title: 2013/552/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/146

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011
   (2013/552/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań następczych podjętych w związku z decyzją o udzieleniu absolutorium za rok budżetowy 2010 (COM(2012) 585) oraz dokumenty robocze służb Komisji towarzyszące temu sprawozdaniu (SWD(2012) 330 i SWD(2012) 340),

               —

               uwzględniając sprawozdania finansowe oraz rozliczenie dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 435 – C7-0223/2012),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie zarządzania finansami ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2011 r.,

               —

               uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2012) 386),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Komisji (1) oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące wiarygodności rozliczeń oraz prawidłowości transakcji, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenia Rady z dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 (05190/2012 – C7-0083/2013, 05191/2012 – C7-0084/2013, 05192/2012 – C7-0085/2013),

               —

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (3) i zmienioną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (4),

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (5), zmienioną decyzją Rady 2007/249/WE (6),

               —

               uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej konwencji AKP-WE (7),

               —

               uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowana i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (8),

               —

               uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 kwietnia 2010 r. zatytułowany. „Podatki a rozwój – Współpraca z krajami rozwijającymi się w zakresie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania” oraz jej komunikat z dnia 13 października 2011 r. zatytułowany „Przyszłe podejście do wsparcia budżetowego UE na rzecz państw trzecich”,

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej konwencji AKP-WE (9),

               —

               uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (10),

               —

               uwzględniając art. 142 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (11),

               —

               uwzględniając art. 76 i art. 77 tiret trzecie Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A7-0062/2013),

               1.

               udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji i towarzyszącej jej rezolucji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zlecenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 243.

      (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (4)  Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4.

      (5)  Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1 i Dz.U. L 324 z 7.12.2001, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 33.

      (7)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.

      (8)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.

      (9)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.

      (10)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań następczych podjętych w związku z decyzją o udzieleniu absolutorium za rok budżetowy 2010 (COM(2012) 585) oraz dokumenty robocze służb Komisji towarzyszące temu sprawozdaniu (SWD(2012) 330 i SWD(2012) 340),

                  —

                  uwzględniając sprawozdania finansowe oraz rozliczenie dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 435 – C7-0223/2012),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie zarządzania finansami ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) w 2011 r.,

                  —

                  uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2012) 386),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Komisji (1) oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące wiarygodności rozliczeń oraz prawidłowości transakcji, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenia Rady z 4 lutego 2013 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 (05190/2012 – C7-0083/2013, 05191/2012 – C7-0084/2013, 05192/2012 – C7-0085/2013),

                  —

                  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (3) i zmienioną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (4),

                  —

                  uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (5), zmienioną decyzją Rady 2007/249/WE (6),

                  —

                  uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej konwencji AKP-WE (7),

                  —

                  uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowana i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (8),

                  —

                  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 września 2006 r.„Szersza współpraca, lepsza współpraca: pakiet 2006 w sprawie skuteczności pomocy UE” (9),

                  —

                  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 kwietnia 2010 r. zatytułowany. „Podatki a rozwój – Współpraca z krajami rozwijającymi się w zakresie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania” oraz jej komunikat z dnia 13 października 2011 r. zatytułowany „Przyszłe podejście do wsparcia budżetowego UE na rzecz państw trzecich”;

                  —

                  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie dalszych działań związanych z deklaracją paryską z 2005 r. w sprawie skuteczności pomocy (10),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD na temat skuteczności pomocy, które jest sprawozdaniem z postępów realizacji deklaracji paryskiej z czerwca 2009 r.,

                  —

                  uwzględniając dokument pt. „Porozumienie z Tunisu: dążenie do skutecznego rozwoju” z dnia 4 i 5 listopada 2010 r., który stanowi afrykański program na rzecz skuteczności pomocy rozwojowej,

                  —

                  uwzględniając dokument końcowy posiedzenia wysokiego szczebla OECD w sprawie skuteczności pomocy, które odbyło się w Pusanie w grudniu 2011 r.,

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej konwencji AKP-WE (11),

                  —

                  uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (12),

                  —

                  uwzględniając art. 142 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (13),

                  —

                  uwzględniając art. 76 i art. 77 tiret trzecie Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A7-0062/2013),

                  A.

                  mając na uwadze, że głównym celem umowy z Kotonu jako ram stosunków Unii z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ) jest ograniczenie, a w ostateczności wyeliminowanie ubóstwa zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju oraz stopniowym włączaniu krajów AKP i KTZ w gospodarkę światową, i mając na uwadze, że Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) jest najważniejszym instrumentem finansowym Unii na rzecz współpracy w zakresie rozwoju z państwami AKP;

                  B.

                  mając na uwadze, że Komisja jako organ wykonawczy odpowiada za wypełnienie zobowiązań EFR;

                  C.

                  mając na uwadze, że przejrzystość i rozliczalność stanowią warunki wstępne kontroli demokratycznej, jak również skutecznej pomocy rozwojowej;

                  D.

                  mając na uwadze, że krajobraz pomocy rozwojowej ulega ciągłym zmianom; mając na uwadze, że pomoc rozwojową należy postrzegać w szerszym kontekście, w którym handel, przekazy pieniężne i inne źródła dochodu są dziś dla większości krajów rozwijających się ważniejsze niż płatności z tytułu oficjalnej pomocy rozwojowej;

                  E.

                  mając na uwadze, że nielegalne odpływy środków finansowych z krajów rozwijających się poważnie podkopują ich szansę na rozwój i zmniejszenie ubóstwa;

                  F.

                  mając na uwadze, że pomoc rozwojowa jest często udzielana w kontekście słabych instytucji państwowych, częstego występowania zjawiska korupcji oraz niewystarczających systemów kontroli w państwie otrzymującym pomoc, oraz że szczególne znaczenie ma audyt budżetu Unii przeznaczonego na rozwój;

                  G.

                  mając na uwadze, że wsparcie budżetowe – choć jest użytecznym narzędziem służącym rozwojowi – niesie ze sobą znaczne ryzyko powiernicze i powinno być udzielane wyłącznie wtedy, gdy zapewnia dostateczny poziom przejrzystości i rozliczalności;

                  H.

                  mając na uwadze, że przejrzystość i rozliczalność w podatkach zostały podkreślone we wspomnianym powyżej komunikacie Komisji „Podatki a rozwój – Współpraca z krajami rozwijającymi się w zakresie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania”; mając na uwadze, że wsparcie budżetowe niesie ze sobą znaczne ryzyko niedopełnienia obowiązków powierniczych i powinno być udzielane wyłącznie wtedy, gdy zapewnia dostateczny poziom przejrzystości, rozliczalności i skuteczności;

                  I.

                  mając na uwadze, że promowanie przejrzystości i zwalczanie korupcji i nadużyć finansowych mają kluczowe znaczenie dla powodzenia operacji wsparcia z budżetu Unii, co podkreślono w przytoczonym powyżej komunikacie Komisji „Przyszłe podejście do wsparcia budżetowego UE na rzecz państw trzecich”;

                  J.

                  mając na uwadze, że trwały charakter pomocy rozwojowej ma kluczowe znaczenie dla jej skuteczności;

                  K.

                  mając na uwadze, że w roku budżetowym 2011 zobowiązania globalne, zobowiązania indywidualne i płatności osiągnęły odpowiednio 3,279 mld EUR, 2,786 mld EUR i 2,941 mld EUR (14);

                  L.

                  mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie apelował o włączenie EFR do budżetu ogólnego;

         Poświadczenie wiarygodności

         Wiarygodność rozliczeń

                  1.

                  z zadowoleniem przyjmuje opinię Trybunału Obrachunkowego, że ostateczna wersja rocznego sprawozdania finansowego ósmego, dziewiątego i dziesiątego EFR rzetelnie przedstawia, we wszystkich istotnych aspektach, sytuację finansową EFR na dzień 31 grudnia 2011 r.;

                  2.

                  przypomina opinię Trybunału Obrachunkowego o wysokiej częstotliwości występowania błędów kodowania, co wciąż stanowi powód do obaw, gdyż błędy te mają negatywny wpływ na poprawność danych wykorzystywanych do sporządzania rocznych sprawozdań finansowych, w szczególności odnośnie do procedury rozdzielenia okresów sprawozdawczych na koniec roku; jest zaniepokojony, iż Komisja wciąż nie zaradziła tej sytuacji pomimo wielokrotnie ponawianych krytycznych uwag Trybunału Obrachunkowego oraz apeli Parlamentu o wprowadzenie ulepszeń w tym względzie;

         Prawidłowość transakcji

                  3.

