title: Decyzja nr 1350/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. ustanawiająca drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013 (Tekst mający znaczenie dla EOG )

text:
               20.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 301/3

      DECYZJA NR 1350/2007/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 23 października 2007 r.
   ustanawiająca drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
   stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Wspólnota może przyczynić się do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa obywateli przez działania w dziedzinie zdrowia publicznego. Przy określaniu i wdrażaniu wszelkich wspólnotowych strategii i działań należy zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia. Zgodnie z art. 152 Traktatu Wspólnota ma obowiązek odgrywać aktywną rolę przez podejmowanie działań, których nie mogą podjąć pojedyncze państwa członkowskie zgodnie z zasadą pomocniczości. Wspólnota w pełni przestrzega właściwości państw członkowskich w zakresie organizacji i świadczenia usług zdrowotnych i opieki medycznej.

               (2)

               Sektor opieki zdrowotnej charakteryzuje się z jednej strony znacznym potencjałem wzrostu, innowacyjnością oraz dynamiką, a z drugiej – obecnością wyzwań związanych z trwałością finansową i społeczną oraz wydajnością systemów opieki zdrowotnej, między innymi ze względu na starzenie się społeczeństwa oraz postępy medycyny.

               (3)

               Wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008), przyjęty decyzją nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4), był pierwszym zintegrowanym programem Wspólnoty w tej sferze i przyniósł już wiele istotnych zmian i ulepszeń.

               (4)

               Konieczne jest dokładanie ciągłych starań, aby osiągnąć cele już wyznaczone przez Wspólnotę w dziedzinie zdrowia publicznego. Jest zatem właściwe ustanowienie drugiego wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013 (zwanego dalej „programem”).

               (5)

               Istnieje wiele poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowotnych, które potencjalnie mogą mieć charakter ogólnoświatowy, ciągle też pojawiają się nowe zagrożenia, wymagające dalszych działań Wspólnoty. Poważne transgraniczne zagrożenia zdrowotne wymagają priorytetowego traktowania ze strony Wspólnoty. Program powinien kłaść nacisk na wzmocnienie ogólnych zdolności Wspólnoty przez dalszy rozwój współpracy między państwami członkowskimi. Monitorowanie, wczesne ostrzeganie i zwalczanie poważnych zagrożeń dla zdrowia są ważnymi dziedzinami, w ramach których skuteczne i skoordynowane reagowanie na zagrożenia dla zdrowia powinno być propagowane na szczeblu wspólnotowym. Aby móc reagować na zagrożenia dla zdrowia, niezbędne jest działanie zapewniające wysoką jakość współpracy diagnostycznej między laboratoriami. Program powinien zachęcać do ustanowienia systemu wspólnotowych laboratoriów referencyjnych. Taki system musi jednak być oparty na solidnej podstawie prawnej.

               (6)

               Zgodnie ze sprawozdaniem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) o stanie zdrowia w Europie za rok 2005 najważniejszymi przyczynami obciążenia chorobowego w regionie europejskim WHO w przeliczeniu na utracone potencjalne lata życia z uwzględnieniem niesprawności (Disability Adjusted Life-Years – DALYs) są choroby niezakaźne (77 % wszystkich zachorowań), urazy zewnętrzne oraz zatrucia (14 %), a także choroby zakaźne (9 %). Siedem głównych grup chorób: choroba niedokrwienna serca, jednobiegunowe zaburzenia depresyjne, choroby naczyń mózgowych, zaburzenia związane z używaniem alkoholu, przewlekłe choroby płuc, rak płuc i urazy w wyniku wypadków drogowych, odpowiada za 34 % DALY w regionie. Siedem głównych czynników ryzyka: tytoń, alkohol, wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom cholesterolu, nadwaga, niewielkie spożycie owoców i warzyw oraz brak aktywności fizycznej, odpowiada za 60 % DALY. Dodatkowym zagrożeniem dla zdrowia wszystkich obywateli Europy stają się choroby zakaźne, takie jak HIV/AIDS, grypa, gruźlica i malaria. Istotnym zadaniem programu, realizowanym tam, gdzie to właściwe, we współpracy ze wspólnotowym programem statystycznym, powinna być lepsza identyfikacja głównych obciążeń zdrowotnych we Wspólnocie.

               (7)

               Wśród chorób niezakaźnych największą zachorowalność i śmiertelność w regionie europejskim WHO powoduje osiem następujących chorób: choroby sercowo-naczyniowe, zaburzenia neuropsychiatryczne, nowotwory, choroby układu pokarmowego, choroby układu oddechowego, choroby narządów zmysłów, choroby układu mięśniowo-szkieletowego oraz cukrzyca. Program pozostający w harmonii z innymi inicjatywami i projektami finansowania powinien przyczynić się do poszerzenia wiedzy i informacji o zapobieganiu poważnym chorobom, rozpoznawaniu ich i leczeniu. W związku z powyższym Komisja może przedstawić w trakcie realizacji programu wnioski dotyczące odpowiednich zaleceń Rady. Program powinien również wspierać odpowiednią koordynację i synchronizację wspólnotowych inicjatyw dotyczących zbierania danych porównawczych na temat poważnych chorób, w tym raka.

               (8)

               Zdrowiu obywateli Europy zaczyna zagrażać odporność bakterii na antybiotyki oraz zakażenia szpitalne. Największe obawy wzbudza brak nowych skutecznych antybiotyków oraz środków zapewnienia należytych metod stosowania istniejących antybiotyków. Dlatego należy gromadzić i analizować właściwe dane.

               (9)

               W zwalczaniu chorób zakaźnych ważne jest wzmocnienie roli Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5).

               (10)

               Obecny program powinien opierać się na osiągnięciach poprzedniego programu działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008). Powinien przyczyniać się on do osiągnięcia wysokiego poziomu zdrowia fizycznego i psychicznego oraz większej równości w kwestiach zdrowotnych w całej Wspólnocie dzięki działaniom w kierunku poprawy zdrowia publicznego, zapobiegania chorobom i zaburzeniom występującym u ludzi oraz usuwania źródeł zagrożeń dla zdrowia w celu zwalczania zachorowalności oraz przedwczesnej umieralności. Powinien ponadto przyczynić się do zapewnienia obywatelom lepszego dostępu do informacji, zwiększając w ten sposób ich zdolność do podejmowania decyzji najlepiej odpowiadających ich interesom.

               (11)

               Program powinien kłaść nacisk na poprawę stanu zdrowia dzieci i młodzieży oraz propagowanie zdrowego stylu życia i zachowań profilaktycznych wśród nich.

               (12)

               Program powinien wspierać włączenie celów związanych ze zdrowiem do wszystkich strategii i działań Wspólnoty, nie powielając działań prowadzonych w innych dziedzinach polityki wspólnotowej. Koordynacja z innymi dziedzinami polityki i programami Wspólnoty stanowi kluczowy element celu, jakim jest włączenie zdrowia do innych dziedzin polityki. W celu promowania synergii oraz uniknięcia nakładania się działań podjęte mogą zostać działania wspólne z odpowiednimi programami i działaniami Wspólnoty, a inne fundusze i programy Wspólnoty, w tym istniejące i przyszłe ramowe programy badań i ich wyniki, fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Solidarności, europejska strategia ochrony zdrowia w miejscu pracy, program działań Wspólnoty w dziedzinie polityki ochrony konsumentów (2007–2013) (6), program „Profilaktyka narkotykowa i informacje o narkotykach”, program „Walka z przemocą (Daphne)” i wspólnotowy program statystyczny, powinny zostać właściwie wykorzystane w zakresie ich odnośnych działań.

               (13)

               Szczególne wysiłki powinny zostać podjęte w celu zapewnienia spójności i synergii między programem a zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zwłaszcza w zakresie grypy ptaków, HIV/AIDS, gruźlicy i innych transgranicznych zagrożeń zdrowotnych. Ponadto powinna istnieć współpraca międzynarodowa w celu promowania ogólnej reformy zdrowia oraz ogólnych instytucjonalnych zagadnień związanych ze zdrowiem w krajach trzecich.

