title: 2006/370/WE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2005 r. w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               24.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/31

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2005 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2006/370/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Chorwacji dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wskazaniami zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 listopada 2005 r.

            W imieniu Rady

         G. BROWN

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               24.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/32

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA CHORWACJI (zwana dalej „Chorwacją”),
   z drugiej strony,
   (zwane dalej „Stronami”),
   STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Chorwacją, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym przyjętym przez te państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty ustanowieni w jednym z państw członkowskich mają prawo niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych posiadających licencje wydane zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   UZNAJĄC, że niektóre postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Chorwacją, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Chorwacją, a także w celu zachowania kontynuacji świadczenia takich usług lotniczych,
   STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Wspólnotą Europejską a Chorwacją ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Chorwacji, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
   STWIERDZAJĄC, że ponieważ większość umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Chorwacją nie przewiduje żadnych ograniczeń wielkości przewozów, natężenie ruchu u obu stron może potencjalnie wzrosnąć powyżej obecnego poziomu,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej Umowy określenie „państwa członkowskie” oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
   2.   Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku 1 do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku 1 do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych pochodzących z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie przez państwo członkowskie
   1.   Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu, odpowiednio do wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Chorwację oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych temu przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Chorwacja udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               i)

               przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i

               iii)

               przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich i/lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą tych państw lub obywateli.

         3.   Chorwacja może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie w przypadku gdy:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               Państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.

         Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Chorwacja nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
   4.   Prawa przewozowe są w dalszym ciągu nadawane w drodze umów dwustronnych.
   Artykuł 3
   Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Chorwacji zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Chorwacją będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Opodatkowanie paliwa lotniczego
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
   2.   Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nałożenia podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Chorwacji, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
   Artykuł 5
   Taryfy przewozowe w obrębie Wspólnoty Europejskiej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
   2.   Taryfy należne za przewóz w całości w obrębie Wspólnoty Europejskiej nakładane przez przewoźnika lotniczego/przewoźników lotniczych wyznaczonego/wyznaczonych przez Chorwację zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
   Artykuł 6
   Załączniki do Umowy
   Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 7
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdej chwili za ich obopólną zgodą.
   Artykuł 8
   Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po wzajemnym, pisemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych dla jej wejścia w życie.
   2.   Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Chorwacją, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejsza Umowa stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub tymczasowego stosowania.
   Artykuł 9
   Wygaśnięcie
   1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do umowy wymienionej w załączniku I.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
   NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będący należycie upoważnionymi, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.

      Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Salzburgu, dnia piątego maja roku dwa tysiące szóstego w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i chorwackim.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         Za Europsku zajednicu

         Por la República de Croacia
         Za Chorvatskou republiku
         For Republikken Kroatien
         Für die Republik Kroatien
         Horvaatia Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατία της Κροατίας
         For the Republic of Croatia
         Pour la République de Croatie
         Per la Repubblica di Croazia
         Horvātijas Republikas vārdā
         Kroatijos Respublikos vardu
         A Horvát Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika tal-Kroazja
         Voor de Republiek Kroatië
         W imieniu Republiki Chorwacji
         Pela República da Croácia
         Za Chorvátsku republiku
         Za Republiko Hrvaško
         Kroatian tasavallan puolesta
         För Republiken Kroatien
         Za Republiku Hrvatsku

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Chorwacją a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były zawarte, podpisane lub tymczasowo stosowane:

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Federalnym Austrii a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych, podpisana w Wiedniu dnia 23 czerwca 1994 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Austria”).

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Belgii a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Zagrzebiu dnia 12 marca 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Belgia”).
                           Ostatnio zmieniona wymianą listów odpowiednio z dnia 28 kwietnia i 2 maja 2003 r.

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Czeskiej a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych, podpisana w Pradze dnia 22 stycznia 1999 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Republika Czeska”).

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Danii a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych, podpisana w Oslo dnia 6 marca 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Dania”).

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Estońskiej a Rządem Republiki Chorwacji podpisana w Zagrzebiu dnia 31 marca 2004 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Estonia”).

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Francuskiej a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Zagrzebiu dnia 27 stycznia 1997 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Francja”).
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z protokołem ustaleń sporządzonym w Dubrowniku dnia 29 sierpnia 1996 r.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Republiką Federalną Niemiec a Republiką Chorwacji, parafowana i włączona jako załącznik 2 do protokołu ustaleń sporządzonego w Bonn dnia 23 lipca 1997 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Niemcy”).
                           Ostatnio uzupełniona protokołem ustaleń sporządzonym w Dubrowniku dnia 4 czerwca 1998 r.

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Greckiej a Rządem Republiki Chorwacji podpisana w Atenach dnia 27 lutego 2001 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Grecja”).

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Węgierskiej a Rządem Republiki Chorwacji podpisana w Wiedniu dnia 7 czerwca 1995 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Węgry”).

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Chorwacji a Rządem Irlandii dotycząca transportu lotniczego, parafowana w Dublinie dnia 11 grudnia 1995 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Irlandia”).

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Włoskiej a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych, podpisana w Rzymie dnia 8 lipca 1998 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Włochy”).

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Łotewskiej a Rządem Republiki Chorwacji podpisana w Rydze dnia 18 października 1999 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Łotwa”).

                           —

                           Umowa między Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych podpisana w Dubrowniku dnia 24 lipca 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Luksemburg”).

                           —

                           Umowa między Rządem Malty a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Valletcie dnia 13 października 1995 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Malta”).

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Niderlandów a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych, podpisana w Zagrzebiu dnia 30 kwietnia 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Niderlandy”).

                           —

                           Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca cywilnego transportu lotniczego, podpisana w Warszawie dnia 19 czerwca 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Polska”).
                           Umowa powinna być odczytywana w zestawieniu z uzgodnionym protokołem sporządzonym w Warszawie dnia 28 kwietnia 1995 r.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Republiką Chorwacji a Republiką Portugalską, parafowana i włączona jako załącznik 2 do protokołu ustaleń sporządzonego w Zagrzebiu dnia 27 czerwca 2002 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Portugalia”).