                  z zadowoleniem odnotowuje, że w opinii Trybunału Obrachunkowego dochody i zobowiązania nie zawierają istotnych błędów;

                  4.

                  wyraża zaniepokojenie z powodu opinii Trybunału Obrachunkowego na temat legalności i prawidłowości płatności leżących u podstaw rozliczeń, zgodnie z którą to opinią w płatnościach występuje istotny poziom błędu; jest zaniepokojony, że w drugim roku z rzędu w płatnościach EFR stwierdzono istotny błąd, przy czym stopień błędu jest znacznie wyższy niż w 2010 r. (przy szacowanym wskaźniku błędu wynoszącym 5,1 % w 2011 r., co stanowi istotny wzrost w stosunku do 2010 r., kiedy wyniósł on 3,4 %);

                  5.

                  ubolewa, że najbardziej prawdopodobny poziom błędu utrzymuje się wciąż na wysokim poziomie; ubolewa w szczególności, że w 2011 r. wzrósł zarówno najbardziej prawdopodobny poziom błędu, jak i częstotliwość błędów; uznaje, że może z roku na rok dochodzić do statystycznych wahań, i uważa, że kluczowe znaczenie ma to, by powstrzymać tę tendencję; wzywa Komisję do sfinalizowania analizy porównawczej błędów wykrytych przez Trybunał Obrachunkowy w 2010 i 2011 r. i do przedstawienia Parlamentowi swych wniosków;

                  6.

                  zauważa, że ww. poziom błędu odzwierciedla jedynie błędy kwantyfikowalne, podczas gdy nie ujęto tu błędów, które mogły się wkraść do 737 mln EUR wydanych na wsparcie budżetowe;

                  7.

                  odnotowuje z troską, że z 29 transakcji zawierających błąd kwantyfikowalny, 11 dotyczyło płatności końcowych poddanych już kontroli przez Komisję;

                  8.

                  jest zaniepokojony, że wielu z tych błędów nie wykrył ani audyt wewnętrzny, ani kontrole własne Komisji, co wskazuje na słabość systemów nadzoru i kontrolnych Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Rozwoju i Współpracy – EuropeAid (EuropeAid); wzywa Komisję, by zbadała przyczyny tych błędów i podjęła działania zaradcze dla ich usunięcia;

                  9.

                  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego; w szczególności przyjmuje z zadowoleniem fakt, że wyróżniono w nim obszary problematyczne, jak wzrost poziomu błędu i wsparcie budżetowe; zauważa, że Trybunał Obrachunkowy nie w pełni podziela optymizm Komisji, iż zarządzenie budżetem stale się poprawia;

                  10.

                  domaga się od Komisji, w celu lepszej przejrzystości, wprowadzenia do corocznego sprawozdania dotyczącego EFR systemu kolorów, aby pokazać, co w ciągu roku uległo poprawie lub pogorszeniu;

         Skuteczność systemów

                  11.

                  jest głęboko zmartwiony wykryciem przez Trybunał Obrachunkowy, że systemy nadzoru i kontroli tylko po części są skuteczne;

                  12.

                  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzoną przez Trybunał Obrachunkowy pozytywną ocenę strategii kontrolnej EuropeAid, opracowaną w celu zapobiegania błędom lub ich wykrywania i korygowania oraz wdrażania standardów kontroli wewnętrznej Komisji;

                  13.

                  zauważa, że opóźnienia w zawieraniu umów na istotne programy infrastrukturalne oraz odmowa udzielenia wsparcia budżetowego sprawiły, że poszczególne zobowiązania i płatności zrealizowano odpowiednio 13 % i 16 % poniżej docelowego poziomu na rok 2011; ponownie podkreśla, że jest szczególnie zaniepokojony niskim wskaźnikiem zobowiązań w regionalnej kopercie 10. EFR (31 %), zaledwie na dwa lata przed upływem terminu programowania; zachęca Komisję, by zmierzała do szybkiego wdrożenia finansowego tej koperty i wyciągnięcia wniosków z obecnych opóźnień na przyszły okres programowania;

                  14.

                  jest zaniepokojony faktem, że polityka personalna niezmiennie stanowi przedmiot stałej troski z uwagi na dużą rotację kadr i reorganizację, do jakiej doszło w połowie 2011 r., oraz faktem, iż personel EuropeAid wykorzystywano do zadań innych niż zarządzanie pomocą, wykraczając znacznie poza granice elastyczności uzgodnione z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ); oczekuje, że w 2012 r. sytuacja w tym względzie się poprawiła i domaga się, by Parlament był informowany o sytuacji;

                  15.

                  z ubolewaniem zauważa, że Trybunał Obrachunkowy ocenił kontrole ex ante prowadzone przez urzędników zatwierdzających w centrali EuropeAid i delegaturach jako zaledwie częściowo skuteczne; wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków zmierzających do poprawy obecnych systemów i do złożenia Parlamentowi przed końcem listopada 2013 r. sprawozdania z ich wyników;

                  16.

                  zauważa, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż większość krajowych urzędników zatwierdzających w krajach korzystających z EFR działa poniżej wymaganych standardów zarządzania finansowego; wzywa Komisję do zwiększenia pomocy technicznej i wysiłków na rzecz szkoleń, aby zwiększyć zdolności nadzorcze i kontrolne krajowych urzędników zatwierdzających;

                  17.

                  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie zestawu narzędzi zarządzania finansowego służącego poprawie znajomości unijnych przepisów dotyczących zarządzania finansowego i kwalifikowalności przez wykonawców i beneficjentów; zwraca się do Komisji o dalsze usprawnienie zarządzania procedurami udzielania zamówień poprzez wyjaśnienie kryteriów wyboru i lepsze dokumentowanie procesu oceny, oraz o zwiększenie jakości nadzoru nad umowami o udzielenie dotacji, tak aby zmniejszyć wysoką liczbę błędów stwierdzonych w płatnościach na rzecz projektów;

                  18.

                  wzywa Komisję do ustanowienia czarnej listy dostawców usług zewnętrznych, którzy nie spełniają wymaganych standardów, w tym zbioru wiążących kryteriów, oraz do przekazania swoich wniosków organowi udzielającemu absolutorium przed początkiem następnej procedury udzielania absolutorium;

                  19.

                  z zadowoleniem odnotowuje, że monitorowanie i nadzór w centralach EuropeAid są skuteczne; z zadowoleniem przyjmuje nową wersję półrocznego sprawozdania na temat gospodarowania pomocą zewnętrzną; ubolewa jednak, że wiarygodność kluczowych wskaźników wykonania dotyczących kontroli finansowych, w oparciu o które prowadzona jest kontrola, obniżają niedokładne dane ujęte we wspólnym systemie informacyjnym RELEX (CRIS);

                  20.

                  jest zaniepokojony, że istniejące mankamenty CRIS odnośnie do informacji na temat wyników i działań następczych oraz wszystkich kontroli ex ante, w tym CRIS-Audit, nie udzielają informacji na temat kwot, które EuropeAid ostatecznie uznała za niekwalifikowalne; jest zaniepokojony, iż CRIS nie udziela pełnych informacji na temat kwot uznanych za kwalifikowalne i skorygowanych w toku własnych kontroli ex ante prowadzonych przez Komisję ani na temat ścisłości danych CRIS, które pozostają problematyczne; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do poprawienia w 2012 r. jakości danych CRIS;

                  21.

                  jest poważnie zaniepokojony stwierdzeniem przez Trybunał Obrachunkowy, że monitoring i nadzór prowadzony przez delegatury był tylko częściowo skuteczny; zwraca uwagę, że na kwestie ograniczeń personalnych i niewystarczających zasobów ludzkich, które mogą mieć negatywny wpływ na kontrole finansowe, zwracano uwagę w ostatnich czterech sprawozdaniach Trybunału Obrachunkowego na temat EFR; wyraża głębokie zaniepokojenie tym powracającym problemem;

                  22.

                  zwraca uwagę na niską liczbę odnotowanych przypadków zgłaszania nieprawidłowości, pomimo wysokiego poziomu błędu; wzywa Komisję do ponownego rozpatrzenia swego podejścia do zgłaszania nieprawidłowości, w tym do wdrożenia tego podejścia w delegaturach; zwraca się do Komisji o przedstawienie Parlamentowi prowadzonych przez nią obecnie strategii politycznych i działań na rzecz przyjmowania i ochrony osób zgłaszających nieprawidłowości, zarówno z wewnątrz, jak i z zewnątrz;

                  23.

