title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1424 z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie wsparcia działań OBWE mających na celu zmniejszenie ryzyka nielegalnego handlu i nadmiernego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej oraz amunicji konwencjonalnej w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii i w Gruzji

text:
               5.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 204/82

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1424
   z dnia 4 sierpnia 2017 r.
   w sprawie wsparcia działań OBWE mających na celu zmniejszenie ryzyka nielegalnego handlu i nadmiernego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej oraz amunicji konwencjonalnej w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii i w Gruzji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej („BSiL”) i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi („strategia UE dotycząca BSiL”). W strategii UE SALW podkreślono, że aby zminimalizować ryzyko związane z nielegalnym handlem BSiL oraz nadmiernym jej gromadzeniem, należy zwrócić szczególną uwagę na nadmierne nagromadzenie BSiL magazynowanej w Europie Wschodniej i Południowo-Wschodniej, jak również na sposoby jej rozprowadzania w strefach konfliktu.

               (2)

               Jednym z celów strategii UE dotyczącej BSiL jest promowanie skutecznej wielostronności, tak aby tworzyć mechanizmy – międzynarodowe, regionalne lub na szczeblu Unii lub jej państw członkowskich – przeciwdziałania podaży i destabilizującego rozprzestrzeniania BSiL i amunicji do niej. W swoim planie działania strategia UE SALW wyszczególnia Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) jako jedną z regionalnych organizacji, z którą należy rozwijać współpracę.

               (3)

               Strategia UE dotycząca BSiL zawiera postanowienia związane ze wspieraniem działań OBWE zmierzających do zwalczania nielegalnego handlu BSiL i amunicją do niej oraz niszczeniem nadwyżek zapasów zgromadzonych przez państwa uczestniczące OBWE. W szczególności Unia uczestniczy w wysiłkach zmierzających do zmniejszenia nadwyżki zapasów BSiL oraz amunicji konwencjonalnej pozostałych z czasów zimnej wojny w Europie Wschodniej, poprzez współpracę z OBWE, o pomoc której wystąpiły zainteresowane państwa uczestniczące.

               (4)

               W 2000 r. Państwa uczestniczące OBWE przyjęły. dokument OBWE na temat BSiL, w którym zobowiązały się do zwalczania nielegalnego handlu BSiL we wszystkich jego aspektach. W tym dokumencie podkreślono również, jak destabilizujące skutki dla bezpieczeństwa w skali krajowej, regionalnej i międzynarodowej mogą mieć: nadmierne gromadzenie BSiL oraz złe zarządzanie jej zapasami i ich niedostateczne zabezpieczenie.

               (5)

               Ponadto w 2003 r. państwa uczestniczące OBWE przyjęły dokument OBWE na temat zapasów amunicji konwencjonalnej, uznając tym samym, że nadmierne gromadzenie amunicji konwencjonalnej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i ochrony. By wyeliminować to zagrożenie, państwa te zdecydowały się ustanowić praktyczną procedurę w celu udzielenia pomocy w niszczeniu nadwyżek amunicji konwencjonalnej i/lub udoskonalenia praktyk zarządzania zapasami i bezpieczeństwa.

               (6)

               W dokumentach OBWE na temat BSiL i zapasów amunicji konwencjonalnej uznano niszczenie za preferowaną metodę pozbywania się nadwyżek BSiL i amunicji konwencjonalnej.

               (7)

               W 2016 r., podczas forum OBWE na rzecz współpracy w zakresie bezpieczeństwa, była jugosłowiańska republika Macedonii i Gruzja zwróciły się do państw uczestniczących OBWE z prośbą o udzielenie im pomocy w kwestiach objętych dokumentami OBWE na temat BSiL i amunicji konwencjonalnej, czyli w zakresie zwiększenia bezpieczeństwa BSiL i niszczenia amunicji konwencjonalnej.

               (8)

               Unia uprzednio wspierała działania OBWE w drodze decyzji Rady 2012/662/WPZiB (1). Decyzja, której wdrożenie zakończyło się w 2015 r., przewidywała finansowanie takich działań jak niszczenie nadwyżek BSiL, zwiększenie bezpieczeństwa i lepsze zarządzanie zapasami broni, opracowanie odpowiednich narzędzi do prowadzenia rejestrów broni oraz wzmocnienie kontroli transferu broni konwencjonalnej.

               (9)

               W dniu 19 grudnia 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/2356 (2). Podczas nowej fazy projektu Centrum Kontroli Broni Strzeleckiej i Lekkiej dla Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej (SEESAC) wykorzystywane będą osiągnięcia na mocy decyzji Rady 2013/730/WPZiB (3) przy jednoczesnym zachowaniu holistycznego podejścia do zwalczania zagrożenia, jakie stanowi BSiL w regionie. W szczególności projekt ten będzie wykorzystywany do skoordynowania działań z inicjatywami w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, z myślą o zwiększeniu zdolności policji w zakresie zarządzania zapasami,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby promować pokój i bezpieczeństwo, jak również skuteczną wielostronność na szczeblu globalnym i regionalnym, Unia dąży do realizacji następujących celów:

               —

               wzmocnienia pokoju i bezpieczeństwa w sąsiedztwie Unii poprzez zmniejszenie zagrożenia powodowanego nielegalnym handlem BSiL i amunicją konwencjonalną oraz nadmiernym ich gromadzeniem w regionie OBWE,

               —

               wspierania skutecznej wielostronności na szczeblu regionalnym poprzez wspieranie działań OBWE zmierzających do zapobiegania nadmiernemu gromadzeniu BSiL i amunicji konwencjonalnej oraz nielegalnemu handlowi nimi.

         2.   Aby zrealizować cel, o którym mowa w ust. 1, Unia podejmuje następujące środki:

               —

               zmniejszenie ryzyka nielegalnego rozprzestrzeniania BSiL w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii,

               —

               usuwanie nadwyżek amunicji w Gruzji.

         Szczegółowy opis projektów, o których mowa w niniejszym ustępie, znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („WP”).
   2.   Techniczną realizacją projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmuje się Sekretariat OBWE.
   3.   Sekretariat OBWE wykonuje swoje zadania pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z Sekretariatem OBWE.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 1 353 878,52 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera z Sekretariatem OBWE umowę w sprawie finansowania. Umowa w sprawie finansowania obejmuje zobowiązanie sekretariatu OBWE do zadbania o to, aby wkład Unii był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dokłada starań, aby umowę o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, zawarto możliwie szybko po wejściu w życie niniejszej decyzji. Komisja informuje Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy w sprawie finansowania.
   Artykuł 4
   WP składa Radzie sprawozdania z realizacji niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez Sekretariat OBWE. Sprawozdania te stanowią dla Rady podstawę do przeprowadzenia oceny. Komisja składa sprawozdania na temat aspektów finansowych realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 36 miesięcy od daty zawarcia umowy w sprawie finansowania, o której mowa w art. 3 ust. 3. Niniejsza decyzja wygasa jednak sześć miesięcy od daty jej wejścia w życie, jeżeli umowa w sprawie finansowania nie zostanie do tego czasu zawarta.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 sierpnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/662/WPZiB z dnia 25 października 2012 r. dotycząca wspierania działań zmniejszających ryzyko nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką oraz nadmiernego jej gromadzenia w regionie Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) (Dz.U. L 297 z 26.10.2012, s. 29).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2356 z dnia 19 grudnia 2016 r. wspierająca działania SEESAC w zakresie rozbrojenia i kontroli zbrojeń w Europie Południowo-Wschodniej w ramach strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (Dz.U. L 348 z 21.12.2016, s. 60).

