title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 303/14/COL z dnia 15 lipca 2014 r. udzielająca Norwegii zezwolenia na odstępstwo od pewnych wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego zgodnie z art. 14 ust. 6 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 66n załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE, wraz ze zmianami) [2015/1945]

text:
               29.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/18

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 303/14/COL
   z dnia 15 lipca 2014 r.
   udzielająca Norwegii zezwolenia na odstępstwo od pewnych wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego zgodnie z art. 14 ust. 6 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 66n załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE, wraz ze zmianami) [2015/1945]
   URZĄD NADZORU EFTA,

      uwzględniając art. 14 ust. 6 i 7 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 66n załącznika XIII do Porozumienia EOG, dostosowanego decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 163/2011 z dnia 19 grudnia 2011 r.,
      rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE, wraz ze zmianami,
      oraz pkt FCL.740.A załącznika I aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 66ne załącznika XIII do Porozumienia EOG, dostosowanego decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 146/2013 z dnia 15 lipca 2013 r.,
      rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 wraz ze zmianami,
      dostosowane do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia,

   uwzględniając opinię Komitetu EFTA ds. Transportu wydaną dnia 28 marca 2014 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Norwegia zwróciła się o zastosowanie pewnego odstępstwa od wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego zawartych w przepisach wykonawczych do rozporządzenia (WE) nr 216/2008.

               (2)

               Zgodnie z art. 14 ust. 7 tego rozporządzenia, wraz ze zmianami, Urząd Nadzoru EFTA dokonał oceny konieczności zastosowania przedmiotowego odstępstwa i wynikającego z niego poziomu ochrony na podstawie zalecenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego. Urząd stwierdza, że odstępstwo zapewni poziom ochrony równoważny z poziomem osiągniętym przez zastosowanie wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego, jeżeli zostaną spełnione określone warunki. Ocena odstępstwa oraz warunki jego zastosowania opisano w załączniku do niniejszej decyzji wyrażającej zgodę na odstępstwo.

               (3)

               Zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 216/2008, wraz ze zmianami, informacja o odstępstwie przyznanym danemu państwu członkowskiemu jest przekazywana wszystkim państwom członkowskim, które także mają prawo do zastosowania tego odstępstwa.

               (4)

               Zgodnie z art. 1 decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 163/2011 z dnia 19 grudnia 2011 r. i pkt 3 lit. a) i e) załącznika do tej decyzji termin „państwo (państwa) członkowskie” należy rozumieć jako obejmujący dodatkowo, poza jego znaczeniem w rozporządzeniu, państwa EFTA; Komisja Europejska przekazuje informację o decyzji przyjętej przez Urząd Nadzoru EFTA państwom członkowskim UE.

               (5)

               Niniejszą decyzję należy więc przekazać wszystkim państwom EFTA oraz Komisji Europejskiej, która informuje państwa członkowskie UE.

               (6)

               Opis odstępstwa, jak również warunków jego zastosowania, powinien umożliwiać innym państwom członkowskim w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 216/2008, wraz ze zmianami, zastosowanie tego środka, kiedy są w tej samej sytuacji, bez konieczności zwracania się o udzielenie zezwolenia do Urzędu Nadzoru EFTA lub Komisji, w zależności od przypadku. Państwa członkowskie w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 216/2008, wraz ze zmianami, powinny jednak powiadomić o zastosowaniu odstępstw, ponieważ mogą one wywołać skutki poza terytorium tych państw.

               (7)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu EFTA ds. Transportu.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Norwegia może odstąpić od wymagań określonych w pkt FCL.740.A załącznika (część FCL) do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011, wraz ze zmianami, jak określono w załączniku I do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Wszystkie państwa członkowskie w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 216/2008, wraz ze zmianami, mają prawo stosować środki, o których mowa w art. 1, jak określono w załączniku do niniejszej decyzji, przy uwzględnieniu obowiązku powiadomienia określonego w art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008, wraz ze zmianami.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja jest skierowana do Norwegii. Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.
   Artykuł 4
   O decyzji powiadamia się Islandię, Liechtenstein, Norwegię i Komisję Europejską.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lipca 2014 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Helga JÓNSDÓTTIR

            Członkini Kolegium

         Xavier LEWIS

            Dyrektor

      ZAŁĄCZNIK

         ODSTĘPSTWO KRÓLESTWA NORWEGII OD ROZPORZĄDZENIA KOMISJI (UE) NR 1178/2011
          (1)
         W ODNIESIENIU DO OKREŚLONEJ LICZBY GODZIN CZASU LOTU DLA NIEKTÓRYCH KLAS

      1.   OPIS WNIOSKU
      Punkt FCL.740.A lit. b) załącznika I (część FCL) do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 stanowi:

                     „b)

                     Przedłużanie ważności uprawnień na klasę samolotów jednosilnikowych z załogą jednoosobową.

                                 1)

                                 Uprawnienia na klasę dotyczące samolotów jednosilnikowych tłokowych i motoszybowców turystycznych. W celu przedłużenia ważności uprawnień na klasę samolotów jednosilnikowych tłokowych z załogą jednoosobową lub motoszybowców turystycznych, kandydat musi:

                                             (i)

                                             w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności uprawnienia zaliczyć, w obecności egzaminatora, kontrolę umiejętności na odpowiedniej klasie zgodnie z dodatkiem 9 do niniejszej części; lub

                                             (ii)

                                             w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności uprawnienia wykonać 12 godzin czasu lotu na odpowiedniej klasie, w tym:

                                                         —

                                                         6 godzin w charakterze pilota dowódcy,

                                                         —

                                                         12 startów i 12 lądowań, oraz

                                                         —

                                                         lot szkolny o długości co najmniej 1 godziny z instruktorem szkolenia ogólnego (FI) lub instruktorem klasy (CRI). Kandydat jest zwolniony z tego lotu, jeżeli zaliczył kontrolę umiejętności do uprawnienia na klasę lub typ albo egzamin praktyczny na samolocie innej klasy lub typu.

                                 2)

                                 W przypadku gdy kandydat posiada uprawnienie na klasę lądowych samolotów jednosilnikowych tłokowych i jednocześnie uprawnienie na klasę motoszybowców turystycznych, może on uzyskać przedłużenie ważności obydwu uprawnień po spełnieniu wymagań określonych w pkt 1 dla dowolnej z tych klas.

                                 3)

                                 Samoloty jednosilnikowe turbośmigłowe z załogą jednoosobową. W celu przedłużenia ważności uprawnień na klasę samolotów jednosilnikowych turbośmigłowych kandydat, w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności uprawnienia, musi zaliczyć w obecności egzaminatora kontrolę umiejętności w odpowiedniej klasie zgodnie z dodatkiem 9 do niniejszej części.”.

      Pismem z dnia 6 grudnia 2013 r. rząd Królestwa Norwegii („Norwegia”) powiadomił Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) i Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego („Agencję”) o zamiarze odstąpienia od tego przepisu rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 na mocy art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 wraz ze zmianami (2).
      2.   OCENA WNIOSKU
      2.1.   Konieczność

      Urząd uznaje za stosowne udzielenie zezwolenia na łączne zaliczanie części określonego czasu lotu na samolotach, które kwalifikują się do klasy lądowej i wodnej samolotów jednosilnikowych tłokowych, aby przedłużać oba rodzaje uprawnień „na podstawie doświadczenia”. Rozporządzenie (UE) nr 1178/2011 nie odnosi się do takiej sytuacji ani nie wyjaśnia sytuacji pilotów amfibii, co stanowi niepotrzebne obciążenie dla posiadaczy licencji.
      2.2.   Równoważność poziomu ochrony

      Norwegia przytoczyła następujące powody konieczności odstąpienia od przedmiotowej zasady: Latanie samolotem zasilanym silnikiem jednotłokowym wymaga posiadania przez pilota ważnych uprawnień na klasę SEP (z ang. single-engine piston aeroplane, samolot jednosilnikowy tłokowy) w licencji zgodnej z częścią FCL. Część FCL zawiera przepisy dotyczące uprawnień na dwie klasy SEP: na klasę SEP (lądową) dla samolotów operujących z lądu (z podwoziem kołowym lub płozowym) i na klasę SEP (wodną) wodnosamolotów (unoszących się na kadłubie lub na pływakach). Część FCL nie zawiera przepisów szczegółowych dotyczących amfibii (które mogą zmieniać konfigurację podczas lotu i operować z lądu lub z wody). Ponadto pilot, który chce przedłużyć uprawnienia na którąkolwiek klasę SEP, musi przestrzegać punktu FCL.740.A lit. b) załącznika I (część FCL) do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011.
      Norwegia poinformowała również Urząd, że uprawnienia na obie klasy można już przedłużyć, wykorzystując amfibię jako samolot operujący z lądu i jako wodnosamolot, aby spełnić wymagania. W przypadku amfibii cechy charakterystyczne samolotu mające znaczenie dla godzin czasu lotu w trasie są identyczne. Inne są tylko kołowanie, faza startu i lądowania. Przepisy określone w pkt FCL.740.A lit. b) ust. 2) stanowią już, że doświadczenie zdobyte na samolotach klasy SEP (lądowej) lub TMG (ang. Touring Motor Glider, motoszybowiec turystyczny) można wykorzystać, aby przedłużyć uprawnienia zarówno na klasę SEP, jak i TMG. Wymagania powinny odzwierciedlać podobieństwa i różnice pomiędzy klasami.
      Po zapoznaniu się z wnioskiem o odstępstwo Urząd zgodził się, że wymaganie od pilota posiadającego uprawnienia na obie klasy spełnienia wszystkich wymogów dotyczących doświadczenia w locie określonych w pkt FCL.740.A lit. b) zarówno dla samolotów operujących z lądu, jak i wodnosamolotów nie jest konieczne i stanowiłoby nieracjonalne obciążenie posiadacza licencji.
      Urząd odnotował również, że w ramach procedury opracowywania przepisów FCL.002 zaproponowano już zmianę przepisu FCL.740 A lit. b) i włączenie do niego przepisów dotyczących przedłużania uprawnień na podstawie doświadczenia w przypadku pilotów posiadających uprawnienia na zarówno lądową, jak i morską klasę SEP.
      W związku z tym w swoim zaleceniu w sprawie stosowania art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 Urząd stwierdził, że po pomyślnym rozpatrzeniu wniosku Norwegii obowiązujący poziom ochrony zostanie utrzymany.
      3.   OPIS ODSTĘPSTWA
      Proponowane odstępstwo od przepisów określonych w pkt FCL.740.A lit. b) załącznika I (część FCL) do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 ma na celu umożliwienie pilotom dowódcom wykorzystanie godzin wylatanych w jednej klasie na zaliczenie pięciu z sześciu godzin wymaganych w drugiej.
      W związku z tym przepisy pkt FCL.740.A lit. b) ust. 3) załącznika I (część FCL) do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 są stosowane z uwzględnieniem następującego ustępu:

