title: 2010/260/: Decyzja Komisji z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie planu bezpieczeństwa dla funkcjonowania wizowego systemu informacyjnego

text:
               5.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 112/25

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 4 maja 2010 r.
   w sprawie planu bezpieczeństwa dla funkcjonowania wizowego systemu informacyjnego
   (2010/260/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (1), w szczególności jego art. 32,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 organ zarządzający podejmie niezbędne środki dla osiągnięcia celów określonych w art. 32 ust. 2 w odniesieniu do funkcjonowania VIS, łącznie z przyjęciem planu bezpieczeństwa.

               (2)

               Zgodnie z art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 w okresie przejściowym, zanim organ zarządzający podejmie swoje obowiązki, Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie operacyjne VIS.

               (3)

               Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Komisję w trakcie pełnienia przez nią obowiązków w zakresie zarządzania operacyjnego VIS.

               (4)

               Zgodnie z art. 26 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, jeżeli w okresie przejściowym Komisja deleguje swoje obowiązki, zanim obowiązki podejmie organ zarządzający, Komisja dokłada wszelkich starań, aby delegowanie tych zadań nie wpłynęło niekorzystnie na jakikolwiek ustanowiony prawem Unii Europejskiej system skutecznej kontroli, niezależnie od tego, czy jest to kontrola sprawowana przez Trybunał Sprawiedliwości, Trybunał Obrachunkowy czy przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

               (5)

               Po podjęciu obowiązków organ zarządzający powinien określić własny plan bezpieczeństwa w odniesieniu do VIS.

               (6)

               W decyzji Komisji 2008/602/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej architekturę fizyczną i wymogi dotyczące interfejsów krajowych oraz infrastruktury łączności między Centralnym Wizowym Systemem Informacyjnym (VIS) i interfejsami krajowymi w fazie rozwoju (3) przedstawiono niezbędne usługi z zakresu bezpieczeństwa dotyczące sieci na potrzeby VIS.

               (7)

               Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 główny centralny VIS, sprawujący nadzór techniczny i administrację, mieści się w Strasburgu, we Francji, natomiast rezerwowy centralny VIS, zdolny do zapewnienia wszystkich funkcji głównego centralnego VIS w przypadku jego awarii, mieści się w Sankt Johann im Pongau, w Austrii.

               (8)

               Należy określić funkcje urzędników ds. bezpieczeństwa w celu zapewnienia skutecznego i szybkiego reagowania na zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu oraz ich zgłaszania.

               (9)

               Należy ustanowić politykę bezpieczeństwa określającą wszystkie szczegółowe informacje techniczne i organizacyjne zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.

               (10)

               Należy określić środki zapewniające odpowiedni poziom bezpieczeństwa funkcjonowania VIS,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   ROZDZIAŁ I

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejsza decyzja ustanawia organizację i środki bezpieczeństwa (plan bezpieczeństwa) w rozumieniu art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 767/2008.
   ROZDZIAŁ II

      ORGANIZACJA, OBOWIĄZKI I ZARZĄDZANIE ZDARZENIAMI

   Artykuł 2
   Zadania Komisji
   1.   Komisja wdraża środki bezpieczeństwa w odniesieniu do centralnego VIS oraz infrastruktury łączności, o których mowa w niniejszej decyzji, i monitoruje ich skuteczność.
   2.   Komisja wyznacza spośród swoich urzędników urzędnika ds. bezpieczeństwa systemu. Urzędnika ds. bezpieczeństwa systemu mianuje dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa. Zadania urzędnika ds. bezpieczeństwa systemu obejmują w szczególności:

               a)

               przygotowanie, aktualizację i przegląd polityki bezpieczeństwa opisanej w art. 7 niniejszej decyzji;

               b)

               monitorowanie skuteczności wdrażania procedur bezpieczeństwa odnośnie do centralnego VIS i infrastruktury łączności;

               c)

               udział w przygotowaniu sprawozdań dotyczących bezpieczeństwa, o których mowa w art. 50 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 767/2008;

               d)

               koordynację i pomoc w zakresie kontroli i audytów przeprowadzanych przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, o których mowa w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 767/2008;

               e)

               monitorowanie, czy niniejsza decyzja i polityka bezpieczeństwa są odpowiednio i w pełni stosowane przez wszystkich wykonawców, w tym podwykonawców, zaangażowanych w jakikolwiek sposób w zarządzanie VIS i jego funkcjonowanie;

               f)

               prowadzenie wykazu pojedynczych krajowych punktów kontaktowych odnośnie do bezpieczeństwa VIS i udostępnianie go lokalnym urzędnikom ds. bezpieczeństwa centralnego VIS i infrastruktury łączności.

         Artykuł 3
   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS
   1.   Nie naruszając art. 8, Komisja wyznacza spośród swoich urzędników lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa centralnego VIS. Zapobiega się powstawaniu konfliktów interesów między obowiązkami lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa a wszelkimi innymi obowiązkami służbowymi. Lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa centralnego VIS mianuje dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa.
   2.   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS zapewnia wdrażanie środków bezpieczeństwa, o których mowa w niniejszej decyzji, i przestrzeganie procedur bezpieczeństwa w głównym centralnym VIS. W odniesieniu do rezerwowego centralnego VIS lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS zapewnia wdrażanie środków bezpieczeństwa, o których mowa w niniejszej decyzji, z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 10, oraz przestrzeganie związanych z nimi procedur bezpieczeństwa.
   3.   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS może przekazać każde ze swoich zadań podlegającym mu pracownikom. Zapobiega się powstawaniu konfliktów interesów między obowiązkami związanymi z wykonywaniem takich zadań a innymi obowiązkami służbowymi. Jeden numer telefonu i adres umożliwiają skontaktowanie się w każdym momencie z lokalnym urzędnikiem ds. bezpieczeństwa lub z podlegającym mu pracownikiem pełniącym dyżur.
   4.   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS wykonuje zadania wynikające ze środków bezpieczeństwa, które mają zostać podjęte w miejscach, w których znajdują się główny i rezerwowy centralny VIS, w granicach wyznaczonych ust. 1. Zadania te obejmują w szczególności:

               a)

               lokalne zadania operacyjne w zakresie bezpieczeństwa obejmujące kontrole zapór sieciowych, systematyczne testy bezpieczeństwa, przeprowadzanie audytu i sprawozdawczość;

               b)

               monitorowanie efektywności planu ciągłości działania oraz zapewnianie przeprowadzania systematycznych ćwiczeń;

               c)

               zabezpieczanie dowodów dotyczących wszelkich zdarzeń, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo centralnego VIS lub infrastruktury łączności, oraz zgłaszanie takich zdarzeń urzędnikowi ds. bezpieczeństwa systemu;

               d)

               informowanie urzędnika ds. bezpieczeństwa systemu o potrzebie zmiany polityki bezpieczeństwa;

               e)

               monitorowanie stosowania niniejszej decyzji i polityki bezpieczeństwa przez każdego z wykonawców, w tym podwykonawców, zaangażowanych w jakikolwiek sposób w zarządzanie centralnym VIS i jego funkcjonowanie;

               f)

               dopilnowanie, by pracownicy zapoznali się ze swoimi obowiązkami, i monitorowanie stosowania polityki bezpieczeństwa;

               g)

               monitorowanie zmian w technologii informacyjnej związanych z bezpieczeństwem oraz zapewnianie odpowiedniego przeszkolenia pracowników;

               h)

               przygotowywanie podstawowych informacji i opcji dotyczących ustanawiania, aktualizacji i przeglądu polityki bezpieczeństwa zgodnie z art. 7.

         Artykuł 4
   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności
   1.   Nie naruszając art. 8, Komisja wyznaczy spośród swoich urzędników lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności. Zapobiega się powstawaniu konfliktów interesów między obowiązkami lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa a wszelkimi innymi obowiązkami służbowymi. Lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności mianuje dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa.
   2.   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności monitoruje funkcjonowanie infrastruktury łączności oraz zapewnia wdrażanie środków bezpieczeństwa i przestrzeganie procedur bezpieczeństwa.
   3.   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności może przekazać każde ze swoich zadań podlegającym mu pracownikom. Zapobiega się powstawaniu konfliktów interesów między obowiązkami związanymi z wykonywaniem takich zadań a innymi obowiązkami służbowymi. Jeden numer telefonu i adres umożliwiają skontaktowanie się w każdym momencie z lokalnym urzędnikiem ds. bezpieczeństwa lub z podlegającym mu pracownikiem pełniącym dyżur.
   4.   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności wykonuje zadania związane ze środkami bezpieczeństwa dotyczącymi infrastruktury łączności, obejmujące w szczególności:

               a)

               wszelkie zadania operacyjne w zakresie bezpieczeństwa związane z infrastrukturą łączności, takie jak kontrola zapór sieciowych, systematyczne testy bezpieczeństwa, przeprowadzanie audytu i sprawozdawczość;

               b)

               monitorowanie efektywności planu ciągłości działania oraz zapewnianie przeprowadzania systematycznych ćwiczeń;

               c)

               zabezpieczanie dowodów dotyczących wszelkich zdarzeń, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo infrastruktury łączności lub centralnego VIS lub na systemy krajowe, oraz zgłaszanie takich zdarzeń urzędnikowi ds. bezpieczeństwa systemu;

               d)

               informowanie urzędnika ds. bezpieczeństwa systemu o potrzebie zmiany polityki bezpieczeństwa;

               e)

               monitorowanie stosowania niniejszej decyzji i polityki bezpieczeństwa przez każdego z wykonawców, w tym podwykonawców, zaangażowanych w jakikolwiek sposób w zarządzanie infrastrukturą łączności;

               f)

               dopilnowanie, by pracownicy zapoznali się ze swoimi obowiązkami, i monitorowanie stosowania polityki bezpieczeństwa;

               g)

               monitorowanie zmian w technologii informacyjnej związanych z bezpieczeństwem oraz zapewnianie odpowiedniego przeszkolenia pracowników;

               h)

               przygotowywanie podstawowych informacji i opcji dotyczących ustanawiania, aktualizacji i przeglądu polityki bezpieczeństwa zgodnie z art. 7.

