title: Decyzja Rady 2014/482/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)

text:
               23.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 217/31

         DECYZJA RADY 2014/482/WPZiB
   z dnia 22 lipca 2014 r.
   zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 16 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/392/WPZiB (1), która wygasa w dniu 15 lipca 2014 r.

               (2)

               W dniu 28 października 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/533/WPZiB (2)przewidującą finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 15 lipca 2014 r.

               (3)

               W dniu 28 marca 2014 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) zalecił przedłużenie mandatu misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) o dwa lata, zgodnie z przeglądem strategicznym.

               (4)

               W dniu 2 maja 2014 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa otrzymał pismo od władz nigerskich, w którym wspierają one przedłużenie mandatu EUCAP Sahel Niger o dwa lata.

               (5)

               EUCAP Sahel Niger będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2012/392/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
               „Artykuł 2
               Cele
               W kontekście realizacji strategii Unii Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu, celem EUCAP SAHEL Niger jest umożliwienie władzom nigerskim określenia i realizacji ich krajowej strategii bezpieczeństwa. Celem EUCAP SAHEL Niger jest również wnoszenie wkładu w wypracowanie zintegrowanego, wielodyscyplinarnego, spójnego i zrównoważonego podejścia w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej — w oparciu o prawa człowieka — wśród różnych nigerskich podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.
               Artykuł 3
               Zadania
               1.   Aby zrealizować cele określone w art. 2, EUCAP SAHEL Niger:

                           a)

                           gotowa jest wspierać określenie i realizację nigerskiej strategii bezpieczeństwa, przy dalszym doradztwie i wspieraniu realizacji wymiaru bezpieczeństwa nigerskiej strategii bezpieczeństwa i rozwoju na Północy;

                           b)

                           ułatwia koordynację projektów regionalnych i międzynarodowych wspierających Niger w walce z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną;

                           c)

                           umacnia praworządność przez rozbudowę zdolności do prowadzenia dochodzeń w sprawach karnych, a w tym kontekście opracowuje i wdraża odpowiednie programy szkoleniowe;

                           d)

                           wspiera prace na rzecz trwałości nigerskich sił bezpieczeństwa i obrony;

                           e)

                           wnosi wkład w identyfikowanie, planowanie i realizację projektów w dziedzinie bezpieczeństwa.

                     2.   EUCAP SAHEL Niger koncentruje się na działaniach, o których mowa w ust. 1, które przyczyniają się do usprawnienia kontroli na terytorium Nigru, w tym koordynacji z nigerskimi siłami bezpieczeństwa.
               3.   EUCAP SAHEL Niger nie pełni żadnych funkcji wykonawczych.”;

               2)

               w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                           „3.   Organizacja EUCAP SAHEL Niger musi być zgodna z dokumentami dotyczącymi jej planowania.”;

                           b)

                           skreśla się ust. 4;

               3)

               w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           dodaje się ustęp w brzmieniu:
                           „1a.   Szef misji reprezentuje EUCAP SAHEL Niger na obszarze jej operacji. Zadania w zakresie zarządzania kadrowego i finansowego może delegować na członków personelu EUCAP SAHEL Niger, zachowując całościową odpowiedzialność za misję.”;

                           b)

                           ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                           „3.   Szef misji wydaje całemu personelowi EUCAP SAHEL Niger, do którego zalicza się komórkę wspierającą w Brukseli, instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu EUCAP SAHEL Niger w teatrze działań oraz odpowiada za koordynację misji i jej bieżące zarządzanie zgodnie z instrukcjami strategicznymi cywilnego dowódcy operacji.”;

                           c)

                           skreśla się ust. 4 i 8;

               4)

               art. 7 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki personelu międzynarodowego i miejscowego określa się w umowach zawieranych między EUCAP SAHEL Niger a danym członkiem personelu.”;

               5)

               art. 11 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
               „5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją Rady 2013/488/UE (3).

                  (3)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).”;"

               6)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 12a
               Uzgodnienia prawne
               Odpowiednio do potrzeb związanych z wykonaniem niniejszej decyzji, EUCAP Sahel Niger ma zdolność do nabywania usług i towarów, do zawierania umów i uzgodnień administracyjnych, do zatrudniania personelu, do posiadania rachunków bankowych, do nabywania i zbywania aktywów, do realizacji pasywów, a także do bycia stroną postępowania sądowego.”;

               7)

               art. 13 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 13
               Uzgodnienia finansowe
               1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP SAHEL Niger przez okres od dnia 16 lipca 2012 r. do dnia 31 października 2013 r. wynosi 8 700 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP SAHEL Niger przez okres od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 15 lipca 2014 r. wynosi 6 500 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP SAHEL Niger przez okres od dnia 16 lipca 2014 r. do dnia 15 lipca 2015 r. wynosi 9 155 000 EUR.
               2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Obywatele państw trzecich oraz państwa przyjmującego są dopuszczeni do udziału w przetargach. Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji, EUCAP SAHEL Niger może dokonywać z państwami członkowskimi, państwem przyjmującym, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi uzgodnień technicznych dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUCAP SAHEL Niger.
               3.   EUCAP SAHEL Niger odpowiada za wykonanie swojego budżetu. W tym celu EUCAP SAHEL Niger podpisuje umowę z Komisją.
               4.   Bez uszczerbku dla umowy między Unią Europejską a Republiką Nigru dotyczącej statusu misji Unii Europejskiej w Nigrze w dziedzinie WPBiO (EUCAP SAHEL Niger) (4), EUCAP SAHEL Niger odpowiada za wszelkie roszczenia i zobowiązania powstające w wyniku realizacji swojego mandatu, począwszy od dnia 16 lipca 2014 r., z wyjątkiem roszczeń związanych z poważnymi uchybieniami ze strony szefa misji, za które ponosi odpowiedzialność szef misji.
               5.   Wykonanie uzgodnień finansowych przebiega bez uszczerbku dla struktury dowodzenia przewidzianej w art. 4, 5 i 6 oraz dla wymogów operacyjnych EUCAP SAHEL Niger, włącznie z wymogami kompatybilności wyposażenia oraz współdziałania jej zespołów.
               6.   Do pokrycia kwalifikują się wydatki poniesione od dnia 16 lipca 2012 r.

                  (4)  Dz.U. L 242 z 11.9.2013, s. 2.”;"

               8)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 13a
               Komórka ds. projektów
               1.   W skład EUCAP SAHEL Niger wchodzi komórka ds. projektów, określająca i realizująca projekty. EUCAP SAHEL Niger w stosownych przypadkach może ułatwiać i zapewniać doradztwo w związku z projektami — dotyczącymi dziedzin związanych z EUCAP SAHEL Niger i wspierającymi jej cele — realizowanymi przez państwa członkowskie oraz państwa trzecie w ramach ich odpowiedzialności.
               2.   EUCAP SAHEL Niger jest uprawniona do korzystania z wkładów finansowych państw członkowskich lub państw trzecich w celu realizacji projektu, jeśli projekt ten został wskazany jako w spójny sposób uzupełniający inne działania EUCAP SAHEL Niger, w następujących przypadkach:

                           a)

                           projekt został uwzględniony w ocenie wpływu na budżet odnoszącej się do niniejszej decyzji; lub

                           b)

                           projekt został włączony w ocenę wpływu na budżet w trakcie obowiązywania mandatu EUCAP Sahel Niger za pomocą zmiany oceny wpływu na budżet na wniosek szefa misji.

                     EUCAP SAHEL Niger zawiera z państwami wnoszącymi wkład porozumienie, które w szczególności obejmuje konkretne zasady postępowania ze skargami stron trzecich w zakresie szkód zaistniałych z powodu działań lub zaniechania działań ze strony EUCAP SAHEL Niger w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa. W żadnym razie Unia ani WP nie ponoszą odpowiedzialności wobec państw wnoszących wkład za działania lub zaniechanie działań przez EUCAP SAHEL Niger w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa.
               3.   KPiB zatwierdza przyjęcie wkładu finansowego państw trzecich na rzecz komórki ds. projektów.”;

               9)

               w art. 15 wyrazy „decyzją 2011/292/UE” zastępuje się wyrazami „decyzją 2013/488/UE”;

               10)

               art. 16 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 15 lipca 2016 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 16 lipca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/392/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 187 z 17.7.2012, s. 48).

