title: Decyzja Rady (do Spraw Ogólnych) z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca wykaz składów Rady uzupełniający składy, o których mowa w art. 16 ust. 6 akapity drugi i trzeci Traktatu o Unii Europejskiej

text:
               2.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 315/46

      DECYZJA RADY (DO SPRAW OGÓLNYCH)
   z dnia 1 grudnia 2009 r.
   ustanawiająca wykaz składów Rady uzupełniający składy, o których mowa w art. 16 ust. 6 akapity drugi i trzeci Traktatu o Unii Europejskiej
   (2009/878/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół w sprawie postanowień przejściowych, w szczególności jego art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 4 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych stanowi, że do wejścia w życie decyzji Rady Europejskiej dotyczącej wykazu składów Rady, o której mowa w art. 16 ust. 6 akapit pierwszy Traktatu o Unii Europejskiej, Rada do Spraw Ogólnych, stanowiąc zwykłą większością głosów, powinna ustanowić wykaz składów Rady, w uzupełnieniu do Rady do Spraw Ogólnych i Rady do Spraw Zagranicznych.

               (2)

               Na posiedzeniu Rady (do Spraw Ogólnych) w dniu 22 lipca 2002 r. ustanowiono wykaz składów Rady, jako część załącznika I do regulaminu wewnętrznego Rady i na podstawie wykazu uzgodnionego na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sewilli w dniach 21–22 czerwca 2002 r.

               (3)

               Aby wypełnić postanowienia Traktatów należy dostosować przedmiotowy wykaz, który ma zostać włączony do regulaminu wewnętrznego Rady,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wykaz składów Rady, o którym mowa w art. 4 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych, znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

         WYKAZ SKŁADÓW RADY

                  1.

                  Sprawy Ogólne (1);

                  2.

                  Sprawy Zagraniczne (2);

                  3.

                  Sprawy Gospodarcze i Finansowe (3);

                  4.

                  Wymiar Sprawiedliwości i Sprawy Wewnętrzne (4);

                  5.

                  Zatrudnienie, Polityka Społeczna, Zdrowie i Ochrona Konsumentów;

                  6.

                  Konkurencyjność (Rynek Wewnętrzny, Przemysł i Badania (5));

                  7.

                  Transport, Telekomunikacja i Energia;

                  8.

                  Rolnictwo i Rybołówstwo;

                  9.

                  Środowisko;

                  10.

                  Edukacja, Młodzież i Kultura (6).

         (1)  Skład ten został ustanowiony w art. 16 ust. 6 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej.

         (2)  Skład ten został ustanowiony w art. 16 ust. 6 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej.

         (3)  W tym budżet.

         (4)  W tym ochrona ludności.

         (5)  W tym turystyka.

         (6)  W tym sprawy audiowizualne.


title: Decyzja nr 291/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. ustanawiająca Europejski Rok Edukacji przez Sport 2004