                     „3)

                     W przypadku gdy kandydat posiada uprawnienie na klasę samolotów jednosilnikowych tłokowych lądowych i jednocześnie uprawnienie na klasę samolotów jednosilnikowych tłokowych wodnych, może on spełnić wymagania określone w pkt FCL.740 lit. b) ust. 1) ppkt (ii), aby przedłużyć uprawnienia na obie klasy, przez odbycie w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności uprawnienia 12 godzin czasu lotu na samolocie jednosilnikowym tłokowym, w tym:

                                 —

                                 6 godzin w charakterze pilota dowódcy na samolocie jednosilnikowym tłokowym, w tym co najmniej 1 godziny na samolocie operującym z lądu lub na amfibii operowanej jako samolot operujący z lądu i co najmniej 1 godziny na wodnosamolocie lub amfibii operowanej jako wodnosamolot; oraz

                                 —

                                 12 startów z lądu i lądowań na lądzie i 12 startów z wody i lądowań na wodzie; oraz

                                 —

                                 lotu szkolnego o długości co najmniej 1 godziny z instruktorem szkolenia ogólnego (FI) lub instruktorem klasy (CRI). Lot szkolny można odbyć na samolocie jednosilnikowym tłokowym, wodnosamolocie lub amfibii. Kandydat jest zwolniony z takiego lotu, jeżeli zaliczył kontrolę umiejętności wymaganą do uprawnienia na klasę lub typ, zdał egzamin praktyczny lub przeszedł ocenę kompetencji na samolocie innej klasy lub typu.”.

      4.   WARUNKI DOŁĄCZONE DO STOSOWANIA ODSTĘPSTWA
      Odstępstwo stosuje się do posiadaczy licencji wydanych zgodnie z załącznikiem I (część FCL) rozporządzenia (UE) nr 1178/2011.
      5.   OGÓLNE ZASTOSOWANIE PRZEDMIOTOWEGO ODSTĘPSTWA
      Niniejsze odstępstwo mogą stosować wszystkie państwa EFTA, o ile spełnią warunki wskazane w pkt 4.

         (1)  Akt wspomniany w pkt 66ne załącznika XIII do Porozumienia EOG (rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 wraz ze zmianami) dostosowany do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia.

         (2)  Akt, do którego następuje odniesienie w pkt 66n załącznika XIII do Porozumienia EOG (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE, wraz ze zmianami), dostosowany do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia.


title: 2010/610/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUSEC/2/2010 z dnia 8 października 2010 r. dotycząca mianowania szefa misji dla doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/61

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUSEC/2/2010
   z dnia 8 października 2010 r.
   dotycząca mianowania szefa misji dla doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo)
   (2010/610/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/565/WPZiB z dnia 21 września 2010 r. w sprawie doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo) (1), w szczególności jej art. 8,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 decyzji 2010/565/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB), między innymi, do podjęcia decyzji w sprawie mianowania szefa misji,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   António MARTINS zostaje niniejszym mianowany szefem misji dla doradczo-pomocowej misji Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (EUSEC RD Congo).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2010 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 października 2010 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 248 z 22.9.2010, s. 59.


title: 2011/287/UE: Decyzja Rady z dnia 13 maja 2011 r. określająca stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Vanuatu do Światowej Organizacji Handlu

text:
               19.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 132/14

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 maja 2011 r.
   określająca stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Vanuatu do Światowej Organizacji Handlu
   (2011/287/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 7 lipca 1995 r. Rząd Republiki Vanuatu wystąpił o przystąpienie do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) na mocy art. XII tego porozumienia.

               (2)

               W dniu 11 lipca 1995 r. powołano grupę roboczą ds. przystąpienia Vanuatu; jej celem było wypracowanie porozumienia w sprawie warunków przystąpienia, które byłyby możliwe do zaakceptowania dla Republiki Vanuatu oraz dla wszystkich członków WTO.

               (3)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii wiele kompleksowych zobowiązań dotyczących otwarcia rynku przez Republikę Vanuatu, które mają szczególne znaczenie dla Unii.

               (4)

               Zobowiązania te zawarto obecnie w Protokole przystąpienia Republiki Vanuatu do WTO.

               (5)

               Przystąpienie do WTO powinno przyczynić się w sposób pozytywny i trwały do postępu reform gospodarczych i zrównoważonego rozwoju Republiki Vanuatu.

               (6)

               Z powyższych względów protokół przystąpienia powinien zostać zatwierdzony.

               (7)

               Artykuł XII Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) stanowi, że warunki przystąpienia mają być uzgodnione między państwem przystępującym a WTO oraz zatwierdzone ze strony WTO przez Konferencję Ministerialną WTO. Artykuł IV ust. 2 Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) stanowi, że funkcje Konferencji Ministerialnej w przerwach między jej sesjami pełni Rada Generalna.

               (8)

               W związku z tym konieczne jest określenie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowiskiem, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej WTO w sprawie przystąpienia Republiki Vanuatu do Światowej Organizacji Handlu, jest zatwierdzenie przystąpienia.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady 2005/364/WPZiB z dnia 12 kwietnia 2005 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Rumunią w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych

text:
               5.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 118/47

         DECYZJA RADY 2005/364/WPZiB
   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Rumunią w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na swoim posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do otwarcia negocjacji zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.

               (2)

               W następstwie upoważnienia do otwarcia negocjacji, Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Rumunią w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.

               (3)

               Umowa powinna być zatwierdzona.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Rumunią w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym umocowany do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 12 kwietnia 2005 r.

            W imieniu Rady

         J.-C. JUNCKER

            Przewodniczący

   TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Rumunią a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
   RUMUNIA,
   z jednej strony, oraz
   UNIA EUROPEJSKA,
   zwana dalej UE, reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
   z drugiej strony,
   zwane dalej Stronami,
   UZNAJĄC, że Rumunia i UE posiadają wspólne cele wzmocnienia własnego bezpieczeństwa we wszystkich aspektach i zapewnienia swoim obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w ramach bezpieczeństwa ogólnego;
   UZNAJĄC, że Rumunia i UE zgadzają się, że należy rozwinąć konsultacje i współpracę między nimi w kwestiach wspólnych interesów związanych z bezpieczeństwem;
   UZNAJĄC, że w tym kontekście istnieje stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między Rumunią a UE;
   UWZGLĘDNIAJĄC, że pełna i skuteczna współpraca i konsultacje mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych Rumunii i UE jak i wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Rumunią a UE;
   ŚWIADOMI, że taki dostęp i wymiana informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa;
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Do osiągnięcia celów wzmocnienia bezpieczeństwa każdej ze Stron we wszystkich aspektach niniejsza Umowa stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych we wszelkiej postaci, przekazywanych lub wymienianych między Stronami.
   Artykuł 2
   Do celów niniejszej Umowy informacje niejawne określa się jako wszelkie informacje (mianowicie wiedzę, która może być przekazywana w dowolnej formie) lub materiały wymagające ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem i zaklasyfikowane jako niejawne w klasyfikacji bezpieczeństwa (dalej „informacje niejawne”).
   Artykuł 3
   Do celów niniejszej Umowy „UE” oznacza Radę Unii Europejskiej (dalej „Radę”), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją Europejską”).
   Artykuł 4
   Każda Strona:

               a)

               chroni i zabezpiecza informacje niejawne podlegające niniejszej Umowie, przekazane lub wymienione przez drugą Stronę;

               b)

               zapewnia, że informacje lub materiały niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, przekazane lub wymienione, nadal podlegają klasyfikacji bezpieczeństwa przyznanej im przez Stronę przekazującą. Strona przyjmująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami ustalonymi przez własne przepisy dotyczące bezpieczeństwa informacji lub materiałów posiadających równoważną klasyfikację bezpieczeństwa, wyszczególnione w uzgodnieniach dotyczących bezpieczeństwa, które mają być sporządzone stosownie do art. 11 i 12;

               c)

               nie używa takich informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy do celów innych niż przewidziane przez organ zastrzegający i tych celów, w jakich informacja jest dostarczona lub skierowana w drodze wymiany;

               d)

               nie ujawni informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy osobom trzecim lub jakiejkolwiek instytucji, lub podmiotowi UE niewymienionemu w art. 3 bez uprzedniej zgody organu zastrzegającego.