      (2)  Decyzja Rady 2013/533/WPZiB z dnia 28 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 288 z 30.10.2013, s. 68).


title: 2008/438/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               13.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/15

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 14 maja 2008 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2008/438/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ, ORAZ KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając zgodę Rady, zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i państw członkowskich w dniu 18 lutego 2008 r. zgodnie z decyzją Rady 2008/273/WE (2).

               (2)

               Do czasu jego wejścia w życie protokół stosowany jest tymczasowo od dnia przystąpienia.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz państw członkowskich Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
   Tekst protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich, składa dokumenty zatwierdzające przewidziane w art. 11 protokołu. Przewodniczący Komisji składa równocześnie dokumenty zatwierdzające w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 maja 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. BAJUK

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 23 kwietnia 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 99 z 10.4.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 99 z 10.4.2008, s. 2.


title: Decyzja Stałego Komitetu Państw EFTA nr 1/2011/SC z dnia 29 września 2011 r. dotycząca audytu programów i projektów w ramach mechanizmu finansowego (2009–2014)

text:
               22.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 341/67

         DECYZJA STAŁEGO KOMITETU PAŃSTW EFTA
   NR 1/2011/SC
   z dnia 29 września 2011 r.
   dotycząca audytu programów i projektów w ramach mechanizmu finansowego (2009–2014)
   STAŁY KOMITET PAŃSTW EFTA,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem EOG,
   uwzględniając Umowę między Unią Europejską, Islandią, Księstwem Liechtensteinu i Królestwem Norwegii w sprawie mechanizmu finansowego EOG na lata 2009–2014,
   uwzględniając protokół 38b dotyczący mechanizmu finansowego EOG, włączony do Porozumienia EOG wyżej wymienioną umową między Unią Europejską, Islandią, Księstwem Liechtensteinu i Królestwem Norwegii w sprawie mechanizmu finansowego EOG na lata 2009–2014,
   uwzględniając umowę między Królestwem Norwegii a Unią Europejską w sprawie norweskiego mechanizmu finansowego na lata 2009–2014,
   uwzględniając decyzję Stałego Komitetu Państw EFTA nr 5/2010/SC z dnia 9 grudnia 2010 r. zmieniającą decyzję Stałego Komitetu nr 4/2004/SC ustanawiającą Komitet ds. Mechanizmu Finansowego (1),
   uwzględniając decyzję Stałego Komitetu Państw EFTA nr 6/2010/SC z dnia 9 grudnia 2010 r. rozszerzającą zakres działań Biura Mechanizmu Finansowego EOG oraz norweskiego mechanizmu finansowego (2),
   uwzględniając decyzję Komitetu ds. Porozumienia o Nadzorze i Trybunale nr 5/2002 z dnia 23 października 2002 r. dotyczącą mandatu Komisji Obrachunkowej EFTA („krajów EOG-EFTA”),
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Komisja Obrachunkowa EFTA pełni funkcję najwyższej władzy w zakresie kontroli programów i projektów realizowanych w ramach mechanizmu finansowego EOG na lata 2009–2014 (zwanego dalej „mechanizmem finansowym EOG”). Zadania Komisji Obrachunkowej obejmują kontrolę programów i projektów w państwach beneficjentach, nadzór nad prowadzonym przez państwa beneficjentów zarządzaniem programami i projektami oraz nad wdrażaniem przez nie mechanizmu finansowego EOG. Komisja Obrachunkowa może sprawować również kontrolę nad Biurem Mechanizmów Finansowych w odniesieniu do mechanizmu finansowego EOG.
   Artykuł 2
   Członkowie Komisji Obrachunkowej są obywatelami państw EFTA będących stronami Porozumienia EOG, a najlepiej członkami najwyższych krajowych organów kontroli w państwach EFTA. Ich niezależność musi być niekwestionowana. Urzędnik zatrudniony w jakiejkolwiek instytucji EFTA może zostać członkiem Komisji Obrachunkowej dopiero po upływie trzech lat od chwili zakończenia pracy w tej instytucji.
   Artykuł 3
   Członkami Komisji Obrachunkowej przeprowadzającymi kontrole zgodnie z art. 1 są osoby powołane decyzją Komitetu ds. Porozumienia o Nadzorze i Trybunale nr 1 z dnia 26 maja 2010 r. dotyczącą powoływania członków Komisji Obrachunkowej EFTA („krajów EOG-EFTA”) na określoną w tej decyzji długość kadencji. Po upływie kadencji członkami Komisji Obrachunkowej przeprowadzającymi kontrole zgodnie z art. 1 są osoby powołane decyzją Komitetu ds. Porozumienia o Nadzorze i Trybunale.
   Artykuł 4
   Członkowie Komisji Obrachunkowej są w pełni niezależni w wykonywaniu swych obowiązków.
   Artykuł 5
   Przeprowadzając kontrole działań odnoszących się do obu mechanizmów finansowych, członkowie Komisji Obrachunkowej współpracują ściśle z osobą lub osobami, którym powierzono prowadzenie analogicznych kontroli w ramach norweskiego mechanizmu finansowego za okres 2009–2014.
   Artykuł 6
   Koszty przeprowadzenia odpowiednich i proporcjonalnych kontroli, o których mowa w art. 1, są finansowane z budżetu administracyjnego mechanizmu finansowego EOG. Stały Komitet podejmuje decyzję o wysokości przyznawanych środków na podstawie odnośnego projektu budżetu przedstawionego przez Komisję Obrachunkową oraz zalecenia Komitetu ds. Mechanizmu Finansowego.
   Artykuł 7
   Zatrudnieni eksperci zewnętrzni mogą wspomagać Komisję Obrachunkową w jej pracach. Eksperci zewnętrzni muszą spełniać te same wymogi niezależności co członkowie Komisji Obrachunkowej i również przestrzegać zawartego w art. 6 obowiązku współpracy.
   Artykuł 8
   Komisja Obrachunkowa informuje Komitet ds. Mechanizmu Finansowego i odpowiada przed Stałym Komitetem Państw EFTA w sprawach dotyczących kontroli, o których mowa w art. 1. Komisja może przedstawiać propozycje działań.
   Artykuł 9
   Komisja Obrachunkowa ustala swój regulamin wewnętrzny dotyczący zasad przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 1, i po konsultacji z Komitetem ds. Mechanizmu Finansowego przedkłada go do zatwierdzenia Stałemu Komitetowi Państw EFTA.
   Artykuł 10
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym.
   Artykuł 11
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2011 r.

            W imieniu Stałego Komitetu

         Kurt JÄGER

            Przewodniczący

         Kåre BRYN

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 78 z 24.3.2011, s. 57.

      (2)  Dz.U. L 78 z 24.3.2011, s. 58.


title: Decyzja Rady 2012/308/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej

text:
               15.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 154/1

         DECYZJA RADY 2012/308/WPZiB
   z dnia 26 kwietnia 2012 r.
   w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 31 ust. 1,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 i 212 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej (zwany dalej „Traktatem”) został podpisany dnia 24 lutego 1976 r. przez Republikę Indonezji, Malezję, Republikę Filipin, Republikę Singapuru oraz Królestwo Tajlandii. Od momentu podpisania następujące państwa stały się również sygnatariuszami Traktatu: Państwo Brunei Darussalam, Królestwo Kambodży, Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Birma/Myanmar, Socjalistyczna Republika Wietnamu, Niezależne Państwo Papui-Nowej Gwinei, Chińska Republika Ludowa, Republika Indii, Japonia, Islamska Republika Pakistanu, Republika Korei, Federacja Rosyjska, Nowa Zelandia, Mongolia, Związek Australijski, Republika Francuska, Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego, Ludowa Republika Bangladeszu, Demokratyczno-Socjalistyczna Republika Sri Lanki, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Stany Zjednoczone Ameryki, Republika Turcji oraz Kanada.

