title: Decyzja Rady 2010/656/WPZiB z dnia 29 października 2010 r. przedłużająca obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej

text:
               30.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 285/28

         DECYZJA RADY 2010/656/WPZiB
   z dnia 29 października 2010 r.
   przedłużająca obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (1), aby wprowadzić w życie środki nałożone na Republikę Wybrzeża Kości Słoniowej na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwanej dalej „rezolucją RB ONZ”) nr 1572 (2004).

               (2)

               W dniu 23 stycznia 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2006/30/WPZiB (2) przedłużające środki ograniczające skierowane przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej na okres kolejnych dwunastu miesięcy i uzupełniające je o środki ograniczające nałożone na mocy pkt 6 rezolucji RB ONZ nr 1643 (2005).

               (3)

               W następstwie przedłużenia w drodze rezolucji RB ONZ nr 1842 (2008) obowiązywania środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, w dniu 18 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2008/873/WPZiB (3) przedłużające obowiązywanie środków ograniczających nałożonych wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej ze skutkiem od dnia 1 listopada 2008 r.

               (4)

               W dniu 15 października 2010 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję RB ONZ nr 1946 (2010) przedłużającą obowiązywanie środków nałożonych wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej na mocy rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004) i pkt 6 rezolucji RB ONZ nr 1643 (2005) do dnia 30 kwietnia 2011 r. oraz zmieniającą środki ograniczające dotyczące broni.

               (5)

               Obowiązywanie środków ograniczających nałożonych wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej należy zatem przedłużyć. W uzupełnieniu wyłączeń dotyczących embarga na przywóz broni przewidzianych w rezolucji RB ONZ nr 1946 (2010) należy zmienić środki ograniczające w celu wyłączenia innego sprzętu autonomicznie włączonego przez Unię.

               (6)

               Unijne środki wykonawcze są zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 174/2005 z dnia 31 stycznia 2005 r. nakładającym ograniczenia na udzielanie pomocy dla Wybrzeża Kości Słoniowej dotyczącej działań wojskowych (4), rozporządzeniu Rady (WE) nr 560/2005 z dnia 12 kwietnia 2005 r. nakładającym określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (5) i rozporządzeniu Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzającym w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym (6),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Zakazuje się sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu uzbrojenia i sprzętu pokrewnego wszelkiego rodzaju, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wcześniej wymienionych sprzętów, jak również sprzętu, który mógłby być wykorzystany do celów stosowania wewnętrznych represji, do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych, bez względu na to, czy to uzbrojenie, sprzęt pokrewny i sprzęt pochodzą z terytoriów państw członkowskich.
   2.   Zakazuje się również:

               a)

               udzielania, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, lub związanych z dostarczaniem, produkcją, konserwacją i używaniem takich przedmiotów, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi na terytorium Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej lub z przeznaczeniem do użytku na terytorium tego kraju;

               b)

               udzielania, bezpośrednio lub pośrednio, finansowania lub pomocy finansowej związanej z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów wywozowych, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu takich przedmiotów, lub w odniesieniu do udzielania związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa lub innych usług jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi na terytorium Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej lub z przeznaczeniem do użytku na terytorium tego kraju.

         Artykuł 2
   Artykuł 1 nie ma zastosowania do:

               a)

               dostaw i pomocy technicznej mających stanowić jedynie wsparcie operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej oraz wspierających ją sił francuskich, lub przeznaczonych do wykorzystania w czasie takiej operacji;

               b)

               zgodnie z tym, co zostało wcześniej zatwierdzone przez komitet ustanowiony na mocy pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004) (zwany dalej „Komitetem Sankcji”):

                           (i)

                           sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych, w tym takiego sprzętu przeznaczonego do celów operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię, ONZ, Unię Afrykańską i Wspólnotę Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS);

                           (ii)

                           sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do umożliwienia siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej użycia wyłącznie stosownej i proporcjonalnej siły w ramach utrzymywania porządku publicznego;

                           (iii)

                           udzielania finansowania i pomocy finansowej związanej ze sprzętem, o którym mowa w ppkt (i) oraz (ii);

                           (iv)

                           udzielania pomocy technicznej i szkoleń związanych ze sprzętem, o którym mowa w ppkt (i) oraz (ii);

               c)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, personel Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów oraz pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych, a także personel pomocniczy, wyłącznie do ich osobistego użytku;

               d)

               sprzedaży lub dostaw czasowo przekazywanych lub wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przeznaczonych dla sił państwa podejmującego działania, zgodnie z prawem międzynarodowym, wyłącznie i bezpośrednio w celu ułatwienia ewakuacji obywateli tego państwa oraz osób, za które państwo to ponosi odpowiedzialność konsularną w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, o czym Komitet Sankcji został wcześniej powiadomiony;

               e)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu uzbrojenia i sprzętu pokrewnego oraz szkoleń technicznych i pomocy technicznej mających jedynie wspierać proces restrukturyzacji sił obronnych i sił bezpieczeństwa lub przeznaczonych do wykorzystania w tym procesie, zgodnie z ust. 3 lit. f) porozumienia z Linas-Marcoussis, zgodnie z tym, co zostało wcześniej zatwierdzone przez Komitet Sankcji;

               f)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu, który mógłby być wykorzystywany do celów stosowania wewnętrznych represji i który przeznaczony jest wyłącznie do umożliwienia siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej użycia wyłącznie stosownej i proporcjonalnej siły w ramach utrzymywania porządku publicznego, jak również dostarczania finansowania, pomocy finansowej lub pomocy technicznej i szkoleń związanych z tym sprzętem.

         Artykuł 3
   Bezpośredni lub pośredni przywóz wszelkiego surowca diamentowego z Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, bez względu na to, czy pochodzi on z Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej czy nie, jest zakazany zgodnie z rezolucją RB ONZ nr 1643(2005).
   Artykuł 4
   1.   Państwa członkowskie podejmują środki konieczne, by nie dopuścić do wjazdu na ich terytoria lub tranzytu przez nie osób wskazanych przez Komitet Sankcji, stanowiących zagrożenie dla pokoju i procesu pojednania narodowego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, w szczególności osób, które blokują realizację porozumień z Linas-Marcoussis i Accra III, oraz innych osób wskazanych na podstawie stosownych informacji jako osoby odpowiedzialne za poważne naruszenia praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, a także wszystkich innych osób, które publicznie nawołują do nienawiści i przemocy oraz wszelkich innych osób wskazanych przez Komitet Sankcji jako osoby naruszające środki nałożone na mocy pkt 7 rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004).
   Wykaz osób, o których mowa w akapicie pierwszym, znajduje się w załączniku.
   2.   Ustęp 1 nie zobowiązuje państw członkowskich do odmowy wjazdu własnym obywatelom na ich terytorium.
   3.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji stwierdzi, że:

               a)

               podróż jest uzasadniona nagłą potrzebą humanitarną, włączając w to obowiązki religijne;

               b)

               wyłączenie przybliży realizację celów wyznaczonych w rezolucjach RB ONZ na rzecz pokoju i pojednania narodowego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej oraz stabilności w tym regionie.

         4.   W przypadkach, gdy zgodnie z ust. 3 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub transfer przez nie osobom wskazanym przez Komitet Sankcji, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone i do osób, których dotyczy.
   Artykuł 5
   1.   Wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze będące w posiadaniu lub pod kontrolą, bezpośrednio lub pośrednio, osób lub podmiotów wskazanych przez Komitet Sankcji zgodnie z art. 4 ust. 1 lub będące w dyspozycji podmiotów będących w posiadaniu lub pod kontrolą, bezpośrednio lub pośrednio, tych osób lub wszelkich osób działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, zgodnie ze wskazaniem Komitetu Sankcji, zostają zamrożone.
   Wykaz osób, o których mowa w akapicie pierwszym, znajduje się w załączniku.
   2.   Żadne środki finansowe, aktywa finansowe ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio lub pośrednio, osobom lub podmiotom, o których mowa w ust. 1, lub na rzecz tych osób lub podmiotów.
   3.   Państwa członkowskie mogą dopuścić wyłączenia ze środków, o których mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do środków finansowych i zasobów gospodarczych, które są:

               a)

               niezbędne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym opłacenia środków spożywczych, czynszu lub kredytu hipotecznego, lekarstw i kosztów leczenia, podatków, składek na ubezpieczenie i opłat za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawniczych;

               c)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat manipulacyjnych, zgodnie z przepisami prawa krajowego, związanych ze zwykłym przechowywaniem lub utrzymywaniem zamrożonych środków finansowych i zasobów gospodarczych;

               d)

               niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu Komitetu Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie i po uzyskaniu zgody tego komitetu;

               e)

               przedmiotem zajęcia lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, w którym to przypadku środki finansowe i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń, na poczet których zostały zabezpieczone, lub roszczeń uznanych za zasadne w takim orzeczeniu, pod warunkiem że zajęcie to zostało ustanowione lub że orzeczenie zostało wydane przed dniem, w którym dana osoba lub podmiot zostały wskazane przez Komitet Sankcji i że odnośne zajęcie nie zostało ustanowione, a orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w niniejszym artykule, po powiadomieniu Komitetu Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie.

