title: Zmiana przepisów Regulaminu dotyczących procedury rozpatrywania petycji Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie zmiany przepisów Regulaminu dotyczących procedury rozpatrywania petycji (2006/2209(REG))

text:
               5.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 212/140

         Środa, 6 maja 2009 r.Zmiana przepisów Regulaminu dotyczących procedury rozpatrywania petycji
   P6_TA(2009)0353
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie zmiany przepisów Regulaminu dotyczących procedury rozpatrywania petycji (2006/2209(REG))
   2010/C 212 E/25

      Parlament Europejski,
   uwzględniając pismo przewodniczącego PE z dnia 20 lipca 2006 r.,
   uwzględniając art. 201 oraz art. 202 Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinię Komisji Petycji (A6-0027/2009),

               1.

               podejmuje decyzję o wprowadzeniu do swojego Regulaminu poniższych zmian;

               2.

               zaznacza, że zmiany te wejdą w życie pierwszego dnia najbliższej sesji miesięcznej, z wyjątkiem poprawki dotyczącej art. 193a (nowy), która wejdzie w życie pierwszego dnia po wejściu w życie odpowiedniego przepisu traktatu;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji tytułem informacji.

               TEKST OBOWIĄZUJĄCY

               POPRAWKA

                  Poprawka 1

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 2 a (nowy)

                                 2a.

                              W przypadku gdy pod petycją złożyło podpis kilka osób fizycznych lub prawnych, sygnatariusze wyznaczają przedstawiciela i jego zastępców, którzy są uznawani za składających petycję do celów niniejszego tytułu.

                                 W przypadku gdy przedstawiciel lub jego zastępca nie zostali wyznaczeni, pierwszy sygnatariusz lub inna odpowiednia osoba jest uznawana za składającego petycję.

                  Poprawka 2

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 2 b (nowy)

                                 2b.

                              Każda osoba składająca petycję może w każdej chwili wycofać poparcie dla petycji.

                                 Po wycofaniu poparcia przez wszystkich składających petycję, petycja staje się bezprzedmiotowa.

                  Poprawka 3

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 3

                           3.

                           Petycje muszą być sporządzone w
                                 jednym z języków urzędowych
                               Unii Europejskiej.

                           3.

                           Petycje muszą być sporządzone w
                                 jednym z języków urzędowych
                               Unii Europejskiej.

               Petycje sporządzone w innych językach będą rozpatrywane tylko wówczas, gdy autor petycji dołączy ich tłumaczenie
                     lub streszczenie w jednym
                   z języków urzędowych
                     Unii Europejskiej
                  .
                     W pracach nad petycją Parlament opiera się na tym tłumaczeniu lub streszczeniu.
                   W korespondencji z autorem petycji Parlament używa języka urzędowego, w którym zostało sporządzone tłumaczenie lub streszczenie.

               Petycje sporządzone w innych językach będą rozpatrywane tylko wówczas, gdy autor petycji dołączy ich tłumaczenie
                     na jeden
                   z języków urzędowych. W korespondencji z autorem petycji Parlament używa języka urzędowego, w którym zostało sporządzone tłumaczenie lub streszczenie.

                     Prezydium może podjąć decyzję, zgodnie z którą petycje i korespondencja ze składającym petycję mogą być sporządzane w innych językach używanych w danym państwie członkowskim.

                  Poprawka 4

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 5

                           5.

                           Petycje wpisane do rejestru ogólnego Przewodniczący przekazuje właściwej komisji, która
                                 bada, czy ich przedmiot objęty jest zakresem działalności Unii Europejskiej
                              .

                           5.

                           Petycje wpisane do rejestru ogólnego Przewodniczący przekazuje właściwej komisji, która
                                 orzeka o dopuszczalności lub niedopuszczalności petycji zgodnie z art. 194 Traktatu WE
                              .

                                 Jeżeli właściwa komisja nie osiąga konsensusu w sprawie dopuszczalności petycji, petycja ogłaszana jest jako dopuszczalna na wniosek co najmniej jednej czwartej członków komisji.

                  Poprawka 5

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 6

                           6.

                           Petycje uznane przez komisję za niedopuszczalne pozostawia się bez biegu. Decyzja wraz z uzasadnieniem doręczana jest autorowi petycji.

                           6.

                           Petycje uznane przez komisję za niedopuszczalne pozostawia się bez biegu. Decyzja wraz z uzasadnieniem doręczana jest autorowi petycji.
                                 W miarę możliwości zaleca się składającemu petycję inne drogi odwoławcze.

                  Poprawka 6

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 7

                                 7.

                              W przypadkach przewidzianych w powyższym ustępie komisja może doradzić autorowi petycji, aby zwrócił się do właściwych organów danego państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej.

                     skreślony

                  Poprawka 7

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 8

                           8.

                                 Petycja jest wpisywana do rejestru publicznego, chyba że autor petycji wnosi, aby była ona rozpatrywana w trybie poufnym
                              .

                           8.

                                 Petycje wpisane do rejestru zasadniczo posiadają status dokumentów jawnych, zaś imię i nazwisko składającego petycję oraz treść petycji mogą zostać dla celów przejrzystości opublikowane przez Parlament
                              .

                  Poprawka 8

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 8 a (nowy)

                                 8a.

                              Bez względu na postanowienia zawarte w powyższym ust. 8 składający petycję może zwrócić się z wnioskiem o utajnienie jego nazwiska w celu ochrony swojej prywatności. W takim przypadku Parlament zobowiązany jest przychylić się do tego wniosku.

                                 W przypadku gdy w związku ze skargą składającego petycję nie może zostać wszczęte postępowanie z powodu anonimowości, składający petycję konsultowany jest w sprawie kroków, które mają zostać podjęte w następstwie tej skargi.

                  Poprawka 9

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 191 – ustęp 8 b (nowy)

                                 8b.

                              Składający petycję może zwrócić się z wnioskiem, by jego petycja została rozpatrzona w trybie poufnym; w takim przypadku Parlament podejmuje odpowiednie środki ostrożności gwarantujące, że treść petycji nie zostanie udostępniona do wiadomości publicznej. Składający petycję będzie informowany o szczegółowych warunkach zastosowania powyższego przepisu.

                  Poprawka 10

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 192 – ustęp -1 (nowy)

                                 -1.

                              Petycje, które uznano za dopuszczalne, rozpatrywane są przez właściwą komisję w ramach jej zwyczajowej działalności w formie debaty na posiedzeniu zwyczajnym, bądź też w formie procedury pisemnej. Jeżeli petycja ma zostać poddana debacie lub składający petycję sam wyrazi takie życzenie, może on zostać zaproszony na posiedzenie komisji. Przewodniczący według swego uznania może udzielić prawa głosu składającemu petycję.

                  Poprawka 11

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 192 – ustęp 1

                           1.

                           Właściwa komisja może postanowić o sporządzeniu
                                 sprawozdań lub wyrażeniu w inny sposób swojego stanowiska w sprawie petycji, które uznała za dopuszczalne
                              .

                           1.

                           Komisja może
                                 , w związku z dopuszczalną petycją,
                               postanowić o sporządzeniu
                                 sprawozdania z własnej inicjatywy zgodnie z art. 45 ust. 1 Regulaminu lub o złożeniu Parlamentowi zwięzłego projektu rezolucji pod warunkiem braku sprzeciwu Konferencji Przewodniczących
                              .
                                 Takie projekty rezolucji wpisywane są do projektu porządku dziennego sesji, która będzie miała miejsce najpóźniej osiem tygodni po ich przyjęciu w komisji. Projekty rezolucji poddawane są pod jedno głosowanie bez debaty, chyba że Konferencja Przewodniczących postanowi w drodze wyjątku zastosować art. 131a.

               Komisja może
                     zwrócić się do innej komisji,
                   zgodnie z art. 46
                     , o wyrażenie opinii, w szczególności w przypadku petycji dotyczących zmian obowiązujących przepisów prawnych
                  .

               Zgodnie z art. 46
                     i załącznikiem VII
                   komisja może
                     zasięgnąć opinii innych komisji właściwych do rozpatrywania spraw będących przedmiotem petycji
                  .

                  Poprawka 12

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 192 – ustęp 2

                           2.

                           Tworzy się elektroniczny rejestr umożliwiający obywatelom przyłączenie się do autora petycji poprzez złożenie podpisu elektronicznego pod uznaną za dopuszczalną oraz wpisaną do rejestru petycją.

                           2.

                           Tworzy się elektroniczny rejestr umożliwiający obywatelom przyłączenie się do autora petycji poprzez złożenie podpisu elektronicznego pod uznaną za dopuszczalną oraz wpisaną do rejestru petycją
                                 lub wycofanie poparcia dla petycji
                              .

                  Poprawka 13

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 192 – ustęp 3

                           3.

                           W ramach
                                 rozpatrywania
                               petycji
                                 lub
                               ustalania stanu faktycznego komisja może
                                 przesłuchać osoby składające petycję,
                               zorganizować
                                 przesłuchania ogólne lub wysłać swoich członków na miejsce zdarzeń w celu ustalenia faktów
                              .

                           3.

                           W ramach
                                 analizowania
                               petycji
                                 ,
                               ustalania stanu faktycznego
                                 lub poszukiwania rozwiązań
                               komisja może zorganizować
                                 misje informacyjne do państwa członkowskiego lub regionu, o którym jest mowa w petycji
                              .

                                 Sprawozdania z wizyt sporządzane są przez ich uczestników. Są one przekazywane przewodniczącemu po zatwierdzeniu przez komisję.

                  Poprawka 14

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 192 – ustęp 4

                           4.

                                 W celu przygotowania opinii
                               komisja może zwrócić się do Komisji o przedstawienie
                                 jej
                               dokumentów
                                 ,
                               przekazanie informacji
                                 lub udostępnienie swoich usług
                              .

                           4.

                           Komisja może zwrócić się do Komisji o
                                 udzielenie jej pomocy, zwłaszcza poprzez
                               przedstawienie
                                 szczegółowych informacji dotyczących stosowania lub poszanowania prawa wspólnotowego, a także poprzez
                               przekazanie
                                 wszelkich
                               informacji i dokumentów
                                 związanych z przedmiotem petycji. Przedstawiciele Komisji Europejskiej są zapraszani do udziału w posiedzeniach komisji
                              .

