               21.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 463/68

      P8_TA(2018)0027
      Brak sprzeciwu wobec środka wykonawczego: Zmiany międzynarodowego standardu sprawozdawczości finansowej 9
      Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zmian międzynarodowego standardu sprawozdawczości finansowej 9 (D054380/02 – 2017/3018(RPS))
      (2018/C 463/13)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając projekt rozporządzenia Komisji (D054380/02,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (1), w szczególności jego art. 3 ust. 1,

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji z dnia 18 grudnia 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia,

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 24 stycznia 2018 r. skierowane do przewodniczącej Konferencji Przewodniczących Komisji,

                  —

                  uwzględniając art. 5a decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (2),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

                  —

                  uwzględniając art. 106 ust. 4 lit. d) i art. 105 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 6 lutego 2018 r.,

                  A.

                  mając na uwadze, że Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) wprowadziła w dniu 12 października 2017 r. zmiany do międzynarodowego standardu sprawozdawczości finansowej 9 instrumenty finansowe (MSSF 9); mając na uwadze, że zmiany mają na celu zapewnienie jasności i spójności z klasyfikacją instrumentów dłużnych posiadających opcję przedpłaty z utratą wartości;

                  B.

                  mając na uwadze, że Europejska Grupa Doradcza ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) przedstawiła Komisji pozytywną opinię w dniu 10 listopada 2017 r.; mając na uwadze, że w tej opinii EFRAG odnosi się do kwestii poruszonych przez Europejski Bank Centralny w piśmie z dnia 8 listopada 2017 r. skierowanym do EFRAG;

                  C.

                  mając na uwadze, że Komisja stwierdziła, iż interpretacja spełnia techniczne kryteria przyjęcia zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 i utrzymuje, że proponowana zmiana zachowuje jedynie status quo w zakresie księgowania według kosztu zamortyzowanego w przypadku tych konkretnych instrumentów, które stosowano przed wprowadzeniem MSSF 9;

                  D.

                  mając na uwadze, że RMSR wyznaczyła termin wejścia w życie zmiany MSSF 9 na 1 stycznia 2019 r., z możliwością wcześniejszego stosowania; mając na uwadze, że księgowanie instrumentów finansowych zgodnie z MSSF 9 jest obowiązkowe już od 1 stycznia 2018 r.; mając na uwadze, że instytucje finansowe podlegające MSSF nie mogą postępować zgodnie ze zmienioną procedurą zanim nie zostanie ona zatwierdzona i opublikowana;

                  E.

                  mając na uwadze, że Komisja zamierza opublikować zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości (3) do końca marca 2018 r., aby można je było stosować dla okresów obrotowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia 2018 r. lub później;

                  1.

                  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia Komisji;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Komisji i – tytułem informacji – Radzie.

         (1)  Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

         (3)  Dz.U. L 320 z 29.11.2008, s. 1.


               21.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 463/70

      P8_TA(2018)0020
      Wniosek o uchylenie immunitetu Steeve’a Brioisa
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Steeve’a Brioisa (2017/2221(IMM))
      (2018/C 463/14)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając przekazany za pośrednictwem minister sprawiedliwości Republiki Francuskiej w dniu 25 września 2017 r. wniosek prokuratora generalnego przy sądzie apelacyjnym w Douai o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Steeve’a Brioisa w związku z postępowaniem cywilnym, jakie toczy się przeciwko niemu ze skargi złożonej pod zarzutem publicznego zniesławienia osoby, ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 2 października 2017 r.,

                  —

                  uwzględniając dodatkowe informacje w tej sprawie udzielone przez prokuratora generalnego przy sądzie okręgowym w Douai pismem z dnia 12 grudnia 2017 r.,

                  —

                  po wysłuchaniu wyjaśnień Steeve’a Brioisa, zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0011/2018),

                  A.

                  mając na uwadze, że prokurator generalny przy sądzie apelacyjnym w Douai wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego Steeve’a Brioisa w związku z postępowaniem toczącym się przed sądem okręgowym w Douai; mając na uwadze, że wniosek został przekazany do Parlamentu przez francuską minister sprawiedliwości;

                  B.

                  mając na uwadze, że wniosek o uchylenie immunitetu S. Brioisa dotyczy postępowania wszczętego w związku z przestępstwem publicznego zniesławienia osoby (art. 29 akapit drugi, art. 33 akapit drugi oraz art. 23 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r.) pod zarzutem obraźliwych komentarzy, które użytkownicy internetu umieścili w odpowiedzi na tekst opublikowany przez S. Brioisa w dniu 23 grudnia 2015 r. na jego koncie na Facebooku i których S. Briois nie usunął natychmiast; mając na uwadze, że na wniosek Komisji Prawnej prokurator przy sądzie okręgowym w Douai ustalił, iż w dniu 21 listopada 2017 r. ww. komentarze wciąż znajdowały się w internecie;

                  C.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu nr 7 wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

                  D.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w trakcie sesji Parlamentu Europejskiego posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

                  E.

