title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1737 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/350

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1737
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Wspólnego Przedsięwzięcia (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsięwzięciu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05875/2017 – C8-0091/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 209,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 561/2014 z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (4), w szczególności jego art. 12,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 110/2014 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących partnerstwa publiczno-prywatne, o których mowa w art. 209 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0113/2017),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL za rok budżetowy 2015;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 473 z 16.12.2016, s. 24.

      (2)  Dz.U. C 473 z 16.12.2016, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 169 z 7.6.2014, s. 152.

      (5)  Dz.U. L 38 z 7.2.2014, s. 2.


title: Decyzja Rady 2008/389/WPZiB z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu sił zbrojnych działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/45

         DECYZJA RADY 2008/389/WPZiB
   z dnia 7 kwietnia 2008 r.
   w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu sił zbrojnych działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając Zalecenie prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 września 2007 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1778 (2007), w której zezwolono na utworzenie misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Środkowoafrykańskiej i w Czadzie (MINURCAT) oraz upoważniono Unię Europejską do rozpoczęcia w tych państwach – na okres dwunastu miesięcy od deklaracji o początkowej zdolności operacyjnej – operacji, której celem jest wsparcie misji ONZ. W rezolucji tej zwrócono się również do rządów Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej oraz do Unii Europejskiej o jak najszybsze zawarcie umów w sprawie statusu sił zbrojnych biorących udział w tej operacji Unii Europejskiej.

               (2)

               W dniu 15 października 2007 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2007/677/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (1) (EUFOR Tchad/RCA).

               (3)

               Po otrzymaniu w dniu 18 września 2007 r. upoważnienia Rady, zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej, prezydencja wspierana przez Sekretariat Generalny/Wysokiego Przedstawiciela wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu sił zbrojnych działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej.

               (4)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu sił zbrojnych działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 7 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         R. ŽERJAV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 21.
    ---documentbreak---

               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/46

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Środkowoafrykańską w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”,
   z jednej strony, i
   REPUBLIKA ŚRODKOWOAFRYKAŃSKA, zwana dalej „państwem przyjmującym”,
   z drugiej strony,
   razem zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:

               —

               rezolucję 1778 (2007) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 września 2007 r.,

               —

               wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR Tchad/RCA),

               —

               fakt, że umowa ta nie będzie miała wpływu na prawa ani obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych ani innych instrumentów ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres zastosowania i definicje
   1.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej oraz do ich personelu.
   2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Do celów niniejszej umowy:

               a)

               „siły działające pod przywództwem Unii Europejskiej (EUFOR)” oznaczają sztab wojskowy UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w operacji, ich wyposażenie oraz środki transportu;

               b)

               „operacja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie misji wojskowej w ramach mandatu wynikającego z rezolucji 1778 (2007) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 września 2007 r.;

               c)

               „dowódca sił UE” oznacza dowódcę w obszarze działań;

               d)

               „sztab wojskowy UE” oznacza sztab wojskowy oraz jego oddziały, niezależnie od ich umiejscowienia, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym dowództwo lub kontrolę wojskową nad operacją;

               e)

               „kontyngenty narodowe” oznaczają jednostki i oddziały należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;

               f)

               „personel EUFOR-u” oznacza personel cywilny i wojskowy przydzielony EUFOR-owi, jak również personel rozlokowany w celu przygotowania operacji oraz personel pełniący misję z ramienia państwa wysyłającego lub instytucji UE w ramach operacji, i – o ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej – znajdujący się na terytorium państwa przyjmującego, z wyjątkiem personelu lokalnego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;

               g)

               „personel lokalny” oznacza osoby zatrudnione będące obywatelami państwa przyjmującego lub mające w nim stałe miejsce pobytu;

               h)

               „obiekty” oznacza wszelkie pomieszczenia, kwatery oraz tereny niezbędne EUFOR-owi i personelowi EUFOR-u;

               i)

               „państwo wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUFOR-u.