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Słowackiej a Rządem Republiki Chorwacji podpisana w Zagrzebiu dnia 12 lutego 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Słowacja”).

                           —

                           Umowa między Republiką Słowenii a Republiką Chorwacji dotycząca regularnych połączeń lotniczych podpisana w Brdo pri Kranju dnia 8 lipca 1994 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Słowenia”).
                           Ostatnio zmieniona uzgodnionym załącznikiem z dnia 5 lipca 1999 r.

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Królestwem Hiszpanii a Republiką Chorwacji podpisana w Madrycie dnia 21 lipca 1997 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Hiszpania”).

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Szwecji a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych, podpisana w Oslo dnia 6 marca 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Szwecja”).

                           —

                           Umowa między Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Rządem Republiki Chorwacji dotycząca usług lotniczych, podpisana w Zagrzebiu dnia 21 lutego 1996 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Zjednoczone Królestwo”).

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Chorwacją a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie lub nie były tymczasowo stosowane:

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Litewskiej a Rządem Republiki Chorwacji, parafowana w Zagrzebiu dnia 4 grudnia 2002 r. (zwana dalej „Umową Chorwacja–Litwa”).

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I, o których mowa w art. 2–5 niniejszej Umowy

               a)

               Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Austria,

                           —

                           Artykuły 3 i 4 Umowy Chorwacja–Belgia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Dania,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Estonia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Francja,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Grecja,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Węgry,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Włochy,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Litwa,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Malta,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Polska,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Chorwacja–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Zjednoczone Królestwo.

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Austria,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Chorwacja–Belgia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Dania,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Estonia,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Chorwacja–Francja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Grecja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Węgry,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Chorwacja–Włochy,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Litwa,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Malta,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Polska,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Chorwacja–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Chorwacja–Zjednoczone Królestwo.

               c)

               Kontrola regulacyjna:

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Chorwacja–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 15 Umowy Chorwacja–Estonia,

                           —

                           Artykuł 12 Umowy Chorwacja–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Grecja,

                           —

                           Artykuł 16 Umowy Chorwacja–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 15 Umowy Chorwacja–Litwa,

                           —

                           Artykuł 15 Umowy Chorwacja–Portugalia.

               d)

               Opodatkowanie paliwa lotniczego:

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Austria,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Chorwacja–Belgia,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Chorwacja–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Chorwacja–Dania,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Estonia,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Chorwacja–Francja,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Chorwacja–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Chorwacja–Grecja,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Węgry,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Chorwacja–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Chorwacja–Włochy,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Litwa,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Chorwacja–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Chorwacja–Malta,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Chorwacja–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Polska,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Chorwacja–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Chorwacja–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Chorwacja–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Chorwacja–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Chorwacja–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Chorwacja–Zjednoczone Królestwo.

               e)

               Opłaty za przewóz w obrębie Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Chorwacja–Austria,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Chorwacja–Belgia,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Chorwacja–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Chorwacja–Dania,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Chorwacja–Estonia,

                           —

                           Artykuł 17 Umowy Chorwacja–Francja,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Chorwacja–Niemcy,

                           —

                           Artykuł 14 Umowy Chorwacja–Grecja,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Chorwacja–Węgry,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Irlandia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Chorwacja–Włochy,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Chorwacja–Łotwa,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Chorwacja–Litwa,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Chorwacja–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Chorwacja–Malta,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Chorwacja–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Chorwacja–Polska,

                           —

                           Artykuł 19 Umowy Chorwacja–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 12 Umowy Chorwacja–Słowacja,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Chorwacja–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Hiszpania,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Chorwacja–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Chorwacja–Zjednoczone Królestwo.

         ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


title: 2005/490/WE: Decyzja Komisji z dnia 7 lipca 2005 r. kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z Tajwanu i Wietnamu

text:
               8.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 175/21

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z Tajwanu i Wietnamu
   (2005/490/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   I.   POSTĘPOWANIE

               (1)

               W dniu 11 sierpnia 2004 r. Komisja ogłosiła, po konsultacji, w drodze zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2), wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty łączników rur lub przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwne lub stalowe (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, zgłaszanych zwykle pod kodami CN 7307 93 11, 7307 93 19, 7307 99 30 oraz 7307 99 90 (kod TARIC 7307999094), pochodzących z Tajwanu i Wietnamu.

               (2)

               Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu 28 czerwca 2004 r. przez Komitet Ochrony Przemysłu Łączników Stalowych Używanych w Spawaniu Doczołowym w Unii Europejskiej („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 60 %, wspólnotowej produkcji tych urządzeń, zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Skarga zawierała dowody prima facie wykazujące istnienie dumpingu wymienionego produktu i poniesionej w wyniku tego znaczącej szkody, które zostały uznane za wystarczające uzasadnienie otwarcia postępowania.

               (3)

               Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w Wietnamie i na Tajwanie, importerów/podmioty gospodarcze i ich stowarzyszenia, zainteresowanych dostawców i użytkowników, przedstawicieli krajów wywozu objętych postępowaniem oraz producentów wspólnotowych, którzy wnieśli skargę. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

         II.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (4)

               Skarżący oficjalnie wycofał skargę skierowanym do Komisji pismem z dnia 23 marca 2005 r.

               (5)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, postępowanie może być zakończone w przypadku, gdy skarga jest wycofana, chyba że takie zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty.

               (6)

               Komisja stwierdziła, iż obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Jednakże nie otrzymano żadnych uwag.