                  mając na uwadze, że m.in. zgodnie z art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej członek Parlamentu nie może być aresztowany za przestępstwo ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności bez zgody Parlamentu;

                  F.

                  mając na uwadze, że art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wykluczają się wzajemnie (2);

                  G.

                  mając na uwadze, że zarzuty wobec Steeve’a Brioisa i wynikający z nich wniosek o uchylenie immunitetu nie są związane z opinią lub stanowiskiem zajętym przez niego w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego, lecz z zarzutem, że nie usunął on ze swojego oficjalnego konta na Facebooku komentarzy umieszczonych przez osoby trzecie i uznanych przez skarżącego za obraźliwe;

                  H.

                  mając na uwadze, że w związku z tym immunitet przysługujący na mocy art. 8 protokołu nr 7 nie ma zastosowania, a przedmiotowa sprawa wchodzi całkowicie w zakres art. 9 tego protokołu;

                  I.

                  mając na uwadze, że w tej sprawie nie ma wyraźnych dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnego i precyzyjnego podejrzenia, że wniosek wniesiono z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła;

                  1.

                  postanawia uchylić immunitet Steeve'a Brioisa;

                  2.

                  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji minister sprawiedliwości Republiki Francuskiej i Steeve’owi Brioisowi.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

         (2)  Sprawy połączone C-200/07 i C-201/07 Marra, op. cit., pkt 45.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/78 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
                  21.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 18/22

         DECYZJA RADY (UE) 2019/78
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 2009/899/WE (2) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (3) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Mauritiusu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (4) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

                     (3)

                     W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

                     (4)

                     Komisja prowadziła w imieniu Unii rokowania w celu zawarcia Umowy z Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

                     (5)

                     Umowa zmieniająca została podpisana zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2087 (5).

                     (6)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (6); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (7)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (7); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (8)

                     Należy zatwierdzić Umowę zmieniającą,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.
            Tekst Umowy zmieniającej dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy zmieniającej (8).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda udzielona dnia 23 października 2018 r.

            (2)  Decyzja Rady 2009/899/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 41).

            (3)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/2087 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 297 z 15.11.2017, s. 9).

            (6)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (7)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (8)  Data wejścia w życie Umowy zmieniającej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

            ZAŁĄCZNIK

               Oświadczenie Unii dotyczące wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) oraz państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen

            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 weszło w życie 29 grudnia 2017 r.
            W związku z tym od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2226 (1) do celów niniejszej Umowy państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen będą oznaczać państwa członkowskie posługujące się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych. Okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym będzie obliczany z uwzględnieniem okresu pobytu we wszystkich państwach członkowskich posługujących się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych.

               (1)  Data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia zostanie ustalona przez Komisję zgodnie z art. 73 rozporządzenia (UE) 2017/2226.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/75 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
                  21.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 18/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/75
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 2009/896/WE (2) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (3) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Antigui i Barbudy mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (4) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym UE dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

                     (3)

                     W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

                     (4)

                     Komisja przeprowadziła rokowania w imieniu Unii w celu zawarcia Umowy z Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

                     (5)

                     Umowa zmieniająca została podpisana zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2083 (5).

                     (6)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (6); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (7)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (7); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (8)

                     Umowa zmieniająca powinna zostać zatwierdzona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Umowa między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniająca Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
            Tekst Umowy zmieniającej dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy zmieniającej (8).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda z dnia 23 października 2018 r.

            (2)  Decyzja Rady 2009/896/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 38).

            (3)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 3.

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/2083 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Antiguą i Barbudą zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Antiguą i Barbudą w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 297 z 15.11.2017, s. 1).

            (6)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (7)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (8)  Data wejścia w życie Umowy zmieniającej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

            ZAŁĄCZNIK

               Oświadczenie Unii dotyczące wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) oraz państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen

            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 weszło w życie 29 grudnia 2017 r.
            W związku z tym od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2226 (1) do celów niniejszej Umowy państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen będą oznaczać państwa członkowskie posługujące się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych. Okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym będzie obliczany z uwzględnieniem okresu pobytu we wszystkich państwach członkowskich posługujących się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych.

               (1)  Data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia zostanie ustalona przez Komisję zgodnie z art. 73 rozporządzenia (UE) 2017/2226.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/77 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
                  21.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 18/15

         DECYZJA RADY (UE) 2019/77
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 2009/897/WE (2) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (3) (zwana dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Wspólnoty Bahamów mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (4) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

                     (3)

                     W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

                     (4)

                     Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w sprawie Umowy ze Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

                     (5)

                     Umowa została podpisana zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2085 (5).

                     (6)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (6); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (7)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (7); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (8)

                     Należy zatwierdzić Umowę zmieniającą,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.
            Tekst Umowy zmieniającej dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy zmieniającej (8).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda z dnia 23 października 2018 r.

            (2)  Decyzja Rady 2009/897/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 39).

            (3)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/2085 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 297 z 15.11.2017, s. 5).