               (2)

               Traktat ma na celu wspieranie pokoju, stabilności i współpracy w regionie. W tym celu wzywa do rozwiązywania sporów drogą pokojową, zachowania pokoju, zapobiegania konfliktom oraz wzmocnienia bezpieczeństwa w Azji Południowo-Wschodniej. W związku z powyższym reguły i zasady określone w Traktacie są zgodne z celami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii.

               (3)

               Ponadto Traktat przewiduje wzmocnienie współpracy w kwestiach gospodarczych, handlowych, społecznych, technicznych oraz naukowych, jak również przyspieszenie wzrostu gospodarczego w regionie poprzez propagowanie większego wykorzystania rolnictwa i przemysłu w państwach Azji Południowo-Wschodniej, rozwój ich handlu i poprawę infrastruktury gospodarczej. Tym samym Traktat promuje współpracę z rozwijającymi się krajami tego regionu oraz gospodarczą, finansową i techniczną współpracę z krajami innymi niż kraje rozwijające się.

               (4)

               Na swoim posiedzeniu w dniach 4–5 grudnia 2006 r. Rada upoważniła prezydencję i Komisję do podjęcia negocjacji dotyczących przystąpienia przez Unię i Wspólnotę Europejską do Traktatu.

               (5)

               Pismem z dnia 7 grudnia 2006 r. Unia i Wspólnota Europejska poinformowały Kambodżę, koordynatora ASEAN ds. stosunków z Unią, o swojej decyzji dotyczącej ubiegania się o przystąpienie do Traktatu, z zastrzeżeniem ustaleń zawartych we wspomnianym piśmie.

               (6)

               W dniu 28 maja 2009 r. Tajlandia, państwo sprawujące wówczas przewodnictwo w ASEAN, zadeklarowała zgodę wszystkich państw w Azji Południowo-Wschodniej na przystąpienie Unii i Wspólnoty Europejskiej do Traktatu, z zastrzeżeniem wejścia w życie Trzeciego protokołu do Traktatu.

               (7)

               Trzeci protokół do Traktatu, podpisany w dniu 23 lipca 2010 r., przewiduje przystąpienie organizacji regionalnych do Traktatu.

               (8)

               Unia powinna w związku z tym przystąpić do Traktatu po wejściu w życie Trzeciego protokołu do Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przystąpienie Unii do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.
   Teksty Traktatu oraz trzech zmieniających go protokołów, jak również dokument przystąpienia do Traktatu przez Unię są dołączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym Rada upoważnia Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do podpisania i złożenia dokumentu przystąpienia do Traktatu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. BØDSKOV

            Przewodniczący

      TŁUMACZENIE
      Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej
      Indonezja, dnia 24 lutego 1976 r.
      Wysokie Umawiające się Strony:
      ŚWIADOME istniejących więzów historycznych, geograficznych i kulturowych, które łączą ich narody;
      PRAGNĄC wspierać pokój i stabilność w regionie poprzez trwałe przestrzeganie zasad sprawiedliwości i praworządności oraz wzmacnianie trwałości wzajemnych stosunków w regionie;
      PRAGNĄC ugruntowania pokoju, przyjaźni i współpracy w sprawach dotyczących Azji Południowo-Wschodniej zgodnie z duchem i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, dziesięcioma zasadami przyjętymi przez Konferencję Azjatycko-Afrykańską w Bandung dnia 25 kwietnia 1955 r., deklaracją Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej, podpisaną w Bangkoku dnia 8 sierpnia 1967 r., oraz deklaracją podpisaną w Kuala Lumpur w dniu 27 listopada 1971 r.;
      PRZEKONANE, że pokonywanie różnic i rozwiązywanie sporów między ich państwami powinno być uregulowane za pomocą racjonalnych, skutecznych i wystarczająco elastycznych procedur, pozwalających uniknąć negatywnych postaw, które mogą zagrozić współpracy lub ją utrudnić;
      PRZEKONANE o potrzebie współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie;
      UROCZYŚCIE ZGADZAJĄ SIĘ przystąpić do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy na następujących warunkach:
      1.1.1.1.   ROZDZIAŁ I: CEL I ZASADY
      Artykuł 1
      Celem niniejszego Traktatu jest wspieranie trwałego pokoju, trwałych dobrych stosunków i współpracy między narodami, które przyczynią się do ich wytrzymałości, solidarności i bliższych stosunków.
      Artykuł 2
      We wzajemnych stosunkach Wysokie Umawiające się Strony kierują się następującymi podstawowymi zasadami:

                  a)

                  wzajemnym poszanowaniem niepodległości, suwerenności, równości, integralności terytorialnej i tożsamości narodowej wszystkich narodów;

                  b)

                  prawem każdego państwa do istnienia narodowego wolnego od zewnętrznej ingerencji, działalności wywrotowej lub przymusu;

                  c)

                  nieangażowaniem się w wewnętrzne sprawy pozostałych państw;

                  d)

                  pokonywaniem różnic i rozwiązywaniem sporów na drodze pokojowej;

                  e)

                  zrzeczeniem się gróźb lub stosowania siły;

                  f)

                  skuteczną współpracą między sobą.

