               9.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 50/91

         P8_TA(2016)0081
   Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie zawarcia Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską (2016/2005(ACI))
   (2018/C 050/13)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 16 grudnia 2015 r.,

               —

               uwzględniając projekt Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską,

               —

               uwzględniając art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 295 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając wniosek Komisji dotyczący porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (COM(2015)0216 wraz z załącznikami),

               —

               uwzględniając Porozumienie ramowe z dnia 20 października 2010 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (1) (zwane dalej „porozumieniem ramowym z 2010 r.”),

               —

               uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (2) (zwane dalej „porozumieniem międzyinstytucjonalnym z 2003 r.”),

               —

               uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie sprawności regulacyjnej UE oraz pomocniczości i proporcjonalności – 19. sprawozdanie w sprawie lepszego stanowienia prawa za 2011 r. (3),

               —

               uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 września 2015 r. w sprawie programu prac Komisji na rok 2016 (4),

               —

               uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dni 18 i 19 lutego 2016 r.,

               —

               uwzględniając art. 140 ust. 1 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8–0039/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wzywał do renegocjacji porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2003 r. w celu uwzględnienia nowego otoczenia prawnego ustanowionego na mocy Traktatu z Lizbony, utrwalenia obecnych najlepszych praktyk i zaktualizowania przedmiotowego porozumienia zgodnie z programem lepszego stanowienia prawa;

               B.

               mając na uwadze, że Komitet Regionów, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz liczne parlamenty narodowe wyraziły opinie w sprawie komunikatu Komisji z dnia 19 maja 2015 r. zatytułowanego „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa” (COM(2015)0215), wspomnianego wniosku Komisji dotyczącego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa lub osiągniętego przez instytucje konsensusu dotyczącego nowego Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa;

               C.

               mając na uwadze, że we wspomnianej wyżej rezolucji z dnia 16 września 2015 r. Parlament przyjął z zadowoleniem otwarcie negocjacji nad nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa oraz przedstawił szereg priorytetów dotyczących w szczególności jakości techniki ustawodawczej Komisji, wieloletniego i rocznego programowania, wzmocnienia oceny skutków projektów aktów prawnych, równego traktowania obu organów władzy ustawodawczej w całym procesie ustawodawczym w odniesieniu do dostępu do informacji, właściwych konsultacji międzyinstytucjonalnych, działań Komisji podejmowanych w następstwie propozycji i zaleceń Parlamentu oraz przedstawiania szczegółowych uzasadnień w przypadku planowanego wycofania wniosku;

               D.

               mając na uwadze, że negocjacje międzyinstytucjonalne zostały formalnie otwarte dnia 25 czerwca 2015 r.;

               E.

               mając na uwadze, że dnia 16 grudnia 2015 r. Konferencja Przewodniczących większością głosów zatwierdziła wstępne porozumienie osiągnięte między negocjatorami trzech instytucji w dniu 8 grudnia 2015 r. w odniesieniu do brzmienia nowego Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (zwanego dalej „nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym”);

               F.

               mając na uwadze, że celem nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego jest zastąpienie porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2003 r. oraz Międzyinstytucjonalnego wspólnego podejścia do oceny skutków z 2005 r., a także mając na uwadze, że załącznik do nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego ma zastąpić Wspólne porozumienie w sprawie aktów delegowanych z 2011 r.;

               G.

               mając na uwadze, że zgodnie z oświadczeniem Parlamentu Europejskiego oraz Komisji zawartym w załączniku II do niniejszej decyzji nowe porozumienie międzyinstytucjonalne pozostaje bez uszczerbku na porozumienie ramowe z 2010 r.;

               H.

               mając jednak na uwadze, że niektóre postanowienia porozumienia ramowego z 2010 r. w wyniku nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego mogą stać się nieaktualne lub wymagać uaktualnienia;

               I.

               mając na uwadze, że w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym przewidziano dalsze negocjacje międzyinstytucjonalne dotyczące w szczególności praktycznych ustaleń na temat współpracy i wymiany informacji w kontekście zawierania umów międzynarodowych, a także kryteriów stosowania art. 290 i 291 TFUE odnoszących się odpowiednio do aktów delegowanych i wykonawczych;

               J.

               mając na uwadze, że w wyniku nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego niektóre przepisy Regulaminu Parlamentu Europejskiego będą wymagały dostosowania, jak na przykład przepisy dotyczące programu prac Komisji oraz weryfikacji podstawy prawnej aktów;

               K.

               mając na uwadze, że nowe porozumienie międzyinstytucjonalne reguluje, w taki lub inny sposób, główne problemy przedstawione przez parlamentarną Komisję Spraw Konstytucyjnych w dokumencie zatytułowanym „Wkład komisji AFCO w stanowisko Parlamentu Europejskiego na temat negocjacji dotyczących przeglądu Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa” z dnia 22 kwietnia 2015 r.;

               1.

               z zadowoleniem przyjmuje porozumienie osiągnięte przez instytucje i uważa, że stanowi ono dobrą podstawę do ustanowienia i rozwijania między nimi nowych, bardziej otwartych i przejrzystych stosunków w celu lepszego stanowienia prawa w interesie obywateli Unii;

               2.

               w kontekście lepszego stanowienia prawa głęboko ubolewa, że w toku negocjacji dotyczących porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa zaniechano ugruntowanej praktyki w zakresie procedury w komisjach Parlamentu Europejskiego;

               3.