         Artykuł 5
   1.   Informacje niejawne mogą być ujawnione lub wydane zgodnie z zasadą kontroli organu zastrzegającego przez jedną Stronę, „Stronę przekazującą”, drugiej Stronie – „Stronie otrzymującej”.
   2.   W celu wydania informacji innym odbiorcom niż Strony niniejszej Umowy decyzja o ujawnieniu lub przekazaniu informacji niejawnych zostanie podjęta przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający określoną w jej przepisach o bezpieczeństwie.
   3.   W celu wykonania ust. 1 i 2 żadne ogólne udostępnianie nie jest dopuszczane, chyba że Strony ustanowiły i przyjęły procedury odnośnie do niektórych kategorii informacji, odpowiadających ich wymaganiom operacyjnym.
   Artykuł 6
   Jak określono w artykule 3, każda ze Stron i jej podmioty posiada organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, ustanawianych stosownie do artykułów 11 i 12, w celu zagwarantowania, że do informacji i materiałów niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy stosowany jest równoważny poziom bezpieczeństwa.
   Artykuł 7
   1.   Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które dla wykonywania swoich urzędowych obowiązków wymagają dostępu do informacji niejawnych albo których obowiązki lub funkcje mogą dawać dostęp do takich informacji niejawnych, dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.
   2.   Procedury sprawdzenia pod względem bezpieczeństwa mają na celu określenie, czy jednostka, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
   Artykuł 8
   Strony zapewnią wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie bezpieczeństwa. Organy określone w art. 11 przeprowadzą wzajemne konsultacje i kontrole w celu oceny skuteczności uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, które mają być ustalone stosownie do art. 11 i 12.
   Artykuł 9
   1.   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               w odniesieniu do UE:

                           wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:

                                       Council of the European Union

                                       Chief Registry Officer

                                       Rue de la Loi/Wetstraat, 175

                                       B-1048 Brussels.

                           Wszelka korespondencja zostanie przekazana przez Głównego Referendarza (Chief Registry Officer) Rady do Państw Członkowskich i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2;

               b)

               w odniesieniu do Rumunii:

                           wszelka korespondencja będzie przesyłana, w stosownych przypadkach przez Przedstawicielstwo Rumunii przy Unii Europejskiej do „Oficiul Registrului al Informatiilor Secrete de Stat” (ORNISS) na następujący adres:

                                       Guvernul Romaniei

                                       Oficiul Registrului al Informatiilor Secrete de Stat (ORNISS)

                                       Str. Mures nr. 4, Sector 1

                                       Bucuresti

                                       Romania.

         2.   Wyjątkowo, korespondencja jednej Strony, która dostępna jest tylko dla specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony może, ze względów operacyjnych, być adresowana i być dostępna tylko dla tych specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony konkretnie wyznaczonych jako odbiorcy, uwzględniając ich uprawnienia i zgodnie z zasadą wiedzy koniecznej. W przypadku UE taka korespondencja może być przekazywana przez Głównego Referendarza (Chief Registry Officer) Rady.
   Artykuł 10
   Rząd Rumunii oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór na wykonaniem niniejszej Umowy.
   Artykuł 11
   W celu wykonania niniejszej Umowy:

               1)

               „Oficiul Registrului al Informatiilor Secrete de Stat” (ORNISS), działając w imieniu rządu Rumunii i pod jego zwierzchnictwem, jest odpowiedzialny za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa dla ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych Rumunii w ramach niniejszej Umowy.

               2)

               Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady UE pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowania ustaleń dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych dostarczonych do UE w ramach niniejszej Umowy.

               3)

               Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialna za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych lub wymienionych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na jej terenie.

         Artykuł 12
   Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być ustalone stosownie do art. 11 w porozumieniu pomiędzy trzema zainteresowanymi Urzędami, będą określały normy wzajemnej ochrony informacji niejawnych w ramach niniejszej Umowy. Dla UE normy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
   Artykuł 13
   Organy określone w art. 11 ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia wymogów bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
   Artykuł 14
   Przed dostarczeniem informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy między Stronami organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w art. 11 muszą zgodzić się, że Strona otrzymująca jest zdolna do ochrony i zabezpieczenia informacji będących przedmiotem niniejszej Umowy w sposób zgodny z uzgodnieniami, które mają być ustanowione na mocy artykułów 11 i 12.
   Artykuł 15
   Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do dostarczania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy, pod warunkiem że nie są one w sprzeczności z postanowieniami niniejszej Umowy.
   Artykuł 16
   Wszelkie różnice miedzy UE a Rumunią powstałe w wyniku interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy zostaną rozwiązane drogą negocjacji między Stronami.
   Artykuł 17
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu pierwszego miesiąca po dokonaniu wzajemnych notyfikacji Stron o zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
   2.   Niniejsza Umowa może być poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek którejkolwiek ze Stron.
   3.   Wszelkie zmiany niniejszej Umowy zostaną dokonane na piśmie i w drodze wspólnego porozumienia Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ust. 1.
   Artykuł 18
   Niniejsza Umowa może być wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu dostarczonego drugiej Stronie. Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale nie ma wpływu na wcześniej podjęte zobowiązania zgodne z postanowieniami niniejszej Umowy. W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione stosownie do niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.

      W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio należycie umocowani, podpisali niniejszą Umowę.
      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 kwietnia 2005 r. w dwóch egzemplarzach w języku angielskim.

            W imieniu Rumunii

            W imieniu Unii Europejskiej


title: 2009/567/WE: Decyzja Komisji z dnia 9 lipca 2009 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4595) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               29.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 197/70

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 9 lipca 2009 r.
   ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym
   (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4595)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/567/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
   po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom wykazującym cechy, dzięki którym wnoszą one znaczący wkład w poprawę istotnych aspektów środowiskowych.

               (2)

               Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczegółowe kryteria dotyczące oznakowania ekologicznego, opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego, należy ustalić dla poszczególnych grup produktów.

               (3)

               Stanowi ono również, że przegląd kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego oraz związanych z nimi wymogów w zakresie oceny i weryfikacji ma nastąpić w odpowiednim czasie przed zakończeniem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla danej grupy produktów.

               (4)

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 przeprowadzono w odpowiednim czasie przegląd kryteriów ekologicznych oraz związanych z nimi wymogów w zakresie oceny i weryfikacji ustanowionych w decyzji Komisji 1999/178/WE z dnia 17 lutego 1999 r. ustanawiającej kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym (2) zmienionej decyzją 2002/371/WE z dnia 15 maja 2002 r. ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym (3). Wymienione kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji obowiązują najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r.

               (5)

               W świetle tego przeglądu w celu uwzględnienia rozwoju naukowego oraz tendencji na rynku należy zmienić definicję grupy produktów i określić nowe kryteria ekologiczne.

               (6)

               Kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji powinny obowiązywać przez cztery lata od daty przyjęcia niniejszej decyzji.

               (7)

               Należy zatem zastąpić decyzję 1999/178/WE.

               (8)

               Należy przewidzieć okres przejściowy dla producentów, których produktom przyznano oznakowanie ekologiczne dla wyrobów włókienniczych w oparciu o kryteria zawarte w decyzji 1999/178/WE, tak aby zapewnić im wystarczający czas na doprowadzenie ich produktów do zgodności ze zmienionymi kryteriami i wymogami. Producentom należy umożliwić również składanie wniosków w oparciu o kryteria określone w decyzji 1999/178/WE lub w oparciu o kryteria określone w niniejszej decyzji do czasu utraty mocy przez tę decyzję.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Grupa produktów „wyroby włókiennicze” obejmuje:

               a)

               odzież z materiałów włókienniczych oraz galanterię: odzież i galanterię (na przykład chustki, szaliki, torby, torby na zakupy, plecaki, paski itp.) zawierające wagowo co najmniej 90 % włókien tekstylnych;

               b)

               wyroby włókiennicze do dekoracji wnętrz: wyroby włókiennicze do dekoracji wnętrz zawierające wagowo co najmniej 90 % włókien tekstylnych. Do tej grupy zaliczają się również maty i dywany. Wykładziny podłogowe oraz pokrycia ścienne włókiennicze są wyłączone z tej grupy;

               c)

               włókna, przędzę oraz tkaniny (w tym trwałe nietkane) przeznaczone do użytku w odzieży z materiałów włókienniczych oraz galanterii lub wyrobach włókienniczych do dekoracji wnętrz.

         Przedmiotowa grupa produktów nie obejmuje materiałów włókienniczych, które zostały poddane działaniu produktów biobójczych, z wyjątkiem przypadków, w których produkty biobójcze wymieniono w załączniku IA do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4), w których odnośna substancja nadaje materiałom włókienniczym dodatkowe właściwości zmierzające bezpośrednio do ochrony zdrowia ludzkiego (np. produkty biobójcze dodawane do siatek i odzieży z materiałów włókienniczych w celu odstraszania komarów, pcheł, roztoczy lub alergenów) oraz w których substancja czynna jest dopuszczona do odnośnego zastosowania zgodnie z załącznikiem V do dyrektywy 98/8/WE.
   W odniesieniu do „odzieży z materiałów włókienniczych oraz galanterii” oraz w odniesieniu do „wyrobów włókienniczych do dekoracji wnętrz”: w obliczeniach procentowej zawartości włókien tekstylnych nie trzeba uwzględniać puchu, pierza, membran oraz powleczeń.
   Artykuł 2
   Aby produkty należące do grupy produktów „wyroby włókiennicze” uzyskały wspólnotowe oznakowanie ekologiczne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, wyroby włókiennicze muszą spełniać kryteria określone w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Kryteria ekologiczne dla grupy produktów „wyroby włókiennicze” oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji obowiązują przez cztery lata od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
   Artykuł 4
   Do celów administracyjnych grupie produktów „wyroby włókiennicze” przydziela się numer kodu „016”.
   Artykuł 5
   Decyzja 1999/178/WE traci moc.
   Artykuł 6
   1.   Wnioski o oznakowanie ekologiczne dla grupy produktów „wyroby włókiennicze”, złożone przed datą przyjęcia niniejszej decyzji, podlegają ocenie zgodnie z warunkami określonymi w decyzji 1999/178/WE.
   2.   Wnioski o oznakowanie ekologiczne dla grupy produktów „wyroby włókiennicze”, złożone od dnia przyjęcia niniejszej decyzji, ale najpóźniej przed dniem 31 grudnia 2009 r., mogą opierać się na kryteriach określonych w decyzji 1999/178/WE albo na kryteriach określonych w niniejszej decyzji.
   Wnioski te ocenia się zgodnie z kryteriami, na których się opierają.
   3.   Jeżeli oznakowanie ekologiczne jest przyznane na podstawie wniosku ocenianego zgodnie z kryteriami określonymi w decyzji 1999/178/WE, może ono być używane przez dwanaście miesięcy po dacie przyjęcia niniejszej decyzji.
   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 lipca 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Stavros DIMAS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 237 z 21.9.2000, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 57 z 5.3.1999, s. 21.

