title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1639 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/171

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1639
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Centrum (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Centrum absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0054/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 14,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0075/2017),

               1.

               udziela dyrektor Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2015;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektor Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 27.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2008/646/WE: Decyzja Komisji z dnia 31 lipca 2008 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Pediatrycznego oraz ich zastępców w celu reprezentowania pracowników służby zdrowia i stowarzyszeń pacjentów (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               7.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 212/5

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 31 lipca 2008 r.
   w sprawie mianowania członków Komitetu Pediatrycznego oraz ich zastępców w celu reprezentowania pracowników służby zdrowia i stowarzyszeń pacjentów
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2008/646/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 wymaga się, aby Komisja mianowała przedstawicieli pracowników służby zdrowia i stowarzyszeń pacjentów do Komitetu Pediatrycznego Europejskiej Agencji Leków (EMEA).

               (2)

               Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 Komisja opublikowała publiczne zaproszenie do zgłoszenia zainteresowania. Skonsultowano się z Parlamentem Europejskim w sprawie wyników oceny wniosków otrzymanych w ramach zaproszenia do zgłoszenia zainteresowania.

               (3)

               Mianuje się członków Komitetu oraz ich zastępców na okres trzech lat, rozpoczynający się dnia 1 sierpnia 2008 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   1.   Niniejszym mianuje się następujących członków Komitetu Pediatrycznego i ich zastępców, w celu reprezentowania pracowników służby zdrowia na okres trzech lat od dnia 1 sierpnia 2008 r.:

               —

               członek: Jean Pierre ABOULKNER,

               —

               zastępca: Alexandra COMPAGNUCCI,

               —

               członek: David SPENSER,

               —

               zastępca: Alan SMYTH,

               —

               członek: Adriana CECI,

               —

               zastępca: Paolo PAOLUCCI.

         2.   Niniejszym mianuje się następujących członków Komitetu Pediatrycznego i ich zastępców, w celu reprezentowania stowarzyszeń pacjentów na okres trzech lat od dnia 1 sierpnia 2008 r.:

               —

               członek: Tsvetana SCHYNS-LIHARSKA;

               —

               zastępca: Karen AIACH,

               —

               członek: Michal ODERMARSKY,

               —

               zastępca: Milena STEVANOVIC,

               —

               członek: Annagrazia ALTAVILLA,

               —

               zastępca: Dominique GIOCANTI.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 31 lipca 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Günter VERHEUGEN

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1902/2006 (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 20).


Ważna informacja prawna

|

52006DP0481

Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o skorzystanie przez Gérarda Onestę z immunitetu i przywilejów (2006/2121(IMM))