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0291

Dziennik Urzędowy L 043 , 18/02/2003 P. 0001 - 0005

		Decyzja nr 291/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Radyz dnia 6 lutego 2003 r.ustanawiająca Europejski Rok Edukacji przez Sport 2004PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Wspieranie wysokiej jakości kształcenia jest jednym z celów Wspólnoty Europejskiej.(2) Wartości edukacyjne sportu zostały potwierdzone przez Radę Europejską w Nicei w dniach 7, 8, 9 grudnia 2000 r., co potwierdziło wcześniejsze deklaracje, w szczególności deklarację 29 dołączoną do Traktatu z Amsterdamu, w której sport określony jest jako czynnik kształtujący tożsamość ludzką.(3) Rada Europejska na posiedzeniu w Nicei wezwała instytucje Wspólnoty, aby w swoich działaniach należycie uwzględniły wartości edukacyjne sportu zgodnie z różnymi przepisami Traktatu, podkreślając w szczególności, że działalność nieodpłatna jest, przy wsparciu Wspólnoty, istotna dla Państw Członkowskich.(4) Rezolucja Rady i ministrów ds. młodzieży zebranych w Radzie dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie nieformalnego wymiaru edukacyjnego aktywności sportowej w programach Wspólnoty Europejskiej na rzecz młodzieży [5], stwierdza, że aktywność sportowa może mieć wartość pedagogiczną, która przyczynia się do wzmocnienia społeczeństwa obywatelskiego oraz wzywa Komisję do opracowania, przy współpracy z Państwami Członkowskimi, spójnego podejścia w celu wykorzystania potencjału edukacyjnego sportu.(5) W swojej rezolucji dotyczącej sprawozdania Komisji w sprawie ochrony istniejących struktur sportowych i podtrzymania społecznej funkcji sportu [6] Parlament Europejski podkreślił edukacyjną i społeczną wartość sportu, jak również jego rolę w walce z rasizmem i ksenofobią.(6) W swojej rezolucji z dnia 13 czerwca 1997 r. w sprawie roli Unii Europejskiej w dziedzinie sportu [7] Parlament Europejski wezwał do organizacji europejskiego roku sportu.(7) Komitet Regionów, w swojej opinii dotyczącej dokumentu konsultacyjnego Komisji "Europejski model sportu" zauważył, jak ważny w kształtowaniu jednostki jest sport.(8) Komisja, w swoim sprawozdaniu w sprawie sportu sporządzonym dla Rady Europejskiej obradującej w Helsinkach, przeanalizowała korzyści wynikające z wykorzystania sportu w edukacji i sprawach związanych z młodzieżą uwzględniając wartości przekazywane przez sport.(9) Regularne ćwiczenia poprawiają zdrowie psychiczne i fizyczne oraz mogą pozytywnie przyczynić się do procesu uczenia.(10) Zawodowe uprawianie sportu przez młode kobiety i młodych mężczyzn nie powinno mieć negatywnego wpływu na ich edukację.(11) Edukacja przez sport powinna wspierać tożsamość i rozwój osobowości zarówno u dziewcząt jak i u chłopców.(12) Instytucje edukacyjne i szkoleniowe na wszystkich poziomach powinny bardziej wykorzystywać możliwości transgranicznej mobilności i wymiany kulturalnej, którą oferuje im sport.(13) Igrzyska olimpijskie i inne imprezy sportowe w 2004 r. sprawią, że zwiększy się zainteresowanie mediów i społeczeństwa sportem. Jest to idealny moment, by podkreślić edukacyjną wartość sportu.(14) Działania w Państwach Członkowskich są głównym sposobem podniesienia świadomości społeczeństwa o edukacyjnej wartości sportu. Jednakże Wspólnota może wspierać i wzmacniać takie działania przez ustanowienie Europejskiego Roku Edukacji przez Sport.(15) Europejski Rok Edukacji przez Sport uzupełni i wzmocni istniejące działania Wspólnoty mające na celu wspieranie edukacji i kształcenia, jak również społeczne włączenie osób niepełnosprawnych.(16) W Europejskim Roku Edukacji przez Sport będą mogły uczestniczyć państwa EFTA-EOG zgodnie z warunkami określonymi na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), oraz stowarzyszone państwa Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w odpowiednich Układach Europejskich. Udział Cypru powinien być finansowany z dodatkowych środków zgodnie z ustaleniami, które zostaną podjęte, a udział Malty i Turcji będzie finansowany ze środków dodatkowych zgodnie z Traktatem WE.(17) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe dla całego okresu trwania programu, będącego podstawowym odniesieniem, w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [8].(18) Jeżeli cele proponowanych działań nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym, ze względu na rozmiar, i z uwagi na potrzebę wielostronnego partnerstwa, transgranicznej wymiany informacji i rozpowszechniania dobrych praktyk na terytorium całej Wspólnoty, mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, wymienioną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.(19) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9],PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Europejski Rok Edukacji przez SportRok 2004 uznaje się "Europejskim Rokiem Edukacji przez Sport".Artykuł 2CeleCele Europejskiego Roku Edukacji przez Sport ustala się następująco:a) uświadomić pracownikom instytucji edukacyjnych i organizacji sportowych potrzebę współpracy w celu rozwoju edukacji przez sport i jej europejski wymiar, biorąc pod uwagę ogromne zainteresowanie młodych ludzi sportem;b) wykorzystać wartości przekazywane przez sport w celu rozwinięcia wiedzy i umiejętności, dzięki którym młodzi ludzie mogą, w szczególności, rozwijać swoją tężyznę fizyczną i gotowość do wysiłku, jak również zdolności społeczne, takie jak praca w zespole, solidarność, tolerancja, zasady fair play w ramach wielokulturowych;c) promować świadomość pozytywnego przyczyniania się dobrowolnych aktywności do nieformalnej edukacji, szczególnie ludzi młodych;d) promować wartość edukacyjną mobilności i wymian uczniowskich, w szczególności w środowiskach wielokulturowych, poprzez nawiązywanie kontaktów sportowych i kulturalnych jako część aktywności szkolnej;e) promować wymianę dobrych praktyk dotyczących roli, jaką może odgrywać sport w systemach edukacyjnych w celu wspierania włączania społecznego osób niepełnosprawnych;f) stworzyć lepszą równowagę między aktywnością fizyczną i psychiczną w życiu szkolnym poprzez promowanie sportu w aktywności szkolnej;g) uwzględnić problemy odnoszące się do edukacji młodych kobiet i mężczyzn uprawiających zawodowo sport.Artykuł 3Podejmowane środki1. Środki podjęte do osiągnięcia celów wymienionych w art. 2 zawierają organizację następujących działań w 2004 r. lub udzielenie poparcia dla następujących działań:a) spotkania, europejskie konkursy edukacyjne i imprezy podkreślające osiągnięcia i doświadczenia z zakresu Europejskiego Roku Edukacji przez Sport;b) dobrowolne działania na poziomie europejskim podczas igrzysk olimpijskich oraz innych imprez sportowych w 2004 r.;c) kampanie informacyjne i promocyjne, łącznie ze współpracą z mediami, w celu rozpowszechniania edukacyjnych wartości sportu;d) imprezy promujące edukacyjną wartość sportu i dające przykłady dobrej praktyki;e) finansowe wsparcie dla inicjatyw transgranicznych, krajowych, regionalnych i lokalnych w celu wspierania celów Europejskiego Roku Edukacji przez Sport.2. Szczegółowy opis środków określonych w ust. 1 jest wymieniony w Załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 4Wykonanie i współpraca z Państwami Członkowskimi1. Komisja jest odpowiedzialna za zapewnienie, że środki Wspólnoty przyjęte na podstawie niniejszej decyzji są wykonywane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2 i w pełnej zgodności z zasadą pomocniczości.2. Każde Państwo Członkowskie wyznacza jedną właściwą instytucję lub więcej, które będą odpowiedzialne za udział w Europejskim Roku Edukacji przez Sport i za koordynację i wykonanie środków przewidzianych niniejszą decyzją na właściwym poziomie, między innymi poprzez wsparcie procedury selekcyjnej określonej w art. 7.Artykuł 5Komitet1. Komisja jest wspomagana przez Komitet.2. W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, zastosowane zostaną art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.Artykuł 6Ustalenia finansowe1. Środki stosowane na terytorium całej Wspólnoty, opisane w części A Załącznika, mogą być dotowane z ogólnego budżetu Unii Europejskiej maksymalnie do 80 % kosztu całkowitego.2. Środki Wspólnoty stosowane lokalnie, regionalnie, na terytorium kraju lub transgranicznie, opisane w części B Załącznika, mogą być współfinansowane z ogólnego budżetu Unii Europejskiej maksymalnie do 50 % kosztu całkowitego.Artykuł 7Stosowanie i procedura selekcyjna1. Wnioski o współfinansowanie środków z budżetu Wspólnoty, na mocy art. 6 ust. 2, składają do Komisji instytucja lub instytucje określone w art. 4 ust. 2. Wnioski zawierają informacje, które umożliwią ocenę rezultatów przy użyciu obiektywnych kryteriów. Komisja bierze pod uwagę, w jak najszerszym możliwym zakresie, ocenę przedstawioną przez zainteresowane instytucje.2. Decyzje o współfinansowaniu środków, na mocy art. 6, są podejmowane przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2. Komisja zapewnia wyrównany podział między Państwa Członkowskie i między poszczególne dziedziny danych działań.3. Komisja, w szczególności poprzez swoje krajowe lub regionalne punkty kontaktowe, wraz z instytucjami określonymi w art. 4 ust. 2, zapewnia, że konkursy są ogłaszane we właściwym czasie i rozpowszechniane jak najszerzej.Artykuł 8Spójność i komplementarność1. Komisja, przy współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia, że środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z innymi działaniami i inicjatywami Wspólnoty.2. Komisja zapewnia, że Europejski Rok Edukacji przez Sport uzupełnia, tak dalece jak to możliwe, inne istniejące inicjatywy i środki Wspólnoty na poziomie krajowym i regionalnym, jeżeli mogą się one przyczynić do osiągnięcia celów Europejskiego Roku Edukacji przez Sport.Artykuł 9Uczestnictwo niektórych państw trzecichW Europejskim Roku Edukacji przez Sport mogą uczestniczyć:a) państwa EFTA-EOG zgodnie z warunkami ustalonymi w Porozumieniu EOG;b) stowarzyszone państwa Europy Środkowej i Wschodniej zgodnie z warunkami ustalonymi na mocy odpowiednich Układów Europejskich;c) Cypr, którego uczestnictwo jest finansowane z dodatkowych środków zgodnie z procedurami, jakie zostaną uzgodnione z tym państwem;d) Malta i Turcja, których uczestnictwo jest finansowane ze środków dodatkowych, zgodnie z przepisami Traktatu.Artykuł 10Budżet1. Ramy finansowe wykonania niniejszej decyzji ustala się na 11,5 milliona EUR.2. Wartość rocznych środków jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.3. Z inicjatywy Komisji, finansowanie może również być przewidziane na okres 2004 r. na wydatki przeznaczone na pomoc techniczną i administracyjną dla wzajemnej korzyści Komisji i beneficjentów środka oraz na znajdujące się poza zakresem bieżących zadań usług publicznych odnoszących się do identyfikacji, przygotowania, zarządzania, kontynuowania, audytu oraz monitorowania środków.Artykuł 11Współpraca międzynarodowaKomisja może współpracować z Radą Europy i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, do celów Europejskiego Roku Edukacji przez Sport, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2.Artykuł 12Monitorowanie i ocenaKomisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r., sprawozdanie w sprawie wykonania, wyników i ogólnej oceny działań zawartych w niniejszej decyzji.Artykuł 13Wejście w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 6 lutego 2003 r.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoP. CoxPrzewodniczącyW imieniu RadyP. EfthymiouPrzewodniczący[1] Dz.U. C 25 E z 29.1.2002, str. 531.[2] Dz.U. C 149 z 21.6.2002, str. 17.[3] Dz.U. C 278 z 14.11.2002, str. 21.[4] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 maja 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 14 października 2002 r. (Dz.U. C 275 E z 12.11.2002, str. 70) oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 19 grudnia 2002 r.[5] Dz.U. C 8 z 12.1.2000, str. 5.[6] Dz.U. C 135 z 7.5.2001, str. 274.[7] Dz.U. C 200 z 30.6.1997, str. 252.[8] Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1.[9] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKŚRODKI OKREŚLONE W ARTYKULE 3A. Działania na poziomie wspólnotowym1. Spotkania i imprezy:a) organizowanie spotkań;b) organizowanie imprez mających na celu podniesienie świadomości dotyczącej edukacji przez sport, włącznie z konferencjami otwierającymi i zamykającymi Europejski Rok Edukacji przez Sport;c) dobrowolne działania podczas igrzysk olimpijskich i innych imprez sportowych w 2004 r.2. Kampanie informacyjne i promocyjne obejmujące:a) opracowanie logo i haseł Europejskiego Roku Edukacji przez Sport, na użytek każdej działalności z nim związanej;b) kampania informacyjna;c) stworzenie narzędzi i pomocy dostępnych dla ludzi w całej Wspólnocie;d) właściwe inicjatywy instytucji edukacyjnych i organizacji sportowych mające na celu rozpowszechnianie informacji o Europejskim Roku Edukacji przez Sport;e) organizowanie konkursów europejskich podkreślających dokonania i doświadczenia związane z Europejskim Rokiem Edukacji przez Sport.3. Inne działania:a) ustanowienie bazy danych on-line, przy użyciu dostępnych środków, jako sposób rozpowszechniania dobrej praktyki w Państwach Członkowskich na użytek sportu, jako narzędzia edukacyjnego wspierającego społeczne włączenie osób niepełnosprawnych;b) badania statystyczne i badania oceniające wpływ wywierany przez Europejski Rok Edukacji przez Sport.4. Finansowanie może przybrać formę:a) bezpośredniego kupna towarów i usług, w szczególności w dziedzinie komunikacji, badań statystycznych oraz badań określonych w pkt 3 lit. b) powyżej, w drodze przetargu ograniczonego lub nieograniczonego;b) dotacje przydzielone na pokrycie wydatków na imprezy specjalne organizowane w celu podkreślenia i podniesienia świadomości Europejskiego Roku Edukacji przez Sport; takie finansowanie nie przekracza 80 % kosztu całkowitego.B. Działania na poziomie krajowymW zależności od charakteru i rodzaju zaproponowanego działania lokalnego, regionalnego, krajowego, lub transgranicznego, działania te mogą kwalifikować się do pomocy ze Wspólnoty pokrywającej maksymalnie do 50 % kosztu całkowitego. Działania te mogą, na przykład, obejmować:1. imprezy związane z celami Europejskiego Roku Edukacji przez Sport, łącznie z imprezą rozpoczynającą rok;2. kampanie informacyjne i środki mające na celu rozpowszechniania przykładów dobrej praktyki, inne niż te wspomniane w części A powyżej;3. organizowanie konkursów i nagród, które podkreślają znaczenie edukacji przez sport;4. badania statystyczne oraz badania inne niż te wspomniane w części A powyżej.C. Działania, dla których pomoc Wspólnoty nie jest dostępnaWspólnota zaproponuje moralne wsparcie, również poprzez pisemne zezwolenie na wykorzystanie logo i innych materiałów związanych z Europejskim Rokiem Edukacji przez Sport, inicjatywom podjętym przez organizacje publiczne lub prywatne, jeżeli organizacje te mogą zapewnić Komisję, że inicjatywy te odbywają się lub będą odbywać w 2004 r. i mogą przyczynić się do realizacji co najmniej jednego z celów Europejskiego Roku Edukacji przez Sport.--------------------------------------------------


title: 2009/58/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 15 grudnia 2008 r. określająca środki niezbędne do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez nieuczestniczące krajowe banki centralne (EBC/2008/28)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 21/81

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 15 grudnia 2008 r.
   określająca środki niezbędne do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez nieuczestniczące krajowe banki centralne
   (EBC/2008/28)
   (2009/58/WE)
   RADA OGÓLNA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej „statutem ESBC”), w szczególności jego art. 48,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2006/26 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie określenia środków niezbędnych do opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez nieuczestniczące krajowe banki centralne (1) określiła udział procentowy w subskrybowanym kapitale Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jaki krajowe banki centralne (KBC) państw członkowskich, które nie przyjęły euro przed dniem 1 stycznia 2007 r., zobowiązane były opłacić na dzień 1 stycznia 2007 r. jako swój udział w kosztach operacyjnych EBC.

               (2)

               Decyzja EBC/2008/23 z dnia 12 grudnia 2008 r. dotycząca procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (2) wprowadza korektę klucza subskrypcji kapitału EBC (zwanego dalej „kluczem kapitałowym”) zgodnie z art. 29 ust. 3 statutu ESBC oraz ustanawia nowe wagi skorygowanego klucza kapitałowego (zwane dalej „wagami klucza kapitałowego”) przypisane poszczególnym KBC z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2009 r.

