title: 2006/234/WE: Decyzja Rady z dnia  27 lutego 2006 r.  w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej we wspólnotowych programach MEDIA Plus i MEDIA-Kształcenie oraz Aktu końcowego

text:
               28.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/22

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 lutego 2006 r.
   w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej we wspólnotowych programach MEDIA Plus i MEDIA-Kształcenie oraz Aktu końcowego
   (2006/234/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jej art.150 ust. 4 oraz art. 157 ust. 3, w związku z art.300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę umożliwiającą uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w programach Wspólnoty MEDIA Plus i MEDIA-Kształcenie oraz Akt Końcowy;

               (2)

               Umowa oraz Akt Końcowy zostały podpisane w imieniu Wspólnoty w dniu 26 października 2004 r., z zastrzeżeniem zawarcia Umowy w późniejszym terminie.

               (3)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona przez Wspólnotę,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej ustanawiającą warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej we wspólnotowych programach MEDIA Plus i MEDIA-Kształcenie.
   Tekst Umowy oraz Akt Końcowy zostają załączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie określonym w art.8 Umowy.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji, o której mowa w art.13 Umowy (2).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

      Sporządzono w Brukseli, 27 lutego 2006.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodnicząca

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej.
    ---documentbreak---

               28.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/23

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiająca warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej we wspólnotowych programach MEDIA Plus i MEDIA-Kształcenie
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
   z jednej strony, oraz
   KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwana dalej „Szwajcarią”,
   z drugiej strony
   razem zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,
   ZWAŻYWSZY, że Wspólnota – na mocy decyzji Rady nr 2000/821/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. i nr 2001/163/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 stycznia 2001 r., zmienionych ostatnio decyzją nr 846/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. i decyzją nr 845/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. – ustanowiła program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych, a także program kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (zwane dalej „programem MEDIA”);
   ZWAŻYWSZY, że program MEDIA przewiduje w pewnych warunkach uczestnictwo państw trzecich będących stronami w Konwencji Rady Europy o telewizji ponadgranicznej innych niż państwa należące do EFTA będące członkami EOG oraz kraje kandydujące do członkostwa w Unii Europejskiej, w oparciu o dodatkowe środki, które zostaną uzgodnione w ramach umów zawartych między zainteresowanymi stronami;
   ZWAŻYWSZY, że przepisy, o których mowa powyżej uzależniają otwarcie programów dla państw trzecich od wcześniejszej zgodności ustawodawstwa tych państw z odpowiednim dorobkiem wspólnotowym;
   ZWAŻYWSZY, że Szwajcaria i Wspólnota we Wspólnej Deklaracji w sprawie przyszłych dodatkowych negocjacji w akcie końcowym siedmiu umów z dnia 21 czerwca 1999 r. wyraziły wolę podjęcia negocjacji w sprawie uczestnictwa Szwajcarii w tych programach;
   ZWAŻYWSZY, że Szwajcaria realizuje zobowiązania mające na celu uzupełnienie własnych ram legislacyjnych, aby zapewnić wymagany poziom zgodności z dorobkiem wspólnotowym; oraz, że w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy Szwajcaria spełnia warunki uczestnictwa określone w decyzjach wymienionych powyżej;
   ZWAŻYWSZY, że w szczególności współpraca między Wspólnotą a Szwajcarią mająca na względzie osiągnięcie celów wyznaczonych dla programu MEDIA w ramach działań opartych na współpracy transnarodowej angażującej Wspólnotę i Szwajcarię wzbogaci wpływ różnych działań podejmowanych przy realizacji tego programu, a także podniesie poziom kwalifikacji zasobów ludzkich we Wspólnocie i w Szwajcarii;
   ZWAŻYWSZY na wspólny interes Umawiających się Stron związany z rozwojem europejskiej przemysłu programów audiowizualnych w ramach szerszej współpracy;
   ZWAŻYWSZY, że Umawiające się Strony spodziewają się w związku z tym osiągnięcia obopólnych korzyści wynikających z uczestnictwa Szwajcarii w programie MEDIA;
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot Umowy
   Współpraca pomiędzy Wspólnotą a Szwajcarią ustanowiona przez niniejszą Umowę ma na celu uczestnictwo Szwajcarii we wszystkich działaniach podejmowanych w ramach programu MEDIA zgodnie z celami, kryteriami, procedurami i terminami określonymi w aktach prawnych dotyczących programów znajdujących się w załączniku 1, o ile inne przepisy niniejszej Umowy nie stanowią inaczej.
   Artykuł 2
   Zgodność ram legislacyjnych
   Aby możliwe było spełnienie w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy warunków uczestnictwa określonych w decyzjach, o których mowa powyżej, Szwajcaria zrealizuje przepisy zawarte w załączniku II dotyczące uzupełnienia szwajcarskich ram legislacyjnych dla zapewnienia wymaganego poziomu ich zgodności z dorobkiem wspólnotowym.
   Artykuł 3
   Uczestnictwo
   Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszej Umowy:

               1.

               Warunki dotyczące uczestnictwa organizacji i osób prywatnych ze Szwajcarii we wszelkich działaniach są takie same, jak te, które mają zastosowanie do organizacji i osób prywatnych z Państw Członkowskich Wspólnoty.

               2.

               Dopuszczalność uczestnictwa instytucji, organizacji i osób prywatnych ze Szwajcarii jest określona w przepisach aktów prawnych dotyczących programów znajdujących się w załączniku I.

               3.

               W celu zagwarantowania wspólnotowego wymiaru programów – w projektach i działaniach wymagających europejskiego partnerstwa powinien uczestniczyć przynajmniej jeden partner pochodzący z jednego z Państw Członkowskich Wspólnoty, aby kwalifikowały się one do wsparcia finansowego Wspólnoty. Pozostałe projekty i działania będą musiały posiadać wyraźny wymiar europejski i wspólnotowy.

         Artykuł 4
   Procedury
   1.   Warunki dotyczące sposobu prezentacji, oceny i wyboru kandydatur przedstawionych przez instytucje, organizacje i osoby prywatne ze Szwajcarii są takie same, jak te, które mają zastosowanie do kwalifikujących się instytucji, organizacji i osób prywatnych pochodzących z Państw Członkowskich Wspólnoty.
   2.   Zgodnie ze odpowiednimi przepisami aktów prawnych określonych w załączniku I, Komisja Wspólnot Europejskich (zwana dalej „Komisją”) –może uwzględnić ekspertów ze Szwajcarii przy mianowaniu niezależnych ekspertów, którzy pomagają Komisji w ocenie projektów.
   3.   We wszystkich kontaktach z Komisją językiem używanym przy procedurach dotyczących wniosków, umów, przedstawianych raportów oraz przy innych działaniach o charakterze administracyjnym związanych z programami jest jeden z języków urzędowych Wspólnoty.
   Artykuł 5
   Struktury krajowe
   1.   Szwajcaria ustanawia odpowiednie struktury i mechanizmy krajowe, a także podejmuje wszystkie inne środki niezbędne do koordynacji i organizacji, na płaszczyźnie krajowej, wdrażania programu MEDIA zgodnie z odpowiednimi przepisami aktów prawnych określonych w załączniku 1. Szwajcaria zobowiązuje się w szczególności do utworzenia biura MEDIA Desk we współpracy z Komisją.
   2.   Maksymalna pomoc finansowa, która może zostać przyznana przez programy na działalność biura MEDIA Desk nie przekracza 50 % całkowitego budżetu przeznaczonego na tę działalność.
   Artykuł 6
   Przepisy finansowe
   Aby pokryć koszty związane z jej uczestnictwem w programie MEDIA Szwajcaria wnosi coroczny wkład do budżetu ogólnego Unii, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku III.
   Artykuł 7
   Kontrola finansowa
   Przepisy odnoszące się do kontroli finansowej dotyczącej szwajcarskich uczestników programu MEDIA są określone w załączniku IV.
   Artykuł 8
   Wspólny Komitet
   1.   Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet.
   2.   W skład Wspólnego Komitetu wchodzą z jednej strony – przedstawiciele Wspólnoty, z drugiej – przedstawiciele Szwajcarii. Komitet orzeka za wspólnym porozumieniem.
   3.   Wspólny Komitet odpowiada za zarządzanie oraz właściwe wykonanie niniejszej Umowy
   4.   Na wniosek jednej z Umawiających się Stron w ramach Wspólnego Komitetu wymieniają one informacje i konsultują się wzajemnie w kwestiach dotyczących działalności, o której mowa w niniejszej Umowie i związanych z nią aspektów finansowych.
   5.   Wspólny Komitet zbiera się na wniosek jednej ze stron w celu omówienia skutecznej realizacji niniejszej Umowy. Komitet przyjmuje własny regulamin wewnętrzny i może powoływać grupy robocze wspierające go w wykonywaniu zadań.
   6.   Umawiające się Strony mogą zwrócić się do Wspólnego Komitetu z wnioskiem o rozpatrzenie wszelkich sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy. Komitet Wspólny może rozstrzygać spory. Wspólnemu Komitetowi przedkłada się wszystkie informacje niezbędne do dogłębnego zbadania sytuacji, w celu znalezienia dogodnego rozwiązania. W tym celu Wspólny Komitet rozważa wszystkie możliwości pozwalające na kontynuowanie skutecznej realizacji niniejszej Umowy.
   7.   Wspólny Komitet poddaje regularnie przeglądowi załączniki do niniejszej Umowy. Wspólny Komitet może, na wniosek jednej ze stron, podjąć decyzję o zmianie załączników do niniejszej Umowy.
   Artykuł 9
   Monitorowanie, ocena i raporty
   Bez uszczerbku dla odpowiedzialności Wspólnoty w zakresie monitorowania i oceny programu zgodnie z przepisami aktów prawnych dotyczących programów określonych w załączniku 1, uczestnictwo Szwajcarii w programie MEDIA jest przedmiotem stałego monitorowania w ramach partnerstwa między Wspólnotą i Szwajcarią. Aby udzielić wsparcia Wspólnocie w sporządzaniu raportów dotyczących doświadczenia związanych ze stosowaniem programu, Szwajcaria przedstawia Wspólnocie opis środków, które podjęła w tym kierunku na płaszczyźnie krajowej. Szwajcaria uczestniczy we wszystkich szczególnych działaniach proponowanych w tym celu przez Wspólnotę.
   Artykuł 10
   Załączniki
   Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 11
   Terytorialny zakres stosowania
   Niniejsza Umowa obowiązuje z jednej strony na terytoriach, na których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską na warunkach przewidzianych w przedmiotowym Traktacie, a z drugiej strony na terytorium Szwajcarii.
   Artykuł 12
   Okres ważności i wypowiedzenie
   1.   Niniejsza Umowa zawarta jest na czas trwania programu MEDIA.
   2.   W przypadku uchwalenia przez Komisję nowych wieloletnich programów wspierających rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych, jak również programów kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych, niniejsza Umowa może zostać przedłużona lub ponownie negocjowana na warunkach określonych za wspólnym porozumieniem.
   3.   Wspólnota lub Szwajcaria mogą wypowiedzieć niniejszą Umowę notyfikując o tym drugą stronę. Umowa przestaje obowiązywać po upływie 12 miesięcy od tej notyfikacji. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie złożenia wypowiedzenia będą realizowane aż do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie. Umawiające się Strony uregulują za wspólnym porozumieniem kwestię ewentualnych konsekwencji spowodowanych wypowiedzeniem.
   Artykuł 13
   Wejście w życie
   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia następnego miesiąca po notyfikacji przez Umawiające się Strony zakończenia własnych procedur.
   Artykuł 14
   Języki
   1.   Niniejsza umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
   2.   Maltańska wersja językowa niniejszej umowy zostanie zatwierdzona przez Umawiające się Strony w drodze wymiany listów. Będzie ona na równi autentyczna z wersjami językowymi, o których mowa w ust. 1.
   NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy podpisali niniejszą Umowę.

