title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/684 z dnia 5 kwietnia 2017 r. ustanawiająca mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi i uchylająca decyzję nr 994/2012/UE (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               12.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 99/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2017/684
   z dnia 5 kwietnia 2017 r.
   ustanawiająca mechanizm wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych i instrumentów niewiążących w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi i uchylająca decyzję nr 994/2012/UE
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   po konsultacji z Komitetem Regionów,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii konieczne jest, aby energia importowana do Unii podlegała w pełni zasadom ustanawiającym rynek wewnętrzny energii. Przejrzystość i zgodność z prawem Unii stanowią ważne aspekty zapewniania stabilności energetycznej Unii. Nieprawidłowo funkcjonujący rynek wewnętrzny energii stawia Unię w ryzykownej i niekorzystnej sytuacji pod względem bezpieczeństwa dostaw energii, a także uniemożliwia konsumentom europejskim i przemysłowi europejskiemu czerpanie wynikających z niego potencjalnych korzyści.

               (2)

               W celu zabezpieczenia dostaw energii w Unii konieczna jest dywersyfikacja źródeł energii i budowa nowych połączeń międzysystemowych między państwami członkowskimi. Jednocześnie kluczowe znaczenie ma intensyfikacja współpracy w zakresie bezpieczeństwa energetycznego z państwami sąsiadującymi z Unią i z partnerami strategicznymi.

               (3)

               Celem strategii unii energetycznej przyjętej przez Komisję w dniu 25 lutego 2015 r. jest zapewnienie konsumentom bezpiecznej, zrównoważonej i konkurencyjnej energii po przystępnych cenach. Do osiągnięcia tego celu w znacznym stopniu przyczyni się prowadzenie polityki energetycznej, polityki handlowej i polityki zewnętrznej w sposób spójny i konsekwentny. W szczególności, uwzględniając analizy przeprowadzone na potrzeby europejskiej strategii bezpieczeństwa energetycznego z dnia 28 maja 2014 r., w strategii unii energetycznej podkreślono, że pełna zgodność umów dotyczących zakupu energii od państw trzecich z prawem Unii jest ważnym elementem służącym zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego. W tym samym duchu Rada Europejska w swoich konkluzjach z dnia 19 marca 2015 r. wezwała również do pełnej zgodności z prawem unijnym wszystkich umów dotyczących kupowania gazu od dostawców zewnętrznych, przede wszystkim poprzez zwiększenie przejrzystości takich umów i zwiększenie ich zgodności z unijnymi postanowieniami w zakresie bezpieczeństwa energetycznego.

               (4)

               Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 15 grudnia 2015 r. zatytułowanej „W kierunku europejskiej unii energetycznej” podkreślił potrzebę zwiększenia spójności polityki zewnętrznej Unii w dziedzinie bezpieczeństwa energetycznego oraz potrzebę większej przejrzystości umów związanych z energią.

               (5)

               Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 994/2012/UE (3) była przydatna do gromadzenia informacji o obowiązujących umowach międzyrządowych i identyfikacji problemów w zakresie ich zgodności z prawem Unii.

               (6)

               Niemniej jednak decyzja nr 994/2012/UE okazała się nieskuteczna pod względem zapewnienia zgodności umów międzyrządowych z prawem Unii. Decyzja ta opierała się w dużej mierze na ocenie umów międzyrządowych dokonywanej przez Komisję już po ich zawarciu przez państwa członkowskie z państwem trzecim. Doświadczenie zebrane w ramach wykonywania decyzji nr 994/2012/UE wykazało, że ocena przeprowadzona ex post nie wykorzystuje w pełni możliwości zapewnienia zgodności umów międzyrządowych z prawem Unii. W szczególności umowy międzyrządowe często nie zawierają odpowiednich klauzul dotyczących rozwiązania ani klauzul dostosowawczych, które umożliwiłyby państwom członkowskim usunięcie niezgodności umowy międzyrządowej z prawem Unii w rozsądnym terminie. Ponadto, po uzgodnieniu stanowisk sygnatariuszy, istnieje presja polityczna, aby nie zmieniać już żadnych aspektów umowy.

               (7)

               Wysoki stopień przejrzystości w odniesieniu do umów między państwami członkowskimi a państwami trzecimi w dziedzinie energii będzie sprzyjać zacieśnieniu wewnątrzunijnej współpracy w zakresie stosunków zewnętrznych w dziedzinie energii oraz przyczyni się do osiągnięcia długofalowych celów polityki unijnej w obszarze energii, klimatu i bezpieczeństwa dostaw energii.

               (8)

               Aby uniknąć niezgodności z prawem Unii i zwiększyć przejrzystość, państwa członkowskie powinny bezzwłocznie informować Komisję o zamiarze podjęcia negocjacji dotyczących nowych umów międzyrządowych lub zmian w takich umowach. Komisja powinna być regularnie informowana o postępach w negocjacjach. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zwrócenia się do Komisji, aby wzięła udział w negocjacjach jako obserwator. Komisja powinna mieć możliwość wystąpienia z żądaniem uczestnictwa w negocjacjach w charakterze obserwatora.

               (9)

               W trakcie negocjacji umowy międzyrządowej Komisja powinna mieć możliwość doradzania zainteresowanemu państwu członkowskiemu sposobów uniknięcia niezgodności takiej umowy z prawem Unii. W ramach tego doradztwa Komisja powinna mieć również możliwość zwrócenia zainteresowanemu państwu członkowskiemu uwagi na odpowiednie cele unijnej polityki energetycznej, zasadę solidarności między państwami członkowskimi oraz przyjęte przez Radę stanowisko Unii lub konkluzje Rady Europejskiej. Nie powinno to jednak stanowić części dokonywanej przez Komisję oceny prawnej projektu umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy.

               (10)

               Aby zapewnić zgodność z prawem Unii oraz biorąc pod uwagę fakt, że umowy międzyrządowe w dziedzinie gazu lub ropy naftowej oraz zmiany takich umów mają obecnie największy względny wpływ na właściwe funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii i bezpieczeństwo dostaw energii w Unii, państwa członkowskie powinny, ex ante, zgłaszać Komisji projekty umów międzyrządowych dotyczących gazu lub ropy naftowej, zanim staną się one prawnie wiążące dla stron. W duchu współpracy Komisja powinna wspierać państwo członkowskie w identyfikacji problemów dotyczących zgodności projektu umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy z prawem Unii. Zainteresowane państwo członkowskie byłoby wówczas lepiej przygotowane do zawarcia umowy zgodnej z prawem Unii.

               (11)

               Komisja powinna mieć wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie takiej oceny, aby zapewnić możliwie jak największą pewność prawa bez powodowania nieuzasadnionych opóźnień. Komisja powinna w stosownych przypadkach rozważyć skrócenie terminów przewidzianych na dokonanie oceny, w szczególności w przypadku gdy zażąda tego państwo członkowskie lub jeśli informowało ono Komisję dostatecznie szczegółowo podczas negocjacji, przy uwzględnieniu zakresu, w jakim projekt umowy międzyrządowej lub zmiany takiej umowy opiera się na klauzulach wzorcowych. Aby w pełni skorzystać ze wsparcia Komisji w przypadku zwrócenia się do niej przez państwo członkowskie o przeprowadzenie oceny ex ante, powinno ono powstrzymać się od zawarcia umowy międzyrządowej dotyczącej gazu, ropy naftowej lub energii elektrycznej, dopóki Komisja nie przekaże mu swojej oceny. Państwa członkowskie powinny podjąć wszystkie niezbędne działania w celu osiągnięcia właściwego rozwiązania służącego wyeliminowaniu wszelkich wykrytych niezgodności.

               (12)

               W kontekście strategii unii energetycznej przejrzystość dotychczasowych i przyszłych umów międzyrządowych ma w dalszym ciągu kluczowe znaczenie i stanowi ważny aspekt zapewniania stabilności energetycznej Unii. Państwa członkowskie powinny zatem nadal zgłaszać Komisji obowiązujące i przyszłe umowy międzyrządowe, zarówno te, które weszły już w życie, jak i te tymczasowo stosowane w rozumieniu art. 25 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, a także nowe umowy międzyrządowe.

               (13)

               Komisja powinna ocenić zgodność z prawem Unii umów międzyrządowych, które już weszły w życie lub są stosowane tymczasowo w dacie wejścia w życie niniejszej decyzji i poinformować państwa członkowskie o tej ocenie. W przypadku niezgodności z prawem Unii państwa członkowskie powinny podjąć wszystkie niezbędne działania w celu osiągnięcia właściwego rozwiązania służącego jej wyeliminowaniu.

               (14)

               Niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie do umów międzyrządowych. Umowy międzyrządowe wyrażają, w szczególności poprzez swą treść, że zamiarem stron jest, by umowa miała wiążący charakter, całkowicie lub częściowo, niezależnie od formalnej nazwy umowy. Zgłaszać należy wyłącznie umowy międzyrządowe dotyczące zakupu energii, handlu nią, jej sprzedaży, przesyłu, magazynowania lub dostawy w co najmniej jednym państwie członkowskim lub do co najmniej jednego państwa członkowskiego lub budowy lub eksploatacji infrastruktury energetycznej z fizycznym połączeniem z co najmniej jednym państwem członkowskim. W przypadku wątpliwości państwa członkowskie powinny niezwłocznie podejmować konsultacje z Komisją. Co do zasady umowy, które wygasły lub nie są już stosowane, nie powinny być objęte niniejszą decyzją.

               (15)

               Prawnie wiążący charakter danego instrumentu lub jego części, a nie jego formalna nazwa, decyduje o tym, czy na potrzeby niniejszej decyzji kwalifikuje się on jako umowa międzyrządowa, czy – w przypadku braku prawnie wiążącego charakteru – jako instrument niewiążący.

               (16)

               Państwa członkowskie nawiązują stosunki z państwami trzecimi, nie tylko zawierając z nimi umowy międzyrządowe, lecz również poprzez instrumenty niewiążące, które często są formalnie określane jako protokoły ustaleń, wspólne oświadczenia, wspólne oświadczenia ministrów, wspólne działania, wspólne kodeksy postępowania lub przy użyciu podobnych sformułowań. Ponieważ instrumenty takie nie mają charakteru prawnie wiążącego, państwa członkowskie nie mogą być prawnie zobowiązane do ich wdrożenia, w tym w przypadkach, gdy takie wdrożenie byłoby niezgodne z prawem Unii. Pomimo swojego niewiążącego charakteru, takie instrumenty mogą być wykorzystywane do określania szczegółowych ram dla infrastruktury energetycznej i dostaw energii. Dla większej przejrzystości państwa członkowskie powinny mieć możliwość przedkładania Komisji instrumentów niewiążących – lub zmian takich instrumentów, łącznie z wszelkimi załącznikami do nich – tj. porozumień między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim, które nie mają charakteru prawnie wiążącego i które określają warunki dostaw energii lub rozwoju infrastruktury energetycznej, np. poprzez zawarcie w nich interpretacji prawa Unii dotyczącego tej problematyki. Jeżeli instrument niewiążący lub jego zmiana odnoszą się wyraźnie do innych tekstów, państwo członkowskie powinno mieć również możliwość przedłożenia tych innych tekstów.

