title: Decyzja Rady 2014/75/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie Instytutu Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem

text:
               12.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 41/13

      DECYZJA RADY 2014/75/WPZiB
   z dnia 10 lutego 2014 r.
   w sprawie Instytutu Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 20 lipca 2001 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2001/554/WPZiB (1).

               (2)

               Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem („Instytut”) powinien pomagać Unii Europejskiej i jej państwom członkowskim w realizowaniu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), łącznie ze wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), jak również innym działaniami zewnętrznymi Unii, pod politycznym nadzorem Rady i kierownictwem operacyjnym Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).

               (3)

               Instytut powinien mieć osobowość prawną i pracować w pełnej niezależności intelektualnej, bez uszczerbku dla zakresu odpowiedzialności Rady i WP.

               (4)

               Dnia 20 września 2011 r., zgodnie z art. 19 wspólnego działania 2001/554/WPZiB, WP przedstawił Radzie sprawozdanie z przeglądu funkcjonowania Instytutu. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) zapoznał się ze sprawozdaniem i, dnia 1 lutego 2012 r., zalecił, by Rada zmieniła wspólne działanie 2001/554/WPZiB.

               (5)

               Z tego względu, z uwagi na jasność prawa, należy skonsolidować poprzednie poprawki i dodatkowe proponowane zmiany i umieścić je w jednej, nowej decyzji, a także uchylić wspólne działanie 2001/554/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ciągłość i lokalizacja
   1.   Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem, ustanowiony na mocy wspólnego działania 2001/554/WPZiB („Instytut”), kontynuuje swoje działania na mocy niniejszej decyzji.
   2.   Wszystkie istniejące prawa i zobowiązania oraz wszystkie przepisy przyjęte w ramach wspólnego działania 2001/554/WPZiB pozostają w mocy. Ważność zachowują w szczególności wszystkie istniejące umowy o pracę i prawa wynikające z takich umów.
   3.   Instytut ma swoją siedzibę w Paryżu. By ułatwić organizację prac w Brukseli, Instytut ma także biuro łącznikowe w tym mieście. Struktura organizacyjna Instytutu jest elastyczna, a szczególną wagę przywiązuje się do jakości i wydajności, w tym w przypadku poziomów zatrudnienia.
   Artykuł 2
   Misja i zadania
   1.   Instytut przyczynia się do rozwijania, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, strategicznych idei UE w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), w tym w obszarze zapobiegania konfliktom i budowania pokoju, oraz działań w dziedzinie działań zewnętrznych Unii, z myślą o ulepszeniu analiz UE, zwiększeniu jej zdolności przewidywania oraz ułatwieniu tworzenia sieci kontaktów w przypadku działań zewnętrznych.
   2.   Działania Instytutu koncentrują się na przeprowadzaniu analiz dotyczących polityki, na informowaniu, rozpowszechnianiu wiedzy i na debatach, na organizowaniu warsztatów i wydarzeń pomagających tworzyć sieć kontaktów, a także na zbieraniu odpowiedniej dokumentacji na potrzeby urzędników i ekspertów z Unii i państw członkowskich.
   3.   Instytut propaguje również kontakty ze światem akademickim, ośrodkami analitycznymi i odpowiednimi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego w całej Europie, obszarze atlantyckim i w szerzej rozumianej społeczności międzynarodowej, działając jako łącznik między instytucjami Unii i kręgiem ekspertów zewnętrznych, w tym podmiotów zaangażowanych w bezpieczeństwo.
   Artykuł 3
   Nadzór polityczny i kierownictwo operacyjne
   1.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) sprawuje, pod kierownictwem Rady, nadzór polityczny nad działaniami Instytutu. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) zgodnie z jego obowiązkami dotyczącymi WPZiB, i w szczególności WPBiO, wydaje wytyczne operacyjne dla Instytutu.
   2.   Ten polityczny nadzór i kierownictwo operacyjne są prowadzone bez naruszania intelektualnej niezależności i autonomii operacyjnej Instytutu, w wykonywaniu jego misji i zadań.
   Artykuł 4
   Osobowość prawna
   Instytut ma osobowość prawną konieczną do wykonywania swoich funkcji i realizacji stawianych mu celów. Może, w szczególności, zawierać umowy, nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome, a także być stroną postępowania sądowego. Instytut nie jest ukierunkowany na przynoszenie zysku. Państwa członkowskie podejmują kroki w celu przyznania Instytutowi koniecznej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym, na podstawie ich prawa krajowego.
   Artykuł 5
   Rada
   1.   Instytut ma radę, który zatwierdza coroczne i długoterminowe programy pracy i właściwy budżet. Rada jest forum, na którym omawia się kwestie odnoszące się do misji Instytutu, jego zadań, funkcjonowania i personelu.
   2.   Radzie przewodniczy WP lub jego przedstawiciel. Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) pełni funkcję sekretariatu Rady.
   3.   W skład rady wchodzi po jednym przedstawicielu wyznaczonym przez każde państwo członkowskie. Każdy członek rady może być reprezentowany przez zastępcę lub zastępca może mu towarzyszyć. Komisja, która bierze udział w pracach rady, również wyznacza przedstawiciela.
   4.   Dyrektor Instytutu lub jego przedstawiciel uczestniczy, co do zasady, w posiedzeniach rady. Dyrektor generalny Sztabu Wojskowego i przewodniczący Komitetu Wojskowego lub ich przedstawiciele mogą także uczestniczyć w posiedzeniach rady.
   5.   Decyzje rady są podejmowane w głosowaniu przedstawicieli państw członkowskich większością kwalifikowaną, a głosy są ważone zgodnie z art. 16 ust. 4 i 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), bez uszczerbku dla art. 11 ust. 2 i 3 niniejszej decyzji. Rada przyjmuje swój regulamin.
   6.   Rada może podejmować decyzje zakładające tworzenie grup roboczych ad hoc lub komisji stałych, zajmujących się konkretnymi sprawami lub kwestiami w swoim zakresie kompetencji i działającymi pod jej nadzorem. W decyzji o utworzeniu takiej grupy roboczej lub komitetu określa się ich zadania, skład i okres, na jaki zostały powołane.
   7.   Przewodniczący zwołuje posiedzenie rady co najmniej dwa razy w roku. Jest ono zwoływane także na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków.
   Artykuł 6
   Dyrektor
   1.   Rada mianuje dyrektora instytutu spośród obywateli państw członkowskich na podstawie zalecenia WP. Dyrektor mianowany jest na trzy lata, z możliwością jednorazowego przedłużenia mandatu na kolejną dwuletnią kadencję.
   2.   Kandydatami na stanowisko dyrektora powinny być osoby o uznanym, wieloletnim doświadczeniu i dużej wiedzy w dziedzinie stosunków zagranicznych, polityki bezpieczeństwa i dyplomacji oraz powiązanych badań. Państwa członkowskie przedstawiają kandydatury WP, który informuje o nich radę. Proces wstępnej selekcji jest organizowany pod kierownictwem WP. Panel selekcji wstępnej składa się z trzech przedstawicieli ESDZ i trzech przedstawicieli państw członkowskich spośród trzech państw sprawujących prezydencję i przewodniczy mu WP albo jego przedstawiciel. Na podstawie wyników selekcji wstępnej, WP dostarcza zalecenie wraz z listą co najmniej trzech kandydatów, sporządzoną w kolejności według preferencji panelu selekcji wstępnej.
   3.   Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Instytutu.
   4.   Dyrektor jest odpowiedzialny za rekrutację całego personelu Instytutu. Członków rady informuje się z wyprzedzeniem o mianowaniu analityków.
   5.   Po zatwierdzeniu przez radę i biorąc pod uwagę skutki finansowe, po przyjęciu rocznego budżetu Instytutu, dyrektor może mianować swojego zastępcę. Zastępca dyrektora jest mianowany na maksymalny okres trzech lat, z możliwością jednorazowego przedłużenia tego okresu na kolejną dwuletnią kadencję.
   6.   Dyrektor zapewnia realizację misji i zadań Instytutu przedstawionych w art. 2. Dyrektor stoi na straży wysokiego poziomu umiejętności i profesjonalizmu Instytutu, jak również zapewnia wydajność i efektywność w wypełnianiu jego działań.
   Dyrektor jest również odpowiedzialny za:

               a)

               przygotowanie projektu rocznego programu pracy Instytutu, jak i również sprawozdań rocznych z jego działalności;

               b)

               przygotowywanie pracy rady;

               c)

               bieżące zarządzanie Instytutem;

               d)

               wszystkie sprawy personalne;

               e)

               przygotowanie sprawozdania o dochodach i wydatkach, a także z wykonania budżetu Instytutu;

               f)

               informowanie KPiB o rocznym programie prac,

               g)

               zapewnianie kontaktów i bliskiej współpracy we właściwych dziedzinach z instytucjami Unii, krajowymi i międzynarodowymi.

