title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1720 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku Portugalii – EGF/2018/002 PT/Norte – Centro – Lisboa wearing apparel

text:
                  16.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 291/8

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/1720
         z dnia 23 października 2018 r.
         w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku Portugalii – EGF/2018/002 PT/Norte – Centro – Lisboa wearing apparel
         PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
         uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz w celu udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

                     (2)

                     Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

                     (3)

                     W dniu 24 kwietnia 2018 r. Portugalia przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w sektorze produkcji odzieży w regionach Norte, Centro i Lisboa w Portugalii. Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG ustanowione w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

                     (4)

                     Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 Portugalia zdecydowała się na świadczenie zindywidualizowanych usług współfinansowanych przez EFG także na rzecz 730 młodych osób niepracujących, niekształcących się ani nieszkolących się (młodzieży NEET).

                     (5)

                     Należy zatem uruchomić EFG, aby zapewnić wkład finansowy w wysokości 4 655 883 EUR w odpowiedzi na wniosek złożony przez Portugalię.

                     (6)

                     W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejszą decyzję należy stosować od dnia jej przyjęcia,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2018 uruchamia się Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 4 655 883 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 23 października 2018 r.

            Sporządzono w Strasburgu dnia 23 października 2018 r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego

               Antonio TAJANI

                  Przewodniczący

                  W imieniu Rady

               Karoline EDTSTADLER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

            (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

            (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


Decyzja Komisji z dnia 28/11/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9165 - Canada Pension Plan Investment Board / Ontario Teachers' Pension Plan Board / Impulsora del Desarrollo y El Empleo en America Latina, S.A.B. de C.V. / ConcesioAutopista Guadalajara-Tepic, S.A. de C.V.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 30/11/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9153 - Meridiam SAS / La Caisse des dépôts et consignations / FICA-HPCI) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 16/10/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8993 - China Huaxin Post and Telecom Technologies Co., Ltd / Juniper Networks International B.V. / Shanghai Huaxin Juniper Networks Co., Ltd.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony

text:
                  6.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 34/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/217
         z dnia 28 stycznia 2019 r.
         w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (i),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, (zwany dalej „Układem o stowarzyszeniu”) (2) wszedł w życie dnia 1 marca 2000 r.

                     (2)

                     Od chwili wejścia w życie Układu o stowarzyszeniu Unia w dalszym ciągu wzmacniała swoje stosunki dwustronne z Królestwem Marokańskim i przyznała temu państwu szczególny status.

                     (3)

                     Unia nie przesądza kwestii procesu politycznego dotyczącego ostatecznego statusu Sahary Zachodniej, który odbywa się pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych i nie przestała konsekwentnie potwierdzać swojego zaangażowania w rozstrzygnięcie sporu w Saharze Zachodniej, obecnie wpisanej przez Organizację Narodów Zjednoczonych na listę terytoriów niesamodzielnych, aktualnie w znacznej części zarządzanej przez Królestwo Marokańskie. Unia w pełni popiera starania podejmowane przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i jego osobistego wysłannika na rzecz pomocy stronom w osiągnięciu sprawiedliwego, trwałego i wzajemnie zadowalającego rozwiązania politycznego, które umożliwiłoby samostanowienie ludu Sahary Zachodniej w ramach porozumień zgodnych z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, które przedstawiono w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności w rezolucjach nr 2152 (2014), 2218 (2015), 2385 (2016), 2351 (2017) i 2414 (2018).

                     (4)

                     Od chwili wejścia w życie Układu o stowarzyszeniu produkty pochodzące z Sahary Zachodniej i posiadające świadectwo pochodzenia marokańskiego były przywożone do Unii, korzystając z preferencji taryfowych przewidzianych w stosownych postanowieniach tego układu.

                     (5)

                     W wyroku wydanym w sprawie C-104/16 P (3) Trybunał Sprawiedliwości orzekł natomiast, że Układ o stowarzyszeniu obejmuje jedynie terytorium Królestwa Marokańskiego, a nie Saharę Zachodnią, która jest terytorium niesamodzielnym.

                     (6)

                     Należy dołożyć wszelkich starań, aby przepływy handlowe, które rozwinęły się na przestrzeni lat, nie zostały zakłócone, ustanawiając jednocześnie odpowiednie gwarancje ochrony w ramach prawa międzynarodowego, w tym praw człowieka, oraz zrównoważonego rozwoju na odnośnych terytoriach. Dnia 29 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Królestwem Marokańskim w celu ustanowienia, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości, podstawy prawnej przyznania preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej. Porozumienie między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim stanowi jedyny sposób zagwarantowania, by przywożone produkty pochodzące z Sahary Zachodniej mogły otrzymać status preferencyjnego pochodzenia, ponieważ władze marokańskie jako jedyne są w stanie zapewnić przestrzeganie reguł koniecznych do przyznania takich preferencji.

