title: Decyzja Komisji (UE) 2017/133 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               26.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 21/113

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/133
   z dnia 25 stycznia 2017 r.
   w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (1), w szczególności jego art. 18 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 305/2011 normy zharmonizowane, o których mowa w jego art. 17, muszą spełniać wymogi zharmonizowanego systemu określonego w tym rozporządzeniu lub na jego podstawie.

               (2)

               W lipcu 2013 r. Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) przyjął normę zharmonizowaną EN 14342:2013 „Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie”. Odniesienie do tej normy zostało następnie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2).

               (3)

               W dniu 21 sierpnia 2015 r. Niemcy zgłosiły formalne zastrzeżenie wobec normy zharmonizowanej EN 14342:2013. Formalne zastrzeżenie odnosiło się do pkt 4.4 tej normy, dotyczącego metod i kryteriów oceny niektórych substancji niebezpiecznych, i zwrócono się w nim o wycofanie odniesienia do normy z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej lub, alternatywnie, o wprowadzenie ograniczenia wyłączającego pkt 4.4 tej normy z zakresu tego odniesienia.

               (4)

               Według Niemiec norma ta nie zawiera żadnych zharmonizowanych metod oceny właściwości użytkowych przedmiotowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do zasadniczej charakterystyki dotyczącej uwalniania substancji niebezpiecznych. Pkt 4.4 wspomnianej normy stanowi faktycznie, że weryfikacji i składania oświadczeń dotyczących uwalniania lub zawartości dodatkowych substancji niebezpiecznych innych niż substancje, o których mowa w innych punktach normy, należy dokonywać z uwzględnieniem przepisów krajowych w miejscu stosowania.

               (5)

               Niemcy uznały, że uchybienie to stanowi naruszenie art. 17 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 305/2011, gdyż wspomniana norma nie spełniała całkowicie wymagań określonych w odpowiednim mandacie, jak przewidziano w art. 18.

               (6)

               Ponadto Niemcy podkreśliły znaczenie odpowiedniego uwzględnienia w normach zharmonizowanych, zwłaszcza dotyczących przedmiotowych wyrobów drewnopochodnych, kwestii uwalniania takich innych substancji niebezpiecznych, w szczególności lotnych związków organicznych (LZO).

               (7)

               Z tych powodów Niemcy zwróciły się o wycofanie odniesienia do tej normy lub, alternatywnie, o jego ograniczenie poprzez wyłączenie pkt 4.4 z jego zakresu, tak aby umożliwić państwom członkowskim przyjęcie przepisów krajowych na potrzeby oceny właściwości użytkowych w odniesieniu do zasadniczej charakterystyki, o której mowa, w związku z uwalnianiem innych substancji niebezpiecznych.

               (8)

               Oceniając dopuszczalność przedłożonych wniosków, należy stwierdzić, że jeżeli alternatywny wniosek Niemiec miałby być traktowany jako stanowiący odrębny wniosek mający na celu umożliwienie państwom członkowskim wprowadzenie przepisów krajowych ustanawiających dodatkowe wymogi, tego rodzaju wniosek nie koncentrowałby się na treści normy EN 14342:2013 i w związku z tym powinien zostać uznany za niedopuszczalny. Ponieważ jednak wniosek ten jest sformułowany w sposób jasno wskazujący na jego ukierunkowanie na ograniczenie zakresu odniesienia do tej normy, powiązane oświadczenia Niemiec o konsekwencjach takiego ograniczenia należy traktować jedynie jako elementy argumentacji przedstawione w ramach formalnego zastrzeżenia i tym samym nie należy ich rozpatrywać odrębnie.

               (9)

               Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 normy zharmonizowane mają określać metody i kryteria oceny właściwości użytkowych objętych nimi wyrobów w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk. Zgodnie z tym co twierdzą Niemcy, pkt 4.4 normy EN 14342:2013 zawiera jedynie odniesienie do obowiązujących przepisów krajowych. Pod tym względem norma EN 14342:2013 nie spełnia wymogów określonych w art. 17 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 305/2011.

               (10)

               Ponadto orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (3) wskazuje, że państwa członkowskie nie są uprawnione do wprowadzania przepisów krajowych na potrzeby oceny właściwości użytkowych w odniesieniu do jakichkolwiek zasadniczych charakterystyk dodatkowo w stosunku do tego, co zawierają normy zharmonizowane, jeżeli chodzi o wprowadzanie do obrotu lub stosowanie objętych nimi wyrobów budowlanych. Treść normy EN 14342:2013 jest zatem sprzeczna również z tymi zasadami.

               (11)

               W związku z powyższym i z uwagi na fakt, że rozporządzenia są bezpośrednio stosowane, pkt 4.4 normy EN 14342:2013 nie powinien być stosowany, niezależnie od wyniku tej formalnej procedury zastrzeżenia.

               (12)

               Ponieważ orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (4) potwierdza wyczerpujący charakter zharmonizowanego systemu ustanowionego w rozporządzeniu (UE) nr 305/2011 lub na jego podstawie, nieważność pkt 4.4 normy EN 14342:2013 nie oznacza bynajmniej, że państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy krajowe na potrzeby oceny właściwości użytkowych w odniesieniu do zasadniczej charakterystyki dotyczącej uwalniania innych substancji niebezpiecznych.