      Hecho en Luxemburgo, el veintiséis de octubre de dos mil cuatro.
      V Lucemburku dne dvacátého šestého října dva tisíce čtyři.
      Udfærdiget i Luxembourg den seksogtyvende oktober to tusind og fire.
      Geschehen zu Luxemburg am sechsundzwanzigsten Oktober zweitausendundvier.
      Kahe tuhande neljanda aasta oktoobrikuu kahekümne kuuendal päeval Luxembourgis.
      Έγινε στo Λουξεμβούργο, στις είκοσι έξι Οκτωβρίου δύο χιλιάδες τέσσερα.
      Done at Luxembourg on the twenty-sixth day of October in the year two thousand and four.
      Fait à Luxembourg, le vingt-six octobre deux mille quatre.
      Fatto a Lussemburgo, addì ventisei ottobre duemilaquattro.
      Luksemburgā, divi tūkstoši ceturtā gada divdesmit sestajā oktobrī.
      Priimta du tūkstančiai ketvirtų metų spalio dvidešimt šeštą dieną Liuksemburge.
      Kelt Luxembourgban, a kettőezer-negyedik év október havának huszonhatodik napján.
      Magħmula fil-Lussemburgu fis-sitta u għoxrin jum ta' Ottubru tas-sena elfejn u erbgħa.
      Gedaan te Luxemburg, de zesentwintigste oktober tweeduizendvier.
      Sporządzono w Luksemburgu, dnia dwudziestego szóstego października roku dwa tysiące czwartego.
      Feito no Luxemburgo, em vinte e seis de Outubro de dois mil e quatro.
      V Luxemburgu dvadsiateho šiesteho októbra dvetisícštyri.
      V Luxembourgu, dne šestindvajsetega oktobra leta dva tisoč štiri
      Tehty Luxemburgissa kahdentenakymmenentenäkuudentena päivänä lokakuuta vuonna kaksituhattaneljä.
      Som skedde i Luxemburg den tjugosjätte oktober tjugohundrafyra.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar

         Für die Schweizerische Eidgenossenschaft
         Pour la Confédération suisse
         Per la Confederazione svizzera

   ZAŁĄCZNIK 1
   Wykaz aktów prawnych dotyczących programu MEDIA
   Decyzja Rady 2000/821/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie wykonania programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001–2005) (Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 82).
   Decyzja nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 stycznia 2001 r. w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA-Kształcenie) (2001–2005) (Dz.U. L 26 z 27.1.2001, str. 1).
   Rozporządzenie Rady (WE) nr 885/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. dostosowujące rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (WE) nr 1334/2000, (WE) nr 2157/2001, (WE) nr 152/2002, (WE) nr 1499/2002, (WE) nr 1500/2003 i (WE) nr 1798/2003, decyzji nr 1719/1999/WE, nr 1720/1999/WE, nr 253/2000/WE, nr 508/2000/WE, nr 1031/2000/WE, nr 163/2001/WE, nr 2235/2002/WE i nr 291/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, oraz decyzję Rady 1999/382/WE, 2000/821/WE, 2003/17/WE i 2003/893/WE w zakresie swobodnego przepływu towarów, prawa spółek, rolnictwa, opodatkowania, edukacji i kształcenia, kultury i polityki audiowizualnej, a także stosunków zewnętrznych w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 1).
   Decyzja nr 845/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję nr 163/2001/WE w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA-Kształcenie) (2001–2005) (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 1).
   Decyzja nr 846/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję Rady 2000/821/WE w sprawie wykonania programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja)(2001–2005) (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 4).
   ZAŁĄCZNIK II
   Artykuł 1
   Swoboda odbioru i transmisji w dziedzinie nadawania
   1.   W przypadku, gdy Państwo Członkowskie Wspólnoty jest stroną Konwencji Rady Europy o telewizji ponadgranicznej, Szwajcaria zapewnia na swym terytorium wolność odbioru i transmisji programów telewizyjnych podlegających kompetencji tego Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami tej Konwencji;
   2.   W innych przypadkach niż przypadki określone w ust. 1, Szwajcaria zapewnia na swym terytorium swobodę odbioru i transmisji programów telewizyjnych podlegających kompetencji Państwa Członkowskiego Wspólnoty (swobodę określoną na mocy dyrektywy Rady nr 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zwanej dalej dyrektywą „telewizja bez granic” zmienionej dyrektywą nr 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) zgodnie z następującymi przepisami: Szwajcaria zachowuje prawo do

               a)

               zawieszenia transmisji audycji nadawcy telewizyjnego podlegającego kompetencji jednego z Państw Członkowskich Wspólnoty, który w oczywisty, znaczący i poważny sposób naruszył przepisy dotyczące ochrony małoletnich i poszanowania ludzkiej godności określone w art. 22 i 22a dyrektywy o „telewizji bez granic”;

               b)

               podjęcia środków nadawcy telewizyjnemu mającemu siedzibę na terytorium jednego z Państw Członkowskich Wspólnoty, którego działalność obejmuje całkowicie, lub głównie terytorium Szwajcarii, jeżeli ustanowienie siedziby miało na celu uniknięcie stosowania, które miałyby zastosowanie wobec tego nadawcy, w przypadku gdy jego siedziba znajdowałaby się na terytorium Szwajcarii. Warunki te zostaną zinterpretowane w świetle odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (sprawa 33/74, Van Binsbergen przeciwko Bestuur van de Bedrijfsvereniging, Rec. 1974, str. 1299; i sprawa C-23/93, TV10 SA przeciwko Commissariaat voor de Media, Rec. 1994, str. I-4795).

         3.   W przypadkach określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, środki zostaną podjęte po wymianie poglądów w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego niniejszą umową.
   Artykuł 2
   Promocja rozpowszechniania i produkcji programów telewizyjnych
   1.   Szwajcaria również stosuje art. 4 i 5 dyrektywy Rady nr 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej zmienioną dyrektywą nr 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 30 czerwca 1997 r., a także czuwa nad tym, aby nadawcy podlegający kompetencji władz je realizowały.
   2.   Do celów realizacji poprzedniego ustępu ma zastosowanie definicja utworu europejskiego określona w art. 6 dyrektywy Rady nr 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej zmienionej dyrektywą nr 97/36/WE.
   3.   Szwajcaria zapewnia, aby utwory pochodzące z Państw Członkowskich Wspólnoty nie były przedmiotem środków dyskryminacyjnych w ramach stosowania niniejszej Umowy oraz podczas okresu jej obowiązywania.
   4.   Warunki realizacji tych zobowiązań są określone przez szwajcarskie ramy normatywne mające zastosowanie w sektorze usług telewizyjnych, ze skutkiem prawnym od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. Te ramy normatywne przewidują zapewnienie przez nadawców osiągnięcia udziałów przewidzianych w dyrektywie nr 89/552/EWG, zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego art., i że corocznie dostarczają szwajcarskiemu organowi regulacji raport w sprawie osiągniętych udziałów oraz powodów, dla których nie zostały one osiągnięte. W przypadku gdy udziały te osiągnięte są częściowo, a przedstawione powody są niewystarczające, właściwy organ ustanawia odpowiednie przepisy. W każdym przypadku nadawcy starają się osiągnąć udziały przewidziane w dyrektywie.
   ZAŁĄCZNIK III
   Wkład finansowy SZwajcarii do „MEDIA Plus” i „MEDIA-Kształcenie”

               1.