      (3)  Dz.U. L 133 z 18.5.2002, s. 29.

      (4)  Dz.U. L 123 z 4.4.1998, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         RAMY

         Cele kryteriów

      Celem niniejszych kryteriów jest w szczególności propagowanie redukcji zanieczyszczenia wody związanego z kluczowymi procesami łańcucha produkcyjnego wyrobów włókienniczych, w tym produkcji włókien, przędzenia, tkania, dziania, bielenia, barwienia oraz wykańczania.
      Kryteria ustalane są na poziomach sprzyjających promowaniu znakowania wyrobów włókienniczych wywierających mniejszy wpływ na środowisko.

         Wymogi oceny i weryfikacji

      Szczegółowe wymogi oceny i weryfikacji są wskazane w ramach każdego kryterium.
      Jeżeli od wnioskodawcy wymaga się dostarczenia oświadczeń, dokumentacji, analiz, sprawozdań z badań lub innych dowodów w celu wykazania zgodności z kryteriami, przyjmuje się, że mogą one pochodzić, odpowiednio, od wnioskodawcy, od jego dostawcy (dostawców) lub od ich dostawcy (dostawców) itp.
      W stosownych przypadkach można stosować inne metody badawcze niż metody wskazane dla każdego kryterium, jeżeli ich równoważność została zaakceptowana przez właściwy organ dokonujący oceny wniosku.
      Jednostkę funkcjonalną, do której należy odnosić dane początkowe i wyjściowe, stanowi 1 kg wyrobów włókienniczych w warunkach normalnych (65 % RH ± 4 % i 20 °C ± 2 °C; warunki te szczegółowo określono w normie ISO 139 Tekstylia — Klimat normalny do aklimatyzacji i badań).
      W stosownych przypadkach właściwe organy mogą wymagać odpowiedniej dokumentacji uzupełniającej, a także mogą przeprowadzać niezależne weryfikacje.
      Zaleca się, aby przy ocenie wniosków i monitorowaniu zgodności z kryteriami właściwe organy uwzględniły wdrożenie uznanych systemów zarządzania środowiskiem, takich jak EMAS lub ISO 14001 (uwaga: wdrożenie takich systemów zarządzania nie jest wymagane).

         KRYTERIA EKOLOGICZNE

      Kryteria dzieli się na trzy główne kategorie dotyczące włókien tekstylnych, procesów i chemikaliów oraz przydatności do użycia.
      KRYTERIA DOTYCZĄCE WŁÓKIEN TEKSTYLNYCH
      Kryteria dotyczące włókien są określone w niniejszej sekcji dla włókien akrylowych, bawełnianych oraz innych naturalnych celulozowych włókien nasiennych, elastanu, lnu i innych włókien łykowych, wełny potnej i innych włókien keratynowych, sztucznych włókien celulozowych, poliamidu, poliestru i polipropylenu.
      Dopuszcza się również inne włókna, dla których nie ustalono kryteriów dotyczących włókien, z wyjątkiem włókien mineralnych, włókien szklanych, włókien metalowych, włókien węglowych i innych włókien nieorganicznych.
      Kryteria określone w niniejszej sekcji w odniesieniu do danego rodzaju włókna nie muszą być spełnione, jeżeli włókno to stanowi mniej niż 5 % całkowitej masy włókien tekstylnych w produkcie. Podobnie spełnienie tych kryteriów nie jest konieczne, jeżeli włókna pochodzą z recyklingu. W tym kontekście włókna pochodzące z recyklingu określa się jako włókna pochodzące jedynie ze ścinków od producentów wyrobów włókienniczych i odzieży lub z odpadów pokonsumpcyjnych (włókienniczych lub innych). Co najmniej 85 % wagowo wszystkich włókien w produkcie musi być jednak zgodnych z odpowiednimi kryteriami dotyczącymi włókien, jeżeli takie istnieją, lub pochodzić z recyklingu.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółowe informacje dotyczące składu wyrobu włókienniczego.
      1.   Włókna akrylowe

                  1.1.

                  Resztkowa zawartość akrylonitrylu w surowcu włókienniczym opuszczającym włókienniczy zakład produkcyjny wynosi mniej niż 1,5 mg/kg.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza sprawozdanie z badania przeprowadzonego przy zastosowaniu następującej metody badawczej: ekstrakcja przy użyciu wrzącej wody i oznaczenie ilościowe przy zastosowaniu kapilarnej chromatografii gazowo-cieczowej.

                  1.2.

                  Emisje akrylonitrylu do atmosfery (podczas polimeryzacji oraz do czasu uzyskania roztworu gotowego do przędzenia), wyrażone jako średnia roczna, wynoszą mniej niż 1 g/kg wytworzonego włókna.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań wykazujące zgodność z niniejszym kryterium wraz z deklaracją zgodności.

            2.   Bawełna oraz inne naturalne celulozowe włókna nasienne (w tym kapok)

      Bawełna oraz inne naturalne celulozowe włókna nasienne (zwane dalej bawełną) nie zawierają więcej niż 0,05 ppm (czułość dozwolonej metody badawczej) każdej z następujących substancji: aldryny, kaptafolu, chlordanu, DDT, dieldryny, endryny, heptachloru, heksachlorobenzenu, heksachlorocykloheksanu (izomery pełne), 2,4,5-T, chlordimeformu, chlorobenzylatu, dinosebu i jego soli, monokrotofosu, pentachlorofenolu, toksafenu, metamidofosforanów, metyloparationu, parationu, fosfamidonu. Badanie należy przeprowadzić na surowej bawełnie – zanim zostanie poddana obróbce na mokro – w odniesieniu do każdej partii bawełny lub dwa razy w ciągu roku, jeżeli otrzymuje się więcej niż dwie partie bawełny rocznie.
      Wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli ponad 50 % zawartości bawełny stanowi bawełna produkowana metodami ekologicznymi lub bawełna surowa, to znaczy certyfikowana przez niezależną organizację jako wyprodukowana zgodnie z wymogami produkcji i kontroli ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 (1).
      Wymóg ten nie ma zastosowania, jeżeli możliwe jest przedstawienie dokumentacji dowodowej określającej tożsamość rolników, którzy produkują co najmniej 75 % bawełny wykorzystywanej w produkcie końcowym, wraz z oświadczeniem tych rolników stwierdzającym, że wymienionych wyżej substancji nie stosowano na polach ani na krzewach bawełny, z których zebrano przedmiotową bawełnę, ani na samej bawełnie.
      Jeżeli co najmniej 95 % bawełny w jednym produkcie stanowi bawełna ekologiczna, to znaczy certyfikowana przez niezależną organizację jako wyprodukowana zgodnie z wymogami dotyczącymi produkcji i kontroli ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007, wnioskodawca może obok oznakowania ekologicznego umieścić oznaczenie „bawełna ekologiczna”. Jeżeli bawełna ekologiczna stanowi 70–95 % bawełny w jednym produkcie, może on zostać opatrzony oznaczeniem „wyprodukowany z xy % bawełny ekologicznej”.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza dowód certyfikacji ekologicznej, dokumenty potwierdzające niestosowanie wyżej wymienionych substancji przez rolników lub sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następujących metod badawczych: odpowiednio US EPA 8081 A (pestycydy chloroorganiczne przy zastosowaniu ekstrakcji ultradźwiękami lub w aparacie Soxhleta oraz apolarnych rozpuszczalników (izooktan lub heksan)), 8151 A (chlorowane herbicydy przy użyciu metanolu), 8141 A (związki fosforoorganiczne) lub 8270 C (półlotne związki organiczne).
      Co najmniej 3 % bawełny ekologicznej, to znaczy certyfikowanej przez niezależną organizację jako wyprodukowana zgodnie z wymogami produkcji i kontroli ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007, musi być wykorzystywane w stosunku rocznym.
      Wnioskodawca dostarcza:

                  —

                  informacje dotyczące jednostki certyfikującej,

                  —

                  oświadczenie wskazujące odsetek certyfikowanej bawełny ekologicznej wykorzystanej w stosunku rocznym do produkcji wyrobów włókienniczych z oznakowaniem ekologicznym.

            Właściwy organ może zwrócić się o przedstawienie dalszej dokumentacji umożliwiającej mu ocenę, czy zostały spełnione wymagania systemu norm i certyfikacji.
      3.   Elastan

                  3.1.

                  Nie stosuje się związków organotyny.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu.

                  3.2.

                  Emisje aromatycznych dwuizocyjanianów do atmosfery podczas polimeryzacji i produkcji włókien, mierzone na etapach procesu produkcji, na których występują, w tym także emisje lotne wyrażone jako średnia roczna, wynoszą mniej niż 5 mg/kg wytworzonego włókna.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań wykazujące zgodność z tym kryterium wraz z deklaracją zgodności.

            4.   Len i inne włókna łykowe (w tym konopie, juta oraz ramia)

      Len i inne włókna łykowe nie mogą być uzyskiwane poprzez roszenie wodą, chyba że woda ściekowa z roszenia zostanie uzdatniona w sposób powodujący zmniejszenie zawartości chemicznego zapotrzebowania tlenu COD lub całkowitego węgla organicznego TOC o co najmniej 75 % w przypadku włókien konopi oraz o co najmniej 95 % w przypadku lnu i pozostałych włókien łykowych.

         Ocena i weryfikacja: Jeżeli stosuje się roszenie wodą, wnioskodawca dostarcza sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej metody badawczej: ISO 6060 (COD).
      5.   Wełna potna i inne włókna keratynowe (w tym wełna owcza, wełna wielbłądzia, wełna z alpaki, wełna kozia)

                  5.1.