      (3)  Decyzja Rady 2013/730/WPZiB z dnia 9 grudnia 2013 r. wspierająca działania SEESAC w zakresie rozbrojenia i kontroli zbrojeń w Europie Południowo-Wschodniej w ramach strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (Dz.U. L 332 z 11.12.2013, s. 19).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   Kontekst
      W 2016 r. dwa państwa uczestniczące OBWE – była jugosłowiańska republika Macedonii i Gruzja – zwróciły się o wsparcie działań związanych ze zwiększeniem bezpieczeństwa w odniesieniu do broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL) i pozbywania się nadwyżek amunicji konwencjonalnej.
      W 2016 r. była jugosłowiańska republika Macedonii zadeklarowała, że potrzebuje pomocy, by zwiększyć bezpieczeństwo fizyczne i bezpieczeństwo systemów IT magazynów BSiL i amunicji na piętnastu posterunkach policji granicznej oraz w jednym regionalnym centrum ds. ochrony granic. Ponadto we wniosku określono potrzebę zwiększenia zdolności Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (MSW) poprzez poprawę procedur zarządzania zapasami broni służbowej. Misja OBWE w Skopje zapewniała MSW stałe wsparcie w dziedzinie bezpieczeństwa poprzez ułatwianie wspólnych transgranicznych ćwiczeń, organizowanie kursów szkoleniowych na temat zwalczania przestępczości zorganizowanej, obserwacji zielonej granicy, rozpoznawania twarzy i profilowania. Oceniając na podstawie obecnej współpracy, MSW uznało misję OBWE w Skopje za partnera w modernizowaniu systemu bezpieczeństwa i w budowaniu zdolności.
      Po zakończeniu zimnej wojny Ministerstwo Obrony Gruzji pozostało z dużymi zapasami amunicji konwencjonalnej jeszcze z czasów Związku Radzieckiego. Część tych zapasów ograniczono w ramach działań krajowych, jak i międzynarodowych i dwustronnych projektów pomocy technicznej. Tak oto w latach 2005–2013 zakończono realizację trzech projektów unieszkodliwiania kierowanych i niekierowanych rakiet. Projekty te wsparły Agencja ds. Zabezpieczenia Eksploatacji Sprzętu i Zaopatrzenia NATO oraz Departament Stanu USA. W latach 2007, 2011 i 2012 OBWE i UNDP wspierały także projekty dotyczące wykorzystania, przetwarzania i unieszkodliwiania pozostałych nadwyżek kierowanych i niekierowanych lotniczych pocisków rakietowych oraz ich niebezpiecznych części składowych. Ponadto w latach 2012–2016 OBWE zapewniała pomoc na unieszkodliwianie amunicji kasetowej, bomb oraz pocisków artyleryjskich.
      W 2016 r. Gruzja przedłożyła forum OBWE na rzecz współpracy w zakresie bezpieczeństwa nowy wniosek o pomoc dotyczący unieszkodliwienia 461 ton nadwyżek amunicji konwencjonalnej, w tym 121 ton pocisków artyleryjskich i 340 ton bomb. Mimo że OBWE nie ma obecnie w Gruzji żadnej misji w terenie, organizacja ta może poszczycić się sukcesami w realizacji projektów unieszkodliwiania amunicji w tym kraju. OBWE i Gruzja ustanowiły ramy współpracy, opracowując „Program demilitaryzacji zbędnej, wykreślonej z rejestrów i przestarzałej amunicji znajdującej się w bazach wojskowych w Gruzji”. W kwietniu 2014 r. Sekretariat OBWE i Gruzja podpisały protokół ustaleń, który reguluje dodatkowe szczegóły realizacji programu.
      W ramach kontynuacji udanego wdrażania decyzji 2012/662/WPZiB obecne projekty koncentrują się na dalszym wzmacnianiu krajowej kontroli nad BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz na udzielaniu byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii i Gruzji pomocy w wywiązywaniu się z ich międzynarodowych zobowiązań w tej dziedzinie.
      2.   Cel ogólny
      Zwiększenie bezpieczeństwa w Europie Południowo-Wschodniej i w regionie Zakaukazia poprzez zmniejszenie zagrożenia wynikającego z niekontrolowanego rozprzestrzeniania BSiL i amunicji konwencjonalnej.
      3.   Opis projektów
      Projekty wykorzystują doświadczenia z przeszłych i bieżących działań OBWE mających na celu zmniejszenie nadwyżek zapasów BSiL i amunicji, poprawę ich zabezpieczenia i zapobiegania ich kradzieży, co przyczynia się do działań na rzecz zwalczania terroryzmu poprzez umożliwianie państwom uczestniczącym OBWE zajęcie się jednym ze źródeł dostaw dla sieci terrorystycznych.
      3.1.   Projekt 1: Zmniejszenie ryzyka nielegalnego rozprzestrzeniania BSiL w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii
      3.1.1.   Cel
      Zwiększenie zdolności MSW byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii do zabezpieczenia jej zapasów BSiL i amunicji, a przez to zmniejszenie ryzyka nielegalnej proliferacji, w tym do celów terrorystycznych.
      3.1.2.   Opis
      W złożonym OBWE wniosku o pomoc, MSW wskazała, że magazyny BSiL i amunicji w piętnastu posterunkach policji granicznej i w jednym regionalnym centrum ds. ochrony granic nie są odpowiednio zabezpieczone. Po ataku na posterunek policji granicznej w pobliżu miejscowości Gosince w kwietniu 2015 r., w wyniku którego doszło do kradzieży broni i amunicji, przeprowadzono kompleksowy przegląd bezpieczeństwa magazynów BSiL na posterunkach policji granicznej. W odpowiedzi na wniosek o udzielenie pomocy misja OBWE w Skopje przeprowadziła ocenę potrzeb, która obejmowała wizyty na wszystkich piętnastu posterunkach i w regionalnym centrum ds. ochrony granic. OBWE wskazała wiele problemów związanych z bezpieczeństwem BSiL na tych posterunkach, w tym na potrzebę poprawy bezpieczeństwa fizycznego istniejących magazynów, usprawnienia procedur prowadzenia rejestrów, zwiększenia zdolności personelu w zakresie zarządzania bronią służbową i przechwyconą BSiL, a także zwiększenia zdolności MSW w zakresie zapobiegania rozprzestrzenianiu BSiL pochodzącej z zapasów tego ministerstwa.
      3.1.3.   Spodziewane rezultaty
      Wykonując to działanie, misja OBWE w Skopje kontynuuje swoje prace na rzecz budowania zdolności MSW w dziedzinie zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu. Projekt przyczyni się do osiągnięcia następujących konkretnych rezultatów:

                  Rezultat 1: Zwiększenie bezpieczeństwa fizycznego i bezpieczeństwa systemów IT w odniesieniu do zapasów BSiL i amunicji na piętnastu posterunkach policji granicznej i w jednym regionalnym centrum ds. ochrony granic.
                  Wskaźniki

                              —

                              Magazyny BSiL na piętnastu posterunkach policji granicznej i w jednym regionalnym centrum ds. ochrony granic będą lepiej zabezpieczone w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i bezpieczeństwa systemów IT.

                  Rezultat 2: Zwiększone zdolności MSW do wdrożenia zarządzania zapasami BSiL.
                  Wskaźniki

                              —

                              Przygotowanie standardowych procedur operacyjnych (SOP) zarządzania bronią służbową,

                              —

                              zorganizowanie jednego szkolenia instruktorów,

                              —

                              szesnaście szkoleń przeprowadzonych bezpośrednio na piętnastu posterunkach policji granicznej i w jednym regionalnym centrum ds. ochrony granic.