               (3)

               Kapitał subskrybowany EBC wynosi 5 760 652 402,58 EUR.

               (4)

               W związku z korektą klucza kapitałowego EBC niezbędne jest przyjęcie nowej decyzji EBC, która uchyli decyzję EBC/2006/26 z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2009 r. oraz określi procentowy udział w subskrybowanym kapitale EBC, który KBC państw członkowskich, które nie przyjmą euro do dnia 1 stycznia 2009 r. (zwane dalej „nieuczestniczącymi KBC”), zobowiązane będą opłacić do dnia 1 stycznia 2009 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres i forma opłaconego kapitału
   Każdy z nieuczestniczących KBC jest zobowiązany do opłacenia 7 % swego udziału w subskrybowanym kapitale EBC według stanu na dzień 1 stycznia 2009 r. Biorąc pod uwagę wagi klucza kapitałowego określone w art. 2 decyzji EBC/2008/23, poszczególne nieuczestniczące KBC wpłacą na dzień 1 stycznia 2009 r. kwoty przypisane do ich nazw w poniższej tabeli:

               Nieuczestniczący KBC

               (EUR)

               Българска народна банка (Bank Narodowy Bułgarii)

               3 502 591,87

               Česká národní banka

               5 835 771,31

               Danmarks Nationalbank

               5 982 149,49

               Eesti Pank

               721 809,75

               Latvijas Banka

               1 144 007,96

               Lietuvos bankas

               1 716 213,56

               Magyar Nemzeti Bank

               5 587 371,98

               Narodowy Bank Polski

               19 740 488,44

               Banca Națională a României

               9 937 989,49

               Sveriges Riksbank

               9 106 093,68

               Bank of England

               58 539 980,14

         Artykuł 2
   Korekta opłaconego kapitału
   1.   Zważywszy, że każdy z nieuczestniczących KBC opłacił już 7 % swojego udziału w subskrybowanym kapitale EBC według stanu obowiązującego do dnia 31 grudnia 2008 r. zgodnie z decyzją EBC/2006/26, każdy uczestniczący KBC – w celu wyrównania do kwot zawartych w tabeli zawartej w art. 1 – przekaże EBC dodatkową kwotę bądź otrzyma od EBC zwrot.
   2.   Wszelkie przekazania kwot na podstawie niniejszego artykułu zostaną dokonane zgodnie z decyzją EBC/2008/25 z dnia 12 grudnia 2008 r. określającą warunki przekazywania udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz korekty opłaconego kapitału (3).
   Artykuł 3
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.
   2.   Decyzja EBC/2006/26 zostaje niniejszym uchylona z mocą obowiązującą od dnia 1 styczna 2009 r.
   3.   Odniesienia do decyzji EBC/2006/26 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 15 grudnia 2008 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 24 z 31.1.2007, s. 15.

      (2)  Zob. s. 66 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (3)  Zob. s. 71 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/119

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008
   (2010/508/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Centrum (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 14,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0071/2010),

               1.

               udziela Dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2008;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 107.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/120

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Centrum (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 14,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0071/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, że uzyskał wystarczającą pewność, iż sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2008 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u jego podstaw zostały przeprowadzone zgodnie z prawem,

               B.

               mając na uwadze, że w dniu 23 kwietnia 2009 r. Parlament Europejski udzielił Dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2007 (5), a także iż w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                           —

                           odnotował uwagę zawartą w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego za 2006 r., zgodnie z którą skumulowana nadwyżka budżetowa za 2006 r. wyniosła 16 900 000 EUR i w 2007 r. Centrum zwróci swoim klientom 9 300 000 EUR; zgodził się z opinią Trybunału Obrachunkowego, że takie zgromadzenie nadwyżki pokazuje, iż metoda, z jakiej korzysta Centrum do określenia ceny swych tłumaczeń, nie jest wystarczająco precyzyjna,

                           —

                           zwrócił się do Komisji i Centrum o dołożenie starań, by szybko rozstrzygnięty został spór co do składek do systemu emerytalnego pracowników;

      Wykonanie

               1.

               gratuluje Centrum rozwinięcia skutecznego narzędzia informatycznego FLOSYSWEB, z którego korzystają jego klienci do przesyłania tłumaczeń, wybierając różne opcje formatów i otrzymując tłumaczenia z powrotem za pośrednictwem tego systemu;

      Nadwyżka budżetowa sprzeczna z podstawowym rozporządzeniem

               2.

               odnotowuje, że od wielu lat Centrum gromadzi nadwyżkę budżetową, co jest sprzeczne z rozporządzeniem (WE) nr 2965/94, której kwota w 2008 r. wyniosła 26 700 000 EUR (w 2006 r. wynosiła ona 16 900 000 EUR, w 2005 r. – 10 500 000 EUR, a w 2004 – 3 500 000 EUR); odnotowuje, że nadwyżka wynika w głównej mierze z braku precyzji w szacunkowych ocenach co do ilości nadsyłanych przez klientów wniosków o tłumaczenia; zwraca się do Centrum o przyjęcie skuteczniejszych środków celem zaradzenia tym ciągłym wzrostom jego nadwyżki;

               3.

               odnotowuje, że w 2009 r. Centrum zwróciło swoim klientom kwotę 11 450 000 EUR; podkreśla również, że już w 2007 r. Centrum zwróciło swoim klientom 9 300 000 EUR;

               4.

               przyjmuje do wiadomości, że w 2008 r. Centrum zaksięgowało dochody z odsetek w wysokości 1 580 984,34 EUR; ze sprawozdania finansowego i wysokości odsetek wnioskuje, że Centrum trwale utrzymuje niezwykle wysoką kwotę środków pieniężnych w kasie; przyjmuje do wiadomości, że na dzień 31 grudnia 2008 r. środki pieniężne w kasie Centrum wynosiły 48 405 006,88 EUR; zwraca się do Komisji o sprawdzenie, jakie są możliwości pełnej realizacji ukierunkowanego na potrzeby zagospodarowania środków pieniężnych w kasie zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002 oraz jakie koncepcyjne zmiany są potrzebne, by środki w kasie Centrum utrzymywać trwale na jak najniższym poziomie; wzywa Centrum, by w przyszłości dochody z usług świadczonych klientom służyły wyłącznie pokryciu jego kosztów własnych;

      Składki na system emerytalny pracowników

               5.

               ubolewa nad tym, że chociaż od wielu lat rezolucje w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu zwracają uwagę na ten problem, do tej pory nie udało się znaleźć rozwiązania sporu między Centrum a Komisją w sprawie wkładu pracodawcy na system emerytalny pracowników;

               6.

               stwierdza z zaniepokojeniem, że ten utrzymujący się spór z Komisją kosztuje Centrum wiele milionów euro; zauważa w szczególności, że w 2008 r. Centrum przewidziało rezerwę w wysokości 15 300 000 EUR, aby móc stawić czoła konsekwencjom tego sporu; zwraca się w związku z tym do Centrum o poinformowanie organu udzielającego absolutorium o rozwoju negocjacji i o rzeczywistych kosztach (w stosunku do czasu i wydatków) spowodowanych tym sporem;

      Audyt wewnętrzny

               7.

               zauważa, że Centrum w 2006 r. wprowadziło funkcję audytu wewnętrznego i że stanowisko to jest zajmowane od lutego 2008 r.;

               8.

               przyjmuje do wiadomości, że większość zaleceń służb audytu wewnętrznego jest obecnie wdrażana; uważa, że niezwykle ważne jest, by Centrum w pełni wdrożyło politykę kluczowych stanowisk i mobilności pracowników;

      Zasoby ludzkie

               9.

               stwierdza, że w grudniu 2008 r. zaledwie 81 % przewidzianych stanowisk zajmowali urzędnicy i pracownicy czasowi; odnotowuje, że Centrum uzasadniło to uchybienie brakiem przestrzeni biurowej, który uniemożliwia dokonanie rekrutacji zgodnie z planem zatrudnienia; uważa jednak, że Centrum musi planować swe procedury rekrutacji w bardziej realistyczny i efektywny sposób, aby przestrzegać terminów i zaspokoić wszystkie potrzeby związane ze wzrostem liczby pracowników Centrum;

               10.

               zachęca Centrum do ustanowienia wszechstronnych map szkoleń w oparciu o wymagane umiejętności i możliwości pracowników w celu zachowania wysokiego poziomu kompetencji kadry; ponadto wspiera Centrum w podjętych przez niego krokach, aby skutecznie monitorować jakość kursów szkoleniowych;

               11.

               jeżeli chodzi o inne uwagi o charakterze przekrojowym towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, odsyła do swojej rezolucji z dnia 5 maja 2010 r. (6) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 107.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 145.