Dziennik Urzędowy 314 E , 21/12/2006 P. 0084 - 0085

		P6_TA(2006)0481Wniosek o skorzystanie przez Gérarda Onestę z immunitetu i przywilejówDecyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o skorzystanie przez Gérarda Onestę z immunitetu i przywilejów (2006/2121(IMM))Parlament Europejski,- uwzględniając wniosek Moniki Frassoni dotyczący skorzystania przez Gérarda Onestę z immunitetu w związku z postępowaniem karnym przeciwko niemu zawisłym przed trzecią izbą sądu apelacyjnego ds. karnych w Tuluzie we Francji, złożony w dniu 17 maja 2006 r., a ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 31 maja 2006 r.,- po wysłuchaniu wyjaśnień Gérarda Onesty, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,- uwzględniając art. 9 i 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,- uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r. [1],- uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej,- uwzględniając art. 6 ust. 3 oraz art. 7 Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0386/2006),A. mając na uwadze, że Gérard Onesta jest posłem do Parlamentu Europejskiego wybranym w szóstych bezpośrednich wyborach w dniach od 10 do 13 czerwca 2004 r., a jego mandat został zweryfikowany przez Parlament Europejski w dniu 14 grudnia 2004 r. [2],B. mając na uwadze, że podczas sesji parlamentarnych posłowie do Parlamentu Europejskiego chronieni są na terenie swojego własnego kraju immunitetem takim samym jak deputowani do parlamentu danego kraju, oraz że nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy poseł został ujęty na gorącym uczynku; mając na uwadze, że nie pozbawia to Parlamentu Europejskiego prawa do uchylenia immunitetu jednego z jego posłów [3],C. mając na uwadze, że do przedmiotowej sprawy odnosi się art. 26 ustęp 2 konstytucji francuskiej, zgodnie z którym żaden poseł do parlamentu nie może być aresztowany w związku ze zbrodnią lub występkiem, ani też nie można go pozbawić wolności ani też tej wolności ograniczyć, bez zgody prezydium izby, do której należy; mając na uwadze, że zgoda taka nie jest wymagana w przypadku ujęcia na gorącym uczynku popełnienia zbrodni lub występku bądź skazania za nie prawomocnym wyrokiem,D. mając na uwadze, że sąd apelacyjny do spraw karnych w Tuluzie skazał Gérarda Onestę na karę trzech miesięcy pozbawienia wolności, orzekając tym samym surowszą karę niż w przypadku drugiego oskarżonego, i że ten sąd uzasadnił swą odmienną decyzję tym, że jako poseł Gérard Onesta dysponuje - w większym stopniu niż inni obywatele - środkami umożliwiającymi wysłuchanie go na forach politycznych, w szczególności przy wsparciu ze strony innych wybranych posłów z jego partii i frakcji w izbie oraz w razie potrzeby ze strony mediów, ponieważ w opinii francuskiego sądu jest on specjalistą w sztuce komunikacji,E. mając na uwadze, że surowsza kara dla Gérarda Onesty wyłącznie z uwagi na jego status posła stanowi wyraźny przejaw dyskryminacji pochodzących z wyboru polityków, jeśli - jak się wydaje - ze względu na dysponowanie przez nich innymi, skuteczniejszymi środkami wyrażania opinii zabrania się im udziału w publicznych demonstracjach, którego to prawa nie odmawia się innym obywatelom; mając także na uwadze, że pociągnęłoby to tym samym za sobą nie do przyjęcia wniosek, że posłom wolno działać jedynie na zgromadzeniach politycznych i że poza tymi forami dysponują oni mniejszą liczbą praw i środków wyrażania swojej opinii niż pozostali obywatele,F. mając na uwadze, że dyskryminujące skorzystanie przez władze francuskie z zasady flagrante delicto wyłącznie w stosunku do posłów - wybranych spośród ponad 400 zamieszanych w to osób - stanowi nadużycie procedury wyłącznie w celu ominięcia Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów,G. mając na uwadze, że Gérard Onesta utrzymuje, że zamiarem jego było zwrócenie uwagi na fakt, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości skazał Francję za niedokonanie transpozycji dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie [4],H. mając na uwadze, że przedmiotowa sprawa jest niezwykle delikatnej natury, a jej następstwa są nie do przyjęcia z punktu widzenia prerogatyw Parlamentu Europejskiego, ponieważ należy głęboko ubolewać nad dyskryminującym podejściem francuskiego sądu oraz wynikającym z niego politycznym uprzedzeniem w stosunku do praw obywatelskich Gérarda Onesty,I. mając na uwadze, że po wyczerpaniu środków w ramach prawa krajowego Gérard Onesta ma w każdym razie prawo wnieść swą sprawę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, a Parlament Europejski rozważa już środki wspierające,J. mając na uwadze, że każdy przypadek prześladowania politycznego posła jest atakiem na integralność Parlamentu Europejskiego jako instytucji politycznej demokratycznie wyłonionej przez narody Europy i stanowi obrazę Parlamentu oraz mając na uwadze, że jako instytucja demokratyczna Parlament Europejski ma obowiązek bronić swoich prerogatyw, korzystając w tym celu ze wszelkich dostępnych środków,1. Wyraża ubolewanie, że w swej obecnej formie Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. nie daje Parlamentowi Europejskiemu możliwości podjęcia wiążących działań w celu obrony Gérarda Onesty i dlatego postanawia nie wyrazić zgody na skorzystanie przez niego z immunitetu.[1] Sprawa 101/63, Wagner przeciwko Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, str. 195 i sprawa 149/85, Wybot przeciwko Faure i inni, Zbiór Orzeczeń 1986, str. 2391.[2] Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie weryfikacji mandatów posłów (Dz.U. C 226 E z 15.9.2005 r., str. 51).[3] Art. 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r.[4] Dz.U. L 106 z 17.4.2001 r., str. 1.--------------------------------------------------


title: 2013/789/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/003 DE/First Solar z Niemiec)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 349/97

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 11 grudnia 2013 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/003 DE/First Solar z Niemiec)
   (2013/789/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (3)

               W dniu 12 kwietnia 2013 r. Niemcy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie First Solar Manufacturing GmbH i uzupełniły ten wniosek o dodatkowe informacje do dnia 14 sierpnia 2013 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi więc o uruchomienie kwoty 2 305 357 EUR.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wsparcie finansowe dla wniosku złożonego przez Niemcy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 2 305 357 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 11 grudnia 2013 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         V. LEŠKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2010/366/: Decyzja Rady z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Rumunii

text:
               1.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 166/21

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 czerwca 2010 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Rumunii
   (2010/366/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Rumunii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE i 2010/29/UE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. (1).

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Cristiana ANGHELA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., na stanowisko członka Komitetu Regionów zostaje niniejszym mianowany:

               —

               Romeo STAVARACHE

                  Primarul municipiului Bacău, județul Bacău

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 czerwca 2010 r.

            W imieniu Rady

         E. ESPINOSA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22 i Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2006/863/WE: Decyzja Rady z dnia 13 listopada 2006 r. zmieniająca decyzję 2004/793/WE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Umowy z Kotonu

text:
               1.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/42

      DECYZJA RADY

   z dnia 13 listopada 2006 r.
   zmieniająca decyzję 2004/793/WE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Umowy z Kotonu
   (2006/863/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) ze zmianami wprowadzonymi w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (2), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP–WE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2004/793/WE z dnia 15 listopada 2004 r. (4) w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Umowy z Kotonu przewiduje okres 24 miesięcy, począwszy od daty jej przyjęcia, na monitorowania realizacji właściwych środków.

               (2)

               Kryzys polityczny, jaki nastąpił w 2005 r. po śmierci prezydenta Gnassingbe Eyadema, stanowił wydarzenie nieprzewidziane, które uniemożliwiło planową realizację zobowiązań podjętych przez rząd Republiki Togijskiej i tym samym nie pozwoliło na realizację wyznaczonych celów, w szczególności przeprowadzenie wcześniejszych wyborów parlamentarnych, w zaplanowanych terminach.