         Wyłączenia, o których mowa w art. 3 lit. a), b) i c), można ustanowić po powiadomieniu Komitetu Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie o zamiarze udzielenia zezwolenia, w stosownych przypadkach, na dostęp do takich środków finansowych i zasobów gospodarczych, oraz w przypadku braku odmownej decyzji Komitetu Sankcji w terminie dwóch dni roboczych od daty takiego powiadomienia.
   4.   Ustęp 2 nie ma zastosowania do dodatkowych wpływów na zamrożonych rachunkach w postaci:

               a)

               odsetek lub innych zysków z tych rachunków; lub

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami ograniczającymi na mocy wspólnego stanowiska 2004/852/WPZiB lub niniejszej decyzji,

         pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne zyski i płatności nadal podlegają ust. 1.
   Artykuł 6
   Rada ustala wykaz zawarty w załączniku i wprowadza w nim zmiany zgodnie z ustaleniami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Komitetu Sankcji.
   Artykuł 7
   1.   W przypadku gdy Rada Bezpieczeństwa lub Komitet Sankcji wskazuje jakąś osobę lub podmiot, Rada dodaje taką osobę lub podmiot do załącznika. Rada powiadamia o swojej decyzji, w tym o uzasadnieniu umieszczenia w wykazie, daną osobę lub podmiot bezpośrednio – gdy adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając danej osobie lub podmiotowi przedstawienie uwag.
   2.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada weryfikuje swoją decyzję i stosownie informuje daną osobę lub podmiot.
   Artykuł 8
   1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób i podmiotów przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet Sankcji.
   2.   W załączniku znajdują się także w miarę dostępności przekazane przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet Sankcji informacje niezbędne do identyfikacji danych osób lub podmiotów. W odniesieniu do osób informacje takie mogą obejmować nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportów i dokumentów tożsamości, płeć, adres oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załączniku umieszczana jest także data wskazania przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet Sankcji.
   Artykuł 9
   Tracą moc wspólne stanowiska 2004/852/WPZiB i 2006/30/WPZiB.
   Artykuł 10
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Podlega ona przeglądowi, jest zmieniana lub zostaje uchylona, w stosownych przypadkach, zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 368 z 15.12.2004, s. 50.

      (2)  Dz.U. L 19 z 24.1.2006, s. 36.

      (3)  Dz.U. L 308 z 19.11.2008, s. 52.

      (4)  Dz.U. L 29 z 2.2.2005, s. 5.

      (5)  Dz.U. L 95 z 14.4.2005, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 28.

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób, o których mowa w art. 4 i 5

                  Nazwisko (i ewent. pseudonimy)

                  Informacje identyfikujące (data i miejsce urodzenia (data ur. i miejsce ur.), numer paszportu (pasz.)/dowodu tożsamości…)

                  Powody umieszczenia w wykazie

                  Data umieszczenia w wykazie ONZ

                  1.

                  BLÉ GOUDÉ, Charles (alias Général; Génie de kpo, Gbapé Zadi)

                  Data ur.: 1.1.1972 r.
                  Obywatelstwo: obywatel Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
                  Pasz.: 04LE66241 République de Côte d’Ivoire Data wydania: 10.11.2005 r. ważny do 9.11.2008
                  dokument tożsamości: AE/088 DH 12 République de Côte d’Ivoire data wydania 20.12.2002 r. ważny do 11.12.2005 r.
                  Pasz.: 98LC39292 République de Côte d’Ivoire data wydania 24.11.2000 r. ważny do 23.11.2003 r.
                  Miejsce ur.: Guibéroua (Gagnoa) lub Niagbrahio/Guiberoua lub Guiberoua
                  Adres znany w 2001 r.: Yopougon Selmer, Bloc P 170; a także Hotel Ivoire
                  Adres podany w dokumencie podróży C2310421 wydanym przez Szwajcarię 15.11.2005 r. i ważnym do 31.12.2005 r.: Abidjan, Cocody

                  Przywódca organizacji COJEP („Młodzi Patrioci”) – wielokrotne oświadczenia popierające stosowanie przemocy wobec obiektów i personelu ONZ oraz wobec obcokrajowców; kierowanie aktami przemocy, których dopuszczała się milicja uliczna oraz udział w takich aktach, w tym w pobiciach, gwałtach i egzekucjach pozasądowych; zastraszanie personelu ONZ, międzynarodowej grupy roboczej, przedstawicieli opozycji politycznej i niezależnej prasy; sabotaż międzynarodowych rozgłośni radiowych; zakłócanie działań międzynarodowej grupy roboczej, operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, sił francuskich i procesu pokojowego określonego w rezolucji nr 1643 (2005).

                  7 lutego 2006 r.

                  2.

                  DJUÉ, Eugène Ngoran Kouadio

                  Data ur.: 1.1.1966 r. lub 20.12.1969 r.
                  Obywatelstwo: obywatel Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
                  Pasz.: 04 LE 017521 wydany dnia 10 lutego 2005 r. i ważny do dnia 10 lutego 2008 r.

                  przywódca organizacji Union des Patriotes pour la Libération Totale de la Côte d’Ivoire (UPLTCI) – wielokrotne oświadczenia popierające stosowanie przemocy wobec obiektów i personelu ONZ oraz wobec obcokrajowców; kierowanie aktami przemocy, których dopuszczała się milicja uliczna oraz udział w takich aktach, w tym w pobiciach, gwałtach i egzekucjach pozasądowych; zakłócanie działań międzynarodowej grupy roboczej, sił francuskich i procesu pokojowego określonego w rezolucji nr 1643 (2005).

                  7 lutego 2006 r.

                  3.

                  FOFIE, Martin Kouakou

                  Data ur.: 1.1.1968 r.
                  Obywatelstwo: obywatel Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
                  Miejsce ur.: BOHI – Republika Wybrzeża Kości Słoniowej
                  Nr dowodu tożsamości wydanego w Burkinie Faso: 2096927 wydany dnia 17 marca 2005 r.
                  Potwierdzenie obywatelstwa Burkiny Faso: CNB N.076 (17 lutego 2003 r.)
                  Imię ojca: Yao Koffi FOFIE
                  Imię matki: Ama Krouama KOSSONOU
                  Nr dowodu tożsamości wydanego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej: 970860100249 wydany dnia 5 sierpnia 1997 r. ważny do dnia 5 sierpnia 2007 r.

                  starszy kapral, dowódca Nowych Sił w okręgu Korhogo – siły pod jego dowództwem brały udział w werbowaniu dzieci-żołnierzy, uprowadzeniach, zmuszaniu do pracy, wykorzystywaniu seksualnym kobiet, niesłusznych aresztowaniach i egzekucjach pozasądowych wbrew konwencjom o prawach człowieka i międzynarodowemu prawu humanitarnemu; zakłócanie działań międzynarodowej grupy roboczej, sił francuskich i procesu pokojowego określonego w rezolucji nr 1643 (2005).

                  7 lutego 2006 r.


title: 2010/406/: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2010 r. dotycząca przydziału środków umorzonych z projektów w ramach dziewiątego i wcześniejszych europejskich funduszy rozwoju (EFR) w celu zaspokojenia potrzeb najbardziej potrzebującej ludności w Sudanie

text:
               22.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 189/14

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2010 r.
   dotycząca przydziału środków umorzonych z projektów w ramach dziewiątego i wcześniejszych europejskich funduszy rozwoju (EFR) w celu zaspokojenia potrzeb najbardziej potrzebującej ludności w Sudanie
   (2010/406/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną pomiędzy przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przyznawania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (1), w szczególności jej art. 1 ust. 4 i art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rząd Sudanu postanowił nie ratyfikować Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 roku (2), zmienionej po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 roku (3), tym samym tracąc dostęp do dziesiątego europejskiego funduszu rozwoju (EFR) i krajowego programu orientacyjnego (KPO) o łącznej wysokości 294,9 mln EUR, które obecnie znajdują się w dziesiątym EFR.