      (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0139 (zob. s. 241 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: 2008/513/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2005

text:
               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/99

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   w sprawie udzielenia Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2005
   (2008/513/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi udzielone przez Centrum (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (4), w szczególności jego artykuł 11a,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0100/2007),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii absolutorium z wykonania budżetu Centrum na rok budżetowy 2005;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 43.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 86.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 36 z 12.2.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1651/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 30).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.
    ---documentbreak---

               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/100

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   zawierająca spostrzeżenia stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2005
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi udzielone przez Centrum (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 – C6-0080/2007),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (4), w szczególności jego artykuł 11a,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0100/2007),

               A.

               mając na uwadze fakt, że Trybunał Obrachunkowy uzyskał uzasadnioną pewność, iż roczne sprawozdanie finansowe za rok budżetowy zamknięty dnia 31 grudnia 2005 r. jest wiarygodne oraz że odnośne transakcje są ogólnie rzecz biorąc zgodne z prawem i prawidłowe;

               B.

               mając na uwadze, że w dniu 27 kwietnia 2006 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu Centrum na rok budżetowy 2004 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi

                           —

                           wyraża ubolewanie z powodu bardzo wysokiego poziomu przesunięć; wzywa Centrum do ściślejszego przestrzegania budżetu pierwotnie ustalonego przez władzę budżetową;

         Uwagi ogólne dotyczące większości agencji UE, do których odnosi się wymóg uzyskania absolutorium

               1.

               uważa, że stale rosnąca liczba agencji wspólnotowych oraz działania niektórych z nich nie wydają się mieścić w ramach ogólnych założeń i że zadania wykonywane przez niektóre agencje nie zawsze odpowiadają rzeczywistym potrzebom Unii i oczekiwaniom jej obywateli, oraz stwierdza, że generalnie agencje nie zawsze cieszą się dobrym wizerunkiem i opinią;

               2.

               zachęca w związku z tym Komisję do określenia ogólnych ramowych założeń dotyczących tworzenia nowych agencji wspólnotowych oraz do przedstawienia analizy kosztów i korzyści przed powołaniem każdej nowej agencji, przy jednoczesnej dbałości o unikanie wszelkiego wzajemnego powielania się działań agencji lub pokrywania się działań agencji z działaniami innych organizacji europejskich;

               3.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przedstawienia opinii w sprawie analizy kosztów i korzyści przed podjęciem decyzji przez Parlament;

               4.

               zachęca Komisję do przedstawiania co pięć lat analizy wartości dodanej każdej działającej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podjęły niezbędne kroki poprzez zmianę mandatu tej agencji lub jej likwidację;

               5.

               zważywszy na rosnącą liczbę agencji regulacyjnych, z żalem przyjmuje fakt, że negocjacje dotyczące projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie zarządzania tymi agencjami nie przyniosły dotąd skutku, i zwraca się do właściwych służb Komisji o dołożenie wszelkich starań, w porozumieniu z Trybunałem Obrachunkowym, aby takie porozumienie zostało szybko osiągnięte;

               6.

               stwierdza, że odpowiedzialność budżetowa Komisji wymaga ściślejszego powiązania agencji z Komisją; wzywa Komisję i Radę do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu przyznania Komisji do dnia 31 grudnia 2007 r. mniejszości blokującej w organach nadzorczych agencji regulacyjnych oraz do przewidywania takiej sytuacji z góry w przypadku powoływania nowych agencji;

               7.

               zwraca się do Trybunału Obrachunkowego, aby w celu uzyskania jaśniejszego obrazu wykorzystywania funduszy UE przez agencje zamieścił w swoim rocznym sprawozdaniu dodatkowy rozdział poświęcony wszystkim agencjom, które muszą uzyskać absolutorium w ramach rozliczeń Komisji;

               8.

               przypomina o zasadzie, zgodnie z którą wszystkie agencje wspólnotowe, dotowane lub nie, podlegają absolutorium Parlamentu, nawet w przypadkach, gdy na mocy ich aktu założycielskiego interweniuje inny organ udzielający absolutorium;

               9.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzenia audytów należytego zarządzania finansami we wszystkich agencjach oraz do zdania sprawozdania właściwym komisjom Parlamentu, z Komisją Kontroli Budżetowej włącznie;

               10.

               zauważa, że liczba agencji stale rośnie i że zgodnie z odpowiedzialnością polityczną Komisji w zakresie funkcjonowania agencji, daleko wykraczającą poza zwykłe wsparcie logistyczne, istnieje coraz pilniejsza potrzeba, aby dyrektorzy generalni Komisji, odpowiedzialni za tworzenie i nadzorowanie agencji, wypracowali wspólne podejście do tych organów; struktura podobna do struktury stworzonej z myślą o koordynacji działań zaangażowanych dyrekcji generalnych stanowiłaby pragmatyczne rozwiązanie służące temu celowi;

               11.

               zachęca Komisję do zapewnienia agencjom lepszego wsparcia administracyjnego i technicznego przy uwzględnieniu coraz bardziej skomplikowanych przepisów administracyjnych Wspólnoty i problemów natury technicznej;

               12.

               stwierdza brak organu dyscyplinarnego we wszystkich agencjach wspólnotowych i zwraca się do służb Komisji o przyjęcie niezbędnych środków w celu szybkiego wdrożenia odpowiedniego mechanizmu;

               13.

               z zadowoleniem przyjmuje znaczną poprawę koordynacji pracy agencji, co pozwala im rozwiązywać powtarzające się problemy i współpracować z Komisją i Parlamentem w sposób bardziej skuteczny;

               14.

               uważa, że tworzenie przez kilka agencji wspólnych działów wspierających, zajmujących się harmonizowaniem informatycznych systemów zarządzania finansowego z odpowiednimi systemami Komisji, jest praktyką, która powinna być kontynuowana i szerzej stosowana;

               15.

               wzywa agencje do ściślejszej współpracy i lepszego stosowania kryteriów porównawczych w odniesieniu do podmiotów działających w terenie; zachęca Komisję do przyjmowania środków, które uzna ona za niezbędne do wspomożenia agencji w poprawie ich wizerunku i uwidocznieniu ich działalności;

               16.

               wzywa Komisję, aby przedstawiła propozycję zharmonizowania formatu dorocznych sprawozdań agencji w celu opracowania wskaźników wydajności pozwalających na porównanie efektywności agencji;

               17.

               zachęca agencje do przedstawiania na początku roku wskaźników wydajności służących do ich oceny;

               18.

               zachęca wszystkie agencje do częstszego wykorzystywania celów SMART, które powinny umożliwić bardziej realistyczne planowanie i realizację zamierzeń;

               19.

               zgadza się z Trybunałem Obrachunkowym, że Komisja również ponosi odpowiedzialność za zarządzanie (finansowe) agencjami; w związku z tym wzywa Komisję do nadzorowania, a w razie potrzeby do kierowania zarządzaniem różnych agencji oraz wspomagania go, szczególnie w odniesieniu do właściwego stosowania procedur przetargowych, przejrzystości procedur zatrudnienia, należytego zarządzania finansami (niepełne wykorzystanie środków i przekroczenie budżetu) oraz – co najważniejsze – właściwego stosowania przepisów dotyczących ram kontroli wewnętrznej;

               20.

               uważa, że programy pracy agencji powinny odzwierciedlać ich wkład w ujęciu operacyjnym i w sposób mierzalny oraz że należy poświęcić odpowiednio dużo uwagi standardom kontroli wewnętrznej Komisji;

         Kwestie szczegółowe

               21.

               zauważa, że wskaźnik wykorzystania środków na zobowiązania przekracza 90 %, podczas gdy odpowiadający im wskaźnik wykorzystania środków na płatności sięga zaledwie 85 %; odnotowuje także, że w przypadku kosztów administracyjnych występuje znaczny – około 40 % – udział środków przeniesionych; zachęca Centrum do lepszego zarządzania polityką zamówień publicznych w celu unikania przesunięć środków, gdyż utrudnia to proces zarządzania;

               22.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że z myślą o zarządzaniu Centrum przygotowało budżet zadaniowy; zachęca Centrum do kontynuowania tej inicjatywy, mając w perspektywie poprawę monitorowania i oceny skuteczności działań poprzez wprowadzenie księgowości analitycznej umożliwiającej ustalenie kosztów poszczególnych działań Centrum;

               23.

               zachęca Centrum do zintegrowania systemów spisów aktywów trwałych z systemem rachunkowości ogólnej, ponieważ brak niezawodnego systemu etykietowania sprawia, że nie można zagwarantować możliwości śledzenia aktywów wprowadzonych do spisu;

               24.

               dostrzega niedoskonałości w procedurach rekrutacji pracowników; zachęca Centrum do poprawnego stosowania procedur rekrutacyjnych;

               25.

               zauważa, że pod koniec 2004 r. jeden z pracowników został wysłany na długotrwałą (dwuletnią) delegację do Brukseli; zwraca się do Centrum z prośbą o pełne wyjaśnienie tej procedury; wzywa Centrum oraz Komisję do zbadania tej sprawy oraz do podjęcia kroków zapobiegających powtórzeniu się takiej sytuacji w przyszłości;

               26.

               zauważa, że kontrola udzielania zamówień publicznych i zawierania umów wykazała wiele nieprawidłowości; zwraca się do Centrum z prośbą o skrupulatne stosowanie wszystkich procedur dotyczących udzielania zamówień publicznych i zawierania umów w celu uniknięcia sytuacji podobnych do tych, które miały miejsce w 2005 r.

      (1)  Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 43.

      (2)  Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 86.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 36 z 12.2.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1651/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 30).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

      (6)  Dz.U. L 340 z 6.12.2006, str. 85.


               12.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/135

         P7_TA(2013)0207
   Poprawki ustne i inne zmiany ustne (wykładnia art. 156 ust. 6 Regulaminu)
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie poprawek ustnych i innych zmian ustnych (wykładnia art. 156 ust. 6 Regulaminu)
   (2016/C 055/26)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając pismo przewodniczącego Komisji Spraw Konstytucyjnych z dnia 24 kwietnia 2013 r.,

               —

               uwzględniając art. 211 Regulaminu,

               1.

               przyjmuje następującą wykładnię art. 156 ust. 6 Regulaminu:
               „Na wniosek Przewodniczącego poprawka ustna lub jakakolwiek inna zmiana ustna traktowana jest jak poprawka niedoręczona we wszystkich językach urzędowych. Jeżeli Przewodniczący uzna ją za dopuszczalną na podstawie art. 157 ust. 3 i o ile nie został wyrażony sprzeciw zgodnie z art. 156 ust. 6, jest ona poddawana pod głosowanie według ustalonego porządku.
               W komisji liczbę głosów wymaganą do wyrażenia sprzeciwu wobec poddania pod głosowanie takiej poprawki lub takiej zmiany ustala się na podstawie art. 196 proporcjonalnie do liczby, która ma zastosowanie na posiedzeniu plenarnym, w razie potrzeby zaokrąglonej do liczby wyższej.”