               (3)

               Pod koniec okresu monitorowania zostały zrealizowane liczne zobowiązania, podjęto także konkretne działania zmierzające do realizacji najistotniejszych z pozostałych zobowiązań. Jednakże wciąż konieczne jest wprowadzenie w życie kilku ważnych środków dotyczących istotnych elementów Umowy z Kotonu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Okres obowiązywania decyzji 2004/793/WE w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Umowy z Kotonu zostaje przedłużony o 12 miesięcy, do dnia 15 listopada 2007 r. Podlega ona regularnemu przeglądowi co sześć miesięcy.
   Artykuł 2
   Środki przyjęte w decyzji 2004/793/WE jako właściwe środki w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy z Kotonu zostają dostosowane zgodnie z projektem listu znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 13 listopada 2006 r.

            W imieniu Rady

         E. TUOMIOJA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3.

      (2)  Dz.U. L 287 z 28.10.2005, str. 4.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 376.

      (4)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, str. 17.

      ZAŁĄCZNIK
      Do premiera, szefa rządu Republiki Togijskiej
      Szanowny Panie Premierze,
      Unia Europejska przywiązuje dużą wagę do postanowień art. 9 Umowy z Kotonu. Poszanowanie praw człowieka, zasad demokracji i praworządności, na których opiera się partnerstwo AKP–UE, stanowią zasadnicze elementy tej umowy, a zatem również podstawę naszych stosunków.
      W 2004 r. Unia Europejska uznała, iż sytuacja polityczna w Togo stanowi naruszenie tych podstawowych elementów i w kwietniu 2004 r. przystąpiła do konsultacji na mocy art. 96 Umowy, w trakcie których rząd Republiki Togijskiej podjął 22 zobowiązania. Wnioski przyjęte na zakończenie tych konsultacji zostały przekazane szefowi rządu w poprzednim liście z dnia 15 listopada 2004 r.
      Właściwe środki przewidują 24-miesięczny okres monitorowania, którego koniec przypada na dzień 14 listopada 2006 r. Wyznaczony okres był okazją do pogłębionego dialogu politycznego, miały wtedy miejsce między innymi wspólne misje obserwacyjne, przeprowadzone przez Radę i Komisję w lipcu 2005 r., marcu 2006 r. i w październiku 2006 r.
      Obserwacja realizacji podjętych zobowiązań pozwala stwierdzić wyraźną poprawę sytuacji pod koniec 2004 r., po czym w 2005 r., w wyniku zamieszek po śmierci prezydenta Eyadema, nastąpiło pogorszenie sytuacji. Od czerwca 2005 r. realizowana jest polityka otwarcia i – jak pokazują to raporty – ogólna sytuacja uległa znacznej i trwałej poprawie, czego wyrazem jest zawarte ostatnio ogólne porozumienie polityczne, za co wyrażamy uznanie dla władz i wszystkich togijskich uczestników procesu.
      Wśród najważniejszych inicjatyw, jakie zostały podjęte w ramach realizacji wspomnianych 22 zobowiązań, wymienić należy:

                  —

                  podjęcie prawdziwego wielostronnego dialogu politycznego w Togo, który był okazją do przedyskutowania wszystkich spornych punktów w ramach otwartego porządku obrad. Dialog ten zakończył się podpisaniem dnia 20 sierpnia 2006 r. przez wszystkie strony ogólnego porozumienia politycznego. Podpisane porozumienie ma stać się podstawą do trwałego pojednania narodowego, a jego zakres wykracza poza zakres zobowiązań przyjętych wobec Unii Europejskiej. Oprócz kwestii ordynacji wyborczej i braku karania sprawców przestępstw, porozumienie dotyczy także kwestii kontynuacji reform konstytucyjnych i reform dotyczących sił zbrojnych,

                  —

                  utworzenie rządu jedności narodowej, w skład którego wchodzą członkowie opozycji, w ramach realizacji porozumienia z dnia 20 sierpnia,

                  —

                  zobowiązanie do przygotowania wyborów parlamentarnych, zapowiedzianych przez niezależną krajową komisję wyborczą (CENI) na czerwiec 2007 r.,

                  —

                  wprowadzenie w życie postanowień nowego prawa prasowego, wysiłki podjęte w kierunku bardziej wyważonego relacjonowania aktualnych wydarzeń przez media państwowe i pierwsza zmiana składu Wysokiej Władzy ds. Mediów Audiowizualnych i Komunikacji,

                  —

                  przyjęcie programu reform wymiaru sprawiedliwości, uwolnienie więźniów politycznych zatrzymanych w trakcie zamieszek w 2005 r. i polepszenie warunków w więzieniach,

                  —

                  podpisanie dnia 10 lipca 2006 r. protokołu z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka dotyczącego otwarcia biura w Lomé, którego zadaniem będzie udzielanie wsparcia rządowi i obserwacja przestrzegania praw człowieka w Togo.

