.   Operacje zaciągania i udzielania pożyczek związane z pomocą makrofinansową Unii przeprowadzane są w euro z tą samą datą waluty i nie wiążą się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani nie narażają jej na żadne ryzyko walutowe lub ryzyko związane ze stopami procentowymi ani na żadne inne ryzyko handlowe.
   2.   Jeżeli pozwalają na to okoliczności oraz jeśli Ukraina złoży stosowny wniosek, Komisja może podjąć kroki niezbędne do zapewnienia, aby do warunków udzielanej pożyczki została włączona klauzula wcześniejszej spłaty zadłużenia i aby odpowiadała jej analogiczna klauzula w warunkach zaciągania pożyczek.
   3.   Jeśli okoliczności pozwalają na uzyskanie korzystniejszego oprocentowania udzielonej pożyczki i jeśli Ukraina złoży stosowny wniosek, Komisja może zdecydować o refinansowaniu całości lub części zaciągniętej pierwotnie pożyczki lub może zmienić odpowiednie warunki finansowe. Operacje refinansowania lub zmiany warunków pożyczki przeprowadzane są zgodnie z ust. 1 i 4 oraz nie skutkują przedłużeniem terminu wymagalności danej pożyczki ani zwiększeniem kwoty kapitału pozostającej do spłaty na dzień refinansowania lub zmiany warunków pożyczki.
   4.   Ukraina pokrywa wszystkie koszty poniesione przez Unię w związku z operacjami zaciągania i udzielania pożyczek na podstawie niniejszej decyzji.
   5.   Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie operacji, o których mowa w ust. 2 i 3.
   Artykuł 6
   1.   Pomoc makrofinansowa Unii jest udzielana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (10) oraz z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012 (11).
   2.   Pomoc makrofinansowa Unii jest udzielana w ramach zarządzania bezpośredniego.
   3.   Umowa pożyczki, o której mowa w art. 3 ust. 3, zawiera postanowienia:

               a)

               zapewniające, by Ukraina regularnie sprawdzała, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie wykorzystane, wprowadzała odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, podejmowała działania prawne zmierzające do odzyskania wszelkich środków dostarczonych na mocy niniejszej decyzji, które zostały niewłaściwie wykorzystane;

               b)

               zapewniające ochronę interesów finansowych Unii, w szczególności przewidujące konkretne środki związane z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom mającym wpływ na pomoc makrofinansową Unii, oraz ze zwalczaniem takich zjawisk, zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (12) i (Euratom, WE) nr 2185/96 (13) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (14);

               c)

               wyraźnie upoważniające Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, lub przedstawicieli tych instytucji, do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli na miejscu i inspekcji;

               d)

               wyraźnie upoważniające Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania – w okresie, na jaki została udostępniona pomoc makrofinansowa Unii, i po jego upływie – kontroli, w tym kontroli dokumentów i kontroli na miejscu, takich jak ocena operacyjna; oraz

               e)

               zapewniające, by Unia była uprawniona do uzyskania wcześniejszej spłaty pożyczki, jeżeli stwierdzono, że w związku z zarządzaniem pomocą makrofinansową Unii Ukraina uczestniczyła w jakiejkolwiek czynności stanowiącej nadużycie finansowe lub korupcję bądź w jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii.

         4.   Przed udzieleniem pomocy makrofinansowej Unii Komisja ocenia w drodze oceny operacyjnej prawidłowość stosowanych przez Ukrainę uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są istotne dla tej pomocy.
   Artykuł 7
   1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   Artykuł 8
   1.   Do dnia 30 czerwca każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej decyzji w poprzednim roku, zawierające ocenę wykonania. Sprawozdanie to zawiera:

               a)

               analizę postępów poczynionych we udzielaniu pomocy makrofinansowej Unii;

               b)

               ocenę sytuacji gospodarczej Ukrainy i jej perspektyw gospodarczych, a także ocenę postępów poczynionych we wdrażaniu środków z zakresu polityki, o których mowa w art. 3 ust. 1;

               c)

               informacje o związku pomiędzy warunkami dotyczącymi polityki gospodarczej określonymi w protokole ustaleń, bieżącymi wynikami gospodarczymi i budżetowymi Ukrainy a decyzjami Komisji dotyczącymi wypłaty poszczególnych transz pomocy makrofinansowej Unii.