         Dyrektor, po konsultacji z radą, powinien także zbadać inne możliwości pozyskania dodatkowych wkładów dla Instytutu.
   7.   W zakresie uzgodnionego programu działań i budżetu Instytutu dyrektor jest upoważniony do zawierania umów, zatrudniania pracowników zatwierdzonych w budżecie i do ponoszenia wydatków koniecznych do właściwego działania Instytutu.
   8.   Dyrektor przygotowuje roczne sprawozdanie z działalności Instytutu do dnia 31 marca następnego roku. Sprawozdanie roczne przekazywane jest radzie i, poprzez WP, Radzie, która przesyła je do Parlamentu Europejskiego, Komisji i państw członkowskich.
   9.   Dyrektor odpowiada przed radą.
   Artykuł 7
   Personel
   1.   Personel Instytutu, składający się z analityków i pracowników administracyjnych, ma status personelu kontraktowego i jest rekrutowany spośród obywateli państw członkowskich.
   Analityków Instytutu rekrutuje się na podstawie ich zasług merytorycznych, doświadczenia i wiedzy odpowiedniej do misji i zadań Instytutu, określonych w art. 2, z wykorzystaniem sprawiedliwych i przejrzystych procedur zakładających konkurencję.
   Przepisy odnoszące się do personelu Instytutu są przyjmowane przez Radę działającą na podstawie zaleceń dyrektora.
   2.   Personel naukowy oraz stażyści mogą być zatrudniani ad hoc oraz na krótkie okresy.
   W porozumienie z dyrektorem i po poinformowaniu rady, personel naukowy może zostać oddelegowany do Instytutu na czas określony, na stanowisko w ramach struktury organizacyjnej Instytutu albo do wykonywania szczegółowego zadania lub projektu zgodnego z misją i zadaniami Instytutu, określonymi w art. 2.
   Członkowie personelu mogą być oddelegowani na stanowiska poza Instytut, na czas określony w interesie służby, zgodnie z przepisami odnoszącymi się do personelu.
   Przepisy dotyczące oddelegowania przyjmuje rada na wniosek dyrektora.
   Artykuł 8
   Niezależność i autonomia
   Wykonując swoje zadania w Instytucie, dyrektor i analitycy korzystają z intelektualnej niezależności i autonomii operacyjnej.
   Artykuł 9
   Program działań
   1.   Do dnia 31 września każdego roku dyrektor sporządza projekt rocznego programu działań na następny rok, wraz z orientacyjnymi prognozami długoterminowymi na kolejne lata, oraz przedkłada go radzie do zatwierdzenia.
   2.   Do dnia 30 listopada każdego roku rada zatwierdza roczny program działań.
   Artykuł 10
   Budżet
   1.   Wszystkie pozycje dochodów i wydatków Instytutu stanowią przedmiot preliminarza formułowanego na każdy rok budżetowy, który odpowiada rokowi kalendarzowemu, i są wykazywane w budżecie Instytutu, który zawiera wykaz personelu.
   2.   Budżet Instytutu jest zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
   3.   Na dochody Instytutu składają się składki państw członkowskich zgodnie ze skalą produktu narodowego brutto (PNB). Na wniosek dyrektora oraz za zgodą rady, na szczególne projekty zgodne z misją i zadaniami Instytutu, określonymi w art. 2, mogą być przyjmowane dodatkowe wkłady z innych źródeł, w szczególności z państw członkowskich lub instytucji Unii.
   Artykuł 11
   Procedura budżetowa
   1.   Do dnia 31 września każdego roku dyrektor przedkłada radzie projekt rocznego budżetu Instytutu zawierający wydatki administracyjne, wydatki operacyjne i przewidywane przychody, w tym dodatkowe wkłady na szczególne projekty, o których mowa w art. 10 ust. 3.
   2.   Do dnia 30 listopada każdego roku rada zatwierdza roczny budżet Instytutu jednomyślną decyzją przedstawicieli państw członkowskich.
   3.   W przypadku zaistnienia nieuniknionych, wyjątkowych lub nieprzewidzianych okoliczności dyrektor może przedstawić radzie projekt budżetu korygującego. Rada z należytym uwzględnieniem pilności sprawy zatwierdza budżet korygujący jednomyślną decyzją przedstawicieli państw członkowskich.
   4.   Do dnia 31 marca każdego roku, dyrektor przedstawia Radzie i radzie szczegółowe zestawienie wszystkich dochodów i wydatków z poprzedniego roku budżetowego, włączając sprawozdanie z działalności Instytutu.
   5.   Rada udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu Instytutu.
   Artykuł 12
   Przepisy finansowe
   Rada, za zgodą Rady, opracowuje na wniosek dyrektora szczegółowe zasady finansowe określające w szczególności procedurę sporządzania, wykonania i kontroli budżetu Instytutu.
   Artykuł 13
   Przywileje i immunitety
   1.   Przywileje i immunitety dyrektora i personelu Instytutu są przewidziane w decyzji przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 15 października 2001 r. w sprawie przywilejów i immunitetów przyznanych Instytutowi Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem oraz Centrum Satelitarnemu Unii Europejskiej oraz ich organom i członkom personelu. Do czasu wejścia w życie tej decyzji państwo przyjmujące może przyznać dyrektorowi instytutu i jego personelowi przywileje i immunitety przewidziane w tej decyzji.
   2.   Przywileje i immunitety Instytutu są przewidziane w Protokole (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonym do TUE i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
   Artykuł 14
   Odpowiedzialność prawna
   1.   Odpowiedzialność umowna Instytutu jest regulowana przez prawo właściwe dla danej umowy.
   2.   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy na podstawie dowolnej klauzuli arbitrażowej w umowach zawartych przez Instytut.
   3.   Odpowiedzialność osobista personelu wobec Instytutu regulowana jest przez właściwe przepisy, które mają zastosowanie do personelu Instytutu.
   Artykuł 15
   Dostęp do dokumentów
   Na wniosek dyrektora rada przyjmuje reguły dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Instytutu, uwzględniając zasady i ograniczenia ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (2).
   Artykuł 16
   Ochrona informacji niejawnych UE
   Instytut stosuje decyzję Rady 2013/488/UE (3).
   Artykuł 17
   Współpraca z państwami członkowskimi i instytucjami, organami i agencjami Unii
   By wypełnić misję i zadania przedstawione w art. 2, Instytut ściśle współpracuje z państwami członkowskimi i ESDZ. W miarę potrzeb Instytut ustanawia także kontakty robocze z instytucjami Unii, a także z odpowiednimi organami i agencjami Unii, w tym z Europejskim Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony (ESDC), z myślą o wymianie wiedzy fachowej i doradztwie w obszarach wspólnego zainteresowania. Instytut może również realizować wspólne projekty z instytucjami, organami i agencjami Unii.
   Artykuł 18
   Ochrona danych
   Na wniosek dyrektora rada przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4).
   Artykuł 19
   Sprawozdawczość
   Do dnia 31 lipca 2016 r. WP przedstawia Radzie sprawozdanie z realizacji niniejszej decyzji, któremu towarzyszą, w stosownych wypadkach, odpowiednie zalecenia.
   Artykuł 20
   Uchylenie
   Wspólne działanie 2001/554/WPZiB niniejszym traci moc.
   Artykuł 21
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne działanie Rady 2001/554/WPZiB z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie ustanowienia Instytutu Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem (Dz.U. L 200 z 25.7.2001. s. 1)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

      (3)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2240 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiająca program na rzecz rozwiązań interoperacyjnych i wspólnych ram dla europejskich administracji publicznych, przedsiębiorstw i obywateli (program ISA2) jako środek modernizacji sektora publicznego (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               4.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 318/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/2240
   z dnia 25 listopada 2015 r.
   ustanawiająca program na rzecz rozwiązań interoperacyjnych i wspólnych ram dla europejskich administracji publicznych, przedsiębiorstw i obywateli (program ISA2) jako środek modernizacji sektora publicznego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 172,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W serii deklaracji ministerialnych (w Manchesterze w dniu 24 listopada 2005 r., w Lizbonie w dniu 19 września 2007 r., w Malmö w dniu 18 listopada 2009 r. oraz w Granadzie w dniu 19 kwietnia 2010 r.) ministrowie zwrócili się do Komisji o ułatwienie współpracy między państwami członkowskimi przez wdrożenie transgranicznych i międzysektorowych rozwiązań interoperacyjnych, które umożliwią świadczenie bardziej efektywnych i bezpiecznych usług publicznych. Ponadto państwa członkowskie przyznały, że należy świadczyć lepsze usługi publiczne, przeznaczając na nie jednocześnie mniej zasobów, oraz że potencjał usług administracji elektronicznej można zwiększyć przez promowanie kultury współpracy i przez poprawę warunków interoperacyjności w europejskich administracji publicznych.

               (2)

               W komunikacie z dnia 19 maja 2010 r. zatytułowanym „Europejska agenda cyfrowa” (EAC), która jest jedną z inicjatyw przewodnich strategii „Europa 2020”, Komisja podkreśliła, że interoperacyjność ma zasadnicze znaczenie dla maksymalizacji społecznego i gospodarczego potencjału technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT), zatem agendę cyfrową uda się zrealizować jedynie pod warunkiem zagwarantowania interoperacyjności.

               (3)

               W komunikacie z dnia 16 grudnia 2010 r. zatytułowanym „W kierunku interoperacyjności europejskich usług użyteczności publicznej” Komisja wprowadziła europejską strategię interoperacyjności oraz europejskie ramy interoperacyjności.

               (4)

               Interoperacyjność ułatwia udaną realizację polityki i oferuje duże możliwości unikania transgranicznych barier elektronicznych, przyczyniając się dodatkowo do pojawienia się nowych lub do skonsolidowania rozwijanych wspólnych usług publicznych na szczeblu Unii. Interoperacyjność stanowi warunek skutecznego i efektywnego wdrażania w szczególności niżej wymienionych dziedzin polityki.

               (5)

               W obszarze rynku wewnętrznego dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia usługodawcom możliwości realizacji – drogą elektroniczną i w wymiarze transgranicznym – wszystkich procedur i formalności wymaganych do świadczenia usług poza granicami państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa.

               (6)

               W obszarze prawa spółek dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/17/UE (5) nakłada wymóg zapewnienia interoperacyjności rejestrów centralnych, rejestrów handlowych i rejestrów spółek państw członkowskich za pośrednictwem centralnej platformy. Integracja rejestrów spółek zagwarantuje transgraniczną wymianę informacji między rejestrami oraz ułatwi przedsiębiorstwom i obywatelom dostęp na szczeblu Unii do danych dotyczących spółek, zwiększając tym samym pewność prawa w obrocie profesjonalnym w Unii.

               (7)

               W obszarze środowiska dyrektywa 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) nakłada wymóg przyjęcia wspólnych przepisów wykonawczych określających rozwiązania techniczne dla zapewnienia interoperacyjności. W szczególności dyrektywa ta nakłada wymóg dostosowania infrastruktury krajowej, tak by zagwarantować w Unii interoperacyjność oraz dostępność zbiorów danych przestrzennych i usług w wymiarze transgranicznym.

               (8)

               W obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych zwiększona interoperacyjność między europejskimi bazami danych stanowi podstawę funkcjonowania wizowego systemu informacyjnego (7), systemu informacyjnego Schengen II (8), europejskiego systemu daktyloskopijnego (9) oraz europejskiego portalu e-sprawiedliwość (10). Ponadto w dniu 24 września 2012 r. Rada przyjęła konkluzje, w których wezwała do wprowadzenia europejskiego identyfikatora prawodawstwa oraz podkreśliła potrzebę interoperacyjnego wyszukiwania i wymiany informacji prawnych opublikowanych w krajowych dziennikach urzędowych i promulgatorach, czemu służyć mają unikalne identyfikatory i ustrukturyzowane metadane. Współpraca między Europejską Agencją ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości a programem ustanowionym na mocy niniejszej decyzji może przynieść synergię korzystną dla osiągnięcia celów agencji i programu.

