title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 534/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Republice Tunezyjskiej

text:
               21.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 151/9

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 534/2014/UE
   z dnia 15 maja 2014 r.
   w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Republice Tunezyjskiej
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Stosunki między Unią Europejską a Republiką Tunezyjską (zwaną dalej „Tunezją”) rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS). Eurośródziemnomorski układ o stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Tunezją, z drugiej strony (2) (zwany dalej „układem o stowarzyszeniu UE-Tunezja”) wszedł w życie w dniu 1 marca 1998 r. Na mocy układu o stowarzyszeniu UE-Tunezja w 2008 r. Tunezja zakończyła proces znoszenia ceł na wyroby przemysłowe, stając się pierwszym krajem z południowego regionu Morza Śródziemnego, który zawarł umowę o wolnym handlu z Unią. Dwustronny dialog polityczny i współpraca gospodarcza są dalej rozwijane w myśl planów działania w ramach EPS, z których najnowszy, obejmujący lata 2013–2017, jest obecnie przedmiotem dyskusji.

               (2)

               Na gospodarce Tunezji silnie odbił się rozwój sytuacji w kraju związany z wydarzeniami, jakie miały miejsce na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego od końca 2010 r., znanymi jako „arabska wiosna”, a także niepokoje w regionie, które później wystąpiły, szczególnie w sąsiedniej Libii. Wydarzenia te, jak również pogorszenie sytuacji gospodarczej na świecie, a w szczególności recesja w strefie euro, która jest głównym partnerem handlowym i finansowym Tunezji, wywarły bardzo niekorzystny wpływ na tunezyjską gospodarkę, prowadząc do spadku tempa wzrostu gospodarczego i powstania znacznej luki w finansowaniu zewnętrznym oraz znacznej luki budżetowej.

               (3)

               Po odsunięciu od władzy prezydenta Bena Alego w dniu 14 stycznia 2011 r., w dniu 23 października 2011 r. odbyły się w Tunezji pierwsze wolne i demokratyczne wybory. Wtedy również utworzono Narodowe Zgromadzenie Konstytucyjne i mimo że przemiany polityczne zachodzą nie bez trudności, główne siły polityczne w kraju podejmują zdecydowane wysiłki na rzecz przeprowadzenia reform służących stworzeniu w pełni rozwiniętego systemu demokratycznego.

               (4)

               Konstytucja przyjęta przez Narodowe Zgromadzenie Konstytucyjne Tunezji zawiera postanowienia stanowiące pewien postęp w dziedzinie praw i wolności jednostki oraz równouprawnienia płci, które kierują Tunezję na drogę demokracji i praworządności.

               (5)

               Od rozpoczęcia arabskiej wiosny Unia wielokrotnie deklarowała, że zobowiązuje się wspierać Tunezję w jej reformach gospodarczych i politycznych. Zobowiązanie to zostało potwierdzone w listopadzie 2012 r. w konkluzjach posiedzenia Rady Stowarzyszenia między Unią i Tunezją. Polityczne i gospodarcze wsparcie Unii na rzecz procesu reform w Tunezji jest spójne z polityką Unii wobec krajów południowego regionu Morza Śródziemnego, określoną w kontekście EPS.

               (6)

               Zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego i Rady przyjętą wraz z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 778/2013/UE (3) unijna pomoc makrofinansowa powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach nadzwyczajnych, mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego, służący przywróceniu trwałego zewnętrznego finansowania beneficjenta; powinna ona także wspierać realizację programu dotyczącego polityki, obejmującego solidne środki dostosowawcze i środki w zakresie reformy strukturalnej zmierzające do poprawy pozycji bilansu płatniczego, szczególnie w okresie trwania programu, oraz umacniać wdrażanie odpowiednich porozumień i programów z Unią.

               (7)

               W kwietniu 2013 r. władze Tunezji oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) uzgodniły inną niż ostrożnościowa trzyletnią umowę promesy kredytowej (zwaną dalej „programem MFW”) o wartości 1 146 mln SDR (specjalnych praw ciągnienia) w celu wsparcia tunezyjskiego programu dostosowań i reform gospodarczych. Cele programu MFW są zgodne z celem unijnej pomocy makrofinansowej, który polega na złagodzeniu krótkoterminowych trudności dotyczących bilansu płatniczego, a realizacja solidnych środków dostosowawczych jest zgodna z celem unijnej pomocy makrofinansowej.

               (8)

               Unia udostępniła 290 mln EUR w formie dotacji na lata 2011–2013 w ramach programu regularnej współpracy w celu wsparcia programu reform gospodarczych i politycznych w Tunezji. Ponadto na lata 2011–2013 Tunezji przyznano 155 mln EUR w ramach programu wsparcia na rzecz partnerstwa, reform i wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu (SPRING).

               (9)

               W sierpniu 2013 r., w związku z pogarszającymi się sytuacją gospodarczą i prognozami gospodarczymi, Tunezja wystąpiła o unijną pomoc makrofinansową.

               (10)

               Biorąc pod uwagę, że Tunezja jest objęta EPS, powinna zostać uznana za kraj kwalifikujący się do otrzymania unijnej pomocy makrofinansowej.

               (11)

               Biorąc pod uwagę fakt, że w bilansie płatniczym Tunezji utrzymuje się znaczna pozostająca do pokrycia luka w finansowaniu zewnętrznym przekraczająca zasoby udostępnione przez MFW i inne instytucje wielostronne oraz mimo realizacji przez Tunezję solidnych programów na rzecz stabilizacji gospodarczej i reform gospodarczych, unijna pomoc makrofinansowa, która ma zostać udzielona Tunezji (zwana dalej „unijną pomocą makrofinansową”), jest w obecnych nadzwyczajnych okolicznościach uważana za właściwą odpowiedź na wniosek tego państwa o wsparcie stabilizacji gospodarczej w powiązaniu z programem MFW. Unijna pomoc makrofinansowa stanowiłaby wsparcie dla stabilizacji gospodarczej oraz dla programu reform strukturalnych Tunezji, uzupełniając środki udostępnione w ramach porozumienia finansowego MFW.

               (12)

               Celem unijnej pomocy makrofinansowej powinno być wspieranie przywrócenia Tunezji trwałego finansowania zewnętrznego, a tym samym wsparcie jej gospodarczego i społecznego rozwoju.

               (13)

               Kwota unijnej pomocy makrofinansowej jest ustalona na podstawie kompleksowej oceny ilościowej pozostających do zaspokojenia potrzeb Tunezji w zakresie finansowania zewnętrznego oraz uwzględnia zdolność tego państwa do finansowania się z własnych zasobów, w szczególności międzynarodowe rezerwy, którymi dysponuje. Unijna pomoc makrofinansowa powinna uzupełniać programy i zasoby udostępniane przez MFW i Bank Światowy. Przy ustalaniu kwoty udzielanej pomocy uwzględnia się również spodziewane wkłady finansowe ze strony darczyńców będących podmiotami wielostronnymi oraz potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciążeń między Unią a innymi darczyńcami, a także wcześniej uruchomione środki w Tunezji w ramach innych unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego oraz wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii.

               (14)

               Komisja powinna zapewnić zgodność prawną i merytoryczną unijnej pomocy makrofinansowej z głównymi zasadami, celami i środkami podejmowanymi w różnych obszarach działań zewnętrznych oraz z innymi stosownymi politykami Unii.

               (15)

               Unijna pomoc makrofinansowa powinna wspierać politykę zewnętrzną Unii dotyczącą Tunezji. Służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny ściśle współpracować przez cały okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynowania zewnętrznej polityki Unii i zapewnienia spójności tej polityki.

               (16)

               Unijna pomoc makrofinansowa powinna wspierać zaangażowanie Tunezji w przestrzeganie wartości podzielanych przez to państwo i Unię, w tym demokracji, praworządności, dobrych rządów, poszanowania praw człowieka, zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa, a także jej zaangażowanie w przestrzeganie zasad otwartego, regulowanego przepisami i uczciwego handlu.

               (17)

               Warunkiem wstępnym przyznania unijnej pomocy makrofinansowej powinno być respektowanie przez Tunezję skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego i praworządności, oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Ponadto cele szczególne unijnej pomocy makrofinansowej powinny polegać na zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi w Tunezji i wspieraniu reform strukturalnych, które mają na celu wsparcie trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego, tworzenie miejsc pracy i konsolidację budżetową. Komisja powinna regularnie monitorować zarówno spełnienie warunku wstępnego, jak i realizację tych celów.