               (2)

               Obecna sytuacja polityczna w Sudanie, jak również dramatyczne kryzysy humanitarne w Darfurze, południowym Sudanie, wschodnim Sudanie i obszarach przejściowych, wymagają zdecydowanego zaangażowania ze strony Unii Europejskiej, w tym poprzez zapewnienie istotnej pomocy dla ludności Sudanu. Brak środków wywołany niedostępnością dziesiątego EFR w poważnym stopniu zmniejszy zdolność Unii do udzielania pomocy ludności oraz wspierania stabilizacji kraju, co może mieć również wpływ na cały region.

               (3)

               W celu pokrycia niedoboru środków finansowych właściwe jest wykorzystanie środków umorzonych z dziewiątego i wcześniejszych EFR.

               (4)

               Środki powinny zostać wykorzystane na zaspokojenie potrzeb najbardziej potrzebującej ludności w Sudanie, w szczególności na obszarach dotkniętych wojną, w tym w Darfurze, wschodnim Sudanie, południowym Sudanie i na obszarach przejściowych. Ich przydział nastąpi na podstawie decyzji o finansowaniu, która zostanie przyjęta przez Komisję. Należy również przyjąć przepisy dotyczące pokrycia kosztów środków pomocniczych.

               (5)

               Zarządzanie tymi środkami powinno odbywać się poprzez w sposób scentralizowany i wspólnie oraz, w celu uproszczenia, zgodnie z ustaleniami wykonawczymi odnoszącymi się do dziesiątego EFR,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Kwota 150 mln EUR ze środków umorzonych z projektów w ramach dziewiątego i wcześniejszych EFR zostaje przydzielona na zaspokojenie potrzeb najbardziej potrzebującej ludności w Sudanie; 2 % tej kwoty przeznaczone jest na wydatki pomocnicze Komisji.
   2.   Zarządzanie tymi środkami odbywa się w sposób scentralizowany i wspólnie, zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do dziesiątego EFR.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. LARUELLE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.

      (2)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27.


title: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Naukowo-Technicznego

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 21/2

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 stycznia 2008 r.
   w sprawie mianowania członków Komitetu Naukowo-Technicznego
   (2008/C 21/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 134,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 25 listopada 2004 r. (1) Rada mianowała członków Komitetu Naukowo-Technicznego na okres od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2009 r. Jednakże na mocy art. 51 ust. 2 (2) aktu dotyczącego warunków przystąpienia należy dokonać całkowitego odnowienia składu Komitetu. Należy zatem mianować nowych członków.

               (2)

               Aby Komitet Naukowo-Techniczny mógł w pełni wykorzystywać rozległą wiedzę fachową wymaganą do wykonywania swoich zadań, może on, zgodnie ze swoimi przepisami wewnętrznymi, wezwać zastępców członków do uczestniczenia w posiedzeniach,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Niniejszym mianuje się na okres od 22 stycznia 2008 r. do 22 stycznia 2013 r. następujących członków Komitetu Naukowo-Technicznego:

               Bertrand BARRE

               Jānis BĒRZIŅŠ

               Sten BJURSTRÖM

               Michel BOURGUIGNON

               Frank BRISCOE

               Michel CHATELIER

               Pavel CHRÁSKA

               Maurizio CUMO

               Panicos DEMETRIADES

               Daniela DIACONU

               Alan DUNCAN

               Sue ION

               Leonidas KAMARINOPOULOS

               Michael KAUFMANN

               Jørgen KJEMS

               Latchezar Krumov KOSTOV

               Zdeněk KŘÍŽ

               Walter KUTSCHERA

               Peter LÍŠKA

               Carlo LOMBARDI

               José María MARTÍNEZ-VAL PEÑALOSA

               Júlio Martins MONTALVÃO E SILVA

               Jerzy Wiktor NIEWODNICZAŃSKI

               Tom O'FLAHERTY

               Enn REALO

               Francesco ROMANELLI

               Juan Antonio RUBIO RODRIGUEZ

               Michael SAILER

               Rainer SALOMAA

               Jean-Paul SAMAIN

               Edouard SINNER

               Borut SMODIŠ

               Zoltán SZATMÁRY

               Ioan URSU

               Eugenijus USPURAS

               Theofiel VAN RENTERGEM

               Carlos VARANDAS

               Adrianus H. M. VERKOOIJEN

               Andreas M. VERSTEEGH

               Hans-Josef ZIMMER

               Sándor ZOLETNIK

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. BAJUK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 311 z 16.12.2004, str. 3.

      (2)  Dz.U. L 157 z 21.6.2005, str. 203.


title: 2013/553/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w związku z wykonaniem budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/159

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie zamknięcia rozliczeń w związku z wykonaniem budżetu ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011
   (2013/553/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań następczych podjętych w związku z decyzją o udzieleniu absolutorium za rok budżetowy 2010 (COM(2012) 585) oraz dokumenty robocze służb Komisji towarzyszące temu sprawozdaniu (SWD(2012) 330 i SWD(2012) 340),

               —

               uwzględniając sprawozdania finansowe oraz rozliczenie dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 435 – C7-0223/2012),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie zarządzania finansami ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju w 2011 r.,

               —

               uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2012) 386),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Komisji (1) oraz sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego,

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące wiarygodności rozliczeń oraz prawidłowości transakcji, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenia Rady z dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011 (05190/2012 – C7-0083/2013, 05191/2012 – C7-0084/2013, 05192/2012 – C7-0085/2013),

               —

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (3) i zmienioną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (4),

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (5), zmienioną decyzją Rady 2007/249/WE (6),

               —

               uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej konwencji AKP-WE (7),

               —

               uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowana i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (8),

               —

               uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 kwietnia 2010 r. zatytułowany. „Podatki a rozwój – Współpraca z krajami rozwijającymi się w zakresie wspierania dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania” oraz jej komunikat z dnia 13 października 2011 r. zatytułowany „Przyszłe podejście do wsparcia budżetowego UE na rzecz państw trzecich”,

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej konwencji AKP-WE (9),

               —

               uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (10),

               —

               uwzględniając art. 142 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (11),

               —

               uwzględniając art. 76 i art. 77 tiret trzecie Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A7-0062/2013),

               1.

               zauważa, że ostateczna wersja rocznego sprawozdania finansowego ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju znajduje się w tabeli 2 sprawozdania rocznego Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie rozliczeń ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2011;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 243.

      (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (4)  Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4.

      (5)  Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1 i Dz.U. L 324 z 7.12.2001, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 33.

      (7)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.

      (8)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.

      (9)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.

      (10)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE, Euratom) 2016/1603 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/438

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE, EURATOM) 2016/1603
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsięwzięcia (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsięwzięciu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05587/2016 – C8-0052/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2007/198/Euratom z dnia 27 marca 2007 r. powołującą Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej oraz przyznającą mu określone korzyści (4), w szczególności jej art. 5 ust. 3,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0097/2016),

               1.

               odracza decyzję w sprawie udzielenia dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej absolutorium z wykonania budżetu Wspólnego Przedsięwzięcia za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 33.

      (2)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 34.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 58.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1734 z dnia 18 września 2015 r. określająca stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w jej załącznikach

text:
               29.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/43

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1734
   z dnia 18 września 2015 r.
   określająca stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w jej załącznikach
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwanej dalej „konwencją COTIF”) na mocy decyzji Rady 2013/103/UE (1).

               (2)

               Wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Cypru i Malty są umawiającymi się stronami konwencji COTIF i stosują ją.

               (3)

               Zgromadzenie Ogólne, powołane zgodnie z art. 13 § 1 lit. a) konwencji COTIF (zwane dalej „Zgromadzeniem Ogólnym”), na swojej 12. sesji zaplanowanej na 29–30 września 2015 r., ma podjąć decyzje odnośnie do pewnych zmian w konwencji COTIF oraz w jej załącznikach: D (Przepisy ujednolicone o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUV), F (Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjęciu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – APTU) oraz G (Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – ATMF).

               (4)

               Stanowisko Unii w niektórych kwestiach powinno zostać przyjęte na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu, ponieważ decyzje dotyczące tych zmian, które mają zostać podjęte przez Zgromadzenie Ogólne, są aktami mającymi skutki prawne, a ich zakres wchodzi w zakres kompetencji Unii.

               (5)

               Zmiany w konwencji COTIF mają na celu aktualizację zadań Komisji Ekspertów Technicznych oraz wprowadzenie odniesienia do definicji „posiadacza” zgodnie z prawem unijnym, jak i modyfikację niektórych przepisów dotyczących finansowania, audytu i sprawozdawczości Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF), a także wprowadzenie niewielkich zmian administracyjnych.

               (6)

               Zmiany w załączniku D (CUV), przedstawione przez Sekretarza Generalnego OTIF, mają na celu doprecyzowanie roli posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie w umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowym ruchu kolejowym.