            3.1.4.   Zespół realizujący projekt
      Zespół realizujący projekt będzie się składał z koordynatora projektu ds. egzekwowania prawa i z asystenta projektu. Zespół realizujący projekt będzie odpowiedzialny za zarządzanie całym cyklem projektowym, w tym ustalenie ram prawnych, zarządzania, monitorowania i weryfikacji, by skutecznie osiągać rezultaty projektu i składać sprawozdania z realizacji.
      3.1.5.   Działania
      3.1.5.1.   Dokumentacja przetargowa
      Dokumentacja przetargu publicznego dotyczącego modernizacji systemów na piętnastu posterunkach policji granicznej i w jednym regionalnym centrum ds. ochrony granic będzie oparta na specyfikacjach projektu zgodnych z krajowymi przepisami i najlepszymi praktykami OBWE w odniesieniu do magazynowania BSiL oraz zapasów amunicji konwencjonalnej. Misja OBWE w Skopje zapewni usługi przedsiębiorstwa, które przygotuje specyfikacje projektu. Wybrany usługodawca opracuje i przedłoży misji OBWE w Skopje oraz MSW całą wymaganą dokumentację projektu, zapewniając, że prace w jej ramach będą skoordynowane i zatwierdzone przez wszystkie krajowe organy regulacyjne, i że będą zgodne z zasadami i procedurami OBWE.
      3.1.5.2.   Modernizacja systemów bezpieczeństwa
      Misja OBWE w Skopje opracuje dokumentację wymaganą do przeprowadzenia otwartego przetargu zgodnego z zasadami konkurencji oraz przeprowadzenia procedury przetargowej na roboty budowlane i dostarczenie sprzętu IT dla systemów bezpieczeństwa, zgodnie z zasadami i przepisami OBWE. Wybrany wykonawca wdroży środki bezpieczeństwa zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Zespół realizujący projekt zorganizuje monitorowanie i nadzór techniczny nad wdrażaniem środków bezpieczeństwa oraz weryfikację ich zgodności z odpowiednimi wymaganiami technicznymi.
      3.1.5.3.   Przygotowanie SOP w zakresie obchodzenia się z bronią i amunicją służbową
      Zespół realizujący projekt ustanowi grupę roboczą składającą się z przedstawicieli OBWE i odpowiednich departamentów MSW, w tym punktu kontaktowego ds. BSiL, Działu ds. Eksploatacji, Kryptologii i CCTV, Departamentu Zarządzania Budownictwem, Departamentu Prawnego, Wydziału ds. Granic i Migracji oraz Biura Bezpieczeństwa Publicznego. Grupa robocza zorganizuje cztery spotkania poświęcone przygotowywaniu SOP i będzie wspierana przez jednego eksperta krajowego i jednego międzynarodowego. SOP zapewnią porady i wskazówki dla personelu MSW dotyczące ustandaryzowanego wykorzystania nowych narzędzi technicznych i informatycznych.
      3.1.5.4.   Szkolenia
      Zespół realizujący projekt będzie zarządzał przygotowywaniem podręcznika na temat nowych SOP, w tym rekrutacją eksperta, który zajmie się tym przygotowywaniem, a także drukowaniem i rozpowszechnianiem podręcznika wśród odpowiednich pracowników MSW oraz jego tłumaczeniem na język angielski. Angielska wersja podręcznika zostanie rozpowszechniona wśród członków innych misji terenowych OBWE, jak również w Sekretariacie OBWE, co ma zapewnić wyeksponowanie działań i materiały do wglądu w przyszłości.
      Zespół realizujący projekt zorganizuje szkolenia instruktorów dla 30 wyznaczonych przedstawicieli czterech regionalnych centrów ds. ochrony granic oraz ośmiu sektorów do spraw wewnętrznych, z myślą o zwiększeniu wiedzy pracowników na temat stosowania nowych systemów bezpieczeństwa i systemów IT w zmodernizowanych magazynach. Następnie wyszkoleni trenerzy przeprowadzą szkolenia w całym kraju, w swoich centrach i sektorach regionalnych, zapewniając tym samym trwałość działania.
      3.1.5.5.   Wyeksponowanie działań Unii
      Celem prac mających na celu wyeksponowanie działań Unii będzie informowanie o wsparciu UE na rzecz zmniejszania zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem broni i amunicji za pośrednictwem działań wdrażanych przez OBWE. Wydarzenia eksponujące działania Unii będą się koncentrować na: informowaniu wybranych odbiorców, a także ogółu społeczeństwa, o realizacji konkretnych działań w ramach tego projektu; ich wpływu na zmniejszenie zagrożenia niekontrolowaną proliferacją; oraz ogólnej stabilności w regionie. Wydarzenia eksponujące działania Unii będą przebiegały zgodnie z planem projektu wyeksponowania działań. Przewiduje się opracowanie kilku rodzajów materiałów informacyjnych, które przedstawią rezultaty projektu docelowym odbiorcom. Będą one obejmować stojaki reklamowe typu roll-up, banery, ulotki, materiały fotograficzne i wideo, jak również promowanie rezultatów podczas imprez medialnych.
      3.2.   Projekt 2: Usuwanie nadwyżek amunicji w Gruzji
      3.2.1.   Cel
      Wsparcie procesu poprawy zarządzania zapasami amunicji w Gruzji poprzez unieszkodliwienie 461 ton nadwyżek amunicji.
      3.2.2.   Opis
      W 2016 r. Gruzja zwróciła się o pomoc potrzebną do unieszkodliwienia 461 ton nadwyżek amunicji konwencjonalnej, zgodnie z „Programem demilitaryzacji zbędnej, wykreślonej z rejestrów i przestarzałej amunicji znajdującej się w bazach wojskowych w Gruzji” („program”). Jako działania podjęte w wyniku projektów OBWE realizowanych w latach: 2007, 2011–2012 i 2014–2016, Sekretariat OBWE będzie pomagał Gruzji w jej staraniach o zwiększenie zdolności w zakresie zarządzania zapasami amunicji.
      3.2.3.   Spodziewane rezultaty
      Rezultat 1: Zmniejszenie dostępnych nadwyżek amunicji konwencjonalnej w sposób bezpieczny i nieszkodliwy dla środowiska.
      Wskaźniki

                  —

                  Unieszkodliwienie 461 ton nadwyżek amunicji,

                  —

                  podpisanie umowy partnerskiej w sprawie realizacji,

                  —

                  zatrudnienie personelu potrzebnego do realizacji projektu,

                  —

                  przygotowanie programu na rzecz zapewniania jakości,

                  —

                  przygotowanie kwartalnych sprawozdań z postępu prac,

                  —

                  przygotowanie kwartalnych sprawozdań środowiskowych.

