title: 2008/75/WE: Decyzja Rady z dnia 21 stycznia 2008 r. dotycząca stanowiska Wspólnoty w ramach Międzynarodowej Rady Kawy w sprawie wyznaczenia depozytariusza Międzynarodowej umowy w sprawie kawy z 2007 r.

text:
               25.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/20

      DECYZJA RADY

   z dnia 21 stycznia 2008 r.
   dotycząca stanowiska Wspólnoty w ramach Międzynarodowej Rady Kawy w sprawie wyznaczenia depozytariusza Międzynarodowej umowy w sprawie kawy z 2007 r.
   (2008/75/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 ust. 1–4, w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Podczas 98. sesji Międzynarodowa Rada Kawy w rezolucji nr 431 z dnia 28 września 2007 r. przyjęła tekst nowej Międzynarodowej umowy w sprawie kawy z 2007 r.

               (2)

               Rezolucją nr 432 z dnia 28 września 2007 r. okres obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie kawy z 2001 r. został przedłużony o jeden rok, od dnia 1 października 2007 r. do dnia 30 września 2008 r.

               (3)

               Na mocy przepisów art. 2 ust. 10 Międzynarodowej umowy w sprawie kawy z 2007 r. przyszły depozytariusz umowy powoływany jest decyzją Międzynarodowej Rady Kawy w ramach obecnie obowiązującej Międzynarodowej umowy w sprawie kawy z 2001 r. Decyzja musi zostać podjęta w drodze konsensusu przed dniem 31 stycznia 2008 r.

               (4)

               Wyznaczenie depozytariusza umowy leży w interesie Wspólnoty Europejskiej.

               (5)

               Należy określić stanowisko Wspólnoty Europejskiej na forum Międzynarodowej Rady Kawy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Na forum Międzynarodowej Rady Kawy Wspólnota Europejska głosuje za wyznaczeniem Międzynarodowej Organizacji Kawy na depozytariusza Międzynarodowej umowy w sprawie kawy z 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 21 stycznia 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący


title: 2007/45/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 15 grudnia 2006 r. określająca środki niezbędne do uzupełnienia całkowitej wartości kapitałowej Europejskiego Banku Centralnego oraz do dostosowania poziomu wierzytelności krajowych banków centralnych równoważnych przekazanym rezerwom walutowym ( EBC/2006/24 )

text:
               31.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 24/9

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 15 grudnia 2006 r.
   określająca środki niezbędne do uzupełnienia całkowitej wartości kapitałowej Europejskiego Banku Centralnego oraz do dostosowania poziomu wierzytelności krajowych banków centralnych równoważnych przekazanym rezerwom walutowym
   (EBC/2006/24)
   (2007/45/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 30,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W związku z następującym w dniu 1 stycznia 2007 r. przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej oraz rozpoczęciem uczestnictwa krajowych banków centralnych tych państw w Europejskim Systemie Banków Centralnych (ESBC) decyzja EBC/2006/21 z dnia 15 grudnia 2006 r. dotycząca procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (1) ustanawia z dniem 1 stycznia 2007 r. nowe wagi w kluczu kapitałowym Europejskiego Banku Centralnego, przypisane każdemu krajowemu bankowi centralnemu, jaki będzie członkiem ESBC w dniu 1 stycznia 2007 r. (poniżej określane odpowiednio jako „wagi klucza kapitałowego” oraz „klucz kapitałowy”).

               (2)

               Tym samym konieczne jest dostosowanie wierzytelności przyznanych przez EBC zgodnie z art. 30 ust. 3 Statutu na rzecz krajowych banków centralnych państw członkowskich, które przyjęły euro (zwanych dalej „uczestniczącymi krajowymi bankami centralnymi”) i równoważnych wkładom uczestniczących krajowych banków centralnych na rzecz EBC w zakresie rezerw walutowych (określanych poniżej jako „wierzytelności”). Te z uczestniczących krajowych banków centralnych, których wierzytelności zwiększają się w związku z rozszerzeniem klucza kapitałowego z dniem 1 stycznia 2007 r., powinny w związku z tym dokonać wyrównawczego przekazania środków na rzecz EBC, podczas gdy EBC powinien dokonać wyrównawczego przekazania środków na rzecz takich uczestniczących krajowych banków centralnych, których wierzytelności zmniejszają się w związku ze wskazanym rozszerzeniem.