               (9)

               Interoperacyjność w administracji publicznej na szczeblu lokalnym, krajowym i europejskim ułatwia osiąganie celów określonych przez Parlament Europejski w rezolucji z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie sprawozdania na temat obywatelstwa UE – 2010 r.: usuwanie przeszkód w zakresie praw obywatelskich UE.

               (10)

               Interoperacyjność ma kluczowe znaczenie dla udanego działania w obszarze ceł, opodatkowania i akcyzy, w funkcjonowaniu transeuropejskich systemów ICT w państwach członkowskich oraz we wspieraniu świadczeń interoperacyjnych usług biznesowych finansowanych z programów Fiscalis 2013 i Cła 2013. Programy te są wdrażane i obsługiwane przez Komisję i krajowe organy administracji. Zasoby uzyskane w programach Fiscalis 2013 i Cła 2013 są udostępniane do dzielenia się i ponownego wykorzystywania w innych obszarach polityki. Ponadto w konkluzjach Rady z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie reformy zarządzania unią celną UE wezwano państwa członkowskie i Komisję do opracowania strategii na rzecz wspólnie zarządzanych i stosowanych systemów informatycznych we wszystkich dziedzinach związanych z cłami.

               (11)

               W obszarze zdrowia dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE (11) ustanawia przepisy służące ułatwieniu dostępu do bezpiecznej transgranicznej opieki zdrowotnej o wysokiej jakości. W szczególności dyrektywa ta ustanawia sieć e-Zdrowie, która ma umożliwić sprostanie wyzwaniom związanym z interoperacyjnością elektronicznych systemów zdrowotnych. Sieć e-Zdrowie może sporządzać wytyczne dotyczące minimalnych zestawów danych wymienianych w wymiarze transgranicznym w przypadku nieplanowanej opieki zdrowotnej i opieki w nagłych wypadkach oraz wytyczne dotyczące usług elektronicznych recept w wymiarze transgranicznym.

               (12)

               W obszarze funduszy europejskich art. 122 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (12) nakłada wymóg, by wszelka wymiana informacji między beneficjentami a instytucjami zarządzającymi, instytucjami certyfikującymi, organami kontrolnymi i instytucjami pośredniczącymi odbywała się za pomocą systemów elektronicznej wymiany danych. Systemy te umożliwiają interoperacyjność systemów krajowych i unijnych oraz umożliwiają beneficjentom jednorazowe przekazanie wszystkich informacji.

               (13)

               W obszarze informacji sektora publicznego w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE (13) podkreślono, że organy sektora publicznego powinny udostępniać dokumenty, jeżeli jest to możliwe i w stosownych przypadkach, przy wykorzystaniu formatów otwartych przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, na najwyższym poziomie szczegółowości i ziarnistości, w formacie zapewniającym interoperacyjność, możliwość ponownego wykorzystywania i dostępność.

               (14)

               W obszarze identyfikacji elektronicznej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 (14) ustanawia europejskie ramy interoperacyjności do celów interoperacyjności krajowych systemów identyfikacji elektronicznej.

               (15)

               W obszarze normalizacji ICT w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 (15) interoperacyjność określana jest jako jeden z zasadniczych rezultatów normalizacji.

               (16)

               W obszarze badań i innowacji w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1291/2013 (16) ustanawiającym program „Horyzont 2020” wyraźnie wspomniano, że rozwiązania interoperacyjne i normy w ICT stanowią kluczowe czynniki umożliwiające partnerstwo przedstawicieli różnych sektorów na poziomie unijnym. Współpraca skupiona na wspólnych, otwartych platformach technologicznych, zapewniająca efekty zewnętrzne i efekt dźwigni, umożliwi wielu zainteresowanym stronom czerpanie korzyści z nowych osiągnięć i tworzenie dalszych innowacji.

               (17)

               W dziedzinie zamówień publicznych, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE (17), 2014/24/UE (18) i 2014/25/UE (19) nakładają na państwa członkowskie obowiązek wdrożenia systemu elektronicznych zamówień publicznych. Dyrektywy te przewidują, że narzędzia i urządzenia wykorzystywane do celów komunikacji za pomocą środków elektronicznych, jak również ich właściwości techniczne, muszą być interoperacyjne z powszechnie wykorzystywanymi produktami ICT. Ponadto dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/55/UE (20) przewiduje opracowanie normy europejskiej dotyczącej fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych w celu zagwarantowania interoperacyjności między elektronicznymi systemami fakturowania w całej Unii.

               (18)

               W związku z tym polityka dotycząca interoperacyjności i jej możliwych zastosowań powinna być koordynowana na poziomie Unii w sposób możliwie najskuteczniejszy i najbardziej uwzględniający potrzeby użytkowników końcowych. Aby wyeliminować fragmentaryzację w obszarze interoperacyjności w Unii, należy propagować wspólne rozumienie interoperacyjności w Unii oraz całościowe podejście do rozwiązań interoperacyjnych.

               (19)

               Interoperacyjność jest także jednym z podstawowych elementów instrumentu „Łącząc Europę” ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 (21) w obszarze infrastruktury i usług łączy szerokopasmowych. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 283/2014 (22) w sprawie wytycznych dotyczących sieci transeuropejskich w dziedzinie infrastruktury telekomunikacyjnej wyraźnie wspomniano, że jednym z operacyjnych priorytetów instrumentu „Łącząc Europę” jest interoperacyjność, łączność, trwałe wdrażanie, eksploatacja i modernizacja transeuropejskiej infrastruktury usług cyfrowych oraz ich koordynacja na szczeblu Unii. Rozporządzenie (UE) nr 283/2014 przewiduje w szczególności tak zwane usługi podstawowe, takie jak identyfikacja elektroniczna, dostarczanie elektroniczne i zautomatyzowane tłumaczenie, w celu ułatwienia operacyjności transgranicznej.

               (20)

               Na szczeblu politycznym Rada wielokrotnie wzywała do zapewnienia jeszcze większej interoperacyjności w Europie oraz kontynuowania wysiłków na rzecz modernizacji europejskich administracji publicznych. W dniach 24–25 października 2013 r. Rada Europejska przyjęła konkluzje, w których podkreśliła, że należy kontynuować modernizację administracji publicznej, szybko wdrażając takie usługi jak administracja elektroniczna, e-zdrowie, e-fakturowanie oraz e-zamówienia, które opierają się na interoperacyjności. Dla zapewnienia szybkiego powstania interoperacyjnego e-społeczeństwa w Unii i uczestnictwa administracji publicznej w propagowaniu korzystania z procedur online zasadnicze znaczenie ma zaangażowanie państw członkowskich. Ponadto do wprowadzenia skuteczniejszej, uproszczonej i przyjaznej dla użytkownika administracji elektronicznej niezbędne mogą być pewne zmiany w europejskich administracjach publicznych przy wsparciu ze strony państw członkowskich. Sprawne usługi publiczne online mają kluczowe znaczenie dla wzmocnienia zaufania przedsiębiorstw i obywateli do usług cyfrowych.

               (21)

               Podchodzenie do kwestii interoperacyjności z perspektywy jednego tylko sektora niesie ze sobą ryzyko przyjęcia różnych lub niekompatybilnych rozwiązań w poszczególnych państwach bądź sektorach, co spowoduje powstanie nowych barier elektronicznych utrudniających prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz związanej z nim swobody przepływu, a także zaszkodzi otwartości i konkurencyjności rynków oraz gwarantowaniu przedsiębiorstwom i obywatelom usług świadczonych w interesie ogólnym. Aby zmniejszyć to ryzyko, państwa członkowskie i Unia powinny zintensyfikować wysiłki na rzecz zapobiegania rozdrobnieniu rynku. Powinny one zagwarantować transgraniczną lub międzysektorową interoperacyjność w toku wykonywania przepisów, zmniejszając równocześnie koszty i obciążenia administracyjne oraz poprawiając efektywność, a także powinny propagować wspólnie uzgodnione rozwiązania ICT przy jednoczesnym zagwarantowaniu odpowiedniego zarządzania.

               (22)

               Podczas tworzenia, ulepszania lub stosowania wspólnych rozwiązań wszelkie inicjatywy powinny, w stosownych przypadkach, opierać się na dzieleniu się doświadczeniem i rozwiązaniami oraz wymianie i propagowaniu najlepszych praktyk, technologicznej neutralności i przystosowalności lub środki te powinny towarzyszyć temu procesowi, a jednocześnie zawsze należy stosować zasady bezpieczeństwa, poszanowania prywatności i ochrony danych osobowych. W tym kontekście należy wspierać przestrzeganie europejskich ram interoperacyjności, otwartych standardów i specyfikacji.

               (23)

               W kolejnych programach dążono do zagwarantowania spójnego opracowywania i realizacji globalnych i sektorowych strategii, ram prawnych, wytycznych, usług i narzędzi w zakresie interoperacyjności, aby zaspokoić wymogi wynikające z ogólnounijnej polityki; do programów tych należą: (i) program wymiany danych między administracjami (1999–2004) („program IDA”), ustanowiony decyzjami Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1719/1999/WE (23) oraz nr 1720/1999/WE (24); (ii) program interoperatywnego świadczenia ogólnoeuropejskich usług eGovernment dla administracji publicznej, przedsiębiorstw i obywateli (2005–2009) („program IDABC”), ustanowiony decyzją 2004/387/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (25); oraz (iii) program na rzecz rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (2010–2015) („program ISA”), ustanowiony decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 922/2009/WE (26). Program ustanowiony na mocy niniejszej decyzji powinien bazować na doświadczeniach zdobytych w trakcie tych programów.