               (13)

               Na podstawie treści normy EN 14342:2013 oraz informacji przedłożonych przez Niemcy, inne państwa członkowskie, CEN i przedstawicieli branży, jak również po konsultacji z komitetami ustanowionymi na mocy art. 64 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 i art. 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 (5), należy zauważyć, że nie zgłoszono żadnych istotnych zastrzeżeń wobec dalszej publikacji odniesienia do tej normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wyłączenie pkt 4.4 z zakresu odniesienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wzbudziło obawy wynikające z interpretacji orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości jako zezwalającego państwom członkowskim, jeżeli są one zdania, że bezpieczeństwo wyrobu nie jest w wystarczającym stopniu zapewnione, na nakładanie wymogów ograniczających swobodny obrót tymi wyrobami. Jednakże sam Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił już, że taka interpretacja zagrażałaby skuteczności („effet utile”) harmonizacji w tej dziedzinie (6).

               (14)

               Domniemane niespełnianie przez wspomnianą normę wszystkich wymagań nie powinno być zatem traktowane jako powód wystarczający do zaakceptowania pierwszego wniosku Niemiec, tj. do wycofania odniesienia do normy EN 14342:2013 z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej. Wniosek ten należy zatem odrzucić.

               (15)

               Jeżeli chodzi o alternatywny wniosek dotyczący ograniczenia odniesienia poprzez wyłączenie pkt 4.4 z zakresu tego odniesienia, należy po pierwsze przypomnieć, że zgodnie z tym, co już wykazano, punkt ten nie ma zastosowania, niezależnie od wyniku tej formalnej procedury zastrzeżenia. Dla jasności należy jednak wyraźnie wyłączyć ten nieważny punkt z zakresu odniesienia.

               (16)

               Odniesienie do normy EN 14342:2013 należy zatem utrzymać, ale konieczne jest wprowadzenie ograniczenia wyłączającego pkt 4.4 tej normy z zakresu tego odniesienia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Odniesienie do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie” zostaje utrzymane z ograniczeniem.
   Komisja dodaje następujące ograniczenie do wykazu odniesień do norm zharmonizowanych opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej: „Pkt 4.4 normy EN 14342:2013 jest wyłączony z zakresu opublikowanego odniesienia”.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 stycznia 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 5.

      (2)  Komunikat Komisji w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. C 259 z 8.8.2014, s. 1). Najnowsza publikacja: Komunikat Komisji w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. C 398 z 28.10.2016, s. 7).

      (3)  Zob. w szczególności wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-100/13 (Komisja przeciwko Niemcom), pkt 55 i następne.

      (4)  Zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-100/13 (Komisja przeciwko Niemcom), pkt 62.

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 12).

      (6)  Zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-100/13 (Komisja przeciwko Niemcom), pkt 60.


title: Powołanie i skład liczebny komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i środków budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 r. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie powołania specjalnej komisji ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 r., a także kompetencji, składu liczebnego i okresu funkcjonowania tej komisji

text:
               12.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 236/160

         Środa, 16 czerwca 2010 r.Powołanie i skład liczebny komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i środków budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 r.
   P7_TA(2010)0225
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie powołania specjalnej komisji ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 r., a także kompetencji, składu liczebnego i okresu funkcjonowania tej komisji
   2011/C 236 E/31

      Parlament Europejski,
   uwzględniając decyzje podjęte przez Konferencję Przewodniczących dnia 22 kwietnia i 20 maja 2010 r., w których zaproponowano powołanie specjalnej komisji ds. wyzwań politycznych i środków budżetowych dostępnych dla Unii po 2013 r.,
   uwzględniając art. 312 ust. 5 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że w toku całej procedury prowadzącej do przyjęcia ram finansowych Parlament Europejski, Rada i Komisja podejmują wszelkie środki niezbędne do ułatwienia takiego przyjęcia,
   uwzględniając konieczność zebrania i skoordynowania opinii licznych zainteresowanych komisji i określenia mandatu Komisji Budżetowej upoważniającego do negocjacji z Radą w celu przyjęcia rozporządzenia zawierającego przyszłe wieloletnie ramy finansowe (WRF) oraz ewentualnie określenia dodatkowych środków, które zostaną zdefiniowane w porozumieniu międzyinstytucjonalnym,
   uwzględniając pracę wykonaną przez Komisję Specjalną Parlamentu ds. Kryzysu Finansowego, Gospodarczego i Społecznego oraz konieczność wyciągnięcia wniosków z jej prac, zwłaszcza jeśli chodzi o wspieranie trwałego i jakościowego rozwoju oraz długoterminowych inwestycji w celu zaradzenia długotrwałym skutkom kryzysu,
   uwzględniając art. 184 Regulaminu,

               1.

               postanawia powołać specjalną komisję, której zakres kompetencji obejmuje:

                           a)

                           określanie priorytetów politycznych Parlamentu w WRF po 2013 r., zarówno pod kątem prawodawczym, jak i budżetowym;

                           b)

                           szacowanie środków finansowych niezbędnych dla Unii do realizacji jej celów i prowadzenia polityki w okresie począwszy od 1 stycznia 2014 r.;

                           c)

                           określenie długości kolejnych WRF;

                           d)

                           zaproponowanie, zgodnie z określonymi priorytetami i celami, struktury przyszłych WRF, ze wskazaniem głównych dziedzin aktywności Unii;

                           e)