               Wkład finansowy wnoszony przez Szwajcarię do budżetu Unii Europejskiej, aby uczestniczyć w programach „MEDIA Plus” i „MEDIA-Kształcenie”, który zostanie obliczony proporcjonalnie do kopert finansowych poszczególnych programów wynosi(w mln EURO):

                           Rok 2005

                           Rok 2006

                           4,2

                           4,2

               2.

               Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie budżetu ogólnego Wspólnoty Europejskich będzie również miało zastosowanie w szczególności do zarządzania wkładem Szwajcarii.

               3.

               Koszty podróży i utrzymania przedstawicieli i ekspertów ze Szwajcarii w ramach ich uczestnictwa w spotkaniach organizowanych przez Unię w związku z wdrażaniem programów są zwracane przez Komisję na tej samej podstawie i zgodnie z procedurami, jakie obecnie obowiązują w odniesieniu do ekspertów z Państw Członkowskich Wspólnoty.

               4.

               Po wejściu w życie niniejszej Umowy i na początku każdego kolejnego roku, Komisja prześle Szwajcarii wezwanie do wpłaty środków odpowiadających jej wkładowi do budżetu programów zgodnie z niniejszą Umową.
               Wkład ten jest wyrażony w euro i jest wpłacany na konto bankowe Komisji prowadzone w euro.

               5.

               Szwajcaria wniesie swój wkład zgodnie z wezwaniem do wpłaty środków do 1 kwietnia, pod warunkiem że wezwanie do wpłaty środków zostanie wysłane przez Komisję przed 1 marca, lub najpóźniej w terminie do 30 dni po wezwania do wpłaty środków, jeśli zostanie wysłane przez Komisję w późniejszym terminie.
               Każda zwłoka w płatności wkładu stanowi podstawę zapłaty przez Szwajcarię odsetek od należnej kwoty narastających od terminu wymagalności. Stopa procentowa odpowiada stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny, w terminie wymagalności, w odniesieniu do operacji prowadzonych w euro, powiększonej o 3,5 punktu procentowego.

         ZAŁĄCZNIK IV
   Kontrola finansowa dotycząca szwajcarskich uczestników programu MEDIA
   Artykuł 1
   Bezpośredni kontakt
   Komisja bezpośrednio kontaktuje się z uczestnikami programu mającymi siedzibę w Szwajcarii i z ich podwykonawcami. Osoby te mogą bezpośrednio przekazywać Komisji wszelkie istotne informacje i dokumenty, które są zobowiązane przekazywać na podstawie instrumentów, do których odnosi się niniejsza Umowa, a także na podstawie umów zawartych w ramach ich stosowania.
   Artykuł 2
   Audyty
   1.   Zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. i (WE, Euratom) nr 2342/2002 Komisji z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, jak również zgodnie z innymi przepisami, do których odwołuje się niniejsza Umowa, umowy zawarte z uczestnikami programu mającymi siedzibę w Szwajcarii mogą przewidywać, że audyty naukowe, finansowe, technologiczne i inne mogą w każdej chwili zostać przeprowadzone u uczestników i ich podwykonawców przez urzędników Komisji lub inne osoby przez nią upoważnione.
   2.   Urzędnicy Komisji lub inne osoby przez nią upoważnione posiadają odpowiedni dostęp do zakładów, prac i dokumentów, a także do wszelkich, również w formie elektronicznej, niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia audytów. Prawo dostępu jest wyraźnie określone w umowach zawieranych zgodnie z instrumentami, do których odwołuje się niniejsza Umowa.
   3.   Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich ma te same prawa, co Komisja.
   4.   Audyty mogą być przeprowadzane po zakończeniu programu lub wygaśnięciu niniejszej Umowy zgodnie z przepisami określonymi w tych umowach.
   5.   Szwajcarska Federalna Inspekcja Finansowa jest z wyprzedzeniem informowana o audytach przeprowadzanych na terytorium Szwajcarii. Zawiadomienie takie nie jest ustawowym warunkiem przeprowadzenia tych audytów.
   Artykuł 3
   Kontrole na miejscu
   1.   W ramach niniejszej Umowy Komisja (OLAF) jest uprawniona do przeprowadzania kontroli i inspekcji lokalnych na terytorium Szwajcarii zgodnie z warunkami rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami
   2.   Kontrole i inspekcje na miejscu są przygotowywane i przeprowadzane przez Komisję w ścisłej współpracy ze szwajcarską Federalną Inspekcją Finansową lub innymi właściwymi władzami szwajcarskimi wskazanymi przez szwajcarską Federalny Inspekcję Finansową, które we właściwym czasie są informowane o przedmiocie, celu i podstawie prawnej kontroli i inspekcji w sposób umożliwiający udzielenie niezbędnej pomocy. W tym celu urzędnicy właściwych władz szwajcarskich mogą uczestniczyć w kontrolach i inspekcjach na miejscu.
   3.   Jeżeli właściwe władze szwajcarskie wyrażą taką wolę, kontrole i inspekcje na miejscu mogą być przeprowadzane wspólnie przez Komisję i te władze. .
   4.   Jeżeli uczestnicy programu MEDIA przeciwstawiają się kontroli lub inspekcji na miejscu, władze szwajcarskie, zgodnie z przepisami krajowymi, udzielają kontrolerom Komisji wsparcia niezbędnego do przeprowadzenia wyznaczonych zadań kontroli i inspekcji.
   5.   Komisja możliwie najszybciej zawiadamia szwajcarską Federalną Inspekcję Finansową o wszelkich faktach lub podejrzeniach dotyczących nieprawidłowości, o których uzyska informację w ramach wykonywania kontroli lub inspekcji na miejscu. W każdym wypadku Komisja jest zobowiązana poinformować powyższe władze o wyniku tych kontroli i inspekcji.
   Artykuł 4
   Informacje i konsultacje
   1.   W celu prawidłowego wykonania przepisów niniejszego załącznika właściwe władze szwajcarskie i wspólnotowe regularnie dokonują wymiany informacji, a na wniosek jednej ze stron przeprowadzają konsultacje.
   2.   Właściwe władze szwajcarskie bezzwłocznie informują Komisję o wszelkim znanych im faktach dotyczących nieprawidłowości związanych z zawieraniem i wykonywaniem umów lub konwencji zawieranych w ramach instrumentów, do których odnosi się niniejsza Umowa.
   Artykuł 5
   Poufność
   Informacje przekazane lub uzyskane na mocy przepisów niniejszego załącznika, niezależnie od ich postaci, są objęte tajemnicą zawodową i korzystają z ochrony przyznawanej podobnym informacjom przez prawo szwajcarskie oraz przez odpowiednie przepisy mające zastosowanie do instytucji wspólnotowych. Informacje te mogą być przekazywane wyłącznie osobom, które mają do nich dostęp ze względu na stanowisko w ramach instytucji wspólnotowych, instytucji Państw Członkowskich lub Szwajcarii.,, nie mogą być również wykorzystywane do celów innych niż skuteczna ochrona interesów finansowych Umawiających się Stron.
   Artykuł 6
   Środki i kary administracyjne
   Bez uszczerbku dla stosowania szwajcarskiego prawa karnego Komisja może nałożyć środki i kary administracyjne zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002 (WE, Euratom) i rozporządzeniem nr 2342/2002 oraz rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.
   Artykuł 7
   Ściąganie należności i egzekucja
   Decyzje Komisji podjęte z tytułu programu MEDIA w ramach stosowania niniejszej Umowy nakładające zobowiązania finansowe na osoby inne niż Państwa, stanowią w Szwajcarii tytuł egzekucyjny. Klauzula wykonalności jest stosowana bez przeprowadzenia kontroli innych niż weryfikacja autentyczności tytułu, – przez władze wyznaczone przez rząd Szwajcarii, który zawiadamia o tym Komisję. Egzekucja przymusowa jest przeprowadzana zgodnie z procedurami szwajcarskimi. Legalność decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy podlega Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Wyroki Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydane na mocy klauzuli arbitrażowej są wykonalne na tych samych warunkach
 ---documentbreak--- NA ---documentbreak---

               28.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/32

         AKT KOŃCOWY
   Pełnomocnicy
   WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
   i
   KONFEDERACJI SZWAJCARSKIEJ,
   spotykając się dnia 26 października 2004 roku w Luksemburgu w celu podpisania Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej ustanawiającej warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej we wspólnotowych programach MEDIA Plus i MEDIA Kształcenie, przyjęli następującą Wspólną deklarację załączoną do niniejszego Aktu Końcowego:
   Wspólna deklaracja Umawiających się Stron w sprawie podjęcia dialogu leżącego w interesie obu stron
   Strony przyjęły również następującą deklarację załączoną do niniejszego Aktu Końcowego:
   Deklaracja Rady w sprawie udziału Szwajcarii w Komitetach

