title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/656 z dnia 4 lutego 2015 r. w sprawie warunków, na jakich instytucje kredytowe mogą włączać zyski z bieżącego okresu lub zyski roczne do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (EBC/2015/4)

text:
               25.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 107/76

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2015/656
   z dnia 4 lutego 2015 r.
   w sprawie warunków, na jakich instytucje kredytowe mogą włączać zyski z bieżącego okresu lub zyski roczne do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (EBC/2015/4)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności art. 4 ust. 1 lit. d) oraz drugi akapit art. 4 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 26 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (2) wprowadził nową procedurę, zgodnie z którą włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I przed podjęciem przez instytucję formalnej decyzji potwierdzającej ostateczny wynik finansowy instytucji w danym roku wymaga zezwolenia właściwego organu. Zezwolenia takiego udziela się, jeżeli są spełnione dwa następujące warunki: zyski zostały zweryfikowane przez niezależne od danej instytucji osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych tej instytucji oraz instytucja wykazała, że kwota tych zysków została pomniejszona o wszelkie możliwe do przewidzenia obciążenia lub dywidendy.

               (2)

               Znaczenie terminu „możliwe do przewidzenia” na potrzeby art. 26 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zostało wyjaśnione w art. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 241/2014 (3).

               (3)

               Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 680/2014 (4) określa jednolite wymogi w zakresie sprawozdawczości nadzorczej.

               (4)

               Stosownie do art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 Europejski Bank Centralny (EBC) jest organem właściwym w zakresie udzielania instytucjom kredytowym podlegającym jego bezpośredniemu nadzorowi zezwoleń na włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I, o ile spełnione są wspomniane powyżej warunki.

               (5)

               Biorąc pod uwagę fakt, iż – na potrzeby udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – rozporządzenie delegowane (UE) nr 241/2014 ujednoliciło sposób pomniejszania zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych o możliwe do przewidzenia dywidendy, zezwoleń na włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I powinno się udzielać w przypadku spełnienia określonych warunków.

               (6)

