title: 2013/548/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja VII – Komitet Regionów#Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja VII – Komitet Regionów

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/130

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja VII – Komitet Regionów
   (2013/548/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 436 – C7-0230/2012) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0093/2013),

               1.

               udziela sekretarzowi generalnemu Komitetu Regionów absolutorium z wykonania budżetu Komitetu Regionów za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 68 z 15.3.2011.

      (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja VII – Komitet Regionów
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 (1),

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 436 – C7-0230/2012) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2011, wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0093/2013),

                  1.

                  zauważa z zadowoleniem, że w sprawozdaniu rocznym za rok 2011 Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż nie odnotowano istotnych słabych punktów w objętych audytem obszarach dotyczących zasobów ludzkich i zamówień dla Komitetu Regionów (zwanego dalej „Komitetem”);

                  2.

                  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż w roku budżetowym zakończonym dnia 31 grudnia 2011 r. w łącznych płatnościach na wydatki administracyjne i inne wydatki instytucji i organów nie wystąpiły istotne błędy;

                  3.

                  zauważa, że w 2011 r. zatwierdzony budżet Komitetu wyniósł 84 100 000 EUR, z czego 82 000 000 EUR (w 2010 r. 90 800 000 EUR) stanowiły środki na zobowiązania, a wskaźnik wykorzystania wyniósł 97,5 %, zatem mniej niż poziom 99,4 % uzyskany w 2010 r.; podkreśla, że budżet Komitetu jest czysto administracyjny oraz że 72 % tego budżetu przeznaczono na wydatki na pracowników instytucji, a 28 % – na budynki, meble, wyposażenie i różne wydatki operacyjne;

                  4.

                  wyraża zaniepokojenie spadkiem wskaźnika wykorzystywania budżetu; wzywa do działań zmierzających do poprawy tego wskaźnika oraz do monitorowania wprowadzanych zmian;

                  5.

                  uznaje fakt, że nowa rola Komitetu, podkreślona w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wymaga dostosowań w organizacji Komitetu, uważa jednak, że dostosowania te można było przewidzieć w zobowiązaniach budżetowych na 2011 r.;

                  6.

                  z zadowoleniem przyjmuje projekty dotyczące wewnętrznej organizacji Komitetu, w których ustalono cele w zakresie współpracy między poszczególnymi działami oraz rozwoju synergii we wspólnych działaniach; chce być informowany na bieżąco o tych projektach oraz otrzymywać dokładniejsze informacje na temat budżetowych konsekwencji podjętych środków;

                  7.

                  gratuluje Komitetowi, podobnie jak Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu (EKES), uzyskania certyfikatu EMAS i ISO-14001; ubolewa jednak, że nie podano informacji o zużyciu energii ze źródeł odnawialnych, o co Parlament wnosił w rezolucji w sprawie absolutorium za poprzedni rok; przypomina o obowiązku podawania do publicznej wiadomości danych dotyczących udziału energii ze źródeł odnawialnych oraz wpływu na środowisko;

                  8.

                  zauważa z zadowoleniem, że dział budżetowy Komitetu zapisał w centralnej bazie danych zalecenia i wymogi sformułowane przez Komisję Kontroli Budżetowej Parlamentu oraz że regularnie monitorowane są postępy w ich wdrażaniu;

                  9.

                  wzywa Komitet do dalszego monitorowania struktury personelu, by uzyskać w pełni wydajną organizację stanowisk przyczyniającą się do lepszego wydatkowania przyznanego budżetu;

                  10.

                  z zadowoleniem przyjmuje stopniowe wprowadzanie wideokonferencji; oczekuje, że będzie regularnie informowany o ich skuteczności oraz o uzyskanych oszczędnościach, w tym na wydatkach związanych z podróżami;

                  11.

                  odnotowuje z uznaniem zalecenia i cele ustalone przez dział audytu wewnętrznego Komitetu; uważa jednak, że należy poprawić i usprawnić ich wykonanie;

                  12.

                  z zadowoleniem odnotowuje wyniki uzyskane w dziedzinie tłumaczeń pisemnych po odnowieniu porozumienia o współpracy między Komitetem a EKES; zauważa jednak, że wysokie zapotrzebowanie na tłumaczenie w okresach szczytu spowodowało większe wykorzystanie zasobów zewnętrznych; wzywa Komitet do wprowadzenia lepszego harmonogramu zlecania tłumaczeń;

                  13.

                  zwraca się do Komitetu o przedstawienie w następnym rocznym sprawozdaniu z działalności wskaźnika zamówionych, a niewykorzystanych usług tłumaczenia ustnego w danym roku;

                  14.

                  popiera wnioski ze śródokresowej oceny porozumienia o współpracy administracyjnej między Komitetem a EKES; podziela stanowisko, że potrzebne są pewne udoskonalenia, by zracjonalizować zasoby ludzkie we wspólnych działach i w działach tłumaczeniowych;

                  15.

                  wzywa do przedstawienia szczegółowych informacji o celach współpracy administracyjnej, zakresie, w jakim są one osiągane, i ich wpływie na oszczędności;

                  16.

                  gratuluje Komitetowi wysokiej jakości rocznego sprawozdania z działalności oraz przedstawienia kompleksowego rocznego sprawozdania dotyczącego oddziaływania Komitetu, które stanowi ważne narzędzie oceny jego pracy; zauważa z zadowoleniem, że w rocznym sprawozdaniu z działalności zamieszczono pełną tabelę wszystkich zasobów ludzkich, jakimi dysponuje Komitet; zachęca Komitet, by w tabeli tej podał informacje o udziale poszczególnych grup pracowników w szkoleniach zawodowych;

                  17.

                  przypomina swoje stanowisko, zgodnie z którym uzyskanie przejrzystości wymaga, by oświadczenia majątkowe członków wszystkich instytucji oraz ich aktualizacje były dostępne w internecie; z zadowoleniem przyjmuje podjętą w 2011 r. przez Prezydium Komitetu decyzję o udostępnieniu online oświadczeń majątkowych członków i oczekuje na ich udostępnienie w najbliższym czasie.

