title: 2009/102/WE: Decyzja Rady z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie udzielenia Węgrom średnioterminowej pomocy finansowej Wspólnoty

text:
               6.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 37/5

      DECYZJA RADY

   z dnia 4 listopada 2008 r.
   w sprawie udzielenia Węgrom średnioterminowej pomocy finansowej Wspólnoty
   (2009/102/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 332/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich (1), w szczególności jego art. 3 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym (KEF),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2009/103/WE (2) Węgrom zostanie udzielona wzajemna pomoc.

               (2)

               Mimo spodziewanej poprawy na rachunku obrotów bieżących, zewnętrzne potrzeby finansowe Węgier w latach 2008 i 2009 są szacowane na 20 mld EUR, ponieważ niedawny rozwój sytuacji na rynkach finansowych może pociągnąć za sobą poważne niekorzystne zmiany na rachunku obrotów kapitałowych i rachunku finansowym w bilansie płatniczym w związku z szybszym odpływem aktywów netto z inwestycji portfelowych.

               (3)

               Właściwe jest udzielenie Węgrom wsparcia wspólnotowego do maksymalnej wysokości 6,5 mld EUR w ramach instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich, który został ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 332/2002. Pomoc ta powinna zostać udzielona w powiązaniu z pożyczką Międzynarodowego Funduszu Walutowego w wysokości 10,5 mld SDR (ok. 12,5 mld EUR) na podstawie promesy kredytowej, która ma zostać zatwierdzona w dniu 6 listopada 2008 r. Bank Światowy również zgodził się udzielić Węgrom pożyczki w wysokości 1 mld EUR.

               (4)

               Pomocą tą powinna zarządzać Komisja, która, po konsultacji z KEF, powinna uzgadniać z władzami Węgier szczegółowe warunki związane z pomocą finansową i dotyczące polityki gospodarczej. Warunki te należy określić w protokole ustaleń. Szczegółowe warunki finansowe powinny zostać określone przez Komisję w umowie pożyczki.

               (5)

               Celem udzielanej pomocy finansowej powinno być wsparcie równowagi bilansu płatniczego na Węgrzech i przyczynienie się w ten sposób do zrealizowania rządowego programu gospodarczego w obecnych warunkach gospodarczych i finansowych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Wspólnota udziela Węgrom średnioterminowej pożyczki do maksymalnej wysokości 6,5 mld EUR, przy czym średni okres wymagalności pożyczki wynosi nie dłużej niż 5 lat.
   2.   Ta pomoc finansowa Wspólnoty jest udostępniana przez okres dwóch lat, począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   1.   Pomocą zarządza Komisja w sposób zgodny ze zobowiązaniami Węgier i zaleceniami Rady, w szczególności w związku z realizacją krajowego programu reform, programu konwergencji oraz procedury nadmiernego deficytu.
   2.   Komisja uzgadnia z władzami Węgier, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, szczegółowe warunki związane z pomocą finansową i dotyczące polityki gospodarczej, zgodnie z art. 3 ust. 4. Warunki te są określane w protokole ustaleń zgodnie ze zobowiązaniami i zaleceniami, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Szczegółowe warunki finansowe są określane przez Komisję w umowie pożyczki.
   3.   Komisja we współpracy z KEF weryfikuje w regularnych odstępach czasu, czy związane z pomocą finansową warunki dotyczące polityki gospodarczej zostały spełnione. Komisja informuje KEF o ewentualnym refinansowaniu pożyczek lub zmianie warunków finansowych.
   Artykuł 3
   1.   Pomoc finansowa Wspólnoty jest udostępniana Węgrom przez Komisję w nie więcej niż pięciu transzach, których wysokość jest określana w protokole ustaleń.
   2.   Pierwsza transza jest uruchamiana pod warunkiem wejście w życie umowy pożyczki i protokołu ustaleń oraz na podstawie złożenia do parlamentu węgierskiego nowelizacji projektu budżetu na rok 2009, mającej na celu osiągnięcie deficytu w wysokości 2,6 % PKB i obejmującej stanowiące jego podstawę środki odnoszące się do budżetu.
   3.   Jeżeli będzie to wymagane w celu finansowania pożyczki, dozwolone jest ostrożne dokonywanie transakcji swapów procentowych z partnerami posiadającymi najwyższą wiarygodność kredytową.
   4.   Komisja po uzyskaniu opinii KEF podejmuje decyzję o uruchomieniu kolejnych transz. Wypłata każdej następnej transzy jest uzależniona od zadowalających wyników realizacji nowego programu gospodarczego węgierskiego rządu, wspieranego porozumieniem z MFW i zawartego w przyszłym programie konwergencji Węgier, oraz – w szczególności – od spełnienia szczegółowych warunków dotyczących polityki gospodarczej określonych w protokole ustaleń.
   Warunki dotyczące polityki gospodarczej obejmują m.in.:

               a)

               postępy w konsolidacji fiskalnej zaplanowane przez rząd w kontekście jego nowego programu gospodarczego stosownie do zalecenia Rady w sprawie procedury nadmiernego deficytu z dnia 10 października 2006 r. oraz opinii Rady na temat aktualizacji programu konwergencji z listopada 2007 r., w szczególności w odniesieniu do celu w zakresie deficytu na rok 2009;

               b)

               działania szczególne mające na celu ograniczenie wydatków w ramach planowanego procesu konsolidacji;

               c)

               postępy w realizacji reformy dotyczącej zarządzania budżetem poprzez wzmocnienie ram instytucjonalnych i wprowadzenie średnioterminowych zasad podatkowych zgodnych z projektem, który jest obecnie dyskutowany w węgierskim parlamencie;

               d)

               reformy regulacji i nadzoru sektora finansowego i zwiększanie możliwości władz w zakresie skutecznego przeciwdziałania problemom związanym z wypłacalnością i płynnością; oraz

               e)

               inne działania z zakresu reform strukturalnych wspierane w kontekście strategii lizbońskiej, takie jak zwiększenie zachęt do podejmowania pracy, mające na celu zwiększenie zatrudnienia i poprawę długoterminowej stabilności finansów publicznych.

         Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Węgierskiej. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 listopada 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. VONDRA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 1.

      (2)  Zob. s. 7 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2011/55/UE: Decyzja Rady z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków oraz czterech zastępców członków ze Szwecji

text:
               28.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 25/31

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 stycznia 2011 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków oraz czterech zastępców członków ze Szwecji
   (2011/55/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Szwecji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 grudnia 2009 r. oraz 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2009/1014/UE oraz decyzję 2010/29/UE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. (1).

               (2)

               Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Kenta JOHANSSONA, Marii WALLHAGER NECKMAN oraz Kristiny ALVENDAL. Cztery stanowiska zastępcy członków zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Susanny HABY, Berntha JOHNSONA, Jensa NILSSONA oraz Ingeli NYLUND WATZ,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Kent JOHANSSON, Skara kommun,

                           —

                           Britt-Marie LÖVGREN, Umeå kommun,

                           —

                           Jelena DRENJANIN, Huddinge kommun;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           Martin ANDREASSON, Västra Götalands läns landsting,

                           —

                           Marie SÄLLSTRÖM, Blekinge läns landsting,

                           —

                           Marie-Louise RÖNNMARK, Umeå kommun,

                           —

                           Carin JÄMTIN, Stockholms kommun.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2011 r.

            W imieniu Rady

         FAZEKAS S.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22 oraz Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2007/839/WE: Decyzja Rady z dnia 29 listopada 2007 r. dotycząca zawarcia Umowy o readmisji między Wspólnotą Europejską a Ukrainą

text:
               18.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/46

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 listopada 2007 r.
   dotycząca zawarcia Umowy o readmisji między Wspólnotą Europejską a Ukrainą
   (2007/839/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o readmisji między Wspólnotą Europejską a Ukrainą.

               (2)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 18 czerwca 2007 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady przyjętą dnia 12 czerwca 2007 r.

               (3)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona.

               (4)

               Na mocy umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Celowe jest wprowadzenie uproszczonej procedury przyjęcia stanowiska Wspólnoty w tej sprawie.

               (5)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo zgłosiło chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, bez uszczerbku dla art. 4 wspomnianego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o readmisji między Wspólnotą Europejską a Ukrainą.
   Tekst umowy dołączono do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady przekazuje powiadomienie przewidziane w art. 20 ust. 2 umowy (2).
   Artykuł 3
   Komisja, wspomagana przez ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji ustanowionym na mocy art. 15 umowy.
   Artykuł 4
   Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji w sprawie przyjęcia jego regulaminu zgodnie z art. 15 ust. 5 umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         M. LINO

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 13 listopada 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               18.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/48

         UMOWA
   o readmisji między Wspólnotą Europejską a Ukrainą
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   UKRAINA,
   zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,
   KIERUJĄC SIĘ chęcią zacieśnienia współpracy w celu skuteczniejszego zwalczania nielegalnej imigracji,
   WYRAŻAJĄC ZANIEPOKOJENIE znacznym nasileniem się działalności zorganizowanych grup przestępczych w zakresie przemytu imigrantów,
   PRAGNĄC ustanowić poprzez niniejszą umowę oraz na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury ustalania tożsamości oraz organizacji bezpiecznego powrotu osób, które nie spełniają warunków wjazdu lub pobytu na terytorium Ukrainy lub jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, lub przestały spełniać te warunki, oraz aby ułatwić tranzyt takich osób w duchu współpracy,
   UZNAJĄC, że w stosownych przypadkach Ukraina i państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny dołożyć wszelkich starań w celu odesłania obywateli państw trzecich i bezpaństwowców bezprawnie przybywających na ich terytoria do ich krajów pochodzenia lub stałego zamieszkania,
   UZNAJĄC konieczność przestrzegania praw człowieka i swobód oraz podkreślając, że niniejsza umowa nie narusza praw i obowiązków Wspólnoty, państw członkowskich Unii Europejskiej i Ukrainy wynikających z Powszechnej deklaracji praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r. i z prawa międzynarodowego, w tym w szczególności z europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. i Protokołu dotyczącego statusu uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 r., Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych z dnia 16 grudnia 1966 r. i instrumentów międzynarodowych dotyczących ekstradycji,
   UWZGLĘDNIAJĄC, że współpraca między Ukrainą a Wspólnotą w dziedzinie readmisji i ułatwień podróży leży we wspólnym interesie,
   ZWAŻYWSZY, że postanowienia niniejszej umowy, która jest objęta zakresem stosowania postanowień tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, nie mają zastosowania do Królestwa Danii zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej umowy:

               a)