               w szczególności wyraża zadowolenie z wyników negocjacji dotyczących wieloletniego i rocznego programowania międzyinstytucjonalnego, działań Komisji podejmowanych w następstwie inicjatyw ustawodawczych Parlamentu oraz przedstawiania uzasadnień planowanego wycofania wniosków ustawodawczych i prowadzenia konsultacji w tej sprawie; podkreśla, że uzgodnione silne ukierunkowanie na program prac Komisji nie może być w żaden sposób rozumiane jako uzasadnienie ograniczenia posiadanych przez Parlament uprawnień ustawodawczych ani prawa inicjatywy Parlamentu; wyraża zadowolenie z faktu, iż ustalono, że w razie planowanej zmiany podstawy prawnej danego aktu prawnego prowadzona będzie międzyinstytucjonalna wymiana poglądów, i podkreśla swój stanowczy zamiar sprzeciwiania się wszelkim próbom ominięcia kompetencji Parlamentu Europejskiego w zakresie stanowienia prawa w drodze zmiany podstawy prawnej;

               4.

               podkreśla znaczenie przepisów nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczących narzędzi lepszego stanowienia prawa (ocena skutków, konsultacje publiczne i konsultacje z zainteresowanymi podmiotami, ewaluacje itp.) służących opartemu na gruntownej wiedzy, pluralistycznemu i przejrzystemu procesowi podejmowania decyzji oraz prawidłowemu stosowaniu ustawodawstwa, przy jednoczesnym zachowaniu prerogatyw ustawodawców; uważa, że oceny skutków muszą być całościowe i zrównoważone i należy w nich rozważyć między innymi koszt nieprzyjęcia niezbędnego ustawodawstwa dla producentów, konsumentów, pracowników, administratorów, a także dla środowiska; wyraża obawę, że zapisy dotyczące ocen skutków nie zobowiązują w wystarczającym stopniu trzech instytucji do włączenia, do ich ocen skutków, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz badań konkurencyjności; podkreśla znaczenie dostrzeżenia i uwzględnienia potrzeb MŚP na wszystkich etapach cyklu legislacyjnego; podkreśla, że zgodnie z dokumentem roboczym służb Komisji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa (SWD(2015)0111), w treści sprawozdań z oceny skutków powinna znaleźć się ocena skutków dla MŚP, w związku z czym zwraca się do Komisji o udzielenie dodatkowych informacji dotyczących tej kwestii; wyraża zadowolenie z wyznaczonego celu poprawy wykonywania i stosowania ustawodawstwa Unii, między innymi dzięki lepszej identyfikacji środków krajowych, które nie są wymagane ustawodawstwem Unii podlegającym transpozycji (nadmiernie rygorystyczne wdrażanie), a także oczekuje, że państwa członkowskie wyraźnie wskażą i udokumentują takie środki, zważywszy że mają one swobodę stosowania wyższych standardów, jeżeli w prawie Unii określone zostały jedynie standardy minimalne;

               5.

               zwraca uwagę, że łączny koszt ustawodawstwa może wiązać się ze znacznymi utrudnieniami dla biznesu i osób fizycznych objętych przepisami unijnymi;

               6.

               przyjmuje do wiadomości pismo pierwszego wiceprzewodniczącego Komisji z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie funkcjonowania nowej Rady ds. Kontroli Regulacyjnej, która ma nadzorować jakość przeprowadzanych przez Komisję ocen skutków (ale nie uzyskuje prawa do wetowania wniosków ustawodawczych, co stanowi prerogatywę organów wybieralnych); przypomina, że w rezolucji z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie zmiany wytycznych Komisji dotyczących oceny skutków oraz w sprawie roli testu MŚP (5) Parlament zwrócił się o zapewnienie większej niezależności Rady ds. Kontroli Regulacyjnej (uprzednio zwanej „Radą ds. Oceny Skutków”), a zwłaszcza o niepoddawanie jej członków kontroli politycznej; uważa w związku z powyższym, że stworzenie Rady ds. Kontroli Regulacyjnej jest pożądanym pierwszym krokiem w kierunku zapewnienia jej niezależności; podkreśla, że ustawodawcy mogą również przeprowadzić własną ocenę skutków, jeżeli uznają to za niezbędne; zwraca uwagę, że oceny skutków nie zastępują politycznego procesu decyzyjnego; ponadto podkreśla, że nowe porozumienie międzyinstytucjonalne przewiduje wymianę informacji między instytucjami na temat najlepszych praktyk i metodologii związanych z oceną skutków, zapewniając możliwość dokonania w odpowiednim czasie przeglądu funkcjonowania Rady ds. Kontroli Regulacyjnej w celu wypracowania wspólnej metodologii;

               7.

               z zadowoleniem przyjmuje porozumienie między instytucjami o współpracy w celu aktualizacji i uproszczenia ustawodawstwa oraz wymiany poglądów przed finalizacją programu prac Komisji; podkreśla znaczenie przewidzianego w porozumieniu corocznego badania obciążenia, jako narzędzia pozwalającego określać i monitorować w jasny i przejrzysty sposób wyniki działań Unii, w celu uniknięcia nadmiernej regulacji oraz zmniejszenia obciążeń administracyjnych, które powinno zawierać specjalny wykaz dotyczący MŚP i uwzględniać rozróżnienie między obciążeniami wynikającymi z poszczególnych wniosków Komisji a aktami przyjmowanymi przez poszczególne państwa członkowskie; zaznacza, że to, czy ustanowienie celów ograniczenia obciążeń w konkretnych sektorach jest wykonalne i pożądane, musi zostać ocenione indywidualnie w każdym przypadku, w bliskiej współpracy między instytucjami, przy zwróceniu szczególnej uwagi na jakość ustawodawstwa i z zachowaniem odpowiednich standardów unijnych; oczekuje od Komisji systematycznego przedkładania wniosków o uchylenie tych aktów prawnych, których uchylenie uważane jest konieczne; w związku z powyższym wyraża zadowolenie z faktu, iż trzy instytucje postanowiły, że ocena skutków powinna również uwzględniać wpływ wniosków na obciążenia administracyjne, w szczególności w odniesieniu do MŚP; zdaje sobie sprawę, że właściwe ustawodawstwo Unii może wyeliminować obciążenia administracyjne dla MŚP poprzez zastąpienie 28 rozbieżnych zbiorów norm jednym zbiorem norm dla rynku wewnętrznego;