         (1)  Dz.U. L 68 z 15.3.2011.

         (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

         (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: 2012/176/UE: Decyzja Rady z dnia 8 marca 2012 r. dotycząca zawarcia Protokołu do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych#Protokół do Układu euro-śródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych

text:
               28.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 marca 2012 r.
   dotycząca zawarcia Protokołu do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych
   (2012/176/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (i) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Królestwo Maroka w programach unijnych (zwany dalej „protokołem”) został podpisany w imieniu Unii w dniu 7 października 2010 r.

               (2)

               W związku z wejściem w życie Traktatu z Lizbony dnia 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół do Układu euro-śródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych.
   Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji, przewidzianej w art. 10 protokołu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 marca 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. BØDSKOV

            Przewodniczący

      PROTOKÓŁ
      do Układu euro-śródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotyczącej ogólnych zasad udziału Królestwa Maroka w programach unijnych
      UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
      z jednej strony, oraz
      KRÓLESTWO MAROKA, zwane dalej „Marokiem”,
      z drugiej strony,
      zwane dalej razem „Stronami”,
      MAJĄC NA UWADZE, ŻE:

                  (1)

                  W dniu 26 lutego 1996 r. Maroko zawarło Układ euro-śródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Marokiem z drugiej strony (1) (zwany dalej „układem śródziemnomorskim”).

                  (2)

                  Rada Europejska w Brukseli w dniach 17–18 czerwca 2004 r. z zadowoleniem przyjęła wniosek Komisji dotyczący europejskiej polityki sąsiedztwa i zatwierdziła związane z tym konkluzje Rady z dnia 14 czerwca 2004 r.

                  (3)

                  Rada wielokrotnie przyjmowała później konkluzje wspierające tę politykę.

                  (4)

                  W dniu 5 marca 2007 r. Rada wyraziła poparcie dla ogólnego i całościowego podejścia nakreślonego w komunikacie Komisji z dnia 4 grudnia 2006 r., aby umożliwić krajom partnerskim objętym europejską polityką sąsiedztwa udział – na podstawie ich osiągnięć i gdy pozwalają na to stosowne podstawy prawne – w agencjach i programach wspólnotowych.

                  (5)

                  Maroko wyraziło chęć uczestnictwa w szeregu programów unijnych.

                  (6)

                  Szczegółowe ustalenia mające zastosowanie do udziału Maroka w każdym z poszczególnych programów, w szczególności dotyczące wkładu finansowego oraz procedur sprawozdawczych i procedur oceny, należy określić w ramach protokołu między Komisją Europejską a właściwymi organami Maroka,

            UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Niniejszym zezwala się Maroku na udział we wszystkich bieżących i przyszłych programach unijnych otwartych na uczestnictwo Maroka zgodnie ze stosownymi przepisami o przyjęciu tych programów.
      Artykuł 2
      Maroko wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii odpowiadający swojemu uczestnictwu w poszczególnych programach.
      Artykuł 3
      Przedstawiciele Maroka są upoważnieni do uczestniczenia w charakterze obserwatorów i w zakresie dotyczącym Maroka, w pracach komitetów zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, w które Maroko wnosi wkład finansowy.
      Artykuł 4
      Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Maroka podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom, jakie w zakresie danych programów mają zastosowanie do państw członkowskich.
      Artykuł 5
      Szczegółowe ustalenia dotyczące udziału Maroka w każdym z programów, w szczególności należnego wkładu finansowego oraz procedur sprawozdawczych i procedur oceny, zostaną określone w protokole ustaleń między Komisją a właściwymi organami Maroka, na podstawie kryteriów ustalonych w stosownych programach.
      Jeżeli Maroko zwróci się o pomoc zewnętrzną Unii w celu uczestnictwa w określonym programie na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (2) lub na mocy jakiegokolwiek innego, przyjętego w przyszłości, podobnego rozporządzenia dotyczącego pomocy zewnętrznej Unii na rzecz Maroka, warunki korzystania przez Maroko z pomocy zewnętrznej Unii należy określić w umowie finansowej, w szczególności zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006.
      Artykuł 6
      Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), każdy protokół ustaleń zawarty na mocy art. 5 niniejszego protokołu musi stanowić, że kontrola finansowa lub audyty lub inne kontrole, w tym dochodzenia administracyjne, będą prowadzone przez Komisję, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz Trybunał Obrachunkowy, lub z ich upoważnienia.
      Należy przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące kontroli finansowej i audytów, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot bezprawnie wypłaconych, przyznające Komisji, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz Trybunałowi Obrachunkowemu uzyskanie uprawnień odpowiadających ich uprawnieniom w odniesieniu do beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę w Unii.
      Artykuł 7
      Niniejszy protokół ma zastosowanie w okresie obowiązywania układu euro-śródziemnomorskiego.
      Strony podpisują i zatwierdzają niniejszy protokół zgodnie ze swoimi właściwymi procedurami.
      Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy protokół poprzez powiadomienie na piśmie drugiej Strony. Protokół przestaje obowiązywać sześć miesięcy od daty takiego powiadomienia.
      Wypowiedzenie niniejszego protokołu przez którąkolwiek ze Stron nie ma wpływu na kontrole przeprowadzane, w razie potrzeby, na mocy postanowień art. 5 lub 6.
      Artykuł 8
      Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego protokołu, a następnie co trzy lata, Strony mogą dokonać przeglądu wdrażania niniejszego protokołu w oparciu o rzeczywisty udział Królestwa Maroka w programach unijnych.
      Artykuł 9
      Niniejszy protokół ma zastosowanie, z jednej strony, w odniesieniu do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony – do terytorium Królestwa Maroka.
      Artykuł 10
      Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym strony powiadomią się wzajemnie kanałami dyplomatycznymi o zakończeniu swoich stosownych procedur niezbędnych do tego celu.
      Artykuł 11
      Niniejszy protokół stanowi integralną część układu.
      Artykuł 12
      Niniejszy protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.