                     (7)

                     Komisja oceniła potencjalne konsekwencje takiego porozumienia dla zrównoważonego rozwoju, w szczególności jeżeli chodzi o pozytywne i negatywne strony przyznania preferencji taryfowych produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej w odniesieniu do odnośnej ludności oraz wpływu na wykorzystanie zasobów naturalnych odnośnych terytoriów. Wpływ preferencji taryfowych na zatrudnienie, prawa człowieka i wykorzystanie zasobów naturalnych jest bardzo trudny do zmierzenia, ponieważ ma on charakter pośredni. Trudno jest również uzyskać obiektywne informacje na ten temat.

                     (8)

                     Z oceny tej wynika jednak, że w ujęciu ogólnym korzyści dla gospodarki Sahary Zachodniej wynikające z przyznania preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej, a zwłaszcza silny bodziec do rozwoju gospodarczego i tym samym społecznego, który zapewnia przyznanie tych preferencji, przewyższają negatywne strony wymieniane w procesie konsultacji, w tym nadmierne wykorzystanie zasobów naturalnych, w szczególności rezerw wód gruntowych, w odniesieniu do którego zastosowano odpowiednie środki.

                     (9)

                     Ocenia się, że rozszerzenie preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej będzie zatem miało ogólnie pozytywny wpływ na odnośną ludność. Możliwe jest, że ten wpływ utrzyma się, a nawet zwiększy się w przyszłości. Ocena wskazuje, że rozszerzenie preferencji taryfowych na produkty pochodzące z Sahary Zachodniej może wesprzeć warunki inwestycyjne oraz sprzyjać szybkiemu i znaczącemu rozwojowi wspierającemu lokalne zatrudnienie. Istnienie w Saharze Zachodniej działalności gospodarczej i produkcyjnej, którym przyznanie preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu przyniosłoby największą korzyść, dowodzi, że nieprzyznanie preferencji taryfowych zagroziłoby w znacznym stopniu wywozowi z Sahary Zachodniej, w szczególności wywozowi produktów rybołówstwa i produktów rolnych. Ocenia się, ze przyznanie preferencji taryfowych powinno również mieć pozytywny wpływ na rozwój gospodarki Sahary Zachodniej dzięki stymulowaniu inwestycji.

                     (10)

                     Uwzględniając rozważania dotyczące zgody w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Komisja we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych podjęła wszystkie rozsądne i możliwe w obecnym kontekście działania mające na celu odpowiedni udział odnośnej ludności, aby zapewnić jej zgodę na to porozumienie. Przeprowadzono szerokie konsultacje, a podmioty społeczno-gospodarcze i polityczne, które wzięły udział w konsultacjach, w większości opowiedziały się za rozszerzeniem preferencji taryfowych przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu na Saharę Zachodnią. Podmioty, które odrzuciły rozszerzenie zasadniczo oceniły, że takie porozumienie potwierdziłoby pozycję Maroka na terytorium Sahary Zachodniej. Z żadnego z postanowień tego porozumienia nie wynika jednak, że na jego mocy uznaje się suwerenność Maroka nad Saharą Zachodnią. Ponadto Unia będzie nadal wspierać – podejmując w tym celu wzmożone wysiłki – proces pokojowego rozwiązywania sporu rozpoczęty i kontynuowany pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych.

                     (11)

                     Na mocy decyzji Rady (UE) 2018/1893 (4) w dniu 25 października 2018 r. podpisano porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (zwane dalej „Porozumieniem”), z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

                     (12)

                     Porozumienie przyczynia się do osiągnięcia celów, do których Unia dąży na mocy art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej.

                     (13)

                     Porozumienie należy zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (zwane dalej „Porozumieniem”).
            Tekst Porozumienia dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, powiadomienia przewidzianego w Porozumieniu (5).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2019 r.

                  W imieniu Rady

               P. DAEA

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda z dnia 16 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

            (3)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r., Rada/Front Polisario, C-104/16 P, ECLI:EU:C:2016:973.

            (4)  Decyzja Rady (UE) 2018/1893 z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. L 310 z 6.12.2018, s. 1).

            (5)  Data wejścia w życie Porozumienia zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/222 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na mocy Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy (NWP), z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania planu działania UE–NWP

text:
                  7.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 35/32

         DECYZJA RADY (UE) 2019/222
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na mocy Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy (NWP), z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania planu działania UE–NWP
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z jego art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję Europejską i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony z drugiej strony (1) (zwany dalej „przejściowym układem stowarzyszeniowym”) został podpisany dnia 24 lutego 1997 r. i wszedł w życie w dniu 1 lipca 1997 r.

                     (2)

                     Strony zgadzają się, że obecny plan działania UE i Narodowej Władzy Palestyńskiej (zwany dalej „planem działania UE–NWP”) nadal odzwierciedla uprzywilejowane partnerstwo UE–NWP oraz wspiera wprowadzanie w życie przejściowego układu stowarzyszeniowego.

                     (3)

                     Zgodnie z art. 63 przejściowego układu stowarzyszeniowego Wspólny Komitet może podejmować decyzje i formułować odpowiednie zalecenia.