               „Umawiające się Strony” oznaczają Ukrainę i Wspólnotę;

               b)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Królestwa Danii i Republiki Irlandii;

               c)

               „obywatel państwa członkowskiego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo państwa członkowskiego w rozumieniu definicji przyjętej na potrzeby Wspólnoty;

               d)

               „obywatel Ukrainy” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo ukraińskie;

               e)

               „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo inne niż ukraińskie albo jednego z państw członkowskich;

               f)

               „bezpaństwowiec” oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa;

               g)

               „zezwolenie na pobyt” oznacza wszelkiego rodzaju zaświadczenia wydane przez Ukrainę lub jedno z państw członkowskich, uprawniające daną osobę do przebywania na ich terytorium. Pojęcie to nie obejmuje czasowych zezwoleń na pobyt na terytorium tych państw w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl, status uchodźcy lub zezwolenie na pobyt;

               h)

               „wiza” oznacza zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez Ukrainę lub jedno z państw członkowskich, wymagane w związku z wjazdem na terytorium Ukrainy lub jednego z państw członkowskich albo w związku z tranzytem przez to terytorium; nie zalicza się do nich lotniskowej wizy tranzytowej;

               i)

               „państwo składające wniosek” oznacza państwo (Ukrainę lub jedno z państw członkowskich), które składa wniosek o readmisję zgodnie z art. 5 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 11 niniejszej umowy;

               j)

               „państwo rozpatrujące wniosek” oznacza państwo (Ukrainę lub jedno z państw członkowskich), do którego skierowany jest wniosek o readmisję zgodnie z art. 5 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 11 niniejszej umowy;

               k)

               „właściwy organ” oznacza krajowy organ Ukrainy lub jednego z państw członkowskich, któremu powierzono zadanie wdrożenia niniejszej umowy zgodnie z jej art. 16;

               l)

               „rejon przygraniczny” oznacza obszar w strefie 30 metrów od wspólnej granicy lądowej między państwem członkowskim a Ukrainą, a także teren portów morskich wraz ze strefami celnymi i teren międzynarodowych portów lotniczych państw członkowskich i Ukrainy.

         SEKCJA I
   OBOWIĄZKI W ZAKRESIE READMISJI
   Artykuł 2
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Na wniosek państwa składającego wniosek i bez konieczności dopełnienia innych formalności niż przewidziane w niniejszej umowie państwo rozpatrujące wniosek przyjmuje na swoje terytorium wszystkie osoby, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu lub pobytu na terytorium państwa składającego wniosek lub które przestały spełniać takie warunki, o ile zgodnie z art. 6 niniejszej umowy dowiedziono, iż osoby takie są obywatelami państwa rozpatrującego wniosek.
   Ma to również zastosowanie do osób, które po wjeździe na terytorium państwa składającego wniosek zrzekły się obywatelstwa państwa rozpatrującego wniosek, nie uzyskując obywatelstwa państwa składającego wniosek.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek w razie konieczności wydaje w trybie natychmiastowym osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, dokument podróży o okresie ważności przynajmniej 6 miesięcy; jest to niezależne od woli osoby, której dotyczy readmisja. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, państwo rozpatrujące wniosek w ciągu 14 dni kalendarzowych przedłuża okres ważności dokumentu podróży lub w razie konieczności wystawia nowy dokument z takim samym okresem ważności. Jeżeli państwo rozpatrujące wniosek w ciągu 14 dni kalendarzowych nie wydało dokumentu podróży, nie przedłużyło okresu jego ważności ani – w razie konieczności – nie wydało nowego dokumentu podróży, uznaje się, że państwo to akceptuje dokument, którego okres ważności upłynął.
   Artykuł 3
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek państwa składającego wniosek i bez konieczności dopełnienia innych formalności niż przewidziane w niniejszej umowie państwo rozpatrujące wniosek przyjmuje na swoje terytorium obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu lub pobytu na terytorium państwa składającego wniosek lub którzy przestali spełniać takie warunki, o ile zgodnie z art. 7 niniejszej umowy dowiedziono, iż osoby takie:

               a)

               bezprawnie wjechały na terytorium państw członkowskich bezpośrednio z terytorium Ukrainy lub bezprawnie wjechały na terytorium Ukrainy bezpośrednio z terytorium państw członkowskich;

               b)

               w momencie wjazdu posiadały ważne zezwolenie na pobyt wystawione przez państwo rozpatrujące wniosek;
               lub

               c)

               w momencie wjazdu posiadały ważną wizę wydaną przez państwo rozpatrujące wniosek i wjechały na terytorium państwa składającego wniosek bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek.

         2.   Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec znajduje się na terenie międzynarodowego portu lotniczego w państwie rozpatrującym wniosek jedynie przejazdem w ramach tranzytu lotniczego;

               b)

               państwo składające wniosek wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub zezwolenie na pobyt przed wjazdem tej osoby na swoje terytorium lub po wjeździe, chyba że:

                           (i)

                           osoba ta ma już wizę lub zezwolenie na pobyt o dłuższym okresie ważności, wydane przez państwo rozpatrujące wniosek; lub

                           (ii)

                           osoba ta uzyskała wizę lub zezwolenie na pobyt od państwa składającego wniosek na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów;

               c)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec korzysta z prawa bezwizowego wjazdu na terytorium państwa składającego wniosek.

         3.   W odniesieniu do państw członkowskich obowiązek readmisji określony w ust. 1 lit. b) lub c) niniejszego artykułu ma zastosowanie do tego państwa członkowskiego, które wydało wizę lub zezwolenie na pobyt. Jeśli wizę lub zezwolenie na pobyt wydały co najmniej dwa państwa członkowskie, obowiązek readmisji określony w ust. 1 lit. b) lub c) ma zastosowanie do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności lub – jeśli okres ważności jednego lub kilku z takich dokumentów upłynął – dokument, który jest nadal ważny. Jeżeli upłynął okres ważności wszystkich dokumentów, obowiązek readmisji określony w ust. 1 lit. b) lub c) stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności. Jeżeli nie da się tego ustalić, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które dana osoba opuściła najpóźniej.
   4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o readmisję przez państwo rozpatrujące wniosek państwo składające wniosek wystawia osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, dokument podróży uznawany przez państwo rozpatrujące wniosek. Jeżeli państwem składającym wniosek jest państwo członkowskie UE, wspomnianym dokumentem podróży jest standardowy dokument podróży UE dla celów wydalenia z kraju w formie określonej w zaleceniu Rady UE z dnia 30 listopada 1994 r. (załącznik 7). Jeżeli państwem składającym wniosek jest Ukraina, wspomniany dokument podróży to ukraińskie zaświadczenie o powrocie (załącznik 8).
   Artykuł 4
   Omyłkowa readmisja
   Państwo składające wniosek ponownie przyjmuje każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez państwo rozpatrujące wniosek, jeżeli w okresie 3 miesięcy od przekazania tej osoby stwierdzono, że wymogi określone w art. 2 lub 3 niniejszej umowy nie są spełnione.
   W takich przypadkach postanowienia proceduralne niniejszej umowy stosuje się odpowiednio, a państwo rozpatrujące wniosek przekazuje również wszystkie dostępne informacje dotyczące tożsamości i obywatelstwa osoby, która ma zostać ponownie przyjęta.
   SEKCJA II
   PROCEDURA READMISJI
   Artykuł 5
   Wniosek o readmisję
   1.   Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie jednego z obowiązków określonych w art. 2 i 3 niniejszej umowy, wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
   2.   Jeżeli osoba podlegająca readmisji jest w posiadaniu ważnego dokumentu podróży lub dokumentu tożsamości, a w przypadku obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca – także ważnej wizy lub ważnego zezwolenia na pobyt, wydanych przez państwo rozpatrujące wniosek, przy przekazaniu takiej osoby odnośne państwo nie musi składać wniosku o readmisję ani przekazywać pisemnego powiadomienia właściwemu organowi państwa rozpatrującego wniosek.
   3.   Bez uszczerbku dla ust. 2, jeśli daną osobę zatrzymano w rejonie przygranicznym państwa składającego wniosek w ciągu 48 godzin od momentu bezprawnego przekroczenia granicy (w tym w porcie lotniczym lub morskim), bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek, państwo składające wniosek może złożyć wniosek o readmisję w ciągu 2 dni od daty zatrzymania tej osoby (procedura przyspieszona).
   4.   Wniosek o readmisję zawiera następujące informacje:

               a)

               wszystkie dostępne dane dotyczące tożsamości osoby, która ma podlegać readmisji (np. imiona, nazwiska, data i miejsce urodzenia, płeć i ostatnie miejsce zamieszkania);

               b)

               środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo, spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców.

         5.   W razie konieczności wniosek o readmisję powinien również zawierać następujące informacje:

               a)

               oświadczenie stwierdzające, że osoba, która ma być przekazana, może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba ta wyraziła wyraźną zgodę na takie oświadczenie;

               b)

               informacje o wszelkich innych środkach ochrony lub bezpieczeństwa, które mogą okazać się konieczne przy przekazywaniu danej osoby.