               8.

               uważa, że zasadniczo znaleziono zrównoważone rozwiązanie w kwestii aktów delegowanych i wykonawczych, zapewniające przejrzystość i równowagę między ustawodawcami, jednak wskazuje na potrzebę szybkiego osiągnięcia porozumienia w sprawie właściwych kryteriów rozgraniczania aktów delegowanych i wykonawczych, a także sprawnego dostosowania wszystkich aktów podstawowych do ram prawnych wprowadzonych na mocy Traktatu z Lizbony;

               9.

               przyznaje, że środki uzgodnione w celu poprawy wzajemnej wymiany poglądów i informacji między Parlamentem i Radą jako ustawodawcami stanowią krok naprzód; uważa jednak, że środki te powinny być nadal rozwijane, w szczególności w zakresie wzajemnego dostępu do informacji i posiedzeń, w celu zapewnienia prawdziwej równowagi między ustawodawcami i ich równego traktowania w ramach procedury ustawodawczej oraz zagwarantowania zgodności z zasadą wzajemnej i lojalnej współpracy między instytucjami; ostrzega, że przewidziane w porozumieniu nieformalne wymiany poglądów nie powinny przekształcić się w nowe forum nieprzejrzystych negocjacji międzyinstytucjonalnych;

               10.

               przypomina, że TFUE ustanawia zwykłą procedurę ustawodawczą z trzema czytaniami; zwraca uwagę, że w przypadku pełnego wykorzystania przez Parlament i Radę swoich prerogatyw w toku procedury ustawodawczej standardową procedurą powinno być porozumienie w drugim czytaniu, natomiast porozumienie w pierwszym czytaniu powinno być stosowane tylko wówczas, gdy została w tej sprawie podjęta przemyślana i wyraźna decyzja;

               11.

               z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do zapewnienia przejrzystości procedur ustawodawczych, jednak podkreśla potrzebę bardziej wymiernych przepisów i narzędzi do jej osiągnięcia, w szczególności w odniesieniu do zawierania porozumień w pierwszym czytaniu;

               12.

               uważa również, że należy w większym stopniu skorzystać z ustaleń dotyczących dialogu politycznego z parlamentami narodowymi; podkreśla w związku z powyższym istotną rolę nadaną w Traktacie z Lizbony parlamentom narodowym i zaznacza, że oprócz roli polegającej na monitorowaniu przestrzegania zasad pomocniczości i proporcjonalności, mogą one mieć i mają pozytywny wkład w dialog polityczny; zachęca do lepszego wykorzystania istniejących mechanizmów pomocniczości i proporcjonalności, przewidzianych w traktatach; zwraca uwagę na potrzebę bardziej elastycznego traktowania terminu 8 tygodni, w którym parlamenty narodowe zgłaszają uzasadnione opinie zawierające powody niezgodności z zasadą pomocniczości;

               13.

               apeluje o dokonanie kompleksowej oceny przyszłych skutków nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego dla porozumienia ramowego z 2010 r. i innych powiązanych obowiązujących porozumień międzyinstytucjonalnych, pamiętając o potrzebie zabezpieczenia pozycji i prerogatyw Parlamentu Europejskiego i uproszczenia struktury wielu ustaleń regulujących stosunki międzyinstytucjonalne;

               14.

               uważa, że takiego uproszczenia należy dokonać po tym, jak wprowadzone zostaną wszystkie praktyczne ustalenia dotyczące nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, w wyniku czego instytucje mogłyby ocenić, czy dostosowanie do nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego może być konieczne w świetle zdobytego do tego czasu doświadczenia we wdrażaniu nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego;

               15.

               podkreśla znaczenie prawidłowego wdrażania oraz zapewnienia, by przestrzegane były zobowiązania podjęte w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym oraz przewidziane w nim terminy;

               16.

               podkreśla, że w szczególności wymienione poniżej kwestie wymagają podjęcia działań następczych na szczeblu technicznym lub politycznym, z czynnym udziałem wszystkich komisji parlamentarnych posiadających odpowiednie doświadczenie oraz wiedzę, z której należy skorzystać:

                           —

                           programowanie (przegląd techniczny porozumienia ramowego z 2010 r. i Regulaminu Parlamentu Europejskiego);

                           —

                           weryfikacja podstawy prawnej aktów (przegląd Regulaminu w celu włączenia przepisów dotyczących trójstronnej wymiany poglądów);

                           —

                           ocena stosowania przez Komisję jej wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa oraz skuteczności funkcjonowania nowo utworzonej Rady ds. Kontroli Regulacyjnej, w szczególności w celu sprawdzenia, zgodnie z ust. 6, czy działa ona w sposób niezależny, a jej członkowie nie podlegają żadnej kontroli politycznej;