                  jest zadowolony z dokonanej przez Trybunał Obrachunkowy oceny funkcji audytu zewnętrznego jako skutecznej w odniesieniu do centrali EuropeAid; wyraża zaniepokojenie, iż takich samych wniosków nie można wyciągnąć odnośnie do delegatur ze względu na niedociągnięcia w audytach opartych na analizie ryzyka i opóźnieniach w procesie uzgadniania ustaleń audytów, które to mankamenty mogłyby prowadzić do niemożności odzyskania niekwalifikowalnych wydatków; wzywa Komisję i ESDZ do niezwłocznego rozwiązania tego problemu;

                  24.

                  jest zatroskany, że Trybunał Obrachunkowy ocenił audyt wewnętrzny jako częściowo skuteczny; uznaje, że to reorganizacja Komisji, jaka miała miejsce w 2011 r., odcisnęła się piętnem na działalności jednostki audytu wewnętrznego; oczekuje, że sytuacja w tym względzie poprawi się w 2012 r.;

                  25.

                  wyraża ubolewanie z powodu braku zgodności między szacunkami Trybunału Obrachunkowego dotyczącymi najbardziej prawdopodobnego poziomu błędu, opartymi na rocznym podejściu Trybunału Obrachunkowego i obecnej metodologii, a praktyką Komisji polegającą na odnoszeniu się do poziomu netto błędu resztowego obejmującego okres dłuższy niż jeden rok; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji, by przyprowadzić badanie nad poziomem błędu resztowego EuropeAid i oczekuje, że zostanie ono zakończone w obrębie ram czasowych, to jest w pierwszym kwartale 2013 r.; wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi wyników tego badania, jak tylko będą one dostępne;

                  26.

                  jest zadowolony, że według opinii Trybunału Obrachunkowego EuropeAid dokonała znaczącego postępu we wdrażaniu zaleceń Trybunału Obrachunkowego; zachęca Komisję do pełnego wdrożenia zaleceń Trybunału Obrachunkowego zawartych w sprawozdaniu rocznym za rok 2011;

                  27.

                  przyjmuje do wiadomości zapewnienia Komisji, że konta bankowe, które Komisja posiada lub którymi zarządza, nie istnieją poza budżetem, tak by środki mogły być wykorzystywane na działania, które nie są zatwierdzone przez władzę budżetową;

         Nielegalne odpływy kapitału

                  28.

                  uznaje, że jednym z największych wyzwań, z jakimi borykają się kraje rozwijające się, są masowe odpływy nielegalnego kapitału; przyznaje, że centra offshore i raje podatkowe ułatwiają coroczną nielegalną ucieczkę kapitału rzędu 1 bln dolarów; zauważa, że te nielegalne odpływy środków pieniężnych stanowią w przybliżeniu dziesięciokrotność sumy środków pomocowych przekazywanych krajom rozwijającym się na walkę z ubóstwem i rozwój gospodarczy;

                  29.

                  odnosi się specjalnie do swojej rezolucji z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie podatków i rozwoju – współpracy z krajami rozwijającymi się w zakresie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania (15);

                  30.

                  podkreśla, że największy udział w tym procederze mają transgraniczne odpływy nielegalnych pieniędzy, zyski z uchylania się od opodatkowania działalności komercyjnej, głównie poprzez nieprawidłową wycenę wartości wymiany handlowej;

                  31.

                  zauważa, że systemy podatkowe można obejść dzięki rajom podatkowym, jurysdykcjom zapewniającym tajemnicę transakcji, korporacjom funkcjonującym pod inną nazwą, anonimowym rachunkom powierniczym, fałszywym fundacjom, nieprawidłowej wycenie wartości wymiany handlowej i technikom prania pieniędzy; podkreśla, że należy pilnie zająć się na wszystkich szczeblach (krajowym, unijnym i międzynarodowym) problemem uchylania się od opodatkowania i oszustwami podatkowymi; wzywa Komisję do określenia obszarów wymagających ulepszeń zarówno w prawodawstwie Unii, jak i w zakresie współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi; zwraca się do Komisji, aby zbadała możliwości zaangażowania krajów będących beneficjentami w walkę z uchylaniem się od opodatkowania dzięki programowi opartemu na zachętach, a także aby do końca roku 2013 przedstawiła organowi udzielającemu absolutorium sprawozdanie z wnioskami w tej sprawie;

                  32.

                  z zadowoleniem przyjmuje plan działania Komisji na rzecz poprawy skuteczności walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania; wierzy, że wspólna definicja i czarna lista rajów podatkowych, jak również wzmocniona przejrzystość działalności przedsiębiorstw, obejmująca wprowadzenie do rejestracji firm „korzyści z prawa własności”, stanowią ważne kroki hamujące nielegalne odpływy kapitałowe;

                  33.

                  zgadza się z Komisją, że „[n]a skuteczność funkcjonowania krajowych systemów podatkowych może negatywnie wpływać również pogłębiająca się integracja rynków międzynarodowych oraz globalizacja gospodarcza” (16) i że „[p]okonanie powyższego problemu wymaga podjęcia przez kraje rozwijające się oraz kraje rozwinięte wspólnych wysiłków, których celem będzie wdrożenie zasad dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania, a tym samym zwiększenie perspektyw wzrostu gospodarczego oraz ograniczanie ubóstwa w krajach rozwijających się; jednocześnie pozwoli to na wzmocnienie systemów podatkowych na poziomie światowym” (17);

                  34.

                  podkreśla, że część nielegalnych odpływów środków finansowych dokonuje się poprzez nieprawidłową wycenę wartości wymiany handlowej, która polega na zawyżaniu wartości importu, a zaniżaniu wartości eksportu na dokumentach celnych; podkreśla znaczenie roli odgrywanej przez organy celne w wykrywaniu fałszywych transakcji, jako że są obecne na punktach wejścia i wyjścia towarów; zwraca uwagę, że dopuszczanie się nielegalnych praktyk jest możliwe wtedy, kiedy brak skutecznego krajowego nadzoru celnego;

                  35.

                  zauważa, że organy celne w wielu krajach rozwijających się w rzeczywistości nie funkcjonują skutecznie, głównie z uwagi na brak skutecznych systemów zarządzania ryzykiem; wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na ten aspekt rozwoju i do skoncentrowania swych zasobów na działaniach zmierzających do zaradzeniu takiej sytuacji, zwłaszcza poprzez włączenie zrównoważonych reform systemów celnych do kryteriów zarządzania finansami publicznymi, które trzeba spełnić, by uzyskać wsparcie budżetowe;

                  36.

                  podkreśla fakt, że nieskuteczne kontrole celne nie dotyczą tylko państw rozwijających się; ubolewa, że kontrole celne w państwach członkowskich nie działają właściwie (18), tym samym umożliwiając dopuszczanie się oszustw; nalega, by Komisja podjęła wszelkie niezbędne kroki zmierzające do zaradzenia tej sytuacji poprzez zacieśnienie swej współpracy z sieciami międzynarodowymi, jak sieć agencji zajmujących się przestępstwami gospodarczymi, i z krajowymi organami celnymi w celu gromadzenia dowodów od producentów, linii żeglugi morskiej, przedsiębiorstw logistycznych i organów portowych na całym świecie;

         Koordynacja pomocy rozwojowej, priorytetów w zakresie rozwoju i uzyskiwanie wyników z pomocy udzielanej przez Unię

                  37.

                  zauważa, że wsparcie unijne wciąż jest rozproszone i obejmuje instrumenty Unii w odniesieniu do poziomów działania w Unii, jak również dwustronne programy państw członkowskich oraz interwencje Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI); sytuacja ta powoduje nieprawidłowości w programowaniu wsparcia w sytuacjach kryzysowych i delikatnych; apeluje do Komisji o skoordynowanie różnych instrumentów wsparcia w Unii;

                  38.

                  ubolewa, iż tylko cztery państwa – Szwecja, Luksemburg, Dania i Niderlandy – przekroczyły unijne cele dotyczące międzynarodowej pomocy rozwojowej w 2012 r., pomimo faktu, że wszystkie państwa zobowiązały się do przeznaczania 0,70 % swego produktu krajowego brutto (PKB) na pomoc rozwojową;

                  39.

                  ponownie podkreśla, że dobre sprawowanie rządów, demokracja, poszanowanie praw człowieka oraz zmniejszanie ubóstwa muszą stanowić zintegrowane cele organizacji wdrażających w krajach, gdzie rozdzielana jest pomoc z EFR; wzywa Komisję do częstszego stosowania dialogu politycznego na mocy art. 8 umowy z Kotonu, kiedy dochodzi do przypadków łamania praw człowieka, a w razie konieczności do zawieszania pomocy;

                  40.