         6.   Wzór wspólnego formularza, z którego należy korzystać przy sporządzaniu wniosków o readmisję, jest zawarty w załączniku 5 do niniejszej umowy.
   Artykuł 6
   Środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo
   1.   Obywatelstwo państwa rozpatrującego wniosek zgodnie z art. 2 ust. 1 niniejszej umowy:

               a)

               można udowodnić na podstawie jednego z dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej umowy, nawet jeżeli upłynął okres ich ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek uznaje obywatelstwo bez wymogu prowadzenia dalszego dochodzenia. Obywatelstwa nie można udowodnić na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów;

               b)

               można ustalić na podstawie jednego z dokumentów wymienionych w załączniku 2 do niniejszej umowy, nawet jeżeli upłynął okres ich ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek uznaje, że obywatelstwo zostało ustalone, chyba że może udowodnić, że jest inaczej, na podstawie wyników dochodzenia prowadzonego z udziałem właściwych organów państwa składającego wniosek. Obywatelstwa nie można ustalić na podstawie podrobionych lub przerobionych dokumentów.

         2.   Jeśli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku 1 lub 2, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa rozpatrującego wniosek przeprowadza w ciągu 10 dni kalendarzowych rozmowę z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa. Termin ten liczy się od dnia otrzymania wniosku o readmisję.
   Artykuł 7
   Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) niniejszej umowy uznaje się za spełnione, jeśli:

               a)

               można to udowodnić na podstawie jednego z dokumentów wymienionych w załączniku 3a do niniejszej umowy. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek uznaje, że dana osoba, po opuszczeniu jego terytorium, bezprawnie wjechała na terytorium państwa składającego wniosek (lub państw członkowskich, jeżeli państwem rozpatrującym wniosek jest Ukraina);

               b)

               można to ustalić na podstawie jednego z dokumentów wymienionych w załączniku 3b do niniejszej umowy. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek przeprowadza dochodzenie i udziela odpowiedzi w ciągu 20 dni kalendarzowych. W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi lub nieudzielenia odpowiedzi we wspomnianym terminie państwo rozpatrujące wniosek uznaje, że dana osoba, po opuszczeniu jego terytorium, bezprawnie wjechała na terytorium państwa składającego wniosek (lub państw członkowskich, jeżeli państwem rozpatrującym wniosek jest Ukraina).

         2.   O bezprawnym charakterze wjazdu na terytorium państwa składającego wniosek zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) niniejszej umowy decyduje brak w dokumentach podróży danej osoby koniecznej wizy lub zezwolenia na pobyt na terytorium państwa wnioskodawcy. Dowodem prima facie bezprawnego wjazdu, pobytu lub zamieszkiwania na terytorium państwa składającego wniosek jest także należycie uzasadnione oświadczenie tego państwa, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub zezwolenia na pobyt.
   3.   Warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) i c) niniejszej umowy uznaje się za spełnione, jeśli:

               a)

               można to udowodnić na podstawie jednego z dokumentów wymienionych w załączniku 4a do niniejszej umowy. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek uznaje pobyt danych osób na swoim terytorium bez konieczności prowadzenia dalszego dochodzenia;

               b)

               można to ustalić na podstawie jednego z dokumentów wymienionych w załączniku 4b do niniejszej umowy. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek przeprowadza dochodzenie i udziela odpowiedzi w ciągu 20 dni kalendarzowych. W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi, braku dowodów, że jest inaczej lub nieudzielenia odpowiedzi we wspomnianym terminie państwo rozpatrujące wniosek uznaje pobyt danych osób na swoim terytorium.

         4.   Dowody potwierdzające warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców nie mogą opierać się na podrobionych ani przerobionych dokumentach.
   Artykuł 8
   Terminy
   1.   Właściwy organ państwa składającego wniosek składa wniosek o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek w ciągu roku od uzyskania informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium tego państwa lub przestał spełniać takie warunki.
   Obowiązek readmisji nie ma zastosowania w przypadku złożenia wniosku o readmisję dotyczącego takich osób po upływie wspomnianego terminu. Jeśli zaistnieją przeszkody prawne lub faktyczne uniemożliwiające złożenie wniosku w ustalonym terminie, termin ten, na wniosek zainteresowanej strony, przedłuża się o nie więcej niż 30 dni kalendarzowych.
   2.   Z wyjątkiem terminów wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 lit. b), państwo rozpatrujące wniosek udziela odpowiedzi na wniosek o readmisję niezwłocznie, a w każdym przypadku w ciągu 14 dni kalendarzowych od daty otrzymania wniosku. Jeśli zaistnieją przeszkody prawne lub faktyczne uniemożliwiające udzielenie odpowiedzi na wniosek w ustalonym terminie, termin ten, na należycie umotywowany wniosek, przedłuża się nie więcej niż o 30 dni kalendarzowych.
   3.   W przypadku wniosku o readmisję składanego w ramach procedury przyspieszonej zgodnie z art. 5 ust. 3 niniejszej umowy, odpowiedzi należy udzielić w ciągu 2 dni roboczych od daty otrzymania wniosku. W razie konieczności na należycie umotywowany wniosek państwa rozpatrującego wniosek i po wyrażeniu zgody przez państwo składające wniosek termin udzielenia odpowiedzi można przedłużyć o 1 dzień roboczy.
   4.   W przypadku braku odpowiedzi w terminie, o którym mowa w ust. 2 i ust. 3 niniejszego artykułu, zgodę na przekazanie danej osoby uznaje się za udzieloną.
   5.   Państwu składającemu wniosek podaje się przyczyny udzielenia odmownej odpowiedzi na wniosek o readmisję.
   6.   Po wyrażeniu zgody lub w stosownych przypadkach po upływie terminów określonych w ust. 2 dana osoba zostaje niezwłocznie przekazana na warunkach uzgodnionych przez właściwe organy zgodnie z art. 9 ust. 1 niniejszej umowy. Na prośbę państwa składającego wniosek termin może zostać przedłużony o czas potrzebny do usunięcia przeszkód prawnych lub praktycznych uniemożliwiających przekazanie danej osoby.
   Artykuł 9
   Warunki przekazania i środki transportu
   1.   Przed przekazaniem danej osoby właściwe organy państwa składającego wniosek i państwa rozpatrującego wniosek dokonują z odpowiednim wyprzedzeniem uzgodnień na piśmie co do daty przekazania, przejścia granicznego, ewentualnej eskorty i innych szczegółów przekazania.
   2.   Dopuszcza się korzystanie ze wszelkich środków transportu – lotniczych, lądowych i morskich. W przypadku przekazania danej osoby drogą lotniczą nie ma obowiązku korzystania z usług krajowych przewoźników państwa składającego wniosek lub państwa rozpatrującego wniosek; można korzystać z zarówno regularnych, jak i czarterowych połączeń lotniczych. W przypadku gdy konieczna jest eskorta, nie musi się ona ograniczać do uprawnionych osób z państwa składającego wniosek, pod warunkiem że osoby takie pochodzą z Ukrainy lub z państwa członkowskiego.
   SEKCJA III
   TRANZYT
   Artykuł 10
   Zasady ogólne
   1.   Państwa członkowskie i Ukraina ograniczają tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do przypadków, gdy niemożliwe jest przewiezienie ich bezpośrednio do państwa przeznaczenia.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek zezwala na tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, pod warunkiem że zapewniono dalszy transport takich osób do ewentualnych innych państw tranzytu oraz ich readmisję przez państwo przeznaczenia.
   3.   Tranzyt obywateli państw trzecich i bezpaństwowców odbywa się pod eskortą, jeżeli żąda tego państwo rozpatrujące wniosek. Szczegóły proceduralne dotyczące operacji tranzytu pod eskortą określa się w protokołach wykonawczych zgodnie z art. 16.
   4.   Państwo rozpatrujące wniosek może nie zezwolić na tranzyt:

               a)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec narażony jest w państwie będącym miejscem przeznaczenia lub w innym państwie tranzytu na realne ryzyko tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo ukarania, karę śmierci lub prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub przekonania polityczne;

               b)

               jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec podlega postępowaniu karnemu lub sankcjom w państwie rozpatrującym wniosek lub innym państwie tranzytu; lub

               c)

               ze względu na zdrowie publiczne, bezpieczeństwo wewnętrzne, porządek publiczny lub inne narodowe interesy państwa rozpatrującego wniosek.

         5.   Państwo rozpatrujące wniosek może cofnąć zezwolenie, jeśli po jego wydaniu wystąpią lub wyjdą na jaw okoliczności wymienione w ust. 4 niniejszego artykułu, stanowiące przeszkodę w przeprowadzeniu tranzytu, lub jeśli przestanie być zapewniona dalsza podróż przez inne państwa tranzytu lub readmisja przez państwo będące miejscem przeznaczenia.
   Artykuł 11
   Procedura tranzytu
   1.   Wniosek o tranzyt musi zostać złożony na piśmie do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek i musi zawierać następujące informacje:

               a)

               rodzaj tranzytu (powietrzny, lądowy lub morski), trasa tranzytu, inne ewentualne państwa tranzytu i państwo będące celem podróży;

               b)

               szczegółowe informacje o danej osobie (np. imię, nazwisko, nazwisko rodowe, inne używane imiona/nazwiska lub imiona/nazwiska, pod jakimi dana osoba jest znana lub pseudonimy, datę urodzenia, płeć i – jeśli to możliwe – miejsce urodzenia, obywatelstwo, język ojczysty, rodzaj i numer dokumentu podróży);

               c)

               przewidywane miejsce wjazdu, termin przekazania osoby i ewentualność użycia eskorty;

               d)

               oświadczenie, że według państwa składającego wniosek spełnione są warunki określone w art. 10 ust. 2 oraz że nie są znane żadne powody mogące uzasadniać odmowę zgodnie z art. 10 ust. 4.