               Jeżeli nie są spełnione warunki stosowania niniejszej decyzji, EBC ocenia wnioski o udzielenie zezwolenia na włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I indywidualnie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres regulacji
   1.   Niniejsza decyzja określa warunki, na jakich EBC udziela instytucjom kredytowym zezwoleń na włączanie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
   2.   Niniejsza decyzja nie narusza uprawnień instytucji kredytowych do występowania do EBC z wnioskami o udzielenie zezwolenia na włączanie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I w przypadkach, do których niniejsza decyzja nie ma zastosowania.
   3.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do instytucji kredytowych podlegających bezpośredniemu nadzorowi EBC zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (5).
   Artykuł 2
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji terminy oznaczają:
   1)   „instytucja kredytowa”– instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, podlegającą nadzorowi EBC;
   2)   „na zasadzie skonsolidowanej”– termin „na zasadzie skonsolidowanej” w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   3)   „na zasadzie subskonsolidowanej”– termin „na zasadzie subskonsolidowanej” w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   4)   „podmiot konsolidujący”– instytucję kredytową, która ma obowiązek spełniania wymogów ustanowionych rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej lub na zasadzie subskonsolidowanej, zgodnie z art. 11 i 18 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   5)   „zyski z bieżącego okresu”– zyski ustalone zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami o rachunkowości, obliczone w odniesieniu do okresu referencyjnego krótszego niż pełny rok obrotowy, przed podjęciem przez daną instytucję kredytową formalnej decyzji potwierdzającej jej zysk lub stratę;
   6)   „zyski roczne”– zyski zdefiniowane w mających zastosowanie przepisach o rachunkowości, obliczone w odniesieniu do okresu referencyjnego jednego roku obrotowego, przed podjęciem przez daną instytucję kredytową formalnej decyzji potwierdzającej jej zysk lub stratę;
   7)   „wskaźnik wypłaty dywidendy na poziomie skonsolidowanym”– stosunek pomiędzy: a) dywidendami innymi niż wypłacone w formie nie obniżającej kapitału podstawowego Tier I (np. w formie akcji spółki), przekazanymi właścicielom podmiotu konsolidującego; oraz b) zyskiem po opodatkowaniu, należnym na rzecz właścicieli podmiotu konsolidującego. Jeżeli dla danego roku stosunek pomiędzy a) i b) jest ujemny lub wyższy niż 100 %, przyjmuje się, że wskaźnik wypłaty dywidendy wynosi 100 %. Jeżeli dla danego roku b) wynosi zero, przyjmuje się, że wskaźnik wypłaty dywidendy wynosi 0 % – jeżeli a) wynosi zero, oraz 100 % – jeżeli a) jest większe niż zero;
   8)   „wskaźnik wypłaty dywidendy na poziomie indywidualnym”– stosunek pomiędzy: a) dywidendami innymi niż wypłacone w formie nie obniżającej kapitału podstawowego Tier I (np. w formie akcji spółki), przekazanymi właścicielom podmiotu; oraz b) zyskiem po opodatkowaniu. Jeżeli dla danego roku stosunek pomiędzy a) i b) jest ujemny lub wyższy niż 100 %, przyjmuje się, że wskaźnik wypłaty dywidendy wynosi 100 %. Jeżeli dla danego roku b) wynosi zero, przyjmuje się, że wskaźnik wypłaty dywidendy wynosi 0 % – jeżeli a) wynosi zero, oraz 100 % – jeżeli a) jest większe niż zero.
   Artykuł 3
   Zezwolenie na włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I
   1.   Na potrzeby art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucji kredytowej zezwala się na włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I przed podjęciem formalnej decyzji potwierdzającej ostateczny zysk lub stratę tej instytucji w danym roku pod warunkiem spełnienia przez tę instytucję warunków, o których mowa w art. 4 i 5 niniejszej decyzji.
   2.   Warunki określone w art. 4 i 5 muszą być spełnione przed przekazaniem odpowiedniej sprawozdawczości dotyczącej funduszy własnych oraz wymogów w zakresie funduszy własnych w terminach przekazywania danych określonych w art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 680/2014.
   3.   Instytucja kredytowa mająca zamiar włączenia zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I przesyła do EBC pismo zawierające dokumentację określoną w art. 4 i 5 niniejszej decyzji. EBC zawiadamia instytucję kredytową w ciągu trzech dni roboczych od dnia otrzymania dokumentacji, czy obejmuje ona informacje wymagane zgodnie z niniejszą decyzją.
   Artykuł 4
   Weryfikacja zysków
   1.   EBC uznaje za spełniony wymóg weryfikacji zysków, o którym mowa w art. 26 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli zawiadamiająca instytucja kredytowa przekaże EBC dokument podpisany przez zewnętrznego biegłego rewidenta, spełniający wymagania określone w ust. 3 i 4.
   2.   Instytucje kredytowe zawiadamiające o zamiarze włączenia zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do kapitału podstawowego Tier I na różnych poziomach konsolidacji lub na zasadzie indywidualnej mogą sporządzić dokument, o którym mowa w ust. 1, na najwyższym poziomie konsolidacji.
   3.   W odniesieniu do zysków rocznych weryfikacja obejmuje albo sprawozdanie z badania biegłego rewidenta, albo poręczenie stwierdzające, że badanie nie zostało zakończone, ale rewidentowi nie są znane fakty wskazujące na to, że ostateczne sprawozdanie będzie zawierało opinię z zastrzeżeniem.
   4.   W odniesieniu do zysków z bieżącego okresu weryfikacja obejmuje albo sprawozdanie z badania biegłego rewidenta, albo sprawozdanie z przeglądu (review report) (zdefiniowane w Międzynarodowym Standardzie Usług Przeglądu 2410 (International Standard on Review Engagements 2410) wydanym przez Międzynarodową Radę Standardów Rewizji Finansowej (International Auditing and Assurance Standards Board) lub odpowiadających im standardach mających zastosowanie na poziomie krajowym) lub – jeżeli weryfikacja przeprowadzana przez instytucję kredytową obejmuje sprawozdanie z badania biegłego rewidenta – poręczenie o treści określonej w ust. 3.
   Artykuł 5
   Pomniejszenie zysków o możliwe do przewidzenia obciążenia lub dywidendy
   1.   W celu wykazania, że kwota zysków została pomniejszona o wszelkie możliwe do przewidzenia obciążenia lub dywidendy, instytucja kredytowa:

               a)

               przedstawia deklarację, że zyski te zostały zarejestrowane zgodnie z zasadami określonymi w mających zastosowanie przepisach dotyczących rachunkowości oraz że zakres konsolidacji ostrożnościowej nie jest znacząco szerszy, niż zakres weryfikacji, o której mowa w dokumencie zewnętrznego biegłego rewidenta, o którym mowa w art. 4; oraz

               b)

               przedkłada EBC dokument podpisany przez wykwalifikowaną osobę, wyszczególniający główne składowe takich zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych, w tym ich pomniejszenie o możliwe do przewidzenia obciążenia lub dywidendy.

         2.   Jeżeli zyski z bieżącego okresu lub zyski roczne mają zostać włączone na zasadzie skonsolidowanej lub subskonsolidowanej, wymogi, o których mowa w ust. 1, spełnia podmiot konsolidujący.
   3.   Dywidendami pomniejszającymi zyski są kwoty formalnie zaproponowane przez organ zarządzający lub ustalone w decyzji takiego organu. Jeżeli taka formalna propozycja albo decyzja nie została jeszcze złożona lub podjęta, kwotą dywidendy pomniejszającą zyski jest najwyższa z następujących kwot:

               a)

               maksymalnej kwoty dywidendy obliczonej zgodnie z wewnętrznymi zasadami dotyczącymi dywidendy;

               b)

               kwoty dywidendy obliczonej na podstawie średniego wskaźnika wypłaty dywidendy na przestrzeni ostatnich trzech lat;

               c)

               kwoty dywidendy obliczonej na podstawie wskaźnika wypłaty dywidendy z poprzedniego roku.