      Hecho en Luxemburgo, el veintiséis de octubre de dos mil cuatro.
      V Lucemburku dne dvacátého šestého října dva tisíce čtyři.
      Udfærdiget i Luxembourg den seksogtyvende oktober to tusind og fire.
      Geschehen zu Luxemburg am sechsundzwanzigsten Oktober zweitausendundvier.
      Kahe tuhande neljanda aasta oktoobrikuu kahekümne kuuendal päeval Luxembourgis.
      Έγινε στo Λουξεμβούργο, στις είκοσι έξι Οκτωβρίου δύο χιλιάδες τέσσερα.
      Done at Luxembourg on the twenty-sixth day of October in the year two thousand and four.
      Fait à Luxembourg, le vingt-six octobre deux mille quatre.
      Fatto a Lussemburgo, addì ventisei ottobre duemilaquattro.
      Luksemburgā, divi tūkstoši ceturtā gada divdesmit sestajā oktobrī.
      Priimta du tūkstančiai ketvirtų metų spalio dvidešimt šeštą dieną Liuksemburge.
      Kelt Luxembourgban, a kettőezer-negyedik év október havának huszonhatodik napján.
      Magħmula fil-Lussemburgu fis-sitta u għoxrin jum ta' Ottubru tas-sena elfejn u erbgħa.
      Gedaan te Luxemburg, de zesentwintigste oktober tweeduizendvier.
      Sporządzono w Luksemburgu, dnia dwudziestego szóstego października roku dwa tysiące czwartego.
      Feito no Luxemburgo, em vinte e seis de Outubro de dois mil e quatro.
      V Luxemburgu dvadsiateho šiesteho októbra dvetisícštyri.
      V Luxembourgu, dne šestindvajsetega oktobra leta dva tisoč štiri
      Tehty Luxemburgissa kahdentenakymmenentenäkuudentena päivänä lokakuuta vuonna kaksituhattaneljä.
      Som skedde i Luxemburg den tjugosjätte oktober tjugohundrafyra.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar

         Für die Schweizerische Eidgenossenschaft
         Pour la Confédération suisse
         Per la Confederazione svizzera

   WSPÓLNA DEKLARACJA
   Umawiających się Stron w sprawie podjęcia dialogu leżącego w interesie obu stron
   Obie strony oświadczają, że w celu zagwarantowania prawidłowego wdrażania Umowy i wzmocnienia ducha współpracy w dziedzinach dotyczących polityki audiowizualnej podjęcie dialogu leżącego w interesie obu Umawiających się Stron..
   Obie strony oświadczają, że dialog ten będzie prowadzony zarówno w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego przez Umowę, jak również na innych poziomie, w przypadku gdy okaże się to wskazane jak i niezbędne. Obie strony oświadczają, iż w tym duchu przedstawiciele Szwajcarii będą mogli być zapraszani na spotkania odbywające się w ramach posiedzeń Komitetu Kontaktowego ustanowionego przez dyrektywę nr 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającą dyrektywę nr 89/552/EWG Rady w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej.
   DEKLARACJA RADY
   w sprawie udziału Szwajcarii w Komitetach
   Rada wyraża zgodę na udział przedstawicieli Szwajcarii, w charakterze obserwatorów i w kwestiach ich dotyczących, w spotkaniach komitetów i grup ekspertów programów MEDIA. Podczas głosowania przedstawiciele Szwajcarii nie uczestniczą w posiedzeniach tych Komitetów i grup ekspertów.


title: 2014/427/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie mianowania przedstawicieli Europejskiego Banku Centralnego w Radzie ds. Nadzoru (EBC/2014/4)

text:
               3.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/38

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 6 lutego 2014 r.
   w sprawie mianowania przedstawicieli Europejskiego Banku Centralnego w Radzie ds. Nadzoru

      (EBC/2014/4)

      (2014/427/UE)

   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności jego art. 26 ust. 1, 2 i 5,
   uwzględniając decyzję EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmującą Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (2), w szczególności jej art. 13b ust. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 Rada Prezesów mianuje czterech przedstawicieli Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w Radzie ds. Nadzoru, którzy nie wykonują obowiązków bezpośrednio związanych z polityką pieniężną EBC.

               (2)

               Zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, mianując przedstawicieli w Radzie ds. Nadzoru EBC, kieruje się zasadami równowagi płci, doświadczenia i kwalifikacji.

               (3)

               Niezbędne jest uzupełnienie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 w odniesieniu do procedury mianowania czterech przedstawicieli EBC w Radzie ds. Nadzoru, warunków i procedur ich odwoływania oraz warunków zatrudnienia mających zastosowanie do osób mianowanych na te stanowiska,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Mianowanie przedstawicieli EBC w Radzie ds. Nadzoru
   1.   Czterech przedstawicieli EBC w Radzie ds. Nadzoru mianuje się spośród osób o uznanej pozycji i z doświadczeniem w sprawach bankowości i finansów.
   2.   Kadencja przedstawicieli wynosi pięć lat i nie jest odnawialna. W drodze odstępstwa od tej zasady kadencja pierwszych czterech przedstawicieli EBC po pierwszym mianowaniu trwa od trzech do pięciu lat.
   3.   Warunki zatrudnienia czterech przedstawicieli EBC, w szczególności ich wynagrodzenie, świadczenia emerytalne i inne świadczenia społeczne, będą przedmiotem umowy z EBC i zostaną określone przez Radę Prezesów na wniosek Zarządu.
   4.   Przedstawiciele EBC wykonują swoje obowiązki w pełnym lub niepełnym wymiarze czasowym, zgodnie z warunkami umowy z EBC. Przedstawiciele EBC nie mogą wykonywać żadnej działalności zawodowej, zarobkowej lub niezarobkowej, bez zgody Rady Prezesów. Zgody takiej nie udziela się w odniesieniu do działalności, która może skutkować powstaniem lub wrażeniem powstania konfliktu interesów względem stanowisk zajmowanych przez nich w Radzie ds. Nadzoru. W szczególności przedstawiciele EBC nie mogą wykonywać jakichkolwiek zadań na rzecz właściwych organów krajowych w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.
   5.   Jeżeli przedstawiciel EBC w Radzie ds. Nadzoru przestanie spełniać warunki wymagane do wykonywania jego obowiązków lub jeżeli dopuści się poważnego uchybienia, Rada Prezesów może, na wniosek Zarządu i po wysłuchaniu zaineresowanego przedstawiciela EBC, odwołać go ze stanowiska.
   6.   Wakat na stanowisku przedstawiciela EBC w Radzie ds. Nadzoru obsadza się poprzez mianowanie nowego przedstawiciela zgodnie z niniejszą decyzją.
   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 lutego 2014 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 6 lutego 2014 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

      (2)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33.


title: Decyzja Komisji z dnia 23 lutego 1994 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Zakresie Nadużyć Finansowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0140

Dziennik Urzędowy L 061 , 04/03/1994 P. 0027 - 0028 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 1 Tom 3 P. 0108  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 1 Tom 3 P. 0108

		Decyzja Komisjiz dnia 23 lutego 1994 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Zakresie Nadużyć Finansowych(94/140/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:racjonalne zarządzanie finansami Wspólnoty wymaga skutecznego przeciwdziałania nadużyciom finansowym godzącym w budżet Wspólnoty;podejmowanie szczególnych środków w celu zwalczania nadużyć finansowych należy przede wszystkim do Państw Członkowskich; wymaga to ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją;artykuł 209a Traktatu wymaga od Państw Członkowskich podejmowania takich samych środków w celu zwalczania nadużyć finansowych godzących w interesy finansowe Wspólnoty, jakie stosują one w celu zwalczania nadużyć finansowych godzących w ich własne interesy finansowe; w tym celu muszą one, z pomocą Komisji, koordynować działania podejmowane dla ochrony interesów Wspólnoty i zwalczania nadużyć finansowych;również na Komisji spoczywa duża odpowiedzialność, wynikająca z jej ogólnego zadania, jakim jest zapewnienie właściwego wykonania budżetu Wspólnoty oraz przepisów Traktatu;w związku z tym wskazane jest, by Komisji doradzał komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, u którego Komisja mogłaby zasięgać opinii we wszelkich sprawach dotyczących zapobiegania nadużyciom finansowym, współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją oraz sądowego ścigania nadużyć finansowych, a także we wszystkich innych sprawach związanych z prawną ochroną interesów finansowych Wspólnoty;istniejące komitety specjalizują się jedynie w konkretnych obszarach; tych komitetów nie należy zastępować; niemniej jednak użyteczne jest uzyskanie ogólnego obrazu sytuacji w całym obszarze nadużyć finansowych godzących w budżet Wspólnoty; dlatego też należy powołać komitet zajmujący się całością problemu;z uwagi na to, że komitet ma zajmować się całością problemu, a Państwa Członkowskie muszą być reprezentowane na odpowiednim szczeblu, odzwierciedlającym ich własne struktury administracyjne, należy ustanowić przepis mówiący, że komitet powinien składać się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Ustanawia się w Komisji Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Sprawie Nadużyć Finansowych (zwany dalej "Komitetem").Artykuł 21. Komisja może zasięgać opinii komitetu we wszelkich sprawach dotyczących zapobiegania i karania nadużyć i nieprawidłowości finansowych, a także we wszelkich sprawach dotyczących współpracy między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowskimi a Komisją, które wykraczają poza kompetencje któregokolwiek komitetu sektorowego, w celu skuteczniejszej organizacji działań służących zwalczaniu nadużyć finansowych.Komisja może zasięgać opinii Komitetu we wszelkich sprawach dotyczących prawnej ochrony interesów finansowych Wspólnoty.2. Każdy członek komitetu może zwrócić się do Komisji, aby zasięgała opinii Komitetu we wszelkich sprawach objętych zakresem uprawnień komitetu.Artykuł 31. Komitet składa się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, których wspomagać może dwóch urzędników z zainteresowanych służb.2. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.3. W celu ułatwienia pracy komitetu mogą być ustanawiane grupy robocze.Artykuł 41. Komisja prowadzi sekretariat Komitetu.2. Przewodniczący może zapraszać do udziału w posiedzeniu każdą osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę dotyczącą określonego punktu programu posiedzenia. Eksperci biorą udział jedynie w dyskusjach dotyczących tych spraw, dla których zostali zaproszeni.3. W posiedzeniach Komitetu uczestniczą przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji.4. Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja.Artykuł 51. Komitet rozpatruje wnioski o opinie przedstawione przez Komisję. Nie przeprowadza się głosowania.2. Komisja, zwracając się do Komitetu z prośbą o opinię, może określić, w jakim terminie opinia ma zostać wydana.3. Poglądy wyrażane przez przedstawicieli Państw Członkowskich są zapisywane w Protokole.Artykuł 6Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu, w przypadku gdy Komisja poinformuje Komitet, że opinia, o którą prosi, lub zadane pytanie dotyczą sprawy poufnej, uczestnicy są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w trakcie posiedzenia komitetu lub grup roboczych.Artykuł 7Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 marca 1994 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 23 lutego 1994 r.W imieniu KomisjiPeter SchmidhuberCzłonek Komisji--------------------------------------------------


