title: Decyzja Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie oceny istotności państw trzecich dla systemu bankowego Unii w związku z uznawaniem i ustalaniem wskaźników bufora antycyklicznego (ERRS/2015/3)

text:
               12.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 97/23

         DECYZJA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO
   z dnia 11 grudnia 2015 r.
   w sprawie oceny istotności państw trzecich dla systemu bankowego Unii w związku z uznawaniem i ustalaniem wskaźników bufora antycyklicznego
   (ERRS/2015/3)
   (2016/C 97/11)
   RADA GENERALNA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (1), w szczególności art. 3 ust. 2 lit. a) i b) oraz art. 15,
   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (2), w szczególności art. 138,
   uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 680/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące sprawozdawczości nadzorczej instytucji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (3), w szczególności załączniki I i II do tego rozporządzenia,
   uwzględniając decyzję Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2015/2 z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie przekazywania i zbierania informacji dotyczących nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym w Unii oraz uchylającą decyzję ERRS/2011/6 (4),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) jest odpowiedzialna za prowadzenie nadzoru makroostrożnościowego w celu przyczyniania się do zapobiegania ryzykom systemowym w Unii lub ograniczania tych ryzyk.

               (2)

               W ramach wykonywania swoich obowiązków ERRS musi dokonywać oceny ryzyk makroostrożnościowych wynikających ze zmian zachodzących w Unii i w państwach trzecich. Ryzyka takie mogą wynikać z transgranicznych ekspozycji systemu bankowego Unii wobec państw trzecich, które mogą odgrywać rolę kanałów zarażenia wewnątrz Unii. W szczególności nadmierny wzrost akcji kredytowej w państwie trzecim, o ile nie zostałyby podjęte w stosunku do niego przez to państwo środki w postaci polityk makroostrożnościowych, mógłby doprowadzić do znacznych strat sektora bankowego w Unii oraz, ostatecznie, stać się źródłem ryzyka dla stabilności finansowej w Unii.

               (3)

               Art. 138 dyrektywy 2013/36/UE nadaje ERRS szczególne uprawnienie do przeciwdziałania ryzykom wynikającym z nadmiernego wzrostu akcji kredytowej w państwach trzecich. Gdy kroki podjęte przez organy państwa trzeciego uznaje się za niewystarczające, ERRS może podjąć działania w celu ochrony sektora bankowego Unii przed ryzykami wynikającymi z nadmiernego wzrostu akcji kredytowej w tym państwie trzecim. ERRS może w szczególności, w drodze zalecenia, udzielić wskazówek wyznaczonym organom wewnątrz Unii dotyczących właściwego wskaźnika bufora antycyklicznego w odniesieniu do ekspozycji wobec państw trzecich.

               (4)

               W celu wykonania tego uprawnienia należy dokonać identyfikacji państw trzecich (zwanych dalej „istotnymi państwami trzecimi”), wobec których system bankowy Unii ma istotną ekspozycję. Wpływ, jaki nadmierny wzrost akcji kredytowej w danym państwie trzecim może mieć na system bankowy Unii, zależy od rozmiaru i charakteru ekspozycji banków posiadających siedzibę w Unii wobec tego państwa trzeciego. Biorąc pod uwagę fakt, że ERRS nie ma możliwości monitorowania zmian zachodzących we wszystkich państwach na świecie, ERRS uznaje, że monitorowanie pod kątem oznak nadmiernego wzrostu akcji kredytowej tylko tych państw trzecich, wobec których ekspozycje systemu bankowego Unii są istotne, jest najlepszym sposobem wykonywania przez nią uprawnienie wynikającego z art. 138 dyrektywy 2013/36/UE.

               (5)

               W celu identyfikacji istotnych państw trzecich ERRS zamierza skorzystać z danych nadzorczych zbieranych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) zgodnie z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego EBA/DC/2015/130 z dnia 23 wrzesnia 2015 r. (5). Decyzja EBA/DC/2015/130 zawiera szczegółowe informacje dotyczące ekspozycji w portfelu bankowym próby obejmującej 191 największych banków Unii wobec państw trzecich na całym świecie. Chociaż dane te nie obejmują ekspozycji w portfelu handlowym i nie odnoszą się do wszystkich banków w Unii, ERRS uznaje je za odpowiednie w celu identyfikacji istotnych państw trzecich. Skoncentrowanie się na ekspozycjach w portfelu bankowym uznaje się za odpowiednie, gdyż stanowią one większość ekspozycji. Ponadto uzgodnienia dotyczące kompensowania oraz użycie m.in. instrumentów pochodnych i krótkich pozycji sprawiają, że trudne jest przypisanie ekspozycji w portfelu handlowym do danego państwa trzeciego. Skoncentrowanie się na próbie obejmującej największe banki uznaje się za odpowiednie ze względu na fakt, że banki te w największym stopniu prowadzą działalność transgraniczną, będąc w konsekwencji bankami, które w największym stopniu odczułyby brak powzięcia kroków w odpowiedzi na nadmierny wzrost akcji kredytowej w państwie trzecim. W 2014 r. 191 banków objętych próbą posiadało około 92 % ogółu aktywów systemu bankowego Unii. Jako że w celu dokonania identyfikacji istotnych państw trzecich ERRS nie potrzebuje danych dotyczących ekspozycji odnoszących się do poszczególnych banków, zamierza ona zwrócić się do EUNB o dane gromadzone na podstawie decyzji EBA/DC/2015/130, zagregowane do poziomu państw. Takie żądania przekazania danych są uregulowane w decyzji ERRS/2015/2.

               (6)

               ERRS dokona identyfikacji istotnych państw trzecich na podstawie trzech wskaźników ekspozycji: aktywów ważonych ryzykiem, pierwotnej ekspozycji i niewykonanych zobowiązań w odniesieniu do państw trzecich. Głównym celem użycia kilku wskaźników jest odzwierciedlenie kompleksowego charakteru ekspozycji wobec państw trzecich. Skoncentrowanie się wyłącznie na aktywach ważonych ryzykiem mogłoby skutkować sytuacją, w której znaczne ekspozycje o niskiej wadze ryzyka nie zostałyby odpowiednio uwzględnione. Efektowi temu przeciwdziała wskaźnik pierwotnej ekspozycji umożliwiający zidentyfikowanie poziomu ekspozycji sprzed zastosowania wag ryzyka. Wreszcie, niewykonane zobowiązania mają na celu ujęcie tych ekspozycji, które stwarzają większe ryzyko kredytowe dla banków.

               (7)

               ERRS zazwyczaj definiuje państwo trzecie jako istotne, gdy wartość ekspozycji systemu bankowego Unii wobec tego państwa trzeciego wynosi przynajmniej 1 % w przypadku przynajmniej jednego ze wspomnianych trzech wskaźników. W porównaniu do przedsiębiorstw niefinansowych kapitał własny banków jest zazwyczaj niewielki w zestawieniu z ich aktywami. Oznacza to, że nawet w przypadku pozornie niewielkich ekspozycji – biorąc pod uwagę wysokość sumy bilansowej banku – straty mogą osiągnąć poziom zagrażający wypłacalności banków lub rodzący wątpliwości wśród opinii publicznej dotyczące ich wypłacalności. Argument ten wymagałby ustalenia niskiego progu, jako że niekorzystne zmiany w danym państwie trzecim mogłyby mieć istotny wpływ na sytuację kapitałową banków. Jednocześnie próg stosowany w celu identyfikacji istotnych państw trzecich nie powinien odnosić się do państw trzecich, ekspozycje wobec których dotyczą tylko jednego państwa członkowskiego, chyba że poziom takich ekspozycji jest na tyle wysoki, że stanowią one ryzyko dla Unii, wykraczające poza dane państwo członkowskie. W celu ograniczenia takich przypadków powinien zostać ustalony wysoki próg, gwarantujący ujęcie największych ekspozycji w państwach członkowskich. Zdaniem ERRS próg na poziomie 1 % całkowitych ekspozycji pozwala na osiągnięcie odpowiedniej równowagi pomiędzy wskazanymi powyżej dwoma pożądanymi rezultatami.

               (8)

               ERRS sporządzi listę istotnych państw trzecich i będzie ją co roku aktualizować na podstawie kryteriów uzupełniania listy oraz dokonywania z niej wykreśleń. Ekspozycje bankowe zmieniają się wraz z upływem czasu, odzwierciedlając zarówno cykliczne, jak i strukturalne zmiany w zakresie integracji gospodarczej i finansowej na świecie. Proces identyfikacji istotnych państw trzecich musi odzwierciedlać te zmiany. W tym celu zdefiniowano kryteria uzupełniania listy istotnych państw trzecich oraz dokonywania z niej wykreśleń. Zostały one zaprojektowane jako: a) zachowawcze – łatwiej jest państwu trzeciemu zostać dodanym do listy niż być z niej usuniętym; oraz b) przejrzyste – kryteria uzupełniania listy oraz dokonywania z niej wykreśleń oparte są na prostych zasadach. Ponadto ERRS może korzystać ze swobody uznania, określając, czy państwo trzecie jest istotne dla sektora bankowego Unii. Skorzystanie przez ERRS z takiego prawa jest najbardziej prawdopodobne w sytuacjach, w których państwo trzecie będzie na granicy spełniania kryteriów istotności.

               (9)

               Wszelkie rewizje listy istotnych państw trzecich będą kierowane do zatwierdzenia przez Radę Generalną w drodze procedury pisemnej. W razie zgłoszenia sprzeciwu Rada Generalna będzie przeprowadzać głosowanie. Sekretariat ERRS będzie co roku przygotowywał projekt listy istotnych państw trzecich w oparciu o zastosowanie kryteriów uzupełniania listy oraz dokonywania z niej wykreśleń. Doradczy Komitet Techniczny będzie mógł korzystać ze swobody uznania i wprowadzać zmiany do projektu listy przed jej przedstawieniem Radzie Generalnej.

               (10)

               Istotne państwa trzecie zidentyfikowane zgodnie z niniejszą decyzją będą monitorowane przez Sekretariat ERRS. Inne państwa trzecie mogą być monitorowane przez inne systemy prawne w ramach Unii, w zależności od ich istotności dla krajowego systemu bankowego danego państwa członkowskiego. Doświadczenie zdobyte w związku z tablicą wskaźników ryzyka oraz w związku z wcześniejszymi pracami dotyczącymi bufora antycyklicznego zostanie wykorzystane w celu identyfikacji najbardziej istotnych wskaźników w kontekście rozpoznawania nadmiernego wzrostu akcji kredytowej.

