title: Decyzja Rady z dnia 17 marca 1980 r. przyjmująca w imieniu Wspólnoty Załącznik do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego

text:
Ważna informacja prawna

|

31980D0391

Dziennik Urzędowy L 100 , 17/04/1980 P. 0027 - 0031 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 2 P. 0162  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 2 P. 0162  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 11 Tom 19 P. 0231  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 02 Tom 6 P. 0214  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 02 Tom 6 P. 0214

		Decyzja Radyz dnia 17 marca 1980 r.przyjmująca w imieniu Wspólnoty Załącznik do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego(80/391/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z decyzją 75/199/EWG [1] Wspólnota jest stroną Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego;Załącznik do wyżej wymienionej konwencji dotyczący powrotnego przywozu w tym samym stanie może być przyjęty przez Wspólnotę;należy jednakże zgłosić przy tym przyjęciu pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Załącznik B.3 dotyczący powrotnego przywozu w tym samym stanie do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego zostaje przyjęty w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem normy 2 oraz zaleceń praktycznych 8, 11, 12 i 24.Tekst wyżej wymienionego Załącznika jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady wyznacza osobę upoważnioną do dokonania powiadomienia sekretarzowi generalnemu Rady Współpracy Celnej o przyjęciu przez Wspólnotę Załącznika dotyczącego powrotnego przywozu w tym samym stanie, z zastrzeżeniami określonymi w art. 1.Sporządzono w Brukseli, dnia 17 marca 1980 r.W imieniu RadyJ. SanterPrzewodniczący[1] Dz.U. L 100 z 21.4.1975, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK B.3DOTYCZĄCY POWROTNEGO PRZYWOZU W TYM SAMYM STANIEWSTĘPTowary są często powrotnie przywożone do kraju, z którego zostały wywiezione, w tym samym stanie, w jakim znajdowały się przed wywozem. W wielu wypadkach taki powrotny przywóz był przewidywany w chwili wywozu i towary mogły być wywiezione na zasadzie odprawy celnej warunkowej. Jednakże w niektórych wypadkach towary są powrotnie przywożone na skutek okoliczności, które powstały dopiero po ich wywozie.Ustawodawstwo krajowe większości państw zawiera przepisy umożliwiające przywóz takich towarów bez cła przywozowego i podatków oraz przewiduje zwrot cła wywozowego i podatków zapłaconych w związku z wywozem. Postępowanie celne, które umożliwia taki przywóz bezcłowy i zwrot, nosi nazwę powrotnego przywozu towaru w tym samym stanie. Postępowanie takie jest stosowane, jeśli może być ustalona tożsamość towarów. Są natomiast płatne wszelkie sumy należne z tytułu zwrotu lub umorzenia, albo też warunkowego zwolnienia od cła i podatków oraz wszelkich subsydiów i innych ulg udzielanych w związku z wywozem towarów.Niniejszy załącznik nie ma zastosowania do powrotnego przywozu bagażu osobistego podróżnych oraz środków transportu do użytku prywatnego.DEFINICJAW rozumieniu niniejszego załącznika:a) określenie "powrotny przywóz towarów w tym samym stanie" oznacza postępowanie celne, w ramach którego towary uprzednio wywiezione, dopuszczone do obrotu w obszarze celnym lub też wyroby kompensujące mogą być przywożone bez cła przywozowego i podatków, pod warunkiem że nie zostały poddane za granicą jakiejkolwiek obróbce, przerobowi lub naprawie; są natomiast płatne wszelkie sumy należne z tytułu zwrotu, umorzenia lub też warunkowego zwolnienia od cła i podatków oraz wszelkich subsydiów i innych ulg udzielonych w związku z wywozem towarów;b) określenie "odprawa przywozowa ostateczna" oznacza postępowanie celne, w którego wyniku towary przywożone mogą na stałe pozostać w obszarze celnym; postępowanie to zakłada płatność wszelkich należnych ceł przywozowych i podatków oraz spełnienie innych niezbędnych formalności celnych;c) określenie "cła przywozowe i podatki" oznacza cła i wszelkie inne opłaty, podatki, akcyzy lub inne należności pobierane od przywozu albo w związku z przywozem towarów z zagranicy, z wyjątkiem opłat i należności, których wysokość jest ograniczona do przybliżonych kosztów świadczonych usług;d) określenie "cła wywozowe i podatki" oznacza wszelkie inne opłaty, podatki, akcyzy lub inne należności pobierane od wywozu lub w związku z wywozem towarów za granicę, z wyjątkiem opłat i należności, których wysokość jest ograniczona do przybliżonych kosztów świadczonych usług;e) określenie "towary wywożone z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu" oznacza towary, które osoba zgłaszająca towar do odprawy celnej wywozowej zgłosiła jako przeznaczone do powrotnego przywozu, co umożliwia podjęcie przez władze celne środków identyfikacyjnych ułatwiających powrotny przywóz w tym samym stanie.Uwaga:Towary wywożone ze zgłoszeniem możliwości powrotnego przywozu mogą być poddane postępowaniu celnemu zwanemu "odprawą celną warunkowo-wywozową";f) określenie "towary dopuszczone do obrotu" oznacza towary, którymi można dysponować bez jakichkolwiek ograniczeń celnych;g) określenie "wyroby kompensujące" oznacza wyroby uzyskane w wyniku przetworzenia, uszlachetnienia lub naprawy towarów odprawionych warunkowo przy przywozie;h) określenie "zgłoszenie celne" oznacza oświadczenie złożone w formie ustalonej przez władze celne, w którym zainteresowana osoba wskazuje postępowanie celne mające zastosowanie do towarów i podaje informacje, jakich wymagają władze celne do zastosowania tego postępowania;ij) określenie "osoba" oznacza zarówno osobę fizyczną, jak i prawną, chyba że z kontekstu wynika inaczej.ZASADY1. NormaPowrotny przywóz towarów w tym samym stanie powinien się odbywać na podstawie postanowień niniejszego załącznika.2. NormaUstawodawstwo krajowe określa warunki oraz wymagania, jakie muszą być spełnione w celu powrotnego przywozu towarów w tym samym stanie.Uwaga:Powrotny przywóz towarów w tym samym stanie jest uzależniony od ustalenia przez władze celne tożsamości towarów jako towarów, które zostały uprzednio wywiezione.PRZEPISY OGÓLNE3. NormaNależy zezwalać na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie, nawet gdy przywożona powrotnie jest jedynie część towarów uprzednio wywiezionych.4. Zalecenie praktyczneNależy zezwalać na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie, nawet gdy towary są powrotnie przywożone przez osobę inną niż osoba, która towary uprzednio wywiozła, jeśli jest to usprawiedliwione okolicznościami.5. NormaNie można odmówić zezwolenia na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie ze względu na to, że towary były używane lub uszkodzone, lub też że stan ich uległ pogorszeniu podczas pobytu za granicą.6. NormaNie można odmówić zezwolenia na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie ze względu na to, że towary w trakcie pobytu za granicą były poddane operacjom niezbędnym do ich utrzymania w należytym stanie, pod warunkiem że te operacje nie wpłynęły na ich jakość.7. NormaPowrotny przywóz towarów w tym samym stanie powinien się ograniczać do towarów przywożonych bezpośrednio z zagranicy. Należy również udzielać zezwolenia na zastosowanie powrotnego przywozu w odniesieniu do towarów objętych innym postępowaniem celnym.8. Zalecenie praktyczneZakazy i ograniczenia gospodarcze, stosowane wobec przywozu, nie powinny mieć zastosowania wobec towarów powrotnie przywożonych w tym samym stanie, jeżeli były one dopuszczone do obrotu w chwili wywozu.9. Zalecenie praktyczneNie można odmówić zezwolenia na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie ze względu na to, że są one przywożone z tego, a nie innego kraju.10. NormaNie można odmówić zezwolenia na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie ze względu na to, że towary były wywiezione bez zastrzeżenia możliwości powrotnego przywozu.DOPUSZCZALNY OKRES POWROTNEGO PRZYWOZU TOWARÓW W TYM SAMYM STANIE11. Zalecenie praktyczneW razie gdy ustawodawstwo krajowe ustala okres, po którego upływie nie jest udzielane zezwolenie na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie, okres taki powinien być dostatecznie długi, aby mógł uwzględnić różne okoliczności powstające w poszczególnych sytuacjach, w których może być dokonywany powrotny przywóz towarów w tym samym stanie, i nie powinien być krótszy od jednego roku.ZWROT CŁA WYWOZOWEGO I PODATKÓW12. Zalecenie praktyczneWszelkie cła wywozowe i podatki płatne przy wywozie towarów powinny być zwrócone możliwie szybko po powrotnym przywozie towarów w tym samym stanie.WŁAŚCIWOŚĆ URZĘDÓW CELNYCH13. NormaUrzędy celne dokonujące odprawy celnej ostatecznej w przywozie powinny być również właściwe do udzielenia zezwolenia na powrotny przywóz towarów w tym samym stanie.14. NormaNależy zapewnić możliwość zgłoszenia do odprawy celnej towarów przywożonych powrotnie w tym samym stanie w innym urzędzie celnym niż urząd, w którym zostały one zgłoszone do odprawy celnej wywozowej.ZGŁOSZENIE CELNE15. Zalecenie praktyczneFormularze zgłoszeń celnych stosowanych przy zgłaszaniu do odprawy celnej towarów powrotnie przywożonych w tym samym stanie powinny być zharmonizowane z formularzami używanymi przy zgłaszaniu towarów do odprawy celnej ostatecznej w przywozie.Uwagi:1. W niektórych krajach mogą być stosowane przy odprawach celnych towarów przywożonych powrotnie w tym samym stanie zgłoszenia celne stosowane przy odprawie warunkowej w wywozie.2. W razie gdy towary zostały wywiezione na podstawie karnetu ATA, zgodnie z Konwencją celną w sprawie karnetów ATA stosowanych przy odprawach warunkowych towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 6 grudnia 1961 r., powrotny przywóz towarów w tym samym stanie dokonywany jest na podstawie tego karnetu.16. Zalecenie praktyczneNie należy wymagać pisemnego zgłaszania do odprawy celnej powrotnie przywożonych w tym samym stanie: opakowań, kontenerów, palet i handlowych pojazdów drogowych, stosowanych w międzynarodowym przewozie towarów, pod warunkiem że władze celne mogą stwierdzić, że były one dopuszczone do obrotu w chwili wywozu.DOKUMENTACJA, JAKA POWINNA BYĆ ZŁOŻONA ŁĄCZNIE ZE ZGŁOSZENIEM CELNYM TOWARÓW DO POWROTNEGO PRZYWOZU W TYM SAMYM STANIE17. NormaPrzy zgłoszeniu celnym towarów do powrotnego przywozu w tym samym stanie władze celne powinny wymagać przedstawienia jedynie takich dokumentów, które są niezbędne do zapewnienia, iż spełnione zostały warunki do zastosowania tego postępowania celnego.Uwaga:Władze celne mogą domagać się przedstawienia zgłoszenia celnego wywozowego, innych dokumentów wywozowych, faktur, kontraktów itp., dotyczących towarów wywiezionych, a także korespondencji związanej z powrotnym przywozem towarów.18. Zalecenie praktyczneW razie gdy towary przywożone powrotnie w tym samym stanie były wywiezione z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu, władze celne nie powinny w normalnych warunkach domagać się, aby przy zgłoszeniu towarów do powrotnego przywozu były przedstawiane jakiekolwiek dokumenty poza zgłoszeniem celnym lub dokumentem identyfikacyjnym wydanym przy wywozie.Uwagi:1. W niektórych krajach zgłoszenie celne wywozowe, z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu, jest jedynym dokumentem wymaganym przy powrotnym przywozie towarów w tym samym stanie.2. Tożsamość towarów może być ustalona przez władze celne na podstawie środków identyfikacyjnych zastosowanych w chwili wywozu.TOWARY WYWIEZIONE Z ZASTRZEŻENIEM MOŻLIWOŚCI POWROTNEGO PRZYWOZUa) Towary przeznaczone do wywozu z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu19. Zalecenie praktyczneWładze celne powinny na wniosek osoby zgłaszającej towar do wywozu zezwolić na wywóz towarów z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu i powinny podjąć wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia powrotnego przywozu w tym samym stanie.b) Urzędy celne właściwe do odprawiania towarów z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu20. NormaUrzędy celne, w których można dokonywać odprawy celnej ostatecznej wywozowej, powinny być również właściwe do zezwalania na wywóz towarów z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu.c) Zgłoszenie celne towarów do wywozu z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu21. Zalecenie praktyczneFormularze zgłoszeń celnych stosowanych przy odprawianiu towarów z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu powinny być zharmonizowane z formularzami używanymi przy zgłaszaniu towarów do odprawy celnej ostatecznej w wywozie.Uwaga:Wywóz towarów z zastrzeżeniem możliwości ich powrotnego przywozu może się również odbywać na podstawie karnetu ATA zamiast wewnętrznych dokumentów celnych.d) Dokumentacja, jaka powinna być złożona przy zgłoszeniu towarów do odprawy celnej warunkowej z zastrzeżeniem możliwości ich powrotnego przywozu22. NormaPrzy zgłoszeniu towarów do odprawy celnej wywozowej z zastrzeżeniem możliwości ich powrotnego przywozu władze celne powinny wymagać przedstawiania jedynie takich dokumentów, które są przez nie uważane za niezbędne do przeprowadzenia kontroli operacji i do zapewnienia zgodności ze wszelkimi wymaganiami związanymi ze stosowaniem odpowiednich ograniczeń i innych przepisów.e) Ustalenie tożsamości towarów wywożonych z zastrzeżeniem możliwości ich powrotnego przywozu23. NormaPrzy określeniu rodzaju środków umożliwiających stwierdzenie tożsamości towarów wywożonych z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu władze celne powinny uwzględnić rodzaj odprawianych towarów oraz interes Skarbu Państwa.Uwaga:W celu ustalenia tożsamości towarów wywożonych z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu władze celne mogą umieszczać oznakowanie celne (zamknięcia celne, plomby, znaki perforowane itp.) lub też opierać się na oznakowaniu, numerach lub innych znakach tożsamości trwale zamieszczanych na towarach bądź na opakowaniach towarów, rysunkach technicznych, zdjęciach fotograficznych albo mogą pobrać próbki.f) Ułatwienia stosowane wobec towarów wywożonych z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu24. Zalecenie praktyczneTowary wywożone z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu powinny być warunkowo zwolnione od wszelkich ceł wywozowych i podatków stosowanych przy wywozie.Uwaga:Od osoby zgłaszającej towar do odprawy celnej wywozowej z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu można zażądać złożenia zabezpieczenia uiszczenia kwoty, która byłaby wymagalna, gdyby towary nie zostały powrotnie przywiezione w ustalonym okresie.25. NormaNa wniosek osoby zainteresowanej władze celne powinny zezwolić na to, aby odprawa towarów z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu stała się odprawą ostateczną, pod warunkiem spełnienia odpowiednich warunków i dopełnienia formalności.Uwagi:1. Wszelkie nieopłacone cła wywozowe i podatki stają się wymagalne.2. Zazwyczaj zezwala się na zwrot lub zwolnienie od cła przywozowego i podatków, które zostały wstrzymane ze względu na to, że towary zostały wywiezione z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu.26. Zalecenie praktyczneGdy te same towary są wywożone z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu i następnie powrotnie przywożone w tym samym stanie wielokrotnie, władze celne powinny na wniosek osoby zgłaszającej towary do odprawy zezwolić, aby zgłoszenie celne z zastrzeżeniem możliwości powrotnego przywozu przedstawione przy pierwszym wywozie było stosowane przy wszystkich kolejnych operacjach wywozu i powrotnego przywozu.Uwaga:Kolejny wywóz i powrotny przywóz towarów mogą być odnotowane przez władze celne na zgłoszeniu celnym przez zamieszczenie odpowiednich odcisków pieczęci lub dokonanie adnotacji.INFORMACJE DOTYCZĄCE POWROTNEGO PRZYWOZU TOWARÓW W TYM SAMYM STANIE27. NormaWładze celne powinny zapewnić, aby wszelkie informacje dotyczące powrotnego przywozu towarów w tym samym stanie były dostępne dla wszystkich zainteresowanych osób.--------------------------------------------------