         Artykuł 2
   Przepisy ogólne
   1.   EUFOR i personel EUFOR-u przestrzegają praw i przepisów państwa przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań i działalności niezgodnych z celami operacji.
   2.   EUFOR regularnie informuje rząd państwa przyjmującego o liczbie swego personelu przebywającego na terytorium państwa przyjmującego.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Personel EUFOR-u musi zawsze mieć przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
   2.   Pojazdy, statki powietrzne, okręty i inne środki transportu EUFOR-u posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne sił EUFOR-u, o których poinformowane są odpowiednie władze państwa przyjmującego.
   3.   EUFOR ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia, takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne, na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu. Mundury personelu EUFOR-u oznakowane są widocznym emblematem EUFOR-u. Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w operacji mogą być umieszczane na obiektach sił EUFOR-u, na ich pojazdach i innych środkach transportu oraz mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy sił UE.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium państwa przyjmującego
   1.   Personel EUFOR-u ma wstęp na terytorium państwa przyjmującego wyłącznie po przedstawieniu dokumentów określonych w art. 3 ust. 1 lub, w przypadku pierwszego wjazdu, indywidualnego lub zbiorowego rozkazu wyjazdu wydanego przez EUFOR. Personel EUFOR-u nie podlega przepisom paszportowym ani wizowym, kontroli imigracyjnej ani celnej podczas wjazdu, wyjazdu lub pobytu na terytorium państwa przyjmującego.
   2.   Personel EUFOR-u nie podlega przepisom państwa przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie uzyskuje on prawa pobytu ani stałego zamieszkania na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   EUFOR nie podlega obowiązkowi przedkładania wykazów ani innych dokumentów celnych dotyczących zasobów i środków transportu EUFOR-u służących wsparciu operacji, gdy zasoby te lub środki transportu wjeżdżają na terytorium państwa przyjmującego, przejeżdżają przez nie lub z niego wyjeżdżają; nie podlegają one również żadnym kontrolom.
   4.   Personel EUFOR-u może kierować pojazdami silnikowymi i statkami powietrznymi na terytorium państwa przyjmującego pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy lub licencji pilota.
   5.   Do celów operacji państwo przyjmujące przyznaje EUFOR-owi i personelowi EUFOR-u swobodę poruszania się i podróżowania w obrębie swojego terytorium, w tym także swojej przestrzeni powietrznej.
   6.   Do celów przeprowadzenia operacji EUFOR może przeprowadzić w obrębie terytorium państwa przyjmującego, w tym jego przestrzeni powietrznej, jakiekolwiek ćwiczenia i szkolenia obejmujące użycie broni.
   7.   Do celów przeprowadzenia operacji EUFOR może korzystać z dróg publicznych, mostów, promów i lotnisk bez uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i podobnych należności. Siły EUFOR-u nie są zwolnione z rozsądnych opłat – na zasadach obowiązujących w tym zakresie siły zbrojne państwa przyjmującego – za zamówione i wykonane usługi.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane EUFOR-owi przez państwo przyjmujące
   1.   Obiekty EUFOR-u są nietykalne. Funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać bez zgody dowódcy sił UE.
   2.   Obiekty EUFOR-u, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz środki transportu EUFOR-u nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji. Dowódca sił UE może jednak upoważnić władze państwa przyjmującego do przeprowadzenia rewizji. W takim przypadku przeprowadza się ją w obecności przedstawiciela dowódcy sił UE.
   3.   EUFOR, jego mienie i majątek objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.
   4.   Archiwa i dokumenty EUFOR-u są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
   5.   Korespondencja służbowa EUFOR-u jest nietykalna. Korespondencja służbowa EUFOR-u oznacza wszelką korespondencję związaną z operacją i jej funkcjami.
   6.   W odniesieniu do kupowanych i przywożonych towarów, świadczonych usług oraz obiektów wykorzystywanych przez EUFOR do celów operacji siły EUFOR-u oraz ich dostawcy lub kontrahenci, o ile nie są oni obywatelami państwa przyjmującego, zwolnieni są z wszelkich opłat krajowych, regionalnych i lokalnych, podatków i należności o podobnym charakterze. Siły EUFOR-u nie są zwolnione z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za świadczone usługi.
   7.   Państwo przyjmujące zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych na potrzeby operacji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i podobnych należności, innych niż należności za przechowywanie, przewóz i inne zrealizowane usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUFOR-u przez państwo przyjmujące
   1.   Personel EUFOR-u nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUFOR-u są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ust. 6.
   3.   Personel EUFOR-u korzysta w każdej sytuacji z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa przyjmującego.
   Immunitet od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUFOR-u, może zostać uchylony przez państwo wysyłające lub stosowną instytucję UE, w zależności od przypadku. Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.
   4.   Personel EUFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnych, ustnych i wszystkich działań podejmowanych przez niego podczas pełnienia funkcji służbowych. Dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem państwa przyjmującego powództwa przeciwko personelowi EUFOR-u. Przed wszczęciem postępowania sądowego dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy czyn będący przedmiotem postępowania został popełniony przez personel EUFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych.
   Jeżeli czyn ten został popełniony przez personel EUFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych, nie wszczyna się postępowania i stosuje się przepisy art. 15. Jeżeli czyn ten nie został popełniony podczas pełnienia funkcji służbowych, można wszcząć postępowanie. Poświadczenie dowódcy sił zbrojnych UE oraz właściwego organu państwa wysyłającego lub odnośnej instytucji UE jest wiążące dla jurysdykcji państwa przyjmującego i nie może go ono zakwestionować.
   Wszczęcie postępowania przez członka personelu EUFOR-u uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
   5.   Personel EUFOR-u nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
   6.   W stosunku do członka personelu EUFOR-u nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne, z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne niepowiązane z wykonywaniem funkcji służbowych. Mienie członka personelu EUFOR nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeśli dowódca sił zbrojnych UE poświadczy, iż jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUFOR funkcji służbowych. W postępowaniu cywilnym personel EUFOR-u nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   Immunitet personelu EUFOR-u od jurysdykcji państwa przyjmującego nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego państwa wysyłającego.
   8.   Personel EUFOR-u nie podlega w zakresie usług świadczonych na rzecz EUFOR-u przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w państwie przyjmującym.
   9.   Członkowie personelu EUFOR-u zwolnieni są z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych im przez EUFOR lub państwo wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza państwa przyjmującego.
   10.   Personel EUFOR-u nie jest zwolniony z opłat celnych, podatków i związanych z tym należności za przedmioty przeznaczone do jego użytku osobistego, z wyjątkiem tych, które już są w jego posiadaniu w momencie wjazdu na terytorium państwa przyjmującego i artykułów pierwszej potrzeby. Personel EUFOR-u nie jest zwolniony z opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do jego użytku osobistego.
   Osobisty bagaż personelu EUFOR-u nie podlega kontroli, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do użytku osobistego personelu EUFOR-u, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez prawodawstwo państwa przyjmującego lub podlega przepisom tego państwa w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach kontrolę przeprowadza się jedynie w obecności danego członka personelu EUFOR-u lub upoważnionego przedstawiciela EUFOR-u.
   Artykuł 7
   Personel lokalny
   Personel lokalny korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez państwo przyjmujące. Państwo przyjmujące sprawuje jednak jurysdykcję nad tym personelem w taki sposób, aby zbytnio nie zakłócać wypełniania przez niego funkcji związanych z operacją.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy danego państwa wysyłającego mają prawo w pełni sprawować na terytorium państwa przyjmującego jurysdykcję karną oraz władzę dyscyplinarną przyznaną im przez prawodawstwo tego państwa wysyłającego w stosunku do całego personelu EUFOR-u podlegającego tym przepisom.
   Artykuł 9
   Mundury i broń
   1.   Noszenie mundurów podlega zasadom zatwierdzonym przez dowódcę sił UE.
   2.   Personel wojskowy EUFOR-u może nosić broń i amunicję, pod warunkiem że jest do tego upoważniony wydanymi mu rozkazami.
   Artykuł 10
   Wsparcie państwa przyjmującego i zawieranie umów
   1.   Państwo przyjmujące zgadza się na udzielenie siłom EUFOR-u, na ich prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
   2.   Państwo przyjmujące udostępnia, w miarę dostępnych mu środków, bez pobierania jakichkolwiek opłat, obiekty, których jest właścicielem, w zakresie potrzebnym do prowadzenia przez EUFOR działań administracyjnych i operacyjnych. Jeśli chodzi o obiekty, których właścicielem są prywatne osoby prawne, państwo przyjmujące zobowiązuje się wspierać, na koszt EUFOR-u, jego wysiłki zmierzające do znalezienia takich obiektów i ich wykorzystania.
   3.   W miarę dostępnych mu środków i możliwości państwo przyjmujące udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wspieraniu operacji. Pomoc i wsparcie operacji przez państwo przyjmujące są udzielane na takich samych warunkach jak te udzielane własnym siłom zbrojnym.
   4.   Przepisy mające zastosowanie do umów zawieranych przez EUFOR w państwie przyjmującym są określane w tych umowach.
   5.   Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej zastosowania ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów, o której mowa w art. 15 ust. 3 i 4.
   6.   Do celów operacji państwo przyjmujące ułatwia wykonywanie umów zawartych przez EUFOR z podmiotami gospodarczymi.
   Artykuł 11
   Zmiany w obiektach
   1.   Siły EUFOR-u są upoważnione do budowy i przebudowy obiektów w zależności od wymogów operacyjnych.
   2.   Państwo przyjmujące nie żąda od EUFOR-u żadnego odszkodowania za wspomnianą budowę lub przebudowę.
   Artykuł 12
   Śmierć członka personelu EUFOR-u
   1.   Dowódca sił UE ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu EUFOR-u oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia i podjąć w tym celu stosowne kroki.
   2.   Sekcji zwłok zmarłych członków personelu EUFOR-u nie przeprowadza się bez zgody odpowiedniego państwa oraz obecności przedstawiciela EUFOR-u lub odpowiedniego państwa.
   3.   Państwo przyjmujące oraz EUFOR współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu EUFOR-u do kraju pochodzenia.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo EUFOR-u i żandarmeria wojskowa
   1.   Państwo przyjmujące przyjmuje wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony EUFOR-owi i jego personelowi.
   2.   EUFOR jest upoważniony do podejmowania kroków niezbędnych do ochrony swoich obiektów, w tym także obiektów wykorzystywanych do szkoleń, przed atakiem lub wtargnięciem z zewnątrz.
   3.   Dowódca sił UE może ustanowić jednostkę żandarmerii wojskowej w celu utrzymania porządku w obiektach EUFOR-u.
   4.   Żandarmeria wojskowa może także w porozumieniu i we współpracy z żandarmerią wojskową lub policją państwa przyjmującego podejmować działania poza tymi obiektami w celu zapewnienia porządku i dyscypliny wśród personelu EUFOR-u.
   Artykuł 14
   Systemy komunikacyjne
   1.   EUFOR może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. EUFOR współpracuje z właściwymi organami państwa przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Państwo przyjmujące udostępnia spektrum częstotliwości bez pobierania opłat.
   2.   EUFOR korzysta z nieograniczonego prawa do komunikacji radiowej (w tym za pomocą satelitarnych, ruchomych lub przenośnych aparatów radiowych), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w obiektach EUFOR-u i między nimi, w tym instalowania kabli i linii naziemnych do celów przeprowadzenia operacji.
   3.   W swoich obiektach EUFOR może podjąć, we współpracy z właściwymi organami państwa przyjmującego, jeśli dowódca sił EUFOR-u uzna to za konieczne, kroki niezbędne do dystrybucji poczty, której nadawcą lub odbiorcą jest EUFOR lub jego personel.
   Artykuł 15
   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody i straty
   1.   EUFOR ani personel EUFOR-u nie ponoszą odpowiedzialności za szkody ani straty dotyczące mienia cywilnego ani publicznego, które związane są z wymogami operacyjnymi lub powstają w wyniku działań związanych z zakłóceniami porządku publicznego lub ochroną EUFOR-u.
   2.   W celu osiągnięcia ugody roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub publicznego nieobjęte postanowieniami ust. 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia EUFOR-u są przekazywane EUFOR-owi za pośrednictwem właściwych organów państwa przyjmującego – w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez osoby prawne lub fizyczne z państwa przyjmującego, lub kierowane do właściwych organów państwa przyjmującego w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez EUFOR.
   3.   Jeżeli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji ds. roszczeń odszkodowawczych składającej się z jednakowej liczby przedstawicieli EUFOR-u i przedstawicieli państwa przyjmującego. Ugodę osiąga się na zasadzie wspólnego porozumienia.
   4.   Jeśli niemożliwe jest osiągnięcie ugody w ramach komisji ds. roszczeń odszkodowawczych, spór:

               a)

               w przypadku roszczeń w wysokości 40 000 EUR lub poniżej tej kwoty rozstrzygany jest na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE;

               b)

               w przypadku roszczeń powyżej kwoty określonej w lit. a) jest wnoszony przed trybunał rozjemczy, którego decyzja jest wiążąca.