title: 2011/900/UE: Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady

text:
               30.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 346/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 grudnia 2011 r.
   w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady
   (2011/900/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając art. 2 ust. 2 załącznika III do regulaminu wewnętrznego Rady (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 3 ust. 3 akapity pierwszy i czwarty Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych stanowi, że – do dnia 31 października 2014 r. – jeżeli akt ma zostać przyjęty przez Radę większością kwalifikowaną, na wniosek członka Rady sprawdza się, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii, co oblicza się na podstawie danych liczbowych dotyczących liczby ludności podanych w art. 1 załącznika III do regulaminu wewnętrznego Rady (zwanego dalej „regulaminem wewnętrznym”).

               (2)

               Art. 2 ust. 2 załącznika III do regulaminu wewnętrznego stanowi, że ze skutkiem od dnia 1 stycznia każdego roku Rada dostosowuje, zgodnie z danymi, którymi dysponuje Urząd Statystyczny Unii Europejskiej w dniu 30 września poprzedniego roku, dane liczbowe zawarte w art. 1 tego załącznika.

               (3)

               Należy zatem dostosować regulamin wewnętrzny na rok 2012,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 1 załącznika III do regulaminu wewnętrznego otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 1
      Do celów stosowania art. 16 ust. 5 TUE oraz art. 3 ust. 3 i 4 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatu, liczba ludności każdego z państw członkowskich na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. wynosi:

                  Państwo członkowskie

                  Liczba ludności
                  (w tys.)

                  Niemcy

                  81 751,6

                  Francja

                  65 075,4

                  Zjednoczone Królestwo

                  62 435,7

                  Włochy

                  60 626,4

                  Hiszpania

                  46 152,9

                  Polska

                  38 200,0

                  Rumunia

                  21 413,8

                  Niderlandy

                  16 655,8

                  Grecja

                  11 325,9

                  Belgia

                  10 918,4

                  Portugalia

                  10 637,0

                  Republika Czeska

                  10 532,8

                  Węgry

                  9 985,7

                  Szwecja

                  9 415,6

                  Austria

                  8 404,3

                  Bułgaria

                  7 504,9

                  Dania

                  5 560,6

                  Słowacja

                  5 435,3

                  Finlandia

                  5 375,3

                  Irlandia

                  4 480,9

                  Litwa

                  3 244,6

                  Łotwa

                  2 229,6

                  Słowenia

                  2 050,2

                  Estonia

                  1 340,2

                  Cypr

                  804,4

                  Luksemburg

                  511,8

                  Malta

                  417,6

                  Ogółem

                  502 486,7

                  próg (62 %)

                  311 541,8”

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. KOROLEC

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE, Euratom) 2016/846 z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie mianowania sędziów Sądu

text:
               28.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/76

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH (UE, Euratom) 2016/846
   z dnia 24 maja 2016 r.
   w sprawie mianowania sędziów Sądu
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 i 255,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 48 Protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zmieniony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 (1) przewiduje, że w skład Sądu wchodzi 40 sędziów od dnia 25 grudnia 2015 r. Art. 2 lit. a) tego rozporządzenia określa długość kadencji dwunastu sędziów dodatkowych w taki sposób, aby odpowiadała ona częściowemu odnowieniu składu sędziowskiego Sądu, które nastąpi w dniu 1 września 2016 r. i w dniu 1 września 2019 r.

               (2)

               Na stanowiska sędziów dodatkowych Sądu zostały zaproponowane kandydatury Ingi REINE, Fredrika SCHALINA i Petera George'a XUEREBA.

               (3)

               Komitet utworzony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował Ingę REINE, Fredrika SCHALINA i Petera George'a XUEREBA jako kandydatów zdolnych do sprawowania funkcji sędziów Sądu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na sędziów Sądu na okres od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji do dnia 31 sierpnia 2019 r. zostają niniejszym mianowani:

               —

               Inga REINE,

               —

               Fredrik SCHALIN,

               —

               Peter George XUEREB.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 maja 2016 r.

         P. DE GOOIJER

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające Protokół nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 14).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1695 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej (obecnie Agencja Kolejowa Unii Europejskiej) za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/277

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1695
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej (obecnie Agencja Kolejowa Unii Europejskiej) za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0063/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (4), w szczególności jego art. 39,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/796 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Kolejowej Unii Europejskiej i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 881/2004 (5), w szczególności jego art. 65,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A8-0128/2017),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2015;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Agencji Kolejowej Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 151.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1716 z dnia 20 września 2016 r. w sprawie mianowania dwóch członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Hiszpanii

text:
               24.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 258/15

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1716
   z dnia 20 września 2016 r.
   w sprawie mianowania dwóch członków i dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Hiszpanii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członka Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Alberta FABRY PARTA i Nurii MARÍN MARTÍNEZ.

               (3)

               Dwa stanowiska zastępców członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Francisca Javiera LEÓNA DE LA RIVY i Fernanda MARTÍNEZA-MAILLO TORIBIO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               a)

               na stanowiska członka:

                           —

                           D. Juan ESPADAS CEJAS, Alcalde de Sevilla,

                           —

                           D. Antonio ROMÁN JASANADA, Alcalde de Guadalajara,

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępcy członka:

                           —

                           D. Pedro Luis SANZ CARLAVILLA, Alcalde de Meco,

                           —

                           D. David PÉREZ GARCÍA, Alcalde de Alcorcón.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 września 2016 r.

            W imieniu Rady

         I. KORČOK

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członka Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Komisji (UE) 2015/320 z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie SA.26547 (11/C) (ex NN 49/10 i CP 241/2008) – Belgia – Fundacja na rzecz zrównoważonego rozwoju rybołówstwa – Niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie pomocy N 274/03 (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 321)  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               28.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 57/7

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/320
   z dnia 27 stycznia 2015 r.
   w sprawie SA.26547 (11/C) (ex NN 49/10 i CP 241/2008) – Belgia – Fundacja na rzecz zrównoważonego rozwoju rybołówstwa – Niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie pomocy N 274/03

         (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 321)

   (Jedynie teksty w językach francuskim i niderlandzkim są autentyczne)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1) i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 26 czerwca 2003 r. Belgia zgłosiła Komisji Europejskiej program pomocy państwa mający na celu finansowanie i ustanowienie Stichting Duurzame Visserij Ontwikkeling (fundacji na rzecz zrównoważonego rozwoju rybołówstwa, zwanej dalej SDVO), organizacji o charakterze niezarobkowym mającej na celu zagwarantowanie zrównoważonego rozwoju rybołówstwa w Belgii. Notyfikowane przepisy odnoszą się do finansowania SDVO i obejmują statut SDVO. Następnie Komisja zatwierdziła ten plan w dniu 16 grudnia 2003 r. (2).

               (2)

               Dnia 9 września 2008 r. Komisja otrzymała skargę (zarejestrowaną pod numerem CP 241/2008), w której donoszono o niezgodnym z przeznaczeniem wykorzystaniu przez SDVO pomocy otrzymanej w ramach programu.

               (3)

               Pismem z dnia 17 listopada 2008 r. Komisja zwróciła się do władz belgijskich o udzielenie wyjaśnień. W piśmie z dnia 18 grudnia 2008 r. władze belgijskie zwróciły się z prośbą o przedłużenie terminu o jeden miesiąc, która to prośba została spełniona. W piśmie datowanym 16 stycznia 2009 r. władze belgijskie przekazały Komisji informacje.

               (4)

               W piśmie z dnia 10 września 2009 r. władze belgijskie przekazały Komisji sprawozdanie roczne SDVO za 2008 r., zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 659/1999 (3).

               (5)

               Pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. Komisja zwróciła się do władz belgijskich o udzielenie dalszych wyjaśnień. W piśmie z dnia 18 lutego 2010 r. władze belgijskie zwróciły się z prośbą o przedłużenie terminu o jeden miesiąc, która to prośba została spełniona, i termin przedłużono do dnia 9 kwietnia 2010 r. W piśmie datowanym 12 kwietnia 2010 r. władze belgijskie przekazały Komisji informacje.

               (6)

               Pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. Komisja zwróciła się do skarżącego z zapytaniem, czy podtrzymuje swoją skargę, zważywszy że cvba Schelpdier en vis, spółka zależna utworzona przez SDVO, zaprzestała działalności.

               (7)

               Pismem z dnia 18 lutego 2010 r. skarżący wskazał powody, dla których pragnie podtrzymać skargę.

               (8)

               W dniu 22 października 2010 r., akta sprawy zarejestrowano w rejestrze pomocy niezgłoszonej.

               (9)

               Pismem z dnia 23 marca 2011 r. Komisja poinformowała władze belgijskie, że podjęła decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do pomocy.

               (10)

               Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (4). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat przedmiotowej pomocy.