         4.   Wypłaty dywidendy oparte na przesłankach innych niż wyszczególnione w ust. 3 nie podlegają postanowieniom niniejszej decyzji.
   5.   Na potrzeby ust. 1 lit. b) za wykwalifikowaną osobę uznaje się osobę należycie upoważnioną przez zarząd instytucji do podpisania dokumentu w jego imieniu.
   6.   Na potrzeby ust. 1 instytucje wykorzystują wzór pisma stanowiący załącznik do niniejszej decyzji.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 lutego 2015 r.
   2.   Niniejszą decyzję stosuje się od referencyjnej daty sprawozdawczej 31 grudnia 2014 r., zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 680/2014.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 4 lutego 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 241/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 8).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 680/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące sprawozdawczości nadzorczej instytucji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (Dz.U. L 191 z 28.6.2014, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      [Nazwa i informacje o instytucji]
      [Nazwa i informacje o koordynatorze wspólnego zespołu nadzorczego]
      [Miejscowość, data]
      [Oznaczenie ref. instytucji]

         Włączenie zysków do kapitału podstawowego Tier I

      [Szanowny Panie/Szanowna Pani],
      Na potrzeby przekazywania sprawozdawczości nadzorczej [data referencyjna okresu sprawozdawczego] zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 oraz decyzją Europejskiego Banku Centralnego (EU) 2015/656 (EBC/2015/4) niniejszym zawiadamiam o zamiarze włączenia przez [nazwa instytucji/grupy bankowej/podgrupy bankowej] do [indywidualnego/skonsolidowanego] kapitału podstawowego Tier I zysków netto wynikających z [śródrocznego/rocznego] sprawozdania finansowego na [dzień bilansowy].
      Zyski netto, które mają zostać włączone do kapitału podstawowego Tier I, zostały obliczone w następujący sposób:

                  a)

                  niepodzielone zyski przed opodatkowaniem

                  [EUR 0]

                  b)

                  podatek

                  [EUR 0]

                  c)

                  inne obciążenia nałożone przez nadzorcę (1)

                  [EUR 0]

                  d)

                  inne możliwe do przewidzenia obciążenia nieujęte w rachunku zysków i strat (2)

                  [EUR 0]

                  e)

                  obciążenia ogółem (b + c + d)

                  [EUR 0

                  f)

                  ustalona lub proponowana dywidenda (3)

                  [EUR 0/brak wpisu]

                  g)

                  maksymalna dywidenda zgodnie z zasadami wewnętrznymi (4)

                  [EUR 0]

                  h)

                  dywidenda zgodnie ze średnim wskaźnikiem wypłaty dywidendy (ostatnie trzy lata) (5)

                  [EUR 0]

                  i)

                  dywidenda zgodnie ze wskaźnikiem wypłaty dywidendy za ostatni rok

                  [EUR 0]

                  j)

                  dywidenda podlegająca odliczeniu (maks. (g, h, i), jeżeli brak wpisu w pozycji „f”; w przeciwnym wypadku – wartość pozycji „f”)

                  [EUR 0]

                  k)

                  wpływ ograniczeń regulacyjnych (6)

                  [EUR 0]

                  l)

                  zysk, który może być włączony do kapitału podstawowego Tier I (a – e – j + k)

                  [EUR 0]

            Na potrzeby powyższych obliczeń niniejszym oświadczam, że:

                  —

                  według mojej wiedzy powyższe dane są prawidłowe,

                  —

                  zyski zostały zweryfikowane przez osoby niezależne od instytucji i ponoszące odpowiedzialność za badanie jej sprawozdań finansowych, zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz decyzją (UE) 2015/656 (EBC/2015/4). W tym zakresie załączam [sprawozdanie z badania/sprawozdanie z przeglądu/poręczenie] sporządzone przez [imię i nazwisko lub nazwa biegłego rewidenta],

                  —

                  zyski zostały określone zgodnie z zasadami zawartymi w odpowiednich przepisach z zakresu rachunkowości,

                  —

                  kwota zysków została pomniejszona o wszelkie możliwe do przewidzenia obciążenia lub dywidendy, zgodnie z powyższymi wskazaniami,