               (7)

               Dlatego też Komisja stwierdza, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty niektórych łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z Tajwanu i Wietnamu powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Niniejszym zakończone zostaje postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu łączników rur lub przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwne lub stalowe (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, zgłaszanych zwykle pod kodami CN 7307 93 11, 7307 93 19, 7307 99 30 oraz 7307 99 90 (kod TARIC 7307999094), pochodzących z Tajwanu i Wietnamu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 7 lipca 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

      (2)  Dz.U. C 203 z 11.8.2004, str. 5.


title: 2014/654/UE: Decyzja Rady z dnia 8 września 2014 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii

text:
               9.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 268/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 września 2014 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii

      (2014/654/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. W dniu 3 października 2011 r. decyzją Rady 2011/661/UE (3) Carmen María SANDOVAL SÁNCHEZ została mianowana na stanowisko zastępcy członka na okres do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko członka zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Ramóna Luisa VALCÁRCELA SISA. W związku z wygaśnięciem mandatu Carmen Maríi SANDOVAL SÁNCHEZ zwolniło się jedno stanowisko zastępcy członka,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do Komitetu Regionów na pozostałą część obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., niniejszym mianowani zostają:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Alberto GARRE LÓPEZ, Presidente de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia

         oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Manuel PLEQUEZUELO ALONSO, Director General de Participación Ciudadana, Unión Europea y Acción Exterior de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 września 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

      (3)  Dz.U. L 263 z 7.10.2011, s. 18.


title: Decyzja Rady z dnia 30 marca 2004 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o intensyfikacji i rozszerzeniu Umowy o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w celu włączenia współpracy w zakresie bezpieczeństwa kontenerów i kwestii powiązanych

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0634

Dziennik Urzędowy L 304 , 30/09/2004 P. 0032 - 0033

		Decyzja Radyz dnia 30 marca 2004 r.dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o intensyfikacji i rozszerzeniu Umowy o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w celu włączenia współpracy w zakresie bezpieczeństwa kontenerów i kwestii powiązanych(2004/634/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych [1] (CMAA) przewiduje możliwość jej rozszerzenia w celu podwyższenia poziomu współpracy w sprawach celnych i uzupełnienia jej, zgodnie z ich odpowiednim ustawodawstwem celnym, w drodze umów w sprawie poszczególnych sektorów lub spraw.(2) W imieniu Wspólnoty, Komisja negocjowała ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki umowę o intensyfikacji i rozszerzeniu umowy CMAA w celu włączenia współpracy w zakresie bezpieczeństwa kontenerów i kwestii powiązanych (Umowa).(3) Umowa rozszerza współpracę w sprawach celnych między Wspólnotą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu włączenia do niej bezpieczeństwa kontenerów i kwestii powiązanych. Zaleca ona niezwłoczne i skuteczne rozszerzenie Inicjatywy Dotyczącej Bezpieczeństwa Kontenerów na wszystkie spełniające określone warunki porty we Wspólnocie. Umowa ustanawia również program prac dotyczący dalszych środków wykonawczych, w tym opracowania standardów technik zarządzania ryzykiem, informacji wymaganych dla określenia przesyłek wysokiego ryzyka przywożonych do na terytorium Stron, oraz programów partnerstwa branżowego.(4) W celu zapewnienia bezpieczeństwa łańcucha dostaw w ramach zagwarantowania ciągłości zgodnego z prawem handlu przy użyciu kontenerów, konieczna jest zewnętrzna koordynacja standardów kontroli celnej w Stanach Zjednoczonych Ameryki. W szczególności, konieczne jest zapewnienie, że wszystkie porty wspólnotowe uczestniczą w Inicjatywie Dotyczącej Bezpieczeństwa Kontenerów na takich samych zasadach i że porównywalne standardy są propagowane w portach Stanów Zjednoczonych (USA). Tak więc bezpośredni cel i treść Umowy obejmują ułatwienie zgodnego z prawem handlu między Wspólnotą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki poprzez zapewnienie, na wzajemnych podstawach, wysokiego poziomu bezpieczeństwa w celu umożliwienia współpracy w zakresie opracowywania działań w szczególnych obszarach kontroli będących w kompetencji Wspólnoty.(5) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość rozszerzenia Inicjatywy Dotyczącej Bezpieczeństwa Kontenerów na wszystkie porty wspólnotowe w drodze uzgodnień ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w zakresie uczestnictwa portów wspólnotowych w Inicjatywie Dotyczącej Bezpieczeństwa Kontenerów i przewidujących w tych portach obecność amerykańskich funkcjonariuszy celnych lub możliwość utrzymania w tym celu wszelkich takich istniejących deklaracji zasad, pod warunkiem że uzgodnienia te są zgodne z Traktatem i z umową CMAA rozszerzoną na mocy Umowy.(6) Konieczne jest zapewnienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a instytucjami Wspólnoty w celu dalszej intensyfikacji i pogłębiania współpracy w sprawach celnych w ramach rozszerzonej umowy CMAA.(7) W tym celu należy ustanowić procedurę konsultacji, zgodnie z którą Państwa Członkowskie planujące negocjacje uzgodnień ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w kwestiach objętych rozszerzoną umową CMAA niezwłocznie powiadamiałyby o takim zamiarze i przekazywałyby istotne informacje. Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja żądają tego w krótkim okresie czasu, informacje powinny być przedmiotem konsultacji między Państwami Członkowskimi a Komisją.(8) Głównym celem konsultacji powinno być ułatwienie wymiany informacji i zapewnienie, że uzgodnienia są zgodne z Traktatem i wspólnymi politykami, w szczególności wspólnymi ramami współpracy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, wymienionymi w rozszerzonej umowie CMAA.(9) W przypadku gdy Komisja uznaje, że uzgodnienia ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, które Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić w życie są niezgodne z rozszarzoną umową CMAA lub że przedmiot ustaleń powinien być włączony do rozszerzonej umowy CMAA, odpowiednio informuje o tym Państwo Członkowskie.(10) Procedura konsultacji pozostaje bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji Państw Członkowskich i Wspólnoty do zawierania planowanych uzgodnień.(11) Umowa powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie intensyfikacji i rozszerzenia Umowy o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w celu włączenia współpracy w zakresie bezpieczeństwa kontenerów i spraw powiązanych (dalej zwaną "Umową").Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się ona wiążąca.Artykuł 31. Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub zawierać umowy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu włączenia portów wspólnotowych do Inicjatywy Dotyczącej Bezpieczeństwa Kontenerów. Wszelkie takie umowy muszą zawierać odniesienie do rozszerzonej umowy CMAA i być z nią zgodne, co obejmuje również przyjęte minimalne standardy.Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie mogą wzajemnie zasięgać opinii w celu zapewnienia, aby takie umowy były zgodne z rozszerzoną umową CMAA.2. Przed rozpoczęciem przez Państwo Członkowskie negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie ustaleń odnoszących się do kwestii innych niż te określone w ust. 1, ale objętych rozszerzoną umową CMAA, powiadamia ono Komisję i inne Państwa Członkowskie, a w powiadomieniu tym uwzględnia wszelkie istotne informacje.3. W terminie ośmiu dni roboczych od daty otrzymania powiadomienia Państwa Członkowskie lub Komisja mogą zażądać konsultacji z innymi Państwami Członkowskimi i Komisją. Takie konsultacje odbywają się w terminie trzech tygodni od daty otrzymania powiadomienia. Jeżeli kwestia ma pilny charakter, wówczas konsultacje odbywają się niezwłocznie.4. Nie później niż pięć dni od przeprowadzenia konsultacji, Komisja wydaje pisemną opinię na temat zgodności przekazanych ustaleń z rozszerzoną umową CMAA, gdzie stosowne włączając konieczność włączenia danej kwestii do tej Umowy.5. Konsultacje odbywają się w ramach Komitetu ustanowionego na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].6. Państwa Członkowskie przekazują Komisji i innym Państwom Członkowskim kopię ustaleń określonych w ust. 1 i 2, wraz z przypadkami ich wypowiedzenia lub zmiany.Sporządzono w Brukseli, dnia 30 marca 2004 r.W imieniu RadyM. McDowellPrzewodniczący[1] Dz.U. L 222 z 12.8.1997, str. 17.[2] Dz.U. L 302 z 19.10.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 311 z 12.12.2000, str. 17).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej wymiany listów stanowiącej zapis wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej obejmującej działalność w zakresie badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą oraz państwami EFTA – Norwegią i Szwajcarią