                  Całkowita zawartość następujących substancji nie przekracza 0,5 ppm: γ-heksachlorocykloheksan (lindan), α-heksachlorocykloheksan, β-heksachlorocykloheksan, δ-heksachlorocykloheksan, aldryna, dieldryna, endryna, p,p′-DDT, p,p′-DDD.

                  5.2.

                  Całkowita zawartość następujących substancji nie przekracza 2 ppm: diazynon, propertamfos, chlorofenowinfos, dichlorofention, chloropiryfos, fenchlorfos, etion, pirimifos metylowy.

                  5.3.

                  Całkowita zawartość następujących substancji nie przekracza 0,5 ppm: cypermetryna, deltametryna, fenwalerat, cyhalotryna, flumetryna.

                  5.4.

                  Całkowita zawartość następujących substancji nie przekracza 2 ppm: diflubenzuron, triflumuron, dicyklanil.

            Badanie należy przeprowadzić na surowej wełnie – zanim zostanie poddana obróbce na mokro – dla każdej partii wełny albo dwa razy w ciągu roku, jeżeli otrzymuje się więcej niż dwie partie wełny rocznie.
      Wymogi te (szczegółowo określone w pkt 5.1, 5.2, 5.3 i 5.4 i traktowane oddzielnie) nie mają zastosowania, jeżeli możliwe jest przedstawienie dokumentacji dowodowej określającej tożsamość rolników, którzy produkują co najmniej 75 % przedmiotowej wełny lub włókien keratynowych, wraz z oświadczeniem tych rolników stwierdzającym, że wymienionych wyżej substancji nie stosowano na danych polach lub zwierzętach.

         Ocena i weryfikacja pkt 5.1, 5.2, 5.3 i 5.4: Wnioskodawca dostarcza dokumentację wskazaną powyżej lub sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej metody badawczej: IWTO Draft Test Method 59 (projekt metody badawczej 59 Międzynarodowej Organizacji Tekstylnej).

                  5.5.

                  W przypadku ścieków z czyszczenia odprowadzanych do kanału ściekowego zawartość COD odprowadzonego do kanału ściekowego nie przekracza 60 g/kg wełny potnej, a ścieki uzdatnia się poza zakładem w sposób powodujący zmniejszenie zawartości COD, wyrażonej jako średnia roczna, co najmniej o dalsze 75 %.

            W przypadku ścieków z czyszczenia uzdatnianych w zakładzie i odprowadzanych do wód powierzchniowych zawartość COD odprowadzona do wód powierzchniowych nie przekracza 45 g/kg wełny potnej. Współczynnik pH ścieków odprowadzonych do wód powierzchniowych wynosi 6–9 (chyba że pH wód przyjmujących nie mieści się w tym zakresie), a temperatura wynosi poniżej 40 °C (chyba że temperatura wody przyjmującej jest wyższa od tej wartości). Zakład czyszczenia wełny opisuje szczegółowo uzdatnianie ścieków z czyszczenia i monitoruje w sposób ciągły poziomy COD.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza odpowiednie dane oraz sprawozdania z badań związanych z tym kryterium i przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej metody badawczej: ISO 6060.
      6.   Sztuczne włókna celulozowe (w tym wiskoza, liocel, włókna octanowe, kupro, włókna trójoctanowe)

                  6.1.

                  Poziom AOX (adsorbowalnych związków chloroorganicznych) we włóknach nie przekracza 250 ppm.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej metody badawczej: ISO 11480.97 (spalanie kontrolowane oraz mikrokulometria).

                  6.2.

                  W przypadku włókien wiskozowych zawartość siarki w emisji do atmosfery związków siarki pochodzących z przetwarzania w toku procesu produkcyjnego włókna, wyrażona jako średnia roczna, nie przekracza 120 g/kg wytworzonego włókna ciągłego oraz 30 g/kg wytworzonego włókna staplowego. Jeżeli w danym zakładzie wytwarza się oba rodzaje włókien, całkowity poziom ich emisji nie może przekroczyć odpowiadającej im średniej ważonej.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań wykazujące zgodność z tym kryterium wraz z deklaracją zgodności.

                  6.3.

                  W przypadku włókien wiskozowych emisja cynku uwalnianego z zakładu produkcyjnego do wody, wyrażona jako średnia roczna, nie przekracza 0,3 g/kg.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań wykazujące zgodność z tym kryterium wraz z deklaracją zgodności.

                  6.4.

                  W przypadku włókien kupro zawartość miedzi w wodzie ściekowej odprowadzanej z zakładu, wyrażona jako średnia roczna, nie przekracza 0,1 ppm.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań wykazujące zgodność z tym kryterium wraz z deklaracją zgodności.

            7.   Poliamid

      Emisja N2O następująca przy wytwarzaniu monomerów, wyrażona jako średnia roczna, nie przekracza 10 g/kg wytworzonych włókien poliamidu 6 oraz 50 g/kg wytworzonego poliamidu 6,6.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań wykazujące zgodność z tym kryterium wraz z deklaracją zgodności.
      8.   Poliester

                  8.1.

                  Ilość antymonu we włóknach poliestrowych nie przekracza 260 ppm. Jeżeli nie używa się antymonu, obok oznakowania ekologicznego wnioskodawca może umieścić oznaczenie „nie zawiera antymonu” (lub tekst równoznaczny).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu albo sprawozdania z badań przeprowadzonych przy użyciu następującej metody badawczej: oznaczanie bezpośrednie za pomocą spektrometrii atomowej absorpcyjnej. Badanie przeprowadza się na surowcu włókienniczym przed jakimkolwiek przetworzeniem na mokro.

                  8.2.

                  Emisje lotnych związków organicznych podczas polimeryzacji i produkcji włókien poliestru, mierzone na etapach procesu produkcji, na których występują, w tym także emisje lotne wyrażone jako średnia roczna, nie przekraczają 1,2 g/kg wytworzonej żywicy poliestrowej (lotne związki organiczne są to związki organiczne charakteryzujące się w temperaturze 293,15 K ciśnieniem pary rzędu 0,01 kPa lub wyższym lub wykazujące podobną lotność w określonych warunkach użytkowania).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań wykazujące zgodność z tym kryterium wraz z deklaracją zgodności.

            9.   Polipropylen

      Nie stosuje się pigmentów ołowiowych.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu.
      KRYTERIA DOTYCZĄCE PROCESÓW I CHEMIKALIÓW
      Kryteria określone w niniejszej sekcji stosuje się w odpowiednich przypadkach na wszystkich etapach produkcji wyrobu, w tym także produkcji włókien. Dopuszcza się jednak, aby włókna odzyskane w wyniku recyklingu zawierały pewne barwniki lub inne substancje wykluczone na podstawie tych kryteriów, ale tylko jeżeli zastosowano je w poprzednim cyklu życia włókien.
      10.   Środki pomocnicze i wykańczalnicze dla włókien i przędzy

                  10.1.

                  Klejonka: co najmniej 95 % (suchej masy) substancji składowych w preparatach stosowanych do klejenia przędzy ulega biodegradacji w wystarczającym stopniu lub jest poddawane recyklingowi.
                  Uwzględnia się całkowitą ilość każdego składnika.

                     Ocena i weryfikacja: W tym kontekście substancję uważa się za „ulegającą biodegradacji w wystarczającym stopniu”:

                              —

                              jeżeli podczas badania jedną z następujących metod: OECD 301 A, OECD 301 E, ISO 7827, OECD 302 A, ISO 9887, OECD 302 B lub ISO 9888 wykazuje procentową degradację rzędu co najmniej 70 % w ciągu 28 dni,

                              —

                              lub jeżeli podczas badania jedną z następujących metod: OECD 301 B, ISO 9439, OECD 301 C, OECD 302 C, OECD 301 D, ISO 10707, OECD 301 F, ISO 9408, ISO 10708 lub ISO 14593 wykazuje procentową degradację rzędu co najmniej 60 % w ciągu 28 dni,

                              —

                              lub jeżeli podczas badania jedną z następujących metod: OECD 303 lub ISO 11733 wykazuje procentową degradację rzędu co najmniej 80 % w ciągu 28 dni,

                              —

                              lub w przypadku substancji, dla których te metody badawcze nie mają zastosowania, jeżeli przedstawiono dowody na równoważny poziom biodegradacji.

            Wnioskodawca dostarcza odpowiednią dokumentację, karty charakterystyki, sprawozdania z badań i/lub oświadczenia wskazujące metody badawcze i wyniki określone wyżej oraz wykazujące zgodność z niniejszym kryterium wszystkich użytych preparatów stosowanych do klejenia.

                  10.2.

                  Dodatki roztworu przędzalniczego, dodatki przędzalnicze i środki przygotowujące do przędzenia wstępnego (w tym oleje gręplujące, wykończenia przędzalnicze i smary): co najmniej 90 % (suchej masy) substancji składowych charakteryzuje się wystarczającym stopniem biodegradacji lub możliwości wyeliminowania w oczyszczalniach ścieków.

            Wymóg ten nie ma zastosowania do środków przygotowujących do wtórnego przędzenia (natłustki, środki kondycjonujące), olejów stożkujących, olejów do snowania i skręcania, wosków, olejów dziewiarskich, olejów silikonowych i substancji nieorganicznych. Uwzględnia się całkowitą ilość każdego składnika.

         Ocena i weryfikacja: W tym kontekście substancję uważa się za „charakteryzującą się wystarczającym stopniem biodegradacji lub możliwości wyeliminowania w oczyszczalniach ścieków”:

                  —

                  jeżeli podczas badania jedną z wymienionych metod: OECD 301 A, OECD 301 E, ISO 7827, OECD 302 A, ISO 9887, OECD 302 B lub ISO 9888 wykazuje procentową degradację rzędu co najmniej 70 % w ciągu 28 dni,

                  —

                  lub jeżeli podczas badania jedną z wymienionych metod: OECD 301 B, ISO 9439, OECD 301 C, OECD 302 C, OECD 301 D, ISO 10707, OECD 301 F, ISO 9408, ISO 10708 lub ISO 14593 wykazuje procentową degradację rzędu co najmniej 60 % w ciągu 28 dni,

                  —

                  lub jeżeli podczas badania jedną z wymienionych metod: OECD 303 lub ISO 11733 wykazuje procentową degradację rzędu co najmniej 80 % w ciągu 28 dni,

                  —

                  lub w przypadku substancji, dla których te metody badawcze nie mają zastosowania, jeżeli przedstawiono dowody na równoważny poziom biodegradacji.