               (11)

               Pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. Komisja otrzymała od beneficjenta uwagi odnoszące się do decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, przekazane przez władze belgijskie. Do Komisji nie wpłynęły dalsze uwagi ze strony skarżącego lub innych zainteresowanych stron.

         2.   OPIS

               (12)

               Pierwotny program pomocy został notyfikowany pismem z dnia 26 czerwca 2003 r. Zarejestrowano go pod numerem N 274/03.

               (13)

               Program ten przewiduje roczne płatności w wysokości około 2 mln EUR z zasobów państwa na rzecz fundacji SDVO w celu umożliwienia SDVO prowadzenia działalności na rzecz zrównoważonego rozwoju rybołówstwa za pomocą różnych działań lub projektów, zgodnie z jej regulaminem.

               (14)

               Program finansowany jest z zasobów krajowych, składających się z części zaliczek podatkowych (podatki od wynagrodzeń) wnoszonych przez pracodawców w sektorze rybołówstwa.

               (15)

               Komisja Europejska uznała program za zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, w szczególności z uwagi na fakt, że z przedstawionych informacji oraz statutu SDVO wynikało, że SDVO będzie się angażować w krótkoterminowe projekty, będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, odpowiadające środkom wymienionym w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 (5).

         3.   SKARGA

               (16)

               Według skarżącego SDVO i cvba Schelpdier en vis wykorzystały pomoc państwa, która wstępnie miała wesprzeć cały sektor rybołówstwa, na zainicjowanie komercyjnych projektów z zakresu akwakultury dotyczących małży, zakłócając przez to konkurencję na rynku.

               (17)

               Skarżący dodaje, że ze względu na aktywność na rynku, a następnie w wyniku ustanowienia zależnej spółki handlowej, działania SDVO były niezgodne z jej statutem i pozostawały w sprzeczności ze statusem prawnym stowarzyszenia non-profit.

               (18)

               Na poparcie swojej skargi skarżący podkreślił, że SDVO stworzyła handlową markę, rozpoczęła dużą kampanię informacyjną i zaangażowała się w sprzedaż małży. Wszystkie te działania i środki były postrzegane jako typowe składniki działalności handlowej.

               (19)

               Jeśli chodzi o zakłócenie konkurencji, skarżący wskazał, że od 1994 r. prowadził eksperymentalną działalność w zakresie hodowli małży na otwartym morzu wzdłuż wybrzeża belgijskiego. Skarżący wprowadził własną marką (Belgica mussels). Zbiór sprzedawano po raz pierwszy w roku 2008.

               (20)

               Skarżący uznał, że ponieważ SDVO zakłóca konkurencję na rynku, nie może być uznana za działającą w interesie zbiorowym sektora rybołówstwa i akwakultury.

               (21)

               W odniesieniu do likwidacji cvba Schelpdier en vis skarżący zaznaczył, że jego zdaniem zakłócenie konkurencji nie zostało zakończone z likwidacją spółki zależnej SDVO ze względu na to, że SDVO kontynuowała działalność w dziedzinie sektora małży po likwidacji cvba Schelpdier en vis.

         4.   POWODY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

               (22)

               W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja wyraża swoje wątpliwości co do zgodności niektórych projektów zrealizowanych przez SVDO ze statutem zgłoszonym i zatwierdzonym przez Komisję. W związku z tym Komisja podejrzewa, że SDVO wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem pomoc w ramach programu.

               (23)

               Dotyczy to następujących projektów:

                           —

                              Projekt dotyczący małży: SDVO rozpoczęła szeroko zakrojoną kampanię informacyjną na rzecz swoich małży. Zamiast organizować ogólną promocję małży w materiale informacyjnym skoncentrowano się na określonej marce handlowej (Flanders Queen Mussel); materiał ten jest nakierowany na konkretne przedsiębiorstwo (SDVO) i zawiera kilka odniesień do geograficznego pochodzenia produktów (Flandria). Ponadto poszerzono projekt dotyczący małży poprzez nabycie i wykorzystywanie 87 dodatkowych klatek, dokonując w ten sposób inwestycji długofalowej.

                           —

                           Poszukiwanie nowych zasobów skorupiaków: Wydaje się, że SDVO działała jako organizator eksperymentalnej kampanii połowowej, mającej na celu stwierdzenie obecności na szelfie kontynentalnym Belgii zasobów skorupiaków, które można by wykorzystać handlowo.

                           —

                           Kampania promocyjna Dagverse vis: Celem tej kampanii jest poprawa wizerunku belgijskiego rybołówstwa za pośrednictwem promocji wśród ogółu społeczeństwa świeżo złowionych ryb popularnych oraz mniej znanych gatunków, poławianych przez rybaków przybrzeżnych. Działanie to wiąże się z udziałem najwyższej klasy szefów kuchni, którzy w swoich restauracjach oferują mniej znane gatunki ryb. Oczekuje się, że jeśli najlepsi szefowie kuchni wprowadzą te ryby do oferty swoich restauracji, rybacy prowadzący połowy przybrzeżne zdołają uzyskać rozsądne ceny na te gatunki ryb, tak aby każde ogniwo sektora rybołówstwa otrzymywało za swój produkt odpowiednie wynagrodzenie.

               (24)

               W odniesieniu do projektu dotyczącego małży Komisja uznała, że SDVO postąpiła niezgodnie ze swoim statutem (a zatem z programem pomocy), który wyraźnie wskazuje, że SDVO będzie wzmacniać wizerunek rybołówstwa morskiego, ale bez wskazywania konkretnej firmy i bez odnoszenia się do geograficznego pochodzenia produktów, oraz zakazuje działań promocyjnych, skupionych wokół marki handlowej lub odnoszącej się do geograficznego pochodzenia produktów. Ponadto Komisja wyraziła wątpliwości, czy wykorzystując 87 dodatkowych klatek SDVO działała zgodnie ze swym statutem i decyzją N 274/03, ponieważ działania tego nie można uznać za krótkoterminowe, lecz raczej odnosi się ono do inwestycji długofalowych, co jest trudne do pogodzenia z koncepcją działań krótkoterminowych.

               (25)

               W kwestii projektu polegającego na poszukiwaniu nowych zasobów skorupiaków Komisja zauważyła, że nie jest ono wskazane w statucie SDVO jako składnik jej misji. W szczególności nie wydaje się, by było one zgodne z opisem misji zawartym w części C: Poprawa zarządzania żywymi zasobami wodnymi i kontrola rybołówstwa. W istocie poszukiwanie nowych zasobów skorupiaków, które można by wykorzystać handlowo, nie odpowiada ani stałemu monitorowaniu jakości i ilości żywych zasobów wodnych, ani monitorowaniu sytuacji społeczno-gospodarczej w sektorze rybołówstwa, ani też doradzaniu rządowi w zakresie kontroli nakładów połowowych. Wydaje się, że stwierdzenie występowania na szelfie kontynentalnym Belgii zasobów skorupiaków, które można by wykorzystać handlowo, nie ma na celu ochrony tych zasobów, lecz raczej ich eksploatację.

               (26)

               Wreszcie, w odniesieniu do kampanii promocyjnej

                     Dagverse vis
                  , Komisja zauważyła, że wychwalając belgijskie pochodzenie produktu (ryby złowione przez belgijską flotę przybrzeżną) w zestawieniu z rybami złowionymi przez statki zagraniczne, SDVO odwołała się do geograficznego pochodzenia produktów, i działała niezgodnie ze swoim statutem i decyzją N 274/03. Niemniej jednak Komisja przyjęła do wiadomości fakt, że kampania Dagverse vis została dostosowana i zaprzestano już odwoływania się w niej do pochodzenia geograficznego produktu w momencie przyjęcia decyzji o wszczęciu postępowania.

         5.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

               (27)

               W odpowiedzi na publikację w Dzienniku Urzędowym decyzji z 2011 r. o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja otrzymała uwagi od beneficjenta programu, Stichting Duurzame Visserij Ontwikkeling (SDVO), przekazane przez organy krajowe.

               (28)

               Od wnoszącego skargę nie otrzymano żadnych dodatkowych uwag.

               (29)

               SDVO podtrzymała swoje stanowisko w nastepujący sposób:

         5.1.   Projekt dotyczący małży:

               (30)

               Projekt dotyczący małży realizowano w dwóch etapach. W pierwszej fazie montowano 13 prototypowych klatek, opracowanych w celu spełnienia wymogów klimatologicznych i nautycznych wybrzeża belgijskiego. W drugiej fazie zamontowano dodatkowe 87 klatek.

               (31)

               W celu ustalenia, czy projekt jest opłacalny z punktu widzenia ekonomicznego, konieczne było prześledzenie całego procesu produkcji i komercjalizacji. Należało skutecznie wdrażać poszczególne etapy tego procesu, włączając w to działania promocyjne.

               (32)

               Kampanię informacyjną przeprowadzono w latach 2007, 2008 i 2009, wbrew temu, co twierdzi Komisja, w ograniczonym czasie i zakresie.

               (33)

               Przedmiotową kampanię informacyjną można uznać za będącą w interesie ogółu. Zamierzeniem było zawsze, aby po zakończeniu etapu badań, projekt mógł zostać przeniesiony do spółdzielni, otwartych dla wszystkich, w tym dla skarżącego.

               (34)

               Zamiarem SDVO było rozwijanie marki handlowej Flanders Queen do konkretnych celów projektu. Powyższa marka handlowa miała zostać wykorzystana tylko raz. Po zakończeniu projektu nazwa handlowa miała zniknąć. Jednakże po przeniesieniu projektu do VSVC najwyraźniej podjęto decyzję o dalszej sprzedaży małży pod tą nazwą.