         5.   Trybunał rozjemczy składa się z trzech sędziów polubownych, z których jeden jest wyznaczany przez państwo przyjmujące, drugi przez EUFOR, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez państwo przyjmujące i EUFOR. Jeżeli jedna ze stron nie wyznaczy sędziego polubownego w terminie dwóch miesięcy, lub w przypadku braku zgody pomiędzy państwem przyjmującym a EUFOR-em co do wyznaczenia trzeciego sędziego, sędzia ten jest wyznaczany z urzędu przez przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   6.   EUFOR oraz organy administracyjne państwa przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji ds. roszczeń odszkodowawczych oraz trybunału rozjemczego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad wnoszenia roszczeń odszkodowawczych.
   Artykuł 16
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli EUFOR-u oraz właściwe organy państwa przyjmującego.
   2.   W przypadku braku rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE.
   Artykuł 17
   Inne postanowienia
   1.   W przypadkach gdy niniejsza umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUFOR-u oraz personelu EUFOR-u, rząd państwa przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe władze lokalne państwa przyjmującego.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa, ani nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUFOR.
   Artykuł 18
   Uzgodnienia wykonawcze
   Do celów niniejszej umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą sił zbrojnych UE oraz organami administracyjnymi państwa przyjmującego.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania i pozostaje w mocy do dnia wyjazdu ostatniego oddziału EUFOR-u oraz ostatniego członka personelu EUFOR-u, zgodnie z informacją dostarczoną przez EUFOR.
   2.   Z zastrzeżeniem ust. 1, postanowienia art. 4 ust. 7, art. 5 ust. 1–3, art. 5 ust. 6 i 7, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 4, art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 8–10, art. 10 ust. 2, art. 11, art. 13 ust. 1 i 2 i art. 15 uznaje się za obowiązujące od dnia rozlokowania pierwszego członka personelu EUFOR-u, jeżeli data ta była wcześniejsza niż data wejścia w życie niniejszej umowy.
   3.   Niniejsza umowa może być zmieniona w formie pisemnej za obopólną zgodą stron.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej umowy nie ma wpływu na prawa ani obowiązki wynikające z wykonywania niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem.

      Sporządzono w Bangui, dnia 16 kwietnia 2008 r. w czterech oryginalnych egzemplarzach w języku francuskim.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Republiki Środkowoafrykańskiej


title: 2009/121/WE: Decyzja Rady z dnia 18 grudnia 2008 r. odrzucająca wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie stosowania substancji przeciwdrobnoustrojowych do usuwania zanieczyszczeń powierzchniowych z tuszek drobiowych (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               13.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 42/13

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 grudnia 2008 r.
   odrzucająca wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie stosowania substancji przeciwdrobnoustrojowych do usuwania zanieczyszczeń powierzchniowych z tuszek drobiowych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/121/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (1), w szczególności jego art. 3 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 853/2004 w zakresie stosowania substancji przeciwdrobnoustrojowych do usuwania zanieczyszczeń powierzchniowych z tuszek drobiowych,
   uwzględniając decyzję Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (2), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 ustanawia szczególne przepisy dla przedsiębiorstw sektora spożywczego w zakresie higieny żywności pochodzenia zwierzęcego. Stanowi ono, że przedsiębiorstwa sektora spożywczego w celu usunięcia zanieczyszczeń powierzchniowych z produktów pochodzenia zwierzęcego nie mogą stosować żadnych substancji poza wodą, chyba że stosowanie danej substancji zostało zatwierdzone zgodnie z przedmiotowym rozporządzeniem.

               (2)

               Realizując polityki Wspólnoty, należy zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi. Przyjmowane przez Wspólnotę środki dotyczące żywności i paszy muszą opierać się na odpowiedniej ocenie potencjalnych zagrożeń dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz – uwzględniając istniejące dowody naukowe – prowadzić do utrzymania lub, jeżeli jest to naukowo uzasadnione, do zwiększenia poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt gwarantowanej we Wspólnocie. Głównym priorytetem we Wspólnocie jest przestrzeganie rygorystycznych norm higieny w całym łańcuchu produkcyjnym żywności oraz unikanie lub zakaz stosowania substancji, które potencjalnie mogą służyć ukrywaniu złych praktyk higienicznych.

               (3)

               Ponadto przy realizacji polityk wspólnotowych należy zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska zarówno w aktach prawnych dotyczących samej polityki ochrony środowiska, jak i poprzez uwzględnianie wymagań polityki ochrony środowiska przy określaniu i realizacji innych polityk i działań wspólnotowych.

               (4)

               We wniosku Komisji podkreśla się, że kilka substancji przeciwdrobnoustrojowych, takich jak dwutlenek chloru, chloryn sodowy zakwaszony, fosforan trójsodowy oraz nadtlenokwasy, które są stosowane do usuwania zanieczyszczeń powierzchniowych z tuszek drobiowych, może stanowić zagrożenie dla środowiska wodnego, dla zdrowia pracowników systemów odprowadzania ścieków oraz dla działania i wydajności systemów kanalizacji lub stacji oczyszczania. Stosowanie substancji przeciwdrobnoustrojowych zawierających chlor może prowadzić również do powstawania związków chloroorganicznych, z których kilka to związki trwałe, zdolne do bioakumulacji lub rakotwórcze. Związki fosforu są również jedną z przyczyn eutrofizacji europejskich mórz regionalnych, ponieważ prowadzą do masowego rozrostu glonów oraz powodują inne niepożądane zmiany w środowisku wodnym.

               (5)

               Naukowy Komitet ds. Środków Weterynaryjnych dotyczących Zdrowia Publicznego (SCVPH) w dniu 30 października 1998 wydał sprawozdanie w sprawie korzyści i ograniczeń związanych z zabiegami przeciwdrobnoustrojowymi przeprowadzanymi na tuszkach drobiowych i zalecił, aby każdy związek lub technika służące odkażaniu były poddawane pełnej ocenie, zanim ich stosowanie zostanie dozwolone.

               (6)

               W dniach 14–15 grudnia 2005 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał opinię naukową w sprawie oceny skuteczności stosowania nadtlenokwasów jako substancji przeciwdrobnoustrojowych do oczyszczania tuszek drobiowych. Stwierdzono w niej, że trudno ocenić skuteczność stosowania nadtlenokwasów, ponieważ przedłożone protokoły zawierały nie zawsze jasne opisy, a nawet gdyby opisy te były jasne, nie wystarczyłoby to do wykazania skuteczności stosowania nadtlenokwasów w warunkach handlowych.

               (7)

               W dniu 6 marca 2008 r. EFSA wydał opinię naukową w sprawie oceny potencjalnego wpływu stosowania dwutlenku chloru, chlorynu sodu zakwaszonego, fosforanu trójsodowego oraz nadtlenokwasów na występowanie oporności drobnoustrojów. W związku z tymi ustaleniami EFSA zachęca do dalszych badań nad prawdopodobieństwem wystąpienia podatności na działanie tego rodzaju substancji oraz nad możliwością wystąpienia oporności na antybiotykoterapię oraz na inne środki przeciwdrobnoustrojowe.

               (8)

               W dniach 18 marca 2008 r. i 2 kwietnia 2008 r. Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER) oraz Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (SCENIHR) wydały wspólną opinię naukową w sprawie oddziaływania na środowisko oraz wpływu na oporność drobnoustrojów, jakie mają wspomniane cztery substancje stosowane do usuwania powierzchniowych zanieczyszczeń drobnoustrojami z tuszek drobiowych. Stwierdziły one, że obecnie nie ma wystarczającej wiedzy na temat potencjalnych negatywnych skutków stosowania różnych środków biobójczych, i podsumowały, że brakuje informacji do przeprowadzenia kompleksowych ocen ilościowych. Istnieją pewne obawy dotyczące środowiska związane z możliwością rozprzestrzenienia się lub wyselekcjonowania bardziej opornych szczepów oraz z ich potencjalnymi pozostałościami na tuszkach drobiowych.