               (14)

               Zwiększanie wskaźnika lat zdrowego życia (Healthy Life Years, HLY) przez zapobieganie chorobom i promowanie polityk służących prowadzeniu zdrowszego stylu życia jest istotne dla dobrego samopoczucia obywateli UE i pomaga realizować zadania procesu lizbońskiego w odniesieniu do społeczeństwa opartego na wiedzy i zrównoważenia finansów publicznych, obciążonych wzrastającymi kosztami opieki zdrowotnej i zabezpieczenia społecznego.

               (15)

               Rozszerzenie Unii Europejskiej przyniosło dodatkowe problemy związane z nierównością w zakresie zdrowia w UE, które prawdopodobnie uwydatnią się w jeszcze większym stopniu na dalszych etapach rozszerzenia. Zagadnienie to powinno być w związku z tym jednym z priorytetów programu.

               (16)

               Program powinien pomóc w identyfikacji przyczyn nierówności w zakresie zdrowia i zachęcać między innymi do wymiany sprawdzonych rozwiązań w dziedzinie likwidacji takich nierówności.

               (17)

               Niezbędne jest systematyczne gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie danych porównawczych – w ramach ograniczeń krajowych – w celu skutecznego monitorowania stanu zdrowia w Unii Europejskiej. Umożliwi to Komisji i państwom członkowskim lepsze informowanie opinii publicznej oraz przygotowanie odpowiednich strategii, polityk i działań mających na celu osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego. W działaniach i środkach wsparcia powinno się dążyć do kompatybilności i interoperacyjności systemów i sieci wymiany informacji i danych na temat zdrowia publicznego. W dziedzinie zdrowia istotne znaczenie mają płeć, status społeczno-ekonomiczny i wiek. Przy gromadzeniu danych powinno się więc w miarę możliwości korzystać z istniejących prac, a wnioski dotyczące nowych zbiorów powinny być oszacowane pod względem kosztów i uzasadnione wyraźną potrzebą. Gromadzenie danych powinno być zgodne z odpowiednimi przepisami prawnymi dotyczącymi ochrony danych osobowych.

               (18)

               Ważne są sprawdzone rozwiązania, ponieważ promocja zdrowia oraz działania zapobiegawcze powinny być mierzone pod kątem wydajności i skuteczności, a nie w kontekście czysto ekonomicznym. Powinno się propagować sprawdzone rozwiązania i najnowsze metod leczenia chorób i urazów, w celu zapobiegania przyszłemu pogorszeniu zdrowia, oraz rozwoju europejskich sieci referencyjnych dla konkretnych stanów medycznych.

               (19)

               Należy podjąć działania mające na celu zapobieganie urazom przez gromadzenie danych, analizowanie czynników wpływających na urazy oraz rozpowszechnianie istotnych informacji.

               (20)

               Za usługi zdrowotne odpowiedzialne są głównie państwa członkowskie, jednak współpraca na szczeblu wspólnotowym może przynieść korzyść pacjentom i systemom zdrowotnym. Działania finansowane przez program, jak również nowe wnioski opracowane w ich wyniku, powinny należycie uwzględniać konkluzje Rady w sprawie wspólnych wartości i zasad systemów opieki zdrowotnej Unii Europejskiej (7) przyjęte w czerwcu 2006 r., które potwierdzają oświadczenie w sprawie wspólnych wartości i zasad systemów opieki zdrowotnej UE oraz wzywają instytucje Unii Europejskiej do ich przestrzegania w swojej pracy. Program powinien uwzględniać dalszy rozwój w odniesieniu do działań Wspólnoty w dziedzinie usług zdrowotnych, jak również prace Grupy Wysokiego Szczebla ds. Usług Zdrowotnych i Opieki Medycznej, która stanowi ważne forum współpracy i wymiany najlepszych praktyk między systemami opieki zdrowotnej państw członkowskich.

               (21)

               Program powinien przyczynić się do gromadzenia danych, wspierania i rozwoju metod i narzędzi, ustanowienia sieci i różnego rodzaju współpracy i promowania właściwej polityki w zakresie mobilności pacjentów, jak również mobilności specjalistów w zakresie opieki zdrowotnej. Powinien on ułatwić dalszy rozwój Europejskiego Obszaru e-Zdrowia przez wspólne europejskie inicjatywy obejmujące także inne dziedziny polityki UE, w tym politykę regionalną, wnosząc wkład w działania dotyczące ustanowienia kryteriów jakościowych dla stron internetowych poświęconych zdrowiu oraz Europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego. Należy wziąć pod uwagę telemedycynę, ponieważ jej zastosowania mogą przyczynić się do opieki transgranicznej przy jednoczesnym zapewnieniu opieki medycznej w domu.

               (22)

               Poważne zagrożenie dla zdrowia i poważny powód do obaw ze strony obywateli Europy stanowi zanieczyszczenie środowiska. Specjalne działania powinny skupić się na dzieciach i innych grupach, które są szczególnie narażone na niebezpieczne warunki środowiskowe. Program powinien uzupełniać działania podjęte w ramach europejskiego planu działania 2004–2010 na rzecz środowiska i zdrowia.

               (23)

               Program powinien dotyczyć kwestii zdrowotnych mających związek z płcią i ze starzeniem.

               (24)

               Program powinien uznać znaczenie holistyczno-pluralistycznego podejścia do zagadnień dotyczących zdrowia publicznego i uwzględnić w swych działaniach medycynę komplementarną i alternatywną, jeżeli jest to uzasadnione i jeżeli jej skuteczność została dowiedziona naukowo lub klinicznie.

               (25)

               Podstawowymi czynnikami ochrony zdrowia ludzkiego są zasada zapobiegania i ocena ryzyka, powinny więc one być ściślej zintegrowane z innymi dziedzinami polityki i działaniami Wspólnoty.

               (26)

               Niniejsza decyzja ustanawia na cały okres trwania programu, kopertę finansową, która stanowi główny punkt odniesienia dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej w rozumieniu pkt 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (8).

               (27)

               W celu zapewnienia wysokiego poziomu koordynacji między działaniami a inicjatywami podjętymi przez Wspólnotę i państwa członkowskie przy wdrażaniu programu konieczne jest promowanie współpracy między państwami członkowskimi i wzmocnienie wydajności istniejących i przyszłych sieci w dziedzinie zdrowia publicznego. We wdrażaniu programu należy uwzględnić udział władz krajowych, regionalnych i lokalnych, na właściwym szczeblu, zgodnie z systemami krajowymi.

               (28)

               Niezbędne jest zwiększenie inwestycji UE w ochronę zdrowia i projekty z nią związane. W związku z powyższym zachęca się państwa członkowskie do przyznania kwestiom poprawy ochrony zdrowia priorytetowego znaczenia w poszczególnych krajowych programach rozwoju. Niezbędne jest propagowanie wiedzy na temat możliwości uzyskania funduszy UE na ochronę zdrowia. Powinno zachęcać się państwa członkowskie do wymiany doświadczeń w zakresie finansowania ochrony zdrowia ze środków funduszy strukturalnych.

               (29)

               Jednostki pozarządowe i wyspecjalizowane sieci również mogą odegrać ważną rolę w wypełnianiu celów programu. Dążąc do realizacji jednego lub większej liczby celów programu, mogą one potrzebować wkładu Wspólnoty. Dlatego też, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (9), powinno określić się szczegółowe kryteria kwalifikowalności, przepisy dotyczące przejrzystości finansowej i czasu udzielania wsparcia wspólnotowego jednostkom pozarządowym i wyspecjalizowanym sieciom kwalifikującym się do pomocy wspólnotowej. Kryteria takie powinny obejmować zobowiązanie takich jednostek i sieci do określenia jasnych celów, planów działania oraz wymiernych rezultatów i wyników reprezentujących silny wymiar europejski oraz rzeczywistą wartość dodaną dla celów programu. Zważywszy na szczególny charakter wspomnianych jednostek i wyspecjalizowanych sieci i w przypadkach wyjątkowej użyteczności, dla wznowienia wsparcia Wspólnoty dla ich działania powinno być możliwe uniknięcie zasady stopniowej degresji wielkości wsparcia Wspólnoty.