               (35)

               Realizacji projektu oraz kampanii promocyjnej nie należy traktować jako wydatków w ramach normalnego procesu produkcji. Zakres projektu był szerszy niż byłoby to w przypadku realizowania go przez przedsiębiorstwo prywatne, gdyż związane z nim koszty byłyby bardzo wysokie. Prywatne przedsiębiorstwo nie byłoby po prostu gotowe do dokonywania inwestycji potrzebnych jedynie do przetestowania najlepszej metody, którą należy zastosować, lub mających jedynie na celu wskazanie obszarów nadających się do hodowli małży.

         5.2.   Znalezienie nowych zasobów skorupiaków

               (36)

               SDVO jest zdania, że poszukiwanie nowych zasobów skorupiaków mieści się w zakresie jej statutu, taką działalność można bowiem uznać za środki kontroli i ochrony, zgodnie z definicją zawartą w części C statutu.

               (37)

               Ponadto projekt jest częścią restrukturyzacji floty rybackiej będącej między innymi konsekwencją utraty łowisk w wyniku zamontowania parków wiatrowych na morzu.

         5.3.   Kampania promocyjna Dagverse vis:

               (38)

               SDVO zwróciła uwagę, że kampania promocyjna została skorygowana i usunięto z niej początkowo wykorzystywane odniesienie do pochodzenia geograficznego.

         6.   OCENA

   6.1.
         Projekt dotyczący małży: wypracowanie nazwy handlowej i promocja

               (39)

               Zgodnie z powyższym opisem SDVO rozpoczęła szeroko zakrojoną kampanię informacyjną na rzecz swoich małży. Zamiast organizować ogólną promocję małży, w materiale informacyjnym skoncentrowano się na określonej marce handlowej (Flanders Queen Mussel); materiał ten jest nakierowany na konkretne przedsiębiorstwo (SDVO) i zawiera kilka odniesień do geograficznego pochodzenia produktów (Flandria).

               (40)

               Wskutek powyższego SDVO postąpiła niezgodnie ze swoim statutem (a zatem z programem pomocy), który wyraźnie wskazuje, że SDVO będzie wzmacniać wizerunek rybołówstwa morskiego, ale bez wskazywania konkretnej firmy i bez odnoszenia się do geograficznego pochodzenia produktów, oraz zakazuje działań promocyjnych, skupionych wokół marki handlowej lub odnoszącej się do geograficznego pochodzenia produktów. Ponadto działanie SDVO stało w sprzeczności z decyzją N 274/03, w której stwierdza się wyraźnie, że jakiekolwiek odniesienie geograficzne jest niedozwolone.

               (41)

               Władze belgijskie utrzymują, że marka handlowa zostały opracowana jedynie na potrzeby projektu pilotażowego. Miała ona zostać wykorzystana tylko raz, a następnie z czasem zlikwidowana i miała przestać istnieć po zakończeniu projektu.

               (42)

               Komisja stwierdza jednak, że marka handlowa pozostała w użyciu także po zakończeniu projektu pilotażowego. W rzeczywistości od momentu przekazania projektu dotyczącego małży VSVC małże sprzedawano nadal pod nazwą Flanders Queen Mussel. Ponadto na stronie internetowej SDVO informowano, gdzie można uzyskać Flanders Queen Mussel.

               (43)

               Komisja zauważa również, że SDVO zorganizowała w latach 2007, 2008 i 2009 szereg imprez promocyjnych i reklamowych, których przedmiotem były Flanders Queen Mussel. Fakt, że działania te miały miejsce wielokrotnie w ciągu kilku lat wskazuje, że nie chodziło o niewielką lub tymczasową kampanię, i w związku z tym nie można jej uznać za promocję ograniczoną w czasie i pod względem zakresu. Ponadto część działań reklamowych (w 2008 i 2009 r.) przeprowadzono faktycznie już po dostarczeniu ekspertyz zleconych w ramach projektu pilotażowego. Końcowe sprawozdanie dotyczące wykonalności ekonomicznej projektu dotyczącego małży zostało przedstawione w dniu 22 listopada 2007 r., a wyniki oceny realizacji planu wprowadzania do obrotu przedstawiono w dniu 21 lutego 2008 r.

               (44)

               W każdym razie Komisja zauważa, że zakaz promowania konkretnych marek i odnoszenia się w ramach działań reklamowych do pochodzenia geograficznego produktów ma zastosowanie do wszystkich operacji. Stąd też nawet krótkoterminowe projekty (finansowane ze środków publicznych) nie mogą mieć na celu propagowania konkretnych marek ani zawierać odniesień do obszarów geograficznych. W programie i decyzji N 274/03 nie przewidziano żadnego wyjątku od tej zasady i ustanowienie takiego wyjątku nie było możliwe, gdyż byłoby to sprzeczne z wytycznymi w sprawie rybołówstwa z 2001 r.

               (45)

               Ponadto Komisja uważa za nieprawdopodobne, aby tak szeroko zakrojoną kampanię informacyjną można było zasadnie uznać za działania dotyczące wspólnego interesu, w szczególności jeśli nie ma ona charakteru ogólnego, ale jest ukierunkowana na konkretną markę handlową. Tym bardziej, że istniało konkurencyjne przedsiębiorstwo pracujące nad wytworzeniem własnej marki.

               (46)

               Wreszcie stworzenie nazwy handlowej produktu, przeznaczonego do sprzedaży na rynku i uruchomienie kampanii reklamowej odpowiadają wydatkom, które występują w normalnym procesie produkcji i w związku z tym nie zostały dopuszczone w ramach przedmiotowego programu.

               (47)

               Z tych powodów Komisja uważa, że opracowując nazwę handlową oraz uruchamiając kampanię reklamową i promocyjną dotyczącą Flanders Queen Mussel, SDVO działała poza zakresem swojego statutu i decyzji N 274/03.

               (48)

               W związku z powyższym Komisja uważa, że SVDO wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem pomoc zatwierdzoną w ramach programu, jeżeli chodzi o opracowanie nazwy handlowej i reklamy.

         6.2.
         Projekt dotyczący małży: eksploatacja 87 dodatkowych klatek

               (49)

               Komisja jest świadoma faktu, że na projekt dotyczący małży składa się wiele elementów. W takiej sytuacji pierwsza część projektu nie jest kwestionowana, natomiast zastrzeżenia Komisji odnoszą się do inwestycji dokonanych po zakończeniu projektu pilotażowego. Komisja jest zdania, że nabywając i eksploatując 87 dodatkowych klatek SDVO nie działała zgodnie ze swym statutem i decyzją N 274/03.

               (50)

               Władze belgijskie są zdania, że eksploatacja 87 dodatkowych klatek stanowiła operację krótkotrwałą ze szczególnym uwzględnieniem interesów zbiorowych. Ponadto władze argumentują, że zwiększenie liczby klatek miało szerszy zakres niż działania podejmowane zazwyczaj przez podmioty prywatne, gdyż prywatne przedsiębiorstwo po prostu nie dokonałoby inwestycji na tak dużą skalę, nie wiedząc, czy operacja może być opłacalna na dużą skalę.

               (51)

               Komisja ma jednak wątpliwości, czy nabycie i eksploatację 87 dodatkowych klatek można postrzegać jako działanie krótkookresowe.

               (52)

               Po pierwsze, Komisja uznaje, że zakup 87 dodatkowych klatek odpowiada inwestycji długofalowej, która jest trudna do pogodzenia z koncepcją działań krótkookresowych.

               (53)

               Po drugie, Komisja zauważa, że nie wydaje się, by SDVO postrzegała nabycie 87 dodatkowych klatek jako działanie krótkookresowe, które miałoby na celu wyłącznie przeprowadzenie badania. SDVO traktowała nabycie klatek jako inwestycję i poszukiwała sposobów zapewnienia dochodu z tej inwestycji. W rzeczywistości SDVO już w 2008 r. miała plan kontynuowania działalności gospodarczej za pośrednictwem nowo utworzonej spółki zależnej. Również w 2009 r., gdy SDVO oficjalnie wstrzymała sprzedaż Flanders Queen Mussel, eksploatacja 87 dodatkowych klatek była faktycznie, mimo wszystko, kontynuowana. W istocie fundacja dzierżawiła i wynajmowała swoją infrastrukturę i usługi w zakresie zbioru innej spółce, a tym samym prowadziła działalność handlową. Fakt, iż w celu wykorzystania projektu dotyczącego małży utworzono zależną spółkę handlową, wydaje się potwierdzać brak po stronie SDVO prawdziwej woli uzyskania po prostu rezultatów z korzyścią dla całego sektora.

               (54)

               W związku z tym Komisja stwierdza, że umowy zawarte w 2009 r. pomiędzy SDVO i VSVC zawierały postanowienia mające na celu ochronę interesów handlowych VSVC (np. porozumienie gwarancyjne, postanowienia mające na celu zapobieganie wszelkim konfliktom interesów między VSVC i innymi producentami). Wydaje się, że tego rodzaju uzgodnienia i postanowienia potwierdzają, że wykorzystanie dodatkowych klatek stanowiło działalność gospodarczą i nie leżało w interesie zbiorowym.

               (55)

               W opinii Komisji 87 dodatkowych klatek odpowiada wydatkom w ramach normalnej produkcji. Komisja uważa, że po zbadaniu i potwierdzeniu możliwości gospodarczych i biologicznych produktu nabycie i zwiększenie zasobu środków produkcji stanowi składnik normalnego procesu produkcji i rozwoju działalności podmiotu gospodarczego.