title: 2014/619/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/307

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2012
   (2014/619/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Agencji Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Europejskiego GNSS za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 912/2010 z dnia 22 września 2010 r. ustanawiające Agencję Europejskiego GNSS (4), w szczególności jego art. 14,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7–0223/2014),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Agencji Europejskiego GNSS absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Agencji Europejskiego GNSS, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 261.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 11.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2008/469/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 162/30

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 5 czerwca 2008 r.
   w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami
   (2008/469/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 26,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (2),
   uwzględniając wniosek Komisji,
   mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.

               (2)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia funduszu w granicach rocznego pułapu wynoszącego 1 mld EUR.

               (3)

               Rozporządzenie (WE) nr 2012/2002 zawiera przepisy umożliwiające uruchomienie funduszu.

               (4)

               Grecja złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z katastrofą naturalną spowodowaną przez pożary lasów w sierpniu 2007 r.

               (5)

               Słowenia złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z katastrofą naturalną spowodowaną przez powodzie we wrześniu 2007 r.,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu uwzględnienia kwoty 98 023 212 EUR w środkach na zobowiązania i płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 5 czerwca 2008 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         H.-G. PÖTTERING

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         J. LENARČIČ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. Porozumienie ostatnio zmienione decyzją 2008/371/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 128 z 16.5.2008, s. 8).