                     (4)

                     Wspólny Komitet ma przyjąć zalecenie dotyczące przedłużenia o trzy lata planu działania UE–NWP w drodze procedury pisemnej.

                     (5)

                     Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Wspólnego Komitetu, ponieważ zalecenie to będzie wywierało skutki prawne.

                     (6)

                     Przedłużenie obowiązywania planu działania UE–NWP o trzy lata da Stronom możliwość kontynuowania współpracy w ciągu nadchodzących lat, w tym możliwość negocjacji priorytetów partnerstwa,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na mocy Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony w odniesieniu do przedłużenia planu działania UE–NWP w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa opiera się na projekcie zalecenia Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 187 z 16.7.1997, s. 3.

            PROJEKT
            ZALECENIE WSPÓLNEGO KOMITETU UE-OWP NR …/…
            z dnia …
            w sprawie zatwierdzenia przedłużenia planu działania UE-NWP [… 2018]
            WSPÓLNY KOMITET UE - OWP,
            uwzględniając Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony (1),
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony, (zwany dalej „przejściowym układem stowarzyszeniowym”) został podpisany dnia 24 lutego 1997 r. i wszedł w życie w dniu 1 lipca 1997 r.

                        (2)

                        Zgodnie z art. 63 przejściowego układu stowarzyszeniowego Wspólny Komitet może podejmować decyzje i formułować odpowiednie zalecenia.

                        (3)

                        Art. 10 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu przewiduje możliwość podjęcia decyzji w drodze procedury pisemnej między sesjami, jeżeli obie Strony wyrażą na to zgodę.

                        (4)

                        Przedłużenie obowiązywania planu działania UE–NWP o trzy lata da Stronom możliwość kontynuowania współpracy w ciągu nadchodzących lat, w tym także możliwość negocjacji priorytetów partnerstwa,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

               Artykuł 1
               Wspólny Komitet, działając w drodze procedury pisemnej, zaleca przedłużenie planu działania UE–NWP o trzy lata od daty przyjęcia decyzji o przedłużeniu.

               Artykuł 2
               Niniejsze zalecenie staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.

               Sporządzono w …

                     W imieniu Wspólnego Komitetu UE–OWP

                     Przewodniczący

               (1)  Dz.U. L 187 z 16.7.1997, s. 3.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/234 z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnej Rady ustanowionej na mocy Umowy o Partnerstwie Gospodarczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami SADC UPG, z drugiej strony, w związku z przyjęciem regulaminu wewnętrznego Wspólnej Rady oraz regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu i Rozwoju

text:
                  8.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 37/127

         DECYZJA RADY (UE) 2019/234
         z dnia 5 lutego 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnej Rady ustanowionej na mocy Umowy o Partnerstwie Gospodarczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami SADC UPG, z drugiej strony, w związku z przyjęciem regulaminu wewnętrznego Wspólnej Rady oraz regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu i Rozwoju
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa o Partnerstwie Gospodarczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami SADC UPG, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową”), została podpisana przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 10 czerwca 2016 r. Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 10 października 2016 r. między Unią, z jednej strony, a Botswaną, Lesotho, Namibią, Eswatini i Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, oraz od dnia 4 lutego 2018 r. między Unią a Mozambikiem.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 102 ust. 1 Umowy Wspólna Rada jest uprawniona do podejmowania decyzji dotyczących wszystkich kwestii objętych Umową. Zgodnie z art. 101 ust. 3 lit. h) oraz i) Umowy Wspólna Rady ustanawia swój regulamin wewnętrzny i regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Handlu i Rozwoju.

                     (3)

                     Wspólna Rada ma przyjąć decyzje w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego oraz regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu i Rozwoju na swoim pierwszym posiedzenie.

                     (4)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnej Rady, gdyż planowana decyzja Wspólnej Rady będzie dla Unii wiążąca.

                     (5)

                     Stanowisko Unii w ramach Wspólnej Rady powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na pierwszym posiedzeniu Wspólnej Rady w związku z regulaminem wewnętrznym Wspólnej Rady oraz regulaminem wewnętrznym Komitetu ds. Handlu i Rozwoju, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnej Rady dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 5 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 250 z 16.9.2016, s. 3.

            PROJEKT
            DECYZJA NR 1/2019 WSPÓLNEJ RADY USTANOWIONEJ NA MOCY UMOWY O PARTNERSTWIE GOSPODARCZYM MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ I JEJ PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY, A PAŃSTWAMI SADC UPG, Z DRUGIEJ STRONY,
            z dnia …
            w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnej Rady oraz regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu i Rozwoju
            WSPÓLNA RADA,
            uwzględniając Umowę o Partnerstwie Gospodarczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami SADC UPG, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”), a w szczególności jej art. 100, 101 i 102,
            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Ustanawia się regulamin wewnętrzny Wspólnej Rady określony w załączniku I do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2
               Ustanawia się regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Handlu i Rozwoju określony w załączniku II do niniejszej decyzji.