               (18)

               Aby zapewnić skuteczną ochronę interesów finansowych Unii powiązanych z unijną pomocą makrofinansową, Tunezja powinna podjąć odpowiednie środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z tą pomocą oraz w zakresie zwalczania tych zjawisk. Należy również przewidzieć możliwość przeprowadzania kontroli przez Komisję i przez Trybunał Obrachunkowy.

               (19)

               Przekazanie unijnej pomocy makrofinansowej nie narusza uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady.

               (20)

               Kwoty przeznaczone na unijną pomoc makrofinansową powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

               (21)

               Unijną pomocą makrofinansową powinna zarządzać Komisja. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie możliwość śledzenia wykonania niniejszej decyzji, Komisja powinna regularnie informować te instytucje o rozwoju sytuacji w związku z pomocą i udostępniać im odpowiednie dokumenty.

               (22)

               W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (4).

               (23)

               Unijna pomoc makrofinansowa powinna podlegać warunkom dotyczącym polityki gospodarczej, które mają zostać określone w protokole ustaleń. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania i ze względu na efektywność Komisja powinna być uprawniona do negocjowania tych warunków z władzami Tunezji pod nadzorem komitetu przedstawicieli państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Na mocy tego rozporządzenia we wszystkich przypadkach innych niż te określone w tym rozporządzeniu powinna, co do zasady, mieć zastosowanie procedura doradcza. Mając na uwadze potencjalnie duży wpływ pomocy w kwocie większej niż 90 mln EUR, w odniesieniu do operacji powyżej tej kwoty należy stosować procedurę sprawdzającą. Mając na uwadze kwotę unijnej pomocy makrofinansowej dla Tunezji, w odniesieniu do przyjęcia protokołu ustaleń oraz do obniżenia, zawieszania lub anulowania pomocy zastosowanie powinna mieć procedura sprawdzająca,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Unia udostępnia Tunezji pomoc makrofinansową (zwaną dalej „unijną pomocą makrofinansową”) w maksymalnej kwocie 300 mln EUR w celu wsparcia stabilizacji gospodarczej i reform gospodarczych w Tunezji. Pomoc przyczynia się do realizacji potrzeb Tunezji w zakresie bilansu płatniczego określonych w programie MFW.
   2.   Pełna kwota unijnej pomocy makrofinansowej jest udostępniana Tunezji w formie pożyczek. Komisja jest upoważniona do pożyczania w imieniu Unii niezbędnych środków na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i ich dalszego pożyczania Tunezji. Maksymalny termin wymagalności pożyczek wynosi 15 lat.
   3.   Przekazywaniem unijnej pomocy makrofinansowej zarządza Komisja w sposób spójny z umowami lub ustaleniami zawartymi między MFW a Tunezją oraz z głównymi zasadami i celami reform gospodarczych określonymi w układzie o stowarzyszeniu między UE a Tunezją oraz planie działania UE-Tunezja na lata 2013–2017 uzgodnionym w ramach EPS. Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie unijnej pomocy makrofinansowej, w tym o jej wypłatach, a także w stosownym terminie przekazuje tym instytucjom odpowiednie dokumenty.
   4.   Unijna pomoc makrofinansowa udostępniana jest na okres dwóch i pół roku, począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej decyzji.
   5.   W przypadku gdy w okresie wypłacania unijnej pomocy makrofinansowej potrzeby finansowe Tunezji znacznie się zmniejszą w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja — działając zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2 — obniża wysokość pomocy, zawiesza ją lub anuluje.
   Artykuł 2
   Warunkiem wstępnym przyznania unijnej pomocy makrofinansowej jest respektowanie przez Tunezję skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego i praworządności, oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka.
   Komisja monitoruje wypełnienie tego warunku wstępnego przez cały czas udzielania unijnej pomocy makrofinansowej.
   Niniejszy artykuł stosuje się zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE (5).
   Artykuł 3
   1.   Komisja, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2, uzgadnia z władzami Tunezji jasno określone warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe — koncentrując się na reformach strukturalnych i zdrowych finansach publicznych — którym to warunkom ma podlegać unijna pomoc makrofinansowa i które mają zostać określone w protokole ustaleń (zwanym dalej „protokołem ustaleń”) zawierającym harmonogram spełnienia tych warunków. Warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe określone w protokole ustaleń muszą być zgodne z umowami lub ustaleniami, o których mowa w art. 1 ust. 3, w tym z programami w zakresie dostosowania makroekonomicznego i reform strukturalnych realizowanymi przez Tunezję przy wsparciu MFW.
   2.   Warunki te mają w szczególności służyć zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi w Tunezji, w tym w odniesieniu do wykorzystania unijnej pomocy makrofinansowej. Podczas opracowywania środków politycznych uwzględnia się również należycie postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój regulowanego przepisami i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki zewnętrznej. Komisja regularnie monitoruje postępy w osiąganiu tych celów.
   3.   Szczegółowe warunki finansowe unijnej pomocy makrofinansowej określone są w umowie pożyczki do uzgodnienia między Komisją a władzami Tunezji.
   4.   W regularnych odstępach czasu Komisja sprawdza, czy warunki określone w art. 4 ust. 3 są nadal spełniane, w tym, czy polityki gospodarcze Tunezji są zgodne z celami unijnej pomocy makrofinansowej. Komisja prowadzi te działania w ścisłej współpracy z MFW i Bankiem Światowym oraz, w razie konieczności, z Parlamentem Europejskim i Radą.
   Artykuł 4
   1.   Unijna pomoc makrofinansowa udostępniana jest przez Komisję w trzech transzach, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w ust. 3. Wysokość każdej transzy określa się w protokole ustaleń.
   2.   Kwoty unijnej pomocy makrofinansowej są zabezpieczane, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 (6).
   3.   O przekazaniu każdej transzy decyduje Komisja, przy czym jest to uzależnione od spełnienia wszystkich następujących warunków:

               a)

               warunku wstępnego określonego w art. 2;

               b)

               udokumentowania stałych zadowalających postępów we wdrażaniu programu dotyczącego polityki obejmującego solidne środki dostosowawcze oraz środki w zakresie reformy strukturalnej wspierane przez inne niż ostrożnościowe rozwiązania MFW w zakresie kredytowania; oraz

               c)

               spełnienia — w określonych ramach czasowych — warunków dotyczących polityki gospodarczej i warunków finansowych uzgodnionych w protokole ustaleń.

         Wypłata drugiej transzy następuje nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od przekazania pierwszej transzy. Wypłata trzeciej transzy następuje nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od przekazania drugiej transzy.
   4.   W przypadku gdy warunki, o których mowa ust. 3, nie są spełnione, Komisja tymczasowo zawiesza lub anuluje wypłatę unijnej pomocy makrofinansowej. W takich przypadkach Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o przyczynach zawieszenia lub anulowania.
   5.   Unijna pomoc makrofinansowa jest wypłacana bankowi centralnemu Tunezji. Unijne środki mogą zostać przekazane ministerstwu finansów Tunezji jako beneficjentowi końcowemu, z zastrzeżeniem postanowień uzgodnionych w protokole ustaleń, w tym potwierdzenia budżetowych potrzeb finansowych pozostających do zaspokojenia.
   Artykuł 5
   1.   Operacje zaciągania i udzielania pożyczek związane z unijną pomocą makrofinansową przeprowadzane są w euro z tą samą datą waluty i nie wiążą się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani nie narażają jej na żadne ryzyko walutowe lub ryzyko stopy procentowej ani na żadne inne ryzyko handlowe.
   2.   Jeżeli pozwalają na to okoliczności i jeżeli Tunezja złoży stosowny wniosek, Komisja może podjąć kroki niezbędne do zapewnienia, aby w warunkach dotyczących udzielania pożyczki uwzględniona została klauzula wcześniejszej spłaty i aby odpowiadała jej stosowna klauzula zawarta w warunkach operacji zaciągania pożyczek.
   3.   Jeżeli okoliczności pozwalają na poprawę oprocentowania udzielonej pożyczki i jeżeli Tunezja złoży stosowny wniosek, Komisja może zdecydować o refinansowaniu całości lub części zaciągniętej pierwotnie pożyczki lub może zmienić odpowiednie warunki finansowe. Operacje refinansowania lub zmiany warunków pożyczki przeprowadzane są zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i 4 oraz nie skutkują przedłużeniem terminu wymagalności danej zaciągniętej pożyczki ani zwiększeniem kwoty kapitału pozostającej do spłaty na dzień refinansowania lub zmiany warunków pożyczki.
   4.   Tunezja pokrywa wszystkie koszty poniesione przez Unię, które mają związek z operacjami zaciągania i udzielania pożyczek na podstawie niniejszej decyzji.
   5.   Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie operacji, o których mowa w ust. 2 i 3.
   Artykuł 6
   1.   Unijna pomoc makrofinansowa jest udzielana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7) oraz z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012 (8).
   2.   Unijna pomoc makrofinansowa jest udzielana w ramach zarządzania bezpośredniego.
   3.   Protokół ustaleń oraz umowa pożyczki, które mają zostać uzgodnione z władzami Tunezji, zawierają przepisy:

               a)

               zapewniające, aby Tunezja regularnie sprawdzała, czy środki finansowe pochodzące z budżetu ogólnego Unii zostały właściwie wykorzystane, podejmowała odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, podejmowała działania prawne zmierzające do odzyskania wszelkich środków udostępnionych na mocy niniejszej decyzji, które zostały sprzeniewierzone;

               b)

               zapewniające ochronę interesów finansowych Unii, w szczególności przewidujące podjęcie konkretnych środków związanych z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom mającym wpływ na unijną pomoc makrofinansową, oraz ze zwalczaniem takich zjawisk, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (9), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (10) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (11);

               c)

               wyraźnie upoważniające Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, lub przedstawicieli tych instytucji, do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli na miejscu i inspekcji;

               d)

               wyraźnie upoważniające Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania — w okresie, na jaki została udostępniona unijna pomoc makroekonomiczna, i po jego upływie — kontroli, w tym kontroli dokumentów i kontroli na miejscu, takich jak ocena operacyjna; oraz

               e)

               zapewniające, aby Unia była uprawniona do wcześniejszej spłaty pożyczki, w przypadku gdy stwierdzono, że w związku z zarządzaniem unijną pomocą makrofinansową Tunezja uczestniczyła w jakiejkolwiek czynności stanowiącej nadużycie finansowe lub korupcję lub w jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii.

         4.   W okresie udzielania unijnej pomocy makrofinansowej Komisja monitoruje w drodze ocen operacyjnych prawidłowość stosowanych przez Tunezję uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są istotne dla tej pomocy.
   Artykuł 7
   1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   Artykuł 8
   1.   Do dnia 30 czerwca każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej decyzji w poprzednim roku, zawierające ocenę takiego wykonania. Sprawozdanie to zawiera:

               a)

               analizę postępów poczynionych w udzielaniu unijnej pomocy makrofinansowej;

               b)

               ocenę sytuacji gospodarczej Tunezji i jej perspektyw gospodarczych, a także ocenę postępów poczynionych we wdrażaniu środków politycznych, o których mowa w art. 3 ust. 1;

               c)

               informacje o związku pomiędzy warunkami dotyczącymi polityki gospodarczej określonymi w protokole ustaleń, bieżącymi wynikami gospodarczymi i budżetowymi Tunezji a decyzjami Komisji dotyczącymi przekazania poszczególnych transz unijnej pomocy makrofinansowej.

         2.   Nie później niż dwa lata po upływie okresu, na jaki udostępniona została pomoc, o którym mowa w art. 1 ust. 4, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny ex post, zawierające ocenę rezultatów i efektywności ukończonych działań w ramach unijnej pomocy makrofinansowej oraz zakresu, w jakim przyczyniły się one do osiągnięcia celów tej pomocy.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         D. KOURKOULAS

            Przewodniczący

      (1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 6 maja 2014 r.

      (2)  Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2).

      (3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 778/2013/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji (Dz.U. L 218 z 14.8.2013, s. 15).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

      (5)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

      (6)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 10).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

      (9)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

      (10)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

      (11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).


title: 2011/340/UE: Decyzja Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE–Chorwacja nr 1/2011 z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie zmiany Protokołu 4 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

text:
               15.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 156/7

         DECYZJA RADY STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE–CHORWACJANR 1/2011
   z dnia 5 maja 2011 r.
   w sprawie zmiany Protokołu 4 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej
   (2011/340/UE)
   RADA STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE-CHORWACJA,
   uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem”), w szczególności art. 39 Protokołu 4 do Układu,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuły 3 i 4 Protokołu 4 do Układu przewidują dwustronną kumulację pochodzenia w Unii Europejskiej lub w Chorwacji.

               (2)

               Chorwacja wystąpiła z wnioskiem o kumulację pochodzenia, jeżeli produkty zawierają materiały pochodzące z Unii, z Chorwacji lub jakiegokolwiek innego kraju lub terytorium uczestniczącego w procesie stabilizacji i stowarzyszenia Unii (2), lub zawierają materiały pochodzące z Turcji, do których stosuje się (3) decyzję nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wdrożenia ostatniego etapu unii celnej (4).

               (3)

               Aby umożliwić Unii i Chorwacji korzystanie z rozszerzonej strefy kumulacji, należy odpowiednio zmienić postanowienia Protokołu 4 do Układu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W Protokole 4 do Układu wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               do spisu treści dodaje się pozycję w brzmieniu:

                           „Załącznik V:

                           Produkty wyłączone z kumulacji przewidzianej w art. 3 i art. 4”;

               2)

               art. 3 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 3
               Kumulacja we Wspólnocie
               1.   Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 1 produkty uważa się za pochodzące ze Wspólnoty, jeżeli zostały tam uzyskane i zawierają materiały pochodzące z Chorwacji, ze Wspólnoty lub jakiegokolwiek innego kraju lub terytorium uczestniczącego w procesie stabilizacji i stowarzyszenia Unii Europejskiej (5), lub zawierają materiały pochodzące z Turcji, do których zastosowanie ma decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. (6), pod warunkiem że produkty te zostały we Wspólnocie poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza operacje określone w art. 7. Nie jest konieczne, aby tego rodzaju materiały były poddawane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu.
               2.   Jeśli obróbka lub przetworzenie dokonane we Wspólnocie nie wykraczają poza operacje określone w art. 7, uzyskany produkt uważa się za pochodzący ze Wspólnoty tylko wtedy, gdy wartość tam dodana przewyższa wartość użytych materiałów pochodzących z któregokolwiek spośród pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1. W przypadku gdy powyższe warunki nie są spełnione, otrzymany produkt uważa się za pochodzący z kraju, z którego pochodzą materiały o największej wartości spośród użytych w procesie produkcji we Wspólnocie.
               3.   Produkty pochodzące z krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1, które nie są poddawane obróbce lub przetworzeniu we Wspólnocie, zachowują swoje pochodzenie w przypadku wywiezienia ich do jednego z tych krajów lub terytoriów.
               4.   Kumulacja przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie wyłącznie, gdy spełnione są następujące warunki:

                           a)

                           pomiędzy krajami lub terytoriami ubiegającymi się o uzyskanie statusu pochodzenia a krajem przeznaczenia obowiązuje preferencyjna umowa handlowa zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT);

                           b)

                           materiały i produkty uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszym protokole;
                           oraz

                           c)

                           powiadomienia wskazujące na wypełnienie wszelkich wymagań niezbędnych do zastosowania kumulacji zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) oraz w Chorwacji zgodnie z jej własnymi procedurami.

                     Kumulację przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się od dnia wskazanego w powiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C).
               Wspólnota, poprzez Komisję Europejską, informuje Chorwację o szczegółach umów oraz o odpowiednich regułach pochodzenia, które mają zastosowanie do innych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1.
               Z zakresu kumulacji przewidzianej w niniejszym artykule wyłącza się produkty wymienione w załączniku V.

               3)

               art. 4 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 4
               Kumulacja w Chorwacji
               1.   Bez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 2 produkty uważa się za pochodzące ze Chorwacji, jeżeli zostały tam uzyskane i zawierają materiały pochodzące ze Wspólnoty, z Chorwacji lub jakiegokolwiek innego kraju lub terytorium uczestniczącego w procesie stabilizacji i stowarzyszenia Unii Europejskiej (7), lub zawierają materiały pochodzące z Turcji, do których zastosowanie ma decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. (8), pod warunkiem że produkty te zostały w Chorwacji poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza operacje określone w art. 7. Nie jest konieczne, aby tego rodzaju materiały były poddawane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu.
               2.   Jeśli obróbka lub przetworzenie dokonane w Chorwacji nie wykraczają poza operacje określone w art. 7, otrzymany produkt uważa się za pochodzący z Chorwacji tylko wtedy, gdy wartość tam dodana przewyższa wartość użytych materiałów pochodzących z któregokolwiek spośród pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1. W przypadku gdy powyższe warunki nie są spełnione, otrzymany produkt uważa się za pochodzący z kraju, z którego pochodzą materiały o największej wartości spośród użytych w procesie produkcji w Chorwacji.
               3.   Produkty pochodzące z krajów lub terytoriów określonych w ust. 1, które nie są poddawane obróbce lub przetworzeniu w Chorwacji, zachowują swoje pochodzenie w przypadku wywiezienia ich do jednego z tych krajów lub terytoriów.
               4.   Kumulacja przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie wyłącznie, gdy spełnione są następujące warunki:

                           a)

                           pomiędzy krajami lub terytoriami ubiegającymi się o uzyskanie statusu pochodzenia a krajem przeznaczenia obowiązuje preferencyjna umowa handlowa zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT);

                           b)

                           materiały i produkty uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszym protokole;
                           oraz

                           c)

                           powiadomienia wskazujące na wypełnienie wszelkich wymagań niezbędnych do zastosowania kumulacji zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) oraz w Chorwacji zgodnie z jej własnymi procedurami.