               (24)

               Działania zrealizowane w ramach programów IDA, IDABC oraz ISA znacznie przyczyniły się do zagwarantowania interoperacyjności w elektronicznej wymianie informacji między europejskimi administracjami publicznymi. W rezolucji z dnia 20 kwietnia 2012 r. w sprawie konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego – administracja elektroniczna jako projekt przewodni, Parlament Europejski uznał wkład programu ISA i jego nadrzędną rolę w definiowaniu, promowaniu i wspieraniu wdrażania rozwiązań interoperacyjnych i ram interoperacyjności dla europejskich administracji publicznych, uzyskiwaniu synergii, promowaniu ponownego wykorzystywania rozwiązań oraz przekształcaniu wymogów interoperacyjności w specyfikacje i normy usług cyfrowych.

               (25)

               Decyzja nr 922/2009/WE przestanie obowiązywać w dniu 31 grudnia 2015 r. Potrzebny jest zatem nowy unijny program na rzecz rozwiązań interoperacyjnych i wspólnych ram dla europejskich administracji publicznych, przedsiębiorstw i obywateli („program ISA2”), aby opracować, utrzymać i propagować całościowe podejście do interoperacyjności w celu wyeliminowania fragmentaryzacji w obszarze interoperacyjności oraz w celu uniknięcia barier elektronicznych w Europie; aby ułatwić skuteczne i efektywne elektroniczne interakcje transgraniczne lub międzysektorowe między europejskimi administracjami publicznymi oraz między nimi a przedsiębiorstwami i obywatelami; aby wskazywać, tworzyć i stosować rozwiązania interoperacyjne wspierające wdrażanie polityki i działań Unii; oraz aby ułatwić ponowne wykorzystywanie rozwiązań interoperacyjnych przez europejskie administracje publiczne.

               (26)

               Oprócz europejskich administracji publicznych końcowymi użytkownikami rozwiązań interoperacyjnych są również przedsiębiorstwa i obywatele, ponieważ korzystają z elektronicznych usług publicznych świadczonych przez administrację publiczną. Zasada koncentracji na użytkowniku ma zastosowanie w szczególności do końcowych użytkowników rozwiązań interoperacyjnych. Przez przedsiębiorstwa należy w szczególności rozumieć małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) oraz mikroprzedsiębiorstwa ze względu na ich wartościowy wkład w gospodarkę Unii.

               (27)

               Wspólne ramy i rozwiązania utworzone lub stosowane w ramach programu ISA2 powinny, w miarę możliwości, tworzyć obszar interoperacyjności w celu ułatwienia kontaktów między europejskimi administracjami publicznymi, przedsiębiorstwami i obywatelami oraz w celu zapewnienia, ułatwienia i umożliwienia interoperacyjności transgranicznej lub międzysektorowej.

               (28)

               Powinno być możliwe wdrażanie działań programu ISA2 z wykorzystaniem „metody iteratywnej”.

               (29)

               Ponieważ coraz więcej usług publicznych ma „domyślnie” cyfrowy charakter, należy maksymalnie zwiększyć wydajność wydatków publicznych przeznaczanych na rozwiązania ICT. Taką wydajność należy ułatwiać poprzez zapewnienie planowania świadczenia takich usług już na wczesnym etapie, a w miarę możliwości dzielenie się rozwiązaniami i ponowne ich wykorzystywanie w celu optymalnego wykorzystania środków publicznych. Program ISA2 powinien przyczynić się do osiągnięcia tego celu.

               (30)

               Interoperacyjność, a w związku z tym również rozwiązania tworzone i stosowane w ramach programu ISA2 mają zasadnicze znaczenie dla pełnego wykorzystania potencjału administracji elektronicznej i demokracji elektronicznej, gdyż umożliwiają wprowadzenie punktów kompleksowej obsługi i świadczenie całościowych i przejrzystych usług publicznych, prowadząc do zmniejszenia obciążeń administracyjnych i zmniejszenia kosztów.

               (31)

               Jako użytkownicy końcowi przedsiębiorstwa i obywatele powinni również korzystać ze wspólnych, nadających się do ponownego wykorzystania oraz interoperacyjnych usług bezpośredniej obsługi klientów, wynikających z lepszej integracji procesów i wymiany danych za pośrednictwem działów wsparcia administracyjnego europejskich administracji publicznych.

               (32)

               W swoich działaniach Unia powinna przestrzegać zasady równego traktowania. Obywatele Unii powinni mieć prawo do równego traktowania przez instytucje, organy, urzędy i agencje Unii. Unia powinna uwzględniać wymogi dotyczące walki z wykluczeniem społecznym. W tej kwestii w opracowywanie strategii interoperacyjności usług publicznych w całej Unii należy włączyć zasadę dostępności dla wszystkich, uwzględniając obywateli znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji oraz najsłabiej zaludnione obszary, by zwalczać przepaść cyfrową i wykluczenie, do czego wezwał Parlament Europejski w rezolucji z dnia 20 kwietnia 2012 r. w sprawie konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego – administracja elektroniczna jako projekt przewodni. Wdrażanie elektronicznych usług publicznych przez europejskie administracje publiczne wymaga integracyjnego podejścia (e-integracja), zgodnie z którym, w razie potrzeby, zapewnione zostanie wsparcie techniczne i szkolenia w celu ograniczenia rozbieżności w stosowaniu rozwiązań ICT, i które uwzględni świadczenie usług wieloma kanałami, w tym – w stosownych przypadkach – przez zachowanie tradycyjnych metod dostępu.

               (33)

               Rozwiązania interoperacyjne w programie ISA2 powinny być opracowywane przy zachowaniu prawa użytkowników końcowych do uzyskania dostępu do informacji i treści oraz do ich rozpowszechniania, a także do korzystania z wybranych aplikacji i usług oraz ich udostępniania, jak również do korzystania z wybranych urządzeń końcowych, niezależnie od lokalizacji użytkownika końcowego lub dostawcy usług czy też od lokalizacji, miejsca pochodzenia lub miejsca docelowego informacji, treści lub usługi, za pośrednictwem usługi dostępu do internetu przewidzianej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 (27).

               (34)

               Program ISA2 powinien być instrumentem modernizacji europejskich administracji publicznych. Modernizacja europejskich administracji publicznych i zwiększenie ich interoperacyjności to ważny wkład w ukończenie tworzenia jednolitego rynku cyfrowego w celu umożliwienia obywatelom korzystania w pełni z interoperacyjnych e-usług, od administracji elektronicznej po e-zdrowie, przy priorytetowym traktowaniu usuwania przeszkód, takich jak niepowiązane e-usługi. Brak interoperacyjności często utrudnia wdrażanie całościowych usług cyfrowych oraz rozwój punktów kompleksowej obsługi przedsiębiorstw i obywateli.

               (35)

               Interoperacyjność jest bezpośrednio powiązana z korzystaniem z otwartych specyfikacji i norm oraz zależy od ich stosowania. Program ISA2 powinien promować oraz, w stosownych przypadkach, wspierać częściową lub pełną normalizację istniejących rozwiązań interoperacyjnych. Taką normalizację należy osiągnąć we współpracy z innymi przedsięwzięciami normalizacyjnymi na szczeblu Unii, europejskimi organizacjami normalizacyjnymi oraz innymi międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi.

               (36)

               Zapewniając interoperacyjność, europejskie administracje publiczne pozostaną otwarte i wystarczająco elastyczne, aby móc ewoluować i uwzględniać nowe wyzwania i obszary. Interoperacyjność to warunek niezbędny, by uniknąć utknięcia w pułapce starych technologii, umożliwiający rozwój techniczny i stymulujący innowacyjność. Dzięki opracowaniu rozwiązań interoperacyjnych i wspólnych ram program ISA2 powinien przyczynić się do interoperacyjności między europejskimi administracjami publicznymi, z poszanowaniem neutralności technologicznej, aby uniknąć utknięcia w pułapce starych technologii i umożliwić większą konkurencję i innowacyjność, które będą sprzyjać globalnej konkurencyjności Unii.

               (37)

               Modernizacja europejskich administracji publicznych stanowi jeden z zasadniczych priorytetów w dążeniu do udanego wdrożenia strategii „Europa 2020” i jednolitego rynku cyfrowego. W tym kontekście roczne analizy wzrostu gospodarczego opublikowane przez Komisję w latach 2011, 2012 i 2013 pokazują, że jakość europejskich administracji publicznych ma bezpośredni wpływ na otoczenie gospodarcze i w związku z tym ma zasadnicze znaczenie dla stymulowania produktywności, konkurencyjności, współpracy gospodarczej, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Znajduje to wyraźne odzwierciedlenie w zaleceniach dla poszczególnych państw, w których wezwano do konkretnych działań na rzecz reformy europejskich administracji publicznych.

               (38)

               Rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 zawiera cel tematyczny „wzmacnianie zdolności instytucjonalnych instytucji publicznych i zainteresowanych stron oraz sprawności administracji publicznej”. W tym kontekście należy powiązać program ISA2 z innymi inicjatywami przyczyniającymi się do modernizacji europejskich administracji publicznych, w szczególności dotyczącymi prac nad interoperacyjnością, a także należy dążyć do uzyskania synergii z tymi inicjatywami.

               (39)

               Interoperacyjność europejskich administracji publicznych dotyczy wszystkich szczebli administracji: unijnego, krajowego, regionalnego i lokalnego. Dlatego też należy zagwarantować jak najszerszy udział w programie ISA2, a w rozwiązaniach uwzględnić potrzeby poszczególnych szczebli, jak również – w stosownych przypadkach – potrzeby przedsiębiorstw i obywateli.

               (40)

               Krajowe, regionalne i lokalne organy administracji mogą uzyskiwać wsparcie w ich wysiłkach za pomocą specjalnych instrumentów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, w szczególności części dotyczącej budowania potencjału instytucjonalnego, która obejmuje, w stosownych przypadkach, szkolenie pracowników europejskich administracji publicznych. Bliska współpraca w ramach programu ISA2 powinna doprowadzić do maksymalizacji korzyści oczekiwanych dzięki takim instrumentom przez zagwarantowanie dostosowania finansowanych projektów do ogólnounijnych ram i specyfikacji interoperacyjności, takich jak europejskie ramy interoperacyjności.

               (41)

               W niniejszej decyzji ustanawia się pulę środków finansowych na cały czas trwania programu ISA2, która w rocznej procedurze budżetowej ma stanowić dla Parlamentu Europejskiego i Rady główną kwotę odniesienia w rozumieniu pkt 17 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (28).