               (17)

               Umowy międzyrządowe i instrumenty niewiążące, które muszą być zgłaszane w całości Komisji na podstawie innych aktów Unii lub które dotyczą kwestii objętych zakresem Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, nie powinny być objęte niniejszą decyzją.

               (18)

               Niniejsza decyzja nie powinna ustanawiać obowiązków w odniesieniu do umów między przedsiębiorstwami. Państwa członkowskie powinny mieć jednak możliwość zawiadamiania Komisji na zasadzie dobrowolności o takich umowach, do których wyraźnie odsyłają umowy międzyrządowe lub instrumenty niewiążące.

               (19)

               Komisja powinna udostępniać uzyskane informacje o umowach międzyrządowych wszystkim pozostałym państwom członkowskim w bezpiecznej postaci elektronicznej, aby polepszyć koordynację i przejrzystość między państwami członkowskimi i tym samym wzmocnić ich pozycję negocjacyjną wobec państw trzecich. Komisja powinna uwzględniać wnioski państw członkowskich o traktowanie przekazanych jej informacji jako poufnych. Wnioski o zachowanie poufności nie powinny jednak ograniczać dostępu samej Komisji do informacji poufnych, gdyż Komisja musi dysponować pełnymi informacjami na potrzeby własnej oceny. Komisja powinna być odpowiedzialna za zagwarantowanie stosowania klauzuli poufności. Wnioski o zachowanie poufności pozostają bez uszczerbku dla prawa dostępu do dokumentów przewidzianego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 (4).

               (20)

               Jeżeli państwo członkowskie traktuje umowę międzyrządową jako poufną, powinno przedstawić Komisji jej streszczenie zawierające przedmiot, cel, zakres, czas trwania, jej strony oraz informacje na temat jej głównych elementów w celu udostępnienia takiego streszczenia pozostałym państwom członkowskim.

               (21)

               Stała wymiana informacji na temat umów międzyrządowych na poziomie Unii powinna umożliwić opracowanie najlepszych praktyk. Na podstawie tych najlepszych praktyk Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, a w stosownych przypadkach we współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych w odniesieniu do polityki zewnętrznej Unii, powinna opracować opcjonalne klauzule wzorcowe na potrzeby umów międzyrządowych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, a także wskazówki, w tym wykaz przykładowych klauzul, które nie są zgodne z prawem Unii i wobec tego nie powinny być stosowane. Stosowanie takich klauzul wzorcowych powinno zapobiegać niezgodności umów międzyrządowych z prawem Unii, w szczególności z przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii i z unijnym prawem konkurencji, oraz niezgodności z umowami międzynarodowymi zawartymi przez Unię. Takie klauzule wzorcowe lub wskazówki powinny służyć właściwym organom jako instrument odniesienia; przyczynią się one w ten sposób do zwiększenia przejrzystości i zgodności z prawem Unii. Stosowanie takich klauzul wzorcowych powinno być opcjonalne oraz powinna istnieć możliwość dostosowania ich treści do konkretnych okoliczności.

               (22)

               Lepsza wzajemna wiedza na temat obowiązujących i nowych umów międzyrządowych powinna umożliwić większą przejrzystość i lepszą koordynację w kwestiach energetycznych między samymi państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Komisją. Taka usprawniona koordynacja powinna umożliwić państwom członkowskim czerpanie pełnych korzyści ze znaczenia politycznego i gospodarczego Unii oraz umożliwić Komisji proponowanie rozwiązań problemów pojawiających się w związku z umowami międzyrządowymi.

               (23)

               Komisja powinna ułatwiać koordynację między państwami członkowskimi i do niej zachęcać w celu wzmocnienia ogólnej strategicznej roli Unii w dziedzinie energii w oparciu o należycie zdefiniowane oraz skuteczne i skoordynowane podejście wobec państw będących producentami, państw tranzytowych i państw będących odbiorcami.

               (24)

               Ponieważ cel niniejszej decyzji, a mianowicie wymiana informacji między państwami członkowskimi i Komisją odnośnie do umów międzyrządowych w dziedzinie energii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skutki niniejszej decyzji, mającej zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.

               (25)

               Przepisy niniejszej decyzji powinny pozostawać bez uszczerbku dla stosowania przepisów Unii w zakresie uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego, pomocy państwa i konkurencji. W szczególności, Komisja ma prawo do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w przypadku uznania, że państwo członkowskie uchybiło jednemu ze zobowiązań, które ciążą na nim na mocy TFUE.

               (26)

               Komisja powinna ocenić, czy niniejsza decyzja jest wystarczająca i skuteczna pod względem zapewniania zgodności umów międzyrządowych z prawem Unii oraz wysokiego poziomu koordynacji między państwami członkowskimi w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii.

               (27)

               Należy zatem uchylić decyzję nr 994/2012/UE,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres stosowania
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm wymiany informacji między państwami członkowskimi a Komisją w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii, zgodnie z definicją w art. 2, w celu zapewnienia funkcjonowania wewnętrznego rynku energii i podniesienia poziomu bezpieczeństwa dostaw energii w Unii.
   2.   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do umów międzyrządowych, które już podlegają w całości innym szczególnym procedurom zgłaszania na mocy prawa Unii.
   Artykuł 2
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej decyzji zastosowanie mają następujące definicje:

               1)

               „umowa międzyrządowa” oznacza prawnie wiążącą umowę, niezależnie od jej formalnej nazwy, między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim lub między co najmniej jednym państwem członkowskim a organizacją międzynarodową, która dotyczy:

                           a)

                           zakupu energii, handlu nią, jej sprzedaży, przesyłu, magazynowania lub dostawy w co najmniej jednym państwie członkowskim lub do co najmniej jednego państwa członkowskiego; lub

                           b)

                           budowy lub eksploatacji infrastruktury energetycznej z fizycznym połączeniem z co najmniej jednym państwem członkowskim;

                     jednakże w przypadku gdy zakres takiej prawnie wiążącej umowy obejmuje również kwestie inne niż te, o których mowa w lit. a) i b), uznaje się, że umowę międzyrządową stanowią wyłącznie postanowienia dotyczące kwestii, o których mowa w tych literach, oraz postanowienia ogólne mające zastosowanie do takich postanowień dotyczących energii;

               2)

               „obowiązująca umowa międzyrządowa” oznacza umowę międzyrządową, która obowiązuje lub jest tymczasowo stosowana w dniu 2 maja 2017 r.;

               3)

               „instrument niewiążący” oznacza porozumienie między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim, które nie ma charakteru prawnie wiążącego, takie jak protokół ustaleń, wspólne oświadczenie, wspólne oświadczenie ministrów, wspólne działanie lub wspólny kodeks postępowania, i które określa warunki dostaw energii, takie jak ilość i cena energii, lub rozwoju infrastruktury energetycznej;

               4)

               „istniejący instrument niewiążący” oznacza instrument niewiążący podpisany lub w inny sposób uzgodniony przed dniem 2 maja 2017 r.