         Artykuł 5
   Zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu
   1.   Wszelkie wydarzenia, które mają lub mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo funkcjonowania VIS oraz mogą spowodować szkody lub straty w tym systemie, uznaje się za zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu, w szczególności jeżeli mogło dojść do uzyskania dostępu do danych lub jeżeli została lub mogła zostać naruszona dostępność, integralność lub poufność przedmiotowych danych.
   2.   W ramach polityki bezpieczeństwa ustanawia się procedury dotyczące przeprowadzania działań naprawczych po zdarzeniu zagrażającym bezpieczeństwu. Zdarzeniami zagrażającymi bezpieczeństwu zarządza się w taki sposób, aby zapewnić szybkie, skuteczne i właściwe reagowanie zgodnie z polityką bezpieczeństwa.
   3.   Informacje na temat zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu, które mają lub mogą mieć wpływ na funkcjonowanie VIS w państwie członkowskim lub na dostępność, integralność i poufność danych wprowadzonych do tego systemu przez państwo członkowskie, przekazuje się temu państwu członkowskiemu. Zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu zgłasza się inspektorowi ochrony danych Komisji.
   Artykuł 6
   Zarządzanie zdarzeniami
   1.   Wszyscy pracownicy i wykonawcy zaangażowani w rozwijanie i obsługę VIS oraz zarządzanie nim mają obowiązek odnotowywania i zgłaszania odpowiednio urzędnikowi ds. bezpieczeństwa systemu lub lokalnemu urzędnikowi ds. bezpieczeństwa centralnego VIS bądź lokalnemu urzędnikowi ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności wszelkich zaobserwowanych lub podejrzewanych niedociągnięć w zakresie bezpieczeństwa w funkcjonowaniu VIS.
   2.   W przypadku wykrycia jakichkolwiek zdarzeń, które mają lub mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo funkcjonowania VIS, lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS lub lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności bezzwłocznie informuje o tym urzędnika ds. bezpieczeństwa systemu oraz, w stosownych przypadkach, pojedynczy krajowy punkt kontaktowy ds. bezpieczeństwa VIS, jeżeli taki punkt istnieje w powyższym państwie członkowskim, w formie pisemnej, a w wyjątkowo pilnych przypadkach za pośrednictwem innych dróg komunikacji. Zgłoszenie obejmuje opis zdarzenia zagrażającego bezpieczeństwu, poziom ryzyka, możliwe konsekwencje oraz środki, które podjęto lub które należy podjąć w celu zmniejszenia ryzyka.
   3.   Lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS lub, odpowiednio, lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności bezzwłocznie zabezpiecza wszelkie dowody związane ze zdarzeniem zagrażającym bezpieczeństwu. W zakresie dopuszczonym obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony danych dowody te udostępnia się urzędnikowi ds. bezpieczeństwa systemu na jego wniosek.
   4.   Wdrożone zostają procedury przekazywania informacji zwrotnych w celu zapewnienia informacji o wynikach po zakończeniu zdarzenia i usunięciu jego skutków.
   ROZDZIAŁ III

      ŚRODKI BEZPIECZEŃSTWA

   Artykuł 7
   Polityka bezpieczeństwa
   1.   Dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa ustanawia i aktualizuje obowiązującą politykę bezpieczeństwa oraz dokonuje jej regularnego przeglądu zgodnie z niniejszą decyzją. W ramach polityki bezpieczeństwa ustanawia się szczegółowe procedury i środki do celów ochrony przed zagrożeniami dla dostępności, integralności i poufności VIS, w tym planowanie na wypadek sytuacji awaryjnych, aby zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa określony niniejszą decyzją. Polityka bezpieczeństwa jest zgodna z niniejszą decyzją.
   2.   Polityka bezpieczeństwa opiera się na ocenie ryzyka. Środki określone w ramach polityki bezpieczeństwa są proporcjonalne do zidentyfikowanych zagrożeń.
   3.   Aktualizacji oceny ryzyka i polityki bezpieczeństwa dokonuje się, jeżeli jest to niezbędne w wyniku zmian technologicznych, określenia nowych zagrożeń lub jakichkolwiek innych okoliczności. Niezależnie od powyższych czynników dokonuje się rocznego przeglądu polityki bezpieczeństwa w celu zapewnienia jej dostosowania do najnowszej oceny ryzyka lub innych nowo określonych zmian technologicznych, zagrożeń lub innych istotnych okoliczności.
   4.   Urzędnik ds. bezpieczeństwa systemu przygotowuje politykę bezpieczeństwa w koordynacji z lokalnym urzędnikiem ds. bezpieczeństwa VIS i lokalnym urzędnikiem ds. bezpieczeństwa infrastruktury łączności.
   Artykuł 8
   Wdrażanie środków bezpieczeństwa
   1.   Realizację zadań i wymogów określonych w niniejszej decyzji oraz w polityce bezpieczeństwa, w tym zadanie wyznaczenia lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa, można zlecić lub powierzyć organom prywatnym bądź publicznym.
   2.   W takim przypadku Komisja w ramach wiążącej prawnie umowy zapewnia całkowitą zgodność z wymogami określonymi w niniejszej decyzji i polityce bezpieczeństwa. W przypadku gdy zadanie wyznaczenia lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa zostanie delegowane lub zlecone na zewnątrz, Komisja w ramach wiążącej prawnie umowy gwarantuje, że zostaną z nią przeprowadzone konsultacje dotyczące osoby, która ma być wyznaczona na stanowisko lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa.
   Artykuł 9
   Kontrola dostępu do infrastruktury
   1.   W celu ochrony obszarów, na których znajduje się infrastruktura przetwarzania danych, stosuje się obwody bezpieczeństwa obejmujące odpowiednie bariery i kontrole dostępu.
   2.   W ramach powyższych obwodów określa się strefy bezpieczeństwa w celu ochrony elementów fizycznych (aktywów), w tym sprzętu komputerowego, nośników danych i wyposażenia do zarządzania danymi, planów i innych dokumentów dotyczących VIS oraz biur i innych miejsc pracy pracowników zajmujących się obsługą VIS. Strefy bezpieczeństwa są chronione za pośrednictwem odpowiednich kontroli dostępu w celu zapewnienia wstępu na dany obszar jedynie upoważnionym pracownikom. Pracę w strefach bezpieczeństwa regulują szczegółowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa określone w polityce bezpieczeństwa.
   3.   Zapewnia się fizyczne zabezpieczenia biur, sal i infrastruktury oraz ich instalację. Punkty dostępu, takie jak miejsca dostaw i załadunku, oraz inne punkty, przez które osoby nieupoważnione mogą wejść na dany teren, są kontrolowane i, jeżeli jest to możliwe, oddzielone od infrastruktury przetwarzania danych w celu uniknięcia nieupoważnionego dostępu.
   4.   Opracowuje się system ochrony fizycznej obwodów bezpieczeństwa przed zniszczeniami wynikającymi z klęsk żywiołowych lub katastrof spowodowanych przez człowieka oraz stosuje się go w sposób proporcjonalny do zagrożenia.
   5.   Wyposażenie chroni się przed zagrożeniami o charakterze fizycznym i środowiskowym oraz przed możliwościami nieupoważnionego dostępu.
   6.   Jeżeli Komisja ma dostęp do powyższych informacji, do wykazu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. f), dołączy ona pojedynczy punkt kontaktowy do celów monitorowania wdrażania przepisów zawartych w niniejszym artykule na terenie, na którym znajduje się rezerwowy centralny VIS.
   Artykuł 10
   Kontrola nośników danych i aktywów
   1.   Nośniki wymienne zawierające dane są chronione przed nieupoważnionym dostępem, niewłaściwym wykorzystaniem lub uszkodzeniem, a ich czytelność jest zapewniana przez cały okres istnienia danych.
   2.   Nośniki, gdy nie są już potrzebne, są w sposób bezpieczny unieszkodliwiane zgodnie ze szczegółowymi procedurami określonymi w polityce bezpieczeństwa.
   3.   Dzięki inwentaryzacjom zapewnia się dostępność informacji dotyczących miejsca przechowywania, właściwego okresu przechowywania oraz upoważnień do dostępu.
   4.   Określa się wszystkie istotne aktywa centralnego VIS i infrastruktury łączności, aby można je było chronić zgodnie z ich znaczeniem. Prowadzony jest aktualny rejestr właściwego wyposażenia IT.
   5.   Dostępna jest aktualna dokumentacja centralnego VIS i infrastruktury łączności. Powyższą dokumentację chroni się przed nieupoważnionym dostępem.
   Artykuł 11
   Kontrola przechowywania
   1.   Podejmuje się odpowiednie środki w celu zapewnienia właściwego przechowywania informacji oraz zapobiegania nieupoważnionemu dostępowi do nich.
   2.   Wszystkie elementy wyposażenia zawierające nośniki do przechowywania danych są poddawane kontroli przed ich unieszkodliwieniem w celu upewnienia się, że dane szczególnie chronione zostały z nich w całości usunięte lub nadpisane, lub są one w bezpieczny sposób niszczone.
   Artykuł 12
   Kontrola hasła
   1.   Wszystkie hasła są przechowywane w bezpieczny sposób i traktowane jako poufne. Jeśli istnieje podejrzenie ujawnienia hasła, należy je bezzwłocznie zmienić lub zablokować konto danego użytkownika. Stosuje się osobiste i niepowtarzalne identyfikatory użytkowników.
   2.   W polityce bezpieczeństwa określone są procedury logowania i wylogowania mające na celu zapobieganie nieupoważnionemu dostępowi.
   Artykuł 13
   Kontrola dostępu
   1.   W polityce bezpieczeństwa określa się formalną procedurę rejestracji pracowników i wykreślania ich z rejestru, która służy do przyznawania lub unieważniania dostępu do sprzętu komputerowego i oprogramowania VIS w ramach centralnego VIS do celów zarządzania operacyjnego. Przydział i wykorzystanie odpowiednich danych uwierzytelniających dostęp (haseł oraz innych właściwych środków) kontroluje się za pomocą formalnego procesu zarządzania określonego w polityce bezpieczeństwa.
   2.   Dostęp do sprzętu komputerowego i oprogramowania VIS w ramach centralnego VIS:

               (i)

               jest ograniczony do upoważnionych osób;

               (ii)

               jest ograniczony do przypadków, w których można określić cel zgodny z prawem zgodnie z art. 42 i art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008;

               (iii)

               nie trwa dłużej, niż jest to niezbędne do celów dostępu, i nie wykracza poza zakres tego celu; oraz

               (iv)

               odbywa się wyłącznie zgodnie z polityką kontroli dostępu, która zostanie określona w ramach polityki bezpieczeństwa.