               (42)

               Należy rozważyć możliwość wykorzystania funduszy przedakcesyjnych do ułatwienia krajom kandydującym udziału w programie ISA2 oraz możliwość przyjęcia i dalszego wdrażania w tych krajach rozwiązań stworzonych w ramach programu.

               (43)

               Program ISA2 powinien przyczyniać się do realizacji wszelkich inicjatyw następczych w kontekście strategii „Europa 2020” oraz europejskiej agendy cyfrowej. Aby zapobiec powielaniu wysiłków, w programie ISA2 należy uwzględnić inne unijne programy i inicjatywy dotyczące rozwiązań, usług i infrastruktury ICT, w szczególności instrument „Łącząc Europę”, program „Horyzont 2020” oraz plan działania na rzecz administracji elektronicznej na lata 2011–2015 ustanowiony w komunikacie Komisji z dnia 15 grudnia 2010 r. Komisja powinna koordynować te działania przy wdrażania programu ISA2 oraz planowaniu przyszłych inicjatyw mających wpływ na interoperacyjność. Z myślą o racjonalizacji należy przy planowaniu posiedzeń komitetu programu ISA2, w miarę możliwości, uwzględniać zaplanowane posiedzenia dotyczące innych odpowiednich inicjatyw i programów Unii.

               (44)

               Zasady i przepisy określone w prawodawstwie Unii dotyczącym ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych, w szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE (29), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE (30) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 (31), powinny mieć zastosowanie do rozwiązań stosowanych w ramach programu ISA2, które wiążą się z przetwarzaniem danych osobowych. Rozwiązania te powinny zatem wykorzystywać odpowiednie środki techniczne i organizacyjne, by zapewnić zgodność z wymogami ochrony danych ustanowionymi w prawie Unii. W szczególności domyślnym rozwiązaniem powinno być przetwarzanie danych osobowych tylko wtedy, gdy są one odpowiednie, istotne i współmierne do celu, w jakim zostały zebrane. Przy opracowywaniu i tworzeniu rozwiązań interoperacyjnych należy odpowiednio uwzględnić ich wpływ na ochronę danych osobowych.

               (45)

               Oceniając program ISA2, Komisja powinna zwrócić szczególną uwagę na to, czy stworzone i wdrożone rozwiązania mają pozytywny czy negatywny wpływ na modernizację sektora publicznego oraz zaspokajanie potrzeb przedsiębiorstw i obywateli, na przykład dzięki zmniejszeniu nałożonych na nich obciążeń administracyjnych i kosztów oraz dzięki usprawnieniu ogólnej sieci wzajemnych połączeń między europejskimi administracjami publicznymi oraz między nimi a przedsiębiorstwami i obywatelami.

               (46)

               Nabywanie w razie potrzeby usług zewnętrznych na potrzeby programu ISA2 podlega rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (32) oraz dyrektywom 2014/23/UE, 2014/24/UE i 2014/25/UE.

               (47)

               W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania kroczącego programu prac. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (33).

               (48)

               Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, jeżeli – w uzasadnionych przypadkach związanych z ustanowionym kroczącym programem prac, na przykład w przypadku ryzyka przerwy w świadczeniu usług – jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą.

               (49)

               Celem niniejszej decyzji jest opracowanie, utrzymanie i propagowanie całościowego podejścia do interoperacyjności; ułatwienie skutecznych i efektywnych elektronicznych interakcji transgranicznych lub międzysektorowych między europejskimi administracjami publicznymi oraz między nimi a przedsiębiorstwami i obywatelami; wskazywanie, tworzenie i stosowanie rozwiązań interoperacyjnych wspierających wdrażanie polityk i działań Unii; oraz ułatwienie ponownego wykorzystywania rozwiązań interoperacyjnych przez europejskie administracje publiczne. Ponieważ cele te nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, ze względu na to, że ustanowienie funkcji koordynującej na szczeblu europejskim byłoby trudne i kosztowne na poziomie państw członkowskich, gdyby miały się tego podjąć same, natomiast ze względu na skalę i efekty proponowanych działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot i cele
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia program na rzecz rozwiązań interoperacyjnych i wspólnych ram dla europejskich administracji publicznych, przedsiębiorstw i obywateli (zwany dalej „programem ISA2”) na lata 2016–2020.
   Cele programu ISA2 to:

               a)

               opracowanie, utrzymanie i propagowanie całościowego podejścia do interoperacyjności w Unii w celu wyeliminowania fragmentacji w obszarze interoperacyjności w Unii;

               b)

               ułatwienie skutecznych i efektywnych elektronicznych interakcji transgranicznych lub międzysektorowych między europejskimi administracjami publicznymi oraz między europejskimi administracjami publicznymi a przedsiębiorstwami i obywatelami, a także przyczynienie się do rozwoju bardziej skutecznej, uproszczonej i przyjaznej dla użytkownika administracji elektronicznej na krajowym, regionalnym i lokalnym szczeblu administracji publicznej;

               c)

               wskazanie, tworzenie i stosowanie rozwiązań interoperacyjnych wspierających wdrażanie unijnych polityk i działań;

               d)

               ułatwienie ponownego wykorzystywania rozwiązań interoperacyjnych przez europejskie administracje publiczne.

         Program ISA2 uwzględnia społeczne, ekonomiczne i inne aspekty interoperacyjności, a także szczególną sytuację MŚP i mikroprzedsiębiorstw, aby usprawniać interakcję między europejskimi administracjami publicznymi oraz między europejskimi administracjami publicznymi a przedsiębiorstwami i obywatelami.
   2.   Program ISA2 zapewnia wspólne rozumienie interoperacyjności dzięki europejskim ramom interoperacyjności i ich wdrażanie w administracjach państw członkowskich. Komisja, poprzez Pogram ISA2, monitoruje wdrażanie europejskich ram interoperacyjności.
   3.   Program ISA2 zastępuje oraz konsoliduje, propaguje i rozszerza obszary działania w ramach programu ISA.
   Artykuł 2
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               1)

               „interoperacyjność” oznacza możliwość współdziałania odrębnych i zróżnicowanych organizacji na rzecz osiągnięcia wspólnie uzgodnionych celów korzystnych dla wszystkich stron, co obejmuje dzielenie się informacjami i wiedzą pomiędzy tymi organizacjami, poprzez wspierane przez nie procesy biznesowe, za pomocą wymiany danych między ich odpowiednimi systemami ICT;

               2)

               „ramy interoperacyjności” oznaczają uzgodnione podejście do interoperacyjności na potrzeby organizacji pragnących współpracować na rzecz wspólnego świadczenia usług publicznych, określające – w zakresie ich stosowania – zbiór wspólnych elementów takich jak słownictwo, koncepcje, zasady, polityki, wytyczne, zalecenia, normy, specyfikacje i praktyki;

               3)

               „wspólne ramy” oznaczają architekturę referencyjną, specyfikacje, koncepcje, zasady, polityki, zalecenia, normy, metodologię, wytyczne, aktywa semantyczne oraz podobne podejścia i dokumenty, indywidualnie lub łącznie jako zbiór;

               4)

               „wspólne usługi” oznaczają potencjał organizacyjny i techniczny do dostarczania europejskim administracjom publicznym jednolitych rezultatów; należą do nich systemy operacyjne, aplikacje i cyfrowe infrastruktury o charakterze generycznym, które spełniają wspólne wymagania użytkowników w różnych dziedzinach polityki oraz na różnych obszarach geograficznych, wraz z wspierającymi mechanizmami zarządzania operacyjnego;

               5)

               „generyczne narzędzia” oznaczają systemy, platformy referencyjne, wspólne platformy i platformy współpracy oraz generyczne komponenty, które spełniają wspólne wymagania użytkowników w różnych dziedzinach polityki oraz na różnych obszarach geograficznych;

               6)

               „rozwiązania interoperacyjne” oznaczają wspólne usługi i generyczne narzędzia ułatwiające współpracę między odrębnymi i zróżnicowanymi organizacjami, które są albo niezależnie finansowane i tworzone w ramach programu ISA2, albo też tworzone we współpracy z innymi inicjatywami Unii, w oparciu o ustalone wymogi europejskich administracji publicznych;

               7)

               „działania” oznaczają projekty, rozwiązania będące już w fazie operacyjnej oraz środki towarzyszące;

               8)

               „projekt” oznacza realizowany etapowo w wyznaczonym czasie ciąg precyzyjnie sformułowanych zadań związanych z określonymi wymaganiami użytkowników;

               9)

               „zawieszone działania” oznaczają działania w ramach programu ISA2, których finansowanie zostało zawieszone na pewien okres, ale których cele są nadal aktualne i które wciąż podlegają monitorowaniu i ocenie w ramach programu ISA2;

               10)

               „środki towarzyszące” oznaczają:

                           a)

                           środki strategiczne;

                           b)

                           informacje, komunikowanie o korzyściach płynących z programu ISA2 i środki służące upowszechnianiu wiedzy na jego temat skierowane do europejskich administracji publicznych oraz, w stosownych przypadkach, do przedsiębiorstw i obywateli;

                           c)

                           środki wspierające zarządzanie programem ISA2;

                           d)

                           środki związane z dzieleniem się doświadczeniami oraz wymianą i promowaniem najlepszych praktyk;

                           e)

                           środki na rzecz propagowania ponownego wykorzystywania istniejących rozwiązań interoperacyjnych;

                           f)

                           środki służące budowaniu wspólnot oraz zwiększaniu potencjału; oraz

                           g)

                           środki służące zapewnieniu synergii z inicjatywami mającymi istotne znaczenie dla interoperacyjności w innych obszarach unijnej polityki;

               11)

               „instrumenty wspierające dla administracji publicznych” oznaczają narzędzia, ramy, wytyczne i specyfikacje w zakresie interoperacyjności, które wspierają europejskie administracje publiczne przy projektowaniu, realizowaniu i obsługiwaniu rozwiązań interoperacyjnych;

               12)

               „europejskie administracje publiczne” oznaczają administracje publiczne na szczeblu unijnym, krajowym, regionalnym i lokalnym;

               13)

               „użytkownicy końcowi” oznaczają europejskie administracje publiczne, przedsiębiorstwa, w tym MŚP i mikroprzedsiębiorstwa, oraz obywateli;

               14)

               „kluczowe czynniki umożliwiające interoperacyjność” oznaczają rozwiązania interoperacyjne, które są niezbędne, aby umożliwić sprawne i skuteczne świadczenie usług publicznych przez wszystkie administracje;

               15)

               „europejska referencyjna architektura interoperacyjności” lub „EIRA” oznacza strukturę generyczną, złożoną z zasad i wytycznych mających zastosowanie do wdrażania rozwiązań interoperacyjnych w Unii;

               16)

               „europejska kartografia interoperacyjności” lub „EIC” oznacza repozytorium rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych dostarczonych przez instytucje Unii i państwa członkowskie, przedstawionych we wspólnym formacie i zgodnych ze szczególnymi kryteriami w zakresie możliwości ponownego wykorzystywania i interoperacyjności, które mogą być reprezentowane w ramach EIRA.