                  Poprawka 15

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 192 – ustęp 5

                           5.

                                 W razie potrzeby
                               komisja
                                 przedkłada Parlamentowi do głosowania projekty rezolucji dotyczące rozpatrzonych przez nią petycji
                              .

                           5.

                           Komisja
                                 Petycji może zwrócić się do przewodniczącego o przekazanie swojej opinii lub zalecenia Komisji, Radzie lub zainteresowanym organom państwa członkowskiego w celu podjęcia przez nich działań lub udzielenia odpowiedzi
                              .

                     Komisja może także zwrócić się do Przewodniczącego Parlamentu o przekazanie jej opinii Komisji lub Radzie.

                  Poprawka 16

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 192 – ustęp 7

                           7.

                                 Sygnatariusze petycji są informowani przez Przewodniczącego Parlamentu o podjętych decyzjach oraz ich motywach
                              .

                           7.

                                 Składającemu petycję przekazywana jest informacja o decyzji podjętej przez komisję oraz uzasadnienie tej decyzji
                              .

                                 Po zakończeniu rozpatrywania petycji uznanej za dopuszczalną procedura jest zamykana, a wiadomość o jej zamknięciu przekazywana jest składającemu petycję.

                  Poprawka 17

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 193 a (nowy)

                     Artykuł 193 a

                     Inicjatywa obywatelska

                     W przypadku gdy Parlament poinformowany jest o tym, że Komisja została wezwana do przedstawienia wniosku w sprawie aktu prawnego na mocy art. 11 ust. 4 traktatu WE, Komisja Petycji upewnia się, czy fakt ten ma wpływ na jej pracę oraz, w przypadku gdy taki wpływ istnieje, informuje o tym autorów petycji, którzy złożyli petycje w sprawach powiązanych z danym tematem.


title: Decyzja Komisji z dnia 27 marca 2002 r. dotycząca utworzenia Grupy dyrektorów Generalnych ds. Stosunków Przemysłowych

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0260

Dziennik Urzędowy L 091 , 06/04/2002 P. 0030 - 0030

		Decyzja Komisjiz dnia 27 marca 2002 r.dotycząca utworzenia Grupy Dyrektorów Generalnych ds. Stosunków Przemysłowych(2002/260/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W swoim komunikacie dotyczącym Agendy Polityki Społecznej [1] Komisja podkreśliła potrzebę pozytywnych i dynamicznych wzajemnych relacji polityki gospodarczej, polityki społecznej i polityki zatrudnienia; Komisja potwierdza w szczególności swoje zobowiązanie do uwzględnienia zmian środowiska pracy oraz proponuje pewne działania w celu unowocześnienia i poprawy stosunków przemysłowych.(2) W tym kontekście obowiązujące ustawodawstwo musi zostać dostosowane i poprawione w celu odzwierciedlania nowej gospodarki, aby wspierać nową równowagę między elastycznością i zabezpieczeniem pracowników.(3) W tym celu należy stworzyć grupę wysokiego szczebla w celach doradzania Komisji, z własnej inicjatywy lub na wniosek, w celu pomocy w jej pracach, w przygotowaniu nowych inicjatyw wspólnotowych, przeglądania dorobku wspólnotowego, organizowaniu studiów, analiz i badań, oceniania i wprowadzania w życie wspólnotowego prawa pracy oraz zapewniania szkoleń i informacji o prawie wspólnotowym. Komisja może również rozwijać wymianę innowacyjnych doświadczeń i upowszechnianie dobrych praktyk w tym zakresie.(4) Taka grupa wysokiego szczebla wspierałaby bardziej ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi i Komisją, z poszanowaniem zasady pomocniczości. Taka współpraca staje się bardzo ważna w związku z nadchodzącym rozszerzeniem Unii, a także z uwagi na coraz bardziej transgraniczny charakter stosunków przemysłowych, proces ponadgranicznej restrukturyzacji przemysłu i unowocześnienie prawa pracy w celu zdynamizowania rynku pracy oraz jego większej przejrzystości,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Powołuje się Grupę Dyrektorów Generalnych ds. Stosunków Przemysłowych (dalej zwaną Grupą), aby zapewnić organ zajmujący się konsultowaniem, rozpatrywaniem, wymianą i współpracą między Państwami Członkowskimi i Komisją.2. Misją Grupy jest:a) ustanowienie ścisłej współpracy między instytucjami Państw Członkowskich i Komisją w sprawach odnoszących się do:- przygotowania nowych inicjatyw wspólnotowych w dziedzinie stosunków przemysłowych,- stosowania i przeglądania dorobku wspólnotowego w dziedzinie prawa pracy,- opracowywania programów badawczych, analiz, badań, publikacji i środków podnoszących świadomość w zakresie wspólnotowego prawa pracy;b) monitorowanie postępu polityki w dziedzinie prawa pracy i stosunków przemysłowych;c) ułatwianie wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w zakresie indywidualnego i zbiorowego prawa pracy.Artykuł 21. Grupa będzie składać się z Dyrektorów generalnych, właściwych w sprawach stosunków przemysłowych w Państwach Członkowskich.2. Grupie będzie przewodniczyć przedstawiciel Komisji.3. Grupa może powoływać biegłych lub grupy robocze.Artykuł 31. Posiedzenia Grupy będą zwoływane przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek co najmniej połowy członków Grupy.2. Posiedzenia Grupy co do zasady będą odbywały się dwa razy w roku.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 marca 2002 r.W imieniu KomisjiAnna DiamantopoulouCzłonek Komisji[1] COM (2000) 379 final.--------------------------------------------------


title: 2009/556/WE: Decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2009 r. dotycząca tymczasowego stosowania i zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne

text:
               31.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 199/22

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 czerwca 2009 r.
   dotycząca tymczasowego stosowania i zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne
   (2009/556/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 3 zadanie pierwsze,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 28 marca 2007 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Konfederacją Szwajcarską w celu wynegocjowania umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 listopada 1990 r. w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów (1) (dalej zwaną „umową z 1990 r.”).

               (2)

               Komisja i Konfederacja Szwajcarska wynegocjowały zmianę do umowy z 1990 r., której skutkiem jest między innymi rozszerzenie jej zakresu stosowania na środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne. Treść umowy z 1990 r. należy włączyć do nowej skonsolidowanej umowy.

               (3)

               Należy zatwierdzić nową skonsolidowaną umowę.

               (4)

               W oczekiwaniu na zakończenie wewnętrznych procedur umawiających się stron nowa skonsolidowana umowa powinna być tymczasowo stosowana od dnia 1 lipca 2009 r., tj. od dnia rozpoczęcia stosowania środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne wprowadzonych odpowiednio w 2005 r. i 2006 r. zmianami do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (2) i przepisów wykonawczych (3).

               (5)

               Należy doprecyzować sposób reprezentowania Wspólnoty we wspólnym komitecie ustanowionym nową skonsolidowaną umową i określić wewnętrzne procedury niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tej umowy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do notyfikowania władzom Konfederacji Szwajcarskiej przeprowadzenia procedur zatwierdzenia umowy we Wspólnocie (4).
   Artykuł 3
   Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia 1 lipca 2009 r., w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej zawarcia.
   Komisja jest upoważniona do uzgodnienia późniejszej daty tymczasowego stosowania umowy zgodnie z jej art. 33 ust. 3.
   Artykuł 4
   Komisja, wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 19 umowy.
   Artykuł 5
   Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, określa stanowisko, jakie Wspólnota ma przyjąć we wspólnym komitecie.
   W przypadku zmian do załączników I i II stanowisko Wspólnoty w kwestiach, w których wspólny komitet posiada uprawnienia decyzyjne na mocy art. 19 ust. 4 i 5 i art. 21 ust. 2, przyjmuje Komisja.
   Artykuł 6
   W celu zapewnienia stosowania art. 22 ust. 4 umowy Komisja notyfikuje Konfederacji Szwajcarskiej przyjęcie wspólnotowych aktów prawnych, które stanowią zmianę prawa wspólnotowego objętego rozdziałem III oraz załącznikami I i II do umowy.
   Komisja jest upoważniona do podjęcia niezbędnych środków przewidzianych w art. 22 i 29 umowy w celu zapewnienia równoważności środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne umawiających się stron.
   Jeśli w dniu wdrożenia odnośnych przepisów wspólnotowych wspólny komitet nie podjął decyzji w sprawie zmiany umowy, a tymczasowe stosowanie nowych postanowień nie jest możliwe, Komisja notyfikuje Konfederacji Szwajcarskiej zawieszenie rozdziału III umowy zgodnie z jej art. 29 ust. 2.
   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2009 r.

            W imieniu Rady

         L. MIKO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 116 z 8.5.1990, s. 19.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).

      (4)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               31.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 199/24