            3.2.4.   Zespół realizujący projekt
      Zespół realizujący projekt będzie składał się z kierownika projektu, asystenta projektu, jednego konsultanta lokalnego i dwóch konsultantów międzynarodowych. Kierownikiem projektu będzie urzędnik OBWE zajmujący już istniejące stanowisko. Asystent projektu, lokalni i międzynarodowi konsultanci zostaną zatrudnieni zgodnie z obowiązującymi zasadami i przepisami OBWE. Zespół realizujący projekt będzie odpowiedzialny za ustalenie ram prawnych, zarządzania, monitorowania i weryfikacji, by skutecznie osiągać rezultaty projektu i realizować program na rzecz zapewniania jakości.
      3.2.5.   Jednostka realizująca
      Gruzja powierzyła realizację działań w ramach programu państwowemu wojskowemu ośrodkowi naukowo-technicznemu („DELTA”). DELTA ma wyłączne prawa do działań w Gruzji z zakresu pozbawiania amunicji cech użytkowych i niszczenia amunicji, które zostały przyznane dekretem nr 321 Ministra Obrony Gruzji w 2005 r. Od tego czasu DELTA była jednostką realizującą, która wykonywała prace zlecane przez wszystkie organizacje międzynarodowe zaangażowane we wspieranie działań w zakresie unieszkodliwiania, w tym NATO, UNDP i OBWE. I tak w 2016 r. DELTA zakończyła projekt, wspierany przez OBWE, dotyczący unieszkodliwienia 620 ton lotniczych pocisków rakietowych, bomb i pocisków artyleryjskich.
      3.2.6.   Działania
      3.2.6.1.   Unieszkodliwienie nadwyżki amunicji
      DELTA prowadziła badania dotyczące amunicji, która ma zostać unieszkodliwiona i przygotowała technologie, instrukcje i dokumentację dotyczące procesu unieszkodliwiania. Ponadto DELTA rozpoczęła proces transportu 340 ton nadwyżki bomb z miejsca ich magazynowania do zakładu utylizacji w Phonichala, zapewniła szkolenia dla personelu projektu i rozpoczęła proces demontażu. Materiał wybuchowy zostanie unieszkodliwiony poprzez detonację metodą odkrywkową na poligonie Vaziani. Unieszkodliwienie 121 ton pocisków artyleryjskich będzie miało miejsce w obiekcie Dedoplitskaro. DELTA monitoruje skutki środowiskowe operacji unieszkodliwiania, wykonując co miesiąc testy.
      3.2.6.2.   Wyeksponowanie działań Unii
      Prace mające na celu wyeksponowanie działań Unii będą się koncentrować na informowaniu wybranych odbiorców oraz ogółu społeczeństwa na temat realizacji operacji unieszkodliwiania amunicji i ich wpływie na zwiększenie zdolności Gruzji w zakresie zarządzania zapasami.
      4.   Beneficjenci
      Bezpośrednimi beneficjentami projektów będą krajowe instytucje byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii i Gruzji odpowiedzialne za bezpieczeństwo BSiL i amunicji oraz zarządzanie nimi. Działania w ramach projektu są zgodne z krajowymi strategiami w zakresie BSiL oraz amunicji i są dostosowane do międzynarodowych zobowiązań obydwu krajów. Pośrednim beneficjentem działań w ramach projektu jest także ludność obu krajów, ludność Europy Południowo-Wschodniej, regionu Zakaukazia i Unii, która obecnie narażona jest na ryzyko związane z rozprzestrzenianiem BSiL oraz amunicji.
      5.   Czas trwania
      Całkowity szacowany czas trwania projektów wynosi 36 miesięcy.
      6.   Techniczna instytucja wykonawcza
      Całość technicznego wykonania niniejszej decyzji zostanie powierzona Sekretariatowi OBWE.
      7.   Komitet Sterujący
      Komitet Sterujący tego projektu będzie się składał z osoby reprezentującej Wysokiego Przedstawiciela oraz jednostki wykonawczej, o której mowa w sekcji 6 niniejszego załącznika. Komitet Sterujący będzie regularnie dokonywać przeglądu wykonania niniejszej decyzji, co najmniej co sześć miesięcy, w tym przy pomocy środków komunikacji elektronicznej.
      8.   Sprawozdawczość
      Sekretariat OBWE będzie przedstawiał co kwartał sprawozdania opisowe z myślą o dokonaniu przeglądu postępów w realizacji projektu. Sekretariat OBWE będzie składać coroczne sprawozdania opisowe i finansowe oraz przygotuje sprawozdanie końcowe w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia okresu realizacji.
      9.   Szacunkowy całkowity koszt projektów i wkład finansowy Unii
      Całkowity szacunkowy koszt projektów to 1 353 878,52 EUR.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1656 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/203

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1656
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Urzędu (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05873/2017 – C8-0072/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (4), w szczególności jego art. 64,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0079/2017),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2015;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 449 z 1.12.2016, s. 72.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 13 maja 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony

text:
               6.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 177/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 maja 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony
   (2011/398/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 lutego 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z partnerami z regionu śródziemnomorskiego w celu ustanowienia mechanizmu rozstrzygania sporów odnoszącego się do postanowień handlowych.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem wyznaczonym zgodnie z art. 207 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Negocjacje te zostały zakończone i Umowa w formie protokołu („protokół”) między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony (1), została parafowana w dniu 9 grudnia 2009 r.

               (4)

               Protokół został podpisany w imieniu Unii w dniu 11 lutego 2011 r.

               (5)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę w formie protokołu między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony („protokół”).
   Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, powiadomienia przewidzianego w art. 23 protokołu (2).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 129 z 15.5.2002, s. 3.

      (2)  Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               6.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 177/3

         PROTOKÓŁ
   między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim ustanawiający mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
   z jednej strony,
   oraz
   JORDAŃSKIE KRÓLESTWO HASZYMIDZKIE, zwane dalej „Jordanią”,
   z drugiej strony,
   UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   ROZDZIAŁ I

      CEL I ZAKRES STOSOWANIA

   Artykuł 1
   Cel
   Celem niniejszego protokołu jest uniknięcie wszelkich sporów handlowych między Stronami i ich rozstrzyganie w celu osiągnięcia, w miarę możliwości, wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   Artykuł 2
   Stosowanie protokołu
   1.   Postanowienia niniejszego protokołu mają zastosowanie w odniesieniu do sporów dotyczących interpretacji i stosowania postanowień tytułu II (z wyjątkiem art. 23) Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony (zwanego dalej „układem o stowarzyszeniu”), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej (1). Artykuł 97 układu o stowarzyszeniu ma zastosowanie do sporów dotyczących stosowania i interpretacji innych postanowień układu o stowarzyszeniu.
   2.   Procedury niniejszego protokołu stosuje się, jeżeli 60 dni po przekazaniu sporu Radzie Stowarzyszenia zgodnie z art. 97 układu o stowarzyszeniu Rada Stowarzyszenia nie doprowadziła do rozstrzygnięcia sporu.
   3.   Do celów ust. 2 spór uznaje się za rozstrzygnięty, jeśli Rada Stowarzyszenia podjęła decyzję zgodnie z art. 97 ust. 2 układu o stowarzyszeniu lub jeśli oświadczyła, że spór już nie istnieje.
   ROZDZIAŁ II

      KONSULTACJE I MEDIACJA

   Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Strony dokładają starań, by rozwiązać wszelkie spory dotyczące interpretacji i stosowania postanowień, o których mowa w art. 2, poprzez podejmowanie konsultacji prowadzonych w dobrej wierze w celu szybkiego osiągnięcia sprawiedliwych i wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   2.   Strona występuje z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji na podstawie pisemnego wniosku przesłanego drugiej Stronie, którego kopia zostaje przesłana podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji, z określeniem wszelkich środków oraz postanowień układu o stowarzyszeniu, które jej zdaniem mają zastosowanie.
   3.   Konsultacje przeprowadza się w ciągu 40 dni od daty otrzymania wniosku i odbywają się one na terytorium Strony, przeciwko której wysunięto zarzut, chyba że Strony postanowią inaczej. Konsultacje uznaje się za zakończone w ciągu 60 dni od daty otrzymania wniosku, chyba że obie Strony postanawiają je kontynuować. Konsultacje, w szczególności wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   4.   Konsultacje w nagłych przypadkach, w tym w przypadkach dotyczących towarów nietrwałych lub sezonowych, przeprowadza się w ciągu 15 dni od daty otrzymania wniosku i uznaje się za zakończone w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku.
   5.   Jeśli Strona, do której kierowany jest wniosek, nie odpowiedziała na wniosek o konsultacje w ciągu 10 dni roboczych od daty jego otrzymania lub jeśli konsultacje nie odbyły się w terminie określonym odpowiednio w ust. 3 lub w ust. 4 lub zostały zakończone bez osiągnięcia porozumienia w sprawie wspólnie uzgodnionego rozwiązania, Strona skarżąca może wystąpić z wnioskiem o powołanie organu arbitrażowego zgodnie z art. 5.
   Artykuł 4
   Mediacja
   1.   Jeśli w wyniku konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania, wówczas Strony mogą, za obopólną zgodą, odwołać się do mediatora. Wszelkie nioski o mediację muszą być przedkładane na piśmie podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji z podaniem środka, który był przedmiotem konsultacji, jak również wspólnie uzgodnionego zakresu mediacji. Każda ze Stron zobowiązuje się życzliwie rozważyć wnioski o mediację.
   2.   O ile Strony nie porozumieją się co do osoby mediatora w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku o mediację, przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji lub osoba przez nich delegowana wybierają mediatora w drodze losowania spośród grona osób figurujących na liście, o której mowa w art. 19, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Wyboru dokonuje się w ciągu 10 dni roboczych od daty otrzymania wniosku o mediację. Mediator zwołuje zebranie ze Stronami w ciągu 30 dni daty jego wyboru. Mediator otrzymuje od Stron oświadczenia nie później niż 15 dni przed zebraniem i może zażądać dodatkowych informacji od Stron, ekspertów lub doradców technicznych, jeżeli uzna je za niezbędne. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje muszą zostać ujawnione obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia uwag. Mediator doręcza opinię nie później niż 45 dni od swego wyboru.
   3.   Opinia mediatora może zawierać zalecenie dotyczące tego, jak rozstrzygnąć spór, zgodne z postanowieniami, o których mowa w art. 2. Opinia mediatora nie ma charakteru wiążącego.
   4.   Strony mogą porozumieć się w sprawie zmiany terminów, o których mowa w ust. 2. Mediator może również podjąć decyzję o zmianie tych terminów na wniosek którejkolwiek ze Stron, z uwagi na szczególne trudności, jakie napotyka dana Strona, lub ze względu na złożony charakter sprawy.
   5.   Postępowanie obejmujące mediację, w szczególności opinia mediatora i wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas tego postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   6.   Za zgodą Stron procedury mediacyjne mogą być kontynuowane podczas trwania procedury arbitrażowej.
   7.   Zmiana mediatora następuje wyłącznie z powodów określonych w przepisach 18–21 regulaminu i zgodnie z ustanowionymi tam procedurami.
   ROZDZIAŁ III