            1.1.1.2.   ROZDZIAŁ II: WZAJEMNE STOSUNKI
      Artykuł 3
      W ramach realizacji celów niniejszego Traktatu Wysokie Umawiające się Strony dokładają starań w celu rozwoju i wzmocnienia tradycyjnych, kulturowych i historycznych więzi przyjaźni, dobrych stosunków sąsiedzkich oraz współpracy, które je łączą, oraz wypełniają w dobrej wierze zobowiązania przyjęte na mocy niniejszego Traktatu. Aby promować bliższe zrozumienie między sobą, Wysokie Umawiające się Strony zachęcają do kontaktów i relacji między swoimi narodami oraz ułatwiają takie kontakty i relacje.
      1.1.1.3.   ROZDZIAŁ III: WSPÓŁPRACA
      Artykuł 4
      Wysokie Umawiające się Strony wspierają aktywną współpracę w dziedzinie gospodarki, spraw społecznych, technicznych, naukowych i administracyjnych, jak również w kwestiach dotyczących wspólnych ideałów i dążeń do osiągnięcia międzynarodowego pokoju i stabilności w regionie i wszelkich innych spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
      Artykuł 5
      Zgodnie z art. 4 Wysokie Umawiające się Strony dokładają maksymalnych wysiłków na szczeblu wielostronnym, jak i dwustronnym, w oparciu o zasady równości, niedyskryminacji i wzajemnych korzyści.
      Artykuł 6
      Wysokie Umawiające się Strony współpracują na rzecz przyspieszenia wzrostu gospodarczego w regionie, aby wzmocnić podstawy dostatniej i pokojowej wspólnoty narodów w Azji Południowo-Wschodniej. W tym celu wspierają one większe wykorzystanie swojego rolnictwa i gałęzi przemysłu, rozwój swojego handlu i poprawę swojej infrastruktury gospodarczej dla wzajemnej korzyści swoich narodów. W tym względzie badają one stale wszystkie możliwości ścisłej i korzystnej współpracy z innymi państwami, jak również międzynarodowymi i regionalnymi organizacjami spoza przedmiotowego regionu.
      Artykuł 7
      Wysokie Umawiające się Strony, w celu osiągnięcia sprawiedliwości społecznej oraz podniesienia poziomu życia narodów tego regionu, intensyfikują współpracę gospodarczą. W tym celu przyjmują odpowiednie regionalne strategie rozwoju gospodarczego i wzajemnej pomocy.
      Artykuł 8
      Wysokie Umawiające się Strony dążą do osiągnięcia najściślejszej współpracy w jak najszerszej skali i dążą do zapewnienia sobie wzajemnie pomocy w formie szkoleń i badań w obszarach społecznym, kulturalnym, technicznym, naukowym i administracyjnym.
      Artykuł 9
      Wysokie Umawiające się Strony dążą do zacieśnienia współpracy w celu wsparcia kwestii pokoju, harmonii i stabilności w regionie. W tym celu Wysokie Umawiające się Strony utrzymują regularne kontakty i prowadzą wzajemne konsultacje w sprawach międzynarodowych i regionalnych, mając na względzie koordynację swych poglądów, działań i swojej polityki.
      Artykuł 10
      Żadna Wysoka Umawiająca się Strona nie może w żaden sposób i w żadnej formie uczestniczyć w działaniach, które stanowią zagrożenie dla politycznej i gospodarczej stabilności, suwerenności lub integralności terytorialnej innej Wysokiej Umawiającej się Strony.
      Artykuł 11
      Wysokie Umawiające się Strony dążą do wzmocnienia prężności swoich własnych krajów w wymiarze politycznym, gospodarczym, społeczno-kulturowym, jak również w dziedzinie bezpieczeństwa, zgodnie ze swoimi odpowiednimi ideałami i dążeniami, bez ingerencji z zewnątrz czy wewnętrznych działań wywrotowych, w celu zachowania swojej tożsamości narodowej.
      Artykuł 12
      Wysokie Umawiające się Strony w swoich wysiłkach na rzecz osiągnięcia regionalnego dobrobytu i bezpieczeństwa dążą do współpracy we wszystkich dziedzinach na rzecz promowania prężności regionu, w oparciu o zasady pewności siebie, samodzielności, wzajemnego poszanowania, współpracy i solidarności, które będą stanowiły podstawy silnej i trwałej wspólnoty narodów w Azji Południowo-Wschodniej.
      1.1.1.4.   ROZDZIAŁ IV: POKOJOWE ROZWIĄZYWANIE SPORÓW
      Artykuł 13
      Wysokie Umawiające się Strony działają z determinacją i w dobrej wierze, w celu zapobiegania sporom. Jeśli pojawiłyby się spory w sprawach bezpośrednio je dotyczących, w szczególności spory, które mogłyby grozić zakłóceniem pokoju i harmonii w regionie, Wysokie Umawiające się Strony powstrzymują się od gróźb lub stosowania siły i zawsze rozstrzygają takie spory między sobą poprzez pokojowe negocjacje.
      Artykuł 14
      Do rozstrzygania sporów za pośrednictwem procesów regionalnych Wysokie Umawiające się Strony ustanawiają, jako stały organ, Wysoką Radę składającą się z przedstawiciela na szczeblu ministerialnym z każdej z Wysokich Umawiających się Stron, rejestrującą istnienie sporów lub sytuacji, które mogłyby naruszyć pokój i harmonię w regionie.
      Artykuł 15
      W przypadku gdy przez bezpośrednie negocjacje nie osiągnięto porozumienia, Wysoka Rada rejestruje spór lub sytuację i zaleca stronom uczestniczącym w sporze właściwe środki pojednawcze, takie jak dobre usługi, mediację, dochodzenie lub postępowanie pojednawcze. Wysoka Rada może jednak oferować swoje dobre usługi lub, za porozumieniem stron uczestniczących w sporze, ukonstytuować się jako komitet ds. mediacji, dochodzenia lub postępowania pojednawczego. Jeżeli uzna to za konieczne, Wysoka Rada zaleca właściwe środki w celu uniknięcia zaostrzenia się sporu lub danej sytuacji.
      Artykuł 16
      Powyższe postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się wobec sporu, o ile wszystkie strony sporu zgadzają się na ich zastosowanie do tego sporu. Jednak nie uniemożliwia to innym Wysokim Umawiającym się Stronom, które nie są stronami sporu, zaoferowania wszelkiej możliwej pomocy w celu rozstrzygnięcia tego sporu. Strony sporu powinny być pozytywnie nastawione do takich ofert pomocy.
      Artykuł 17
      Żadne postanowienie niniejszego Traktatu nie wyklucza możliwości odwołania się do sposobów pokojowego rozwiązywania sporów zawartych w art. 33 ust. 1 Karty Narodów Zjednoczonych. Wysokie Umawiające się Strony, będące stronami sporu, powinny być zachęcane do podejmowania inicjatyw w celu rozwiązania sporu poprzez pokojowe negocjacje, zanim odwołają się do innych procedur przewidzianych w Karcie Narodów Zjednoczonych.
      1.1.1.5.   ROZDZIAŁ V: PRZEPISY OGÓLNE
      Artykuł 18
      Niniejszy Traktat podpisują Republika Indonezji, Malezja, Republika Filipin, Republika Singapuru oraz Królestwo Tajlandii. Jest on ratyfikowany zgodnie z procedurami konstytucyjnymi każdego z państw-sygnatariuszy. Jest on otwarty do przystąpienia przez inne państwa z Azji Południowo-Wschodniej.
      Artykuł 19
      Niniejszy Traktat wchodzi w życie w dniu złożenia piątego dokumentu ratyfikacyjnego do rządów państw-sygnatariuszy, które są wyznaczonymi depozytariuszami niniejszego Traktatu oraz dokumentów ratyfikacji lub przystąpienia.
      Artykuł 20
      Niniejszy Traktat jest sporządzony w językach urzędowych Wysokich Umawiających się Stron, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne. Istnieje uzgodnione wspólne tłumaczenie tekstów na język angielski. Wszelkie rozbieżne interpretacje wspólnego tekstu rozstrzygane są w drodze negocjacji.

         W TEJ WIERZE Wysokie Umawiające się Strony podpisały Traktat i złożyły na nim swoje pieczęci.
         Sporządzono w Denpasar, Bali, dnia dwudziestego czwartego lutego roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego szóstego.

         Protokół zmieniający Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej Filipiny, dnia 15 grudnia 1987 r.
         Rząd Państwa Brunei Darussalam
         Rząd Republiki Indonezji
         Rząd Malezji
         Rząd Republiki Filipin
         Rząd Republiki Singapuru
         Rząd Królestwa Tajlandii
         PRAGNĄC dalszego zacieśnienia współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z, jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, a w szczególności z ościennymi państwami w regionie Azji Południowo-Wschodniej;
         BIORĄC POD UWAGĘ pkt 5 preambuły Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, sporządzonego w Denpasar, Bali, w dniu 24 lutego 1976 r. (zwanego dalej Traktatem o wzajemnych stosunkach), który odnosi się do potrzeby współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie;
         NINIEJSZYM UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
         Artykuł 1
         Artykuł 18 Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie:

            „Niniejszy Traktat podpisują Republika Indonezji, Malezja, Republika Filipin, Republika Singapuru oraz Królestwo Tajlandii. Jest on ratyfikowany zgodnie z procedurami konstytucyjnymi każdego z państw-sygnatariuszy.
            Jest on otwarty do przystąpienia przez inne państwa w Azji Południowo-Wschodniej.
            Państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej również mogą przystąpić do niniejszego Traktatu za zgodą wszystkich państw Azji Południowo-Wschodniej, które są sygnatariuszami niniejszego Traktatu, oraz Państwa Brunei Darussalam.”.

         Artykuł 2
         Artykuł 14 Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie:

            „Do rozstrzygania sporów za pośrednictwem procesów regionalnych Wysokie Umawiające się Strony ustanawiają, jako stały organ, Wysoką Radę składającą się z jednego przedstawiciela na szczeblu ministerialnym z każdej z Wysokich Umawiających się Stron, rejestrującą istnienie sporów i sytuacji, które mogłyby naruszyć pokój i harmonię w regionie.
            Jednak niniejszy artykuł stosuje się do państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej, które przystąpiło do Traktatu, jedynie w przypadku, gdy państwo to bezpośrednio uczestniczy w sporze, który ma zostać rozwiązany w ramach procesów regionalnych.”.

         Artykuł 3
         Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji oraz wchodzi w życie w dniu złożenia ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego przez Wysokie Umawiające się Strony.

            Sporządzono w Manili, dnia piętnastego grudnia roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego siódmego.