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, i
   KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
   z drugiej strony,
   zwane dalej odpowiednio „Wspólnotą”, „Szwajcarią” i „Umawiającymi się Stronami”,
   uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów z dnia 21 listopada 1990 r., zwaną dalej „umową z 1990 r.”,
   MAJĄC NA UWADZE, że należy rozszerzyć zakres stosowania umowy z 1990 r. na środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne, dodając do niej nowy rozdział na ten temat,
   MAJĄC NA UWADZE, że ze względu na przejrzystość i większą pewność prawa, umowa z 1990 r. zostaje włączona do niniejszej umowy, która zastąpi umowę z 1990 r.,
   MAJĄC NA UWADZE Umowę o wolnym handlu zawartą dnia 22 lipca 1972 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską,
   MAJĄC NA UWADZE Wspólną Deklarację przyjętą przez ministrów państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) oraz państw członkowskich Wspólnoty i Komisję Wspólnot Europejskich w Luksemburgu dnia 9 kwietnia 1984 r. oraz deklarację ministrów państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) i ministrów państw członkowskich Wspólnoty przyjętą w Brukseli dnia 2 lutego 1988 r. w celu utworzenia dynamicznego obszaru gospodarczego z korzyścią dla należących do nich krajów,
   MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony ratyfikowały Międzynarodową konwencję w sprawie harmonizacji kontroli towarów na granicach,
   MAJĄC NA UWADZE konieczność utrzymania obecnego poziomu uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów przez granicę między Wspólnotą a Szwajcarią oraz zapewnienia w ten sposób płynności wymiany handlowej między obiema Stronami,
   MAJĄC NA UWADZE, że uproszczenia te będą stopniowo rozwijane,
   MAJĄC NA UWADZE, że kontrole weterynaryjne i fitosanitarne są obecnie regulowane Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącą handlu produktami rolnymi,
   UZNAJĄC, że warunki prowadzenia kontroli i formalności mogą być w dużym stopniu zharmonizowane bez szkody dla ich celowości, prawidłowego wdrożenia i skuteczności,
   MAJĄC NA UWADZE, że żadne postanowienie niniejszej umowy nie może być interpretowane jako zwolnienie Umawiających się Stron ze zobowiązań wynikających z innych umów międzynarodowych;
   MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony zobowiązują się do zagwarantowania na swoich obszarach celnych równoważnego poziomu bezpieczeństwa za pomocą środków wynikających z przepisów obowiązujących we Wspólnocie;
   MAJĄC NA UWADZE, że pożądane jest przeprowadzanie konsultacji ze Szwajcarią na temat zmian zasad wspólnotowych dotyczących środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, zapraszanie jej do uczestnictwa w odnośnych pracach Komitetu Kodeksu Celnego, ustanowionego na mocy art. 247a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, oraz powiadamianie jej o wdrażaniu tych zasad;
   MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony są zdecydowane zwiększać bezpieczeństwo handlu towarami przywożonymi na ich terytorium lub wywożonymi z ich terytorium bez ograniczania płynności tego handlu;
   MAJĄC NA UWADZE, że w interesie Umawiających się Stron należy ustanowić równoważne środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne przy przewozie towarów pochodzących z krajów trzecich lub przeznaczonych do krajów trzecich;
   MAJĄC NA UWADZE, że te środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne dotyczą zgłaszania danych w zakresie bezpieczeństwa dotyczących towarów przed ich wprowadzeniem lub wyprowadzeniem, zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa i związanych z nim kontroli celnych oraz przyznawania wzajemnie uznawanego statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego w zakresie bezpieczeństwa;
   MAJĄC NA UWADZE, że Szwajcaria dysponuje odpowiednim poziomem ochrony danych osobowych;
   MAJĄC NA UWADZE, że w przypadku środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, należy przewidzieć odpowiednie środki dostosowawcze, włącznie z zawieszeniem odnośnych postanowień w przypadkach, w których równoważność środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne nie jest zapewniona,
   POSTANAWIAJĄ ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
   ROZDZIAŁ I

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicje
   Na użytek niniejszej umowy:

               a)

               „kontrole” oznaczają każdą czynność, przez którą organ celny lub inna służba kontrolna dokonuje fizycznego badania lub oględzin środka transportu lub samych towarów w celu upewnienia się, że ich rodzaj, pochodzenie, stan, ilość lub wartość są zgodne z danymi zawartymi w przedstawionych dokumentach;

               b)

               „formalności” oznaczają wszelkie formalności, którym organy administracji poddają podmiot i które polegają na przedstawieniu lub badaniu dokumentów, świadectw towarzyszących towarom lub innych danych, bez względu na rodzaj lub nośnik, dotyczących towarów lub środków transportu;

               c)

               „ryzyko” oznacza prawdopodobieństwo zdarzenia – odnoszącego się do wprowadzenia, wyprowadzenia, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym jednej z Umawiających się Stron a obszarem celnym krajów trzecich oraz do obecności towarów niebędących przedmiotem swobodnego obrotu na terytorium jednej z Umawiających się Stron – które stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa Wspólnoty, jej państw członkowskich lub Szwajcarii, dla zdrowia publicznego, środowiska lub konsumentów;

               d)

               „zarządzanie ryzykiem” oznacza systematyczne rozpoznawanie ryzyka oraz wdrażanie wszelkich środków niezbędnych, aby ograniczyć możliwość jego wystąpienia. Obejmuje ono działania takie, jak: zbieranie danych i informacji, analizę i ocenę ryzyka, zalecanie i podejmowanie środków oraz regularne monitorowanie i przegląd procesu oraz jego wyników, w oparciu źródła i strategie określone przez Wspólnotę, jej państwa członkowskie lub Szwajcarię, lub na poziomie międzynarodowym.

         Artykuł 2
   Zakres stosowania
   1.   Bez uszczerbku dla szczegółowych postanowień obowiązujących w ramach porozumień zawartych między Wspólnotą a Szwajcarią niniejsza umowa ma zastosowanie do kontroli i formalności dotyczących przewozu towarów mających przekroczyć granice między Szwajcarią a Wspólnotą oraz do środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne do przewozu towarów pochodzących z krajów trzecich lub przeznaczonych do krajów trzecich.
   2.   Niniejsza umowa nie ma zastosowania do kontroli i formalności dotyczących jednostek pływających lub statków powietrznych jako środków transportu, ma jednak zastosowanie do pojazdów i towarów przewożonych przez wspomniane środki transportu.
   Artykuł 3
   Obszary, których dotyczy umowa
   1.   Niniejsza umowa ma zastosowanie z jednej strony do wspólnotowego obszaru celnego, a z drugiej strony do obszaru celnego Szwajcarii i jej enklaw.
   2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie w Księstwie Liechtensteinu tak długo jak Księstwo Liechtenstein związane jest ze Szwajcarią poprzez traktat o unii celnej.
   ROZDZIAŁ II

      PROCEDURY

   Artykuł 4
   Kontrole wyrywkowe i formalności inne niż kontrole bezpieczeństwa stosowane przez organy celne, o których mowa w rozdziale III
   1.   O ile postanowienia niniejszej umowy nie stanowią wyraźnie inaczej, Umawiające się Strony podejmują niezbędne środki w celu:

               —

               przeprowadzania poszczególnych kontroli i formalności, o których mowa w art. 2 ust. 1, w jak najkrótszym czasie i, w miarę możliwości, w tym samym miejscu,

               —

               przeprowadzania kontroli wyrywkowo, z wyjątkiem należycie uzasadnionych okoliczności.

         2.   W celu wdrożenia ust. 1 tiret drugie podstawę kontroli wyrywkowej muszą stanowić wszystkie przesyłki przechodzące przez przejście graniczne, zgłaszane do urzędu celnego lub innej służby kontroli w danym okresie, a nie wszystkie towary w każdej przesyłce.
   3.   Umawiające się Strony ułatwiają korzystanie z uproszczonych procedur oraz systemów informatycznych i telematycznych przy wywozie, tranzycie i przywozie towarów w miejscach wysyłki i przeznaczenia towarów.
   4.   Umawiające się Strony dążą do takiego rozlokowania urzędów celnych, w tym urzędów celnych znajdujących się wewnątrz ich terytorium, aby jak najpełniej uwzględnić potrzeby podmiotów gospodarczych.
   Artykuł 5
   Przekazanie uprawnień
   Umawiające się Strony zapewniają, aby w drodze wyraźnego przekazania uprawnień przez właściwe organy i w ich imieniu jedna z pozostałych służb, a najlepiej organ celny, mogła przeprowadzić kontrole należące do kompetencji tych organów oraz, jeśli kontrole te dotyczą wymaganych dokumentów, weryfikację ważności i autentyczności tych dokumentów oraz kontrolę tożsamości towarów zgłoszonych w tych dokumentach. W takim przypadku odnośne organy zapewnią dostępność środków niezbędnych do tych kontroli.
   Artykuł 6
   Uznawanie kontroli i dokumentów
   Do celów wdrożenia niniejszej umowy i bez uszczerbku dla możliwości przeprowadzenia kontroli wyrywkowych Umawiające się Strony, w przypadku przywozu towarów lub wjazdu towarów w tranzycie, uznają kontrole przeprowadzone i dokumenty sporządzone przez właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony, poświadczające, że towary te spełniają warunki określone w przepisach kraju przywozu lub równoważne warunki w kraju wywozu.
   Artykuł 7
   Godziny otwarcia przejść granicznych
   1.   W przypadku gdy wielkość ruchu na to pozwala, Umawiające się Strony zapewniają, aby:

               a)

               przejścia graniczne były otwarte, chyba że ruch jest zakazany, w sposób pozwalający na:

                           —

                           zapewnienie przekraczania granic przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, wraz z odpowiednimi kontrolami i formalnościami, w odniesieniu do towarów objętych celną procedurą tranzytową i ich środków transportu oraz pojazdów bez ładunku, oprócz sytuacji, w których konieczna jest kontrola na granicy w celu zapobieżenia rozpowszechnianiu się chorób lub ochrony zwierząt,

                           —

                           przeprowadzanie kontroli i formalności dotyczących ruchu środków transportu i towarów, które nie przemieszczają się w ramach celnej procedury tranzytowej, od poniedziałku do piątku przez co najmniej dziesięć godzin bez przerwy, a w sobotę przez co najmniej sześć godzin bez przerwy, chyba że są to dni wolne od pracy;

               b)

               w przypadku pojazdów i towarów przewożonych statkami powietrznymi okresy, o których mowa w lit. a) tiret drugie, zostały dostosowane w sposób odpowiadający rzeczywistym potrzebom i w tym celu zostały ewentualnie podzielone lub wydłużone.