         Artykuł 3
   Obowiązki w zakresie powiadamiania w odniesieniu do umów międzyrządowych
   1.   Jeśli państwo członkowskie ma zamiar rozpocząć negocjacje z państwem trzecim lub z organizacją międzynarodową w celu zmiany umowy międzyrządowej lub zawarcia nowej umowy międzyrządowej, informuje ono Komisję na piśmie o tym zamiarze jak najwcześniej przed planowanym rozpoczęciem negocjacji.
   Zainteresowane państwo członkowskie powinno regularnie informować Komisję o postępach w negocjacjach. Informacje przekazywane Komisji obejmują wskazanie postanowień, które będą przedmiotem negocjacji, i cele negocjacji, zgodnie z art. 8.
   2.   Niezwłocznie po osiągnięciu porozumienia między stronami co do wszystkich głównych elementów zawartych w projekcie umowy międzyrządowej dotyczącej gazu lub ropy naftowej lub zmiany takiej umowy międzyrządowej, ale przed zakończeniem formalnych negocjacji, zainteresowane państwo członkowskie zgłasza Komisji projekt umowy lub zmiany umowy wraz z wszelkimi załącznikami do nich w celu dokonania przez Komisję oceny ex ante zgodnie z art. 5.
   W przypadku gdy projekt umowy lub zmiany umowy wyraźnie odsyła do innych tekstów, dane państwo członkowskie przedkłada również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które dotyczą zakupu gazu lub ropy naftowej, handlu nimi, ich sprzedaży, przesyłu, magazynowania lub dostawy w co najmniej jednym państwie członkowskim lub do co najmniej jednego państwa członkowskiego lub budowy lub eksploatacji infrastruktury gazowej lub naftowej z fizycznym połączeniem z co najmniej jednym państwem członkowskim.
   3.   Jeżeli państwo członkowskie negocjuje umowę międzyrządową dotyczącą energii elektrycznej lub zmianę takiej umowy i nie jest w stanie, na podstawie własnej oceny, dojść do ostatecznego wniosku co do zgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem Unii, niezwłocznie po osiągnięciu przez strony porozumienia co do wszystkich głównych elementów zawartych w projekcie umowy lub zmiany umowy, ale przed zakończeniem formalnych negocjacji, zgłasza ono Komisji projekt umowy lub zmiany umowy wraz z wszelkimi załącznikami do nich w celu dokonania oceny ex ante zgodnie z art. 5.
   4.   Państwa członkowskie mogą korzystać z ust. 2 akapity pierwszy i drugi w odniesieniu do umów międzyrządowych dotyczących energii elektrycznej lub zmian takich umów.
   5.   Z chwilą ratyfikacji umowy międzyrządowej lub zmiany umowy międzyrządowej zainteresowane państwo członkowskie zgłasza Komisji umowę międzyrządową lub zmianę umowy, łącznie z wszelkimi załącznikami do niej. W przypadku gdy Komisja wydała opinię zgodnie z art. 5 ust. 2, a zainteresowane państwo członkowskie postąpiło niezgodnie z opinią Komisji, powinno ono bez zbędnej zwłoki przedstawić Komisji na piśmie uzasadnienie swojej decyzji.
   W przypadku gdy ratyfikowana umowa międzyrządowa lub zmiana umowy międzyrządowej wyraźnie odsyła do innych tekstów, zainteresowane państwo członkowskie przedkłada również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które dotyczą zakupu energii, handlu nią, jej sprzedaży, przesyłu, magazynowania lub dostawy w co najmniej jednym państwie członkowskim lub do co najmniej jednego państwa członkowskiego lub budowy lub eksploatacji infrastruktury energetycznej z fizycznym połączeniem z co najmniej jednym państwem członkowskim.
   6.   Obowiązek zgłaszania Komisji zgodnie z ust. 2, 3 i 5 nie ma zastosowania do umów między przedsiębiorstwami.
   Jeżeli państwo członkowskie ma wątpliwości co do tego, czy umowa stanowi umowę międzyrządową, a tym samym czy podlega ona obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z niniejszym artykułem oraz art. 6, niezwłocznie podejmuje konsultacje z Komisją.
   7.   Wszelkie zgłoszenia na podstawie ust. 1–5 niniejszego artykułu oraz art. 6 ust. 1 i 2 przesyłane są za pośrednictwem internetowej aplikacji zapewnionej przez Komisję. Bieg terminów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 oraz w art. 6 ust. 3, rozpoczyna się w dniu, w którym w aplikacji zarejestrowano komplet dokumentów dotyczących zgłoszenia.
   Artykuł 4
   Wsparcie ze strony Komisji
   1.   W przypadku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie o negocjacjach zgodnie z art. 3 ust. 1 służby Komisji mogą doradzać danemu państwu członkowskiemu sposoby uniknięcia niezgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy międzyrządowej z prawem Unii. Doradztwo takie może dotyczyć stosownych opcjonalnych klauzul wzorcowych lub wskazówek, które Komisja opracowuje, konsultując się z państwami członkowskimi zgodnie z art. 9 ust. 2.
   Służby Komisji mogą również zwrócić uwagę zainteresowanego państwa członkowskiego na istotne cele polityki energetycznej Unii, w tym dotyczące unii energetycznej.
   Państwo członkowskie może również wystąpić do Komisji z wnioskiem o wsparcie w takich negocjacjach.
   2.   Na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego Komisja może uczestniczyć w negocjacjach w charakterze obserwatora. Jeżeli Komisja uzna to za konieczne, może zwrócić się o włączenie jej w negocjacje w charakterze obserwatora. Uczestnictwo Komisji wymaga pisemnej zgody zainteresowanego państwa członkowskiego.
   3.   W przypadku udziału w negocjacjach w charakterze obserwatora Komisja może doradzać zainteresowanemu państwu członkowskiemu sposoby uniknięcia niezgodności negocjowanej umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem Unii.
   Artykuł 5
   Proces oceny przez Komisję
   1.   W terminie pięciu tygodni od daty zgłoszenia zgodnie z art. 3 ust. 2 kompletnego projektu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy wraz z załącznikami do nich Komisja powiadamia zainteresowane państwo członkowskie o wszelkich wątpliwościach co do zgodności projektu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem Unii. W przypadku braku odpowiedzi Komisji w tym terminie uznaje się, że nie zgłosiła ona wątpliwości tego rodzaju.
   2.   W przypadku gdy Komisja powiadomi zainteresowane państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 o swoich wątpliwościach, przedkłada zainteresowanemu państwu członkowskiemu opinię co do zgodności projektu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy z prawem Unii, w szczególności z przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii oraz z unijnym prawem konkurencji, w terminie dwunastu tygodni od daty zgłoszenia zgodnie z ust. 1. W przypadku braku opinii Komisji w tym terminie uznaje się, że Komisja nie wniosła zastrzeżeń.
   3.   Terminy, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać przedłużone za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego. Terminy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają skrócone w porozumieniu z Komisją, o ile jest to uzasadnione okolicznościami, tak aby negocjacje zakończyły się w odpowiednim terminie.
   4.   Państwo członkowskie nie podpisuje ani nie ratyfikuje projektu umowy międzyrządowej lub zmiany umowy ani nie wyraża na nie zgody, dopóki nie zostanie poinformowane przez Komisję o wątpliwościach, zgodnie z ust. 1 lub, w stosownych przypadkach, dopóki Komisja nie wyda opinii zgodnie z ust. 2, lub w przypadku braku informacji lub opinii od Komisji, dopóki nie upłyną terminy, o których mowa w ust. 1 lub, w stosownych przypadkach, w ust. 2.
   Przed podpisaniem lub ratyfikowaniem umowy międzyrządowej lub zmiany umowy, lub przed wyrażeniem na nie zgody zainteresowane państwo członkowskie uwzględnia w najwyższym stopniu opinię Komisji, o której mowa w ust. 2.
   Artykuł 6
   Obowiązki w zakresie powiadamiania i ocena Komisji w odniesieniu do obowiązujących umów międzyrządowych i w odniesieniu do nowych umów międzyrządowych dotyczących energii elektrycznej
   1.   Do dnia 3 sierpnia 2017 r. państwa członkowskie zgłaszają Komisji wszystkie obowiązujące umowy międzyrządowe, łącznie z wszelkimi załącznikami i zmianami do nich.
   W przypadku gdy obowiązująca umowa międzyrządowa wyraźnie odsyła do innych tekstów, zainteresowane państwo członkowskie przedkłada również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które dotyczą zakupu energii, handlu nią, jej sprzedaży, przesyłu, magazynowania lub dostawy w co najmniej jednym państwie członkowskim lub do co najmniej jednego państwa członkowskiego lub budowy lub eksploatacji infrastruktury energetycznej z fizycznym połączeniem z co najmniej jednym państwem członkowskim.
   Obowiązek zgłaszania Komisji określony w niniejszym ustępie nie ma zastosowania do umów między przedsiębiorstwami.
   2.   Obowiązujące umowy międzyrządowe, które zgłoszono Komisji zgodnie z art. 3 ust. 1 lub 5 decyzji nr 994/2012/UE lub art. 13 ust. 6 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 (5) przed dniem 2 maja 2017 r. uznaje się za zgłoszone na potrzeby ust. 1 niniejszego artykułu, o ile takie zgłoszenie spełnia wymogi tego ustępu.
   3.   Komisja ocenia umowy międzyrządowe zgłoszone zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu, jak również umowy międzyrządowe dotyczące energii elektrycznej, zgłoszone zgodnie z art. 3 ust. 5. Jeżeli w wyniku swojej pierwszej oceny Komisja poweźmie wątpliwości co do zgodności tych umów z prawem Unii, w szczególności z przepisami dotyczącymi wewnętrznego rynku energii oraz z unijnym prawem konkurencji, powiadamia o tym zainteresowane państwa członkowskie w terminie dziewięciu miesięcy od zgłoszenia tych umów.
   Artykuł 7
   Powiadamianie w odniesieniu do instrumentów niewiążących
   1.   Przed przyjęciem albo po przyjęciu instrumentu niewiążącego lub przed zmianą albo po zmianie instrumentu niewiążącego państwa członkowskie mogą zgłosić Komisji niewiążący instrument lub zmianę instrumentu, łącznie z wszelkimi załącznikami do nich.
   2.   Państwa członkowskie mogą również zgłosić Komisji istniejące instrumenty niewiążące, łącznie z wszelkimi załącznikami i zmianami do nich.
   3.   W przypadku gdy instrument niewiążący lub zmiana instrumentu niewiążącego wyraźnie odsyłają do innych tekstów, państwo członkowskie może przedłożyć również te inne teksty, o ile zawierają one elementy, które określają warunki dostaw energii, takie jak ilość i cena energii, lub warunki rozwoju infrastruktury energetycznej.
   Artykuł 8
   Przejrzystość i poufność
   1.   Przekazując Komisji informacje zgodnie z art. 3 ust. 1–5, art. 6 ust. 1 i art. 7, państwo członkowskie może wskazać, czy którekolwiek z informacji, handlowych lub innych, których ujawnienie mogłoby zaszkodzić działalności zaangażowanych stron, należy traktować jako poufne oraz czy przekazane informacje mogą być udostępnione innym państwom członkowskim.
   Państwo członkowskie dokonuje takiego wskazania w odniesieniu do obowiązujących umów, o których mowa w art. 6 ust. 2, do dnia 3 sierpnia 2017 r.
   2.   W przypadku gdy dane państwo członkowskie nie wskazało, że informacje należy traktować jako poufne zgodnie z ust. 1, Komisja udostępnia te informacje wszystkim pozostałym państwom członkowskim w bezpiecznej postaci elektronicznej.
   3.   W przypadku wskazania przez dane państwo członkowskie zgodnie z ust. 1, że obowiązującą umowę międzyrządową, jej zmianę lub nową umowę międzyrządową należy traktować jako poufne, udostępnia ono streszczenie przekazanych informacji.
   Streszczenie takie zawiera co najmniej następujące informacje dotyczące umowy międzyrządowej lub jej zmiany:

               a)

               przedmiot;

               b)

               cel i zakres stosowania;

               c)

               czas trwania;

               d)

               strony;

               e)

               informacje dotyczące jej głównych elementów.

         Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do informacji przedłożonych zgodnie z art. 3 ust. 1–4.
   4.   Komisja udostępnia w formie elektronicznej streszczenia, o których mowa w ust. 3, wszystkim pozostałym państwom członkowskim.
   5.   Zastrzeżenie poufności zgodnie z niniejszym artykułem nie ogranicza dostępu samej Komisji do informacji poufnych. Komisja zapewnia, aby dostęp do informacji poufnych był ściśle ograniczony do tych jej służb, dla których jest on bezwzględnie niezbędny. Przedstawiciele Komisji zachowują należytą poufność szczególnie chronionych informacji o negocjacjach dotyczących umów międzyrządowych uzyskanych podczas tych negocjacji zgodnie z art. 3 i 4.
   Artykuł 9
   Koordynacja między państwami członkowskimi
   1.   Komisja ułatwia i wspiera koordynację między państwami członkowskimi w celu:

               a)

               przeprowadzania przeglądu sytuacji dotyczącej umów międzyrządowych oraz dążenia do konsekwencji i spójności w stosunkach zewnętrznych Unii w dziedzinie energii z państwami będącymi producentami, państwami tranzytowymi i państwami będącymi odbiorcami;

               b)

               rozpoznawania wspólnych problemów związanych z umowami międzyrządowymi oraz analizowania odpowiednich działań służących rozwiązywaniu tych problemów i, w stosownych przypadkach, proponowania wskazówek i rozwiązań;

               c)

               wspierania w stosownych przypadkach prac nad wielostronnymi umowami międzyrządowymi, które obejmują wiele państw członkowskich lub Unię jako całość.

         2.   Do dnia 3 maja 2018 r. Komisja opracuje, na podstawie najlepszych praktyk i po konsultacji z państwami członkowskimi, opcjonalne klauzule wzorcowe i wskazówki, w tym wykaz przykładowych klauzul, które nie są zgodne z prawem Unii i w związku z tym nie powinny być stosowane. Takie opcjonalne klauzule wzorcowe i wskazówki, jeżeli stosowane są prawidłowo, przyczyniają się do znacznej poprawy zgodności przyszłych umów międzyrządowych z prawem Unii.
   Artykuł 10
   Sprawozdawczość i przegląd
   1.   Do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja przedłoży sprawozdanie ze stosowania niniejszej decyzji Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
   2.   W sprawozdaniu ocenia się w szczególności, w jakim stopniu niniejsza decyzja przyczynia się do zgodności umów międzyrządowych z prawem Unii, w tym w dziedzinie energii elektrycznej, oraz do wysokiego poziomu koordynacji między państwami członkowskimi w odniesieniu do umów międzyrządowych. Ponadto ocenia się w nim wpływ niniejszej decyzji na negocjacje państw członkowskich z państwami trzecimi oraz czy zakres stosowania niniejszej decyzji i określone w niej procedury są odpowiednie. W razie potrzeby sprawozdaniu towarzyszy wniosek dotyczący zmiany niniejszej decyzji.
   Artykuł 11
   Uchylenie
   Decyzja nr 994/2012/UE traci moc ze skutkiem od dnia 2 maja 2017 r.
   Artykuł 12
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 13
   Adresaci
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 5 kwietnia 2017 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         I. BORG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 487 z 28.12.2016, s. 81.