         Wzór wspólnego formularza wniosku o tranzyt określono w załączniku 6 do niniejszej umowy.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek, w ciągu 10 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku powiadamia państwo składające wniosek o zgodzie na tranzyt danej osoby, potwierdzając nazwę przejścia granicznego i planowany czas odebrania tej osoby, lub też powiadamia o swojej odmowie, uzasadniając taką decyzję.
   3.   Jeśli tranzyt odbywa się drogą lotniczą, osoba, która podlega readmisji, oraz osoby ją eskortujące są zwolnione z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
   4.   Właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek, pod warunkiem przeprowadzenia wzajemnych konsultacji, udzielają niezbędnej pomocy przy tranzycie, w szczególności poprzez nadzorowanie osób podlegających readmisji oraz zapewnienie właściwych do tego celu udogodnień.
   SEKCJA IV
   KOSZTY
   Artykuł 12
   Koszty transportu oraz tranzytu
   Wszelkie koszty transportu poniesione na podstawie niniejszej umowy w związku z readmisją i tranzytem danych osób do granicy państwa będącego miejscem przeznaczenia, jak również koszty poniesione przez państwo rozpatrujące wniosek w związku z transportem i utrzymaniem osób podlegających readmisji zgodnie z art. 4 niniejszej umowy, ponosi państwo składające wniosek. Nie narusza to prawa właściwych organów państw członkowskich i Ukrainy do dochodzenia zwrotu wspomnianych kosztów od osoby, która podlega readmisji lub od osób trzecich.
   SEKCJA V
   OCHRONA DANYCH I KLAUZULA BRAKU WPŁYWU
   Artykuł 13
   Ochrona danych
   1.   Przekazanie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest konieczne do wykonania niniejszej umowy przez właściwe organy Ukrainy lub państwa członkowskiego. Przekazując, przetwarzając lub wykorzystując dane osobowe, właściwe organy Ukrainy przestrzegają obowiązujących w tym względzie przepisów prawa ukraińskiego, natomiast właściwe organy państwa członkowskiego przestrzegają przepisów dyrektywy 95/46/WE oraz przepisów krajowych przyjętych w tym państwie zgodnie ze wspomnianą dyrektywą.
   2.   Dodatkowo stosuje się następujące zasady:

               a)

               dane osobowe muszą być przetwarzane w sposób uczciwy i legalny;

               b)

               dane osobowe muszą być zbierane w określonym, jednoznacznym i zgodnym z prawem celu związanym z wykonaniem niniejszej umowy i nie mogą podlegać dalszemu przetwarzaniu przez organ przekazujący ani organ, który je przyjmuje, w sposób niezgodny z tym celem;

               c)

               dane osobowe muszą być adekwatne do potrzeb i istotne dla danej sprawy oraz nie mogą wykraczać poza cel, w jakim są gromadzone lub dalej przetwarzane; w szczególności przekazane dane osobowe mogą dotyczyć wyłącznie:

                           (i)

                           tożsamości osoby, która ma zostać przekazana (np. imiona, nazwiska, inne imiona i nazwiska używane przez daną osobę, imiona i nazwiska, pod jakimi jest znana, pseudonimy, płeć, stan cywilny, data i miejsce urodzenia oraz obecne i ewentualne poprzednie obywatelstwo);

                           (ii)

                           paszportu, dowodu tożsamości, prawa jazdy i innych dokumentów tożsamości lub podróży (numer, okres ważności, data wystawienia, nazwa organu wystawiającego dokument, miejsce wystawienia);

                           (iii)

                           miejsc międzylądowań i trasy podróży;

                           (iv)

                           innych informacji koniecznych do ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przekazana lub do zbadania wymogów dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą umową;

               d)

               dane osobowe muszą być dokładne, a w razie konieczności należy je uaktualnić;

               e)

               dane osobowe należy przechowywać w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do celu, w jakim zostały zgromadzone lub w jakim są dalej przetwarzane;

               f)

               zarówno organ przekazujący dane osobowe, jak i ten, który je przyjmuje, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia odpowiednio sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych osobowych, w przypadku gdy ich przetwarzanie nie jest zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, w szczególności w przypadku, gdy nie są one adekwatne, istotne dla sprawy, dokładne lub gdy ich zakres wykracza poza cel, w jakim są przetwarzane. Obejmuje to zgłaszanie drugiej Umawiającej się Stronie wszelkich przypadków sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych;

               g)

               na wniosek organu przekazującego dane organ, który je przyjmuje, powiadamia go o sposobie wykorzystania przekazanych danych i uzyskanych wynikach;

               h)

               dane osobowe można przekazywać jedynie właściwym organom. Udostępnienie otrzymanych danych innym instytucjom wymaga uprzedniej zgody organu przekazującego;

               i)

               właściwe organy przekazujące i przyjmujące dane osobowe są zobowiązane do prowadzenia pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymanych danych.

         Artykuł 14
   Klauzula braku wpływu
   1.   Niniejsza umowa nie narusza praw, obowiązków i zakresu odpowiedzialności Wspólnoty, państw członkowskich i Ukrainy wynikających z prawa międzynarodowego, w szczególności z mających zastosowanie konwencji międzynarodowych lub umów, których Wspólnota, państwa członkowskie lub Ukraina są stronami, w tym konwencji i umów wymienionych w preambule.
   2.   Postanowienia niniejszej umowy nie uniemożliwiają zorganizowania powrotu danej osoby na mocy innych formalnych lub nieformalnych uzgodnień.
   SEKCJA VI
   WDROŻENIE I STOSOWANIE
   Artykuł 15
   Wspólny Komitet ds. Readmisji
   1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie stosowania i wykładni niniejszej umowy. W tym celu strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany „komitetem”), którego zadania i uprawnienia obejmują w szczególności:

               a)

               nadzorowanie stosowania niniejszej umowy i prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat protokołów wykonawczych zawieranych przez poszczególne państwa członkowskie i Ukrainę zgodnie z art. 16;

               b)

               opracowywanie wniosków i zaleceń dotyczących zmian w niniejszej umowie;

               c)

               podejmowanie decyzji w sprawie uzgodnień wykonawczych niezbędnych do jednolitego stosowania niniejszej umowy.

         2.   Decyzje komitetu są wiążące dla Umawiających się Stron.
   3.   W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej i Ukrainy; Wspólnotę reprezentuje Komisja Europejska, wspomagana przez ekspertów z państw członkowskich.
   4.   Komitet zbiera się w razie potrzeby na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
   5.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 16
   Protokoły wykonawcze
   1.   Ukraina i państwa członkowskie mogą sporządzić protokoły wykonawcze, zawierające postanowienia dotyczące:

               a)

               wyznaczania właściwych organów;

               b)

               przejść granicznych wykorzystywanych do przekazywania osób;

               c)

               mechanizmu przekazywania informacji pomiędzy właściwymi organami;

               d)

               zasad powrotu w przypadku procedury przyspieszonej;

               e)

               warunków przekazywania osób pod eskortą, w tym tranzytu eskortowanych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców;

               f)

               dodatkowych środków i dokumentów koniecznych do wykonania niniejszej umowy;

               g)

               sposobów i procedur odzyskania kosztów w związku z wykonaniem postanowień art. 12 niniejszej umowy.

         2.   Protokoły wykonawcze określone w ust. 1 wchodzą w życie po ich zgłoszeniu Komitetowi ds. Readmisji, o którym mowa w art. 15.
   3.   Ukraina zgadza się stosować dowolne postanowienie protokołu wykonawczego zawartego z państwem członkowskim dotyczące ust. 1 lit. d), e), f) lub g) również w swoich stosunkach z każdym innym państwem członkowskim na jego wniosek.
   Artykuł 17
   Związek z dwustronnymi umowami państw członkowskich o readmisji
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu postanowienia niniejszej umowy mają pierwszeństwo wobec postanowień wszelkich dwustronnych umów lub innych prawnie wiążących instrumentów dotyczących readmisji osób, które zostały zawarte lub mogą zgodnie z art. 16 niniejszej umowy zostać zawarte przez poszczególne państwa członkowskie z Ukrainą, w zakresie, w jakim takie postanowienia są niezgodne z postanowieniami niniejszej umowy.
   2.   Postanowienia umów dwustronnych lub innych prawnie wiążących instrumentów zawartych przez poszczególne państwa członkowskie z Ukrainą, dotyczące readmisji bezpaństwowców i obywateli państw trzecich, pozostają w mocy przez określony w art. 20 ust. 3 okres 2 lat.
   SEKCJA VII
   PRZEPISY KOŃCOWE
   Artykuł 18
   Terytorialny zakres stosowania
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, niniejszą umowę stosuje się na terytorium Ukrainy oraz na terytorium, na którym zastosowanie ma Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
   2.   Niniejsza umowa nie ma zastosowania na terytorium Królestwa Danii.
   Artykuł 19
   Zmiany umowy
   Niniejszą umowę można zmienić i uzupełnić za obopólną zgodą Umawiających się Stron. Zmian i uzupełnień dokonuje się poprzez sporządzenie osobnych protokołów, które stanowią integralną część umowy i wchodzą w życie zgodnie z procedurą określoną w art. 20 niniejszej umowy.
   Artykuł 20
   Wejście w życie, okres obowiązywania i rozwiązanie umowy
   1.   Niniejsza umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
   2.   Z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po wzajemnym powiadomieniu się Stron o zakończeniu procedur określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.
   3.   Obowiązki określone w art. 3 niniejszej umowy zaczynają mieć zastosowanie dopiero po upływie 2 lat od daty, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. W ciągu tych dwóch lat mają one zastosowanie wyłącznie do bezpaństwowców i obywateli tych państw trzecich, z którymi Ukraina zawarła dwustronne traktaty lub uzgodnienia o readmisji. Zgodnie z art. 17 ust. 2 postanowienia umów dwustronnych lub innych prawnie wiążących instrumentów zawartych przez poszczególne państwa członkowskie z Ukrainą, dotyczące readmisji bezpaństwowców i obywateli państw trzecich, pozostają w mocy w ciągu wspomnianego dwuletniego okresu.
   4.   Niniejszą umowę zawiera się na czas nieokreślony.
   5.   Każda ze stron może wypowiedzieć niniejszą umowę, powiadamiając o tym drugą stronę. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy po złożeniu takiego powiadomienia.
   Artykuł 21
   Załączniki
   Załączniki 1–8 stanowią integralną część niniejszej umowy.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia osiemnastego czerwca roku dwa tysiące siódmego w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i ukraińskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunitá Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar
         3a Євролейське Спiвтовaриство