                           —

                           przejrzystość i koordynacja procesu ustawodawczego (w tym prawidłowe zastosowanie procedur pierwszego i drugiego czytania, praktyczne ustalenia dotyczące wymiany poglądów, przekazywania informacji i porównywania harmonogramów, przejrzystość w kontekście negocjacji trójstronnych, rozwijanie platform i narzędzi w celu stworzenia wspólnej bazy danych o stanie prac nad dossier ustawodawczymi, przedstawianie informacji parlamentom narodowym oraz praktyczne ustalenia w zakresie współpracy i wymiany informacji dotyczących negocjowania i zawierania umów międzynarodowych);

                           —

                           ocena i ewentualne dalsze działania dotyczące niezależności Rady ds. Kontroli Regulacyjnej w wykonywaniu jej funkcji nadzorczej oraz udzielaniu obiektywnych porad dotyczących odnośnych ocen skutków;

                           —

                           oczekiwanie ze strony Parlamentu, zgodnie z odnośnymi postanowieniami nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, że Komisja przedstawi jak najszybciej propozycje wyznaczające cele ograniczenia w miarę możliwości obciążeń w kluczowych sektorach, zapewniając jednocześnie realizację celów przewidzianych w ustawodawstwie;

                           —

                           zapewnienie spójności operacyjnej i prawnej między nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym a umowami o współpracy dotyczącymi organów doradczych Unii;

                           —

                           akty delegowane i wykonawcze, na podstawie rezolucji Parlamentu z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie dalszych działań związanych z przekazaniem uprawnień ustawodawczych i kontrolą przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (6) (negocjacje w sprawie kryteriów rozgraniczania aktów delegowanych i wykonawczych, stworzenie rejestru aktów delegowanych i pełne dostosowanie aktów sprzed Traktatu z Lizbony);

                           —

                           wdrożenie i zastosowanie ustawodawstwa Unii (kontrola informowania przez państwa członkowskie o transpozycji dyrektyw, a także wszelkich środków krajowych przewidujących rozwiązania wykraczające poza zakres ustawodawstwa Unii (nadmiernie rygorystyczne wdrażanie));

               17.

               zatwierdza projekt porozumienia zawarty w załączniku I do niniejszej decyzji;

               18.

               zatwierdza oświadczenie Parlamentu i Komisji zawarte w załączniku II do tej decyzji;

               19.

               zwraca się do komisji przedmiotowo właściwej o przeanalizowanie, w jakiej mierze zmiany lub wykładnia Regulaminu bądź zmiany parlamentarnych praktyk, administracji i kanałów kontaktów z innymi instytucjami są niezbędne do wdrożenia nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego;

               20.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego wraz z przewodniczącym Rady i przewodniczącym Komisji i do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

               21.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z załącznikami Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.

      (2)  Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.

      (3)  Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0061.

      (4)  Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0323.

      (5)  Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0069.

      (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0127.

         ZAŁĄCZNIK I

         Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa

         (Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on porozumieniu międzyinstytucjonalnemu opublikowanemu w Dz.U. L 123 z 12.05.2016, s. 1)

         ZAŁĄCZNIK II

         OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I KOMISJI Z OKAZJI PRZYJĘCIA POROZUMIENIA MIĘDZYINSTYTUCJONALNEGO W SPRAWIE LEPSZEGO STANOWIENIA PRAWA

      Parlament Europejski i Komisja są zdania, że przedmiotowe Porozumienie odzwierciedla równowagę między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją oraz przysługujące tym instytucjom kompetencje zgodnie z Traktatami.
      Pozostaje ono bez uszczerbku dla Porozumienia ramowego z dnia 20 października 2010 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (1).

         (1)  Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47


title: Decyzja Rady z dnia 15 lutego 2018 r. odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               20.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 lutego 2018 r.
   odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2018/C 64/04)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. (2) i decyzją z dnia 14 września 2015 r. (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2015 r. do dnia 17 września 2018 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Marinelli COLUCCI zwolniło się przysługujące Włochom stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii przedstawicieli rządów.

               (3)

               Członków Rady Zarządzającej Centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

               WŁOCHY

               Ugo MENZIANI

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2018 r.

            W imieniu Rady

         K. VALCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 232 z 16.7.2015, s. 2.

      (3)  Dz.U. C 305 z 16.9.2015, s. 2.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/404 z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020

text:
               16.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 74/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/404
   z dnia 13 marca 2018 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 (1) stanowi, że państwa uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w instrumencie na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz że zawierane są porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw oraz określane przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.

               (2)

               W dniu 14 lipca 2014 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Królestwem Norwegii, Republiką Islandii, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu dotyczących umowy w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego – granice i wizy na lata 2014–2020. Negocjacje z Konfederacją Szwajcarską zostały pomyślnie zakończone parafowaniem umowy w dniu 21 kwietnia 2017 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji decyzję, czy dokona jej transpozycji do swego prawa krajowego.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Należy podpisać tę umowę w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarii w sprawie przepisów dodatkowych dotyczących instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na lata 2014–2020 (4), z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         V. GORANOV

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143).

      (2)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (3)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (4)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją o jej zawarciu.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/458 z dnia 19 marca 2018 r. uchylająca wspólne stanowisko 97/193/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom, które dokonały aktów przemocy podczas wypadków w Mostarze 10 lutego 1997 r.

text:
               20.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 77/16

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/458
   z dnia 19 marca 2018 r.
   uchylająca wspólne stanowisko 97/193/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom, które dokonały aktów przemocy podczas wypadków w Mostarze 10 lutego 1997 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 marca 1997 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 97/193/WPZiB (1).