               (7)

               Zmiany w załącznikach F (APTU) oraz G (ATMF) mają na celu wyjaśnienie ich zakresu przez skreślenie odniesienia do „innych urządzeń kolejowych”.

               (8)

               Zmiany w załącznikach D (CUV), F (APTU) oraz G (ATMF) do konwencji COTIF, jak również niektóre zmiany do samej konwencji COTIF wchodzą w zakres kompetencji Unii i są zgodne z prawem oraz z celami strategicznymi Unii i w związku z tym powinny zostać poparte przez Unię.

               (9)

               W związku z powyższym stanowisko Unii podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego powinno opierać się na załączniku do niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 12. Zgromadzenia Ogólnego w ramach Konwencji COTIF, jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.
   2.   Nieznaczne zmiany w dokumentach, o których mowa w załączniku do niniejszej decyzji, mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii na Zgromadzeniu Ogólnym bez kolejnej decyzji Rady.
   Artykuł 2
   Decyzje, które zostaną przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2015 r.

            W imieniu Rady

         C. DIESCHBOURG

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   Dokumenty odniesienia
      Dokumenty dotyczące przeglądu konwencji COTIF i jej załączników są dostępne na stronie internetowej OTIF:
      http://www.otif.org/en/law/general-assembly/working-documents-concerning-revision-of-cotif.html.
      2.   Uwagi i stanowiska dotyczące poszczególnych punktów porządku obrad

         Pkt 1. Wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczących

      Dokument: brak.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 2. Przyjęcie porządku obrad

      Dokumenty: AG 12/2, AG 12/2 Add.1.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 3. Utworzenie Komisji Mandatowej

      Dokument: brak.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 4. Organizacja prac i wyznaczenie wszelkich komitetów uznanych za niezbędne

      Dokument: brak.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 5. Wybór Sekretarza Generalnego na okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.

      Dokumenty: AG 12/5, AG 12/5.1, AG 12/5.2.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.
      Obaj kandydaci na stanowisko pochodzą z państw członkowskich UE (Austrii i Francji).

         Pkt 6. Członkowie OTIF – Sytuacja ogólna

      Dokument: AG 12/6.
      Wykonywanie praw głosu: nie dotyczy.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 7. Ramy budżetowe

      Dokumenty: AG 12/7.1, AG 12/7.2.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 8. Częściowa rewizja COTIF – podstawowa konwencja

      Dokumenty: AG 12/8, AG 12/8 Add. 1, AG 12/8 Add. 2.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko:

                  Należy poprzeć zmiany w art. 3 (współpraca międzynarodowa) wprowadzające poprawki redakcyjne w celu zastąpienia odniesienia do „Wspólnot Europejskich” odniesieniem do „Unii Europejskiej”.

                  Należy poprzeć zmiany w art. 12 (Wykonanie orzeczeń. Dodatek), ponieważ dotyczą zmiany definicji „posiadacza” zgodnie z prawem UE.

                  Należy poprzeć zmiany w art. 20 (Komisja Ekspertów Technicznych), ponieważ są one niezbędne do aktualizacji przepisów ujednoliconych APTU i ATMF w celu zapewnienia ich zgodności z prawem UE.

            Inne zmiany: brak stanowiska UE.

         Pkt 9. Częściowa rewizja załącznika B (PU CIM)

      Dokument: AG 12/9.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: zapoznanie się ze sprawozdaniem Sekretarza Generalnego dotyczącym postępów oraz kontynuacji prac nad zmianą tego załącznika.

         Pkt 10. Częściowa rewizja załącznika D (PU CUV)

      Dokumenty: AG 12/10, AG 12/10 Add. 1, AG 12/10 Add. 2, AG 12/10 Add. 3.
      Wykonywanie praw głosu: UE.
      Skoordynowane stanowisko:

                  Należy poprzeć zmiany art. 9 oraz sprawozdania wyjaśniającego, zgodnie ze stanowiskiem UE reprezentowanym na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF (1), ponieważ doprecyzowują one rolę posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie zgodnie z prawem UE.

                  Nowy art. 1a zaproponowany przez Niemcy w dokumencie AG 12/10 Add. 3 został omówiony i zatwierdzony przez grupę roboczą UE składającą się z przedstawicieli państw członkowskich oraz sektora kolejowego, której spotkanie odbyło się w dniu 26 listopada 2014 r. Podobny przepis istnieje również w CIM (art. 2 – Przepisy prawa publicznego). Należy zatem poprzeć również ten wniosek.

         Pkt 11. Częściowa rewizja załącznika F (PU APTU)

      Dokument: AG 12/11.
      Wykonywanie praw głosu: UE.
      Skoordynowane stanowisko: należy poprzeć zmianę art. 3 mającą na celu sprecyzowanie zakresu poprzez skreślenie „innych urządzeń kolejowych” oraz odpowiednią modyfikację sprawozdania wyjaśniającego.

         Pkt 12. Rewizja załącznika G (PU ATMF)

      Dokument: AG 12/12.
      Wykonywanie praw głosu: UE.
      Skoordynowane stanowisko: należy poprzeć zmiany art. 1 i 3 mające na celu sprecyzowanie zakresu poprzez skreślenie „innych urządzeń kolejowych” oraz odpowiednią modyfikację sprawozdania wyjaśniającego.

         Pkt 13. Zmienione i skonsolidowane sprawozdanie wyjaśniające

      Dokumenty: AG 12/13, AG 12/13 Add.1-10.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: zapoznanie się ze zmienionym i skonsolidowanym sprawozdaniem wyjaśniającym oraz upoważnienie Sekretarza Generalnego do uwzględnienia wyjaśnień przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne, dotyczących zmian COTIF i jej załączników przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne. W wyjaśnieniach dotyczących art. 3a, w pkt 10, zdanie drugie należy jednak usunąć fragment: „… apply to the activities of the ECM, or …”. Ponadto w niemieckiej wersji tekstu w wyjaśnieniach dotyczących art. 15, w pkt 1 w zdaniu drugim należy wprowadzić następujące zmiany:

         „In Übereinstimmung mit den gängigen Verfahren verschiedener Vertragsstaaten und zur expliziteren Klarstellung der Pflichten des Halters, obliegt dem Halter die Verpflichtung, den ihm zugeordneten Fahrzeugen eine ECM zuzuweisen.”.

         Pkt 14. Jednolite prawo kolejowe

      Dokument: AG 12/14.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 15. Sprawozdanie z działalności Komitetu Administracyjnego w okresie od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2015 r.

      Dokument: AG 12/15.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 16. Wybór Komitetu Administracyjnego na okres od dnia 1 października 2015 r. do dnia 30 września 2018 r. (skład i przewodniczący)

      Dokument: AG 12/16.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 17. Wstępna data 13. Zgromadzenia Ogólnego

      Dokument: brak.
      Wykonywanie praw głosu: nie dotyczy.
      Skoordynowane stanowisko: brak.

         Pkt 18. Sprawy różne

      Brak dokumentu.
      Wykonywanie praw głosu: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.
      Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

         Pkt 19. Wszelkie mandaty Zgromadzenia Ogólnego

      Brak dokumentu.
      Wykonywanie praw głosu: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.
      Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

         Pkt 20. Sprawozdania komitetów, w razie potrzeby

      Brak dokumentu.
      Wykonywanie praw głosu: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.
      Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

         Pkt 21. Przyjęcie decyzji, mandatów, zaleceń i innych dokumentów Zgromadzenia Ogólnego (dokument końcowy)

      Brak dokumentu.
      Wykonywanie praw głosu: państwa członkowskie.
      Skoordynowane stanowisko: do ustalenia na miejscu w razie potrzeby.

         (1)  Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. określająca stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w załącznikach do tej konwencji (2014/699/UE), Dz.U. L 293 z 9.10.2014, s. 26.


title: Decyzja Rady z dnia 26 czerwca 2015 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 1 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 towarzyszącego wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) (rozporządzenie w sprawie EFIS) oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013

text:
               30.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 214/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 czerwca 2015 r.
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 1 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 towarzyszącego wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) (rozporządzenie w sprawie EFIS) oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013
   (2015/C 214/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 41,
   a także mając na uwadze, co następuje:

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 1 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 zostało przyjęte w dniu 26 czerwca 2015 r.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 69 z 13.3.2015, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2016/2003 z dnia 14 listopada 2016 r. zmieniająca decyzje 2009/300/WE, 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE w celu przedłużenia okresu ważności kryteriów ekologicznych stosowanych przy przyznawaniu oznakowania ekologicznego UE niektórym produktom (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7218) (Tekst mający znaczenie dla EOG )

text:
               16.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/59

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/2003
   z dnia 14 listopada 2016 r.
   zmieniająca decyzje 2009/300/WE, 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE w celu przedłużenia okresu ważności kryteriów ekologicznych stosowanych przy przyznawaniu oznakowania ekologicznego UE niektórym produktom

         (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7218)

   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 3 lit. c),
   po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji 2009/300/WE (2) traci moc dnia 31 grudnia 2016 r.