               (11)

               ERRS pierwotnie zidentyfikowała sześć państw trzecich jako istotne w oparciu o dane nadzorcze na dzień odniesienia 30 czerwca 2014 r. Państwa trzecie pierwotnie zidentyfikowane jako istotne to Federacyjna Republika Brazylii, Specjalny Region Administracyjny Hongkong Chińskiej Republiki Ludowej, Chińska Republika Ludowa, Republika Turcji, Federacja Rosyjska i Stany Zjednoczone Ameryki. Zmiany tej listy istotnych państw trzecich powinny być publikowane na stronie internetowej ERRS.

               (12)

               Pierwsza rewizja listy istotnych państw trzecich zidentyfikowanych przez ERRS zostanie przeprowadzona w drugim kwartale 2017 r. przy użyciu danych nadzorczych na dzień odniesienia 31 grudnia 2016 r. Wiąże się to z potrzebą posiadania wystarczających danych do zastosowania kryteriów uzupełniania listy. Z uwagi na fakt, że nie będą dostępne wystarczające dane do zastosowania kryteriów dokonywania wykreśleń z listy, przedmiotem pierwszej rewizji będzie jedynie potencjalne uzupełnienie listy istotnych państw trzecich.

               (13)

               Kolejne rewizje listy istotnych państw trzecich będą przeprowadzane przy użyciu danych nadzorczych na dzień odniesienia 31 grudnia odpowiedniego roku kalendarzowego. Od momentu, w którym dostępne będą wystarczające dane do zastosowania kryteriów dokonywania wykreśleń z listy, kolejne rewizje będą uwzględniały także potencjalne wykreślenia z listy istotnych państw trzecich,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zakres
   Niniejsza decyzja określa procedury oceny przez ERRS istotności państw trzecich dla sektora bankowego Unii w związku z uznawaniem i ustalaniem wskaźników bufora antycyklicznego zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE.
   Artykuł 2
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji terminy oznaczają:

               a)

               „wskaźnik bufora antycyklicznego” ma znaczenie nadane w art. 128 ust. 7 dyrektywy 2013/36/UE;

               b)

               „ekspozycja” ma znaczenie nadane w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (6);

               c)

               „monitorowanie/monitorowany przez Sekretariat ERRS” – zarządzanie zestawem wskaźników oraz narzędzi ilościowych, ich utrzymywanie oraz regularna aktualizacja przez Sekretariat ERRS w celu zasygnalizowania potencjalnie nadmiernego wzrostu akcji kredytowej w istotnych państwach trzecich;

               d)

               „państwo trzecie” ma znaczenie nadane sekcji 2 pkt 1 lit. g) zalecenia ERRS/2015/1.

         Artykuł 3
   Zbieranie danych
   1.   W celu dokonania oceny, które z państw trzecich są istotne dla systemu bankowego Unii, oraz zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1092/2010 Sekretariat ERRS kieruje do EUNB żądanie przekazania zagregowanych danych nadzorczych, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 680/2014, zbieranych przez EUNB na podstawie decyzji EBA/DC/2015/130.
   2.   Dokonując oceny, czy dane państwo trzecie jest istotne dla sektora bankowego Unii, bierze się pod uwagę następujące wskaźniki:

               a)

               kwoty ekspozycji ważone ryzykiem;

               b)

               pierwotne ekspozycje; oraz

               c)

               niewykonane zobowiązania.

         3.   W szczególności następujące punkty danych sprawozdawczych, o których mowa w ust. 1, podlegają zbieraniu przez ERRS z częstotliwością kwartalną w odniesieniu do każdego odpowiedniego państwa trzeciego:

               a)

               wzór C 09.01: przecięcie rzędów 070, 080, 090, 100, 110, 120, 130, 140, 150 i 160 oraz kolumn 010, 020 i 080; oraz

               b)

               wzór C 09.02: przecięcie rzędów 030, 060 i 140 oraz kolumn 010, 030 i 110.

         4.   Sekretariat ERRS współpracuje z EUNB w zakresie przekazywania punktów danych, o których mowa w ust. 3, oraz w związku z przyszłymi możliwymi zmianami wzorów sprawozdawczych.
   Artykuł 4
   Ocena istotności
   1.   Państwo trzecie identyfikuje się jako istotne dla sektora bankowego Unii i umieszcza się na liście istotnych państw trzecich w następujących okolicznościach:

               a)

               średnia arytmetyczna ekspozycji wobec państwa trzeciego w ośmiu kolejnych kwartałach poprzedzających dzień odniesienia wynosiła przynajmniej 1 % w przypadku przynajmniej jednego wskaźnika wskazanego w art. 3 ust. 2; oraz

               b)

               wartość ekspozycji w każdym z dwóch kwartałów poprzedzających dzień odniesienia wynosiła przynajmniej 1 % w przypadku przynajmniej jednego wskaźnika wskazanego w art. 3 ust. 2.

         2.   Państwo podlega wykreśleniu z listy istotnych państw trzecich, gdy:

               a)

               średnia arytmetyczna ekspozycji wobec tego państwa w dwunastu kolejnych kwartałach poprzedzających dzień odniesienia wynosiła mniej niż 1 % w przypadku wszystkich wskaźników wskazanych w art. 3 ust. 2; oraz

               b)

               wartość ekspozycji w każdym z dwóch kwartałów poprzedzających dzień odniesienia wynosiła mniej niż 1 % w przypadku wszystkich wskaźników wskazanych w art. 3 ust. 2.

         3.   Państwo trzecie zidentyfikowane jako istotne dla sektora bankowego Unii na podstawie kryteriów wskazanych w ust. 1 podlega monitorowaniu przez Sekretariat ERRS.
   4.   Lista istotnych państw trzecich podlega corocznej rewizji dokonywanej przez Sekretariat ERRS, który przedstawia wniosek Doradczemu Komitetowi Technicznemu. Wniosek ten opiera się na danych nadzorczych zebranych dla 12 kwartałów poprzedzających dzień 31 grudnia odpowiedniego roku kalendarzowego. Wniosek podlega przedstawieniu Doradczemu Komitetowi Technicznemu do dnia 30 czerwca odpowiedniego roku. Doradczy Komitet Techniczny może skorzystać ze swobody uznania i dokonać zmian we wniosku przed przedstawieniem go do zatwierdzenia Radzie Generalnej, w szczególności w przypadkach, w których ERRS wydała zalecenie zgodnie z art. 138 dyrektywy 2013/36/UE a państwo trzecie będące przedmiotem tego zalecenia powinno zostać wykreślone z listy istotnych państw trzecich.
   5.   Rada Generalna przyjmuje decyzję w sprawie zmian listy istotnych państw trzecich w oparciu o wniosek Doradczego Komitetu Technicznego. Wszelkie zmiany listy istotnych państw trzecich podlegają opublikowaniu na stronie internetowej ERRS.
   Artykuł 5
   Przepisy przejściowe
   1.   Pierwotna lista istotnych państw trzecich, utworzona na podstawie danych referencyjnych za drugi kwartał 2014 r., obejmuje Federacyjną Republikę Brazylii, Specjalny Region Administracyjny Hongkong Chińskiej Republiki Ludowej, Chińską Republikę Ludową, Republikę Turcji, Federację Rosyjską i Stany Zjednoczone Ameryki.
   2.   W przypadku rewizji listy istotnych państw trzecich w 2017 r. dokonywanej przy użyciu danych nadzorczych na dzień odniesienia 31 grudnia 2016 r. nie stosuje się kryteriów dokonywania wykreśleń z listy wskazanych w art. 4 ust. 2.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 11 grudnia 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Przewodniczący ERRS

      (1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.

      (3)  Dz.U. L 191 z 28.6.2014, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 394 z 27.11.2015, s. 4.

      (5)  Decyzja Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego EBA/DC/2015/130 z dnia 23 września 2015 r. w sprawie przekazywania EUNB danych przez właściwe organy (Decision EBA/DC/2015/130 of the European Banking Authority of 23 September 2015 on reporting by competent authorities to the EBA), opublikowana na stronie internetowej EUNB pod adresem: www.eba.europa.eu.

      (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).


title: 2014/319/UE: Decyzja Rady z dnia 12 maja 2014 r. dotycząca zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Gruzją dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych

text:
               4.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 165/16

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 maja 2014 r.
   dotycząca zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Gruzją dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych

      (2014/319/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Gruzją dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych (zwany dalej „Protokołem”) został podpisany w imieniu Unii w dniu 12 grudnia 2013 r.

               (2)

               Protokół ma na celu ustanowienie przepisów finansowych i technicznych umożliwiających uczestnictwo Gruzji w pewnych programach unijnych. Horyzontalne ramy ustanowione Protokołem stanowią środek współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej, dzięki któremu na podstawie odnośnych programów unijnych możliwe będzie udzielenie pomocy przez Unię, zwłaszcza finansowej. Ramy te mają zastosowanie wyłącznie do tych programów unijnych, w przypadku których stosowne ustanawiające akty prawne przewidują możliwość uczestnictwa Gruzji. W związku z tym zawarcie Protokołu nie pociąga za sobą wykonywania — w ramach różnych polityk sektorowych realizowanych przez te programy — uprawnień wykonywanych w momencie ustanawiania tych programów.

               (3)

               Protokół należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Gruzją dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych (zwany dalej „Protokołem”) (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, notyfikacji przewidzianej w art. 10 Protokołu (2).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Protokół został opublikowany w Dz.U. L 8 z 11.1.2014, s. 3 wraz z decyzją w sprawie jego podpisania.

      (2)  Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.


title: Decyzja Rady 2012/152/WPZiB z dnia 15 marca 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu

text:
               16.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 77/18

         DECYZJA RADY 2012/152/WPZiB
   z dnia 15 marca 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1).

               (2)

               W dniu 23 stycznia 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/35/WPZiB zmieniającą decyzję 2010/413/WPZiB (2) w odpowiedzi na swoje poważne i rosnące zaniepokojenie charakterem irańskiego programu jądrowego.

               (3)

               W tym kontekście należy rozwinąć stosowanie ukierunkowanych środków finansowych przez dostawców specjalistycznych usług w zakresie komunikatów finansowych zgodne z decyzją 2010/413/WPZiB.