               (30)

               Realizacja programu powinna przebiegać w ścisłej współpracy z właściwymi organizacjami i agencjami, w szczególności zaś z Europejskim Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób.

               (31)

               Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją 1999/468/WE, przy jednoczesnym poszanowaniu konieczności zachowania przejrzystości, a także rozsądnej równowagi między poszczególnymi zadaniami programu.

               (32)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „porozumieniem EOG”) przewiduje współpracę w dziedzinie zdrowia między Wspólnotą Europejską a jej państwami członkowskimi, z jednej strony, oraz państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu uczestniczącymi w Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanymi dalej „państwami EFTA/EOG”), z drugiej strony. Należy również wprowadzić przepis otwierający program na uczestnictwo innych krajów, w szczególności krajów sąsiadujących z Unią Europejską oraz ubiegających się o członkostwo, kandydujących lub przystępujących do Wspólnoty, ze szczególnym uwzględnieniem faktu, że zagrożenia zdrowia występujące w innych krajach stanowią potencjalne zagrożenie na terytorium Wspólnoty.

               (33)

               Aby wspomagać osiąganie celów programu, powinno się ułatwić nawiązywanie właściwych stosunków z państwami trzecimi nieuczestniczącymi w programie, z uwzględnieniem wszelkich właściwych umów zawieranych między tymi państwami a Wspólnotą. Stosunki te mogą obejmować państwa trzecie podejmujące działania będące uzupełnieniem działań finansowanych przez program w obszarach wspólnego zainteresowania, jednak państwa te nie powinny korzystać z wkładu finansowego w ramach programu.

               (34)

               Należy rozwijać współpracę z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Narodów Zjednoczonych i jej wyspecjalizowane agencje, w szczególności z WHO, oraz Radą Europy i Organizacją Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w celu realizacji programu przez zwiększenie efektywności i skuteczności działań związanych ze zdrowiem na szczeblu wspólnotowym i międzynarodowym, z uwzględnieniem szczególnych możliwości i zadań poszczególnych organizacji.

               (35)

               Pomyślna realizacja celów wyznaczonych w programie powinna opierać się na dobrym uwzględnieniu zagadnień ujętych w rocznych planach prac, na wybraniu właściwych działań i finansowaniu projektów zawierających właściwy mechanizm monitorowania i oceny, na systematycznym monitorowaniu i ocenie, w tym niezależnych ocenach zewnętrznych, które powinny być stosowane do pomiaru wpływu tych działań i wykazania ich wkładu do ogólnych celów programu. Ocena programu powinna uwzględniać fakt, że osiągnięcie celów programu może potrwać dłużej niż sam program.

               (36)

               Roczny plan prac powinien obejmować główne przewidywalne działania, które mają być finansowane w ramach programu za pomocą wszelkich istniejących mechanizmów finansowych, w tym przetargów.

               (37)

               Jako że cele niniejszej decyzji nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z uwagi na transgraniczny charakter istotnych zagadnień, ale mogą być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty dzięki możliwościom bardziej efektywnych i skutecznych działań Wspólnoty w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa obywateli, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia tych celów.

               (38)

               Zgodnie z art. 2 Traktatu, stanowiącym, że jedną z zasad Wspólnoty jest równość mężczyzn i kobiet, oraz z art. 3 ust. 2 Traktatu, stanowiącym, że we wszystkich działaniach wspólnotowych, w tym mających na celu osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia, Wspólnota zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet, wszelkie cele i działania objęte programem powinny służyć propagowaniu lepszego zrozumienia i uznania różnych potrzeb mężczyzn i kobiet oraz ich podejścia do zdrowia.

               (39)

               Właściwe jest zapewnienie przejścia między niniejszym programem a poprzednim, który zostaje zastąpiony niniejszym programem, w szczególności w sprawie kontynuacji wieloletnich uzgodnień dotyczących zarządzania nim, takich jak finansowanie pomocy technicznej i administracyjnej. Jeśli zajdzie taka konieczność, od dnia 1 stycznia 2014 r. ze środków na pomoc techniczną i administracyjną pokryte powinny zostać wydatki związane z zarządzaniem działaniami, które nie zostaną ukończone do końca 2013 r.

               (40)

               Niniejsza decyzja zastępuje decyzję nr 1786/2002/WE. Wspomniana decyzja powinna zatem zostać uchylona,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie programu
   Niniejszym ustanawia się drugi program „Działania Wspólnoty w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013”, zwany dalej „programem”, na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Cele i zadania
   1.   Program stanowi uzupełnienie, wsparcie oraz wartość dodaną w stosunku do polityki państw członkowskich w różnych dziedzinach oraz przyczynia się do zwiększenia solidarności i dobrobytu w Unii Europejskiej przez ochronę i promowanie ludzkiego zdrowia i bezpieczeństwa oraz poprawę zdrowia publicznego.
   2.   Szczegółowe zadania realizowane przez działania przewidziane w załączniku są następujące:

               —

               poprawa bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli,

               —

               promocja zdrowia, w tym zmniejszenie nierówności w zakresie zdrowia,

               —

               generowanie i rozpowszechnianie informacji i wiedzy na temat zdrowia.

         Działania, o których mowa w pierwszym akapicie, służą, w stosownych przypadkach, profilaktyce poważnych chorób i przyczyniają się do ograniczenia ich występowania, jak również zmniejszenia powodowanych przez nie zachorowalności i śmiertelności.
   Artykuł 3
   Finansowanie
   1.   Koperta finansowa dla realizacji programu w okresie wskazanym w art. 1 jest niniejszym ustalona na kwotę 321 500 000 EUR.
   2.   Wartość środków przyznanych na okres jednego roku zatwierdzana jest przez władzę budżetową w granicach ram finansowych.
   Artykuł 4
   Wkład finansowy
   1.   Wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć następujących poziomów:

               a)

               60 % kosztów na działania zmierzające do wspierania realizacji celu stanowiącego część programu, z wyjątkiem przypadków wyjątkowej użyteczności, w których wkład Wspólnoty nie przekracza 80 %; oraz

               b)

               60 % kosztów na działanie jednostki pozarządowej lub wyspecjalizowanej sieci, która nie ma charakteru zarobkowego i jest niezależna od interesów branżowych, handlowych, gospodarczych lub innych interesów kolidujących z programem, posiada członków w przynajmniej połowie państw członkowskich, ma równomierny zakres geograficzny oraz jako swój główny cel działalności realizuje jeden lub więcej celów programu, a wsparcie takie jest konieczne do realizacji tych celów. W przypadkach wyjątkowej użyteczności wkład Wspólnoty nie przekracza 80 %.