                     Kumulację przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się od dnia wskazanego w powiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C).
               Chorwacja, poprzez Komisję Europejską, informuje Wspólnotę o szczegółach umów, łącznie z datami ich wejścia w życie oraz odpowiednimi regułami pochodzenia, które mają zastosowanie do innych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1.
               Z zakresu kumulacji przewidzianej w niniejszym artykule wyłącza się produkty wymienione w załączniku V.

               4)

               art. 7 ust. 1 lit. m) otrzymuje brzmienie:

                           „m)

                           zwykłe mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; mieszanie cukru z innymi materiałami;”;

               5)

               art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Preferencyjne traktowanie przewidziane w Układzie dotyczy tylko produktów spełniających wymogi niniejszego protokołu, które są transportowane bezpośrednio między Wspólnotą a Chorwacją lub przez inne kraje lub terytoria, o których mowa w art. 3 i 4. Produkty stanowiące jedną przesyłkę mogą jednak być transportowane przez inne terytoria, gdzie mogą być przeładowywane lub czasowo składowane, pod warunkiem że pozostają pod dozorem organów celnych w państwie tranzytu lub składowania i że nie są poddawane innym czynnościom niż wyładunek, ponowny załadunek lub wszelkie czynności mające na celu zachowanie ich w dobrym stanie.
               Produkty pochodzące mogą być transportowane rurociągiem przez terytoria inne niż terytorium Wspólnoty lub Chorwacji.”;

               6)

               art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Produkty pochodzące wysłane w celu wystawienia w kraju lub na terytorium innym niż te, o których mowa w art. 3 i 4, i sprzedane po wystawieniu w celu przywozu do Wspólnoty lub Chorwacji korzystają w przywozie z postanowień Układu, pod warunkiem wykazania zgodnie z wymogami organów celnych, że:

                           a)

                           eksporter wysłał te produkty ze Wspólnoty lub z Chorwacji do państwa, w którym odbywa się wystawa, oraz wystawiał tam te produkty;

                           b)

                           produkty zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez eksportera osobie we Wspólnocie lub w Chorwacji;

                           c)

                           produkty zostały wysłane w trakcie wystawy lub niezwłocznie po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
                           oraz

                           d)

                           produkty nie były, od momentu ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.”;

               7)

               art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Materiały niepochodzące użyte do wytworzenia produktów pochodzących ze Wspólnoty, z Chorwacji lub z jednego z krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie korzystają we Wspólnocie lub w Chorwacji ze zwrotu lub zwolnienia z żadnego rodzaju należności celnych.”;

               8)

               art. 17 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiane jest przez organy celne państwa członkowskiego Wspólnoty lub Chorwacji, jeżeli dane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty, z Chorwacji lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz jeżeli spełniają one pozostałe wymogi niniejszego protokołu.”;

               9)

               art. 22 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona, jeżeli dane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty, z Chorwacji lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz jeżeli spełniają one pozostałe wymogi niniejszego protokołu.”;

               10)

               art. 28 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 28
               Dokumenty uzupełniające
               Dokumenty, o których mowa w art. 17 ust. 3 i art. 22 ust. 3, wykorzystywane do celów potwierdzenia, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR.1 lub deklaracją na fakturze mogą być uważane za pochodzące ze Wspólnoty, z Chorwacji lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, i spełniające pozostałe wymogi niniejszego protokołu mogą m.in. obejmować:

                           a)

                           bezpośrednie dowody dotyczące procesów przeprowadzonych przez eksportera lub dostawcę w celu uzyskania danych towarów, zawarte na przykład w jego rachunkach lub dokumentach księgowych;

                           b)

                           dokumenty potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie lub w Chorwacji, jeśli takie dokumenty są używane zgodnie z prawem krajowym;

                           c)

                           dokumenty potwierdzające dokonanie obróbki lub przetworzenia materiałów we Wspólnocie lub w Chorwacji, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie lub w Chorwacji, jeśli takie dokumenty są używane zgodnie z prawem krajowym;

                           d)

                           świadectwa przewozowe EUR.1 lub deklaracje na fakturze potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie lub w Chorwacji zgodnie z niniejszym protokołem, lub w jednym z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, zgodnie z regułami pochodzenia identycznymi z regułami zawartymi w niniejszym protokole;

                           e)

                           odpowiednie dowody dotyczące obróbki lub przetworzenia przeprowadzonego poza Wspólnotą lub Chorwacją zgodnie z art. 12, potwierdzające, że spełniono wymogi zawarte w tym artykule.”;

               11)

               art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Do celów stosowania postanowień art. 22 ust. 1 lit. b) i art. 27 ust. 3 w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, kwoty wyrażone w walucie krajowej państwa członkowskiego Wspólnoty, Chorwacji oraz innych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, są określane corocznie przez dane kraje.”;

               12)

               załącznik do niniejszej decyzji zostaje dołączony do Protokołu 4 do Układu jako załącznik V.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 maja 2011 r.

            W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Chorwacja

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 26 z 28.1.2005, s. 3.

      (2)  Jak określono w konkluzjach Rady ds. Ogólnych z dnia 29 kwietnia 1997 r. i w komunikacie Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 1999 r. w sprawie procesu stabilizacji i stowarzyszenia z krajami Europy Południowo-Wschodniej – Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Federalną Republiką Jugosławii, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii i Albanią.

      (3)  Decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wdrożenia ostatniego etapu unii celnej ma zastosowanie do produktów innych niż produkty rolne zdefiniowane w układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz.U. 217 z 29.12.1964, s. 3687/64) i inne niż produkty węgla i stali zdefiniowane w umowie między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Republiką Turcji w sprawie handlu produktami objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. L 227 z 7.9.1996, s. 3).

      (4)  Dz.U. L 35 z 13.2.1996, s. 1.

      (5)  Jak określono w konkluzjach Rady ds. Ogólnych z kwietnia 1997 r. i w komunikacie Komisji z maja 1999 r. w sprawie ustanowienia procesu stabilizacji i stowarzyszenia z krajami Bałkanów Zachodnich.

      (6)  Decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. ma zastosowanie do produktów innych niż produkty rolne zdefiniowane w układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i inne niż produkty węgla i stali zdefiniowane w umowie między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Republiką Turcji w sprawie handlu produktami objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.”;

      (7)  Jak określono w konkluzjach Rady ds. Ogólnych z kwietnia 1997 r. i w komunikacie Komisji z maja 1999 r. w sprawie ustanowienia procesu stabilizacji i stowarzyszenia z krajami Bałkanów Zachodnich.