               (3)

               Maksymalna kwota rezerw walutowych, które mogą zostać przekazane na rzecz EBC, będzie od dnia 1 stycznia 2007 r. stanowić równowartość 57 606 524 025,77 EUR.

               (4)

               Zgodnie z realizowanymi przez Statut ogólnymi zasadami słuszności, równego traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań te uczestniczące krajowe banki centralne, których stosunkowy udział w całkowitej wartości kapitałowej EBC wzrasta w wyniku wskazanych powyżej dostosowań, powinny również dokonać wyrównawczego przekazania środków na rzecz takich uczestniczących krajowych banków centralnych, których stosunkowy udział ulega zmniejszeniu.

               (5)

               W celu dostosowania wartości udziału każdego z uczestniczących krajowych banków centralnych w całkowitej wartości kapitałowej EBC odpowiednie wagi klucza kapitałowego przyporządkowane każdemu uczestniczącemu krajowemu bankowi centralnemu, do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz od dnia 1 stycznia 2007 r., powinny zostać wyrażone jako procentowy udział w całkowitej wartości kapitałowej EBC subskrybowanej przez wszystkie uczestniczące krajowe banki centralne.

               (6)

               Niezbędne jest w związku z tym przyjęcie nowej decyzji EBC uchylającej decyzję EBC/2003/21 z dnia 18 grudnia 2003 r. określającą środki niezbędne dla uzupełnienia rezerw i odpisów Europejskiego Banku Centralnego oraz dla dostosowania poziomu wierzytelności krajowych banków centralnych równoważnych przekazanym rezerwom walutowym (2) oraz decyzję EBC/2004/8 z dnia 22 kwietnia 2004 r. określającą środki niezbędne dla uzupełnienia całkowitej wartości kapitałowej Europejskiego Banku Centralnego, dla dostosowania poziomu wierzytelności krajowych banków centralnych równoważnych przekazanym rezerwom walutowym oraz dla powiązanych kwestii finansowych (3).

               (7)

               Na podstawie art. 1 decyzji Rady 2006/495/WE z dnia 11 lipca 2006 r. wydanej na podstawie art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia wspólnej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r. (4) wyłączenie na rzecz Słowenii wskazane w art. 4 Aktu przystąpienia z 2003 r. (5) podlega zniesieniu z dniem 1 stycznia 2007 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Dla celów niniejszej decyzji:

               a)

               „całkowita wartość kapitałowa” oznacza sumę rezerw EBC, rezerw rewaluacyjnych oraz odpisów równoważnych rezerwom obliczonych przez EBC na dzień 31 grudnia 2006 r. Rezerwy EBC oraz wskazane odpisy równoważne rezerwom obejmują, bez naruszenia ogólnego znaczenia terminu „całkowita wartość kapitałowa”, ogólny fundusz rezerwowy oraz odpisy równoważne rezerwom związane z ryzykiem kursów walutowych, stóp procentowych oraz cen złota;

               b)

               „data przekazania” oznacza drugi dzień roboczy następujący po zaakceptowaniu przez Radę Prezesów sprawozdań finansowych EBC za rok obrachunkowy 2006;

               c)

               „dochód EBC z banknotów euro” ma takie samo znaczenie jak „dochód EBC z banknotów euro w obiegu”, zdefiniowany w art. 1 lit. d) decyzji EBC/2005/11 z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie podziału wśród krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich dochodu Europejskiego Banku Centralnego z tytułu banknotów euro znajdujących się w obiegu (6).