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.


title: 2004/613/WE: Decyzja Komisji z dnia 6 sierpnia 2004 r. dotycząca powołania Grupy Doradczej ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt i Roślin

text:
               25.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 275/17

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 6 sierpnia 2004 r.
   dotycząca powołania Grupy Doradczej ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt i Roślin
   (2004/613/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W Białej Księdze dotyczącej rządów europejskich przyjętej 25 lipca 2001 r. (1) Komisja zobowiązała się do szerszego otwarcia procesu opracowywania polityk Unii Europejskiej w celu zapewnienia większego uczestnictwa obywateli i organizacji w tworzeniu i stosowaniu tych polityk.

               (2)

               Komisja uchwaliła 11 grudnia 2002 r. (2) komunikat dotyczący „ogólnych zasad i przepisów minimalnych mających zastosowanie do konsultacji prowadzonych przez Komisję z zainteresowanymi stronami” w celu zapewnienia spójnego podejścia wszystkich służb Komisji w procesie konsultacji oraz zwiększenia przejrzystości konsultacji.

               (3)

               Zdaniem Komisji niezbędne jest konsultowanie i informowanie konsumentów oraz środowisk społeczno-gospodarczych, których dotyczy kwestia znakowania i prezentowania środków spożywczych i pasz, bezpieczeństwa środków spożywczych i pasz, pożywienia dla ludzi w odniesieniu do ustawodawstwa żywnościowego, zdrowia zwierząt oraz warunków utrzymania, jak również zdrowia roślin.

               (4)

               Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (3) przewiduje, że obywatele są konsultowani w sposób otwarty i przejrzysty, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów przedstawicielskich, podczas opracowywania, opiniowania i rewizji przepisów prawa żywnościowego, chyba że nie pozwala na to pilny charakter kwestii.

               (5)

               Biała Księga dotycząca bezpieczeństwa żywności przyjęta przez Komisję 12 stycznia 2000 r. (4) przewiduje utworzenie Grupy Doradczej ds. Bezpieczeństwa Żywności przez reorganizację istniejących komitetów doradczych (działanie 81).

               (6)

               Komitet Doradczy ds. Środków Spożywczych został powołany decyzją Komisji nr 80/1073/EWG (5).

               (7)

               Zostały powołane inne komitety doradcze w zakresie wspólnej polityki rolnej decyzją Komisji nr 98/235/EWG (6).

               (8)

               Zdobyte doświadczenie wykazało konieczność scalenia i reorganizacji oraz poprawy funkcjonowania różnych istniejących komitetów doradczych skupionych wokół kwestii łańcucha pokarmowego oraz zdrowia zwierząt i roślin.

               (9)

               Kwestią zasadniczą jest stworzenie stałych systemów konsultacji z obywatelami na szczeblu europejskim podczas opracowywania, opiniowania i rewizji wspólnotowego ustawodawstwa żywnościowego.

               (10)

               Mając na uwadze konieczność globalnego podejścia do łańcucha pokarmowego oraz zdrowia zwierząt i roślin w celu zapewnienia ochrony konsumentów, ważne jest włączenie do obszaru systemów doradztwa całości zagadnień związanych z ustawodawstwem żywnościowym, co obejmuje aspekty związane ze znakowaniem i prezentacją środków spożywczych i pasz, z bezpieczeństwem artykułów spożywczych i pokarmów dla zwierząt, pożywienia dla ludzi w odniesieniu do ustawodawstwa żywnościowego, ze zdrowiem zwierząt, ale również aspekty związane z warunkami utrzymania zwierząt i z różnymi aspektami zdrowia roślin, takimi jak ochrona roślin, wyroby fitofarmaceutyczne i ich odpady, a także z warunkami zbytu nasion i materiałów rozpłodowych, w tym bioróżnorodność i związane z tym dziedziny własności przemysłowej.

               (11)

               Mając na uwadze szeroki zakres przedmiotowego doradztwa i wynikającą stąd dużą liczbę zainteresowanych stron, skuteczność stałych systemów doradztwa implikuje konsultowanie się z obywatelami poprzez organy przedstawicielskie reprezentujące interesy łańcucha pokarmowego oraz zdrowia zwierząt i roślin na szczeblu europejskim, choć winna zawsze istnieć możliwość konsultacji bezpośredniej z obywatelami.

               (12)

               Środowiska społeczno-zawodowe, w tym stowarzyszenia konsumentów Państw Członkowskich, utworzyły na szczeblu Unii Europejskiej organizacje, których celem jest zapewnienie reprezentowania na szczeblu europejskim interesów związanych z łańcuchem pokarmowym oraz zdrowiem zwierząt i roślin.

               (13)

               Jakość systemów doradztwa zakłada, że bezpośrednia wymiana informacji między Komisją a organami przedstawicielskimi na szczeblu europejskim może odbywać się podczas ustrukturowanych posiedzeń w ramach danej grupy doradczej, w szczególności jeśli chodzi o program pracy Komisji w zakresie żywności.

               (14)

               Skład grupy doradczej nie może być zbyt liczny z powodów praktycznych, związanych z organizacją posiedzeń, winien jednak gwarantować adekwatną reprezentację interesów łańcucha pokarmowego oraz zdrowia zwierząt i roślin. Ponieważ grupa będzie udzielać konsultacji, w szczególności co do programu prac Komisji, kwestią zasadniczą będzie obecność organów przedstawicielskich mogących jak najlepiej bronić na szczeblu europejskim ogólnych interesów związanych z łańcuchem pokarmowym oraz zdrowiem zwierząt i roślin.

               (15)

               W celu zapewnienia skuteczności i przejrzystości prac grupy sposób jej pracy umożliwia organizowanie spotkań grup roboczych, które w razie potrzeby mogą być rozszerzone na inne zainteresowane osoby lub organy.

               (16)

               W trosce o przejrzystość wskazane jest uchylenie decyzji nr 80/1073/EWG,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przy Komisji powołana zostaje Grupa Doradcza ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt i Roślin, zwana dalej „Grupą”.
   Artykuł 2
   Misja
   1.   Komisja konsultuje z Grupą program swoich prac w następujących dziedzinach:

               —

               bezpieczeństwo środków spożywczych i pasz,

               —

               oznakowanie i prezentowanie środków spożywczych i pasz,

               —

               pożywienia dla ludzi w odniesieniu do ustawodawstwa żywnościowego,

               —

               zdrowie i warunki utrzymania zwierząt,

               —

               zagadnienia dotyczące ochrony roślin, wyrobów fitofarmaceutycznych i ich odpadów oraz warunków zbytu nasion i materiału rozpłodowego, w tym bioróżnorodność oraz wszystko, co wchodzi w zakres związanej z tym własności przemysłowej.

         2.   Komisja może ponadto konsultować się z Grupą w sprawie wszelkich środków, jakie będzie zmuszona zastosować lub zaproponować w wyżej wymienionych dziedzinach.
   Artykuł 3
   Skład grupy
   1.   Grupa składa się z przedstawicieli organów przedstawicielskich na szczeblu europejskim. Liczba członków Grupy nie może przekraczać 45. Celem wyżej wymienionych organów musi być obrona interesów związanych z dziedzinami wymienionymi w art. 2 ust. 1 i muszą one spełniać następujące kryteria: ogólny charakter reprezentowanych interesów, reprezentowanie wszystkich lub większości Państw Członkowskich oraz stałe istnienie na szczeblu wspólnotowym, umożliwiające bezpośredni dostęp do ekspertyz należących do danego organu członków, umożliwiający szybką i skoordynowaną reakcję.
   2.   W ciągu miesiąca od daty przyjęcia niniejszej decyzji Komisja zaprasza organy, które chcą uczestniczyć w Grupie, by wyraziły – w ciągu miesiąca – swą wolę w tej kwestii, motywując swoje zainteresowanie i wyjaśniając, w jaki sposób spełniają wyżej wymienione kryteria.
   3.   Komisja wybiera organy, które spełniają wyżej wymienione kryteria w sposób najbardziej adekwatny i ustala ich listę, która publikowana jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   4.   Każdy wybrany organ jest zobowiązany do zapewnienia koordynacji prac doradczych i informacyjnych w swoich ramach, tak by przedstawiać możliwie jak najbardziej reprezentatywne punkty widzenia na bronione interesy.
   Artykuł 4
   Sposób organizacji
   1.   Grupa spotyka się z zasady dwa razy do roku w siedzibie Komisji oraz za każdym razem, gdy Komisja uzna to za konieczne.
   2.   Grupy robocze mogą być tworzone w celu zbadania specyficznych zagadnień na polecenie Grupy lub gdy okaże się to konieczne.
   3.   Komisja może zaprosić do uczestnictwa w pracach Grupy lub grup roboczych ekspertów lub obserwatorów, w tym organy przedstawicielskie pochodzące z krajów trzecich, jeśli okaże się to celowe i konieczne.
   4.   Posiedzenia Grupy oraz grup roboczych odbywają się w sposób i zgodnie z kalendarzem ustalonym przez Komisję. Komisja zapewnia ich przewodniczenie.
   5.   Grupa uchwala swój wewnętrzny regulamin na podstawie projektu przedstawionego przez Komisję. Służby Komisji zapewniają sekretariat posiedzeń i prac Grupy oraz grup roboczych.
   6.   Komisja zapewnia jawność prac Grupy.
   Artykuł 5
   Poufność
   Członkowie Grupy, eksperci doraźni oraz wszystkie inne osoby zapraszane na posiedzenia Grupy jako obserwatorzy są zobowiązane nie rozpowszechniać informacji, które uzyskały w związku z pracami Grupy lub grup roboczych, w których uczestniczą, w przypadku gdy Komisja poinformuje, że przedmiotowe informacje mają charakter poufny. W takich przypadkach Komisja może postanowić, że tylko członkowie Grupy otrzymają przedmiotowe informacje i tylko oni będą uczestniczyć w posiedzeniach.
   Artykuł 6
   Postanowienie końcowe
   Decyzja Komisji nr 80/1073/EWG ustanawiająca nowy statut Komitetu Doradczego ds. Środków Spożywczych traci moc.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 6 sierpnia 2004 r.

