title: Decyzja Komisji z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiająca Europejską Grupę Regulacji Rynku Usług Pocztowych  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               11.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 10 sierpnia 2010 r.
   ustanawiająca Europejską Grupę Regulacji Rynku Usług Pocztowych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2010/C 217/07
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywą 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług ustanowiono ramy prawne dotyczące warunków świadczenia usług pocztowych w Unii Europejskiej, a także utworzenia rynku wewnętrznego w sektorze pocztowym.

               (2)

               Dyrektywa 97/67/WE wymaga od każdego z państw członkowskich wyznaczenia przynamniej jednego krajowego organu regulacyjnego sektora usług pocztowych, którego zadaniem byłoby pełnienie funkcji regulacyjnych określonych w tejże dyrektywie. Wspomniane krajowe organy regulacyjne powinny być prawnie odrębne i funkcjonalnie niezależne od operatorów pocztowych państw członkowskich. Państwa członkowskie zachowujące własność lub kontrolę nad operatorami świadczącymi usługi pocztowe muszą ponadto zapewnić rzeczywisty strukturalny rozdział funkcji regulacyjnych od działań związanych z własnością lub kontrolą.

               (3)

               Zakres kompetencji poszczególnych krajowych organów regulacyjnych w konkretnych państwach, jak również pełnionych przez nie funkcji jest znacznie zróżnicowany.

               (4)

               Dyrektywa 97/67/WE pozostawia w określonych obszarach pewien margines swobody w stosowaniu wspólnych zasad, z uwzględnieniem warunków krajowych. W dążeniu do pomyślnego rozwinięcia wewnętrznego rynku usług pocztowych żywotne znaczenie ma konsekwentne i spójne stosowanie obowiązujących regulacji we wszystkich państwach członkowskich.

               (5)

               Konieczne jest zatem ustanowienie grupy złożonej z przedstawicieli krajowych organów regulacyjnych rynku usług pocztowych z określeniem jej zadań oraz struktury.

               (6)

               Grupa powinna stać się forum refleksji i debaty, służąc Komisji doradztwem w dziedzinie usług pocztowych. Będzie się zajmowała konsultacją, koordynacją i usprawnianiem współpracy niezależnych krajowych organów regulacyjnych poszczególnych państw członkowskich, w tym z udziałem Komisji, zmierzając do skonsolidowania wewnętrznego rynku usług pocztowych, zapewniając spójne stosowanie przepisów dyrektywy 97/67/WE we wszystkich państwach członkowskich.

               (7)

               Bez uszczerbku dla przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (1), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (8)

               Dane osobowe członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (2),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym ustanawia się Europejską Grupę Regulacji Rynku Usług Pocztowych, dalej zwaną „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań grupy należy:

               a)

               służenie Komisji radą i pomocą w dążeniu do skonsolidowania wewnętrznego rynku usług pocztowych;

               b)

               służenie Komisji radą i pomocą we wszelkich sprawach związanych z usługami pocztowymi a leżącymi w jej kompetencjach;

               c)

               służenie Komisji radą i pomocą w zakresie rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych oraz poprawy jakości usług oraz spójnego stosowania ram prawnych dotyczących warunków świadczenia usług pocztowych we wszystkich państwach członkowskich;

               d)

               wyczerpujące, otwarte i przejrzyste konsultacje w porozumieniu z Komisją, już na początkowych etapach, prowadzonych przez nią prac eksperckich z udziałem przedstawicieli branży pocztowej, konsumentów i użytkowników ostatecznych.

         Artykuł 3
   Członkostwo
   1.   Członkami grupy są krajowe organy regulacyjne kompetentne w sprawach usług pocztowych. Organy te, wyszczególnione w wykazie załączonym do niniejszej decyzji, reprezentują dyrektorzy naczelni, lub – w wyjątkowych przypadkach – inni uprawnieni przedstawiciele. Każde z państw członkowskich reprezentowane jest przez jednego z członków grupy.
   2.   Nazwy krajowych organów regulacyjnych publikuje się w rejestrze grup eksperckich Komisji.
   Artykuł 4
   Funkcjonowanie grupy
   1.   Grupa wybiera spośród swych członków przewodniczącego. Przewodniczący w porozumieniu z Komisją zwołuje posiedzenia grupy.
   2.   W porozumieniu z odpowiednimi służbami Komisji, grupa może ustanowić podgrupy do zbadania szczegółowych zagadnień należących do zakresu kompetencji wyznaczonych przez grupę.
   3.   Władzom niezależnych krajowych organów regulacyjnych rynku usług pocztowych z państw spoza UE należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), a także z państw kandydujących do członkostwa w UE, reprezentowanym na odpowiednim szczeblu na forum grupy przysługuje status obserwatorów. Za zgodą przedstawiciela Komisji grupa może również w trybie doraźnym powoływać innych ekspertów lub zapraszać obserwatorów do udziału w obradach.
   4.   Członkowie grup eksperckich i ich pełnomocnicy oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom. W przypadku nieprzestrzegania powyższych zobowiązań Komisja może podjąć wszelkie stosowne środki.
   5.   Posiedzenia grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z ustalonymi przez nią procedurami i harmonogramem. Komisja zapewnia grupie obsługę sekretarską. W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć inni zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje własny regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję (3).
   Artykuł 5
   Koszty posiedzeń
   1.   Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, diety członków, ekspertów i obserwatorów uczestniczących w działalności grupy, są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   2.   Członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za wyświadczone usługi na rzecz grupy.
   3.   Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego danej grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 6
   Sprawozdanie roczne
   Grupa składa Komisji roczne sprawozdanie ze swej działalności.
   Artykuł 7
   Stosowanie
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Grupa podejmuje swoje obowiązki w dniu wejścia w życie niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (3)  Zob. standardowe zasady procedury – załącznik III do dokumentu SEC(2005) 1004.

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz członków Europejskiej Grupy Regulacji Rynku Usług Pocztowych

                  Kraj

                  Krajowy organ regulacyjny

                  Belgique/België

                  Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)/Belgisch Instituut voor postdiensten en telecommunicatie (BIPT)

                  България/Bulgaria

                  Комисия за регулиране на съобщенията (КРС)/Communications Regulation Commission (CRC)

                  Česká republika

                  Český telekomunikační úřad (ČTÚ)

                  Danmark

                  Færdselsstyrelsen (FSTYR)

                  Deutschland

                  Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen (BNetzA)

                  Eesti

                  Sideamet (SIDEAMET)

                  Ελλάδα/Elláda

                  Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων Hellenic/Telecommunications and Post Commission (EETT)

                  España

                  Commissión Nacional del Sector Postal (CNSP)

                  France

                  Autorité de régulation des communications électroniques et des postes (ARCEP)

                  Ireland

                  Commission for Communications Regulation (ComReg)

                  Κύπρος/Kypros

                  Γραφείο Επιτρόπου Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΓΕΡΗΕΤ)/Office of the Commissioner of Electronic Communications and Postal Regulation (OCECPR)

                  Italia

                  Niezależny krajowy organ regulacyjny rynku usług pocztowych, ustanowiony zgodnie z art. 32 ust. 2 lit. h) Legge 4 giugno 2010, n. 96, Disposizioni per l’adempimento di obblighi derivanti dall’appartenenza dell’Italia alle Comunita’ europee — Legge comunitaria 2009, (GU n. 146 del 25.6.2010 — Suppl. Ordinario n. 138).