      PROCEDURY ROZSTRZYGANIA SPORÓW

      SEKCJA I

         Procedura arbitrażowa

   Artykuł 5
   Wszczęcie procedury arbitrażowej
   1.   W przypadku gdy Stronom nie udało się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji przewidzianych w art. 3 lub w drodze mediacji przewidzianej w art. 4, Strona skarżąca może wystąpić z wnioskiem o powołanie organu arbitrażowego.
   2.   Wniosek o powołanie organu arbitrażowego przedkłada się na piśmie Stronie, przeciwko której wysunięto zarzut, oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji. Strona skarżąca określa w swoim wniosku konkretny środek będący przedmiotem sporu oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 2. Z wnioskiem o powołanie organu arbitrażowego występuje się nie później niż 18 miesięcy od daty otrzymania wniosku o konsultacje, bez uszczerbku dla praw Strony skarżącej do występowania z wnioskiem o nowe konsultacje w takiej samej kwestii w przyszłości.
   Artykuł 6
   Powołanie organu arbitrażowego
   1.   W skład organu arbitrażowego wchodzi trzech arbitrów.
   2.   W ciągu 10 dni roboczych od daty otrzymania przez Stronę, przeciwko której wysunięto zarzut, wniosku o powołanie organu arbitrażowego Strony konsultują się w celu osiągnięcia porozumienia co do kwestii organu arbitrażowego.
   3.   W przypadku gdy Strony nie są w stanie porozumieć się w kwestii jego składu w terminie określonym w ust. 2, każda ze Stron może zwrócić się do przewodniczących podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji lub osoby przez nich delegowanej o dokonanie wyboru wszystkich trzech członków w drodze losowania z listy kandydatów sporządzonej na mocy art. 19 – jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę skarżącą, jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę, przeciwko której wysunięto zarzut, i jednego spośród osób wytypowanych przez Strony na stanowisko przewodniczącego. W przypadku gdy Strony porozumieją się co do jednego lub większej liczby członków organu arbitrażowego, wszelkich pozostałych członków wybiera się według tej samej procedury.
   4.   Przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji lub osoba przez nich delegowana dokonują wyboru arbitrów w ciągu pięciu dni roboczych od złożenia przez jedną ze Stron wniosku, o którym mowa w ust. 3.
   5.   Za datę powołania organu arbitrażowego uznaje się dzień, w którym dokonano wyboru trzech arbitrów.
   6.   Zmiana arbitrów następuje wyłącznie z powodów określonych w przepisach 18–21 regulaminu i zgodnie z ustanowionymi tam procedurami.
   Artykuł 7
   Sprawozdanie okresowe organu arbitrażowego
   Organ arbitrażowy przekazuje Stronom sprawozdanie okresowe przedstawiające ustalenia faktyczne, możliwość zastosowania stosownych postanowień oraz ogólne uzasadnienie każdego ze swoich ustaleń i zaleceń, nie później niż w ciągu 120 dni od daty jego powołania. Każda ze Stron może przedłożyć organowi arbitrażowemu pisemny wniosek o dokonanie przeglądu szczegółowych aspektów sprawozdania okresowego w ciągu 15 dni od jego przekazania. Ustalenia w ostatecznej decyzji organu arbitrażowego zawierają ustosunkowanie się do argumentów przedstawionych na etapie przeglądu okresowego.
   Artykuł 8
   Decyzja organu arbitrażowego
   1.   W ciągu 150 dni od daty powołania organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji. W przypadku gdy przewodniczący organu arbitrażowego uzna, że termin ten nie może zostać dotrzymany, musi powiadomić o tym na piśmie Strony oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin zakończenia prac przez organ arbitrażowy. W żadnym przypadku decyzja nie powinna zostać przekazana później niż 180 dni od daty powołania organu arbitrażowego.
   2.   W pilnych wypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby przekazać swoją decyzję w ciągu 75 dni od daty jego powołania. W każdym przypadku decyzję należy przekazać nie później niż w ciągu 90 dni od daty powołania organu. Organ arbitrażowy wydaje decyzję wstępną w sprawie pilnego charakteru sprawy w ciągu 10 dni od daty jego powołania.
   3.   Na wniosek obu Stron organ arbitrażowy w dowolnej chwili zawiesza swoją działalność na uzgodniony przez Strony okres nieprzekraczający 12 miesięcy i wznawia ją po upływie tego uzgodnionego okresu na wniosek Strony skarżącej. Jeśli Strona skarżąca nie wystąpi z wnioskiem o wznowienie prac organu arbitrażowego przed upływem uzgodnionego okresu zawieszenia, procedura zostaje zakończona. Zawieszenie i zakończenie prac organu arbitrażowego pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w innym postępowaniu w tej samej kwestii.