         3.   W centralnym VIS wykorzystuje się wyłącznie wyposażenie i oprogramowanie zaakceptowane przez lokalnego urzędnika ds. bezpieczeństwa centralnego VIS. Korzystanie z narzędzi systemowych, które może doprowadzić do przeciążenia systemu oraz aplikacji, jest ograniczone i podlega kontroli. Należy ustanowić procedury dotyczące kontroli instalacji oprogramowania.
   Artykuł 14
   Kontrola łączności
   Infrastruktura łączności jest monitorowana w celu zapewnienia dostępności, integralności i poufności w zakresie wymiany informacji. Dane przesyłane w ramach infrastruktury łączności chronione są za pomocą środków kryptograficznych.
   Artykuł 15
   Kontrola zapisu danych
   Konta osób upoważnionych do dostępu do oprogramowania VIS z centralnego VIS monitoruje lokalny urzędnik ds. bezpieczeństwa centralnego VIS. Korzystanie z tych kont, w tym czas i identyfikator użytkownika, jest rejestrowane.
   Artykuł 16
   Kontrola transportu
   1.   W ramach polityki bezpieczeństwa określa się odpowiednie środki, aby zapobiec nieupoważnionemu odczytywaniu, kopiowaniu, zmienianiu lub usuwaniu danych osobowych podczas przesyłania danych z lub do VIS i podczas przemieszczania nośników danych. W ramach polityki bezpieczeństwa określa się przepisy dotyczące dopuszczalnych metod wysyłki lub transportu oraz procedur odpowiedzialności za transport elementów i ich dotarcie do miejsca przeznaczenia. Na nośniku danych nie znajdują się żadne inne dane poza tymi, które mają być przesłane.
   2.   W odniesieniu do usług świadczonych przez osoby trzecie, obejmujących przetwarzanie, łączność, zapewnienie dostępu do infrastruktury przetwarzania danych lub zarządzanie nią bądź dodawanie produktów lub usług do infrastruktury przetwarzania danych, stosuje się odpowiednie zintegrowane kontrole bezpieczeństwa.
   Artykuł 17
   Bezpieczeństwo infrastruktury łączności
   1.   Infrastruktura łączności jest odpowiednio zarządzana i kontrolowana, tak, aby chronić ją przed zagrożeniami oraz zapewnić bezpieczeństwo samej infrastruktury łączności i centralnego VIS, w tym danych wymienianych za jego pośrednictwem.
   2.   Charakterystyka zabezpieczeń, poziomy usług oraz wymogi dotyczące zarządzania w odniesieniu do wszystkich usług sieciowych są określane w umowie o świadczenie usług sieciowych zawieranej z usługodawcą.
   3.   Oprócz punktów dostępowych VIS ochronie podlegają również dodatkowe usługi wykorzystywane w ramach infrastruktury łączności. Odpowiednie środki są określone w polityce bezpieczeństwa.
   Artykuł 18
   Monitorowanie
   1.   Dzienniki rejestrujące informacje, o których mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, dotyczące wszystkich przypadków, w których uzyskano dostęp do danych osobowych w centralnym VIS lub dokonano przetwarzania takich danych, są bezpiecznie przechowywane i dostępne w miejscu, w którym zlokalizowany jest również główny VIS i rezerwowy VIS, przez okres, o którym mowa w art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008.
   2.   Procedury dotyczące monitorowania funkcjonowania lub błędów infrastruktury przetwarzania informacji są określone w polityce bezpieczeństwa, a wyniki monitorowania poddawane są regularnemu przeglądowi. W stosownych przypadkach podejmuje się odpowiednie działania.
   3.   Infrastruktura rejestrowania oraz dzienniki są chronione przed ingerencją lub nieupoważnionym dostępem w celu spełnienia wymogów dotyczących gromadzenia i przechowywania dowodów w trakcie okresu ich przechowywania.
   Artykuł 19
   Środki kryptograficzne
   W stosownych przypadkach w celu ochrony informacji stosuje się środki kryptograficzne. Ich zastosowanie wraz z celem i warunkami ich zastosowania muszą zostać uprzednio zatwierdzone przez urzędnika ds. bezpieczeństwa systemu.
   RODZIAŁ IV

      BEZPIECZEŃSTWO ZASOBÓW LUDZKICH

   Artykuł 20
   Profile personelu
   1.   Funkcje i zadania osób upoważnionych do dostępu do VIS, w tym do infrastruktury łączności, są określone w polityce bezpieczeństwa.
   2.   Funkcje i zadania dotyczące bezpieczeństwa, wchodzące w zakres obowiązków pracowników Komisji, wykonawców oraz pracowników biorących udział w zarządzaniu operacyjnym, są określane, dokumentowane i przekazywane osobom, których to dotyczy. Wyżej wymienione funkcje i zadania są określone dla pracowników Komisji w opisie stanowiska pracy oraz jego celach, natomiast dla wykonawców są określone w umowach lub porozumieniach o poziomie usług.
   3.   Porozumienia o poufności i tajemnicy zawierane są ze wszystkimi osobami, do których nie mają zastosowania przepisy Unii Europejskiej lub państw członkowskich dotyczące usług publicznych. Pracownicy, którzy muszą pracować z danymi VIS, otrzymują odpowiednie zezwolenie lub poświadczenie zgodnie ze szczegółowymi procedurami, które zostaną określone w polityce bezpieczeństwa.
   Artykuł 21
   Informowanie pracowników
   1.   Wszyscy pracownicy, a w odpowiednich przypadkach również wykonawcy, przechodzą odpowiednie szkolenie w zakresie wiedzy na temat bezpieczeństwa, wymogów prawnych oraz zasad i procedur w zakresie wymaganym w ramach wykonywanych przez nich zadań.
   2.   W odniesieniu do zakończenia zatrudnienia lub wygaśnięcia umowy w polityce bezpieczeństwa określono wymogi dotyczące zmiany stanowiska lub zakończenia zatrudnienia dla pracowników i wykonawców, tak aby zapewnić zarządzanie zwrotem aktywów i odbieraniem praw dostępu.
   ROZDZIAŁ V

      PRZEPIS KOŃCOWY

   Artykuł 22
   Stosowanie
   1.   Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia określonego przez Komisję zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008.
   2.   Niniejsza decyzja traci moc z dniem podjęcia obowiązków przez organ zarządzający.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 maja 2010 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60.

      (2)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 194 z 23.7.2008, s. 3.


title: 2008/326/WE: Decyzja Komisji z dnia 11 kwietnia 2008 r. dotycząca zmiany współczynników korygujących, stosowanych od dnia 1 lutego 2007 r. , 1 marca 2007 r. , 1 kwietnia 2007 r. , 1 maja 2007 r. i 1 czerwca 2007 r. do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pełniących służbę w krajach trzecich

text:
               24.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 112/26

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 11 kwietnia 2008 r.
   dotycząca zmiany współczynników korygujących, stosowanych od dnia 1 lutego 2007 r., 1 marca 2007 r., 1 kwietnia 2007 r., 1 maja 2007 r. i 1 czerwca 2007 r. do wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pełniących służbę w krajach trzecich
   (2008/326/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1), w szczególności art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu Rady (WE) nr 453/2007 (2) zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu pracowniczego, ustalono współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 lipca 2006 r. wypłacane w walucie krajów zatrudnienia wynagrodzenia urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pełniących służbę w krajach trzecich.

               (2)

               Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu pracowniczego należy dostosować niektóre współczynniki korygujące stosowane od dnia 1 lutego 2007 r., 1 marca 2007 r., 1 kwietnia 2007 r., 1 maja 2007 r. i 1 czerwca 2007 r., w przypadku gdy, w świetle danych statystycznych, jakimi dysponuje Komisja, zmiana kosztów utrzymania mierzonych na podstawie współczynnika korygującego oraz odpowiedniego kursu walutowego przekroczyła w niektórych krajach trzecich 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub dostosowania,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Z mocą od dnia 1 lutego 2007 r., 1 marca 2007 r., 1 kwietnia 2007 r., 1 maja 2007 r. i 1 czerwca 2007 r. obowiązującymi współczynnikami korygującymi stosowanymi do wypłacanych w walucie kraju zatrudnienia wynagrodzeń urzędników, pracowników zatrudnionych na czas określony oraz pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pełniących służbę w krajach trzecich są współczynniki wskazane w załączniku do niniejszej decyzji.
   Kursy walutowe wykorzystywane do naliczenia tych wynagrodzeń są ustalane zgodnie z przepisami wykonawczymi do rozporządzenia finansowego i odpowiadają dacie określonej w akapicie pierwszym.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Benita FERRERO-WALDNER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 337/2007 (Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 22.

      ZAŁĄCZNIK

                  Miejsce zatrudnienia

                  Współczynniki korygujące – luty 2007 r.

                  Angola

                  117,3

                  Barbados

                  127,5

                  Bułgaria

                  80,4

                  Demokratyczna Republika Konga (Kinszasa)

                  137,6

                  Gwinea (Konakry)

                  57,7

                  Haiti

                  114,8

                  Korea Południowa

                  117,3

                  Kostaryka

                  70,8

                  Liban

                  92,3

                  Nepal

                  78,8

                  Paragwaj

                  78,8

                  Republika Zielonego Przylądka

                  82,3

                  Sierra Leone

                  76,6

                  Sudan

                  61,6

                  Syria

                  70,6

                  Uganda

                  65,1

                  Miejsce zatrudnienia

                  Współczynniki korygujące – marzec 2007 r.

                  Argentyna

                  53,5

                  Gujana

                  61,3

                  Indie

                  47,6

                  Jordania

                  75,9

                  Kamerun

                  103,5

                  Kazachstan (Ałmaty)

                  121,6

                  Kirgistan

                  84,3

                  Madagaskar

                  84,7

                  Sri Lanka

                  53,2

                  Uganda

                  69,4

                  Wenezuela

                  64,1

                  Wybrzeże Kości Słoniowej

                  98,7

                  Miejsce zatrudnienia

                  Współczynniki korygujące – kwiecień 2007 r.

                  Angola

                  121,8

                  Botswana

                  58,1

                  Gwinea (Konakry)

                  49,2

                  Mali

                  86,3

                  Sudan

                  55,1

                  Tadżykistan

                  66,5

                  Zambia

                  56,3

                  Miejsce zatrudnienia

                  Współczynniki korygujące – maj 2007 r.

                  Argentyna

                  54,9

                  Demokratyczna Republika Konga (Kinszasa)

                  131,6

                  Etiopia

                  87,1

                  Ghana

                  69,2

                  Indonezja (Dżakarta)

                  79,5

                  Jemen

                  76,0

                  Kostaryka

                  70,8

                  Trynidad i Tobago

                  68,6

                  Turcja

                  85,9

                  Miejsce zatrudnienia

                  Współczynniki korygujące – czerwiec 2007 r.