               Artykuł 3
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w …

                     W imieniu Wspólnej Rady

                     Minister Handlu […]

                     Przedstawiciel UE

            ZAŁĄCZNIK I
            REGULAMIN WEWNĘTRZNY WSPÓLNEJ RADY

               ROZDZIAŁ I

               ORGANIZACJA

               Artykuł 1
               Skład i przewodniczący

                  1.   Wspólna Rada ustanowiona na mocy art. 100 Umowy o Partnerstwie Gospodarczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami SADC UPG, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”), wykonuje swoje obowiązki zgodnie z art. 100 i 101 Umowy.

                  2.   Stosowane w niniejszym regulaminie wewnętrznym określenie „Strony” należy rozumieć zgodnie z definicją w art. 104 Umowy, a mianowicie jako państwa SADC UPG oraz Strona UE (oznaczająca Unię Europejską lub jej państwa członkowskie albo Unię Europejską i jej państwa członkowskie, z uwzględnieniem ich odpowiednich zakresów kompetencji).

                  3.   Zgodnie z art. 101 ust. 1 Umowy Wspólna Rada składa się, z jednej strony, z właściwych członków Rady Unii Europejskiej i właściwych członków Komisji Europejskiej lub ich przedstawicieli oraz, z drugiej strony, z właściwych ministrów państw SADC UPG lub ich przedstawicieli.

                  4.   Posiedzeniom Wspólnej Rady przewodniczą, na szczeblu ministerialnym, naprzemiennie przez okres 12 miesięcy przedstawiciele Strony UE, z uwzględnieniem odpowiednich zakresów kompetencji Unii i jej państw członkowskich, oraz przedstawiciel państw SADC UPG. Pierwszemu posiedzeniu Wspólnej Rady Strony przewodniczą wspólnie.

                  5.   Pierwszy okres przewodniczenia, o którym mowa w ust. 4, rozpoczyna się w dniu następującym po pierwszym posiedzeniu Wspólnej Rady, a kończy się w dniu 31 grudnia tego samego roku. W pierwszym okresie przewodnictwo sprawuje [przedstawiciel państw SADC UPG] [Strona UE].

               Artykuł 2
               Posiedzenia

                  1.   Zgodnie z art. 102 ust. 4 Umowy Wspólna Rada spotyka się w regularnych odstępach czasu, nieprzekraczających dwóch lat, oraz w trybie nadzwyczajnym po uzgodnieniu przez Strony, gdy wymagają tego okoliczności.

                  2.   Posiedzenia Wspólnej Rady odbywają się naprzemiennie w Brukseli i na terytorium jednego z państw SADC UPG, chyba że Strony postanowią inaczej.

                  3.   O ile Strony nie postanowią inaczej, posiedzenia Wspólnej Rady zwołuje Strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji z drugą Stroną.

                  4.   Strony mogą uzgodnić, że posiedzenia Wspólnej Rady będą się odbywały z użyciem elektronicznych środków łączności.

               Artykuł 3
               Obserwatorzy
               Wspólna Rada może podjąć decyzję o zaproszeniu do uczestnictwa w swoich posiedzeniach obserwatorów ad hoc i określić, które punkty porządku obrad będą omawiane w ich obecności.

               Artykuł 4
               Sekretariat

                  1.   Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej i Komisja Europejska, z jednej strony, oraz dział ds. SADC UPG w Sekretariacie SADC, z drugiej strony, działają naprzemiennie przez okres 12 miesięcy jako Sekretariat Wspólnej Rady (zwany dalej „Sekretariatem”). Okresy te zbiegają się z ustaleniami w sprawie przewodnictwa określonymi na mocy art. 1 ust. 4 i 5.

                  2.   W przypadku Strony UE wstępne porządki obrad i projekty protokołów są sporządzane przez Komisję Europejską, a wszelkie dokumenty urzędowe przeznaczone dla Wspólnej Rady lub pochodzące od Wspólnej Rady są rozsyłane przez Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej.

               ROZDZIAŁ II

               ZASADY DZIAŁANIA

               Artykuł 5
               Dokumenty
               Jeśli obrady Wspólnej Rady opierają się na dokumentach pisemnych, dokumenty takie są numerowane i rozsyłane przez Sekretariat jako dokumenty Wspólnej Rady.

               Artykuł 6
               Powiadomienie o posiedzeniu i porządek obrad

                  1.   Sekretariat powiadamia Strony o zwołaniu posiedzenia Wspólnej Rady i zwraca się o zgłoszenie punktów do porządku obrad najpóźniej w terminie 30 dni przed posiedzeniem. W przypadku konieczności rozpatrzenia pilnych kwestii lub nieprzewidzianych okoliczności posiedzenie można zwołać w trybie przyspieszonym.

                  2.   Sekretariat sporządza wstępny porządek każdego posiedzenia. Sekretariat przekazuje go przewodniczącemu i członkom Wspólnej Rady najpóźniej w terminie 14 dni przed posiedzeniem.