      (2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2017 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 21 marca 2017 r.

      (3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 994/2012/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu wymiany informacji w odniesieniu do umów międzyrządowych w dziedzinie energii między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 299 z 27.10.2012, s. 13).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE (Dz.U. L 295 z 12.11.2010, s. 1).


title: Decyzja Komisji z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie koordynacji działań Unii i państw członkowskich przy użyciu mechanizmu koordynacji – Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji

text:
               8.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 407/8

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 24 listopada 2015 r.
   w sprawie koordynacji działań Unii i państw członkowskich przy użyciu mechanizmu koordynacji – Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji
   (2015/C 407/07)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 210 ust. 2 oraz art. 214 ust. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Społeczność międzynarodowa stoi w obliczu bezprecedensowego kryzysu uchodźczego, który wymaga solidarności, poczucia wspólnoty i skuteczności. Państwa zmagają się ze wspólnymi wyzwaniami, a działania w odpowiedzi na nie wymagają koordynacji.

               (2)

               Z uwagi na swoje położenie geograficzne Turcja jest głównym krajem pierwszego przyjęcia i tranzytu dla migrantów. Do końca 2015 r. Turcja przyjmie ponad 2 mln osób ubiegających się o azyl i uchodźców, co stanowi największą liczbę na świecie. Kraj ten podejmuje godne pochwały wysiłki, by zapewnić zakrojoną na ogromną skalę pomoc humanitarną i wsparcie osobom szukającym schronienia, których liczba jest bezprecedensowa i stale rośnie. Na zażegnanie tego kryzysu Turcja przeznaczyła już ponad 7 mld EUR z zasobów własnych.

               (3)

               Turcja i UE są zdecydowane zmierzyć się z obecnymi problemami i je przezwyciężyć, wspólnie podejmując wysiłki. W związku z powyższym dnia 15 października 2015 r. Turcja poparła ad referendum dokument programowy (zwany dalej „wspólnym planem działania UE–Turcja”), którego celem jest rozwiązanie kryzysu uchodźczego i zarządzanie migracjami. Dokument odzwierciedla porozumienie między Unią Europejską i Turcją, by zacieśnić współpracę w zakresie wsparcia udzielanego w skoordynowany sposób obywatelom Syrii w ramach ochrony czasowej i zarządzania migracjami. Tego samego dnia Rada Europejska w swoich konkluzjach oświadczyła, że „z zadowoleniem przyjmuje wspólny z Turcją plan działania będący elementem kompleksowego planu współpracy opartego na podziale odpowiedzialności, wzajemnych zobowiązaniach i wynikach” i stwierdziła, że „UE i jej państwa członkowskie są gotowe zacieśnić współpracę z Turcją oraz znacznie zwiększyć swoje zaangażowanie polityczne i finansowe w ustalonych ramach”.

               (4)

               Jak przewiduje wspólny plan działania UE–Turcja, Unia Europejska musi zmobilizować znaczne nowe zasoby finansowe w sposób zapewniający trwałe rezultaty i odpowiednio do sytuacji, by pomóc Turcji sprostać pojawiającym się potrzebom i poradzić sobie z wyzwaniem, jakim jest obecność Syryjczyków potrzebujących ochrony czasowej. Środki należy zmobilizować w możliwie elastyczny sposób i możliwie szybko. Ustalenie priorytetów i obszarów, na które należy je przeznaczyć, powinno nastąpić w konsultacji z władzami Turcji, z wyjątkiem działań dotyczących udzielania natychmiastowej pomocy humanitarnej. Priorytetem będzie udzielanie natychmiastowej pomocy humanitarnej i rozwojowej uchodźcom i społecznościom przyjmującym, organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.

               (5)

               Od początku konfliktu w Syrii Unia Europejska i państwa członkowskie zmobilizowały środki w łącznej kwocie 3,6 mld EUR (ok. 1,6 mld EUR z budżetu unijnego, a pozostałe 2,0 mld EUR z budżetów państw członkowskich), co czyni je głównym darczyńcą na świecie pomagającym uporać się z konsekwencjami tego kryzysu. Dzięki tej pomocy możliwe jest natychmiastowe udzielanie pomocy humanitarnej i wspieranie zdolności na szczeblu krajowym i lokalnym w zakresie świadczenia usług na rzecz osób odczuwających skutki kryzysu (usługi w zakresie edukacji, opieka zdrowotna, podstawowe usługi związane z gospodarką wodną i gospodarowaniem odpadami, wspieranie źródeł dochodów). Różne instrumenty Unii Europejskiej są niemniej jednak stosowane równolegle z realizowanymi przez państwa członkowskie programami za pośrednictwem rozmaitych kanałów dwustronnych (agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, organizacji pozarządowych, agencji krajowych, rządów państw przyjmujących).

               (6)

               Tytuł III część piąta Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczy m.in. współpracy na rzecz rozwoju z państwami trzecimi i pomocy humanitarnej. Zgodnie z art. 4 ust. 4 TFUE wykonywanie przez Unię swoich kompetencji w tych obszarach nie uniemożliwia państwom członkowskim wykonywania ich kompetencji.

               (7)

               Turcja figuruje w prowadzonym przez Komisję Pomocy Rozwojowej OECD wykazie krajów będących beneficjentami oficjalnej pomocy rozwojowej jako „kraj o wyższym średnim dochodzie”.

               (8)

               Zgodnie z art. 210 ust. 1 TFUE Unia i państwa członkowskie koordynują swoje polityki w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju i wzajemnie się konsultują. Potrzebna jest zatem większa koordynacja. W myśl art. 210 ust. 2 i art. 214 ust. 6 TFUE Komisja może podjąć każdą użyteczną inicjatywę na rzecz lepszej koordynacji działań Unii i państw członkowskich, zmierzającą do zwiększenia skuteczności i poprawy komplementarności unijnych i krajowych środków pomocy.

               (9)

               Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji ma zasadniczo na celu koordynację i usprawnienie działań finansowanych z budżetu Unii i dwustronnych wkładów państw członkowskich w celu poprawy skuteczności i komplementarności wsparcia udzielanego uchodźcom i społecznościom przyjmujących uchodźców w Turcji.

               (10)

               Pomoc UE i państw członkowskich umożliwia kompleksową odpowiedź, proporcjonalnie do wspomnianych wyzwań. Odpowiedź ta powinna pomóc złagodzić konsekwencje napływu uchodźców, które są odczuwalne zarówno przez samych uchodźców, jak i Turcję będącą krajem przyjmującym. W ramach takiej odpowiedzi UE i państwa członkowskie powinny zapewnić środki i działania w celu sprostania potrzebom w sposób skoordynowany i wszechstronny.

               (11)

               Instrumenty UE stosowane obecnie w związku z kryzysem w Syrii, takie jak Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI) (1), Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI) (2), Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (3), Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (IcSP) (4) i środki finansowe zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 w sprawie pomocy humanitarnej (5), mogą wesprzeć Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji w limitach określonych w wieloletnich ramach finansowych 2014–2020. Wszelka pomoc humanitarna w ramach Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji powinna być zarządzana i udzielana w pełnym poszanowaniu zasad humanitarnych i w myśl Konsensusu europejskiego w sprawie pomocy humanitarnej (6).

               (12)

               Działania i środki, które będą finansowane z budżetu unijnego, zostaną wdrażane zgodnie z jego zasadami i rozporządzeniami finansowymi; dotyczy to zarówno zarządzania bezpośredniego i pośredniego, jak i funduszy powierniczych jako jednego z narzędzi przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 236/2014 Parlamentu Europejskiego i Radu z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych (7).

               (13)

               Komisja potwierdza, że państwa członkowskie wyrażają chęć wniesienia wkładu w wysokości 2 500 000 000 EUR z łącznej kwoty 3 000 000 000 EUR. Komisja zwraca się do państw członkowskich o złożenie formalnego zobowiązania do wniesienia swojego wkładu finansowego zgodnie z podziałem przedstawionym w załączniku, opracowanym według klucza DNB.

               (14)

               Komisja zwraca uwagę, że w budżecie UE na 2015 r. znajdują się obecnie „nadzwyczajne dochody” w postaci „innych dochodów” oraz należności celnych w wysokości 2 300 000 000 EUR; źródłem tych dochodów są wyższe stawki pobieranych grzywien za naruszenie zasad konkurencji, dochody z tytułu inwestycji i udzielonych pożyczek i kredytów, kary, odsetki za zwłokę i wyższe, niż zakładano, należności celne. Podana kwota 2 300 000 000 EUR stanowi część projektu budżetu korygującego 8/2015, przyjętego niedawno przez Parlament Europejski i Radę. Te nadzwyczajne dochody z budżetu na 2015 r. zostaną potrącone z wkładów państw członkowskich do budżetu UE.

               (15)