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0378

Dziennik Urzędowy L 161 , 18/06/1997 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 27 stycznia 1997 r.w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej wymiany listów stanowiącej zapis wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej obejmującej działalność w zakresie badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą oraz państwami EFTA – Norwegią i Szwajcarią(97/378/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130m, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:międzynarodowa współpraca w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji wzmacnia podstawy naukowe i technologiczne Wspólnoty w przemyśle i przyczynia się do konkurencyjności przemysłu Wspólnoty;dwuletnia analiza możliwości wykonania dotycząca międzynarodowej współpracy w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji dowiodła istnienia dodatkowego znaczenia tej współpracy;Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania wspólnego Porozumienia ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej, Japonią, Australia, Kanadą i państwami EFTA – Norwegią i Szwajcarią;zostało osiągnięte wspólne Porozumienie z państwami trzecimi, w formie wymiany listów,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się wymianę listów, stanowiącą zapis wspólnych ustaleń w sprawie zasad współpracy międzynarodowej obejmującej działalność w zakresie badań i rozwoju w dziedzinie inteligentnych systemów produkcji między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Australią, Kanadą oraz państwami EFTA – Norwegią i Szwajcarią.Treść wymiany listów jest załączona do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania wymiany listów, określonej w art. 1, w celu związania nią Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 stycznia 1997 r.W imieniu RadyG. ZalmPrzewodniczący[1] Dz.U. C 20 z 20.1.1997, str. 371.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 1992 r. zatwierdzająca porozumienia administracyjne przewidziane w umowach w sprawie ruchu tranzytowego między Wspólnotą Europejską a Austrią z jednej strony oraz między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią z drugiej strony

text:
Ważna informacja prawna

|

31993D0117

Dziennik Urzędowy L 047 , 25/02/1993 P. 0027 - 0027 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 21 P. 0049  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 21 P. 0049