         2.   W przypadku gdy kilka przejść granicznych znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie tej samej strefy nadgranicznej, Umawiające się Strony mogą przewidzieć za obopólną zgodą odstępstwa od ust. 1 w przypadku niektórych z nich, pod warunkiem że pozostałe przejścia granicznie znajdujące się w tej strefie mogą skutecznie odprawić towary i pojazdy zgodnie z postanowieniami wspomnianego ustępu.
   3.   W odniesieniu do przejść granicznych, urzędów celnych i służb, o których mowa w ust. 1 i na warunkach określonych przez Umawiające się Strony właściwe organy przewidują w wyjątkowych przypadkach możliwość przeprowadzenia kontroli i formalności poza godzinami otwarcia na szczególny i uzasadniony wniosek złożony w godzinach otwarcia, za pobraniem, w stosownych przypadkach, zapłaty za wykonaną usługę.
   Artykuł 8
   Pasy szybkiej odprawy
   Umawiające się Strony dążą do stworzenia na wszystkich przejściach granicznych, na których jest to możliwe z technicznego punktu widzenia i uzasadnione natężeniem ruchu, pasów szybkiej odprawy zarezerwowanych dla towarów objętych celną procedurą tranzytową, ich środków transportu, pojazdów bez ładunku oraz wszystkich towarów podlegających kontrolom i formalnościom nie wykraczającym poza kontrole i formalności, które obowiązują w przypadku towarów objętych procedurą tranzytową.
   ROZDZIAŁ III

      ŚRODKI BEZPIECZEŃSTWA STOSOWANE PRZEZ ORGANY CELNE

   Artykuł 9
   Postanowienia ogólne w zakresie bezpieczeństwa
   1.   Umawiające się Strony zobowiązują się do ustanowienia i stosowania w odniesieniu do przewozu towarów pochodzących z krajów trzecich lub przeznaczonych do krajów trzecich środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne określonych w niniejszym rozdziale oraz do zapewnienia poziomu bezpieczeństwa równoważnego z poziomem bezpieczeństwa na ich granicach zewnętrznych.
   2.   Umawiające się Strony powstrzymują się przed stosowaniem środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne określonych w niniejszym rozdziale przy przewozie towarów między ich obszarami celnymi.
   3.   Umawiające się Strony konsultują się przed zawarciem jakiejkolwiek umowy z krajem trzecim w dziedzinach objętych niniejszym rozdziałem w celu zapewnienia jej spójności z niniejszą umową, w szczególności, jeśli odnośna umowa zawiera postanowienia stanowiące odstępstwo od środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne określonych w niniejszym rozdziale.
   Artykuł 10
   Deklaracje poprzedzające wprowadzenie i wyprowadzenie towarów
   1.   Towary pochodzące z kraju trzeciego wprowadzone na obszar celny Umawiających się Stron są przedmiotem deklaracji przywozowej na potrzeby bezpieczeństwa (zwanej dalej „przywozową deklaracją skróconą”), z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze.
   2.   Towary przeznaczone do kraju trzeciego wyprowadzane z obszaru celnego Umawiających się Stron są przedmiotem deklaracji wywozowej na potrzeby bezpieczeństwa (zwanej dalej „wywozową deklaracją skróconą”), z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze.
   3.   Przywozową lub wywozową deklarację skróconą składa się przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Umawiających się Stron lub ich wyprowadzeniem z tego obszaru.
   4.   Przedstawianie deklaracji przywozowych lub wywozowych, o których mowa w ust. 1 i 2, jest nieobowiązkowe do dnia 31 grudnia 2010 r., o ile środki przejściowe stanowiące odstępstwo od wymogu przedstawienia tych deklaracji mają zastosowanie we Wspólnocie.
   W przypadku gdy zgodnie z akapitem pierwszym nie złożono przywozowej lub wywozowej deklaracji skróconej, organy celne powinny przeprowadzić analizę ryzyka w zakresie bezpieczeństwa, o której mowa w art. 12, najpóźniej w trakcie przedstawienia towarów przy wprowadzaniu lub wyprowadzaniu w oparciu o zgłoszenia celne dotyczące tych towarów lub wszelkie inne dostępne im informacje.
   5.   Każda z Umawiających się Stron określa osoby, które są zobowiązane do złożenia przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych oraz organy właściwe do odbioru tych deklaracji.
   6.   Załącznik I do niniejszej umowy określa:

               —

               formę i treść przywozowych i wywozowych deklaracji skróconych,

               —

               wyjątki od obowiązku składania przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych,

               —

               miejsce złożenia przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych,

               —

               termin, w jakim przywozowe lub wywozowe deklaracje skrócone zostają złożone, oraz

               —

               wszelkie inne postanowienia niezbędne w celu stosowania niniejszego artykułu.

         7.   Zgłoszenie celne może zostać użyte jako przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona, o ile spełnia warunki określone w odniesieniu do deklaracji skróconej.
   Artykuł 11
   Upoważniony podmiot gospodarczy
   1.   Umawiająca się Strona przyznaje, z uwzględnieniem kryteriów określonych w załączniku II do niniejszej umowy, status „upoważnionego podmiotu gospodarczego” w zakresie bezpieczeństwa każdemu podmiotowi gospodarczemu mającemu siedzibę na jej obszarze celnym.
   Można jednak odstąpić, pod pewnymi warunkami i w odniesieniu do konkretnych kategorii upoważnionych podmiotów gospodarczych, od obowiązku posiadania siedziby na obszarze celnym Umawiającej się Strony, na którym złożony został wniosek o nadanie tego statusu, uwzględniając w szczególności umowy z krajami trzecimi. Ponadto każda Umawiająca się Strona określa, czy i na jakich warunkach przedsiębiorstwo lotnicze lub żeglugowe, nieposiadające siedziby na jej obszarze, lecz mające tam oddział regionalny może uzyskać ten status.
   Upoważniony podmiot gospodarczy korzysta z ułatwień odnoszących się do kontroli celnych w zakresie bezpieczeństwa.
   Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w ust. 2, status upoważnionego podmiotu gospodarczego przyznany przez Umawiającą się Stronę jest uznawany przez drugą Umawiającą się Stronę bez uszczerbku dla kontroli celnych, w szczególności w celu wdrożenia umów z krajami trzecimi, które przewidują mechanizmy wzajemnego uznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego.
   2.   Załącznik II do niniejszej umowy określa:

               —

               zasady dotyczące przyznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego, w szczególności kryteria przyznawania tego statusu i warunki stosowania tych kryteriów,

               —

               rodzaj ułatwień, jakie mogą być przyznane,

               —

               zasady dotyczące zawieszenia i cofnięcia statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego,

               —

               sposób wymiany między Umawiającymi się Stronami informacji dotyczących ich upoważnionych podmiotów gospodarczych,

               —

               wszelkie inne postanowienia niezbędne w celu stosowania niniejszego artykułu.

         Artykuł 12
   Kontrole bezpieczeństwa przeprowadzane przez organy celne i zarządzanie ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa
   1.   Kontrole bezpieczeństwa przeprowadzane przez organy celne inne niż kontrole wyrywkowe opierają się na analizie ryzyka z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych.
   2.   Każda z Umawiających się Stron określa w tym celu ramowy system zarządzania ryzykiem, kryteria ryzyka i priorytetowe obszary kontroli celnej w zakresie bezpieczeństwa.
   3.   Umawiające się Strony uznają równoważność swoich systemów zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa.
   4.   Umawiające się Strony współpracują w celu:

               —

               wymiany informacji umożliwiającej udoskonalanie i wzmacnianie analizy ryzyka i skuteczności kontroli celnych w zakresie bezpieczeństwa, i

               —

               opracowania w odpowiednich terminach wspólnego ramowego systemu zarządzania ryzykiem, wspólnych kryteriów ryzyka i priorytetowych obszarów kontroli oraz opracowania systemu komputerowego w celu wdrożenia wspólnego zarządzania ryzykiem.

         5.   Wspólny komitet przyjmuje wszelkie postanowienia niezbędne w celu stosowania niniejszego artykułu.
   Artykuł 13
   Monitorowanie wdrażania środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne
   1.   Wspólny komitet określa sposób, w jaki Umawiające się Strony zamierzają zapewnić monitorowanie wdrażania niniejszego rozdziału oraz przeprowadzać kontrolę przestrzegania postanowień niniejszego rozdziału i załączników do niniejszej umowy.
   2.   Monitorowanie, o którym mowa w ust. 1, można zapewnić w szczególności przez:

               —

               okresową ocenę wrażania niniejszego rozdziału, a w szczególności równoważności środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne,

               —

               badanie w celu poprawy wdrażania niniejszego rozdziału lub zmiany jego postanowień, zmierzającej do lepszej realizacji jego celów,

               —

               organizowanie tematycznych spotkań ekspertów obydwu Umawiających się Stron i audytów procedur administracyjnych, w tym poprzez wizyty na miejscu.

         3.   Wspólny komitet zapewnia, aby środki podejmowane na mocy niniejszego artykułu zapewniały poszanowanie praw zainteresowanych podmiotów gospodarczych.
   Artykuł 14
   Ochrona tajemnicy służbowej i danych osobowych
   Informacje, którymi wymieniają się Umawiające się Strony w ramach środków ustanowionych w niniejszym rozdziale, są objęte ochroną tajemnicy służbowej i ochroną danych osobowych określonymi w przepisach obowiązujących w tej dziedzinie na terytorium Umawiającej się Strony, która je otrzymuje.
   Informacje te w szczególności nie mogą być przekazywane innymi osobom niż właściwe organy danej Umawiającej się Strony ani wykorzystywane przez organy Umawiającej się Strony do celów innych niż cele określone w niniejszej umowie.
   ROZDZIAŁ IV

      WSPÓŁPRACA

   Artykuł 15
   Współpraca między jednostkami administracji
   1.   W celu ułatwienia przekraczania granic Umawiające się Strony podejmują środki niezbędne do rozwoju współpracy na poziomie krajowym oraz regionalnym lub lokalnym między organami właściwymi ds. organizacji kontroli oraz różnymi służbami przeprowadzającymi kontrole i formalności po obu stronach granic.
   2.   Każda z Umawiających się Stron – w zakresie, w jakim jej to dotyczy – zapewnia, aby osoby uczestniczące w wymianie, o której mowa w niniejszej umowie, mogły szybko poinformować właściwe organy o ewentualnych problemach napotykanych podczas przekraczania granicy.
   3.   Współpraca, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności:

               a)

               organizacji przejść granicznych w sposób spełniający wymogi ruchu;

               b)

               przekształcenia, tam gdzie jest to możliwe, urzędów granicznych w urzędy połączonych kontroli;

               c)

               harmonizacji uprawnień przejść granicznych i urzędów znajdujących się po obu stronach granicy;

               d)

               poszukiwania właściwych rozwiązań w celu przezwyciężenia ewentualnie zgłaszanych trudności;