                  podkreśla, że UE potrzebuje szerokiego spektrum narzędzi współpracy na rzecz rozwoju dostosowanych do różnych warunków; podkreśla zwłaszcza konieczność opracowania skutecznych narzędzi i metod pracy w odniesieniu do postępowania z państwami upadłymi lub zdecydowanie niedemokratycznymi;

                  41.

                  podkreśla, że ESDZ musi zagwarantować konkretne cele polityki w zakresie rozwoju; zwraca uwagę, iż inne względy natury handlowej lub wynikające z polityki zagranicznej i bezpieczeństwa nie powinny stać na przeszkodzie realizacji priorytetów Unii w zakresie rozwoju;

                  42.

                  zauważa, że ogólny wpływ działań Unii w zakresie rozwoju zależy od unijnych strategii w zakresie rolnictwa, rybołówstwa, energetyki i handlu; podkreśla, że należy dbać o spójność polityki na rzecz rozwoju zgodnie z art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także o to, by ten obszar polityki był zgodny z zasadą „niewyrządzania szkody”;

                  43.

                  podkreśla, iż większy nacisk powinno się kłaść na trwały charakter pomocy; wyraża obawy w związku z utrzymującymi się brakami w zakresie wydajności (problemy stwierdzono w przypadku 40,3 % skontrolowanych działań), skuteczności (43 %) i trwałości (46 %) projektów i programów realizowanych obecnie w Afryce Subsaharyjskiej (19), stwierdzonymi w wyniku oceny przeprowadzonej na miejscu przez niezależnych ekspertów; zauważa, że takie same obawy dotyczące wyników miały negatywny wpływ na realizację projektów na Karaibach, gdzie ogólny odsetek dobrych lub bardzo dobrych projektów spadł z 74,6 % w 2009 r. do 72,9 % w 2010 r. i 61,5 % w 2011 r. (20), a także w regionie Pacyfiku, gdzie w przypadku realizacji znacznej liczby projektów wystąpiły trudności (21);

                  44.

                  jest głęboko zaniepokojony doniesieniami Trybunału Obrachunkowego zawartymi w specjalnych sprawozdaniach nr 1/2012 i 13/2012 pt., odpowiednio, „Skuteczność pomocy rozwojowej Unii Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego w Afryce Subsaharyjskiej” i „Pomoc rozwojowa Unii Europejskiej na rzecz dostępu do wody pitnej i podstawowej infrastruktury sanitarnej w krajach Afryki Subsaharyjskiej”, które wskazują na to, że połowa interwencji ma dobre perspektywy, jeśli chodzi o trwałość, lecz dla drugiej połowy gwarancja osiągnięcia trwałych wyników jest mniejsza; z zadowoleniem przyjmuje zalecenia Trybunału Obrachunkowego zawarte w tych sprawozdaniach i nalega, by Komisja rozpatrzyła je celem zoptymalizowania korzyści wynikających z wydatków Unii na rozwój;

                  45.

                  jest zdania, że edukacja odgrywa kluczową rolę w rozwoju, ponieważ daje szanse na trwałość wysiłków w zakresie rozwoju, a bez niej nie zdadzą egzaminu nawet najlepiej obmyślane techniczne strategie polityczne; uznaje wyzwania w tym obszarze, zwłaszcza trudności w realizacji globalnych celów, jeśli chodzi o osiągnięcie parytetu płciowego przy zapisach do szkół;

                  46.

                  uważa, że Komisja powinna być w stanie wykazać podatnikom, co zostało osiągnięte dzięki pomocy rozwojowej Unii w tej dziedzinie; wzywa Komisję do sformułowania jasnych celów, które następnie umożliwią jej przeprowadzenie rzeczywistych kontroli wykonanych zadań;

                  47.

                  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach wdrażania „Planu zmian” służby Komisji opracowują wspólne ramy, które mają posłużyć mierzeniu wyników polityki na rzecz rozwoju i przekazywaniu informacji o nich, w tym również o inteligentnym i zrównoważonym rozwoju gospodarczym; wzywa Komisję do zakomunikowania Parlamentowi rezultatu tych prac przed końcem listopada 2013 r.;

                  48.

                  podkreśla wartość kontroli wykonania zadań przeprowadzonych w obszarze pomocy rozwojowej przez Trybunał Obrachunkowy; zachęca Trybunał Obrachunkowy do skupienia większych zasobów na pracy kontrolnej, zajmującej się zagrożeniami dla gospodarności, skuteczności i efektywności;

                  49.

                  podkreśla, że długoterminowy rozwój społeczny i gospodarczy wymaga trwałych źródeł dochodu innych niż pomoc; uważa w związku z tym, że solidne i dobrze funkcjonujące stosunki handlowe zgodne z zasadami WTO mają kluczowe znaczenie dla krajów rozwijających się, i tym samym wzywa Komisję, Radę i kraje AKP do znalezienia rozwiązania kwestii dotyczących umów o partnerstwie gospodarczym i wolnym handlu pomiędzy Unią i regionem AKP;

         Wsparcie budżetowe

                  50.

                  odnotowuje, że w 2011 r. na wsparcie budżetowe przeznaczono 207 mln EUR, czyli 6,3 % ogólnej kwoty wszystkich zobowiązań;

                  51.

                  przypomina, że Trybunał Obrachunkowy w swym sprawozdaniu rocznym w sprawie EFR dotyczącym roku budżetowego 2011 wykazał, iż w przypadku 23 % wypłat wsparcia budżetowego wystąpiły błędy niekwantyfikowalne; zauważa poprawę w tym względzie w stosunku do ustaleń z poprzednich sprawozdań; uważa jednak, że wynik za 2011 r. jest wciąż niezadowalający;

                  52.

                  jest głęboko zaniepokojony wnioskami Trybunału Obrachunkowego, iż błędy niekwantyfikowalne polegały na tym, że nie wykazano w sposób usystematyzowany spełnienia kryteriów kwalifikowalności, ponieważ wyników w zakresie zarządzania finansami publicznymi nie porównano z celami przyjętymi dla okresu podlegającego przeglądowi; wzywa Komisję do zapewnienia rygorystycznej kontroli krajów beneficjentów zarówno przed wydaniem decyzji o udzieleniu wsparcia budżetowego, jak i po niej, szczególnie w krajach otrzymujących istotną pomoc finansową z funduszy rozwoju Unii, w których mocno wzrasta poziom korupcji, dlatego domaga się lepszych mechanizmów kontroli ze strony Komisji w celu zapewnienia, że pieniądze europejskich podatników nie będą wykorzystywane do finansowania terroryzmu lub korupcji;

                  53.

                  ma świadomość potencjalnych zalet wsparcia budżetowego; zwraca jednak uwagę na zagrożenia, jakie związane są z tym sposobem udzielania pomocy ze względu na to, iż jest on, bardziej niż inne formy pomocy, narażony na nadużycia finansowe i korupcję z uwagi na swoją zamienność; przypomina, że kontrola przeprowadzona przez Trybunał Obrachunkowy na funduszach wypłaconych jako wsparcie budżetowe kończy się w chwili, gdy pomoc unijna wpływa do skarbu państwa partnerskiego;

                  54.

                  podkreśla, że zagrożenia te są szczególnie alarmujące w kontekście masowych odpływów nielegalnych środków kapitałowych z krajów rozwijających się, o czym wspomniano w ust. 25; nalega, by Komisja uwzględniła istniejące systemy sprawozdawczości dotyczące nielegalnych odpływów kapitałowych, zanim podejmie decyzję o udzieleniu wsparcia budżetowego;

                  55.

                  z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie Komisji, że w ramach wsparcia budżetowego należy przywiązywać większą wagę do walki z nadużyciami i korupcją, zwłaszcza przy ocenie kryterium kwalifikującego dotyczącego zarządzania finansami publicznymi w odniesieniu do wsparcia budżetowego; wzywa zatem Komisję, by uwzględniała istniejące systemy sprawozdawczości dotyczące poziomów nadużyć finansowych i korupcji przed podjęciem decyzji o udzieleniu wsparcia budżetowego; nalega, by warunkiem przyznania wsparcia budżetowego było istnienie niezależnego krajowego organu kontroli;

                  56.

                  zauważa, że programy dotyczące dobrych rządów są finansowane w celu wspierania krajów rozwijających się w walce z nadużyciami finansowymi, korupcją i niewłaściwym zarządzaniem finansowym; biorąc pod uwagę, że wolny od korupcji system sądowy jest niezbędnym warunkiem zapewnienia dobrych rządów i państwa prawa, wzywa Komisję do położenia wyraźnego nacisku na programy reformy sądowej; uznaje ponadto, że w 2011 r. Komisja ukończyła ocenę tematyczną reformy systemu bezpieczeństwa i sądowego; apeluje do Komisji o publiczne udostępnienie wyników tej oceny;