                           przedłożenie wytycznych do orientacyjnej dystrybucji środków pomiędzy poszczególne kategorie wydatków WRF zgodnie z priorytetami i proponowaną strukturą;

                           f)

                           określenie związku między reformą systemu finansowania budżetu UE a przeglądem wydatków, by udzielić Komisji Budżetowej solidnych podstaw do negocjowania nowych WRF;

               2.

               postanawia ustanowić specjalną komisję na okres 12 miesięcy począwszy od 1 lipca 2010 r., w celu przedłożenia Parlamentowi sprawozdania, zanim Komisja zaprezentuje swoją, planowaną na lipiec 2011 r., propozycję kwot na kolejne WRF;

               3.

               przypomina, że konkretne wnioski budżetowe i ustawodawcze będą analizowane przez odpowiednie komisji zgodnie z załącznikiem VII do Regulaminu;

               4.

               postanawia, że komisja specjalna będzie liczyć 50 członków.


title: 2004/862/WE: Decyzja Rady z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie pomocy makrofinansowej dla Serbii i Czarnogóry i zmieniającej decyzję 2002/882/WE, udzielającą dalszej pomocy makrofinansowej Federalnej Republice Jugosławii

text:
               17.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 370/81

      DECYZJA RADY

   z dnia 7 grudnia 2004 r.
   w sprawie pomocy makrofinansowej dla Serbii i Czarnogóry i zmieniającej decyzję 2002/882/WE, udzielającą dalszej pomocy makrofinansowej Federalnej Republice Jugosławii
   (2004/862/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
   uwzględniając wniosek Komisji (1),
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2002/882/WE z dnia 5 listopada 2002 r. przewidująca dalszą makroekonomiczną pomoc finansową na rzecz Federalnej Republiki Jugosławii (3) ma na celu zapewnienie sytuacji zrównoważonego bilansu płatniczego i wzmocnienia pozycji kraju w zakresie rezerw.

               (2)

               W latach 2002 i 2003 wypłacone zostały dwie transze tej pomocy na łączną sumę 105 milionów EUR. Z powodu opóźnień w realizacji uzgodnionych środków strukturalnych realizacja trzeciej transzy (25 milionów EUR) pozostaje nadal zaległa. Zasady i warunki polityki dla dodatkowej sumy 70 milionów EUR postanowionej w 2003 r. pozostają do negocjacji i uzgodnienia.

               (3)

               Władze Serbii i Czarnogóry czują się zobowiązane do przeprowadzenia reformy gospodarczej i stabilizacji w ramach obecnego programu MFW, o czym świadczą zachęcające sygnały w postaci ożywienia reform strukturalnych.

               (4)

               Kraj nadal potrzebuje zewnętrznego wsparcia finansowego ponad to, co może być dostarczone przez międzynarodowe instytucje finansowe.

               (5)

               Decyzja 2002/882/WE powinna zostać zmieniona, aby umożliwić zaciąganie zobowiązań i dokonywanie płatności w odniesieniu do funduszy dotacyjnych oraz wypłatę pożyczek po dniu 9 listopada 2004 r.

               (6)

               Traktat nie daje dla przyjęcia tej decyzji innych uprawnień niż te, które są określone w art. 308.

               (7)

               Po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 6 akapit drugi decyzji 2002/882/WE przyjmuje następujące brzmienie:

      „Stosuje się od 8 listopada 2004 r. do 30 czerwca 2006 r.”.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 7 grudnia 2004.

            W imieniu Rady

         G. ZALM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 290 z 27.11.2004, str. 6.

      (2)  Opinia wydana w dniu 28 października 2004 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Dz.U. L 308 z 9.11.2002, str. 25. Decyzja zmieniona decyzją 2003/825/WE (Dz.U. L 311 z 27.11.2003, str. 28).


title: 2014/555/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/132

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
   (2014/555/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012 (COM(2013) 570 – C7-0278/2013) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4), jak również legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy w odniesieniu do roku 2012 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0218/2014),

               1.

               udziela sekretarzowi generalnemu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego za rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 56 z 29.2.2012.

      (2)  Dz.U. C 334 z 15.11.2013, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 331 z 14.11.2013, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 334 z 15.11.2013, s. 122.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: 2007/717/WE: Decyzja Komisji z dnia 31 października 2007 r. powołująca Grupę Ekspertów ds. Fakturowania Elektronicznego (e-fakturowania)

text:
               7.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 289/38

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 31 października 2007 r.
   powołująca Grupę Ekspertów ds. Fakturowania Elektronicznego (e-fakturowania)
   (2007/717/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską postawił przed Wspólnotą Europejską zadanie stworzenia rynku wewnętrznego, który cechowałoby zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie towarów, osób, usług i kapitału między państwami członkowskimi.

               (2)

               Artykuł 232 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) zezwala na wystawianie faktur elektronicznych zamiast faktur w formie papierowej.

               (3)

               W zmienionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia (2) określono szeroko zakrojony plan reform gospodarczych. Ich podstawowym założeniem mikroekonomicznym jest stworzenie warunków sprzyjających przedsiębiorczości. Ważnym zagadnieniem w ramach dążenia do tego celu jest opracowanie interoperatywnych rozwiązań w zakresie fakturowania elektronicznego (e-fakturowania).