               (2)

               Na podstawie przeglądu wspólnego stanowiska 97/193/WPZiB środki nałożone na mocy tego wspólnego stanowiska powinny zostać zniesione.

               (3)

               Należy zatem uchylić wspólne stanowisko 97/193/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 97/193/WPZiB.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne stanowisko 97/193/WPZiB z dnia 17 marca 1997 r. określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom, które dokonały aktów przemocy podczas wypadków w Mostarze 10 lutego 1997 r. (Dz.U. L 81 z 21.3. 1997, s. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/459 z dnia 19 marca 2018 r. zmieniająca decyzję 2011/173/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Bośni i Hercegowinie

text:
               20.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 77/17

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/459
   z dnia 19 marca 2018 r.
   zmieniająca decyzję 2011/173/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Bośni i Hercegowinie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 marca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/173/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Bośni i Hercegowinie.

               (2)

               Na podstawie przeglądu decyzji 2011/173/WPZiB należy przedłużyć obowiązywanie środków ograniczających do dnia 31 marca 2019 r.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2011/173/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 6 akapit drugi decyzji 2011/173/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 marca 2019 r.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/173/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. L 76 z 22.3.2011, s. 68).


title: Decyzja Komisji z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji zmieniająca decyzję Komisji C(2015) 9500 w odniesieniu do wkładu na rzecz Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji

text:
               21.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/4

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 14 marca 2018 r.
   w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji zmieniająca decyzję Komisji C(2015) 9500 w odniesieniu do wkładu na rzecz Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji
   (2018/C 106/05)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 210 ust. 2 oraz art. 214 ust. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Punkt 6 oświadczenia UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. („oświadczenie”) stanowi, że Unia uruchomi dalsze finansowanie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji („instrument”) w dodatkowej kwocie 3 000 000 000 EUR do końca 2018 r., gdy wyczerpią się początkowo przyznane w ramach tego instrumentu środki w wysokości 3 000 000 000 EUR i dotrzymane zostaną stosowne zobowiązania.

               (2)

               W dniu 3 lutego 2016 r. przedstawiciele rządów państw członkowskich opracowali „Wspólne porozumienie państw członkowskich UE i Komisji ustanawiające ramy zarządzania i warunkowości dla Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji” („wspólne porozumienie”).

               (3)

               Komisja zwraca uwagę, że wkłady finansowe w pierwszą transzę pochodziły z budżetu Unii (1 000 000 000 EUR) i od państw członkowskich (2 000 000 000 EUR). Komisja jest zdania, że w przypadku drugiej transzy należy zastosować ten sam podział wkładów finansowych na lata 2018–2019.

               (4)

               Sukcesywne udzielanie pomocy uwarunkowane jest dalszym wykonaniem porozumienia między Unią Europejską a Republiką Turcji w sprawie zacieśnienia współpracy w zakresie udzielania wsparcia osobom objętym ochroną czasową i zarządzania migracjami, by w drodze skoordynowanych działań rozwiązać kryzys.

               (5)

               Poszczególne wkłady finansowe państw członkowskich powinny zostać ujęte w budżecie Unii jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (1). Komisja, ponosząca wyłączną odpowiedzialność za wykonanie budżetu Unii zgodnie z art. 317 Traktatu, powinna uzyskać, w imieniu Unii, zaświadczenia dotyczące wkładu finansowego od państw członkowskich. Każde zaświadczenie dotyczące wkładu finansowego wyrażone w euro skutkuje tym, że Komisja może udostępnić odpowiednie środki na zobowiązania po otrzymaniu takiego zaświadczenia zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 (2). Indywidualne zaświadczenia dotyczące wkładu finansowego muszą być oparte na pojedynczym wzorze umożliwiającym w stosownych przypadkach dostosowanie do konkretnych potrzeb.

               (6)

               Decyzje dotyczące udzielania pomocy humanitarnej i działania w tym zakresie będą wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 (3) oraz z poszanowaniem zasad określonych w Konsensusie europejskim w sprawie pomocy humanitarnej (4).

               (7)

               Z powyższych powodów konieczna jest stosowna zmiana decyzji Komisji C(2015) 9500,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji Komisji C(2015) 9500 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm koordynacji – Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji („instrument”), którego celem jest pomoc Turcji w sprostaniu pilnym potrzebom humanitarnym i rozwojowym uchodźców i osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz społeczności przyjmujących, a także pomoc organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.”;

               2)

               w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Szczegółowym celem instrumentu jest poprawa skuteczności i komplementarności wsparcia udzielanego uchodźcom i osobom kwalifikującym się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz społecznościom przyjmującym, a także organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej i w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.”;

               3)

               w art. 4 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

                           „1.

                           Kwota instrumentu wynosi 3 000 000 000 EUR na lata 2016 – 2017, a dodatkowa kwota na lata 2018–2019 jest równa 3 000 000 000 EUR.

                              Wkład z budżetu UE

                           2.

                           Kwota 1 000 000 000 EUR z odnośnych całkowitych kwot wynoszących 3 000 000 000 EUR na lata 2016–2017, a także na lata 2018–2019, jest finansowana z budżetu UE z zastrzeżeniem dalszych indywidualnych decyzji w sprawie finansowania zgodnie z art. 84 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz w poszanowaniu jego przepisów finansowych i wymogów odnośnego aktu podstawowego.”;

               4)

               w art. 4 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

                           „4.