                  57.

                  uznaje, że stosunkowo niski wskaźnik wypłat do EFR ze wsparcia budżetowego w 2011 r. wynika bezpośrednio z gruntowniejszej oceny zgodności partnerskich rządów z kryteriami kwalifikowalności lub wskaźnikami wydajności, co spowodowało, że Komisja wstrzymała płatności na całkowitą kwotę 200 mln euro w 16 krajach AKP, gdzie stwierdzono niewystarczające postępy w realizacji uprzednio wyznaczonych celów; z zadowoleniem przyjmuje nowe podejście do wsparcia (22) z budżetu unijnego, które wprowadzono w październiku 2011 r. i które przyczynia się do wzmocnienia wewnętrznych mechanizmów odpowiedzialności w krajach AKP; wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi pierwszych wyników, jeśli chodzi o skuteczność tego nowego podejścia, kiedy nowe wytyczne zostaną w pełni zastosowane;

                  58.

                  ponawia swój apel do Komisji i państw członkowskich o stworzenie publicznego rejestru, w którym w przejrzysty sposób notowane byłyby porozumienia w sprawie wsparcia budżetowego, procedury i wskaźniki rozwoju (23);

                  59.

                  ponownie zwraca się do Komisji o składanie okresowych sprawozdań dotyczących osiągnięcia celów wyznaczonych w odniesieniu do wsparcia budżetowego Unii oraz konkretnych problemów występujących w poszczególnych krajach będących beneficjentami pomocy; wzywa Komisję do zapewnienia zmniejszenia lub wycofania wsparcia budżetowego, jeżeli nie zostaną osiągnięte konkretne cele;

         Pomoc Unii dla Haiti

                  60.

                  wzywa Komisję do upublicznienia wskaźników wydajności dotyczących wsparcia budżetowego udzielonego Republice Haiti oraz odpowiednich ocen działań rządu Haiti dokonanych celem zakwalifikowania się do wsparcia budżetowego, i do skoncentrowania się na następujących kryteriach: a) stabilnych ramach makroekonomicznych; b) krajowych lub sektorowych strategiach politycznych i reformach zmierzających do zrównoważonego rozwoju i ograniczenia ubóstwa; c) zarządzaniu finansami publicznymi, w tym zwalczaniu korupcji; d) przejrzystości i nadzorze budżetu, również z punktu widzenia nadzoru publicznego;

                  61.

                  wzywa Komisję, by nowe kryterium opisane w komunikacie Komisji dotyczącym przyszłego podejścia do wsparcia budżetowego UE na rzecz państw trzecich, począwszy od 2013 r. zastosowała w przejrzysty sposób do wsparcia budżetowego udzielonego rządowi Haiti;

                  62.

                  ubolewa nad brakiem trwałości niektórych projektów i podkreśla, że projekty powinny w pierwszym rzędzie zmierzać do tworzenia nowych miejsc pracy i trwałego wzrostu, co umożliwiłoby państwu haitańskiemu zwiększenie dochodów, tak by w mniejszym stopniu było uzależnione od pomocy z zewnątrz;

                  63.

                  nawołuje Komisję do przedstawienia oceny zrównoważonych skutków projektów finansowanych przez Unię na Haiti w pięcioletniej perspektywie oraz do przedstawiania co roku sprawozdania organom udzielającym absolutorium;

                  64.

                  nalega, aby Komisja kontynuowała starania na rzecz umacniania rządu haitańskiego i administracji; domaga się, aby Komisja przedłożyła sprawozdanie na temat sytuacji i podjętych działań;

                  65.

                  ubolewa nad niewystarczającą koordynacją działań delegatury Unii i przedstawicielstwa Komisji w Biurze Pomocy Humanitarnej Wspólnoty Europejskiej; popiera nasilenie koordynacji między wszystkimi podmiotami Unii w tym kraju; dlatego zachęca Komisję do zapewnienia większej spójności i dopełniania się pomocy humanitarnej i pomocy rozwojowej, zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i w praktyce;

                  66.

                  nalega, by Komisja zapewniła, iż w 2013 r. zostanie przeprowadzona odkładana i pierwsza jak dotąd całościowa ocena oddziaływania programu pomocy unijnej dla Haiti;

                  67.

                  wobec tego, iż obecnie zarówno Parlament, jak i obywatele Unii nie mają dostępu do informacji o wynikach osiągniętych przez finansowane przez Unię programy i projekty na Haiti, nalega, by Komisja przed upływem 2013 r. zasadniczo poprawiła swą politykę dostępu opinii publicznej do monitorowania programów i projektów;

         Współpraca z międzynarodowymi organizacjami

                  68.

                  jest głęboko zatroskany wynikiem kontroli Trybunału Obrachunkowego, który większość błędów w płatnościach wykrył w umowach na dotacje i wkład finansowy zawarte z międzynarodowymi organizacjami, w ramach których to umów 58 % skontrolowanych transakcji zawierało błędy; uważa zatem, że zabezpieczenia wdrażania kontroli i działań następczych funduszy unijnych podlegających wspólnemu zarządzaniu nie są zadowalające i wzywa wszystkie zaangażowane strony do zaradzenia takiemu stanowi rzeczy;

                  69.

                  ubolewa, że dopiero teraz przedsiębiorstwo Grupy Banku Światowego (WBG, z ang. World Bank Group) udzieliło służbom Komisji dostępu do swych sprawozdań z audytu wewnętrznego; ubolewa, że jak dotąd nie znaleziono odpowiednich rozwiązań ani procedur dla udzielania przez WBG koniecznych informacji finansowych instytucjom Unii w każdym bez wyjątku przypadku; wzywa WBG i Komisję do szybkiego osiągnięcia zadowalającego rezultatu dyskusji prowadzonych na ten temat; wzywa Komisję do informowania Parlamentu o postępach w tych dyskusjach;

                  70.

                  zgadza się z Komisją, że nieznalezienie trwałego rozwiązania dla udzielania przez WBG koniecznych informacji finansowych odpowiedniej instytucji Unii będzie miało konsekwencje dla przyszłej współpracy z WBG; wzywa Komisję do zawieszenia podpisanych z WBG umów o dotacje i umów w sprawie wkładu, jeśli nie zostanie znalezione rozwiązanie;

         Instrument inwestycyjny

                  71.

                  przypomina, że kwota środków z dziewiątego i dziesiątego EFR, przeznaczonych na instrument inwestycyjny dla krajów AKP i KTZ, wyniosła 3 185,5 mln EUR;

                  72.

                  ponownie wyraża ubolewanie z powodu nieobjęcia instrumentu inwestycyjnego poświadczeniem wiarygodności Trybunału Obrachunkowego ani procedurą udzielania absolutorium przez Parlament, mimo iż działania są prowadzone przez EBI w imieniu i na ryzyko Unii, przy wykorzystaniu zasobów EFR;

                  73.

                  z zadowoleniem przyjmuje dobrą współpracę administracji EBI z Parlamentem w kontekście rocznej procedury udzielenia absolutorium z wykonania EFR w formie wymiany zdań w czasie posiedzeń komisji;

                  74.

                  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie z dniem 1 stycznia 2012 r. nowych „ram pomiarów wyników” (REM, z ang. Results Measurement Framework), które będą mieć zastosowanie do wszystkich operacji prowadzonych poza Unią, i zapewnią ocenę ex ante oczekiwanego wkładu w realizację celów rozwojowych Unii i kraju (filar 1), oczekiwanej jakości i wyników operacji (filar 2) i oczekiwanej dodatkowości wkładu EBI odnoszącego się do alternatyw rynkowych (filar 3), a także monitorowanie wskaźników do czasu, gdy projekt zostanie w pełni wdrożony i stanie się operacyjny i będzie można dokonać pomiaru pierwszych wyników w zakresie rozwoju; oczekuje, że w ramach procedury udzielenia absolutorium za rok 2012 EBI zapewni pierwszą ocenę funkcjonowania REM;

                  75.

                  ponownie wzywa EBI do bardziej bezpośredniego uzależniania finansowania projektów od ograniczania ubóstwa i osiągania MCR, poszanowania praw człowieka, demokracji i dobrych rządów, społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, przestrzegania zasad godnej pracy i zasad środowiskowych;

                  76.

                  z zadowoleniem przyjmuje deklarowany cel EBI odnośnie do stosowania restrykcyjnej polityki w zakresie udzielania pożyczek z myślą o finansowaniu nowych elektrowni opalanych węglem kamiennym i brunatnym; wzywa EBI do wdrożenia tej polityki;