               Wkłady finansowe państw członkowskich należy ująć w budżecie Unii jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (8),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji
   Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm koordynacji – Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji („instrument”), którego celem jest pomoc Turcji w sprostaniu pilnym potrzebom humanitarnym i rozwojowym uchodźców i społeczności przyjmujących, a także pomoc organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.
   Artykuł 2
   Cele instrumentu
   1.   Instrument ma służyć koordynacji i usprawnianiu działań finansowanych z budżetu Unii i wkładów dwustronnych państw członkowskich.
   2.   Jego szczegółowym celem jest poprawa skuteczności i komplementarności wsparcia udzielanego uchodźcom i społecznościom przyjmującym w Turcji.
   3.   Komisja powinna dopilnować, by wszystkie działania podejmowane w ramach unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego i indywidualne działania realizowane przez państwa członkowskie stanowiły uzupełnienie działań koordynowanych w ramach instrumentu.
   Artykuł 3
   Zakres i forma wsparcia
   1.   Komisja koordynuje działania Unii i państw członkowskich w drodze ustalania priorytetów i koordynowania alokacji zasobów.
   Komisja będzie postępować zgodnie z mechanizmem określonym w art. 5 niniejszej decyzji.
   2.   Instrument będzie służył koordynacji udzielania m.in. pomocy humanitarnej i rozwojowej uchodźcom i społecznościom przyjmującym, organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.
   3.   Pomoc może przybrać formę dotacji, z wyjątkiem przypadków, gdy charakter projektu, który ma być finansowany, wymaga innej formy wsparcia, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 236/2014.
   4.   Komisja zapewnia poszanowanie i szerzenie zasady równości kobiet i mężczyzn oraz uwzględnienie problematyki płci na różnych etapach wdrażania instrumentu.
   Komisja podejmuje odpowiednie kroki mające na celu zapobieganie dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w dostępie do projektów wspieranych w ramach instrumentu.
   Artykuł 4
   Koordynacja zasobów w ramach instrumentu
   1.   Kwota instrumentu wynosi 3 000 000 000 EUR.
   2.   Kwota 500 000 000 EUR z całkowitej kwoty jest finansowana z budżetu UE z zastrzeżeniem dalszych indywidualnych decyzji w sprawie finansowania zgodnie z art. 84 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz w poszanowaniu jego przepisów finansowych i wymogów odnośnego aktu podstawowego.
   3.   Na podstawie zobowiązań do wniesienia wkładów finansowych państwa członkowskie przeznaczają kwotę 2 500 000 000 EUR zgodnie z podziałem przedstawionym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 5
   Komitet sterujący
   1.   Komitet sterujący instrumentem przedstawia wytyczne strategiczne w sprawie koordynowania pomocą, która ma być udzielana.
   Komitet sterujący odpowiada za stałe monitorowanie wdrażania instrumentu.
   W skład tego komitetu wchodzi dwóch przedstawicieli Komisji i jeden przedstawiciel z każdego państwa członkowskiego.
   Turcja uczestniczy w pracach komitetu sterującego w charakterze doradczym, by zapewnić pełną koordynację działań w terenie, z wyjątkiem działań dotyczących udzielania natychmiastowej pomocy humanitarnej.
   Komitetowi sterującemu przewodniczy Komisja.
   Należy dopilnować, by przedstawiciele państw członkowskich i Komisji zasiadający w komitecie nie znaleźli się w sytuacji stanowiącej konflikt interesów zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012.
   2.   Komisja zachowuje odpowiedzialność za ostateczne decyzje dotyczące ustalania priorytetów, wyznaczania działań i przydziału środków, a przy tym dąży, o ile to możliwe, do osiągnięcia konsensusu.
   3.   Na wniosek Komisji komitet sterujący sporządza i przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w terminie dwóch miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
   4.   Komisja zapewnia sekretariat w ramach instrumentu.
   Artykuł 6
   Tryby wdrażania
   1.   Komisja dokonuje wyboru odnośnych działań i koordynuje ich wdrożenie, w szczególności w drodze kontroli ex ante proponowanych działań.
   2.   Priorytetowo będą traktowane działania związane z niesieniem natychmiastowej pomocy humanitarnej i rozwojowej uchodźcom i społecznościom przyjmującym, organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.
   Wszystkie działania niezwiązane z udzielaniem natychmiastowej pomocy humanitarnej konsultowane są z władzami tureckimi.
   Komisja zwołuje regularne spotkania z udziałem właściwych organów państw członkowskich i Turcji.
   3.   Działania i środki, które mają być finansowane z budżetu Unii, będą wdrażane zgodnie z jego przepisami finansowymi i wymogami odnośnego aktu podstawowego.
   4.   Wkłady państw członkowskich służące finansowaniu działań i środków wybranych i koordynowanych zgodnie z niniejszą decyzją ujmuje się w budżecie Unii jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012. Wkłady te wdrażane są bezpośrednio przez Komisję zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 lub pośrednio w drodze powierzenia zadań związanych z wykonywaniem budżetu podmiotom zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, w tym organom podlegającym prawu prywatnemu państwa członkowskiego.
   5.   Działania związane z udzielaniem natychmiastowej pomocy humanitarnej, koordynowane w ramach instrumentu, będą wybierane i wdrażane z poszanowaniem zasad określonych w Konsensusie europejskim w sprawie pomocy humanitarnej.
   Artykuł 7
   Eksponowanie znaczenia instrumentu
   Komisja dostarcza informacji i promuje działania wspierane w ramach instrumentu, by zapewnić eksponowanie jego znaczenia.
   Artykuł 8
   Informowanie, monitorowanie i ocena
   1.   Komisja systematycznie informuje Parlament Europejski i Radę o wdrażaniu instrumentu.
   2.   Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie doroczne sprawozdanie z wdrażania instrumentu.
   3.   Komisja dokona oceny instrumentu w pełnym porozumieniu z państwami członkowskimi do dnia 31 grudnia 2019 r.
   Artykuł 9
   Przepisy końcowe
   1.   Instrument ustanawia się od dnia 1 stycznia 2016 r. w przypadku wkładów finansowych w ramach roku budżetowego 2016 i 2017. Do dnia 21 grudnia 2015 r. państwa członkowskie poinformują Komisję o terminach wniesienia swoich wkładów, w tym o przewidywanym harmonogramie płatności na lata 2016–2017.
   2.   Komisja dokona przeglądu zdolności finansowej, czasu realizacji i charakteru finansowania do dnia 31 grudnia 2016 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 24 listopada 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Johannes HAHN

            Członek Komisji

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 232/2014 ustanawiające Europejski Instrument Sąsiedztwa (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 27).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 44).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 ustanawiające Instrument Finansowania Pomocy Przedakcesyjnej (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 11).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 230/2014 ustanawiające Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 1).

      (5)  Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1.

      (6)  Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamencie Europejskim i Komisji Europejskiej „Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej” (Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1).

      (7)  Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 95.

      (8)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

                  Państwo członkowskie

                  1 % dochodu narodowego brutto
                  (w EUR)

                  Klucz DNB

                  Wkłady krajowe na rzecz Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji
                  (w EUR)

                  Belgia

                  4 044 908 000

                  2,88 %

                  72 055 025,81

                  Bułgaria

                  412 388 025

                  0,29 %

                  7 346 181,86

                  Republika Czeska

                  1 429 950 658

                  1,02 %

                  25 472 799,77

                  Dania

                  2 691 551 852

                  1,92 %

                  47 946 662,36

                  Niemcy

                  29 998 426 500

                  21,38 %

                  534 384 810,63

                  Estonia

                  195 941 500

                  0,14 %

                  3 490 455,12

                  Irlandia

                  1 605 484 000

                  1,14 %

                  28 599 708,83

                  Grecja

                  1 758 757 000

                  1,25 %

                  31 330 077,48

                  Hiszpania

                  10 723 591 000

                  7,64 %

                  191 027 490,92

                  Francja

                  21 697 735 000

                  15,46 %

                  386 518 273,19

                  Chorwacja

                  414 701 663

                  0,30 %

                  7 387 396,46

                  Włochy

                  15 782 177 500

                  11,25 %

                  281 139 943,61

                  Cypr

                  162 048 000

                  0,12 %

                  2 886 684,40

                  Łotwa

                  245 937 500

                  0,18 %

                  4 381 071,93

                  Litwa

                  363 756 951

                  0,26 %

                  6 479 879,52

                  Luksemburg

                  302 768 000

                  0,22 %

                  5 393 436,90

                  Węgry

                  1 028 794 578

                  0,73 %

                  18 326 701,09

                  Malta

                  79 473 735

                  0,06 %

                  1 415 726,15

                  Niderlandy

                  6 589 010 000

                  4,70 %

                  117 375 051,69

                  Austria

                  3 201 701 000

                  2,28 %

                  57 034 337,54

                  Polska

                  3 997 275 344

                  2,85 %

                  71 206 509,04

                  Portugalia

                  1 708 890 500

                  1,22 %

                  30 441 767,55

                  Rumunia

                  1 517 506 692

                  1,08 %

                  27 032 502,06

                  Słowenia

                  366 916 000

                  0,26 %

                  6 536 154,06

                  Słowacja

                  737 276 500

                  0,53 %

                  13 133 667,62

                  Finlandia

                  1 992 220 500

                  1,42 %

                  35 488 940,55

                  Szwecja

                  4 301 727 510

                  3,07 %

                  76 629 947,27

                  Zjednoczone Królestwo

                  22 990 023 751

                  16,38 %

                  409 538 796,60

                  Ogółem

                  140 340 939 259

                  1

                  2 500 000 000,00


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1293 z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym

text:
               29.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 199/3

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1293
   z dnia 20 lipca 2015 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 16 lipca 1999 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia na forum Rady Europy, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, negocjacji w sprawie konwencji dotyczącej prawnej ochrony usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym.

               (2)

               Europejska konwencja o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym („konwencja”) została przyjęta przez Radę Europy w dniu 24 stycznia 2001 r. i weszła w życie w dniu 1 lipca 2003 r.

               (3)

               Konwencja ustanawia ramy regulacyjne, które są prawie identyczne z tymi, które określono w dyrektywie 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

               (4)

               W dniu 21 grudnia 2011 r. konwencja została podpisana w imieniu Unii (2).

               (5)

               Zawarcie konwencji ułatwiłoby rozszerzenie poza granice Unii stosowania postanowień, które są podobne do przepisów dyrektywy 98/84/WE, oraz ustanowienie prawa o usługach opartych na dostępie warunkowym, które miałoby zastosowanie na całym kontynencie europejskim.

               (6)

               Konwencja powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Europejska konwencja o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym (3) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Unii dokumentu zatwierdzającego przewidzianego w art. 12 konwencji, w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się postanowieniami konwencji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 lipca 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dyrektywa 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie (Dz.U. L 320 z 28.11.1998, s. 54).

      (2)  Konwencja została podpisana na podstawie decyzji Rady 2011/853/UE z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym (Dz.U. L 336 z 20.12.2011, s. 1). Decyzja ta została następnie zastąpiona decyzją Rady 2014/243/UE z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym (Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 61).

      (3)  Tekst konwencji opublikowano w Dz.U. L 336 z 20.12.2011, s. 2.

      ZAŁĄCZNIK

         OŚWIADCZENIE UE
          (1)

      Unia – uznając w pełni cele, do realizacji których dąży Europejska konwencja o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym – wyraża obawę w odniesieniu do stosowania art. 9 i art. 10 ust. 3 konwencji, po przystąpieniu do niej Unii, na podstawie swojej wyłącznej kompetencji.
      Niniejsze oświadczenie pozostaje bez uszczerbku dla procedur głosowania w ramach Komitetu Ministrów Rady Europy.

         (1)  Do przekazania Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy podczas składania dokumentu zatwierdzającego konwencję.


title: 2011/842/UE: Decyzja Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie pełnego stosowania przepisów dorobku Schengen w Księstwie Liechtensteinu

text:
               16.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 334/27

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 grudnia 2011 r.
   w sprawie pełnego stosowania przepisów dorobku Schengen w Księstwie Liechtensteinu
   (2011/842/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (1), w szczególności jego art. 10 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 10 ust. 1 tego protokołu stanowi, że przepisy dorobku Schengen będą miały zastosowanie w odniesieniu do Księstwa Liechtensteinu na podstawie decyzji Rady podjętej w tym celu, po upewnieniu się przez Radę, że Liechtenstein spełnił warunki niezbędne do wprowadzania tego dorobku w życie.