         Artykuł 2
   Uzupełnienie rezerw oraz odpisów EBC
   1.   Jeżeli udział uczestniczącego krajowego banku centralnego w całkowitej wartości kapitałowej zwiększy się w związku ze wzrostem wagi klucza kapitałowego przypadającej na taki bank od dnia 1 stycznia 2007 r., taki krajowy bank centralny przekaże na rzecz EBC w dacie przekazania kwotę określoną zgodnie z ust. 3.
   2.   Jeżeli udział uczestniczącego krajowego banku centralnego w całkowitej wartości kapitałowej zmaleje w związku z obniżeniem wagi klucza kapitałowego przypadającej na taki bank od dnia 1 stycznia 2007 r., taki krajowy bank centralny uzyska od EBC w dacie przekazania kwotę określoną zgodnie z ust. 3.
   3.   EBC dokona, najpóźniej w dniu w którym Rada Prezesów przyjmie sprawozdania finansowe EBC za rok obrachunkowy 2006, obliczenia i potwierdzenia każdemu z uczestniczących krajowych banków centralnych kwoty podlegającej przekazaniu przez taki krajowy bank centralny na rzecz EBC, o ile zastosowanie ma ust. 1, bądź też kwoty podlegającej przekazaniu przez EBC na rzecz takiego krajowego banku centralnego, o ile zastosowanie ma ust. 2. Z uwzględnieniem odpowiednich zaokrągleń, każda przekazywana lub otrzymywana kwota zostanie wyliczona jako iloczyn całkowitej wartości kapitałowej oraz wyrażonej w liczbach bezwzględnych różnicy pomiędzy wagą klucza kapitałowego każdego z uczestniczących krajowych banków centralnych obowiązującą w dniu 31 grudnia 2006 r. oraz przysługującą takiemu bankowi wagą klucza kapitałowego obowiązującą od dnia 1 stycznia 2007 r., dzieląc wynik takiej operacji przez 100.
   4.   Każda kwota opisana w ust. 3 będzie wymagalna w euro na dzień 1 stycznia 2007 r., jednakże zostanie faktycznie przekazana w dacie przekazania.
   5.   W dacie przekazania uczestniczący krajowy bank centralny lub EBC, w przypadku gdy będą podlegać obowiązkowi dokonania przekazania kwoty ustalonej zgodnie z ust. 1 lub ust. 2, dokonają także, niezależnie od powyższego, przekazania odsetek naliczonych za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do daty przekazania, odpowiednio w odniesieniu do każdej z kwot należnych od takiego uczestniczącego krajowego banku centralnego lub od EBC. Podmioty przekazujące i otrzymujące odsetki będą tożsame z podmiotami przekazującymi i otrzymującymi kwoty, w stosunku do których odsetki zostały naliczone.
   6.   Jeżeli całkowita wartość kapitałowa jest mniejsza niż zero, kwoty które mają zostać przekazane lub otrzymane zgodnie z ust. 3 i ust. 5, podlegają rozliczeniu w sposób odwrotny od wskazanego w ust. 3 i ust. 5.
   Artykuł 3
   Dostosowanie wierzytelności równoważnych przekazanym rezerwom walutowym
   1.   Biorąc pod uwagę, iż dostosowanie wierzytelności równoważnych przekazanym aktywom rezerwy walutowej zostanie w odniesieniu do Banka Slovenije uregulowane decyzją EBC/2006/30 z dnia 30 grudnia 2006 r. w sprawie dokonania przez Banka Slovenije wpłat na poczet kapitału, przekazania aktywów rezerwy walutowej oraz wniesienia wkładów na poczet rezerw i odpisów Europejskiego Banku Centralnego (7), niniejszy artykuł reguluje dostosowanie wierzytelności równoważnych aktywom rezerwy walutowej przekazanym przez inne uczestniczące krajowe banki centralne.
   2.   Wierzytelności uczestniczących krajowych banków centralnych zostaną dostosowane na dzień 1 stycznia 2007 r. zgodnie z ich odpowiednio dostosowanymi wagami klucza kapitałowego. Wartość wierzytelności uczestniczących krajowych banków centralnych od dnia 1 stycznia 2007 r. jest wskazana w trzeciej kolumnie tabeli zawartej w załączniku do niniejszej decyzji.
   3.   Wobec każdego uczestniczącego krajowego banku centralnego, na mocy postanowień niniejszego ustępu i bez konieczności spełniania dalszych wymogów formalnych lub wydawania dalszych aktów, przyjmuje się, że z dniem 1 stycznia 2007 r. dokonane zostanie przekazanie lub przyjęcie wyrażonej w liczbach bezwzględnych wartości wierzytelności (w euro), wskazanej obok nazwy odpowiedniego banku w czwartej kolumnie tabeli zawartej w załączniku do niniejszej decyzji, przy czym znak „-” odnosi się do wierzytelności przekazanej przez krajowy bank centralny na rzecz EBC, a znak „+” do wierzytelności przekazanej przez EBC na rzecz krajowego banku centralnego.
   4.   W pierwszym dniu operacyjnym transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym („TARGET”) następującym po 1 stycznia 2007 r., każdy uczestniczący krajowy bank centralny przekaże albo otrzyma wyrażoną w liczbach bezwzględnych wartość kwoty (w euro) wskazanej obok nazwy takiego banku w czwartej kolumnie tabeli zawartej w załączniku do niniejszej decyzji, przy czym znak „+” odnosić się będzie do wierzytelności przekazanej przez krajowy bank centralny na rzecz EBC a znak „-” do wierzytelności przekazanej przez EBC na rzecz krajowego banku centralnego.
   5.   W pierwszym dniu operacyjnym TARGET następującym po 1 stycznia 2007 r., EBC oraz uczestniczące krajowe banki centralne podlegające obowiązkowi przekazania odpowiednich kwot zgodnie z ust. 4, dokonają, niezależnie od powyższego, przekazania odsetek naliczonych za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia wskazanego przekazania w odniesieniu do odpowiednich kwot należnych od EBC lub odpowiednich krajowych banków centralnych. Podmioty przekazujące i otrzymujące powyższe odsetki będą tożsame z podmiotami przekazującymi i otrzymującymi kwoty, w stosunku do których odsetki zostały naliczone.
   Artykuł 4
   Postanowienia ogólne
   1.   Wszystkie odsetki naliczane zgodnie z art. 2 ust. 5 oraz art. 3 ust. 5 obliczone zostaną w stosunku dziennym, przy założeniu 360-dniowej metody kalkulacji, w oparciu o stopę procentową odpowiadającą stopie referencyjnej równej stopie marginalnej, przy której ESBC przeprowadził ostatnią główną operację refinansującą.
   2.   Każde przekazanie środków dokonane zgodnie z art. 2 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 3 ust. 4 i 5 zostanie osobno dokonane za pomocą TARGET.
   3.   EBC oraz uczestniczące krajowego banki centralne podlegające obowiązkowi przekazania odpowiednich kwot zgodnie z artykułem 2 niniejszej decyzji wydadzą, przy zastosowaniu odpowiednich procedur, wszelkie instrukcje niezbędne dla prawidłowego i terminowego przekazania odpowiednich środków.
   Artykuł 5
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
   2.   Decyzje EBC/2003/21 oraz EBC/2004/8 zostają niniejszym uchylone z dniem 1 stycznia 2007 r.
   3.   Odesłania do decyzji EBC/2003/21 oraz EBC/2004/8 powinny być rozumiane jako odesłania do niniejszej decyzji.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 15 grudnia 2006 r.