                           Państwa członkowskie przeznaczają kwotę 2 000 000 000 EUR na lata 2018–2019 zgodnie z podziałem wkładów opartym na dochodzie narodowym brutto (DNB) [i wykorzystującym dane budżetu Unii Europejskiej na 2018 r.].”;

               5)

               art. 5 ust. 1 pkt (iv) otrzymuje brzmienie:

                           „(iv)

                           monitoruje wkłady państw członkowskich, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w zaświadczeniu dotyczącym wkładu każdego państwa członkowskiego.”;

               6)

               art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „Komisja, w pełnym porozumieniu z państwami członkowskimi, dokona oceny pierwszej transzy instrumentu do dnia 31 grudnia 2021 r. oraz drugiej transzy do dnia 31 grudnia 2023 r.”;

               7)

               art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

                           „1.

                           Instrument ustanawia się z dniem 1 stycznia 2016 r. w odniesieniu do wkładów finansowych na lata budżetowe 2016–2017 oraz w odniesieniu do wkładów finansowych na lata budżetowe 2018–2019. Będzie on zarządzany w oparciu o wkłady państw członkowskich i ich harmonogram, które będą przekazywane Komisji i przez nią potwierdzane.”.

         Artykuł 2
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 marca 2018 r.

            W imieniu Komisji

         Johannes HAHN

            Członek Komisji

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczące pomocy humanitarnej (Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1).

      (4)  Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamencie Europejskim i Komisji Europejskiej „Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej” (Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1).

      UZASADNIENIE
      Przyjęcie decyzji Komisji w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji zmieniającej decyzję Komisji C(2015) 9500 w odniesieniu do wkładu na rzecz Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji
      Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji ustanowiono w 2015 r. jako jednoznaczny dowód zobowiązania UE do wspierania uchodźców w Turcji. Instrument zakłada wsparcie zarówno humanitarne, jak i pozahumanitarne dla Turcji, która jest państwem przyjmującym dla uchodźców. Pierwsza transza finansowania w ramach instrumentu wyniosła 3 mld EUR na lata 2016–2017.
      Uruchomienie pierwszej transzy Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji („instrument”) zakończyło się powodzeniem. Od wydania oświadczenia UE–Turcja w marcu 2016 r. w ciągu 21 miesięcy zaprogramowano, zaciągnięto zobowiązania i podpisano umowy na całą pulę środków w wysokości 3 mld EUR. Drugie sprawozdanie roczne w sprawie instrumentu (1) zawiera szczegółowe informacje o realizacji łącznie 72 projektów i osiągnięciach. W sprawozdaniu potwierdzono uzyskanie wymiernych wyników, m.in. udzielanie comiesięcznego wsparcia dochodu blisko 1,2 mln uchodźcom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji w postaci przelewów gotówkowych raz w miesiącu w ramach siatki bezpieczeństwa socjalnego; organizowanie kursów języka tureckiego dla 312 000 dzieci będących uchodźcami i zapewnienie materiałów edukacyjnych dla 500 000 studentów; i udzielenie konsultacji lekarskich blisko 764 000 uchodźcom w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, a także wykonanie szczepień wśród 217 000 dzieci syryjskich będących uchodźcami. Zarządzanie instrumentem umożliwiło również partnerskie podejście między UE i państwami członkowskimi, a wspólne zarządzanie nie byłoby możliwe w przypadku finansowania pochodzącego wyłącznie z budżetu UE.
      Kontynuowanie działań, które okazały się skuteczne, leży w żywotnym interesie UE. Niniejsza decyzja Komisji została zatem opracowana z myślą o tym, by zapewnić dalsze cenne działania w ramach instrumentu zgodnie z oświadczeniem UE–Turcja.
      W oświadczeniu potwierdzono, że do końca 2018 r. UE uruchomi dodatkowe 3 mld EUR na rzecz instrumentu, o ile spełnione zostaną stosowne warunki. By zapewnić ciągłość projektów realizowanych w ramach instrumentu oraz niezakłócone wsparcie dla uchodźców, konieczna jest decyzja w sprawie dodatkowego finansowania. W związku z tym Komisja przyjmuje decyzję w sprawie drugiej transzy w wysokości 3 mld EUR na rzecz instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji. W latach 2016–2017 w ramach instrumentu dysponowano budżetem, na który składały się środki pochodzące z budżetu UE (1 mld EUR) oraz wkłady państw członkowskich (2 mld EUR) jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel. Wnioskuje się o utrzymanie tej struktury budżetu na lata 2018–2019. Zapewnia ona wystarczające marginesy w budżecie UE na wypadek sytuacji wyjątkowych i niespodziewanych sytuacji kryzysowych do końca okresu obowiązywania bieżących wieloletnich ram finansowych, zwłaszcza w obszarze migracji.
      Wkłady państw członkowskich wniesione na rzecz instrumentu na lata 2016–2017 były następstwem wspólnego porozumienia między Komisją i przedstawicielami rządów 28 państw członkowskich ustanawiającego ramy zarządzania i warunkowości dla Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji (2). Struktura zarządzania instrumentem opierająca się przede wszystkim na komitecie, w skład którego wchodzą przedstawiciele wszystkich państw członkowskich z prawem głosu oraz Turcja w charakterze doradczym, okazała się nad wyraz skuteczna. Jeśli druga transza miałaby się składać tylko ze środków pochodzących z budżetu UE, wówczas obowiązywałyby podstawowe przepisy UE i państwa członkowskie nie uczestniczyłyby w zarządzaniu instrumentem. Komisja zwraca się do państw członkowskich o ustanowienie podobnej struktury na lata 2018–2019, gdzie poszczególne wkłady finansowe państw członkowskich byłyby ujęte w budżecie Unii jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, podobnie jak w przypadku pierwszej transzy.