                  Gwatemala

                  79,0

                  Kanada

                  92,7

                  Malawi

                  73,1

                  Mołdawia

                  58,5

                  Nikaragua

                  57,3

                  Rwanda

                  90,9

                  Salwador

                  76,6

                  Stany Zjednoczone (Nowy Jork)

                  103,1

                  Tanzania

                  61,7


title: Decyzja Rady z dnia 17 października 2000 r. ustanawiająca sekretariat dla wspólnych organów nadzoru ochrony danych utworzony na podstawie Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu), Konwencji w sprawie wykorzystania technologii informatycznych dla potrzeb celnych oraz Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Konwencja z Schengen)

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0641

Dziennik Urzędowy L 271 , 24/10/2000 P. 0001 - 0003

		Decyzja Radyz dnia 17 października 2000 r.ustanawiająca sekretariat dla wspólnych organów nadzoru ochrony danych utworzony na podstawie Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu), Konwencji w sprawie wykorzystania technologii informatycznych dla potrzeb celnych oraz Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Konwencja z Schengen)(2000/641/WSiSW)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając art. 30 i art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej,uwzględniając art. 2 protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,uwzględniając inicjatywę Republiki Portugalskiej [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Konwencja w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [3], Konwencja w sprawie wykorzystania technologii informatycznych dla potrzeb celnych [4] oraz Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Konwencja z Schengen) [5] stworzyły wspólne organy nadzoru mające na celu kontrolę poprawnego stosowania przepisów o ochronie danych w odnośnych instrumentach.(2) W celu zwiększenia efektywności działania i zmniejszenia kosztów, organy nadzoru powinny być obsługiwane przez jeden, niezależny sekretariat ochrony danych, który, wykonując swoje zadania, związany jest tylko instrukcjami tych organów.(3) Do celów praktycznych administracja sekretariatu ochrony danych powinna być ściśle związana z Sekretariatem Generalnym Rady, zachowując przy tym niezależność w wykonywaniu swoich zadań.(4) W celu zapewnienia niezależności decyzje o mianowaniu i przymusowej dymisji szefa sekretariatu ochrony danych podejmowane są przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, działającego na wniosek wspólnych organów nadzoru, a pozostali urzędnicy przydzieleni do sekretariatu ochrony danych podlegają wyłącznie instrukcjom szefa sekretariatu ochrony danych.(5) Wydatki administracyjne sekretariatu ochrony danych powinny być ponoszone przez ogólny budżet Unii Europejskiej. Europol przyczynia się do finansowania wydatków w związku ze spotkaniami odnoszącymi się do spraw wprowadzania w życie Konwencji o Europolu.(6) Ponieważ decyzja Rady 1999/438/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotycząca wspólnego organu nadzoru ustanowionego na mocy artykułu 115 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanego w dniu 19 czerwca 1990 r. [6], zostaje zastąpiona niniejszą decyzją, zostaje ona uchylona w dniu, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie.(7) Istniejące wspólne organy nadzoru zaaprobowały zasady wymienione w niniejszej decyzji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Ustanowienie i zadania sekretariatu ochrony danych1. Niniejszym ustanowiony zostaje sekretariat (dalej zwany "sekretariatem ochrony danych") dla wspólnych organów nadzoru na podstawie Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu), Konwencji w sprawie stosowania technologii informatycznych dla potrzeb celnych oraz Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Konwencja z Schengen).2. Sekretariat ochrony danych spełnia zadania przeznaczone dla sekretariatów wspólnych organów nadzoru, ustanowionych w odpowiednich regulaminach tych organów.Artykuł 2Sekretarz ochrony danych1. Sekretariat ochrony danych działa pod kierownictwem sekretarza ochrony danych, którego niezależność w wykonywaniu zadań jest chroniona w przedmiocie instrukcji tylko od wspólnych organów nadzoru i ich przewodniczących. Zastępca sekretarza generalnego Rady na propozycję wspólnych organów nadzoru mianuje sekretarza ochrony danych na okres trzech lat. Sekretarz ochrony danych może być mianowany ponownie.2. Sekretarz ochrony danych wybierany jest spośród osób będących obywatelami krajów Unii Europejskiej, mających pełne prawa obywatelskie i polityczne, właściwie wykorzystujących swoje doświadczenie i umiejętności w wykonywania obowiązków i zapewniających wszelkie gwarancje niezależności. Powstrzymuje się on od wszelkich czynności sprzecznych ze swymi obowiązkami i nie wykonuje żadnej innej zarobkowej lub niezarobkowej działalności zawodowej podczas swojej kadencji. Po zakończeniu kadencji postępuje uczciwie i roztropnie w zakresie przyjmowania stanowisk i korzyści.3. Sekretarz ochrony danych zostaje odwołany ze stanowiska przez zastępcę sekretarza generalnego Rady na propozycję wspólnych organów nadzoru, jeśli przestaje spełniać warunki niezbędne do wykonywania swych funkcji lub jeśli winny jest poważnego uchybienia.4. Poza przypadkami normalnej rotacji po zakończeniu kadencji lub w przypadku śmierci lub przymusowej dymisji na mocy ust. 3 kadencja sekretarza ochrony danych kończy się wraz z jego rezygnacją. W przypadku zakończenia kadencji oraz w przypadku rezygnacji, na żądanie wspólnych organów nadzoru sekretarz pełni swoją funkcję do czasu jego zastąpienia.5. Sekretarz ochrony danych podczas trwania i po zakończeniu swojej kadencji objęty jest obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej w odniesieniu do informacji poufnych, w których posiadanie wchodzi podczas wykonywania swoich obowiązków.6. Podczas swojej kadencji sekretarz ochrony danych, jeśli nie zostanie to stwierdzone inaczej w niniejszej decyzji, objęty jest zasadami mającymi zastosowanie do osób o statusie przedstawiciela tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [7], uwzględniając art. 12—15 i art. 18 Protokółu o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich. Sekretarz ochrony danych zaliczany jest do szczebla A, zaś poziom i stopień, na którym jest zatrudniony ustalane są na podstawie kryteriów stosowanych wobec urzędników i innych przedstawicieli Wspólnot. Jeśli mianowana osoba jest już urzędnikiem Wspólnot, zostaje oddelegowana na czas trwania kadencji w interesie służby na mocy art. 37 lit. a) tiret pierwsze regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (regulamin pracowniczy) [8]. Pierwsze zdanie ostatniego akapitu art. 37 regulaminu pracowniczego stosuje się, nie naruszając ust. 1 niniejszego artykułu.Artykuł 3Personel1. Sekretariat ochrony danych posiada personel niezbędny do wykonywania swoich zadań. Członkowie personelu przydzieleni do sekretariatu ochrony danych zajmują etaty znajdujące się na wykazie etatów załączonym do sekcji budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczącej Rady.2. Wykonując swoje obowiązki, członkowie personelu określeni w ust. 1 wykonują wyłącznie polecenia sekretarza ochrony danych i wspólnych organów nadzoru i ich przewodniczących. W związku z tym nie mogą ani występować o polecenia, ani przyjmować ich od jakiegokolwiek rządu, jakichkolwiek władz, organizacji lub osób, poza sekretarzem ochrony danych i wspólnymi organami nadzoru oraz ich przewodniczącymi.3. Nie naruszając ust. 2, personel wyznaczony do sekretariatu ochrony danych objęty jest przepisami i zasadami mającymi zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich. W zakresie kompetencji przyznanych im przez regulamin pracowniczy organu właściwego do powołania i kompetencji na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, personel podlega tym samym regułom co urzędnicy i inni przedstawiciele Wspólnot Europejskich.Artykuł 4Wsparcie administracyjne1. Sekretariat Generalny Rady zapewnia przestrzeń biurową i wyposażenie niezbędne do wykonywania obowiązków sekretariatu ochrony danych. Zapewnia urządzenia do prowadzenia spotkań wspólnych organów nadzoru w lokalach Rady, w tym urządzenia do tłumaczenia.2. Daty spotkań zwoływanych w lokalach należących do Rady ustalają przewodniczący wspólnych organów nadzoru, uzgadniając je uprzednio z Prezydencją Rady.Artykuł 5Finansowanie1. Ogólne koszty administracyjne sekretariatu ochrony danych (w szczególności wyposażenia, wynagrodzenia dodatki i inne koszty osobowe) ponoszone są przez sekcję ogólnego budżetu Unii Europejskiej dotyczącą Rady.2. Koszty bezpośrednio związane ze spotkaniami ponoszone są- przez Radę — za spotkania odbywające się w lokalach Rady i dotyczące spraw wprowadzenia w życie postanowień Konwencji z Schengen, jak również koszty podróży w celu przeprowadzenia kontroli w C. SIS oraz spotkania odnoszące się do spraw wprowadzania w życie postanowień Konwencji o wykorzystywaniu technologii informatycznych do celów celnych,- przez Europol — za spotkania dotyczące wprowadzania w życie postanowień Konwencji o Europolu.Artykuł 6Przepisy końcowe1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu przez Radę.Niniejsza decyzję stosuje się od dnia 1 września 2001 r.2. Od daty wejścia w życie niniejszej decyzji mogą być podejmowane decyzje i czynności niezbędne do wprowadzenia w życie jej przepisów. Nie mają one skutku przed dniem, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie.3. W dniu, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie, decyzja 1999/438/WE traci moc. Pozostaje ona jednakże w mocy jeśli chodzi o wydatki powstałe w wyniku wydarzeń, które miały miejsce przed odnośną datą.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 17 października 2000 r.W imieniu RadyÉ. GuigouPrzewodniczący[1] Dz.U. C 141 z 19.5.2000, str. 20.[2] Opinia wydana dnia 21 września 2000 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 2.[4] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 33.[5] Dz.U. L 239z 22.9.2000, str. 19.[6] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 34.[7] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1. rozporządzenie ostatnio zmienione komunikatem Komisji (Dz.U. C 60 z 2.3.1999, str. 11).[8] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1. rozporządzenie ostatnio zmienione komunikatem Komisji (Dz.U. C 60 z 2.3.1999, str. 11).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2016/783 z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 12 02 01)

text:
                  20.5.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 131/66

            DECYZJA RADY (UE) 2016/783
      z dnia 12 maja 2016 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 12 02 01)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG (zwanego dalej „protokołem 31”).

                  (3)

                  Protokół 31 zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                  (4)

                  Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

                  (5)

                  Protokół 31 powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2015 r.