            Prezes EBC

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  Patrz: 1 str. niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (2)  Dz.U. L 9 z 15.1.2004, str. 36.

      (3)  Dz.U. L 205 z 9.6.2004, str. 13.

      (4)  Dz.U. L 195 z 15.7.2006, str. 25.

      (5)  Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33.

      (6)  Dz.U. L 311 z 26.11.2005, str. 41.

      (7)  Patrz: 17 str. niniejszego Dziennika Urzędowego.

      ZAŁĄCZNIK
      WIERZYTELNOŚCI RÓWNOWAŻNE PRZEKAZANYM DO EBC REZERWOM WALUTOWYM

                  Uczestniczący krajowy bank centralny

                  Wierzytelność równoważna przekazanym do EBC rezerwom walutowym, stan na dzień 31 grudnia 2006 r.
                  (EUR)

                  Wierzytelność równoważna przekazanym do EBC rezerwom walutowym, stan na dzień 1 stycznia 2007 r.
                  (EUR)

                  Kwota przekazywana
                  (EUR)

                  Nationale Bank van België/Banque nationale de Belgique

                  1 419 101 951,42

                  1 423 341 995,63

                  +4 240 044,21

                  Deutsche Bundesbank

                  11 761 707 507,63

                  11 821 492 401,85

                  +59 784 894,22

                  Bank of Greece

                  1 055 840 342,96

                  1 046 595 328,50

                  -9 245 014,46

                  Banco de España

                  4 326 975 513,23

                  4 349 177 350,90

                  +22 201 837,67

                  Banque de France

                  8 275 330 930,88

                  8 288 138 644,21

                  +12 807 713,33

                  Central Bank and Financial Services Authority of Ireland

                  513 006 857,90

                  511 833 965,97

                  -1 172 891,93

                  Banca d'Italia

                  7 262 783 714,66

                  7 217 924 640,86

                  -44 859 073,80

                  Banque centrale du Luxembourg

                  87 254 013,80

                  90 730 275,34

                  +3 476 261,54

                  De Nederlandsche Bank

                  2 223 363 597,71

                  2 243 025 225,99

                  +19 661 628,28

                  Oesterreichische Nationalbank

                  1 157 451 203,42

                  1 161 289 917,84

                  +3 838 714,42

                  Banco de Portugal

                  982 331 062,21

                  987 203 002,23

                  +4 871 940,02

                  Banka Slovenije

                  0

                  183 995 237,74 (1)