            Wyrażamy również uznanie dla podjęcia inicjatyw wykraczających poza ścisły zakres 22 podjętych zobowiązań. Chodzi tu o kwestię reformy sił zbrojnych, której głównym założeniem jest oddzielenie zadań obrony zewnętrznej od bezpieczeństwa wewnętrznego oraz kwestię uchodźców, w przypadku których najważniejsze jest zapewnienie poczucia bezpieczeństwa.
      Nie ma wątpliwości, że wszystkie podejmowane działania przyczynią się do przywrócenia demokracji i poszanowania praw człowieka oraz do realizacji przyjętych zobowiązań.
      W związku z odbudowaniem zaufania w relacjach pomiędzy Unią Europejską i Togo oczekujemy od Republiki Togijskiej prowadzenia pogłębionego dialogu dotyczącego następujących kwestii:

                  —

                  konsolidacji dotychczasowych postępów, które powinny uzyskać potwierdzenie w trakcie następnych wyborów,

                  —

                  wprowadzenia w życie przyjętej przez wszystkie partie i określonej w ogólnym porozumieniu politycznym nowej ordynacji wyborczej, pozwalającej na zorganizowanie wolnych i przejrzystych wyborów parlamentarnych,

                  —

                  określenia ram prawnych dotyczących zasad finansowania partii politycznych,

                  —

                  kontynuacji procesu decentralizacji,

                  —

                  rozwiązania problemu braku karania sprawców przestępstw, w tym powołanie komisji śledczej i komisji pojednania narodowego, przewidzianych w ust. 2.2 i 2.4 ogólnego porozumienia politycznego, oraz zagwarantowanie poszanowania praw człowieka, jak zostało to określone w zobowiązaniu 2.1,

                  —

                  zmiany statutu Krajowej Komisji Praw Człowieka i zmiany ustalania jej składu, a także otwarcia w Lomé biura Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka.

            Biorąc pod uwagę postępy dotychczas poczynione w Togo i wszelkie działania, jakie należy jeszcze podjąć, Unia Europejska zdecydowała o przedłużeniu okresu monitorowania określonego w decyzji z dnia 15 listopada 2004 r. do 36 miesięcy w celu umożliwienia władzom togijskim wywiązania się ze wszystkich podjętych zobowiązań. Przy udziale Prezydencji Rady Unii Europejskiej i Komisji przeprowadzane będą regularne przeglądy z częstotliwością nie mniejszą niż co 6 miesięcy.
      W celu wspierania trwającego procesu reform, Unia Europejska pragnie przyjąć właściwe środki.
      W związku z tym, kwoty pozostałe z 6. i 7. EFR zostaną wykorzystane zgodnie z celami określonymi we właściwych środkach celem wsparcia organizacji wyborów parlamentarnych, finansowania programu współpracy technicznej, który ma pomóc między innymi w realizacji 22 zobowiązań, wsparcia realizacji programu reform wymiaru sprawiedliwości i kampanii społecznej na temat praw człowieka, jak również celem sfinansowania programu społecznego wymagającego znacznych nakładów pracy.
      Ponieważ określone zostały ramowe warunki przeprowadzenia wyborów i określono ich termin, możliwe jest natychmiastowe przystąpienie do notyfikacji i wdrożenia 9. EFR, a także ram wzajemnych zobowiązań w odniesieniu do funduszu STABEX 1995–1999.
      Z wyrazami szacunku,
      Sporządzono w Brukseli,

         W imieniu Rady

         W imieniu Komisji


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/1280 z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/1/2017)

text:
               15.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 184/63

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2017/1280
   z dnia 11 lipca 2017 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/1/2017)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/889/WPZiB z dnia 25 listopada 2005 r. ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (1), w szczególności jej art. 10 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 wspólnego działania 2005/889/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, w myśl art. 38 Traktatu, do podejmowania odpowiednich decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad Misją Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               W dniu 7 lipca 2015 r. KPiB przyjął decyzję EU BAM Rafah/1/2015 (2) w sprawie mianowania Nataliny CEI szefem misji EU BAM Rafah od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r.

               (3)

               W dniu 12 lipca 2016 r. KPiB przyjął decyzję EU BAM Rafah/1/2016 (3) w sprawie przedłużenia mandatu Nataliny CEI jako szefa misji EU BAM Rafah do dnia 30 czerwca 2017 r.

               (4)

               W dniu 4 lipca 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/1193 (4) w sprawie przedłużenia mandatu EU BAM Rafah od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.

               (5)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował przedłużenie mandatu Nataliny CEI jako szefa misji EU BAM Rafah od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedłuża się mandat Nataliny CEI jako szefa misji EU BAM Rafah od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 lipca 2017 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 14.12.2005, s. 28.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/1128 z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie mianowania szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/1/2015) (Dz.U. L 184 z 11.7.2015, s. 16).

      (3)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/1194 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/1/2016) (Dz.U. L 197 z 22.7.2016, s. 3).

      (4)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1193 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie zmiany wspólnego działania 2005/889/WPZiB ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (Dz.U. L 172 z 5.7.2017, s. 12).


title: 2013/61/UE: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Niemiec

text:
               25.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/23

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 stycznia 2013 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Niemiec
   (2013/61/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Dagmar MÜHLENFELD na stanowisko członka (3),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana zastępcą członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Helma OROSZ, Oberbürgemeisterin der Stadt Dresden.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

            W imieniu Rady

         M. NOONAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

      (3)  Dz.U. L 287 z 18.10.2012, s. 11.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1546 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/308

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1546
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie (2) wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0077/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (Rozporządzenie w sprawie Agencji) (4), w szczególności jego art. 39,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A8-0106/2016),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kolejowej absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kolejowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 238.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2014/571/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/187

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu za rok budżetowy 2012
   (2014/571/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (4), w szczególności jego art. 35,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0187/2014),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu absolutorium z wykonania budżetu Urzędu za rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 73.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 132 z 29.5.2010, s. 11.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2014/204/UE: Decyzja Rady z dnia 11 lutego 2014 r. wsprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowaniauzgodnień między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącychwarunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia wdziedzinie Azylu

text:
               12.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 109/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 11 lutego 2014 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania uzgodnień między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu
   (2014/204/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 74 i art. 78 ust. 1 i 2 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W rozporządzeniu (UE) nr 439/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) stwierdza się, że Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria mogą uczestniczyć w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu w charakterze obserwatorów. Ponadto rozporządzenie to stanowi, że należy dokonać uzgodnień dotyczących w szczególności charakteru, zakresu i zasad udziału tych państw w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu.