      (2)  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.


title: 2010/398/Euratom: Decyzja Komisji z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia Protokołu ustaleń między Komisją Europejską a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w sprawie europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych (EURDEP)

text:
               16.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 182/15

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 15 lipca 2010 r.
   w sprawie zatwierdzenia Protokołu ustaleń między Komisją Europejską a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w sprawie europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych (EURDEP)
   (2010/398/Euratom)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 199,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Jak stanowi art. 35 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, państwa członkowskie zobowiązane są do utworzenia urządzeń do stałego kontrolowania poziomu napromieniowania środowiska na swoich terytoriach, a Komisja ma zagwarantowane prawo dostępu do tego rodzaju urządzeń.

               (2)

               W tym kontekście Komisja Europejska opracowała wspólną formę wymiany danych radiologicznych pod nazwą europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych (ang. EUropean Radiological Data Exchange Platform, EURDEP), jak również odpowiednią sieć opartą na Internecie, której celem jest usprawnienie ciągłej i płynnej wymiany danych dostarczanych przez krajowe sieci monitorowania mocy dawki promieniowania oraz programów kontroli napromieniowania środowiska, a która, po latach stosowania przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, została obecnie uznana za gotową do rozbudowy.

               (3)

               Podpisując w 2008 r. wspólne oświadczenie, Komisja wraz z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA) wyraziły wolę znacznego podniesienia jakości i zwiększenia wagi wzajemnej współpracy.

               (4)

               Wśród priorytetowych obszarów tej współpracy wymieniono ochronę przed promieniowaniem, z uwzględnieniem udostępnienia wymiany danych radiologicznych w czasie rzeczywistym na skalę światową.

               (5)

               Zastosowanie sprawdzonych technologii, opracowanych przez Komisję Europejską na potrzeby EURDEP, byłoby znakomitym sposobem na ułatwienie zautomatyzowanej wymiany danych, wnosząc jednocześnie znaczący wkład w światowy rozwój monitorowania napromieniowania środowiska.

               (6)

               Udostępnienie MAEA technologii EURDEP leży w interesie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, jako że udział MAEA gwarantuje, że europejscy uczestnicy sieci uzyskają pełny dostęp do danych odnoszących się do pełnego monitoringu promieniowania radioaktywnego na całej kuli ziemskiej.

               (7)

               W tej sytuacji sporządzono niniejszy protokół ustaleń, w kontekście stosunków łączących Euratom z MAEA, obejmujący aspekty techniczne prowadzonej za pośrednictwem platformy EURDEP współpracy między MAEA i Euratom.

               (8)

               Z niniejszego protokołu ustaleń nie wynikają żadne następstwa finansowe ani zobowiązania prawne,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się załączony do niniejszej decyzji Protokół ustaleń między Komisją Europejską a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w sprawie europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych (EURDEP).
   Artykuł 2
   W imieniu Komisji Protokół ustaleń między Komisją Europejską a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w sprawie EURDEP, to jest europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych, podpisuje komisarz ds. energii Günther Oettinger.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lipca 2010 r.

            W imieniu Komisji

         Günther OETTINGER

            Członek Komisji

      ZAŁĄCZNIK

         Protokół ustaleń między Komisją Europejską a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w sprawie europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych (EURDEP)
         Komisja Europejska, zwana dalej „Komisją”, oraz Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, zwana dalej „MAEA”, wspólnie zwane dalej „Stronami”,

            UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

         Artykuł 1
         Cel niniejszego protokołu ustaleń
         1.   Na mocy niniejszego protokołu ustaleń Komisja i MAEA zobowiązują się do współpracy w dziedzinie wymiany danych radiologicznych w czasie rzeczywistym na skalę światową do celów weryfikacji i w innych sytuacjach, w tym kryzysowych.
         2.   Strony uzgadniają ponadto, że będą działały w ścisłej współpracy i prowadziły stosowne, w świetle nadanych im uprawnień, wzajemne konsultacje w sprawach zagadnień stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.
         Artykuł 2
         Postanowienia instytucjonalne
         1.   Komisja oraz MAEA ustanowią odpowiednie kanały komunikacji służące usprawnieniu łączącej je współpracy.
         2.   Komisja i MAEA wyznaczą centrum koordynacji, odpowiedzialne za koordynowanie wszelkich działań na mocy art. 3 niniejszego protokołu ustaleń.
         3.   MAEA zostanie członkiem grupy roboczej ECURIE-EURDEP i będzie uczestniczyć w określaniu planów dalszej działalności europejskiej platformy wymiany danych radiologicznych (EURDEP), w zatwierdzaniu wszelkich aktualizacji bądź ewentualnych zmian, włącznie z koniecznymi zmianami formatu danych, dotyczących oprogramowania związanego z EURDEP.
         4.   MAEA ma uczestniczyć i wspomagać Komisję w trakcie organizowania przyszłych warsztatów EURDEP.
         Artykuł 3
         Szczegółowe obszary współpracy
         Strony, związane stosownymi zasadami i przepisami rozporządzeń finansowych, przedmiotowej polityki i procedur oraz w zależności od dostępnych środków finansowych, uzgadniają ze sobą wolę współpracy w określonych dziedzinach, w tym (choć nie wyłącznie) w następujących formach:

                     a)

                     bez uszczerbku do zawartych w nich praw własności intelektualnej, Komisja użycza MAEA oprogramowania, wraz z późniejszymi aktualizacjami i zmianami, opracowanego w celu gromadzenia i przedstawiania danych o poziomach napromieniowania w czasie rzeczywistym w obszarze całej Europy (EURDEP: http://eurdep.jrc.it);

                     b)

                     Komisja oraz MAEA zmierzają do zagwarantowania wszystkim krajowym dostarczycielom danych pełnego i swobodnego dostępu do danych o napromieniowaniu;

                     c)

                     MAEA koordynuje wsparcie i propagowanie wymiany rezultatów monitorowania radiologicznego w czasie rzeczywistym ze wszystkimi swoimi państwami członkowskimi, które nie podpisały jeszcze stosownych porozumień z Komisją, w dążeniu do ustanowienia przez Komisję i MAEA wspólnego, komisyjno-agencyjnego globalnego systemu pod nową nazwą, bazującego na technologii EURDEP;

                     d)

                     powstaną wierne kopie witryny EURDEP, tak zwane mirrory, których obsługą zajmie się Komisja i MAEA; MAEA będzie propagowała regionalne mirrory Stron zawierających dane, udostępniając stosowne oprogramowanie i rozwiązania techniczne wyłącznie utrzymującym je organizacjom;

                     e)

                     Komisja wraz z MAEA skoordynują swoje wysiłki, tak by zapobiec wszelkim niespójnościom, które mogłyby utrudnić wymianę danych pochodzących z monitoringu promieniowania na skalę światową.