                  + 183 995 237,74

                  Suomen Pankki

                  717 118 925,89

                  717 086 011,07

                  -32 914,82

                  Suma (2):

                  39 782 265 621,70

                  40 041 833 998,13

                  + 259 568 376,43

         (1)  Podlegające przekazaniu w datach wskazanych w decyzji EBC/2006/30.

         (2)  W związku z zaokrągleniami wskazane kwoty mogą nie sumować się do kwoty podanej w rubryce „Suma”.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1243 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) podczas 98. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i 71. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w odniesieniu do przyjęcia zmian prawideł II-1/23 i II-2/9.4.1.3 konwencji SOLAS oraz zmian międzynarodowych kodeksów jednostek szybkich z 1994 i 2000 r., Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych oraz dodatku V do załącznika VI do konwencji MARPOL

text:
               11.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 178/9

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1243
   z dnia 29 maja 2017 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) podczas 98. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i 71. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego w odniesieniu do przyjęcia zmian prawideł II-1/23 i II-2/9.4.1.3 konwencji SOLAS oraz zmian międzynarodowych kodeksów jednostek szybkich z 1994 i 2000 r., Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych oraz dodatku V do załącznika VI do konwencji MARPOL
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Działanie Unii w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu poprawę bezpieczeństwa morskiego i ochronę środowiska morskiego.

               (2)

               Komitet Bezpieczeństwa na Morzu (zwany dalej „MSC”) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (zwanej dalej „IMO”) na swoim 97. posiedzeniu zatwierdził zmiany prawideł II-1/23 i II-2/9.4.1.3 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (zwanej dalej „konwencją SOLAS”), zmiany międzynarodowych kodeksów jednostek szybkich z 1994 i 2000 r. (zwanych dalej „kodeksami HSC”), Międzynarodowego kodeksu środków ratunkowych (zwanego dalej „kodeksem LSA”) oraz załącznika do rezolucji MSC.81(70). Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte podczas 98. posiedzenia MSC, które odbędzie się w czerwcu 2017 r.

               (3)

               Komitet Ochrony Środowiska Morskiego (zwany dalej „MEPC”) IMO na swoim 70. posiedzeniu osiągnął porozumienie w sprawie zmian dodatku V do załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (zwanego dalej „załącznikiem VI do konwencji MARPOL”) w zakresie informacji zamieszczanych w dokumencie dostawy paliwa. Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte podczas 71. posiedzenia MEPC, które odbędzie się w lipcu 2017 r.

               (4)

               Na 95. i 96. posiedzeniu MSC IMO zatwierdzono szereg projektów zmian prawidła II-1 konwencji SOLAS odnośnie do przepisów dotyczących podziałów i stateczności w warunkach uszkodzenia statku. Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii w odniesieniu do tych zmian, zostało określone w decyzji Rady (UE) 2016/2077 (1).

               (5)

               Na 97. posiedzeniu MSC IMO uzgodniono, że przyjęcie większości proponowanych zmian prawidła II-1 konwencji SOLAS dotyczących podziału grodziowego i stateczności w warunkach uszkodzenia zawiesza się do jego 98. posiedzenia, a w odniesieniu do zmiany prawidła II-1/6 dotyczącej wzoru wymaganego wskaźnika podziału grodziowego R uzgodniono, że żadne dalsze zmiany prawidła II-1/6 nie powinny obniżać obecnego poziomu bezpieczeństwa.

               (6)

               Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii, które zostało określone w art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 2 ust. 2 decyzji (UE) 2016/2077, ma w związku z tym nadal zastosowanie.