               (2)

               W dniu 27 stycznia 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie uzgodnień między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (zwanych dalej „uzgodnieniami”). Rokowania zakończyły się parafowaniem uzgodnień w dniu 28 czerwca 2013 r.

               (3)

               Uzgodnienia powinny zostać podpisane i powinny być tymczasowo stosowane w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do ich zawarcia.

               (4)

               Jak wskazano w motywie 21 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, Zjednoczone Królestwo i Irlandia biorą udział w przyjęciu i stosowaniu rozporządzenia i są nim związane. W związku z tym państwa te powinny zastosować art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, uczestnicząc w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w związku z tym w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (5)

               Jak wskazano w motywie 22 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, Dania nie bierze udziału w przyjęciu tego rozporządzenia i nie jest nim związana. Dania nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym udziela się upoważnienia do podpisania, w imieniu Unii, uzgodnień między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczących udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu z zastrzeżeniem ich zawarcia.
   Tekst uzgodnień jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania uzgodnień w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Do momentu zakończenia procedur niezbędnych dla zawarcia uzgodnień mają one tymczasowe zastosowanie zgodnie z postanowieniami ich art. 13 ust. 3 (2).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (Dz.U. L 132 z 29.5.2010, s. 11).

      (2)  Data, od której uzgodnienia będą tymczasowo stosowane, zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 22 grudnia 1994 r. wprowadzająca i stosująca system Schengen w portach lotniczych i lądowiskach (SCH/Com - ex (94) 17, rev. 4.)