         Съставено в Брюксел на тринадесети декември две хиляди и десета година.
         Hecho en Bruselas, el trece de diciembre de dos mil diez.
         V Bruselu dne třináctého prosince dva tisíce deset
         Udfærdiget i Bruxelles den trettende december to tusind og ti.
         Geschehen zu Brüssel am dreizehnten Dezember zweitausendzehn.
         Kahe tuhande kümnenda aasta detsembrikuu kolmeteistkümnendal päeval Brüsselis.
         Έγινε στις Βρυξέλλες στις δεκατρείς Δεκεμβρίου δύο χιλιάδες δέκα.
         Done at Brussels on the thirteenth day of December in the year two thousand and ten.
         Fait à Bruxelles, le treize décembre deux mille dix.
         Fatto a Bruxelles, addì tredici dicembre duemiladieci.
         Briselē, divi tūkstoši desmitā gada trīspadsmitajā decembrī.
         Priimta du tūkstančiai dešimtų metų gruodžio tryliktą dieną Briuselyje.
         Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizedik év december tizenharmadik napján.
         Magħmul fi Brussell, fit-tlettax-il jum ta' Diċembru tas-sena elfejn u għaxra.
         Gedaan te Brussel, de dertiende december tweeduizend tien.
         Sporządzono w Brukseli dnia trzynastego grudnia roku dwa tysiące dziesiątego.
         Feito em Bruxelas, em treze de Dezembro de dois mil e dez.
         Întocmit la Bruxelles, la treisprezece decembrie două mii zece.
         V Bruseli dňa trinásteho decembra dvetisícdesať.
         V Bruslju, dne trinajstega decembra leta dva tisoč deset.
         Tehty Brysselissä kolmantenatoista päivänä joulukuuta vuonna kaksituhattakymmenen.
         Som skedde i Bryssel den trettonde december tjugohundratio.

            За Европейския съюз
            Por la Unión Europea
            Za Evropskou unii
            For Den Europæiske Union
            Für die Europäische Union
            Euroopa Liidu nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
            For the European Union
            Pour l'Union européenne
            Per l'Unione europea
            Eiropas Savienības vārdā –
            Europos Sąjungos vardu
            Az Európai Unió részéről
            Għall-Unjoni Ewropea
            Voor de Europese Unie
            W imieniu Unii Europejskiej
            Pela União Europeia
            Pentru Uniunea Europeană
            Za Európsku úniu
            Za Evropsko unijo
            Euroopan unionin puolesta
            För Europeiska unionen

            За Кралство Мароко
            Por el Reino de Marruecos
            Za Marocké království
            For Kongeriget Marokko
            Für das Königreich Marokko
            Maroko Kuningriigi nimel
            Για το Βασίλειο του Μαρόκου
            For the Kingdom of Morocco
            Pour le Royaume du Maroc
            Per il Regno del Marocco
            Marokas Karalistes vārdā –
            Maroko Karalystės vardu,
            A Marokkói Királyság részéről
            Għar-Renju tal-Marokk
            Voor het Koninkrijk Marokko
            W imieniu Królestwa Maroka
            Pelo Reino de Marrocos
            Pentru Regatul Maroc
            Za Marocké kráľovstvo
            Za Kraljevino Maroko
            Marokon kuningaskunnan puolesta
            För Konungariket Marocko

         (1)  Dz.U. L 70 z 18.3.2000, s. 2.

         (2)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.


title: 2010/702/UE: Decyzja Rady z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego#Projekt – Decyzja nr …/… Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony z dnia … w sprawie przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w Układzie o stabilizacji i stowarzyszeniu

text:
               23.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 306/35

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 października 2010 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
   (2010/702/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. b) w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 47 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony (1) („układ”) stanowi, iż Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia przyjmuje w drodze decyzji odpowiednie przepisy dotyczące realizacji celów określonych w tym artykule.

               (2)

               Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji, nie są nią związane ani jej nie stosują,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, w sprawie wykonania art. 47 układu opiera się na projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. MILQUET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 26 z 28.1.2005, s. 3.