               (9)

               Zważywszy na dostępne informacje naukowe, nie można wykluczyć, że zatwierdzenie tych substancji może doprowadzić do wzrostu oporności drobnoustrojów u ludzi.

               (10)

               Występowanie oporności drobnoustrojów pozostaje również główną troską organów międzynarodowych zajmujących się medycyną ludzką. Komisja podjęła różne ważne inicjatywy legislacyjne w celu ograniczenia oporności drobnoustrojów, która ma związek z paszą, leczeniem weterynaryjnym zwierząt oraz z żywnością.

               (11)

               Również Rada przyjęła na swoim posiedzeniu w dniach 9 i 10 czerwca 2008 r. konkluzje Rady w sprawie oporności na antybiotyki i podkreśliła w nich, że oporność drobnoustrojów pozostaje rosnącym problemem zdrowotnym zarówno w Europie, jak i na świecie.

               (12)

               W rezolucji z dnia 19 czerwca 2008 r. Parlament Europejski wyraził swój brak poparcia dla przedmiotowego wniosku Komisji wynikający z podanych wyżej powodów oraz wezwał Radę do odrzucenia tego wniosku.

               (13)

               Brak danych naukowych w odniesieniu do zagrożeń związanych ze stosowaniem wspomnianych wyżej substancji prowadzi do zastosowania zasady ostrożności, o której mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 172/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (3). Zgodnie z tą zasadą, w szczególnych okolicznościach, gdy po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono niebezpieczeństwo zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia, ale nadal brak jest pewności naukowej, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej wszechstronną ocenę ryzyka mogą zostać przyjęte tymczasowe środki zarządzania ryzykiem konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia, za którym opowiada się Wspólnota.

               (14)

               Przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego oraz programy badawcze należy zachęcać do gromadzenia danych, tak aby możliwe było dokonanie pełnej oceny skuteczności przedmiotowych substancji i występowania oporności drobnoustrojów, jak również potencjalnego wpływu na środowisko. W tym celu EFSA opublikował dokument zawierający wspólne wytyczne panelu AFC/BIOHAZ (4) w sprawie przedkładania danych do oceny bezpieczeństwa i skuteczności stosowania substancji służących do usuwania występujących na powierzchni żywności zanieczyszczeń drobnoustrojami. Rada uważa, że w związku z trwającym właśnie gromadzeniem i oceną takich danych należy zaczekać na jej wynik, a wniosek Komisji odrzucić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie stosowania substancji przeciwdrobnoustrojowych do usuwania zanieczyszczeń powierzchniowych z tuszek drobiowych zostaje odrzucony.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55.

      (2)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

      (3)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

      (4)  Dziennik EFSA (2006) 3888, s. 1.


title: 2010/557/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/240

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2008
   (2010/557/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Kolegium Policyjnego na rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Kolegium (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając decyzję Rady 2005/681/ WSiSW z dnia 20 września 2005 r. ustanawiającą Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) (3), w szczególności jej art. 16,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0075/2010),

               1.

               odracza zamknięcie ksiąg Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2008;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Dyrektorowi Europejskiego Kolegium Policyjnego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 124.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 63.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 1988 r. dotycząca uzupełnienia, w odniesieniu do rtęci pochodzącej z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych, do załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0382

Dziennik Urzędowy L 183 , 14/07/1988 P. 0030 - 0033 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 14 P. 0094  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 14 P. 0094

		Decyzja Radyz dnia 24 czerwca 1988 r.dotycząca uzupełnienia, w odniesieniu do rtęci pochodzącej z sektorów innych niż przemysłelektrolizy chlorków metali alkalicznych, do załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym(88/382/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130 S,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],a także mając na uwadze, co następuje:decyzją 77/586/EWG [3] Wspólnota zawarła Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, zwaną dalej "Konwencją chemiczną", oraz Porozumienie dodatkowe do Porozumienia podpisanego w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r., dotyczącego Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem, zwanej dalej "Międzynarodową Komisją";na mocy art. 5 Konwencji, Międzynarodowa Komisja wnioskuje o wprowadzenie wartości dopuszczalnych dla zrzutu niektórych substancji do wód powierzchniowych dorzecza Renu w drodze zmian do załącznika IV do Konwencji chemicznej; na mocy art. 14 Konwencji chemicznej, w celu wejścia w życie tych zmian konieczne jest jednomyślne przyjęcie przez Umawiające się Strony Konwencji;Międzynarodowa Komisja ustaliła, w formie wniosku mającego na celu uzupełnienie załącznika IV do Konwencji chemicznej, wartości dopuszczalne dla rtęci zrzucanej przez branże inne niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych;dyrektywa 84/156/EWG [4] ustanawia wartości dopuszczalne dla zrzutów rtęci z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych do środowiska wodnego Wspólnoty; te wartości dopuszczalne są takie same jak wartości wymienione we wniosku Międzynarodowej Komisji;artykuł 4 wymienionej dyrektywy wymaga od Państw Członkowskich opracowania programów szczególnych dotyczących zrzutów rtęci ze źródeł rozproszonych, które nie są zakładami przemysłowymi; podobnych przepisów nie ma we wniosku Międzynarodowej Komisji;pożądane jest aby Wspólnota, jako Umawiająca się Strona Konwencji, przyjęła wyżej wymieniony wniosek,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wniosek Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem mający na celu uzupełnienie, w odniesieniu do rtęci pochodzącej z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych, załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym zostaje niniejszym przyjęty w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst wniosku załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zawartych w innych regułach wspólnotowych, w szczególności art. 4 dyrektywy 84/156/EWG.Artykuł 3Przewodniczący Rady powiadamia Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, zgodnie z procedurą przewidzianą w Konwencji chemicznej, o przyjęciu wniosku określonego w art. 1.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 24 czerwca 1988 r.W imieniu RadyM. BangemannPrzewodniczący[1] Opinia wydana dnia 15 czerwca 1988 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. C 105 z 21.4.1987, str. 17.[3] Dz.U. L 240 z 19.9.1977, str. 35.[4] Dz.U. L 74 z 17.3.1984, str. 49.--------------------------------------------------Wniosek Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem mający na celu uzupełnienie załącznika IV do Konwencji o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, podpisanej w Bonn dnia 3 grudnia 1976 r.MIĘDZYNARODOWA KOMISJA DS. OCHRONY RENU PRZED ZANIECZYSZCZENIEM,uwzględniając Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym, podpisaną w Bonn, dnia 3 grudnia 1976 r.,uwzględniając, w szczególności jej art. 3, 4, 5 i 14,uwzględniając wniosek z dnia 28 czerwca 1979 r. przedstawiony w Baden w Szwajcarii i mający na celu dodanie do załącznika IV wyżej wymienionej Konwencji wartości dopuszczalnych dla odprowadzenia rtęci z zakładów elektrolizy chlorków metali alkalicznych,PROPONUJE UMAWIAJĄCYM SIĘ STRONOM KONWENCJIaby załącznik IV do Konwencji z dnia 3 grudnia 1976 r. został uzupełniony w odniesieniu do rtęci w następujący sposób:Substancje lub grupy substancji | Pochodzenie | Wartość dopuszczalna maksymalnego stężenia substancji | Wartość dopuszczalna maksymalnej ilości substancji | Końcowy termin obecnych odprowadzeń | Uwagi |1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |Rtęć | 1.Branże chemiczne wykorzystujące katalizatory rtęciowe | | | | |1.1W produkcji chlorku winylu | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | 0,1 grama rtęci na tonę zdolności produkcyjnej chlorku winylu | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu. | Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,2 grama rtęci na tonę zdolności produkcyjnej chlorku winylu | Dnia 1 lipca 1986 r. | |1.2w wytwarzaniu innych produktów | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | 5 gramów rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu | Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 10 gramów rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1986 r. | |2.Produkcja katalizatorów rtęciowych stosowanych w produkcji chlorku winylu | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | 0,7 grama rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu | Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 1,4 grama rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1986 r. | |3.Produkcja organicznych i nieorganicznych związków rtęci (z wyjątkiem produktów objętych pkt 2) | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | 0,05 grama rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu | Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 grama rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1986 r. | |4.Produkcja baterii galwanicznych zawierających rtęć | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | 0,03 grama rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną wartość 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu | Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,05 grama rtęci na kilogram rtęci poddanej obróbce | Dnia 1 lipca 1986 r. | |5.Branże metali nieżelaznych | | | | |5.1Zakłady odzyskiwania rtęci | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu | | Dnia 1 lipca 1986 r. | |5.2Wydobycie i rafinacja metali nieżelaznych | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu | | Dnia 1 lipca 1986 r. | |6.Zakłady oczyszczania toksycznych odpadów zawierających rtęć | 0,05 miligrama rtęci na litr zrzutu | | Dnia 1 lipca 1989 r. | |Dla istniejących zrzutów stosuje się tymczasową wartość dopuszczalną 0,1 miligrama rtęci na litr zrzutu | | Dnia 1 lipca 1986 r. | |W razie potrzeby, Międzynarodowa Komisja zaproponuje, na późniejszym etapie, wartości dopuszczalne dla innych branż, takich jak branża produkcji papieru, hutnictwo żelaza oraz elektrownie opalane węglem. Do tego czasu rządy ustalą normy emisji dla rtęci samodzielnie, zgodnie z art. 3 i 4 Konwencji. Normy te muszą uwzględniać najlepsze dostępne środki techniczne i nie mogą być mniej rygorystyczne niż najbliższe najbardziej porównywalne wartości dopuszczalne w załączniku IV.Na podstawie art. 14 i 19 Konwencji, niniejsze postanowienia wejdą w życie po ich jednomyślnym przyjęciu przez Umawiające się Strony Konwencji.Umawiające się Strony powiadomią o ich przyjęciu Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, który potwierdzi otrzymanie powiadomienia.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowanej w Brukseli dnia 3 grudnia 2001 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0046