                  Latvija

                  Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija (SPRK)

                  Lietuva

                  Ryšių reguliavimo tarnyba (RRT)

                  Luxembourg

                  Institut luxembourgeois de régulation (ILR)

                  Magyarország

                  Nemzeti Hírközlési Hatóság (NHH)

                  Malta

                  L-Awtorità ta’ Malta dwar il-Komunikazzjoni/Malta Communications Authority (MCA)

                  Nederland

                  Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA)

                  Österreich

                  Rundfunk und Telekom Regulierungs-GmbH (RTR)

                  Polska

                  Urząd Komunikacji Elektronicznej (UKE)

                  Portugal

                  Autoridade Nacional de Comunicações (Anacom)

                  România

                  Autoritatea Naționala pentru Administrare si Reglementare in Comunicații (ANCOM)

                  Slovenija

                  Agencija za pošto in elektronske komunikacije Republike Slovenije (APEK)

                  Slovensko

                  Poštový regulačný úrad (PRU)

                  Suomi/Finland

                  Viestintävirasto/Kommunikationsverket (FICORA)

                  Sverige

                  Post- och telestyrelsen (PTS)

                  United Kingdom

                  Postal Services Commission (Postcomm)


24.11.2006           PL                              Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                              C 287 E/159

                                                                                Środa, 18 stycznia 2006 r.

             — oceni stan skarg złożonych przez obywateli europejskich spoza Zjednoczonego Królestwa i stosowność
               środków prawnych dostępnych w ramach prawodawstwa brytyjskiego lub europejskiego dla właścicieli
               polis z innych Państw Członkowskich;

             — wniesie propozycje, jakie uzna za niezbędne w tej sprawie;

             3. postanawia, że komisja śledcza przedstawi Parlamentowi wstępne sprawozdanie po 4 miesiącach od
             rozpoczęcia prac, oraz sprawozdanie końcowe po 12 miesiącach od momentu przyjęcia niniejszej decyzji;

             4.   postanawia, że w skład komisji wchodzić będzie 22 posłów Parlamentu Europejskiego.

             P6_TA(2006)0012

             Komisja tymczasowa do spraw domniemanego wykorzystania przez CIA państw
             europejskich do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów

             Decyzja w sprawie powołania komisji tymczasowej do spraw domniemanego wykorzystania
                 przez CIA państw europejskich do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów

             Parlament Europejski,

             — mając na uwadze przywiązanie Unii Europejskiej do zasad wolności, demokracji, poszanowania dla
               praw człowieka i podstawowych wolności oraz do rządów prawa, jak podkreślono w preambule Trak-
               tatu o Unii Europejskiej, a w szczególności w jego art. 6 i 7,

             — pamiętając, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przestrze-
               ganie praw podstawowych również stanowi część porządku konstytucyjnego Wspólnoty,

             — pamiętając, że ochrona godności ludzkiej jest jednym z kluczowych założeń Karty Praw Podstawowych
               Unii Europejskiej proklamowanej przez instytucje w dniu 7 grudnia 2000 r. oraz że ta podstawowa
               wartość zostałaby pogwałcona w przypadku okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania
               osób, bez względu na przyczynę takiego traktowania, przy pośrednim lub bezpośrednim udziale
               Państw Członkowskich i instytucji UE,

             — mając na uwadze swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie domniemanego wykorzystania
               przez CIA państw europejskich do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów (1), w której, w
               świetle dochodzenia prowadzonego przez Radę Europy, zauważono potrzebę powołania komisji
               tymczasowej Parlamentu Europejskiego, która miałaby wspierać takie dochodzenie, w szczególności,
               jeżeli w sprawę uwikłane są Państwa Członkowskie,

             — uwzględniając art. 175 Regulaminu,

             (1) Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0529.
 ---pagebreak--- C 287 E/160           PL                         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                      24.11.2006

Środa, 18 stycznia 2006 r.

              — mając na uwadze wniosek Konferencji Przewodniczących określający uprawnienia oraz skład komisji
                tymczasowej do spraw domniemanego wykorzystania przez CIA lub służby wywiadowcze innych
                krajów trzecich terytorium Unii Europejskiej, w tym terytorium krajów przystępujących, kandydujących
                i stowarzyszonych, do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów,

              1.    postanawia powołać komisję tymczasową posiadającą następujące uprawnienia:

              a) gromadzenie oraz analiza informacji w celu ustalenia, czy:

                   — CIA, inni amerykańscy agenci lub służby wywiadowcze innych krajów trzecich dokonywały upro-
                     wadzeń, przekazywały w trybie nadzwyczajnym osoby podejrzane, przetrzymywały więźniów w
                     tajnych obiektach, przetrzymywały w odosobnieniu, torturowały lub w inny sposób okrutnie,
                     nieludzko lub poniżająco traktowały więźniów na terytorium Unii Europejskiej, włącznie z krajami
                     przystępującymi i kandydującymi, lub wykorzystywały to terytorium do tych celów, na przykład do
                     przelotów;

                   — takie działania, przypuszczalnie przeprowadzone na terytorium Unii Europejskiej w ramach walki z
                     terroryzmem, można uznać za pogwałcenie między innymi art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej,
                     art. 2, 3, 5 i 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Karty
                     Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz
                     innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, a także porozumień
                     pomiędzy UE a USA w sprawie ekstradycji i wzajemnej pomocy prawnej oraz innych międzynaro-
                     dowych traktatów i porozumień zawartych przez Unię Europejską lub Wspólnotę i jej Państwa
                     Członkowskie, włącznie z Traktatem Północnoatlantyckim i związanymi z nim porozumieniami w
                     sprawie statusu sił zbrojnych i Konwencją o międzynarodowym lotnictwie cywilnym;