                  (6)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2016 r.

               W imieniu Rady

            F. MOGHERINI

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2016
         z dnia …
         zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności art. 86 i 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczących wdrażania i rozwoju jednolitego rynku usług finansowych.

                     (2)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2016 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         W art. 7 protokołu 31 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                     1)

                     w ust. 3 i 4 wyrażenie „ust. 5–[11]” zastępuje się wyrażeniem „niniejszym artykule”;

                     2)

                     dodaje się następujący ustęp:

                                 „12.

                                 Od 1 stycznia 2016 r. państwa EFTA uczestniczą w działaniach Unii związanych z następującą linią budżetową, włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016:

                                             —

                                                linia budżetowa 12 02 01: »Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych«.”.

               Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*).
         Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

            (*)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiająca europejską sieć punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0494

Dziennik Urzędowy L 167 , 26/06/2002 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 13 czerwca 2002 r.ustanawiająca europejską sieć punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne(2002/494/WSiSW)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając tytuł VI Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 i art. 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając inicjatywę Królestwa Niderlandów,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Międzynarodowe trybunały karne dla byłej Jugosławii i Rwandy od 1995 r. prowadziły śledztwa, procesy i wymierzały sprawiedliwość w sprawach o pogwałcenie prawa i konwencji wojennych, dotyczących ludobójstwa i zbrodni przeciw ludzkości.(2) Statut Rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego z dnia 17 lipca 1998 r. stanowi, że najpoważniejsze zbrodnie, którymi zajmuje się międzynarodowa wspólnota jako całość, w szczególności ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne, nie mogą być bezkarne i że należy zapewnić ich skuteczne ściganie przez podejmowanie odpowiednich środków na poziomie krajowym oraz wzmocnienie międzynarodowej współpracy.(3) Statut Rzymski przypomina, że obowiązkiem każdego państwa jest wykorzystanie prawodawstwa karnego w stosunku do osób odpowiedzialnych za międzynarodowe zbrodnie tego rodzaju.(4) Statut Rzymski podkreśla, że Międzynarodowy Trybunał Karny, ustanowiony zgodnie z tym statutem, stanowi uzupełnienie krajowych jurysdykcji karnych.(5) Wszystkie Państwa Członkowskie Unii Europejskiej podpisały lub ratyfikowały Statut Rzymski.(6) Ściganie, karanie oraz wymiana informacji na temat ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych winny pozostać w gestii władz krajowych, z wyjątkiem sytuacji, których dotyczy prawo międzynarodowe.(7) Państwa Członkowskie mają do czynienia z osobami, które brały udział w tego rodzaju zbrodniach i szukają schronienia w granicach Unii Europejskiej.(8) Skuteczność ścigania i sądzenia takich zbrodni na szczeblu krajowym zależy w dużym stopniu od ścisłej współpracy między różnymi instytucjami uczestniczącymi w zwalczaniu tych zbrodni.(9) Jest sprawą zasadniczą, by odpowiednie instytucje państw będących stronami Statutu Rzymskiego, włącznie z Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, ściśle współpracowały w tej dziedzinie.(10) Ścisła współpraca rozwinie się jeszcze bardziej, jeżeli Państwa Członkowskie wydadzą postanowienie o bezpośrednim komunikowaniu się między centralnymi wyspecjalizowanymi punktami kontaktowymi.(11) Ścisła współpraca między takimi punktami kontaktowymi może zapewnić pełniejszy obraz osób popełniających takie zbrodnie, a także ma rozwiązać problem, w którym Państwie Członkowskim podlegają one ściganiu.(12) Państwa Członkowskie we wspólnym stanowisku Rady 2001/443/WPZiB z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego [2] uznały, że zbrodnie podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego są sprawą wszystkich Państw Członkowskich, które współpracują, aby zapobiegać takim zbrodniom i położyć kres bezkarności ich sprawców.(13) Niniejsza decyzja nie ma wpływu na żadne konwencje, układy lub porozumienia między organami sądowymi dotyczące wzajemnej pomocy w sprawach karnych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wyznaczenie punktów kontaktowych i powiadamianie o nich1. Każde Państwo Członkowskie wyznacza punkt kontaktowy dla wymiany informacji dotyczących ścigania ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych, określonych w art. 6, 7 i 8 Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego z dnia 17 lipca 1998 r.2. Każde Państwo Członkowskie zawiadamia Sekretariat Generalny Rady na piśmie o swoim punkcie kontaktowym w rozumieniu niniejszej decyzji. Sekretariat Generalny zapewnia przekazanie tego zawiadomienia do Państw Członkowskich i informuje Państwa Członkowskie o wszelkich zmianach w tych zawiadomieniach.Artykuł 2Zbieranie i wymiana informacji1. Zadaniem każdego punktu kontaktowego jest zapewnienie na żądanie, zgodnie z właściwą umową między Państwami Członkowskimi i właściwym prawem krajowym, wszelkich dostępnych informacji, które mogą mieć znaczenie w związku ze śledztwem w sprawie ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych, zgodnie z przepisami art. 1 ust. 1, lub ułatwienie współpracy z właściwymi władzami krajowymi.2. W ramach ograniczeń wynikających z obowiązującego prawa krajowego punkty kontaktowe mogą wymieniać informacje, bez potrzeby występowania z żądaniem udostępnienia tych informacji.Artykuł 3Informowanie Parlamentu EuropejskiegoRada będzie informować Parlament Europejski o funkcjonowaniu i skuteczności europejskiej sieci punktów kontaktowych podczas dorocznej debaty prowadzonej przez Parlament Europejski zgodnie z art. 39 Traktatu.Artykuł 4StosowaniePaństwa Członkowskie zapewnią, by możliwa była ich pełna współpraca, zgodnie z przepisami niniejszej decyzji, najpóźniej rok po tym, jak niniejsza decyzja staje się skuteczna.Artykuł 5SkutecznośćNiniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 czerwca 2002 r.W imieniu RadyM. Rajoy BreyPrzewodniczący[1] Dz.U. C 295 z 20.10.2001, str. 7.[2] Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2009/902/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiająca Europejską Sieć Zapobiegania Przestępczości (ESZP) i uchylająca decyzję 2001/427/WSiSW

text:
               8.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 321/44

      DECYZJA RADY 2009/902/WSiSW
   z dnia 30 listopada 2009 r.
   ustanawiająca Europejską Sieć Zapobiegania Przestępczości (ESZP) i uchylająca decyzję 2001/427/WSiSW
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 30 ust. 1, art. 31 i art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Węgierskiej, Królestwa Niderlandów, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1),
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rada Europejska z Tampere, która odbyła się w dniach 15 i 16 października 1999 r., stwierdziła, że istnieje potrzeba rozwijania środków zapobiegania przestępczości, wymiany dobrych praktyk oraz wzmacniania sieci krajowych organów właściwych w zakresie zapobiegania przestępczości, a także współpracy pomiędzy krajowymi organami wyspecjalizowanymi w tej dziedzinie, wyraźnie stwierdzając, że współpraca taka za podstawowy priorytet mogłaby przyjąć przestępczość młodocianych, przestępczość na obszarach miejskich i przestępczość narkotykową. W tym celu wezwano do zbadania możliwości powstania programu finansowanego przez Wspólnotę.

               (2)

               W zaleceniu 6 strategii Unii Europejskiej na początek nadchodzącego tysiąclecia w sprawie zapobiegania i kontroli zorganizowanej przestępczości (2) wzywa się do wspierania Rady przez odpowiednio wykwalifikowanych ekspertów w dziedzinie zapobiegania przestępczości, takich jak krajowe punkty kontaktowe, albo poprzez utworzenie sieci ekspertów z krajowych organów zapobiegania przestępczości.

               (3)

               Europejska sieć prewencji kryminalnej została ustanowiona decyzją Rady 2001/427/WSiSW (3).

               (4)

               Zewnętrzna ocena europejskiej sieci prewencji kryminalnej przeprowadzona w latach 2008–2009 wskazała możliwości wzmocnienia sieci, które zostały zaakceptowane przez zarząd europejskiej sieci prewencji kryminalnej i zgodnie z którymi konieczne jest uchylenie decyzji 2001/427/WSiSW i zastąpienie jej nową decyzją Rady dotyczącą sieci.

               (5)

               Ocena wykazała potrzebę większego zaangażowania przedstawicieli krajowych w działania w ramach sieci.

               (6)

               W celu wzmocnienia sieci konieczne są pewne zmiany obejmujące zmiany przepisów dotyczących punktów kontaktowych, sekretariatu, struktury zarządu i jego zadań, w tym mianowania przewodniczącego.

               (7)

               Zmiany w składzie sieci powinny być efektywne i oszczędne oraz powinny opierać się na wcześniejszych doświadczeniach państw członkowskich w zakresie finansowania i realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem sekretariatu oraz innych zadań sieci. Zarząd powinien zintensyfikować działania w zakresie współpracy, aby przeanalizować możliwości uzyskania finansowania z budżetu ogólnego Unii Europejskiej i w pełni je wykorzystać. Cel ten można osiągnąć w ramach partnerstw ramowych lub przez włączenie sieci do wykazu uznanych podmiotów monopolistycznych w odpowiednim programie finansowania.