            (6)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (7)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (8)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

            ZAŁĄCZNIK

               Oświadczenie Unii dotyczące wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) oraz państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen

            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 weszło w życie 29 grudnia 2017 r.
            W związku z tym od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2226 (1) do celów niniejszej Umowy państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen będą oznaczać państwa członkowskie posługujące się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych. Okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym będzie obliczany z uwzględnieniem okresu pobytu we wszystkich państwach członkowskich posługujących się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych.

               (1)  Data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia zostanie ustalona przez Komisję zgodnie z art. 73 rozporządzenia (UE) 2017/2226.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/80 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
                  21.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 18/36

         DECYZJA RADY (UE) 2019/80
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 2009/901/WE (2) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (3) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Federacji Saint Kitts i Nevis mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (4) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

                     (3)

                     W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

                     (4)

                     Komisja prowadziła negocjacje w imieniu Unii w sprawie Umowy z Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

                     (5)

                     Umowa została podpisana zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2086 (5).

                     (6)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (6); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (7)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (7); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (8)

                     Należy zatwierdzić Umowę zmieniającą,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.
            Tekst Umowy zmieniającej dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy zmieniającej (8).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda z dnia 23 października 2018 r.

            (2)  Decyzja Rady 2009/901/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 43).

            (3)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/2086 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 297 z 15.11.2017, s. 7).

            (6)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (7)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (8)  Data wejścia w życie Umowy zmieniającej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

            ZAŁĄCZNIK

               Oświadczenie unii dotyczące wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) oraz państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen

            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 weszło w życie 29 grudnia 2017 r.
            W związku z tym od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2226 (1) do celów niniejszej Umowy państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen będą oznaczać państwa członkowskie posługujące się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych. Okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym będzie obliczany z uwzględnieniem okresu pobytu we wszystkich państwach członkowskich posługujących się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych.

               (1)  Data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia zostanie ustalona przez Komisję zgodnie z art. 73 rozporządzenia (UE) 2017/2226.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/79 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
                  21.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 18/29

         DECYZJA RADY (UE) 2019/79
         z dnia 20 grudnia 2018 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 2009/900/WE (2) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (3) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii Europejskiej oraz Republiki Seszeli mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (4) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

                     (3)

                     W umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

                     (4)

                     Komisja prowadziła w imieniu Unii rokowania w celu zawarcia Umowy z Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

                     (5)

                     Umowa zmieniająca została podpisana zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2088 (5).

                     (6)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (6); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (7)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (7); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (8)

                     Należy zatwierdzić Umowę zmieniającą,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającą Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych.
            Tekst Umowy zmieniającej dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 Umowy zmieniającej (8).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda udzielona dnia 23 października 2018 r.

            (2)  Decyzja Rady 2009/900/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 42).

            (3)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 31.

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/2088 z dnia 6 listopada 2017 r. dotycząca podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Seszeli zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 297 z 15.11.2017, s. 11).

            (6)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (7)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (8)  Data wejścia w życie Umowy zmieniającej zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

            ZAŁĄCZNIK

               Oświadczenie Unii dotyczące wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) oraz państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen

            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 weszło w życie 29 grudnia 2017 r.
            W związku z tym od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2226 (1) do celów niniejszej Umowy państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen będą oznaczać państwa członkowskie posługujące się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych. Okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym będzie obliczany z uwzględnieniem okresu pobytu we wszystkich państwach członkowskich posługujących się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych.

               (1)  Data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia zostanie ustalona przez Komisję zgodnie z art. 73 rozporządzenia (UE) 2017/2226.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/301 z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii i państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

text:
                  22.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 51/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/301
         z dnia 12 lutego 2019 r.
         w sprawie zawarcia, w imieniu Unii i państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 oraz art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
         uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/385 (2) Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (zwany dalej „Protokołem”) został podpisany dnia 6 lutego 2018 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

                     (2)

                     W odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, zawarcie Protokołu podlega odrębnej procedurze.

                     (3)

                     Należy zatwierdzić Protokół w imieniu Unii i państw członkowskich,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej i państw członkowskich Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (3).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii i państw członkowskich, powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 Protokołu (4).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda z dnia 15 stycznia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2018/385 z dnia 16 października 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii i państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 69 z 13.3.2018, s. 1).

            (3)  Tekst Protokołu został opublikowany w Dz.U. L 69 z 13.3.2018 wraz z decyzją o jego podpisaniu.

            (4)  Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/593 z dnia 8 kwietnia 2019 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy ustanawiającej Międzynarodową Fundację UE–LAC

text:
                  12.4.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 103/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/593
         z dnia 8 kwietnia 2019 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy ustanawiającej Międzynarodową Fundację UE–LAC
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 2 i art. 212 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) i art. 218 ust. 8 akapit drugi,
         uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1873 (2) Umowa ustanawiająca Międzynarodową Fundację UE–LAC (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 25 października 2016 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

                     (2)

                     Na mocy Umowy zostanie ustanowiona Fundacja UE–LAC o statusie organizacji międzynarodowej posiadającej osobowość prawną na mocy prawa międzynarodowego publicznego.