      (8)  Decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. ma zastosowanie do produktów innych niż produkty rolne zdefiniowane w układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i inne niż produkty węgla i stali zdefiniowane w umowie między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Republiką Turcji w sprawie handlu produktami objętymi Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.”;

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK V

               PRODUKTY WYŁĄCZONE Z KUMULACJI, O KTÓREJ MOWA W ART. 3 I 4

                        Kod CN

                        Wyszczególnienie

                        1704 90 99

                        Pozostałe wyroby cukiernicze, niezawierające kakao

                        1806 10 30
                        1806 10 90

                        Czekolada i pozostałe przetwory spożywcze zawierające kakao:

                                    –

                                    Proszek kakaowy zawierający dodatek cukru lub środka słodzącego:

                                    – –

                                    Zawierający 65 % masy lub więcej, ale mniej niż 80 % masy sacharozy (włącznie z cukrem inwertowanym wyrażonym jako sacharoza) lub izoglukozy wyrażonej jako sacharoza

                                    – –

                                    Zawierający 80 % masy lub więcej sacharozy (włącznie z cukrem inwertowanym wyrażonym jako sacharoza) lub izoglukozy wyrażonej jako sacharoza

                        1806 20 95

                                    –

                                    Pozostałe przetwory zawierające kakao w blokach, tabliczkach lub batonach, o masie większej niż 2 kg, lub w płynie, paście, proszku, granulkach lub w innej postaci, w pojemnikach lub w bezpośrednich opakowaniach, o zawartości przekraczającej 2 kg:

                                    – –

                                    Pozostałe

                                    – – –

                                    Pozostałe

                        1901 90 99

                        Ekstrakt słodowy, przetwory spożywcze z mąki, kasz, mączki, skrobi lub z ekstraktu słodowego, niezawierające kakao lub zawierające mniej niż 40 % masy kakao, obliczone w stosunku do całkowicie odtłuszczonej bazy, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, przetwory spożywcze z towarów objętych pozycjami od 0401 do 0404, niezawierające kakao lub zawierające mniej niż 5 % masy kakao, obliczone w stosunku do całkowicie odtłuszczonej bazy, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone:

                                    –

                                    Pozostałe

                                    – –

                                    Pozostałe (inne niż ekstrakt słodowy)

                                    – – –

                                    Pozostałe

                        2101 12 98

                        Pozostałe przetwory na bazie kawy

                        2101 20 98

                        Pozostałe przetwory na bazie herbaty lub maté (herbaty paragwajskiej)

                        2106 90 59

                        Przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone

                                    –

                                    Pozostałe

                                    – –

                                    Pozostałe

                        2106 90 98

                        Przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone:

                                    –

                                    Pozostałe (inne niż koncentraty białkowe oraz teksturowane substancje białkowe)

                                    – –

                                    Pozostałe

                                    – – –

                                    Pozostałe

                        3302 10 29

                        Mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny (włącznie z roztworami alkoholowymi) na bazie jednej lub wielu takich substancji, w rodzaju stosowanych jako surowce w przemyśle; pozostałe preparaty oparte na substancjach zapachowych, w rodzaju stosowanych do produkcji napojów:

                                    –

                                    W rodzaju stosowanych w przemyśle spożywczym lub do produkcji napojów

                                    – –

                                    W rodzaju stosowanych do produkcji napojów:

                                    – – –

                                    Preparaty zawierające wszystkie czynniki zapachowe charakterystyczne dla napojów:

                                    – – – –

                                    O rzeczywistym stężeniu objętościowym alkoholu przekraczającym 0,5 % obj.

                                    – – – –

                                    Pozostałe:

                                    – – – – –

                                    Niezawierające tłuszczu z mleka, sacharozy, izoglukozy, glukozy lub skrobi, lub zawierające mniej niż 1,5 % masy tłuszczu z mleka, 5 % masy sacharozy lub izoglukozy, 5 % masy glukozy lub skrobi

                                    – – – – –

                                    Pozostałe”


title: Decyzja Rady z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 109 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów użytkowych i ich przyczep

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0507(01)

Dziennik Urzędowy L 183 , 06/07/2001 P. 0035 - 0035

		Decyzja Radyz dnia 26 czerwca 2001 r.w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 109 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów użytkowych i ich przyczep(2001/507/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań [1] ("Zrewidowane Porozumienie z 1958 r."), w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,uwzględniając wniosek Komisji [2],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Celem jednolitych przepisów zawartych w regulaminie nr 109 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącym zatwierdzenia do produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów użytkowych i ich przyczep jest likwidacja barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi między Umawiającymi się Stronami w odniesieniu do bieżnikowanych opon pneumatycznych, przy zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska.(2) Regulamin nr 109 został notyfikowany Umawiającym się Stronom i wszedł w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron, które do daty lub dat podanych w wykazie zawartym w Załączniku do rewidowanego Porozumienia z 1958 r. nie powiadomiły o niewyrażeniu zgody.(3) Aby umożliwić podmiotom gospodarczym podjęcie właściwych środków w celu terminowego dostosowania się do przepisów regulaminu nr 109 w taki sposób, aby nie spowodować zakłóceń na rynku bieżnikowanych opon pneumatycznych, szczególnie przez daty wejścia w życie, które mogą być różne w poszczególnych Państwach Członkowskich, jednolite stosowanie tego rozporządzenia w całej Wspólnocie zostanie uregulowane w terminie późniejszym dyrektywą Wspólnoty, jednakże regulamin nr 109 nie zostanie włączony do systemu homologacji typów pojazdów silnikowych i ich przyczep,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułWspólnota Europejska przystępuje do regulaminu nr 109 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego homologacji produkcji bieżnikowanych opon pneumatycznych do pojazdów użytkowych i ich przyczep.Tekst regulaminu jest załączony do niniejszej decyzji [4].Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 czerwca 2001 r.W imieniu RadyT. ÖstrosPrzewodniczący[1] Dz.U. L 346 z 17.12.1997, str. 78.[2] Dz.U. C 212 E z 25.7.2000, str. 79.[3] Zgoda udzielona dnia 15 maja 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[4] Rozporządzenie zostanie opublikowane w przyszłych wydaniach Dziennika Urzędowego.--------------------------------------------------


title: 2008/74/WE: Decyzja Rady z dnia 9 października 2007 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               25.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 października 2007 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2008/74/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie, oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2005 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony (zwana dalej „TDCA”), została podpisana w Pretorii dnia 11 października 1999 r. Zawarto ją dnia 26 kwietnia 2004 r. (1).

               (2)

               Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej został podpisany w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r.

               (3)

               Dnia 23 października 2006 r. Rada upoważniła Komisję w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich do wynegocjowania z Republiką Południowej Afryki protokołu dodatkowego do TDCA w celu uwzględnienia przystąpienia dwóch nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej.

               (4)

               Negocjacje zostały zakończone z wynikiem zadowalającym Komisję.

               (5)

               Protokół dodatkowy, z zastrzeżeniem jego ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie, powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich. Protokół dodatkowy należy stosować tymczasowo, w oczekiwaniu na zakończenie odpowiednich procedur wymaganych do jego formalnego zawarcia.

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia wspomnianej umowy.
   Tekst dodatkowego protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej (osób umocowanych) do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz jej państw członkowskich protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie stosują tymczasowo postanowienia protokołu dodatkowego od dnia 1 stycznia 2007 r., z zastrzeżeniem jego ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 9 października 2007 r.

            W imieniu Rady

         F. TEIXEIRA DOS SANTOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 109.
    ---documentbreak---

               25.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/13

         PROTOKÓŁ DODATKOWY
   do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   KRÓLESTWO BELGII,
   REPUBLIKA BUŁGARII,
   REPUBLIKA CZESKA,
   KRÓLESTWO DANII,
   REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
   REPUBLIKA ESTOŃSKA,
   IRLANDIA,
   REPUBLIKA GRECKA,
   KRÓLESTWO HISZPANII,
   REPUBLIKA FRANCUSKA,
   REPUBLIKA WŁOSKA,
   REPUBLIKA CYPRYJSKA,
   REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
   REPUBLIKA LITEWSKA,
   WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
   REPUBLIKA WĘGIERSKA,
   REPUBLIKA MALTY,
   KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
   REPUBLIKA AUSTRII,
   RZECZPOSPOLITA POLSKA,
   REPUBLIKA PORTUGALSKA,
   RUMUNIA,
   REPUBLIKA SŁOWENII,
   REPUBLIKA SŁOWACKA,
   REPUBLIKA FINLANDII,
   KRÓLESTWO SZWECJI,
   ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
   zwane dalej „państwami członkowskimi”, reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej,
   oraz
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI,
   łącznie zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,
   ZWAŻYWSZY, ŻE Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony (zwana dalej „TDCA”), została podpisana w Pretorii dnia 11 października 1999 r. i weszła w życie dnia 1 maja 2004 r.,
   ZWAŻYWSZY, ŻE Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej został podpisany w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r. i wszedł w życie dnia 1 stycznia 2007 r.,
   ZWAŻYWSZY, ŻE na mocy art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. przystąpienie nowych Umawiających się Stron do TDCA zatwierdza się zawarciem protokołu do tego TDCA,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Republika Bułgarii i Rumunia (zwane dalej „nowymi państwami członkowskimi”) stają się niniejszym stronami TDCA oraz odpowiednio uwzględniają i przyjmują, tak samo jak pozostałe państwa członkowskie Wspólnoty, teksty umowy, a także załączniki, protokoły i deklaracje do niej dołączone.
   ROZDZIAŁ I
   ZMIANY TEKSTU TDCA, W TYM ZAŁĄCZNIKÓW I PROTOKOŁÓW
   Artykuł 2
   Języki i liczba oryginałów
   Artykuł 108 TDCA przyjmuje brzmienie:

      „Artykuł 108
      Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim oraz w językach urzędowych Republiki Południowej Afryki, z wyjątkiem angielskiego, a mianowicie w językach pedi, soto, tswana, swazi, venda, tsonga, afrikaans, ndebele, khosa i zulu, przy czym wszystkie te teksty są jednakowo autentyczne.”.