                  77.

                  z zadowoleniem przyjmuje kroki podjęte przez EBI w reakcji na apel Parlamentu o zwiększenie przejrzystości, polegające na publikowaniu informacji o każdej nowej pożyczce na portalu EBI, zanim zatwierdzi ją zarząd, wskazaniu na portalu EBI (łącznie z informacją kontaktową) każdego pośrednika finansowego, który korzysta z EBI, oraz na domaganiu się od małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) będących pośrednikami pożyczkowymi EBI wprowadzenia na swym portalu wydzielonej strony dla produktu dla MŚP;

                  78.

                  przypomina, że trójstronne porozumienie zawarte między Komisją, EBI i Trybunałem Obrachunkowym określa rolę Trybunału Obrachunkowego w zakresie kontrolowania EFR zarządzanych przez EBI; ponawia swe apele do Trybunału Obrachunkowego o sporządzenie sprawozdania specjalnego na temat skuteczności i wydajności EFR zarządzanych przez EBI pod kątem ograniczania ubóstwa;

                  79.

                  odnotowuje ponadto, że w Radzie Dyrektorów EBI zasiada obecnie 8 kobiet i 20 mężczyzn; zachęca państwa członkowskie do rozważenia nominowania kandydatów obu płci w celu osiągnięcia bardziej zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn w Radzie Dyrektorów EBI;

         Ujęcie EFR w budżecie

                  80.

                  podkreśla potrzebę przewidywalności pomocy i kontroli demokratycznej, które można zapewnić jedynie wtedy, gdy EFR będzie częścią budżetu ogólnego Unii; zwraca uwagę na fakt, że ujęcie EFR w budżecie obniżyłoby koszty transakcji oraz uprościło wymogi sprawozdawczo-księgowe, ponieważ obowiązywałby jeden zbiór przepisów administracyjnych i struktur decyzyjnych zamiast dwóch; podkreśla, że ujęcie EFR w budżecie nie oznacza, że całkowita kwota wydatków na współpracę na rzecz rozwoju może zostać ograniczona;

                  81.

                  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji (24) do przedstawienia wniosku o ujęcie EFR w budżecie na rok 2020, kiedy to wygaśnie umowa z Kotonu; oczekuje, że Komisja dotrzyma tego zobowiązania i podejmie odpowiednie kroki, by ułatwić włączenie EFR do budżetu unijnego począwszy od wieloletnich ram finansowych po 2020 r.; jest zdania, że w świetle obecnego kryzysu budżetowego i gospodarczego ryzyko tego, że ujęcie EFR w budżecie UE doprowadzi do obniżenia poziomu całkowitego finansowania współpracy z partnerami z krajów AKP, jest obecnie zbyt duże; z tego względu nalega, by w budżetowaniu, które rozpatruje się na potrzeby wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020, ujęto przeniesienie do działu 4 dotyczącego globalnego wymiaru Europy całej koperty finansowej zaproponowanej dla EFR (30,3 mld euro w cenach z 2011 r.) (25) oraz by w żadnym razie nie wykorzystywano tego jako pretekstu dla zmniejszenia pułapów całkowitych wydatków na zewnętrzne działania UE w ogólności, a w szczególności na pomoc na rzecz rozwoju;

                  82.

                  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do dostosowania przysługujących Parlamentowi praw kontroli nad EFR do praw, które posiada on w zakresie budżetu ogólnego Unii, w szczególności w odniesieniu do instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju; apeluje do Komisji, aby niezwłocznie przestawiła konkretne propozycje w tym zakresie i podjęła rozmowy w celu określenia dokładnych warunków przyszłej kontroli Parlamentu nad podejmowaniem strategicznych decyzji dotyczących EFR.

         (1)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 243.

         (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

         (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

         (4)  Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4.

         (5)  Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1 i Dz.U. L 324 z 7.12.2001, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 33.

         (7)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.

         (8)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.

         (9)  Dz.U. C 306 E z 15.12.2006, s. 373.

         (10)  Dz.U. C 279 E z 19.11.2009, s. 100.

         (11)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.

         (12)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.

         (13)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.

         (14)  Wyżej wymienione sprawozdanie roczne Komisji w sprawie zarządzania finansami ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) w 2011 r.

         (15)  Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 37.

         (16)  Komunikat Komisji z dnia 21 kwietnia 2010 r. pt. „Podatki a rozwój: współpraca z krajami rozwijającymi się w zakresie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania”.

         (17)  Tamże.

         (18)  Specjalne sprawozdania Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 1/2010 i nr 13/2011.

         (19)  Dokument roboczy służb Komisji pt. „Sprawozdanie roczne 2012 na temat polityki Unii Europejskiej w zakresie rozwoju i pomocy zewnętrznej oraz jej realizacji w 2011 r.”, s. 67.

         (20)  Tamże, s. 90.

         (21)  Tamże, s. 113.

         (22)  Komunikat Komisji z dnia 13 października 2011 r. pt. „Przyszłe podejście do wsparcia budżetowego UE na rzecz państw trzecich”.

         (23)  O co Parlament wniósł w ust. 52 rezolucji z dnia 5 lipca 2011 r. w sprawie przyszłości wsparcia budżetowego UE na rzecz krajów rozwijających się (Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0317) i w ust. 42 sprawozdania z udzielenia absolutorium za 2010 r.

         (24)  Komunikat Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. pt. „Budżet z perspektywy »Europy 2020«”.

         (25)  Tamże.


               11.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/3

         Przyjęcie decyzji Komisji w sprawie powiadomienia przez Republikę Czeską o przejściowym planie krajowym, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych
   (2015/C 117/03)
   W dniu 10 kwietnia 2015 r. Komisja przyjęła decyzję C(2015) 2298 w sprawie powiadomienia przez Republikę Czeską o przejściowym planie krajowym, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (1).
   Dokument ten dostępny jest na stronie internetowej: https://circabc.europa.eu/w/browse/36205e98-8e7a-47d7-808d-931bc5baf6ee

      (1)  Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17.


title: 2005/526/WE: Decyzja Rady z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych

text:
               22.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/82

      DECYZJA RADY

   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych
   (2005/526/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, ust. 3, akapit drugi i ust. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)(2)(3)(4)(5)(6)(7)(8)(9)(10)

               Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r., „Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej”, która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia (SAP) zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.Komisja zaleciła w swoim komunikacie pt.: „Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych” zawarcie umów ramowych z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Republiką Chorwacji, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową, ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych.Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.Szczegółowe zasady i warunki dotyczące udziału Chorwacji w programach wspólnotowych, w szczególności w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty. W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.Chorwacja może starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2698/90 z 18 grudnia 1989 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na inne państwa Europy Środkowej i Wschodniej (2) lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Bośni i Hercegowiny, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.Umowa ramowa zostanie załączona jako protokół i będzie stanowiła integralną część Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, który wszedł w życie 1 lutego 2005 r.Stosowanie Umowy podlega okresowej kontroli.Należy zatwierdzić niniejszą umowę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym w imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę ramową między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji ustanawiającą ogólne zasady udziału Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji. (3)

   Artykuł 2
   1.   Komisja jest upoważniona w imieniu Wspólnoty do określania szczegółowych zasad i warunków stosowanych odnośnie do udziału Republiki Chorwacji w danym programie, zwłaszcza w kwestii wpłacania składek finansowych. W tym celu, Komisja jest wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.
   2.   Jeżeli Republika Chorwacji złoży wniosek o pomoc zewnętrzną, stosowane są procedury określone w rozporządzeniu (WE) nr 3906/89 oraz w jakimkolwiek innym podobnym rozporządzeniu, przewidującym zewnętrzną pomoc Wspólnoty dla Republiki Chorwacji, które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Najpóźniej trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie co trzy lata, Komisja dokona przeglądu realizacji Umowy i sporządzi dla Rady sprawozdanie na ten temat. Jeżeli to konieczne do sprawozdania mogą zostać dołączone odpowiednie propozycje.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady, przystępuje, w imieniu Wspólnoty, do notyfikacji przewidzianych w art. 10 Umowy.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 2 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         L. FRIEDEN

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda wydana dnia 10 maja 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 375 z 23.12.1989, str. 11. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2257/2004 (Dz.U. L 389 z 30.12.2004, str. 1).

      (3)  Patrz: str. 8 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2006/830/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska na rok budżetowy 2004

text:
               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/90

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska na rok budżetowy 2004
   (2006/830/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2004 (2), wraz z odpowiedziami Agencji,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 marca 2006 r. (5972/2006-C6-0093/2006),

               —

               uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), a w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (4), a w szczególności jego art. 13,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), a w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 Regulaminu oraz załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0098/2006),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2004;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją stanowiącą jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 269 z 28.10.2005, str. 13.