                   — obywatele Unii Europejskiej lub państw kandydujących lub inne osoby, która mają prawo do
                     ochrony ze strony Unii Europejskiej lub podlegają w inny sposób jej jurysdykcji, Państwa Członkow-
                     skie lub państwa kandydujące znajdowały się wśród zamieszanych w uprowadzenia, przekazywanie
                     w trybie nadzwyczajnym osób podejrzanych, przetrzymywanie w tajnych obiektach, przetrzymy-
                     wanie w odosobnieniu, w torturowanie lub inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie lub
                     byli ofiarami tego procederu na terytorium Unii Europejskiej lub w innym miejscu;

                   — Państwa Członkowskie, urzędnicy państwowi, osoby występujące w charakterze urzędowym lub
                     instytucje Unii Europejskiej były zamieszane bądź współdziałały w nielegalnym pozbawianiu
                     wolności osób, w tym w uprowadzeniach, przekazywaniu w trybie nadzwyczajnym osób podejrza-
                     nych oraz w transporcie, przetrzymywaniu lub torturowaniu, czynnie lub poprzez zaniechanie;

              b) przedstawienie na sesji plenarnej wszelkich zaleceń, które komisja uzna za niezbędne w tej sprawie, w
                 szczególności w odniesieniu do politycznych, prawnych i administracyjnych wniosków, które należy
                 wyciągnąć na poziomie europejskim, jak również w odniesieniu do możliwych konsekwencji dla
                 stosunków UE z krajami trzecimi;

              2. postanawia, że komisja tymczasowa będzie pozostawała w kontakcie oraz jak najściślej współpra-
              cowała z Radą Europy i jej Sekretarzem Generalnym, Zgromadzeniem Parlamentarnym oraz Komisarzem
              ds. Praw Człowieka, Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz z parlamen-
              tami krajowymi;

              3. postanawia, że komisja tymczasowa w ciągu czterech miesięcy od rozpoczęcia prac przedstawi Parla-
              mentowi okresowe sprawozdanie, zawierające szczegółowe propozycje dotyczące jej dalszych prac;

              4. postanawia, że w skład komisji tymczasowej wchodzić będzie 46 posłów do Parlamentu
              Europejskiego.


title: 2014/470/UE: Decyzja Rady podjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie mianowania członka Komisji Europejskiej

text:
               18.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 212/17

         DECYZJA RADY
   podjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji
   z dnia 17 lipca 2014 r.
   w sprawie mianowania członka Komisji Europejskiej

      (2014/470/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 246 akapit drugi,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 9 lutego 2010 r. Rada Europejska przyjęła decyzję 2010/80/UE (2) w sprawie mianowania Komisji Europejskiej na okres do dnia 31 października 2014 r.

               (2)

               W piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. przewodniczący Komisji José Manuel DURÃO BARROSO poinformował Radę, że Antonio TAJANI zrezygnował ze stanowiska członka Komisji ze skutkiem od dnia 30 czerwca 2014 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 246 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w przypadku wakatu spowodowanego rezygnacją członek Komisji ma zostać zastąpiony, na okres pozostający do zakończenia kadencji, przez nowego członka posiadającego takie samo obywatelstwo.

               (4)

               W związku z tym należy mianować nowego członka Komisji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji José Manuelem DURÃO BARROSO, Rada mianuje Ferdinando NELLI FEROCIEGO członkiem Komisji na okres pozostający do zakończenia kadencji, tj. do dnia 31 października 2014 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli 17 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 16 lipca 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 38 z 11.2.2010, s. 7.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/2298 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/955 (EUTM Mali/3/2015)

text:
               10.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 324/13

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2015/2298
   z dnia 26 listopada 2015 r.
   w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/955 (EUTM Mali/3/2015)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/34/WPZiB z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) (1), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W myśl art. 5 ust. 1 decyzji 2013/34/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”), zgodnie z art. 38 Traktatu o Unii Europejskiej, do podejmowania stosownych decyzji dotyczących sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego w odniesieniu do EUTM Mali, w tym decyzji w sprawie mianowania kolejnych dowódców misji UE.

               (2)

               W dniu 16 czerwca 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/955 (2) w sprawie mianowania generała brygady Franza Xavera PFRENGLE dowódcą misji UE dla EUTM Mali.

               (3)

               W dniu 30 września 2015 r. Niemcy zaproponowały generała brygady Wernera ALBLA jako kandydata na nowego dowódcę misji UE dla misji EUTM Mali w miejsce generała brygady Franza Xavera PFRENGLE.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE poparł tę sugestię.

               (5)

               Należy w związku z tym uchylić decyzję (WPZiB) 2015/955.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał brygady Werner ALBL zostaje niniejszym mianowany od dnia 18 grudnia 2015 r. dowódcą misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali).
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję (WPZiB) 2015/955.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 18 grudnia 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2015 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 14 z 18.1.2013, s. 19.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/955 z dnia 16 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) oraz uchylająca decyzję EUTM MALI/3/2014 (EUTM MALI/2/2015) (Dz.U. L 156 z 20.6.2015, s. 20).


title: Decyzja Rady 2009/934/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych

text:
               11.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 325/6

      DECYZJA RADY 2009/934/WSiSW
   z dnia 30 listopada 2009 r.
   w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiającą Europejski Urząd Policji (Europol) (1) (zwaną dalej „decyzją o Europolu”), w szczególności jej art. 26 ust. 1 lit. b) i art. 59 ust. 1 lit. c),
   uwzględniając projekt przepisów przedłożony przez zarząd po wydaniu opinii w sprawie tego projektu przez wspólny organ nadzorczy,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze to, że zgodnie z decyzją o Europolu, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego, przyjmuje przepisy wykonawcze regulujące stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych (zwane dalej „przepisami”),
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   TYTUŁ I

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszych przepisów,

               a)

               „państwa trzecie”, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. a) decyzji o Europolu, oznaczają państwa niebędące państwami członkowskimi Unii Europejskiej;

               b)

               „organizacje”, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. b) decyzji o Europolu, oznaczają organizacje takie jak organizacje międzynarodowe i organy im podległe działające na podstawie prawa publicznego lub inne organy działające na podstawie prawa publicznego utworzone umową lub na podstawie umowy między dwoma państwami lub większą ich liczbą;

               c)

               „strony trzecie” oznaczają państwa trzecie i organizacje;

               d)

               „organy UE” oznaczają instytucje, organy, biura i agencje, które ustanowiono Traktatem o Unii Europejskiej oraz traktatami ustanawiającymi Wspólnoty Europejskie lub na podstawie tych traktatów, o których mowa w art. 22 ust. 1 decyzji o Europolu;

               e)

               „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej; osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności na podstawie numeru identyfikacyjnego lub co najmniej jednego znaku szczególnego związanego z jej tożsamością fizyczną, fizjologiczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną;

               f)