               (4)

               Decyzję 2010/413/WPZiB należy odpowiednio zmienić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 20 decyzji 2010/413/WPZiB dodaje się ustęp w brzmieniu:

      „12.   Bez uszczerbku dla wyłączeń przewidzianych w niniejszym artykule zakazuje się świadczenia specjalistycznych usług w zakresie komunikatów finansowych, wykorzystywanych w celu wymiany danych finansowych, na rzecz osób i podmiotów, o których mowa w ust. 1.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 marca 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 195 z 27.7.2010, s. 39.

      (2)  Dz.U. L 19 z 24.1.2012, s. 22.


title: Decyzja Rady i Komisji z dnia 13 grudnia 1993 r. w sprawie zawarcia Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0001

Dziennik Urzędowy L 001 , 03/01/1994 P. 0001 - 0001 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 11 P. 0037  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 11 P. 0037

		Decyzja Rady i Komisjiz dnia 13 grudnia 1993 r.w sprawie zawarcia Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską(94/1/ EWWiS, WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit drugi,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską podpisane w Oporto dnia 2 maja 1992 r. powinno zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali zatwierdza się niniejszym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską, protokoły, załączniki i deklaracje, uzgodnione Protokoły i wymiany listów załączonych do Aktu Końcowego.Teksty dokumentów określonych w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.Artykuł 2Akt przyjęcia przewidziany w art. 129 Porozumienia zostanie zdeponowany u przewodniczącego Rady w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz u przewodniczącego Komisji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [2].Sporządzono w Brukseli, dnia 13 grudnia 1993 r.W imieniu RadyPh. MaystadtPrzewodniczącyW imieniu RadyJ. DelorsPrzewodniczący[1] Dz.U. C 305 z 23.11.1992, str. 66.[2] Dz.U. L 1 z 3.1.1994, str. 606.--------------------------------------------------


title: 2005/113/UE: Decyzja Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich obradujących w ramach Rady z dnia 27 stycznia 2005 r. udzielająca absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003

text:
               9.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 36/7

      DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH OBRADUJĄCYCH W RAMACH RADY

   z dnia 27 stycznia 2005 r.
   udzielająca absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003
   (2005/113/UE)
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH OBRADUJĄCYCH W RAMACH RADY UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję przedstawicieli rządów Państw Członkowskich obradujących w ramach Rady nr 2002/176/UE z 21 lutego 2002 r. ustanawiającą fundusz w celu finansowania Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej oraz określającą zasady finansowe dotyczące zarządzania nim (1), w szczególności jej art. 20,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003,
   uwzględniając zgodę Rady z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003,
   uwzględniając zgodę Komisji z dnia 19 października 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003,
   po zbadaniu rachunku przychodów i wydatków, bilansu oraz sprawozdania Trybunału Obrachunkowego za rok finansowy 2003 (2), jakie zostały im przedstawione,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   zgodnie z rachunkiem przychodów i wydatków za rok 2002:

               —

               przychody wyniosły EUR 4 088 524

               —

               wydatki poniesione z wyasygnowanych środków wyniosły EUR 3 968 149,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym udziela się absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 stycznia 2005 r.

         M. SCHOMMER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 60 z 1.3.2002, str. 56.

      (2)  Dz.U. C 157 z 14.6.2004, str. 1.


title: 2005/2/: Decyzja Stałego Komitetu Państw EFTA nr 2/2005/SC z dnia 28 kwietnia 2005 r. dotycząca kontroli finansowego zarządzania Instrumentem Finansowym i projektów realizowanych w ramach tego Instrumentu

text:
               30.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/36

      DECYZJA STAŁEGO KOMITETU PAŃSTW EFTA

      NR 2/2005/SC
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   dotycząca kontroli finansowego zarządzania Instrumentem Finansowym i projektów realizowanych w ramach tego Instrumentu
   STAŁY KOMITET PAŃSTW EFTA,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej porozumieniem EOG oraz decyzję Wspólnego Komitetu EOG nr 47/2000 z dnia 22 maja 2000 r. ustanawiającą Instrument Finansowy EOG,
   uwzględniając decyzję Stałego Komitetu Państw EFTA nr 1/2000/SC z dnia 2 października 2000 r. ustanawiającą Komitet ds. Instrumentu Finansowego,
   uwzględniając decyzję nr 5/2002 Komitetu ds. Porozumienia o Nadzorze i Trybunale oraz decyzję Rady nr 2 z 2002 r. zastępującą decyzję Rady nr 6 i decyzję Komitetu ds. Porozumienia o Nadzorze i Trybunale z 1998 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Komisja Obrachunkowa pełni funkcję najwyższej władzy w zakresie kontroli zarządzania finansowego Instrumentu Finansowego i projektów realizowanych w jego ramach.
   Artykuł 2
   Do celów kontroli zarządzania finansowego Instrumentu Finansowego i projektów realizowanych w jego ramach Komisja Obrachunkowa składa się z przedstawicieli każdego z państw EFTA będących stronami porozumienia EOG.
   Artykuł 3
   Członkowie Komisji Obrachunkowej są obywatelami państw EFTA będących stronami porozumienia EOG, a najlepiej członkami najwyższych krajowych organów kontroli w państwach EFTA. Ich niezależność musi być niekwestionowana. Urzędnik zatrudniony w jakiejkolwiek instytucji EFTA może zostać członkiem Komisji Obrachunkowej jedynie po upływie trzech lat od chwili zakończenia pracy w tej instytucji.
   Artykuł 4
   Członkowie Komisji Obrachunkowej odpowiedzialni za kontrolę zarządzania finansowego Instrumentu Finansowego i projektów realizowanych w jego ramach powoływani są przez Stały Komitet Państw EFTA. Kadencja członków Komisji trwa cztery lata. Kadencja może zostać przedłużona jeden raz. Stały Komitet Państw EFTA może powoływać na członków Komisji te same osoby, które Komitet ds. Porozumienia o Nadzorze i Trybunale powołał na podstawie decyzji Komitetu nr 5/2002.
   Artykuł 5
   Członkowie Komisji Obrachunkowej są w pełni niezależni w wykonywaniu swych obowiązków.
   Artykuł 6
   Koszty przeprowadzanej przez Komisję Obrachunkową odpowiedniej i proporcjonalnej kontroli zarządzania finansowego Instrumentu Finansowego oraz/lub projektów realizowanych w jego ramach finansowane są z części budżetu Instrumentu Finansowego przeznaczonej na wydatki administracyjne. Stały Komitet podejmuje decyzję o wysokości przyznawanych środków na podstawie odnośnej propozycji przedstawionej przez Komisję Obrachunkową.
   Artykuł 7
   Zatrudnieni eksperci zewnętrzni mogą wspomagać Komisję Obrachunkową w jej pracach. Eksperci zewnętrzni muszą spełniać te same wymogi niezależności, co członkowie Komisji Obrachunkowej.
   Artykuł 8
   Komisja Obrachunkowa jest odpowiedzialna przed Stałym Komitetem Państw EFTA w zakresie kontroli zarządzania finansowego Instrumentu Finansowego i projektów realizowanych w jego ramach. Komisja może przedstawiać propozycje działań.
   Artykuł 9
   Komisja Obrachunkowa ustala swój regulamin wewnętrzny określający zasady przeprowadzania kontroli zarządzania finansowego Instrumentu Finansowego i projektów realizowanych w jego ramach i przedkłada go do zatwierdzenia Stałemu Komitetowi Państw EFTA.
   Artykuł 10
   Decyzja wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym.
   Artykuł 11
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 kwietnia 2005 r.

            W imieniu Stałego Komitetu

            Przewodniczący Komitetu

         B. GRYDELAND, Ambasador

            Sekretarz Generalny

         William ROSSIER


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 28/13/COL z dnia 30 stycznia 2013 r. zmieniająca po raz osiemdziesiąty ósmy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych

text:
               19.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 343/54

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 28/13/COL
   z dnia 30 stycznia 2013 r.
   zmieniająca po raz osiemdziesiąty ósmy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych
   URZĄD NADZORU EFTA,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61-63 oraz protokół 26 do tego porozumienia,
   uwzględniając Porozumienie między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b) oraz art. 24,
   przywołując Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa przyjęte przez Urząd w dniu 19 stycznia 1994 r. (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:
   zgodnie z art. 24 porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wprowadza w życie postanowienia Porozumienia EOG dotyczące pomocy państwa;
   zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne;
   w dniu 6 grudnia 2012 r. Komisja Europejska przyjęła nowy komunikat w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych
       (4);
   komunikat ten ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
   należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym;
   zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską;
   po konsultacji z Komisją Europejską i państwami EFTA,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wytyczne w sprawie pomocy państwa zostają zmienione poprzez wprowadzenie nowego rozdziału w sprawie krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych. Nowy rozdział stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 stycznia 2013 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Oda Helen SLETNES

            Przewodnicząca

         Sabine MONAUNI-TÖMÖRDY

            Członek Kolegium

      (1)  „Porozumienie EOG”.

      (2)  „porozumienie o nadzorze i Trybunale”.

      (3)  Wytyczne w sprawie zastosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG i art. 1 Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zwanym dalej Dz.U.) L 231 z 3.9.1994, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994 r., s. 1; zwane dalej „wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa”. Zaktualizowana wersja wytycznych w sprawie pomocy państwa jest opublikowana na stronie internetowej Urzędu: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

      (4)  Komunikat Komisji Europejskiej do państw członkowskich w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych (Dz.U. C 392 z 19.12.2012, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

         WYTYCZNE W SPRAWIE UBEZPIECZENIA KRÓTKOTERMINOWYCH KREDYTÓW EKSPORTOWYCH
          (1)

      1   Wprowadzenie

                  (1)

                  Subsydia eksportowe mogą mieć negatywny wpływ na konkurencję na rynku pomiędzy potencjalnie rywalizującymi dostawcami towarów i usług. Z tego powodu Komisja Europejska oraz Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) – jako strażnicy konkurencji w ramach Traktatu WE i Porozumienia EOG – zawsze stanowczo potępiali pomoc eksportową w handlu wewnątrz EOG, jak również w odniesieniu do wywozu poza EOG. Aby zapobiec zakłóceniom konkurencji spowodowanym przez wsparcie ubezpieczenia kredytów eksportowych przez państwa EOG, należy dokonać jasnej oceny tego wsparcia na podstawie przepisów EOG dotyczących pomocy państwa.