      Projekt
      DECYZJA NR …/… RADY STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA
      utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony
      z dnia …
      w sprawie przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w Układzie o stabilizacji i stowarzyszeniu
      RADA STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA,
      uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Chorwacji z drugiej strony (1), w szczególności jego art. 47,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Artykuł 47 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony („układ”) przewiduje koordynację systemu zabezpieczenia społecznego Chorwacji z systemami państw członkowskich i określa zasady takiej koordynacji.

                  (2)

                  Artykuł 47 układu przewiduje, że Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia przyjmuje decyzję dotyczącą realizacji celów określonych w tym artykule.

                  (3)

                  W odniesieniu do stosowania zasady niedyskryminacji niniejsza decyzja nie powinna przyznawać żadnych dodatkowych praw wynikających z niektórych faktów lub zdarzeń, mających miejsce na terytorium drugiej umawiającej się strony, które nie są brane pod uwagę na mocy ustawodawstwa pierwszej umawiającej się strony, innych niż prawo do przeniesienia niektórych świadczeń.

                  (4)

                  Przy stosowaniu niniejszej decyzji prawo pracowników chorwackich do świadczeń rodzinnych powinno być uwarunkowane legalnym zamieszkiwaniem członków rodziny pracownika wraz z tym pracownikiem w państwie członkowskim, w którym jest on zatrudniony. Niniejsza decyzja nie powinna uprawniać do żadnych świadczeń rodzinnych wobec członków rodziny zamieszkujących w innym państwie, na przykład w Chorwacji.

                  (5)

                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 859/2003 (2) rozszerza już zakres stosowania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na swoje obywatelstwo. Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 obejmuje już zasadę sumowania okresów ubezpieczenia nabytych przez pracowników chorwackich w różnych państwach członkowskich w odniesieniu do uprawnienia do niektórych świadczeń, określoną w art. 47 ust. 1 tiret pierwsze układu.

                  (6)

                  W celu ułatwienia stosowania zasad koordynacji konieczne może się okazać wprowadzenie przepisów szczególnych, które odpowiadają szczególnym cechom ustawodawstwa Chorwacji.

                  (7)

                  W celu zapewnienia płynnego funkcjonowania koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich i Chorwacji należy przewidzieć szczególne przepisy dotyczące współpracy między państwami członkowskimi a Chorwacją oraz między zainteresowanymi osobami a instytucjami właściwego państwa.

                  (8)

                  Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszą decyzją oraz w celu zagwarantowania, że w wyniku jej wejścia w życie nie utracą one swoich praw,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      CZĘŚĆ I

         PRZEPISY OGÓLNE

      Artykuł 1
      Definicje
      1.   Do celów niniejszej decyzji:

                  a)

                  „układ” oznacza Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony;

                  b)

                  „rozporządzenie” oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3) mające zastosowanie w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

                  c)

                  „rozporządzenie wykonawcze” oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4);

                  d)

                  „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

                  e)

                  „pracownik” oznacza,

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – osobę wykonującą pracę najemną w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Chorwacji – osobę wykonującą pracę najemną w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  f)

                  „członek rodziny” oznacza,

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Chorwacji – członka rodziny w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  g)

                  „ustawodawstwo” oznacza,

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich – ustawodawstwo w rozumieniu art. 1 lit. l) rozporządzenia, obowiązujące w odniesieniu do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Chorwacji – ustawodawstwo obowiązujące w Chorwacji dotyczące świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                  h)

                  „świadczenia” oznaczają,

                              —

                              emerytury,

                              —

                              renty rodzinne,

                              —

                              renty z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej,

                              —

                              renty z tytułu inwalidztwa spowodowanego wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi,

                              —

                              zasiłki rodzinne;

                  i)

                  „świadczenia podlegające przeniesieniu” oznaczają,

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich:

                                          —

                                          emerytury,

                                          —

                                          renty rodzinne,

                                          —

                                          renty z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej,

                                          —

                                          renty z tytułu inwalidztwa spowodowanego wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi,

                                    w rozumieniu rozporządzenia, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym wymienionych w załączniku X do rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Chorwacji – odpowiednie świadczenia zapewnione ustawodawstwem Chorwacji, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym, określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.

            2.   Pozostałe pojęcia stosowane w niniejszej decyzji mają znaczenie im przypisane:

                  a)

                  w odniesieniu do państw członkowskich – w rozporządzeniu oraz rozporządzeniu wykonawczym;

                  b)

                  w odniesieniu do Chorwacji – w odpowiednim ustawodawstwie obowiązującym w Chorwacji.

            Artykuł 2
      Zakres podmiotowy
      Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

                  a)

                  pracowników, którzy są obywatelami Chorwacji i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium państwa członkowskiego oraz podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku państw członkowskich, a także do osób pozostałych przy życiu;

                  b)

                  członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w państwie członkowskim;

                  c)

                  pracowników, którzy są obywatelami danego państwa członkowskiego i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium Chorwacji i podlegają lub podlegali ustawodawstwu Chorwacji oraz do osób pozostałych przy życiu; oraz

                  d)

                  członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. c), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w Chorwacji.