               (7)

               Na 97. posiedzeniu MSC IMO uzgodniono harmonizację tekstu w prawidłach II-1/22, II–I/23 i II–I/24 odnośnie do istnienia różnych określeń dotyczących podobnych wymogów oraz aktualizacji istniejących wzajemnych odesłań, bez zmiany treści uprzednio zatwierdzonych zmian. Prawidło II-1/23 dotyczy specjalnych wymogów odnoszących się do statków pasażerskich ro-ro i nie zostało uwzględnione w stanowisku, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii, które zostało przedstawione w decyzji (UE) 2016/2077. Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE (2) stosuje się do statków pasażerskich i pasażerskich jednostek szybkich odbywających rejsy krajowe. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r. ze zmianami.

               (8)

               Zmiany prawidła II-2/9.4.1.3 konwencji SOLAS doprecyzowują wymogi dotyczące odporności ogniowej okien na statkach pasażerskich przewożących nie więcej niż 36 pasażerów oraz statkach specjalnego przeznaczenia z więcej niż 60 (ale nie więcej niż 240) osobami na pokładzie. Na statkach przewożących nie więcej niż 36 pasażerów poziom bezpieczeństwa musi być taki sam jak na statkach przewożących więcej niż 36 pasażerów. Dyrektywę 2009/45/WE stosuje się do statków pasażerskich i pasażerskich jednostek szybkich odbywających rejsy krajowe. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r. ze zmianami. Zgodnie z rozdziałem II-2 część B.10.4 załącznika I do tej dyrektywy w przypadku statków pasażerskich przewożących nie więcej niż 36 pasażerów należy zwrócić szczególną uwagę na odporność ogniową okien wychodzących na odkryte lub zamknięte miejsca wsiadania do łodzi i tratw ratunkowych oraz odporność ogniową okien znajdujących się poniżej tych obszarów, w takim miejscu, że ich uszkodzenie podczas pożaru mogłoby przeszkodzić wodowaniu łodzi ratunkowych lub tratw ratunkowych lub wsiadaniu do nich.

               (9)

               Zmiany kodeksów HSC objaśniają stosowanie pkt 8.10.1.4–8.10.1.6 tych kodeksów odnośnie do zwolnienia jednostek szybkich odpowiednio o długości mniejszej niż 20 m i mniejszej niż 30 m z obowiązku przewozu łodzi ratowniczych. Jednostka szybka o długości mniejszej niż 30 m (do celów HSC 2000) lub mniejszej niż 20 m (do celów HSC 1994) może zostać zwolniona z obowiązku przewozu łodzi ratowniczej, pod warunkiem że spełnione zostały wymogi pkt 8.10.1.6 kodeksów HSC, co obejmuje nowy element, zgodnie z którym musi istnieć możliwość podniesienia osoby ratowanej z wody w pozycji leżącej lub prawie leżącej. Dyrektywę 2009/45/WE stosuje się do statków pasażerskich i pasażerskich jednostek szybkich odbywających rejsy krajowe. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r. ze zmianami.

               (10)

               W kodeksie LSA ustanowiono międzynarodowe wymogi dotyczące urządzeń ratunkowych, które są objęte zakresem rozdziału III konwencji SOLAS z 1974 r. ze zmianami. Zmiany pkt 6.1.1.5 i 6.1.1.6 kodeksu LSA oraz pkt 8.1.1 części 1 załącznika do rezolucji MSC.81(70) gwarantują spójność z badaniami statycznymi oraz obciążeniami próbnymi, które urządzenia do wodowania, a także ich elementy konstrukcyjne i wciągarki, muszą wytrzymać. Zmiany te należy traktować jako niewielkie korekty. Wykaz urządzeń do wodowania i wciągarek znajduje się w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/306 (3), w którym znajdują się odesłania do kodeksu LSA oraz rezolucji MSC.81(70) w odniesieniu do pozycji MED/1.21, 1.23, 1.24 i 1.25, jeżeli chodzi o urządzenia do wodowania, jak również do pozycji MED/1.41a, 1.41b, 1.41c, 1.41d, 1.41e, jeżeli chodzi o wciągarki. Wchodzą one zatem w zakres dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE (4).