                  (2)

                  W 1998 r. Urząd określił zasady dotyczące interwencji państwowej w wytycznych w sprawie ubezpieczenia krótkoterminowych kredytów eksportowych (2). Wytyczne z 1998 r. miały obowiązywać przez okres prawie pięciu lat od dnia 1 czerwca 1998 r. Następnie zostały one zmienione, a w 2001 r. przedłużono okres ich stosowania (3).

                  (3)

                  Z doświadczeń ze stosowania wytycznych z 1998 r., w szczególności podczas kryzysu finansowego w latach 2009-2011, wynika, że należy dokonać przeglądu strategii Urzędu w tej dziedzinie.

                  (4)

                  Zasady ustalone w niniejszych wytycznych przyczynią się do zagwarantowania, aby pomoc państwa nie zakłócała konkurencji między działającymi w obszarze kredytów eksportowych ubezpieczycielami prywatnymi oraz publicznymi lub otrzymującymi dopłaty państwa, jak również pomogą stworzyć równe warunki działania dla eksporterów.

                  (5)

                  Wytyczne mają na celu udzielenie państwom EFTA bardziej szczegółowych wskazówek dotyczących zasad, na których Urząd zamierza opierać swoją interpretację art. 61 i 62 Porozumienia EOG oraz ich zastosowania do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych. Mają one sprawić, aby strategia Urzędu w tej dziedzinie była jak najbardziej przejrzysta, oraz zapewnić przewidywalność i równe traktowanie. W tym celu określają one szereg warunków, które ubezpieczyciele państwowi muszą spełnić, jeżeli zamierzają wejść na rynek krótkoterminowych ubezpieczeń kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka zbywalnego.

                  (6)

                  Ryzyko, które zasadniczo nie jest zbywalne, nie jest objęte zakresem niniejszych wytycznych.

                  (7)

                  W części 2 przedstawiono zakres wytycznych oraz stosowane w nich definicje. W sekcji 3 poruszono kwestię zastosowania art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG oraz ogólnego zakazu udzielania pomocy państwa w przypadku ubezpieczenia kredytów eksportowych na wypadek ryzyka zbywalnego. Natomiast w części 4 przedstawiono kilka wyjątków od definicji ryzyka zbywalnego oraz określono warunki interwencji państwa w przypadku ubezpieczenia na wypadek ryzyka będącego tymczasowo ryzykiem niezbywalnym.

            2   Zakres wytycznych i definicje

      2.1   Zakres stosowania

                  (8)

                  Urząd będzie stosował zasady określone w niniejszych wytycznych jedynie w odniesieniu do ubezpieczenia kredytów eksportowych o okresie ryzyka krótszym niż dwa lata. Wszelkie pozostałe finansowe instrumenty wsparcia eksportu są wykluczone z zakresu niniejszych wytycznych.

            2.2   Definicje

                  (9)

                  Do celów niniejszych wytycznych będą miały zastosowanie następujące definicje:

                              „koasekuracja” oznacza część procentową każdej ubezpieczonej szkody, której ubezpieczyciel nie obejmuje odszkodowaniem i której koszty ponosi inny ubezpieczyciel;

                              „okres kredytowania” oznacza okres wyznaczony kupującemu na uregulowanie płatności z tytułu dostarczonych towarów i usług w ramach transakcji kredytu eksportowego;

                              „ryzyko handlowe” oznacza ryzyko, w tym w szczególności:

                                          —

                                          arbitralne odrzucenie kontraktu przez nabywcę, to znaczy wszelkie arbitralne decyzje nabywcy niepublicznego co do przerwania lub rozwiązania kontraktu bez uzasadnionej przyczyny;

                                          —

                                          arbitralną odmowę przez nabywcę niepublicznego przyjęcia towarów objętych kontraktem bez uzasadnionej przyczyny;

                                          —

                                          niewypłacalność niepublicznego nabywcy i jego poręczyciela;

                                          —

                                          przedłużające się niewywiązywanie się z płatności, tzn. brak spłaty przez nabywcę niepublicznego i poręczyciela długu wynikającego z umowy;

                              „ubezpieczenie kredytów eksportowych” oznacza produkt ubezpieczeniowy polegający na tym, że ubezpieczyciel oferuje ubezpieczenie od ryzyka handlowego lub politycznego związanego ze zobowiązaniami płatniczymi w transakcji eksportowej;

                              „okres wytwarzania” oznacza okres między datą zamówienia a dostawą lub wysyłką towarów lub świadczeniem usług;

                              „ryzyko zbywalne” oznacza ryzyko polityczne i handlowe o maksymalnym okresie ryzyka krótszym niż dwa lata, odnoszące się do nabywców publicznych i niepublicznych w krajach umieszczonych w wykazie znajdującym się w Dodatku; wszelkie pozostałe ryzyko uznaje się za niezbywalne na potrzeby niniejszych wytycznych;

                              „ryzyko polityczne” oznacza ryzyko, w tym w szczególności:

                                          —

                                          ryzyko, że nabywca publiczny lub dany kraj nie dopuści do zawarcia transakcji lub nie wypełni zobowiązań płatniczych w terminie;

                                          —

                                          ryzyko wykraczające poza kontrolę indywidualnego nabywcy lub nieobjęte odpowiedzialnością indywidualnego nabywcy;

                                          —

                                          ryzyko, że dany kraj nie przekaże do kraju ubezpieczonego środków wpłaconych przez nabywcę posiadającego miejsce pobytu w tym kraju;

                                          —

                                          ryzyko wystąpienia przypadków działania siły wyższej poza państwem ubezpieczyciela, które mogą także obejmować zdarzenia o charakterze wojennym, w takim zakresie, w jakim ich skutki nie są objęte innym ubezpieczeniem;

                              „prywatny ubezpieczyciel kredytów” oznacza przedsiębiorstwo lub organizację, inne niż ubezpieczyciel państwowy, oferujące ubezpieczenie kredytów eksportowych;

                              „reasekuracja kwotowa” oznacza reasekurację, w ramach której ubezpieczyciel przekazuje reasekuratorowi, a reasekurator przyjmuje ustalony odsetek każdego ryzyka w ramach określonej kategorii działalności ubezpieczyciela;

                              „reasekuracja” oznacza ubezpieczenie zakupione przez ubezpieczyciela od innego ubezpieczyciela w celu zarządzania ryzykiem poprzez obniżenie własnego ryzyka;

                              „okres ryzyka” oznacza okres wytwarzania plus okres kredytowania;

                              „ubezpieczenie ryzyka pojedynczego” oznacza ubezpieczenie wszystkich transakcji sprzedaży na rzecz jednego nabywcy lub ubezpieczenie pojedynczej umowy zawartej z jednym nabywcą;

                              „ubezpieczyciel państwowy” oznacza przedsiębiorstwo lub inną organizację oferującą ubezpieczenie kredytów eksportowych, przy wsparciu państwa EOG lub działające w jego imieniu, lub państwo EOG oferujące ubezpieczenie kredytów eksportowych;

                              „ubezpieczenie uzupełniające” oznacza dodatkowe ubezpieczenie wykraczające poza limit kredytu ustanowione przez innego ubezpieczyciela;

                              „polisa ubezpieczenia całkowitych obrotów” oznacza polisę ubezpieczenia kredytu niebędącą ubezpieczeniem ryzyka pojedynczego; tj. polisę ubezpieczenia kredytu obejmującą wszystkie lub większość transakcji sprzedaży kredytów przez ubezpieczonego, jak również należności z tytułu sprzedaży wielu nabywcom.

            3   Zakres zastosowania art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG

      3.1   Zasady ogólne

                  (10)

                  Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stwierdza, że wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem tego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między umawiającymi się stronami.

                  (11)

                  Jeżeli ubezpieczenie kredytu eksportowego jest udzielane przez ubezpieczyciela państwowego, obejmuje ono zasoby państwowe. Zaangażowanie państwa może przynieść ubezpieczycielom lub eksporterom wybiórczą korzyść i tym samym może zakłócić konkurencję lub zagrozić jej zakłóceniem oraz wpłynąć na wymianę handlową między państwami EOG. Aby udzielić wskazówek co do tego, w jaki sposób należy dokonywać oceny tych środków w kontekście przepisów dotyczących pomocy państwa, stworzono poniższe zasady.

            3.2   Dopłaty dla ubezpieczycieli

                  (12)

                  Jeżeli ubezpieczyciele państwowi odnoszą pewne korzyści w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, oznacza to, że w takim przypadku może mieć miejsce pomoc państwa. Korzyści mogą przybierać różne formy i mogą na przykład obejmować:

                              a)

                              gwarancje państwa dla pożyczek i strat;

                              b)

                              zwolnienie z wymogu utworzenia odpowiednich rezerw i innych wymogów wynikających z wykluczenia działań w zakresie ubezpieczenia kredytów eksportowych na rachunek państwa lub gwarantowanych przez państwo na podstawie pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (4);

                              c)

                              ulgi lub zwolnienia z normalnie należnych podatków (takich jak podatki od spółek i podatki obciążające polisy ubezpieczeniowe);

                              d)

                              przyznanie pomocy lub dostarczanie kapitału przez państwo lub inne formy finansowania, które nie są zgodne z zasadami testu prywatnego inwestora;

                              e)

                              świadczenie przez państwo usług w naturze, takich jak zapewnienie dostępu do infrastruktury państwowej, obiektów lub poufnych informacji państwowych i możliwość korzystania z nich na warunkach nieodpowiadających ich wartości rynkowej;

                              f)

                              reasekurację bezpośrednią przez państwo lub gwarancję bezpośredniej reasekuracji przez państwo na warunkach bardziej korzystnych niż warunki proponowane przez prywatny rynek reasekuracji, co prowadzi do obniżenia cen ochrony reasekuracyjnej lub do sztucznego stworzenia zdolności, która nie wystąpiłaby na rynku prywatnym.