Dziennik Urzędowy L 016 , 22/01/2003 P. 0023 - 0057

		Decyzja Radyz dnia 22 stycznia 2002 r.w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowanej w Brukseli dnia 3 grudnia 2001 r.(2003/46/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną.(2) Umowa była parafowana dnia 3 grudnia 2001 r.(3) Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w terminie późniejszym Umowa powinna być podpisana w imieniu Wspólnoty.(4) Właściwe jest tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od dnia 1 stycznia 2002 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych dla jej formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemności,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia wspomnianej Umowy.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Z zastrzeżeniem zawarcia Umowy przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania jej w imieniu Wspólnoty.Artykuł 3Z zastrzeżeniem wzajemności Umowa będzie stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2002 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych dla jej zawarcia.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2002 r.W imieniu RadyR. De Rato y FigaredoPrzewodniczący[1] Propozycja z dnia 21 grudnia 2000 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Jana Kinsta Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Jana Kinšta na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0015/2010 – 2010/0803(NLE))

text:
               7.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 4/70

         Czwartek, 25 marca 2010 r.Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Jana Kinsta
   P7_TA(2010)0082
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Jana Kinšta na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0015/2010 – 2010/0803(NLE))
   2011/C 4 E/21
   (Konsultacja)

      Parlament Europejski,
   uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu UE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0015/2010),
   uwzględniając to, że na posiedzeniu w dniu 16 marca 2010 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata desygnowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego,
   uwzględniając art. 108 Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0044/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Jan Kinšt spełnia warunki określone w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu UE,

               1.

               wydaje opinię pozytywną w sprawie nominacji Jana Kinšta na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz podania jej do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli państw członkowskich.


title: Decyzja Komisji z dnia 6 września 2000 r. w sprawie kryteriów oceny krajowych planów zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 1999/13/WE (notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2473)