         За Украйиа
         Por Ucrania
         Za Ukrajinu
         For Ukraine
         Für die Ukraine
         Ukraina nimel
         Για την Ουκρανία
         For Ukraine
         Pour l’Ukraine
         Per l’Ucraina
         Ukrainas vārdā
         Ukrainos vardu
         Ukrajna részéről
         Għall-Ukrajna
         Voor Oekraïne
         W imieniu Ukrainy
         Pela Ucrânia
         Pentru Ucraina
         Za Ukrajinu
         Za Ukrajino
         Ukrainan puolesta
         På Ukrainas vägnar
         За Υκραїиу

   ZAŁĄCZNIK 1
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW DOTYCZĄCYCH OBYWATELSTWA
   (Artykuł 6 ust. 1 lit. a))

               —

               wszelkiego rodzaju paszporty (paszporty krajowe, dyplomatyczne, służbowe, zbiorowe oraz zastępcze, w tym paszporty dla dzieci),

               —

               krajowe dokumenty tożsamości (w tym dokumenty wystawione na czas określony i tymczasowe),

               —

               służbowe książeczki wojskowe i wojskowe dowody tożsamości,

               —

               książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich, paszporty marynarzy,

               —

               zaświadczenia o obywatelstwie lub inne urzędowe dokumenty, w których wymieniono lub wskazano obywatelstwo.

         ZAŁĄCZNIK 2
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓWDOTYCZĄCYCH OBYWATELSTWA
   (Artykuł 6 ust. 1 lit. b))

               —

               fotokopie wszelkich dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej umowy,

               —

               prawa jazdy lub ich fotokopie,

               —

               akty urodzenia lub ich fotokopie,

               —

               legitymacje służbowe lub ich fotokopie,

               —

               oświadczenia świadków,

               —

               oświadczenia złożone przez daną osobę i język, jakim się ona posługuje, w tym wyniki oficjalnego dochodzenia przeprowadzonego w celu ustalenia obywatelstwa danej osoby. Na potrzeby niniejszego załącznika pojęcie „oficjalnego dochodzenia” oznacza dochodzenie zlecone lub przeprowadzone przez organy państwa składającego wniosek i zatwierdzone przez państwo rozpatrujące wniosek,

               —

               wszelkie inne dokumenty mogące pomóc w ustaleniu obywatelstwa danej osoby.

         ZAŁĄCZNIK 3
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW DOTYCZĄCYCH OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW
   (Artykuł 7 ust. 1)

      ZAŁĄCZNIK 3A

                  —

                  oficjalne oświadczenia złożone na potrzeby procedury przyspieszonej, w szczególności przez uprawnionych pracowników służb granicznych, którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę i wjechała na terytorium państwa składającego wniosek bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

                  —

                  bilety imienne na samolot, pociąg, autokar lub statek, potwierdzające obecność danej osoby oraz trasę przebytą z terytorium państwa rozpatrującego wniosek bezpośrednio na terytorium państwa składającego wniosek (lub państw członkowskich, jeżeli państwem rozpatrującym wniosek jest Ukraina),

                  —

                  listy pasażerów samolotów, pociągów, autokarów lub statków, potwierdzające obecność danej osoby oraz trasę przebytą z terytorium państwa rozpatrującego wniosek bezpośrednio na terytorium państwa składającego wniosek (lub państw członkowskich, jeżeli państwem rozpatrującym wniosek jest Ukraina).

      ZAŁĄCZNIK 3B

                  —

                  oficjalne oświadczenia, złożone w szczególności przez pracowników służb granicznych państwa składającego wniosek lub innych świadków, którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę,

                  —

                  dokumenty oraz wszelkiego rodzaju zaświadczenia lub rachunki (np. rachunki hotelowe, karty przyjęć u lekarzy/dentystów, karty wejścia do instytucji publicznych/prywatnych, umowy wynajmu samochodów, kwity płatności kartą kredytową itd.), które jednoznacznie wskazują, że dana osoba pozostawała na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

                  —

                  informacje, które wskazują, że dana osoba korzystała z usług kurierskich lub biura podróży,

                  —

                  oficjalne oświadczenie danej osoby złożone w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

   ZAŁĄCZNIK 4
   WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW DOTYCZĄCYCH OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW
   (Artykuł 7 ust. 2)

      ZAŁĄCZNIK 4 A

                  —

                  ważna wiza lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo rozpatrujące wniosek,

                  —

                  stempel wjazdu/wyjazdu lub podobne potwierdzenie w dokumencie podróży danej osoby lub inny dowód wjazdu/wyjazdu.

      ZAŁĄCZNIK 4 B
      Fotokopie dokumentów wymienionych w części A.

   ZAŁĄCZNIK 5

   ZAŁĄCZNIK 6

   ZAŁĄCZNIK 7
   STANDARDOWY DOKUMENT PODRÓŻY UE DLA CELÓW WYDALENIA Z KRAJU
   (w formie określonej w zaleceniu Rady UE z dnia 30 listopada 1994 r.)
   ZAŁĄCZNIK 8
   UKRAIŃSKIE ZAŚWIADCZENIE O POWROCIE
   OŚWIADCZENIE UKRAINY
   „Dokument podróży” oznacza dokument uprawniający do podróży za granicę, wydany przez Ukrainę, jedno z państw członkowskich, państwo obywatelstwa lub stałego zamieszkania osoby podlegającej readmisji.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 2 UST. 1
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że zgodnie z przepisami Ukrainy i państw członkowskich dotyczącymi obywatelstwa nie można pozbawić obywatelstwa obywatela Unii Europejskiej ani obywatela Ukrainy, jeżeli nie nabywa on innego obywatelstwa.
   Umawiające się Strony zgadzają się przeprowadzić z odpowiednim wyprzedzeniem wzajemne konsultacje, w przypadku gdyby opisana sytuacja prawna miała ulec zmianie.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii ani do jego obywateli. W związku z tym wskazane jest, aby Ukraina i Dania zawarły umowę o readmisji na takich samych warunkach, jak niniejsza umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
   Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Wspólnotą Europejską a Islandią i Norwegią, w szczególności na mocy Umowy z dnia 18 maja 1999 r., dotyczącej włączenia tych krajów we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. W związku z tym wskazane jest, aby Ukraina zawarła umowy o readmisji z Norwegią i Islandią na takich samych warunkach, jak niniejsza umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA O WSPARCIU TECHNICZNYM I FINANSOWYM
   Strony zgadzają się wdrażać niniejszą umowę w oparciu o zasady wspólnej odpowiedzialności, solidarności i równego partnerstwa w zakresie zarządzania ruchami migracyjnymi pomiędzy Ukrainą a UE.
   W tym kontekście WE podejmuje się udostępnić środki finansowe w celu wsparcia Ukrainy w procesie wdrażania niniejszej umowy. Szczególną pomoc przeznaczy się na rozwój instytucjonalny. Wspomnianego wsparcia planuje się udzielić w kontekście ogólnych priorytetów w zakresie pomocy na rzecz Ukrainy, jako część ogólnych zasobów finansowych przeznaczonych dla Ukrainy, w pełni przy tym przestrzegając właściwych przepisów wykonawczych i procedur udzielania pomocy zewnętrznej przez WE.


title: 2005/459/WE: Decyzja Komisji z dnia 22 czerwca 2005 r. uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia pinoxadenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1839) Tekst mający znaczenie dla EOG.

text:
               23.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/32

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 22 czerwca 2005 r.
   uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia pinoxadenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG
   (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1839)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2005/459/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 6 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 91/414/EWG przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.

               (2)

               Dokumentacja dotycząca substancji czynnej pinoxaden została złożona przez Syngenta Ltd. władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 31 marca 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

               (3)

               Władze Zjednoczonego Królestwa poinformowały Komisję, że – jak wynika ze wstępnych badań – dokumentacja omawianej substancji czynnej spełnia wymogi dotyczące danych i informacji ustanowione w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG. Przedłożona dokumentacja wydaje się również spełniać wymogi dotyczące danych i informacji, wymienione w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną. Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG dokumentacja została następnie przekazana przez wnioskodawców Komisji i innym Państwom Członkowskim oraz przedłożona Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.

               (4)

               Niniejsza decyzja ma na celu formalne potwierdzenie na poziomie wspólnotowym, że dokumentacja została uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego odpowiednią omawianą substancję czynną, wymogi załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG.

               (5)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy dostarczenia dalszych danych lub informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG, dokumentacja dotycząca substancji czynnej wymienionej w Załączniku do niniejszej decyzji, która została przedłożona Komisji i Państwom Członkowskim w celu włączenia tej substancji do załącznika I wspomnianej dyrektywy, spełnia zasadniczo wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II do dyrektywy 91/414/EWG.
   Wspomniana dokumentacja spełnia również wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załączniku III do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną, z uwzględnieniem proponowanych sposobów użycia.
   Artykuł 2
   Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przeprowadza szczegółowe badania stosownej dokumentacji i przedstawia Komisji wnioski z tych badań wraz z zaleceniami w sprawie włączenia lub niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a także wszelkimi związanymi z nimi warunkami, w jak najkrótszym czasie, a najpóźniej w okresie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 czerwca 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Markos KYPRIANOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2005/3/WE (Dz.U. L 125 z 18.5.2005, str. 5).