               „informacje niejawne” oznaczają wszelkie informacje i materiały o dowolnej formie, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby w różnym stopniu wyrządzić szkodę podstawowym interesom Europolu, co najmniej jednego państwa członkowskiego lub partnerów Europolu i które wymagają stosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa;

               g)

               „porozumienie strategiczne” oznacza porozumienie umożliwiające wymianę informacji niebędących danymi osobowymi;

               h)

               „porozumienie operacyjne” oznacza porozumienie umożliwiające wymianę informacji, w tym danych osobowych;

               i)

               „porozumienie o współpracy” oznacza porozumienie strategiczne lub porozumienie operacyjne;

               j)

               „uzgodnienia robocze” oznaczają uzgodnienia między Europolem a organem UE dotyczące ich współpracy, które umożliwiają wymianę informacji, w tym danych osobowych;

               k)

               „przetwarzanie danych osobowych” lub „przetwarzanie” oznacza każdą operację lub ciąg operacji dokonywanych na danych osobowych – także metodami automatycznej obróbki danych – takich jak gromadzenie, zapisywanie, porządkowanie, przechowywanie, dostosowywanie lub przekształcanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie przez przekazanie, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób, zestawianie lub łączenie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie;

               l)

               „właściwe organy” oznaczają wszystkie instytucje publiczne w państwach członkowskich lub w państwach trzecich odpowiedzialne zgodnie z prawem krajowym za zapobieganie przestępstwom i ich zwalczanie.

         Artykuł 2
   Zakres stosowania
   Niniejsze przepisy regulują stosunki Europolu z organami UE i ze stronami trzecimi, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych, oraz ustanawiają procedury stosowane podczas negocjowania i zawierania porozumień o współpracy oraz negocjowania i dokonywania uzgodnień roboczych.
   TYTUŁ II

      ZAWIERANIE POROZUMIEŃ O WSPÓŁPRACY I DOKONYWANIE UZGODNIEŃ ROBOCZYCH

   Artykuł 3
   Nawiązywanie stosunków z organami UE
   Zgodnie z art. 22 ust. 1 decyzji o Europolu, Europol może nawiązywać i utrzymywać współpracę z organami UE, w zakresie w jakim jest to istotne dla wykonywania jego zadań.
   Jeżeli Europol zamierza podjąć negocjacje w sprawie porozumienia o współpracy lub uzgodnień roboczych z organem UE, o którym nie ma wyraźnie mowy w art. 22 ust. 1 lit. a)–f) decyzji o Europolu, zasięga on opinii zarządu.
   Artykuł 4
   Procedura zawierania porozumień o współpracy lub dokonywania uzgodnień roboczych z organami UE
   1.   Zgodnie z art. 22 ust. 2 decyzji o Europolu, w celu nawiązania współpracy Europol zawiera z organami UE porozumienia o współpracy lub dokonuje z nimi uzgodnień roboczych. Tego rodzaju porozumienia lub uzgodnienia robocze mogą dotyczyć wymiany informacji o charakterze operacyjnym, strategicznym lub technicznym, w tym danych osobowych i informacji niejawnych.
   2.   Przekazywanie informacji niejawnych jest dozwolone wyłącznie wówczas, jeśli między Europolem a danym organem UE zawarte zostało porozumienie o poufności. Komitet ds. Bezpieczeństwa zostaje poinformowany o takim porozumieniu, które następnie jest formalizowane w porozumieniu o współpracy lub uzgodnieniach roboczych.
   3.   Porozumienie o współpracy zawiera się, a uzgodnień roboczych dokonuje, wyłącznie po zatwierdzeniu przez zarząd.
   4.   Jeżeli porozumienie o współpracy lub uzgodnienia robocze dotyczą wymiany danych osobowych, przed zatwierdzeniem, o którym mowa w ust. 3, zarząd zasięga opinii wspólnego organu nadzorczego.
   Artykuł 5
   Nawiązywanie stosunków ze stronami trzecimi
   1.   Zgodnie z art. 23 ust. 1 decyzji o Europolu Europol może nawiązywać i utrzymywać współpracę ze stronami trzecimi w zakresie wymaganym do wykonywania jego zadań.
   2.   Zgodnie z art. 23 ust. 2 decyzji o Europolu Europol zawiera porozumienia ze stronami trzecimi, które zostały umieszczone w wykazie państw trzecich i organizacji, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. a) decyzji o Europolu. Tego rodzaju porozumienia mogą dotyczyć wymiany informacji o charakterze operacyjnym, strategicznym lub technicznym, w tym danych osobowych i informacji niejawnych. W przypadku zawarcia porozumienia z państwem trzecim takie informacje są przekazywane za pośrednictwem wyznaczonego punktu kontaktowego określonego w porozumieniu.
   3.   Europol może wszcząć procedurę zawarcia porozumienia ze stroną trzecią zaraz po umieszczeniu tej strony trzeciej w wykazie, o którym mowa w ust. 2.
   4.   Gdy planowane jest zawarcie porozumienia operacyjnego ze stroną trzecią, Europol ocenia, czy strona ta zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych. Ocena ta zostaje przekazana zarządowi, który wcześniej zasięga opinii wspólnego organu nadzorczego. Na potrzeby tej oceny uwzględnia się ramy regulacyjne i praktykę administracyjną danej strony trzeciej w dziedzinie ochrony danych, w tym istnienie wszelkich niezależnych organów odpowiedzialnych za nadzór nad kwestiami ochrony danych.
   Artykuł 6
   Procedura zawierania porozumień o współpracy ze stronami trzecimi
   1.   Na podstawie oceny, o której mowa w art. 5 ust. 4, oraz uwzględniając opinię wspólnego organu nadzorczego zarząd decyduje czy dyrektor ma podjąć negocjacje ze stroną trzecią w celu zawarcia porozumienia operacyjnego. Po otrzymaniu pozytywnej decyzji zarządu, dyrektor podejmuje negocjacje ze stroną trzecią w celu zawarcia takiego porozumienia. Jeżeli decyzja jest negatywna, zarząd może rozważyć zawarcie z daną stroną trzecią porozumienia strategicznego.
   2.   Przekazywanie informacji niejawnych przez Europol jest dozwolone wyłącznie jeśli między Europolem a daną stroną trzecią zawarte zostało porozumienie o poufności. Komitet ds. Bezpieczeństwa zostaje poinformowany o takim porozumieniu, które następnie jest formalizowane w porozumieniu o współpracy.
   3.   Po zakończeniu negocjacji w sprawie porozumienia dyrektor przedkłada zarządowi projekt porozumienia. W przypadku zawarcia porozumienia operacyjnego zarząd zasięga opinii wspólnego organu nadzorczego. Zarząd akceptuje projekt porozumienia, a następnie przedkłada go Radzie do zatwierdzenia.
   W przypadku akceptacji porozumienia operacyjnego Radzie przedkładane są projekt porozumienia i opinia wspólnego organu nadzorczego.
   4.   Zgodnie z art. 23 ust. 2 decyzji o Europolu, tego rodzaju porozumienia są zawierane wyłącznie po zatwierdzeniu przez Radę, która konsultuje się wcześniej z zarządem i – o ile tego rodzaju porozumienia dotyczą wymiany danych osobowych – po otrzymaniu za pośrednictwem zarządu opinii wspólnego organu nadzorczego.
   Artykuł 7
   Informowanie zarządu
   Dyrektor regularnie informuje zarząd o przebiegu negocjacji prowadzonych z organami UE i ze stronami trzecimi.
   TYTUŁ III