         2.   Wznowienie wkładu finansowego, o którym mowa w ust. 1 lit. b), na rzecz jednostek pozarządowych i sieci wyspecjalizowanych nie musi podlegać zasadzie stopniowej degresji.
   3.   Wkład finansowy Wspólnoty, w razie potrzeb związanych z realizacją zamierzonego celu, może obejmować wspólne finansowanie przez Wspólnotę i jedno lub kilka państw członkowskich lub przez Wspólnotę i właściwe organy państw uczestniczących. W takim przypadku wkład Wspólnoty nie przekracza 50 %, z wyjątkiem przypadków wyjątkowej użyteczności, w których wkład Wspólnoty nie przekracza 70 %. Taki wkład Wspólnoty może być przyznany organizacji publicznej lub organizacji pozarządowej o charakterze niezarobkowym, niezależnej od interesów branżowych, handlowych, biznesowych lub innych interesów kolidujących z programem, której głównym kierunkiem działalności jest jeden lub więcej celów programu, wyznaczonej w drodze przejrzystej procedury przez państwo członkowskie lub właściwy organ zatwierdzony przez Komisję.
   4.   Wkład finansowy Wspólnoty może polegać również na finansowaniu w formie płatności ryczałtowej oraz stawek ryczałtowych, jeśli odpowiada to charakterowi zamierzonych działań. Do takiego wkładu nie stosuje się limitów procentowych określonych w ust. 1 i 3, pomimo że współfinansowanie jest nadal wymagane.
   Artykuł 5
   Pomoc administracyjna i techniczna
   1.   Ze środków finansowych przyznanych na realizację programu można również pokrywać wydatki związane z przygotowaniami, monitorowaniem, kontrolą, audytami i oceną, niezbędnymi bezpośrednio do zarządzania programem i realizacji jego celów, zwłaszcza zaś wydatki na opracowania, spotkania, działalność informacyjną i publikacyjną, sieci informatyczne służące wymianie informacji oraz wszelkie inne wydatki na wsparcie techniczne i administracyjne, którego Komisja może potrzebować do celów zarządzania programem.
   2.   Wkład finansowy może również pokrywać wydatki na wsparcie techniczne i administracyjne służące zapewnieniu przejścia między programem a środkami przyjętymi na mocy decyzji nr 1786/2002/WE. W razie potrzeby można przewidzieć w budżecie po 2013 r. środki na pokrycie podobnych wydatków, aby umożliwić zarządzanie działaniami, które nie zostaną zakończone do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Artykuł 6
   Metody realizacji
   Działania zmierzające do osiągnięcia celów i zadań określonych w art. 2 w pełni wykorzystują właściwe metody realizacji, w tym w szczególności:

               a)

               bezpośrednią lub pośrednią realizację przez Komisję w sposób scentralizowany; oraz

               b)

               w odpowiednich przypadkach – zarządzanie wspólnie z organizacjami międzynarodowymi.

         Artykuł 7
   Realizacja programu
   1.   Komisja zapewnia realizację działań i środków określonych w programie w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi zgodnie z art. 3 oraz 8.
   2.   Komisja i państwa członkowskie podejmują właściwe działania w ramach swoich kompetencji w celu zapewnienia skutecznego działania programu i stworzenia na szczeblu Wspólnoty i państw członkowskich mechanizmów koniecznych do osiągnięcia jego celów. Zapewniają przedstawianie odpowiednich informacji o działaniach objętych programem oraz osiągnięcie odpowiedniego uczestnictwa.
   3.   Aby osiągnąć cele programu, Komisja w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi:

               a)

               dąży do zapewnienia porównywalności danych i informacji oraz zgodności i interoperacyjności systemów i sieci wymiany danych i informacji o zdrowiu; oraz

               b)

               zapewnia niezbędną kooperację i komunikację z Europejskim Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób oraz innymi odpowiednimi agencjami UE, aby zoptymalizować wykorzystanie funduszy Wspólnoty.

         4.   Przy wdrażaniu programu Komisja Europejska wraz z państwami członkowskimi zapewnia zgodność ze wszystkimi właściwymi przepisami prawa dotyczącymi ochrony danych osobowych oraz, w odpowiednich przypadkach, wprowadzenie mechanizmów zapewniających poufność i bezpieczeństwo tych danych.
   Artykuł 8
   Środki wykonawcze
   1.   Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, odnoszące się do kwestii wymienionych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2:

               a)

               roczny plan pracy dotyczący realizacji programu określający:

                           (i)

                           priorytety i działania, które należy podjąć, w tym podział środków finansowych;

                           (ii)

                           kryteria procentowego udziału finansowania wspólnotowego, w tym kryteria oceny, czy ma zastosowanie zasada wyjątkowej użyteczności;

                           (iii)

                           uzgodnienia dotyczące wdrażania wspólnych strategii i działań określonych w art. 9;

               b)

               kryteria wyboru, kwalifikacji oraz inne kryteria wkładów finansowych do działań w ramach programu, zgodnie z art. 4.

         2.   Wszystkie pozostałe środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 3.
   Artykuł 9
   Wspólne strategie i działania
   1.   W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy określaniu i wdrażaniu polityki Wspólnoty we wszystkich dziedzinach i wszystkich działań Wspólnoty oraz w celu promowania włączenia kwestii zdrowia do innych działań, cele programu mogą być realizowane jako wspólne strategie i wspólne działania przez tworzenie powiązań z odpowiednimi programami, działaniami i funduszami Wspólnoty.
   2.   Komisja zapewnia optymalną synergię programu z innymi programami, działaniami i funduszami wspólnotowymi.
   Artykuł 10
   Komitet
   1.   Komisja jest wspomagana przez komitet (zwany dalej „Komitetem”).
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
   Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, wynosi dwa miesiące.
   3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
   Artykuł 11
   Uczestnictwo państw trzecich
   Uczestnictwo w programie jest otwarte dla:

               a)

               państw EFTA/EOG zgodnie z warunkami ustalonymi w porozumieniu EOG; oraz

               b)

               państw trzecich, w szczególności państw, do których znajduje zastosowanie europejska polityka sąsiedztwa, państw ubiegających się o członkostwo, kandydujących lub przystępujących do Unii Europejskiej, a także państw Bałkanów Zachodnich włączonych do procesu stabilizacji i stowarzyszenia, zgodnie z warunkami określonymi w odpowiednich dwu- i wielostronnych umowach ustanawiających ogólne zasady uczestnictwa w programach wspólnotowych.

         Artykuł 12
   Współpraca międzynarodowa
   Podczas realizacji programu należy podtrzymywać stosunki i współpracę z państwami trzecimi nieuczestniczącymi w programie oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności ze Światową Organizacją Zdrowia.
   Artykuł 13
   Monitorowanie, ocena i upowszechnianie wyników
   1.   Komisja w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi monitoruje realizację działań programu pod kątem jego zadań. Komisja składa komitetowi coroczne sprawozdania na temat wszystkich działań i projektów finansowanych w ramach programu oraz informuje Parlament Europejski i Radę.
   2.   Na wniosek Komisji, która unika nieproporcjonalnego wzrostu obciążenia administracyjnego państw członkowskich, państwa członkowskie przedkładają wszelkie dostępne informacje w sprawie realizacji i skutków programu.
   3.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów:

               a)

               nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. zewnętrzne i niezależne śródokresowe sprawozdanie oceniające uzyskane wyniki w odniesieniu do celów programu oraz jakościowych i ilościowych aspektów jego wdrażania, jak również jego spójność i komplementarność z innymi stosownymi programami, działaniami i funduszami wspólnotowymi. Sprawozdanie to pozwala w szczególności na ocenę wpływu zastosowanych środków we wszystkich państwach. Sprawozdanie zawiera także streszczenie głównych wniosków, a wraz ze sprawozdaniem Komisja przedkłada swoje uwagi;

               b)

               nie później niż do dnia 31 grudnia 2011 r. komunikat w sprawie kontynuacji programu;

               c)

               zewnętrzne niezależne sprawozdanie z oceny ex post, obejmujące wdrażanie i wyniki programu – nie później niż do dnia 31 grudnia 2015 r.

         4.   Komisja publikuje wyniki działań podjętych zgodnie z niniejszą decyzją i zapewnia ich rozpowszechnianie.
   Artykuł 14
   Uchylenie
   Uchyla się decyzję nr 1786/2002/WE z dniem 1 stycznia 2008 r.
   Komisja przyjmuje przepisy administracyjne konieczne do zapewnienia zmiany środków przyjętych zgodnie z decyzją nr 1786/2002/WE na środki stosowane zgodnie z programem.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 23 października 2007 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         H.-G. PÖTTERING

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. LOBO ANTUNES

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 88 z 11.4.2006, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 192 z 16.8.2006, str. 8.