            3.3   Zakaz pomocy państwa dla kredytów eksportowych

                  (13)

                  Wymienione w pkt 12 korzyści dla ubezpieczycieli państwowych w odniesieniu do ryzyka zbywalnego mają wpływ na handel usługami ubezpieczenia kredytów na terenie EOG. Prowadzą one do różnic w ochronie ubezpieczeniowej na wypadek ryzyka zbywalnego, oferowanej w poszczególnych państwach EOG. To zjawisko zakłóca konkurencję między ubezpieczycielami w różnych państwach EOG i wywiera także skutki uboczne na wymianę handlową w obrębie EOG, niezależnie od tego, czy jest to eksport wewnątrz EOG czy też eksport poza EOG (5). Konieczne jest określenie warunków, na jakich ubezpieczyciele państwowi mogą prowadzić działalność, jeśli odnoszą korzyści tego rodzaju w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, aby zagwarantować, że nie będą korzystać z pomocy państwa. Konieczne w związku z tym jest, by nie mogli oni ubezpieczać ryzyka zbywalnego.

                  (14)

                  Korzyści dla ubezpieczycieli państwowych są też czasami, przynajmniej częściowo, przenoszone na eksporterów. Takie korzyści mogą zakłócić konkurencję i wymianę handlową oraz stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Jeżeli jednak warunki świadczenia usług ubezpieczenia kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka tymczasowo niezbywalnego, określone w sekcji 4.3 niniejszych wytycznych, zostaną spełnione, Urząd uzna, że żadna nienależna korzyść nie została przeniesiona na eksporterów.

            4   Warunki świadczenia usług ubezpieczenia kredytów eksportowych w odniesieniu do ryzyka tymczasowo niezbywalnego

      4.1   Zasady ogólne

                  (15)

                  Jak wspomniano w pkt 13, jeżeli ubezpieczyciele państwowi odnoszą jakiekolwiek korzyści finansowe w porównaniu z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, jak opisano w pkt 12, nie wolno im ubezpieczać ryzyka zbywalnego. Jeżeli ubezpieczyciele państwowi lub ich jednostki zależne pragnęliby ubezpieczać ryzyko zbywalne, należałoby zagwarantować, że nie korzystają przy tym, bezpośrednio lub pośrednio, z pomocy państwa. W tym celu muszą oni posiadać pewną ilość własnych środków (margines wypłacalności, w tym fundusz gwarancyjny) oraz rezerwy techniczne (rezerwa na wyrównanie szkodowości) oraz muszą uzyskać wymagane zezwolenie zgodnie z dyrektywą 73/239/EWG. Muszą także prowadzić przynajmniej oddzielny rachunek dla celów administracyjnych oraz oddzielne rachunki dla ubezpieczenia ryzyka zbywalnego i ryzyka niezbywalnego na rachunek państwa lub posiadającego gwarancję państwową, aby wykazać, że nie otrzymują oni pomocy państwa na ubezpieczenie ryzyka zbywalnego. Rachunki dla działalności ubezpieczonej na własny rachunek ubezpieczyciela powinny być prowadzone zgodnie z dyrektywą Rady nr 91/674/WE (6).

                  (16)

                  Państwa EFTA udzielające ochrony reasekuracyjnej dla ubezpieczyciela kredytów eksportowych poprzez uczestnictwo lub zaangażowanie w umowy reasekuracyjne sektora prywatnego pokrywające zarówno ryzyko zbywalne, jak i niezbywalne będą musiały wykazać, że jego postanowienia nie obejmują dopłat państwa, jak określono w pkt 12 lit. f).

                  (17)

                  Ubezpieczyciele państwowi mogą oferować ubezpieczenie kredytów eksportowych od ryzyka będącego tymczasowo ryzykiem niezbywalnym, po spełnieniu warunków określonych w niniejszych wytycznych.

            4.2   Odstępstwa od definicji ryzyka zbywalnego: ryzyko tymczasowo niezbywalne

                  (18)

                  Wbrew definicji ryzyka zbywalnego, pewne ryzyko handlowe i polityczne, które ponosi nabywca, powstałe w krajach wymienionych w Dodatku, uznaje się tymczasowo za niezbywalne w następujących przypadkach:

                              a)

                              jeżeli Urząd postanowi tymczasowo usunąć jeden lub kilka krajów z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym, określonego w Dodatku, za pomocą mechanizmu opisanego w części 5.2, ponieważ możliwości prywatnego rynku ubezpieczeń w tym kraju lub w tych krajach nie są wystarczające, aby pokryć wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko;

                              b)

                              jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że ryzyko, które ponoszą małe i średnie przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zawartą w zaleceniu Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (7), których całkowite roczne obroty eksportowe nie przekraczają kwoty 2 mln EUR, jest tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie;

                              c)

                              jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że ubezpieczenie ryzyka pojedynczego dotyczące okresu ryzyka trwającego co najmniej 181 dni, lecz nie dłużej niż dwa lata, jest tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie;

                              d)

                              jeżeli Urząd, po otrzymaniu zawiadomienia od państwa EFTA, postanowi, że z powodu zbyt niskiej podaży ubezpieczenia kredytu eksportowego, pewne rodzaje ryzyka są tymczasowo niezbywalne dla eksporterów w państwie EFTA, które przesłało zawiadomienie.

                  (19)

                  Aby zminimalizować zakłócenia konkurencji na rynku EOG, ryzyko tymczasowo uznane za niezbywalne, zgodnie z pkt 18, może być pokryte przez ubezpieczycieli państwowych, pod warunkiem, że spełnią oni warunki określone w części 4.3.

            4.3   Warunki ubezpieczenia ryzyka tymczasowo niezbywalnego

      4.3.1   Jakość ubezpieczenia

                  (20)

                  Jakość ubezpieczenia oferowanego przez ubezpieczycieli państwowych musi być zgodna z standardami rynkowymi. W szczególności, ubezpieczeniem może być objęte jedynie ryzyko uzasadnione ekonomicznie, tj. ryzyko, które jest do przyjęcia zgodnie z rzetelnymi zasadami ubezpieczania. Odsetek ubezpieczenia może wynieść maksymalnie 95 % w przypadku ryzyka handlowego i politycznego, a okres powstania szkody musi wynosić co najmniej 90 dni.

            4.3.2   Zasady ubezpieczenia

                  (21)

                  Przy ocenie ryzyka zawsze należy stosować rzetelne zasady dotyczące ubezpieczenia. Ryzyko zawarcia transakcji o niesolidnych podstawach finansowych nie może zatem kwalifikować się do ubezpieczenia objętego systemem wsparcia publicznego. W odniesieniu do tych zasad kryteria akceptacji ryzyka muszą być jasne. Jeżeli powiązania biznesowe już istnieją, eksporterzy muszą wykazać się pozytywnym doświadczeniem, jeżeli chodzi o transakcje handlowe lub płatności. Nabywcy muszą posiadać bezszkodowy przebieg ubezpieczenia, a prawdopodobieństwo niewywiązania się z płatności przez nabywców oraz ich wewnętrzne lub zewnętrzne ratingi finansowe muszą być możliwe do zaakceptowania.

            4.3.3   Ustalanie odpowiednich cen

                  (22)

                  Ponoszenie ryzyka w przypadku umowy ubezpieczenia kredytu eksportowego musi być wynagradzane stawką w odpowiedniej wysokości. Aby zminimalizować wypieranie prywatnych ubezpieczycieli kredytów z rynku, średnie składki w ramach systemów wspieranych przez państwo muszą być wyższe niż średnie składki pobierane przez prywatnych ubezpieczycieli za ubezpieczenie podobnego ryzyka. Taki wymóg zapewnia stopniowe likwidowanie interwencji państwowej, ponieważ pobieranie wyższej składki zagwarantuje, że eksporterzy powrócą do zawierania umów z prywatnymi ubezpieczycielami kredytów, jak tylko pozwolą na to warunki rynkowe, a ryzyko znowu stanie się ryzykiem zbywalnym.

                  (23)

                  Ceny uznaje się za stosowne, jeżeli dla właściwej kategorii ryzyka nabywców (8), określonej w poniższej tabeli, pobiera się minimalną stawkę (9) („bezpieczną stawkę”). Bezpieczna składka ma zastosowanie, chyba że państwa EFTA przedstawią dowody, że takie składki są nieadekwatne do ryzyka w danym przypadku. W przypadku polisy ubezpieczenia całkowitych obrotów kategoria ryzyka musi odpowiadać średniemu ryzyku odnoszącemu się do nabywcy objętego polisą.

                              Kategoria ryzyka

                              Roczna stawka z tytułu ponoszenia ryzyka (10)

                              (% ubezpieczonej sumy)

                              Doskonała (11)

                              0,2 – 0,4

                              Dobra (12)

                              0,41 – 0,9

                              Zadowalająca (13)

                              0,91 – 2,3

                              Słaba (14)

                              2,31 – 4,5

                  (24)

                  W przypadku koasekuracji, reasekuracji kwotowej oraz ubezpieczenia uzupełniającego ceny uznaje się za odpowiednie tylko wtedy, jeżeli pobierana stawka jest co najmniej o 30 % wyższa niż stawka w przypadku ubezpieczenia (pierwotnego) udzielonego przez prywatnego ubezpieczyciela kredytów.

                  (25)

                  Do stawki z tytułu ponoszenia ryzyka dodaje się opłatę administracyjną, którą pobiera się niezależnie od warunków umowy, aby cenę można było uznać za adekwatną.

            4.3.4.   Przejrzystość i sprawozdawczość

                  (26)

                  Państwa EFTA muszą opublikować na stronach internetowych ubezpieczycieli państwowych informacje na temat systemów stosowanych w przypadku ryzyka uznanego tymczasowo za niezbywalne zgodnie z pkt 18, wymieniając wszystkie warunki mające zastosowanie w danym przypadku.

                  (27)

                  Najpóźniej w dniu 31 lipca roku następującego po interwencji państwa, państwa EFTA muszą przedłożyć Urzędowi roczne sprawozdania dotyczące ryzyka uznanego tymczasowo za niezbywalne zgodnie z pkt 18, które pokrywają ubezpieczyciele państwowi.

                  (28)

                  Sprawozdanie musi zawierać informacje dotyczące wykorzystania każdego systemu, w tym w szczególności dane na temat całkowitej wartości przyznanych limitów kredytowych, obrotów objętych ubezpieczeniem, pobranych składek, zgłoszonych i wypłaconych roszczeń odszkodowawczych, kwot odzyskanych oraz kosztów administracyjnych systemu. Urząd opublikuje sprawozdania na swojej stronie internetowej.

            5   Kwestie proceduralne

      5.1   Zasady ogólne

                  (29)

                  Ryzyko opisane w pkt 18 lit. a) może być objęte ubezpieczeniem przez ubezpieczycieli państwowych, na warunkach określonych w części 4.3. W takich przypadkach nie jest konieczne powiadamianie Urzędu.