         4.   Umawiające się Strony współpracują w celu harmonizacji godzin urzędowania poszczególnych służb przeprowadzających kontrole i formalności po obu stronach granicy.
   Artykuł 16
   Zgłaszanie nowych kontroli i formalności innych niż środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne, o których mowa w rozdziale III
   W przypadku gdy jedna Umawiająca się Strona ma zamiar stosować nową kontrolę lub nową formalność w dziedzinie innej niż dziedzina regulowana postanowieniami rozdziału III, informuje o tym drugą Umawiającą się Stronę.
   Zainteresowana Umawiająca się Strona zapewnia, aby środki podjęte w celu ułatwienia przekroczenia granicy nie przestały funkcjonować w wyniku zastosowania tych nowych kontroli lub formalności.
   Artykuł 17
   Płynność ruchu
   1.   Umawiające się Strony podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby czas oczekiwania wynikający z poszczególnych kontroli i formalności nie przekraczał czasu niezbędnego do ich prawidłowego wykonania. W tym celu organizują godziny urzędowania służb wyznaczonych do przeprowadzenia kontroli i formalności, dostępny personel oraz praktyczne zasady odprawy towarów i przetwarzania dokumentów związanych z przeprowadzaniem kontroli i formalności w sposób skracający w jak największym zakresie czas oczekiwania w trakcie ruchu.
   2.   Właściwe organy krajów, na których terytorium wystąpiły poważne zakłócenia dotyczące przewozu towarów mogące podważyć realizację celów, jakimi są ułatwienie i przyspieszenie przekraczania granic, niezwłocznie informują właściwe organy pozostałych krajów, których te zakłócenia dotyczą.
   3.   Właściwe organy każdego zainteresowanego kraju niezwłocznie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia płynności ruchu w możliwym zakresie. Środki są zgłaszane do wspólnego komitetu, który w stosownych przypadkach zbiera się w trybie pilnym na wniosek Umawiającej się Strony w celu omówienia tych środków.
   Artykuł 18
   Pomoc urzędowa
   1.   W celu zapewnienia płynnej wymiany handlowej między Umawiającymi się Stronami i ułatwienia wykrywania wszelkich nieprawidłowości lub naruszeń organy celne zainteresowanych krajów przekazują sobie wzajemnie na wniosek drugiej Umawiającej się Strony lub – jeśli uznają, że leży to w jej interesie – z własnej inicjatywy, wszelkie informacje, jakie posiadają (w tym ustalenia i sprawozdania administracyjne), przydatne z punktu widzenia prawidłowego wdrożenia niniejszej umowy.
   2.   Pomoc można zawiesić lub odmówić jej udzielania w całości lub częściowo, jeżeli w ocenie kraju, do którego zwrócono się o taką pomoc, jej udzielenie naruszyłoby bezpieczeństwo, porządek publiczny lub inne istotne interesy tego kraju lub stanowiłoby naruszenie tajemnicy przemysłowej, handlowej lub zawodowej.
   3.   W wypadku zawieszenia lub odmowy udzielenia pomocy należy niezwłocznie przekazać krajowi, który zwrócił się o taką pomoc, stosowną decyzję wraz z jej uzasadnieniem.
   4.   Jeżeli organ celny danego kraju zwraca się o udzielenie pomocy urzędowej, jakiej sam nie mógłby udzielić, gdyby został o to poproszony, wskazuje tę okoliczność w swym wniosku. W takim wypadku udzielenie pomocy urzędowej pozostawia się uznaniu organu celnego, do którego zwrócono się o nią.
   5.   Informacje otrzymane zgodnie z ust. 1 mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów niniejszej umowy i podlegają takiej samej ochronie w kraju korzystającym z pomocy, jaką informacje tego rodzaju są objęte na mocy jego przepisów krajowych. Uzyskane informacje mogą zostać wykorzystane do innych celów tylko za pisemną zgodą organu celnego, który udzielił informacji i z zastrzeżeniem ograniczeń nałożonych przez ten organ.
   ROZDZIAŁ V

      ORGANY

   Artykuł 19
   Wspólny komitet
   1.   Niniejszym ustanawia się wspólny komitet, w którego składzie reprezentowane są Umawiające się Strony.
   2.   Wspólny komitet działa na zasadzie konsensusu.
   3.   Wspólny komitet zbiera się w zależności od potrzeb, co najmniej raz w roku. Każda z Umawiających się Stron może złożyć wniosek o zwołanie posiedzenia.
   4.   Wspólny komitet sporządza swój regulamin wewnętrzny, zawierający, poza innymi postanowieniami, zasady zwoływania zebrań, wyznaczania przewodniczącego i określania jego kadencji.
   5.   Wspólny komitet może podjąć decyzję o utworzeniu podkomitetów lub grup roboczych mogących pomóc mu w pełnieniu jego funkcji.
   Artykuł 20
   Grupy ds. uzgodnień
   1.   Właściwe organy zainteresowanych krajów mogą utworzyć grupy ds. uzgodnień odpowiedzialne za sprawy praktyczne, techniczne lub organizacyjne na poziomie regionalnym lub lokalnym.
   2.   Grupy ds. uzgodnień, o których mowa w ust. 1, zbierają się w razie potrzeby na wniosek właściwych organów danego kraju. Wspólny komitet otrzymuje regularne informacje na temat ich prac od Umawiającej się Strony, której podlegają dane grupy.
   Artykuł 21
   Uprawnienia wspólnego komitetu
   1.   Wspólny komitet odpowiada za zarządzanie i właściwe stosowanie niniejszej umowy. W tym celu formułuje zalecenia i podejmuje decyzje.
   2.   Wspólny komitet może wprowadzić w drodze decyzji zmiany do rozdziału III i do załączników.
   3.   Poza przypadkami wyraźnie przewidzianymi w niniejszej umowie komitet przyjmuje w drodze decyzji środki wykonawcze o charakterze technicznym i administracyjnym w celu ograniczenia kontroli i formalności.
   4.   Decyzje są wdrażane przez Umawiające się Strony według ich własnych zasad.
   5.   W celu właściwego wdrożenia umowy wspólny komitet regularnie otrzymuje od Umawiających się Stron informacje na temat doświadczeń zdobytych podczas wdrażania niniejszej umowy. Umawiające się Strony, na wniosek jeden z nich, przeprowadzają konsultacje w ramach wspólnego komitetu.
   Artykuł 22
   Zmiany prawa
   1.   Podczas opracowywania nowych przepisów prawa w dziedzinie regulowanej rozdziałem III Wspólnota zwraca się nieformalnie o opinię ekspertów szwajcarskich, podobnie jak zasięga opinii ekspertów państw członkowskich.
   2.   Gdy Komisja Europejska przekazuje swój projekt państwom członkowskim lub Radzie Unii Europejskiej, przesyła też kopię tego projektu Szwajcarii.
   Na wniosek jednej z Umawiających się Stron wstępna wymiana poglądów odbywa się na forum wspólnego komitetu.
   3.   Umawiające się Strony przeprowadzają ponowne konsultacje na wniosek jednej z nich na forum wspólnego komitetu na etapie poprzedzającym przyjęcie wspólnotowego aktu prawnego w ramach ciągłego procesu informowania i konsultacji.
   4.   Decyzje o zmianach w rozdziale III niezbędne w celu uwzględnienia zmian właściwych przepisów prawa wspólnotowego w sprawach objętych tym rozdziałem podejmuje się tak szybko, jak to możliwe, aby umożliwić ich stosowanie jednocześnie ze zmianami wprowadzanymi do prawa wspólnotowego zgodnie z wewnętrznymi procedurami Umawiających się Stron.
   Jeśli decyzji nie można przyjąć w czasie pozwalającym na jednoczesne stosowanie, zmiany określone w projekcie decyzji przekazanym Umawiającym się Stronom do zatwierdzenia stosuje się tymczasowo, jeśli jest to możliwe, zgodnie z wewnętrznymi procedurami Umawiających się Stron.
   5.   Umawiające się Strony współpracują na etapie informowania i konsultacji w celu ułatwienia podjęcia decyzji w ramach wspólnego komitetu na końcu tego procesu.
   Artykuł 23
   Udział w Komitecie Kodeksu Celnego
   Wspólnota zapewnia szwajcarskim ekspertom udział – w charakterze obserwatorów i w odniesieniu do dotyczących ich kwestii – w posiedzeniach Komitetu Kodeksu Celnego, który wspiera Komisję Europejską w wykonywaniu uprawnień wykonawczych w sprawach objętych rozdziałem III.
   Artykuł 24
   Rozstrzyganie sporów
   Bez uszczerbku dla przepisów art. 29 spory między Umawiającymi się Stronami dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy kieruje się do wspólnego komitetu, który poszukuje polubownego rozwiązania.
   Artykuł 25
   Umowy z krajami trzecimi
   Umawiające się Strony postanawiają, że umowy zawarte przez jedną z nich z krajem trzecim w dziedzinie objętej rozdziałem III nie mogą przenosić zobowiązań na drugą Umawiającą się Stronę, o ile wspólny komitet nie zadecyduje inaczej.
   ROZDZIAŁ VI