               Artykuł 4
         Ustalenia finansowe
         Treść niniejszego protokołu ustaleń nie pociąga za sobą żadnych zobowiązań finansowych dla żadnej ze Stron. Przed podjęciem konkretnych kroków w celu wdrożenia niniejszego protokołu ustaleń, które wiązałyby się z nałożeniem pewnych prawnych lub finansowych zobowiązań, Strony spisują odrębną umowę, zgodną z obowiązującymi regulaminami i przepisami finansowymi obu Stron.
         Artykuł 5
         Personel
         Wszelkiego rodzaju pracownicy Stron będą podlegali przepisom regulaminów i zasad odpowiedniej instytucji we wszystkich sprawach związanych z zatrudnieniem, ubezpieczeniem zdrowotnym i na życie, a także wszelkich uprawnień i świadczeń należnych pracownikom. Treść niniejszego protokołu ustaleń nie zawiera żadnych przesłanek dla ustanowienia jakiegokolwiek stosunku pracy pomiędzy MAEA i Komisją.
         Artykuł 6
         Rozpowszechnianie informacji
         Komisja oraz MAEA będą wspierały możliwie najszersze rozpowszechnianie jawnych informacji dostarczanych bądź wymienianych na mocy niniejszego protokołu ustaleń, z zastrzeżeniem ewentualnej konieczności ochrony informacji zastrzeżonych. Komisja oraz MAEA zapewniają poufność informacji uznanych za poufne bądź tajne przez jedną ze Stron.
         Artykuł 7
         Własność intelektualna
         Komisja oraz MAEA zobowiązują się do współpracy, zmierzającej do zapewnienia, że własność intelektualna i związane z nią prawa, przy pełnym włączeniu wszelkich praw autorskich oraz patentowych, obejmujących wszelkie materiały bądź wynalazki opracowane przez dowolną ze Stron, jej pracownika lub podwykonawcę w efekcie współpracy Komisji z MAEA w toku wdrażania niniejszego protokołu ustaleń może być wykorzystywana do celów realizacji przez MAEA jej statutowego celu, jakim jest ułatwianie wymiany informacji pomiędzy jej państwami członkowskimi.
         Artykuł 8
         Wykorzystywanie nazwy, znaku lub urzędowej pieczęci
         1.   MAEA nie będzie posługiwać się nazwą, znakiem ani urzędową pieczęcią Komisji do żadnych celów, wykraczających poza wyraźne pisemne upoważnienie Komisji.
         2.   Komisja nie będzie posługiwać się nazwą, znakiem ani urzędową pieczęcią MAEA do żadnych celów, wykraczających poza wyraźne pisemne upoważnienie MAEA.
         Artykuł 9
         Przywileje i immunitety
         Żadne z elementów treści niniejszego protokołu ustaleń nie stanowi podstawy do uchylenia, wyraźnego bądź dorozumianego, któregokolwiek z immunitetów, przywilejów, zwolnień oraz ułatwień, przysługujących Komisji i MAEA w świetle prawa międzynarodowego, konwencji lub umów międzynarodowych, w tym również Umowy o przywilejach i immunitetach MAEA, ani też zgodnie z krajowym prawodawstwem i przepisami odpowiednich państw członkowskich obu Stron.
         Artykuł 10
         Ewentualne spory
         Wszelkie spory między Stronami, jakie mogłyby wyniknąć wskutek lub w trakcie interpretacji lub wdrażania niniejszego protokołu ustaleń będą rozstrzygane polubownie z udziałem obu Stron.
         Artykuł 11
         Data wejścia w życie i zakończenia oraz status prawny współpracy
         1.   Współpraca na mocy niniejszego protokołu ustaleń wchodzi w życie z dniem podpisania przez obie Strony i pozostaje w mocy przez trzy lata kalendarzowe; w przypadku braku pisemnego powiadomienia o rozwiązaniu okres ten będzie następnie automatycznie przedłużany. W przypadku gdyby podpisy były składane osobno, protokół ustaleń wchodzi w życie z dniem podpisania przez drugą ze Stron.
         2.   Przepisy niniejszego protokołu ustaleń mogą być zmienione na mocy pisemnego uzgodnienia przez obie Strony.
         3.   Współpraca na mocy niniejszego protokołu ustaleń może być rozwiązana przez każdą ze Stron, przy czym rozwiązanie wchodzi w życie po upływie sześćdziesięciu dni od pisemnego powiadomienia drugiej Strony. Z chwilą doręczenia powiadomienia o rozwiązaniu Strony podejmują natychmiastowe kroki w celu sprawnego i uporządkowanego zamknięcia wszystkich wspólnie prowadzonych działań.
         4.   Z niniejszego protokołu ustaleń nie wynikają żadne następstwa finansowe ani zobowiązania prawne.


title: 2011/582/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/167

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2009
   (2011/582/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Centrum (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (3), w szczególności jego art. 15,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0120/2011),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2009;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 162.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/169

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2009
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Centrum (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (3), w szczególności jego art. 15,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0120/2011),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdania roczne za rok finansowy 2009 są wiarygodne, a transakcje leżące u ich podstaw są zgodne z prawem i prawidłowe,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 5 maja 2010 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2008 (5), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                           —

                           podkreśla znaczenie, jakie dla Centrum ma wyznaczenie w ramach swego programowania celów SMART i wskaźników RACER, aby móc oceniać osiągnięte wyniki,

                           —

                           przyjmuje do wiadomości, że w 2008 r. Centrum wykazało dochody z odsetek w wysokości 107 591,31 EUR,

                           —

                           pochwalił Centrum za ścisłą współpracę z Europejską Agencją ds. Bezpieczeństwa na Morzu, której siedziba również znajduje się w Lizbonie, a także za zajmowanie tych samych budynków i wspólnego korzystania z infrastruktury i usług oraz zauważył, że wprowadzenie się do siedziby jest planowane na pierwszy kwartał 2009 r.,

               C.

               mając na uwadze, że budżet Centrum na rok 2009 wynosił 14 720 000 EUR, co stanowi zmniejszenie o 2,25 % w stosunku do roku budżetowego 2008,

               1.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał Obrachunkowy był w stanie uzyskać racjonalną pewność, że roczne sprawozdanie finansowe centrum za rok budżetowy 2009 jest we wszystkich istotnych aspektach wiarygodne i że wszystkie transakcje leżące u podstaw rozliczeń są zgodne z prawem i prawidłowe;

      Wyniki

               2.

               z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Centrum dotyczącą prowadzenia skomputeryzowanej sieci służącej do gromadzenia i wymiany informacji, zwanej „europejską siecią informacji o narkotykach i narkomanii”; zauważa, że sieć ta jest powiązana z krajowymi sieciami informacji o narkotykach, z wyspecjalizowanymi ośrodkami w państwach członkowskich oraz z systemami informacyjnymi organizacji międzynarodowych współpracujących z Centrum;

               3.

               zauważa, że Centrum powołało dodatkowego członka personelu w pełnym wymiarze czasu w celu usprawnienia systemu planowania i kontroli Centrum oraz opracowania odpowiednich wskaźników;

               4.

               zachęca Centrum do rozważenia wprowadzenia wykresu Gantta do programowania każdego ze swych działań operacyjnych, aby szybko określić czas, jaki każdy pracownik poświęcił danemu projektowi, oraz by wzmocnić ukierunkowanie na osiąganie wyników;

               5.

               pochwala Centrum za przedstawienie – w tabeli załączonej sprawozdania Trybunału Obrachunkowego za rok 2009 – zestawienia porównawczego działań przeprowadzonych w latach 2009 i 2008, aby umożliwić organowi udzielającemu absolutorium dokonanie skuteczniejszej oceny działalności Centrum na przestrzeni dwóch kolejnych lat; zauważa, że Centrum zwiększyło liczbę dokumentów tematycznych i publikacji informacyjnych dotyczących narkotyków;

               6.

               zwraca uwagę, że absolutorium z wykonania budżetu Centrum powinno ponadto opierać się na wynikach osiąganych przezeń w ciągu całego roku;

      Środki przeniesione

               7.

               apeluje do Centrum, aby wykonało odpowiednie instrukcje i wprowadziło procedury dotyczące analizy potencjalnego przenoszenia środków, aby zmniejszyć wielkość środków przenoszonych na następny rok do minimum niezbędnego do pokrycia kwot wymagalnych wobec zobowiązań w danym roku; uważa też, że Centrum powinno usprawnić programowanie i monitorowanie swych działań w celu zmniejszenia liczby przeniesień; zauważa, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził przesunięcie w kwocie 339 000 EUR na poczet środków na rok 2009 z tytułu II – Wydatki administracyjne (26 %), z czego 250 000 EUR odpowiadało zobowiązaniom nieobjętym żadną płatnością i dotyczyło głównie działań związanych z 2010 r.;

      Gospodarowanie środkami pieniężnymi

               8.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Centrum dodatkowo poprawiło swą roczną prognozę dotyczącą potrzeb finansowych; zauważa, że prognoza ta jest stale aktualizowana i przedstawiana jako dodatkowy dokument właściwym służbom Komisji, aby uzasadnić kwartalne wnioski Centrum o wypłatę następnej raty rocznej dotacji przyznanej mu przez Unię;

               9.

               wzywa do wyjaśnienia przepisów mających zastosowanie do wewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel w związku z wątpliwościami, jakie pojawiły się po przekazaniu Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii części skumulowanej nadwyżki Centrum Tłumaczeń; odnotowuje odpowiedź Centrum, w której stwierdza ono, iż wiele agencji napotyka te same trudności; sugeruje, by w odniesieniu do tego rodzaju kwestii horyzontalnych przyjmowano w przyszłości wspólne podejście;

      Zasoby ludzkie

               10.

               apeluje do Centrum o dalsze działania w celu zapewnienia spójnego wdrożenia zatwierdzonej procedury oceny pracowników poprzez odpowiednie informowanie i wytyczne dla oceniających i pracowników;

      Audyt wewnętrzny

               11.

               z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Centrum dotyczącą przedstawiania organowi udzielającemu absolutorium rocznego sprawozdania z audytu wewnętrznego dotyczącego Centrum, przygotowanego przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS); uważa to za dowód przejrzystości i najlepszych praktyk, których powinny przestrzegać wszystkie inne agencje;

               12.

               przyjmuje do wiadomości, że w roku 2009 r. IAS przeprowadziła kontrolę zarządzania dotacją, aby dyrektor Centrum miał pewność co do adekwatności i skuteczności wewnętrznego systemu kontroli w zakresie zarządzania dotacją w Centrum; zauważa w tym kontekście, że IAS stwierdziła nieprawidłowości w zakresie stosowania się Centrum do wytycznych Komisji dotyczących umów o dotację, w zakresie wdrożenia zawartej z Centrum umowy o dotację oraz sprawozdawczości dotyczącej dotacji; z zadowoleniem przyjmuje jednak pozytywne wyniki Centrum i jego stałe działanie na rzecz ustanowienia i utrzymania wysokiego poziomu zarządzania procedurami dotyczącymi dotacji, w celu zapewnienia wysokiej jakości finansowanych działań oraz administracyjnego i finansowego wykonania dotacji;