   Artykuł 3
   Reguły pochodzenia
   W Protokole 1 do TDCA wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               artykuł 16 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione z mocą wsteczną muszą być opatrzone jednym z następujących wpisów:

                           BG

                           »ИЗДАДЕН ВПОСЛЕДСТВИЕ«

                           ES

                           »EXPEDIDO A POSTERIORI«

                           CS

                           »VYSTAVENO DODATEČNĚ«

                           DA

                           »UDSTEDT EFTERFØLGENDE«

                           DE

                           »NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT«

                           ET

                           »TAGANTJÄRELE VÄLJA ANTUD«

                           EL

                           »ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ«

                           EN

                           »ISSUED RETROSPECTIVELY«

                           FR

                           »DÉLIVRÉ A POSTERIORI«

                           IT

                           »RILASCIATO A POSTERIORI«

                           LV

                           »IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI«

                           LT

                           »RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS«

                           HU

                           »KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL«

                           MT

                           »MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT«

                           NL

                           »AFGEGEVEN A POSTERIORI«

                           PL

                           »WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE«

                           PT

                           »EMITIDO A POSTERIORI«

                           RO

                           »EMIS A POSTERIORI«

                           SL

                           »IZDANO NAKNADNO«

                           SK

                           »VYDANÉ DODATOČNE«

                           FI

                           »ANNETTU JÄLKIKÄTEEN«

                           SV

                           »UTFÄRDAT I EFTERHAND«”;

               2)

               artykuł 17 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Duplikat wystawiony w ten sposób musi być opatrzony jednym z następujących wpisów:

                           BG

                           »ДУБЛИКАТ«

                           ES

                           »DUPLICADO«

                           CS

                           »DUPLIKÁT«

                           DA

                           »DUPLIKAT«

                           DE

                           »DUPLIKAT«

                           ET

                           »DUPLIKAAT«

                           EL

                           »ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ«

                           EN

                           »DUPLICATE«

                           FR

                           »DUPLICATA«

                           IT

                           »DUPLICATO«

                           LV

                           »DUBLIKĀTS«

                           LT

                           »DUBLIKATAS«

                           HU

                           »MÁSODLAT«

                           MT

                           »DUPLIKAT«

                           NL

                           »DUPLICAAT«

                           PL

                           »DUPLIKAT«

                           PT

                           »SEGUNDA VIA«

                           RO

                           »DUPLICAT«

                           SL

                           »DVOJNIK«

                           SK

                           »DUPLIKÁT«

                           FI

                           »KAKSOISKAPPALE«

                           SV

                           »DUPLIKAT«”;

               3)

               załącznik IV otrzymuje brzmienie:

                  „ZAŁĄCZNIK IV
                  DEKLARACJA NA FAKTURZE
                  Deklaracja na fakturze, której tekst znajduje się poniżej, powinna być sporządzona zgodnie z przypisami znajdującymi się pod tekstem. Nie jest jednak konieczne cytowanie tych przypisów.
                  Wersja bułgarska
                  Износителят на продуктите, обхванати от този документ (митническо разрешение № … (1)) декларира, че освен кьдето е отбелязано друго, тези продукти са с … преференциален произход (2).
                  Wersja hiszpańska
                  El exportador de los productos incluidos en el presente documento [autorización aduanera no … (1)] declara que, salvo indicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial … (2).
                  Wersja czeska
                  Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (číslo povolení … (1)) prohlašuje, že kromě zřetelně označených mají tyto výrobky preferenční původ v … (2).
                  Wersja duńska
                  Eksportøren af varer, der er omfattet af nærværende dokument, (toldmyndighedernes tilladelse nr. … (1)), erklærer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har præferenceoprindelse i … (2).
                  Wersja niemiecka
                  Der Ausführer (Ermächtigter Ausführer; Bewilligungs-Nr. … (1)) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nicht anders angegeben, präferenzbegünstigte … (2) Ursprungswaren sind.
                  Wersja estońska
                  Käesoleva dokumendiga hõlmatud toodete eksportija (tolliameti kinnitus nr … (1)) deklareerib, et need tooted on … (2) sooduspäritoluga, välja arvatud juhul, kui on selgelt näidatud teisiti.
                  Wersja grecka
                  Ο εξαγωγέας των προϊόντων που καλύπτονται από το παρόν έγγραφο [άδεια τελωνείου υπ’ αριθ. … (1)] δηλώνει ότι, εκτός εάν δηλώνεται σαφώς άλλως, τα προϊόντα αυτά είναι προτιμησιακής καταγωγής … (2).
                  Wersja angielska
                  The exporter of the products covered by this document (customs authorisation No … (1)) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … (2) preferential origin.
                  Wersja francuska
                  L’exportateur des produits couverts par le présent document [autorisation douanière no … (1)] déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l’origine préférentielle … (2).
                  Wersja włoska
                  L’esportatore delle merci contemplate nel presente documento [autorizzazione doganale n. … (1)] dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale … (2).
                  Wersja łotewska
                  Eksportētājs produktiem, kuri ietverti šajā dokumentā (muitas pilnvara Nr. … (1)), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir priekšrocību izcelsme no … (2).
                  Wersja litewska
                  Šiame dokumente išvardintų prekių eksportuotojas (muitinės liudijimo Nr … (1)) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra (2) preferencinės kilmės prekės.
                  Wersja węgierska
                  A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (vámfelhatalmazási szám: … (1)) kijelentem, hogy eltérő egyértelmű jelzés hianyában az áruk preferenciális … (2) származásúak.
                  Wersja maltańska
                  L-esportatur tal-prodotti koperti b’dan id-dokument (awtorizzazzjoni tad-dwana nru. … (1)) jiddikjara li, ħlief fejn indikat b’mod ċar li mhux hekk, dawn il-prodotti huma ta’ oriġini preferenzjali … (2).
                  Wersja niderlandzka
                  De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (douanevergunning nr. … (1)), verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële … oorsprong zijn (2).
                  Wersja polska
                  Eksporter produktów objętych tym dokumentem (upoważnienie władz celnych nr … (1)) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają … (2) preferencyjne pochodzenie.
                  Wersja portugalska
                  O abaixo assinado, exportador dos produtos abrangidos pelo presente documento [autorização aduaneira n.o … (1)], declara que, salvo indicação expressa em contrário, estes produtos são de origem preferencial … (2).
                  Wersja rumuńska
                  Exportatorul produselor ce fac obiectul acestui document (autorizația vamală nr. … (1)) declară că, exceptând cazul în care în mod expres este indicat altfel, aceste produse sunt de origine preferențialā … (2).
                  Wersja słoweńska
                  Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom (pooblastilo carinskih organov št. … (1)) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno … (2) poreklo.
                  Wersja słowacka
                  Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente (číslo povolenia … (1)) vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v … (2).
                  Wersja fińska
                  Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (tullin lupa n:o … (1)) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja … alkuperätuotteita (2).
                  Wersja szwedzka
                  Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (tullmyndighetens tillstånd nr. … (1)) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande … ursprung (2).
                  Wersje południowoafrykańskie
                  Bagwebi ba go romela ntle ditöweletöwa töeo di akaretöwago ke tokumente ye (Nomoro ya ditöwantle ya tumelelo … (1)) ba ipolela gore ntle le moo go laeditöwego, ditöweletöwa töe ke töa go töwa (2) ka tlhago.
                  Moromelli wa sehlahiswa ya sireleditsweng ke tokomane ena (tumello ya thepa naheng No … (1)) e hlalosa hore, ka ntle ha eba ho hlalositswe ka tsela e nngwe ka nepo, dihlahiswa tsena ke tsa … tshimoloho e kgethilweng (2).
                  Moromelantle wa dikuno tse di tlhagelelang mo lokwalong le (lokwalo lwa tumelelo ya kgethiso No … (1)) o tlhomamisa gore, ntle le fa go tlhagisitsweng ka mokgwa mongwe, dikuno tse ke tsa … dinaga tse di thokegang (2).
                  Umtfumeli ngaphandle walemikhicito lebalwe kulomculu (ngeligunya lalokutfunyelwa ngaphandle Nombolo … (1)) lophakamisa kutsi, ngaphandle kwalapho lekuboniswe khona ngalokucacile, lemikhicito … ngeyendzabuko lebonelelwako (2).
                  Muvhambadzi wa zwibveledzwa mashangoni a nnda, (zwibveledzwa) zwine zwa vha zwo ambiwaho kha ili linwalo (linwalo la u nea maanda la mithelo ya zwitundwannda kana zwirumelwannda la vhu … (1)), li khou buletshedza uri, nga nnda ha musi zwo ambiwa nga inwe ndila-vho, zwibveledzwa hezwi ndi zwa … vhubwo hune ha khou funeseswa kana u takaleleswa (2).
                  Muxavisela-vambe wa swikumiwa leswi nga eka tsalwa leri (Xibalo xa switundziwa xa Nomboro … (1)) u boxa leswaku, handle ka laha swi kombisiweke, swikumiwa leswi i swa ntiyiso swa xilaveko xa le henhla swinene (2).
                  Die uitvoerder van die produkte gedek deur hierdie dokument (doeanemagtiging No … (1)) verklaar dat, uitgesonderd waar andersins duidelik aangedui, hierdie produkte van … voorkeuroorsprong (2) is.
                  Umthumelli-phandle wemikhiqizo ebalwe kilencwadi (inomboro … (1)) egunyaza imikhiqizo ephumako) ubeka uthi, ngaphandle kobana kutjengiswe ngendlela ethileko butjhatjhalazi, lemikhiqizo ine … mwelaphi enconyiswako (2).
                  Umthumeli weempahla ngaphandle kwelizwe wemveliso equkwa lolu xwebhu (iirhafu zempahla zesigunyaziso Nombolo … (1)) ubhengeza ukuthi, ngaphandle kwalapho kuboniswe ngokucacileyo, ezi mveliso … zezemvelaphi eyamkelekileyo kunezinye (2).
                  Umthumeli wempahla ebhaliwe kulo mqulu iNombolo … yokugunyaza yentela yempahla … (1) uyamemezela ukuthi, ngaphandle kokuthi kukhonjisiwe ngokusobala, le mikhiqizo iqhamuka … endaweni ekhethekileyo (2).
                  … (3)