                  —

                  kwota dywidendy podlegająca odliczeniu została określona zgodnie z decyzją (UE) [2015/656] (EBC/2015/4). W szczególności dywidenda podlegająca odliczeniu jest oparta na formalnej decyzji/propozycji lub, w ich braku, na najwyższej z następujących kwot: (i) maksymalnej kwocie dywidendy obliczonej zgodnie z wewnętrznymi zasadami dotyczącymi dywidendy; (ii) kwocie dywidendy obliczonej na podstawie średniego wskaźnika wypłaty dywidendy na przestrzeni ostatnich trzech lat; (iii) kwocie dywidendy obliczonej na podstawie wskaźnika wypłaty dywidendy z poprzedniego roku. Jeżeli spodziewana wypłata dywidendy została określona jako zakres wypłat zamiast stałej wartości, zastosowano górny limit tego zakresu;

                  —

                  zarząd [nazwa instytucji/grupy bankowej/podgrupy bankowej] zobowiązuje się do złożenia propozycji wypłaty dywidendy w pełni zgodnej z powyższymi obliczeniami zysków netto.

            Z poważaniem,
      [Imię, nazwisko i stanowisko osoby uprawnionej do podpisania pisma]

         (1)  Art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 241/2014.

         (2)  Art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 241/2014.

         (3)  Art. 2 ust. 2 i 10 rozporządzenia (UE) nr 241/2014. Należy wpisać zero tylko w przypadku formalnej decyzji lub propozycji niewypłacania dywidendy. Jeżeli nie ma takiej formalnej propozycji lub decyzji, pole należy pozostawić puste.

         (4)  Art. 2 ust. 4–6 rozporządzenia (UE) nr 241/2014.

         (5)  Art. 2 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 241/2014.

         (6)  Art. 2 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 241/2014.


title: 2013/786/UE: Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Protokołu między Unią Europejską a Związkiem Komorów ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa

text:
                  21.12.2013

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 349/4

         DECYZJA RADY
         z dnia 16 grudnia 2013 r.
         w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Protokołu między Unią Europejską a Związkiem Komorów ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa
         (2013/786/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Dnia 5 października 2006 r. Rada zatwierdziła Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (zwaną dalej „umową o partnerstwie”), przyjmując rozporządzenie (WE) nr 1563/2006 (1).

                     (2)

                     Obecnie obowiązujący protokół do umowy o partnerstwie (2) wygaśnie dnia 30 grudnia 2013 r.

                     (3)

                     Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania nowego protokołu przydzielającego statkom Unii Europejskiej uprawnienia do połowów na wodach Komorów. W wyniku negocjacji dnia 5 lipca 2013 r. parafowano nowy protokół.

                     (4)

                     W celu zapewnienia dalszego prowadzenia działalności połowowej przez statki rybackie Unii Europejskiej nowy protokół należy stosować tymczasowo od dnia 1 stycznia 2014 r., do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.

                     (5)

                     Należy zatem podpisać nowy protokół,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską a Związkiem Komorów ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa (dalej zwanego „protokołem”), z zastrzeżeniem jego zawarcia.
            Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii Europejskiej.

            Artykuł 3
            Protokół stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2014 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2013 r.

                  W imieniu Rady

               V. JUKNA

                  Przewodniczący

            (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1563/2006 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (Dz.U. L 290 z 20.10.2006, s. 6).

            (2)  Protokół ustalający uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (Dz.U. L 335 z 18.12.2010, s. 3).


title: 2014/345/UE: Decyzja Komisji z dnia 6 czerwca 2014 r. zmieniająca decyzję 2012/481/UE ustalającą ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE papierowi zadrukowanemu (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3590)  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               11.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 170/64

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 6 czerwca 2014 r.
   zmieniająca decyzję 2012/481/UE ustalającą ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE papierowi zadrukowanemu

         (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3590)

   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

      (2014/345/UE)

   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,
   po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji 2012/481/UE (2) wyklucza ze swojego zakresu podłoże kartonowe o gramaturze przekraczającej 400 g/m2, ponieważ decyzja ta wymaga, by produkty z zadrukowanego papieru drukowane były wyłącznie na papierze opatrzonym oznakowaniem ekologicznym UE określonym w decyzji Komisji 2011/333/UE (3) lub w decyzji Komisji 2012/448/UE (4). Niektóre kategorie produktów, takie jak bloki, notatniki, zeszyty, notatniki na spirali i kalendarze w okładce objęte zakresem decyzji 2012/481/UE wymagają jednak zastosowania podłoża kartonowego o gramaturze przekraczającej 400 g/m2. W związku z powyższym przestrzeganie kryteriów dla niektórych produktów nie było możliwe.

               (2)

               Zakres decyzji Komisji 2014/256/UE (5) obejmuje wyroby papiernicze, które w przynajmniej 70 % masy wykonane są z papieru, kartonu lub podłoża papierowego i ustanawia wymogi dotyczące podłoża kartonowego o gramaturze przekraczającej 400 g/m2.