                  (30)

                  Ryzyko opisane w pkt 18 lit. b), c) i d) może być objęte ubezpieczeniem przez ubezpieczycieli państwowych, na warunkach określonych w części 4.3 i po powiadomieniu o tym Urzędu oraz uzyskaniu jego zgody.

                  (31)

                  Niewypełnienie jednego z warunków określonych w części 4.3 nie oznacza automatycznie, że objęcie kredytu eksportowego ubezpieczeniem lub systemem ubezpieczenia jest zabronione. Jeżeli państwo EFTA pragnie odstąpić od któregokolwiek z warunków lub jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy planowane ubezpieczenie kredytu eksportowego lub planowany system ubezpieczeń spełnia warunki określone w niniejszych wytycznych, państwo EFTA powinno zgłosić ten system Urzędowi.

                  (32)

                  Analiza pod względem przepisów dotyczących pomocy państwa nie przesądza o zgodności danego środka z innymi postanowieniami Porozumienia EOG.

            5.2   Zmiana wykazu krajów o ryzyku zbywalnym

                  (33)

                  Przy określaniu, czy niewystarczająca zdolność w sektorze prywatnym uzasadnia tymczasowe usunięcie danego kraju z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym, o którym mowa w pkt 18 lit. a), Urząd weźmie pod uwagę poniższe czynniki, w następującej kolejności według stopnia ważności:

                              a)

                              zmniejszenie zdolności w sektorze prywatnych ubezpieczeń kredytów: w szczególności decyzja znaczącego ubezpieczyciela kredytów o nieobejmowaniu ubezpieczeniem ryzyka odnoszącego się do nabywców w danym państwie, znaczne zmniejszenie całkowitej kwoty ubezpieczonej lub znaczny spadek wskaźnika akceptowalności, odnoszące się do danego państwa i odnotowane w okresie sześciu miesięcy;

                              b)

                              pogorszenie się ratingu sektora publicznego: w szczególności nagłe zmiany ratingu kredytowego w okresie sześciu miesięcy, np. wielokrotne obniżanie ratingu przez niezależne agencje ratingowe lub duży wzrost spreadów swapu ryzyka kredytowego;

                              c)

                              pogorszenie się ratingu sektora przedsiębiorstw: w szczególności nagły wzrost liczby przypadków niewypłacalności w danym państwie w okresie sześciu miesięcy.

                  (34)

                  Kiedy zdolność rynku stanie się niewystarczająca, aby pokryć wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko, Urząd może dokonać przeglądu wykazu krajów o ryzyku zbywalnym na pisemny wniosek państwa EFTA lub z własnej inicjatywy.

                  (35)

                  Jeżeli Urząd będzie zamierzał dokonać zmiany wykazu krajów o ryzyku zbywalnym znajdującego się w Dodatku, przeprowadzi konsultacje z państwami EFTA, prywatnymi ubezpieczycielami kredytów oraz zainteresowanymi stronami i uzyska od nich stosowne informacje. Urząd zamieści na swojej stronie internetowej zawiadomienie o konsultacjach i rodzaju informacji, które zamierza zgromadzić. Czas trwania konsultacji nie będzie zazwyczaj dłuższy niż 20 dni roboczych. Jeśli na podstawie zebranych informacji Urząd postanowi dokonać zmiany w wykazie państw o ryzyku zbywalnym, powiadomi o tym pisemnie państwa EFTA oraz umieści informację o takiej decyzji na swojej stronie internetowej.

                  (36)

                  Tymczasowe usunięcie kraju z wykazu krajów o ryzyku zbywalnym będzie obowiązywało przez okres co najmniej 12 miesięcy. Polisy ubezpieczeniowe, dotyczące państwa, które zostało tymczasowo usunięte z wykazu, i zawarte w tym czasie, mogą być ważne najwyżej przez 180 dni od dnia, w którym kończy się okres tymczasowego usunięcia z wykazu. Po zakończeniu tego okresu nie można zawierać nowych polis ubezpieczeniowych. Trzy miesiące przed zakończeniem okresu tymczasowego usunięcia z wykazu Urząd rozważy, czy należy przedłużyć okres usunięcia danego kraju z wykazu. Jeżeli Urząd stwierdzi, że zdolność rynku nadal pozostaje niewystarczająca, aby objąć ubezpieczeniem wszelkie ekonomicznie uzasadnione ryzyko, uwzględniając czynniki określone w pkt 33, może przedłużyć okres tymczasowego usunięcia danego kraju z wykazu, zgodnie z pkt 35.

            5.3   Obowiązek zawiadomienia o odstępstwach określonych w pkt 18 lit. b) i c)

                  (37)

                  Dane dostępne obecnie Urzędowi wskazują na to, że istnieje luka na rynku, jeśli chodzi o ryzyko określone w pkt 18 lit. b) i c), i że w związku z tym omawiane ryzyko jest ryzykiem niezbywalnym (15). Należy jednak pamiętać o tym, że nie każde państwo EOG charakteryzuje się niewystarczającym ubezpieczeniem takiego ryzyka i że sytuacja może z czasem ulec zmianie, jako że sektor prywatny może zainteresować się tym segmentem rynkowym. Interwencja państwa powinna być dopuszczalna jedynie w odniesieniu do ryzyka, które w innym przypadku nie zostałoby objęte ubezpieczeniem na rynku.

                  (38)

                  Z tych powodów, jeżeli państwo EFTA pragnie objąć ubezpieczeniem rodzaje ryzyka wyszczególnione w pkt 18 lit. b) lub c), musi przedstawić Urzędowi zawiadomienie zgodnie z protokołem 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, i wykazać w nim, że skontaktowało się ze znaczącymi ubezpieczycielami kredytów i pośrednikami działającymi w tym państwie EFTA (16) i że dało im możliwość przedstawienia dowodów potwierdzających, że ubezpieczenie danego rodzaju ryzyka jest oferowane w tym państwie. Jeżeli ubezpieczyciele kredytów, w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku państwa EFTA, nie przedstawią państwu EFTA lub Urzędowi informacji dotyczących warunków ubezpieczenia i ubezpieczonych kwot w odniesieniu do rodzaju ryzyka, który państwo EFTA pragnie objąć ubezpieczeniem lub jeżeli przedstawione informacje nie wykażą, że ubezpieczenie danego ryzyka jest dostępne w tym państwie EFTA, Urząd uzna takie ryzyko za ryzyko tymczasowo niezbywalne.

            5.4   Obowiązek zawiadomienia w innych przypadkach

                  (39)

                  Jeśli chodzi o ryzyko określone w pkt 18 lit. d), dane państwo EFTA musi w swoim zawiadomieniu dla Urzędu zgodnie z protokołem 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale wykazać, że w tym konkretnym państwie EFTA ubezpieczenie nie jest dostępne dla eksporterów z powodu szoku podażowego na prywatnym rynku ubezpieczeń, wynikającego w szczególności z wycofania się z tego państwa EFTA znaczącego ubezpieczyciela kredytów, obniżenia zdolności lub ograniczonej oferty produktów w porównaniu z innymi państwami EFTA.

            6   Wejście w życie i okres obowiązywania

                  (40)

                  Urząd będzie stosował zasady przedstawione w niniejszych wytycznych od momentu ich przyjęcia do dnia 31 grudnia 2018 r.

         (1)  Niniejsze wytyczne odpowiadają komunikatowi Komisji Europejskiej do państw członkowskich w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych, 6.12.2012 (Dz.U. C 392 z 19.12.2012, s. 1).

         (2)  Dz.U. L 120 z 23.4.1998, s. 27 i Suplement EOG nr 16 z 23.4.1998, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 30 z 31.1.2002, s. 52 i Suplement EOG nr 7 z 31.1.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 228 z 16.8.1973, s. 3, por. pkt 2 załącznika IX do Porozumienia EOG.

         (5)  W swym wyroku w sprawie C-142/87 Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że nie tylko dopłaty do eksportu w obrębie Unii, ale również dopłaty do eksportu poza Unię mogą mieć wpływ na konkurencję i handel w obrębie Unii. Obydwa rodzaje działalności są ubezpieczane przez ubezpieczycieli kredytów eksportowych i dlatego też dopłaty do obydwu mogą mieć wpływ na konkurencję i handel wewnątrz Unii.

         (6)  Dyrektywa Rady 91/674/WE z 19.12.1991 w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 374 z 31.12.1991, s. 7), dostosowany na potrzeby Porozumienia EOG w drodze decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 7/94 (Dz.U. L 160 z 28.6.1994; Suplement EOG nr 17 z 28.6.1994).

         (7)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

         (8)  Kategorie ryzyka nabywców oparte są na ratingach kredytowych. Ratingi nie muszą pochodzić z konkretnych agencji ratingowych. Akceptowane są również krajowe systemy ratingowe lub systemy ratingowe stosowane przez banki. W przypadku firm nieposiadających ratingu publicznego można zastosować rating oparty na możliwych do zweryfikowania informacjach.

         (9)  Dla każdej właściwej kategorii ryzyka przedział bezpiecznych składek został ustalony na podstawie jednorocznych spreadów swapu ryzyka kredytowego (CDS) w oparciu o rating łączony, obejmujący ratingi trzech głównych agencji ratingowych (Standard & Poor, Moody's i Fitch), za okres ostatnich pięciu lat (2007-11), przy założeniu, że średni współczynnik odzyskania szkód dla krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych wynosi 40 %. Następnie przedziały ustalono w taki sposób, aby stanowiły ciągłość w celu lepszego uwzględnienia faktu, że składki z tytułu ponoszenia ryzyka zmieniają się w czasie.

         (10)  Bezpieczną stawkę dla umów ubezpieczenia o okresie ważności wynoszącym 30 dni można obliczyć poprzez podzielenie rocznej stawki z tytułu ponoszenia ryzyka przez 12.

         (11)  Doskonała kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie AAA, AA+, AA, AA–, A+, A, A–.

         (12)  Dobra kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie BBB+, BBB lub BBB–.

         (13)  Zadowalająca kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie BB+, BB lub BB–.

         (14)  Słaba kategoria ryzyka obejmuje ryzyko odpowiadające ratingom kredytowym przyznawanym przez agencję Standard & Poor na poziomie B+, B lub B–.