         (1)  Komunikat Komisji COM(2018) 91 z 13 marca 2018 r.

         (2)  Wspólne porozumienie między Komisją i przedstawicielami rządów 28 państw członkowskich ustanawiające ramy zarządzania i warunkowości dla Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji z dnia 5 lutego 2016 r.


               21.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/7

         Decyzja Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych
   z dnia 13 listopada 2017 r.
   o odmowie zarejestrowania podmiotu o nazwie Identités & traditions européennes
   (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
   (2018/C 106/06)
   URZĄD DS. EUROPEJSKICH PARTII POLITYCZNYCH I EUROPEJSKICH FUNDACJI POLITYCZNYCH,
   Uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (1), w szczególności jego art. 9,
   uwzględniając dokumentację złożoną przez Identités & traditions européennes ASBL,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 28 września 2017 r. Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych („Urząd”) otrzymał od Identités & traditions européennes ASBL („ITE”) dokumentację dotyczącą rejestracji w charakterze europejskiej fundacji politycznej (dokumentacja).

               (2)

               Do dokumentacji dołączono pismo podpisane przez prezesa ITE i przewodniczącego Sojuszu Europejskich Ruchów Narodowych (Alliance européenne des mouvements Nationaux – AEMN), z którym to sojuszem ITE jest formalnie powiązane na mocy art. 16a swojego statutu.

               (3)

               W dniu 4 października 2017 r. Urząd przesłał ITE wstępną ocenę, z której wynikało, że według wstępnych ustaleń, niezależnie od tego, czy przedłożona dokumentacja stanowi wniosek w rozumieniu rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, przedstawiona dokumentacja jest niedopuszczalna lub, alternatywnie, nie spełnia co najmniej jednego z warunków określonych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EU, Euratom) nr 1141/2014.

               (4)

               Urząd zwrócił się do ITE o ewentualne przedstawienie uwag na piśmie do piątku 20 października 2017 r.

               (5)

               ITE nie skorzystało z tej możliwości i do tej pory nie przedstawiło żadnych uwag.

               (6)

               Urząd ocenił dopuszczalność i zasadność dokumentacji, nie rozstrzygając jednak kwestii, czy stanowi on wniosek w rozumieniu rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014.

               (7)

               Urząd uważa, że nawet gdyby złożoną dokumentację należało rozpatrywać jako wniosek w rozumieniu rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, nie byłaby ona dopuszczalna, ponieważ zgodnie z art. 8 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia wniosek o rejestrację w charakterze europejskiej fundacji politycznej można złożyć jedynie za pośrednictwem europejskiej partii politycznej, z którą dana fundacja jest formalnie powiązana.

               (8)

               ITE jest formalnie powiązane z AEMN, które nie jest europejską partią polityczną zarejestrowaną zgodnie z warunkami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 1141/2014.

               (9)

               Dokumentacja nie spełnia zatem formalnego wymogu określonego w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014.

               (10)

               Ponadto Urząd uważa, że nawet gdyby złożoną dokumentację należało rozpatrywać jako wniosek dopuszczalny na podstawie rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, nie byłaby ona uzasadniona, ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) przedmiotowego rozporządzenia warunkiem rejestracji jest powiązanie wnioskodawcy z europejską partią polityczną, zarejestrowaną zgodnie z warunkami i procedurami określonymi w przedmiotowym rozporządzeniu.

               (11)

               Jak wskazano w motywie 8, AEMN nie jest europejską partią polityczną zarejestrowaną zgodnie z warunkami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 1141/2014.

               (12)

               W związku z powyższym dokumentacja nie spełnia jednego z warunków określonych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, w szczególności warunku wymienionego w art. 3 ust. 2 lit. a) tegoż rozporządzenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym odrzuca się wniosek o rejestrację w charakterze europejskiej fundacji politycznej, złożony przez Identités & traditions européennes.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do:

               Identités & traditions européennes

               Rue des Alliés 15

               6044 Roux (Charleroi)

               BELGIQUE/BELGIË

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 listopada 2017 r.

            W imieniu Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych

         M. ADAM

            Dyrektor

      (1)  Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/466 z dnia 21 marca 2018 r. zmieniająca decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie

text:
               21.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               LI 78/3

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/466
   z dnia 21 marca 2018 r.
   zmieniająca decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 marca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/172/WPZiB (1) dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie.

               (2)

               Z przeglądu decyzji 2011/172/WPZiB wynika, że obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 22 marca 2019 r.

               (3)

               Należy zmienić uzasadnienia dotyczące czterech osób umieszczonych w wykazie znajdującym się w załączniku do decyzji 2011/172/WPZiB.

               (4)

               Sześć osób należy skreślić z wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów w załączniku do decyzji 2011/172/WPZiB.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2011/172/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2011/172/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 22 marca 2019 r.”;

               2)

               w załączniku wprowadza się zmiany zamieszczone w załączniku do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76 z 22.3.2011, s. 63).

      ZAŁĄCZNIK

                  1.

                  W załączniku do decyzji 2011/172/WPZiB wpisy dotyczące osób wymienionych poniżej zastępuje się następującymi wpisami:

                              Imię i nazwisko (i ewentualne pseudonimy)

                              Informacje identyfikacyjne

                              Powody umieszczenia w wykazie

                              2.

                              „Suzanne Saleh Thabet

                              Małżonka Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                              Data urodzenia: 28.2.1941
                              Kobieta

                              Osoba powiązana z Mohamedem Hosnim Elsajedem Mubarakiem, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji.

                              4.