               (3)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2012/481/UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
   Artykuł 1
   W decyzji 2012/481/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Grupa produktów »papier zadrukowany« obejmuje każdy produkt z papieru zadrukowanego, który w co najmniej 90 % masy składa się z papieru, kartonu lub podłoża papierowego, z wyłączeniem książek, katalogów, broszur lub formularzy, które w co najmniej 80 % masy składają się z papieru, kartonu lub podłoża papierowego. Wykonane z papieru zadrukowanego wkładki, okładki i wszelkie części produktu końcowego z papieru zadrukowanego uważa się za stanowiące część produktu z papieru zadrukowanego.”;

               2)

               art. 1 ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:

                           „c)

                           teczek, kopert, segregatorów kołowych i wyrobów papierniczych.”;

               3)

               art. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

                           „1)

                           »książki« oznaczają szyte lub klejone produkty z papieru zadrukowanego w twardej lub miękkiej okładce, takie jak: podręczniki szkolne, literatura piękna i inna, sprawozdania, poradniki i książki w oprawie miękkiej. »Książki« nie obejmują dzienników, broszur, czasopism, regularnie publikowanych katalogów i sprawozdań rocznych;”;

               4)

               art. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie:

                           „9)

                           »produkt z papieru zadrukowanego« oznacza produkt powstały w wyniku przetwarzania materiału drukarskiego. Przetwarzanie obejmuje drukowanie na papierze. Poza drukowaniem przetwarzanie może obejmować wykańczanie, na przykład składanie, tłoczenie, cięcie lub łączenie, tj. klejenie, oprawianie, zszywanie. Produkty z papieru zadrukowanego obejmują gazety, materiały reklamowe i biuletyny, dzienniki, katalogi, książki, ulotki, broszury, plakaty, wizytówki i etykiety;”;

               5)

               kryterium 3 w załączniku do decyzji 2012/481/UE otrzymuje brzmienie:

                  „Kryterium 3 — Możliwość recyklingu

               Produkt z papieru zadrukowanego nadaje się do recyklingu. Zadrukowany papier można odbarwić, a niepapierowe elementy produktu z papieru zadrukowanego można łatwo usunąć, aby zagwarantować, że elementy te nie utrudnią procesu recyklingu.

                           a)

                           Środki zwiększające wytrzymałość w stanie mokrym można stosować tylko wtedy, gdy można wykazać możliwość poddania gotowego produktu recyklingowi.

                           b)

                           Kleje można stosować tylko wtedy, gdy można wykazać ich usuwalność.

                           c)

                           Lakiery powłokowe i laminaty, w tym polietylen lub polietylen/polipropylen, można stosować tylko do okładek książek, czasopism i katalogów.

                           d)

                           Wykazuje się możliwość odbarwienia.

                  Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza wynik badania możliwości recyklingu w odniesieniu do środków zwiększających wytrzymałość w stanie mokrym oraz usuwalności klejów. Referencyjne metody badawcze to metoda PTS-RH 021/97 (w przypadku środków zwiększających wytrzymałość w stanie mokrym), metoda INGEDE 12 (w odniesieniu do usuwalności klejów nierozpuszczalnych) lub równoważne metody badawcze. Możliwość odbarwienia wykazuje się przy pomocy »Karty wyników odbarwiania« (6) Europejskiej Rady Makulatury lub równoważnych metod badań. Badanie należy wykonać na trzech rodzajach papieru: niepowleczonym, powleczonym i zaklejonym powierzchniowo. Jeśli dany rodzaj tuszu drukarskiego jest sprzedawany wyłącznie dla jednego lub dwóch konkretnych rodzajów papieru, wystarczy sprawdzić dany rodzaj papieru. Wnioskodawca dostarcza deklarację, w której stwierdza się, że powlekane i laminowane produkty z papieru zadrukowanego są zgodne z pkt 3 lit. c). W przypadku gdy część produktu z papieru zadrukowanego jest łatwo zdejmowana (na przykład plastikowa okładka), badanie możliwości recyklingu można przeprowadzić bez tej części. Łatwość usuwania elementów niepapierowych należy wykazać za pomocą deklaracji przedsiębiorstwa zbierającego papier, przedsiębiorstwa recyklingowego lub równoważnej organizacji. Można stosować również metody badawcze, co do których właściwa i niezależna osoba trzecia wykazała, że dają równoważne wyniki.

                  (6)  Assessment of Print Product Recyclability — Deinkability Score — User's Manual (Ocena możliwości recyklingu produktów drukowanych — wynik odbarwiania — podręcznik użytkownika), www.paperrecovery.org, »Publications«.”"

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 czerwca 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Janez POTOČNIK

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

      (2)  Decyzja Komisji 2012/481/UE z dnia 16 sierpnia 2012 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE papierowi zadrukowanemu (Dz.U. L 223 z 21.8.2012, s. 55).

      (3)  Decyzja Komisji 2011/333/UE z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE dla papieru do kopiowania i papieru graficznego (Dz.U. L 149 z 8.6.2011, s. 12).