         Drugi Protokół zmieniający Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej
         Manila, Filipiny, dnia 25 lipca 1998 r.
         Rząd Państwa Brunei Darussalam
         Rząd Królestwa Kambodży
         Rząd Republiki Indonezji
         Rząd Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej
         Rząd Malezji
         Rząd Związku Myanmar
         Rząd Republiki Filipin
         Rząd Republiki Singapuru
         Rząd Królestwa Tajlandii
         Rząd Socjalistycznej Republiki Wietnamu
         Rząd Papui-Nowej Gwinei
         Zwane dalej Wysokimi Umawiającymi się Stronami:
         PRAGNĄC zapewnić odpowiedni rozwój współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z, jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, oraz, w szczególności, z państwami ościennymi regionu Azji Południowo-Wschodniej;
         BIORĄC POD UWAGĘ pkt 5 preambuły Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, sporządzonego w Denpasar, Bali, w dniu 24 lutego 1976 r. (zwanego dalej Traktatem o wzajemnych stosunkach), który odnosi się do potrzeby współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie;
         NINIEJSZYM UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
         Artykuł 1
         Artykuł 18 akapit trzeci Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie:

            „Państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej również mogą przystąpić do niniejszego Traktatu za zgodą wszystkich państw Azji Południowo-Wschodniej, a mianowicie: Państwa Brunei Darussalam, Królestwa Kambodży, Republiki Indonezji, Laotańskej Republiki Ludowo-Demokratycznej, Malezji, Związku Myanmar, Republiki Filipin, Republiki Singapuru, Królestwa Tajlandii oraz Socjalistycznej Republiki Wietnamu.”.

         Artykuł 2
         Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji oraz wchodzi w życie w dniu złożenia ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego przez Wysokie Umawiające się Strony.

            Sporządzono w Manili, dnia dwudziestego piątego lipca roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego.

         Trzeci Protokół zmieniający Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej
         Hanoi, Wietnam, dnia 23 lipca 2010 r.
         Państwo Brunei Darussalam
         Królestwo Kambodży
         Republika Indonezji
         Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna
         Malezja
         Związek Myanmar
         Republika Filipin
         Republika Singapuru
         Królestwo Tajlandii
         Socjalistyczna Republika Wietnamu
         Związek Australijski
         Ludowa Republika Bangladeszu
         Chińska Republika Ludowa
         Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna
         Republika Francuska
         Republika Indii
         Japonia
         Mongolia
         Nowa Zelandia
         Islamska Republika Pakistanu
         Papua-Nowa Gwinea
         Republika Korei
         Federacja Rosyjska
         Demokratyczno-Socjalistyczna Republika Sri Lanki
         Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego
         Republika Turcji
         Stany Zjednoczone Ameryki
         Zwane dalej Wysokimi Umawiającymi się Stronami:
         PRAGNĄC zapewnić odpowiedni rozwój współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z, jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, oraz, w szczególności, z państwami ościennymi regionu Azji Południowo-Wschodniej, jak również z organizacjami regionalnymi, których członkami są wyłącznie suwerenne państwa;
         BIORĄC POD UWAGĘ pkt 5 preambuły Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, sporządzonego w Denpasar, Bali, w dniu 24 lutego 1976 r. (zwanego dalej Traktatem o wzajemnych stosunkach), który odnosi się do potrzeby współpracy ze wszystkimi państwami pragnącymi pokoju, zarówno z, jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie;
         NINIEJSZYM UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
         Artykuł 1
         Artykuł 18 akapit trzeci Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie:

            „Niniejszy Traktat jest otwarty do przystąpienia przez państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej oraz organizacje regionalne, których członkami są wyłącznie suwerenne państwa, za zgodą wszystkich państw w Azji Południowo-Wschodniej, a mianowicie: Państwa Brunei Darussalam, Królestwa Kambodży, Republiki Indonezji, Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, Malezji, Związku Myanmar, Republiki Filipin, Republiki Singapuru, Królestwa Tajlandii oraz Socjalistycznej Republiki Wietnamu.”.

         Artykuł 2
         Artykuł 14 akapit drugi Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie:

            „Jednakże niniejszy artykuł stosuje się do Wysokiej Umawiającej się Strony, która przystąpiła do Traktatu, jedynie w przypadkach, gdy ta Wysoka Umawiająca się Strona bezpośrednio uczestniczy w sporze, który ma zostać rozwiązany w ramach procesów regionalnych.”.

         Artykuł 3
         Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji oraz wchodzi w życie w dniu złożenia ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego przez Wysokie Umawiające się Strony.

            Sporządzono w Hanoi, Wietnam, dnia dwudziestego trzeciego lipca roku dwa tysiące dziesiątego w jednym egzemplarzu w języku angielskim.

         Dokument przystąpienia przez Unię Europejską do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej
         MAJĄC NA UWADZE, że Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, podpisany w dniu 24 lutego 1976 roku na Bali, Indonezja, został zmieniony na mocy Pierwszego, Drugiego i Trzeciego Protokołu zmieniającego Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, podpisanych, odpowiednio, w dniu 15 grudnia 1987 r., 25 lipca 1998 r. i 23 lipca 2010 r.;
         MAJĄC NA UWADZE, że art. 18 akapit trzeci wyżej wymienionego Traktatu, w brzmieniu zmienionym przez art. 1 wyżej wymienionego Trzeciego Protokołu przewiduje, iż organizacje regionalne, których członkami są wyłącznie suwerenne państwa, mogą przystąpić do Traktatu za zgodą wszystkich państw w Azji Południowo-Wschodniej, a mianowicie: Państwa Brunei Darussalam, Królestwa Kambodży, Republiki Indonezji, Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, Malezji, Związku Myanmar, Republiki Filipin, Republiki Singapuru, Królestwa Tajlandii oraz Socjalistycznej Republiki Wietnamu;
         MAJĄC NA UWADZE, że minister spraw zagranicznych Finlandii i członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za stosunki zewnętrzne i europejską politykę sąsiedztwa złożyli wniosek o przystąpienie Unii Europejskiej do Traktatu w piśmie z dnia 7 grudnia 2006 r.;
         MAJĄC NA UWADZE, że państwa Azji Południowo-Wschodniej wyrażają zgodę na przystąpienie Unii Europejskiej do Traktatu;
         Unia Europejska niniejszym przystępuje do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej ze skutkiem od daty złożenia niniejszego dokumentu.
         W DOWÓD CZEGO niniejszy dokument przystąpienia zostaje podpisany przez [TYTUŁ].

            Sporządzono w [miejsce], [państwo], dnia [data] [miesiąc] roku dwa tysiące [rok].

               W imieniu Unii Europejskiej


title: Decyzja Rady 2013/201/WPZiB z dnia 25 kwietnia 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii

text:
               26.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 116/10

         DECYZJA RADY 2013/201/WPZiB
   z dnia 25 kwietnia 2013 r.
   zmieniająca decyzję 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję Rady 2010/231/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 6 marca 2013 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych („RB ONZ”) przyjęła rezolucję nr 2093 (2013) zmieniającą embargo na broń, które nałożono na mocy pkt 5 rezolucji nr 733 (1992), a następnie rozwinięto na mocy pkt 1 i 2 rezolucji nr 1425 (2002). Rezolucja nr 2093 (2013) zaktualizowała również kryteria umieszczania w wykazie stosowane przez Komitet Sankcji RB ONZ ustanowiony na podstawie rezolucji 751 (1992) w sprawie Somalii.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/231/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/231/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                           „3.   Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do:

                                       a)

                                       dostaw, sprzedaży lub transferu uzbrojenia i podobnych materiałów wszystkich rodzajów oraz do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działalnością wojskową, służących wyłącznie wsparciu AMISOM lub przeznaczonych wyłącznie do wykorzystania przez AMISOM, zgodnie z pkt 4 rezolucji RB ONZ nr 1744 (2007), lub do wyłącznego użytku państw i organizacji regionalnych podejmujących środki zgodnie z pkt 6 rezolucji RB ONZ nr 1851 (2008) i pkt 10 rezolucji RB ONZ nr 1846 (2008);

                                       b)

                                       dostaw, sprzedaży lub transferu broni i sprzętu wojskowego oraz do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do wsparcia strategicznych partnerów AMISOM działających wyłącznie na podstawie koncepcji strategicznej Unii Afrykańskiej z dnia 5 stycznia 2012 r. oraz we współpracy i koordynacji z AMISOM lub do wykorzystania przez tych partnerów;

                                       c)

                                       dostaw, sprzedaży lub transferu uzbrojenia i podobnych materiałów wszystkich rodzajów oraz do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, przeznaczonych wyłącznie do pomocy w rozwoju instytucji sektora bezpieczeństwa, zgodnie z procesem politycznym określonym w pkt 1, 2 i 3 rezolucji RB ONZ nr 1744 (2007) i w braku decyzji odmownej Komitetu Sankcji w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania odpowiedniego powiadomienia;