      POSTANOWIENIA RÓŻNE I KOŃCOWE

   Artykuł 26
   Ułatwienia w uiszczaniu opłat
   Umawiające się Strony zapewniają, aby kwoty ewentualnie wymagalne przy przeprowadzaniu kontroli i formalności w handlu mogły być również uiszczane w formie gwarantowanych lub potwierdzonych międzynarodowych czeków bankowych, wyrażonych w walucie krajowej, w jakiej kwoty te są wymagalne.
   Artykuł 27
   Wdrożenie umowy
   Każda Umawiająca się Strona podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego i harmonijnego stosowania postanowień niniejszej umowy z uwzględnieniem konieczności ułatwienia przewiezienia towarów przez granicę i rozwiązywania wszelkich trudności, jakie mogą pojawić się przy stosowaniu wspomnianych postanowień, w sposób zadowalający obie Umawiające się Strony.
   Artykuł 28
   Zmiany
   Jeżeli jedna z Umawiających się Stron zamierza wprowadzić zmiany do niniejszej umowy, przedstawia drugiej Umawiającej się Stronie odpowiedni wniosek. Zmiany wejdą w życie po zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron.
   Artykuł 29
   Środki dostosowawcze
   1.   Umawiająca się Strona może, po konsultacji w ramach wspólnego komitetu, podjąć odpowiednie środki dostosowawcze, włącznie z zawieszeniem stosowania postanowień rozdziału III niniejszej umowy, jeżeli stwierdzi, że druga Umawiająca się Strona nie przestrzega warunków lub jeżeli równoważność środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne Umawiających się Stron nie jest zapewniona.
   Jeżeli jakakolwiek zwłoka mogłaby zagrozić skuteczności środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, możliwe jest podjęcie tymczasowych środków ochronnych bez uprzednich konsultacji, pod warunkiem że konsultacje będą miały miejsce niezwłocznie po podjęciu takich środków.
   2.   Jeśli równoważność środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne Umawiających się Stron nie jest zapewniona, ponieważ nie podjęto decyzji w sprawie zmian przewidzianych w art. 22 ust. 4 niniejszej umowy, Umawiająca się Strona może zawiesić stosowanie postanowień rozdziału III od dnia zastosowania odnośnych przepisów prawa wspólnotowego, chyba że po zbadaniu środków pozwalających na dalsze stosowanie tego rozdziału wspólny komitet zadecyduje inaczej.
   3.   Zakres i czas trwania wspomnianych wyżej środków są ograniczone do wymiaru koniecznego w celu zaradzenia zaistniałej sytuacji i zapewnienia właściwej równowagi między prawami i obowiązkami wynikającymi z niniejszej umowy. Umawiająca się Strona może zwrócić się do wspólnego komitetu o przeprowadzenie konsultacji dotyczących proporcjonalności tych środków, a w stosownych przypadkach o podjęcie decyzji o przekazaniu sporu w tej sprawie do rozstrzygnięcia w drodze arbitrażu zgodnie z procedurą przewidzianą w załączniku III. Ta drogą nie może być rozstrzygana żadna kwestia związana z interpretacją postanowień niniejszej umowy, które są identyczne z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego.
   Artykuł 30
   Zakazy lub ograniczenia przywozowe, wywozowe lub tranzytowe
   Postanowienia niniejszej umowy nie stanowią przeszkody do stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych ustanowionych przez Umawiające się Strony lub państwa członkowskie Wspólnoty, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i moralności publicznej, ochrony zdrowia i życia ludzi, ochrony zwierząt, roślin lub środowiska, ochrony dóbr kultury narodowej o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej oraz ochrony własności przemysłowej lub handlowej.
   Artykuł 31
   Wypowiedzenie umowy
   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć umowę, powiadamiając o tym drugą Umawiającą się Stronę. Umowa utraci moc po upływie dwunastu miesięcy od dnia takiej notyfikacji.
   Artykuł 32
   Załączniki
   Załączniki do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 33
   Ratyfikacja
   1.   Niniejsza umowa zostaje zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich procedurami. Umowa wchodzi w życie dnia 1 lipca 2009 r., pod warunkiem że Umawiające się Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu niezbędnych w tym celu procedur przed tą datą.
   2.   Jeżeli niniejsza umowa nie wejdzie w życie dnia 1 lipca 2009 r., wówczas wejdzie w życie w dniu następującym po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   W oczekiwaniu na zakończenie procedur, o których mowa w ust. 1 i 2, Umawiające się Strony stosują tymczasowo niniejszą umowę od dnia 1 lipca 2009 r. lub dnia późniejszego, ustalonego przez Umawiające się Strony.
   4.   Niniejsza umowa zastępuje z dniem jej wejścia w życie Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności dotyczących przewozu rzeczy z dnia 21 listopada 1990 r.
   Artykuł 34
   Języki
   Niniejszą umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach, w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.

      Съставено в Брюксел на двадесет и пети юни две хиляди и девета година.
      Hecho en Bruselas, el veinticinco de junio de dos mil nueve.
      V Bruselu dne dvacátého pátého června dva tisíce devět.
      Udfærdiget i Bruxelles den femogtyvende juni to tusind og ni.
      Geschehen zu Brüssel am fünfundzwanzigsten Juni zweitausendneun.
      Kahe tuhande üheksanda aasta juunikuu kahekünne viiendal päeval Brüsselis.
      Έγινε στις Βρυξέλλες, στις είκοσι πέντε Ιουνίου δύο χιλιάδες εννιά.
      Done at Brussels on the twenty-fifth day of June in the year two thousand and nine.
      Fait à Bruxelles, le vingt-cinq juin deux mille neuf.
      Fatto a Bruxelles, addì venticinque giugnio duemilanove.
      Briselē, divtūkstoš devītā gada divdesmit piektajā junijā
      Priimta du tūkstančiai devintų metų birželio dvidešimt penktą dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-kilencedik év június havának huszonötödik napján.
      Magħmul fi Brussell, fil-ħamsa u għoxrin jum ta’ Ġunju tas-sena elfejn u disgħa.
      Gedaan te Brussel, de vijfentwintigste juni tweeduizend negen.
      Sporządzono w Brukseli dnia dwudziestego piątego czerwca roku tysiące dziewiątego.
      Feito em Bruxelas, em vinte e cinco de Junho de dois mil e nove.
      Încheiat la Bruxelles, la douăzeci și cinci iunie două mii nouă.
      V Bruseli dňa dvadsiateho piateho júna dvetisícdeväť.
      V Bruslju, dne petindvajsetega junija leta dva tisoč devet.
      Tehty Brysselissä kahdentenakymmenentenäviidentenä päivänä kesäkuuta vuonna kaksituhattayhdeksän.
      Som skedde i Bryssel den tjugofemte juni tjugohundranio.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos Bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar

         За Конфедерация Швейцария
         Por la Confederación Suiza
         Za Švýcarskou konfederací
         For Det Schweiziske Forbund
         Für die Schweizerische Eidgenossenschaft
         Šveitsi Konföderatsiooni nimel
         Για την Ελβετική Συνομοσπονδία
         For the Swiss Confederation
         Pour la Confédération Suisse
         Per la Confederazione svizzera
         Šveices Konfederācijas vārdā
         Šveicarijos Konfederacijos vardu
         A Svájci Államszövetség részéről
         Għall-Konfederazzjoni Żvizzera
         Voor de Zwitserse Bondsstaat
         W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej
         Pela Confederação Suíça
         Pentru Confederația Elvețiană
         Za Švajčiarskou konfederáciu
         Za Švicarsko konfederacijo
         Sveitsin valaliiton puolesta
         På Schweiziska edsförbundets vägnar

   ZAŁĄCZNIK I

      PRZYWOZOWE I WYWOZOWE DEKLARACJE SKRÓCONE

   Artykuł 1
   Forma i treść przywozowej lub wywozowej deklaracji skróconej
   1.   Przywozową lub wywozową deklarację skróconą sporządza się z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych. Dokumenty handlowe, portowe lub transportowe, mogą zostać wykorzystane, o ile zawierają niezbędne dane.
   2.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona zawiera dane określone dla takich deklaracji w załączniku 30a do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) (dalej zwanego „rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93”) . Wypełnia się ją zgodnie z wyjaśnieniami znajdującymi się we wspomnianym załączniku 30a. Uwierzytelnia ją osoba, która ją sporządza.
   3.   Organy celne dopuszczają złożenie przywozowej lub wywozowej deklaracji skróconej w formie papierowej lub na jakimkolwiek innym nośniku wyłącznie w następujących sytuacjach:

               a)

               nie funkcjonuje system informatyczny organów celnych;

               b)

               nie funkcjonuje aplikacja komputerowa osoby składającej przywozową lub wywozową deklarację skróconą;

         pod warunkiem zastosowania wobec tych deklaracji poziomu zarządzania ryzykiem równoważnego z poziomem stosowanym wobec przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych sporządzanych z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych.
   Przywozowe lub wywozowe deklaracje skrócone w formie papierowej podpisuje osoba, która je sporządza. W stosownych przypadkach do deklaracji dołącza się wykazy załadunkowe lub inne odpowiednie wykazy. Deklaracje zawierają dane, o których mowa w ust. 2.
   4.   Każda z Umawiających się Stron określa warunki i zasady, zgodnie z którymi osoba zobowiązana do złożenia przywozowej lub wywozowej deklaracji skróconej jest upoważniona do zmiany danych zawartych w tej deklaracji po jej złożeniu.
   Artykuł 2
   Wyjątki dotyczące składania przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych
   1.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona nie jest wymagana w odniesieniu do następujących towarów:

               a)

               energii elektrycznej;

               b)

               towarów wprowadzanych lub wyprowadzanych rurociągami;

               c)

               listów, kart pocztowych, druków, w tym przekazywanych za pośrednictwem nośnika elektronicznego;

               d)

               towarów przewożonych zgodnie z zasadami Powszechnego Związku Pocztowego;

               e)

               towarów, w których przypadku dozwolone jest ustne zgłoszenie celne lub zwykłe przekroczenie granicy zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Umawiające się Strony, z wyjątkiem palet, kontenerów i środków transportu drogowego, kolejowego, lotniczego, morskiego i rzecznego wykorzystywanych w ramach umowy przewozowej;

               f)

               towarów znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych;

               g)

               towarów objętych karnetami ATA i CPD;

               h)

               towarów objętych zwolnieniami zgodnie z Konwencją wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., Konwencją wiedeńską o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r. i innymi konwencjami konsularnymi lub Konwencją nowojorską o misjach specjalnych z dnia 16 grudnia 1969 r.;

               i)

               uzbrojenia i sprzętu wojskowego wprowadzanych na obszar celny lub wyprowadzonych poza obszar celny Umawiającej się Strony przez organy odpowiedzialne za obronę wojskową państw członkowskich lub Szwajcarii, w ramach transportu wojskowego lub transportu dokonywanego przez organy wojskowe;

               j)

               następujących towarów wprowadzanych na obszar celny lub wyprowadzonych poza obszar celny Umawiającej się Strony, bezpośrednio do lub z platform wiertniczych eksploatowanych przez osobę mającą swoją siedzibę na terytorium Umawiających się Stron:

                           —

                           towarów, które są umieszczane na platformach w celu ich budowy, naprawy, konserwacji lub przebudowy,

                           —

                           towarów przeznaczonych na wyposażenie wspomnianych platform; innych produktów do użytku lub spożycia na wspomnianych platformach; odpadów innych niż niebezpieczne wytwarzanych na wspomnianych platformach;

               k)

               towarów zawartych w przesyłkach, których rzeczywista wartość nie przekracza 22 EUR, pod warunkiem że organy celne zgodzą się, również za zgodą podmiotu gospodarczego, na dokonanie analizy ryzyka, z wykorzystaniem informacji zawartych w systemie używanym przez podmiot gospodarczy lub dostarczonych przez ten system.