      WYMIANA INFORMACJI

      ROZDZIAŁ I

         Otrzymywanie informacji

   Artykuł 8
   Otrzymywanie informacji przed wejściem w życie porozumienia
   Przed wejściem w życie porozumienia lub uzgodnień roboczych z organem UE lub ze stroną trzecią Europol może – zgodnie z art. 22 ust. 3 i art. 23 ust. 3 decyzji o Europolu – bezpośrednio otrzymywać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe i informacje niejawne, w zakresie w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania jego zadań wymienionych w art. 5 decyzji o Europolu.

      ROZDZIAŁ II

         Przekazywanie informacji

   Artykuł 9
   Warunki przekazywania informacji organom UE i stronom trzecim
   Europol może przekazywać informacje organowi UE lub stronie trzeciej wyłącznie na poniższych warunkach:

               1.

               Niezależnie od art. 11–14 informacje można przekazywać wyłącznie po zawarciu porozumienia lub dokonaniu uzgodnień roboczych z danym organem UE lub z daną stroną trzecią zgodnie z przepisami tytułu II.

               2.

               Jeśli dane zostały przekazane Europolowi przez państwo członkowskie, Europol przekazuje je organom UE lub stronom trzecim wyłącznie za zgodą tego państwa członkowskiego. Dane państwo członkowskie może z góry udzielić zgody na takie przekazanie – ogólnie lub na specjalnych warunkach. Zgodę taką może w każdej chwili wycofać.

               3.

               Jeśli dane nie zostały przekazane przez państwo członkowskie, Europol upewnia się, że przekazanie tych danych nie będzie powodem:

                           a)

                           utrudnień w prawidłowym wykonywaniu zadań leżących w zakresie kompetencji państwa członkowskiego;

                           b)

                           zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego państwa członkowskiego lub innej formy naruszenia jego interesów.

               4.

               Przekazywanie danych osobowych stronom trzecim jest dozwolone wyłącznie wtedy, gdy:

                           a)

                           jest to konieczne w poszczególnych przypadkach w celu zapobiegania przestępstwom objętym kompetencją Europolu lub ich zwalczania; oraz

                           b)

                           Europol zawarł z danymi stronami trzecimi porozumienie operacyjne, które pozwala na przekazywanie takich danych na podstawie oceny – dokonanej zgodnie z art. 5 ust. 4 – potwierdzającej, że te strony trzecie zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych.

               5.

               Przekazywanie informacji niejawnych przez Europol jest dozwolone wyłącznie wtedy, gdy:

                           a)

                           między Europolem a danym organem UE lub daną stroną trzecią zawarte zostało porozumienie o poufności, zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 2; oraz

                           b)

                           w przypadku przekazywania danych stronom trzecim – jest to konieczne w poszczególnych przypadkach w celu zapobiegania przestępstwom objętym kompetencją Europolu lub ich zwalczania.

         Artykuł 10
   Odpowiedzialność za przekazywanie danych
   Europol jest odpowiedzialny za to, by przekazywanie danych odbywało się w sposób zgodny z prawem. Europol prowadzi ewidencję wszystkich przypadków przekazania danych na mocy niniejszych przepisów oraz podstaw takiego przekazania. Przekazywanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy odbiorca zobowiąże się do wykorzystania tych danych jedynie do celów, do jakich zostały przekazane.
   Artykuł 11
   Przekazywanie informacji organom UE przed wejściem w życie porozumienia o współpracy lub uzgodnień roboczych
   1.   Przed wejściem w życie porozumienia operacyjnego lub uzgodnień roboczych z organem UE Europol może – zgodnie z art. 22 ust. 3 decyzji o Europolu i na warunkach określonych w art. 9 ust. 2 i 3 niniejszych przepisów – bezpośrednio przekazywać takiemu organowi UE informacje, w tym dane osobowe, w zakresie w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania zadań odbiorcy.
   2.   Przekazywanie informacji niejawnych przez Europol jest dozwolone wyłącznie wtedy, jeśli między Europolem a danym organem UE zawarte zostało porozumienie o poufności, zgodnie z art. 4 ust. 2.
   Artykuł 12
   Przekazywanie informacji stronom trzecim przed wejściem w życie porozumienia
   Przed wejściem w życie porozumienia ze stroną trzecią Europol może – zgodnie z art. 23 ust. 4 decyzji o Europolu i na warunkach określonych w art. 9 ust. 2 i 3 niniejszych przepisów – bezpośrednio przekazywać tej stronie trzeciej informacje, z wyjątkiem danych osobowych i informacji niejawnych, w zakresie w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania zadań odbiorcy.
   Artykuł 13
   Przekazywanie informacji stronom trzecim niewymienionym w wykazie Rady
   Zgodnie z art. 23 ust. 5 decyzji o Europolu i na warunkach określonych w art. 9 ust. 2 i 3 niniejszych przepisów Europol może bezpośrednio przekazywać informacje, z wyjątkiem danych osobowych i informacji niejawnych, stronom trzecim niewymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. a) decyzji o Europolu, w zakresie w jakim jest to w konkretnych przypadkach bezwzględnie konieczne do celów zapobiegania przestępstwom objętym kompetencją Europolu lub ich zwalczania.