               (4)

               W swoim komunikacie do Rady, Parlamentu Europejskiego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowanym „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia” (3) z dnia 1 czerwca 2005 r. Komisja przedstawiła inicjatywę i2010, której celem było stworzenie ram dla działań podejmowanych w odpowiedzi na wyzwania stojące przed społeczeństwem informacyjnym i sektorem mediów oraz na zmiany zachodzące w tych dwóch dziedzinach w okresie do 2010 r. Inicjatywa ta wspiera otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową i kładzie nacisk na technologie informatyczne i komunikacyjne (ICT jako czynnik przyspieszający integrację społeczną i wpływający korzystnie na jakość życia).

               (5)

               Europejska Rada ds. Płatności (ERP), organ decyzyjny i koordynacyjny europejskiego sektora bankowego w odniesieniu do płatności, postawił sobie za cel utworzenie do 2010 r. jednolitego obszaru płatniczego euro (Single Euro Payments Area, SEPA), polegającego na zintegrowaniu infrastruktury płatności i produktów płatniczych.

               (6)

               E-fakturowanie łączy wewnętrzne procesy przebiegające w przedsiębiorstwach z systemami płatniczymi. W związku z tym SEPA i sprawnie realizowana inicjatywa w zakresie e-fakturowania mogłyby się wzajemnie uzupełniać. Oczekuje się, że powyższe inicjatywy łącznie przyniosą duże korzyści przedsiębiorstwom i podmiotom świadczącym usługi finansowe, poprzez zwiększenie efektywności i zautomatyzowanie łańcuchów dostaw.

               (7)

               Aby udoskonalić sposób korzystania z otoczenia cyfrowego i w pełni wykorzystać możliwości e-fakturowania we Wspólnocie, należy uprościć obecnie stosowane procedury i ułatwić proces przechodzenia na nowe modele biznesowe poprzez stworzenie bardziej zintegrowanej i ujednoliconej struktury. Leży to szczególnie w interesie małych i średnich przedsiębiorstw europejskich (MŚP).

               (8)

               W grudniu 2006 r. pewna liczba zainteresowanych stron powołała działającą pod przewodnictwem Komisji grupę zadaniową ds. e-fakturowania, do której należą przedsiębiorstwa, przedstawiciele banków i innych usługodawców, a także organizacje normalizacyjne. Celem grupy zadaniowej było utorowanie drogi dla przyszłych prac nad stworzeniem europejskich ram e-fakturowania. Grupa zadaniowa sformułowała propozycje dotyczące potencjalnej struktury zarządzania i opracowała plan realizacji programu dotyczącego e-fakturowania. W czerwcu 2007 r. grupa przedstawiła sprawozdanie końcowe.

               (9)

               Ponieważ grupa zadaniowa sprawdziła się, a zagadnienia długofalowe nadal wymagają rozwiązania, należy ustanowić grupę ekspertów ds. e-fakturowania.

               (10)

               Jej zadaniem powinno być określenie wymogów biznesowych (4) i zakresu odpowiedzialności przy wykonywaniu określonych zadań, jak również kierowanie pracami związanymi ze stworzeniem (do 2009 r.) europejskich ram e-fakturowania, aby opracować wspólną koncepcję otwartej i interoperatywnej struktury, na której będzie się opierać świadczenie usług e-fakturowania w Europie.

               (11)

               Członkami grupy ekspertów powinny być osoby mające bezpośrednie i odpowiednie kompetencje w zakresie działań związanych z e-fakturowaniem, w tym kluczowe zainteresowane strony z sektora publicznego oraz większych i mniejszych przedsiębiorstw, a także usługodawcy, organizacje normalizacyjne i przedstawiciele konsumentów. Ponadto należy stworzyć możliwość uczestniczenia w niej obserwatorów. Wszelkie sprawozdania lub wnioski grupy ekspertów powinny być efektem pracy jej członków i nie mogą być traktowane jako odzwierciedlenie poglądów służb Komisji.

               (12)

               Bez uszczerbku dla zasad dotyczących bezpieczeństwa określonych w załączniku do decyzji nr 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (regulamin wewnętrzny Komisji) (5), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy ekspertów.

               (13)

               Dane osobowe członków grupy ekspertów powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (6).

               (14)

               Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego okresu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Grupa Ekspertów ds. e-fakturowania
   Niniejszym ustanawia się Grupę Ekspertów ds. e-fakturowania, dalej zwaną „Grupą”. Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 2
   Zadania
   1.   Zadaniem Grupy jest pomoc Komisji w rozwoju i nadzorowaniu postępów w realizacji ustalonej strategii tworzenia europejskich ram e-fakturowania.
   2.   Zadania Grupy powinny zostać wykonane do dnia 31 grudnia 2009 r.
   3.   Grupa wykonuje następujące zadania szczegółowe:

               a)

               wskazanie w uregulowaniach prawnych z zakresu e-fakturowania na poziomie Wspólnoty i państw członkowskich braków, które uniemożliwiają wykorzystanie w pełni potencjału gospodarki Wspólnoty;

               b)

               określenie wymogów biznesowych e-fakturowania dla europejskich ram e-fakturowania oraz zapewnienie ich zatwierdzenia przez najważniejsze zainteresowane strony (7);

               c)

               określenie istotnych dla e-fakturowania danych, w szczególności dotyczących powiązań między fakturami i – co najmniej – procesu zaopatrzenia i płatności, spraw związanych z podatkiem VAT, potwierdzeniem autentyczności i integralności, wymogami archiwizacji i przechowywania, jak i potrzebą zagwarantowania zatwierdzenia tych elementów przez najważniejsze zainteresowane strony;

               d)

               zaproponowanie podziału obowiązków między organami normalizacyjnymi oraz ustalenie ram czasowych dla rozwoju wspólnej normy/wspólnych norm, opierającej/opierających się na wymogach biznesowych i wymogach w zakresie danych określonych przez zainteresowane strony w celu wsparcia europejskich ram e-fakturowania;

               e)

               zaproponowanie europejskich ram e-fakturowania. Europejskie ramy e-fakturowania mają na celu stworzenie wspólnej struktury pojęciowej, uwzględniającej wymogi i normy biznesowe, oraz zaproponowanie rozwiązań wspierających świadczenie usług e-fakturowania w ogólnie dostępny i interoperatywny sposób.