                     (3)

                     Działając w ramach Fundacji UE–LAC, Unia i jej państwa członkowskie powinny koordynować swoje stanowiska zgodnie z Traktatami oraz zasadą lojalnej współpracy.

                     (4)

                     Umowa powinna zostać zatwierdzona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Umowa ustanawiająca Międzynarodową Fundację UE–LAC zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
            Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby upoważnione do złożenia, w imieniu Unii, instrumentu ratyfikacji przewidzianego w art. 24 Umowy.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 kwietnia 2019 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Zgoda z dnia 4 października 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1873 z dnia 10 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy ustanawiającej Międzynarodową Fundację UE–LAC (Dz.U. L 288 z 22.10.2016, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/668 z dnia 15 kwietnia 2019 r. dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na dziewiątym posiedzeniu Konferencji Stron w odniesieniu do włączenia niektórych chemikaliów do załącznika III do konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami

text:
                  29.4.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 113/4

         DECYZJA RADY (UE) 2019/668
         z dnia 15 kwietnia 2019 r.
         dotycząca stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na dziewiątym posiedzeniu Konferencji Stron w odniesieniu do włączenia niektórych chemikaliów do załącznika III do konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwana dalej „konwencją”) weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r. i została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 2006/730/WE (1).

                     (2)

                     Konwencję wdraża w Unii rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 (2).

                     (3)

                     Zgodnie z art. 7 konwencji Konferencja Stron może włączyć chemikalia do załącznika III do konwencji w następstwie zalecenia Komitetu Kontroli Chemicznej.

                     (4)

                     Aby zagwarantować Stronom przywozu możliwość korzystania z ochrony zapewnianej przez konwencję i ponieważ wszystkie odpowiednie kryteria na podstawie konwencji są spełnione, konieczne i właściwe jest poparcie zalecenia Komitetu Kontroli Chemicznej, dotyczącego włączenia do załącznika III do konwencji acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), heksabromocyklododekanu, foratu oraz postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej. Ponadto te substancje są już objęte zakazami bądź surowymi ograniczeniami w Unii i w związku z tym podlegają wymogom dotyczącym wywozu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 649/2012, wykraczającym poza wymogi konwencji.

                     (5)

                     Na swoim dziewiątym posiedzeniu Konferencja Stron ma przyjąć decyzje w sprawie włączenia tych substancji chemicznych do załącznika III do konwencji.

                     (6)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na dziewiątym posiedzeniu Konferencji Stron w odniesieniu do włączenia niektórych chemikaliów do załącznika III do konwencji, ponieważ to włączenie będzie wiążące dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na dziewiątym posiedzeniu Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwanej dalej „konwencją”) popiera włączenie do załączniku III do konwencji acetochloru, karbosulfanu, azbestu chryzotylowego, fentionu (postaci ultraniskoobjętościowe (ULV) w ilości równej 640 g substancji czynnej/l lub większej), heksabromocyklododekanu, postaci płynnych (koncentrat emulgujący i koncentrat rozpuszczalny) zawierających dichlorek parakwatu w ilości równej 276 g/l lub większej, odpowiadający jonowi parakwatu w ilości równej 200 g/l lub większej.

            Artykuł 2
            W świetle zmian na zbliżającej się Konferencji Stron, przedstawiciele Unii, w porozumieniu z ekspertami z państw członkowskich, mogą uzgodnić niewielkie zmiany w stanowisku, o którym mowa w art. 1, podczas organizowanych na miejscu posiedzeń koordynacyjnych, bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 kwietnia 2019 r.

                  W imieniu Rady

               P. DAEA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2006/730/WE z dnia 25 września 2006 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 649/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 60).


title: Decyzja Komisji (UE) 2019/691 z dnia 2 maja 2019 r. upoważniająca, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574, podmioty gospodarcze do korzystania z usług innego podmiotu wydającego identyfikatory (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  3.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 116/80

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/691
         z dnia 2 maja 2019 r.
         upoważniająca, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574, podmioty gospodarcze do korzystania z usług innego podmiotu wydającego identyfikatory
         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającą dyrektywę 2001/37/WE (1), w szczególności jej art. 15,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dyrektywie 2014/40/UE i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2018/574 (2) określono ramy prawne do celu ustanowienia ogólnounijnego systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych. Na poziomie Unii akty te wdrażają również art. 8 Protokołu w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi do Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu (3), który to protokół został ratyfikowany przez Unię Europejską (4) i przewiduje ustanowienie globalnego systemu śledzenia ruchu i pochodzenia wyrobów tytoniowych.

                     (2)

                     Aby umożliwić śledzenie ruchu i pochodzenia wszystkich wyrobów tytoniowych w całej Unii, w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2014/40/UE nałożono na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, aby wszystkie opakowania jednostkowe tych wyrobów były opatrzone niepowtarzalnym identyfikatorem. Na podstawie art. 15 ust. 13 wymóg ten będzie miał zastosowanie do papierosów i tytoniu do samodzielnego skręcania papierosów od dnia 20 maja 2019 r.