            W imieniu Komisji

         David BYRNE

            Członek Komisji

      (1)  COM(2001) 428 final.

      (2)  COM(2002) 704 final.

      (3)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4).

      (4)  COM(1999) 719 final.

      (5)  Dz.U. L 318 z 26.11.1980, str. 28.

      (6)  Dz.U. L 88 z 24.3.1998, str. 59.


title: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0080

Dziennik Urzędowy L 027 , 30/01/2001 P. 0007 - 0011

		Decyzja Radyz dnia 22 stycznia 2001 r.w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej(2001/80/WPZiB)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W ramach wzmocnienia Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB) w szczególności wspólnej Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony, określonej w art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, Rada Europejska, zebrana w Nicei w dniach 7–11 grudnia 2000 r., doszła do porozumienia w kwestii ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej, określając jego misję oraz funkcje.(2) Po przedstawieniu wytycznych Rady Europejskiej Sztab Wojskowy powinien być gotów do podjęcia pracy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Personel wojskowy będzie oddelegowany z Państw Członkowskich do Sekretariatu Generalnego Rady, aby utworzyć Sztab Wojskowy Unii Europejskiej (EUMS).2. Sztab Wojskowy będzie częścią Sekretariatu Generalnego Rady.Artykuł 2Misja oraz funkcje Sztabu Wojskowego określa załącznik V do sprawozdania Prezydencji, zatwierdzonego przez Radę Europejską w Nicei, które jest odtworzone w Załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 3Wszyscy członkowie Sztabu Wojskowego są obywatelami Państw Członkowskich Unii Europejskiej.Artykuł 41. Członkowie Sztabu Wojskowego podlegają zasadom, które zostaną ustanowione decyzją Rady.2. Do momentu wejścia w życie decyzji wymienionej w ust. 1 decyzja Rady 2000/178/WPZiB z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do krajowych biegłych wojskowych oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady w trakcie okresu przejściowego [1] pozostaje w mocy.Artykuł 5Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Niniejsza decyzja ma zastosowanie od daty ustanowionej przez sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela po konsultacjach z Komitetem Politycznym i Bezpieczeństwa oraz z iMB/Komitetem Wojskowym i w zasadzie przed końcem czerwca 2001 r.Do momentu zastosowania niniejszej decyzji, dyrektor generalny Sztabu Wojskowego (DGEUMS), który podejmie swoje obowiązki od 1 marca 2001 r. [2], pełni funkcję zwierzchnika biegłych wojskowych oddelegowanych z Państw Członkowskich do Sekretariatu Rady [3].Artykuł 6Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2001 r.W imieniu RadyA. LindhPrzewodniczący[1] Dz.U. L 57 z 2.3.2000, str. 1.[2] Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2000 r.[3] Decyzja Rady 2000/145/WPZiB z dnia 14 lutego 2000 r. w sprawie oddelegowania krajowych biegłych wojskowych do Sekretariatu Generalnego Rady w trakcie okresu przejściowego (Dz.U. L 49 z 22.2.2000, str. 3).--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKORGANIZACJA SZTABU WOJSKOWEGO UNII EUROPEJSKIEJ (EUMS)1. WstępW Helsinkach Państwa Członkowskie UE podjęły decyzję o uchwaleniu w ramach Rady nowych stałych organów politycznych i wojskowych umożliwiających UE przejęcie ich obowiązków dotyczących pełnego zakresu zadań związanych z zapobieganiem konfliktom i zarządzaniem kryzysami określonymi w TUE, misji petersberskich. Jak przewiduje sprawozdanie z Helsinek, EUMS "w ramach struktur Rady służy wiedzą o sprawach wojskowych i wspiera wspólną Europejską Politykę Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO), łącznie z prowadzeniem kierowanych przez UE operacji wojskowych związanych z zarządzaniem kryzysami".W tym celu określa się następujący zakres uprawnień Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej (EUMS):2. MisjaSztab Wojskowy ma zajmować się "wczesnym ostrzeganiem, oceną sytuacji i planowaniem strategicznym do misji petersberskich wraz z identyfikacją europejskich sił krajowych i wielonarodowych" oraz realizować polityki i decyzje zgodnie z zaleceniami Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (EUMC).3. Rola i zadania- Jest źródłem wiedzy o sprawach wojskowych UE.- Gwarantuje powiązanie między EUMC, z jednej strony, a zasobami wojskowymi dostępnymi dla UE, z drugiej strony, oraz służy wiedzą w sprawach wojskowych organom UE zgodnie z zaleceniami EUMC.- Zapewnia zdolność wczesnego ostrzegania. Planuje, ocenia i wydaje zalecenia dotyczące koncepcji zarządzania w sytuacjach kryzysowych oraz ogólnych strategii wojskowych i realizuje decyzje i wskazówki EUMC.Wspiera EUMC w odniesieniu do oceny sytuacji wojskowych aspektów strategicznego planowania [1] w pełnym zakresie misji petersberskich dla wszystkich przypadków operacji kierowanych przez UE niezależnie od tego, czy UE czerpie z aktywów i potencjału NATO, czy też nie.Przyczynia się do procesu szczegółowego opracowania, oceny i analizy zdolności obronnych uwzględniając potrzebę zapewnienia przez zainteresowane Państwa Członkowskie spójności z procesem planowania obrony NATO (DPP) i z procesem planowania i oceny (PARP) w Partnerstwie dla Pokoju (PdP) zgodnie z ustalonymi procedurami.Jest odpowiedzialny za monitorowanie, ocenę i formułowanie zaleceń dotyczących sił i potencjału udostępnianego UE przez Państwa Członkowskie w dziedzinie kształcenia, ćwiczeń i współdziałania.4. Funkcje- Wykonuje trzy główne funkcje operacyjne: wczesne ostrzeganie, ocena sytuacji i planowanie strategiczne.- Pod kierunkiem EUMC służy wiedzą o sprawach wojskowych organom UE w szczególności Sekretarzowi Generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi.- Monitoruje potencjalne kryzysy polegając na odpowiednich krajowych i wielonarodowych możliwościach wywiadowczych.- Dostarcza do Centrum Sytuacyjnego informacje wojskowe i otrzymuje od niego dane.- Wykonuje wojskowe aspekty wyprzedzającego planowania strategicznego dla misji petersberskich.- Określa i sporządza wykaz europejskich sił krajowych i wielonarodowych do operacji kierowanych przez UE koordynując je z NATO.- Przyczynia się do rozwoju i przygotowania (łącznie z kształceniem i ćwiczeniami) krajowych i wielonarodowych sił udostępnianych UE przez Państwa Członkowskie. Warunki i sposoby kontaktów z NATO określają odnośne dokumenty.- Organizuje i koordynuje procedury z krajowymi i wielonarodowymi sztabami, łącznie ze sztabami NATO udostępnianymi UE, zapewniając, w miarę możności, zgodność z procedurami NATO.- Programuje, planuje, wykonuje i ocenia wojskowe aspekty procedur UE w zarządzaniu w sytuacjach kryzysowych, łącznie z wykonywaniem procedur UE/NATO.- Uczestniczy w szacunkowej ocenie kosztów operacji i ćwiczeń.- Działa w porozumieniu z krajowymi sztabami i wielonarodowymi sztabami sił wielonarodowych.- Nawiązuje stałe stosunki z NATO zgodnie ze "Stałymi uzgodnieniami między UE a NATO" oraz odpowiednie stosunki z określonymi wysłannikami w ramach ONZ i OBWE na podstawie porozumienia z tymi organizacjami.a) Dodatkowe funkcje w zarządzaniu kryzysami- Prosi organizacje wywiadowcze o określone informacje i przetwarza je, podobnie jak inne istotne informacje ze wszystkich dostępnych źródeł.- Wspiera EUMC w jego udziale w formułowaniu wstępnych wskazówek w sprawie planowania i dyrektyw w sprawie planowania wydanych przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC).- Opracowuje i uszeregowuje pod względem ważności opcje wojskowo-strategiczne jako podstawę udzielania przez EUMC rad dotyczących spraw wojskowych dla PSC poprzez:- określanie wstępnych szerokich opcji;- czerpanie, stosownie do potrzeb przy wsparciu w planowaniu ze źródeł zewnętrznych, które analizują i dalej opracowują te opcje w sposób bardziej szczegółowy,- ocenę rezultatów tej bardziej szczegółowej pracy i zlecanie wszelkiej dalszej pracy, jaka może okazać się konieczna,- przedstawienie ogólnej oceny, ze wskazaniem odpowiednich priorytetów i zaleceń dla EUMC.- Może również wnosić wkład do pozawojskowych aspektów opcji wojskowych.- W koordynacji z krajowym personelem planującym i, stosownie do potrzeb, z NATO określa siły, które mogą uczestniczyć w ewentualnych operacjach kierowanych przez UE.- Pomaga dowódcy operacji w technicznych wymianach z państwami trzecimi oferującymi udział wojskowy w operacji kierowanej przez UE i w przygotowaniu konferencji w sprawie tworzenia sił zbrojnych.- Kontynuuje monitorowanie sytuacji kryzysowych.b) Dodatkowe funkcje podczas operacji- EUMS działając pod kierunkiem EUMC nieustannie monitoruje wszelkie wojskowe aspekty operacji. Prowadzi strategiczną analizę w powiązaniu z wyznaczonym dowódcą operacji w celu wspierania EUMC w jego roli doradczej dla PSC kierującego rozwojem strategii.- W świetle politycznego i operacyjnego rozwoju sytuacji zapewnia nowe opcje dla EUMC jako podstawę do udzielania przez niego rad w sprawach wojskowych dla PSC.5. Organizacja- Pracuje pod wojskowym kierunkiem EUMC, któremu podlega.- EUMS jest departamentem Sekretariatu Rady bezpośrednio związanym z sekretarzem generalnym/wysokim przedstawicielem; składa się z personelu oddelegowanego z Państw Członkowskich, działającego w ramach międzynarodowej zdolności prawnej zgodnie ze statutem ustanowionym przez Radę.- Admirał (DGEUMS) kieruje EUMS, pracującym pod kierunkiem EUMC.- Aby poradzić sobie z pełnym zakresem misji petersberskich, niezależnie od tego, czy UE może uciec się do skorzystania z zasobów NATO, EUMS jest zorganizowany tak jak podaje załącznik "A".- Podczas zarządzania w sytuacjach kryzysowych lub ćwiczeń EUMS może ustanowić Zespoły Działania Kryzysowego (CAT), czerpiąc ze swej własnej wiedzy, stanu liczebnego armii i infrastruktury. Dodatkowo może, jeśli to konieczne, czerpać z zewnętrznych sił w celu czasowego wzmocnienia, o które EUMC występuje do Państw Członkowskich UE.6. Stosunki z państwami trzecimi- Stosunki między EUMS a członkami NATO nienależącymi do UE oraz innymi państwami, które kandydują do UE będą określone w dokumencie w sprawie stosunków UE z państwami trzecimi.[1] Definicje wstępne:- Planowanie strategiczne: działania związane z planowaniem, które rozpoczynają się natychmiast po wystąpieniu kryzysu i dobiegają końca, gdy władze polityczne UE zatwierdzają opcję wojskowo-strategiczną lub zbiór opcji wojskowo-strategicznych. Proces strategiczny obejmuje ocenę sytuacji wojskowej, definicję ram polityczno-wojskowych (POL/MIL) oraz opracowanie opcji wojskowo-strategicznych.- Opcja wojskowo-strategiczna: ewentualne działanie wojskowe z przeznaczeniem osiągnięcia celów POL/MIL nakreślonych ramach POL/MIL. Opcja wojskowo-strategiczna opisuje zarys rozwiązania wojskowego, wymagane środki i ograniczenia oraz zalecenia odnośnie do wyboru dowódcy operacji i sztabu operacyjnego (OHQ).--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK AZARYS ORGANIZACJI EUMS+++++ TIFF +++++SKRÓTYAADMIN | Oddział Administracji |CCEUMC | Przewodniczący Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej |CIO | Oddział CIMIC i Operacji Informowania |CIS | Wydział Systemów Łączności i Informacji |CMC SPT | Wsparcie dla Przewodniczącego Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej |CON | Oddział Prac Koncepcyjnych |CRM/COP | Oddział Zarządzania w Sytuacjach Kryzysowych/Bieżących Operacji |DDDG/COS | Zastępca dyrektora generalnego i szef sztabu w Sztabie Wojskowym Unii Europejskiej |DGEUMS | Dyrektor generalny Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej |EEUMC | Komitet Wojskowy Unii Europejskiej |EUMS | Sztab Wojskowy Unii Europejskiej |EXE | Oddział Ćwiczeń |EX OFFICE | Biuro szefa sztabu |FFOR | Oddział Gotowości Sił |IINT | Wydział Wywiadu |INT POL | Oddział Polityki Wywiadowczej |ITS | Oddział Informatyki i Bezpieczeństwa |LLEGAL | Doradca prawny |LOG | Oddział Logistyki |LOG/RES | Wydział Logistyki i Zasobów |OOPS/EXE | Wydział Operacji i Ćwiczeń |PPERS | Kadra |POL | Oddział ds. Polityki |POL/PLS | Wydział Polityki i Planów |POL/REQ | Oddział Polityki i Zapotrzebowań |PRD | Oddział Produkcji |RREQ | Oddział Zapotrzebowań |RES/SPT | Oddział Wsparcia Środkami |--------------------------------------------------