            Wnioskodawca dostarcza odpowiednią dokumentację, karty charakterystyki, sprawozdania z badań i/lub oświadczenia wskazujące metody badawcze i wyniki określone wyżej oraz wykazujące zgodność z niniejszym kryterium wszystkich użytych dodatków lub środków przygotowujących.

                  10.3.

                  Zawartość wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w części wyrobu z oleju mineralnego jest niższa niż 3 % wagowo.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza odpowiednią dokumentację, karty charakterystyki, karty produktu lub oświadczenia wskazujące zawartość wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych lub niestosowanie produktów zawierających oleje mineralne.

            11.   Produkty biobójcze lub biostatyczne

      Podczas transportu lub przechowywania produktów i półproduktów nie używa się chlorofenoli (ich soli lub estrów), PCB ani związków organotyny.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu tych substancji lub związków w przędzy, tkaninie i wyrobie końcowym. Jeżeli oświadczenie to podlega weryfikacji, stosuje się następującą metodę badawczą i próg: ekstrakcja w odpowiednich przypadkach, derywatyzacja za pomocą bezwodnika octowego, oznaczanie za pomocą kapilarnej chromatografii gazowo-cieczowej z detekcją wychwytu elektronu, wartość graniczna 0,05 ppm.
      12.   Odbarwianie lub depigmentacja

      Do odbarwiania lub depigmentacji nie stosuje się soli metali ciężkich (z wyjątkiem soli żelaza) ani formaldehydu.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu.
      13.   Obciążanie

      Do obciążania przędzy lub tkanin nie używa się związków ceru.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu.
      14.   Wszystkie chemikalia i preparaty chemiczne

      Nie używa się alkilofenoli oksyetylenowanych (AFEO), alkilobenzenosulfonianu sodu (LAS), bis(uwodornionego alkilu łojowego) chlorku dimetylowego amoniaku (DTDMAC), distearylowego dimetylowego chlorku amoniaku (DSDMAC), di(łoju ulepszonego) dimetylowego chlorku amoniaku (DHTDMAC), czterooctanu etylenodwuaminy (EDTA) oraz pentaoctanu dietylenotrójaminy (DTPA) i nie są one składnikami żadnych zastosowanych preparatów lub substancji.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu.
      15.   Detergenty, zmiękczacze włókien i czynniki kompleksujące

      W każdym zakładzie przetwarzania na mokro co najmniej 95 % wagowo zmiękczaczy włókien, czynników kompleksujących oraz detergentów charakteryzuje się wystarczającym stopniem biodegradacji lub możliwości wyeliminowania w oczyszczalniach ścieków.
      Wyjątek od tej reguły w każdym zakładzie przetwarzania na mokro stanowią środki powierzchniowo czynne w detergentach i zmiękczaczach włókien, które powinny ulegać całkowitej biodegradacji tlenowej.

         Ocena i weryfikacja: Określenie „charakteryzuje się wystarczającym stopniem biodegradacji lub możliwości wyeliminowania w oczyszczalniach ścieków” jest zdefiniowane powyżej w ramach kryterium dotyczącego środków pomocniczych i wykończalniczych do włókien i przędzy. Wnioskodawca dostarcza odpowiednią dokumentację, karty charakterystyki, sprawozdania z badań i/lub oświadczenia wskazujące metody badawcze i wyniki określone wyżej oraz wykazujące zgodność z niniejszym kryterium wszystkich użytych detergentów, środków do zmiękczania tkanin i czynników kompleksujących.
      Określenie „całkowita biodegradacja tlenowa” należy interpretować zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (2). Wnioskodawca dostarcza odpowiednią dokumentację, karty charakterystyki, sprawozdania z badań i/lub oświadczenia wskazujące metody badawcze i wyniki określone wyżej oraz wykazujące zgodność z niniejszym kryterium wszystkich użytych środków powierzchniowo czynnych w detergentach i środków do zmiękczania tkanin.
      16.   Środki bielące: Środki zawierające chlor są wykluczone z wybielania przędzy, tkanin i produktów końcowych

      Wymóg ten nie ma zastosowania do produkcji sztucznych włókien celulozowych. (Zob. kryterium 6.1).

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza deklarację o wykluczeniu z użycia środków bielących zawierających chlor.
      17.   Zanieczyszczenia w barwnikach: Substancja barwiąca wykazująca powinowactwo z włóknami (rozpuszczalna lub nierozpuszczalna)

      Poziomy zanieczyszczeń jonowych w stosowanych barwnikach nie przekraczają następujących wartości: Ag 100 ppm, As 50 ppm, Ba 100 ppm, Cd 20 ppm, Co 500 ppm, Cr 100 ppm, Cu 250 ppm, Fe 2 500 ppm, Hg 4 ppm, Mn 1 000 ppm, Ni 200 ppm, Pb 100 ppm, Se 20 ppm, Sb 50 ppm, Sn 250 ppm, Zn 1 500 ppm.
      Metal stanowiący integralną część molekuły barwnikowej (np. barwniki metalokompleksowe, niektóre barwniki reaktywne itp.) nie jest uwzględniany w ocenie zgodności z podanymi wartościami, które dotyczą jedynie zanieczyszczeń.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza deklarację zgodności.
      18.   Zanieczyszczenia w pigmentach: Nierozpuszczalna substancja barwiąca niewykazująca powinowactwa z włóknami

      Poziomy zanieczyszczeń jonowych w używanych pigmentach nie przekraczają następujących wartości: As 50 ppm, Ba 100 ppm, Cd 50 ppm, Cr 100 ppm, Hg 25 ppm, Pb 100 ppm, Se 100 ppm, Sb 250 ppm, Zn 1 000 ppm.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza deklarację zgodności.
      19.   Barwienie chromową zaprawą farbiarską

      Nie zezwala się na barwienie chromową zaprawą farbiarską.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu.
      20.   Barwniki metalokompleksowe

      Jeśli używa się barwników metalokompleksowych na bazie miedzi, chromu lub niklu:

                  20.1.

                  W przypadku barwienia celulozowego, gdzie częścią receptury barwnika są barwniki metalokompleksowe, do oczyszczalni ścieków (na terenie zakładu produkcyjnego lub poza nim) odprowadza się mniej niż 20 % każdego z zastosowanych barwników metalokompleksowych (wsad do procesu).
                  W przypadku wszystkich pozostałych procesów barwienia, gdzie barwniki metalokompleksowe stanowią część receptury barwnika, do oczyszczalni ścieków (na terenie zakładu produkcyjnego lub poza nim) odprowadza się mniej niż 7 % każdego z zastosowanych barwników metalokompleksowych (wsad do procesu).
                  Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu lub dokumentację oraz sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następujących metod badawczych: ISO 8288 dla Cu, Ni; EN 1233 dla Cr.

                  20.2.

                  Emisje do wody po oczyszczeniu nie przekraczają: 75 mg/kg Cu (włókno, przędza lub tkanina); 50 mg/kg Cr; 75 mg/kg Ni.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu lub dokumentację oraz sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następujących metod badawczych: ISO 8288 dla Cu, Ni; EN 1233 dla Cr.

            21.   Barwniki azowe

      Nie stosuje się barwników azowych, które mogą spowodować rozszczepienie którejkolwiek z następujących amin aromatycznych:

                  4-aminodwufenyl

                  (92-67-1)

                  Benzydyna

                  (92-87-5)

                  4-chloro-o-toluidyna

                  (95-69-2)

                  2-naftylamina

                  (91-59-8)

                  o-amino-azotoluen

                  (97-56-3)

                  2-amino-4-azototoluen

                  (99-55-8)

                  p-chloroanilina

                  (106-47-8)

                  2,4-diaminoanizol

                  (615-05-4)

                  4,4′-diaminodwufenylometan

                  (101-77-9)

                  3,3′-dichlorobenzydyna

                  (91-94-1)

                  3,3′-dimetoksybenzydyna

                  (119-90-4)

                  3,3′-dimetylobenzydyna

                  (119-93-7)

                  3,3′-dimetyl-4,4′-diaminodiphenylmethane

                  (838-88-0)

                  p-krezydyna

                  (120-71-8)

                  4,4′-tlenodwuanilina

                  (101-80-4)

                  4,4′-tiodwunilina

                  (139-65-1)

                  o-toluidyna

                  (95-53-4)

                  2,4-diaminotoluen

                  (95-80-7)

                  2,4,5-trimetyloanilina

                  (137-17-7)

                  4-aminoazobenzen

                  (60-09-3)

                  o-anizydyna

                  (90-04-0)

                  2,4-ksylidyna

                  2,6-ksylidyna

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu tych barwników. Jeżeli oświadczenie to podlega weryfikacji, stosuje się następującą normę: EN 14 362-1 i 2 (uwaga: możliwe jest uzyskanie wyników pozornie dodatnich w odniesieniu do obecności 4-aminoazobenzenu, dlatego też zaleca się potwierdzenie).
      22.   Barwniki rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość

                  22.1.

                  Nie stosuje się następujących barwników:

                              —

                              C.I. Czerwień zasadowa 9,

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 1,

                              —

                              C.I. Czerwień kwasowa 26,

                              —

                              C.I. Fiolet zasadowy 14,

                              —

                              C.I. Pomarańczowy zawiesinowy 11,

                              —

                              C. I. Czerń bezpośrednia 38,

                              —

                              C. I. Niebieski bezpośredni 6,

                              —

                              C. I. Czerwień bezpośrednia 28,

                              —

                              C. I. Żółty zawiesinowy 3.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu takich barwników.

                  22.2.