               (8)

               Inne przepisy powinny opierać się na decyzji 2001/427/WSiSW,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Utworzenie
   Niniejszym utworzona zostaje Europejska Sieć Zapobiegania Przestępczości, zwana dalej „Siecią”. Stanowi ona następcę europejskiej sieci prewencji kryminalnej ustanowionej decyzją 2001/427/WSiSW.
   Artykuł 2
   Cel
   1.   Sieć przyczynia się do rozwoju różnych aspektów zapobiegania przestępczości na poziomie Unii – z uwzględnieniem strategii Unii Europejskiej w zakresie zapobiegania przestępczości – i wspiera działania z zakresu zapobiegania przestępczości na poziomie krajowym i lokalnym.
   2.   Zapobieganie przestępczości obejmuje wszystkie środki, które mają na celu ilościowe i jakościowe zmniejszenie – lub przyczynianie się do zmniejszenia – przestępczości i poczucia braku bezpieczeństwa obywateli zarówno poprzez działania bezpośrednio przeciwdziałające czynom przestępczym, jak i poprzez polityki i działania mające na celu ograniczenie potencjału przestępczego oraz przyczyn przestępczości. Na zapobieganie przestępczości składają się działania rządów, właściwych organów, organów ścigania, władz lokalnych oraz powołanych przez nie w Europie wyspecjalizowanych stowarzyszeń, podmiotów prywatnych i ochotników, naukowców i ogółu społeczeństwa, wspieranych przez media.
   Artykuł 3
   Struktura i skład
   1.   Sieć składa się z zarządu oraz sekretariatu, a także z punktów kontaktowych, które może wyznaczyć każde z państw członkowskich.
   2.   Zarząd składa się z przedstawicieli krajowych, przewodniczącego oraz komitetu wykonawczego.
   3.   Każde państwo członkowskie mianuje przedstawiciela krajowego i może mianować jego zastępcę.
   4.   Przewodniczący zarządu wybierany jest spośród przedstawicieli krajowych.
   5.   Na czele komitetu wykonawczego, złożonego z nie więcej niż sześciu członków zarządu i przedstawiciela wyznaczonego przez Komisję, stoi przewodniczący.
   Artykuł 4
   Zadania Sieci
   Sieć w szczególności:

               a)

               ułatwia współpracę, kontakty oraz wymianę informacji i doświadczeń między podmiotami zajmującymi się zapobieganiem przestępczości;

               b)

               zbiera, ocenia i przekazuje informacje poddane weryfikacji, w tym dobre praktyki w zakresie prowadzonych działań w dziedzinie zapobiegania przestępczości;

               c)

               organizuje konferencje, w szczególności doroczną konferencję dotyczącą dobrych praktyk, oraz inne działania - w tym w zakresie dorocznej europejskiej nagrody w dziedzinie zapobiegania przestępczości - mające na celu realizację celów Sieci oraz szerokie rozpowszechnianie rezultatów jej działań;

               d)

               zapewnia Radzie i Komisji wymaganą wiedzę fachową;

               e)

               co roku – za pośrednictwem zarządu oraz właściwych organów roboczych – składa Radzie sprawozdania ze swoich działań. Rada jest proszona o zatwierdzenie sprawozdania i przekazanie go Parlamentowi Europejskiemu;

               f)

               przygotowuje program pracy oparty na jasno określonej strategii, która uwzględnia identyfikację istotnych zagrożeń przestępczością i reakcję na nie, oraz realizuje taki program pracy.

         Artykuł 5
   Wymiana informacji
   W celu wykonywania swoich zadań Sieć:

               a)

               preferuje podejście multidyscyplinarne;

               b)

               pozostaje – za pośrednictwem przedstawicieli krajowych i punktów kontaktowych – w ścisłym kontakcie z organami zapobiegania przestępczości, władzami lokalnymi, partnerami lokalnymi i społeczeństwem obywatelskim, jak również z jednostkami badawczymi i organizacjami pozarządowymi w państwach członkowskich;

               c)

               tworzy i utrzymuje swoją stronę internetową, na której znajdują się jej regularne sprawozdania oraz wszelkie inne przydatne informacje, a w szczególności zbiór dobrych praktyk;

               d)

               dąży do wykorzystywania i promowania wyników projektów istotnych dla zapobiegania przestępczości, finansowanych w ramach programów Unii.

         Artykuł 6
   Obowiązki
   1.   Komitet wykonawczy wspiera przewodniczącego, aby zapewnić między innymi:

               a)

               opracowanie strategii Sieci do zatwierdzenia przez zarząd;

               b)

               efektywne funkcjonowanie zarządu; oraz

               c)

               opracowanie i realizację programu prac.

         2.   Zadania zarządu obejmują:

               a)

               zapewnianie właściwego funkcjonowania Sieci zgodnie z niniejszą decyzją, w tym podejmowanie decyzji w sprawie praktycznej organizacji sekretariatu;

               b)

               sporządzanie i przyjmowanie rozporządzenia finansowego;

               c)

               zatwierdzanie strategii Sieci, przyczyniającej się do rozwoju zapobiegania przestępczości na poziomie Unii;

               d)

               przyjmowanie i zapewnianie realizacji programu prac Sieci;

               e)

               przyjmowanie rocznych sprawozdań z działań prowadzonych w ramach Sieci.

         3.   Zarząd jednomyślnie przyjmuje regulamin wewnętrzny, który zawiera między innymi postanowienia dotyczące mianowania i kadencji przewodniczącego oraz członków komitetu wykonawczego, zasady podejmowania decyzji przez zarząd, system językowy, zadania, organizację i zasoby sekretariatu oraz uzgodnienia administracyjne dotyczące współpracy z innymi podmiotami, o której mowa w art. 8.
   4.   Zarząd wspierany jest przez sekretariat. Sekretariat funkcjonuje nieprzerwanie na rzecz Sieci oraz przestrzega wymaganych zasad poufności. Jego zadania obejmują:

               a)

               zapewnienie administracyjnego i ogólnego wsparcia w przygotowywaniu posiedzeń, seminariów i konferencji; sporządzanie sprawozdania rocznego i programu prac, wspieranie realizacji programu prac oraz pełnienie roli punktu kontaktowego w komunikacji z członkami Sieci;

               b)

               zapewnienie analiz i wsparcia, mających na celu zidentyfikowanie prac badawczych prowadzonych w dziedzinie zapobiegania przestępczości i powiązanych informacji, które mogłyby być przydatne dla działania Sieci;

               c)

               pełną odpowiedzialność za prowadzenie, rozwijanie i utrzymanie strony internetowej Sieci.

         5.   Każdy przedstawiciel krajowy jest odpowiedzialny za promowanie działań Sieci na poziomie krajowym i lokalnym oraz ułatwianie zapewniania, utrzymywania i wymiany materiałów związanych z zapobieganiem przestępczości między swoim państwem członkowskim i Siecią.
   6.   Punkty kontaktowe wspierają przedstawicieli krajowych przy wymianie informacji dotyczących zapobiegania przestępczości na poziomie krajowym i przy wymianie wiedzy fachowej na ten temat w ramach Sieci.
   7.   Sekretariat składa sprawozdania przewodniczącemu i komitetowi wykonawczemu, a jego praca jest przez nich nadzorowana.
   8.   Państwa członkowskie są odpowiedzialne za finansowanie Sieci i jej działalności. Państwa członkowskie współpracują w ramach zarządu, aby zapewnić efektywne finansowanie Sieci i jej działalności.
   9.   Ust. 8 pozostaje bez uszczerbku dla możliwości starania się o finansowanie z budżetu ogólnego Unii Europejskiej i uzyskania takiego finansowania.
   Artykuł 7
   Posiedzenia zarządu
   Zarząd spotyka się przynajmniej raz na pół roku, na wezwanie przewodniczącego.
   Artykuł 8
   Współpraca z innymi podmiotami
   Sieć może współpracować z innymi podmiotami właściwymi w dziedzinie zapobiegania przestępczości, w przypadku gdy jest to istotne dla realizacji jej celów.
   Artykuł 9
   Ocena
   Komisja przedstawia Radzie do dnia 30 listopada 2012 r. sprawozdanie z oceny działalności Sieci koncentrujące się na skuteczności prac Sieci i jej sekretariatu z właściwym uwzględnieniem współdziałania pomiędzy Siecią i innymi odpowiednimi podmiotami. Na podstawie wyników tej oceny określone zostaną ewentualne możliwości, które można uzyskać dzięki, na przykład, przeniesieniu sekretariatu do istniejącej agencji.
   Artykuł 10
   Uchylenie
   Decyzja 2001/427/WSiSW niniejszym traci moc.
   Artykuł 11
   Skuteczność
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 222 z 15.9.2009, s. 2.

      (2)  Dz.U. C 124 z 3.5.2000, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 153 z 8.6.2001, s. 1.


title: Decyzja Rady 2010/576/WPZiB z dnia 23 września 2010 r. w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa (RSB), mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga)

text:
               29.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 254/33

         DECYZJA RADY 2010/576/WPZiB
   z dnia 23 września 2010 r.
   w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa (RSB), mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 43 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 czerwca 2007 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2007/405/WPZiB (1) ustanawiające misję policyjną Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa, mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga) (zwaną dalej „EUPOL DR Konga” lub „misją”).

               (2)

               W dniu 23 czerwca 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/485/WPZiB (2) zmieniające i przedłużające do dnia 30 czerwca 2009 r. wspólne działanie 2007/405/WPZiB.

               (3)

               W dniu 15 czerwca 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/466/WPZiB (3) zmieniające i przedłużające do dnia 30 czerwca 2010 r. wspólne działanie 2007/405/WPZiB.

               (4)

               W dniu 14 czerwca 2010 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2010/329/WPZiB (4) zmieniające i przedłużające do dnia 30 września 2010 r. wspólne działanie 2007/405/WPZiB.

               (5)

               Należy kontynuować EUPOL DR Konga przez kolejny rok do dnia 30 października 2011 r.

               (6)

               Struktura dowodzenia i kontroli misji powinna pozostać bez uszczerbku dla zobowiązań umownych szefa misji wobec Komisji w zakresie wykonania budżetu misji.

               (7)

               Komórka Monitorująca w Sekretariacie Generalnym Rady powinna zostać postawiona w stan gotowości do celów misji.

               (8)

               Misja będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   1.   Misja policyjna Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa (RSB), mająca odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (zwana dalej „EUPOL DR Konga” lub „misją”), ustanowiona wspólnym działaniem 2007/405/WPZiB, zostaje przedłużona na okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r.
   2.   EUPOL DR Konga działa zgodnie z mandatem misji określonym w art. 2 i realizuje zadania określone w art. 3. EUPOL DR Konga działa bez uszczerbku dla odpowiedzialności DRK za RSB.
   Artykuł 2
   Mandat misji
   1.   Aby uczynić proces reform kongijskiej policji krajowej (PNC) dojrzalszym i bardziej zrównoważonym, EUPOL DR Konga pomaga władzom kongijskim w realizacji planu działań w zakresie policji, obejmującego priorytety procesu reformy policji na okres 2010–2012, wykorzystując wytyczne zawarte w ramach strategicznych. EUPOL RD Konga koncentruje się na konkretnych działaniach i projektach, które mają ułatwić jego działania na poziomie strategicznym procesu reformy, na budowaniu zdolności, a także na usprawnieniu współdziałania między PNC a szerszym systemem wymiaru sprawiedliwości, aby skuteczniej pomagać w zwalczaniu przemocy seksualnej i bezkarności. EUPOL DR Konga działa w ścisłej koordynacji i współpracy z innymi darczyńcami unijnymi, międzynarodowymi i dwustronnymi, w celu uniknięcia powielania wysiłków.
   2.   Misja ma następujące szczególne cele:

               a)

               wspieranie całości procesu RSB w Demokratycznej Republice Konga (DRK) na poziomie strategicznym, ze szczególnym uwzględnieniem reform PNC i jej wzajemnych relacji z władzą sądowniczą;

               b)

               wspieranie wdrażania reformy policji oraz poprawy zdolności operacyjnej i odpowiedzialności PNC poprzez działania w zakresie mentoringu, monitoringu i doradztwa (MMA);

               c)

               zwiększenie wiedzy i zdolności wyższych rangą funkcjonariuszy PNC, szkolących i systemów szkoleniowych, w tym poprzez zapewnienie kursów szkolenia strategicznego;

               d)

               wspieranie zwalczania bezkarności w dziedzinie praw człowieka i przemocy seksualnej.