title: 2004/752/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającaSąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

text:
               9.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 333/7

      DECYZJA RADY

   z dnia 2 listopada 2004 r.
   ustanawiająca Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej
   (2004/752/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 225a i 245,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140b i 160,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 225a Traktatu WE i art. 140b Traktatu EWEA upoważniają Radę do tworzenia izb sądowych rozpoznających w pierwszej instancji niektóre kategorie skarg, do określenia zasad organizacji takich izb sądowych i zakresu przyznanej im właściwości.

               (2)

               Utworzenie szczególnej izby sądowej właściwej do rozpatrywania w pierwszej instancji spraw dotyczących służby publicznej, które obecnie należą do właściwości Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, mogłoby usprawnić działania wspólnotowego systemu sądowego. Działanie to stanowi odpowiedź na wezwanie zawarte w Deklaracji nr 16 odnoszącej się do art. 225a Traktatu WE (1), przyjętej przy podpisywaniu Traktatu z Nicei.

               (3)

               W związku z tym należy utworzyć przy Sądzie Pierwszej Instancji izbę sądową, która instytucjonalnie i organizacyjnie będzie stanowić integralną część Trybunału Sprawiedliwości, której członkowie będą mieć podobny status do członków Sądu Pierwszej Instancji.

               (4)

               Należy nadać tej nowej izbie sądowej nazwę, która umożliwi odróżnienie jej składów orzekających od składów orzekających Sądu Pierwszej Instancji.

               (5)

               Aby zapewnić łatwe zrozumienie systemu sądowego jako całości, należy wprowadzić przepisy dotyczące właściwości, składu, organizacji i procedury izby sądowej w załączniku do Statutu Trybunału Sprawiedliwości.

               (6)

               Należy dostosować liczbę sędziów izby sądowej do ilości rozpoznawanych spraw. W celu usprawnienia procesu podejmowania przez Radę decyzji dotyczących mianowania sędziów należy przewidzieć ustanowienie przez Radę niezależnego komitetu doradczego, do którego zadań należeć będzie sprawdzenie, czy przedstawione kandydatury spełniają odpowiednie wymogi.

               (7)

               Izba sądowa powinna orzekać zgodnie z procedurą dostosowaną do szczególnego charakteru spraw, które ma rozpoznawać, badając w każdym stadium postępowania sądowego, czy istnieje możliwość polubownego rozstrzygnięcia sporu.

               (8)

               Zgodnie z art. 225a akapit trzeci Traktatu WE i art. 140b akapit trzeci Traktatu EWEA, od orzeczeń wydanych przez izby sądowe możliwe będzie odwołanie się do Sądu Pierwszej Instancji ograniczone do kwestii prawnych, na tych samych warunkach, co odwołania od orzeczeń Sądu Pierwszej Instancji wnoszone do Trybunału Sprawiedliwości. Odpowiednie przepisy Statutu Trybunału Sprawiedliwości są powtórzone w załączniku do niniejszego Statutu odnoszącego się do izb sądowych, w celu uniknięcia stosowania odniesień, które mogłyby utrudnić zrozumienie całości przepisów.

               (9)

               W niniejszej decyzji należy przewidzieć odpowiednie przepisy przejściowe, tak by izba sądowa mogła pełnić swoje zadania od chwili jej utworzenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przy Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich ustanawia się izbę sądową właściwą do orzekania w sprawach dotyczących służby publicznej Unii Europejskiej, zwaną dalej „Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej”. Siedziba Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej znajduje się w Sądzie Pierwszej Instancji.
   Artykuł 2
   W Protokole w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               Wprowadza się tytuł o następującym brzmieniu:
               „TYTUŁ IV a
               IZBY SĄDOWE
               Artykuł 62 a
               Przepisy odnoszące się do właściwości, składu, organizacji i procedury izb sądowych ustanowionych na mocy art. 225a Traktatu WE i 140b Traktatu EWEA są zawarte w załączniku do niniejszego Statutu.”.

               2)

               Dodaje się załącznik I, którego tekst znajduje się w Załączniku do niniejszej decyzji.

         Artykuł 3
   1.   Pierwszy prezes Sądu do spraw Służby Publicznej zostaje mianowany na trzy lata w taki sam sposób, jak sędziowie tego Sądu, o ile Rada nie podejmie decyzji o zastosowaniu procedury określonej w art. 4 ust. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, którego tekst znajduje się w Załączniku do niniejszej decyzji.
   2.   Niezwłocznie po złożeniu ślubowania przez wszystkich sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej przewodniczący Rady przystępuje do wyboru w drodze losowania trzech sędziów tego Sądu, którzy zakończą pełnienie swoich funkcji, na zasadzie odstępstwa od art. 2 akapit drugi zdanie pierwsze załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, z upływem pierwszych trzech lat kadencji.
   3.   Sprawy, o których mowa w art. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, w których w dniu wejścia w życie tego artykułu wszczęto postępowanie w Sądzie Pierwszej Instancji, ale w których procedura pisemna przewidziana w art. 52 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji nie została zakończona, przekazywane są Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.
   4.   Do wejścia w życie regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej zastosowanie ma mutatis mutandis regulamin Sądu Pierwszej Instancji, z wyjątkiem przepisów dotyczących jednoosobowych składów orzekających.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dniu po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości, którego tekst znajduje się w załączniku I do niniejszej decyzji.
   Artykuł 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej decyzji prezesa Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającej, że Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej został utworzony zgodnie z prawem.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 2 listopada 2004 r.