         (15)  Zob. Komunikat Komisji Europejskiej do państw członkowskich UE w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych, 6.12.2012 (Dz.U. C 392 z 19.12.2012, s. 1) pkt 37.

         (16)  Ubezpieczyciele kredytów i pośrednicy, z którymi się skontaktowano, powinni być reprezentatywni, jeżeli chodzi o oferowane produkty (na przykład powinni być wyspecjalizowani w oferowaniu ubezpieczenia ryzyka pojedynczego) oraz wielkość rynku, na którym działają (na przykład powinni posiadać łącznie co najmniej 50 % udziału w rynku).

         Dodatek

            Lista krajów o ryzyku zbywalnym

                     Wszystkie państwa członkowskie UE i państwa EOG EFTA

                     Australia

                     Kanada

                     Japonia

                     Nowa Zelandia

                     Szwajcaria

                     Stany Zjednoczone Ameryki


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 441/12/COL z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia nowych urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji

text:
               11.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 190/92

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

      NR 441/12/COL
   z dnia 29 listopada 2012 r.
   w sprawie wyznaczenia nowych urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Przepisy proceduralne Urzędu Nadzoru EFTA, a w szczególności ich art. 15,
   UWZGLĘDNIAJĄC decyzję nr 442/12/COL Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji, a w szczególności jej art. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   W celu zapewnienia skutecznego przeprowadzania postępowań z zakresu konkurencji oraz zagwarantowania praw stron do bycia wysłuchanym w takich postępowaniach wyznacza się urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające lub kilku takich urzędników.
   Członek Urzędu odpowiedzialny za konkurencję może podjąć decyzję, że urzędnik będący pracownikiem Urzędu będzie w dalszym ciągu pełnił funkcję urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w danej sprawie po wygaśnięciu jego lub jej umowy o pracę z Urzędem.
   Jeżeli urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające nie jest w stanie działać, jego zadania powinien wykonać inny urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające. Jeżeli żaden z urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające nie jest w stanie działać, właściwy członek Kolegium wyznacza innego właściwego urzędnika, który jest pracownikiem Urzędu i nie jest zaangażowany w daną sprawę, do wykonania obowiązków urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Powołanie urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające
   1.   Do pełnienia funkcji urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające z zakresu konkurencji powołuje się prawników: panią Clémence Perrin i panią Auður Steinarsdóttir.
   2.   Jeżeli żaden z urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające nie jest w stanie działać, niniejszym upoważnia się członka Kolegium odpowiedzialnego za konkurencję do wyznaczenia innego właściwego urzędnika, który jest pracownikiem Urzędu Nadzoru EFTA i nie jest zaangażowany w daną sprawę, do wykonania obowiązków urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające.
   Artykuł 2
   Uchylenie poprzednich decyzji
   Decyzja nr 554/08/COL i decyzja nr 7/10/COL Urzędu Nadzoru EFTA tracą moc, a poprzedni urzędnicy przeprowadzający spotkania wyjaśniające przestają pełnić swoje funkcje.
   Artykuł 3
   Informacje
   Państwa EFTA i Komisja Europejska otrzymują informację w postaci kopii niniejszej decyzji.
   Artykuł 4
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 listopada 2012 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Oda Helen SLETNES

            Przewodnicząca

         Sverrir Haukur GUNNLAUGSSON

            Członek Kolegium


title: Decyzja Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca tymczasowego stosowania Międzynarodowego Porozumienia w sprawie kauczuku naturalnego z 1987 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0662

Dziennik Urzędowy L 382 , 31/12/1988 P. 0039 - 0039 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 14 P. 0209  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 14 P. 0209

		Decyzja Radyz dnia 21 grudnia 1988 r.dotycząca tymczasowego stosowania Międzynarodowego Porozumienia w sprawie kauczuku naturalnego z 1987 r.(88/662/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1979 r. wygasło;na podstawie decyzji 88/107/EWG [1], Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r., zwane dalej "Porozumieniem z 1987 r.", zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie w dniu 18 grudnia 1987 r.;pożądane jest zapewnienie, aby Porozumienie z 1987 r. weszło w życie na zasadzie tymczasowości najpóźniej do dnia 1 stycznia 1989 r; w tym celu konieczne jest, aby Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zgodnie z własnymi niezbędnymi procedurami wewnętrznymi i po ich zakończeniu, notyfikowały Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar stosowania Porozumienia z 1987 r. na zasadzie tymczasowości,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Gdy tylko niezbędne wewnętrzne procedury zostaną zakończone, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie notyfikują Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych swój zamiar stosowania Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. na zasadzie tymczasowości zgodnie z art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 2.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia notyfikacji o tymczasowym stosowaniu Porozumienia z 1987 r. w imieniu Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1988 r.W imieniu RadyV. PapandreouPrzewodniczący[1] Dz.U. L 58 z 3.3.1988, str. 18.--------------------------------------------------


title: 2007/409/WE: Decyzja Rady z dnia 11 czerwca 2007 r. zmieniająca decyzję 2004/585/WE ustanawiającą regionalne komitety doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa

text:
               15.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/68

      DECYZJA RADY

   z dnia 11 czerwca 2007 r.
   zmieniająca decyzję 2004/585/WE ustanawiającą regionalne komitety doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
   (2007/409/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 31 i 32, przewiduje nowe formy udziału uczestników sektora we wspólnej polityce rybołówstwa poprzez utworzenie regionalnych komitetów doradczych.

               (2)

               Decyzja 2004/585/WE z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiająca regionalne komitety doradcze w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (2) określa wspólne ramy, których ma przestrzegać każdy z regionalnych komitetów doradczych.

               (3)

               Artykuł 9 decyzji 2004/585/WE przewiduje, że regionalne komitety doradcze otrzymają pomoc finansową Wspólnoty w celu zapewnienia ich skutecznego działania, a także pokrycia ponoszonych przez nie kosztów tłumaczeń ustnych i pisemnych.

               (4)

               Regionalne komitety doradcze oferują Komisji i państwom członkowskim doradztwo w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa oraz zapewniają skuteczne zaangażowanie uczestników sektora, co stanowi jeden z zasadniczych filarów zreformowanej wspólnej polityki rybołówstwa i jest podstawowym warunkiem dobrego zarządzania.

               (5)

               Regionalne komitety doradcze powinny zatem być uznawane za organy dążące do osiągnięcia celu będącego przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego w rozumieniu art. 162 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3).

               (6)

               Należy zapewnić stabilność finansową regionalnym komitetom doradczym poprzez zapewnienie im dostatecznego i stałego finansowania, tak by mogły one nadal skutecznie pełnić swoją rolę doradczą w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.

               (7)

               W celu uproszczenia zarządzania środkami finansowymi otrzymywanymi przez regionalne komitety doradcze powinien istnieć jeden instrument finansowy dla pokrycia wszystkich kosztów.

               (8)

               W związku z przyznaniem regionalnym komitetom doradczym pomocy finansowej Wspólnoty ważne jest, aby Komisja, poza kontrolami audytowymi, mogła również w dowolnym momencie sprawdzać, czy działania regionalnych komitetów doradczych są zgodne z zakresem powierzonych im zadań.

               (9)

               Decyzja 2004/585/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji Rady 2004/585/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 9
               Finansowanie
               1.   Regionalny komitet doradczy, który nabył osobowość prawną, może ubiegać się o pomoc finansową Wspólnoty jako organ dążący do osiągnięcia celu będącego przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego w rozumieniu art. 162 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4).
               2.   Komisja podpisuje umowę dotacji z każdym z regionalnych komitetów doradczych w sprawie pokrycia ich kosztów bieżących, w tym kosztów tłumaczeń ustnych i pisemnych, zgodnie z załącznikiem II.

               2)

               dodaje się art. 9a w brzmieniu:
               „Artykuł 9a
               Weryfikacje przez Komisję
               Komisja może przeprowadzać wszelkie weryfikacje, jakie uzna za konieczne dla zapewnienia zgodności z zadaniami powierzonymi regionalnym komitetom doradczym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 i niniejszą decyzją.”;

               3)

               załącznik II zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 11 czerwca 2007 r.

            W imieniu Rady

         H. SEEHOFER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

      (2)  Dz.U. L 256 z 3.8.2004, str. 17.

      (3)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 478/2007 (Dz.U. L 111 z 28.4.2007, str. 13).

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 478/2007 (Dz.U. L 111 z 28.4.2007, str. 13).”;

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK II
            Wkład Wspólnoty w koszty ponoszone przez regionalne komitety doradcze
            Wspólnota wniesie wkład na pokrycie części kosztów bieżących regionalnych komitetów doradczych jako organów dążących do osiągnięcia celu będącego przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego. Dotacja przyznawana przez Wspólnotę każdemu z regionalnych komitetów doradczych na pokrycie kosztów bieżących nie może przekroczyć 90 % budżetu operacyjnego regionalnego komitetu doradczego. Przez kolejne lata wkład finansowy będzie stały, a jego wysokość będzie zależała od środków dostępnych w budżecie. Komisja będzie zawierać z każdym regionalnym komitetem doradczym na każdy rok »umowę w sprawie przyznania dotacji operacyjnej«, która określi szczegółowe warunki i procedurę przyznawania dotacji.
            Dozwolone koszty będą się składać z kosztów niezbędnych do zapewnienia normalnego działania regionalnych komitetów doradczych oraz do umożliwienia im realizacji ich celów. Wyłącznie rzeczywiste wydatki będą przedmiotem wkładu wspólnotowego, który zostanie przyznany pod warunkiem, że pozostałe źródła finansowania zostały przydzielone.
            Do kosztów bezpośrednich należą:

                        —

                        koszty osobowe (dzienny koszt pracy personelu nad projektem),

                        —

                        sale konferencyjne,

                        —

                        nowy lub używany sprzęt,

                        —

                        materiały i dostawy,

                        —

                        rozpowszechnianie informacji pomiędzy członkami,

                        —

                        koszty podróży i zakwaterowania ekspertów biorących udział w posiedzeniach komitetu (w oparciu o stawki lub zasady określone przez wydziały Komisji),

                        —

                        audyty,

                        —

                        koszty tłumaczeń ustnych i pisemnych,

                        —

                        rezerwa na nieprzewidziane wydatki, nieprzekraczająca 5 % kwalifikowanych kosztów bezpośrednich.”