                              Hajdi Mahmud Magdi Hussajn Rasech

                              Małżonka Alaa Mohameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, syna byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                              Data urodzenia: 5.10.1971
                              Kobieta

                              Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji; jest ona także powiązana z Alaa Mohamedem Hosnim Elsajedem Mubarakiem.

                              6.

                              Chadiga Mahmud El Dżammal

                              Małżonka Dżamala Mahameda Hosniego Elsajeda Mubaraka, syna byłego prezydenta Arabskiej Republiki Egiptu
                              Data urodzenia: 13.10.1982
                              Kobieta

                              Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe lub postępowanie o odzyskanie mienia w związku z prawomocnym wyrokiem sądu w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji; jest ona także powiązana z Dżamalem Mohamedem Hosnim Elsajedem Mubarakiem.

                              19.

                              Elham Sajed Salem Szarszar

                              Małżonka Habiba Ibrahima Eladliego
                              Data urodzenia: 23.1.1963
                              Kobieta

                              Osoba, wobec której władze egipskie prowadzą postępowanie sądowe w sprawie sprzeniewierzenia funduszy państwowych, na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji; jest ona także powiązana z Habibem Ibrahimem Eladlim.”

                  2.

                  W załączniku do decyzji 2011/172/WPZiB skreśla się wpisy dotyczące osób wymienionych poniżej:

                              7.

                              Ahmed Abdelaziz Ezz,

                              8.

                              Abla Mohamed Fawzi Ali Ahmed Salama,

                              9.

                              Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin,

                              10.

                              Shahinaz Abdel Aziz Abdel Wahab Al Naggar,

                              11.

                              Ahmed Alaeldin Amin Abdelmaksud Elmagrabi,

                              12.

                              Naglaa Abdalla El Gazaerly.


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2018/472 z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego

text:
               22.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/23

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2018/472
   z dnia 19 marca 2018 r.
   w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 286 ust. 2,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając wniosek Królestwa Belgii,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Kadencja Karela PINXTENA na stanowisku członka Trybunału Obrachunkowego upłynęła w dniu 28 lutego 2018 r.,

               (2)

               Należy w związku z tym mianować nowego członka Trybunału Obrachunkowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Annemie TURTELBOOM zostaje niniejszym mianowana członkiem Trybunału Obrachunkowego na okres od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 30 kwietnia 2024 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         R. PORODZANOV

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 1 marca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/467 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającej warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

text:
               22.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/467
   z dnia 25 września 2017 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającej warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 (1) przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)

               Celem PRIMA jest wdrożenie wspólnego programu na rzecz budowania potencjału w zakresie badań i innowacji oraz rozwoju wiedzy, a także wspólnych innowacyjnych rozwiązań w zakresie systemów rolno-spożywczych – aby zapewnić ich zrównoważenie – oraz w zakresie zintegrowanego zaopatrzenia w wodę i zintegrowanej gospodarki wodnej w regionie Morza Śródziemnego, aby zwiększyć odporność tych systemów oraz zaopatrzenia w wodę i gospodarki wodnej na zmianę klimatu oraz podnieść ich efektywność, efektywność kosztową i stopień zrównoważenia pod względem środowiskowym i społecznym, a także przyczynianie się do oddolnego rozwiązywania problemów związanych z niedoborem wody, bezpieczeństwem żywnościowym, żywieniem, zdrowiem, dobrostanem i migracją.

               (3)

               Inicjatywę PRIMA podejmie wspólnie kilka państw członkowskich i państw trzecich (zwanych dalej „państwami uczestniczącymi”), które działając na takich samych warunkach, są zdecydowane do podjęcia zobowiązań na rzecz integracji naukowej, finansowej i w dziedzinie zarządzania.

               (4)

               Republika Libańska (zwana dalej „Libanem”) wyraziła chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami trzecimi stowarzyszonymi w ramach „Horyzontu 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020), uczestniczącymi w PRIMA.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Liban ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki jego uczestnictwa w PRIMA.

               (6)

               W dniu 30 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań z Libanem w sprawie Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającej warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (zwanej dalej „Umową”), z zastrzeżeniem przyjęcia decyzji (UE) 2017/1324. Rokowania zakończyły się pomyślnie.

               (7)

               Umowa powinna zostać podpisana.

               (8)

               Aby umożliwić Libanowi uczestnictwo w PRIMA od samego początku, Umowę należy stosować tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej wejścia w życie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Republiką Libańską, określającej warunki uczestnictwa Republiki Libańskiej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA), z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Umowę stosuje się tymczasowo od dnia jej podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 września 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/473 z dnia 19 marca 2018 r. w sprawie mianowania jednego członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               22.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/24

         DECYZJA RADY (UE) 2018/473
   z dnia 19 marca 2018 r.
   w sprawie mianowania jednego członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Hansa-Josefa VOGLA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               —

               Dr Eckhard RUTHEMEYER, Bürgermeister der Stadt Soest.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         R. PORODZANOV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady z dnia 19 marca 2018 r. odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               22.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 marca 2018 r.
   odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2018/C 107/03)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Rumunii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. (2) i decyzją z dnia 14 września 2015 r. (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2015 r. do dnia 17 września 2018 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Gabrieli PETRE zwolniło się przysługujące Rumunii stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii przedstawicieli rządów.

               (3)

               Członków Rady Zarządzającej Centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

               RUMUNIA

               Felicia Ioana SĂNDULESCU

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2018 r.

            W imieniu Rady

         R. PORODZANOV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 232 z 16.7.2015, s. 2.

      (3)  Dz.U. C 305 z 16.9.2015, s. 2.