         4.   Wykonując swoje zadania Grupa uwzględnia dotychczas wykonane prace i rozwiązania, w szczególności w zakresie wymogów biznesowych i norm technicznych w dziedzinie e-fakturowania w sektorze publicznym i prywatnym.
   5.   W stosownych i koniecznych przypadkach Grupa może przenosić odpowiedzialność w zakresie wykonania określonych prac na podgrupy albo organy zewnętrzne i organizacje specjalizujące się w dziedzinie e-fakturowania.
   6.   Grupa sporządza i podaje do wiadomości Komisji sprawozdanie śródokresowe, podsumowujące postępy w realizacji zadań, i wszelkie zalecenia, które mogą stać się bodźcem do refleksji i dyskusji pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami, w szczególności zrzeszeniami przemysłowymi. Sprawozdanie to jest podawane do publicznej wiadomości.
   7.   Grupa sporządza i podaje do wiadomości Komisji sprawozdanie końcowe, zawierające opis europejskich ram e-fakturowania. Sprawozdanie to jest podawane do publicznej wiadomości.
   Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Komisja może konsultować się z Grupą w każdej kwestii związanej z e-fakturowaniem.
   2.   Przewodniczący Grupy może doradzić Komisji skonsultowanie się z Grupą w sprawie konkretnego zagadnienia.
   Artykuł 4
   Skład i powoływanie
   1.   W skład Grupy wchodzi nie więcej niż 30 członków.
   2.   Członkowie są powoływani przez Komisję spośród specjalistów posiadających kompetencje w zakresie e-fakturowania, na podstawie zgłoszeń zrzeszeń przemysłowych, instytucji sektora publicznego i osób prywatnych reprezentujących interesy całego sektora publicznego lub jego części, przedsiębiorstw i sektora technologii komunikacyjnych oraz informacyjnych (ICT), konsumentów, podmiotów świadczących usługi finansowe i organizacji normalizacyjnych w dziedzinie e-fakturowania.
   Kandydaci, których uznano za odpowiednich, ale których nie powołano, mogą zostać wpisani na listę rezerwową, z której Komisja może korzystać, jeśli wystąpi konieczność wyznaczenia zastępców członków Grupy.
   3.   Członkowie są powoływani w charakterze przedstawicieli władz publicznych i społeczeństwa obywatelskiego.
   4.   Komisja ocenia zgłoszenia stosując następujące kryteria:

               a)

               członkowie muszą reprezentować najważniejsze zainteresowane strony (np. usługodawców, dostawców rozwiązań, sektor publiczny, przedsiębiorstwa, łącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami (MŚP), jak i konsumentów) oraz organizacje normalizacyjne;

               b)

               członkowie muszą posiadać aktualne umiejętności praktyczne lub operatywną wiedzę fachową albo doświadczenie w rozwiązywaniu zagadnień natury prawnej, administracyjnej, podatkowej, normalizacyjnej, handlowej i/lub technicznej w zakresie e-fakturowania w wymiarze transgranicznym. W szczególności członkowie powinni posiadać odpowiednie bezpośrednie doświadczenie w zakresie projektów biznesowych bądź zagadnień umożliwiających nabycie wiedzy handlowej i technicznej, koniecznej dla opracowania rozwiązań w odniesieniu do kwestii, o których mowa w niniejszej decyzji;

               c)

               członkowie muszą być w stanie brać czynny udział w definiowaniu bądź kształtowaniu poglądów ich administracji, organizacji macierzystej, zrzeszenia przemysłowego albo sektora przemysłu lub innych grup skupiających zainteresowane strony na temat zagadnień wchodzących w zakres ich obowiązków;

               d)

               członkowie muszą biegle władać językiem angielskim, w stopniu umożliwiającym udział w dyskusjach i przygotowaniu sprawozdań.

         Do zgłoszeń otrzymanych od zainteresowanych stron należy dołączyć dokumentację wskazującą, że proponowany członek spełnia powyższe warunki.
   5.   Przy powoływaniu członków Komisja bierze pod uwagę następujące kryteria:

               a)

               wymagane kompetencje prawne, handlowe i techniczne w odniesieniu do zagadnień wchodzących w zakres obowiązków Grupy;

               b)

               kompetencje obejmujące wszystkie odpowiednie funkcje po stronie podaży i popytu w odniesieniu do e-fakturowania;