               13.

               zwraca się w związku z tym do Centrum o poinformowanie organu udzielającego absolutorium o postępach poczynionych w zakresie zarządzania ryzykiem oraz o prowadzonej przez Centrum corocznej analizie ryzyka;

               14.

               zauważa, że 9 z 19 zaleceń IAS udzielonych w dniu 31 grudnia 2009 r. uznano za „bardzo ważne” i dotyczą one przede wszystkim: dostosowania umowy Centrum o dotację, kontroli jakości nowej siedziby, zabezpieczeń na wypadek szkód spowodowanych powodzią, planu ciągłości dzielności oraz inwestycji w wyposażenie; wzywa zatem Centrum do niezwłocznego wdrożenia tych 9 „bardzo ważnych” zaleceń i powiadomienia organu udzielającego absolutorium o postępach poczynionych w tym zakresie;

               15.

               jeżeli chodzi o pozostałe uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter horyzontalny, odsyła do swojej rezolucji z dnia 10 maja 2011 r. (6) w sprawie wyników, gospodarowania środkami finansowymi i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 162.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 252 z 25.9.2010, s. 160.

      (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0163. Zob. s. 269 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2012/626/UE: Decyzja Rady z dnia 4 października 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów sześciu członków i pięciu zastępców członków z Rumunii

text:
               9.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 274/29

         DECYZJA RADY
   z dnia 4 października 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów sześciu członków i pięciu zastępców członków z Rumunii
   (2012/626/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Rumunii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Sześć stanowisk członków Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatów Decebala ARNĂUTU, Veroniki DIACONU, Edity Emőke LOKODI, Constantina OSTAFICIUCA, Vasila SAVY i Gheorgha Bunei STANCU. Pięć stanowisk zastępców członków Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatów Árpáda Szabolcsa CSEHI, Gheorgha FLUTURA, Mariany MIRCEI, Mircia MUNTEANA i Ioany TRIFOI,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Cristian Mihai ADOMNIȚEI, President of Iași County Council

                           —

                           Dragoș Adrian BENEA, President of Bacău County Council

                           —

                           Ovidiu BRĂILOIU, Mayor of Eforie town, Constanța County

                           —

                           Csaba BORBOLY, President of Harghita County Council

                           —

                           Mariana GÂJU, Mayor of the Cumpăna commune, Constanța County

                           —

                           Emilian OPREA, Mayor of Chitila town, Ilfov County

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           Andrei Ioan CHILIMAN, Mayor of District 1 - Bucharest

                           —

                           Veronica DIACONU, Local Councillor, Gorgota commune Local Council, Prahova County

                           —

                           Petru Nicolae IOȚCU, President of Arad County Council

                           —

                           Marian PETRACHE, President of Ilfov County Council

                           —

                           Silviu PONORAN, Mayor of Zlatna town, Alba County.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 4 października 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. CHARALAMBOUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


Ważna informacja prawna

|

42006D0959

2006/959/WE: Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w Radzie z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Euro-śródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

Dziennik Urzędowy L 386 , 29/12/2006 P. 0055 - 0056 Dziennik Urzędowy L 200 , 01/08/2007 P. 0603 - 0604

		Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w Radziez dnia 4 grudnia 2006 r.w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Euro-śródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2006/959/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, ZEBRANYCH W RADZIE,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Królestwem Maroka w celu ustanowienia euro-śródziemnomorskiej umowy lotniczej.(2) Komisja w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich wynegocjowała euro-śródziemnomorską umowę lotniczą z Królestwem Maroka (zwaną dalej "umową") zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.(3) Umowę parafowano w Marakeszu w dniu 14 grudnia 2005 r.(4) Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna być podpisana i stosowana tymczasowo przez Wspólnotę i państwa członkowskie, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie.(5) Konieczne jest ustanowienie uregulowań proceduralnych dotyczących udziału Wspólnoty i państw członkowskich we wspólnym komitecie powołanym na podstawie art. 22 umowy oraz w postępowaniach arbitrażowych określonych w art. 23 umowy, jak również realizacji niektórych postanowień umowy, w tym postanowień dotyczących środków zabezpieczających, nadawania i cofania praw przewozowych oraz niektórych spraw dotyczących bezpieczeństwa i ochrony,STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Podpisanie i tymczasowe stosowanie1. Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Euro-śródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, zwanej dalej "umową", z zastrzeżeniem zawarcia umowy.2. Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej lub osób uprawnionych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.3. Do czasu wejścia w życie umowę stosuje się zgodnie z jej art. 30 ust. 1.4. Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Wspólny komitet1. We wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 22 umowy Wspólnotę i jej państwa członkowskie reprezentują przedstawiciele Komisji i państw członkowskich.2. Stanowisko, jakie ma zająć Wspólnota i państwa członkowskie we wspólnym komitecie w odniesieniu do zmian załączników do umowy, poza załącznikiem I (Uzgodnione połączenia i określone trasy) i załącznikiem IV (Postanowienia przejściowe), oraz w odniesieniu do wszelkich kwestii wchodzących w zakres art. 7 lub 8 umowy, przyjmuje Komisja, po konsultacji ze specjalnym komitetem przedstawicieli państw członkowskich powołanym przez Radę.3. W odniesieniu do innych decyzji wspólnego komitetu dotyczących kwestii leżących w kompetencji Wspólnoty i jej państw członkowskich, stanowisko Wspólnoty przyjmuje Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.4. W odniesieniu do innych decyzji wspólnego komitetu dotyczących kwestii leżących w kompetencji państw członkowskich stanowisko, które ma zostać przedstawione przyjmuje Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji lub państw członkowskich.5. Stanowisko Wspólnoty i państw członkowskich we wspólnym komitecie przedstawia Komisja, z wyjątkiem obszarów leżących w wyłącznej kompetencji państw członkowskich, w którym to przypadku stanowisko takie przedstawia Prezydencja Rady lub, jeżeli Rada tak postanowi, Komisja.Artykuł 3Arbitraż1. Komisja reprezentuje Wspólnotę i państwa członkowskie w postępowaniach arbitrażowych na podstawie art. 23 umowy.2. Decyzję o ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu stosowania praw lub przywilejów na podstawie art. 23 ust. 6 umowy podejmuje Rada na wniosek Komisji. Rada stanowi większością kwalifikowaną.3. Decyzje dotyczące wszelkich innych właściwych działań, jakie mają być podejmowane na podstawie art. 23 umowy w kwestiach leżących w kompetencji Wspólnoty podejmuje Komisja, wspierana przez specjalny komitet przedstawicieli państw członkowskich powołany przez Radę.Artykuł 4Środki zabezpieczające1. Decyzję o podjęciu środków zabezpieczających na podstawie art. 24 umowy podejmuje Komisja z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, przy wsparciu specjalnego komitetu przedstawicieli państw członkowskich powołanego przez Radę.2. W przypadku gdy państwo członkowskie wnosi do Komisji o zastosowanie środków zabezpieczających, przedstawia ono Komisji niezbędne informacje uzasadniające jego wniosek. Komisja podejmuje decyzję w sprawie takiego wniosku w terminie jednego miesiąca lub, w pilnych przypadkach, w terminie 10 dni roboczych, i informuje Radę i państwa członkowskie o swojej decyzji. Każde państwo członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie 10 dni roboczych od jej notyfikacji. Rada może podjąć odmienną decyzję w terminie jednego miesiąca od odwołania. Rada stanowi większością kwalifikowaną.Artykuł 5Informowanie Komisji1. Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich decyzjach o odmowie, cofnięciu, zawieszeniu lub ograniczeniu zezwoleń przewoźnika lotniczego z Maroka, które przyjęli na podstawie art. 3 lub 4 umowy.2. Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub notyfikacjach dokonanych lub otrzymanych na podstawie art. 14 umowy.3. Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub notyfikacjach dokonanych lub otrzymanych na podstawie art. 15 umowy.Sporządzono w Brukseli, 4 grudnia 2006 r.W imieniu RadyPrzewodniczącyM. Pekkarinen--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/1965 z dnia 27 października 2015 r. w sprawie zaakceptowania wkładu Szwajcarii w misję doradczą Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM Ukraine/4/2015)

text:
               31.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 287/67

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2015/1965
   z dnia 27 października 2015 r.
   w sprawie zaakceptowania wkładu Szwajcarii w misję doradczą Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM Ukraine/4/2015)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/486/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 10 ust. 3 decyzji 2014/486/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie akceptowania proponowanych wkładów państw trzecich w EUAM Ukraine.