      SEKCJA II

         Wykonanie decyzji

   Artykuł 9
   Wykonanie decyzji organu arbitrażowego
   Każda ze Stron przedsiębierze wszelkie środki niezbędne do wykonania decyzji organu arbitrażowego; Strony dokładają wszelkich starań, aby uzgodnić termin wykonania tej decyzji.
   Artykuł 10
   Rozsądny termin na wykonanie decyzji
   1.   Nie później niż 30 dni od daty przekazania Stronom decyzji organu arbitrażowego Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadamia Stronę skarżącą i podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji o tym, ile czasu potrzebuje na wykonanie decyzji (rozsądny termin), jeśli niezwłoczne wykonanie nie jest możliwe.
   2.   Jeżeli Strony nie mogą się porozumieć co do rozsądnego terminu, w którym należy wykonać decyzję organu arbitrażowego, Strona skarżąca składa w ciągu 20 dni od otrzymania od Strony, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, pisemny wniosek do organu arbitrażowego o ustalenie rozsądnego terminu. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się jednocześnie drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji. W ciągu 30 dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji.
   3.   Rozsądny termin może zostać przedłużony za zgodą obu Stron.
   Artykuł 11
   Przegląd środków podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego
   1.   Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, przed upływem rozsądnego terminu powiadamia drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji o wszelkich środkach, które podjęła w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego.
   2.   W przypadku braku porozumienia między Stronami co do istnienia środka zgłoszonego na podstawie ust. 1 lub co do jego zgodności z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. We wniosku takim określa się konkretny środek będący przedmiotem sporu oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten jest niezgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2. Organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu 90 dni od daty złożenia wniosku. W pilnych wypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu 45 dni od daty złożenia wniosku.
   Artykuł 12
   Tymczasowe środki zaradcze w przypadku niewykonania decyzji
   1.   Jeżeli Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, nie powiadomi o podjęciu jakichkolwiek środków służących wykonaniu decyzji organu arbitrażowego przed upływem rozsądnego terminu lub jeżeli organ arbitrażowy uzna, że środek zgłoszony na podstawie art. 11 ust. 1 jest sprzeczny ze zobowiązaniem nałożonym na tę Stronę na mocy postanowień, o których mowa w art. 2, Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, jeżeli z takim wnioskiem wystąpi Strona skarżąca, przedstawia propozycję tymczasowej rekompensaty. Strona skarżąca może wystąpić z wnioskiem o przedstawienie takiej propozycji również przed upływem rozsądnego terminu.
   2.   Jeśli Strony nie dojdą do porozumienia co do rekompensaty w ciągu 30 dni od upływu rozsądnego terminu lub od przekazania przez organ arbitrażowy decyzji na podstawie art. 11 stwierdzającej, że środek podjęty w celu wykonania decyzji narusza postanowienia, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca jest uprawniona – po wcześniejszym powiadomieniu drugiej Strony oraz podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji – do zawieszenia zobowiązań wynikających z postanowień, o których mowa w art. 2, w stopniu równoważnym do zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem postanowień. Podejmując takie środki, Strona skarżąca bierze pod uwagę ich wpływ na gospodarkę Strony, przeciwko której wysunięto zarzut. Strona skarżąca może wprowadzić w życie takie zawieszenie po upływie 10 dni roboczych od daty otrzymania powiadomienia przez Stronę, przeciwko której wysunięto zarzut, chyba że Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, złoży wniosek o arbitraż na podstawie ust. 3.
   3.   Jeśli Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, uzna, że stopień zawieszenia nie jest równoważny poziomowi zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem, może zwrócić się z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji przed upływem 10 dni roboczych, o których mowa w ust. 2. Organ arbitrażowy, po zasięgnięciu w stosownych przypadkach opinii ekspertów, w ciągu 30 dni od daty złożenia wniosku przekazuje Stronom oraz organowi instytucjonalnemu odpowiedzialnemu za zagadnienia związane z handlem swoją decyzję w sprawie stopnia zawieszenia zobowiązań. Zawieszenie zobowiązań nie może nastąpić przed przekazaniem decyzji organu arbitrażowego i musi być zgodne z decyzją tego organu.
   4.   Zawieszenie zobowiązań ma charakter tymczasowy i stosuje się je jedynie do czasu wycofania każdego środka uznanego za sprzeczny z postanowieniami, o których mowa w art. 2, lub do czasu jego zmiany w sposób zapewniający jego zgodność z tymi postanowieniami, na mocy art. 13 lub też do czasu rozstrzygnięcia sporu przez Strony.
   Artykuł 13
   Przegląd wszelkich środków podjętych w celu wykonania decyzji po zawieszeniu zobowiązań
   1.   Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadamia drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji o wszelkich środkach podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego oraz o swoim wniosku o zakończenie stosowanego przez Stronę skarżącą zawieszenia zobowiązań.
   2.   Jeżeli w ciągu 30 dni od daty otrzymania takiego powiadomienia Strony nie osiągną porozumienia w kwestii zgodności zgłoszonego środka z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca zwraca się do organu arbitrażowego z pisemnym wnioskiem o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić jednocześnie drugą Stronę oraz podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji. W ciągu 45 dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji. Jeśli organ arbitrażowy uzna, że jakikolwiek środek podjęty w celu wykonania decyzji jest zgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2, zawieszenie zobowiązań zostaje zakończone.

      SEKCJA III

         Postanowienia wspólne

   Artykuł 14
   Wspólnie uzgodnione rozwiązanie
   Strony mogą w każdej chwili wspólnie uzgodnić rozwiązanie sporu podlegającego niniejszemu protokołowi. O takim rozwiązaniu powiadamiają podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji oraz organ arbitrażowy. Po powiadomieniu o wspólnie uzgodnionym rozwiązaniu organ kończy prace i procedura zostaje zakończona.
   Artykuł 15
   Regulamin
   1.   Procedury rozstrzygania sporów, o których mowa w rozdziale III niniejszego protokołu, określa regulamin załączony do nieniejszego protokołu.
   2.   Wszelkie posiedzenia organu arbitrażowego są otwarte dla publiczności zgodnie z regulaminem, chyba że Strony postanowią inaczej.
   Artykuł 16
   Informacje i doradztwo techniczne
   1.   Z własnej inicjatywy lub na wniosek jednej ze Stron organ arbitrażowy może w związku z prowadzonym przez siebie postępowaniem uzyskać informacje, które uzna za stosowne. W szczególności organ arbitrażowy ma prawo zwrócić się o stosowną opinię do ekspertów. Przed dokonaniem wyboru takich ekspertów organ arbitrażowy przeprowadza konsultacje ze Stronami. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje muszą zostać ujawnione obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia uwag.
   2.   Zainteresowane osoby mające swoją siedzibę na terytorium Stron mogą składać organowi arbitrażowemu raporty amicus curiae zgodnie z regulaminem.
   Artykuł 17
   Reguły interpretacji
   Każdy organ arbitrażowy dokonuje interpretacji postanowień, o których mowa w art. 2, zgodnie ze zwyczajowymi zasadami interpretacji prawa międzynarodowego publicznego, w tym zgodnie z zasadami określonymi w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Decyzje organu arbitrażowego nie mogą rozszerzać ani ograniczać praw i obowiązków przewidzianych w postanowieniach, o których mowa w art. 2.
   Artykuł 18
   Decyzje organu arbitrażowego
   1.   Organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby wszelkie jego decyzje podejmowane były w drodze konsensu. Jednak w przypadku gdy decyzja nie może być podjęta w drodze konsensu, sprawa będąca przedmiotem decyzji rozstrzygana jest większością głosów. W żadnym jednak wypadku odrębne opinie arbitrów nie są publikowane.
   2.   Wszelkie decyzje organu arbitrażowego mają dla Stron moc wiążącą i nie ustanawiają żadnych praw ani obowiązków dla osób fizycznych lub prawnych. W decyzji podaje się fakty ustalone w sprawie, zastosowanie stosownych postanowień układu o stowarzyszeniu oraz ogólne uzasadnienie wszelkich ustaleń i wniosków. Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji podaje decyzję organu arbitrażowego w całości do wiadomości publicznej, chyba że postanowi inaczej w celu zapewnienia poufności poufnych informacji handlowych.
   ROZDZIAŁ IV

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 19
   Listy arbitrów
   1.   Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego protokołu sporządza listę przynajmniej 15 osób chętnych i zdolnych do pełnienia funkcji arbitrów. Każda ze Stron proponuje przynajmniej pięć osób mających pełnić funkcję arbitra. Każda ze Stron wybiera także przynajmniej pięć osób mających pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji zapewnia, aby na liście tej zawsze znajdowała się odpowiednia liczba osób.
   2.   Arbitrzy muszą posiadać specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego. Muszą być niezależni, działać w imieniu własnym, nie mogą przyjmować instrukcji od żadnego rządu czy organizacji, ani być powiązani z rządem którejkolwiek ze Stron, a ich postępowanie musi być zgodne z kodeksem postępowania, załączonym do niniejszego protokołu.
   3.   Podkomitet ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji może sporządzić dodatkową listę przynajmniej 15 osób posiadających fachową wiedzę sektorową w zakresie szczególnych zagadnień objętych układem o stowarzyszeniu. W przypadku odwołania się do procedury wyboru członków, o której mowa w art. 6 ust. 2, przewodniczący podkomitetu ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji mogą skorzystać z listy sektorowej za zgodą obu Stron.
   Artykuł 20
   Odniesienie do zobowiązań w ramach WTO
   1.   Odwołanie się do postanowień niniejszego protokołu dotyczących rozstrzygania sporów pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek działań w ramach WTO, w tym również działań z zakresu rozstrzygania sporów.
   2.   Jeżeli jednak jedna ze Stron w odniesieniu do konkretnego środka wszczęła postępowanie o rozstrzygnięcie sporu – na mocy niniejszego protokołu albo porozumienia WTO – do czasu zakończenia tego postępowania nie może ona wszcząć postępowania o rozstrzygnięcie sporu w odniesieniu do tego samego środka z tytułu drugiej z wymienionych podstaw prawnych. Ponadto Strona nie może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest jednakowe na mocy układu o stowarzyszeniu i na mocy porozumienia WTO, z tytułu obu podstaw prawnych. W takim przypadku po wszczęciu postępowania o rozstrzygnięcie sporu Strona nie dochodzi na drugim forum roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest jednakowe na mocy drugiego porozumienia, chyba że wybrane forum z powodów proceduralnych lub sądowniczych nie umożliwi dokonania ustaleń dotyczących roszczeń związanych z naruszeniem tego zobowiązania.
   3.   Do celów ust. 2:

               —

               postępowanie w sprawie rozstrzygania sporu w ramach porozumienia WTO uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 6 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów w ramach WTO i uznaje się je za zakończone, gdy Organ Rozstrzygania Sporów przyjmie sprawozdanie organu oraz, w zależności od przypadku, sprawozdanie Organu Apelacyjnego, zgodnie z art. 16 i 17 ust. 14 tego uzgodnienia,

               —

               postępowanie w sprawie rozstrzygania sporu na mocy niniejszego protokołu uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 5 ust. 1 i uznaje się je za zakończone, gdy organ arbitrażowy przekaże swoją decyzję Stronom i podkomitetowi ds. przemysłu, handlu, usług i promocji inwestycji zgodnie z art. 8.

         4.   Żadne z postanowień niniejszego protokołu nie wyklucza możliwości zawieszenia realizacji zobowiązań przez jedną ze Stron, jeśli zezwala na to Organ Rozstrzygania Sporów WTO. Nie można w oparciu o porozumienie WTO uniemożliwić jednej ze Stron zawieszenia zobowiązań na mocy niniejszego protokołu.
   Artykuł 21
   Terminy
   1.   Wszystkie terminy określone w niniejszym protokole, łącznie z terminami dotyczącymi przekazywania decyzji przez organy arbitrażowe, liczy się w dniach kalendarzowych od dnia następującego po wykonaniu czynności lub wystąpieniu zdarzenia, do którego się odnoszą, o ile nie przewidziano inaczej.
   2.   Każdy termin, o którym mowa w niniejszym protokole, można zmienić za obopólnym porozumieniem Stron. Strony zobowiązują się życzliwie rozważać wnioski o przedłużenie każdego terminu uzasadnione trudnościami, jakie napotyka jedna ze Stron w przestrzeganiu procedur niniejszego protokołu. Na wniosek jednej ze Stron organ arbitrażowy może zmienić mające zastosowanie w postępowaniu terminy, uwzględniając różny poziom rozwoju Stron.
   Artykuł 22
   Przegląd i zmiana protokołu
   1.   Po wejściu w życie niniejszego protokołu i załączników do niego Rada Stowarzyszenia może w dowolnym momencie dokonać przeglądu ich wdrożenia w celu podjęcia decyzji o ich dalszym obowiązywaniu, wprowadzeniu do nich zmian lub zakończeniu ich obowiązywania.
   2.   W ramach tego przeglądu Rada Stowarzyszenia może rozważyć możliwość utworzenia organu apelacyjnego wspólnego dla wielu układów eurośródziemnomorskich.
   3.   Rada Stowarzyszenia może zdecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego protokołu i załączników do niego.
   Artykuł 23
   Wejście w życie
   Niniejszy protokół zostanie zatwierdzony przez Strony zgodnie z ich właściwymi procedurami. Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają się o zakończeniu procedur, o których mowa w niniejszym artykule.

      Sporządzono w Brukseli dnia jedenastego lutego roku dwa tysiące jedenastego, w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         За Хашемитско кралство Йордания
         Por el Reino Hachemí de Jordania
         Za Jordánské hášimovské království
         For Det Hashemitiske Kongerige Jordan
         Für das Haschemitische Königreich Jordanien
         Jordaania Hašimiidi Kuningriigi nimel
         Για το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας
         For the Hashemite Kingdom of Jordan
         Pour le Royaume hachémite de Jordanie
         Per il Regno hashemita di Giordania
         Jordānijas Hāšimītu Karalistes vārdā –
         Jordanijos Hašimitų Karalystės vardu
         A Jordán Hásimita Királyság részéről
         Għar-Renju Ħaxemita tal-Ġordan
         Voor het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië
         W imieniu Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego
         Pelo Reino Hachemita da Jordânia
         Pentru Regatul Hașemit al Iordaniei
         Za Jordánske hášimovské kráľovstvo
         Za Hašemitsko kraljevino Jordanijo
         Jordanian hašemiittisen kuningaskunnan puolesta
         För Hashemitiska konungariket Jordanien

      (1)  Postanowienia niniejszego protokołu pozostają bez uszczerbku dla art. 34 protokołu dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej.
   ZAŁĄCZNIKI

                  ZAŁĄCZNIK I:

               REGULAMIN POSTĘPOWANIA ARBITRAŻOWEGO

                  ZAŁĄCZNIK II:

               KODEKS POSTĘPOWANIA CZŁONKÓW ORGANU ARBITRAŻOWEGO I MEDIATORÓW


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1098 z dnia 19 czerwca 2015 r. stwierdzająca, że Zjednoczone Królestwo nie podjęło skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 2009 r.

text:
               8.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 180/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1098
   z dnia 19 czerwca 2015 r.
   stwierdzająca, że Zjednoczone Królestwo nie podjęło skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 2009 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust. 8,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 126 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) państwa członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.

               (2)

               Zgodnie z pkt 4 Protokołu (nr 15) w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i TFUE, zawarte w art. 126 ust. 1 TFUE zobowiązanie do unikania nadmiernego deficytu budżetowego nie ma zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, o ile nie przyjmie ono euro. Punkt 5 tego Protokołu stanowi, że Zjednoczone Królestwo podejmuje wysiłki w celu uniknięcia nadmiernego deficytu.

               (3)

               Pakt stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do zapewnienia dobrego stanu finansów państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu gospodarczego, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy. Pakt stabilności i wzrostu obejmuje rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 (1), przyjęte w celu zapewnienia szybkiej korekty nadmiernych deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych.

               (4)

               W dniu 8 lipca 2008 r., zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), Rada podjęła decyzję stwierdzającą, że w Zjednoczonym Królestwie istnieje nadmierny deficyt (2), i skierowała do tego państwa zalecenie, aby dołożyło ono starań w celu skorygowania nadmiernego deficytu najpóźniej w roku budżetowym 2009/10, zgodnie z art. 104 ust. 7 TWE i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1467/97. Rada wyznaczyła też dzień 8 stycznia 2009 r. jako termin na podjęcie w tym celu skutecznych działań (3).

               (5)

               Zgodnie z art. 104 ust. 8 TWE Rada podjęła w dniu 27 kwietnia 2009 r. decyzję stwierdzającą, że Zjednoczone Królestwo nie podjęło skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 8 lipca 2008 r. (4).