         2.   Nie później niż dwa lata po upływie okresu, na jaki została udostępniona pomoc, o którym mowa w art. 1 ust. 4, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny ex post, zawierające ocenę rezultatów i skuteczności udzielonej pomocy makrofinansowej Unii oraz zakresu, w jakim przyczyniła się one do osiągnięcia celów tej pomocy.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 4 lipca 2018 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         K. EDTSTADLER

            Przewodnicząca

      (1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 czerwca 2018 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 26 czerwca 2018 r.

      (2)  Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (Dz.U. L 161 z 29.5.2014, s. 3.).

      (3)  Decyzja Rady 2002/639/WE z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie udzielenia dodatkowej pomocy makrofinansowej Ukrainie (Dz.U. L 209 z 6.8.2002, s. 22).

      (4)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 646/2010/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie (Dz.U. L 179 z 14.7.2010, s. 1).

      (5)  Decyzja Rady 2014/215/UE z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie (Dz.U. L 111 z 15.4.2014, s. 85).

      (6)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/601 z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Ukrainie (Dz.U. L 100 z 17.4.2015, s. 1).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

      (8)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

      (9)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 10).

      (10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (11)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

      (12)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

      (13)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

      (14)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

      WSPÓLNE OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY I KOMISJI
      Parlament, Rada i Komisja przypominają, że warunkiem wstępnym do przyznania pomocy makrofinansowej jest respektowanie przez kraj będący beneficjentem skutecznych mechanizmów demokratycznych – w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego – oraz praworządność i zagwarantowanie poszanowania praw człowieka.
      Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny monitorować spełnianie tego warunku wstępnego przez cały okres udzielania unijnej pomocy makrofinansowej.
      W świetle niespełnionych warunków dotyczących zwalczania korupcji i związanego z tym anulowania na podstawie decyzji (UE) 2015/601 trzeciej raty poprzedniego programu pomocy makrofinansowej Parlament Europejski, Rada i Komisja podkreślają, że dalsza pomoc makrofinansowa będzie uzależniona od postępów w walce z korupcją na Ukrainie. W tym celu warunki dotyczące polityki gospodarczej i warunki finansowe zawarte w protokole ustaleń, który ma zostać uzgodniony między Unią Europejską a Ukrainą, powinny obejmować między innymi obowiązek skuteczniejszego sprawowania rządów oraz wzmocnienia zdolności administracyjnych i struktury instytucjonalnej, w szczególności w kontekście zwalczania korupcji na Ukrainie, a zwłaszcza stworzenia systemu weryfikacji deklaracji majątkowych, weryfikacji danych dotyczących własności rzeczywistej przedsiębiorstw oraz powstania dobrze funkcjonującego, wyspecjalizowanego sądu antykorupcyjnego zgodnie z zaleceniami Komisji Weneckiej. Należy również rozważyć warunki dotyczące zwalczania prania pieniędzy i unikania opodatkowania. Zgodnie z art. 4 ust. 4 jeżeli warunki określone w ust. 3 nie będą spełniane, Komisja tymczasowo zawiesi lub anuluje wypłatę pomocy makrofinansowej Unii.
      Oprócz regularnego informowania Parlamentu Europejskiego i Rady o rozwoju sytuacji w zakresie udzielania pomocy oraz dostarczania im odpowiednich dokumentów, Komisja przy każdej wypłacie powinna informować opinię publiczną o fakcie spełnienia wszystkich warunków dotyczących polityki gospodarczej i warunków finansowych związanych z tą wypłatą, w szczególności dotyczących zwalczania korupcji.
      Parlament Europejski, Rada i Komisja przypominają, że ta pomoc makrofinansowa dla Ukrainy powinna przyczyniać się do propagowania wspólnych wartości Unii Europejskiej, w tym zrównoważonego i społecznie odpowiedzialnego rozwoju prowadzącego do tworzenia miejsc pracy i ograniczania ubóstwa, a także do realizacji zaangażowania na rzecz silnego społeczeństwa obywatelskiego. Do projektu decyzji wykonawczej Komisji zatwierdzającej protokół ustaleń Komisja powinna dołączyć analizę oczekiwanych skutków społecznych pomocy makrofinansowej. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 analiza ta zostanie przedłożona komitetowi złożonemu z przedstawicieli państw członkowskich oraz zostanie udostępniona Parlamentowi i Radzie za pośrednictwem rejestru prac komitetów.