               (2)

               Po sprawdzeniu, czy Księstwo Liechtensteinu spełniło warunki wstępne dotyczące stosowania przepisów dorobku Schengen dotyczących ochrony danych, Rada zdecydowała o stosowaniu w odniesieniu do Księstwa Liechtensteinu – od dnia 9 czerwca 2011 r., na mocy decyzji 2011/352/UE (2) – przepisów dorobku Schengen dotyczących systemu informacyjnego Schengen.

               (3)

               Zgodnie z mającymi zastosowanie procedurami oceny Schengen określonymi w decyzji Komitetu Wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. ustanawiającej Stały Komitet ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen (SCH/Com-ex (98) 26 def.) (3) Rada sprawdziła, czy w Księstwie Liechtensteinu zostały spełnione warunki niezbędne do stosowania dorobku Schengen we wszystkich pozostałych obszarach tego dorobku.

               (4)

               W dniu 13 grudnia 2011 r. Rada stwierdziła, że warunki dotyczące każdego z wymienionych obszarów zostały przez Księstwo Liechtensteinu spełnione.

               (5)

               Można wyznaczyć datę rozpoczęcia pełnego stosowania dorobku Schengen przez Księstwo Liechtensteinu, czyli datę zniesienia kontroli osób na granicach wewnętrznych z Księstwem Liechtensteinu.

               (6)

               Od tej daty powinny zostać zniesione ograniczenia dotyczące stosowania systemu informacyjnego Schengen przewidziane w decyzji 2011/352/UE.

               (7)

               Zgodnie z art. 15 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii (4) oraz zgodnie z art. 8 Protokołu między Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii (5) umowa ta jest wykonywana od dnia 7 marca 2011 r.

               (8)

               Umowa między Księstwem Liechtensteinu a Królestwem Danii dotycząca wprowadzania w życie, stosowania i rozwoju przepisów dorobku Schengen, których podstawę stanowią postanowienia tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, podpisana w Brukseli dnia 18 marca 2011 r., stanowi, że stanie się skuteczna w tym samym dniu, w którym staną się skuteczne w odniesieniu do Księstwa Liechtensteinu przepisy, o których mowa w art. 2 Protokołu.

               (9)

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit drugi Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (6) oraz w związku z częściowym stosowaniem dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o czym mowa w decyzji Rady 2004/926/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wprowadzenia w życie części dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (7), w szczególności art. 1 akapit pierwszy tej decyzji, jedynie część przepisów dorobku Schengen mająca zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu w jego stosunkach z państwami członkowskimi stosującymi w pełni dorobek Schengen ma mieć zastosowanie w stosunkach Księstwa Liechtensteinu ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               (10)

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit trzeci Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen oraz w związku z częściowym stosowaniem dorobku Schengen przez Republikę Cypryjską, na podstawie art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r., oraz przez Republikę Bułgarii i Rumunię, na podstawie art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r., jedynie ta część przepisów dorobku Schengen, która jest stosowana w tych państwach członkowskich, powinna mieć również zastosowanie w stosunkach Księstwa Liechtensteinu z tymi państwami członkowskimi,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Od dnia 19 grudnia 2011 r. wszystkie przepisy, o których mowa w załącznikach A i B do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, oraz wszystkie przepisy wymienione w załączniku do Protokołu do tej umowy, a także wszelkie akty stanowiące dalsze rozwinięcie jednego lub kilku z tych przepisów mają zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu w jego stosunkach z Królestwem Belgii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Węgrami, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji.
   Wszelkie ograniczenia dotyczące stosowania systemu informacyjnego Schengen przez państwa członkowskie, o których mowa w akapicie pierwszym, zostają zniesione z tą samą datą.
   2.   Od dnia 19 grudnia 2011 r. przepisy dorobku Schengen wprowadzone w życie przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na podstawie art. 1 decyzji 2004/926/WE oraz wszelkie akty stanowiące dalsze rozwinięcie jednego lub kilku z tych przepisów mają zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu w jego stosunkach ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
   3.   Od dnia 19 grudnia 2011 r. przepisy dorobku Schengen mające zastosowanie do Republiki Cypryjskiej na podstawie art. 3 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz do Republiki Bułgarii i Rumunii na podstawie art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2005 r., a także wszelkie akty stanowiące dalsze rozwinięcie tych przepisów mają zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu w jego stosunkach z Republiką Cypryjską, Republiką Bułgarii i Rumunią.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. CICHOCKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

      (2)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 84.

      (3)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 138.

      (4)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 5.

      (5)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 39.

      (6)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

      (7)  Dz.U. L 395 z 31.12.2004, s. 70.


title: 2009/78/WE: Decyzja Komisji z dnia 23 stycznia 2009 r. ustanawiająca Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               29.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 25/23

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 23 stycznia 2009 r.
   ustanawiająca Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/78/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W ramach tak zwanej procedury Lamfalussy’ego Komisja przyjęła decyzję 2004/5/WE z dnia 5 listopada 2003 r. ustanawiającą Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (1) (zwany dalej „Komitetem”). Komitet rozpoczął prace z dniem 1 stycznia 2004 r., pełniąc rolę niezależnej instytucji ułatwiającej refleksję i wymianę opinii oraz udzielającej Komisji porad w zakresie regulacji sektora bankowego i nadzoru nad nim.

               (2)

               Zgodnie z przepisami dyrektywy 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych (2) w 2007 r. Komisja przeprowadziła przegląd procedury Lamfalussy’ego i przedstawiła swoją ocenę w komunikacie z dnia 20 listopada 2007 r., zatytułowanym „Przegląd procedury Lamfalussy’ego. Wzmocnienie konwergencji w zakresie nadzoru” (3).

               (3)

               Komisja podkreśliła w tym komunikacie znaczenie Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych, Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego oraz Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (zwanych dalej „komitetami organów nadzoru”) na coraz bardziej zintegrowanym europejskim rynku finansowym. Uznano, iż konieczne jest ustalenie jasnych ram działalności tych komitetów w obszarze konwergencji i współpracy w zakresie nadzoru.

               (4)

               Dokonując przeglądu funkcjonowania procedury Lamfalussy’ego, Rada wezwała Komisję do precyzyjnego określenia roli komitetów organów nadzoru i przeanalizowania wszystkich wariantów służących wzmocnieniu funkcjonowania tych komitetów, bez naruszania równowagi aktualnej struktury instytucjonalnej ani zmniejszania odpowiedzialności organów nadzoru (4).

               (5)

               Na posiedzeniu w dniach 13–14 marca 2008 r. Rada Europejska wezwała do szybkiej poprawy działania komitetów organów nadzoru (5).

               (6)

               W dniu 14 maja 2008 r. (6) Rada wezwała Komisję do przeprowadzenia przeglądu decyzji Komisji w sprawie utworzenia komitetów organów nadzoru, w celu zapewnienia spójności i konsekwencji w zakresie mandatów i zadań tych komitetów oraz zwiększenia ich udziału we współpracy i konwergencji w dziedzinie nadzoru. Rada stwierdziła, że komitetom organów nadzoru należy powierzyć konkretne zadania, których realizacja przyczyni się do poprawy współpracy i konwergencji w dziedzinie nadzoru oraz zwiększenia roli tych komitetów w ocenie zagrożeń dla stabilności systemu finansowego. Należy zatem stworzyć w tym względzie wzmocnione ramy prawne dotyczące roli i zadań Komitetu.

               (7)

               Skład Komitetu powinien odzwierciedlać organizację nadzoru bankowego i uwzględniać rolę banków centralnych w odniesieniu do ogólnej stabilności sektora bankowego na poziomie krajowym i wspólnotowym. Należy jednoznacznie określić, jakie prawa przysługują poszczególnym kategoriom członków. W szczególności przewodniczenie i prawa głosu powinny być zarezerwowane dla właściwych organów nadzoru każdego państwa członkowskiego. Udział w poufnych obradach dotyczących poszczególnych instytucji nadzorowanych powinien, w odpowiednim przypadku, zostać ograniczony do właściwych organów nadzoru i do banków centralnych, którym powierzono szczególne obowiązki operacyjne w zakresie nadzoru nad tymi instytucjami nadzorowanymi.

               (8)

               Komitet powinien pełnić rolę niezależnej grupy doradczej Komisji w dziedzinie nadzoru nad sektorem bankowości.

               (9)

               Mandat Komitetu powinien obejmować nadzór nad konglomeratami finansowymi. Aby uniknąć powielania zadań, przeciwdziałać niespójnościom, zapewnić Komitetowi dostęp do aktualnych informacji oraz umożliwić wymianę informacji, współpraca z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych w zakresie nadzoru nad konglomeratami finansowymi powinna odbywać się w ramach Wspólnego Komitetu ds. Konglomeratów Finansowych.

               (10)

               Komitet powinien również przyczyniać się do wspólnego i jednolitego wdrażania prawodawstwa wspólnotowego oraz do jego konsekwentnego stosowania przez organy nadzoru.

               (11)

               Komitet nie ma żadnych uprawnień regulacyjnych na poziomie Wspólnoty. Powinien on przeprowadzać wzajemne weryfikacje, promować najlepsze praktyki i wydawać niewiążące wytyczne, zalecenia i standardy w celu zwiększenia konwergencji we Wspólnocie.

               (12)

               Intensyfikacja dwustronnej i wielostronnej współpracy w zakresie nadzoru zależy od wzajemnego zrozumienia i zaufania pomiędzy organami nadzoru. Komitet powinien przyczyniać się do zacieśniania tego typu współpracy.

               (13)

               Komitet powinien również wspierać konwergencję w zakresie nadzoru w całej Wspólnocie. Aby skonkretyzować ten cel, należy stworzyć orientacyjną, otwartą listę zadań Komitetu.

               (14)

               Komitet powinien zapewnić dobrowolny i niewiążący mechanizm mediacji, aby rozstrzygać spory między organami nadzoru dotyczące kwestii transgranicznych, w szczególności w ramach kolegiów organów nadzoru.

               (15)

               Aby wykorzystać wiedzę specjalistyczną, którą dysponuje Komitet, organy nadzoru, bez uszczerbku dla ich uprawnień, powinny mieć możliwość przedstawiania zagadnień Komitetowi w celu uzyskania jego niewiążącej opinii.

               (16)

               Wymiana informacji między organami nadzoru ma podstawowe znaczenie dla realizacji ich zadań. Ma ona kluczowe znaczenie dla stabilności systemu finansowego i skutecznego nadzoru nad grupami bankowymi. Podczas gdy prawodawstwo w dziedzinie bankowości nakłada na organy nadzoru jasne obowiązki prawne w zakresie współpracy i wymiany informacji, Komitet powinien ułatwiać w praktyce codzienną wymianę informacji między nimi, z zastrzeżeniem odpowiednich przepisów dotyczących poufności, określonych w mającym zastosowanie prawodawstwie.

               (17)

               Aby ograniczyć powielanie zadań organów nadzoru, a tym samym usprawnić proces nadzoru oraz zmniejszyć obciążenia spoczywające na grupach bankowych, Komitet powinien ułatwiać przekazywanie zadań pomiędzy organami nadzoru, w szczególności w przypadkach określonych we właściwych przepisach.