               (6)

            Uwzględniając fakt, że sytuacja budżetowa Zjednoczonego Królestwa w roku budżetowym 2009/10 jest rezultatem wprowadzenia środków odpowiadających około 1
                   % PKB, które stanowiły właściwą odpowiedź na Europejski plan naprawy gospodarczej, oraz swobodnego działania automatycznych stabilizatorów, w dniu 2 grudnia 2009 r. Rada skierowała do Zjednoczonego Królestwa zmienione zalecenie przyjęte na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE, zalecając, aby Zjednoczone Królestwo zlikwidowało sytuację nadmiernego deficytu w roku budżetowym 2014/15. W szczególności w celu obniżenia w wiarygodny i trwały sposób deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej 3 % PKB zalecono Zjednoczonemu Królestwu: a) wdrożenie środków polityki budżetowej w roku 2009/10 zgodnie z planami zawartymi w budżecie na 2009 r. i uniknięcie dodatkowych środków przyczyniających się do pogorszenia stanu finansów publicznych, a w roku 2010/11 rozpoczęcie konsolidacji w celu obniżenia deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej w roku 2014/15; b) zapewnienie średniego rocznego wysiłku fiskalnego na poziomie 1
                   % PKB w latach 2010/11–2014/15, co powinno również przyczynić się do przywrócenia tendencji spadkowej wskaźnika długu brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych, zapewniającej zadowalające tempo zbliżania się do wartości referencyjnej poprzez przywrócenie należytego poziomu nadwyżki pierwotnej; c) określenie dodatkowych środków koniecznych do osiągnięcia – o ile pozwolą na to warunki koniunkturalne – korekty nadmiernego deficytu w roku budżetowym 2014/15 i przyspieszenie tempa zmniejszania deficytu, jeżeli warunki ekonomiczne lub budżetowe okażą się korzystniejsze niż przewiduje się obecnie. W swoim zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. Rada wyznaczyła dzień 2 czerwca 2010 r. jako termin, przed upływem którego konieczne jest podjęcie skutecznych działań zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97.

               (7)

               W dniu 6 lipca 2010 r. Komisja stwierdziła, że w oparciu o prognozę Komisji z wiosny 2010 r. Zjednoczone Królestwo podjęło skuteczne działania zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r., i uznała w związku z tym, że w tym czasie nie było potrzeby przedsięwzięcia kolejnych kroków przewidzianych w ramach procedury dotyczącej nadmiernego deficytu.

               (8)

               Nowa ocena działań podjętych przez Zjednoczone Królestwo w celu skorygowania nadmiernego deficytu do roku budżetowego 2014/15 w odpowiedzi na zalecenie Rady wydane na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE w dniu 2 grudnia 2009 r. prowadzi do następujących wniosków:

                           —

                           W wyniku światowego kryzysu gospodarczo-finansowego w latach 2008–2009 tempo wzrostu realnego PKB w Zjednoczonym Królestwie znacznie spadło, co miało również wpływ na finanse publiczne. W roku budżetowym 2009/10 deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych gwałtownie wzrósł do 10,9 % PKB. Było to głównie spowodowane spadkiem dochodów i większymi wydatkami na zabezpieczenie społeczne w związku ze zmniejszeniem się działalności gospodarczej oraz środkami stymulacyjnymi zapowiadanymi przez rząd na rok budżetowy 2009/10. Zjednoczone Królestwo wdrożyło planu konsolidacji, który koncentrował się głównie na cięciach wydatków, co sprawiło, że deficyt zaczął się obniżać.

                           —

                           W roku budżetowym 2010/11 deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 9,1 % PKB. Środki wdrożone przez Zjednoczone Królestwo w tym roku wynikały ze wstępnego sprawozdania budżetowego za 2009 r. ogłoszonego w grudniu, budżetu przedstawionego w marcu i drugiego budżetu kryzysowego z czerwca opracowanego w wyniku wyborów powszechnych. W październiku 2010 r. opublikowano również przegląd wydatków (Spending Review). Ogólnie rzecz biorąc, wprowadzenie środków zaplanowano głównie na koniec okresu przewidzianego na dokonanie korekty i były one bardziej ukierunkowane na cięcia wydatków niż na podwyżkę podatków. W okresie trwającym do roku budżetowego 2014/15 w budżetach przedstawianych w marcu, oświadczeniach jesiennych (Autumn Statements) i corocznych przeglądach wydatków (Spending Round) nie zmieniono w istotny sposób pierwotnych planów konsolidacji. Realizowany w ciągu pięciu lat program koncentrował się na znacznych cięciach wydatków poszczególnych resortów, czemu towarzyszyły zamrożenie płac i cięcia wydatków na cele socjalne. Ogólnie rzecz biorąc, do ogłoszonych głównych środków podatkowych zaliczały się podwyżka podstawowej stawki podatku VAT, wprowadzenie i podwyżki opłaty od banków, wyższe składki na ubezpieczenie społeczne, cięcia stawki podatku od osób prawnych, podwyższenie kwot wolnych od podatku dochodowego od osób fizycznych, cięcia stawek celnych i środki przeciwko unikaniu opodatkowania. Począwszy od roku budżetowego 2012/13 korzystny wpływ na wielkość deficytu mają również transfery dywidend z Banku Anglii za pośrednictwem Funduszu Zakupu Aktywów. W wyniku wdrożenia planów konsolidacji deficyt nominalny spadał w kolejnych latach budżetowych do 7,7 % PKB w roku 2011/12, do 7,6 % PKB w roku 2012/13, do 5,9 % PKB w roku 2013/14 i do 5,2 % PKB w roku 2014/15. Deficyt strukturalny wyniósł 7,0 % PKB w roku 2010/11, 5,9 % PKB w latach 2011/12 i 2012/13, 4,6 % PKB w roku 2013/14 i 4,7 % PKB w roku 2014/15.

                           —

                           Średni wysiłek strukturalny osiągnął 0,7 % PKB w okresie od roku 2010/11 do roku 2014/15. Uwzględniwszy skutki korekt tempa wzrostu produktu potencjalnego, jakie miały miejsce między obecną prognozą a prognozą, która stanowiła podstawę zalecenia Rady z dnia 2 grudnia 2009 r., jak również skutki rozwoju sytuacji w zakresie dochodów w zestawieniu ze standardowymi elastycznościami wzrostu PKB, średni roczny skorygowany wysiłek strukturalny w całym wspomnianym okresie szacuje się na 1,1 % PKB, czyli poniżej rocznego średniego wysiłku fiskalnego wynoszącego 1 % zalecanego przez Radę.

                           —

                           Szacunkowa łączna wielkość uznaniowych środków konsolidacyjnych określonych we wstępnym sprawozdaniu budżetowym za 2009 r. i oświadczeniu jesiennym z 2014 r. wynosi około 3,5 % PKB w okresie od roku 2010/11 do roku 2014/15.

                           —

                           W okresie objętym procedurą dotyczącą nadmiernego deficytu dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych nadal rósł, osiągając 88,4 % PKB w roku budżetowym 2014/15. To pogorszenie wskaźnika zadłużenia było głównie spowodowane deficytem nominalnym, lecz również interwencjami w sektorze finansowym.

               (9)

            Czynniki te prowadzą to do wniosku, że pomimo określenia i wdrożenia programu konsolidacji budżetowej Zjednoczone Królestwo nie zlikwidowało nadmiernego deficytu w roku budżetowym 2014/15. Zjednoczone Królestwo nie osiągnęło ponadto zaleconego przez Radę w dniu 2 grudnia 2009 r. poziomu średniego wysiłku fiskalnego wynoszącego 1
                   %. Ogólnie rzecz biorąc, środki przedsięwzięte przez Zjednoczone Królestwo w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. wydane zgodnie z art. 126 ust. 7 TFUE są niewystarczające,
         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zjednoczone Królestwo nie podjęło skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 2009 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 19 czerwca 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. REIRS

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1467/97 Rady z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6).

      (2)  Decyzja Rady 2008/713/WE z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Zjednoczonym Królestwie (Dz.U. L 238 z 5.9.2008, s. 5).

      (3)  Wszystkie dokumenty związane z procedurą dotyczącą nadmiernego deficytu dotyczącą Zjednoczonego Królestwa dostępne są na następującej stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/deficit/countries/uk_en.htm

      (4)  Decyzja Rady 2009/409/WE z dnia 27 kwietnia 2009 r. stwierdzająca zgodnie z art. 104 ust. 8 Traktatu, czy Zjednoczone Królestwo podjęło skuteczne działania w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 8 lipca 2008 r. na mocy art. 104 ust. 7 (Dz.U. L 132 z 29.5.2009, s. 11).