                                       d)

                                       dostaw, sprzedaży lub transferu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych, ani do dostaw materiałów przeznaczonych do wykorzystania w programach rozwoju instytucjonalnego opracowanych przez Unię lub państwa członkowskie, w tym w programach z dziedziny bezpieczeństwa, prowadzonych w ramach procesu pokojowego i procesu pojednania zatwierdzonych uprzednio przez Komitet Sankcji, oraz odzieży ochronnej, w tym kamizelek przeciwodłamkowych i hełmów wojskowych, przywożonej na określony czas do Somalii wyłącznie na własny użytek przez pracowników ONZ, przedstawicieli mediów i pracowników zajmujących się pomocą humanitarną i rozwojem oraz związanego z nimi personelu;

                                       e)

                                       dostaw, sprzedaży lub transferu broni i sprzętu wojskowego, bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do wsparcia personelu ONZ, w tym Biura Politycznego ONZ ds. Somalii lub do celów wykorzystania przez ten personel;

                                       f)

                                       dostaw, sprzedaży lub transferu broni i sprzętu wojskowego, bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, służących wyłącznie do rozwoju sił bezpieczeństwa federalnego rządu Somalii oraz mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa ludności Somalii, z wyjątkiem działań związanych z dostawą towarów wyszczególnionych w załączniku II, w przypadku gdy Komitet Sankcji otrzymał powiadomienie co najmniej pięć dni wcześniej, zgodnie z pkt 38 rezolucji RB ONZ 2093 (2013), w tym, w odpowiednim przypadku, jak określono w pkt 4 niniejszego artykułu.”;

                           b)

                           dodaje się następujące ustępy:
                           „4.   Państwo członkowskie zamierzające udzielić pomocy na podstawie ust. 3 lit. f), po poinformowaniu o swoim zamiarze federalnego rządu Somalii, może – z wyprzedzeniem nie krótszym niż pięć dni – poinformować o tym Komitet Sankcji. Jeśli państwo członkowskie zdecyduje się przekazać takie powiadomienie, powinno ono zawierać wszystkie istotne informacje, w tym – w stosownych przypadkach – informacje na temat rodzaju i ilości broni, amunicji i sprzętu wojskowego, które planuje dostarczyć, oraz proponowaną datę dostawy.
                           5.   Zakazuje się sprzedaży, odsprzedaży, transferu lub udostępniania do użytku wszelkiego rodzaju broni lub sprzętu wojskowego, sprzedanego lub dostarczonego wyłącznie do celów rozwoju sił bezpieczeństwa federalnego rządu Somalii, jakimkolwiek osobom lub podmiotom nienależącym do sił bezpieczeństwa federalnego rządu Somalii.”;

               2)

               dodaje się następujący artykuł:
               „Artykuł 1b
               Państwa członkowskie zachowują czujność w odniesieniu do bezpośredniej lub pośredniej dostawy, sprzedaży lub transferu do Somalii towarów nieobjętych środkami określonymi w art. 1 ust. 1 oraz do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi powiązanymi z tymi towarami.”;

               3)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Środki ograniczające przewidziane w art. 3, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 są nakładane na osoby i podmioty wskazane przez Komitet Sankcji jako osoby i podmioty:

                           —

                           angażujące się w działania lub wspierające działania zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Somalii, w tym akty zagrażające procesowi pokojowemu i procesowi pojednania w Somalii, lub zagrażające użyciem siły wobec federalnego rządu Somalii lub AMISOM,

                           —

                           naruszające embargo na broń lub ograniczenia dotyczące odsprzedaży lub transferu uzbrojenia, lub zakaz udzielania powiązanej z tym pomocy zgodnie z art. 1,

                           —

                           utrudniają dostarczanie pomocy humanitarnej do Somalii lub dostęp do niej lub jej dystrybucję w Somalii,

                           —

                           będące przywódcami politycznymi lub wojskowymi werbującymi lub wykorzystującymi dzieci w konfliktach zbrojnych w Somalii, z pogwałceniem obowiązującego prawa międzynarodowego,

                           —

                           odpowiedzialne za naruszenia obowiązującego prawa międzynarodowego w Somalii polegające na przemocy wobec ludności cywilnej, w tym kobiet i dzieci w sytuacjach konfliktu zbrojnego, obejmującej zabójstwa i okaleczanie, przemoc seksualną i przemoc uwarunkowaną płcią, ataki na szkoły i szpitale oraz porwania i przymusowe przesiedlenia.

                     Wykaz odpowiednich osób i podmiotów znajduje się w załączniku I.”;

               4)

               wyraz „załącznik” zastępuje się wyrazem „załącznik I” w całym dokumencie;

               5)

               dodaje się załącznik II, zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 kwietnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 105 z 27.4.2010, s. 17.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK II

               Wykaz towarów, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. f)

                        1.

                        Pociski przeciwrakietowe, w tym przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe.

                        2.

                        Karabiny, haubice i działa o kalibrze większym niż 12,7 mm oraz amunicja i elementy specjalnie zaprojektowane do tych rodzajów broni. (Nie dotyczy to przenośnych granatników przeciwpancernych, takich jak granatniki przeciwpancerne lub lekkie granatniki przeciwpancerne, granaty nasadkowe czy granatniki).

                        3.

                        Moździerze o kalibrze większym niż 82 mm.

                        4.

                        Przeciwpancerna broń kierowana, w tym przeciwpancerne pociski kierowane oraz amunicja i elementy specjalnie zaprojektowane do tych rodzajów broni.

                        5.

                        Ładunki i urządzenia przeznaczone do wykorzystania wojskowego zawierające materiały wysokoenergetyczne; miny i materiały powiązane.

                        6.

                        Celowniki z systemem noktowizyjnym.”


title: 2014/671/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 1 września 2014 r. zmieniająca decyzję EBC/2013/35 w sprawie dodatkowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (EBC/2014/38)

text:
               20.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 278/21

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 1 września 2014 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2013/35 w sprawie dodatkowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń

      (EBC/2014/38)

      (2014/671/UE)

   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3 i art. 18 ust. 2,
   uwzględniając wytyczne EBC/2011/14 z dnia 20 września 2011 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (1) oraz decyzję EBC/2013/6 z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie zasad dotyczących wykorzystania jako zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego Europejski Bank Centralny (EBC) i krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”), mogą dokonywać właściwie zabezpieczonych operacji kredytowych z instytucjami kredytowymi oraz innymi uczestnikami rynku. Standardowe warunki, na jakich EBC i KBC są gotowe do przeprowadzania operacji kredytowych, w tym kryteria kwalifikowania zabezpieczeń operacji kredytowych Eurosystemu, zostały określone w załączniku I do wytycznych EBC/2011/14, jak również w decyzji EBC/2013/6, decyzji EBC/2013/35 (3) oraz decyzji EBC/2014/11 (4).

               (2)

               Zgodnie z pkt 1.6 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 Rada Prezesów EBC może w dowolnym czasie zmieniać instrumenty, warunki, kryteria i procedury realizacji operacji polityki pieniężnej Eurosystemu.

               (3)

               Na potrzeby wyboru właściwego ratingu wykorzystywanego do określenia kwalifikowania aktywów wykorzystywanych w operacjach kredytowych Eurosystemu oraz związanej z nimi redukcji wartości wprowadzono zasadę określającą pierwszeństwo ratingów. Zasada ta daje pierwszeństwo wykorzystaniu ratingów zewnętrznej instytucji oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) nadanych emisji w stosunku do ratingów nadanych przez instytucję ECAI emitentowi i gwarantowi. W dniu 17 lipca 2013 r. Rada Prezesów postanowiła dodatkowo wzmocnić zasady dotyczące kontroli ryzyka poprzez zmianę kryteriów kwalifikowania i redukcji wartości zabezpieczeń akceptowanych na potrzeby operacji polityki pieniężnej Eurosystemu oraz poprzez przyjęcie określonych dodatkowych środków w celu zwiększenia ogólnej spójności zasad i ich stosowania w praktyce. W ramach przyjętych rozwiązań Eurosystem uściślił też zasady dotyczące pierwszeństwa ratingów. Środki te zostały określone w decyzji EBC/2013/35.