         3.   W skład misji wchodzi komórka ds. projektów, określająca i realizująca projekty. Misja doradza państwom członkowskim i państwom trzecim oraz koordynuje i ułatwia, pod ich zwierzchnictwem, wdrażanie ich projektów w dziedzinach będących przedmiotem zainteresowania misji oraz w ramach realizacji swoich celów.
   Artykuł 3
   Zadania misji
   Aby zrealizować swoje cele, EUPOL DR Konga wykonuje następujące zadania:

               1)

               wspieranie całości procesu RSB w DRK na poziomie strategicznym, ze szczególnym uwzględnieniem reform PNC i jej wzajemnych relacji z władzą sądowniczą:

                           —

                           poprzez wspieranie prac i rozwoju komitetu monitorującego reformę policji (CSRP) i jego grup roboczych, w tym poprzez zapewnienie pomocy w przygotowywaniu stosownych ram prawnych i pozaprawnych reformy policji, aby przyczynić się do zakończenia pracy koncepcyjnej,

                           —

                           poprzez wspieranie oraz doradztwo w zakresie ustanawiania i rozwoju podmiotów, które mają zostać stworzone w celu reformy policji, przyczyniając się do powodzenia ich działań poprzez zapewnienie specjalistycznej wiedzy w najodpowiedniejszych dziedzinach w zakresie wdrażania reformy policji,

                           —

                           poprzez wspieranie wzmacniania powiązań między ministerstwem spraw wewnętrznych i ministerstwem sprawiedliwości w celu zwiększenia współpracy i porozumienia między dwoma ministerstwami,

                           —

                           poprzez udział w działaniach Wspólnego Komitetu ds. Wymiaru Sprawiedliwości (Comité Mixte de Suivi du Programme Cadre de la Justice) oraz pomoc, w stosownych przypadkach, w ramach przeglądu ram prawa karnego, wspierając jednocześnie, w stosownych przypadkach, Wspólny Komitet ds. Obrony, aby przyczynić się do spójności i jednolitości różnych filarów RSB,

                           —

                           poprzez uczestniczenie w szerszych staraniach i działaniach Unii mających na celu wsparcie koordynacji i spójności międzyministarialnej;

               2)

               wspieranie wdrażania reformy policji oraz poprawy zdolności operacyjnej i odpowiedzialności PNC poprzez działania w zakresie MMA:

                           —

                           poprzez doradzanie w zakresie przygotowywania i wdrażania odpowiedniej struktury organizacyjnej PNC oraz wspieranie działań z zakresu gromadzenia danych, aby doprowadzić do powstania pełnego spisu funkcjonariuszy policji,

                           —

                           poprzez mentoring, monitoring i doradzanie personelowi, w tym poprzez wspólne korzystanie z pomieszczeń, w stosownych przypadkach, w dyrektoratach technicznych w ramach inspektoratu PNC i w sztabie głównym w celu doradzania i pomocy we wdrażaniu procesu reform oraz integracji wszystkich służb policji w ramach jednej instytucji. Realizacja tego zadania powinna być ściśle koordynowana z operacją ONZ MONUC, z uwzględnieniem jej rozmieszczenia na terytorium Konga,

                           —

                           poprzez wspieranie włączenia policji kryminalnej (Police Judiciaire des Parquets) do PNC, aby pomóc w ustanowieniu skutecznego połączenia między policją kryminalną i prokuraturą. Praca misji w tym celu będzie polegała na doradzaniu stosownym kluczowym podmiotom w obszarze sądownictwa karnego, w ścisłej koordynacji z Komisją i z programami partnerów,

                           —

                           poprzez wspieranie nowo utworzonych policyjnych służb nadzoru (Inspection Générale d'Audit), w drodze starań o wzmocnienie jego zdolności instytucjonalnej i operacyjnej, w celu zapewnienia obywatelom i organom kluczowego instrumentu demokratycznej kontroli nad siłami policji,

                           —

                           poprzez mentoring i doradzanie policji kryminalnej w Kinszasie, w szczególności poprzez Police de Recherche et d’Intervention, w poprawianiu standardów jej działania i zwiększaniu zdolności skutecznego zapobiegania przestępczości i jej wykrywania,

                           —

                           poprzez wspieranie wdrażania planu działań policji, aby umożliwić PNC dysponowanie, w jak największym zakresie, instrumentami, procesami decyzyjnymi i środkami, które mają zagwarantować odpowiednie utrzymanie porządku publicznego, przy pełnym poszanowaniu podstawowych wolności gwarantowanych w konstytucji, jak również międzynarodowych standardów praw człowieka,

                           —

                           poprzez pomoc dla PNC w celu polepszenia koordynacji, spójności i elastyczności jej procesu decyzyjnego poprzez wsparcie wzmocnienia roli centrum dowodzenia i centrum operacyjnego w Kinszasie, w ścisłej współpracy z innymi partnerami pracującymi już w tym obszarze,

                           —

                           poprzez przyczynianie się do zakończenia tworzenia koncepcji policji lokalnej (Police de proximité) oraz udział w projekcie pilotażowym Commissariat de Référence, mającym na celu zwiększenie wzajemnego zaufania społeczeństwa i policji oraz zwiększenie bezpieczeństwa zarówno obiektywnie, jak i w odbiorze społecznym;

               3)

               zwiększenie wiedzy i zdolności wyższych rangą funkcjonariuszy PNC, szkolących i systemów szkoleniowych, w tym poprzez zapewnienie kursów szkolenia strategicznego:

                           —

                           poprzez wspieranie zwiększenia zdolności szkoleniowych Szkoły Oficerów Policji Kryminalnej w Kinszasie,

                           —

                           poprzez wspieranie ustanowienia i działania Akademii Policyjnej w Kasapie, Lubumbashi, w tym również w zakresie logistyki i wyposażenia,

                           —

                           poprzez wspieranie rozwoju zawodowego wyższych rangą funkcjonariuszy PNC w celu polepszenia umiejętności przywódczych i zarządczych,

                           —

                           poprzez podjęcie oceny obecnych potrzeb szkoleniowych PNC i zasobów,

                           —

                           poprzez udział w określaniu ram regulacyjnych i edukacyjnych koniecznych do otwarcia Akademii Policyjnej i umożliwienia jej działania,

                           —

                           poprzez opracowanie i wprowadzenie podręczników szkoleniowych PNC na potrzeby szkolenia podstawowego i szczególnego,

                           —

                           poprzez wkład w koncepcję instytucjonalizacji policji na szczeblu lokalnym (Police de proximité) poprzez szkolenia,

                           —

                           poprzez uczestniczenie w naborze i w szkoleniu osób zajmujących się szkoleniem funkcjonariuszy policji,

                           —

                           poprzez zapewnienie specjalistycznego szkolenia w obszarach, które pomagają osiągnąć cele misji;

               4)

               wspieranie zwalczania bezkarności w dziedzinie praw człowieka i przemocy seksualnej:

                           —

                           poprzez wspieranie stosownych grup CSRS i podmiotów wdrażających reformę policji,

                           —

                           poprzez wspieranie rozwoju spójnej polityki dla PNC i Inspection Générale d'Audit w odniesieniu do przemocy seksualnej,

                           —

                           poprzez pomoc w tworzeniu oraz poprzez monitoring i mentoring wyspecjalizowanych jednostek policji zwalczających przemoc seksualną, przestępstwa wobec dzieci, jak również bezkarność, oraz poprzez zwiększanie ich operacyjności za pomocą działań MMA,

                           —

                           poprzez wspieranie organizowania działań mających na celu uwrażliwienie funkcjonariuszy policji na kwestie przemocy seksualnej i bezkarności,

                           —

                           poprzez monitoring i nadzór nad działalnością PNC i sądów w tym zakresie, w stosownych przypadkach doradzając przedstawicielom prokuratury, sądów wojskowych i policji kryminalnej, we współpracy z innymi kluczowymi podmiotami krajowymi i międzynarodowymi;

               5)

               inne zadania/komórka ds. projektów:

                           —

                           wspieranie Komisji w razie potrzeby, w szczególności w projektach zintegrowanego systemu zarządzania zasobami ludzkimi i spisu policji,

                           —

                           określanie i wdrażanie projektów poprzez komórkę ds. projektów, aby zapewnić właściwe wykorzystanie funduszy przyznanych z budżetu WPZiB na ich wdrażanie. Personel komórki ds. projektów może również wspierać państwa członkowskie i państwa trzecie, na ich prośbę, w ramach środków i zdolności misji, poprzez zapewnienie zwiększonej koordynacji i pomocy technicznej w przypadku ich własnych projektów i w ramach ich zakresów odpowiedzialności. Wszystkie działania komórki ds. projektów mają być prowadzone w ramach mandatu misji i mają uzupełniać działania prowadzone przez EUPOL DR Konga.

         Artykuł 4
   Struktura misji
   1.   EUPOL DR Konga ma następującą strukturę:

               a)

               Sztab główny w Kinszasie. Sztab główny składa się z biura szefa misji i personelu dowództwa i sprawuje wszystkie konieczne funkcje doradcze na poziomie strategicznym i operacyjnym, dowodzenia i kontroli, a także wspiera misję i jej administrowanie;

               b)

               Biuro polowe. Biuro polowe znajduje się w Gomie. Konsekwencje mandatu misji dla całego kraju mogą wymagać również działań w kraju i ewentualnej czasowej obecności (także długoterminowej) ekspertów w innych miejscach, z uwzględnieniem względów bezpieczeństwa.