         2.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona nie jest wymagana w przypadkach określonych w umowie międzynarodowej w zakresie bezpieczeństwa między Umawiającą się Stroną a krajem trzecim, z zastrzeżeniem procedury określonej w art. 9 ust. 3 niniejszej umowy.
   3.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona nie jest wymagana we Wspólnocie w odniesieniu do towarów, o których mowa w art. 181c lit. i) i j), art. 592a lit. i) i j) oraz art. 842a ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
   4.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona nie jest wymagana w Szwajcarii w odniesieniu do:

               —

               części zapasowych przeznaczonych do umieszczenia na statkach powietrznych w celu ich naprawy,

               —

               smarów i gazu koniecznych do funkcjonowania statków powietrznych, oraz

               —

               żywności przeznaczonej do spożycia na pokładzie,

         które zostały wcześniej umieszczone w składzie celnym znajdującym się w szwajcarskich strefach lotniskowych, a następnie są przekazywane do samolotów zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Szwajcarię, o ile nie naruszają one poziomu bezpieczeństwa zapewnianego przez niniejszą umowę.
   Artykuł 3
   Miejsce składania przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych
   1.   Przywozową deklarację skróconą składa się do właściwego organu Umawiającej się Strony, na której obszar celny wprowadzane są towary z krajów trzecich. Organ ten dokonuje analizy ryzyka w oparciu o dane zawarte w deklaracji i przeprowadza kontrole celne w zakresie bezpieczeństwa uznane za konieczne, w tym w przypadkach, w których towary te są przeznaczone do drugiej Umawiającej się Strony.
   2.   Wywozową deklarację skróconą składa się do właściwego organu Umawiającej się Strony, na której obszarze celnym dopełniane są formalności związane z wyprowadzeniem towarów przeznaczonych do krajów trzecich. Jednak zgłoszenie celne wywozowe wykorzystywane jako wywozowa deklaracja skrócona jest składane do organu celnego Umawiającej się Strony, na której obszarze celnym dopełnia się formalności związanych z wywozem towarów przeznaczonych do krajów trzecich. Zarówno w jednym, jak i drugim przypadku organy te dokonują analizy ryzyka w oparciu o dane ujęte w tej deklaracji i przeprowadzają kontrole celne w zakresie bezpieczeństwa, które uznaje się za konieczne.
   3.   Jeżeli towary opuszczają obszar celny Umawiającej się Strony z przeznaczeniem do kraju trzeciego, przechodząc przez obszar celny drugiej Umawiającej się Strony, dane, o których mowa w art. 1 ust. 2, są przekazywane przez organ celny pierwszej Umawiającej się Strony właściwemu organowi drugiej Strony.
   Wspólny komitet może jednak określić przypadki, w których przekazanie tych danych nie jest konieczne, o ile nie naruszą one poziomu bezpieczeństwa gwarantowanego przez niniejszą umowę.
   Umawiające się Strony dążą do podłączenia do wspólnego systemu przekazywania danych, który zawiera informacje niezbędne dla wywozowej deklaracji skróconej dla danych towarów i do korzystania z tego systemu.
   W przypadku, w którym Umawiające się Strony nie są w stanie przekazać danych zgodnie z postanowieniami akapitu pierwszego w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej umowy, wywozową deklaracją skróconą dla towarów opuszczających obszar Umawiającej się Strony z przeznaczeniem do kraju trzeciego, przechodzących przez obszar celny drugiej Umawiającej się Strony z wyłączeniem bezpośredniego ruchu lotniczego, składa się wyłącznie do właściwego organu drugiej Umawiającej się Strony.
   Artykuł 4
   Terminy składania przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych
   1.   Terminami składania przywozowych lub wywozowych deklaracji skróconych są terminy, o których mowa w art. 184a i 592b rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
   2.   Niezależnie od postanowień ust. 1 każda Umawiająca się Strona może podjąć decyzję o zastosowaniu innych terminów:

               —

               w przypadku ruchu, o którym mowa w art. 3 ust. 3, aby umożliwić wiarygodną analizę ryzyka i przechwycenie przesyłek w celu przeprowadzenia przez organy celne ewentualnych kontroli bezpieczeństwa dotyczących tych przesyłek,

               —

               w przypadku umowy międzynarodowej między tą Umawiającą się Stroną a krajem trzecim, z zastrzeżeniem procedury przewidzianej w art. 9 ust. 3 niniejszej umowy.

      (1)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK II

      Upoważniony podmiot gospodarczy

   TYTUŁ I

      PRZYZNANIE STATUSU UPOWAŻNIONEGO PODMIOTU GOSPODARCZEGO

   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Kryteria przyznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego obejmują:

               a)

               zadowalające przestrzeganie wymogów celnych w przeszłości;

               b)

               skuteczny system zarządzania ewidencją handlową i w odpowiednich przypadkach ewidencją transportową, który umożliwia właściwą kontrolę bezpieczeństwa przez organy celne;

               c)

               udokumentowaną wypłacalność; oraz

               d)

               odpowiednie normy bezpieczeństwa i ochrony.

         2.   Każda z Umawiających się Stron określa procedurę składania wniosku o status upoważnionego podmiotu gospodarczego i przyznawania tego statusu oraz jego skutki prawne.
   3.   Umawiające się Strony zapewniają, aby ich organy celne kontrolowały przestrzeganie przez upoważniony podmiot gospodarczy warunków i kryteriów, które mają do niego zastosowanie, oraz dokonują przeglądu tych warunków i kryteriów, w szczególności w przypadku istotniej zmiany przepisów prawa w tej dziedzinie lub wystąpienia okoliczności pozwalających racjonalnie przypuszczać, że upoważniony podmiot gospodarczy nie spełnia obowiązujących warunków.
   Artykuł 2
   Przestrzeganie wymogów celnych w przeszłości
   1.   Przestrzeganie wymogów celnych w przeszłości uznaje się za zadowalające, jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat poprzedzających złożenie wniosku nie doszło do poważnego naruszenia przepisów lub do powtarzających się naruszeń przepisów celnych przez którąkolwiek z niżej wymienionych osób:

               a)

               wnioskodawcę;

               b)

               osoby kierujące przedsiębiorstwem wnioskodawcy lub nadzorujące takie kierownictwo;

               c)

               w stosownych przypadkach, pełnomocnika prawnego reprezentującego wnioskodawcę w sprawach celnych;

               d)

               osobę odpowiedzialną w przedsiębiorstwie wnioskodawcy za sprawy celne.

         2.   Przestrzeganie wymogów celnych w przeszłości można uznać za zadowalające, jeżeli właściwy organ celny uzna przypadki naruszenia za nieistotne w stosunku do liczby lub skali operacji celnych i uznaje, że nie budzą one wątpliwości co do dobrych intencji wnioskodawcy.
   3.   Jeżeli osoby pełniące funkcje kontrolne nad przedsiębiorstwem wnioskodawcy mają siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju trzecim, organy celne oceniają przestrzeganie przez nie wymogów celnych na podstawie dostępnych im dokumentów i informacji.
   4.   Jeżeli przedsiębiorstwo wnioskodawcy istnieje krócej niż trzy lata, organy celne oceniają przestrzeganie przez niego wymogów celnych na podstawie dostępnych im dokumentów i informacji.
   Artykuł 3
   Skuteczny system zarządzania ewidencjami handlowymi i transportowymi
   Aby umożliwić organom celnym ustalenie, że wnioskodawca dysponuje odpowiednim systemem zarządzania ewidencją handlową i w stosownych przypadkach ewidencją transportową, wnioskodawca musi spełnić następujące wymagania:

               a)

               używać systemu księgowego zgodnego z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości stosowanymi w miejscu prowadzenia księgowości i ułatwiającego kontrolę celną opartą na audycie;

               b)

               umożliwiać organowi celnemu fizyczny i elektroniczny dostęp do swojej ewidencji celnej i w stosownych przypadkach ewidencji transportowej;

               c)

               posiadać strukturę administracyjną odpowiednią dla rodzaju i wielkości przedsiębiorstwa i dostosowaną do zarządzania przepływem towarów oraz system kontroli wewnętrznej umożliwiający ujawnianie transakcji nielegalnych lub nieprawidłowych;

               d)

               w stosownych przypadkach posiadać odpowiednie procedury obsługi licencji i pozwoleń na przywóz lub wywóz;

               e)

               posiadać odpowiednie procedury archiwizacji ewidencji i informacji przedsiębiorstwa oraz procedury ochrony przed utratą danych;

               f)

               uświadomić pracownikom konieczność powiadamiania organów celnych w przypadku wystąpienia trudności związanych z przestrzeganiem wymogów oraz nawiązać odpowiednie kontakty w celu informowania organów celnych o wystąpieniu takich sytuacji;

               g)

               podjąć odpowiednie środki w zakresie bezpieczeństwa technologii informacyjnych w celu ochrony systemu informatycznego wnioskodawcy przed nieuprawnionym dostępem i zabezpieczenia dokumentacji wnioskodawcy.