               (2)

               Decyzja Komisji 2011/263/UE (3) traci moc dnia 31 grudnia 2016 r.

               (3)

               Decyzja Komisji 2011/264/UE (4) traci moc dnia 31 grudnia 2016 r.

               (4)

               Decyzja Komisji 2011/382/UE (5) traci moc dnia 31 grudnia 2016 r.

               (5)

               Decyzja Komisji 2011/383/UE (6) traci moc dnia 31 grudnia 2016 r.

               (6)

               Decyzja Komisji 2012/720/UE (7) traci moc dnia 14 listopada 2016 r.

               (7)

               Decyzja Komisji 2012/721/UE (8) traci moc dnia 14 listopada 2016 r.

               (8)

               Przeprowadzono ocenę potwierdzającą znaczenie i odpowiedniość obecnych kryteriów ekologicznych oraz związanych z nimi wymogów w zakresie oceny i weryfikacji ustanowionych w decyzjach 2009/300/WE, 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE. Ponieważ nie zakończono jeszcze nowego przeglądu obecnych ekologicznych kryteriów oraz związanych z nimi wymogów w zakresie oceny i weryfikacji określonych w tych decyzjach, należy przedłużyć okresy obowiązywania tych kryteriów ekologicznych oraz związanych z nimi wymogów w zakresie oceny i weryfikacji do dnia 31 grudnia 2017 r. Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2009/300/WE, 2011/263/UE, 2011/264/UE, 2011/382/UE, 2011/383/UE, 2012/720/UE i 2012/721/UE.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 3 decyzji 2009/300/WE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 3
      Kryteria ekologiczne dla grupy produktów »odbiorniki telewizyjne« oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 31 grudnia 2017 r.”.

   Artykuł 2
   Artykuł 4 decyzji 2011/263/UE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 4
      Kryteria ekologiczne dla grupy produktów »detergenty do zmywarek do naczyń« oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 31 grudnia 2017 r.”.

   Artykuł 3
   Artykuł 4 decyzji 2011/264/UE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 4
      Kryteria ekologiczne dla grupy produktów »detergenty pralnicze« oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 31 grudnia 2017 r.”.

   Artykuł 4
   Artykuł 4 decyzji 2011/382/UE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 4
      Kryteria ekologiczne dla grupy produktów »detergenty do ręcznego zmywania naczyń« oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 31 grudnia 2017 r.”.

   Artykuł 5
   Artykuł 4 decyzji 2011/383/UE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 4
      Kryteria ekologiczne dla grupy produktów »uniwersalne środki czyszczące i środki do czyszczenia urządzeń sanitarnych« oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 31 grudnia 2017 r.”.

   Artykuł 6
   Artykuł 3 decyzji 2012/720/UE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 3
      Kryteria ekologiczne dla grupy produktów »detergenty przemysłowe i instytucjonalne do automatycznych zmywarek do naczyń« oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 31 grudnia 2017 r.”.

   Artykuł 7
   Artykuł 3 decyzji 2012/721/UE otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 3
      Kryteria ekologiczne dla grupy produktów »przemysłowe i instytucjonalne detergenty pralnicze« oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji obowiązują do dnia 31 grudnia 2017 r.”.

   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 listopada 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

      (2)  Decyzja Komisji 2009/300/WE z dnia 12 marca 2009 r. ustalająca zrewidowane ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego odbiornikom telewizyjnym (Dz.U. L 82 z 28.3.2009, s. 3).

      (3)  Decyzja Komisji 2011/263/UE z dnia 28 kwietnia 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do zmywarek do naczyń (Dz.U. L 111 z 30.4.2011, s. 22).

      (4)  Decyzja Komisji 2011/264/UE z dnia 28 kwietnia 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom pralniczym (Dz.U. L 111 z 30.4.2011, s. 34).

      (5)  Decyzja Komisji 2011/382/UE z dnia 24 czerwca 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom do ręcznego zmywania naczyń (Dz.U. L 169 z 29.6.2011, s. 40).

      (6)  Decyzja Komisji 2011/383/UE z dnia 28 czerwca 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych (Dz.U. L 169 z 29.6.2011, s. 52).

      (7)  Decyzja Komisji 2012/720/UE z dnia 14 listopada 2012 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom przeznaczonym do automatycznych zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych (Dz.U. L 326 z 24.11.2012, s. 25).

      (8)  Decyzja Komisji 2012/721/UE z dnia 14 listopada 2012 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE detergentom pralniczym do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych (Dz.U. L 326 z 24.11.2012, s. 38).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1234 z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie mianowania dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Włoską

text:
               28.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 202/42

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1234
   z dnia 26 lipca 2016 r.
   w sprawie mianowania dwóch zastępców członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Włoską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Dwa stanowiska zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów, na podstawie których zaproponowano kandydaturę Carla FIDANZY (Assessore di Veleso (CO)) i Giuseppe VARACALLEGO (Sindaco del Comune di Gerace (RC)),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               —

               Carlo FIDANZA, Consigliere del Comune di Rosazza (BI) (zmiana mandatu),

               —

               Giuseppe VARACALLI, Consigliere del Comune di Gerace (RC) (zmiana mandatu).

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Komisji (UE) 2017/1441 z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie zgłoszonego przez Polskę programu pomocy o nazwie „Program pomocy producentom mleka” (SA.45447 (2016/C) (ex 2016/N)) (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4359)

text:
               9.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 206/8

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/1441
   z dnia 30 czerwca 2017 r.
   w sprawie zgłoszonego przez Polskę programu pomocy o nazwie „Program pomocy producentom mleka” (SA.45447 (2016/C) (ex 2016/N))

         (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4359)

   (Jedynie tekst w języku polskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanym artykułem,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               W piśmie z dnia 23 maja 2016 r. Polska zgłosiła program pomocy producentom mleka („program pomocy”) zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE.

               (2)

               Władze polskie przekazały dodatkowe informacje w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 r. Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. Komisja zwróciła się o udzielenie dodatkowych informacji, które władze polskie przekazały pismem z dnia 15 lipca 2016 r.

               (3)

               Pismem z dnia 16 września 2016 r. (1) („decyzja o wszczęciu postępowania”) Komisja poinformowała Polskę o podjęciu decyzji w sprawie wszczęcia postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do wspomnianego programu pomocy. W tym samym piśmie Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności programu pomocy z rynkiem wewnętrznym.

               (4)

               W piśmie z dnia 12 października 2016 r. Polska przedłożyła informacje dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania.

               (5)

               Decyzję o wszczęciu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. (2) Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w ciągu miesiąca.

               (6)

               Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron i poinformowała o tym władze polskie pismem z dnia 13 stycznia 2017 r.

               (7)

               W pismach z dnia 14 listopada 2016 r. i 13 stycznia 2017 r. Komisja zwróciła się do Polski o przekazanie dodatkowych informacji. Polska odpowiedziała na to wezwanie w piśmie z dnia 20 stycznia 2017 r.

         2.   KONTEKST

               (8)

               W sektorze mleka i przetworów mlecznych ilościowe ograniczanie produkcji („system kwot mlecznych”) było od wielu lat istotnym instrumentem polityki rynkowej. System ten został wprowadzony w 1984 r. i kilkakrotnie przedłużano jego okres obowiązywania. Ostatnio przedłużono ten okres do dnia 31 marca 2015 r. w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (3) („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”). Ostatnim rokiem kwotowym był zatem rok 2014/2015. Nadrzędnym celem wprowadzenia systemu kwot mlecznych było zmniejszenie zachwiań równowagi między podażą a popytem na rynku mleka i przetworów mlecznych oraz wynikających z nich nadwyżek strukturalnych, a tym samym zapewnianie większej równowagi rynkowej. Do ilości mleka skupionego lub sprzedanego do bezpośredniej konsumpcji, która to ilość przekracza pewien gwarantowany próg, zastosowano opłatę wyrównawczą. Opłata ta miała być uiszczana przez państwa członkowskie niezwłocznie po przekroczeniu kwoty krajowej. Państwa członkowskie musiały wnieść do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) opłatę wyrównawczą odpowiadającą wysokości przekroczenia ich krajowej kwoty obniżoną o zryczałtowaną sumę w wysokości 1 % w celu uwzględnienia przypadków upadłości lub definitywnej niezdolności niektórych producentów do zapłacenia należnej części opłaty. Państwa członkowskie były następnie zobowiązane do podziału ciężaru płatności między producentów, którzy przyczynili się do tego przekroczenia. Producenci odpowiadali przed danym państwem członkowskim za zapłacenie swojej części należnej opłaty wyrównawczej, ze względu na sam fakt przekroczenia dostępnej im ilości (4).