                     (3)

                     Art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574 zobowiązuje każde państwo członkowskie do wyznaczenia podmiotu („podmiotu wydającego identyfikatory”) odpowiedzialnego za generowanie i wydawanie niepowtarzalnych identyfikatorów. Art. 3 ust. 6 zobowiązuje państwa członkowskie do powiadomienia Komisji o wyznaczeniu podmiotu wydającego identyfikatory i podania jego kodu identyfikującego w terminie jednego miesiąca od daty jego powołania.

                     (4)

                     Art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574 ustanawia przepisy dotyczące podmiotów wydających identyfikatory właściwych w odniesieniu do generowania i wydawania niepowtarzalnych identyfikatorów w zależności od tego, gdzie wyroby są produkowane, dokąd są importowane lub gdzie są pakowane do opakowań zbiorczych. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi, państwo członkowskie może wymagać, aby wyznaczony przez nie podmiot wydający identyfikatory był właściwy do generowania i wydawania niepowtarzalnych identyfikatorów dla wszystkich wyrobów tytoniowych wprowadzanych do obrotu w tym państwie członkowskim.

                     (5)

                     Art. 4 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574 stanowi, że w przypadku tymczasowego braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory, Komisja może upoważnić podmioty gospodarcze do korzystania z usług innego podmiotu wydającego identyfikatory, powołanego zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia.

                     (6)

                     W art. 9 ust. 2 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574 nałożono na podmioty gospodarcze składające wniosek o wydanie niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania jednostkowego i opakowania zbiorczego wymóg przekazania informacji określonych w rozdziale II sekcja 2 pkt 2.1 i 2.2 załącznika II do tego rozporządzenia. Informacje te są niezbędne do generowania niepowtarzalnych identyfikatorów i obejmują kody identyfikacyjne, które umożliwiają rejestrację podmiotów gospodarczych, zakładów i maszyn w systemie identyfikowalności. W związku z tym kody identyfikacyjne mają zasadnicze znaczenie, ponieważ umożliwiają podmiotom gospodarczym zamawianie niepowtarzalnych identyfikatorów od właściwego podmiotu wydającego identyfikatory. Ponadto zarówno niepowtarzalne identyfikatory, jak i kody identyfikacyjne są konieczne do rejestrowania i przekazywania informacji o przemieszczeniach wyrobów i zdarzeniach dotyczących transakcji. Przepisy dotyczące składania wniosków o kody identyfikacyjne podmiotów gospodarczych, zakładów i maszyn ustanowiono w art. 14, 16 i 18 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574. Uprawnienia podmiotów wydających identyfikatory do wydawania kodów identyfikacyjnych opierają się na lokalizacji działalności podmiotów gospodarczych.

                     (7)

                     W momencie przyjęcia niniejszej decyzji kilka państw członkowskich nie powiadomiło Komisji o wyznaczeniu swoich podmiotów wydających identyfikatory zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574. W przypadku braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory podmioty gospodarcze nie będą mogły zamawiać kodów identyfikacyjnych i niepowtarzalnych identyfikatorów. W konsekwencji uniemożliwi to podmiotom gospodarczym wprowadzanie produktów do obrotu. Mogłoby to wpłynąć na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, w szczególności na wewnątrzwspólnotowy handel wyrobami tytoniowymi, co z kolei mogłoby zagrozić realizacji celu systemu identyfikowalności i wyeliminowaniu nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi.

                     (8)

                     Aby ograniczyć do pewnego stopnia potencjalne zakłócenie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i pomóc w zapewnieniu, aby system identyfikowalności zaczął funkcjonować na czas, Komisja powinna, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574, na pewien okres upoważnić podmioty gospodarcze do korzystania z usług powołanego już podmiotu wydającego identyfikatory.

                     (9)

                     Do podmiotów wydających identyfikatory powołanych już zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574 należy podjęcie decyzji o przyjęciu złożonych przez podmioty gospodarcze wniosków o wygenerowanie i wydanie niepowtarzalnych identyfikatorów. W przypadku tymczasowego braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory, inne wyznaczone podmioty wydające identyfikatory mogą również udostępnić podmiotom gospodarczym kody identyfikacyjne niezbędne do generowania i wydawania niepowtarzalnych identyfikatorów, także w celu spełnienia obowiązków określonych w art. 15 ust. 5 dyrektywy 2014/40/UE i w rozdziale VI rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574. Świadczenie dodatkowych usług nie powinno w żadnym wypadku zagrażać innym działaniom podmiotu wydającego identyfikatory.

                     (10)

                     Kody identyfikacyjne wygenerowane przez podmioty wydające identyfikatory w okresie tymczasowego braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory powinny zostać przekazane właściwemu podmiotowi wydającemu identyfikatory po jego wyznaczeniu wraz z innymi istotnymi informacjami, o których mowa w art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 2 i art. 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574. Przekazanie powinno nastąpić drogą elektroniczną bez zbędnej zwłoki na podstawie wniosku skierowanego przez właściwy podmiot wydający identyfikatory do podmiotu wydającego identyfikatory, który podjął decyzję o generowaniu kodów identyfikacyjnych w okresie tymczasowego braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory.