               (18)

               W celu działania na rzecz konwergencji i konsekwencji w ramach kolegiów organów nadzoru, a tym samym zapewnienia równych warunków konkurencji, Komitet powinien monitorować ich funkcjonowanie bez ograniczania niezależności członków tych kolegiów.

               (19)

               Jakość, porównywalność i konsekwencja sprawozdawczości nadzorczej są kluczowym elementem wydajności kosztowej wspólnotowych uzgodnień w zakresie nadzoru oraz obciążeń związanych z przestrzeganiem przepisów prawa nałożonych na instytucje transgraniczne. Komitet powinien przyczyniać się do wyeliminowania powielania i nakładania się obowiązków oraz do zagwarantowania porównywalności i odpowiedniej jakości danych sprawozdawczych.

               (20)

               Systemy finansowe we Wspólnocie są ze sobą ściśle powiązane, w związku z czym wydarzenia w jednym państwie członkowskim mogą mieć istotny wpływ na instytucje i rynki finansowe w innych państwach członkowskich. Ciągłe powstawanie konglomeratów finansowych i zacieranie się różnic między działalnością przedsiębiorstw sektora bankowości, papierów wartościowych oraz ubezpieczeń jest źródłem dodatkowych wyzwań dla organów nadzoru zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym. Aby utrzymać stabilność systemu finansowego, należy stworzyć system na poziomie Komitetu, Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych oraz Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, umożliwiający rozpoznanie na wczesnym etapie możliwych zagrożeń ponadgranicznych i międzysektorowych, a gdy będzie to konieczne – informowanie o nich Komisji i innych komitetów. Kwestią o zasadniczym znaczeniu jest również zapewnienie przez Komitet właściwego informowania ministerstw finansów i banków centralnych państw członkowskich. Rola Komitetu w tym zakresie ma polegać na rozpoznawaniu zagrożeń w sektorze bankowości i na regularnym informowaniu Komisji o wynikach prowadzonych w tym zakresie prac. O tych ocenach powinna być również informowana Rada. Komitet powinien również współpracować z Parlamentem Europejskim, przekazując regularnie temu ostatniemu informacje na temat sytuacji w sektorze bankowości. Komitet nie powinien w tym kontekście ujawniać informacji na temat poszczególnych nadzorowanych podmiotów.

               (21)

               W celu zapewnienia odpowiedniego podejścia do kwestii międzysektorowych działalność Komitetu powinna być skoordynowana z działalnością Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych, Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Komitetu Nadzoru Bankowego Europejskiego Systemu Banków Centralnych. Ma to szczególne znaczenie dla przeciwdziałania możliwym międzysektorowym zagrożeniom dla stabilności systemu finansowego.

               (22)

               Biorąc pod uwagę globalizację usług finansowych oraz rosnące znaczenie międzynarodowych standardów, Komitet powinien również wspierać dialog i współpracę z organami nadzoru spoza Wspólnoty.

               (23)

               Odpowiedzialność Komitetu względem instytucji wspólnotowych ma duże znaczenie i powinny ją ustanawiać dokładnie określone standardy, przy jednoczesnym poszanowaniu niezależności organów nadzoru.

               (24)

               Komitet powinien uchwalić własny regulamin wewnętrzny i w pełni przestrzegać prerogatyw instytucji oraz równowagi instytucjonalnej ustanowionej Traktatem. Rozszerzeniu ram działalności Komitetu powinno towarzyszyć udoskonalenie procedur pracy. W tym celu, w przypadku braku porozumienia, decyzje powinny być podejmowane większością kwalifikowaną zgodnie z zasadami określonymi w Traktacie.

               (25)

               Ze względów pewności prawnej oraz przejrzystości należy uchylić decyzję 2004/5/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym ustanawia się niezależną grupę doradczą do spraw nadzoru bankowego we Wspólnocie pod nazwą „Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego” (zwany dalej „Komitetem”).
   Artykuł 2
   Komitet doradza Komisji zarówno z własnej inicjatywy, jak i na jej wniosek, w szczególności przy opracowywaniu projektów środków wykonawczych w dziedzinie bankowości oraz w dziedzinie konglomeratów finansowych.
   Występując do Komitetu z wnioskiem o poradę, Komisja może określić termin, w którym Komitet powinien takiej porady udzielić. Termin taki jest określany przy uwzględnieniu pilności sprawy.
   Artykuł 3
   Komitet wypełnia powierzone mu zadania i przyczynia się do wspólnego i jednolitego wdrażania oraz konsekwentnego stosowania prawodawstwa wspólnotowego poprzez wydawanie niewiążących wytycznych, zaleceń i standardów.
   Artykuł 4
   1.   Komitet przyczynia się do zacieśniania współpracy pomiędzy krajowymi organami nadzoru w zakresie bankowości oraz wspiera we Wspólnocie konwergencję praktyk nadzorczych oraz koncepcji w zakresie nadzoru poszczególnych państw członkowskich. W tym celu do jego zadań należą co najmniej:

               a)

               mediacja lub ułatwianie mediacji między organami nadzoru w przypadkach określonych we właściwych przepisach lub na wniosek organu nadzoru;

               b)

               przedstawianie organom nadzoru opinii w przypadkach określonych we właściwych przepisach lub na ich wniosek;

               c)

               wspieranie skutecznej, dwustronnej i wielostronnej wymiany informacji między organami nadzoru, z zastrzeżeniem mających zastosowanie przepisów dotyczących poufności;

               d)

               ułatwianie przekazywania zadań pomiędzy organami nadzoru, w szczególności poprzez rozpoznanie tych zadań, które mogą zostać przekazane, oraz poprzez promowanie najlepszych praktyk;

               e)

               przyczynianie się do zapewnienia skutecznego i konsekwentnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru, w szczególności poprzez ustalanie wytycznych dotyczących operacyjnego funkcjonowania kolegiów, monitorowanie spójności praktyk poszczególnych kolegiów oraz upowszechnianie najlepszych praktyk;

               f)

               przyczynianie się do tworzenia wspólnych, wysokiej jakości standardów w zakresie sprawozdawczości nadzorczej;

               g)

               dokonywanie przeglądu stosowania w praktyce niewiążących wytycznych, zaleceń i standardów wydawanych przez Komitet.

         2.   Komitet dokonuje przeglądu praktyk nadzorczych państw członkowskich oraz ocenia na bieżąco ich konwergencję. Komitet przedstawia co roku sprawozdanie z dokonanych postępów i identyfikuje pozostałe do pokonania przeszkody.
   3.   Celem wspierania wspólnych koncepcji w zakresie nadzoru Komitet rozwija nowe, praktyczne narzędzia służące zwiększaniu konwergencji.
   Artykuł 5
   1.   Komitet monitoruje i ocenia rozwój sektora bankowości, a w razie potrzeby informuje Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych, Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Komisję. Komitet zapewnia informowanie ministerstw finansów i banków centralnych państw członkowskich o potencjalnych lub bliskich problemach.
   2.   Co najmniej dwa razy w roku Komitet przedstawia Komisji oceny trendów w zakresie nadzoru ostrożnościowego w skali mikro, potencjalnych zagrożeń i słabości sektora bankowości.
   Komitet zamieszcza w tych ocenach klasyfikację głównych zagrożeń i słabości oraz wskazuje, w jakim zakresie mogą one być niebezpieczne dla stabilności systemu finansowego, a w razie potrzeby proponuje działania prewencyjne lub naprawcze.
   Rada jest informowana o tych ocenach.
   3.   Komitet ustanawia procedury umożliwiające szybkie reagowanie organom nadzoru. W stosownych przypadkach Komitet pomaga wypracować w ramach Wspólnoty wspólną ocenę organów nadzoru w sprawie zagrożeń oraz słabości, które mogą mieć negatywny wpływ na stabilność systemu finansowego Wspólnoty.
   4.   Komitet w odpowiedni sposób uwzględnia rozwój sytuacji na poziomie międzysektorowym, zagrożenia i słabości, współpracując przy tym ściśle z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych, Komitetem Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Komitetem Nadzoru Bankowego Europejskiego Systemu Banków Centralnych.
   Artykuł 6
   1.   Komitet przyczynia się do rozwoju wspólnych praktyk nadzorczych w dziedzinie bankowości, jak również wspólnych praktyk nadzorczych na poziomie międzysektorowym, współpracując przy tym ściśle z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych i Komitetem Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.
   2.   W tym celu ustanawia on w szczególności sektorowe i międzysektorowe programy szkoleń, ułatwia wymianę personelu oraz zachęca właściwe organy do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników, wspólnych zespołów inspekcyjnych i wizytacji nadzorczych oraz innych narzędzi.
   3.   W stosownych przypadkach Komitet tworzy nowe instrumenty w celu wspierania wspólnych praktyk nadzorczych.
   4.   Komitet zacieśnia współpracę z organami nadzoru krajów trzecich, w szczególności poprzez ich udział we wspólnych programach szkoleń.
   Artykuł 7
   1.   Komitet składa się z wysokiego szczebla przedstawicieli następujących organizacji:

               a)

               krajowych organów władzy publicznej właściwych w zakresie nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zwanych dalej „właściwymi organami nadzoru”;

               b)

               krajowych banków centralnych, którym równolegle z właściwym organem nadzoru powierzono szczególne obowiązki operacyjne w zakresie nadzoru nad poszczególnymi instytucjami kredytowymi;

               c)

               banków centralnych niezaangażowanych bezpośrednio w nadzór nad poszczególnymi instytucjami kredytowymi, w tym Europejskiego Banku Centralnego.