      ROZDZIAŁ III

         Przekazywanie informacji w wyjątkowych przypadkach

   Artykuł 14
   Przekazywanie danych osobowych i informacji niejawnych w wyjątkowych przypadkach
   1.   Zgodnie z art. 23 ust. 8 i 9 decyzji o Europolu i na warunkach określonych w art. 9 ust. 2 i 3 niniejszych przepisów Europol może przekazywać posiadane dane osobowe i informacje niejawne stronom trzecim, w zakresie w jakim dyrektor uzna ich przekazanie za bezwzględnie konieczne do ochrony podstawowych interesów danych państw członkowskich, wchodzących w zakres celów Europolu lub dla zapobieżenia bezpośredniemu zagrożeniu związanemu z przestępczością lub terroryzmem.
   2.   W przypadku przekazywania informacji niejawnych dyrektor jak najszybciej informuje zarząd i Komitet ds. Bezpieczeństwa o swojej decyzji.
   3.   W przypadku przekazywania danych osobowych dyrektor w każdym przypadku rozważa poziom ochrony danych stosowany przez daną stronę trzecią w celu zachowania równowagi między wspomnianymi interesami i poziomem ochrony danych. Czyniąc to, dyrektor uwzględnia wszystkie mające znaczenie elementy, takie jak zagrożenie mogące wystąpić, jeśli Europol nie przekaże tych danych osobowych. Dyrektor jak najszybciej informuje zarząd i wspólny organ nadzorczy o swojej decyzji i o przesłankach oceny tego, czy poziom ochrony danych zapewniany przez daną stronę trzecią jest odpowiedni.
   4.   Przed przekazaniem danych osobowych zgodnie z ust. 1 dyrektor ocenia, czy poziom ochrony danych zapewniany przez dane strony trzecie jest odpowiedni, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności mające znaczenie w przypadku przekazywania danych osobowych, w szczególności:

               a)

               charakter danych;

               b)

               cel, jakiemu mają służyć te dane;

               c)

               czas trwania zamierzonego przetwarzania;

               d)

               ogólne lub szczegółowe przepisy o ochronie danych mające zastosowanie do danych stron trzecich;

               e)

               to, czy dane strony trzecie wyraziły zgodę na szczególne warunki odnoszące się do takich danych nałożone przez Europol.

      ROZDZIAŁ IV

         Szczególne warunki przekazywania danych osobowych

   Artykuł 15
   Cel przekazywania danych osobowych
   1.   Nie przekazuje się żądanych danych osobowych, jeżeli nie wskazano celu ani powodu takiego żądania.
   2.   Dane osobowe, które ujawniają pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe lub przynależność do związków zawodowych oraz dane osobowe dotyczące stanu zdrowia i seksualności nie mogą być przekazywane, chyba że jest to bezwzględnie konieczne.
   Artykuł 16
   Poprawianie i usuwanie danych osobowych
   1.   Gdy Europol przekazuje dane osobowe organowi UE lub stronie trzeciej, zapewnia on, by organ UE lub strona trzecia, które je otrzymały, zobowiązały się je poprawić lub usunąć, jeżeli okaże się, że są nieprawidłowe, niedokładne, nieaktualne lub nie powinny były zostać przekazane. Jeżeli Europol stwierdzi, że dane osobowe są nieprawidłowe, niedokładne, nieaktualne lub nie powinny były zostać przekazane, niezwłocznie informuje o tym organ UE lub stronę trzecią, które je otrzymały, i zwraca się o potwierdzenie, że dane zostaną poprawione lub usunięte. Dyrektor informuje zarząd i wspólny organ nadzorczy o działaniach Europolu w tym zakresie.
   2.   Wszelkie zawarte porozumienia przewidują obowiązek poprawienia lub usunięcia danych zgodnie z procedurą, o której mowa w ust. 1.
   3.   Gdy Europol przekazuje dane osobowe, zapewnia on, by organ UE lub strona trzecia, które je otrzymały zobowiązały się je usunąć, jeżeli nie będą już konieczne do celów, w jakich zostały przekazane.

      ROZDZIAŁ V

         Dalsze przekazywanie danych organom UE i stronom trzecim

   Artykuł 17
   Właściwe organy i dalsze przekazywanie danych
   1.   Dane osobowe przekazywane przez Europol państwu trzeciemu, a następnie przekazywane w ramach tego państwa trafiają wyłącznie do właściwych organów wyraźnie wymienionych w zawartym porozumieniu.
   2.   Negocjując porozumienia, Europol dokłada wszelkich starań, by zapewnić, jeżeli to możliwe, by państwo trzecie wyznaczyło jeden właściwy organ jako organ pełniący rolę krajowego punktu kontaktowego między Europolem a pozostałymi właściwymi organami tego państwa trzeciego.
   3.   Podczas przekazywania danych osobowych Europol zapewnia, by organ UE lub strona trzecia, które je otrzymały, zobowiązały się nie przekazywać ich dalej odbiorcom innym niż właściwe organy i by zobowiązały się dokonywać takiego przekazania na takich samych warunkach jak podczas przekazania pierwotnego.
   4.   Jeżeli państwo trzecie nie może wyznaczyć jednego właściwego organu jako organu pełniącego rolę krajowego punktu kontaktowego, porozumienie wyjątkowo może przewidywać, że Europol będzie bezpośrednio przekazywał informacje jednemu właściwemu organowi w danym państwie trzecim lub większej liczbie takich organów.
   Artykuł 18
   Warunki dalszego przekazywania
   1.   Europol przekazuje dane osobowe właściwemu organowi państwa trzeciego lub przekazuje dane osobowe organizacji lub organowi UE wyłącznie wtedy, gdy ten organ, organizacja lub organ UE zgodzą się nie przekazywać tych danych osobowych innym organom UE lub stronom trzecim, chyba że ma to nastąpić na warunkach określonych w ust. 2.
   2.   Dalsze przekazywanie danych osobowych przez właściwy organ państwa trzeciego, organizację lub organ UE, z którymi Europol zawarł porozumienie operacyjne, może się odbywać wyłącznie:

               a)

               za uprzednią zgodą Europolu, jeżeli organ UE lub strona trzecia otrzymujące dane osobowe zawarły z Europolem porozumienie operacyjne; lub

               b)

               wyjątkowo za zgodą dyrektora, jeśli uzna on, uwzględniając poziom ochrony danych mający zastosowanie do organu UE lub strony trzeciej, że dalsze przekazanie danych osobowych przez organ UE lub stronę trzecią jest bezwzględnie konieczne:

                           (i)

                           do ochrony podstawowych interesów danych państw członkowskich, wchodzących w zakres celów Europolu; lub

                           (ii)

                           dla zapobieżenia bezpośredniemu zagrożeniu związanemu z przestępczością lub terroryzmem.

         3.   Niedozwolone jest dalsze przekazywanie danych uzyskanych przez Europol od państwa członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa członkowskiego. Dyrektor informuje dane państwo członkowskie o powodach przekazania takich danych za pośrednictwem organu UE lub strony trzeciej, a nie w sposób bezpośredni.