         Artykuł 4
   Wypłacalność
   1.   Do celów niniejszego artykułu wypłacalność oznacza dobrą sytuację finansową, która umożliwia wnioskodawcy regulowanie jego zobowiązań stosownie do rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej.
   2.   Uznaje się, że warunek dotyczący wypłacalności wnioskodawcy jest spełniony, jeżeli wypłacalność można udowodnić w odniesieniu do ostatnich trzech lat.
   3.   Jeżeli przedsiębiorstwo wnioskodawcy istnieje krócej niż trzy lata, jego wypłacalność sprawdza się na podstawie dostępnych dokumentów i informacji.
   Artykuł 5
   Odpowiednie normy bezpieczeństwa i ochrony
   1.   Normy bezpieczeństwa i ochrony w przedsiębiorstwie wnioskodawcy uznaje się za zadowalające, jeżeli spełnione są następujące warunki:

               a)

               budynki użytkowane w związku z działalnością objętą świadectwem są zbudowane z materiałów odpornych na próby bezprawnego wstępu i zapewniają ochronę przed bezprawnym wtargnięciem;

               b)

               istnieją odpowiednie środki kontroli uniemożliwiające nieuprawniony wstęp do stref wysyłki, ramp załadunkowych i stref ładunkowych;

               c)

               środki dotyczące postępowania z towarami obejmują zabezpieczenia przed wprowadzeniem, zamianą lub utratą jakiegokolwiek sprzętu oraz dokonywaniem nieuprawnionych zmian w jednostkach ładunkowych;

               d)

               w stosownych przypadkach wdrożono procedury zarządzania licencjami przywozowymi lub wywozowymi związanymi z zakazami lub ograniczeniami oraz mające na celu rozróżnianie tych towarów od innych;

               e)

               wnioskodawca wdrożył środki umożliwiające dokładną identyfikację jego partnerów handlowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa międzynarodowego łańcucha dostaw;

               f)

               w zakresie dopuszczonym przepisami prawa wnioskodawca prowadzi kontrolę przyszłych pracowników, których zamierza zatrudnić na stanowiskach wrażliwych pod względem bezpieczeństwa oraz dokonuje okresowych kontroli pracowników;

               g)

               wnioskodawca zapewnia aktywny udział odpowiedniego personelu w programach podnoszących poziom świadomości w dziedzinie bezpieczeństwa.

         2.   Jeżeli wnioskodawca posiadający siedzibę we Wspólnocie lub w Szwajcarii posiada uznane na poziomie międzynarodowym świadectwo bezpieczeństwa wydane na podstawie konwencji międzynarodowych, europejskie świadectwo bezpieczeństwa wydane na podstawie prawodawstwa wspólnotowego, świadectwo międzynarodowej normy Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej lub europejskiej normy europejskich instytucji normalizujących lub inne uznane świadectwo, kryteria przewidziane w ust. 1 uznaje się za spełnione, o ile kryteria wydania tych dokumentów są identyczne lub równorzędne z kryteriami określonymi w niniejszym załączniku.
   TYTUŁ II

      UŁATWIENIA PRZYZNAWANE UPOWAŻNIONYM PODMIOTOM GOSPODARCZYM

   Artykuł 6
   Organy celne przyznają w szczególności następujące ułatwienia upoważnionym podmiotom gospodarczym:

               —

               przed dostarczeniem towarów na obszar celny lub przed opuszczeniem przez nie tego obszaru organy celne mogą powiadomić upoważniony podmiot gospodarczy, że w wyniku analizy ryzyka przesyłka została wybrana do kontroli fizycznej pod kątem bezpieczeństwa i ochrony, o ile nie szkodzi to planowanej kontroli; organy celne mogą jednak przeprowadzić kontrolę fizyczną, nawet jeżeli upoważniony podmiot gospodarczy nie został o tym uprzednio poinformowany,

               —

               upoważniony podmiot gospodarczy może złożyć przywozowe lub wywozowe deklaracje skrócone podlegające ograniczonym wymogom w odniesieniu do zawartych w nich danych, o których mowa w załączniku 30a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1); jeżeli jednak upoważniony podmiot gospodarczy jest przewoźnikiem, spedytorem lub agentem celnym, jest on objęty tymi ograniczonymi wymogami, tylko jeśli zajmuje się przywozem lub wywozem towarów na rzecz upoważnionego podmiotu gospodarczego,

               —

               upoważniony podmiot gospodarczy podlega mniejszej liczbie kontroli fizycznych i kontroli dokumentów niż inne podmioty gospodarcze; organy celne mogą jednak postanowić inaczej w celu uwzględnienia szczególnego zagrożenia lub wymogów kontroli wynikających z innych przepisów niż przepisy celne,

               —

               w przypadku, w którym organ celny wybiera do kontroli przesyłkę objętą przywozową lub wywozową deklaracją skróconą złożoną przez upoważniony podmiot gospodarczy, kontrolę tę przeprowadza się w pierwszej kolejności; ponadto na wniosek upoważnionego podmiotu gospodarczego i za zgodą organu celnego kontrola ta może zostać przeprowadzona w miejscu innym niż miejsce, w którym zwykle organ ten przeprowadza kontrole.

         TYTUŁ III

      ZAWIESZENIE I COFNIĘCIE STATUSU UPOWAŻNIONEGO PODMIOTU GOSPODARCZEGO

   Artykuł 7
   Zawieszenie statusu
   1.   Organ celny wydający upoważnienie zawiesza status upoważnionego podmiotu gospodarczego w następujących przypadkach:

               a)

               w przypadku gdy wykazano brak przestrzegania warunków lub kryteriów przyznania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego;

               b)

               w przypadku gdy organy celne mają wystarczający powód, aby sądzić, że upoważniony podmiot gospodarczy dopuścił się czynu podlegającego ściganiu na mocy prawa karnego i związanego z naruszeniem przepisów celnych;

               c)

               w przypadku gdy upoważniony podmiot gospodarczy zwraca się z wnioskiem o zawieszenie statusu, ponieważ jest czasowo niezdolny do przestrzegania warunków i kryteriów jego przyznania.

         2.   W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. b), organ celny może jednak podjąć decyzję o niezawieszaniu statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego, jeżeli uznaje naruszenie za nieistotne w stosunku do liczby lub skali operacji celnych i niebudzące wątpliwości co do dobrych intencji upoważnionego podmiotu gospodarczego.
   3.   Zawieszenie następuje niezwłocznie, jeśli wymaga tego rodzaj lub poziom zagrożenia dla bezpieczeństwa i ochrony obywateli, zdrowia publicznego lub środowiska naturalnego.
   4.   Zawieszenie nie ma wpływu na postępowanie celne rozpoczęte przed datą zawieszenia, które nie zostało jeszcze zakończone.
   5.   Każda z Umawiających się Stron określa czas trwania i okres zawieszenia w sposób umożliwiający upoważnionemu podmiotowi gospodarczemu uregulowanie jego sytuacji.
   6.   Jeżeli podmiot gospodarczy podjął zgodnie z oczekiwaniami organów celnych środki konieczne w celu spełnienia warunków i kryteriów nałożonych na upoważniony podmiot gospodarczy, organ celny wydający upoważnienie cofa zawieszenie.
   Artykuł 8
   Cofnięcie statusu
   1.   Organ celny wydający upoważnienie cofa status upoważnionego podmiotu gospodarczego w następujących przypadkach:

               a)

               upoważniony podmiot gospodarczy dopuścił się poważnego naruszenia przepisów celnych i wyczerpał środki odwoławcze;

               b)

               upoważniony podmiot gospodarczy nie podejmuje wymaganych środków w okresie zawieszenia, o którym mowa w art. 7 ust. 5;

               c)

               na wniosek upoważnionego podmiotu gospodarczego.

         2.   W przypadku, o którym mowa w lit. a), organy celne mogą jednak podjąć decyzję o niecofaniu świadectwa upoważnionego podmiotu gospodarczego, jeżeli uznają naruszenie za nieistotne w stosunku do liczby lub skali operacji celnych i niebudzące wątpliwości co do dobrych intencji upoważnionego podmiotu gospodarczego.
   3.   Cofnięcie staje się skuteczne w dniu następującym po dniu powiadomienia.
   TYTUŁ IV

      WYMIANA INFORMACJI

   Artykuł 9
   Komisja i właściwy organ szwajcarski regularnie wymieniają informacje na temat tożsamości upoważnionych podmiotów gospodarczych w zakresie bezpieczeństwa, w tym następujące informacje:

               a)

               numer identyfikacyjny podmiotu (TIN – Trader Identification Number w formacie zgodnym z przepisami EORI – Economic Operator Registration and Identification);

               b)

               nazwę i adres upoważnionego podmiotu gospodarczego;

               c)

               numer dokumentu nadającego status upoważnionego podmiotu gospodarczego;

               d)

               obecny status (obowiązujący, zawieszony, odwołany);

               e)

               okresy zmiany statusu;

               f)

               dzień, w którym świadectwo zaczyna obowiązywać;

               g)

               organ wydający świadectwo.

      (1)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK III

      PROCEDURA ARBITRAŻOWA

               1)

               Jeżeli spór zostaje przekazany do rozstrzygnięcia w drodze arbitrażu, wyznacza się trzech arbitrów, chyba że Umawiające się Strony zadecydują inaczej.

               2)

               Każda z Umawiających się Stron wyznacza arbitra w terminie trzydziestu dni.

               3)

               Obaj wyznaczeni arbitrzy wyznaczają za obopólną zgodą superarbitra, który nie jest obywatelem żadnej z Umawiających się Stron. Jeśli arbitrzy nie mogą dojść do porozumienia w terminie dwóch miesięcy od ich wyznaczenia, wybierają superarbitra z listy siedmiu osób sporządzonej przez wspólny komitet. Wspólny komitet sporządza i aktualizuje tę listę zgodnie z regulaminem wewnętrznym.

               4)

               Sąd arbitrażowy sam określa swój regulamin, chyba że Umawiające się Strony zdecydują inaczej. Decyzje sądu arbitrażowego przyjmowane są większością głosów.


title: 2005/483/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/6/2005 z dnia 14 czerwca 2005 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

text:
               6.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 173/14

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA BiH/6/2005
   z dnia 14 czerwca 2005 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
   (2005/483/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   Uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25, akapit trzeci,
   Uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie art. 4 wspólnego działania 2004/570/WPZiB, generał brygady A. David LEAKEY został mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.

               (2)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie generała brygady Gian Marco CHIARINIEGO nowym dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.

               (3)

               Komitet Wojskowy UE poparł nominację dnia 1 czerwca 2005 r.

               (4)

               Na podstawie art. 6 wspólnego działania 2004/570 WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia dalszych decyzji w sprawie wyznaczenia dowódcy sił UE.

               (5)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne.

               (6)

               Rada Europejska zebrana w Kopenhadze przyjęła w dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. deklarację stwierdzającą, iż uzgodnienia „Berlin-Plus” oraz ich wprowadzenie w życie stosuje się jedynie do tych Państw Członkowskich Unii, które są również członkami NATO lub stronami „Partnerstwa dla Pokoju”, i które zawarły umowy dwustronne z NATO dotyczące bezpieczeństwa.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał brygady Gian Marco CHIARINI, zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 5 grudnia 2005 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 czerwca 2005 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         P. DUHR

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 252 z 28.7.2004, str. 10.