         Artykuł 3
   Obszary działania
   Program ISA2 wspiera i propaguje:

               a)

               ocenę, doskonalenie, stosowanie i ponowne wykorzystywanie istniejących transgranicznych lub międzysektorowych rozwiązań interoperacyjnych i wspólnych ram;

               b)

               opracowywanie, tworzenie, doprowadzanie do dojrzałości, stosowanie i ponowne wykorzystywanie nowych transgranicznych lub międzysektorowych rozwiązań interoperacyjnych i wspólnych ram;

               c)

               ocenę konsekwencji proponowanych lub przyjętych przepisów prawa Unii w obszarze ICT;

               d)

               wskazywanie luk w prawodawstwie, na szczeblu unijnym i krajowym, szkodzących transgranicznej lub międzysektorowej interoperacyjności między europejskimi administracjami publicznymi;

               e)

               opracowywanie mechanizmów pomiaru ilościowego i określania korzyści wynikających z rozwiązań interoperacyjnych, włącznie z metodologią oceny oszczędności;

               f)

               uzyskanie i przeanalizowanie ogólnego obrazu sytuacji w obszarze interoperacyjności w Unii przez tworzenie, utrzymywanie i ulepszanie EIRA i EIC jako instrumentów mających ułatwiać ponowne wykorzystywanie istniejących rozwiązań interoperacyjnych oraz ustalenie obszarów, w których takich rozwiązań nadal brakuje;

               g)

               utrzymanie, aktualizowanie, propagowanie i monitorowanie wdrażania europejskiej strategii interoperacyjności, europejskich ram interoperacyjności i EIRA;

               h)

               ocenę, aktualizowanie i promowanie istniejących wspólnych specyfikacji i norm oraz opracowywanie, tworzenie i propagowanie nowych wspólnych specyfikacji oraz otwartych specyfikacji i norm za pośrednictwem unijnych platform normalizacyjnych, jak również – w odpowiednich przypadkach – we współpracy z europejskimi lub międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi;

               i)

               utrzymanie i popularyzację platformy umożliwiającej dostęp do najlepszych praktyk i współpracę w ich zakresie, działającej jako środek szerzenia wiedzy na temat dostępnych rozwiązań i ich rozpowszechniania, włącznie z ramami bezpieczeństwa, oraz pomagającej uniknąć powielania wysiłków, a jednocześnie zachęcającej do ponownego wykorzystywania rozwiązań i norm;

               j)

               doprowadzenie do dojrzałości nowych usług i narzędzi w zakresie interoperacyjności oraz utrzymywanie i obsługiwanie istniejących usług i narzędzi w zakresie interoperacyjności na zasadzie tymczasowej;

               k)

               wskazywanie i propagowanie najlepszych praktyk, opracowywanie wytycznych w zakresie koordynowania inicjatyw dotyczących interoperacyjności oraz zachęcanie i wspieranie społeczności pracujących nad zagadnieniami z dziedziny elektronicznych transgranicznych lub międzysektorowych interakcji między użytkownikami końcowymi.

         Do dnia 8 września 2016 r. Komisja opracuje strategię komunikacyjną, mającą na celu szersze informowanie i upowszechnianie wiedzy na temat programu ISA2 i płynących z niego korzyści, skierowaną do przedsiębiorstw, w tym do MŚP, i do obywateli oraz wykorzystującą środki przyjazne dla użytkownika na stronie internetowej programu ISA2.
   Artykuł 4
   Zasady ogólne
   Działania zainicjowane lub kontynuowane w ramach programu ISA2 są:

               a)

               użyteczne oraz zaspokajają ustalone potrzeby i realizują cele programu;

               b)

               zgodne z następującymi zasadami:

                           —

                           pomocniczości i proporcjonalności,

                           —

                           koncentracji na użytkowniku,

                           —

                           włączania i dostępności,

                           —

                           świadczenie usług publicznych w sposób zapobiegający powstawaniu przepaści cyfrowej,

                           —

                           bezpieczeństwa, poszanowania prywatności i ochrony danych,

                           —

                           wielojęzyczności,

                           —

                           uproszczenia i modernizacji procedur administracyjnych,

                           —

                           przejrzystości,

                           —

                           zachowania informacji,

                           —

                           otwartości,

                           —

                           możliwości ponownego wykorzystania i unikania powielania,

                           —

                           technologicznej neutralności, stosowania w miarę możliwości przyszłościowych rozwiązań oraz łatwości w dostosowaniu,

                           —

                           skuteczności i efektywności;

               c)

               elastyczne, możliwe do przeniesienia i zastosowania w innych obszarach działalności gospodarczej lub polityki; oraz

               d)

               wykazują zrównoważony charakter pod względem finansowym, organizacyjnym i technicznym.

         Artykuł 5
   Działania
   1.   Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi i zgodnie z art. 8, realizuje działania określone w kroczącym programie prac, ustanowionym na mocy art. 9.
   2.   Działania w formie projektów składają się – w odpowiednich przypadkach – z następujących faz:

               —

               zainicjowanie,

               —

               planowanie,

               —

               wykonanie,

               —

               zamknięcie i ocena końcowa,

               —

               monitorowanie i kontrola.

         Fazy konkretnych projektów określane są w momencie, w którym działanie zostaje włączone do kroczącego programu prac. Komisja monitoruje postępy w realizacji projektów.
   3.   Wdrażanie programu ISA2 wspierają środki towarzyszące.
   Artykuł 6
   Kryteria kwalifikowalności
   Wszystkie działania finansowane w ramach programu ISA2 spełniają wszystkie następujące kryteria kwalifikowalności:

               a)

               cele programu ISA2 określone w art. 1 ust. 1;

               b)

               odniesienie do co najmniej jednego z obszarów działania programu ISA2 określonych w art. 3;

               c)

               ogólne zasady programu ISA2 określone w art. 4;

               d)

               warunki finansowania określone w art. 11.

         Artykuł 7
   Ustalanie priorytetów
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 wszystkie działania spełniające kryteria kwalifikowalności grupowane są według priorytetów zgodnie z następującymi kryteriami:

               a)

               wkład działania na rzecz obszaru interoperacyjności, mierzony znaczeniem i koniecznością działania dla uzupełnienia obszaru interoperacyjności w całej Unii;

               b)

               zakres działania, mierzony horyzontalnym wpływem działania po jego zakończeniu w odpowiednich sektorach;

               c)

               zasięg geograficzny działania, mierzony liczbą zaangażowanych państw członkowskich i europejskich administracji publicznych;

               d)

               pilność działania, mierzona potencjalnymi skutkami, przy uwzględnieniu braku innych źródeł finansowania;

               e)

               możliwość ponownego wykorzystania działania, mierzona tym, w jakim zakresie można ponownie wykorzystać jego rezultaty;

               f)

               ponowne wykorzystywanie, w ramach danego działania, istniejących wspólnych ram i elementów rozwiązań interoperacyjnych;

               g)

               powiązanie danego działania z inicjatywami Unii, mierzone poziomem współpracy działania z inicjatywami Unii, takimi jak jednolity rynek cyfrowy, oraz poziomem wkładu działania w te inicjatywy.