            Artykuł 3
      Zasada równego traktowania
      1.   Pracownicy będący obywatelami Chorwacji legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli państwa członkowskiego, w którym pracownicy ci są zatrudnieni.
      2.   Pracownicy będący obywatelami państwa członkowskiego i legalnie zatrudnieni w Chorwacji oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli Chorwacji.
      CZĘŚĆ II

         STOSUNKI MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A CHORWACJĄ

      Artykuł 4
      Uchylenie klauzul zamieszkania
      1.   Świadczenia podlegające przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), do których uprawnione są osoby, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), nie podlegają redukcji, zmianie, zawieszeniu, cofnięciu ani konfiskacie z racji tego, że beneficjent zamieszkuje,

                  (i)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu państwa członkowskiego – na terytorium Chorwacji; lub

                  (ii)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu Chorwacji – na terytorium państwa członkowskiego.

            2.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. b), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem danego państwa członkowskiego, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium Chorwacji.
      3.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. d), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem Chorwacji, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium państwa członkowskiego.
      CZĘŚĆ III

         PRZEPISY RÓŻNE

      Artykuł 5
      Współpraca
      1.   Państwa członkowskie i Chorwacja przekazują sobie nawzajem wszelkie informacje o zmianach w ich ustawodawstwie, które mogą wpłynąć na wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   Do celów niniejszej decyzji, organy i instytucje państw członkowskich i Chorwacji świadczą sobie wzajemnie pomoc i działają tak, jak przy wprowadzaniu w życie własnego ustawodawstwa. Pomoc administracyjna tych organów i instytucji jest w zasadzie wolna od opłat. Jednakże właściwe organy państw członkowskich i Chorwacji mogą postanowić o zwrocie niektórych kosztów.
      3.   Do celów niniejszej decyzji, organy i instytucje państw członkowskich i Chorwacji mogą porozumiewać się między sobą bezpośrednio, jak również z osobami zainteresowanymi lub z ich pełnomocnikami.
      4.   Instytucje i osoby objęte niniejszą decyzją mają obowiązek wzajemnego informowania się i współpracy w celu zapewnienia właściwego wykonywania niniejszej decyzji.
      5.   Zainteresowane osoby muszą jak najszybciej informować instytucje właściwego państwa członkowskiego lub Chorwacji, w przypadku gdy jest ona państwem właściwym, oraz państwa członkowskiego zamieszkania lub Chorwacji, w przypadku gdy jest ona państwem zamieszkania, o wszelkich zmianach ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które mają wpływ na ich prawo do świadczeń na mocy niniejszej decyzji.
      6.   Niespełnienie zobowiązań dotyczących informacji, o których mowa w ust. 5, może skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym. Środki te odpowiadają jednak środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie uniemożliwiają wnioskodawcom korzystania z praw, które otrzymali na mocy niniejszej decyzji, ani tego korzystania nadmiernie nie utrudniają w praktyce.
      7.   Państwa członkowskie i Chorwacja mogą przewidzieć przepisy krajowe stwarzające warunki do weryfikacji uprawnień do otrzymywania świadczeń, by uwzględnić fakt, że beneficjenci przebywają lub zamieszkują poza terytorium państwa, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Przepisy te są proporcjonalne, wolne od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i zgodne z zasadami niniejszej decyzji. O przepisach tych powiadamia się Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
      Artykuł 6
      Kontrole administracyjne i badania lekarskie
      1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2, korzystających z podlegających przeniesieniu świadczeń, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. i), jak również do instytucji zajmujących się wykonywaniem niniejszej decyzji.
      2.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Chorwacji, lub w Chorwacji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w danym państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji badania lekarskie przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta zgodnie z procedurami określonymi w ustawodawstwie stosowanym przez tę instytucję.
      Instytucja będąca dłużnikiem powiadamia instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania o wszelkich szczególnych wymogach, które w razie konieczności mają być przestrzegane, a także o elementach, które ma obejmować badanie lekarskie.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie badania lekarskiego, protokół tego badania.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo do zlecenia przeprowadzenia badania beneficjenta przez wybranego przez nią lekarza na terytorium, na którym przebywa lub zamieszkuje osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia, lub w państwie, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      3.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Chorwacji, lub w Chorwacji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji kontrolę administracyjną przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli administracyjnej, sprawozdanie z tej kontroli.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo zlecenia przeprowadzenia badania sytuacji beneficjenta wybranej przez siebie osobie. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      4.   Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba oraz Chorwacja mogą ustalić inne przepisy administracyjne, pod warunkiem że poinformują o tym Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
      5.   W drodze wyjątku od zasady nieodpłatnej wzajemnej pomocy administracyjnej określonej w art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji, rzeczywista kwota wydatków poniesionych na kontrole, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zwracana jest przez instytucję będącą dłużnikiem, która wystąpiła o przeprowadzenie takich kontroli, instytucji, do której wystąpiono o ich przeprowadzenie.
      Artykuł 7
      Stosowanie art. 120 układu
      Artykuł 120 układu ma zastosowanie w przypadku, gdy którakolwiek ze stron uzna, że druga strona nie wypełniła zobowiązań określonych w art. 5 i 6.
      Artykuł 8
      Szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Chorwacji
      Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może, w razie potrzeby, ustanowić w załączniku II szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Chorwacji.
      Artykuł 9
      Procedury administracyjne wynikające z istniejących umów dwustronnych
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych między państwem członkowskim a Chorwacją mogą nadal obowiązywać, pod warunkiem że procedury te nie wpływają negatywnie na prawa lub obowiązki zainteresowanych osób określone w niniejszej decyzji.
      Artykuł 10
      Umowy uzupełniające procedury wykonania niniejszej decyzji
      Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba i Chorwacja mogą zawrzeć umowy, których zadaniem jest uzupełnienie procedur administracyjnych służących wykonywaniu niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do zapobiegania oszustwom i błędom oraz ich zwalczania.
      CZĘŚĆ IV

         PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

      Artykuł 11
      Przepisy przejściowe
      1.   Niniejsza decyzja nie daje podstawy do nabycia żadnych praw w odniesieniu do okresu poprzedzającego datę jej wejścia w życie.
      2.   Z zastrzeżeniem ust. 1, prawo nabywa się na podstawie niniejszej decyzji, nawet jeżeli odnosi się ono do zdarzenia, które nastąpiło przed datą jej wejścia w życie.
      3.   Każde świadczenie, które nie zostało przyznane lub które zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, zostaje, na jej wniosek, przyznane lub wznowione od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, o ile prawa, za które uprzednio zostały przyznane świadczenia, nie zostały spłacone w formie zryczałtowanej.
      4.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa nabyte zgodnie z niniejszą decyzją stają się skuteczne od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, przy czym przepisy ustawodawstwa państw członkowskich lub Chorwacji dotyczące utraty lub ograniczenia praw nie mogą być stosowane w odniesieniu do zainteresowanych osób.
      5.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony po upływie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa, które nie zostały utracone lub nie przedawniły się, stają się skuteczne od daty przedłożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się korzystniejsze przepisy ustawodawstwa jednego z państw członkowskich lub Chorwacji.
      Artykuł 12
      Załączniki do niniejszej decyzji
      1.   Załączniki do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część.
      2.   Na wniosek Chorwacji załączniki mogą zostać zmienione decyzją Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia.
      Artykuł 13
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 26 z 28.1.2005, s. 3.

         (2)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

         ZAŁĄCZNIK I

            WYKAZ CHORWACKICH SPECJALNYCH ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH O CHARAKTERZE NIESKŁADKOWYM

         …

         ZAŁĄCZNIK II

            SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STOSOWANIA USTAWODAWSTWA CHORWACJI

         …


title: 2010/698/UE: Decyzja Rady z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego#Projekt – Decyzja nr …/… Rady Stowarzyszenia utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony z dnia … w sprawie przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w Układzie eurośródziemnomorskim

text:
               23.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 306/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 października 2010 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
   (2010/698/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. b) w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 67 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1) („układ”) stanowi, że Rada Stowarzyszenia przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące zasad koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego określonych w art. 65 układu przed zakończeniem pierwszego roku po jego wejściu w życie.

               (2)

               W celu 29 tiret drugie planu działania UE-Tunezja przyjętego przez Radę Stowarzyszenia w kontekście europejskiej polityki sąsiedztwa w dniu 4 lipca 2005 r. wzywa się Radę Stowarzyszenia do przyjęcia decyzji w sprawie wykonania art. 65 układu.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (4)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji, nie są nią związane ani jej nie stosują,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w sprawie wykonania art. 67 układu opiera się na projekcie decyzji Rady Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. MILQUET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.

      Projekt
      DECYZJA NR …/… RADY STOWARZYSZENIA
      utworzonej Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony
      z dnia …
      w sprawie przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w Układzie eurośródziemnomorskim
      RADA STOWARZYSZENIA,
      uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1), w szczególności jego art. 67,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Artykuły 65–68 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony („układ”) przewidują koordynację systemu zabezpieczenia społecznego Tunezji z systemami państw członkowskich. Artykuł 65 określa zasady takiej koordynacji.

                  (2)

                  Artykuł 67 układu przewiduje, że Rada Stowarzyszenia przyjmuje decyzję wdrażającą zasady określone w art. 65 przed końcem pierwszego roku po wejściu w życie układu.

                  (3)

                  W celu 29 tiret drugie planu działania UE-Tunezja przyjętego przez Radę Stowarzyszenia w kontekście europejskiej polityki sąsiedztwa w dniu 4 lipca 2005 r. mówi się o przyjęciu decyzji wdrażającej art. 65 układu.

                  (4)

                  W odniesieniu do stosowania zasady niedyskryminacji niniejsza decyzja nie powinna przyznawać żadnych dodatkowych praw wynikających z niektórych faktów lub zdarzeń, mających miejsce na terytorium drugiej umawiającej się strony, które nie są brane pod uwagę na mocy ustawodawstwa pierwszej umawiającej się strony, innych niż prawo do przeniesienia niektórych świadczeń.

                  (5)

                  Przy stosowaniu niniejszej decyzji prawo pracowników tunezyjskich do świadczeń rodzinnych powinno być uwarunkowane legalnym zamieszkiwaniem członków rodziny pracownika wraz z tym pracownikiem w państwie członkowskim, w którym jest on zatrudniony. Niniejsza decyzja nie powinna uprawniać do żadnych świadczeń rodzinnych wobec członków rodziny zamieszkujących w innym państwie, na przykład w Tunezji.

                  (6)

                  Rozporządzenie Rady (WE) nr 859/2003 (2) rozszerza już zakres stosowania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na swoje obywatelstwo. Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 obejmuje już zasadę sumowania okresów ubezpieczenia nabytych przez pracowników tunezyjskich w różnych państwach członkowskich w odniesieniu do uprawnienia do niektórych świadczeń, określoną w art. 65 ust. 2 układu.