               (11)

               Zmiany dodatku V do załącznika VI do konwencji MARPOL wyjaśniają, że w celu dopuszczenia statków, które spełniają wymogi załącznika VI do konwencji MARPOL w zakresie zawartości siarki w paliwie w obszarach kontroli emisji tlenków siarki za pośrednictwem równoważnych sposobów (systemów oczyszczania gazów spalinowych), mogą zezwolić sprzedawcy – zgodnie z powiadomieniem nabywcy – zadeklarowanie w dokumencie dostawy paliwa, że jest ono przeznaczone do stosowania na statku spełniającym wymogi dotyczące siarki za pośrednictwem równoważnych sposobów. W związku z rosnącą liczbą statków wyposażonych w systemy oczyszczania gazów spalinowych zmiany dodatku V do załącznika VI do konwencji MARPOL są niezbędne w celu dostosowania standardowego tekstu dokumentu dostawy paliwa do faktu, że statki mogą nadal stosować paliwa o wyższej zawartości siarki, nawet po wejściu w życie wymogów ograniczających zawartości siarki do maksymalnie 0,10 %, w obszarach kontroli emisji tlenków siarki od dnia 1 stycznia 2015 r. Wymogi określone w załączniku VI do konwencji MARPOL dotyczące ograniczenia emisji SOx zostały wdrożone do prawa unijnego dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 (5). W art. 6 ust. 9 lit. b) i c) oraz w art. 13 ust. 2) lit. a) wspomnianej dyrektywy znajdują się odesłania do dokumentów dostawy paliwa jako głównego mechanizmu zapewnienia zgodności z tą dyrektywą. Równoważne sposoby spełnienia wymagań są postrzegane jako alternatywne metody redukcji emisji, zgodnie z definicją w art. 2 lit. o) tej dyrektywy i mogą być stosowane, pod warunkiem że statki stosujące metody redukcji emisji w sposób ciągły osiągają redukcję emisji dwutlenku siarki co najmniej równorzędną redukcji, którą uzyskiwano by dzięki stosowaniu paliw żeglugowych spełniających wymogi tej dyrektywy.

               (12)

               Unia nie jest członkiem IMO ani umawiającą się stroną odnośnych konwencji i kodeksów. Rada powinna zatem upoważnić państwa członkowskie do przekazania stanowiska Unii i wyrażenia przez nie zgody na związanie się tymi zmianami, w zakresie, w jakim zmiany te podlegają wyłącznej kompetencji Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii na 98. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO jest następujące: wyraża się zgodę na przyjęcie następujących zmian:

               a)

               zmiany prawidła II-1/23 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 1 do dokumentu IMO MSC 97/WP.5, z zastrzeżeniem zmian zaproponowanych w dokumentach IMO MSC 97/3/5 oraz 97/3/4;

               b)

               zmiany prawidła II-2/9.4.1.3 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 13 do dokumentu IMO MSC 97/22/Add.1;

               c)

               zmiany kodeksów HSC, jak określono w załącznikach 15 i 16 do dokumentu IMO MSC 97/22/Add.1;

               d)

               zmiany kodeksu LSA i załącznika do rezolucji MSC.81(70), jak określono w załączniku 17 do dokumentu IMO MSC 97/22/Add.1 oraz w załączniku 1 do dokumentu IMO MSC 98/3/1.

         Artykuł 2
   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii na 71. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO jest następujące: wyraża się zgodę na przyjęcie zmian dodatku V do załącznika VI do konwencji MARPOL, jak określono w załączniku 7 do dokumentu IMO MEPC 70/18/Add.1.
   Artykuł 3
   1.   Stanowiska, jakie mają być przyjęte w imieniu Unii zgodnie z art. 1 i 2, są wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie Unii.
   2.   Drobne zmiany stanowisk, o których mowa w art. 1 i 2, mogą zostać uzgodnione bez przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji.
   Artykuł 4
   Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się w interesie Unii zmianami, o których mowa w art. 1 i 2, w zakresie, w jakim zmiany te podlegają wyłącznej kompetencji Unii.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 maja 2017 r.

            W imieniu Rady

         C. CARDONA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2016/2077 z dnia 17 października 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 70. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 97. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian załącznika VI do konwencji MARPOL, zmian prawideł II-1 konwencji SOLAS, prawideł III/1.4, III/30 i III/37 konwencji SOLAS, prawideł II-2/1 i II-2/10 konwencji SOLAS, prawidła II-1/3-12 konwencji SOLAS, zmian konwencji i kodu STCW, kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz rozszerzonego programu inspekcji z 2011 r. (Dz.U. L 320 z 26.11.2016, s. 36).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/306 z dnia 6 lutego 2017 r. określające wymogi w zakresie projektu, budowy i działania oraz normy badań dla wyposażenia morskiego (Dz.U. L 48 z 24.2.2017, s. 1).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylająca dyrektywę Rady 96/98/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 146).