      ZAŁĄCZNIK
      SUBSTANCJA CZYNNA OBJĘTA NINIEJSZĄ DECYZJĄ

                  Nr

                  Nazwa zwyczajowa, numer identyfikacyjny CIPAC

                  Wnioskodawca

                  Data złożenia wniosku

                  Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy

                  1

                  Pinoxaden nr CIPAC – jeszcze nieprzydzielony

                  Syngenta Ltd

                  31.3.2004

                  Zjednoczone Królestwo


title: Decyzja Rady z dnia 27 września 2001 r. dotycząca zawarcia Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0747

Dziennik Urzędowy L 284 , 29/10/2001 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 27 września 2001 r.dotycząca zawarcia Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Japonią(2001/747/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej dnia 4 kwietnia 2001 r., z zastrzeżeniem jej ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie i powinna być zatwierdzona.(2) Należy ustanowić właściwe procedury wewnętrzne w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Umowy. Konieczne jest zatem przekazanie Komisji uprawnień do wprowadzania zmian w części B załączników sektorowych do Umowy i podjęcia niektórych decyzji w celu jej realizacji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszym zatwierdza się Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Japonią, wraz z jej załącznikami oraz wspólnymi deklaracjami i wymianą listów załączonymi do Aktu Końcowego.Teksty dokumentów, określonych w akapicie pierwszym, są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty przekazuje notę przewidzianą w art. 14 Umowy [1].Artykuł 31. Komisja, wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę (zwany dalej "specjalnym komitetem"), reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym na mocy art. 8 Umowy i we wszystkich podkomitetach ustanowionych zgodnie z ust. 2 tego artykułu. Komisja, po konsultacji ze specjalnym komitetem przystępuje do notyfikacji, wnioskowania oraz wymiany informacji i propozycji na temat:a) rejestracji organów oceny zgodności,b) dostarczenia wykazów zakładów,c) likwidacji, zawieszenia lub wycofania organów oceny zgodności,d) nieprzyjmowania potwierdzeń i danych uzyskanych w poszczególnych zakładach,e) nieprzyjmowania certyfikatów pochodzących z zawieszonych organów oceny zgodności,f) mianowania ekspertów,g) działań podejmowanych w kontekście weryfikacji, wizytacji lub kwestionowania,określonych w art. 5, 6, 7, 8, 9, 10 Umowy i równoważnych przepisów jej załączników sektorowych.2. Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę Wspólnym Komitecie lub, stosownie do okoliczności, w podkomitetach, jest ustalane przez Komisję po konsultacjach ze specjalnym komitetem, w odniesieniu do:a) przyjęcia regulaminu, zgodnie z art. 8 ust. 2 Umowy;b) ustanowienia podkomitetów zgodnie z art. 8 ust. 2 Umowy;c) przyjęcia zmiany zasad wymiany informacji zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. c) Umowy;d) rejestracji organów oceny zgodności, ich weryfikacji oraz powiązanych decyzji zgodnie z art. 5, 7, art. 8 ust. 3 lit. a) i d) oraz art. 9 Umowy;e) ustanowienia i opublikowania wykazów zarejestrowanych organów oceny zgodności i zatwierdzonych zakładów zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. b) Umowy;f) weryfikacji, wizytacji i kwestionowania zatwierdzonych zakładów oraz związanych z tym decyzji zgodnie z art. 5, 7 i 10 Umowy;g) definiowania sytuacji nadzwyczajnych i zasad wizytowania zakładów zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) Umowy;h) ustanowienia procedur realizacji Załącznika sektorowego w sprawie dobrej praktyki wytwarzania (GMP) zgodnie z pkt 7 lit. b) i c) i pkt 9 lit. b) tego Załącznika sektorowego.3. Komisja, po konsultacjach ze specjalnym komitetem zarządza i zatwierdza porozumienia tymczasowe związane z realizacją Załącznika sektorowego w sprawie dobrej praktyki wytwarzania i przesyła drugiej stronie, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notę dyplomatyczną potwierdzającą zakończenie prac przygotowawczych (zgodnie z pkt 9 lit. a) Załącznika sektorowego w sprawie dobrej praktyki wytwarzania).4. Komisja zatwierdza wszystkie zmiany w części B załączników sektorowych, po konsultacjach ze specjalnym komitetem i przesyła drugiej stronie, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notę dyplomatyczną określoną w art. 15 ust. 3 lit. b) Umowy.5. We wszystkich pozostałych przypadkach stanowisko, jakie ma przyjąć Wspólnota we Wspólnym Komitecie lub w podkomitecie jest ustalane przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 września 2001 r.W imieniu RadyM. VerwilghenPrzewodniczący[1] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/478 z dnia 31 marca 2016 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

text:
               1.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 85/48

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/478
   z dnia 31 marca 2016 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 31 lipca 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1333 (1).

               (2)

               W dniu 16 marca 2015 r. Rada przypomniała, że tylko rozwiązanie polityczne może dać trwałą perspektywę na przyszłość i przyczynić się do przywrócenia pokoju i stabilności w Libii oraz zwróciła uwagę m.in. na znaczenie powstrzymywania się od działań, które mogłyby pogłębić obecne podziały.

               (3)

               Rada pozostaje głęboko zaniepokojona sytuacją w Libii, w szczególności działaniami, które zagrażają pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności w Libii oraz które utrudniają lub podważają pomyślne zakończenie libijskiej transformacji politycznej, takimi jak działania utrudniające wdrożenie libijskiego porozumienia politycznego z dnia 17 grudnia 2015 r. oraz utworzenie rządu jedności narodowej, w tym przez ciągłe niepodejmowanie działań przez osoby mające w Libii wpływy polityczne.

               (4)

               Z racji poważnego charakteru sytuacji w Libii do wykazu osób podlegających środkom ograniczającym zamieszczonego w załącznikach II i IV do decyzji (WPZiB) 2015/1333 należy dodać trzy kolejne osoby na okres sześciu miesięcy.

               (5)

               Należy w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/1333,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji (WPZiB) 2015/1333 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               osoby wymienione w załączniku do niniejszej decyzji zostają dodane do wykazu zawartego w załącznikach II i IV;

               2)

               w art. 17 dodaje się ustępy w brzmieniu:
               „3.   Środki, o których mowa w art. 8 ust. 2, mają zastosowanie do wpisów nr 16, 17 i 18 w załączniku II do dnia 2 października 2016 r.
               4.   Środki, o których mowa w art. 9 ust. 2, mają zastosowanie do wpisów nr 21, 22 i 23 w załączniku IV do dnia 2 października 2016 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1333 z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylająca decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. L 206 z 1.8.2015, s. 34).

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK II

               Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 8 ust. 2

            A.   OSOBY

                        Imię i nazwisko

                        Informacje umożliwiające identyfikację

                        Powody

                        Data umieszczenia w wykazie

                        16.

                        SALEH ISSA GWAIDER, Agila

                        Data urodzenia: 1944 (niepotwierdzona)

                        Agila Saleh jest przewodniczącym libijskiej Rady Deputowanych w Izbie Reprezentantów od dnia 5 sierpnia 2014 r.
                        W dniu 17 grudnia 2015 r. Saleh wyraził sprzeciw wobec libijskiego porozumienia politycznego podpisanego w dniu 17 grudnia 2015 r.
                        Jako przewodniczący Rady Deputowanych Saleh utrudniał i podważał transformację polityczną Libii, także przez odmowę przeprowadzenia w dniu 23 lutego 2016 r. głosowania w Izbie Reprezentantów w sprawie rządu jedności narodowej.
                        W dniu 23 lutego 2016 r. Saleh postanowił utworzyć komitet, który ma spotkać się z innymi członkami »procesu libijsko-libijskiego«, który to organ sprzeciwia się libijskiemu porozumieniu politycznemu.

                        17.

                        GHWELL, Khalifa
                        alias AL GHWEIL, Khalifa
                        AL-GHAWAIL, Khalifa

                        Data urodzenia: 1964 r.
                        Misratah

                        Khalifa Ghwell jest tzw. »premierem i ministrem obrony« w nieuznawanym na arenie międzynarodowej Powszechnym Kongresie Narodowym (zwanym także »rządem zbawienia narodowego«) i odpowiada za jego działalność.
                        W dniu 7 lipca 2015 r. Khalifa Ghwell zademonstrował swoje poparcie dla Frontu Stałości (Alsomood) – nowej formacji wojskowej liczącej 7 brygad, której zadaniem jest niedopuszczenie do uformowania rządu jedności w Trypolisie; dokonał tego przez obecność na uroczystości podpisania inaugurującej tę formację, wraz z przewodniczącym Powszechnego Kongresu Narodowego Nurim Abu Sahmainem.
                        Jako »premier« z ramienia Powszechnego Kongresu Narodowego Ghwell odgrywał centralną rolę w utrudnianiu utworzenia rządu jedności narodowej utworzonego w ramach libijskiego porozumienia politycznego.
                        W dniu 15 stycznia 2016 r. Ghwell, jako »premier i minister obrony« Powszechnego Kongresu Narodowego w Trypolisie, nakazał aresztować mogących pojawiać się w Trypolisie członków nowego zespołu ds. bezpieczeństwa, których mianował premier-elekt rządu jedności narodowej.

                        18.