                     (11)

                     Upoważnienie do korzystania z usług innego podmiotu wydającego identyfikatory na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574 powinno mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku tymczasowego braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory.

                     (12)

                     Niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na stosowanie przepisów w zakresie uprawnień, ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/574 w odniesieniu do wydawania i rejestracji kodów podmiotów gospodarczych i zakładów dla operatorów pierwszych punktów detalicznych.

                     (13)

                     Ze względu na to, że system identyfikowalności określony w art. 15 dyrektywy 2014/40/UE ma zastosowanie do papierosów i tytoniu do samodzielnego skręcania papierosów od dnia 20 maja 2019 r., niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

                     (14)

                     Z uwagi na tymczasowy charakter upoważnienia na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574, Komisja uznaje za konieczne ograniczenie czasu obowiązywania niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574 Komisja upoważnia podmioty gospodarcze określone w art. 2 pkt 2 tego rozporządzenia do korzystania z usług innego podmiotu wydającego identyfikatory, który został wyznaczony zgodnie z art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574.
            Upoważnienie, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest ważne jedynie w okresie tymczasowego braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory i w żadnym wypadku nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2019 r.
            Niniejsza decyzja nie ma wpływu na stosowanie przepisów w zakresie uprawnień, ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/574 w odniesieniu do wydawania i rejestracji kodów podmiotów gospodarczych i zakładów dla operatorów pierwszych punktów detalicznych.

            Artykuł 2
            Kody identyfikacyjne podmiotów gospodarczych, zakładów i maszyn wygenerowane przez podmioty wydające identyfikatory w okresie tymczasowego braku właściwego podmiotu wydającego identyfikatory przekazuje się właściwemu podmiotowi wydającemu identyfikatory po jego wyznaczeniu, na jego wniosek i bez zbędnej zwłoki. Kody te przekazuje się wraz z innymi istotnymi informacjami, o których mowa w art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 2 i art. 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/574.
            Przekazanie odbywa się drogą elektroniczną.
            Podmioty gospodarcze są informowane o przekazaniu przez właściwy podmiot wydający identyfikatory.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
            Niniejsza decyzja ma zastosowanie do dnia 31 grudnia 2019 r. włącznie.

            Sporządzono w Brukseli dnia 2 maja 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Jean-Claude JUNCKER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 1.

            (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 96 z 16.4.2018, s. 7).

            (3)  Protokół w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi do Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu (Dz.U. L 268 z 1.10.2016, s. 10).

            (4)  Decyzja Rady (UE) 2016/1749 z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu w sprawie eliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi do Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu, z wyjątkiem jej postanowień objętych zakresem części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 268 z 1.10.2016, s. 1). Decyzja Rady (UE) 2016/1750 z 17 czerwca 2016 r. dotycząca zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi do Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu, w odniesieniu do postanowień Protokołu dotyczących obowiązków związanych ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych oraz definicją przestępstw (Dz.U. L 268 z 1.10.2016, s. 6).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/845 z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych ustanowionej Umową o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia jej regulaminu wewnętrznego

text:
                  24.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 138/84

         DECYZJA RADY (UE) 2019/845
         z dnia 17 maja 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych ustanowionej Umową o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia jej regulaminu wewnętrznego
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (1) (zwana dalej „umową”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2015/2169 (2). Umowa weszła w życie w dniu 13 grudnia 2015 r.

                     (2)

                     Art. 15.3 ust. 1 umowy ustanawia grupę roboczą ds. oznaczeń geograficznych, pod auspicjami Komitetu ds. Handlu ustanowionego na mocy art. 15.1 ust. 1 umowy.

                     (3)

                     Zgodnie z art. 15 ust. 4 regulaminu Komitetu ds. Handlu, przyjętego decyzją nr 1 Komitetu ds. Handlu UE-Korea (3), każda grupa robocza może ustanowić swój regulamin wewnętrzny, który jest przedstawiany Komitetowi ds. Handlu.

                     (4)

                     Należy ustanowić regulamin wewnętrzny grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych.

                     (5)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych w odniesieniu do jej regulaminu wewnętrznego, ponieważ regulamin ten będzie wiążący dla Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych w odniesieniu do przyjęcia jej regulaminu wewnętrznego oparte jest na projekcie decyzji tej grupy roboczej dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia..

            Sporządzono w Brukseli dnia 17 maja 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 127 z 14.5.2011, s. 6.

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/2169 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (Dz.U. L 307 z 25.11.2015, s. 2).

            (3)  Decyzja nr 1 Komitetu ds. Handlu UE-Korea z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu [2013/110/UE] (Dz.U. L 58 z 1.3.2013, s. 9).

            DECYZJA NR 1/2019 GRUPY ROBOCZEJ UE-KOREA DS. OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH
            z dnia …
            w sprawie przyjęcia jej regulaminu wewnętrznego
            GRUPA ROBOCZA UE-KOREA DS. OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH
            uwzględniając Umowę o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową”),
            uwzględniając decyzję nr 1 Komitetu ds. Handlu UE-Korea z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu [2013/110/UE] (2), w szczególności art. 15 ust. 4 załącznika do niej,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Zgodnie z art. 15 ust. 4 regulaminu Komitetu ds. Handlu, przyjętego decyzją nr 1 Komitetu ds. Handlu UE-Korea, każdy specjalny komitet lub grupa robocza może ustanowić swój regulamin wewnętrzny, który zgłasza Komitetowi ds. Handlu.