		Decyzja Komisjiz dnia 22 grudnia 1992 r.zatwierdzająca porozumienia administracyjne przewidziane w umowach w sprawie ruchu tranzytowego między Wspólnotą Europejską a Austrią z jednej strony oraz między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią z drugiej strony(93/117/EWG)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając umowy w sprawie ruchu tranzytowego między Wspólnotą Europejską a Austrią z jednej strony oraz między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią z drugiej strony, których zawarcie zostało przyjęte przez Rady dnia 27 listopada 1992 r. i dnia 30 listopada 1992 r.,uwzględniając, że porozumienia administracyjna są niezbędne do wprowadzenia w życie tych umów:- umowa z Austrią przewiduje wprowadzenie systemu ekopunktów zmierzającego do zrównoważenia interesów gospodarczych i ekologicznych,- umowa ze Szwajcarią przewiduje wyjątek od istniejącego ograniczenia wagi pojazdów ciężarowych o wadze całkowitej 28 ton na terytorium Szwajcarii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Porozumienia administracyjne w sprawie ruchu tranzytowego między Wspólnotą Europejską a Austrią z jednej strony oraz między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią z drugiej strony zostają zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.Artykuł 2Członek Komisji odpowiedzialny za transport lub osoba przez niego wyznaczona jest uprawniona do podpisania porozumień administracyjnych w imieniu Komisji.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 1992 r.W imieniu KomisjiKarel van MiertCzłonek Komisji--------------------------------------------------Porozumienie administracyjneustalające datę wejścia w życie i procedury wprowadzające system ekopunktów określony w Umowie między Wspólnotą Europejską a Republiką Austrii w sprawie drogowego i kolejowego tranzytu towarówZgodnie z artykułem 24 ustęp 4 Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Austrii w sprawie drogowego i kolejowego tranzytu towarów (zwanej dalej "Umową Tranzytową"), właściwe władze, a mianowicieW IMIENIU WSPÓLNOTY:Komisja Wspólnot Europejskich, iW IMIENIU AUSTRII:Federalny Minister Gospodarki Publicznej i Transportu,uwzględniając datę wejścia w życie i procedury odnoszące się do systemu ekopunktów określonego w Umowie Tranzytowej,uzgodnili, co następuje:Artykuł 1System ekopunktów wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 roku.Artykuł 21. Całkowitą liczbę przejazdów tranzytowych (zarobkowo, na własny rachunek, lub bez ładunku) odbytych w 1991 roku przez pojazdy ciężarowe zarejestrowane we Wspólnocie Europejskiej (artykuł 15 ustęp 4 i 2 Umowy Tranzytowej) szacuje się na 1264000.2. Całkowitą liczbę przejazdów tranzytowych (zarobkowo, na własny rachunek, lub bez ładunku) odbytych w 1991 roku przez pojazdy ciężarowe zarejestrowane w Republice Austrii (artykuł 15 ustęp 8 Umowy Tranzytowej) szacuje się na 211100.Artykuł 31. Kierowca pojazdu ciężarowego, podczas przejazdu tranzytowego posiada i na żądanie organów nadzorczych okazuje, należycie wypełniony formularz standardowy lub austriackie świadectwo potwierdzające wniesienie opłaty za ekopunkty dla przedmiotowego przejazdu, którego wzór zamieszczono w załączniku A i nazywany "kartą eko".Właściwe austriackie władze wydają formularz przedstawiony w załączniku A do niniejszego porozumienia, za opłatą pokrywającą koszt wyprodukowania i dystrybucji formularza oraz ekopunktów.2. Kierowca pojazdu ciężarowego zarejestrowanego po dniu 1 października 1990 roku posiada i na żądanie okazuje standardowy dokument COP, przedstawiony w załączniku B, jako świadectwo poziomu emisji NOx z tego pojazdu. Pojazd ciężarowy zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 1 października 1990 roku lub dla którego nie okazuje się żadnego dokumentu uznawany jest za pojazd posiadający COP o wartości 15,8 g/kWh.Strony powiadamiają się wzajemnie w formie pisemnej o władzach krajowych upoważnionych do wydawania powyższych dokumentów.3. Przejazdy tranzytowe dokonywane w okolicznościach wymienionych w załączniku C lub na podstawie zezwolenia ECMT są wyłączone z systemu ekopunktów.Artykuł 41. Wymagana liczba ekopunktów umieszczana jest na formularzu określonym w artykule 3 ustęp 1 i następnie skasowana. Ekopunkty kasuje się poprzez złożenie podpisu w taki sposób, aby pokrywał on jednocześnie zarówno ekopunkty jak i formularz, na którym zostały one umieszczone. Zamiast podpisu można użyć gumowej pieczęci.2. Przy wjeździe pojazdu na terytorium Austrii należycie wypełniony formularz wraz z wymaganą liczbą ekopunktów należy doręczyć organom nadzorczym, które wydadzą w zamian kopię wraz z dowodem uiszczenia opłaty.W przypadku pojazdu ciężarowego zarejestrowanego w Austrii, dowód uiszczenia opłaty i dokument COP, powinny być okazywane wspólnie organom nadzorczym Państwa Członkowskiego przy wjeździe lub wyjeździe z Włoch lub Niemiec. Kopia dowodu uiszczenia opłaty jest okazywana organom celnym z chwilą wjazdu.Specjalne ekopunkty są używane dla zarejestrowanych w Austrii pojazdów ciężarowych odbywających przejazdy tranzytowe do Włoch lub z Włoch lub też przejazdy kontynuowane w Niemczech po przejeździe tranzytowym przez Austrię. Ich użycie powinno być odnotowane na dowodzie uiszczenia opłaty. Liczbę ekopunktów przeznaczonych dla austriackich pojazdów ciężarowych do wykonywania takich przejazdów ustalać będzie raz w roku Komitet Tranzytowy utworzony na podstawie artykułu 21 Umowy Tranzytowej.3. Gdy podczas przejazdu tranzytowego zmieniony zostaje ciągnik, wydany przy wjeździe dowód uiszczenia opłaty pozostaje ważny i należy go zachować. Jeśli wartość COP nowego ciągnika przekracza wartość oznaczoną w formularzu, przy wyjeździe z kraju nabywa się dodatkowe ekopunkty, umieszczone na nowej karcie.4. Dla przejazdów wymagających ekopunktów, formularz określony w artykule 3 ustępie 1 zastąpi wszystkie austriackie formularze stosowane dotychczas do celów statystyk transportowych.5. Wspólnota i władze austriackie regularnie powiadamiają się wzajemnie w odniesieniu do liczby wykorzystanych ekopunktów. Oryginały lub kopie formularzy z umieszczonymi na nich skasowanymi ekopunktami są, w miarę potrzeby, udostępniane poszczególnym władzom krajowym.Artykuł 51. Strony zapewniają, zgodnie z artykułem 16 Umowy Tranzytowej, że austriacki dowód uiszczenia opłaty za ekopunkty dla Włoch i Niemiec jest uznawane jako zastępujący zezwolenia stosowane wcześniej w Austrii i Państwach Członkowskich Niemczech i Włoszech. We Włoszech taki dowód uiszczenia opłaty zastępuje dwustronny bilet połówkowy za jednorazowy przejazd, a w Niemczech dwustronne upoważnienie do przejazdu powrotnego.Dla pojazdów ciężarowych zarejestrowanych w Austrii i opuszczających Włochy, kopia należycie wypełnionego formularza określonego w artykule 3 ustęp 1, zawierająca wymaganą liczbą ekopunktów dla Włoch, zastępuje odpowiednie zezwolenie.2. Przejazdy, podczas których ma miejsce przekroczenie granicy austriackiej pociągiem, za pomocą konwencjonalnego transportu kolejowego lub w transporcie kombinowanym oraz podczas których przekroczenie granicy drogą ma miejsce niezwłocznie przed lub po przekroczeniu tej granicy koleją, nie są uznawane za przejazdy tranzytowe w rozumieniu Umowy Tranzytowej lecz za przejazdy dwustronne.Artykuł 61. Ekopunkty określone na podstawie