               (2)

               Dowódca operacji cywilnej zalecił KPiB zaakceptowanie proponowanego wkładu Szwajcarii w EUAM Ukraine i uznanie go za znaczny.

               (3)

               Szwajcaria powinna zostać zwolniona z wkładów finansowych w budżet operacyjny EUAM Ukraine,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wkłady państw trzecich
   1.   Wkład Szwajcarii w EUAM Ukraine zostaje zaakceptowany i uznany za znaczny.
   2.   Szwajcaria jest zwolniona z wkładów finansowych w budżet operacyjny EUAM Ukraine.
   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 października 2015 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 42.


title: Decyzja Komisji z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie powiadomienia państwa trzeciego o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów

text:
               23.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/4

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 21 kwietnia 2016 r.
   w sprawie powiadomienia państwa trzeciego o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów
   (2016/C 144/05)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (1), w szczególności jego art. 32,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   WPROWADZENIE

               (1)

               Rozporządzeniem (WE) nr 1005/2008 („rozporządzenie w sprawie połowów NNN”) ustanowiono unijny system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym (NNN) połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               (2)

               W rozdziale VI rozporządzenia w sprawie połowów NNN określono procedury dotyczące uznania państw trzecich za niewspółpracujące, działań wobec takich państw, sporządzania wykazu takich państw, usunięcia z tego wykazu, publicznego dostępu do niego i wszelkich środków nadzwyczajnych.

               (3)

               Zgodnie z art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja powinna powiadomić państwa trzecie o możliwości uznania ich za państwa niewspółpracujące. Takie powiadomienie ma charakter wstępny. Powiadomienie opiera się na kryteriach określonych w art. 31 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. Komisja powinna również podjąć wobec powiadamianych państw członkowskich wszelkie działania określone w art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. W szczególności Komisja powinna zawrzeć w powiadomieniu informacje dotyczące istotnych faktów i ustaleń leżących u podstaw takiego uznania, a także zapewnić tym państwom możliwość udzielenia odpowiedzi i dostarczenia dowodów przemawiających przeciwko takiemu uznaniu lub, w stosownych przypadkach, przedstawienia planu działania na rzecz poprawy sytuacji oraz środków już podjętych w celu jej naprawy. Komisja powinna wyznaczyć powiadamianym państwom trzecim odpowiedni czas na przedstawienie odpowiedzi na powiadomienie, a także wystarczający czas na naprawę sytuacji.

               (4)

               Zgodnie z art. 31 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja powinna wskazać państwa trzecie, które uznaje za niewspółpracujące w zakresie zwalczania połowów NNN. Państwo trzecie należy uznać za niewspółpracujące, jeżeli nie wypełnia ono swoich obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, polegających na podejmowaniu działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               (5)

               Uznanie państw trzecich za niewspółpracujące powinno opierać się na przeglądzie wszelkich informacji określonych w art. 31 ust. 2 rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

               (6)

               Zgodnie z art. 33 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Rada powinna sporządzić wykaz niewspółpracujących państw trzecich. W odniesieniu do tych państw mają zastosowanie między innymi środki określone w art. 38 rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

               (7)

               Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połowów NNN świadectwa połowowe zatwierdzone przez państwa trzecie bandery są akceptowane, pod warunkiem że Komisja otrzymała powiadomienie o rozwiązaniach dotyczących wdrożenia, kontroli i egzekwowania przepisów ustawowych i wykonawczych oraz środków ochrony i zarządzania, których muszą przestrzegać statki rybackie tych państw trzecich.

               (8)

               Zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja ma prowadzić współpracę administracyjną z państwami trzecimi w obszarach związanych z wdrożeniem przepisów tego rozporządzenia.

         2.   PRZEBIEG POSTĘPOWANIA DOTYCZĄCEGO REPUBLIKI KIRIBATI

               (9)

               Republika Kiribati (zwana dalej „Kiribati”) nie przedłożyła Komisji swojego powiadomienia jako państwo bandery zgodnie z art. 20 rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

               (10)

               W latach 2010–2016 Komisja prowadziła współpracę administracyjną z władzami Kiribati. Współpraca ta obejmowała kwestie dotyczące wdrożenia, kontroli i egzekwowania przez Kiribati przepisów ustawowych i wykonawczych oraz środków ochrony i zarządzania. W ramach współpracy dokonano ustnej i pisemnej wymiany uwag, a także przeprowadzono kontrolę na miejscu. Komisja pozyskała i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za potrzebne w odniesieniu do wprowadzonych przez Kiribati rozwiązań w zakresie wdrożenia, kontroli i egzekwowania przepisów ustawowych i wykonawczych oraz środków ochrony i zarządzania, których muszą przestrzegać jego statki rybackie, oraz informacji na temat działań podjętych przez Kiribati w celu wypełnienia obowiązków w zakresie zwalczania połowów NNN.

               (11)

               Kiribati jest członkiem Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC) oraz Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC). Kiribati ratyfikowało Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. (UNCLOS) oraz Porozumienie Narodów Zjednoczonych z 1995 r. w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi (UNFSA). Kiribati jest stroną Konwencji o Agencji ds. Rybołówstwa Forum Wysp Pacyfiku (Konwencji FFA) (2) oraz umowy z Nauru dotyczącej współpracy w zakresie zarządzania rybołówstwem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania (3).

               (12)

               W celu przeprowadzenia oceny przestrzegania przez Kiribati międzynarodowych zobowiązań spoczywających na nim jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, określonych w międzynarodowych porozumieniach, o których mowa w motywie 11 i ustanowionych przez odpowiednie regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem wymienione w tym motywie, Komisja zgromadziła i przeanalizowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celów takiej oceny.

         3.   MOŻLIWOŚĆ UZNANIA REPUBLIKI KIRIBATI ZA NIEWSPÓŁPRACUJĄCE PAŃSTWO TRZECIE

               (13)

               Zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja przeprowadziła analizę obowiązków spoczywających na Kiribati jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu. Do celów tego przeglądu Komisja wzięła pod uwagę kryteria określone w art. 31 ust. 4–7 rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

         3.1.   Powtarzające się przypadki nielegalnej, nieraportowanej i nieuregulowanej działalności połowowej oraz przepływów handlowych produktów pochodzących z połowów NNN (art. 31 ust. 4 rozporządzenia w sprawie połowów NNN)

               (14)

               Z informacji uzyskanych przez Komisję w trakcie wizytacji oraz ogólnie dostępnych informacji wypływają silne przesłanki wskazujące na to, że Kiribati nie jest w stanie podać informacji na temat właściwości daleko migrujących gatunków poławianych przez jego flotę rybacką bądź produktów rybołówstwa wyładowanych lub przeładowanych w jego portach ani wskazać, jakie były przepływy handlowe tych produktów. Można wręcz uznać, że kontrole w portach Kiribati polegają jedynie na sprawdzeniu szeregu dokumentów (status pozwolenia na połowy, zapis systemu VMS, sprawozdania obserwatorów, wpis do rejestru prowadzonego przez FFA) przed wydaniem zgody na wpłynięcie statku rybackiego do portu. Podobnie można stwierdzić, że dokonywana jest kontrola krzyżowa dokumentów w zakresie ilości podanych w manifeście ładunkowym statku rybackiego i ilości w odpowiednim pokwitowaniu przewoźnika przed wydaniem dokumentu odprawy zewnętrznej i deklaracji przeładunkowej. Jednak nie istnieją dalsze instrukcje dotyczące bezpośredniej kontroli operacji wyładunku lub przeładunku.

               (15)

               Kiribati potwierdziło brak systemu identyfikowalności produktów rybołówstwa złowionych przez statki pływające pod jego banderą lub w odniesieniu do statków państw trzecich poławiających i dokonujących przeładunku na jego wodach i w jego portach. Po wyładunku lub przeładunku ryb w porcie Kiribati nie ma już mechanizmu śledzenia produktów na dalszych etapach łańcucha dostaw. Ponadto identyfikowalność produktów jest utrudniona z powodu słabej kontroli wyładunków i przeładunków prowadzonej przez właściwe organy w portach Kiribati, jak wspomniano w motywie 14. Kiribati nie byłoby zatem w stanie zagwarantować przejrzystości swoich rynków w celu umożliwienia identyfikowalności ryb lub produktów rybołówstwa, jak określono w pkt 71 międzynarodowego planu działania FAO na rzecz zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (MPD-NNN), w którym zaleca się państwom, aby podjęły działania w celu poprawy przejrzystości swoich rynków.