      (4)  Decyzja Komisji 2012/448/UE z dnia 12 lipca 2012 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE papierowi gazetowemu (Dz.U. L 202 z 28.7.2012, s. 26).

      (5)  Decyzja Komisji 2014/256/UE z dnia 2 maja 2014 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE produktom z papieru przetworzonego (Dz.U. L 135 z 8.5.2014, s. 24).


title: Decyzja Rady z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie ich szczególnych cech konstrukcyjnych

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0505

Dziennik Urzędowy L 183 , 06/07/2001 P. 0033 - 0033

		Decyzja Radyz dnia 26 czerwca 2001 r.w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie ich szczególnych cech konstrukcyjnych(2001/505/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,<uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów ("Rewidowane Porozumienie z 1958 r.") [1],w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,uwzględniając wniosek Komisji [2],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Podstawowe wymogi regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji typu pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, w zakresie ich szczególnych cech konstrukcyjnych mają doprowadzić do usunięcia barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi między umawiającymi się stronami w związku ze szczególnymi cechami konstrukcyjnymi pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych oraz zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska naturalnego.(2) Regulamin nr 105 został notyfikowany umawiającym się stronom i wszedł w życie w stosunku do wszystkich umawiających się stron, które nie zgłosiły zastrzeżeń w terminie lub terminach określonych w tym regulaminie, dołączonym do porozumienia z 1958 r. ze zmianami.(3) Regulamin nr 105 powinien być włączony do wspólnotowego systemu homologacji pojazdów silnikowych i w ten sposób powinien być dodany do ustawodawstwa obowiązującego we Wspólnocie,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułWspólnota Europejska przystępuje do regulaminu nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie homologacji pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, w zakresie ich szczególnych cech konstrukcyjnych.Tekst regulaminu załączony jest do niniejszej decyzji [4].Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 czerwca 2001 r.W imieniu RadyT. ÖstrosPrzewodniczący[1] Dz.U. L 346 z 17.12.1997, str. 78.[2] Dz.U. C 274 E z 26.9.2000, str. 76.[3] Zgoda wyrażona w dniu 15 maja 2001 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).[4] Regulamin ten zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym.--------------------------------------------------


title: 2007/620/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 26 września 2007 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Łotwy

text:
               28.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 253/37

      DECYZJA RADY

   z dnia 26 września 2007 r.
   w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Łotwy
   (2007/620/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/524/WE, Euratom z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Republiki Czeskiej, Niemiec, Estonii, Hiszpanii, Francji, Włoch, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Austrii, Słowenii i Słowacji (1) na okres od dnia 21 września 2006 r. do dnia 20 września 2010 r.,
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Łotwy,
   po zasięgnięciu opinii Komisji,
   a także mając na uwadze, że stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Łotwy zwolniło się w związku z rezygnacją pana Andrisa BĒRZIŅŠA,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Gundars STRAUTMANIS zostaje mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce pana Andrisa BĒRZIŅŠA, na okres pozostający do końca jego kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 26 września 2007 r.

            W imieniu Rady

         J. SILVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 207 z 28.7.2006, str. 30.


title: 2011/167/UE: Decyzja Rady z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej

text:
               22.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 76/53

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 marca 2011 r.
   w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej
   (2011/167/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 329 ust. 1,
   uwzględniając wnioski Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Irlandii, Republiki Greckiej, Republiki Francuskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia ustanawia rynek wewnętrzny, działa na rzecz trwałego rozwoju Europy, którego podstawą jest zrównoważony wzrost gospodarczy, oraz wspiera postęp naukowo-techniczny. Stworzenie warunków prawnych, które umożliwią przedsiębiorstwom dostosowanie działalności w zakresie produkcji i dystrybucji ponad granicami krajowymi oraz zapewnią przedsiębiorstwom większy wybór i większe możliwości, przyczynia się do osiągnięcia tego celu. Jednolity patent zapewniający takie same skutki na całym terytorium Unii powinien stanowić jeden z instrumentów prawnych, jakie mają do swojej dyspozycji przedsiębiorstwa.

               (2)

               Zgodnie z art. 118 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i w kontekście ustanawiania i funkcjonowania rynku wewnętrznego przyjmowane środki powinny dotyczyć utworzenia jednolitej ochrony patentowej w całej Unii i ogólnounijnych scentralizowanych systemów zezwoleń, koordynacji i nadzoru.

               (3)

               W dniu 5 lipca 2000 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie patentu wspólnotowego, którego celem było utworzenie jednolitego patentu zapewniającego jednolitą ochronę w całej Unii. W dniu 30 czerwca 2010 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu Unii Europejskiej (zwanego dalej „proponowanym rozporządzeniem w sprawie tłumaczeń”), który zawiera ustalenia mające zastosowanie do patentu Unii Europejskiej.