      ROZDZIAŁ VI

         Szczególne warunki otrzymywania przez Europol informacji od stron trzecich

   Artykuł 19
   Ocena źródła i informacji
   1.   W celu określenia wiarygodności informacji otrzymanych przez Europol, jak również wiarygodności ich źródła, Europol zwraca się do organu UE lub do strony trzeciej o ocenę – o ile to możliwe – informacji i jej źródła zgodnie z kryteriami określonymi w art. 12 decyzji Rady 2009/936/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych dotyczących plików roboczych do celów analizy stosowanych przez Europol (2) („przepisy dotyczące plików roboczych do celów analizy stosowanych przez Europol”).
   2.   W razie braku takiej oceny Europol próbuje – o ile to możliwe – ocenić wiarygodność źródła lub informacji na podstawie już posiadanych informacji, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 12 przepisów dotyczących plików roboczych do celów analizy stosowanych przez Europol.
   3.   Europol oraz organ UE lub strona trzecia mogą w porozumieniach ogólnie ustalić, jak zgodnie z kryteriami określonymi w art. 12 przepisów dotyczących plików roboczych do celów analizy stosowanych przez Europol należy oceniać określony typ informacji i określone źródła.
   Artykuł 20
   Poprawianie i usuwanie informacji otrzymanych przez Europol
   1.   Porozumienia przewidują, że organ UE lub strona trzecia informują Europol o poprawieniu lub usunięciu przez nie informacji przekazanych Europolowi.
   2.   Gdy organ UE lub strona trzecia informują Europol o poprawieniu lub usunięciu przez nie informacji przekazanych Europolowi, Europol odpowiednio poprawia lub usuwa te informacje. Europol nie usuwa tych informacji, jeżeli nadal ma potrzebę ich przetwarzania na użytek danego pliku roboczego do celów analizy lub jeżeli – w przypadku przechowywania tych informacji w innym pliku danych Europolu – Europol jest nimi nadal zainteresowany na podstawie informacji operacyjnych, które wykraczają poza informacje będące w posiadaniu przekazującego organu UE lub przekazującej strony trzeciej. Europol informuje dany organ UE lub daną stronę trzecią o fakcie dalszego przechowywania takich informacji.
   3.   Jeżeli Europol ma powody przypuszczać, że dostarczone informacje są niedokładne lub nieaktualne, informuje o tym organ UE lub stronę trzecią, które dostarczyły tych informacji, i zwraca się do nich o zajęcie stanowiska w tej kwestii. Jeżeli Europol poprawia lub usuwa informacje zgodnie z art. 31 ust. 1 decyzji o Europolu, informuje on o poprawieniu lub usunięciu dostarczający organ UE lub dostarczającą stronę trzecią.
   4.   Bez uszczerbku dla art. 31 decyzji o Europolu nie przetwarza się informacji, które państwo trzecie uzyskało najwyraźniej z oczywistym naruszeniem praw człowieka.
   5.   Porozumienia przewidują, że organ UE lub strona trzecia informują Europol – o ile to możliwe – w przypadku gdy organ UE lub strona trzecia mają powody przypuszczać, że dostarczone informacje są niedokładne lub nieaktualne.
   TYTUŁ IV

      POSTANOWIENIA KOŃCOWE

   Artykuł 21
   Wejście w życie
   Niniejsze przepisy wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37.

      (2)  Zob. s. 14 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/1974 z dnia 31 października 2016 r. zmieniająca decyzję (UE) 2016/810 (EBC/2016/10) w sprawie drugiej serii ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (EBC/2016/30)

text:
               11.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/7

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/1974
   z dnia 31 października 2016 r.
   zmieniająca decyzję (UE) 2016/810 (EBC/2016/10) w sprawie drugiej serii ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (EBC/2016/30)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 12 ust. 1, art. 18 ust. 1 tiret drugie oraz art. 34 ust. 1 tiret drugie,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 28 kwietnia 2016 r., wykonując zadanie utrzymywania stabilności cen oraz w celu dalszego złagodzenia warunków udzielania kredytów sektorowi prywatnemu i stymulacji tworzenia kredytów, Rada Prezesów przyjęła decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/810 (EBC/2016/10) (1). Decyzja ta określa szczegóły serii czterech ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (TLTRO-II), które zostaną przeprowadzone z częstotliwością kwartalną w okresie od czerwca 2016 r. do marca 2017 r.

               (2)

               W celu usunięcia niespójności pomiędzy terminem występowania przez instytucje wiodące o zmianę składu grupy TLTRO-II wskazanym w orientacyjnym kalendarzu TLTRO-II opublikowanym na stronie internetowej EBC a okresem, o którym mowa w art. 3 ust. 7 lit. a) decyzji (UE) 2016/810 (EBC/2016/10), Rada Prezesów zdecydowała, że w przypadku, gdy zmiany w składzie grupy TLTRO-II zostały zaakceptowane zgodnie z art. 3 ust. 5 decyzji (UE) 2016/810 (EBC/2016/10) lub zaszły zgodnie z art. 3 ust. 6 lit. b) lub c) tej decyzji, instytucja wiodąca może uczestniczyć w TLTRO-II na podstawie nowego składu swojej grupy TLTRO-II po uzyskaniu potwierdzenia od swojego krajowego banku centralnego (KBC), że nowy skład grupy TLTRO-II został uznany.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2016/810 (EBC/2016/10),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany
   W decyzji (UE) 2016/810 (EBC/2016/10) wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 3 ust. 6 lit. b) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

                           „(i)

                           instytucja wiodąca wystąpi do swojego KBC z wnioskiem o uznanie zmiany składu grupy TLTRO-II, zgodnie z orientacyjnym kalendarzem TLTRO-II opublikowanym na stronie internetowej EBC;”;

               2)

               art. 3 ust. 7 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                           „a)

                           w odniesieniu do zmian, do których zastosowanie ma ust. 5, ust. 6 lit. b) lub ust. 6 lit. c), instytucja wiodąca może uczestniczyć w TLTRO-II na podstawie nowego składu swojej grupy TLTRO-II wyłącznie po uzyskaniu potwierdzenia od swojego KBC, że nowy skład grupy TLTRO-II został uznany; oraz”.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 31 października 2016 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 31 października 2016 r.

            W imieniu Rady Prezesów EBC

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/810 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie drugiej serii ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (EBC/2016/10) (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 107).


title: 2010/446/CFSP: Decyzja Rady 2010/446/WPZiB z dnia 11 sierpnia 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie

text:
               12.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/36

         DECYZJA RADY 2010/446/WPZiB
   z dnia 11 sierpnia 2010 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (1)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 czerwca 1999 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1244.

               (2)

               W dniu 15 września 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/623/WPZiB (2) w sprawie utworzenia zespołu UE uczestniczącego w przygotowaniach do ewentualnego ustanowienia międzynarodowej misji cywilnej w Kosowie z elementem funkcji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (zespół przygotowawczy MMC/SPUE).