      (3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 16 marca 2006 r. (Dz.U. C 291 E z 30.11.2006, str. 372), wspólne stanowisko Rady z dnia 22 marca 2007 r. (Dz.U. C 103 E z 8.5.2007, str. 11) i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lipca 2007 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Rady z dnia 9 października 2007 r.

      (4)  Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją nr 786/2004/WE (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 7).

      (5)  Dz.U. L 142 z 30.4.2004, str. 1.

      (6)  Decyzja nr 1926/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 404 z 30.12.2006, str. 39).

      (7)  Dz.U. C 146 z 22.6.2006, str. 1.

      (8)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.

      (9)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

      ZAŁĄCZNIK
      Działania, o których mowa w art. 2 ust. 2.
      1.   Poprawa bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli
      1.1.   Ochrona obywateli przed zagrożeniami zdrowotnymi
      1.1.1.   Opracowanie strategii i mechanizmów zapobiegania zagrożeniom zdrowia oraz strategii i mechanizmów wymiany informacji i reagowania na zagrożenia, takie jak: zagrożenia związane z chorobami zakaźnymi i niezakaźnymi, zagrożenia pochodzenia fizycznego, chemicznego lub biologicznego, w tym także zagrożenia związane z aktami celowego uwolnienia; podejmowanie działań zapewniających wysoką jakość współpracy między laboratoriami państw członkowskich w zakresie diagnostyki; wspieranie pracy istniejących laboratoriów prowadzących prace istotne z punktu widzenia Wspólnoty; praca nad utworzeniem sieci wspólnotowych laboratoriów referencyjnych.
      1.1.2.   Wspieranie opracowywania polityki w zakresie profilaktyki, szczepień i uodparniania; usprawnienie partnerstwa, sieci, narzędzi i systemów służących raportowaniu stanu uodpornienia oraz monitorowania zdarzeń niepożądanych.
      1.1.3.   Rozwijanie zdolności zarządzania ryzykiem i opracowanie odpowiednich procedur; zwiększenie gotowości i usprawnienie planowania w sytuacjach kryzysowych w dziedzinie zdrowia, w tym także przygotowanie przez UE i społeczność międzynarodową skoordynowanych procedur reagowania na takie sytuacje; opracowanie procedur powiadamiania o ryzyku i konsultacji dotyczących środków zaradczych.
      1.1.4.   Promowanie współpracy oraz zwiększanie istniejących zdolności i zasobów w zakresie reagowania, w tym także sprzętu ochronnego, środków izolacyjnych i ruchomych laboratoriów do szybkiego rozlokowania w sytuacjach kryzysowych.
      1.1.5.   Opracowanie strategii i procedur sporządzania koncepcji, zwiększania zdolności mobilizacji zasobów w nagłych przypadkach, prowadzenia ćwiczeń i testów, oceny i przeglądu ogólnych planów awaryjnych i szczegółowych planów w przypadku zagrożenia zdrowia oraz ich interoperacyjności między państwami członkowskimi.
      1.2.   Poprawa bezpieczeństwa obywateli
      1.2.1.   Poprawa jakości doradztwa naukowego i specjalistycznej oceny zagrożeń, np. przez promowanie wczesnego rozpoznawania zagrożeń; analiza ich potencjalnego oddziaływania; wymiana informacji na temat zagrożeń i ryzyka; propagowanie zintegrowanego i zharmonizowanego podejścia.
      1.2.2.   Pomoc na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa i jakości narządów i substancji pochodzenia ludzkiego, krwi i substancji krwiopochodnych; działania na rzecz ich obecności, identyfikowalności oraz dostępności do zastosowań medycznych przy jednoczesnym respektowaniu odpowiedzialności państw członkowskich, jak określono w art. 152 ust. 5 Traktatu.
      1.2.3.   Promowanie środków na rzecz poprawy bezpieczeństwa pacjenta przez wysoką jakość i bezpieczeństwo opieki zdrowotnej, w tym także w odniesieniu do antybiotykooporności i zakażeń szpitalnych.
      2.   Promocja zdrowia
      2.1.   Promowanie zdrowszych stylów życia oraz zmniejszanie nierówności w zakresie zdrowia
      2.1.1.   Promowanie inicjatyw mających na celu wydłużenie lat zdrowego życia i promowanie zdrowego starzenia się; wspieranie działań mających na celu promowanie i badanie wpływu zdrowia na produktywność i aktywność zawodową, by przyczynić się do realizacji celów strategii lizbońskiej; środki wspierające służące zbadaniu wpływu innych polityk na zdrowie.
      2.1.2.   Wspieranie inicjatyw mających na celu znalezienie przyczyn, rozwiązanie i ograniczenie nierówności w zakresie zdrowia w państwach członkowskich i między nimi, w tym nierówności związanych z płcią, aby przyczynić się tym samym do osiągnięcia dobrobytu i spójności; promowanie inwestycji w dziedzinie zdrowia we współpracy z innymi dziedzinami polityki wspólnotowej i funduszami; zwiększenie solidarności między krajowymi systemami opieki zdrowotnej przez wspieranie współpracy w kwestiach transgranicznej opieki zdrowotnej oraz mobilności pacjentów i pracowników służby zdrowia.
      2.2.   Propagowanie zdrowszego stylu życia oraz ograniczenie występowania poważnych chorób i urazów przez oddziaływanie na uwarunkowania zdrowotne
      2.2.1.   Zwrócenie uwagi na uwarunkowania zdrowotne w celu promowania i poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego, tworzenie warunków wspierających zdrowy styl życia i profilaktyka chorób; podejmowanie działań w zakresie podstawowych czynników, takich jak odżywianie, aktywność fizyczna i zdrowie seksualne oraz w zakresie uwarunkowań związanych z uzależnieniami, takimi jak papierosy, alkohol, nielegalne narkotyki i niewłaściwie stosowane leki, przez skupienie się na kluczowych zagadnieniach, czyli edukacji i miejscu pracy, oraz na całym okresie życia.
      2.2.2.   Propagowanie działań w zakresie profilaktyki poważnych chorób mających szczególne znaczenie ze względu na ogólne obciążenie, jakie stanowią one dla Wspólnoty oraz w zakresie rzadkich chorób, w odniesieniu do których działalność Wspólnoty polegająca na oddziaływaniu na ich uwarunkowania zdrowotne może stanowić znaczną wartość dodaną dla wysiłków krajowych.
      2.2.3.   Zwrócenie uwagi na skutki zdrowotne szeroko rozumianych uwarunkowań środowiskowych, w tym jakości powietrza w pomieszczeniach i narażenia na toksyczne substancje chemiczne, jeżeli nie zostały objęte zakresem innych inicjatyw wspólnotowych, oraz uwarunkowań społeczno-ekonomicznych.
      2.2.4.   Promowanie działań służących ograniczeniu liczby wypadków i urazów.
      3.   Generowanie i rozpowszechnianie informacji i wiedzy na temat zdrowia
      3.1.   Wymiana wiedzy i sprawdzonych rozwiązań
      3.1.1.   Wymiana wiedzy i sprawdzonych rozwiązań w zakresie zagadnień związanych ze zdrowiem w ramach programu.
      3.1.2.   Wspieranie współpracy w celu wzmożonego stosowania najlepszej praktyki w państwach członkowskich, w tym wspieranie w razie potrzeby europejskich sieci referencyjnych.
      3.2.   Gromadzenie, analizowanie i rozpowszechnianie informacji zdrowotnych
      3.2.1.   Dalszy rozwój trwałego systemu monitorowania zdrowia, dysponującego mechanizmem gromadzenia porównawczych danych i informacji z odpowiednimi wskaźnikami; zapewnienie odpowiedniej koordynacji i monitorowania inicjatyw wspólnotowych dotyczących rejestrów zachorowań na raka, opartych między innymi na danych zgromadzonych w ramach wykonania zalecenia Rady z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wykrywania raka (1); gromadzenie danych o stanie zdrowia i polityce zdrowotnej; rozwój, przy wykorzystaniu wspólnotowego programu statystycznego, elementu statystycznego tego systemu.
      3.2.2.   Opracowanie mechanizmów przeprowadzania analiz i informowania, łącznie ze sprawozdaniami o ochronie zdrowia we Wspólnocie, portalem o zdrowiu i konferencjami; przekazywanie informacji obywatelom, stronom zainteresowanym i decydentom, opracowanie mechanizmów konsultacji i procesów uczestnictwa; ustanowienie regularnych sprawozdań o stanie zdrowia w Unii Europejskiej w oparciu o dane i wskaźniki wraz z analizą jakościową i ilościową.
      3.2.3.   Dostarczanie analiz i pomocy technicznej w zakresie wsparcia opracowywania i wdrażania polityki odnoszącej się do zakresu programu lub odpowiedniego prawodawstwa.