               (4)

               Zasada przyznająca pierwszeństwo ratingom nadanym przez instytucje ECAI emisji jest właściwa w odniesieniu do prywatnych emitentów, gdzie znaczenie ma zawartość informacji o ratingach emisji. W odniesieniu do emitentów publicznych zasada przyznająca pierwszeństwo ratingom nadanym przez instytucje ECAI emisji wymaga dostosowania, ponieważ ratingi emitenta, a nie ratingi emisji, uznawane są za właściwy środek oceny zdolności kredytowej tych emitentów.

               (5)

               W związku z powyższym decyzja EBC/2013/35 powinna zostać zmieniona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany
   Artykuł 6 decyzji EBC/2013/35 otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 6
      Dodatkowe wysokie standardy jakości kredytowej aktywów rynkowych
      1.   Ocena kredytowa przez instytucję ECAI aktywów rynkowych, o których mowa w pkt 6.3 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14, podlega wymogom określonym w niniejszym artykule.
      2.   Następujące oceny kredytowe ECAI nadane przez akceptowane instytucje ECAI podlegają wykorzystaniu w określeniu spełnienia wymogów w zakresie jakości kredytowej mających zastosowanie do aktywów rynkowych (5).

                  a)

                  Ratingi nadane przez instytucje ECAI emisji, które odnoszą się do oceny kredytowej wydanej przez instytucję ECAI dla emisji lub — w braku ratingu emisji nadanego przez tę samą instytucję ECAI — serii programu/emisji, z którą dane aktywa zostały wyemitowane (6). Na potrzeby ratingów nadanych przez instytucje ECAI emisji Eurosystem nie dokonuje rozróżnienia według pierwotnego terminu zapadalności aktywów. Dopuszczalny jest każdy rating instytucji ECAI nadany emisji lub serii programu/emisji.

                  b)

                  Rating instytucji ECAI nadany emitentowi, który odnosi się do oceny kredytowej wydanej przez instytucję ECAI dla emitenta. Na potrzeby ratingów nadanych przez instytucje ECAI emisji Eurosystem dokonuje rozróżnienia według pierwotnego terminu zapadalności aktywów w odniesieniu do dopuszczalnej oceny kredytowej wystawionej przez instytucję ECAI. Wprowadza się rozróżnienie pomiędzy: (i) aktywami krótkoterminowymi, tzn. aktywami o pierwotnym terminie zapadalności nie dłuższym niż 390 dni oraz (ii) aktywami długoterminowymi, tzn. aktywami o pierwotnym terminie zapadalności dłuższym niż 390 dni. W przypadku aktywów krótkoterminowych dopuszczalne są krótkoterminowe i długoterminowe ratingi nadane przez instytucję ECAI emitentom. W przypadku aktywów długoterminowych dopuszczalne są tylko długoterminowe ratingi nadane przez instytucję ECAI emitentom.

                  c)

                  Rating instytucji ECAI nadany gwarantowi, który odnosi się do oceny kredytowej wydanej przez instytucję ECAI gwarantowi, o ile gwarancja spełnia wymogi, o których mowa w pkt 6.3.2 lit. c) załącznika I do wytycznych EBC/2011/14. Na potrzeby ratingów nadanych przez instytucję ECAI gwarantowi Eurosystem nie dokonuje rozróżnienia według pierwotnego terminu zapadalności aktywów. Dopuszczalne są tylko długoterminowe ratingi nadane przez instytucję ECAI gwarantom.

            3.   EBC publikuje wymogi w zakresie jakości kredytowej dla wszystkich zaakceptowanych instytucji ECAI, zgodnie z pkt 6.3.1 załącznika I do wytycznych ECB/2011/14 (7). W braku odmiennych postanowień wymogi w zakresie jakości kredytowej stosowane do aktywów rynkowych odpowiadają stopniowi jakości kredytowej 3 w zharmonizowanej skali ratingowej Eurosystemu.
      4.   W odniesieniu do aktywów rynkowych Eurosystem bierze pod uwagę — na zasadach określonych poniżej — ocenę kredytową wystawioną przez instytucję ECAI, która determinuje spełnianie przez dane aktywo wymogów jakości kredytowej.

                  4.1.

                  W odniesieniu do aktywów rynkowych innych, niż aktywa rynkowe wyemitowane przez instytucje rządowe na szczeblu centralnym, instytucje rządowe i samorządowe na szczeblu regionalnym lub lokalnym, agencje (8), instytucje ponadnarodowe oraz w stosunku do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami zastosowanie znajdują następujący zasady.

                              a)

                              Eurosystem przyznaje ratingom nadanym przez instytucję ECAI emisjom pierwszeństwo w stosunku do ratingów nadanych przez instytucję ECAI emitentom lub gwarantom. Z zastrzeżeniem zastosowania powyższej zasady pierwszeństwa, przynajmniej jedna ocena kredytowa dokonana przez instytucję ECAI musi spełniać właściwe wymogi jakości kredytowej Eurosystemu.

                              b)

                              Jeżeli dla danej emisji dostępna jest większa liczba ratingów, zastosowanie ma zasada najlepszego ratingu (tj. wykorzystanie najlepszego dostępnego ratingu nadanego przez instytucję ECAI danej emisji). Jeżeli najlepszy rating nadany przez instytucję ECAI danej emisji nie spełnia wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej aktywów rynkowych, aktywów nie uznaje się za kwalifikowane, nawet jeżeli istnieje gwarancja dopuszczalna zgodnie z pkt 6.3.2 lit. c) załącznika I do wytycznych EBC/2011/14.

                              c)

                              W przypadku braku ratingu nadanego przez instytucję ECAI emisji Eurosystem może rozważyć rating nadany przez instytucję ECAI emitentowi lub gwarantowi. Jeżeli dla danego emitenta lub gwaranta dostępna jest większa liczba ratingów w stosunku do tej samej emisji, zastosowanie ma zasada najlepszej oceny (tj. wykorzystanie najlepszego dostępnego ratingu nadanego przez instytucję ECAI emitentowi lub gwarantowi).

                  4.2.

                  W odniesieniu do aktywów rynkowych wyemitowanych przez instytucje rządowe na szczeblu centralnym, instytucje rządowe i samorządowe na szczeblu regionalnym lub lokalnym, agencje i instytucje ponadnarodowe zastosowanie znajdują następujący zasady.

                              a)

                              Przynajmniej jedna ocena kredytowa dokonana przez instytucję ECAI musi spełniać właściwe wymogi jakości kredytowej Eurosystemu. Eurosystem uwzględnia wyłącznie ratingi nadane przez instytucje ECAI emitentowi lub gwarantowi.

                              b)

                              Jeżeli w odniesieniu do emitentów i gwarantów dostępna jest większa liczba ratingów zastosowanie ma zasada najlepszego ratingu (tj. wykorzystanie najlepszego dostępnego ratingu spośród wszystkich ratingów wystawionych przez instytucję ECAI emitentom i gwarantom).

                              c)

                              Zasad zawartych w niniejszym punkcie 4.2 nie stosuje się do wyemitowanych przez agencje obligacji zabezpieczonych. Ich ocena dokonywana jest na zasadach zawartych w pkt 4.1.

                  4.3.

                  Następujące zasady znajdują zastosowanie w odniesieniu do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami.

                              a)

                              Wymogi Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej stosowane do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, określone w pkt 6.3 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14, odpowiadają stopniowi jakości kredytowej 2 w zharmonizowanej skali ratingowej Eurosystemu (»pojedyncze A«) (9).

                              b)

                              Przynajmniej dwie oceny kredytowe nadane przez instytucję ECAI muszą spełniać właściwe wymogi jakości kredytowej Eurosystemu. Eurosystem bierze pod uwagę wyłącznie ratingi emisji nadane przez instytucję ECAI.