      (2)  Dz.U. C 332 z 28.12.2005, str. 37.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1641/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 1).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1261/2005 (Dz.U. L 201 z 2.8.2005, str. 3).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1495 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/187

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1495
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedzią Centrum (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Centrum absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0062/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego (4), w szczególności jego art. 12a,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0082/2016),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 39.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2012/400/UE: Decyzja Rady z dnia 10 lipca 2012 r. dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami

text:
               18.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 lipca 2012 r.
   dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
   (2012/400/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 i 48, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół 31 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwanego dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczególne przepisy i ustalenia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (2)

               Należy rozszerzyć współpracę Umawiających się Stron Porozumienia EOG na działania poza czterema swobodami, w tym współpracę dotyczącą swobodnego przepływu pracowników, koordynację systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

               (3)

               W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić Protokół 31 do Porozumienia EOG.

               (4)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         V. SHIARLY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2012
      z dnia
      dotycząca zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG, w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr […] z dnia […] r. (1).

                  (2)

                  Należy rozszerzyć współpracę Umawiających się Stron Porozumienia EOG w celu włączenia współpracy w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

                  (3)

                  Protokół 31 do Porozumienia EOG powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić podjęcie rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2012 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W art. 5 Protokołu 31 do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  po ust. 11 wprowadza się ustęp w brzmieniu:
                  „12.   Od dnia 1 stycznia 2012 r. państwa EFTA uczestniczą w działaniach finansowanych z następujących pozycji budżetowych, wprowadzonych do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012:

                              —

                                 Pozycja w budżecie 04 01 04 08: »Swobodny przepływ pracowników, koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich – Wydatki na administrację i zarządzanie«,

                              —

                                 Artykuł w budżecie 04 03 05: »Swobodny przepływ pracowników, koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.«;”

                  2)

                  w ust. 5 sformułowanie „oraz w programie, o którym mowa w tiret dwunastym, począwszy od 1 stycznia 2009 r.” otrzymuje brzmienie: „oraz w programie, o którym mowa w tiret dwunastym, począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r., i w działaniach finansowanych z następujących pozycji budżetowych na rok budżetowy 2012, o których mowa w ust. 12, począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r.”;

                  3)

                  w ust. 6 i 7 wyrazy „ustęp 8” zastępuje się wyrazami „ustęp 8 i 12”.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (2).
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L …

         (2)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Rady (UE) 2016/870 z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu ustalającego na okres czterech lat uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską

text:
               2.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 145/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/870
   z dnia 24 maja 2016 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu ustalającego na okres czterech lat uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 30 listopada 2006 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1801/2006 dotyczące zawarcia Umowy partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską (2) (zwanej dalej „umową partnerską”).

               (2)

               Ostatnio obowiązujący protokół ustalający uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie partnerskiej stracił moc w dniu 16 grudnia 2014 r.

               (3)

               Unia i Islamska Republika Mauretańska wynegocjowały nowy protokół (3) do umowy partnerskiej (zwany dalej „protokołem”).

               (4)

               Protokół został podpisany zgodnie z decyzją (UE) 2015/2191 (4) i jest tymczasowo stosowany od dnia 16 listopada 2015 r.

               (5)

               W art. 10 umowy o partnerstwie ustanowiono wspólny komitet odpowiedzialny za kontrolę stosowania umowy partnerskiej i zapewnienie jej wykonania. Ponadto zgodnie z protokołem wspólny komitet może zatwierdzać określone zmiany protokołu. W celu ułatwienia zatwierdzania tych zmian należy upoważnić Komisję, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków, do ich zatwierdzania w ramach procedury uproszczonej.

               (6)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół ustalający na okres czterech lat uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii (5).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wystosowuje w imieniu Unii powiadomienie przewidziane w art. 17 protokołu.
   Artykuł 3
   Z zastrzeżeniem postanowień i warunków określonych w załączniku do niniejszej decyzji, Komisja jest upoważniona, w imieniu Unii, do zatwierdzenia zmian w protokole, w ramach wspólnego komitetu.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 maja 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 10 maja 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1801/2006 z dnia 30 listopada 2006 r. dotyczące zawarcia Umowy partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską (Dz.U. L 343 z 8.12.2006, s. 1).

      (3)  Protokół ustalający na okres czterech lat uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską (Dz.U. L 315 z 1.12.2015, s. 3).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2015/2191 z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Protokołu ustalającego na okres czterech lat uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską (Dz.U. L 315 z 1.12.2015, s. 1).

      (5)  Protokół został opublikowany w Dz.U. L 315 z 1.12.2015 r. wraz z decyzją w sprawie podpisania.

      ZAŁĄCZNIK

         Zakres uprawnień i procedura ustalania stanowiska Unii na forum wspólnego komitetu

                  1.

                  Komisja jest upoważniona do prowadzenia negocjacji z Islamską Republiką Mauretańską oraz, w stosownych przypadkach i z zastrzeżeniem zgodności z pkt 3 niniejszego załącznika, do uzgadniania zmian w protokole w odniesieniu do następujących kwestii:

                              a)

                              przeglądu uprawnień do połowów zgodnie z art. 5 i 6 protokołu;

                              b)

                              decyzji dotyczącej warunków wsparcia sektorowego zgodnie z art. 3 i załącznikiem 2 do protokołu;

                              c)

                              warunków prowadzenia połowów zgodnie z art. 5 i 6 protokołu.

                  2.

                  W ramach wspólnego komitetu Unia:

                              a)

                              działa zgodnie z realizowanymi przez siebie celami w ramach wspólnej polityki rybołówstwa;

                              b)

                              działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa;

                              c)

                              wspiera stanowiska, które są spójne z odpowiednimi przepisami przyjmowanymi przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem.

                  3.

                  W przypadku gdy przewiduje się, że na posiedzeniu wspólnego komitetu zostanie przyjęta decyzja w sprawie zmian w protokole, o których mowa w pkt 1, podejmuje się kroki konieczne do tego, aby stanowisko, które ma zostać wyrażone w imieniu Unii, uwzględniało najnowsze statystyczne, biologiczne i inne stosowne informacje przekazywane Komisji.
                  W tym celu oraz w oparciu o te informacje odpowiednio wcześniej przed odnośnym posiedzeniem wspólnego komitetu służby Komisji przekazują Radzie lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument zawierający szczegóły wniosku w sprawie stanowiska Unii.
                  W odniesieniu do kwestii, o których mowa w pkt 1 lit. a), zatwierdzenie planowanego stanowiska Unii przez Radę wymaga większości kwalifikowanej głosów. W pozostałych przypadkach stanowisko Unii planowane w dokumencie przygotowawczym uznaje się za zatwierdzone, chyba że podczas posiedzenia organu przygotowawczego Rady lub w terminie dwudziestu dni od otrzymania dokumentu przygotowawczego – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej – sprzeciwią się temu państwa członkowskie w liczbie odpowiadającej mniejszości blokującej. W przypadku takiego sprzeciwu odnośna kwestia zostaje skierowana do Rady.
                  Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestia ta przekazywana jest Radzie lub jej organom przygotowawczym.

                  4.

                  Zachęca się Komisję do podejmowania, w odpowiednim czasie, wszelkich niezbędnych działań następczych wobec decyzji wspólnego komitetu, w tym, w stosownych przypadkach, publikacji odpowiedniej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, i przedłożenia wszelkich wniosków potrzebnych do wykonania niniejszej decyzji.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/2156 z dnia 27 października 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014

text:
               8.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 333/58

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/2156
   z dnia 27 października 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsiębiorstwa (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsiębiorstwu absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2014 (05587/2016 – C8-0058/2016),

               —

               uwzględniając swoją decyzję z dnia 28 kwietnia 2016 r. (3) odraczającą udzielenie absolutorium za rok budżetowy 2014, jak również odpowiedzi Dyrektora Wykonawczego Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 209,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 72/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo ENIAC (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 561/2014 z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (6), w szczególności jego art. 12,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 110/2014 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących partnerstwa publiczno-prywatne, o których mowa w art. 209 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (8),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając drugie sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0264/2016),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2014;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Dyrektorowi Wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS), Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 25.

      (2)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 26.

      (3)  Dz.U. L 246 z 14.9.2016, s. 432.

      (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 21.

      (6)  Dz.U. L 169 z 7.6.2014, s. 152.