                  Nie zezwala się na stosowanie substancji barwiących lub preparatów barwiących zawierających wagowo więcej niż 0,1 % substancji, którym przypisano lub którym można przypisać w czasie składania wniosku którekolwiek z następujących określeń ryzyka (lub ich połączenia):

                              —

                              R40 (ograniczone dowody działania rakotwórczego),

                              —

                              R45 (może powodować raka),

                              —

                              R46 (może powodować dziedziczne uszkodzenia genetyczne),

                              —

                              R49 (może powodować raka w następstwie narażenia drogą oddechową),

                              —

                              R60 (może upośledzać płodność),

                              —

                              R61 (może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki),

                              —

                              R62 (możliwe ryzyko upośledzenia płodności),

                              —

                              R63 (możliwe ryzyko szkodliwego działania na dziecko w łonie matki),

                              —

                              R68 (możliwe ryzyko powstania nieodwracalnych zmian w stanie zdrowia),

                        zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG (3).

            Ewentualnie można rozważyć klasyfikację zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (4). W tym przypadku nie dopuszcza się dodawania do surowców substancji lub preparatów, którym przypisano lub którym można przypisać w czasie składania wniosku którykolwiek ze zwrotów określających rodzaj zagrożenia (lub ich połączenia): H351, H350, H340, H350i, H360F, H360D, H361f, H361d, H360FD, H361fd, H360Fd, H360Df, H341.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu takich barwników.
      23.   Barwniki potencjalnie uczulające

      Nie stosuje się następujących barwników:

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 3

                  C.I. 61 505

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 7

                  C.I. 62 500

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 26

                  C.I. 63 305

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 35

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 102

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 106

                              —

                              C.I. Niebieski zawiesinowy 124

                              —

                              C.I. Brąz zawiesinowy 1

                              —

                              C.I. Pomarańczowy zawiesinowy 1

                  C.I. 11 080

                              —

                              C.I. Pomarańczowy zawiesinowy 3

                  C.I. 11 005

                              —

                              C.I. Pomarańczowy zawiesinowy 37

                              —

                              C.I. Pomarańczowy zawiesinowy 76
                              (wcześniej oznaczony jako pomarańczowy 37)

                              —

                              C.I. Czerwień zawiesinowa 1

                  C.I. 11 110

                              —

                              C.I. Czerwień zawiesinowa 11

                  C.I. 62 015

                              —

                              C.I. Czerwień zawiesinowa 17

                  C.I. 11 210

                              —

                              C.I. Żółty zawiesinowy 1

                  C.I. 10 345

                              —

                              C.I. Żółty zawiesinowy 9

                  C.I. 10 375

                              —

                              C.I. Żółty zawiesinowy 39

                              —

                              C.I. Żółty zawiesinowy 49

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu tych barwników.
      24.   Chlorowcowane nośniki poliestru

      Nie stosuje się nośników chlorowcowanych.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu.
      25.   Nadruk

                  25.1.

                  Stosowane farby drukarskie nie zawierają więcej niż 5 % lotnych związków organicznych, takich jak spirytus mineralny (lotne związki organiczne są to wszelkie związki organiczne charakteryzujące się w temperaturze 293,15 K ciśnieniem pary 0,01 kPa lub wyższym lub wykazujące podobną lotność w określonych warunkach użytkowania).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie stwierdzające, że nie dokonano nadruku, lub dostarcza właściwą dokumentację wykazującą zgodność wraz z deklaracją zgodności.

                  25.2.

                  Nie zezwala się na nadruk na bazie plastizolu.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie stwierdzające, że nie dokonano nadruku, lub dostarcza właściwą dokumentację wykazującą zgodność wraz z deklaracją zgodności.

            26.   Formaldehyd

      Zawartość wolnego lub uwalnianego w wyniku hydrolizy formaldehydu w tkaninie końcowej nie przekracza 20 ppm w produktach przeznaczonych dla niemowląt i małych dzieci poniżej 3. roku życia, 30 ppm dla produktów użytkowanych w bezpośrednim kontakcie ze skórą i 75 ppm dla wszystkich pozostałych produktów.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie stwierdzające, że produkty zawierające formaldehyd nie były stosowane, lub dostarcza sprawozdanie z badania przeprowadzonego przy zastosowaniu następującej metody badawczej: ISO 14184-1.
      27.   Odprowadzanie ścieków z przetwarzania na mokro

                  27.1.

                  Ścieki z zakładów przetwarzania na mokro (z wyjątkiem zakładów piorących wełnę potną oraz zakładów roszenia lnu zwyczajnego) zawierają podczas odprowadzania po oczyszczeniu (w zakładzie lub poza nim) poniżej 20 g/kg cyklooktadienu wyrażonego jako średnia roczna.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację lub sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody ISO 6060, wykazujące zgodność z tym kryterium, wraz z deklaracją zgodności.

                  27.2.

                  Jeżeli ścieki są oczyszczane w zakładzie i odprowadzane bezpośrednio do wody, ich współczynnik pH wynosi 6–9 (chyba że współczynnik pH wody przyjmującej nie mieści się w tym zakresie), a temperatura wynosi poniżej 40 °C (chyba że temperatura wody przyjmującej jest wyższa od tej wartości).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację i sprawozdania z badań wykazujące zgodność z tym kryterium wraz z deklaracją zgodności.

            28.   Środki zmniejszające palność

      W produkcie mogą być stosowane wyłącznie środki zmniejszające palność, które są chemicznie powiązane z włóknem polimerowym lub z powierzchnią włókien (reaktywne środki zmniejszające palność). Jeżeli do zastosowanych środków zmniejszających palność można przypisać którekolwiek z poniższych oznaczeń ryzyka „R”, te reaktywne środki zmniejszające palność powinny przy zastosowaniu zmienić swój charakter chemiczny i nie podlegać już klasyfikacji w ramach żadnej z tych kategorii oznaczeń ryzyka „R” (mniej niż 0,1 % środka zmniejszającego palność obrobionej przędzy lub tkaniny może pozostać w postaci stwierdzonej przed zastosowaniem):

                  —

                  R40 (ograniczone dowody działania rakotwórczego),

                  —

                  R45 (może powodować raka),

                  —

                  R46 (może powodować dziedziczne uszkodzenia genetyczne),

                  —

                  R49 (może powodować raka w następstwie narażenia drogą oddechową),

                  —

                  R50 (działa bardzo toksycznie na organizmy wodne),

                  —

                  R51 (działa toksycznie na organizmy wodne),

                  —

                  R52 (działa szkodliwie na organizmy wodne),

                  —

                  R53 (może powodować długo utrzymujące się niekorzystne zmiany w środowisku wodnym),

                  —

                  R60 (może upośledzać płodność),

                  —

                  R61 (może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki),

                  —

                  R62 (możliwe ryzyko upośledzenia płodności),

                  —

                  R63 (możliwe ryzyko szkodliwego działania na dziecko w łonie matki),

                  —

                  R68 (możliwe ryzyko powstania nieodwracalnych zmian w stanie zdrowia),

            zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG.
      Wyklucza się środki zmniejszające palność, które są jedynie fizycznie wymieszane z włóknem polimerowym lub z powłokami włókienniczymi (dodatkowe środki zmniejszających palność).
      Ewentualnie można rozważyć klasyfikację zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008. W tym przypadku nie dopuszcza się dodawania do surowców substancji lub preparatów, którym przypisano lub którym można przypisać w czasie składania wniosku którykolwiek ze zwrotów określających rodzaj zagrożenia (lub ich połączenia): H351, H350, H340, H350i, H400, H410, H411, H412, H413, H360F, H360D, H361f, H361d, H360FD, H361fd, H360Fd, H360Df, H341.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie stwierdzające, że dodatkowe środki zmniejszające palność nie zostały zastosowane i w stosownych przypadkach wskazuje, które reaktywne środki zmniejszające palność zostały użyte, oraz dostarcza dokumentację (taką jak karty charakterystyki) i/lub oświadczenia stwierdzające, że te środki zmniejszające palność są zgodne z niniejszym kryterium.
      29.   Środki wykończeniowe zapobiegające filcowaniu

      Chlorowcowane substancje lub preparaty stosuje się jedynie do taśm wełnianych i luźnej wełny oczyszczonej.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu (chyba że stosowanie dotyczy taśm wełnianych i luźnej wełny oczyszczonej).
      30.   Środki wykończeniowe do tkanin

      Określenie „środki wykończeniowe” obejmuje wszystkie zabiegi fizyczne i chemiczne nadające tkaninom szczególne właściwości, takie jak miękkość, wodoodporność i łatwa pielęgnacja.
      Nie zezwala się na stosowanie substancji lub preparatów wykończeniowych zawierających wagowo więcej niż 0,1 % substancji, którym przypisano lub którym można przypisać w czasie składania wniosku którekolwiek z poniższych określeń ryzyka (lub ich połączenia):

                  —

                  R40 (ograniczone dowody działania rakotwórczego),

                  —

                  R45 (może powodować raka),

                  —

                  R46 (może powodować dziedziczne uszkodzenia genetyczne),

                  —

                  R49 (może powodować raka w następstwie narażenia drogą oddechową),

                  —

                  R50 (działa bardzo toksycznie na organizmy wodne),

                  —

                  R51 (działa toksycznie na organizmy wodne),

                  —

                  R52 (działa szkodliwie na organizmy wodne),

                  —

                  R53 (może powodować długo utrzymujące się niekorzystne zmiany w środowisku wodnym),

                  —

                  R60 (może upośledzać płodność),

                  —

                  R61 (może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki),

                  —

                  R62 (możliwe ryzyko upośledzenia płodności),

                  —

                  R63 (możliwe ryzyko szkodliwego działania na dziecko w łonie matki),

                  —

                  R68 (możliwe ryzyko powstania nieodwracalnych zmian w stanie zdrowia),

            zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG.
      Ewentualnie można rozważyć klasyfikację zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008. W tym przypadku nie dopuszcza się dodawania do surowców substancji lub preparatów, którym przypisano lub którym można przypisać w czasie składania wniosku którykolwiek ze zwrotów określających rodzaj zagrożenia (lub ich połączenia): H351, H350, H340, H350i, H400, H410, H411, H412, H413, H360F, H360D, H361f, H361d, H360FD, H361fd, H360Fd, H360Df, H341.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie stwierdzające, że środki wykończeniowe nie zostały zastosowane, lub wskazuje, które środki wykończeniowe zostały zastosowane, oraz dostarcza dokumentację (taką jak karty charakterystyki) i/lub oświadczenia stwierdzające, że te środki wykończeniowe spełniają niniejsze kryterium.
      31.   Wypełniacze

                  31.1.