                  3.   Wstępny porządek obejmuje punkty, które Strony zgłosiły Sekretariatowi w celu ich zamieszczenia.

                  4.   Wspólna Rada przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą Stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

                  5.   Przewodniczący Wspólnej Rady może, w porozumieniu ze wszystkimi Stronami, zaprosić ekspertów do uczestnictwa w posiedzeniach w celu uzyskania informacji na konkretne tematy.

               Artykuł 7
               Protokół

                  1.   Sekretariat sporządza projekt protokołu każdego posiedzenia w terminie 21 dni od posiedzenia, o ile nie postanowiono inaczej za zgodą Stron.

                  2.   Protokół, co do zasady, wskazuje w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

                              a)

                              dokumenty przedłożone Wspólnej Radzie;

                              b)

                              oświadczenia, o których wpisanie do protokołu posiedzenia zawnioskował członek Wspólnej Rady; oraz

                              c)

                              kwestie uzgodnione przez Strony, takie jak przyjęte decyzje, wydane zalecenia i przyjęte konkluzje operacyjne.

                  3.   Projekt protokołu każdego posiedzenia jest zatwierdzany na piśmie przez obie Strony w terminie 42 dni od dnia posiedzenia, o ile Strony nie postanowią inaczej. Po zatwierdzeniu dwa egzemplarze protokołu zostają podpisane przez Sekretarza, a każda ze Stron otrzymuje po jednym oryginalnym egzemplarzu tych autentycznych dokumentów.

               Artykuł 8
               Decyzje i zalecenia

                  1.   Zgodnie z art. 102 Umowy Wspólna Rada przyjmuje w drodze konsensusu decyzje lub zalecenia w przypadkach przewidzianych w Umowie.

                  2.   W przypadku gdy Wspólna Rada jest upoważniona na mocy Umowy do przyjmowania decyzji lub zaleceń, akty takie w protokole posiedzenia noszą odpowiednio nazwy „decyzja” lub „zalecenie”. Sekretariat nadaje każdej przyjętej decyzji lub każdemu przyjętemu zaleceniu numer porządkowy, podaje datę ich przyjęcia i opis ich przedmiotu. Każda decyzja lub każde zalecenie zawierają datę ich wejścia w życie.

                  3.   W przypadku gdy państwo SADC UPG nie może wziąć udziału w posiedzeniu Wspólnej Rady, Sekretariat przekazuje decyzje lub zalecenia uzgodnione podczas posiedzenia temu członkowi. Dane państwo SADC UPG udziela pisemnej odpowiedzi w terminie 10 dni kalendarzowych od daty wysłania decyzji lub zaleceń, wskazując, z którymi decyzjami lub zaleceniami się nie zgadza, oraz podając uzasadnienie. W przypadku braku takiej pisemnej odpowiedzi w wyznaczonym terminie decyzje lub zalecenia uważa się za przyjęte. W przypadku gdy państwo SADC UPG, które nie uczestniczyło w posiedzeniu, nie zgadza się z jedną lub kilkoma decyzjami lub zaleceniami, zastosowanie ma procedura określona w ust. 4.

                  4.   W okresie między posiedzeniami Wspólna Rada może przyjmować decyzje lub zalecenia w procedurze pisemnej lub z użyciem elektronicznych środków łączności, jeżeli wyrażą na to zgodę obydwie Strony. Procedura pisemna polega na wymianie not między przedstawicielami Stron.

                  5.   Decyzje i zalecenia przyjęte przez Wspólną Radę są uwierzytelniane za pomocą dwóch oryginalnych egzemplarzy podpisanych przez przedstawiciela Komisji Europejskiej w imieniu Strony UE i przedstawiciela państw SADC UPG.

               Artykuł 9
               Jawność

                  1.   Posiedzenia Wspólnej Rady są niejawne, o ile Strony nie postanowią inaczej.

                  2.   Strony mogą podjąć decyzję o publikacji decyzji i zaleceń Wspólnej Rady.

               Artykuł 10
               Języki robocze
               O ile strony nie postanowiły inaczej, wszelka korespondencja i wszelka komunikacja między Stronami odnosząca się do prac Wspólnej Rady, a także obrady w trakcie posiedzeń Wspólnej Rady odbywają się w języku angielskim lub w języku portugalskim.

               ROZDZIAŁ III

               PRZEPISY KOŃCOWE

               Artykuł 11
               Wydatki

                  1.   Każda ze Stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki związane z uczestnictwem w posiedzeniach Wspólnej Rady, zarówno jeśli chodzi o wydatki dotyczące personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

                  2.   Wydatki związane z organizacją posiedzenia, zapewnieniem tłumaczeń ustnych oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona będąca gospodarzem posiedzenia.

               Artykuł 12
               Komitet ds. Handlu i Rozwoju
               Zgodnie z art. 103 ust. 5 Umowy Komitet ds. Handlu i Rozwoju podlega Wspólnej Radzie i jest przed nią odpowiedzialny.