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0541

Dziennik Urzędowy L 230 , 12/09/2000 P. 0016 - 0019

		Decyzja Komisjiz dnia 6 września 2000 r.w sprawie kryteriów oceny krajowych planów zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 1999/13/WE(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2473)(2000/541/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych, spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach [1], a w szczególności jej art. 6 ust. 5,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Państwa Członkowskie mogą określać i wdrażać krajowe plany redukcji poziomu emisji będącej skutkiem pewnych działań i instalacji objętych dyrektywą.(2) Ważnym celem zastosowania kryteriów krajowych planów jest zapewnienie, aby efektem krajowych planów była redukcja emisji równoważna z redukcją emisji, którą można osiągnąć poprzez zastosowanie limitów emisji.(3) Komisja ma zadecydować, w oparciu o wzmiankowane kryteria, czy krajowe plany przedłożone przez Państwa Członkowskie mają być uważane za wystarczające czy niewystarczające.(4) Komisja poinformuje o kryteriach Komitet Doradczy ustanowiony na mocy art. 13 dyrektywy,STANOWI:ArtykułW celu dokonania oceny krajowych planów zgodnie z art. 6 dyrektywy 1999/13/WE stosuje się kryteria przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 6 września 2000 r.W imieniu KomisjiMargot WallströmCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 85 z 29.3.1999, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKKryteria oceny krajowych planów zgodnie z art. 6 dyrektywy 1999/13/WEA. KRYTERIA POZWALAJĄCE STWIERDZIĆ, ŻE PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE POSIADA SZCZEGÓŁOWĄ WIEDZĘ DOTYCZĄCĄ AKTUALNYCH POZIOMÓW EMISJI1. Krajowy plan winien pokazać, że Państwo Członkowskie posiada szczegółową wiedzę dotyczącą aktualnych poziomów emisji.Minimalny akceptowalny dowódPaństwo Członkowskie przedkłada deklarację na piśmie, która: identyfikuje działanie lub działania, do których plan ma zastosowanie; klasyfikuje zgodnie z udokumentowanym systemem; określa liczbę instalacji objętych planem; podaje wielkość całkowitej emisji z instalacji objętych planem; identyfikuje źródło każdego czynnika emisji oraz podaje statystykę działań wykorzystaną do oszacowania poziomu emisji; opisuje metody zastosowane do określenia czynników emisji, na przykład zastosowane metody pomiarowe.B. KRYTERIA UZASADNIAJĄCE WPROWADZENIE KRAJOWEGO PLANU2. Krajowy plan uzasadnia przyjęcie odmiennego podejścia do przepisów zawartych w art. 5 ust. 2 i 3 oraz w załączniku II.Minimalny akceptowalny dowódPaństwo Członkowskie przedkłada deklarację na piśmie, która wyjaśnia korzyści wynikające z zastosowania krajowego planu zamiast zastosowania przepisów zawartych w art. 5 ust. 2 i 3 oraz w załączniku II.C. KRYTERIA POZWALAJĄCE STWIERDZIĆ, ŻE KRAJOWY PLAN JEST ZGODNY Z PRAWEM I POLITYKĄ UE ORAZ Z AKTUALNYM ZOBOWIĄZANIAMI MIĘDZYNARODOWYMI3. Krajowy plan potwierdza zgodność z dyrektywami, opublikowanymi politykami UE, traktatami dwustronnymi oraz międzynarodowymi traktatami i umowami.Minimalny akceptowalny dowódPaństwo Członkowskie przedkłada deklarację na piśmie zawierającą dowody na to, że uwzględniono zgodność krajowego planu z całym stosownym prawodawstwem.D. SZCZEGÓŁOWE KRYTERIA MAJĄCE ZASTOSOWANIE W PRZYPADKU, JEŻELI KRAJOWY PLAN SPEŁNIA KRYTERIA PRZEDSTAWIONE W PUNKTACH A, B I CSugerowany minimalny akceptowalny dowód został szczegółowo przedstawiony poniżej pod częścią zawierającą kryteria 4–26.Kryteria pozwalające stwierdzić zgodność ze szczegółowymi wymogami zawartymi w art. 6 dyrektywy 1999/13/WE4. Krajowy plan ma zastosowanie jedynie do istniejących instalacji (art. 6 ust. 1).5. Krajowy plan nie ma zastosowania do działań 4 i 11 opisanych w załączniku II (A) (art. 6 ust. 1).6. Krajowy plan nie wyłącza z zakresu zastosowania Dyrektywy 1999/13/WE żadnych działań wymienionych w załączniku I (art. 6 ust. 1).7. Krajowy plan nie wyłącza istniejących instalacji z zakresu zastosowania przepisów przedstawionych w Dyrektywie 96/61/WE (art. 6 ust. 1).8. Krajowy plan zawiera listę działań podjętych lub planowanych w celu zapewnienia, że cel określony w art. 6 ust. 1 zostanie osiągnięty (art. 6 ust. 2).9. Krajowy plan zawiera szczegółowy opis proponowanego mechanizmu monitoringu realizacji planu (art. 6 ust. 2).10. Krajowy plan ustala obowiązujące cele tymczasowe, w odniesieniu do których można mierzyć postęp prac prowadzących do osiągnięcia celu określonego w art. 6 ust. 1 (art. 6 ust. 2).11. Krajowy plan identyfikuje działanie lub działania, do których się odnosi (art. 6 ust. 2).12. Krajowy plan określa poziom redukcji emisji, który ma być osiągnięty poprzez podjęcie tych działań, odpowiadający poziomowi, który zostałby osiągnięty poprzez zastosowanie limitów emisji i/lub wartości emisji nieprzechwyconej zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 oraz załącznikiem II (art. 6 ust. 2).13. Krajowy plan zawiera listę instalacji objętych planem oraz łączną wielkość pochodzącej z nich emisji oraz łączną wartość emisji pochodzącej z każdego z działań z osobna (art. 6 ust. 2).14. Krajowy plan zawiera opis zakresu instrumentów, z pomocą których zostaną spełnione jego wymogi, dowody na to, iż opisane instrumenty będą miały moc wykonawczą, oraz szczegóły dotyczące sposobów wykazania zgodności z założeniami planu (art. 6 ust. 2).Kryteria pozwalające stwierdzić zgodność z innymi stosownymi przepisami dyrektywy 1999/13/WE15. Krajowy plan identyfikuje konieczne działania podjęte lub planowane w celu zapewnienia, aby instalacje objęte planem spełniały wymogi art. 5 (z wyjątkiem, tam gdzie plan na to zezwala, ustępów 2 i/lub 3), art. 8 i 9 oraz wszelkie wymogi planu nie później niż w dniu 31 października 2007 r. (art. 4 ust. 1).16. Krajowy plan identyfikuje konieczne działania podjęte lub planowane w celu zapewnienia, aby instalacje objęte planem zostały zarejestrowane lub uzyskały autoryzację nie później niż dnia 31 października 2007 r. (art. 4 ust. 2).17. Krajowy plan identyfikuje konieczne działania podjęte lub planowane w celu zapewnienia, aby instalacje objęte planem spełniały wymogi monitoringu ustanowione w art. 8.18. Krajowy plan identyfikuje konieczne działania podjęte lub planowane w celu zapewnienia zgodności instalacji objętych planem z limitami emisji i/lub wartościami emisji nieprzechwyconych ustanowionych w krajowym planie zgodnie z art. 9.19. Krajowy plan identyfikuje konieczne działania podjęte lub planowane w celu zapewnienia, aby instalacje objęte planem spełniały wymogi art. 10, w przypadku gdy zostanie stwierdzone naruszenie wymogów dyrektywy lub planu.20. Krajowy plan zawiera wskazówki dotyczące reprezentatywnych danych zawartych w raportach przesyłanych przez Państwa Członkowskie do Komisji zgodnie z art. 11 w zakresie wystarczającym do stwierdzenia, że wymogi zawarte w art. 6 zostały spełnione (art. 11 ust. 2).21. Krajowy plan opisuje konieczne działania podjęte lub planowane w celu zapewnienia ogólnego dostępu do informacji odnoszących się do instalacji objętych planem zgodnie z art. 12.Kryteria pozwalające stwierdzić, że realizacja planu przyniesie równoważną redukcję emisji rocznej22. Krajowy plan podaje wartość aktualnej emisji rocznej pochodzącej z instalacji objętych planem.23. Krajowy plan podaje poziom redukcji emisji rocznej z instalacji objętych planem, która zostałaby osiągnięta poprzez zastosowanie limitów emisji dla gazów i/lub wartości emisji nieprzechwyconej zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 oraz załącznikiem II.24. Krajowy plan podaje poziom redukcji emisji rocznej z instalacji objętych planem, która zostanie osiągnięta dzięki jego realizacji.25. Krajowy plan wykazuje, że poziom redukcji określonej w kryterium 24 jest przynajmniej tak wysoki, jak poziom redukcji określonej w kryterium 23.Kryteria zatwierdzania instrumentów, z pomocą których zostanie potwierdzona zgodność z planem zgodnie z kryterium 14 i art. 6 ust. 226. Krajowy plan pokazuje, że instrumenty, z pomocą których zostanie potwierdzona zgodność z jego wymogami, są wystarczające, aby strona trzecia mogła tę zgodność zweryfikować.Minimalne akceptowalne dowody dla kryteriów 4 do 26Istnieją cztery główne obszary, które wymagają przedstawienia dowodów. Ich skrócony opis przedstawia się następująco.i) Państwo Członkowskie przedkłada listę wyznaczonych instalacji, które mają być objęte krajowym planem, z podziałem przynajmniej na poziomie działań (jak to zostało określone w załączniku II A; pożądane: Corinair/EMEP SNAP poziom 2).ii) Państwo Członkowskie przedkłada szczegółowe informacje na temat sposobu wdrożenia krajowego planu przez właściwe organy, w tym:- określenie właściwych organów,- ustalenie ram czasowych oraz sposobu ich monitoringu przez właściwe organy,- sposób prowadzenia przez właściwe organy dokumentacji dotyczącej każdej z instalacji objętej krajowym planem,- określenie, że dokumentacja dotycząca instalacji będzie zawierała: szczegółowe informacje na temat działań, które są objęte planem; podjęte działania; godziny eksploatacji urządzeń; limity emisji i/lub wartości emisji nieprzechwyconej i/lub obowiązujące cele tymczasowe, które należy osiągnąć; instrumenty stosowane do monitoringu i/lub w celu stwierdzenia zgodności z limitami emisji i/lub wartościami emisji nieprzechwyconej,- metody monitoringu, sprawozdawczości oraz sposoby wykazania zgodności z planem. Państwo Członkowskie stosuje albo metodę bilansu masy zgodnie z załącznikiem III, albo procedury pomiarowe dla stężeń masy i wielkości przepływu zgodnie z uznanymi normami międzynarodowymi lub Europejskimi. Jeśli Państwo Członkowskie zaproponuje alternatywne metody w celu wykazania zgodności, krajowy plan winien przedstawić dowód porównywalnej wartości.iii) Państwo Członkowskie przedkłada wykaz emisji dla wszystkich instalacji objętych krajowym planem. Państwo Członkowskie dostarcza dowód w formie reprezentatywnych danych oraz udokumentowanych metodologii w celu umożliwienia niezależnej weryfikacji przedmiotowych emisji. Wykaz emisji winien być podstawą do stwierdzenia równoważności z Dyrektywą i Państwo Członkowskie dostarcza reprezentatywne obliczenia dotyczące poziomu redukcji emisji rocznych będących przedmiotem sprawozdania zgodnie z kryterium 23 i 24 w celu umożliwienia niezależnej weryfikacji metod obliczeniowych.iv) Państwo Członkowskie opisuje, w jaki sposób ogół społeczeństwa zostanie poinformowany o planie, jego celach oraz postępie w realizacji celów poprzez poszczególne instalacje. Niektóre informacje mogą zostać uznane za poufne i z tego względu nie zostaną publicznie udostępnione. Przykładem mogą być:- dane pozwalające na identyfikację instalacji natury militarnej,- szczegóły dotyczące niektórych instalacji, gdzie wskaźniki produkcji, takie jak zastosowanie rozpuszczalników, godziny eksploatacji oraz wielkości przepływów, mogą być wrażliwe na informację rynkową.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2016/784 z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 04 03 01 03)

text:
                  20.5.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 131/70

            DECYZJA RADY (UE) 2016/784
      z dnia 12 maja 2016 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 04 03 01 03)
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 46 i 48 w związku z art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG (zwanego dalej „protokołem 31”).

                  (3)

                  Protokół 31 zawiera szczególne postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                  (4)

                  Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG, rozszerzając ją o współpracę w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

                  (5)

                  Protokół 31 powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić kontynuowanie tej rozszerzonej współpracy po dniu 31 grudnia 2015 r.

                  (6)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2016 r.

               W imieniu Rady

            F. MOGHERINI

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2016
         zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), w szczególności art. 86 i 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu włączenia współpracy w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.