                        ABU SAHMAIN, Nuri
                        Alias BOSAMIN, Nori
                        BO SAMIN, Nuri
                        BADI, Salahdin

                        Data urodzenia: 16.5.1956 r.
                        Zuwara, Libia

                        Nuri Abu Sahmain jest tzw. »prezydentem« w nieuznawanym na arenie międzynarodowej Powszechnym Kongresie Narodowym (zwanym także »rządem zbawienia narodowego«) i odpowiada za jego działalność.
                        Jako prezydent »Powszechnego Kongresu Narodowego«, Nuri Abu Sahmain odgrywał centralną rolę w utrudnianiu libijskiego porozumienia politycznego i tworzenia rządu jedności narodowej; był także jednym z głównych oponentów tych działań.
                        W dniu 15 grudnia 2015 r. Sahmain wezwał do odroczenia libijskiego porozumienia politycznego, które miało zostać uzgodnione na posiedzeniu w dniu 17 grudnia.
                        W dniu 16 grudnia 2015 r. Sahmain wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że Powszechny Kongres Narodowy nie zezwolił żadnemu ze swoich członków na uczestnictwo w tym posiedzeniu ani na podpisanie porozumienia politycznego.
                        W dniu 1 stycznia 2016 r. w rozmowach ze specjalnym przedstawicielem ONZ Sahmain odrzucił libijskie porozumienie polityczne.”

            „ZAŁĄCZNIK IV

               Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 2

            A.   OSOBY

                        Imię i nazwisko

                        Informacje umożliwiające identyfikację

                        Powody

                        Data umieszczenia w wykazie

                        21.

                        SALEH ISSA GWAIDER, Agila

                        Data urodzenia: 1944 (niepotwierdzona)

                        Agila Saleh jest przewodniczącym libijskiej Rady Deputowanych w Izbie Reprezentantów od dnia 5 sierpnia 2014 r.
                        W dniu 17 grudnia 2015 r. Saleh wyraził sprzeciw wobec libijskiego porozumienia politycznego podpisanego w dniu 17 grudnia 2015 r.
                        Jako przewodniczący Rady Deputowanych Saleh utrudniał i podważał transformację polityczną Libii, także przez odmowę przeprowadzenia w dniu 23 lutego 2016 r. głosowania w Izbie Reprezentantów w sprawie rządu jedności narodowej.
                        W dniu 23 lutego 2016 r. Saleh postanowił utworzyć komitet, który ma spotkać się z innymi członkami »procesu libijsko-libijskiego«, który to organ sprzeciwia się libijskiemu porozumieniu politycznemu.

                        22.

                        GHWELL, Khalifa
                        alias AL GHWEIL, Khalifa
                        AL-GHAWAIL, Khalifa

                        Data urodzenia: 1964 r.
                        Misratah

                        Khalifa Ghwell jest tzw. »premierem i ministrem obrony« w nieuznawanym na arenie międzynarodowej Powszechnym Kongresie Narodowym (zwanym także »rządem zbawienia narodowego«) i odpowiada za jego działalność.
                        W dniu 7 lipca 2015 r. Khalifa Ghwell zademonstrował swoje poparcie dla Frontu Stałości (Alsomood) – nowej formacji wojskowej liczącej 7 brygad, której zadaniem jest niedopuszczenie do uformowania rządu jedności w Trypolisie; dokonał tego przez obecność na uroczystości inaugurującej tę formację, wraz z przewodniczącym Powszechnego Kongresu Narodowego Nurim Abu Sahmainem.
                        Jako »premier« z ramienia Kongresu Gweil odgrywał centralną rolę w utrudnianiu utworzenia rządu jedności narodowej utworzonego w ramach libijskiego porozumienia politycznego.
                        W dniu 15 stycznia 2016 r. Ghweil, jako »premier i minister obrony« Kongresu w Trypolisie, nakazał aresztować mogących pojawić się w Trypolisie członków nowego zespołu ds. bezpieczeństwa, których mianował premier-elekt rządu jedności narodowej.

                        23.

                        ABU SAHMAIN, Nuri
                        Alias BOSAMIN, Nori
                        BO SAMIN, Nuri
                        BADI, Salahdin

                        Data urodzenia: 16.5.1956 r.
                        Zuwara, Libia

                        Nuri Abu Sahmain jest tzw. »prezydentem« w nieuznawanym na arenie międzynarodowej Powszechnym Kongresie Narodowym (zwanym także »rządem zbawienia narodowego«) i odpowiada za jego działalność.
                        Jako prezydent Nuri Abu Sahmain odgrywał centralną rolę w utrudnianiu libijskiego porozumienia politycznego i tworzenia rządu jedności narodowej oraz opozycji wobec tych działań.
                        W dniu 15 grudnia 2015 r. Sahmain wezwał do odroczenia libijskiego porozumienia politycznego, które miało zostać uzgodnione na posiedzeniu w dniu 15 grudnia 2015 r.
                        W dniu 16 grudnia 2015 r. Sahmain wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że Powszechny Kongres Narodowy nie zezwolił żadnemu ze swoich członków na uczestnictwo w tym posiedzeniu ani na podpisanie porozumienia politycznego.
                        W dniu 1 stycznia 2016 r. w rozmowach ze specjalnym przedstawicielem ONZ Sahmain odrzucił libijskie porozumienie polityczne.”


title: Decyzja Rady z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie mianowania luksemburskiego członka Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               5.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 25 lutego 2008 r.
   w sprawie mianowania luksemburskiego członka Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2008/C 60/01)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (1), a w szczególności jego art. 4,
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Luksemburga,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 18 września 2006 r. (2). Rada mianowała członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Gilberta ENGLA zwolniło się stanowisko członka zarządu centrum w kategorii przedstawicieli rządów.

               (3)

               Wyznaczonego przez Luksemburg członka zarządu wspomnianego centrum należy mianować na pozostałą część obecnej kadencji, która wygasa w dniu 17 września 2009 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Członkiem Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2009 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIEL RZĄDÓW
   Luksemburg: pan Nic ALFF.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. VIZJAK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2051/2004 (Dz.U. L 355 z 1.12.2004, str. 1).

      (2)  Dz.U. C 240 z 5.10.2006, str. 1.


title: 2013/624/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/363

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2011
   (2013/624/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsięwzięcia (1),

               —

               uwzględniając konkluzje wspólnej delegacji Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego do ITER w Cadarache w dniach 16–18 maja 2011 r.,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05755/2013 – C7-0040/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2007/198/Euratom z dnia 27 marca 2007 r. powołującą Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej oraz przyznającą mu określone korzyści (4), w szczególności jej art. 5 ust. 3,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0077/2013),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej absolutorium z wykonania budżetu Wspólnego Przedsięwzięcia za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia ich publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2013, s. 36.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 58.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2011
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2011,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsięwzięcia (1),

                  —

                  uwzględniając konkluzje wspólnej delegacji Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego do ITER w Cadarache w dniach 16–18 maja 2011 r.,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05755/2013 – C7-0040/2013),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając decyzję Rady 2007/198/Euratom z dnia 27 marca 2007 r. powołującą Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej oraz przyznającą mu określone korzyści (4), w szczególności jej art. 5 ust. 3,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0077/2013),

                  A.

                  mając na uwadze, że Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej („Wspólne Przedsięwzięcie”) zostało ustanowione w marcu 2007 r. na okres 35 lat,

                  B.

                  mając na uwadze, że Wspólne Przedsięwzięcie rozpoczęło autonomiczną działalność w marcu 2008 r.,

                  C.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdza, iż uzyskał wystarczającą pewność, że roczne sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsięwzięcia za rok budżetowy 2011 jest rzetelne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania przeprowadzono legalnie i prawidłowo,

                  D.

                  mając na uwadze, że w dniu 9 października 2008 r. Trybunał Obrachunkowy wydał opinię nr 4/2008 w sprawie regulaminu finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia,

                  E.

                  mając na uwadze, że w chwili tworzenia Wspólnego Przedsięwzięcia uznano, iż całkowity niezbędny budżet na lata 2007–2014 ma wynosić 9 653 000 000 EUR;

         Zarządzanie budżetem i finansami

                  1.

                  zauważa, że roczne sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsięwzięcia rzetelnie przedstawia, we wszystkich istotnych aspektach, jego sytuację finansową na dzień 31 grudnia 2011 r. oraz wyniki transakcji i przepływy pieniężne za kończący się tego dnia rok, zgodnie z przepisami jego regulaminu finansowego;

                  2.

                  uznaje, że transakcje leżące u podstaw rocznego sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia za rok 2011 są legalne i prawidłowe we wszystkich istotnych aspektach;

                  3.

                  odnotowuje, że wskaźniki wykorzystania dostępnych środków na zobowiązania i środków na płatności wynosiły odpowiednio 99,7 % i 85,7 %; podkreśla, że z kwoty w wysokości 611 000 000 EUR w środkach na zobowiązania dostępnych na działania operacyjne, 42 % zostało zrealizowane poprzez bezpośrednie zobowiązania indywidualne, a pozostałe 58 % zostało zrealizowane poprzez zobowiązania globalne;

                  4.

                  z zadowoleniem przyjmuje powołanie kierownika działu ITER, kierownika administracji i kierownika działu budżetowo-finansowego w 2011 r. w następstwie dostosowania planu poprawy zarządzania do oddzielnych funkcji finansowych i operacyjnych w 2010 r.;

                  5.

                  ubolewa nad tym, że audytor wewnętrzny Wspólnego Przedsięwzięcia wyraził obawy dotyczące obiegu środków finansowych oraz rozdziału zadań; wzywa Wspólne Przedsięwzięcie do niezwłocznego wprowadzenia odpowiedniej systematyzacji obiegu środków finansowych i oddzielenia wszystkich niekompatybilnych zadań;

                  6.

                  oczekuje od Wspólnego Przedsięwzięcia:

                              —

                              pełnego wdrożenia i wykorzystania zintegrowanego narzędzia do zarządzania informacjami budżetowymi, finansowymi i operacyjnymi,

                              —

                              wdrożenia w pełni planów działania przyjętych przez Wspólne Przedsięwzięcie w odpowiedzi na przeprowadzone audyty wewnętrzne obiegu środków finansowych, zarządzania dotacjami i umów z ekspertami,

                              —

                              zakończenia weryfikacji podstawowych systemów przez księgowego,

                              —

                              przyjęcia strategii kontroli ex post odnośnie do dotacji i umów operacyjnych,

                              —

                              przeprowadzenia ćwiczenia w zakresie zarządzania kryzysowego na szczeblu przedsięwzięcia;

         Zamówienia i dotacje

                  7.

                  podkreśla fakt, że, jak już wskazano w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego za 2010 r., Wspólne Przedsięwzięcie powinno podjąć dalsze starania na rzecz zwiększenia konkurencji, ponieważ liczba ofert otrzymanych w ramach przeprowadzonych w 2011 r. postępowań o udzielenie zamówienia na składniki operacyjne była nadal niska i wyniosła średnio dwie oferty, natomiast w przypadku dotacji średnia liczba wniosków wyniosła zaledwie jeden na każde zaproszenie; przyznaje, że charakter działalności Wspólnego Przedsięwzięcia cechują zamówienia elementów bardzo zaawansowanych technicznie, nigdy wcześniej niezbudowanych i niemających wartości komercyjnej, zaprojektowanych do celów budowy eksperymentalnego reaktora termojądrowego, i że chodzi o wyjątkowo kompleksowy rynek, na którym dominują formy monopolistyczne lub oligopolistyczne; przypomina, że w odniesieniu do wszystkich potencjalnych zakupów Wspólne Przedsięwzięcie musi starać się wyszukiwać najbardziej korzystne oferty;

                  8.

                  ubolewa nad tym, że w jednym przypadku decyzja o zamknięciu otwartego postępowania i zastosowaniu procedury negocjacyjnej nie została należycie uzasadniona, choć w innym przypadku Wspólne Przedsięwzięcie postanowiło negocjować z dwiema firmami, które przedstawiły oferty w postępowaniu otwartym (mimo iż jedna z nich nie spełniała odpowiednich warunków technicznych); ubolewa ponadto, że w innym przypadku ani wybór procedury negocjacyjnej, ani ceny i zamówione ilości nie były należycie uzasadnione;

                  9.

                  wyraża zaniepokojenie, że kontrola przeprowadzona przez Trybunał Obrachunkowy potwierdziła ustalenia kontroli wewnętrznej przeprowadzonej w 2011 r. w dziedzinie zamówień, w szczególności:

                              —

                              nie wykorzystuje się wstępnego ogłoszenia informacyjnego do wcześniejszego nagłośnienia zbliżających się przetargów,

                              —

                              brak jest systemu śledzenia zmian w wymogach zamówienia i zarządzania nimi, który umożliwiałby identyfikowanie różnic w kosztach i ich korygowanie,

                              —

                              postępowanie o udzielenie zamówienia często trwa zbyt długo, a w procesie przygotowywania dokumentacji przetargowej występują niedociągnięcia,

                              —

                              kosztorysy nie są należycie udokumentowane;

                  10.

                  w związku z tym domaga się przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu wyczerpującego sprawozdania z postępów, zawierającego konkretne propozycje stopniowego usunięcia wymienionych niedociągnięć;

                  11.

                  wyraża ubolewanie, że kontrola przeprowadzona przez Trybunał Obrachunkowy wykazała również, że procedury kontroli ex ante mające zastosowanie do płatności dokonywanych w ramach zamówień i umów o dotację nie są wystarczająco udokumentowane;

         Kontrole zapewnienia jakości i kontrole ex post zamówień i dotacji

                  12.

                  wyraża zaniepokojenie faktem, że choć Wspólne Przedsięwzięcie posiada system przeprowadzania kontroli na poziomie kontrahentów, których celem jest weryfikacja spełniania wymagań w zakresie zapewniania jakości, to zakres tych kontroli nie obejmuje finansowych aspektów realizacji zamówień; wzywa Wspólne Przedsięwzięcie do dopilnowania, by zakres systemu kontroli obejmował ochronę finansowych interesów Wspólnego Przedsięwzięcia, uwzględniając aspekty finansowe i umowne;

                  13.

                  odnotowuje, że pomimo zainicjowania w 2011 r. kontroli ex post mających na celu ocenę legalności i prawidłowości wykorzystania przyznanych dotacji, Wspólne Przedsięwzięcie nie posiada ogólnej strategii kontroli ex post obejmującej realizację umów o dotacje i zamówień publicznych; wzywa Wspólne Przedsięwzięcie do zdefiniowania i wdrożenia ogólnej strategii kontroli ex post obejmującej w pełni wydatkowane zasoby budżetowe;

         Polityka przemysłowa i polityka w zakresie praw własności intelektualnej

                  14.

                  odnotowuje, że w dniu 28 marca 2012 r. Rada Zarządzająca przyjęła strategię Wspólnego Przedsięwzięcia dotyczącą praw własności intelektualnej i rozpowszechniania informacji; zauważa jednak, że Rada Zarządzająca do tej pory nie przyjęła polityki przemysłowej wymaganej na mocy statutu;

         Opóźnienia we wpłatach składek członkowskich

                  15.

                  ubolewa, że w przypadku 12 członków odnotowano opóźnienia we wpłacie składek za 2011 r.;

                  16.

                  uważa, że kluczowe znaczenie ma przestrzeganie przez wszystkich członków Wspólnego Przedsięwzięcia terminu wpłaty składek członkowskich; popiera fakt, że instrumenty te zostały zatwierdzone przez Radę Zarządzającą dla umożliwienia naliczania odsetek od rocznej składki członkowskiej w przypadku zwłoki w jej zapłacie;

         Służba Audytu Wewnętrznego Komisji

                  17.

                  zauważa, że w dniu 25 listopada 2011 r. Rada Zarządzająca przyjęła kartę obowiązków Służby Audytu Wewnętrznego Komisji oraz skoordynowany strategiczny plan audytu na lata 2012–2014 oraz że w regulaminie finansowym Wspólnego Przedsięwzięcia wprowadzono odpowiednie zmiany, polegające na włączeniu do niego przepisów rozporządzenia ramowego dotyczących uprawnień audytora wewnętrznego Komisji; przypomina, że Wspólne Przedsięwzięcie rozpoczęło autonomiczną działalność w marcu 2008 r.;

         Regulamin finansowy i przepisy wykonawcze do niego

                  18.

                  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że na swym posiedzeniu w dniu 1 czerwca 2011 r. Rada Zarządzająca Wspólnego Przedsięwzięcia postanowiła zasadniczo zaakceptować uwagi (37 zaleceń przyjęto w całości, 11 przyjęto z uwagami, a jedynie 2 odrzucono) zawarte w opinii nr 4/2008 Trybunału Obrachunkowego w sprawie regulaminu finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia;

                  19.

                  dostrzega fakt, iż Trybunał uważa, że niektóre zapisy przepisów wykonawczych do regulaminu finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia odbiegają bez wystarczającego uzasadnienia od przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego UE; z zadowoleniem przyjmuje wyjaśnienie ze strony Wspólnego Przedsięwzięcia, że zmienione przepisy wykonawcze zapewniają wystarczające wytyczne dla realizacji działań Wspólnego Przedsięwzięcia w odniesieniu do np. warunków zaciągania i przyznawania pożyczek lub przepisów dotyczących oceny wkładów rzeczowych;

         Wkład Unii w fazę budowy projektu ITER

                  20.

                  przypomina, że w lipcu 2010 r. Rada dokonała korekty preliminarza budżetowego wkładu Wspólnego Przedsięwzięcia w fazę budowy w wysokości 6 600 000 000 EUR (w cenach z roku 2008), czyli dwukrotnie wyższej niż przewidywał pierwotny preliminarz; wyraża zaniepokojenie, że Wspólne Przedsięwzięcie stara się dostosować wszystkie dotychczas poniesione koszty do cen z roku 2008, tak by móc określić ewentualne odchylenia od preliminarza budżetowego; przyjmuje do wiadomości, że Wspólne Przedsięwzięcie wdrożyło narzędzie do regularnego monitorowania zasadności preliminarza i informowania o ewentualnych odchyleniach; zwraca się do Wspólnego Przedsięwzięcia o poinformowanie organu udzielającego absolutorium o wynikach tej analizy;

         Umowa z państwem przyjmującym

                  21.

                  stwierdza, że pomimo podpisania umowy z państwem przyjmującym między Królestwem Hiszpanii a Wspólnym Przedsięwzięciem, dotyczącej siedziby i wsparcia, przywilejów i immunitetów, stała siedziba jeszcze nie została udostępniona Wspólnemu Przedsięwzięciu; zauważa jednak, że Wspólne Przedsięwzięcie nadal zajmuje tymczasową siedzibę, której koszty ponosi Królestwo Hiszpanii;

         Inne kwestie

                  22.

                  ponownie zachęca Trybunał Obrachunkowy do przekazania Parlamentowi Europejskiemu w rozsądnym terminie specjalnego sprawozdania na temat wspólnych kwestii, które wynikają z charakteru wspólnych przedsiębiorstw i którymi wspólne przedsiębiorstwa powinny się zająć, wraz ze swoimi partnerami, aby zapewnić ich wartość dodaną oraz skuteczne wykonywanie unijnych programów badawczych, programów rozwoju technologicznego i programów demonstracyjnych; odnotowuje ponadto, że w sprawozdaniu tym należy zawrzeć ocenę efektywności procesu tworzenia i struktury wspólnych przedsiębiorstw.

         (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2013, s. 36.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 58.

         (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.