               Artykuł 13
               Zmiany w regulaminie wewnętrznym
               Niniejszy regulamin wewnętrzny może zostać zmieniony na piśmie decyzją Wspólnej Rady przyjętą zgodnie z art. 8.

            ZAŁĄCZNIK II
            REGULAMIN WEWNĘTRZNY KOMITETU DS. HANDLU I ROZWOJU

               ROZDZIAŁ I

               ORGANIZACJA

               Artykuł 1
               Skład i przewodniczący

                  1.   Komitet ds. Handlu i Rozwoju ustanowiony na mocy art. 103 Umowy o Partnerstwie Gospodarczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami SADC UPG, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”), wykonuje swoje obowiązki zgodnie z tym artykułem.

                  2.   Stosowane w niniejszym regulaminie wewnętrznym określenie „Stron” należy rozumieć zgodnie z definicją w art. 104 Umowy, a mianowicie jako państwa SADC UPG oraz Strona UE (oznaczająca Unię Europejską lub jej państwa członkowskie albo Unię Europejską i jej państwa członkowskie, z uwzględnieniem ich odpowiednich zakresów kompetencji).

                  3.   Zgodnie z art. 103 ust. 1 Umowy Komitet ds. Handlu i Rozwoju składa się z przedstawicieli Stron, z zasady na szczeblu wysokich urzędników.

                  4.   Posiedzeniom Komitetu ds. Handlu i Rozwoju przewodniczą naprzemiennie urzędnik wyższego szczebla Komisji Europejskiej i urzędnik wyższego szczebla państw SADC UPG. Pierwszemu posiedzeniu Komitetu ds. Handlu i Rozwoju przewodniczą wspólnie właściwi przedstawiciele Stron.

                  5.   Pierwszy okres przewodniczenia, o którym mowa w ust. 4, rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Komitetu ds. Handlu i Rozwoju, a kończy się w dniu 31 grudnia tego samego roku.

               Artykuł 2
               Posiedzenia

                  1.   Posiedzenia Komitetu ds. Handlu odbywają się w regularnych odstępach czasu, przynajmniej raz w roku, oraz na wniosek jednej ze Stron. Posiedzenia odbywają się naprzemiennie w Brukseli i na terytorium jednego z państw SADC UPG, chyba że Strony postanowią inaczej.

                  2.   O ile Strony nie postanowią inaczej, posiedzenia Komitetu ds. Handlu i Rozwoju zwołuje Strona sprawująca przewodnictwo, po konsultacji z drugą Stroną.

                  3.   Strony mogą uzgodnić, że posiedzenia Komitetu ds. Handlu i Rozwoju będą się odbywały z użyciem elektronicznych środków łączności.

               Artykuł 3
               Obserwatorzy
               Komitet ds. Handlu i Rozwoju może podjąć decyzję o zaproszeniu do uczestnictwa w swoich posiedzeniach obserwatorów ad hoc i określić, które punkty porządku obrad będą omawiane w ich obecności.

               Artykuł 4
               Sekretariat

                  1.   Strona będąca gospodarzem posiedzenia Komitetu ds. Handlu i Rozwoju działa jako Sekretariat Komitetu ds. Handlu i Rozwoju (zwany dalej „Sekretariatem”).

                  2.   Jeżeli posiedzenie odbywa się z użyciem elektronicznych środków łączności, jako Sekretariat działa Strona przewodnicząca.

               ROZDZIAŁ II

               ZASADY DZIAŁANIA

               Artykuł 5
               Dokumenty
               Jeśli obrady Komitetu ds. Handlu i Rozwoju opierają się na dokumentach pisemnych, dokumenty takie są numerowane i rozsyłane przez Sekretariat jako dokumenty Komitetu ds. Handlu i Rozwoju.

               Artykuł 6
               Powiadomienie o posiedzeniu i porządek obrad

                  1.   Sekretariat powiadamia Strony o zwołaniu posiedzenia i zwraca się o zgłoszenie punktów do porządku obrad najpóźniej w terminie 30 dni przed posiedzeniem. W przypadku konieczności rozpatrzenia pilnych kwestii lub nieprzewidzianych okoliczności posiedzenie można zwołać w trybie przyspieszonym.

                  2.   Sekretariat sporządza wstępny porządek każdego posiedzenia. Sekretariat przekazuje go przewodniczącemu i członkom Komitetu ds. Handlu i Rozwoju najpóźniej w terminie 14 dni przed posiedzeniem.

                  3.   Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, które Strony zgłosiły Sekretariatowi w celu ich zamieszczenia.

                  4.   Komitet ds. Handlu i Rozwoju przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą Stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

                  5.   Przewodniczący Komitetu ds. Handlu i Rozwoju może, w porozumieniu ze wszystkimi Stronami, zaprosić ekspertów do uczestnictwa w posiedzeniach w celu uzyskania informacji na konkretne tematy.