postanowień artykułu 15 ustępu 5 i 1 Umowy Tranzytowej posiadają nadruk określający rok, w którym są ważne. Mogą być wykorzystane między dniem 1 stycznia roku, w którym są ważne, i dnia 31 stycznia roku następnego.2. Strony wydają sobie wzajemnie, w dwóch równych ratach, należną każdej z nich liczbę ekopunktów. Pierwsza rata jest dostarczana trzy miesiące przed, a druga dwa miesiące po rozpoczęciu każdego roku kalendarzowego.W okolicznościach przewidzianych w artykule 15 ustępie 5 i 2 Umowy Tranzytowej druga rata jest pomniejszana o liczbę ekopunktów obliczoną metodą ustanowioną w punkcie 4 załącznika IX do Umowy Tranzytowej.Artykuł 7Grupa robocza Umowy Tranzytowej, składająca się z przedstawicieli obydwu Stron, nadzoruje wprowadzanie w życie i monitorowanie systemu ekopunktów oraz środków podjętych w celu zapobieżenia naruszeniom. Grupa robocza posiada dostęp do wszystkich odnośnych dokumentów oraz spotyka się na wniosek którejkolwiek ze Stron.Artykuł 81. Naruszenie Umowy Tranzytowej lub niniejszego porozumienia administracyjnego przez kierowcę pojazdu ciężarowego lub przez przedsiębiorstwo będzie ścigane zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym. Powtarzające się naruszenia mogą prowadzić do tymczasowego zakazania przedmiotowemu kierowcy lub przedsiębiorstwu wykonywania transportu międzynarodowego.2. Właściwe władze Austrii, Wspólnoty i Państw Członkowskich, każde w granicach swojej jurysdykcji, udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej w wykrywaniu i ściganiu naruszeń Umowy Tranzytowej i porozumienia administracyjnego, w szczególności poprzez zapewnienie, że dokumenty wyszczególnione w artykule 3 są właściwie stosowane i przygotowywane.3. Jeśli karty eko określone w artykule 3 nie są przedstawiane organom nadzorczym zgodnie z postanowieniami niniejszego porozumienia lub jeśli taki formularz jest niekompletny lub błędnie wypełniony jak również wówczas, gdy ekopunkty nie są we właściwy sposób umieszczone, organy nadzorcze mogą, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, jak określa to właściwe ustawodawstwo krajowe, odmówić zezwolenia na kontynuowanie przejazdu.W pozostałych przypadkach odpowiedzialność za wprowadzenie w życie i prawidłowe stosowanie Umowy Tranzytowej ponosi Komitet Tranzytowy.Artykuł 9Strony zachowują prawo, przez okres sześciu miesięcy po wejściu w życie systemu ekopunktów, do przeprowadzenia wspólnej oceny uzgodnień dotyczących wprowadzenia go w życie, w związku z możliwością dokonania, za wspólnym porozumieniem, niezbędnych zmian.Artykuł 10Niniejsze porozumienie administracyjne wchodzi w życie tego samego dnia co Umowa Tranzytowa.Artykuł 11Niniejsze porozumienie zostaje sporządzone w dwóch egzemplarzach w językach: duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim, wszystkie teksty są na równi autentyczne.Sporządzono w Wiedniu, dnia 23 grudnia 1992 roku.W imieniu Federalnego Ministra Gospodarki Publicznej i Transportu Republiki AustriiG. HanreichW imieniu Komisji Wspólnot EuropejskichJ. Erdmenger--------------------------------------------------Porozumienie administracyjnedotyczące stosowania systemu przewozu ponadgabarytowych ładunków ustanowionego w Umowie między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią w sprawie przewozu drogowego i kolejowego rzeczySPIS TREŚCI Artykuł 1 Cel…Artykuł 2 Centrum administracyjne…Artykuł 3 Zakres…Artykuł 4 Przewożone towary…Artykuł 5 Nasycenie przepustowości kolejowego transportu kombinowanego…Artykuł 6 Procedury rezerwacji…Artykuł 7 Procedura w przypadku nasycenia przepustowości kolejowego transportu kombinowanego…Artykuł 8 Procedury wydawania zezwoleń…Artykuł 9 Kontrole…Artykuł 10 Instytucja wyznaczona do kontaktów…Artykuł 11 Współpraca administracyjna i kary…Artykuł 12 Wejście w życie…Artykuł 13 Języki…Zgodnie z punktami 3 i 4 pozycji II załącznika 6 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią w sprawie przewozu drogowego i kolejowego rzeczy (zwanej dalej "Umową") właściwe organy, mianowicieW IMIENIU WSPÓLNOTY:Komisja Wspólnot Europejskich,W IMIENIU SZWAJCARII:Federalny Departament Transportu, Łączności i Energii,uwzględniając wniosek o planowanym systemie przewozu ponadgabarytowych ładunków,uzgodniły następujące zasady:Artykuł 1CelCelem niniejszej Umowy jest ustanowienie procedur, na podstawie których Szwajcaria będzie udzielać zwolnień pojazdom drogowym na trasie Bazylea-Chiasso z ograniczenia całkowitej masy pojazdu do 28 ton w tranzycie drogowym ustanowionego w punktach 3 i 4 pozycji II załącznika 6 do Umowy. Ustanowiony zostanie system dla takich zwolnień, zwany dalej "systemem przewozu ponadgabarytowych ładunków".Artykuł 2Centrum administracyjneFederalny Urząd Transportu ustanowi i poprowadzi centrum administracyjne (zwane dalej "centrum") w Bernie, które będzie odpowiedzialne za wydawanie zezwoleń (zwanych także zezwoleniami na ponadgabarytowe ładunki) dla pojazdów drogowych w ramach systemu przewozu ponadgabarytowych ładunków. Centrum wydaje zezwolenia zgodnie z warunkami i procedurami określonymi poniżej.Artykuł 3ZakresZezwolenia są wydawane wyłącznie w odniesieniu do pojazdów drogowych zarejestrowanych we Wspólnocie.Artykuł 4Przewożone towary1. Zezwolenia mogą być wydawane wyłącznie w odniesieniu do pojazdów drogowych przewożących towary szybko psujące się lub inne pilne przesyłki.2. Dla definicji szybko psujących się towarów należy odnieść się do wykazu ustanowionego w Umowie o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). (Patrz załącznik I).3. W odniesieniu do innych pilnych przesyłek towary będą uznawane za takie, gdy opóźnienia będą prowadzić do znacznego obniżenia ich wartości lub gdy muszą dotrzeć w ustalonym terminie, który nie był znany z dużym wyprzedzeniem w celu ich dalszego przetworzenia lub obrotu.4. W przypadku przewozu pilnych przesyłek lub szybko psujących się towarów ilości takich towarów stanowiących część wagi ogólnej nie można wykorzystywać jako pretekstu do pilności.5. Należy przestrzegać międzynarodowych zasad dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz zasad ich stosowania w Szwajcarii.Artykuł 5Nasycenie przepustowości kolejowego transportu kombinowanego (TK)Nasycenie przepustowości kolei dotyczy zarówno towarzyszącego transportu kombinowanego (tTK) jak i nietowarzyszącego transportu kombinowanego (nTK). Stosuje się następujące warunki:1. W celu uwzględnienia ich jako takich terminale muszą spełniać następujące warunki:- terminal dysponuje co najmniej jednym połączeniem dziennym dla transportu kombinowanego przez Szwajcarię,- spółki zapewniające transport kombinowany i inni korzystający z tego rodzaju usług (zwani dalej "przewoźnikami"), którzy używają terminala, oferują całe pociągi lub części określonych pociągów najpóźniej do czasu rezerwacji i przewidziane w rozkładzie jazdy,- terminal jest wyposażony w elektroniczny sprzęt łączności.2. Załącznik II zawiera wykaz terminali spełniających powyższe warunki. Wykaz ten będzie uaktualniany przez Wspólny Komitet przewidziany w artykule 18 Umowy, jeśli i kiedy powyższe warunki zostaną spełnione.Artykuł 6Procedury rezerwacji1. Rezerwacja miejsc ładunkowych w pociągu w transporcie kombinowanym jest obowiązkowa dla spedytorów i przewoźników (zwanych dalej "nadawcami"), którzy chcą brać udział w systemie przewozu ponadgabarytowych