text:
Ważna informacja prawna

|

41994D0017

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0168 - 0172

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 22 grudnia 1994 r.wprowadzająca i stosująca system Schengen w portach lotniczych i lądowiskach(SCH/Com - ex (94) 17, rev. 4.)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 4 i 6 Konwencji z Schengen,uwzględniając i zatwierdzając dokument w sprawie wprowadzenia i stosowania systemu Schengen w portach lotniczych i lądowiskach (SCH/I-Front (94) 39, rev. 9),PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Środki określone w niniejszym załączniku zostaną wykonane w celu wprowadzenia i stosowania systemu Schengen w portach lotniczych i lądowiskach.Bonn, dnia 22 grudnia 1994 r.Bernd SchmidbauerPrzewodniczący--------------------------------------------------SCH/I-Front (94) 39, rev. 9DECYZJAw sprawie wprowadzenia i stosowania systemu Schengen w portach lotniczych i lądowiskach (lotniskach drugorzędnych)Wprowadzając system Schengen w portach lotniczych i lądowiskach należy mieć na uwadze znaczenie dróg powietrznych dla nielegalnej imigracji, a także funkcję portów lotniczych jako granicy wewnętrznej i zewnętrznej. Umawiające się Strony uznają konieczność podjęcia następujących nowych środków:1. Ze względu na konieczność zapobieżenia mieszaniu się ze sobą strumienia pasażerów z lotów krajowych i międzynarodowych w punktach wejścia, przed kontrolą przeprowadzaną przez służby graniczne, i w punktach wyjścia, po takich kontrolach, oraz przed wejściem w życie konwencji z Schengen infrastruktura konieczna do zapewnienia fizycznej separacji takich strumieni pasażerów powinna istnieć we wszystkich portach lotniczych (z wyjątkiem portu lotniczego Amsterdam-Schiphol, któremu udzielono zwolnienia do końca 1995 r. pod warunkiem że w tym czasie podejmie środki proceduralne aby zapewnić, że strumienie pasażerów będą jednoznacznie podzielone), konwencja z Schengen wejdzie w życie także w zakresie ruchu powietrznego w terminie ustalonym przez Komitet Wykonawczy [1].W okresie przygotowawczym, między dniem 22 grudnia 1994 r. a dniem 26 marca 1995 r., Umawiające się Strony powiadomią się wzajemnie o podjętych środkach.2. W przypadku kontroli lotów międzynarodowych, aby ograniczyć okres oczekiwania dla osób objętych prawem wspólnotowym, które z reguły poddawane są wyłącznie kontroli identyfikacyjnej, należy zapewnić odrębne stanowiska kontrolne jednakowo oznakowane we wszystkich krajach grupy Schengen minimalnym napisem wykorzystującym emblemat Unii Europejskiej z literami "EU" w kręgu gwiazd. Stanowiska kontrolne przeznaczone dla obywateli krajów trzecich będą oznakowane napisem "Non-EU nationals". Przy stanowiskach kontrolnych w krajach z urzędowym językiem romańskim stosowane są skróty "UE" i "non-UE".3. Na lądowiskach, portach lotniczych, które nie posiadają statusu międzynarodowego portu lotniczego według odpowiedniego prawa krajowego, ale które są uprawnione do obsługi lotów międzynarodowych, zasady regulujące kontrole zostaną dostosowane do zasad stosowanych w portach lotniczych, z następującymi wyjątkami:- w celu uniknięcia zagrożenia, muszą być przeprowadzane kontrole pasażerów lotów w przypadku gdy istnieje niepewność czy wyłącznie pochodzą oni, czy są jedynie wjeżdżającymi, z terytorium Umawiających się Stron, bez lądowania na terytorium państwa trzeciego,- w przypadku gdy pozwala na to nasilenie ruchu, personel kontroli granicznej nie musi być stale obecny na lądowiskach, pod warunkiem że istnieje gwarancja, że odpowiedni personel może być zapewniony w odpowiednim czasie, jeżeli zaistnieje taka potrzeba. Kierujący lądowiskiem jest zobowiązany do przekazania organom kontroli granicznej odpowiedniej informacji o przylotach i odlotach samolotów lotów międzynarodowych. Użycie dodatkowych funkcjonariuszy policji jest możliwe, o ile jest to dozwolone przez prawo krajowe,- generalnie w przypadku lądowisk nie będzie konieczne stworzenie uwarunkowań w celu zapewnienia fizycznego podziału pomiędzy strumieniami pasażerów lotów wewnętrznych i międzynarodowych.Wspólny podręcznik zostanie uzupełniony o odpowiednie przepisy dotyczące lądowisk.[1] Przepis ten zakłada, że decyzja o wprowadzeniu w życie konwencji z Schengen zostanie przyjęta dnia 22 grudnia 1994 r., do momentu wejścia w życie pozostanie trzymiesięczny okres przygotowawczy.--------------------------------------------------WPROWADZENIE I STOSOWANIE SYSTEMU SCHENGEN W PORTACH LOTNICZYCH I LĄDOWISKACH (LOTNISKACH DRUGORZĘDNYCH)Porty lotnicze odgrywają kluczową rolę w systemie Schengen: po pierwsze, mają duże znaczenie jako punkt dostępu dla stale rosnącej liczby podróżnych, a w konsekwencji także dla nielegalnych imigrantów; po drugie, stanowią one zarówno granicę wewnętrzną jak i zewnętrzną i dlatego stanowią szczególny sektor napotykający szereg szczególnych problemów.W szczególnych warunkach następujące aspekty powinny być wzięte pod uwagę:- wprowadzenie w życie konwencji z Schengen,- rozdzielenie strumieni pasażerów w portach lotniczych,- dostosowanie poziomu kontroli w powietrznym ruchu cywilnym do postanowień Schengen,- specyfikę lądowisk.1. Wprowadzenie w życie konwencji z SchengenSystem Schengen wprowadza nowe istotne rozwiązanie: niezależnie od ich obywatelstwa, pasażerowie korzystający z lotów krajowych nie podlegają dłużej żadnym kontrolom, podczas kiedy pasażerowie korzystający z lotów międzynarodowych poddawani są kontrolom przy wjeździe i wyjeździe, których intensywność będzie zależeć od narodowości. W celu osiągnięcia obu celów równocześnie, te dwie kategorie pasażerów muszą być rozdzielone. Konieczne jest podjęcie kroków mających na celu z jednej strojny uniknięcie przeprowadzania kontroli pasażerów połączeń wewnętrznych, z drugiej strony przenikania na terytorium krajów Schengen pasażerów lotów międzynarodowych bez poddania ich kontroli.Całkowite rozdzielenie pasażerów może być osiągnięte przez środki fizyczne, głównie poprzez budowę koniecznej infrastruktury. Działania te mogą polegać na budowie przegród w istniejących obszarach kontroli, wykorzystaniu różnych płaszczyzn w istniejących budynkach lub skierowanie ruchu do różnych terminali.Zakładając że do momentu wprowadzenie w życie konwencji z Schengen, konieczna infrastruktura będzie istniała na terenie wszystkich portów lotniczych z wyjątkiem Portu Lotniczego Schiphol, któremu udzielono zwolnienia do końca 1995 r. pod warunkiem że w tym czasie podejmie działania proceduralne w celu zapewnienia, że strumienie pasażerów zostaną rozdzielone, konwencja z Schengen zostanie wprowadzona w życie w zakresie ruchu lotniczego w terminie ustalonym przez Komitet Wykonawczy [1].W okresie przygotowawczym, między dniem 22 grudnia 1994 r. a dniem 26 marca 1995 r., Umawiające się Strony powiadomią się wzajemnie o przyjętych środkach.2. Rozdzielenie strumieni pasażerów na lotniskachPróby wykazały, że wykonywanie postanowień Schengen w zakresie kontroli, w szczególności kontroli obywateli krajów trzecich, powoduje znaczne wydłużenie czasu kontroli, wydłużając okres oczekiwania. W celu zapewnienia, że ilość czasu spędzanego w punktach kontrolnych pozostaje na poziomie możliwym do zaakceptowania, przynajmniej dla osób objętych prawem wspólnotowym, należy położyć większy nacisk na przyspieszenie kontroli w odniesieniu do tych podróżnych.W tym kontekście, jednym rozwiązaniem byłoby zapewnienie punktów kontroli przeznaczonych dla osób objętych prawem wspólnotowym, tak aby ci podróżni którzy są poddawani tylko minimalnym kontrolom, nie byli narażeni na opóźnienia poprzez korzystanie z tego samego stanowiska co obywatele państw trzecich, którzy muszą przejść przez szczegółowe i długie kontrole. Niemniej jednak z doświadczenia