               (3)

               W dniach 13–14 grudnia 2007 r. Rada Europejska podkreśliła, że Unia Europejska (zwana dalej „UE” lub „Unią”) jest gotowa odgrywać wiodącą rolę we wzmacnianiu stabilności w regionie i w realizacji porozumienia określającego przyszły status Kosowa. Stwierdziła, że Unia jest gotowa do wspierania Kosowa na drodze ku trwałej stabilności, w tym poprzez misję w ramach Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO) oraz wkład w międzynarodowe biuro cywilne będące elementem obecności międzynarodowej.

               (4)

               W dniu 4 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (3) oraz wspólne działanie 2008/123/WPZiB (4) w sprawie mianowania Pietera FEITHA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (zwanego dalej „SPUE”) w Kosowie.

               (5)

               W dniu 25 lutego 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/118/WPZiB (5) przedłużającą mandat SPUE do dnia 31 sierpnia 2010 r.

               (6)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może jednak wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z wnioskiem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”) w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

               (7)

               Proces stabilizacji i stowarzyszenia stanowi strategiczne ramy polityki Unii wobec regionu Bałkanów Zachodnich, a jego instrumenty – w tym partnerstwo europejskie, dialog polityczny i techniczny w ramach mechanizmu śledzenia procesu stabilizacji i stowarzyszenia oraz powiązane programy pomocowe Unii – mają zastosowanie do Kosowa.

               (8)

               Wykonywanie mandatu SPUE powinno być koordynowane z Komisją, aby zapewnić spójność z pozostałymi stosownymi działaniami objętymi kompetencją Unii.

               (9)

               Rada przewiduje, że uprawnienia i upoważnienia SPUE oraz międzynarodowego przedstawiciela cywilnego zostaną nadane tej samej osobie.

               (10)

               SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Pietera FEITHA jako SPUE w Kosowie zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z wnioskiem WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii wobec Kosowa. Obejmują one odgrywanie wiodącej roli we wzmacnianiu stabilności w regionie i we wprowadzaniu w życie porozumienia określającego przyszły status Kosowa; działania te mają sprawić, że Kosowo stanie się stabilne, samodzielne, pokojowe, demokratyczne i wieloetniczne, że będzie się przyczyniało do regionalnej współpracy i stabilizacji na podstawie stosunków dobrosąsiedzkich i angażowało na rzecz praworządności oraz ochrony mniejszości i dziedzictwa kulturowego i religijnego.
   Artykuł 3
   Mandat
   Aby możliwa była realizacja celów polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               doradztwo w imieniu Unii i pomoc w procesie politycznym;

               b)

               wspieranie ogólnej koordynacji politycznej Unii w Kosowie;

               c)

               udzielanie szefowi misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOWO) porad i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, także na temat politycznych aspektów kwestii związanych z jego obowiązkami;

               d)

               zapewnianie konsekwencji i spójności działania Unii wobec społeczeństwa. Rzecznik SPUE jest głównym punktem kontaktowym z ramienia Unii, udzielającym mediom w Kosowie informacji na temat kwestii związanych ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa/wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony (WPZiB/WPBiO). Wszystkie działania związane z mediami i informacją publiczną będą odbywać się w ścisłej i ciągłej współpracy z rzecznikiem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) lub biurem prasowym Sekretariatu Rady;

               e)

               przyczynianie się do zwiększenia i umocnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Kosowie – w tym w odniesieniu do kobiet i dzieci – zgodnie z polityką UE dotyczącą praw człowieka i wytycznymi UE dotyczącymi praw człowieka.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 28 lutego 2011 r. wynosi 1 230 000 EUR.
   2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z zasadami i procedurami Wspólnoty mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Obywatele państw regionu Bałkanów Zachodnich i uczestniczących państw trzecich są dopuszczani do udziału w przetargach.
   3.   Zarządzanie wydatkami jest przedmiotem umowy między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   Do pomocy SPUE w wykonywaniu mandatu i do wspomagania spójności, widoczności i skuteczności działań Unii w Kosowie przydziela się specjalny personel Unii. W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół powinien posiadać wiedzę fachową na temat konkretnych kwestii politycznych wiążących się z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie personelu oddelegowanego przez państwo członkowskie lub instytucję Unii do współpracy ze SPUE jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do Sekretariatu Generalnego Rady mogą być również zatrudnieni przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu lub wysyłającej instytucji Unii; wypełnia on obowiązki związane z mandatem SPUE i działa w interesie tego mandatu.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się we właściwy sposób ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych
   1.   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (6), w szczególności w odniesieniu do informacji niejawnych UE.
   2.   WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów tego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE”, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
   3.   WP jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) – zgodnie z potrzebami operacyjnymi SPUE – informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów niniejszego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE”, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa. W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
   4.   WP jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim powiązanym z niniejszą decyzją UE dokumentów jawnych UE dotyczących treści obrad Rady dotyczących tego działania, które są objęte tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (7).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatura Unii lub – w stosownych przypadkach – państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji działania zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa danej misji oparty na wytycznych Sekretariatu Generalnego Rady obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również zarządzanie zdarzeniami związanymi z naruszaniem bezpieczeństwa, plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po nim odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, w oparciu o wskaźniki ryzyka określone przez Sekretariat Generalny Rady dla obszaru prowadzenia misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu – dostarcza WP, Radzie i Komisji pisemne sprawozdania o wdrażaniu tych zaleceń i o innych kwestiach związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są udostępniane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE propaguje ogólną koordynację polityczną Unii. Pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania w terenie wszystkich instrumentów Unii, tak aby możliwe było osiąganie celów politycznych Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również – w stosownych przypadkach – z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z szefami delegatur Unii w regionie i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE udziela szefowi EULEX KOSOWO porad i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, także na temat politycznych aspektów kwestii związanych z jego obowiązkami. SPUE i cywilny dowódca operacji będą stosownie do potrzeb konsultować się ze sobą.
   3.   SPUE nawiązuje także kontakty z właściwymi organami lokalnymi oraz innymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi obecnymi w terenie.
   4.   SPUE wraz z innymi podmiotami Unii obecnymi w terenie doskonali rozpowszechnianie i przekazywanie sobie wzajemnie informacji przez podmioty Unii obecne w terenie, tak by osiągnąć wysoki stopień zbieżności wiedzy na temat sytuacji i jej oceny.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Na zakończenie mandatu SPUE przedstawia WP, Radzie i Komisji szczegółowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1244 (1999).

      (2)  Dz.U. L 253 z 16.9.2006, s. 29

      (3)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.

      (4)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 88.

      (5)  Dz.U. L 49 z 26.2.2010, s. 22.

      (6)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.

      (7)  Decyzja 2009/937/EU w sprawie przyjęcia Regulaminu wewnetrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).