               Artykuł 7
               Sprawozdanie z posiedzenia
               O ile Strony nie postanowią inaczej, Sekretariat sporządza sprawozdanie z każdego posiedzenia, które przyjmuje się na końcu każdego posiedzenia.

               Artykuł 8
               Decyzje i zalecenia

                  1.   Zgodnie z art. 103 ust. 6 Umowy Komitet ds. Handlu i Rozwoju przyjmuje decyzje lub wydaje zalecenia w drodze konsensusu w przypadkach przewidzianych w Umowie lub w przypadku, gdy takie uprawnienia zostały mu przyznane przez Wspólną Radę.

                  2.   W przypadku gdy Komitet ds. Handlu i Rozwoju jest upoważniony na mocy Umowy do przyjmowania decyzji lub wydawania zaleceń lub w przypadku gdy takie uprawnienia zostały mu przyznane przez Wspólną Radę, akty takie w sprawozdanie z posiedzenia, o którym mowa w art. 7, noszą odpowiednio nazwy „decyzja” lub „zalecenie”. Sekretariat nadaje każdej przyjętej decyzji lub każdemu wydanemu zaleceniu numer porządkowy, podaje datę ich przyjęcia i opis ich przedmiotu. Każda decyzja lub każde zalecenie zawierają datę ich wejścia w życie.

                  3.   W przypadku gdy państwo SADC UPG nie może wziąć udziału w posiedzeniu, Sekretariat przekazuje decyzje lub zalecenia uzgodnione podczas posiedzenia temu członkowi. Dane państwo SADC UPG udziela pisemnej odpowiedzi w terminie 10 dni kalendarzowych od daty wysłania decyzji lub zaleceń, wskazując, z którymi decyzjami lub zaleceniami się nie zgadza, oraz podając uzasadnienie. W przypadku braku takiej pisemnej odpowiedzi w wyznaczonym terminie decyzje lub zalecenia uważa się za przyjęte. W przypadku gdy państwo SADC UPG, które nie uczestniczyło w posiedzeniu, nie zgadza się z jedną lub kilkoma decyzjami lub zaleceniami, zastosowanie ma procedura określona w ust. 4.

                  4.   W okresie między posiedzeniami Komitet ds. Handlu i Rozwoju może przyjmować decyzje lub wydawać zalecenia w procedurze pisemnej lub z użyciem elektronicznych środków łączności, jeżeli wyrażą na to zgodę obydwie Strony. Procedura pisemna polega na wymianie not między przedstawicielami Stron.

                  5.   Decyzje i zalecenia przyjęte przez Komitet ds. Handlu i Rozwoju są uwierzytelniane za pomocą dwóch oryginalnych egzemplarzy podpisanych przez przedstawiciela UE i przedstawiciela państw SADC UPG.

               Artykuł 9
               Jawność

                  1.   Posiedzenia Komitetu ds. Handlu i Rozwoju są niejawne, o ile Strony nie postanowią inaczej.

                  2.   Strony mogą podjąć decyzję o publikacji decyzji i zaleceń Komitetu ds. Handlu i Rozwoju.

               ROZDZIAŁ III

               PRZEPISY KOŃCOWE

               Artykuł 10
               Wydatki

                  1.   Każda ze Stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki związane z uczestnictwem w posiedzeniach Komitetu ds. Handlu i Rozwoju, zarówno jeśli chodzi o wydatki dotyczące personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

                  2.   Wydatki związane z organizacją posiedzenia, zapewnieniem tłumaczeń ustnych oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona będąca gospodarzem posiedzenia.

               Artykuł 11
               Komitety specjalne i inne organy

                  1.   Komitet Specjalny ds. Celnych i Ułatwień w Handlu, ustanowiony na mocy art. 50 Umowy, partnerstwo rolne, ustanowione na mocy art. 68 Umowy, oraz Specjalny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych oraz Handlu Winem i Napojami Spirytusowymi, ustanowiony na mocy art. 13 Protokołu 3 do Umowy, podlegają Komitetowi ds. Handlu i Rozwoju.

                  2.   Zgodnie, odpowiednio, z art. 50 ust. 2 lit. f) Umowy oraz art. 13 ust. 5 Protokołu 3 do Umowy Komitet Specjalny ds. Celnych i Ułatwień w Handlu oraz Specjalny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych oraz Handlu Winem i Napojami Spirytusowymi przyjmują swoje regulaminy wewnętrzne.

                  3.   Zgodnie z art. 68 ust. 3 Umowy zasady operacyjne partnerstwa rolnego określa się w drodze porozumienia Stron działających w ramach Komitetu ds. Handlu i Rozwoju.

                  4.   Zgodnie z art. 103 ust. 3 Umowy Komitet ds. Handlu i Rozwoju może ustanawiać wszelkie specjalne grupy techniczne do rozpatrywania szczegółowych kwestii wchodzących w zakres ich obowiązków.

                  5.   Komitet ds. Handlu i Rozwoju przyjmuje regulamin wewnętrzny specjalnych grup technicznych, o których mowa w ust. 4. Komitet ds. Handlu i Rozwoju może podjąć decyzję o rozwiązaniu specjalnych grup technicznych oraz określić lub zmienić zakres ich uprawnień.