title: Decyzja Rady z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania Protokołu określającego na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. możliwości połowowe i wkłady finansowe przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Gwinei w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0305

Dziennik Urzędowy L 099 , 03/04/2004 P. 0009 - 0010

		Decyzja Radyz dnia 22 marca 2004 r.w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania Protokołu określającego na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. możliwości połowowe i wkłady finansowe przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Gwinei w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei(2004/305/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w powiązaniu z art. 300 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 15 akapit drugi umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Gwinei w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei [1], obie strony przeprowadziły negocjacje w celu określenia poprawek lub uzupełnień, które należy wprowadzić do tej umowy.(2) W wyniku tych negocjacji dnia 27 czerwca 2003 r. parafowano nowy Protokół.(3) Protokół daje rybakom wspólnotowym możliwość połowów na wodach będących pod władzą i jurysdykcją Gwinei na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.(4) Nowy Protokół powinien zostać zatwierdzony tak szybko jak to możliwe w celu zagwarantowania ciągłości działalności połowowej statków wspólnotowych. W tym celu obie Strony parafowały Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania parafowanego Protokołu począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.(5) Należy określić metodę przydzielania możliwości połowych poszczególnym Państwom Członkowskim na podstawie tradycyjnego przydziału możliwości połowowych w ramach Umowy w sprawie rybołówstwa.(6) Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone z zastrzeżeniem jego ostatecznego zawarcia przez Radę,PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:Artykuł 1Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania Protokołu określającego na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. możliwości połowowe i wkłady finansowe przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Gwinei w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei.Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest dołączony do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Możliwości połowowe wymienione w Protokole na rok 2004 są przyznane Państwom Członkowskim w sposób następujący:a) ryby/głowonogi:- Hiszpania: 844 ton rejestrowych brutto (TRB),- Włochy: 750 ton rejestrowych brutto (TRB),- Grecja: 906 ton rejestrowych brutto (TRB);b) połów krewetek:- Hiszpania: 1050 ton brutto (TRB),- Portugalia: 300 ton rejestrowych brutto (TRB),- Grecja: 150 ton rejestrowych brutto (TRB);c) sejnery poławiające tuńczyka:- Francja: 17 statków,- Hiszpania: 17 statków;d) tuńczykowce dokonujące połowów haczykowych na wędki i sznury:- Francja: 7 statków,- Hiszpania: 7 statków;e) taklowce powierzchniowe:- Hiszpania: 8,- Portugalia: 1.2. Jeśli wnioski o licencje, złożone przez powyższe Państwa Członkowskie nie wyczerpią wszystkich możliwości połowowych ustalonych w Protokole, Komisja może rozważyć wnioski o licencje złożone przez inne Państwo Członkowskie.Artykuł 3Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 marca 2004 r.W imieniu RadyJ. WalshPrzewodniczący[1] Dz.U. L 111 z 27.4.1983, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady nr 252/2013/UE z dnia 11 marca 2013 r. ustanawiająca wieloletnie ramy prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2013–2017

text:
               21.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/1

         DECYZJA RADY NR 252/2013/UE
   z dnia 11 marca 2013 r.
   ustanawiająca wieloletnie ramy prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2013–2017
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 352,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Biorąc pod uwagę cele powstania Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „agencją”) oraz chcąc umożliwić jej odpowiednie wykonywanie zadań, należy określić konkretne dziedziny tematyczne jej działalności w wieloletnich ramach prac obowiązujących przez okres pięcioletni, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiającym Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (1).

               (2)

               Pierwsze wieloletnie ramy prac zostały przyjęte decyzją Rady 2008/203/WE z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 168/2007 w odniesieniu do przyjęcia wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2007–2012 (2).

               (3)

               Wieloletnie ramy prac powinny mieścić się wyłącznie w zakresie prawa Unii.

               (4)

               Wieloletnie ramy prac powinny być zgodne z priorytetami Unii i należycie uwzględniać przesłania wynikające z rezolucji Parlamentu Europejskiego i konkluzji Rady w dziedzinie praw podstawowych.

               (5)

               Wieloletnie ramy prac powinny należycie uwzględniać zasoby ludzkie i finansowe agencji.

               (6)

               Wieloletnie ramy prac powinny zawierać przepisy mające zapewnić komplementarność w stosunku do kompetencji innych organów, biur i agencji Unii, jak również Rady Europy i innych organizacji międzynarodowych działających w dziedzinie praw podstawowych. Najważniejszymi agencjami i organami Unii działającymi w dziedzinach objętych niniejszymi wieloletnimi ramami prac są Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 (3), Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) ustanowiona rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 (4), Europejska Sieć Migracyjna ustanowiona decyzją Rady 2008/381/WE (5), Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (6), Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), Europejska Jednostka Współpracy Sądowej (Eurojust) ustanowiona decyzją Rady 2002/187/WSiSW (8), Europejski Urząd Policji (Europol) ustanowiony decyzją Rady 2009/371/WSiSW (9), Europejskie Kolegium Policyjne (Cepol) ustanowione decyzją Rady 2005/681/WSiSW (10), Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości ustanowiona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 (11) i Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1365/75 (12).

               (7)

               Wśród dziedzin tematycznych działalności agencji w wieloletnich ramach prac powinny się znaleźć takie kwestie, jak zwalczanie rasizmu, ksenofobii i podobnych form nietolerancji.

               (8)

               Ze względu na znaczenie, jakie dla Unii ma walka z ubóstwem i wykluczeniem społecznym – walka ta stała się jednym z pięciu celów strategii na rzecz wzrostu gospodarczego „Europa 2020” – agencja powinna podczas gromadzenia i rozpowszechniania danych w dziedzinach tematycznych ustanowionych niniejszą decyzją brać pod uwagę przesłanki gospodarcze i społeczne umożliwiające skuteczne korzystanie z praw podstawowych.

               (9)

               Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji agencja może, o ile pozwalają na to jej zasoby ludzkie i finansowe, podejmować działania wykraczające poza dziedziny tematyczne określone w wieloletnich ramach prac, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 168/2007. Zgodnie z przyjętym przez Radę Europejską programem sztokholmskim pt. „Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli” (13) instytucje powinny maksymalnie korzystać z fachowej wiedzy agencji i w odpowiednich przypadkach zasięgać jej opinii, w ramach jej mandatu, jeżeli chodzi o kształtowanie polityki i legislacji mającej wpływ na prawa podstawowe.

               (10)

               Przygotowując swój wniosek, Komisja zasięgnęła opinii zarządu agencji i otrzymała od niego pisemne uwagi w dniu 18 października 2011 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wieloletnie ramy prac
   1.   Niniejszym ustanawia się wieloletnie ramy prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „agencją”) na lata 2013–2017.
   2.   Agencja, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 168/2007, wykonuje swoje zadania przewidziane w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 168/2007 w dziedzinach tematycznych określonych w art. 2 niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Dziedziny tematyczne
   Określa się następujące dziedziny tematyczne:

               a)

               dostęp do wymiaru sprawiedliwości;

               b)

               ofiary przestępstw, w tym odszkodowania dla ofiar przestępstw;

               c)

               społeczeństwo informacyjne, w szczególności poszanowanie życia prywatnego i ochrona danych osobowych;

               d)

               integracja Romów;

               e)

               współpraca wymiarów sprawiedliwości, z wyjątkiem spraw karnych;

               f)

               prawa dziecka;

               g)

               dyskryminacja ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, opinie polityczne lub wszelkie inne opinie, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną;

               h)

               imigracja i integracja migrantów, wizy, kontrola graniczna i azyl;

               i)

               rasizm, ksenofobia i podobne formy nietolerancji.

         Artykuł 3
   Komplementarność i współpraca z innymi organami
   1.   W celu wdrożenia wieloletnich ram prac agencja zapewnia właściwą współpracę i koordynację z odpowiednimi organami, biurami i agencjami Unii, z państwami członkowskimi, z organizacjami międzynarodowymi oraz ze społeczeństwem obywatelskim zgodnie z art. 7, 8 i 10 rozporządzenia (WE) nr 168/2007.
   2.   Agencja zajmuje się kwestiami dotyczącymi dyskryminacji ze względu na płeć wyłącznie jako częścią zadań agencji w ramach art. 2 lit. g) i w odnośnym zakresie, przy czym zbieranie danych na temat równości płci i dyskryminacji ze względu na płeć jest zadaniem Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn. Agencja i instytut współpracują zgodnie z umową o współpracy z dnia 22 listopada 2010 r.
   3.   Agencja współpracuje z Europejską Fundacją na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) zgodnie z umową o współpracy z dnia 8 października 2009 r. oraz z Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych (Frontex) zgodnie z umową o współpracy z dnia 26 maja 2010 r. Ponadto współpracuje z Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Europejską Siecią Migracyjną, Europejską Jednostką Współpracy Sądowej (Eurojust), Europejskim Urzędem Policji (Europol), Europejskim Kolegium Policyjnym (Cepol) oraz Europejską Agencją ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości zgodnie z odnośnymi przyszłymi umowami o współpracy. Współpraca z nimi ogranicza się do działań wpisujących się w zakres dziedzin tematycznych określonych w art. 2 niniejszej decyzji.
   4.   Swoje zadania w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego, a w szczególności w dziedzinie poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych, agencja wykonuje bez uszczerbku dla zadań Europejskiego Inspektora Ochrony Danych polegających na zapewnianiu poszanowania podstawowych praw i wolności osób fizycznych, a w szczególności ich prawa do prywatności, przez instytucje i organy unijne zgodnie z obowiązkami i uprawnieniami Inspektora określonymi w art. 46 i 47 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
   5.   Agencja koordynuje swoją działalność z pracami Rady Europy zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 168/2007 oraz z Umową między Wspólnotą Europejską a Radą Europy w sprawie współpracy między Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej a Radą Europy (14), o której to umowie jest mowa we wspomnianym artykule.
   Artykuł 4
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 63 z 7.3.2008, s. 14.

      (3)  Dz.U. L 132 z 29.5.2010, s. 11.

      (4)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 131 z 21.5.2008, s. 7.

      (6)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

      (7)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 63 z 6.3.2002, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37.

      (10)  Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 63.

      (11)  Dz.U. L 286 z 1.11.2011, s. 1.

      (12)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (13)  Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s. 1.

      (14)  Dz.U. L 186 z 15.7.2008, s. 7.