               6.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/409

         P8_TA(2016)0500
   Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego – Juhan Parts
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie powołania Juhana Partsa na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0445/2016 – 2016/0817(NLE))
   (Konsultacja)
   (2018/C 238/30)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0445/2016),

               —

               uwzględniając art. 121 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0375/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 5 grudnia 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Juhana Partsa na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/964 z dnia 5 lipca 2018 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie

text:
               9.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 172/3

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/964
   z dnia 5 lipca 2018 r.
   zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 31 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/512/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 19 marca 2015 r. Rada Europejska uzgodniła, że niezbędne środki zostaną podjęte, aby jednoznacznie powiązać czas obowiązywania środków ograniczających z pełną realizacją porozumień mińskich, mając na uwadze fakt, że ich pełna realizacja była przewidziana na dzień 31 grudnia 2015 r.

               (3)

               W dniu 21 grudnia 2017 r. Rada przedłużyła stosowanie decyzji 2014/512/WPZiB do dnia 31 lipca 2018 r., aby umożliwić dalszą ocenę realizacji porozumień mińskich (2).

               (4)

               Po dokonaniu oceny realizacji porozumień mińskich zdaniem Rady należy przedłużyć stosowanie decyzji 2014/512/WPZiB o kolejne sześć miesięcy, aby umożliwić Radzie dalszą ocenę realizacji tych porozumień.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/512/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 9 ust. 1 akapit pierwszy decyzji 2014/512/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „1.   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 stycznia 2019 r.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 lipca 2018 r.

            W imieniu Rady

         G. BLÜMEL

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotycząca środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 229 z 31.7.2014, s. 13).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2426 z dnia 21 grudnia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 343 z 22.12.2017, s. 77).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/965 z dnia 6 lipca 2018 r. ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym drugiej raty skorygowanej rocznej kwoty za 2018 r.

text:
               9.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 172/4

         DECYZJA RADY (UE) 2018/965
   z dnia 6 lipca 2018 r.
   ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym drugiej raty skorygowanej rocznej kwoty za 2018 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy Unii Europejskiej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), w szczególności jej art. 7,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (2), w szczególności jego art. 21 ust. 3 i 4,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2015/323 (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do 11. EFR”) Komisja ma przedstawić do dnia 15 czerwca 2018 r. wniosek określający kwotę drugiej raty wkładu na 2018 r. oraz skorygowaną roczną kwotę wkładu na rok 2018, w przypadkach gdy kwota ta odbiega od rzeczywistych potrzeb.

               (2)

               W dniu 15 kwietnia 2018 r. zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

               (3)

               Art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów w ramach 10. EFR dla EBI i w ramach 11. EFR dla Komisji.

               (4)

               W dniu 20 listopada 2017 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2017/2171 (3), ustalającą roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2018 r. w wysokości 4 550 000 000 EUR dla Komisji oraz 250 000 000 EUR dla EBI,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Poszczególne wkłady na rzecz EFR, które państwa członkowskie przekazują Komisjii EBI w ramach drugiej raty za 2018 r., określono w tabeli w załączniku.
   Artykuł 2
   Roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2018 r. zmienia się niniejszym na 4 500 000 000 EUR. Kwota ta zostaje podzielona na 4 250 000 000 EUR dla Komisji i 250 000 000 EUR dla EBI.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 lipca 2018 r.

            W imieniu Rady

         G. BLÜMEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2017/2171 z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2019 r., rocznej kwoty na 2018 r., pierwszej raty za 2018 r. oraz indykatywnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2020 i 2021 (Dz.U. L 306 z 22.11.2017, s. 21).