               (9)

               W roku kwotowym 2014/2015 kwota krajowa przeznaczona dla dostawców hurtowych (producentów mleka) w Polsce została przekroczona o 580,3 mln kg, co spowodowało konieczność wniesienia do budżetu Unii opłaty wyrównawczej w wysokości 659,8 mln PLN (ok. 152,7 mln EUR). Producenci mleka, którzy przekroczyli swoje indywidualne kwoty, zostali zobowiązani do wniesienia opłaty wyrównawczej za przekroczenie kwoty mlecznej w wysokości 90,98 PLN za każde przekroczone 100 kg.

               (10)

               W marcu 2015 r., w kontekście niskich cen mleka i trudności finansowych w sektorze mleka, rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004 (5) zostało zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/517 (6), aby zmniejszyć obciążenie finansowe producentów, którzy muszą płacić opłaty wyrównawcze z tytułu nadwyżki związane z rokiem kwotowym 2014/2015.

               (11)

               Na tej podstawie Polska przyjęła przepisy, które umożliwiły zainteresowanym polskim producentom mleka uiszczenie opłaty wyrównawczej za przekroczenie kwot mlecznych w trzech ratach (7). Pierwszą ratę opłaty, stanowiącą co najmniej 1/3 łącznej należnej kwoty, wspomniani producenci mleka musieli wpłacić do dnia 30 września 2015 r., natomiast do dnia 30 września 2016 r. należało wpłacić kwotę stanowiącą co najmniej 1/3 łącznej należnej kwoty opłaty wyrównawczej. Pozostałą należną kwotę opłaty wyrównawczej należało uregulować do dnia 30 września 2017 r. Systemy płatności ratalnych zastosowano na warunkach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 (8).

               (12)

               Jak wspomniano powyżej w motywie 1, w dniu 23 maja 2016 r. Polska zgłosiła Komisji program pomocy, który pozwoliłby na umorzenie pozostałej do uiszczenia opłaty wyrównawczej („należna opłata”) od producentów mleka za przekroczenie indywidualnych kwot w roku kwotowym 2014/2015.

         3.   OPIS

               (13)

               Krajową podstawą prawną dla programu pomocy jest uchwała Rady Ministrów w sprawie ustanowienia programu pomocy producentom mleka (9) („uchwała Rady Ministrów”) i ustawa o finansach publicznych (10).

               (14)

               Na podstawie uchwały Rady Ministrów Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi może – na wniosek producentów mleka – wydać decyzję o umorzeniu należnej opłaty w całości lub w części.

               (15)

               Na podstawie uchwały Rady Ministrów pomoc może zostać przyznana producentom mleka, którzy:

                           a)

                           są małymi i średnimi przedsiębiorstwami;

                           b)

                           w roku kwotowym 2014/2015 wprowadzili do obrotu ilości mleka lub przetworów mlecznych, które przekroczyły indywidualne kwoty dostępne na dany dzień roku, według stanu na dzień 31 marca 2015 r., i zostali zobowiązani do uiszczenia opłaty określonej w rozporządzeniu o jednolitej wspólnej organizacji rynku;

                           c)

                           uiścili pierwszą ratę należnej opłaty oraz

                           d)

                           spełniają warunki umorzenia należności budżetowych ustanowione w art. 56 i 57 ustawy o finansach publicznych; innymi słowy, umorzenie będzie miało zastosowanie, jeżeli:

                                       (i)

                                       osoba fizyczna zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku, albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6 000 PLN;

                                       (ii)

                                       osoba prawna została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu tej należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

                                       (iii)

                                       zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należnej opłaty lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne;

                                       (iv)

                                       jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji;

                                       (v)

                                       zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny;

                                       (vi)

                                       jest to uzasadnione względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa.

               (16)

               Na podstawie uchwały Rady Ministrów pomoc może być przyznawana począwszy od daty wystosowania przez Komisję pozytywnej decyzji o zgodności programu pomocy z rynkiem wewnętrznym, do dnia 31 października 2017 r.

         4.   POWODY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA OKREŚLONEGO W ART. 108 UST. 2 TFUE

               (17)

               Zgodnie z przeprowadzoną przez Komisję oceną uwzględnioną w decyzji o wszczęciu postępowania wszystkie warunki istnienia pomocy przewidziane w art. 107 ust. 1 TFUE zostały spełnione (motywy 28–33 decyzji o wszczęciu postępowania).

               (18)

               Jeśli chodzi o kwestię zgodności z rynkiem wewnętrznym, Komisja stwierdziła, że pomoc nie kwalifikuje się do objęcia odstępstwami przewidzianymi w art. 107 ust. 2 lit. a), b) i c) TFUE i w art. 107 ust. 3 lit. a), b) i d) TFUE (motywy 35–36 decyzji o wszczęciu postępowania).

               (19)

               Ponadto Komisja wyraziła wątpliwości, czy miałby zastosowanie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, jako że – jak się wydaje – pomoc nie odpowiadała żadnej z kategorii przewidzianych w zasadach pomocy państwa mających zastosowanie w sektorze rolnym, tj. w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 702/2014 (11), wytycznych Unii Europejskiej w sprawie pomocy państwa w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich w latach 2014–2020 (12) („wytyczne dotyczące rolnictwa”), wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (13) („wytyczne dotyczące ratowania i restrukturyzacji”) czy rozporządzeniu (UE) nr 1408/2013 (motywy 37–39 i 48–49 decyzji o wszczęciu postępowania). Nie wydawało się ponadto, by pomoc ułatwiała rozwój sektora mleka w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               (20)

               Jak stwierdzono również w decyzji o wszczęciu postępowania, wydaje się, że program pomocy stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku, które regulują kwestię opłaty wyrównawczej za mleko (motywy 40–47 decyzji o wszczęciu postępowania).

         5.   UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ POLSKĘ

               (21)

               Polska nie przedstawiła żadnych uwag mogących rozwiać wątpliwości stwierdzone w momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Jednakże w pismach z dnia 12 października 2016 r. i 20 stycznia 2017 r. władze polskie wyjaśniły, że pomoc nie została i nie zostanie wdrożona w Polsce ze względu na brak pozytywnej decyzji Komisji (zob. motyw 16).

         6.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

               (22)

               Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron.

         7.   OCENA ISTNIENIA POMOCY PAŃSTWA

               (23)

               Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE „[z] zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”.

               (24)

               Aby dany środek mógł zostać uznany za pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, musi dojść do łącznego spełnienia następujących warunków: (i) środek musi być przypisywalny państwu i finansowany z zasobów państwowych; (ii) musi przynosić korzyść beneficjentowi środka; (iii) korzyść ta musi być selektywna oraz (iv) środek musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem oraz wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

      Pomoc udzielona przez państwo lub z zasobów państwowych

               (25)

               Program pomocy przewiduje umorzenie należnej opłaty. Pomoc ta wynika z krajowych przepisów, a zatem można ją przypisać państwu. Jest ona również finansowana z budżetu państwa w tym sensie, że opłata została już uiszczona przez Polskę do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG), a teraz państwo polskie, umarzając należną opłatę, rezygnuje z przychodów, które można by wykorzystać do innych celów. Rezygnacja z przychodów, które w przeciwnym razie wpłynęłyby na rzecz państwa, stanowi przekazanie zasobów państwowych (14).

      Selektywna korzyść / przedsiębiorstwa

               (26)

               Potencjalnymi beneficjentami programu pomocy są w Polsce niektóre gospodarstwa rolne zajmujące się produkcją mleka (motyw 15) (15).

               (27)

               Korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oznacza każdą korzyść gospodarczą, której dane przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa (16). Aby dany środek stanowił pomoc, musi on przynosić beneficjentowi korzyści, które zwalniają go z kosztów zwykle pokrywanych z jego budżetu.

               (28)

               Najnowsze orzecznictwo, a mianowicie wyrok Sądu w sprawie T-538/11 Królestwo Belgii przeciwko Komisji Europejskiej, stanowi, że „pojęcie obciążeń, jakim zazwyczaj podlega budżet przedsiębiorstwa, obejmuje w szczególności dodatkowe koszty, jakie przedsiębiorstwa ponoszą ze względu na mające zastosowanie do działalności gospodarczej obowiązki o charakterze prawnym, wykonawczym lub umownym” (17).