         Ponadto Komisja, opierając się na otrzymanych zgłoszeniach, stara się o zapewnienie szerokiej reprezentacji geograficznej i zrównoważonego z punktu widzenia płci składu Grupy.
   6.   Członkowie informują Komisję z odpowiednim wyprzedzeniem o wszelkich konfliktach interesów, które mogłyby podważyć ich obiektywizm.
   7.   Nazwiska indywidualnie wyznaczonych członków są publikowane na stronie internetowej DG albo w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, bądź w obu formach. Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
   8.   Członkowie są powoływani na dwunastomiesięczną kadencję, z możliwością ponownego powołania, i pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia lub do wygaśnięcia ich kadencji.
   9.   Członkowie mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji, w następujących przypadkach:

               a)

               jeżeli członek złoży rezygnację;

               b)

               jeżeli członek utraci zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace Grupy;

               c)

               jeżeli członek nie spełnia warunków określonych w art. 287 Traktatu;

               d)

               jeżeli, niezgodnie z ust. 6, nie poinformował Komisji z odpowiednim wyprzedzeniem o wszelkich konfliktach interesów, które mogłyby podważyć jego obiektywizm.

         Artykuł 5
   Przewodniczący – powoływanie
   1.   Komisja powołuje przewodniczącego Grupy Ekspertów mając na uwadze to, w jakim zakresie wybrana osoba reprezentuje interesy najważniejszych zainteresowanych stron, przyczynia się do kształtowania poglądów sektora przemysłu w odniesieniu do zagadnień objętych mandatem oraz posiada wymagane kompetencje prawne, handlowe i techniczne.
   2.   Komisja powołuje przewodniczącego na dwunastomiesięczną kadencję z możliwością ponownego powołania.
   Artykuł 6
   Funkcjonowanie
   1.   Komisja organizuje spotkania Grupy, którym przewodniczy przewodniczący.
   2.   W celu analizy kwestii szczegółowych, wchodzących w zakres obowiązków ustalony przez Grupę, i za zgodą Komisji, mogą zostać ustanowione podgrupy; podgrupy takie są rozwiązywane po zrealizowaniu swoich zadań.
   3.   Przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach Grupy lub podgrupy ekspertów lub obserwatorów posiadających wiedzę specjalistyczną na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia.
   4.   Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach lub pracach Grupy lub podgrupy dotyczą spraw poufnych, wówczas nie mogą być one ujawniane.
   5.   Posiedzenia Grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji; procedury tych posiedzeń oraz ich harmonogram określa Komisja. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
   W posiedzeniach Grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego, przyjęty przez Komisję.
   7.   Komisja może publikować lub umieszczać w Internecie, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, wnioski lub dokumenty robocze Grupy.
   Artykuł 7
   Zwrot kosztów
   1.   Koszty podróży oraz, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez przewodniczącego, członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami Grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   2.   Przewodniczący, członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane przez siebie usługi.
   3.   Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego Grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 8
   Termin wygaśnięcia
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 31 października 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Günter VERHEUGEN

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2006/138/WE (Dz.U. L 384 z 29.12.2006, str. 92).

      (2)  COM(2005) 24.

      (3)  COM(2005) 229 wersja ostateczna.

      (4)  Wymogi biznesowe w zakresie e-fakturowania to cechy, którymi powinny charakteryzować się usługi e-fakturowania, aby odpowiadały potrzebom i celom biznesowym zainteresowanych stron, umożliwiając funkcjonowanie procedur finansowych i łańcuchów dostaw. Należą do nich następujące kategorie: ogólne procesy biznesowe, informacje konieczne do e-fakturowania, standardowa struktura komunikatów.

      (5)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2006/548/WE, Euratom (Dz.U. L 215 z 5.8.2006, str. 38).

      (6)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.

      (7)  Przede wszystkim sektor publiczny, przedsiębiorstwa oraz dostawcy usług z sektora ICT i usług finansowych.

      ZAŁĄCZNIK
      ZAKRES WYMAGAŃ I OBOWIĄZKÓW
      GRUPA EKSPERTÓW DS. FAKTUROWANIA ELEKTRONICZNEGO
      1.   KONTEKST
      Komisja Europejska (KE) wychodzi naprzeciw wyzwaniom globalizacji gospodarczej. W swojej „Szeroko zakrojonej strategii innowacyjnej”, wprowadzonej we wrześniu 2006 r. KE zaobserwowała, że „w nowym porządku ekonomicznym Europa nie może zmierzyć się z konkurencją, jeżeli nie wykaże się większą pomysłowością, nie będzie lepiej reagować na potrzeby i preferencje konsumentów oraz nie stanie się bardziej innowacyjna”.
      W kontekście gospodarki globalnej jako podstawa poprawy konkurencyjności europejskiej wyłaniają się dwa aspekty: skuteczność oraz niezawodność. Poprawa efektywności łańcuchów wartości przyczynia się do obniżenia kosztów a zwiększenie pewności otoczenia, w którym one działają, podnosi ich konkurencyjność. Efektywność i niezawodność łańcuchów wartości jest zatem podłożem innowacji.
      Usprawnienie przepływu informacji w każdym łańcuchu wartości ogranicza nieefektywność, zwiększa niezawodność oraz przyczynia się do redukcji kosztów. Ponieważ Europa zmierza w kierunku przyjęcia jednolitego obszaru płatniczego euro (SEPA), należy także zająć się kwestią procesów gospodarczych, które są w znacznym stopniu powiązane z płatnościami dokonywanymi pomiędzy przedsiębiorstwami jako takimi oraz pomiędzy przedsiębiorstwami a rządem. Oczekuje się, że SEPA będzie miał znaczny wkład w Agendę lizbońską.
      Zapewnienie podstawy dla osiągnięcia interoperatywności rozwiązań w zakresie e-fakturowania w sektorze publicznym i prywatnym należy do zakresu i przedmiotu europejskich ram fakturowania elektronicznego (EFE). Ramy będą stanowiły podstawę interoperatywności dzięki ustanowieniu wspólnych zasad w zakresie przedsiębiorczości i norm technicznych. Poprzez pomoc we wzmocnieniu pozytywnych bodźców gospodarczych, zachęcających do zastąpienia procesów opierających się na pracy ręcznej z wykorzystaniem papieru handlem elektronicznym, ramy przyczynią się do zniesienia istniejących obecnie przeszkód w zakresie przyjęcia i ustanowienia wewnątrzwspólnotowych (transgranicznych) rozwiązań w zakresie e-fakturowania.
      2.   MANDAT UDZIELONY GRUPIE EKSPERTÓW DS. E-FAKTUROWANIA
      Zadaniem Grupy Ekspertów („Grupa”) będzie pomoc Komisji w rozwoju i nadzorowaniu postępów w kierunku ustalonej strategii stworzenia europejskich ram e-fakturowania.
      Zadania Grupy powinny zostać wykonane do dnia 31 grudnia 2009 r.
      Grupa spełnia następujące zadania szczególne:

                  a)

                  wskazanie w uregulowaniach prawnych z zakresu e-fakturowania na poziomie Wspólnoty i państw członkowskich braków, które uniemożliwiają wykorzystanie w pełni potencjału gospodarki Wspólnoty;

                  b)

                  określenie wymogów biznesowych e-fakturowania dla europejskich ram e-fakturowania oraz zapewnienie ich zatwierdzenia przez najważniejsze zainteresowane strony;

                  c)

                  określenie istotnych dla e-fakturowania danych, w szczególności dotyczących powiązań między fakturami i – co najmniej – procesu zaopatrzenia i płatności, spraw związanych z podatkiem VAT, potwierdzeniem autentyczności i integralności, wymogami archiwizacji i przechowywania, jak i potrzebą zagwarantowania zatwierdzenia tych elementów przez najważniejsze zainteresowane strony;

                  d)

                  zaproponowanie podziału obowiązków między organami normalizacyjnymi oraz ustalenie ram czasowych dla rozwoju wspólnej normy/wspólnych norm, opierającej/opierających się na wymogach biznesowych i wymogach w zakresie danych określonych przez zainteresowane strony w celu wsparcia europejskich ram e-fakturowania;

                  e)

                  zaproponowanie europejskich ram e-fakturowania. Europejskie ramy e-fakturowania mają na celu stworzenie wspólnej struktury pojęciowej, uwzględniającej wymogi i normy biznesowe oraz zaproponowanie rozwiązań wspierających świadczenie usług e-fakturowania w ogólnie dostępny i interoperatywny sposób.

            Wykonując swoje zadania Grupa uwzględnia dotychczas wykonane prace i rozwiązania, w szczególności w zakresie wymogów biznesowych i norm technicznych w dziedzinie e-fakturowania w sektorze publicznym i prywatnym.
      W stosownych i koniecznych przypadkach Grupa może przenosić odpowiedzialność w zakresie wykonania określonych prac na podgrupy albo organy zewnętrzne i organizacje specjalizujące się w dziedzinie e-fakturowania.
      Grupa sporządza i podaje do wiadomości Komisji sprawozdanie śródokresowe, podsumowujące postępy w realizacji zadań i zawierające wszelkie zalecenia, które mogą stać się bodźcem do refleksji i dyskusji pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami, w szczególności zrzeszeniami przemysłowymi. Sprawozdanie to podawane jest do publicznej wiadomości.
      Grupa sporządza i podaje do wiadomości Komisji sprawozdanie końcowe, zawierające opis europejskich ram e-fakturowania. Sprawozdanie to podawane jest do publicznej wiadomości. Sprawozdanie to nie będzie traktowane jako odzwierciedlające poglądy służb Komisji.
      3.   SKŁAD I DZIAŁALNOŚĆ
      3.1.   Skład
      W skład Grupy wchodzi nie więcej niż 30 członków.
      Członkowie powoływani są przez Komisję spośród specjalistów posiadających kompetencje w zakresie e-fakturowania, na podstawie zgłoszeń pochodzących od zrzeszeń przemysłowych, instytucji sektora publicznego i osób prywatnych reprezentujących interesy całego lub części sektora publicznego, przedsiębiorstw i technologii komunikacyjnych oraz informacyjnych (ICT), konsumentów, podmiotów świadczących usługi finansowe i organizacji normalizacyjnych w dziedzinie e-fakturowania.
      3.2.   Zaproszenie do składania zgłoszeń
      W następstwie przyjęcia niniejszej decyzji powołującej Grupę, Komisja opublikuje zaproszenie do składania zgłoszeń, pochodzących od zrzeszeń przemysłowych, instytucji sektora publicznego i osób prywatnych reprezentujących interesy całego lub części sektora publicznego, przedsiębiorstw i technologii komunikacyjnych oraz informacyjnych (ICT), konsumentów, podmiotów świadczących usługi finansowe i organizacji normalizacyjnych w dziedzinie e-fakturowania.
      Zrzeszenia przemysłowe, instytucje sektora publicznego oraz osoby prywatne wyrażające chęć uczestnictwa w Grupie, proszone są o składanie zgłoszeń w formie pisemnej; zgłoszenia należy przesłać nie później niż w dniu 30 listopada 2007 r.
      Zgłoszenia powinny zawierać starannie umotywowany wniosek, wskazujący na powody chęci uczestnictwa w Grupie.
      Komisja ocenia zgłoszenia stosując następujące kryteria:

                  a)

                  członkowie muszą reprezentować najważniejsze zainteresowane strony (np. usługodawców, dostawców rozwiązań, sektor publiczny, przedsiębiorstwa, łącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami (MŚP), jak i konsumentów) oraz organizacje normalizacyjne;

                  b)

                  członkowie muszą posiadać aktualne umiejętności praktyczne lub operatywną wiedzę fachową albo doświadczenie w rozwiązywaniu zagadnień natury prawnej, administracyjnej, podatkowej, normalizacyjnej, handlowej i/lub technicznej w zakresie e-fakturowania w wymiarze transgranicznym. W szczególności członkowie powinni posiadać odpowiednie bezpośrednie doświadczenie w zakresie projektów biznesowych bądź zagadnień umożliwiających nabycie wiedzy handlowej i technicznej, koniecznej dla opracowania rozwiązań w odniesieniu do kwestii, o których mowa w niniejszej decyzji;

                  c)

                  członkowie muszą być w stanie brać czynny udział w definiowaniu bądź kształtowaniu poglądów ich administracji, organizacji macierzystej, zrzeszenia przemysłowego albo sektora przemysłu lub innych grup skupiających zainteresowane strony na temat zagadnień wchodzących w zakres ich obowiązków;

                  d)

                  członkowie muszą biegle władać językiem angielskim, w stopniu umożliwiającym im udział w dyskusjach i przygotowaniu sprawozdań.

            Do zgłoszeń otrzymanych od zainteresowanych stron należy dołączyć dokumentację wskazującą, że proponowany członek spełnia powyższe warunki.
      3.3.   Ostateczna decyzja odnośnie do składu Grupy
      Komisja podejmuje decyzję o składzie Grupy na podstawie wniosków złożonych w odpowiedzi na zaproszenie do składania zgłoszeń.
      Przy powoływaniu członków Komisja bierze pod uwagę następujące kryteria:

                  a)

                  wymagane kompetencje prawne, handlowe i techniczne w odniesieniu do zagadnień wchodzących w zakres obowiązków Grupy;

                  b)

                  kompetencje obejmujące wszystkie odpowiednie funkcje po stronie podaży i popytu w odniesieniu do e-fakturowania;

            Ponadto Komisja będzie starała się zapewnić szeroką reprezentację geograficzną i zrównoważony z punktu widzenia płci skład Grupy w oparciu o otrzymane zgłoszenia.
      Członkowie informują Komisję z odpowiednim wyprzedzeniem o wszelkich konfliktach interesów, które mogłyby podważyć ich obiektywizm.
      Nazwiska indywidualnie wyznaczonych członków są publikowane na stronie internetowej DG albo w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, bądź w obu formach. Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
      Członkowie są powoływani na dwunastomiesięczną kadencję, z możliwością ponownego powołania i pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia lub do wygaśnięcia ich kadencji.
      Członkowie mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji, w następujących przypadkach:

                  a)

                  jeżeli członek złoży rezygnację;

                  b)

                  jeżeli członek utraci zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace Grupy;

                  c)

                  jeżeli członek nie spełnia warunków określonych w art. 287 Traktatu;

                  d)

                  jeżeli członek nie poinformował Komisji w odpowiednim czasie o wszelkich konfliktach interesów, które mogłyby podważyć jego obiektywizm.

            3.4.   Przewodniczący
      Komisja powołuje przewodniczącego grupy ekspertów mając na uwadze to, w jakim zakresie wybrana osoba reprezentuje interesy głównych zainteresowanych stron, przyczynia się do kształtowania poglądów sektora przemysłu w odniesieniu do zagadnień objętych mandatem oraz posiada wymagane kompetencje prawne, handlowe i techniczne.
      Komisja powołuje przewodniczącego na dwunastomiesięczną kadencję w możliwością ponownego powołania.
      3.5.   Funkcjonowanie
      Komisja organizuje spotkania Grupy, którym przewodniczy przewodniczący.
      W celu analizy kwestii szczegółowych, wchodzących w zakres obowiązków ustalony przez Grupę, i za zgodą Komisji, mogą zostać ustanowione podgrupy; po zrealizowaniu zadań podgrupy są rozwiązywane.
      Przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracach Grupy lub podgrupy ekspertów lub obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia.
      Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach lub pracach grupy lub podgrupy dotyczą spraw poufnych, wówczas nie mogą być one ujawniane.
      Posiedzenia Grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji; procedury tych posiedzeń oraz ich harmonogram określa Komisja. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu. W posiedzeniach Grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
      Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego, przyjęty przez Komisję.
      Komisja może publikować lub umieszczać w Internecie, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, wnioski lub dokumenty robocze Grupy.
      3.6.   Zwrot kosztów
      Koszty podróży oraz, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez przewodniczącego, członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami Grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
      Przewodniczący, członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wykonywane przez siebie usługi.
      Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego Grupie przez właściwe służby Komisji.