               (16)

               Biorąc pod uwagę stwierdzony brak identyfikowalności i brak informacji dostępnych dla władz Kiribati na temat ryb wyładowywanych lub przeładowywanych w jego portach, jest mało prawdopodobne, by państwo to było w stanie zagwarantować, aby produkty rybołówstwa będące przedmiotem handlu prowadzonego w tym państwie nie pochodziły z połowów NNN. W tym względzie wydaje się, że Kiribati nie wypełnia obowiązku państwa portu w zakresie podjęcia działań wspierających skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania, w tym portowych inspekcji dokumentów, narzędzi połowowych lub połowów oraz zakazu wyładunku i przeładunku, jeżeli ustalono, że połowy zostały dokonane w sposób, który podważa skuteczność tych międzynarodowych środków ochrony i zarządzania, zgodnie z art. 23 konwencji UNFSA. Kiribati nie uwzględnia też zaleceń zawartych w punkcie 24 MPD-NNN, w którym zaleca się państwom bandery, aby zapewniły kompleksowe i skuteczne monitorowanie, kontrolę i nadzór od momentu połowu, przez miejsce wyładunku, po ostateczne miejsce przeznaczenia.

               (17)

               Uwzględniając sytuację przedstawioną w niniejszej sekcji oraz na podstawie faktów ustalonych przez Komisję i oświadczeń wydanych przez Kiribati, można stwierdzić, że zgodnie z art. 31 ust. 3 oraz art. 31 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie połowów NNN istnieją wyraźne przesłanki wskazujące na to, iż Kiribati nie wypełniło obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery i państwie zbytu, aby zapobiec dostępowi produktów pochodzących z połowów NNN do swojego rynku.

         3.2.   Niewypełnienie obowiązku współpracy i egzekwowania prawa (art. 31 ust. 5 rozporządzenia w sprawie połowów NNN)

               (18)

               Biorąc pod uwagę znaczenie obecności statków pod banderą zagraniczną na wodach podlegających jurysdykcji Kiribati, należy podkreślić wagę skutecznych mechanizmów współpracy. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Kiribati podczas wizyty Komisji w listopadzie 2015 r. zawarto w sumie 13 umów dwustronnych ze stowarzyszeniami rybackimi. W tym względzie flota, której udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności na wodach Kiribati, składa się ze 178 statków do połowu okrężnicą i 195 taklowców, z czego tylko 13 statków do połowu okrężnicą pływa pod banderą Kiribati.

               (19)

               Mając na uwadze, że statki rybackie pod banderą 13 różnych państw posiadają upoważnienia do prowadzenia działalności na wodach Kiribati, właściwe organy przyznały, że z zainteresowanymi państwami bandery nie ustanowiono żadnych kanałów współpracy w celu zapewnienia, by Kiribati wypełniło swoje zobowiązania do współpracy z państwami bandery, jako opisano w motywie 21.

               (20)

               Kiribati było jak dotąd raczej niechętne do współpracy z Komisją w celu poprawy przejrzystości systemu handlu dniami połowowymi dla statków (VDS) w celu zarządzania połowami przy użyciu okrężnicy w regionie zachodniego i środkowego Pacyfiku. Komisja wystosowała szereg pism, zarówno do państw nadbrzeżnych, jak również do państw bandery, domagając się, aby te drugie miały dostęp do informacji o nakładzie połowowym wykorzystywanym przez ich statki rybackie w ramach VDS. W tym celu do władz Kiribati skierowano trzy pisma w dniach 18 listopada 2014 r., 19 grudnia 2014 r. i 27 kwietnia 2015 r. Na żaden z tych trzech wniosków Komisja nie otrzymała odpowiedzi przed wizytą na Kiribati. Chociaż władze Kiribati zadeklarowały w czasie wizyty w listopadzie 2015 r., że byłyby skłonne wymieniać informacje na temat VDS, do chwili obecnej nie dostarczyły jednak żadnych dowodów na istnienie uzgodnień dotyczących zapewnienia dostępu organom zainteresowanego państwa bandery.

               (21)

               Skuteczność działań Kiribati opisana w motywie 20 uniemożliwia temu krajowi wypełnianie zobowiązań na podstawie art. 63 i 64 konwencji UNCLOS, które stanowią, że państwa nadbrzeżne i państwa bandery współpracują w odniesieniu do międzystrefowych zasobów rybnych oraz gatunków ryb masowo migrujących. Art. 7 i 20 UNFSA zawierają rozszerzenie zobowiązania do podejmowania współpracy, odpowiednio w zakresie ustalania spójnych środków ochrony i zarządzania oraz w zakresie zapewniania przestrzegania tych środków i ich egzekwowania. Ponadto w art. 7 ust. 1 pkt 3 Kodeksu odpowiedzialnego rybołówstwa FAO (4) zaleca się, aby państwa zainteresowane eksploatacją międzystrefowych i wykraczających poza granice zasobów rybnych zawierały dwustronne umowy, które by gwarantowały skuteczną współpracę w celu zapewnienia skutecznej ochrony zasobów i zarządzania nimi. Zostało to sprecyzowane w pkt 28 i 51 MPD-NNN, w których ustalono szczegółowe praktyki w zakresie bezpośredniej współpracy między państwami, w tym dotyczące wymiany danych lub informacji dostępnych państwom nadbrzeżnym.

               (22)

               Ramy prawne, ujęte w ustawie o rybołówstwie z 2010 r. (Fisheries Act 2010) zmienionej ustawą o zmianie ustawy o rybołówstwie z 2015 r. (Fisheries (Amendment) Act 2015) (5), są niekompletne, w szczególności w zakresie systemu nakładania kar. Mówiąc konkretnie, obowiązujące ramy prawne nie zawierają definicji nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów odpowiadających MPD-NNN. Ustawa nie zawiera wyraźnie ustalonych sankcji w przypadku naruszenia przepisów RFMO, przeładunku na morzu i połowów stada, które podlega moratorium lub którego poławianie jest zakazane.

               (23)

               Pojęcie „poważnych naruszeń” ustanowione w art. 19 ust. 2 UNFSA i przyjętym przez WCPFC środku ochrony i zarządzania 2006-8 (6) w sprawie procedur okrętowania i kontroli wzmacnia odstraszający aspekt systemu sankcji poprzez dostosowanie poziomu sankcji do wagi bezprawnego działania w celu pozbawienia sprawcy uzyskanych korzyści ekonomicznych. Jednakże obecne ramy prawne nie zawierają pojęcia „poważnych naruszeń” ani żadnych innych kryteriów zróżnicowania sankcji w ramach minimalnych i maksymalnych poziomów służących rozwiązywaniu kwestii korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku nielegalnej działalności.

               (24)

               Ponadto wydaje się, że ustawa o rybołówstwie nie uwzględnia kwestii recydywy. Sposób traktowania powtarzających się naruszeń prawa ma również zasadnicze znaczenie dla zapewnienia efektu odstraszającego systemu sankcji. Fakt, że powtarzające się naruszenia nie są wyraźnie zagrożone wyższymi karami, podważa zasadę proporcjonalności i odstraszający aspekt systemu sankcji Kiribati. Zyski z powtarzającej się nielegalnej działalności nie są neutralizowane wyższymi karami, a zatem nie odstraszają one potencjalnych sprawców od kontynuowania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów.

               (25)

               W związku z tym wydaje się, że system sankcji w swojej obecnej formie, zgodnie z analizą w motywach 22–24 nie jest kompleksowy i wystarczająco surowy, aby spełniać funkcję odstraszającą. W odniesieniu do tej kwestii wydaje się, że sposób traktowania poważnych naruszeń nie jest wystarczający, aby zapewnić przestrzeganie przepisów, zapobiec wszelkiego rodzaju wykroczeniom i pozbawić sprawców korzyści czerpanych z nielegalnej działalności, zgodnie z wymogami art. 19 ust. 2 UNFSA i art. 25 ust. 7 konwencji WCPFC.

               (26)

               Uwzględniając sytuację przedstawioną w niniejszej sekcji oraz na podstawie faktów ustalonych przez Komisję i oświadczeń złożonych przez Kiribati, można stwierdzić zgodnie z art. 31 ust. 3 i 5 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że istnieją wyraźne przesłanki wskazujące na fakt, iż Kiribati nie wypełniło obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego w odniesieniu do współpracy oraz działań egzekucyjnych.

         3.3.   Niewdrożenie przepisów międzynarodowych (art. 31 ust. 6 rozporządzenia w sprawie połowów NNN)

               (27)

               Komisja przeanalizowała wszystkie informacje, które uznała za istotne w odniesieniu do statusu Kiribati jako umawiającej się strony UNCLOS oraz UNFSA, WCPFC i ICCAT.

               (28)

               Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Kiribati podczas wizyty w listopadzie 2015 r. wielkość połowów tuńczyka w wyłącznej strefie ekonomicznej (w.s.e.) Kiribati wyniosła w 2014 r. około 600 000 ton metrycznych.