               (4)

               Na posiedzeniu Rady w dniu 10 listopada 2010 r. odnotowano, że nie udało się osiągnąć jednomyślności co do prowadzenia dalszych prac nad proponowanym rozporządzeniem w sprawie tłumaczeń. W dniu 10 grudnia 2010 r. potwierdzono, że występują trudności nie do pokonania, które sprawiają, że nie da się osiągnąć jednomyślności ani obecnie, ani w możliwej do przewidzenia przyszłości. Ponieważ porozumienie co do proponowanego rozporządzenia Rady w sprawie tłumaczeń jest konieczne, by doprowadzić do ostatecznego porozumienia w kwestii jednolitej ochrony patentowej w Unii, uznano, że cel polegający na utworzeniu jednolitego systemu ochrony patentowej w Unii nie może zostać osiągnięty w rozsądnym terminie przy zastosowaniu odpowiednich postanowień Traktatów.

               (5)

               W tej sytuacji dwanaście państw członkowskich, a mianowicie Dania, Niemcy, Estonia, Francja, Litwa, Luksemburg, Niderlandy, Polska, Słowenia, Finlandia, Szwecja oraz Zjednoczone Królestwo, w pismach do Komisji z 7, 8 i 13 grudnia 2010 r. wyraziło chęć podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej na podstawie istniejących wniosków, które państwa te poparły podczas negocjacji; w swoich pismach wspomniane państwa poprosiły, by Komisja przedłożyła Radzie wniosek w tej sprawie. Prośby te potwierdzono na posiedzeniu Rady w dniu 10 grudnia 2010 r. Następnie kolejne trzynaście państw członkowskich – Belgia, Bułgaria, Republika Czeska, Irlandia, Grecja, Cypr, Łotwa, Węgry, Malta, Austria, Portugalia, Rumunia i Słowacja powiadomiło Komisję o chęci uczestnictwa w planowanej wzmocnionej współpracy. Ogółem dwadzieścia pięć państw członkowskich zgłosiło chęć nawiązania wzmocnionej współpracy.

               (6)

               Wzmocniona współpraca powinna zapewnić ramy prawne niezbędne do utworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej w uczestniczących państwach członkowskich oraz zagwarantować przedsiębiorstwom w całej Unii szansę poprawy konkurencyjności przez stworzenie możliwości ubiegania się o uzyskanie jednolitej ochrony patentowej w uczestniczących państwach członkowskich oraz przyczyniania się do postępu naukowo-technicznego.

               (7)

               Celem wzmocnionej współpracy powinno być utworzenie jednolitego patentu, który zapewniłby taki sam poziom ochrony na terytoriach uczestniczących państw członkowskich, jaki tym wszystkim państwom gwarantowałby Europejski Urząd Patentowy (EPO). Odnośne ustalenia dotyczące tłumaczeń, które będą stanowić nieodzowny element jednolitego systemu patentowego, powinny być proste i racjonalne pod względem kosztów i powinny odpowiadać ustaleniom zawartym we wniosku dotyczącym rozporządzenia Rady w sprawie ustaleń dotyczących tłumaczeń patentu Unii Europejskiej przedstawionym przez Komisję w dniu 30 czerwca 2010 r. oraz we fragmentach zaproponowanego przez prezydencję w listopadzie 2010 r. kompromisu, który spotkał się z szerokim poparciem w Radzie. Ustalenia dotyczące tłumaczeń utrzymywałyby możliwość składania zgłoszeń patentowych w EPO w dowolnym języku Unii i zapewniałyby zwrot kosztów związanych z tłumaczeniem wniosków złożonych w językach innych niż jeden z języków urzędowych EPO. Patent mający jednolity skutek powinien być przyznawany wyłącznie w jednym z języków urzędowych EPO, zgodnie z Konwencją o udzielaniu patentów europejskich (konwencja o patencie europejskim). Nie byłyby wymagane jakiekolwiek inne tłumaczenia, bez uszczerbku dla ustaleń przejściowych, które byłyby proporcjonalne i przez określony czas wymagałyby wykonywania dodatkowych tłumaczeń niemających skutków prawnych i służących wyłącznie do celów informacyjnych. Ustalenia przejściowe wygasłyby w każdym przypadku z chwilą udostępnienia wysokiej jakości tłumaczeń maszynowych z zastrzeżeniem obiektywnej oceny tej jakości. W przypadku sporu właściciela patentu powinny obowiązywać wiążące wymogi dotyczące tłumaczeń.

               (8)

               Warunki określone w art. 20 TUE oraz w art. 326 i 329 TFUE zostały spełnione.

               (9)

               Dziedzina, w której nawiązano by wzmocnioną współpracę, tj. ustanowienie środków w celu utworzenia jednolitego patentu zapewniającego ochronę w całej Unii oraz wprowadzenia scentralizowanych ogólnounijnych systemów zezwoleń, koordynacji i nadzoru, jest na mocy art. 118 TFUE jedną z dziedzin podlegających postanowieniom Traktatów.