               (29)

               Koszty, takie jak opłaty za mleko w niniejszym przypadku, są kosztami, które producent mleka musi ponieść z własnego budżetu w ramach swojej normalnej działalności gospodarczej. Obowiązek uiszczenia opłaty za mleko wynika z rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku oraz z przepisów krajowych dotyczących organizacji rynku mleka i produktów mlecznych (zob. motywy 8–10). Jeżeli niektóre przedsiębiorstwa są całkowicie lub częściowo zwolnione z tych kosztów, wówczas odnoszą korzyść.

               (30)

               W związku z tym Komisja uważa, że program pomocy przyznaje selektywne korzyści producentom mleka.

      Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową

               (31)

               Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wzmocnienie konkurencyjnej pozycji przedsiębiorstwa w następstwie przyznania pomocy państwa oznacza na ogół zakłócenie konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw konkurencyjnych, które nie otrzymują takiego wsparcia (18). Pomoc na rzecz przedsiębiorstwa, które prowadzi działalność na rynku otwartym na handel wewnątrzunijny, może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi (19). Wewnątrzunijna wymiana handlowa produktami rolnymi, w tym mlekiem, jest prowadzona na znaczną skalę (20), a Polska jest jednym z największych producentów mleka w Unii (21).

               (32)

               Program pomocy oceniany w niniejszej decyzji służy wsparciu działalności w sektorze rolnym, w szczególności działalności mleczarni. Jak określono powyżej, w obrębie Unii odbywa się handel produktami mlecznymi. W związku z tym Komisja uważa, że omawiany program wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               (33)

               Biorąc pod uwagę znaczną skalę handlu produktami rolnymi, można przyjąć, że omawiany program zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

      Wniosek w kwestii istnienia pomocy

               (34)

               Można zatem stwierdzić, że program pomocy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

         8.   OCENA ZGODNOŚCI POMOCY Z PRAWEM

               (35)

               Na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE państwa członkowskie są zobowiązane do poinformowania Komisji o wszelkich planach przyznania pomocy i nie mogą wprowadzać takiej pomocy w życie, dopóki Komisja nie uzna jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym (klauzula zawieszająca).

               (36)

               Program pomocy został zgłoszony Komisji w dniu 23 maja 2016 r. i nie został wdrożony. Polska spełniła zatem swój obowiązek wynikający z art. 108 ust. 3 TFUE.

         9.   OCENA ZGODNOŚCI POMOCY Z RYNKIEM WEWNĘTRZNYM

               (37)

               W zakresie, w jakim program pomocy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, należy ocenić jego zgodność w świetle odnośnych zasad pomocy państwa w dziedzinie rolnictwa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ciężar dowodu w odniesieniu do wykazania, że środek jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, spoczywa na państwie członkowskim (22). Komisja zauważa, że polskie władze nie przedstawiły żadnych informacji wyjaśniających, dlaczego program pomocy można uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie jakichkolwiek opublikowanych przez Komisję dokumentów dotyczących pomocy państwa, w szczególności takich jak te wymienione poniżej.

               (38)

               Jak już wskazano w decyzji o wszczęciu postępowania, oceniany program pomocy nie odpowiada żadnej z kategorii pomocy przewidzianych w wytycznych dotyczących rolnictwa lub w rozporządzeniu (UE) nr 702/2014. Ze względu na brak jakichkolwiek istotnych uwag ze strony Polski Komisja stwierdza, że jej wątpliwości co do możliwości zastosowania wytycznych dotyczących rolnictwa i rozporządzenia (UE) nr 702/2014 zostają potwierdzone.

               (39)

               Ponadto, jak już wskazano w decyzji o wszczęciu postępowania, pomoc w ramach ocenianego programu nie spełnia kryteriów pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji. Ze względu na brak jakichkolwiek istotnych uwag ze strony Polski Komisja stwierdza, że jej wątpliwości co do możliwości zastosowania wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji zostają potwierdzone.

               (40)

               Ze względu na brak jakichkolwiek istotnych uwag ze strony Polski w sprawie pomocy de minimis Komisja stwierdza ponadto, że jej wątpliwości co do możliwości zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1408/2013 zostają potwierdzone.

               (41)

               W swoim zgłoszeniu Polska powołała się na pkt 30 wytycznych dotyczących rolnictwa. Zgodnie z pkt 30 wytycznych dotyczących rolnictwa Komisja ocenia programy pomocy, których nie uwzględniono w wytycznych dotyczących rolnictwa lub w innych odpowiednich zbiorach zasad dotyczących pomocy państwa, rozpatrując indywidualnie każdy przypadek bezpośrednio na podstawie art. 107 ust. 3 TFUE i uwzględniając przy tym zasady określone w art. 107, 108 i 109 TFUE, wspólną politykę rolną oraz – w miarę możliwości – wytyczne dotyczące rolnictwa na zasadzie analogii. Państwa członkowskie zgłaszające pomoc państwa, której nie obejmują wytyczne dotyczące rolnictwa, są zobowiązane do wykazania, że przedmiotowa pomoc państwa spełnia warunki wspólnych zasad oceny ustanowione w rozdziale 3 części I wytycznych dotyczących rolnictwa. Komisja zatwierdza takie środki tylko w przypadkach, gdy pozytywny wkład w rozwój sektora będzie wyraźnie przeważał nad niebezpieczeństwem zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym i wywarcia wpływu na handel między państwami członkowskimi.

               (42)

               W sprawach dotyczących pomocy podlegających art. 107 ust. 3 TFUE Komisja ma znaczną swobodę decyzyjną (23).

               (43)

               Art. 107 ust. 3 TFUE określa cztery rodzaje przypadków, w których pomoc państwa może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. Komisja jest zdania, że odstępstwa przewidziane w art. 107 ust. 3 lit. a), b) i d) TFUE nie mają zastosowania w obecnym przypadku, ponieważ przedmiotowy program pomocy nie jest przeznaczony na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski, lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania, ani też nie ma na celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce, ani nie jest przeznaczony na wspieranie kultury czy zachowanie dziedzictwa kulturowego.

               (44)

               Na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, można uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.

               (45)

               Pomoc, aby można było ją uznać za spełniającą warunki zawarte w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, musi mieć na celu realizację wspólnego interesu. W związku z tym pomoc w sektorze rolnym powinna w szczególności być zgodna z zasadami dotyczącymi wspólnej organizacji rynków produktów rolnych. Jeżeli obowiązuje rozporządzenie w sprawie wspólnej organizacji rynku w danym obszarze, państwa członkowskie są zobowiązane do powstrzymywania się od przyjmowania jakichkolwiek środków, które mogłyby podważać przepisy tego rozporządzenia lub wprowadzać od nich wyjątki (24).

               (46)

               W sektorze mleka i przetworów mlecznych odnośne przepisy zostały ustanowione w rozporządzeniu o jednolitej wspólnej organizacji rynku oraz rozporządzeniu (WE) nr 595/2004. Rozporządzenie (WE) nr 595/2004 określa szczegółowe zasady stosowania opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu, między innymi, do uiszczania tej opłaty. Zmiana wprowadzona rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/517 zezwoliła państwom członkowskim na podjęcie decyzji, by kwota należnej opłaty wyrównawczej związanej z 12-miesięcznym okresem rozpoczynającym się w dniu 1 kwietnia 2014 r. była spłacona do dnia 30 września 2017 r. w trzech rocznych, nieoprocentowanych ratach. Rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku nie przewiduje dalszych wyjątków w odniesieniu do uiszczania tej opłaty. Polska skorzystała ze wspomnianego zezwolenia przez wykorzystanie pomocy de minimis. Ponadto omawiany program pomocy przewiduje umorzenie opłaty (drugiej i trzeciej transzy) dla rolników, którzy przekroczyli dostępną im ilość i w związku z tym, na mocy przepisów dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rolnych, odpowiadają przed państwem polskim za uiszczenie opłaty. Wyłączenie niektórych polskich producentów mleka z obowiązku uiszczenia wspomnianej opłaty podważałoby system kwot i zakłóciłoby konkurencję z producentami, którzy przestrzegają swoich kwot, oraz producentami, którzy podjęli działania, aby uiścić swoje indywidualne opłaty (25).

               (47)

               Na tej podstawie Komisja uważa, że umorzenie opłaty wyrównawczej za mleko nie jest zgodne z rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku i rozporządzeniem (WE) nr 595/2004, a tym samym z przepisami dotyczącymi wspólnej organizacji rynków produktów rolnych w odniesieniu do systemu kwot mlecznych.

               (48)

               Umorzenie opłaty za mleko stanowi jedynie instrument na rzecz poprawy sytuacji finansowej przedsiębiorstw i w żadnym stopniu nie przyczynia się do rozwoju sektora ani nie służy realizacji celu leżącego we wspólnym interesie i nie jest zgodne z przepisami dotyczącymi wspólnej organizacji rynków produktów rolnych.