         2.   Elementy, o których mowa w ust. 1, podlegają dalszym szczegółowym uzgodnieniom w planie operacji (OPLAN).
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Dyrektor ds. planowania i prowadzenia operacji cywilnych (CPCC) jest dowódcą operacji cywilnej EUPOL DR Konga.
   2.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i strategicznym kierownictwem Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz pod ogólnym zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), sprawuje dowództwo i kontrolę nad misją EUPOL DR Konga na poziomie strategicznym.
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady, a także decyzji KPiB, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji na poziomie strategicznym oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cały oddelegowany personel pozostaje pod pełnym dowództwem organów krajowych danego państwa wysyłającego lub danej wysyłającej instytucji Unii. Organy krajowe przekazują dowódcy operacji cywilnej kontrolę operacyjną (OPCON) nad swoim personelem.
   5.   Cywilny dowódca operacji ponosi ogólną odpowiedzialność za zapewnienie wywiązywania się ze spoczywającego na Unii obowiązku dochowania należytej staranności.
   6.   Cywilny dowódca operacji i Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) konsultują się wzajemnie w kwestiach dotyczących RSB i wspierają na poziomie regionalnym, stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za misję oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę na poziomie teatru działań.
   2.   Szef misji sprawuje kontrolę operacyjną (OPCON) nad personelem z państw wnoszących wkład, zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez dowódcę operacji cywilnej, a także odpowiada za administrację i logistykę, w tym za majątek, zasoby oraz informacje udostępnione misji.
   3.   Szef misji wydaje całemu personelowi misji instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu EUPOL DR Konga w teatrze działań i odpowiada za koordynację misji i jej bieżące zarządzanie zgodnie z instrukcjami cywilnego dowódcy operacji wydawanymi na poziomie strategicznym.
   4.   Szef misji jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu misji. W tym celu szef misji podpisuje umowę z Komisją.
   5.   Szef misji odpowiada za nadzór dyscyplinarny nad personelem. Działania dyscyplinarne w odniesieniu do oddelegowanego personelu są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub organ Unii.
   6.   Szef misji reprezentuje EUPOL DR Konga na miejscu prowadzenia operacji i zapewnia odpowiednią widoczność działań misji.
   7.   Szef misji, stosownie do potrzeb, koordynuje działania EUPOL DR Konga z innymi podmiotami unijnymi w terenie. Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, szef misji przyjmuje od SPUE wskazówki polityczne dotyczące sytuacji na miejscu dotyczące RSB oraz wsparcie na poziomie regionalnym.
   Artykuł 7
   Personel
   1.   W skład EUPOL DR Konga wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie lub instytucje Unii. Każde z państw członkowskich lub instytucja Unii ponosi koszty związane z każdym członkiem oddelegowanego przez siebie personelu, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż mające zastosowanie diety, jak również dodatkami za trudne warunki pracy i za ponoszone ryzyko.
   2.   Misja zatrudnia na podstawie umów międzynarodowy personel cywilny oraz personel miejscowy, jeżeli wymagane funkcje nie są zapewnianie przez personel oddelegowany z państw członkowskich. W wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach, jeśli do pracy w ramach misji nie jest dostępny wykwalifikowany personel z państw członkowskich, w stosownych przypadkach zatrudniać można na podstawie umowy obywateli uczestniczących państw trzecich.
   3.   Wszyscy członkowie personelu przestrzegają określonych dla danej misji minimalnych norm bezpieczeństwa operacyjnego oraz planu bezpieczeństwa misji wspierającego unijną politykę bezpieczeństwa w terenie. W odniesieniu do ochrony informacji niejawnych UE powierzonych członkom personelu w trakcie pełnienia ich obowiązków, cały personel przestrzega zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa (5).
   Artykuł 8
   Status misji i personelu
   1.   Status misji i jej personelu, w tym, w stosownych przypadkach, przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji, jest ustalany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 Traktatu.
   2.   Państwo lub instytucja Unii, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za uregulowanie wszelkich związanych z oddelegowaniem roszczeń, wysuniętych przez tego członka personelu lub go dotyczących. Dane państwo członkowskie lub dana instytucja Unii są odpowiedzialne za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko oddelegowanemu członkowi personelu.
   3.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu cywilnego są określane w umowach zawartych między szefem misji a członkami personelu.
   Artykuł 9
   Struktura dowodzenia
   1.   EUPOL DR Konga, stanowiąc część operacji zarządzania kryzysowego, posiada jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUPOL DR Konga.
   3.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym KPiB oraz ogólnym zwierzchnictwem WP, jest dowódcą EUPOL DR Konga na poziomie strategicznym oraz kontroluje misję i jako taki wydaje instrukcje szefowi misji oraz służy mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   5.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUPOL DR Konga w teatrze działań i podlega bezpośrednio dowódcy operacji cywilnej.
   Artykuł 10
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją. Rada niniejszym upoważnia KPiB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, oraz do zmiany CONOPS i OPLAN. Uprawnienia do podejmowania decyzji dotyczących celów i zakończenia misji nadal należą do Rady.
   2.   KPiB składa Radzie sprawozdania w regularnych odstępach czasu.
   3.   KPiB regularnie otrzymuje, stosownie do potrzeb, sprawozdania od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji na tematy objęte zakresem ich odpowiedzialności.
   Artykuł 11
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu w misję, pod warunkiem ponoszenia przez nie, w stosownych przypadkach, kosztów oddelegowanego przez siebie personelu, w tym wynagrodzeń, ubezpieczeń od wszelkiego rodzaju ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży do DRK i z tego kraju, oraz wnoszenia stosownego wkładu na pokrycie bieżących wydatków misji.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład w misję mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania misją, co państwa członkowskie.
   3.   Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów oraz do ustanowienia Komitetu Uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 Traktatu i, w stosownych przypadkach, dodatkowych uzgodnień technicznych. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego Unii, postanowienia tej umowy mają zastosowanie w kontekście misji.
   Artykuł 12
   Bezpieczeństwo
   1.   Dowódca operacji cywilnej, we współpracy z Biurem Bezpieczeństwa Rady, kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa dla EUPOL DR Konga i zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie zgodnie z art. 5 i 9.
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo misji i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do tej misji, zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V Traktatu, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
   3.   Szef misji jest wspierany przez wyższego szczeblem funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (SMSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłych stosunkach służbowych z Biurem Bezpieczeństwa Rady.
   4.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUPOL DR Konga uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Personel przechodzi również regularne szkolenia uaktualniające organizowane przez SMSO.
   5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
   Artykuł 13
   Komórka Monitorująca
   Komórka monitorująca wydarzenia obejmuje swoim działaniem EUPOL DR Konga.
   Artykuł 14
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. wynosi 6 430 000 EUR.
   2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Szef misji składa szczegółowe sprawozdania Komisji, przez którą jest nadzorowany, z działań podjętych w ramach swojej umowy.
   4.   Obywatele państw trzecich mają prawo do udziału w przetargach. Z zastrzeżeniem zgody Komisji, szef misji może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUPOL DR Konga.
   5.   Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne misji, włącznie z wymogami dopasowania wyposażenia oraz współdziałania zespołów misji.
   6.   Wydatki kwalifikują się od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
   Artykuł 15
   Koordynacja
   1.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, szef misji ściśle koordynuje swoje działania z delegaturą Unii i EUSEC DR Konga, aby zapewnić spójność działań Unii wspierających DRK.
   2.   Szef misji ściśle koordynuje swoje działania z działaniami szefów misji dyplomatycznych państw członkowskich.
   3.   Szef misji współpracuje z innymi podmiotami międzynarodowymi obecnymi w kraju oraz działa w ścisłej koordynacji z ONZ MONUC.
   Artykuł 16
   Udostępnianie informacji niejawnych
   1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami misji, informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE”, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
   2.   WP jest również upoważniony, zgodnie z potrzebami operacyjnymi misji, do udostępniania ONZ i OBWE niejawnych informacji i dokumentów UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa. W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
   3.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów tej misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa. We wszystkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane państwu przyjmującemu zgodnie z właściwymi procedurami współpracy między państwem przyjmującym a Unią.
   4.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim i organizacjom międzynarodowym, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do misji i objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (6).
   Artykuł 17
   Przegląd misji
   Przegląd misji jest przedstawiany KPiB co sześć miesięcy, na podstawie sprawozdania szefa misji.
   Artykuł 18
   Wejście w życie i okres obowiązywania
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Niniejszą decyzje stosuje się od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 151 z 13.6.2007, s. 46.

      (2)  Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 44.

      (3)  Dz.U. L 151 z 16.6.2009, s. 40.

      (4)  Dz.U. L 149 z 15.6.2010, s. 11.

      (5)  Decyzja Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1).

      (6)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: 2011/434/UE: Decyzja Rady z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie uruchomienia w Republice Czeskiej zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych

text:
               21.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 190/72

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 lipca 2011 r.
   w sprawie uruchomienia w Republice Czeskiej zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych
   (2011/434/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1), w szczególności jej art. 25,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW (2), w szczególności jej art. 20 oraz rozdział 4 załącznika do niej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie postanowień przejściowych załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.

               (2)

               W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji 2008/615/WSiSW i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.

               (3)

               Artykuł 20 decyzji 2008/616/WSiSW przewiduje, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji 2008/615/WSiSW sprawozdanie z oceny ma być oparte na wynikach wizyty ewaluacyjnej i operacji pilotażowej.

               (4)

               Zgodnie z rozdziałem 4 pkt 1.1 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW kwestionariusz opracowany przez odpowiednią grupę roboczą Rady dotyczy każdej ze zautomatyzowanych metod wymiany danych i musi być wypełniony przez państwo członkowskie w momencie uznania przez to państwo, że spełnia ono wymogi dotyczące wymiany danych w odpowiedniej kategorii danych.

               (5)

               Republika Czeska wypełniła kwestionariusz dotyczący ochrony danych i kwestionariusz dotyczący wymiany danych daktyloskopijnych.

               (6)

               Republika Czeska z powodzeniem przeprowadziła operację pilotażową ze Słowacją i Austrią.

               (7)

               Słowacko-austriacki zespół oceniający przeprowadził w Republice Czeskiej wizytę ewaluacyjną i sporządził sprawozdanie z tej wizyty, które następnie przekazał odpowiedniej grupie roboczej Rady.

               (8)

               Radzie przedstawiono całościowe sprawozdanie z oceny podsumowujące wyniki kwestionariusza, wizytę ewaluacyjną i operację pilotażową dotyczącą wymiany danych daktyloskopijnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych daktyloskopijnych Republika Czeska w pełni wdrożyła przepisy ogólne dotyczące ochrony danych zawarte w rozdziale 6 decyzji 2008/615/WSiSW i jest uprawniona do otrzymywania i przekazywania danych osobowych na mocy art. 9 tej decyzji od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.