                     (2)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2016 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         W art. 5 ust. 5 i 13 protokołu 31 do Porozumienia EOG wyrażenie „i 2015” zastępuje się wyrażeniem „2015 i 2016”.
         Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*).
         Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

            (*)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1640 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/181

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1640
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedzią Centrum (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Centrum absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (5), w szczególności jego art. 12a,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0079/2015),

         1.

            stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego zostało przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

         2.

            zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2013;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 42.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1659 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/249

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1659
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedzią Instytutu (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Instytutowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (5), w szczególności jego art. 15,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0098/2015),

         1.

            udziela dyrektor Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn absolutorium z wykonania budżetu Instytutu za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektor Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 167.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1789 z dnia 25 września 2017 r. uchylająca decyzję 2009/415/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Grecji

text:
               4.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 256/5

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1789
   z dnia 25 września 2017 r.
   uchylająca decyzję 2009/415/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Grecji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust. 12,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 kwietnia 2009 r., kierując się zaleceniem Komisji, Rada stwierdziła w swojej decyzji 2009/415/WE (1) podjętej zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) istnienie nadmiernego deficytu w Grecji. Rada odnotowała, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł w 2007 r. 3,5 %, przekraczając tym samym wartość referencyjną określoną w Traktacie na poziomie 3 % PKB, a w 2008 r. jego wysokość szacowano na 3,6 % PKB (bez uwzględnienia dochodów jednorazowych; po skorygowaniu o dochody jednorazowe – 3,4 % PKB). W odniesieniu do 2009 r. prognozowano, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniesie 4,4 % PKB (3,7 % po skorygowaniu o dochody jednorazowe). W 2007 r. dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 94,8 % PKB, natomiast w 2008 r. – 94,6 % PKB, a więc znacznie przekroczył wartość referencyjną określoną w Traktacie, która wynosi 60 % PKB. Według śródokresowej prognozy Komisji ze stycznia 2009 r. przewidywano, że relacja długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB wzrośnie jeszcze bardziej, osiągając poziom 96,3 % w 2009 r. i 98,5 % w 2010 r.

               (2)

               W dniu 27 kwietnia 2009 r., zgodnie z art. 104 ust. 7 TWE i art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 (2), Rada – działając na podstawie zalecenia Komisji – skierowała do Grecji zalecenie, aby państwo to skorygowało swój nadmierny deficyt najpóźniej do 2010 r. przez obniżenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych poniżej 3 % PKB w wiarygodny i trwały sposób. W tym celu Rada wyznaczyła władzom Grecji termin na podjęcie skutecznych działań upływający dnia 27 października 2009 r.

               (3)

               Dnia 30 listopada 2009 r. Rada stwierdziła zgodnie z art. 126 ust. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), że Grecja nie podjęła skutecznych działań; w konsekwencji dnia 16 lutego 2010 r. Rada, kierując się zaleceniem Komisji, wezwała Grecję zgodnie z art. 126 ust. 9 TFUE do wprowadzenia środków służących ograniczeniu nadmiernego deficytu najpóźniej do 2012 r. Rada wyznaczyła także dzień 15 maja 2010 r. jako termin podjęcia skutecznych działań.

               (4)

               Bardzo poważne pogorszenie sytuacji finansowej greckiego rządu skłoniło państwa członkowskie, których walutą jest euro, do podjęcia w 2010 r., działając na wniosek Grecji, decyzji o udzieleniu temu państwu pomocy stabilizacyjnej w celu ochrony stabilności finansowej w całej strefie euro, w powiązaniu z pomocą wielostronną udzieloną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Od marca 2012 r. pomoc państw członkowskich, których walutą jest euro, jest udzielana w formie pożyczki z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej.

               (5)

               W dniu 10 maja 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/320/UE (3) skierowaną do Grecji na podstawie art. 126 ust. 9 i art. 136 TFUE w celu wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwała Grecję do wprowadzenia środków zmierzających do ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne do skorygowania nadmiernego deficytu najpóźniej do 2014 r.

               (6)

               Decyzja 2010/320/UE została kilkakrotnie znacznie zmieniona. W dniu 12 lipca 2011 r. decyzja ta została przekształcona decyzją Rady 2011/734/UE (4). Decyzja ta była następnie wielokrotnie znacząco zmieniana w okresie od 8 listopada 2011 r. do grudnia 2012 r. (5).

               (7)

               W dniu 8 lipca 2015 r. Grecja wystąpiła o pomoc finansową z Europejskiego Mechanizmu Stabilności (EMS) w postaci trzyletniej pożyczki, a w dniu 12 lipca 2015 r. osiągnięto porozumienie co do zasady w sprawie udzielenia Grecji pożyczki w wysokości do 86 000 mln EUR.

               (8)

               Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 472/2013 (6), w szczególności jego art. 7, państwo członkowskie występujące o pomoc finansową z EMS musi przygotować program dostosowań makroekonomicznych („program”) do zatwierdzenia przez Radę. Program taki powinien zapewnić przyjęcie szeregu reform koniecznych w celu poprawy stabilności finansów publicznych i otoczenia regulacyjnego.

               (9)

               Przygotowany przez Grecję program został zatwierdzony decyzją wykonawczą Rady (UE) 2015/1411 (7). Protokół ustaleń dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej między Komisją a władzami Grecji został podpisany w dniu 19 sierpnia 2015 r.

               (10)

               W dniu 19 sierpnia 2015 r. Rada, kierując się zaleceniem Komisji, przyjęła decyzję (UE) 2015/1410 (8) na mocy art. 126 ust. 9 TFUE i wezwała Grecję do wprowadzenia środków zmierzających do ograniczenia deficytu uznanych za niezbędne w celu korekty nadmiernego deficytu najpóźniej do 2017 r.

               (11)

               Zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 472/2013 Grecja była zwolniona z obowiązku przedkładania odrębnych sprawozdań w ramach procedury nadmiernego deficytu i przedkładała sprawozdania w ramach programu, którym była objęta.

               (12)

               W czerwcu 2016 r. Grecja pomyślnie przeszła pierwszy przegląd programu. W dniu 15 czerwca 2017 r. Eurogrupa z zadowoleniem odnotowała, że Grecja zrealizowała zadania wstępne związane z drugim przeglądem, co pozwoliło zakończyć ten przegląd. Podczas posiedzeń Eurogrupy w dniach 24 maja 2016 r. i 15 czerwca 2017 r. wyjaśniono, jakie środki zostaną wprowadzone na wypadek, gdyby po pomyślnym zakończeniu programu konieczne było zapewnienie zdolności obsługi greckiego zadłużenia.

               (13)

               Zgodnie z art. 4 Protokołu (nr 12) w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Komisja dostarcza dane na potrzeby zastosowania tej procedury. W ramach stosowania tego Protokołu państwa członkowskie przedkładają dane na temat deficytu i długu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz inne związane z tym zmienne dwa razy w roku, mianowicie przed dniem 1 kwietnia oraz przed dniem 1 października, zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2009 (9).

               (14)

               Rada podejmuje decyzje o uchyleniu decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na podstawie przedłożonych danych. Ponadto decyzja w sprawie istnienia nadmiernego deficytu powinna być uchylona tylko wówczas, gdy prognozy Komisji wskazują, że deficyt nie przekroczy w okresie objętym prognozą wartości referencyjnej określonej w Traktacie na poziomie 3 % PKB (10).

               (15)

               Na podstawie danych przedstawionych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 479/2009, w oparciu o dane przedłożone przez Grecję w kwietniu 2017 r., pierwszy przegląd programu oraz prognozę Komisji z wiosny 2017 r., uzasadnione jest sformułowanie następujących wniosków:

                           —

                           Począwszy od 2009 r., kiedy to deficyt osiągnął szczytowy poziom 15,1 % PKB, saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych ulega ciągłej poprawie – deficyt spadł w 2015 r. do 5,9 % PKB (3,2 %, jeżeli pominie się wpływ netto interwencji państwa związanej ze wsparciem dla sektora finansowego, zgodnie z danymi Eurostatu), a w 2016 r. zmienił się w nadwyżkę wynoszącą 0,7 % PKB (11). Do tego spadku deficytu doprowadziły – zasadniczo w równej mierze – ograniczenie wydatków i konsolidacja dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych.

                           —

                           Uwzględniając pakiet środków budżetowych przyjęty w kontekście pierwszego przeglądu, które zgodnie z prognozami przyniosą w całym 2018 r. 3 % PKB, oraz środki uzgodnione w ramach drugiego przeglądu, aby wyrównać częściowo skutki, jakie będzie mieć dla budżetu wprowadzenie w całym kraju systemu solidarnościowych zasiłków dochodowych, prognoza Komisji z wiosny 2017 r. wskazuje, że w 2017 r. wystąpi deficyt 1,2 % PKB, a w 2018 r. – przy założeniu kontynuacji dotychczasowej polityki – pojawi się nadwyżka wynosząca 0,6 % PKB. Przewiduje się, że środki wskazane w średniookresowej strategii budżetowej na lata 2018–2021, którą greckie władze przyjęły w maju 2017 r., a więc już po dacie granicznej zbierania danych do prognozy Komisji z wiosny 2017 r., poprawią wyniki budżetowe prognozowane tam na 2018 r. i w średnim okresie. Oczekuje się zatem, że w okresie objętym prognozą deficyt utrzyma się na poziomie niższym od wartości referencyjnej określonej w Traktacie, wynoszącej 3 % PKB.