                  6.   Specjalne grupy techniczne podlegają Komitetowi ds. Handlu i Rozwoju po każdym posiedzeniu.

               Artykuł 12
               Zmiany w regulaminie wewnętrznym
               Niniejszy regulamin wewnętrzny może zostać zmieniony na piśmie decyzją Komitetu ds. Handlu i Rozwoju przyjętą zgodnie z art. 8.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/277 z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2019 r.

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 54/5

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/277
         z dnia 12 grudnia 2018 r.
         w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2019 r.
         PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (1), a w szczególności jego art. 4a ust. 4,
         uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 11,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych oraz okazanie solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

                     (2)

                     Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

                     (3)

                     Art. 4a ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002 stanowi, że jeżeli jest to niezbędne w celu zapewnienia na czas dostępu do zasobów budżetowych, możliwe jest uruchomienie funduszu w kwocie do 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek poprzez zapisanie w budżecie ogólnym Unii odpowiednich środków.

                     (4)

                     W celu zapewnienia na czas dostępu do wystarczających zasobów budżetowych w budżecie ogólnym Unii na rok 2019 należy uruchomić fundusz w kwocie 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek.

                     (5)

                     W celu skrócenia do minimum czasu potrzebnego na uruchomienie funduszu niniejszą decyzję należy stosować od początku roku budżetowego 2019,

               PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2019 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 50 000 000 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności z przeznaczeniem na wypłatę zaliczek.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r.

            Sporządzono w Strasburgu dnia 12 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego

               A. TAJANI

                  Przewodniczący

                  W imieniu Rady

               J. BOGNER-STRAUSS

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

            (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

            (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/307 z dnia 18 lutego 2019 r. upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Hondurasu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/13

         DECYZJA RADY (UE) 2019/307
         z dnia 18 lutego 2019 r.
         upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Hondurasu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

                     (2)

                     Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

                     (3)

                     Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

                     (4)

                     Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

                     (5)

                     Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

                     (6)

                     Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

                     (7)

                     Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                     (8)

                     Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

                     (9)

                     Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

                     (10)

                     Honduras złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 20 grudnia 1993 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Hondurasie w dniu 1 marca 1994 r.

                     (11)

                     Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Danii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. Honduras wyraził zgodę na przystąpienie Bułgarii, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty i Słowenii do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Hondurasu wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

                     (12)

                     Austria i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Inne państwa członkowskie Unii wyraziły już zgodę na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. i nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

                     (13)

                     Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                     (14)

                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Austria i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r.

               2.   Austria i Rumunia, najpóźniej do dnia 19 lutego 2020 r., składają oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. w następującym brzmieniu:

                  „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Hondurasu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/307”.

               3.   Austria i Rumunia informują Radę i Komisję o złożeniu swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Hondurasu do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują Komisji tekst tych oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od ich złożenia.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii i Rumunii.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               N. BĂDĂLĂU

                  Przewodniczący

            (1)  Opinia z dnia 31 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

            (3)  ECLI:EU:C:2014:2303.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/308 z dnia 18 lutego 2019 r. upoważniająca Austrię, Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/15

         DECYZJA RADY (UE) 2019/308
         z dnia 18 lutego 2019 r.
         upoważniająca Austrię, Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

                     (2)

                     Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

                     (3)

                     Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

                     (4)

                     Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

                     (5)

                     Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

                     (6)

                     Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

                     (7)

                     Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

                     (8)

                     Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

                     (9)

                     Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

                     (10)

                     Białoruś złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 12 stycznia 1998 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie na Białorusi w dniu 1 kwietnia 1998 r.

                     (11)

                     Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Danii, Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Białorusi do konwencji haskiej z 1980 r. Białoruś wyraziła zgodę na przystąpienie Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji na Białorusi wynika, że Austria, Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

                     (12)

                     Uzbekistan złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 31 maja 1999 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Uzbekistanie w dniu 1 sierpnia 1999 r.

                     (13)

                     Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii, Danii, Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. Uzbekistan wyraził zgodę na przystąpienie Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Uzbekistanie wynika, że Austria, Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Uzbekistanu zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

                     (14)

                     Austria, Luksemburg i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

                     (15)

                     Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

                     (16)

                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Austria, Luksemburg i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r.

               2.   Austria, Luksemburg i Rumunia, najpóźniej do dnia 19 lutego 2020 r., składają oświadczenie o wyrażeniu zgody, w interesie Unii, na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. w następującym brzmieniu:

                  „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/308”.

               3.   Austria, Luksemburg i Rumunia informują Radę i Komisję o złożeniu swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Białorusi i Uzbekistanu do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują Komisji tekst tych oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od ich złożenia.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Austrii, Luksemburga i Rumunii.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               N. BĂDĂLĂU

                  Przewodniczący

            (1)  Opinia z dnia 31 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

            (3)  ECLI:EU:C:2014:2303.