         (1)  Dz.U. L 327 z 16.12.2003, str. 34.

      TRÓJSTRONNE OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE DRUGIEGO WSPÓLNOTOWEGO PROGRAMU DZIAŁAŃ W DZIEDZINIE ZDROWIA PUBLICZNEGO NA LATA 2008–2013
      Parlament Europejski, Rada i Komisja:

                  —

                  podzielają pogląd, że w ramach drugiego wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia (2008–2013) należy zapewnić środki finansowe, które zagwarantują jego pełne wdrożenie,

                  —

                  przypominają, że pkt 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1) przewiduje, iż władza budżetowa i Komisja zobowiązują się nie odchodzić od przewidzianej kwoty o więcej niż 5 %, chyba że pojawią się nowe obiektywne długoterminowe okoliczności, dla których podane zostaną wyraźne przyczyny. Jakiekolwiek zwiększenie tej kwoty wynikające z takich zmian musi się mieścić w granicach pułapu istniejącego dla danego działu,

                  —

                  zapewniają o gotowości do przeprowadzenia w ramach corocznej procedury budżetowej rzetelnej oceny szczegółowych potrzeb i uwarunkowań programu działań w dziedzinie zdrowia.

         (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.

      DEKLARACJA KOMISJI

                  1.

                  Dnia 24 maja 2006 r. Komisja przedłożyła zmieniony wniosek dotyczący drugiego wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia (2007–2013) (1). W art. 7 zaproponowano ustalenie kwoty referencyjnej programu w wysokości 365,6 mln EUR na okres rozpoczynający się w 2007 r. i kończący się w 2013 r.

                  2.

                  Z powodu opóźnień w procedurze legislacyjnej w dniu 23 marca 2007 r. Komisja poinformowała władzę budżetową, że rozpoczęcie nowego programu w dziedzinie zdrowia publicznego będzie musiało zostać odłożone do roku budżetowego 2008 (2). W rezultacie koperta dla nowego programu w dziedzinie zdrowia publicznego na lata 2008–2013 musiałaby zostać zmieniona do poziomu 321,5 mln EUR.

                  3.

                  Kwota 44,1 mln EUR zostanie wykorzystana w roku budżetowym 2007 w ramach obecnego programu w dziedzinie zdrowia publicznego (3) w celu zapewnienia maksymalnej ciągłości działań w dziedzinie zdrowia publicznego. Z tego powodu całkowita koperta dla działań w dziedzinie zdrowia publicznego finansowana z programów w okresie 2007–2013 wynosi 365,6 mln EUR.

         (1)  COM(2006) 234.

         (2)  COM(2007) 150.

         (3)  Decyzja nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. przyjmująca program działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008) (Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 1).


title: Decyzja Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska z dnia 20 marca 2000 r. ustanawiająca kodeks dobrego postępowania administracyjnego w Agencji