wynika, że pasażerowie tylko wtedy ustawiają się w kolejce do właściwych stanowisk kontroli, gdy są one oznakowane w zrozumiały sposób. Im bardziej jednolicie zostaną sporządzone oznakowania, tym skuteczniejsze będzie prawdopodobnie ich przestrzeganie. Należy dążyć do wypracowania uzgodnionej praktyki we wszystkich państwach Schengen.Dla osób objętych prawem wspólnotowym zostaną zorganizowane odrębne punkty kontroli jednolicie oznakowane we wszystkich krajach grupy Schengen emblematem Unii Europejskiej i literami "EU" w kręgu gwiazd. Stanowiska kontroli dla obywateli krajów trzecich będą oznakowane napisem "Non-EU nationals". Przy stanowiskach kontrolnych w krajach z urzędowym językiem romańskim stosowane są skróty "UE" i "Non-UE".3. Dostosowanie poziomu kontroli w cywilnym ruchu powietrznym do postanowień SchengenZasady regulujące kontrole w portach lotniczych, pełniących funkcję granicy zewnętrznej, są jednakowe jak zasady regulujące kontrole podróżnych w innych miejscach, na przykład na drogowych przejściach kontrolnych. Jednakże w odróżnieniu od tych ostatnich, przy ruchu lotniczym szczególnie ważną rolę odgrywa czynnik czasu, głównie ze względu na połączenia lotnicze.Istnieje zatem konieczność pogodzenia wymogów bezpieczeństwa i ograniczeń czasowych. W przypadku wątpliwości, jednakże priorytet powinien być dawany zawsze wymogom bezpieczeństwa.Czas trwania całej procedury związanej z kontrolą zależy od obciążenia pracą personelu kontroli granicznej, ale także od wielu innych czynników takich jak liczba pasażerów, ich struktura, struktura budynków. Okoliczności są różne w poszczególnych portach lotniczych. Zgodnie z badaniami przeprowadzonymi przez IATA, jeżeli przeciętny czas trwania kontroli pasażerów przekracza 40 sekund, funkcjonowanie portu lotniczego jest poważnie zakłócone. Testy przeprowadzone na podstawie postanowień Schengen w sprawie kontroli potwierdziły te spostrzeżenia. Ze względu na ograniczenia przestrzenne i ograniczenia możliwości lokalowych, problemów tych nie da się rozwiązać z dnia na dzień, nawet poprzez zwiększenie zatrudnienia personelu.Dlatego, oprócz zwiększenia zatrudnienia, szczególne ustalenia muszą być podjęte w portach lotniczych w celu zapewnienia zgodności z poziomem kontroli Schengen i zapewnienia, że czas trwania kontroli nie jest niezgodny z ograniczeniami czasowymi nałożonymi przez inne systemy, które muszą być brane pod uwagę, takie jak międzynarodowy ruch lotniczy.Należy rozróżnić środki organizacyjne, które są wykonalne w krótkim terminie i środki oparte na kompleksowych rozwiązaniach technologicznych, które ze względu na swoją naturę wymagają więcej czasu do ich wykonania.Umawiające się Strony poddadzą analizie celowość poszczególnych elementów następujących działań:3.1. Środki organizacyjneŚrodki podejmowane w ramach tej kategorii powinny przyczynić się do racjonalizacji i przyspieszenia procedury kontroli, bez ograniczania bezpieczeństwa:- zorganizowanie drugiego systemu kontroli pozwalającego personelowi pracującemu w pierwszych punktach kontrolnych przekazywanie trudnych przypadków personelowi przy drugich punktach kontrolnych; ta procedura powinna umożliwić utrzymanie dynamicznego tempa przepływu pasażerów,- zgodnie z decyzją ministrów i sekretarzy stanu z dnia 6 listopada 1992 r., kontrole na granicach zewnętrznych są skuteczne w rozumieniu wymogów Schengen wówczas, jeżeli ich poziom intensywności jest adekwatny do ryzyka i zagrożenia panującego w różnych krajach trzecich. Umawiające się Strony Układu z Schengen informują się wzajemnie o przepisach wykonawczych.W tym celu Umawiające się Strony zamierzają zlecić swoim organom bezpieczeństwa ustalenie ryzyka i zagrożenia pochodzącego z krajów trzecich,- zautomatyzowane kontrole graniczne są innym sposobem przyspieszenia kontroli pasażerów pozwalającym na ograniczenie personelu. Ta zautomatyzowana metoda polega na elektronicznym odczytywaniu dokumentu podróżnego lub karty zawierającej specjalny mikrochip. Przyspieszenie kontroli wynika głównie z zainstalowania dużej liczby automatycznych czytników, które nie zajmują dużo miejsca i które są znacznie tańsze niż punkt kontroli obsługiwany przez urzędnika.Procedura ta zapewnia środki do przeprowadzenia natychmiastowych kontroli w celu ustalenia czy wszystkie warunki uprawniające do wjazdu są spełnione, za pomocą dostępu do automatycznej rewizji danych, możliwość dokonywania kontroli przed przyznaniem uprawnień do korzystania z systemu oraz powtórną kontrolę. Ponadto, służby kontroli granicznej mogą w każdym czasie przeprowadzić dodatkowe kontrole, jeżeli uznają to za konieczne.3.2. Zaawansowany System Informacji PasażerówDostosowanie poziomu kontroli ruchu lotniczego do standardów określonych w postanowieniach Schengen wymaga znalezienia nowych rozwiązań. Ponieważ zakres dla zwiększającego się czasu trwania kontroli po wylądowaniu samolotu nie może być dowolnie rozszerzany, należy wprowadzić rozwiązania polegające na wcześniejszej kontroli pasażerów przed wylądowaniem samolotu. Procedura ta, już częściowo stosowana w międzynarodowym transporcie lotniczym, jest zorganizowana w taki sposób, że dane o pasażerach są elektronicznie przekazywane do portu docelowego po wystartowaniu samolotu. Organy kontroli granicznej w porcie lotniczym celu podróży mogą wówczas rozpocząć porównywanie tych szczegółów z ich bazą danych, i dysponują wówczas odpowiednim czasem na wykonanie niezbędnych czynności w tym zakresie.3.3. Kontrole przed lotemInnym sposobem przeprowadzenia wcześniejszej kontroli pasażerów są kontrole przed lotem. Zgodnie z tym systemem, funkcjonariusze kontroli granicznej kraju przeznaczenia mogą, na podstawie umowymiędzynarodowej, przeprowadzać kontrole w portach lotniczych przed wylotem w celu ustalenia czy pasażerowie spełniają niektóre warunki wymagane do wkroczenia na terytorium państwa przeznaczenia należącego do grupy Schengen i czy mogą wejść na pokład. Kontrole przed lotem stanowią dodatkowe kontrole, ale nie zastępują kontroli przeprowadzanych na lotnisku docelowym.4. Specyficzne cechy lądowiskNa lądowiskach, w portach lotniczych, które nie posiadają statusu międzynarodowego portu lotniczego zgodnie z odpowiednim prawem krajowym, ale które są uprawnione do obsługi lotów międzynarodowych, pasażerowie z lotów międzynarodowych poddawani są kontroli osobistej (sekcja II, ppkt 3.3.3. wspólnego podręcznika [2].W celu uniknięcia ryzyka, muszą być przeprowadzone kontrole pasażerów lotów w przypadku gdy istnieje niepewność czy pochodzą oni, czy są jedynie wjeżdżającymi, z terytorium Układających się Stron, bez lądowania na terytorium państwa trzeciego.W przypadku gdy pozwala na to nasilenie ruchu, personel kontroli granicznej nie musi być stale obecny na lądowiskach, pod warunkiem że istnieje gwarancja że odpowiedni personel może być zapewniony w odpowiednim czasie jeżeli będzie to konieczne. Kierujący lądowiskiem jest zobowiązany do przekazania organom kontroli granicznej odpowiedniej informacji o przylotach i wylotach samolotów na lotach międzynarodowych. Użycie dodatkowych funkcjonariuszy policji jest możliwe, o ile jest to dozwolone na mocy prawa krajowego.Ponieważ ruch na lądowiskach jest zwykle niewielki, generalnie nie będzie konieczne zapewnienie infrastruktury w celu fizycznego oddzielenia pasażerów lotów wewnętrznych i międzynarodowych.Wspólny podręcznik zostanie uzupełniony o odpowiednie postanowienia dotyczące lądowisk.[1] Przepis ten zakłada, że decyzja o wprowadzeniu w życie konwencji z Schengen zostanie przyjęta dnia 22 grudnia 1994 r., do momentu wejścia w życie pozostanie trzymiesięczny okres przygotowawczy.[2] Dokument poufny: patrz SCH/Com-ex (98) 17.--------------------------------------------------