                  Substancje wypełniające zawierające włókna tekstylne spełniają w odpowiednich przypadkach kryteria przewidziane dla włókien tekstylnych (1–9).

                  31.2.

                  Substancje wypełniające spełniają kryterium 11 dotyczące produktów biobójczych lub biostatycznych oraz kryterium 26 dotyczące formaldehydu.

                  31.3.

                  Detergenty oraz pozostałe chemikalia stosowane do prania wypełniaczy (puch, pierze, włókna naturalne lub syntetyczne) spełniają kryterium 14 dotyczące chemikaliów pomocniczych oraz kryterium 15 dotyczące detergentów, zmiękczaczy włókien i środków kompleksujących.

                     Ocena i weryfikacja: Zgodnie ze wskazaniami w odpowiednich kryteriach.

            32.   Powleczenia, laminaty i membrany

                  32.1.

                  Produkty wykonane z poliuretanu spełniają kryterium określone w pkt 3.1 dotyczące cyny organicznej oraz kryterium określone w pkt 3.2 dotyczące emisji do atmosfery aromatycznych dwuizocyjanianów.

                     Ocena i weryfikacja: Zgodnie ze wskazaniami w odpowiednich kryteriach.

                  32.2.

                  Produkty wykonane z poliestru spełniają kryterium określone w pkt 8.1 dotyczące ilości antymonu oraz kryterium określone w pkt 8.2 dotyczące emisji lotnych związków organicznych podczas polimeryzacji.

                     Ocena i weryfikacja: Zgodnie ze wskazaniami w odpowiednich kryteriach.

                  32.3.

                  Powleczeń, laminatów i membran nie produkuje się przy użyciu plastyfikatorów lub rozpuszczalników, którym przypisano lub którym można przypisać w czasie składania wniosku którekolwiek z poniższych określeń ryzyka (lub ich połączenia):

                              —

                              R40 (ograniczone dowody działania rakotwórczego),

                              —

                              R45 (może powodować raka),

                              —

                              R46 (może powodować dziedziczne uszkodzenia genetyczne),

                              —

                              R49 (może powodować raka w następstwie narażenia drogą oddechową),

                              —

                              R50 (działa bardzo toksycznie na organizmy wodne),

                              —

                              R51 (działa toksycznie na organizmy wodne),

                              —

                              R52 (działa szkodliwie na organizmy wodne),

                              —

                              R53 (może powodować długo utrzymujące się niekorzystne zmiany w środowisku wodnym),

                              —

                              R60 (może upośledzać płodność),

                              —

                              R61 (może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki),

                              —

                              R62 (możliwe ryzyko upośledzenia płodności),

                              —

                              R63 (możliwe ryzyko szkodliwego działania na dziecko w łonie matki),

                              —

                              R68 (możliwe ryzyko powstania nieodwracalnych zmian w stanie zdrowia),

                        zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 67/548/EWG.

            Ewentualnie można uwzględnić klasyfikację zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008. W tym przypadku nie dopuszcza się dodawania do surowców substancji lub preparatów, którym przypisano lub którym można przypisać w czasie składania wniosku którykolwiek ze zwrotów określających rodzaj zagrożenia (lub ich połączenia): H351, H350, H340, H350i, H400, H410, H411, H412, H413, H360F, H360D, H361f, H361d, H360FD, H361fd, H360Fd, H360Df, H341.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza oświadczenie o niestosowaniu takich plastyfikatorów lub rozpuszczalników.

                  32.4.

                  Emisje lotnych związków organicznych do atmosfery nie mogą przekraczać 10 g C/kg.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza szczegółową dokumentację i sprawozdania z badań wykazujące spełnianie tego kryterium wraz z deklaracją zgodności.

            33.   Zużycie energii i wody

      Wnioskodawca dostarcza dane dotyczące zużycia wody i energii w zakładach produkcyjnych zajmujących się przetwarzaniem na mokro.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca jest proszony o dostarczenie powyższych informacji.
      KRYTERIA PRZYDATNOŚCI DO STOSOWANIA
      Do przędzy barwionej, tkaniny końcowej (tkanin końcowych) lub produktu końcowego stosuje się następujące kryteria wraz z badaniami przeprowadzanymi w odpowiednich przypadkach.
      34.   Zmiany wymiarowe zachodzące podczas prania i suszenia

      Zmiany wymiarowe po praniu i suszeniu nie przekraczają:

                  —

                  plus/minus 2 % dla zasłon oraz tkanin obiciowych, które można prać i zdejmować,

                  —

                  więcej niż minus 8 % lub plus 4 % dla pozostałych wyrobów tkanych i trwałych wyrobów nietkanych, innych wyrobów dzianych lub tkanin ręcznikowych niestrzyżonych.

            Kryterium to nie ma zastosowania do:

                  —

                  włókien lub przędzy,

                  —

                  produktów z wyraźnym oznakowaniem „pranie na sucho” lub równoznacznym określeniem (o ile jest to standardowy sposób oznakowywania takich produktów),

                  —

                  tkanin obiciowych, których nie można zdejmować ani prać.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następujących norm: EN ISO 6330 i ISO 5077, w następujący sposób: 3 prania w temperaturach oznaczonych na wyrobie z odwirowaniem po każdym cyklu prania, chyba że na wyrobie podano inne procedury suszenia.
      35.   Odporność wybarwień na pranie

      Odporność wybarwień kształtuje się co najmniej na poziomie 3–4 w zakresie zmiany koloru i na co najmniej 3–4 poziomie w odniesieniu do barwienia.
      Kryterium to nie ma zastosowania do produktów z wyraźnym oznakowaniem „pranie na sucho” lub równoznacznym określeniem (o ile jest to standardowy sposób oznakowywania takich produktów), do produktów białych lub produktów niebarwionych i nieposiadających nadruków, ani niebędących tkaninami obiciowymi, których nie można prać.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej normy EN: ISO 105 C06 (pranie pojedyncze w temperaturze oznaczonej na wyrobie, proszkiem nadboranowym).
      36.   Odporność wybarwień na potliwość (kwasową, zasadową)

      Odporność wybarwień na potliwość (kwasową i zasadową) kształtuje się co najmniej na poziomie 3–4 (zmiana koloru oraz barwienie).
      Jeżeli tkaniny są koloru ciemnego (standardowa głębia koloru > 1/1) i są wykonane z wełny regenerowanej lub zawierają więcej niż 20 % jedwabiu, dopuszcza się jednak poziom 3.
      Kryterium to nie ma zastosowania do produktów białych, do produktów niebarwionych i nieposiadających nadruków, do tkanin obiciowych, zasłon lub podobnych materiałów włókienniczych przeznaczonych do wystroju wnętrz.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej normy EN: ISO 105 E04 (kwasowe i alkaliczne, porównanie z tkaniną wielowłókienną).
      37.   Odporność wybarwień na tarcie mokre

      Odporność wybarwień na tarcie mokre kształtuje się co najmniej na poziomie 2–3. W przypadku drelichu barwionego na kolor indygo dopuszcza się jednak poziom 2.
      Kryterium to nie ma zastosowania do produktów białych, do produktów niebarwionych i nieposiadających nadruków.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej normy EN: ISO 105 X12.
      38.   Odporność wybarwień na tarcie suche

      Odporność wybawień na tarcie suche kształtuje się co najmniej na poziomie 4.
      W przypadku drelichu barwionego na kolor indygo dopuszcza się jednak poziom 3–4.
      Kryterium to nie ma zastosowania do produktów białych, do produktów niebarwionych, i nieposiadających nadruków, zasłon lub podobnych materiałów włókienniczych przeznaczonych do wystroju wnętrz.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej normy EN: ISO 105 X12.
      39.   Odporność wybarwień na światło

      W przypadku tkanin obiciowych, zasłon lub draperii poziom odporność na światło kształtuje się co najmniej na poziomie 5. W przypadku wszystkich pozostałych produktów odporność wybarwień na światło kształtuje się co najmniej na poziomie 4.
      W przypadku tkanin obiciowych, zasłon lub draperii o jasnych kolorach (standardowa głębia koloru < 1/12) oraz wykonanych z ponad 20 % wełny lub innych włókien keratynowych lub więcej niż 20 % jedwabiu, lub więcej niż 20 % lnu, lub pozostałych włókien łykowych dopuszcza się poziom 4.
      Wymóg ten nie ma zastosowania do pokryć materacy, pokrowców na materace lub bielizny.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdania z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu następującej normy EN: ISO 105 B02.
      40.   Informacje umieszczane na oznakowaniu ekologicznym

      Pole 2 oznakowania ekologicznego zawiera następującą treść:

                  —

                  sprzyja wykorzystywaniu włókien odnawialnych,

                  —

                  produkt trwały i wysokiej jakości,

                  —

                  obniżona zawartość substancji niebezpiecznych.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca dostarcza próbkę opakowania produktu zawierającego oznakowanie wraz z deklaracją zgodności z niniejszym kryterium.

         (1)  Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 104 z 8.4.2004, s. 1.

         (3)  Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1

         (4)  Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1