      (7)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (8)  Dz.U. L 38 z 7.2.2014, s. 2.


title: 2011/352/UE: Decyzja Rady z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie stosowania w Księstwie Liechtensteinu przepisów dorobku prawnego Schengen dotyczących systemu informacyjnego Schengen

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/84

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 czerwca 2011 r.
   w sprawie stosowania w Księstwie Liechtensteinu przepisów dorobku prawnego Schengen dotyczących systemu informacyjnego Schengen
   (2011/352/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół między Unia Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwany dalej „protokołem”) (1), który został podpisany w dniu 28 lutego 2008 r. (2) i wszedł w życie w dniu 7 kwietnia 2011 r., w szczególności jego art. 10 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 10 ust. 1 protokołu stanowi, że przepisy dorobku prawnego Schengen są stosowane przez Księstwo Liechtensteinu wyłącznie na podstawie stosownej decyzji, którą Rada przyjmie po upewnieniu się, że Księstwo Liechtensteinu spełnia warunki niezbędne do wprowadzania tego dorobku w życie.

               (2)

               Rada sprawdziła, czy Księstwo Liechtensteinu zapewnia odpowiednie poziomy ochrony danych, podejmując następujące kroki: Księstwu Liechtensteinu przekazano kompleksowy kwestionariusz, a udzielone przez nie odpowiedzi zarejestrowano; w Księstwie Liechtensteinu przeprowadzono także – zgodnie z obowiązującymi procedurami oceny Schengen przedstawionymi w decyzji Komitetu Wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. ustanawiającej Stały Komitet ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen („SCH/Com-ex (98) 26 def.”) (3) (zwanej dalej „decyzją Komitetu Wykonawczego z 16 września 1998 r.”) – wizytacje sprawdzające i oceniające w zakresie ochrony danych.

               (3)

               W dniu 9 czerwca 2011 r. Rada stwierdziła, że Księstwo Liechtensteinu spełniło warunki w zakresie ochrony danych. Możliwe jest zatem ustalenie terminu, od którego można wobec niego stosować dorobek prawny Schengen dotyczący systemu informacyjnego Schengen (zwanego dalej „SIS”).

               (4)

               Wejście w życie niniejszej decyzji powinno pozwolić na przekazywanie rzeczywistych danych SIS do Księstwa Liechtensteinu. Faktyczne wykorzystanie tych danych powinno umożliwić Radzie – dzięki obowiązującym procedurom oceny Schengen przedstawionym w decyzji Komitetu Wykonawczego z 16 września 1998 r. – sprawdzenie, czy stosowanie przepisów dorobku prawnego Schengen dotyczących SIS jest w Księstwie Liechtensteinu prawidłowe. Po przeprowadzeniu tych ocen Rada powinna podjąć decyzję o zniesieniu kontroli na granicach wewnętrznych z Księstwem Liechtensteinu.

               (5)

               Umowa między Księstwem Liechtensteinu, Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotycząca wprowadzania w życie, stosowania i rozwoju dorobku prawnego Schengen i dotycząca kryteriów i mechanizmów umożliwiających określenie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu złożonego w Liechtensteinie, Islandii lub Norwegii stanowi, że w zakresie wprowadzania w życie, stosowania i rozwoju dorobku prawnego Schengen zaczyna ona obowiązywać w tym samym dniu, w którym zaczyna obowiązywać protokół.

               (6)

               Rada powinna podjąć osobną decyzję, w której wyznaczona zostanie data zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych. Do dnia określonego w tej decyzji należy wprowadzić pewne ograniczenia w korzystaniu z SIS,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Od dnia 19 lipca 2011 r. przepisy dorobku prawnego Schengen dotyczące SIS, o których mowa w załączniku I, mają zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu w jego stosunkach z Królestwem Belgii, Republiką Bułgarii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Republiką Węgierską, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Rumunią, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji.
   2.   Przepisy dorobku prawnego Schengen dotyczące SIS, o których mowa w załączniku II, mają, od dnia określonego w tych przepisach, zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu w jego stosunkach z Królestwem Belgii, Republiką Bułgarii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Republiką Węgierską, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Rumunią, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji.
   3.   Od dnia 9 czerwca 2011 r. Księstwu Liechtensteinu można przekazywać rzeczywiste dane SIS.
   Od dnia 19 lipca 2011 r. Księstwo Liechtensteinu ma prawo wprowadzać dane do systemu SIS i wykorzystywać dane SIS, z zastrzeżeniem ust. 4.
   4.   Do dnia, w którym zniesione zostaną kontrole na granicach wewnętrznych z Księstwem Liechtensteinu, Księstwo Liechtensteinu:

               a)

               nie jest zobowiązane do wydawania decyzji o odmowie wjazdu na swoje terytorium obywatelom państw trzecich, wobec których państwo członkowskie dokonało wpisu do SIS do celów odmowy wjazdu, ani nie jest zobowiązane do wydalania tych obywateli;

               b)

               powstrzymuje się od wprowadzania danych objętych przepisami art. 96 Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (4) (zwanej dalej „konwencją z Schengen”).

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 czerwca 2011 r.

            W imieniu Rady

         PINTÉR S.

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Decyzje Rady: 2008/261/WE (Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 3) oraz 2008/262/WE (Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5).

      (3)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 138.

      (4)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

      ZAŁĄCZNIK I

         Wykaz przepisów dorobku prawnego Schengen dotyczących systemu SIS, które mają mieć zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu

                  1.

                  W odniesieniu do postanowień konwencji z Schengen:
                  Artykuły 64 i 92–119 konwencji z Schengen.

                  2.

                  W odniesieniu do decyzji i oświadczeń Komitetu Wykonawczego ustanowionego konwencją z Schengen dotyczących SIS:

                              a)

                              decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 15 grudnia 1997 r. zmieniająca rozporządzenie finansowe w sprawie systemu C. SIS (SCH/Com-ex (97) 35) (1);

                              b)

                                          —

                                          oświadczenie Komitetu Wykonawczego z dnia 18 kwietnia 1996 r. w sprawie definicji cudzoziemca (SCH/Com-ex (96) decl. 5) (2);

                                          —

                                          oświadczenie Komitetu Wykonawczego z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie struktury SIS (SCH/Com-ex (99) decl. 2 rev.) (3).

                  3.

                  W odniesieniu do innych instrumentów dotyczących SIS:

                              a)

                              dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4) w zakresie, w jakim dyrektywa ta ma zastosowanie do przetwarzania danych w ramach SIS;

                              b)

                              decyzja Rady 2000/265/WE z dnia 27 marca 2000 r. w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania, przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, umowami zawartymi przez niego, w imieniu niektórych państw członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, „Sisnet” (5);

                              c)

                              podręcznik SIRENE (6);

                              d)

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia niektórych nowych funkcji systemu informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem (7); oraz wszelkie kolejne decyzje w sprawie daty zastosowania tych funkcji;

                              e)

                              decyzja Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotycząca wprowadzenia kilku nowych funkcji do systemu informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem (8), oraz wszelkie kolejne decyzje w sprawie daty zastosowania tych funkcji;

                              f)

                              rozporządzenie (WE) nr 1160/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniające konwencję wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, w zakresie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do systemu informacyjnego Schengen (9);

                              g)

                              art. 5 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (10) oraz przepisy jego tytułu II i załączniki do niego dotyczące systemu informacyjnego Schengen;

                              h)

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 1104/2008 z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (11);

                              i)

                              decyzja Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (12).

         (1)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 444.

         (2)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, str. 458.

         (3)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, str. 459.

         (4)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

         (5)  Dz.U. L 85 z 6.4.2000, s. 12.

         (6)  Części podręcznika SIRENE zostały opublikowane w Dz.U. C 38 z 17.2.2003, s. 1. Podręcznik został zmieniony decyzjami Komisji: 2006/757/WE (Dz.U. L 317 z 16.11.2006, s. 1) i 2006/758/WE (Dz.U. L 317 z 16.11.2006, s. 41).

         (7)  Dz.U. L 162 z 30.4.2004, s. 29.

         (8)  Dz.U. L 68 z 15.3.2005, s. 44.

         (9)  Dz.U. L 191 z 22.7.2005, s. 18.

         (10)  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

         (11)  Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 1.

         (12)  Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 43.

      ZAŁĄCZNIK II

         Wykaz przepisów dorobku prawnego Schengen dotyczących systemu SIS, które mają mieć zastosowanie do Księstwa Liechtensteinu od daty określonej w tych przepisach

                  1.

                  Rozporządzenie (WE) nr 1986/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (1).

                  2.

                  Rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (2).

                  3.

                  Decyzja Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (3).

         (1)  Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4.

         (3)  Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63.