         2.   Każde państwo członkowskie wyznacza przedstawicieli wysokiego szczebla do uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu. Europejski Bank Centralny wyznacza przedstawiciela wysokiego szczebla do uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu.
   3.   Komisja uczestniczy w posiedzeniach Komitetu i wyznacza w tym celu przedstawiciela wysokiego szczebla.
   4.   Komitet wybiera przewodniczącego spośród przedstawicieli właściwych organów nadzoru.
   5.   Komitet może zapraszać ekspertów i obserwatorów do uczestnictwa w jego posiedzeniach.
   Artykuł 8
   1.   Członkowie Komitetu nie mogą ujawniać informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej. Wszyscy uczestnicy obrad zobowiązani są do przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej.
   2.   Jeżeli obrady na temat danego punktu porządku dziennego pociągają za sobą wymianę poufnych informacji dotyczących nadzorowanej instytucji, udział w obradach poświęconych temu punktowi porządku dziennego może zostać ograniczony do właściwych organów nadzoru bezpośrednio zaangażowanych w daną kwestię oraz do krajowych banków centralnych, którym powierzono szczególne obowiązki operacyjne w zakresie nadzoru nad poszczególnymi instytucjami kredytowymi, których obrady dotyczą.
   Artykuł 9
   1.   Komitet informuje regularnie Komisję o wynikach swojej działalności. Komitet utrzymuje regularne kontakty z Europejskim Komitetem Bankowym ustanowionym decyzją Komisji 2004/10/WE (7) oraz z właściwą komisją Parlamentu Europejskiego.
   2.   Komitet zapewnia międzysektorową spójność prac dotyczących sektorów usług finansowych poprzez regularną i ścisłą współpracę z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych i Komitetem Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.
   3.   Przynajmniej raz w miesiącu przewodniczący Komitetu spotyka się z przewodniczącymi Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych i Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.
   Artykuł 10
   Komitet może tworzyć grupy robocze. Komisja jest zapraszana na posiedzenia tych grup roboczych jako obserwator.
   Artykuł 11
   W dziedzinie nadzoru nad konglomeratami finansowymi Komitet współpracuje z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych w ramach Wspólnego Komitetu ds. Konglomeratów Finansowych.
   Komisja oraz Europejski Bank Centralny są zapraszani na posiedzenia Wspólnego Komitetu ds. Konglomeratów Finansowych jako obserwatorzy.
   Artykuł 12
   Przed przekazaniem Komisji swojej opinii Komitet prowadzi na wczesnym etapie, w sposób otwarty i przejrzysty, szerokie konsultacje z uczestnikami rynku, konsumentami i użytkownikami końcowymi. Komitet publikuje wyniki tych konsultacji, chyba że dany respondent się temu sprzeciwi.
   Udzielając porad dotyczących przepisów mających zastosowanie zarówno do instytucji kredytowych, jak i przedsiębiorstw inwestycyjnych, Komitet przeprowadza konsultacje ze wszystkimi organami właściwymi w zakresie nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, które nie są reprezentowane w Komitecie.
   Artykuł 13
   Komitet sporządza roczny program prac i przekazuje go Radzie, Parlamentowi Europejskiemu oraz Komisji do końca października każdego roku. Okresowo, a co najmniej raz do roku, Komitet informuje Radę, Parlament Europejski oraz Komisję o osiągnięciach w zakresie działalności określonej w programie prac.
   Artykuł 14
   Komitet działa poprzez konsensus jego członków. Jeśli porozumienie nie może zostać osiągnięte, decyzje są przyjmowane kwalifikowaną większością głosów. Głosy przedstawicieli członków Komitetu są ważone tak jak głosy państw członkowskich, zgodnie z postanowieniami art. 205 ust. 2 i 4 Traktatu.
   Członkowie Komitetu, którzy nie stosują się do wytycznych, zaleceń, standardów i innych środków uzgodnionych przez Komitet, muszą być gotowi do przedstawienia powodów, dla których dokonali takiego wyboru.
   Artykuł 15
   Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny i tworzy własną strukturę operacyjną.
   Odnośnie do decyzji dotyczących zmian w regulaminie wewnętrznym oraz decyzji w sprawie wyboru i odwołania członków zarządu Komitetu regulamin wewnętrzny może przewidywać inne procedury podejmowania decyzji niż określone w art. 14.
   Artykuł 16
   Decyzja 2004/5/WE traci moc.
   Artykuł 17
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 23 stycznia 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Charlie McCREEVY

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 3 z 7.1.2004, s. 28.

      (2)  Dz.U. L 79 z 24.3.2005, s. 9.

      (3)  COM(2007) 727 wersja ostateczna.

      (4)  Konkluzje Rady 15698/07 z dnia 4 grudnia 2007 r.

      (5)  Konkluzje Rady 7652/1/08 Rev 1.

      (6)  Konkluzje Rady 8515/3/08 Rev 3.

      (7)  Dz.U. L 3 z 7.1.2004, s. 36.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/955 z dnia 6 maja 2016 r. zmieniająca decyzję EBC/2013/54 w sprawie procedur akredytacji dla producentów zabezpieczonych elementów banknotów euro i elementów banknotów euro (EBC/2016/12)

text:
                  16.6.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 159/19

            DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/955
      z dnia 6 maja 2016 r.
      zmieniająca decyzję EBC/2013/54 w sprawie procedur akredytacji dla producentów zabezpieczonych elementów banknotów euro i elementów banknotów euro (EBC/2016/12)
      RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 128 ust. 1,
      uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1, art. 16 oraz art. 34 ust. 3,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące kompetencji Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (1),
      uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2157/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 1999 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (EBC/1999/4) (2),
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 128 ust. 1 Traktatu oraz art. 16 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, Europejski Bank Centralny (EBC) ma wyłączne prawo do upoważniania do emisji banknotów euro w Unii. Prawo to obejmuje kompetencję do podejmowania działań mających na celu ochronę wiarygodności banknotów euro jako środka płatniczego.

                  (2)

                  Po wejściu w życie decyzji EBC/2013/54 (3) okazało się jasne, że konieczne jest znaczące wzmocnienie uprawnień EBC do nakładania odpowiednich i proporcjonalnych sankcji, w tym sankcji pieniężnych, w przypadku nieprzestrzegania właściwych wymogów, tak by uprawnienia te uwzględniały wszystkie scenariusze, które mogą wymagać nałożenia sankcji na podstawie art. 20 decyzji EBC/2013/54.

                  (3)

                  Decyzja EBC/2013/54 powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Zmiany
      Artykuł 20 decyzji EBC/2013/54 otrzymuje brzmienie:

         „Artykuł 20
         Sankcje pieniężne w razie niezgodności w zakresie ilości banknotów euro lub papieru służącego do produkcji banknotów
         1.   Producent prowadzący produkcję papieru służącego do produkcji banknotów euro lub banknotów euro zgłasza EBC, zgodnie z materialnymi wymogami bezpieczeństwa, wszelkie niezgodności w zakresie ilości papieru służącego do produkcji banknotów euro lub ilości częściowo lub całkowicie wydrukowanych banknotów euro, stwierdzone przy zabezpieczonej działalności związanej z euro w jego akredytowanym zakładzie produkcyjnym.
         2.   EBC może nałożyć sankcję pieniężną na producenta, jeżeli podczas zabezpieczonej działalności związanej z euro w jego akredytowanym zakładzie produkcyjnym wystąpią niezgodności w zakresie ilości papieru służącego do produkcji banknotów euro lub ilości częściowo lub całkowicie wydrukowanych banknotów euro i nie zostaną one usunięte przez producenta zgodnie z materialnymi wymogami bezpieczeństwa.
         3.   W każdym przypadku przy podejmowaniu decyzji w sprawie wysokości sankcji pieniężnej bierze się pod uwagę wagę niezgodności. W szczególności bierze się pod uwagę wartość nominalną banknotów, których niezgodność dotyczy oraz wagę naruszenia materialnych wymogów bezpieczeństwa. Jeżeli powyższa wartość nominalna przekracza 50 000 EUR, EBC obciąża producenta sankcją pieniężną w wysokości równej tej wartości nominalnej, o ile okoliczności sprawy nie usprawiedliwiają nałożenia innej sankcji. Jeżeli wartość nominalna jest niższa niż 50 000 EUR, EBC obciąża producenta sankcją pieniężną w wysokości 50 000 EUR, o ile okoliczności sprawy nie usprawiedliwiają nałożenia niższej sankcji. Sankcje pieniężne nie mogą w żadnym wypadku przekraczać 500 000 EUR.
         4.   Sankcje finansowe stosuje się wyłącznie, gdy naruszenie ważnych wymogów bezpieczeństwa zostało jednoznacznie sprawdzone. Decyzje w sprawach sankcji pieniężnych podejmuje się zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2532/98 oraz w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 2157/1999 (EBC/1999/4) (*). Równolegle z sankcjami pieniężnymi EBC może wydać decyzję ostrzegawczą albo cofnąć lub zawiesić akredytację tymczasową albo akredytację.

      Artykuł 2
      Skuteczność
      Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem zawiadomienia o niej adresatów.
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 2016 r.
      Artykuł 3
      Adresaci
      Niniejsza decyzja skierowana jest do producentów zabezpieczonych elementów banknotów euro i elementów banknotów euro oraz do krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, gdy dokonują one kontroli inwentarza, kontroli niszczenia lub kontroli transportu.

         Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 6 maja 2016 r.

            Mario DRAGHI

               Prezes EBC

         (1)  Dz.U. L 318 z 27.11.1998, s. 4.

         (2)  Dz.U. L 264 z 12.10.1999, s. 21.

         (3)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/54 z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie procedur akredytacji dla producentów zabezpieczonych elementów banknotów euro i elementów banknotów euro oraz zmieniająca decyzję EBC/2008/3 (Dz.U. L 57 z 27.2.2014, s. 29).


title: Decyzja Rady 2009/796/WSiSW z dnia 4 czerwca 2009 r. zmieniająca decyzję 2002/956/WSiSW ustanawiającą europejską sieć ochrony osób publicznych

text:
               30.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/62

      DECYZJA RADY 2009/796/WSiSW
   z dnia 4 czerwca 2009 r.
   zmieniająca decyzję 2002/956/WSiSW ustanawiającą europejską sieć ochrony osób publicznych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając inicjatywę Królestwa Niderlandów (1),
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Nie można wykluczyć możliwości zamachów i ataków na osoby publiczne, zarówno będące urzędnikami, jak i nimi niebędące.

               (2)

               Ochrona osób publicznych należy do obowiązków przyjmującego państwa członkowskiego. Środki ochronne przyjmującego państwa członkowskiego oparte są wyłącznie na przepisach prawnych obowiązujących w tym państwie członkowskim i odpowiednich umowach międzynarodowych.

               (3)

               Europejska sieć ochrony osób publicznych, ustanowiona w roku 2002, powinna przyczyniać się do ochrony jako oficjalny kanał komunikacji i konsultacji między organami krajowymi.

               (4)

               Właściwa jest zatem zmiana decyzji Rady 2002/956/WSiSW z dnia 28 listopada 2002 r. ustanawiającej europejską sieć ochrony osób publicznych (3) tak, aby obejmowała ona również osoby niebędące urzędnikami, które uważa się za zagrożone ze względu na ich głos w debacie publicznej lub wpływ na nią,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji 2002/956/WSiSW wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Na użytek niniejszej decyzji określenie »osoba publiczna« oznacza każdą osobę, zarówno będącą urzędnikiem, jak i nim niebędącą, której przyznaje się ochronę przez służbę ochrony, zgodnie z ustawodawstwem krajowym państwa członkowskiego lub na podstawie przepisów organizacji lub instytucji o charakterze międzynarodowym lub ponadnarodowym.”;

               2)

               w art. 4 dodaje się literę w brzmieniu:

                           „f)

                           sprzyjanie kontaktom między odnośnymi organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za zapewnianie służb ochrony w sprawie ochrony w przypadkach, w których osobom publicznym należy zapewnić ochronę w dwóch państwach członkowskich lub większej ich liczbie; kontakty te odbywają się za pośrednictwem punktów kontaktowych lub bezpośrednio między danymi służbami, zgodnie z informacjami pochodzącymi z punktów kontaktowych.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 4 czerwca 2009 r.

            W imieniu Rady

         M. PECINA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 330 z 30.12.2008, s. 2.

      (2)  Opinia z dnia 22 kwietnia 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Dz.U. L 333 z 10.12.2002, s. 1.