            W imieniu Rady

         B. R. BOT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 80 z 10.3.2001, str. 80.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK I
            SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ
            Artykuł 1
            Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej, zwany dalej »Sądem do spraw Służby Publicznej«, jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Wspólnotami a jej pracownikami na mocy art. 236 Traktatu WE i art. 152 Traktatu EWEA, w tym sporów między organami i jednostkami organizacyjnymi a ich personelem, w odniesieniu do których przyznano właściwość Trybunałowi Sprawiedliwości.
            Artykuł 2
            W skład Sądu do spraw Służby Publicznej wchodzi siedmiu sędziów. Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości tego zażąda, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zwiększyć liczbę sędziów.
            Sędziowie są mianowani na okres sześciu lat. Ustępujący sędziowie mogą być mianowani ponownie.
            Wakaty uzupełnia się przez mianowanie nowego sędziego na okres sześciu lat.
            Artykuł 3
            1.   Sędziowie są mianowani przez Radę, stanowiącą zgodnie z art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu EWEA, po konsultacji z komitetem przewidzianym w niniejszym artykule. Przy mianowaniu sędziów Rada zapewnia zrównoważony skład Sądu w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich pochodzących z możliwie najszerszego obszaru geograficznego oraz w odniesieniu do reprezentowanych krajowych systemów sądowniczych.
            2.   Każda osoba posiadająca obywatelstwo Unii i spełniająca warunki przewidziane w art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu EWEA może przedstawić swoją kandydaturę. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na zalecenie Trybunału Sprawiedliwości, określa warunki i zasady dotyczące przedstawiania i rozpatrywania kandydatur.
            3.   Tworzy się komitet składający się z siedmiu osobistości wybranych spośród byłych członków Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji oraz prawników o uznanej kompetencji. O mianowaniu członków komitetu oraz zasadach jego działania decyduje Rada stanowiąca większością kwalifikowaną na zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości.
            4.   Komitet wydaje opinię, czy kandydat jest odpowiedni do pełnienia funkcji sędziego Sądu do spraw Służby Publicznej. Komitet dołącza do tej opinii listę kandydatów o najbardziej odpowiednim doświadczeniu na najwyższym poziomie. Lista taka powinna zawierać co najmniej dwukrotnie większą liczbę kandydatów od liczby sędziów, którzy mają być mianowani przez Radę.
            Artykuł 4
            1.   Sędziowie wybierają spośród siebie na okres trzech lat prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej. Jego mandat jest odnawialny.
            2.   Sąd do spraw Służby Publicznej obraduje w izbach składających się z trzech sędziów. W niektórych przypadkach określonych w jego regulaminie Sąd może obradować w pełnym składzie, w składzie pięcioosobowym lub jednoosobowym.
            3.   Prezes Sądu do spraw Służby Publicznej przewodniczy obradom w pełnym składzie i w składzie pięcioosobowym. Prezesi składów trzyosobowych są wyznaczani na warunkach określonych w ust. 1. Jeżeli prezes Sądu do spraw Służby Publicznej jest przydzielony do izby trzyosobowej, przewodniczy on takiej izbie.
            4.   Właściwości i kworum pełnego składu, jak również skład izb i przydzielanie im spraw określa regulamin.
            Artykuł 5
            Artykuły 2–6, 14, 15 i 17 akapity pierwszy, drugi i piąty, a także art. 18 Statutu Trybunału Sprawiedliwości stosują się do Sądu do spraw Służby Publicznej i jego członków.
            Ślubowanie, o którym mowa w art. 2 Statutu, składa się przed Trybunałem Sprawiedliwości, a decyzje, o których mowa w art. 3, 4 i 6, są podejmowane przez Trybunał Sprawiedliwości po konsultacji z Sądem do spraw Służby Publicznej.
            Artykuł 6
            1.   Sąd do spraw Służby Publicznej jest wspierany przez służby administracyjne Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji. Prezes Trybunału Sprawiedliwości lub, w stosownym przypadku, prezes Sądu Pierwszej Instancji określa za wspólnym porozumieniem z prezesem Sądu do spraw Służby Publicznej warunki, na jakich urzędnicy i inni pracownicy zatrudnieni przy Trybunale Sprawiedliwości lub Sądzie Pierwszej Instancji świadczą wobec Sądu do spraw Służby Publicznej usługi umożliwiające jego funkcjonowanie. Niektórzy urzędnicy lub inni pracownicy odpowiadają przed sekretarzem Sądu do spraw Służby Publicznej, który podlega prezesowi tego Sądu.
            2.   Sąd do spraw Służby Publicznej mianuje swojego sekretarza i określa jego status. Artykuł 3 akapit czwarty, art. 10, 11 i 14 Statutu Trybunału Sprawiedliwości stosują się do sekretarza tego Sądu.
            Artykuł 7
            1.   Postępowanie przed Sądem do spraw Służby Publicznej określają przepisy tytułu III Statutu Trybunału Sprawiedliwości, z wyjątkiem jego art. 22 i 23. W miarę potrzeb ustanawia się bardziej szczegółowe i szersze przepisy w regulaminie tego Sądu.
            2.   Przepisy odnoszące się do systemu językowego Sądu Pierwszej Instancji mają zastosowanie do Sądu do spraw Służby Publicznej.
            3.   Część pisemna postępowania obejmuje przedstawienie skargi i odpowiedzi na skargę, o ile Sąd do spraw Służby Publicznej nie podejmie decyzji, że niezbędna jest kolejna wymiana pism procesowych. W przypadku gdy przeprowadza się taką kolejną wymianę pism procesowych, Sąd do spraw Służby Publicznej może, za zgodą stron, zadecydować o rozstrzygnięciu sprawy bez przeprowadzenia postępowania ustnego.
            4.   W każdym stadium postępowania, w tym od chwili złożenia wniosku, Sąd do spraw Służby Publicznej może badać możliwość polubownego rozstrzygnięcia sporu i przyczyniać się do osiągnięcia ugody.
            5.   Sąd do spraw Służby Publicznej rozstrzyga o kosztach postępowania. Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych regulaminu, strona przegrywająca zostaje obciążona kosztami, jeżeli sąd tak orzeknie.
            Artykuł 8
            1.   Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu do spraw Służby Publicznej zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu do spraw Służby Publicznej. Podobnie jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu do spraw Służby Publicznej, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji.
            2.   Jeśli Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości lub Sąd Pierwszej Instancji, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu Pierwszej Instancji. Podobnie jeśli Trybunał Sprawiedliwości lub Sąd Pierwszej Instancji stwierdzi, że skarga należy do właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej, kieruje ją do Sądu do spraw Służby Cywilnej, który nie może odmówić właściwości.
            3.   Jeśli w Sądzie do spraw Służby Publicznej i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczące ważności tego samego aktu, Sąd do spraw Służby Publicznej, po wysłuchaniu stron, może zawiesić postępowanie do czasu wydania wyroku przez Sąd Pierwszej Instancji.
            Jeśli w Sądzie do spraw Służby Publicznej i Sądzie Pierwszej Instancji są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, Sąd do spraw Służby Publicznej odmawia właściwości, tak aby Sąd Pierwszej Instancji mógł orzec w tych sprawach.
            Artykuł 9
            Odwołanie może zostać wniesione do Sądu Pierwszej Instancji w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od ostatecznych orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.
            Odwołanie takie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione, w całości lub w części. Jednakże interwenienci niebędący ani Państwami Członkowskimi, ani instytucjami Wspólnot mogą wnieść takie odwołanie jedynie wtedy, gdy orzeczenie Sądu do spraw Służby Cywilnej dotyczy ich bezpośrednio.
            Artykuł 10
            1.   Każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony przez Sąd do spraw Służby Publicznej, może wnieść odwołanie do Sądu Pierwszej Instancji w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o orzeczeniu oddalającym wniosek.
            2.   Strony postępowania mogą wnieść odwołanie do Sądu Pierwszej Instancji od wszelkich orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej wydanych na mocy art. 242 lub art. 243 lub art. 256 akapit czwarty Traktatu WE lub art. 157 lub art. 158 lub art. 164 akapit trzeci Traktatu EWEA, w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o nich.
            3.   Prezes Sądu Pierwszej Instancji może rozstrzygać odwołania, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, stosując procedurę doraźną, która, w niezbędnym zakresie, może różnić się od przepisów niniejszego załącznika i która zostanie określona w regulaminie Sądu Pierwszej Instancji.
            Artykuł 11
            1.   Odwołanie do Sądu Pierwszej Instancji jest ograniczone do kwestii prawnych. Podstawę odwołania może stanowić brak właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej, naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem wpływające niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie oraz naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd do spraw Służby Publicznej.
            2.   Odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania i wskazania strony je ponoszącej.
            Artykuł 12
            1.   Z zastrzeżeniem art. 242 i 243 Traktatu WE i art. 157 i 158 Traktatu EWEA, odwołanie do Sądu Pierwszej Instancji nie ma skutku zawieszającego.
            2.   W przypadku wniesienia odwołania od orzeczenia Sądu do spraw Służby Publicznej postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji składa się z części pisemnej i ustnej. Zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie Sąd Pierwszej Instancji może, po wysłuchaniu stron, odstąpić od postępowania ustnego.
            Artykuł 13
            1.   Jeśli odwołanie jest zasadne, Sąd Pierwszej Instancji uchyla orzeczenie Sądu do spraw Służby Publicznej i sam wydaje orzeczenie w sprawie. Jeżeli stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia przez Sąd Pierwszej Instancji, kieruje on sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.
            2.   Gdy sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej, jest on związany orzeczeniem Sądu Pierwszej Instancji co do kwestii prawnych.”.


title: 2007/666/WE: Decyzja Komisji z dnia 9 października 2007 r. w sprawie mianowania jednego członka Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach na okres trzeciego mandatu grupy

text:
               16.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 271/15

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 9 października 2007 r.
   w sprawie mianowania jednego członka Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach na okres trzeciego mandatu grupy
   (2007/666/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Komisji 2005/383/WE z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie odnowienia mandatu Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dr C. CASINI przekazał w piśmie z dnia 12 lipca 2006 r. swoją rezygnację z członkostwa w grupie EGE w związku z mianowaniem go na posła do Parlamentu Europejskiego.

               (2)

               Komisja opublikowała dnia 15 marca 2007 r. zaproszenie do składania wniosków dotyczące wyboru nowego członka Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach, a sąd konkursowy złożony z wyższych rangą urzędników Komisji dokonał oceny otrzymanych wniosków i przedłożył Komisji krótką listę w celu podjęcia przez nią decyzji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Mianuje się pana Francesca D. BUSNELLEGO na członka grupy EGE na okres obecnego mandatu grupy (lata 2005–2009) w zastępstwie byłego członka grupy EGE pana Carla CASINIEGO.
   Artykuł 2
   Mandat nowego członka grupy EGE wchodzi w życie w dniu przyjęcia niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 9 października 2007 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 127 z 20.5.2005, str. 17.