               (29)

               Na podstawie danych liczbowych przedstawionych w motywie 28 można uznać, że Kiribati zarządza ważnymi światowymi zasobami tuńczyka i dlatego jako państwo nadbrzeżne jest zobowiązane zapewnić odpowiedzialne i długofalowe zrównoważone zarządzanie tymi zasobami. Art. 61–64 UNCLOS oraz art. 7 i 8 UNFSA regulują wykorzystanie żywych zasobów przez państwo nadbrzeżne, które powinno wspierać osiągnięcie celu optymalnego wykorzystania żywych zasobów w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz zapewniać zgodność połowów prowadzonych w wyłącznej strefie ekonomicznej przez obywateli innych państw ze środkami ochrony i zarządzania, a także współpracować z odpowiednimi państwami i organizacjami regionalnymi zaangażowanymi w te połowy.

               (30)

               W związku z tym wydaje się, że ramy prawne Kiribati nie zapewniają sprawnego i skutecznego zarządzania statkami prowadzącymi działalność na wodach będących pod jego jurysdykcją, co stoi w oczywistej sprzeczności ze zobowiązaniami i zaleceniami określonymi w motywie 29. Ponadto wydaje się, że w ramach prawnych nie ujęto jasnych i przejrzystych środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do wszystkich rodzajów wód podlegających jurysdykcji Kiribati. Plan zarządzania zasobami tuńczyka zaktualizowany w 2014 r. zawiera obszerny przegląd połowów tuńczyka w tym państwie, lecz nie zaproponowano w nim konkretnych działań ze wskazaniem jasnych wskaźników i celów.

               (31)

               Zasady ogólne, których państwo nadbrzeżne powinno przestrzegać w odniesieniu do zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi masowo migrującymi, są ustanowione w art. 5 UNFSA. W tym względzie kiribatyjska ustawa o rybołówstwie ustanawia jako cele propagowanie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem i ochronę stad ryb oraz środowiska morskiego. Wydaje się jednak, że inne zasady ustanowione w UNFSA, takie jak zasada ostrożnego zarządzania zasobami, maksymalny podtrzymywalny połów lub unikanie nadmiernej zdolności połowowej i przełowienia, nie zostały ujęte w ramy prawne.

               (32)

               Wody podlegające jurysdykcji Kiribati oznaczają morze terytorialne, wody archipelagu i w.s.e. Zgodnie z art. 3 konwencji WCPFC obszar objęty kompetencjami Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC) obejmuje w zasadzie wszystkie wody Oceanu Spokojnego, w tym wody podlegające jurysdykcji Kiribati. Wydaje się jednak, że Kiribati wyłącza swoje wody terytorialne i wody archipelagu ze stosowania programu handlu dniami połowowymi przez statki, który ogranicza nakład połowowy floty poławiającej za pomocą okrężnic poprzez przydział dni połowowych. W związku z tym główny instrument prawny w zakresie ochrony zasobów rybnych na wodach Kiribati nie ma zastosowania do znacznej części wód podlegających jego jurysdykcji.

               (33)

               Niedociągnięcia w zakresie jasności i przejrzystości obowiązujących zasad ochrony i zarządzania, opisane w motywach 30–32, w tym braki dotyczące kontrolowania nakładu połowowego w ramach programu handlu dniami połowowymi przez statki, w połączeniu z dostępem dla 360 statków zagranicznych, jak opisano w motywie 18, utrudniają skuteczne zastosowanie środków ochrony i zarządzania i powodują naruszenie obowiązków określonych w art. 61 ust. 2–5, art. 62 ust. 1 i art. 64 UNCLOS dotyczących optymalnego wykorzystania zasobów poprzez właściwe środki ochrony i zarządzania.

               (34)

               Ponadto na podstawie dostępnych publicznie informacji wyszukanych w internecie wydaje się, że Kiribati prowadzi międzynarodowy rejestr statków (7) służący do rejestracji statków, znajdujący się poza Kiribati. Ze względu na oczywisty niski poziom kontroli ze strony właściwych organów nad procesem rejestracji oraz brak odpowiednich wymogów, takich jak te ustanowione w pkt 14 wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery, Kiribati miałoby trudności z zapewnieniem, aby statki pływające pod banderą Kiribati były rzeczywiście związane z tym państwem. Brak takiego rzeczywistego związku między państwem a statkami figurującymi w jego rejestrze stanowiłby naruszenie warunków określonych w art. 91 UNCLOS odnośnie do przynależności państwowej statków.

               (35)

               Uwzględniając sytuację przedstawioną w niniejszej sekcji oraz na podstawie faktów ustalonych przez Komisję i oświadczeń złożonych przez Kiribati, można stwierdzić zgodnie z art. 31 ust. 3 i 6 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że istnieją wyraźne przesłanki wskazujące na fakt, iż Kiribati nie wypełniło obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego w odniesieniu do międzynarodowych przepisów, regulacji oraz środków ochrony i zarządzania.

         3.4.   Szczególne ograniczenia krajów rozwijających się

               (36)

               Według wskaźnika rozwoju społecznego ONZ (UNHDI) (8) Kiribati w 2015 r. uznano za państwo o średnim stopniu rozwoju społecznego (137. miejsce wśród 188 państw).

               (37)

               Pomimo szczególnych ograniczeń możliwości, które mogą zasadniczo istnieć w odniesieniu do kontroli i monitorowania, szczególne ograniczenia Kiribati związane z jego poziomem rozwoju nie mogą uzasadniać braku w krajowych ramach prawnych szczegółowych przepisów odnoszących się do międzynarodowych instrumentów na rzecz zwalczania działalności połowowej NNN, jej powstrzymywania i eliminowania. Poza tym wydaje się, że braki systemu monitorowania, kontroli i nadzoru wynikają z braku równowagi między ograniczonymi zdolnościami Kiribati do kontroli działalności połowowej w jego wyłącznej strefie ekonomicznej a wielkością flot zagranicznych mających dostęp do jego wód.

               (38)

               Uwzględniając sytuację przedstawioną w niniejszej sekcji oraz na podstawie faktów ustalonych przez Komisję i oświadczeń wydanych przez Kiribati, można stwierdzić zgodnie z art. 31 ust. 7 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że poziom rozwoju Kiribati może mieć negatywny wpływ na jego stopień zaawansowania w zakresie zarządzania rybołówstwem. Biorąc jednak pod uwagę charakter stwierdzonych w Kiribati uchybień oraz działania podjęte w celu naprawy sytuacji, poziom rozwoju tego państwa nie może całkowicie usprawiedliwiać lub w inny sposób uzasadniać ogólnych wyników działań Kiribati jako państwa bandery, państwa nadbrzeżnego lub państwa portu w odniesieniu do rybołówstwa ani niewystarczającego poziomu działań służących zapobieganiu połowom NNN, ich powstrzymywaniu i eliminowaniu.

         4.   WNIOSKI DOTYCZĄCE MOŻLIWOŚCI UZNANIA PAŃSTWA TRZECIEGO ZA NIEWSPÓŁPRACUJĄCE

               (39)

               Biorąc pod uwagę wnioski wyciągnięte w odniesieniu do niewywiązania się przez Kiribati z obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nabrzeżnym lub państwie zbytu oraz w odniesieniu do niepodjęcia działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zgodnie z art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN państwo to należy powiadomić o możliwości uznania go przez Komisję za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN.

               (40)

               Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja powinna powiadomić Kiribati o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie. Komisja powinna również podjąć wobec Kiribati wszelkie działania określone w art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. W celu zapewnienia sprawnego zarządzania należy ustalić okres, w którym wymienione państwo może odpowiedzieć na piśmie na powiadomienie i dokonać naprawy sytuacji.

               (41)

               Ponadto należy stwierdzić, że powiadomienie Kiribati o możliwości uznania go za państwo, które zdaniem Komisji jest państwem niewspółpracującym, do celów niniejszej decyzji, nie wyklucza ani nie powoduje automatycznie żadnego późniejszego działania podejmowanego przez Komisję lub Radę na potrzeby określenia i ustanowienia wykazu państw niewspółpracujących,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Niniejszym powiadamia się Republikę Kiribati o możliwości uznania jej przez Komisję za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

      (2)  http://www.ffa.int/

      (3)  Umowa z Nauru (http://www.ffa.int/node/93#attachments).

      (4)  Kodeks odpowiedzialnego rybołówstwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, 1995.

      (5)  Ustawa Republiki Kiribati (nr 6 z 2010 r.) w sprawie ochrony i rozwoju połowów Kiribati oraz zarządzania nimi oraz w sprawie kontroli połowów zagranicznych i powiązanych celów, zmieniona ustawą Republiki Kiribati (nr 1 z 2015 r.) o zmianie ustawy o rybołówstwie z 2010 r.

      (6)  https://www.wcpfc.int/system/files/Conservation%20and%20Management%20Measure-2006-08%20%5BHSB%26I%20Procedures%5D.pdf

      (7)  Rejestr Statków Kiribati, http://www.kiribaship.com/EN/Default.aspx.

      (8)  Informacja pochodzi ze strony internetowej http://hdr.undp.org/en/statistics.