         2.   Kryteria, o których mowa w ust. 1, są równorzędne. Kwalifikujące się działania spełniające więcej kryteriów niż inne kwalifikujące się działania uzyskują wyższy priorytet z punktu widzenia ujęcia ich w kroczącym programie prac.
   Artykuł 8
   Przepisy wykonawcze
   1.   Przy wdrażaniu programu ISA2 należy odpowiednio uwzględnić europejską strategię interoperacyjności oraz europejskie ramy interoperacyjności.
   2.   Aby zapewnić interoperacyjność między krajowymi i unijnymi systemami informacyjnymi, specyfikacja rozwiązań interoperacyjnych tworzona jest w nawiązaniu do istniejących lub nowych norm europejskich bądź do publicznie dostępnych lub otwartych specyfikacji dotyczących wymiany informacji i integracji usług.
   3.   Tworzenie lub ulepszanie rozwiązań interoperacyjnych opiera się – w stosownych przypadkach – na wymianie poglądów, dzieleniu się doświadczeniami oraz na wymianie i propagowaniu najlepszych praktyk bądź też środki te towarzyszą temu procesowi. W tym celu Komisja gromadzi zainteresowane strony oraz organizuje konferencje, warsztaty i inne spotkania dotyczące kwestii wchodzących w zakres programu ISA2.
   4.   W stosownych przypadkach przy wdrażaniu rozwiązań interoperacyjnych w ramach programu ISA2 należycie uwzględnia się EIRA.
   5.   Rozwiązania interoperacyjne i ich aktualizacje są ujmowane w stosownych przypadkach w EIC oraz udostępniane do ponownego wykorzystywania przez europejskie administracje publiczne.
   6.   Komisja, w każdym momencie, zachęca i umożliwia państwom członkowskim przyłączenie się do działania lub do projektu na dowolnym etapie.
   7.   Aby uniknąć powielania wysiłków, rozwiązania interoperacyjne finansowane w ramach programu ISA2 odnoszą się, w stosownych przypadkach, do rezultatów osiągniętych w ramach odpowiednich inicjatyw Unii lub państwa członkowskiego i ponownie wykorzystują istniejące rozwiązania interoperacyjne.
   8.   Aby zmaksymalizować synergię oraz zapewnić podjęcie połączonych i wzajemnie uzupełniających się wysiłków, działania są koordynowane – w stosownych przypadkach – z innymi odpowiednimi inicjatywami Unii.
   9.   Rozwiązania interoperacyjne utworzone lub ulepszone w ramach programu ISA2 opierają się na dzieleniu się doświadczeniami oraz na wymianie i propagowaniu najlepszych praktyk. Program ISA2 propaguje działania na rzecz budowania wspólnoty wokół ram i rozwiązań będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, angażując odpowiednie zainteresowane strony, włącznie z organizacjami non-profit i uczelniami.
   Artykuł 9
   Kroczący program prac
   1.   W celu wdrożenia działań Komisja przyjmie, do dnia 8 czerwca 2016 r., akty wykonawcze ustanawiające kroczący program prac na cały okres stosowania niniejszej decyzji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze zmieniające ten kroczący program prac co najmniej raz w roku.
   Kroczący programie prac określa, grupuje według priorytetów, dokumentuje, wybiera, projektuje, wdraża, prowadzi i ocenia działania, propaguje ich rezultaty oraz, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 5, zawiesza lub kończy ich finansowanie.
   2.   Do kroczącego programu prac mogą być włączone jedynie działania zgodne z przepisami art. 6 i 7.
   3.   Projekt, który został zainicjowany i opracowany w ramach programu ISA lub w ramach innej unijnej inicjatywy, może zostać włączony do kroczącego programu prac w dowolnej fazie jego realizacji.
   Artykuł 10
   Przepisy budżetowe
   1.   Fundusze uwalniane są w momencie, gdy projekt lub rozwiązanie w fazie operacyjnej zostają włączone do kroczącego programu prac lub po udanej realizacji fazy projektu określonej w kroczącym programie prac lub jakiejkolwiek jego zmienionej wersji.
   2.   Zmiany kroczącego programu prac dotyczące przyznanych środków budżetowych w wysokości przekraczającej 400 000 EUR na działanie przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 2.
   3.   Działania realizowane w ramach programu ISA2 mogą wymagać udzielania zamówień na usługi zewnętrzne, które to zamówienia podlegają przepisom Unii dotyczącym zamówień publicznych ustanowionym w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012.
   Artykuł 11
   Finansowanie działań
   1.   Opracowywanie, tworzenie i ulepszanie wspólnych ram i generycznych narzędzi jest finansowane z programu ISA2. Stosowanie tych ram i narzędzi jest finansowane przez europejskie administracje publiczne.
   2.   Opracowywanie, tworzenie, doprowadzenie do dojrzałości i ulepszanie wspólnych usług jest finansowane z programu ISA2. Z programu ISA2 można również finansować scentralizowaną realizację takich usług na szczeblu Unii, w przypadkach gdy tego rodzaju realizacja leży w interesie Unii oraz jest należycie uzasadniona w kroczącym programie prac. We wszystkich pozostałych przypadkach korzystanie z tych usług finansowane jest z innych źródeł.
   3.   Rozwiązania interoperacyjne przejęte przez program ISA2 w celu doprowadzenia ich do dojrzałości lub w celu ich tymczasowego utrzymania są finansowane z programu ISA2 do czasu, gdy zostaną przejęte przez inne programy lub inicjatywy.
   4.   Środki towarzyszące są finansowane z programu ISA2.
   5.   Finansowanie działania może zostać zawieszone lub zakończone na podstawie wyników monitorowania i kontroli zgodnie z art. 5 oraz w oparciu o ocenę tego, czy działanie nadal zaspokaja stwierdzone potrzeby, a także ocenę skuteczności i efektywności tego działania.
   Artykuł 12
   Procedura komitetowa
   1.   Komisję wspomaga komitet ds. rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych, przedsiębiorstw i obywateli (komitet ISA2). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   3.   W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. Akty te pozostają w mocy przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy.
   Artykuł 13
   Monitorowanie i ocena
   1.   Komisja regularnie monitoruje wdrażanie i wpływ programu ISA2 w celu oceny, czy działania w ramach tego programu nadal zaspokajają stwierdzone potrzeby. Komisja dąży również do uzyskania synergii z uzupełniającymi programami Unii.
   2.   Komisja przekazuje komitetowi ISA2, właściwej komisji lub komisjom Parlamentu Europejskiego, Radzie i Komitetowi Regionów roczne sprawozdanie dotyczące wdrażania i rezultatów programu ISA2.
   Komisja regularnie monitoruje wdrażanie i ponowne wykorzystywanie rozwiązań interoperacyjnych w całej Unii w ramach kroczącego programu prac ustanowionego na podstawie art. 9 ust. 1.
   3.   Komisja przeprowadzi ocenę okresową programu ISA2 do dnia 30 września 2019 r. oraz jego ocenę końcową do dnia 31 grudnia 2021 r., i przekaże wyniki tych ocen, w tych samych terminach, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W tym zakresie właściwa komisja lub komisje Parlamentu Europejskiego mogą zwrócić się do Komisji o przedstawienie wyników ocen oraz o udzielenie odpowiedzi na pytania postawione przez ich członków.
   4.   W ramach ocen, o których mowa w ust. 3, bada się, między innymi, istotność, skuteczność, efektywność, użyteczność, w tym, w stosownych przypadkach, zadowolenie przedsiębiorstw i obywateli oraz zrównoważony charakter i spójność działań realizowanych w ramach programu ISA2. W ocenie końcowej bada się ponadto, w jakim zakresie osiągnięto cele programu ISA2, takie jak ponowne wykorzystywanie rozwiązań interoperacyjnych w całej Unii, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb wyrażonych przez europejskie administracje publiczne.
   5.   W ocenach dokonuje się ewaluacji funkcjonowania programu ISA2 pod kątem realizacji celów ustanowionych w art. 1 ust. 1 oraz zgodności z zasadami określonymi w art. 4 lit. b). Realizację celów mierzy się w szczególności przy uwzględnieniu szeregu kluczowych czynników umożliwiających interoperacyjność oraz za pomocą szeregu instrumentów wspierających dla administracji publicznych, dostarczonych europejskim administracjom publicznym i wykorzystywanych przez te administracje. Wskaźniki służące ocenie rezultatów i wpływu programu ISA2 określa się w kroczącym programie prac.
   6.   W ramach ocen bada się korzyści, jakie Unia odniosła w związku z realizacją wspólnych polityk, wskazuje potencjalne przypadki nakładania się działań i bada spójność z dziedzinami wymagającymi ulepszeń oraz weryfikuje synergię z innymi inicjatywami Unii, w szczególności z instrumentem „Łącząc Europę”.
   W ocenach dokonuje się ewaluacji przydatności działań w ramach programu ISA2 dla organów lokalnych i regionalnych z perspektywy poprawy interoperacyjności w administracji publicznej i efektywności świadczenia usług publicznych.
   7.   Oceny zawierają, w odpowiednich przypadkach, informacje dotyczące:

               a)

               ilościowych i jakościowych korzyści uzyskiwanych dzięki rozwiązaniom interoperacyjnym poprzez powiązanie ICT z potrzebami użytkowników końcowych;

               b)

               ilościowych i jakościowych rezultatów rozwiązań interoperacyjnych opartych na ICT.

         8.   Zakończone lub zawieszone działania pozostają przedmiotem całkowitej oceny programu. Są one monitorowane pod kątem ich pozycji w całościowym obszarze interoperacyjności w Europie oraz oceniane pod względem ich akceptacji przez użytkowników, korzystania z nich oraz ponownego wykorzystywania.
   Artykuł 14
   Współpraca międzynarodowa
   1.   W programie ISA2 mogą uczestniczyć inne państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz kraje kandydujące w ramach ich odpowiednich umów z Unią.
   2.   Wspierana jest współpraca z innymi państwami trzecimi oraz organizacjami i instytucjami międzynarodowymi, zwłaszcza w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego i partnerstwa wschodniego, a także z państwami sąsiadującymi, zwłaszcza z państwami Bałkanów Zachodnich i z państwami regionu Morza Czarnego. Koszty z tym związane nie mogą być pokrywane z programu ISA2.
   3.   W stosownych przypadkach program ISA2 obejmuje propagowanie ponownego wykorzystywania przez państwa trzecie stworzonych w jego ramach rozwiązań.
   Artykuł 15
   Inicjatywy pozaunijne
   Bez uszczerbku dla innych polityk Unii rozwiązania interoperacyjne stworzone lub stosowane w ramach programu ISA2 mogą być wykorzystywane w ramach pozaunijnych inicjatyw, do celów niekomercyjnych, o ile budżet ogólny Unii nie zostanie obciążony dodatkowymi kosztami, a realizacja głównego celu Unii związanego z danym rozwiązaniem nie będzie zagrożona.
   Artykuł 16
   Ochrona danych
   Przetwarzanie danych osobowych za pomocą rozwiązań stosowanych w ramach programu ISA2 przebiega zgodne z zasadami i przepisami zawartymi w dyrektywach 95/46/WE i 2002/58/WE oraz w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 17
   Przepisy finansowe
   1.   Pula środków finansowych przeznaczona na wdrażanie programu ISA2 w okresie jego stosowania wynosi 130 928 000 EUR.
   2.   Roczne środki są zatwierdzane przez Parlament Europejski i Radę w granicach przewidzianych w wieloletnich ramach finansowych.
   3.   Środki finansowe przydzielone na realizację programu ISA2 można również wykorzystać do pokrycia wydatków związanych z działaniami w zakresie przygotowania, monitorowania, kontroli, audytu i oceny, które są regularnie niezbędne do zarządzania programem i osiągania jego celów.
   Artykuł 18
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
   Niezależnie od akapitu drugiego niniejszego artykułu, art. 13 stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 25 listopada 2015 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         N. SCHMIT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 12 z 15.1.2015, s. 99.

      (2)  Dz.U. C 140 z 28.4.2015, s. 47.

      (3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 listopada 2015 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 23 listopada 2015 r.

      (4)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36).

      (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/17/UE z dnia 13 czerwca 2012 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/666/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/56/WE i 2009/101/WE w zakresie integracji rejestrów centralnych, rejestrów handlowych i rejestrów spółek (Dz.U. L 156 z 16.6.2012, s. 1).

      (6)  Dyrektywa 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiająca infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).

      (8)  Rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4).