                  (Miejsce i data)
                  … (4)

                  (Podpis eksportera; dodatkowo czytelnie imię i nazwisko osoby podpisującej deklarację)

         ROZDZIAŁ II
   POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE
   Artykuł 4
   Towary w tranzycie lub towary składowane czasowo
   1.   Postanowienia umowy stosuje się do towarów wywożonych albo z Republiki Południowej Afryki do nowych państw członkowskich, albo z jednego z nowych państw członkowskich do Republiki Południowej Afryki, które są zgodne z postanowieniami protokołu nr 1 do TDCA i które w dniu przystąpienia do Wspólnoty znajdują się w tranzycie bądź są składowane czasowo, w składzie celnym lub w wolnym obszarze celnym, w Republice Południowej Afryki lub w danym nowym państwie członkowskim.
   2.   W takich przypadkach przyznaje się traktowanie preferencyjne, które uzależnione jest od przedstawienia organom celnym kraju przywozu, przed upływem czterech miesięcy od dnia przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne kraju wywozu.
   ROZDZIAŁ III
   POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
   Artykuł 5
   Niniejszy protokół stanowi integralną część TDCA.
   Artykuł 6
   1.   Niniejszy protokół podlega zatwierdzeniu przez Wspólnotę, Radę Unii Europejskiej w imieniu państw członkowskich i przez Republikę Południowej Afryki, zgodnie z ich własnymi procedurami.
   2.   Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu stosownych procedur, o których mowa w ust. 1. Dokumenty zatwierdzające są składane w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
   Artykuł 7
   1.   Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po złożeniu ostatniego dokumentu zatwierdzającego.
   2.   Niniejszy protokół stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2007 r.
   Artykuł 8
   Niniejszy protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim oraz w językach urzędowych Republiki Południowej Afryki, z wyjątkiem angielskiego, a mianowicie w językach pedi, soto, tswana, swazi, venda, tsonga, afrikaans, ndebele, khosa i zulu, przy czym wszystkie te teksty są jednakowo autentyczne.

      Съставено в Претория на десети октомври две хиляди и седма година.
      Hecho en Pretoria, el diez de octubre de dos mil siete.
      V Pretorii dne desátého října dva tisíce sedm.
      Udfærdiget i Pretoria den tiende oktober to tusind og syv.
      Geschehen zu Pretoria am zehnten Oktober zweitausendsieben.
      Kahe tuhande seitsmenda aasta oktoobrikuu kümnendal päeval Pretorias.
      Έγινε στην Πρετόρια, στις δέκα Οκτωβρίου δύο χιλιάδες επτά.
      Done at Pretoria on the tenth day of October in the year two thousand and seven.
      Fait à Pretoria, le dix octobre deux mille sept.
      Fatto a Pretoria, addì dieci ottobre duemilasette.
      Pretorijā, divtūkstoš septītā gada desmitajā oktobrī.
      Priimta du tūkstančiai septintųjų metų spalio dešimtą dieną Pretorijoje.
      Kelt Pretoriában, a kétezer-hetedik év október havának tizedik napján.
      Magħmul fi Pretorja fl-għaxar jum ta' Ottubru tas-sena elfejn u sebgħa.
      Gedaan te Pretoria, de tiende oktober tweeduizend zeven.
      Sporządzono w Pretorii, dnia dziesiątego października roku dwa tysiące siódmego.
      Feito em Pretória, em dez de Outubro de dois mil e sete.
      Întocmit la Pretoria, la zece octombrie două mii șapte.
      V Pretórii desiateho októbra dvetisícsedem.
      V Pretorij, dne desetega oktobra leta dva tisoč sedem.
      Tehty Pretoriassa kymmenentenä päivänä lokakuuta vuonna kaksituhattaseitsemän.
      Som skedde i Pretoria den tionde oktober tjugohundrasju.

         За държавите-членки
         Por los Estados miembros
         Za členské státy
         For medlemsstaterne
         Für die Mitgliedstaaten
         Liikmesriikide nimel
         Για τα κράτη μέλη
         For the Member States
         Pour les États membres
         Per gli Stati membri
         Dalībvalstu vārdā
         Valstybių narių vardu
         A tagállamok részéről
         Għall-Istati Membri
         Voor de lidstaten
         W imieniu państw członkowskich
         Pelos Estados-Membros
         Pentru statele membre
         Za členské štáty
         Za države članice
         Jäsenvaltioiden puolesta
         På medlemsstaternas vägnar

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Communidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         For the Republic of South Africa
         wa Repapoliki ya Afrika Borwa
         Ya Rephaboliki ya Afrika Borwa
         Wa Rephaboliki ya Aforika Borwa
         WeRiphabliki yaseNingizimu Afrika
         wa Rephabuliki ya Afurika Tshipembe
         Wa Riphabliki ra Afrika-Dzonga
         Vir die Republiek van Suid-Afrika
         weRiphabhliki yeSewula Afrika
         WeRiphablikhi yoMzantsi Afrika
         WeRiphabhulikhi yaseNingizimu Afrika

      (1)  Jeżeli deklaracja na fakturze jest sporządzona przez zatwierdzonego eksportera w rozumieniu art. 20 protokołu, w tym miejscu musi zostać umieszczony numer upoważnienia zatwierdzonego eksportera. Jeżeli deklaracja na fakturze nie jest sporządzona przez zatwierdzonego eksportera, wyrazy w nawiasach są opuszczane lub miejsce pozostawia się niewypełnione.

      (2)  Należy wskazać pochodzenie produktów. Jeżeli deklaracja na fakturze odnosi się w całości lub w części do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 36 protokołu, eksporter musi jasno wskazać je w dokumencie, na którym sporządzona jest deklaracja, za pomocą symbolu »CM«.

      (3)  Informacje te mogą zostać pominięte, jeśli są zawarte w samym dokumencie.