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0529

Dziennik Urzędowy L 216 , 26/08/2000 P. 0015 - 0019

		Decyzja europejskiej agencji ochrony środowiskaz dnia 20 marca 2000 r.ustanawiająca kodeks dobrego postępowania administracyjnego w Agencji(2000/529/WE)EUROPEJSKA AGENCJA OCHRONY ŚRODOWISKA,uwzględniając przepisy w sprawie otwartości Traktatu Amsterdamskiego, w szczególności art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 21 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,uwzględniając inicjatywę podjętą przez Roya Perry'ego, przedstawiającego sprawozdanie Komitetu ds. wniosków w sprawie działań własnych w latach 1996–1997 [1] na rzecz ustanowienia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego,uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 1997 r. (C4-0270/98) [2],uwzględniając własną inicjatywę Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie przeprowadzenia rozpoznania w odniesieniu do istnienia i powszechnej dostępności, w różnych instytucjach i organach wspólnotowych, kodeksu dobrego postępowania administracyjnego urzędników, regulującego ich relacje ze społeczeństwem,uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 1998 r. (C4-0138/99),uwzględniając istniejący kodeks dotyczący publicznego dostępu do dokumentów Komisji, zawarty w decyzji 94/90/EWWiS, EW, Euratom [3],a także mając na uwadze, co następuje:Traktat Amsterdamski jednoznacznie wprowadził koncepcję otwartości do Traktatu o Unii Europejskiej, stwierdzając, że wyznacza ona nowy etap w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku, w którym decyzje podejmuje się przy możliwie jak największej otwartości i w ścisłej więzi z obywatelami;Komisja Europejska jednakowo dąży do reformowania procedur administracji Wspólnoty w celu pełnego wprowadzenia w życie tej koncepcji;w celu przybliżenia administracji obywatelom i zagwarantowania lepszej jakości administracji, należy przyjąć kodeks zawierający podstawowe zasady dobrego postępowania administracyjnego, którymi kierować się będą urzędnicy w kontaktach ze społeczeństwem;taki kodeks jest użyteczny zarówno dla urzędników, gdyż informuje ich w sposób szczegółowy o zasadach, jakimi powinni kierować się w kontaktach ze społeczeństwem, jak i dla obywateli, gdyż dostarcza im informacji o normach postępowania, jakich mają prawo oczekiwać, załatwiając sprawy w urzędach administracji Wspólnoty;kodeks taki może być skuteczny jedynie wówczas, gdy stanie się dokumentem powszechnie udostępnionym obywatelom, a zatem powinien zostać opublikowany w formie decyzji podobnie jak wyżej wspomniana decyzja w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Komisji;w rezolucjach C4-0270/98 i C4-0138/99 Parlament z zadowoleniem przyjął inicjatywę ustanowienia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego instytucji i organów europejskich, podkreślając pilną potrzebę opracowania takiego kodeksu tak szybko jak to tylko możliwe;jednakowo Parlament podkreślił, iż kodeksowi należy nadać, w miarę możliwości, jednolitą postać dla wszystkich instytucji i organów europejskich, aby umożliwić dostęp do niego wszystkim obywatelom Europy oraz opublikować go w Dzienniku Urzędowym;uwzględniając również, jako szczególną podstawę prawną powyższego kodeksu postępowania, rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska, które zostało zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 933/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r., w szczególności jego art. 17: "Personel Agencji podlega przepisom i zasadom dotyczącym urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich", "regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich" oraz decyzji Zarządu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska z dnia 21 marca 1997 [4] w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EAOŚ;uznając dlatego za pożądane ustanowienie kodeksu zasad dobrego postępowania administracyjnego, których pracownicy EAOŚ powinni przestrzegać w swoich relacjach ze społeczeństwem oraz publiczne udostępnienie tego kodeksu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Przepisy ogólneW swoich relacjach ze społeczeństwem personel Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska przestrzega zasad ustanowionych w niniejszej decyzji, stanowiących kodeks dobrego postępowania administracyjnego, zwany dalej "kodeksem".Artykuł 2Podmiotowy zakres stosowania1. Kodeks stosuje się do wszystkich urzędników i innych pracowników, którzy podlegają regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników, w ich relacjach ze społeczeństwem. W dalszej części niniejszej decyzji terminem "urzędnik" określa się zarówno urzędników, jak i innych pracowników.2. Europejska Agencja Ochrony Środowiska podejmuje niezbędne środki dla zapewnienia, aby przepisy wymienione w niniejszym kodeksie miały zastosowanie również wobec innych osób pracujących na rzecz Agencji, tak jak osoby zatrudnione na podstawie umów prawa prywatnego, ekspertów oddelegowywanych z krajowych służb cywilnych i praktykantów.3. Poprzez "społeczeństwo" określa się osoby fizyczne i prawne, bez względu na to, czy zamieszkują na stałe na terytorium Państwa Członkowskiego lub posiadają siedzibę w Państwie Członkowskim czy nie.Artykuł 3Przedmiotowy zakres stosowania1. Niniejszy Kodeks zawiera zasady ogólne dobrego postępowania administracyjnego, które stosuje się do wszystkich relacji urzędników Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska ze społeczeństwem, o ile relacji tych nie regulują przepisy szczególne.2. Zasad ustanowionych niniejszym Kodeksem nie stosuje się do relacji między Europejską Agencją Ochrony Środowiska a jej urzędnikami. Relacje te reguluje regulamin pracowniczy.Artykuł 4LegalnośćUrzędnik działa zgodnie z prawem i stosuje zasady, przepisy i procedury ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym. W szczególności, urzędnik ma obowiązek zadbać, aby decyzje, które naruszają prawa lub interesy obywateli, miały podstawę prawną i aby ich treść była zgodna z prawem.Artykuł 5Brak dyskryminacji1. Rozpatrując wnioski społeczeństwa i podejmując decyzje, urzędnik zapewni poszanowanie zasady równego traktowania. Członkowie społeczeństwa będący w takiej samej sytuacji, mają być traktowani w podobny sposób.2. W przypadku różnic w traktowaniu, urzędnik zapewni, aby były one uzasadnione obiektywnymi odnośnymi cechami charakterystycznymi poszczególnych przypadków.3. Urzędnik unikać będzie w szczególności nieuzasadnionej dyskryminacji między członkami społeczeństwa ze względu na przynależność państwową, płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.Artykuł 6Proporcjonalność1. Podejmując decyzje, urzędnik zapewnia, aby podejmowane środki były proporcjonalne w stosunku do realizowanego celu. Urzędnik unika w szczególności ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich opłat, w przypadku jeśli te ograniczenia lub opłaty nie wiążą się w sposób racjonalnie uzasadniony z celem podejmowanych działań.2. Podejmując decyzje urzędnik, zachowuje odpowiednią równowagę między interesami osób prywatnych a interesem publicznym.Artykuł 7Nienadużywanie władzyKompetencje są wykonywane jedynie w celach, w których zostały przyznane na mocy odpowiednich przepisów. Urzędnik unika w szczególności wykorzystywania tych kompetencji w celach, które nie mają podstawy prawnej lub nie są uzasadnione interesem publicznym.Artykuł 8Bezstronność i niezależność1. Urzędnik jest bezstronny i niezależny. Urzędnik powstrzymuje się od wszelkich działań o charakterze arbitralnym, które mogą przynieść negatywne skutki dla członków społeczeństwa, jak również od preferencyjnego traktowania na jakiejkolwiek podstawie.2. Urzędnik zobowiązany jest działać niezależnie od jakichkolwiek zewnętrznych wpływów, włącznie z wpływami politycznymi, lub od interesów osobistych.3. Urzędnik nie angażuje się w podejmowanie decyzji w sprawach dotyczących własnych interesów lub interesów członków rodziny, krewnych, przyjaciół i znajomych urzędnika.Artykuł 9ObiektywizmPodejmując decyzje, urzędnik bierze pod uwagę związane z nią czynniki i nadaje każdemu z nich odpowiednią wagę, wykluczając elementy, które nie mają związku ze sprawą.Artykuł 10Uzasadnione oczekiwania i spójność1. Urzędnik jest konsekwentny we własnym postępowaniu administracyjnym, jak również w działaniach administracyjnych Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska. Urzędnik stosuje normalne praktyki administracyjne tej instytucji, o ile nie ma uzasadnionych podstaw odstąpienia od tych praktyk w indywidualnym przypadku.2. Urzędnik szanuje słuszne i uzasadnione oczekiwania członków społeczeństwa w świetle tego, w jaki sposób Europejska Agencja Ochrony Środowiska działała w przeszłości.Artykuł 11SprawiedliwośćUrzędnik działa sprawiedliwie i racjonalnie.Artykuł 12Uprzejmość1. W kontaktach ze społeczeństwem urzędnik jest usłużny, dokładny, uprzejmy i dostępny. Odpowiadając na korespondencję, odbierając telefony i pocztę elektroniczną, urzędnik dokłada wszelkich starań, aby być pomocnym i odpowiadać na zadawane pytania.2. W przypadku gdy dana sprawa nie leży w zakresie odpowiedzialności danego urzędnika, kieruje on obywatela do właściwego urzędnika.3. W przypadku popełnienia błędu wywołującego negatywne skutki dla praw lub interesów członka społeczeństwa, urzędnik przeprasza za błąd.Artykuł 13Odpowiedzi na listy w języku obywatelaUrzędnik zapewnia, aby każdy obywatel Unii lub członek społeczeństwa, który pisze do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska w jednym z języków Traktatu, otrzymał odpowiedź w takim samym języku.Artykuł 14Potwierdzenie otrzymania korespondencji i wskazanie właściwego urzędnika1. Na każdy list lub skargę złożoną do instytucji należy wysłać potwierdzenie otrzymania w terminie dwóch tygodni od otrzymania listu lub skargi, z wyjątkiem przypadków gdy możliwe jest wysłanie w tym terminie odpowiedzi merytorycznej.2. W odpowiedzi lub potwierdzeniu otrzymania korespondencji należy wskazać nazwisko i numer telefonu urzędnika, który prowadzi daną sprawę, jak również rodzaj służb, do których ten urzędnik należy.3. Nie wysyła się potwierdzenia otrzymania ani odpowiedzi w przypadku gdy listy lub skargi mają obraźliwy charakter, z uwagi na ich nadmierną ilość, zbędne powtórzenia tej samej treści lub bezcelowy charakter.Artykuł 15Obowiązek przekazania korespondencji właściwym służbom Instytucji1. W przypadku gdy list lub skarga do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska zostały zaadresowane lub przekazane do programu lub jednostki, które nie mają kompetencji do zajmowania się tą sprawą, pracownicy tej służby zapewnią, aby korespondencja ta została niezwłocznie przekazana właściwym służbom Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.2. Służby, które pierwotnie otrzymały list lub skargę, zawiadamiają autora o przesłaniu korespondencji do właściwych służb, ze wskazaniem nazwiska i numeru telefonu urzędnika, któremu przekazano korespondencję.3. W przypadku gdy na adres Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska wpłynie list lub skarga, która nie mieści się w jej kompetencjach, Europejska Agencja Ochrony Środowiska zapewnia, aby korespondencję tę przesłano właściwemu organowi europejskiemu i poinformuje nadawcę, komu przekazano sprawę.Artykuł 16Prawo do bycia wysłuchanym i do składania oświadczeń1. W przypadku gdy sprawa dotyczy praw lub interesów obywateli, urzędnik zapewnia, aby na każdym etapie procedury podejmowania decyzji przestrzegano prawa do obrony.2. Każdy członek społeczeństwa ma prawo, w przypadku gdy ma zostać podjęta decyzja naruszająca jego prawa lub interesy, przedłożyć uwagi na piśmie oraz, w miarę potrzeby, przedstawić uwagi ustne przed podjęciem decyzji.Artykuł 17Rozsądny termin podejmowania decyzji1. Urzędnik zapewnia, aby decyzję w sprawie każdego wniosku lub skargi złożonej do instytucji podjęto w rozsądnym terminie, bezzwłocznie, a w każdym razie nie później niż w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku lub skargi. Tę samą zasadę stosuje się w przypadku odpowiedzi na listy od członków społeczeństwa.2. W przypadku gdy niemożliwe jest podjęcie decyzji w sprawie wniosku lub skargi do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska we wspomnianym wyżej terminie z uwagi na złożoność poruszonej sprawy, urzędnik jak najszybciej informuje autora o tym fakcie. W takim przypadku ostateczną decyzję należy przekazać autorowi w jak najkrótszym terminie.Artykuł 18Obowiązek przedstawienia uzasadnienia decyzji1. W przypadku każdej decyzji Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, która może naruszać prawa lub interesy osoby prywatnej, należy przedstawić uzasadnienie, wyraźnie wskazując na stan faktyczny i podstawę prawną decyzji.2. Urzędnik unika podejmowania decyzji, które są oparte na niekompletnych lub niejasnych podstawach lub nie zawierają szczegółowego uzasadnienia.3. W przypadku gdy ze względu na dużą liczbę osób, których dotyczą podobne decyzje, niemożliwe jest przedstawienie szczegółowego uzasadnienia decyzji i w związku z tym udziela się normalnych odpowiedzi, urzędnik gwarantuje, że w późniejszym terminie dostarczy szczegółowe uzasadnienie danemu obywatelowi, na jego wyraźne żądanie.Artykuł 19Wskazanie możliwości odwołania1. Decyzja Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, która może naruszać prawa lub interesy osoby prywatnej, wskazuje możliwości odwołania, w przypadku jej zakwestionowania. W szczególności decyzja określa charakter środków odwoławczych, organy, przed którymi mogą być one wykonane, jak również terminy ich wykonania.2. Decyzje wskazują w szczególności na możliwość wszczęcia postępowania sądowego i wniesienia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z warunkami określonymi, odpowiednio, w art. 230 i 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.Artykuł 20Powiadomienie o decyzji1. Urzędnik zapewnia, aby powiadomienia o decyzjach naruszających prawa lub interesy jednostki były przekazywane osobom zainteresowanym w formie pisemnej, niezwłocznie po podjęciu decyzji.2. Urzędnik powstrzymuje się od podawania decyzji do wiadomości innym źródłom, dopóki nie zostaną o niej poinformowane osoby zainteresowane.Artykuł 21Ochrona danych1. Urzędnik, który posiada dostęp do danych osobowych dotyczących obywatela, przestrzega zasad ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.2. Urzędnik unika w szczególności przetwarzania danych osobowych w celach prawnie niedozwolonych lub przekazywania ich osobom nieuprawnionym.Artykuł 22Żądanie informacji1. W przypadku gdy urzędnik odpowiada za prowadzenie danej sprawy, udziela on członkom społeczeństwa, na ich żądanie, wymaganych informacji. Urzędnik dba o to, aby przekazywane informacje były jasne i zrozumiałe.2. Jeśli ustny wniosek o udzielenie informacji okaże się zbyt skomplikowany lub zbyt obszerny, aby go przyjąć, urzędnik radzi osobie zainteresowanej sformułowanie swojego żądania na piśmie.3. W przypadku gdy urzędnikowi nie wolno ujawnić żądanej informacji ze względu na jej poufny charakter, może on, zgodnie z art. 18 niniejszego Kodeksu, wskazać osobie zainteresowanej powody, dla których nie może przekazać mu tej informacji.4. W przypadku wniosków o udzielenie informacji w sprawach, za które urzędnik nie ponosi odpowiedzialności, kieruje on osobę składającą wniosek do osoby właściwej, podając jej nazwisko i numer telefonu. W przypadku wniosków o udzielenie informacji dotyczących innych instytucji lub organów Wspólnoty, urzędnik kieruje osobę zgłaszającą żądanie do tej instytucji lub organu.5. Tam gdzie stosowne urzędnik, w zależności od przedmiotu wniosku, kieruje osobę poszukującą informacji do służb instytucji odpowiedzialnych za informowanie społeczeństwa.Artykuł 23Wnioski o publiczny dostęp do dokumentów1. W przypadku wniosków o dostęp do dokumentów Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, urzędnik udostępnia te dokumenty zgodnie z decyzją Zarządu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EAOŚ z dnia 21 marca 1997 [5].2. Jeżeli urzędnik nie może przyjąć ustnego wniosku o dostęp do dokumentów, zaleca obywatelowi sformułowanie go na piśmie.Artykuł 24Prowadzenie odpowiednich zapisówSłużby Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska prowadzą odpowiednie zapisy dotyczące korespondencji przychodzącej i wychodzącej, otrzymywanych dokumentów i podejmowanych środków.Artykuł 25Publiczny dostęp do kodeksu1. Europejska Agencja Ochrony Środowiska podejmie niezbędne środki w celu zapewnienia jak najszerszego upowszechnienia niniejszego Kodeksu wśród obywateli. W szczególności EAOŚ zapewni rozpowszechnienie ulotek pt. "Kodeks dobrego postępowania administracyjnego w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska", która zawierać będzie prezentację Kodeksu i jego kompletny tekst w Załączniku.2. Europejska Agencja Ochrony Środowiska dostarczy obywatelom, na ich prośbę, egzemplarze niniejszego Kodeksu.Artykuł 26Prawo wnoszenia skarg do Europejskiego Rzecznika Praw ObywatelskichWszelkie przypadki naruszenia przez urzędnika zasad ustanowionych w niniejszym Kodeksie mogą być przedmiotem skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z art. 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Statutem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [6].Artykuł 27PrzeglądPrzegląd niniejszej decyzji zostanie przeprowadzony po dwóch latach jej stosowania. W 2002 r. dyrektor Zarządzający, w ramach przygotowań do tego przeglądu, przedstawi Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej decyzji w okresie od 2000 do 2002 r.Artykuł 28Wejście w życieZarząd Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska przyjmuje niniejszą decyzję dnia 20 marca 2000 r. Decyzja staje się skuteczna dnia 20 czerwca 2000 r. po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Kopenhadze, dnia 20 marca 2000 r.W imieniu Zarządu EAOŚKees ZoetemanPrzewodniczącyW imieniu Europejskiej Agencji Ochrony ŚrodowiskaDomingo Jiménez-beltránDyrektor Zarządzający[1] A4-0190/97.[2] Dz.U. C 292 z 21.9.1998, str. 168.[3] Dz.U. L 46 z 18.2.1994, str. 58.[4] Dz.U. C 282 z 18.9.1997, str. 5.[5] Patrz: przypis 4.[6] Decyzja Parlamentu Europejskiego 94/262/EWWiS, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (Dz.U. L 113 z 4.5.1994, str. 15).--------------------------------------------------