      (9)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczące ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania konwencji dublińskiej (Dz.U. L 316 z 15.12.2000, s. 1).

      (10)  https://e-justice.europa.eu

      (11)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45).

      (12)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320).

      (13)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 175 z 27.6.2013, s. 1).

      (14)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).

      (15)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 12).

      (16)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1291/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014-2020) oraz uchylające decyzję nr 1982/2006/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 104).

      (17)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).

      (18)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).

      (19)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243).

      (20)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/55/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych (Dz.U. L 133 z 6.5.2014, s. 1).

      (21)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające instrument „Łącząc Europę”, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 913/2010 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010 (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 129).

      (22)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 283/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wytycznych dotyczących sieci transeuropejskich w dziedzinie infrastruktury telekomunikacyjnej, uchylające decyzję nr 1336/97/WE (Dz.U. L 86 z 21.3.2014, s. 14).

      (23)  Decyzja nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) (Dz.U. L 203 z 3.8.1999, s. 1).

      (24)  Decyzja nr 1720/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. przyjmująca szereg działań i środków w celu zapewnienia interoperacyjności i dostępu do transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) (Dz.U. L 203 z 3.8.1999, s. 9).

      (25)  Decyzja 2004/387/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperatywnego świadczenia ogólnoeuropejskich usług eGovernment dla administracji publicznej, przedsiębiorstw i obywateli (IDABC) (Dz.U. L 144 z 30.4.2004, s. 62).

      (26)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 922/2009/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (ISA) (Dz.U. L 260 z 3.10.2009, s. 20).

      (27)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiające środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. L 310 z 26.11.2015, s. 1).

      (28)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (29)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

      (30)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37).

      (31)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (32)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii i uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (33)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).


title: 2008/903/WE: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie pełnego stosowania przepisów dorobku Schengen w Konfederacji Szwajcarskiej

text:
               5.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 327/15

      DECYZJA RADY

   z dnia 27 listopada 2008 r.
   w sprawie pełnego stosowania przepisów dorobku Schengen w Konfederacji Szwajcarskiej
   (2008/903/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając umowę zawartą przez Unię Europejską, Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwaną dalej „umową”) (1), która została podpisana dnia 26 października 2004 r. (2) i weszła w życie dnia 1 marca 2008 r. (3), w szczególności jej art. 15 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 15 ust. 1 umowy stanowi, że przepisy dorobku Schengen mają zastosowanie do Konfederacji Szwajcarskiej wyłącznie na mocy decyzji Rady podjętej w tym celu po sprawdzeniu, czy niezbędne warunki stosowania tego dorobku zostały spełnione.

               (2)

               Po sprawdzeniu, czy niezbędne warunki stosowania przepisów dorobku Schengen dotyczących ochrony danych zostały spełnione przez Konfederację Szwajcarską, Rada, swoją decyzją 2008/421/WE (4), wprowadziła w życie w odniesieniu do Konfederacji Szwajcarskiej przepisy dorobku Schengen dotyczące systemu informacyjnego Schengen z dniem 14 sierpnia 2008 r.

               (3)

               Zgodnie z mającymi zastosowanie procedurami oceny Schengen określonymi w decyzji Komitetu Wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. ustanawiającej Stały Komitet ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen (SCH/Com-ex (98) 26 def.) (5) Rada sprawdziła, czy niezbędne warunki stosowania dorobku Schengen zostały spełnione w Konfederacji Szwajcarskiej w pozostałych obszarach tego dorobku: granice lądowe, współpraca policyjna, system informacyjny Schengen oraz wizy.

               (4)

               W dniu 27 listopada 2008 r. Rada stwierdziła, że warunki dotyczące każdego z wyżej wymienionych obszarów zostały spełnione przez Konfederację Szwajcarską.

               (5)

               W odniesieniu do oceny i wprowadzenia w życie dorobku Schengen na granicach powietrznych, w późniejszym terminie należy przeprowadzić kolejne wizytacje.

               (6)

               Możliwe jest zatem określenie terminów pełnego stosowania dorobku Schengen, to jest terminów zniesienia kontroli osób na granicach wewnętrznych z Konfederacją Szwajcarską. Gdyby te kolejne wizytacje na granicach powietrznych nie wypadły pomyślnie, należy ponownie rozpatrzyć ustalone terminy stosowania dorobku Schengen dotyczącego zniesienia kontroli osób na granicach powietrznych.

               (7)

               Począwszy od najwcześniejszego z tych terminów, powinny zostać zniesione ograniczenia dotyczące stosowania systemu informacyjnego Schengen określone w decyzji 2008/421/WE.

               (8)

               Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy i art. 14 ust. 1 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii (6), ta druga umowa powinna być wprowadzona w życie od dnia 12 grudnia 2008 r.

               (9)

               Umowa między Konfederacją Szwajcarską a Królestwem Danii dotycząca wzajemnych praw i obowiązków Danii i Konfederacji Szwajcarskiej w odniesieniu do przepisów dorobku Schengen wchodzących w zakres tytułu IV Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi, że w odniesieniu do wprowadzania w życie, stosowania i rozwoju dorobku Schengen zaczyna ona obowiązywać w tym samym dniu, w którym zaczyna obowiązywać wspomniana umowa.

               (10)

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit drugi umowy oraz w wyniku częściowego stosowania dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o czym mowa w decyzji Rady 2004/926/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wprowadzenia w życie części dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (7), a w szczególności art. 1 akapit pierwszy tej decyzji, jedynie część przepisów dorobku Schengen mająca zastosowanie do Konfederacji Szwajcarskiej w jej stosunkach z państwami członkowskimi stosującymi w pełni dorobek Schengen powinna mieć zastosowanie w stosunkach Konfederacji Szwajcarskiej ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               (11)

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit trzeci umowy oraz w wyniku częściowego stosowania dorobku Schengen przez Cypr oraz Bułgarię i Rumunię, przewidzianego odpowiednio w art. 3 ust. 2 aktu przystąpienia z 2003 r. i w art. 4 ust. 2 aktu przystąpienia z 2005 r., jedynie ta część przepisów dorobku Schengen, która obowiązuje w tych państwach członkowskich, powinna mieć także zastosowanie w stosunkach Konfederacji Szwajcarskiej z tymi państwami członkowskimi.

               (12)

               Umowa między Konfederacją Szwajcarską, Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotycząca wprowadzania w życie, stosowania i rozwoju dorobku Schengen i dotycząca kryteriów i metod ustalania państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego w Szwajcarii, Islandii lub Norwegii stanowi, że w zakresie wprowadzania w życie, stosowania i rozwoju dorobku Schengen zaczyna ona obowiązywać w tym samym dniu, w którym zaczyna obowiązywać wspomniana umowa,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Wszystkie przepisy, o których mowa w załącznikach A i B do umowy, oraz wszelkie akty stanowiące rozwinięcie tych przepisów mają zastosowanie do Konfederacji Szwajcarskiej w jej stosunkach z Królestwem Belgii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji od dnia 12 grudnia 2008 r.
   W zakresie, w jakim przepisy te regulują zniesienie kontroli osób na granicach wewnętrznych, mają one zastosowanie do granic powietrznych od dnia 29 marca 2009 r. Rada może postanowić o odroczeniu tego terminu, stanowiąc zwykłą większością głosów członków Rady reprezentujących rządy państw członkowskich, do których mają zastosowanie przepisy dorobku Schengen regulujące zniesienie kontroli osób na granicach wewnętrznych. W takim przypadku Rada ustala nowy termin, stanowiąc na zasadzie jednomyślności tych członków.
   Wszystkie ograniczenia dotyczące stosowania systemu informacyjnego Schengen przez zainteresowane państwa członkowskie zostają zniesione od dnia 8 grudnia 2008 r.
   2.   Przepisy dorobku Schengen wprowadzone w życie przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na podstawie art. 1 decyzji Rady 2004/926/WE oraz wszelkie akty stanowiące rozwinięcie tych przepisów mają zastosowanie do Konfederacji Szwajcarskiej w jej stosunkach ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej od dnia 12 grudnia 2008 r.
   3.   Przepisy dorobku Schengen mające zastosowanie do Cypru, z jednej strony, oraz do Bułgarii i Rumunii, z drugiej strony, na podstawie odpowiednio art. 3 ust. 1 Aktu Przystąpienia z 2003 r. i art. 4 ust. 1 aktu przystąpienia z 2005 r. oraz wszelkie akty stanowiące rozwinięcie tych przepisów mają zastosowanie do Konfederacji Szwajcarskiej w jej stosunkach z Cyprem, Bułgarią i Rumunią od dnia 12 grudnia 2008 r.
   Artykuł 2
   W drodze odstępstwa od załącznika II rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (8), Szwajcaria jest upoważniona do utrzymania zwolnienia z obowiązku wizowego w odniesieniu do Antigui i Barbudy, Bahamów, Barbadosu oraz Saint Kitts i Nevis od dnia 12 grudnia 2008 r. do wejścia w życie umów o zniesieniu wiz między Wspólnotą Europejską a każdym z tych państw.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 listopada 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. ALLIOT-MARIE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

      (2)  Decyzje Rady 2004/849/WE (Dz.U. L 368 z 15.12.2004, s. 26) i 2004/860/WE (Dz.U. L 370 z 17.12.2004, s. 78).

      (3)  Decyzje Rady 2008/146/WE (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1) i 2008/149/WSiSW (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50).

      (4)  Dz.U. L 149 z 7.6.2008, s. 74.

      (5)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 138.

      (6)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 5.

      (7)  Dz.U. L 395 z 31.12.2004, s. 70.

      (8)  Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 2 września 2014 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015

text:
               3.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 2 września 2014 r.
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015
   (2014/C 295/01)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314 ust. 3, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 czerwca 2014 r. Komisja przedłożyła wniosek zawierający projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 (1).

               (2)

               Rada przeanalizowała wniosek Komisji z myślą o określeniu stanowiska spójnego – po stronie dochodów – z decyzją Rady 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (2), a – po stronie wydatków – z rozporządzeniem Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającym wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (3),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 zostało przyjęte przez Radę w dniu 2 września 2014 r.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/ lub można pobrać go z tej strony.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 września 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  COM(2014) 300 final.

      (2)  Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17.

      (3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.