      (4)  Patrz: art. 19 ust. 5 protokołu. W przypadkach gdy nie jest wymagany podpis eksportera, zwolnienie z obowiązku złożenia podpisu oznacza również zwolnienie z obowiązku podania nazwiska osoby podpisującej.”.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2361 z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Włoch i zastępcy członka z Włoch

text:
               17.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 331/29

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2361
   z dnia 16 grudnia 2015 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Włoch i zastępcy członka z Włoch
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia, 5 lutego i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) oraz (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Ignazia MARINA.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka zwolni się w związku z mianowaniem Antonia DECARA na członka Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Sig. Antonio DECARO, Sindaco di Bari,

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Sig. Andrea BALLARÈ, Sindaco di Novara.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         C. DIESCHBOURG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1548 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/314

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1548
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie (2) wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0077/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (Rozporządzenie w sprawie Agencji) (4), w szczególności jego art. 39,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A8-0106/2016),

               1.

               stwierdza, że końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej jest przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2014;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kolejowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 238.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady Europejskiej podjęta za zgodą Przewodniczącego Komisji, z dnia 4 grudnia 2009 r. w sprawie mianowania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

text:
               15.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/69

      DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ

   podjęta za zgodą Przewodniczącego Komisji,
   z dnia 4 grudnia 2009 r.
   w sprawie mianowania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa
   (2009/950/UE)
   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 1 grudnia 2009 r. Catherine ASHTON została mianowana na stanowisko Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do końca trwającej wówczas kadencji Komisji.

               (2)

               Zgodnie z art. 17 ust. 7 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej, Przewodniczący, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i pozostali członkowie Komisji podlegają kolegialnie zatwierdzeniu w drodze głosowania przez Parlament Europejski.

               (3)

               Należy mianować Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa na okres od końca kadencji aktualnej Komisji do dnia 31 października 2014 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Catherine ASHTON zostaje niniejszym mianowana na stanowisko Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa na okres od końca kadencji aktualnej Komisji do dnia 31 października 2014 r.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady Europejskiej notyfikuje niniejszą decyzję Catherine ASHTON.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 grudnia 2009 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

            Przewodniczący

         H. VAN ROMPUY


title: 2011/249/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/013 PL/Podkarpackie – produkcja maszyn)

text:
               20.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 104/45

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 5 kwietnia 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/013 PL/Podkarpackie – produkcja maszyn)
   (2011/249/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 27 kwietnia 2010 r. Polska przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w trzech przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 28 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (produkcja maszyn i urządzeń) w Podkarpackiem (PL32) według klasyfikacji NUTS II i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 4 sierpnia 2010 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 453 570 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w związku z wnioskiem złożonym przez Polskę,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 453 570 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 5 kwietnia 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         GYŐRI E.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2007/539/WE: Decyzja Komisji z dnia 4 lipca 2007 r. kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych systemów kamer pochodzących z Japonii

text:
               31.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 198/32

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 4 lipca 2007 r.
   kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych systemów kamer pochodzących z Japonii
   (2007/539/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   OBECNE DOCHODZENIE

               (1)

               W dniu 4 kwietnia 2006 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą dumpingu wyrządzającego szkodę w odniesieniu do przywozu niektórych systemów kamer pochodzących z Japonii.

               (2)

               Skargę wniosło przedsiębiorstwo Grass Valley Nederland BV w imieniu producentów wspólnotowych wytwarzających znaczną część całkowitej produkcji niektórych systemów kamer we Wspólnocie, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

               (3)

               Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu, jak również wynikającą z niego istotną szkodę, co zostało uznane za wystarczające uzasadnienie dla wszczęcia dochodzenia antydumpingowego.

               (4)

               Publikując w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) (2), Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu na teren Wspólnoty niektórych systemów kamer, objętych obecnie kodami CN ex 8525 80 19, ex 8528 49 35, ex 8528 49 91, ex 8528 59 90, ex 8529 90 92, ex 8529 90 97, ex 8537 10 91, ex 8537 10 99 oraz 8543 70 90 (kody CN od dnia 1 stycznia 2007 r.) i pochodzących z Japonii.

               (5)

               W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania określono niektóre systemy kamer pochodzące z Japonii jako produkty składające się z:

                           a)

                           głowicy kamery:

                                       i)

                                       z wbudowanym wizjerem, przyłączem do wizjera lub możliwością jego podłączenia;

                                       ii)

                                       z wbudowanym blokiem optycznym, modułem przednim lub podobnym urządzeniem (patrz: opis poniżej), przyłączem do niego lub możliwością jego podłączenia;

                                       iii)

                                       stanowiącymi całość z głowicą kamery i złączem kamery w jednej obudowie, bądź oddzielnymi;

                           b)

                           złącza kamery, wbudowanego bądź niewbudowanego w głowicę kamery;

                           c)

                           bloku optycznego, modułu przedniego lub podobnego urządzenia z jednym lub większą ilością czujników obrazu, o efektywnej przekątnej obszaru światłoczułego wynoszącej co najmniej 6 mm, wbudowanego bądź niewbudowanego w głowicę kamery;

                           d)

                           wizjera kamery, wbudowanego bądź niewbudowanego w głowicę kamery;

                           e)

                           stacji bazowej lub zespołu sterującego kamery („CCU”), połączonego z kamerą przewodem lub w inny sposób, na przykład połączeniem bezprzewodowym;

                           f)

                           operacyjnego pulpitu sterującego („OCP”) lub równoważnego urządzenia do sterowania kamerą (tzn. korekcją koloru, otwarciem obiektywu lub przysłony) dla kamer pojedynczych;

                           g)

                           głównego pulpitu sterującego („MCP”) lub głównego zespołu nastawczego („MSU”), dającego możliwość podglądu i regulowania kilku kamer zdalnych;

                           h)

                           zestawu przystosowującego do obiektywów obudowanych, takiego jak Large Lens Adapter lub SuperXpander, umożliwiającego używanie przenośnych systemów kamer wraz z obiektywami obudowanymi,

                     importowane bądź to wspólnie, bądź oddzielnie, i pochodzące z Japonii.
               Systemy kamer, o których mowa, nie muszą zawsze zawierać wszystkich wymienionych powyżej elementów.
               Wymienione powyżej różne elementy systemu kamer (z wyjątkiem głowicy kamery) nie mogą działać oddzielnie i nie mogą być używane poza systemem kamer danego producenta.
               Obiektywy i urządzenia nagrywające, które nie są zamontowane we wspólnej obudowie z głowicą kamery, nie są objęte definicją produktu.
               Produkt objęty postępowaniem może być wykorzystywany w nadawaniu, gromadzeniu materiału informacyjnego, kinematografii cyfrowej lub zastosowaniach profesjonalnych. Zastosowania profesjonalne to między innymi (ale nie wyłącznie) wykorzystywanie opisanych systemów do tworzenia materiału wizualnego o charakterze edukacyjnym, rozrywkowym, promocyjnym i dokumentalnym, przeznaczonego do rozpowszechniania zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego.

               (6)

               Produkt objęty rozporządzeniem Rady (WE) nr 2042/2000 (3), tj. systemy kamer telewizyjnych pochodzące z Japonii, objęty aktualnie kodami CN ex 8525 80 19, ex 8528 49 35, ex 8528 49 91, ex 8528 59 90, ex 8529 90 92, ex 8529 90 97, ex 8537 10 91, ex 8537 10 99 oraz 8543 70 90 (kody CN od dnia 1 stycznia 2007 r.), w pełni odpowiada powyższej definicji produktu. W drodze rozporządzenia (WE) nr 1910/2006 (4) Rada potwierdziła w grudniu 2006 r. zastosowanie tych środków w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego („środki pierwotne”). Środki pierwotne są przedmiotem równoległego rozporządzenia Rady (WE) nr 906/2007 (5).

               (7)

               Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania zainteresowanych producentów eksportujących, importerów i stowarzyszenia importerów i eksporterów, przedstawicieli krajów wywozu, użytkowników, organizacje konsumenckie oraz producentów wspólnotowych, którzy wnieśli skargę. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania; do wszystkich zainteresowanych stron rozesłano również kwestionariusze.

         B.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (8)

               Przedsiębiorstwo Grass Valley Nederland BV oficjalnie wycofało skargę skierowanym do Komisji pismem z dnia 12 kwietnia 2007 r.

               (9)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, chyba że jego zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.

               (10)

               Komisja stwierdziła, iż obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Nie wpłynęły żadne uwagi wskazujące, że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.

               (11)

               Komisja stwierdza zatem, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych systemów kamer pochodzących z Japonii powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych.

               (12)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych systemów kamer pochodzących z Japonii zostaje niniejszym zakończone.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 lipca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. C 117 z 18.5.2006, str. 8.

      (3)  Dz.U. L 244 z 29.9.2000, str. 38. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1909/2006 (Dz.U. L 365 z 21.12.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 365 z 21.12.2006, str. 7.

      (5)  Patrz: 1 str. niniejszego Dziennika Urzędowego.