                        (2)

                        Należy ustanowić regulamin wewnętrzny grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych, określony w załączniku.

               Artykuł 2
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Sporządzono w …

                     W imieniu grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych

                     Szef zespołu

                     Kierownik Działu

                     Ministerstwo Handlu, Przemysłu i Energii Republiki Korei

                     Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

                     Współprzewodniczący grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych

                     Współprzewodniczący grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych

               (1)  Dz.U. L 127 z 14.5.2011, s. 6.

               (2)  Dz.U. L 58 z 1.3.2013, s. 9.

               ZAŁĄCZNIK

                  REGULAMIN WWEWNĘTRZNY GRUPY ROBOCZEJ DS. OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH

                  Artykuł 1
                  Skład i przewodnictwo

                     1.   Grupa robocza ds. oznaczeń geograficznych ustanowiona na mocy art. 15.3 ust. 1 lit. g) Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”) wypełnia swoje obowiązki zgodnie z art. 10.25 umowy.

                     2.   Grupa robocza ds. oznaczeń geograficznych składa się z przedstawicieli Republiki Korei (zwanej dalej „Koreą”), z jednej strony, oraz przedstawicieli Unii Europejskiej, z drugiej strony.

                     3.   Zgodnie z art. 15.3 ust. 3 umowy grupie roboczej ds. oznaczeń geograficznych przewodniczą wspólnie przedstawiciele Korei i Unii Europejskiej.

                     4.   Każdy współprzewodniczący może delegować wszystkie lub niektóre funkcje współprzewodniczącego na wyznaczonego zastępcę, w którym to przypadku wszystkie poniższe odniesienia do współprzewodniczącego mają również zastosowanie do wyznaczonego zastępcy.

                     5.   Każdy współprzewodniczący wyznacza punkt kontaktowy dla wszystkich kwestii odnoszących się do grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych. Te punkty kontaktowe ponoszą wspólną odpowiedzialność za zadania związane z obsługą sekretariatu grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych.

                  Artykuł 2
                  Posiedzenia
                  Zgodnie z art. 10.25 ust. 2 umowy posiedzenia grupy odbywają się na przemian na terytorium każdej ze Stron. Grupa robocza ds. oznaczeń geograficznych zbiera się w terminie i miejscu oraz w sposób które zostały wspólnie uzgodnione przez Strony, w tym w formie wideokonferencji, lecz nie później niż 90 dni po złożeniu wniosku przez którąkolwiek ze Stron.

                  Artykuł 3
                  Korespondencja

                     1.   Korespondencja skierowana do przewodniczących grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych jest przekazywana do punktów kontaktowych w celu przesłania jej członkom grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych.

                     2.   Korespondencja może być prowadzona w dowolnej formie pisemnej, w tym za pośrednictwem poczty elektronicznej.

                     3.   Zgodnie z art. 15 regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Handlu Komitet ds. Handlu jest informowany o punktach kontaktowych wyznaczonych przez grupę roboczą ds. oznaczeń geograficznych. Wszelką korespondencję, dokumenty i komunikaty, w tym wymianę e-maili między punktami kontaktowymi grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych, dotyczące wdrażania umowy, przekazuje się jednocześnie Sekretariatowi Komitetu ds. Handlu, delegaturze Unii Europejskiej w Republice Korei oraz Misji Republiki Korei przy Unii Europejskiej.

                  Artykuł 4
                  Porządki obrad

                     1.   Wstępny porządek obrad sporządzany jest przez punkty kontaktowe przed każdym posiedzeniem. Jest on przekazywany, wraz z odpowiednimi dokumentami, członkom grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych, w tym współprzewodniczącym grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych, nie później niż 15 dni przed posiedzeniem. Tymczasowy porządek obrad może zawierać dowolny punkt objęty art. 10.25 umowy.

                     2.   Każda ze Stron może zwrócić się o włączenie punktów objętych art. 10.25 umowy do wstępnego porządku obrad co najmniej 21 dni przed posiedzeniem. Punkty te zostają włączone do wstępnego porządku obrad.

                     3.   Ostatnia wersja wstępnego porządku obrad jest przesyłana współprzewodniczącym co najmniej pięć dni przed posiedzeniem.

                     4.   Współprzewodniczący przyjmują jednomyślnie porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkty inne niż punkty już zawarte we wstępnym porządku obrad mogą zostać w nim umieszczone, jeżeli obaj współprzewodniczący wyrażą na to zgodę.

                  Artykuł 5
                  Wnioski w sprawie zmian załącznika 10-A lub 10-B do umowy

                     1.   Każda ze Stron może zwrócić się z wnioskiem o dodanie indywidualnych oznaczeń geograficznych do załączników 10-A lub 10-B do umowy, lub o ich usunięcie, pismem podpisanym przez współprzewodniczącego zainteresowanej Strony.