               (10)

               Na posiedzeniu Rady w dniu 10 listopada 2010 r. odnotowano, a na posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2010 r. potwierdzono, że cel polegający na ustanowieniu jednolitego systemu ochrony patentowej w całej Unii nie może zostać osiągnięty w rozsądnym terminie przez Unię jako całość; oznacza to, że spełniono wymóg określony w art. 20 ust. 2 TUE, zgodnie z którym decyzja upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy może zostać przyjęta jedynie w ostateczności.

               (11)

               Wzmocniona współpraca w dziedzinie utworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej ma na celu wspieranie postępu naukowo-technicznego oraz funkcjonowania rynku wewnętrznego. Utworzenie jednolitego systemu ochrony patentowej w odniesieniu do grupy państw członkowskich przyczyni się do poprawy poziomu ochrony patentowej dzięki zapewnieniu możliwości uzyskania jednolitej ochrony patentowej na terytoriach uczestniczących państw członkowskich oraz wyeliminowania kosztów i trudności na terytoriach tych państw. W ten sposób realizuje się cele Unii, chroni jej interesy i wzmacnia proces integracji zgodnie z art. 20 ust. 1 TUE.

               (12)

               Utworzenie jednolitego systemu ochrony patentowej nie zostało uwzględnione w zawartym w art. 3 ust. 1 TFUE wykazie dziedzin, w których Unia ma wyłączne kompetencje. Podstawą prawną tworzenia europejskich praw własności intelektualnej jest art. 118 TFUE zawarty w rozdziale 3 (Zbliżanie ustawodawstw) tytułu VII (Wspólne reguły w dziedzinie konkurencji, podatków i zbliżenia ustawodawstw); w artykule tym mowa jest o ustanowieniu i funkcjonowaniu rynku wewnętrznego stanowiącego jedną z dziedzin, w której zgodnie z art. 4 TFUE Unia ma kompetencje dzielone. W związku z tym utworzenie jednolitego systemu ochrony patentowej wraz z mającymi zastosowanie ustaleniami dotyczącymi tłumaczeń wchodzi w zakres kompetencji niewyłącznych Unii.

               (13)

               Wzmocniona współpraca w dziedzinie utworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej jest zgodna z Traktatami i prawem Unii i nie narusza rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej lub terytorialnej. Nie stanowi również przeszkody ani nie prowadzi do dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi, nie zakłóca również konkurencji między nimi.

               (14)

               Wzmocniona współpraca w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej nie narusza kompetencji, praw i zobowiązań nieuczestniczących państw członkowskich. Możliwość uzyskania jednolitej ochrony patentowej na terytorium uczestniczących państw członkowskich nie wpływa na dostępność ani warunki ochrony patentowej na terytoriach nieuczestniczących państw członkowskich. Ponadto przedsiębiorstwa z nieuczestniczących państw członkowskich powinny mieć możliwość uzyskania jednolitej ochrony patentowej na terytoriach uczestniczących państw członkowskich na takich samych warunkach co przedsiębiorstwa z uczestniczących państw członkowskich. Wzmocniona współpraca nie ma wpływu na obowiązujące w nieuczestniczących państwach członkowskich przepisy określające warunki uzyskania ochrony patentowej na ich terytoriach.

               (15)

               Wzmocniona współpraca w dziedzinie utworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej byłaby zgodna w szczególności z prawem Unii dotyczącym patentów, ponieważ wzmocniona współpraca nie naruszałaby istniejącego dorobku prawnego Unii.

               (16)

               Pod warunkiem że spełnione zostaną wszelkie warunki uczestnictwa określone w niniejszej decyzji, do wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej mogą przystąpić wszystkie państwa członkowskie, które zgodnie z art. 328 TFUE są gotowe przestrzegać aktów już przyjętych w ramach tej współpracy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Czeską, Królestwo Danii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Irlandię, Republikę Grecką, Republikę Francuską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republikę Węgierską, Maltę, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Portugalską, Rumunię, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej do podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej przy zastosowaniu odpowiednich postanowień Traktatów.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         CSÉFALVAY Z.

            Przewodniczący


title: 2011/726/: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/026 PT/Rohde z Portugalii)

text:
               8.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 289/32

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 25 października 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/026 PT/Rohde z Portugalii)
   (2011/726/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w przypadku wniosków złożonych po dniu 1 maja 2009 r. o pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim następstwem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić środki z EFG w ramach rocznego pułapu 500 mln EUR.

               (4)

               Portugalia przedłożyła w dniu 26 listopada 2010 r. wniosek o uruchomienie EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Rohde i uzupełniła go dodatkowymi informacjami w dniu 19 maja 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określania wkładu finansowego. W związku z tym Komisja wnosi o uruchomienie kwoty 1 449 500 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w związku z wnioskiem złożonym przez Portugalię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 449 500 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 25 października 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.