title: 2010/200/: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

text:
               8.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/13

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 9 marca 2010 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami
   (2010/200/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia zwolnionym pracownikom ponoszącym konsekwencje istotnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników zwolnionych na skutek globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 23 września 2009 r. Litwa złożyła wniosek o uruchomienie EFG w odniesieniu do zwolnień w sektorze budowlanym. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego, a zatem Komisja wnosi o uruchomienie kwoty 1 118 893 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Litwę,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), aby udostępnić kwotę 1 118 893 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 9 marca 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. Á. MORATINOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/43 z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2014/013 EL/Odyssefs Fokas z Grecji)

text:
               14.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 8/16

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/43
   z dnia 17 grudnia 2014 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
   (wniosek EGF/2014/013 EL/Odyssefs Fokas z Grecji)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (2), w szczególności jego art. 12,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (3), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku poważnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 (4), lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz w celu udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.).

               (3)

               W dniu 29 lipca 2014 r. Grecja złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Odyssefs Fokas SA i uzupełniła go dodatkowymi informacjami zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG.

               (4)

               Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 Grecja zdecydowała się na świadczenie zindywidualizowanych usług współfinansowanych przez EFG także na rzecz młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na kwotę 6 444 000 EUR dla wniosku złożonego przez Grecję,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 6 444 000 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 17 grudnia 2014 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         B. DELLA VEDOVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

      (3)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 ustanawiające Europejski fundusz dostosowania do globalizacji (Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26).