                  (7)

                  W celu ułatwienia stosowania zasad koordynacji konieczne może się okazać wprowadzenie przepisów szczególnych, które odpowiadają szczególnym cechom ustawodawstwa Tunezji.

                  (8)

                  W celu zapewnienia płynnego funkcjonowania koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich i Tunezji należy przewidzieć szczególne przepisy dotyczące współpracy między państwami członkowskimi a Tunezją oraz między zainteresowanymi osobami a instytucjami właściwego państwa.

                  (9)

                  Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszą decyzją oraz w celu zagwarantowania, że w wyniku jej wejścia w życie nie utracą one swoich praw,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      CZĘŚĆ I

         PRZEPISY OGÓLNE

      Artykuł 1
      Definicje
      1.   Do celów niniejszej decyzji:

                  a)

                  „układ” oznacza Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony;

                  b)

                  „rozporządzenie” oznacza rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3) mające zastosowanie w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

                  c)

                  „rozporządzenie wykonawcze” oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4);

                  d)

                  „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

                  e)

                  „pracownik” oznacza,

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – osobę wykonującą pracę najemną w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Tunezji – osobę wykonującą pracę najemną w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  f)

                  „członek rodziny” oznacza,

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Tunezji – członka rodziny w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  g)

                  „ustawodawstwo” oznacza,

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich – ustawodawstwo w rozumieniu art. 1 lit. l) rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Tunezji – odpowiednie ustawodawstwo obowiązujące w Tunezji;

                  h)

                  „świadczenia” oznaczają,

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich – świadczenia w rozumieniu art. 3 rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Tunezji – odpowiednie świadczenia mające zastosowanie w Tunezji;

                  i)

                  „świadczenia podlegające przeniesieniu” oznaczają,

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich:

                                          —

                                          emerytury,

                                          —

                                          renty rodzinne,

                                          —

                                          renty z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej,

                                          —

                                          renty z tytułu inwalidztwa spowodowanego wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi,

                                    w rozumieniu rozporządzenia, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym wymienionych w załączniku X do rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Tunezji – odpowiednie świadczenia zapewnione ustawodawstwem Tunezji, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.

            2.   Pozostałe terminy stosowane w niniejszej decyzji mają znaczenie im przypisane:

                  a)

                  w odniesieniu do państw członkowskich – w rozporządzeniu oraz rozporządzeniu wykonawczym;

                  b)

                  w odniesieniu do Tunezji – w odpowiednim ustawodawstwie obowiązującym w Tunezji.

            Artykuł 2
      Zakres podmiotowy
      Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

                  a)

                  pracowników, którzy są obywatelami Tunezji i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium państwa członkowskiego oraz podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku państw członkowskich, a także do osób pozostałych przy życiu;

                  b)

                  członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w państwie członkowskim;

                  c)

                  pracowników, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium Tunezji i podlegają lub podlegali ustawodawstwu Tunezji, oraz do osób pozostałych przy życiu; oraz

                  d)

                  członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. c), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w Tunezji.

            Artykuł 3
      Zasada równego traktowania
      1.   Pracownicy będący obywatelami Tunezji legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli państwa członkowskiego, w którym pracownicy ci są zatrudnieni.
      2.   Pracownicy będący obywatelami państwa członkowskiego legalnie zatrudnieni w Tunezji oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli Tunezji.
      CZĘŚĆ II

         STOSUNKI MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A TUNEZJĄ

      Artykuł 4
      Uchylenie klauzul zamieszkania
      1.   Świadczenia podlegające przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), do których uprawnione są osoby, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), nie podlegają redukcji, zmianie, zawieszeniu, cofnięciu ani konfiskacie z racji tego, że beneficjent zamieszkuje,

                  (i)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu państwa członkowskiego – na terytorium Tunezji; lub

                  (ii)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu Tunezji – na terytorium państwa członkowskiego.

            2.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. b), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem danego państwa członkowskiego, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium Tunezji.
      3.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. d), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem Tunezji, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium państwa członkowskiego.
      CZĘŚĆ III