               (49)

               Ponadto jeżeli środek pomocy państwa wiąże się nierozerwalnie z naruszeniem prawa Unii, pomocy nie można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym (26).

               (50)

               W związku z tym przedmiotowego programu pomocy nie można uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym.

      Wnioski w kwestii zgodności z rynkiem wewnętrznym

               (51)

               W związku z powyższym Komisja stwierdza, że zgłoszony program pomocy stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

               (52)

               Ponieważ program pomocy nie został wdrożony (motyw 21), nie ma potrzeby odzyskania pomocy państwa,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Program pomocy producentom mleka zgłoszony przez Polskę w dniu 23 maja 2016 r. stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Wspomniana pomoc państwa jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym. Władze polskie nie mogą zatem wdrożyć tej pomocy.
   Artykuł 2
   W terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji Rzeczpospolita Polska powiadamia Komisję o środkach podjętych w celu jej wykonania.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Rzeczypospolitej Polskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  C(2016) 5770 final.

      (2)  Dz.U. C 406 z 4.11.2016, s. 86.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).

      (4)  W Polsce obowiązek ten został ustanowiony w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 897, z późn. zm.).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 94 z 31.3.2004, s. 22).

      (6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/517 z dnia 26 marca 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 595/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 82 z 27.3.2015, s. 73).

      (7)  Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2015 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadania polegającego na rozkładaniu na raty opłaty należnej od producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2014/2015 (Dz. U. 2015, poz. 1105).

      (8)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 9).

      (9)  Uchwała Rady Ministrów z dnia 19 maja 2016 r. w sprawie ustanowienia programu pomocy producentom mleka.

      (10)  Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.).

      (11)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 193 z 1.7.2014, s. 1).

      (12)  Dz.U. C 204 z 1.7.2014, s. 1.

      (13)  Dz.U. C 249 z 31.7.2014, s. 1.

      (14)  Zob. wyrok w sprawie Francja przeciwko Ladbroke Racing Ltd i Komisji, C-83/98 P, EU:C:2000:248, pkt 48–51.

      (15)  W decyzji o wszczęciu postępowania (motyw 31 przypis 8) Komisja wyraziła wątpliwości, w szczególności w odniesieniu do prawdopodobieństwa, czy pomoc przyniosła rzeczywistą korzyść niektórym beneficjentom. Jednakże władze polskie nie przedstawiły żadnych informacji pozwalających Komisji na wyjaśnienie tych wątpliwości.

      (16)  Zob. wyroki w sprawach: SFEI i in., C-39/94, EU:C:1996:285, pkt 60; Hiszpania przeciwko Komisji, C-342/96, EU:C:1999:210, pkt 41.

      (17)  EU:T:2015:188, pkt 76.

      (18)  Zob. wyrok w sprawie Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji, C-730/79, EU:C:1980:209, pkt 11 i 12.

      (19)  Zob. w szczególności wyrok w sprawie Republika Francuska przeciwko Komisji, C-102/87, EU:C:1988:391, pkt 19.

      (20)  W 2015 r. obroty w wewnątrzunijnej wymianie handlowej wyniosły ponad 4,5 mld EUR w przypadku mleka i ponad 28 mld EUR w przypadku wszystkich produktów mlecznych. Źródło: Eurostat.

      (21)  W 2015 r. Polska była piątym pod względem wielkości producentem mleka krowiego w Unii (produkcja wyniosła ponad 10 mln ton mleka). Źródło: Eurostat.

      (22)  Zob. wyrok w sprawach: Włochy przeciwko Komisji, C-364/90, EU:C:1993:157, pkt 20; Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji, sprawy połączone T-132/96 i T-143/96, EU:T:1999:326, pkt 140; Włochy przeciwko Komisji, C-372/97, EU:C:2004:234, pkt 81.

      (23)  Zob. np. wyroki w sprawach: SFEI i in., C-39/94, EU:C:1996:285, pkt 36; Vlaamse Gewest przeciwko Komisji, T-214/95, EU:T:1998:77, pkt 86.

      (24)  Zob. np. wyrok w sprawie Francja przeciwko Komisji, C-456/00, EU:C:2002:753, pkt 30–33.

      (25)  Obecnie przeciwko Włochom toczy się postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ponieważ państwo to nie wyegzekwowało od włoskich producentów opłat wyrównawczych za mleko (sprawa C-433/15).

      (26)  Zob. np. wyroki w sprawach: Niemcy przeciwko Komisji, C-156/98, EU:C:2000:467, pkt 78 i Régie Networks przeciwko Rhone Alpes Bourgogne, C-333/07, EU:C:2008:764, pkt 94–116.


title: Decyzja Rady 2006/172/WPZiB z dnia  27 lutego 2006 r.  wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej

text:
               2.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 61/21

      DECYZJA RADY 2006/172/WPZiB
   z dnia 27 lutego 2006 r.
   wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2004/852/WPZiB (1), w szczególności jego art. 6, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej mające na celu wprowadzenie w życie środków nałożonych na Republikę Wybrzeża Kości Słoniowej na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1572 (2004).

               (2)

               W dniu 7 lutego 2006 r. komitet ustanowiony na mocy rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004) zatwierdził wykaz osób podlegających środkom nałożonym na mocy pkt 9 oraz pkt 11 rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004), których obowiązywanie zostało przedłużone na mocy pkt 1 rezolucji RB ONZ nr 1643 (2005).

               (3)

               Załącznik do wspólnego stanowiska 2004/852/WPZiB powinien zostać odpowiednio uzupełniony,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Wykaz osób przedstawiony w załączniku do niniejszej decyzji zostaje włączony do załącznika do wspólnego stanowiska 2004/852/WPZiB.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 368 z 15.12.2004, str. 50. Wspólne stanowisko ostatnio rozszerzone i zmienione wspólnym stanowiskiem 2006/30/WPZiB (Dz.U. L 19 z 24.1.2006, str. 36).

      ZAŁĄCZNIK
      Wykaz osób, o którym mowa w art. 1

                  „1.

                  Nazwisko i imię: BLÉ GOUDÉ, Charles
                  Pełniona funkcja: przywódca Congrès Panafricain des Jeunes Patriotes (»Młodzi Patrioci«)
                  Data urodzenia: 1.1.1972
                  Numer paszportu lub dowodu tożsamości: PD. AE/088 DH 12
                  Obywatelstwo: obywatel Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej

                  2.

                  Nazwisko i imię: DJUÉ, Eugène Ngoran Kouadio
                  Data urodzenia: 20.12.1969 lub 1.1.1966
                  Obywatelstwo: obywatel Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej

                  3.

                  Nazwisko i imię: FOFIE, Martin Kouakou
                  Pełniona funkcja: starszy kapral, dowódca Nowych Sił w okręgu Korhogo
                  Data urodzenia: 1.1.1968
                  Obywatelstwo: obywatel Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej”.


title: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 1971 r. w sprawie stosowania art. 123–127 Traktatu do francuskich departamentów zamorskich

text:
Ważna informacja prawna

|

31971D0364

Dziennik Urzędowy L 249 , 10/11/1971 P. 0073 - 0073 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 1 Tom 1 P. 0073  Specjalne wydanie duńskie: Seria I Rozdział 1971(III) P. 0811  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 1 Tom 1 P. 0073  Specjalne wydanie angielskie: Seria I Rozdział 1971(III) P. 0933  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 05 Tom 1 P. 0124  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 05 Tom 1 P. 0155  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 05 Tom 1 P. 0155

		Decyzja Radyz dnia 8 listopada 1971 r.w sprawie stosowania art. 123–127 Traktatu do francuskich departamentów zamorskich(71/364/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICHuwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:artykuł 227 ust. 2 akapit drugi stanowi, że Rada określa warunki, na których przepisy Traktatu, z wyjątkiem określonych w art. 227 ust. 2 akapit pierwszy, w szczególności art. 123–127 Traktatu, stosują się do francuskich departamentów zamorskich;interwencja Europejskiego Funduszu Socjalnego może wspierać gospodarczy i społeczny rozwój tych departamentów;PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Artykuł 123–127 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą i środki podjęte w wykonaniu tych artykułów stosuje się do francuskich departamentów zamorskich.Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 2396/71 Rady z dnia 8 listopada 1971 r. wprowadzającego w życie decyzję Rady z dnia 1 lutego 1971 r. w sprawie reformy Europejskiego Funduszu Socjalnego [1].Sporządzono w Brukseli, dnia 8 listopada 1971 r.W imieniu RadyA. MoroPrzewodniczący[1] Dz.U. L 249 z 10.11.1971, str. 54.--------------------------------------------------