ładunków.Wnioski o rezerwację przyjmowane są wyłącznie od nadawców, którzy posiadają właściwe pojazdy i jednostkę ładunkową do transportu kombinowanego na danej linii.2. Rezerwacja musi być dokonana lub potwierdzona przez przewoźników najwcześniej 48 godzin, a najpóźniej 16 godzin przed odjazdem pociągu. W wyjątkowych przypadkach, które nadawca musi uzasadnić, rezerwacji można dokonać na mniej niż 16 godzin przed odjazdem pociągu. Rezerwacje rozpatruje się w kolejności, w jakiej zostały złożone. W niedziele oraz dni ustawowo wolne od pracy okres rezerwacji przedłuża się do czasu otwarcia centrum poprzedniego dnia roboczego.3. Po dokonaniu rezerwacji, jeżeli przewoźnikowi brakuje właściwej zdolności w zakresie transportu kombinowanego do zaoferowania odpowiednio do pierwszego zamówienia wysyłającego, nadawca dysponuje następującymi alternatywnymi rozwiązaniami w celu dotarcia do miejsca przeznaczenia:- następny pociąg oferowany przez tego samego przewoźnika z tego samego terminala: uznaje się za możliwe do przyjęcia dla wysyłającego oczekiwanie do sześciu godzin do następnego pociągu oferującego transport kombinowany,- przeniesienie do pociągu oferowanego przez tego samego przewoźnika w innym terminalu: przeniesienie uznaje się za możliwe do przyjęcia pod warunkiem, że odbywa się w tym samym kierunku, co planowana trasa oraz odjazd pociągu i następuje najpóźniej w ciągu czterech godzin od odjazdu pociągu pierwotnie zarezerwowanego, o ile:- w przypadku nTK przeniesienie z pierwotnego terminala nie przekracza50 km, lub- w przypadku tTK, gdy przeniesienie do najbliższego połączonego terminala jest rozsądne. Obecnie dotyczy to następujących par terminali: Freiburg-Bazylea oraz Mediolan-Lugano. Wspólny Komitet może uzupełnić wykaz terminali stosownie do potrzeb,- ten sam pociąg w tym samym terminalu: w razie potrzeby nadawca może podjąć kroki w celu uzyskania miejsca w tym samym pociągu od innego przewoźnika na porównywalnych warunkach.4. W czasie dokonywania rezerwacji, jeżeli zdolności TK przewoźnika są w pełni zarezerwowane i nie ma możliwości alternatywnych rozwiązań, nadawca może składać wniosek o zezwolenie na przewóz ponadgabarytowego ładunku zgodnie z artykułem 8.Artykuł 7Procedura w przypadku nasycenia przepustowości kolejowego transportu kombinowanego1. Przewoźnik TK określi zgodnie ze swym planem eksploatacji kiedy jego zdolności TK wyczerpują się i kiedy następni klienci spotkają się z odmową i będą musieli czekać. Centrum jest niezwłocznie informowane. Wysyłający, którego wniosek odrzucono, jest powiadamiany na jego żądanie na piśmie o nasyceniu przepustowości TK.2. Jeżeli przewoźnik KT zobowiązany jest wycofać pociąg na mniej niż 24 godziny przed jego odjazdem w wyniku awarii, niezwłocznie informuje o tym centrum.Artykuł 8Procedury wydawania zezwoleń1. Jeżeli nadawca nie może otrzymać miejsca z przyczyny nasycenia przepustowości przewozowych oraz nie ma możliwości alternatywnych rozwiązań lub jeżeli nie otrzyma miejsca jakie uprzednio zarezerwował z przyczyny podanej w art. 7 ust. 2 powyżej, nadawca składa wniosek o zezwolenie na przewóz ponadgabarytowego ładunku do centrum telefonicznie lub na piśmie.2. W takim przypadku do centrum należy przekazać dane szczegółowe wymienione w formularzu określonym w załączniku III.Jeżeli pominięte zostaną jakiekolwiek niezbędne dane szczegółowe, centrum zwróci wniosek wysyłającemu do uzupełnienia.3. Centrum podejmuje decyzje o wydaniu zezwoleń. W tym celu centrum dąży do możliwie najbardziej elastycznych rozwiązań. Jeżeli zostały spełnione wszystkie wymagania niniejszego Porozumienia administracyjnego, centrum jest zobowiązane do wydania zezwoleń, o które złożono wnioski. Wypełnione wnioski rozpatruje się w kolejności ich złożenia.Centrum powiadamia wnioskodawcę o swojej decyzji w sprawie wniosku o zezwolenie telefonicznie lub faksem, najpóźniej w ciągu dwóch godzin od złożenia wniosku.4. Jeżeli wniosek zostaje zatwierdzony, nadawca otrzymuje urzędowe dokumenty na tranzyt przez Szwajcarię w urzędzie celnym zlokalizowanym w Bazylea-Weil, Bazylea-Saint Louis lub Chiasso Strada (Brogeda Autostrada; Brogeda Merci).Zezwolenie jest nieprzenaszalne.5. Opłatę w wysokości SFr 50 lub jej równowartość pobiera się w urzędzie celnym za wydanie zezwolenia na tranzyt drogowy przez Szwajcarię.6. Centrum musi uzasadnić odmowę wydania zezwolenia wnioskodawcy. Na żądanie doręcza się na piśmie decyzję wraz z pouczeniem dotyczącym prawa do odwołania.Artykuł 9Kontrole1. Centrum jest upoważnione do sprawdzenia u przewoźnika TK, czy nadawca wnioskujący o zezwolenie złożył wniosek o rezerwację.2. W tym celu przewoźnik jest zobowiązany, po nasyceniu przepustowości przewozowych, do zachowania rejestru wniosków o rezerwacje (nazwa i adres wysyłającego, czas wpłynięcia wniosku).3. Urząd celny w Bazylei lub Chiasso wydaje zezwolenie w formie pisemnej, wymaga jego zwrotu przy opuszczaniu przez pojazd Szwajcarii, pobiera opłatę i weryfikuje zgodność oświadczeń wymaganych zgodnie z art. 8 ust. 2 i załącznikiem III. W przypadku fałszywych oświadczeń, które wyraźnie nie są wynikiem pomyłki popełnionej przy ich przekazywaniu, zezwolenie nie jest doręczane.4. Posiadanie zezwolenia na przewóz ponadgabarytowych ładunków nie zwalnia wysyłającego z ubiegania się o specjalne zezwolenie na działalność w Szwajcarii w nocy i w niedzielę. Z zastrzeżeniem spełnienia wymaganych warunków, takie zezwolenie wydaje także centrum przewozów wydające zezwolenia na przewóz ponadgabarytowych ładunków.Artykuł 10Instytucja wyznaczona do kontaktówStrony Umowy nadzorują funkcjonowanie systemu przewozu ponadgabarytowych ładunków. Mogą one kontrolować dokumenty centrum administracyjnego dotyczące zarządzania systemem. Wspólny Komitet jest regularnie informowany o wynikach takich kontroli.Strony Umowy ocenią wstępnie po sześciu miesiącach od jej wejścia w życie, a następnie w regularnych odstępach czasu, czy zachodzi potrzeba zmiany procedur.Artykuł 11Współpraca administracyjna i karyWładze szwajcarskie ustanowią kary za naruszenie niniejszego Porozumienia. Określi je rozporządzenie wykonawcze Federalnej Rady dotyczące środków administracyjnych w przypadku naruszenia Umowy tranzytowej lub systemu przewozu ponadgabarytowych ładunków przewidziane w odnośnym Porozumieniu administracyjnym (określonym w załączniku IV).Władze szwajcarskie i Wspólnoty współpracują przy ściganiu przypadków nadużycia lub wykroczenia przeciwko zasadom systemu. Wspólny Komitet jest informowany o każdym wykrytym przypadku nadużycia.Artykuł 12Wejście w życieNiniejsze Porozumienie administracyjne wchodzi w życie tego samego dnia co Umowa tranzytowa.Artykuł 13JęzykiNiniejsze Porozumienie zostaje sporządzone w dwóch egzemplarzach w językach: duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim, wszystkie teksty są na równi autentyczne.Sporządzono w Wiedniu, dnia 23 grudnia 1992 roku.W imieniu FederalnegoDepartamentu Transportu, Łączności i EnergiiW. FagagniniW imieniu Komisji Wspólnot EuropejskichJ. Erdmenger--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 15 lutego 1993 r. dotycząca przyjęcia Protokołu do Konwencji z dnia 8 października 1990 r. między Rządami Republiki Federalnej Niemiec i Federacyjnej Republiki Czech i Słowacji a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby

text:
Ważna informacja prawna

|

31993D0114

Dziennik Urzędowy L 045 , 23/02/1993 P. 0025 - 0025 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 12 P. 0085  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 12 P. 0085

		Decyzja Radyz dnia 15 lutego 1993 r.dotycząca przyjęcia Protokołu do Konwencji z dnia 8 października 1990 r. między Rządami Republiki Federalnej Niemiec i Federacyjnej Republiki Czech i Słowacji a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby(93/114/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:decyzją 91/598/EWG [4] Wspólnota zatwierdziła Konwencję w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby;konieczne jest, aby Międzynarodowa Komisja ustanowiona przez Konwencję uzyskała osobowość oraz zdolność prawną, by mogła wykonywać swoje zadania;w tym celu dnia 9 grudnia 1991 r. w Magdeburgu został przyjęty Protokół do Konwencji; Protokół został podpisany w imieniu Wspólnoty;dlatego konieczne jest, aby Wspólnota zatwierdziła ten Protokół,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół do Konwencji z dnia 8 października 1990 r. między Rządami Republiki Federalnej Niemiec, Czech i Słowacji a Europejską Wspólnotą Gospodarczą w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej poinformuje rząd Republiki Federalnej Niemiec jako państwo depozytariusza, że warunki konieczne do wejścia Protokołu w życie zostały spełnione, jeżeli chodzi o Wspólnotę, zgodnie z art. 2 Protokołu.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 lutego 1993 r.W imieniu RadyM. JelvedPrzewodniczący[1] Dz.U. C 185 z 22.7.1992, str. 14.[2] Dz.U. C 305 z 23.11.1992.[3] Dz.U. C 287 z 4.11.1992, str. 38.[4] Dz.U. L 321 z 23.11.1991, str. 24.--------------------------------------------------