                     2.   Zgodnie z art. 10.25 ust. 1 i art. 10.25 ust. 3 umowy grupa robocza ds. oznaczeń geograficznych może, w drodze konsensusu, podjąć decyzję o zmianie załączników 10-A i 10-B w celu dodania indywidualnych oznaczeń geograficznych Unii Europejskiej lub Korei po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania, o którym mowa w umowie. Grupa robocza ds. oznaczeń geograficznych może również zadecydować w drodze konsensusu o zaleceniu dodania lub usunięcia oznaczeń geograficznych do rozstrzygnięcia w drodze ostatecznej decyzji przez Komitet ds. Handlu zgodnie z art. 10.21 ust. 4, art. 10.24 i art. 10.25.

                     3.   Zgodnie z art. 15.3 ust. 5 Komitet ds. Handlu może przejąć zadanie przypisane grupie roboczej ds. oznaczeń geograficznych oraz podjąć decyzję o zmianie załączników 10-A i 10-B. Ponadto zgodnie z art. 15.5 ust. 2 Komitet ds. Handlu może podjąć decyzję o zmianie załączników 10-A i 10-B, a Strony mogą przyjąć decyzję z zastrzeżeniem swoich mających zastosowanie odpowiednich wymogów i procedur prawnych.

                     4.   Decydując się na zmianę załączników 10-A i 10-B, Strony dokładają starań, aby należycie uwzględnić interesy obu Stron w odniesieniu do oznaczeń geograficznych.

                  Artykuł 6
                  Decyzje i zalecenia

                     1.   Grupa robocza ds. oznaczeń geograficznych przyjmuje zalecenia i decyzje w drodze konsensusu, jak przewidziano w art. 10.25 umowy.

                     2.   Zalecenia grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych w rozumieniu art. 10.25 umowy kierowane są do Stron i są opatrzone podpisami współprzewodniczących.

                     3.   Decyzje grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych w rozumieniu art. 10.25 umowy są opatrzone podpisami współprzewodniczących. Każda decyzja zawiera datę jej wejścia w życie.

                     4.   Decyzje i zalecenia przyjęte przez grupę roboczą ds. oznaczeń geograficznych są opatrzone numerem seryjnym, datą przyjęcia oraz opisem ich przedmiotu.

                  Artykuł 7
                  Procedura pisemna

                     1.   Zalecenie lub decyzja grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych mogą zostać przyjęte w drodze procedury pisemnej w przypadku gdy obie Strony wyrażą na to zgodę. Procedura pisemna polega na wymianie not między współprzewodniczącymi grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych.

                     2.   Współprzewodniczący Strony proponującej zastosowanie procedury pisemnej przedkłada projekt zalecenia lub decyzji współprzewodniczącemu drugiej Strony, który udziela odpowiedzi, wskazując, czy akceptuje projekt zalecenia lub decyzji, czy też nie. Współprzewodniczący drugiej Strony może również zaproponować poprawki lub wystąpić o więcej czasu na zastanowienie. Jeżeli projekt zostanie uzgodniony, przyjmuje się go zgodnie z art. 6.

                  Artykuł 8
                  Protokoły

                     1.   Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany przez punkty kontaktowe w terminie 21 dni od posiedzenia. Projekt protokołu zawiera przyjęte zalecenia i decyzje oraz wszelkie inne wnioski przyjęte na posiedzeniu.

                     2.   Protokół jest zatwierdzany na piśmie przez obie Strony w terminie 28 dni od posiedzenia lub w jakimkolwiek innym terminie uzgodnionym przez Strony. Po zatwierdzeniu protokołu obaj współprzewodniczący podpisują jego oryginał w dwóch egzemplarzach. Każdy współprzewodniczący zachowuje oryginalny egzemplarz.

                  Artykuł 9
                  Sprawozdania
                  Grupa robocza ds. oznaczeń geograficznych składa Komitetowi ds. Handlu sprawozdanie ze swojej działalności na każdym regularnym posiedzeniu Komitetu ds. Handlu, jak przewidziano w art. 15.3 ust. 4 umowy.

                  Artykuł 10
                  Koszty

                     1.   Każda ze Stron ponosi koszty związane ze swoim uczestnictwem w posiedzeniach grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych.

                     2.   Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.

                  Artykuł 11
                  Jawność i poufność

                     1.   O ile współprzewodniczący nie postanowili inaczej, posiedzenia grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych są niejawne.

                     2.   Gdy jedna ze Stron przedstawia grupie roboczej ds. oznaczeń geograficznych informacje, które na mocy jej przepisów ustawowych i wykonawczych mają charakter poufny, druga Strona traktuje te informacje jako poufne, zgodnie z art. 15.1 ust. 7 umowy.

                     3.   Każda ze Stron może podjąć decyzję o publikacji decyzji i zaleceń grupy roboczej ds. oznaczeń geograficznych w swoim odpowiednim publikatorze urzędowym.