               (56)

               Komisja nie zgadza się z argumentem władz belgijskich, zgodnie z którym żadne przedsiębiorstwo nie zainwestowałoby w dodatkowe środki produkcji bez uprzednich gwarancji, że produkcja ta na szerszą skalę będzie rentowna. W rzeczywistości przedsiębiorstwa inwestują w produkcję na szerszą skalę również w sytuacjach, gdy żadna inna firma nie próbowała jeszcze rozwijać produkcji na tym samym poziomie. Opierają się one na doświadczeniu zdobytym w produkcji na mniejszą skalę, a także na prognozach dotyczących przyszłości. Ogólna zasada gospodarki głosi, że ze względu na efekt korzyści skali to, co jest możliwe i opłacalne na małą skalę, jest również możliwe i jeszcze bardziej rentowne w większej skali, ponieważ koszty stałe rozłożą się na większą ilość produktów.

               (57)

               W końcu, Komisja nie uważa, aby poprzez zwiększenie zasobu swoich środków produkcji, SDVO podjęła działania w interesie sektora. W związku z tym, że istniał już inny podmiot prowadzący działalność w tym sektorze, który rozwijał ją w rzeczywistej skali, nabycie i eksploatacja 87 dodatkowych klatek rzeczywiście miały bezpośredni wpływ na rynek oraz na konkurencję. Dowodzi tego ponadto fakt, że SDVO występowała raczej jako podmiot konkurujący niż jednostka przeprowadzająca eksperyment.

               (58)

               Z wymienionych powyżej powodów Komisja uważa, że SVDO wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem pomoc zatwierdzoną w ramach programu, jeżeli chodzi o eksploatację dodatkowych 87 klatek.

         6.3.   Kampania promocyjna Dagverse vis

               (59)

               Komisja zauważa, że wychwalając belgijskie pochodzenie produktu (ryby złowione przez belgijską flotę przybrzeżną) w zestawieniu z rybami złowionymi przez statki zagraniczne, SDVO odwołała się do geograficznego pochodzenia produktów, i działała w ten sposób niezgodnie ze swoim statutem i decyzją N 274/03.

               (60)

               Komisja odnotowuje jednak fakt, że kampania Dagverse vis została dostosowana i zaprzestano odwoływania się w niej do pochodzenia geograficznego produktu.

               (61)

               W związku z powyższym Komisja uważa, że SVDO wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem pomoc zatwierdzoną w ramach programu, jeżeli chodzi o kampanię promocyjną odwołującą się do pochodzenia geograficznego produktu

         6.4.   Poszukiwanie nowych zasobów skorupiaków

               (62)

               Komisja zauważa, że poszukiwanie nowych zasobów skorupiaków nie zostało wskazane w statucie SDVO jako składnik jej misji. W szczególności nie wydaje się, by było ono zgodne z opisem misji zawartym w części C: Poprawa zarządzania żywymi zasobami wodnymi i kontrola rybołówstwa. W istocie poszukiwanie nowych zasobów skorupiaków, które można by wykorzystać handlowo, nie odpowiada ani stałemu monitorowaniu jakości i ilości żywych zasobów wodnych, ani monitorowaniu sytuacji społeczno-gospodarczej w sektorze rybołówstwa, ani też doradzaniu rządowi w zakresie kontroli nakładów połowowych.

               (63)

               W związku z tym Komisja uważa, że środki te nie należą do kategorii środków zatwierdzonych przez Komisję decyzją N 274/03. Nie jest to ani środek kontroli, ani środek ochrony. Przeciwnie, środek ten ma na celu gospodarcze wykorzystanie znalezionych zasobów i ostatecznie doprowadzi do zwiększenia nakładu połowowego.

               (64)

               Komisja zauważa ponadto, że znalezienie nowych zasobów skorupiaków, które można by wykorzystać handlowo, nie mogło należeć do działań zatwierdzonych przez Komisję w decyzji N 274/03, ponieważ, zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, do którego odnoszą się wytyczne w sprawie rybołówstwa z 2001 r., prowadzenie połowów eksperymentalnych może być wspierane w ramach Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (6) jedynie wtedy, kiedy ma na celu ochronę zasobów rybnych.

               (65)

               Jak już wspomniano, wydaje się, że stwierdzenie występowania na szelfie kontynentalnym Belgii zasobów skorupiaków, które można by wykorzystać handlowo, nie ma na celu ochrony tych zasobów, lecz raczej ich eksploatację.

               (66)

               Ponadto poszukiwanie nowych zasobów, które można eksploatować, odpowiada działaniom podejmowanym zazwyczaj przez podmioty prywatne, a wydatki dotyczące takiej operacji odpowiadają kosztom produkcji, a zatem nie mogą być finansowane w ramach przedmiotowego programu.

               (67)

               Z wymienionych powyżej powodów Komisja uważa, że SVDO wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem pomoc zatwierdzoną w ramach programu, jeżeli chodzi o inicjatywę poszukiwania nowych zasobów skorupiaków.

         7.   PODSUMOWANIE

               (68)

               Komisja uważa, że poprzez angażowanie się w projekty, o których mowa w pkt 6.1–6.4, SDVO nie działała zgodnie ze statutem zgłoszonym Komisji i zatwierdzonym przez nią decyzją z dnia 16 grudnia 2003 r. W związku z tym Komisja uznaje, że SDVO wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem pomoc przyznaną w ramach programu.

               (69)

               W tym kontekście Komisja pragnie podkreślić, że przyjętą praktyką, zgodnie z art. 107, jest obowiązek odzyskania od beneficjenta pomocy, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Praktyka ta została potwierdzona w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999.

               (70)

               Belgia musi zatem podjąć wszelkie konieczne środki w celu odzyskania od beneficjenta przyznanej pomocy wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Belgia powinna odzyskać całą kwotę przeznaczoną na realizację projektów, o których mowa w pkt 6.1–6.4. W tym celu, w ciągu czterech miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji, Belgia będzie musiała zwrócić się do beneficjenta o zwrot udzielonej pomocy.

               (71)

               Na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 do kwoty, którą należy odzyskać zgodnie z decyzją o windykacji, należy doliczyć odsetki, naliczone według właściwej stopy procentowej określonej przez Komisję. Odsetki są płatne od dnia, w którym pomoc wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem została udostępniona beneficjentowi, do daty jej odzyskania.

               (72)

               Odsetki są naliczane zgodnie z postanowieniami określonymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (7). Komisja zwraca się do Belgii, by zażądała od beneficjenta zwrotu pomocy wraz z odsetkami w terminie czterech miesięcy od dnia niniejszej decyzji, jak określono poniżej.

               (73)

               Komisja zwraca się do Belgii o przekazanie wymaganych danych za pomocą kwestionariusza stanowiącego załącznik I do niniejszej decyzji z dokładnym wyszczególnieniem, jakie środki są planowane i już zostały podjęte w celu uzyskania niezwłocznego i rzeczywistego zwrotu pomocy państwa wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Komisja zwraca się do Belgii o dostarczenie w ciągu dwóch miesięcy wszystkich dokumentów potwierdzających rozpoczęcie procedury odzyskania od beneficjentów pomocy wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, okólników, nakazów windykacyjnych itp.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Angażując się w projekty obejmujące opracowanie nazwy handlowej i reklamę, eksploatację 87 dodatkowych klatek, kampanię promocyjną Dagverse vis i poszukiwanie nowych zasobów skorupiaków, SDVO nie działała zgodnie z decyzją Komisji N 274/03 z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa. Pomoc wykorzystana przez beneficjenta w ten sposób niezgodnie z przeznaczeniem jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.
   Artykuł 2
   1.   Belgia odzyska od SDVO pomoc wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem na realizację projektów polegających na opracowaniu nazwy handlowej i reklamie, eksploatacji 87 dodatkowych klatek, kampanii promocyjnej Dagverse vis i poszukiwaniu nowych zasobów skorupiaków.
   2.   Do kwot podlegających zwrotowi dolicza się odsetki za cały okres począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjenta, do dnia jej faktycznego odzyskania.
   3.   Odsetki nalicza się narastająco zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 271/2008 (8) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 794/2004.
   Artykuł 3
   1.   Odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 1, odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny.
   2.   Belgia zapewnia wykonanie niniejszej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty jej notyfikacji.
   Artykuł 4
   1.   W ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Belgia przedkłada następujące informacje:

               a)

               dokumentację odnoszącą się do pomocy, o której mowa w art. 1, wykazującą łączną kwotę pomocy w odniesieniu do projektów wymienionych w art. 2. Wymagane informacje zostaną przekazane za pomocą kwestionariusza, zamieszczonego w załączniku I do niniejszej decyzji;

               b)

               całkowitą kwotę, która ma zostać odzyskana (kwota główna i odsetki);

               c)

               szczegółowy opis środków już podjętych oraz środków planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji;

               d)

               dokumenty potwierdzające, że beneficjentowi nakazano zwrot pomocy.

         2.   Do momentu całkowitego odzyskania pomocy, o której mowa w art. 1, Belgia na bieżąco informuje Komisję o kolejnych środkach podejmowanych na szczeblu krajowym w celu wykonania niniejszej decyzji. Na wniosek Komisji Belgia bezzwłocznie przedstawia informacje o środkach już podjętych oraz środkach planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji. Belgia dostarcza również szczegółowe informacje o kwotach pomocy oraz odsetkach już zwróconych przez beneficjenta.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 stycznia 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. C 149 z 20.5.2011, s. 10.

      (2)  Dz.U. C 28 z 31.1.2004, s. 3.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1).

      (4)  Zob. przypis 1.

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/99 z dnia 17 grudnia 1999 roku ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (Dz.U. L 337 z 30.12.1999, s. 10).

      (6)  Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa, zob. rozporządzenie Rady (WE) nr 1263/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, s. 54).

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 82 z 25.3.2008, s. 1).