         PRZEPISY RÓŻNE

      Artykuł 5
      Współpraca
      1.   Państwa członkowskie i Tunezja przekazują sobie nawzajem wszelkie informacje o zmianach w ich ustawodawstwie, które mogą wpłynąć na wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   Do celów niniejszej decyzji organy i instytucje państw członkowskich i Tunezji świadczą sobie wzajemnie pomoc i działają tak, jak przy wprowadzaniu w życie własnego ustawodawstwa. Pomoc administracyjna tych organów i instytucji jest w zasadzie wolna od opłat. Jednakże właściwe organy państw członkowskich i Tunezji mogą postanowić o zwrocie niektórych kosztów.
      3.   Do celów niniejszej decyzji organy i instytucje państw członkowskich i Tunezji mogą porozumiewać się między sobą bezpośrednio, jak i z osobami zainteresowanymi lub z ich pełnomocnikami.
      4.   Instytucje i osoby objęte zakresem niniejszej decyzji mają obowiązek wzajemnego informowania się i współpracy w celu zapewnienia właściwego wykonywania niniejszej decyzji.
      5.   Zainteresowane osoby muszą jak najszybciej informować instytucje właściwego państwa członkowskiego lub Tunezji, w przypadku gdy jest ona państwem właściwym, oraz państwa członkowskiego zamieszkania lub Tunezji, w przypadku gdy jest ona państwem zamieszkania, o wszelkich zmianach ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które mają wpływ na ich prawo do świadczeń na mocy niniejszej decyzji.
      6.   Niespełnienie zobowiązań dotyczących informacji, określonych w ust. 5, może skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym. Środki te odpowiadają jednak środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie uniemożliwiają osobom ubiegającym się o świadczenia korzystania z praw, które otrzymały na mocy niniejszej decyzji, ani tego korzystania nadmiernie nie utrudniają w praktyce.
      7.   Państwa członkowskie i Tunezja mogą przewidzieć przepisy krajowe stwarzające warunki do weryfikacji uprawnień do otrzymywania świadczeń, by uwzględnić fakt, że beneficjenci przebywają lub zamieszkują poza terytorium państwa, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Przepisy te są proporcjonalne, wolne od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i zgodne z zasadami niniejszej decyzji. O przepisach tych powiadamia się Radę Stowarzyszenia.
      Artykuł 6
      Kontrole administracyjne i badania lekarskie
      1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2, korzystających z podlegających przeniesieniu świadczeń, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. i), jak również do instytucji zajmujących się wykonywaniem niniejszej decyzji.
      2.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Tunezji, lub w Tunezji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji badania lekarskie przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta zgodnie z procedurami określonymi w ustawodawstwie stosowanym przez tę instytucję.
      Instytucja będąca dłużnikiem powiadamia instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania o wszelkich szczególnych wymogach, które w razie konieczności mają być przestrzegane, a także o elementach, które ma obejmować badanie lekarskie.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie badania lekarskiego, protokół tego badania.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo do zlecenia przeprowadzenia badania beneficjenta przez wybranego przez nią lekarza na terytorium, na którym przebywa osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenie, lub w państwie, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa członkowskiego instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      3.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Tunezji, lub w Tunezji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji kontrolę administracyjną przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli administracyjnej, sprawozdanie z tej kontroli.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo zlecenia przeprowadzenia badania sytuacji beneficjenta wybranej przez siebie osobie. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa członkowskiego instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      4.   Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba oraz Tunezja mogą ustalić inne przepisy administracyjne, pod warunkiem że poinformują o tym Radę Stowarzyszenia.
      5.   W drodze wyjątku od zasady nieodpłatnej wzajemnej pomocy administracyjnej określonej w art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji, rzeczywista kwota wydatków poniesionych na kontrole, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zwracana jest przez instytucję będącą dłużnikiem, która wystąpiła o przeprowadzenie takich kontroli, instytucji, do której wystąpiono o ich przeprowadzenie.
      Artykuł 7
      Stosowanie art. 90 układu
      Artykuł 90 układu ma zastosowanie w przypadku gdy którakolwiek ze stron uzna, że druga strona nie wypełniła zobowiązań określonych w art. 5 i 6.
      Artykuł 8
      Szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Tunezji
      Rada Stowarzyszenia może w razie potrzeby ustanowić w załączniku II szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Tunezji.
      Artykuł 9
      Procedury administracyjne wynikające z istniejących umów dwustronnych
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych między państwem członkowskim a Tunezją mogą nadal obowiązywać, pod warunkiem że procedury te nie wpływają negatywnie na prawa lub obowiązki zainteresowanych osób określone w niniejszej decyzji.
      Artykuł 10
      Umowy uzupełniające procedury wykonania niniejszej decyzji
      Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba oraz Tunezja mogą zawrzeć umowy, których celem jest uzupełnienie procedur administracyjnych służących wykonywaniu niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do zapobiegania oszustwom i błędom oraz ich zwalczania.
      CZĘŚĆ IV

         PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

      Artykuł 11
      Przepisy przejściowe
      1.   Niniejsza decyzja nie daje podstawy do nabycia jakichkolwiek praw w odniesieniu do okresu poprzedzającego datę jej wejścia w życie.
      2.   Z zastrzeżeniem ust. 1 prawo nabywa się na podstawie niniejszej decyzji, nawet jeżeli odnosi się ono do zdarzenia, które nastąpiło przed datą jej wejścia w życie.
      3.   Każde świadczenie, które nie zostało przyznane lub które zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania zainteresowanej osoby, zostaje na jej wniosek przyznane lub wznowione od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, o ile prawa, za które uprzednio zostały przyznane świadczenia, nie zostały spłacone w formie zryczałtowanej.
      4.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa nabyte zgodnie z niniejszą decyzją stają się skuteczne od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, przy czym przepisy ustawodawstwa państw członkowskich lub Tunezji dotyczące utraty lub przedawnienia praw nie mogą być stosowane w odniesieniu do zainteresowanych osób.
      5.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony po upływie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa, które nie zostały utracone lub nie przedawniły się, stają się skuteczne od daty przedłożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się korzystniejsze przepisy ustawodawstwa jednego z państw członkowskich lub Tunezji.
      Artykuł 12
      Załączniki do niniejszej decyzji
      1.   Załączniki do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część.
      2.   Na wniosek Tunezji załączniki mogą zostać zmienione decyzją Rady Stowarzyszenia.
      Artykuł 13
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Stowarzyszenia

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.

         (2)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

         ZAŁĄCZNIK I

            WYKAZ TUNEZYJSKICH SPECJALNYCH ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH O CHARAKTERZE NIESKŁADKOWYM

         …

         ZAŁĄCZNIK II

            SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STOSOWANIA USTAWODAWSTWA TUNEZJI

         …