      (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 58).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/551 z dnia 23 marca 2016 r. określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, w sprawie jego decyzji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania od dnia 1 czerwca 2016 r. art. 4 i 6 Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie

text:
               9.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 95/9

         DECYZJA RADY (UE) 2016/551
   z dnia 23 marca 2016 r.
   określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, w sprawie jego decyzji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania od dnia 1 czerwca 2016 r. art. 4 i 6 Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwana dalej „Umową”) została zawarta na podstawie decyzji Rady 2014/252/UE (1) i weszła w życie dnia 1 października 2014 r. Zgodnie z art. 24 ust. 3 Umowy jej art. 4 i 6 dotyczące readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców powinny mieć zastosowanie od dnia 1 października 2017 r.

               (2)

               Na szczycie zorganizowanym dnia 29 listopada 2015 r. Unia i Turcja osiągnęły polityczne porozumienie, zgodnie z którym Umowa powinna być w pełni stosowana od dnia 1 czerwca 2016 r.

               (3)

               Art. 19 ust. 1 lit. b) Umowy przewiduje, że Wspólny Komitet ds. Readmisji przyjmuje ustalenia wykonawcze niezbędne do jednolitego stosowania Umowy. Należy zatem przyjąć decyzją Wspólnego Komitetu ds. Readmisji niezbędne ustalenia wykonawcze w celu wcześniejszego rozpoczęcia stosowania zobowiązań wynikających z art. 4 i 6 Umowy, od dnia 1 czerwca 2016 r.

               (4)

               Zjednoczone Królestwo jest związane Umową i w związku z tym uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (5)

               Irlandia nie jest związana Umową ani jej nie stosuje i w związku z tym nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (6)

               Dania nie jest związana Umową ani jej nie stosuje i w związku z tym nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji.

               (7)

               W związku z powyższym konieczne jest określenie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji, w sprawie jego decyzji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania art. 4 i 6 Umowy od dnia 1 czerwca 2016 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji UE–Turcja, w sprawie jego decyzji dotyczącej ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania art. 4 i 6 Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie od dnia 1 czerwca 2016 r., opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu ds. Readmisji, dołączonym do niniejszej decyzji.
   Niewielkie zmiany do projektu decyzji mogą zostać przyjęte bez konieczności podejmowania przez Radę kolejnej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/252/UE z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie (Dz.U. L 134 z 7.5.2014, s. 1).

      PROJEKT
      DECYZJA NR 2/2016 WSPÓLNEGO KOMITETU DS. READMISJI POWOŁANEGO NA PODSTAWIE UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ TURCJI O READMISJI OSÓB PRZEBYWAJĄCYCH NIELEGALNIE
      z dnia
      dotycząca ustaleń wykonawczych na potrzeby stosowania art. 4 i 6 Umowy od dnia 1 czerwca 2016 r.
      KOMITET,
      uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie, a w szczególności jej art. 19 ust. 1 lit. b),
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Umowa między Unią Europejską a Republiką Turcji o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwana dalej „Umową”) weszła w życie dnia 1 października 2014 r.

                  (2)

                  Art. 24 ust. 3 Umowy przewiduje, że zobowiązania związane z readmisją obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 4 i 6 Umowy będą miały zastosowanie po upływie trzech lat od wejścia w życie Umowy.

                  (3)

                  Biorąc pod uwagę porozumienie polityczne osiągnięte przez obie strony na szczycie UE-Turcja, który odbył się dnia 29 listopada 2015 r. o pełnym stosowaniu Umowy od czerwca 2016 r.,

            POSTANOWIŁ PRZYJĄĆ NASTĘPUJĄCE USTALENIE WYKONAWCZE:
      Artykuł 1
      Zobowiązania określone w art. 4 i 6 Umowy, odnoszące się do readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, mają zastosowanie od dnia 1 czerwca 2016 r.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja staje się wiążąca po zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych zgodnie z prawem Stron.

         Sporządzono w…

            …
            (W imieniu Unii Europejskiej)

            …
            (W imieniu Republiki Turcji)