            5.   Na potrzeby pkt 6.3.2 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 przepisy odnoszące się do pośredniej oceny jakości kredytowej znajdują zastosowanie w braku oceny kredytowej wystawionej przez instytucję ECAI dla emitenta lub gwaranta w przypadku aktywów rynkowych wyemitowanych przez instytucje rządowe na szczeblu centralnym, instytucje rządowe i samorządowe na szczeblu regionalnym lub lokalnym, agencje i instytucje ponadnarodowe, o których mowa w pkt 4.2.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 19 września 2014 r.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 2014 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 1 września 2014 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 331 z 14.12.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 95 z 5.4.2013, s. 22.

      (3)  Decyzja EBC/2013/35 z dnia 26 września 2013 r. w sprawie dodatkowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (Dz.U. L 301 z 12.11.2013, s. 6).

      (4)  Decyzja EBC/2014/11 z dnia 12 marca 2014 r. zmieniająca decyzję EBC/2013/35 w sprawie dodatkowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (Dz.U. L 166 z 5.6.2014, s. 31).


title: Decyzja Rady z dnia 26 lutego 1996 r. zmieniająca decyzję 91/115/EWG ustanawiającą Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego

text:
Avis juridique important

|

31996D0174

Official Journal L 051 , 01/03/1996 P. 0048 - 0049

DECYZJA RADYz dnia 26 lutego 1996 r.zmieniająca decyzję 91/115/EWG ustanawiającą Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego(96/174/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając projekt decyzji przedłożony przez Komisję1,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego3,a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z art. 109f Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 2 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Instytutu Walutowego (EIW), EIW przyczynia się do tworzenia warunków koniecznych dla przejścia do trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej poprzez wzmocnienie koordynacji polityki pieniężnej w celu zapewnienia stabilności cenowej, czyniąc przygotowania wymagane do ustanowienia Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), do prowadzenia jednolitej polityki pieniężnej i do ustanowienia w trzecim etapie wspólnej waluty oraz do nadzorowania rozwoju ECU;zgodnie z art. 109f ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r. EIW powinien sprecyzować ramy regulacyjne, organizacyjne i logistyczne konieczne do wykonywania w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej przez ESBC jego zadań, w tym promocji harmonizacji, tam gdzie jest ona konieczna, przepisów i praktyk regulujących gromadzenie, tworzenie i upowszechnianie statystyk w dziedzinie podlegającej jego kompetencji;zgodnie z art. 5 statutu ESBC, Europejski Bank Centralny (EBC) wspomagany przez krajowe banki centralne, zbiera konieczne informacje statystyczne oraz współpracuje z Komisją; w drugim etapie istnieje zatem potrzeba przygotowania właściwej współpracy w ramach dochodzenia do Unii Gospodarczej i Walutowej;uwzględniając powyższe, decyzja 91/115/EWG4 powinna zostać zmieniona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułDo decyzji 91/115/EWG wprowadza się następujące zmiany:1. Dodaje się artykuł w brzmieniu:"Artykuł 3aKomitet może wyrażać opinie na temat swoich własnych inicjatyw w sprawie jakichkolwiek zagadnień odnoszących się do tych statystyk, które są przedmiotem wspólnego zainteresowania Komisji i krajowych władz statystycznych z jednej strony, a Europejskiego Instytutu Walutowego (EIW) z drugiej. Przy wykonywaniu swoich zadań Komitet prezentuje swoje opinie wszystkim zainteresowanym stronom.2. Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:"Artykuł 4W skład Komitetu wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich (po jednym, dwóch lub trzech z każdego państwa), reprezentujący instytucje zajmujące się głównie statystyką finansową, walutową i w zakresie bilansu płatniczego, przedstawiciele Komisji (do trzech osób) i przedstawiciele EIW (do trzech osób). Ponadto jeden przedstawiciel Komitetu Walutowego może uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu, jako obserwator. Każde Państwo Członkowskie, Komisja i EIW będą mieli po jednym głosie.Przedstawiciele innych organizacji, jak również osoby będące w stanie wnieść wkład do dyskusji, mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu, na podstawie decyzji Komitetu.3. Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:"Artykuł 5Komitet wybiera swojego przewodniczącego, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w jego regulaminie".Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lutego 1996 r.W imieniu RadyS. AGNELLIPrzewodniczący1 Dz.U. C 359 z 16.12.1994, str. 10.2 Dz.U. C 269 z 16.10.1995, str. 198.3 Dz.U. C 397 z 31.12.1994, str. 52.4 Opinia wydana dnia 16 stycznia 1995 r.


title: 2010/156/CFSP: Decyzja Rady 2010/156/WPZiB z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii

text:
               17.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 67/6

         DECYZJA RADY 2010/156/WPZiB
   z dnia 16 marca 2010 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 października 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/724/WPZiB (1) w sprawie mianowania Erwana FOUÉRÉ Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.

               (2)

               W dniu 15 września 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2009/706/WPZiB (2) przedłużające mandat SPUE do dnia 31 marca 2010 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2010 r. Mandat SPUE może jednak wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Erwana FOUÉRÉ jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2010 r. Mandat SPUE może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
   Artykuł 2
   Cel polityki
   Podstawą mandatu SPUE jest cel polityki Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, którym jest przyczynianie się do umocnienia pokojowego procesu politycznego oraz pełnego wprowadzenia w życie umowy ramowej z Ochrydy, co z kolei ułatwi poczynienie dalszych postępów na drodze do integracji europejskiej w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia.
   SPUE wspiera działania WP w tym regionie.
   Artykuł 3
   Mandat
   Aby możliwa była realizacja celu polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               utrzymywanie bliskich kontaktów z rządem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz stronami zaangażowanymi w proces polityczny;

               b)

               udzielanie porad i pomocy Unii w procesie politycznym;

               c)

               zapewnianie koordynacji wysiłków podejmowanych przez społeczność międzynarodową na rzecz wprowadzenia w życie i trwałego przestrzegania postanowień umowy ramowej z dnia 13 sierpnia 2001 r., określonych w umowie i załącznikach do niej;

               d)

               uważne śledzenie kwestii związanych z bezpieczeństwem i stosunkami między grupami etnicznymi oraz przekazywanie sprawozdań na ten temat, a także współpraca z właściwymi organami w tym celu;

               e)

               przyczynianie się do zwiększenia i umocnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii zgodnie z polityką UE w dziedzinie praw człowieka i wytycznymi UE w sprawie praw człowieka.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. wynosi 340 000 EUR.
   2.   Wydatki pokrywane w ramach kwoty określonej w ust. 1 kwalifikują się do finansowania od dnia 1 kwietnia 2010 r. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszelkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie powiadamia Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii do współpracy ze SPUE jest wypłacane przez to państwo członkowskie lub instytucję Unii. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do Sekretariatu Generalnego Rady mogą być również zatrudnieni przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel podlega zwierzchnictwu administracyjnemu wysyłającego państwa członkowskiego lub wysyłającej instytucji Unii; personel ten wypełnia obowiązki i działa w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu uzgadnia się odpowiednio ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (3), w szczególności w odniesieniu do informacji niejawnych UE.
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub państwa członkowskie, zależnie od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii, dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie uzasadnione, możliwe do realizacji działania zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkim członkom personelu bezpośrednio mu podlegającego, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa misji oparty na wytycznych Sekretariatu Generalnego Rady, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również zarządzanie zdarzeniami zagrażającymi bezpieczeństwu, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym kontraktowy personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po nim odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa w oparciu o wskaźniki ryzyka określone przez Sekretariat Generalny Rady dla obszaru misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz dostarczanie WP, Radzie i Komisji pisemnych sprawozdań o wdrażaniu tych zaleceń i o innych kwestiach związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE propaguje ogólną koordynację polityczną Unii. Pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii w terenie, aby zrealizować cele polityczne Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również, w stosownych przypadkach, z działaniami innych SPUE aktywnych w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Szefowie delegatur Unii i szefowie misji państw członkowskich utrzymują ścisłą współpracę ze SPUE w terenie. Dokładają wszelkich starań, aby wspierać go w wykonywaniu mandatu. SPUE współpracuje również w terenie z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wykonanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Na zakończenie mandatu SPUE przedstawia WP, Radzie i Komisji pełne sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 15
   Publikacja
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2010 r.

            W imieniu Rady

         E. SALGADO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 272 z 18.10.2005, s. 26.

      (2)  Dz.U. L 244 z 16.9.2009, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.