      ZAŁĄCZNIK

                  PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

                  Klucz dot. 10. EFR w %

                  Klucz dot. 11. EFR w %

                  Druga rata za 2018 r. (w EUR)

                  Ogółem

                  Komisja
                  11. EFR

                  EBI
                  10. EFR

                  BELGIA

                  3,53

                  3,24927

                  42 240 510,00

                  3 530 000,00

                  45 770 510,00

                  BUŁGARIA

                  0,14

                  0,21853

                  2 840 890,00

                  140 000,00

                  2 980 890,00

                  REPUBLIKA CZESKA

                  0,51

                  0,79745

                  10 366 850,00

                  510 000,00

                  10 876 850,00

                  DANIA

                  2,00

                  1,98045

                  25 745 850,00

                  2 000 000,00

                  27 745 850,00

                  NIEMCY

                  20,50

                  20,57980

                  267 537 400,00

                  20 500 000,00

                  288 037 400,00

                  ESTONIA

                  0,05

                  0,08635

                  1 122 550,00

                  50 000,00

                  1 172 550,00

                  IRLANDIA

                  0,91

                  0,94006

                  12 220 780,00

                  910 000,00

                  13 130 780,00

                  GRECJA

                  1,47

                  1,50735

                  19 595 550,00

                  1 470 000,00

                  21 065 550,00

                  HISZPANIA

                  7,85

                  7,93248

                  103 122 240,00

                  7 850 000,00

                  110 972 240,00

                  FRANCJA

                  19,55

                  17,81269

                  231 564 970,00

                  19 550 000,00

                  251 114 970,00

                  CHORWACJA

                  0,00

                  0,22518

                  2 927 340,00

                  0,00

                  2 927 340,00

                  WŁOCHY

                  12,86

                  12,53009

                  162 891 170,00

                  12 860 000,00

                  175 751 170,00

                  CYPR

                  0,09

                  0,11162

                  1 451 060,00

                  90 000,00

                  1 541 060,00

                  ŁOTWA

                  0,07

                  0,11612

                  1 509 560,00

                  70 000,00

                  1 579 560,00

                  LITWA

                  0,12

                  0,18077

                  2 350 010,00

                  120 000,00

                  2 470 010,00

                  LUKSEMBURG

                  0,27

                  0,25509

                  3 316 170,00

                  270 000,00

                  3 586 170,00

                  WĘGRY

                  0,55

                  0,61456

                  7 989 280,00

                  550 000,00

                  8 539 280,00

                  MALTA

                  0,03

                  0,03801

                  494 130,00

                  30 000,00

                  524 130,00

                  NIDERLANDY

                  4,85

                  4,77678

                  62 098 140,00

                  4 850 000,00

                  66 948 140,00

                  AUSTRIA

                  2,41

                  2,39757

                  31 168 410,00

                  2 410 000,00

                  33 578 410,00

                  POLSKA

                  1,30

                  2,00734

                  26 095 420,00

                  1 300 000,00

                  27 395 420,00

                  PORTUGALIA

                  1,15

                  1,19679

                  15 558 270,00

                  1 150 000,00

                  16 708 270,00

                  RUMUNIA

                  0,37

                  0,71815

                  9 335 950,00

                  370 000,00

                  9 705 950,00

                  SŁOWENIA

                  0,18

                  0,22452

                  2 918 760,00

                  180 000,00

                  3 098 760,00

                  SŁOWACJA

                  0,21

                  0,37616

                  4 890 080,00

                  210 000,00

                  5 100 080,00

                  FINLANDIA

                  1,47

                  1,50909

                  19 618 170,00

                  1 470 000,00

                  21 088 170,00

                  SZWECJA

                  2,74

                  2,93911

                  38 208 430,00

                  2 740 000,00

                  40 948 430,00

                  ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                  14,82

                  14,67862

                  190 822 060,00

                  14 820 000,00

                  205 642 060,00

                  OGÓŁEM UE-28

                  100,00

                  100,00

                  1 300 000 000,00

                  100 000 000,00

                  1 400 000 000,00


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1093 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku od Francji – EGF/2017/009 FR/Air France

text:
                  7.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 200/44

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/1093
         z dnia 4 lipca 2018 r.
         w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku od Francji – EGF/2017/009 FR/Air France
         PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
         uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu, spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz w celu udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

                     (2)

                     Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.) zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

                     (3)

                     W dniu 23 października 2017 r. Francja przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Air France we Francji. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG, określone w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

                     (4)

                     Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w wysokości 9 894 483 EUR w odpowiedzi na wniosek złożony przez Francję.

                     (5)

                     W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2018 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 9 894 483 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 4 lipca 2018 r.

            Sporządzono w Strasburgu dnia 4 lipca 2018 r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego

               A. TAJANI

                  Przewodniczący

                  W imieniu Rady

               K. EDTSTADLER

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

            (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

            (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).