                           —

                           Wysoki deficyt budżetowy, spadek nominalnego PKB i wydatki na pomoc finansową dla sektora bankowego spowodowały wzrost relacji długu greckiego sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB z 109,4 % w 2008 r. (12) do 179,0 % w 2016 r.; temu wzrostowi nie zdołała zapobiec znaczna operacja restrukturyzacji długu, którą przeprowadzono w 2012 r. W szczególności, relacja długu Grecji do jej PKB wzrosła z poziomu 177,4 % w 2015 r. do 179,0 % w 2016 r., ponieważ nadwyżkę budżetową z 2016 r. wykorzystano częściowo na stworzenie niezbędnych rezerw gotówkowych. Wzrost ten był również związany z kontynuacją pozytywnego trendu w zakresie wartości rezydualnej zmiany długu dzięki spłacie zaległych należności, których nie uwzględniano – zgodnie z zasadami dotyczącymi statystyki – w długu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Prognozy wskazują, że relacja długu do PKB utrzyma się w 2017 r. na zasadniczo niezmienionym poziomie, ponieważ kontynuowany będzie proces spłaty zaległych należności, ale w 2018 r. spadnie do 174,6 % dzięki pojawieniu się nadwyżki budżetowej i sprzyjających warunków koniunkturalnych.

               (16)

               Z opublikowanych przez Komisję (Eurostat) w kwietniu 2017 r. danych dotyczących wyniku budżetowego Grecji za 2016 r. i z prognozy Komisji z wiosny 2017 r. wynika, że Grecja spełnia warunki wymagane, aby Rada mogła uchylić swoją decyzję w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w tym państwie. Kwestie makroekonomiczne mające istotne znaczenie w kontekście zalecenia Komisji dotyczącego uchylenia decyzji Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Grecji, w tym kierunek polityki budżetowej w średnim okresie, były również dyskutowane podczas posiedzenia Eurogrupy w dniu 15 czerwca 2017 r.

               (17)

               Od 2017 r., tzn. następnego roku po dokonaniu korekty nadmiernego deficytu, Grecja podlega funkcji zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu i będzie w dalszym ciągu monitorowana w ramach programu obejmującego okres do połowy 2018 r. Po tym czasie Grecja powinna czynić w odpowiednim tempie postępy na drodze do osiągnięcia swojego średniookresowego celu budżetowego, przestrzegając przy tym wartości referencyjnej dotyczącej wydatków, oraz spełniać kryterium długu zgodnie z art. 2 ust. 1a rozporządzenia (WE) nr 1467/97.

               (18)

               Zgodnie z art. 126 ust. 12 TFUE decyzję Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu należy uchylić, kiedy nadmierny deficyt w danym państwie członkowskim zostanie, w ocenie Rady, skorygowany.

               (19)

               W opinii Rady nadmierny deficyt w Grecji został skorygowany i w związku z tym należy uchylić decyzję 2009/415/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Z ogólnej oceny wynika, że sytuacja nadmiernego deficytu w Grecji została skorygowana.
   Artykuł 2
   Decyzja 2009/415/WE traci niniejszym moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 września 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/415/WE z dnia 27 kwietnia 2009 r. w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Grecji (Dz.U. L 135 z 30.5.2009, s. 21).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6).

      (3)  Decyzja Rady 2010/320/UE z dnia 8 czerwca 2010 r. skierowana do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 145 z 11.6.2010, s. 6).

      (4)  Decyzja Rady 2011/734/UE z dnia 12 lipca 2011 r. skierowana do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków zmierzających do skorygowania jej nadmiernego deficytu (Dz.U. L 296 z 15.11.2011, s. 38).

      (5)  Decyzja Rady 2011/791/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/734/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 320 z 3.12.2011, s. 28), decyzja Rady 2012/211/UE z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/734/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 113 z 25.4.2012, s. 8), decyzja Rady 2013/6/UE z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/734/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 4 z 9.1.2013, s. 40).

      (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 472/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru gospodarczego i budżetowego nad państwami członkowskimi należącymi do strefy euro dotkniętymi lub zagrożonymi poważnymi trudnościami w odniesieniu do ich stabilności finansowej (Dz.U. L 140 z 27.5.2013, s. 1).

      (7)  Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2015/1411 z dnia 19 sierpnia 2015 r. zatwierdzająca program dostosowań makroekonomicznych Grecji (Dz.U. L 219 z 20.8.2015, s. 12). Decyzja wykonawcza (EU) 2015/1411 została ponownie opublikowana we wszystkich językach urzędowych w Dz.U. L 91 z 7.4.2016, s. 27.

      (8)  Decyzja Rady (UE) 2015/1410 z dnia 19 sierpnia 2015 r. wzywająca Grecję do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 219 z 20.8.2015, s. 8). Decyzja (EU) 2015/1410 została ponownie opublikowana we wszystkich językach urzędowych w Dz.U. L 91 z 7.4.2016, s. 18.

      (9)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2009 z dnia 25 maja 2009 r. o stosowaniu Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1).

      (10)  Zgodnie ze „Szczegółowymi zasadami wdrażania paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytycznymi dotyczącymi formy i treści programów stabilności i konwergencji”, uzgodnionymi przez Komitet Ekonomiczno-Finansowy dnia 15 maja 2017 r. Zob.: http://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-9344-2017-INIT/en/pdf.

      (11)  Według danych przedstawionych przez Eurostat saldo pierwotne sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniosło 3,9 % PKB w 2016 r. Zgodnie z definicją określoną w programie saldo pierwotne wyniosło 4,2 % PKB. Definicja określona w programie wyłącza jednorazowe koszty dokapitalizowania banków, wydatki związane z migracją nieuwzględniające transferów z Unii, transfery środków pieniężnych związane z decyzjami państw członkowskich, których walutą jest euro, dotyczącymi dochodów krajowych banków centralnych strefy euro (równorzędne z zyskami z programu dotyczącego rynku papierów wartościowych (SMP) i z umowy o aktywach finansowych netto (ANFA)) oraz część dochodów z prywatyzacji, ale uwzględnia zmianę stanu pozostających do uregulowania, a jeszcze nierozpatrzonych zwrotów podatku.

      (12)  Wskaźnik długu za 2008 r. został zrewidowany w górę w stosunku do pierwotnie opublikowanej wartości 94,6 % PKB ze względu na korekty statystyczne mające wpływ zarówno na dług sektora instytucji rządowych i samorządowych, jak i na PKB.


title: Decyzja Komisji z dnia 30 kwietnia 1998 r. dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0343

Dziennik Urzędowy L 153 , 27/05/1998 P. 0017 - 0017

		Decyzja Komisjiz dnia 30 kwietnia 1998 r.dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem(98/343/EWWiS, Euratom)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 akapit pierwszy,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Agencję Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,a także mając na uwadze, co następuje:w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy podpisanej w Brukseli 21 czerwca 1996 r. konieczne jest przyjęcie Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, podpisanej w Brukseli 14 listopada 1996 r.;zawarcie Umowy przejściowej jest konieczne dla realizacji celów Wspólnoty określonych w art. 2 i art. 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, gdyż Traktat nie zawiera postanowień odnoszących się do wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzją;po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym i za zgodą i zatwierdzeniem Rady z 26 stycznia 1998 r.,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Agencji Energii Atomowej Umowę przejściową między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony, w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, łącznie z Protokołem i deklaracjami.Powyższe teksty załączone są do niniejszej Decyzji [1].Artykuł 2Przewodniczący Komisji dokonuje, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Agencji Energii Atomowej, notyfikacji przewidzianej w art. 32 Umowy przejściowej.Sporządzono w Brukseli, dnia 30 kwietnia 1998 r.W imieniu KomisjiHans Van Den BroekCzłonek Komisji[1] Dz.U. 43 z 14.2.1998, str. 2 i 12.--------------------------------------------------