title: 2013/393/CFSP: Decyzja Rady 2013/393/WPZiB z dnia 22 lipca 2013 r. w sprawie zmiany decyzji 2013/382/WPZiB przedłużającej mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie

text:
               23.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 198/47

         DECYZJA RADY 2013/393/WPZiB
   z dnia 22 lipca 2013 r.
   w sprawie zmiany decyzji 2013/382/WPZiB przedłużającej mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 marca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/168/WPZiB (1) w sprawie mianowania Vygaudasa UŠACKASA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Afganistanie.

               (2)

               W dniu 15 lipca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/382/WPZiB (2) w sprawie przedłużenia mandatu SPUE do dnia 30 czerwca 2014 r.

               (3)

               Należy mianować nowego SPUE w Afganistanie na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.

               (4)

               W decyzji 2013/382/WPZiB należy wprowadzić odpowiednie zmiany.

               (5)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 decyzji 2013/382/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 1
      Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
      1.   Mandat Vygaudasa UŠACKASA jako SPUE w Afganistanie zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2013 r.
      2.   Franz-Michael SKJOLD MELLBIN zostaje niniejszym mianowany SPUE w Afganistanie na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.
      3.   Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 75 z 23.3.2010, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 193 z 16.7.2013, s. 22.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/42 z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2014/010 IT/Whirlpool z Włoch)

text:
               14.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 8/14

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/42
   z dnia 17 grudnia 2014 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami
   (wniosek EGF/2014/010 IT/Whirlpool z Włoch)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (2), w szczególności jego art. 12,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (3), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku poważnych zmian strukturalnych w kierunkach światowego handlu spowodowanych globalizacją lub w wyniku utrzymywania się światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 (4), lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Środki EFG nie przekraczają maksymalnej rocznej kwoty w wysokości 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), jak określono w art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013.

               (3)

               Dnia 18 czerwca 2014 r. Włochy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Whirlpool Europe S.r.l. oraz u pięciu dostawców i producentów na niższym szczeblu w łańcuchu dostaw we Włoszech, a także uzupełniły go o dodatkowe informacje zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na kwotę 1 890 000 EUR dla wniosku złożonego przez Włochy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 890 000 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 17 grudnia 2014 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         B. DELLA VEDOVA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

      (3)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 546/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 ustanawiające Europejski fundusz dostosowania do globalizacji (Dz.U. L 167 z 29.6.2009, s. 26).