title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/602 z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji doradczej Unii Europejskiejna rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)

text:
               20.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 104/1

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/602
   z dnia 23 marca 2016 r.
   w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji doradczej Unii Europejskiejna rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 218 ust. 5 i 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając wniosek Wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 10 ust. 4 decyzji Rady 2014/486/WPZiB (1) przewiduje, że szczegółowe warunki dotyczące udziału państw trzecich mają być przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (2)

               W dniu 7 grudnia 2015 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą do podjęcia negocjacji w sprawie umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (zwanej dalej „Umową”).

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine).
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w celu związania nią Unii.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 9 ust. 1 Umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/486/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 42).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1219/2011/UE z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie subskrypcji przez Unię Europejską dodatkowych udziałów w kapitale Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR) w następstwie decyzji o podwyższeniu tego kapitału

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 313/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 1219/2011/UE
   z dnia 16 listopada 2011 r.
   w sprawie subskrypcji przez Unię Europejską dodatkowych udziałów w kapitale Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR) w następstwie decyzji o podwyższeniu tego kapitału
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 4 ust. 3 Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (2) (EBOR) gubernatorzy EBOR na swoim dorocznym spotkaniu, które miało miejsce w Zagrzebiu w dniach 14 i 15 maja 2010 r., postanowili w uchwałach nr 126 (3) i nr 128 (4) o podwyższeniu statutowego kapitału akcyjnego EBOR o 10 mld EUR, tak by dysponować odpowiednio wysokim kapitałem umożliwiającym utrzymanie w średnim okresie odpowiedniego poziomu działań w krajach, w których EBOR prowadzi działalność, w granicach statutowych.

               (2)

               Przed podjęciem tych uchwał kapitał EBOR wynosił 20 mld EUR, z czego Unia objęła 60 000 udziałów o wartości nominalnej 10 000 EUR każdy.

               (3)

               Zgodnie z uchwałą nr 126 statutowy kapitał akcyjny EBOR zostaje podwyższony o 100 000 wpłaconych udziałów, przy czym każdemu członkowi zostaje wydana liczba pełnych udziałów, która jest proporcjonalna do jego dotychczasowego udziału w kapitale i zaokrąglona w dół do najbliższej liczby całkowitej. Wpłacona część podwyższenia kapitału jest opłacona w drodze przesunięcia do kapitału EBOR części wolnych rezerw ogólnych banku. Niniejsza decyzja nie ma zatem bezpośredniego wpływu na budżet Unii. Wszyscy udziałowcy EBOR automatycznie otrzymują wpłacone udziały proporcjonalnie do ich dotychczasowego udziału w kapitale, bez konieczności podejmowania przez nich jakichkolwiek dalszych kroków proceduralnych. Unii zostaje zatem wydanych 3 031 nowych udziałów o wartości nominalnej 10 000 EUR każdy, przez co liczba wpłaconych udziałów objętych przez Unię wzrasta do 63 031.

               (4)

               Zgodnie z uchwałą nr 128 statutowy kapitał akcyjny EBOR powinien zostać podwyższony o 900 000 udziałów płatnych na żądanie o wartości nominalnej 10 000 EUR każdy, z zastrzeżeniem możliwości ich umorzenia. Każdy członek powinien być uprawniony do subskrybowania, według wartości nominalnej, liczby pełnych (nieułamkowych) udziałów płatnych na żądanie odpowiadającej maksymalnie 42,857 % liczby udziałów posiadanych przez niego bezpośrednio przed datą wejścia w życie podwyższenia kapitału. Unia jest zatem uprawniona do subskrybowania maksymalnie 27 013 udziałów płatnych na żądanie najpóźniej z dniem 31 grudnia 2011 r.

               (5)

               Zgodnie z uchwałą nr 128 należy monitorować wykorzystanie kapitału EBOR zgodnie z czwartym przeglądem zasobów kapitałowych (CRR4) w okresie 2011–2015 (okres CRR4). Rada Gubernatorów EBOR może w 2015 r., w ramach CRR4, zdecydować o umorzeniu części udziałów płatnych na żądanie odpowiadających niewykorzystanemu kapitałowi, jeżeli spełnione będą określone warunki, które zostaną ustalone w 2015 r. W uchwale nr 128 Rada Gubernatorów EBOR określiła, że tego rodzaju umorzenie udziałów płatnych na żądanie nastąpi automatycznie i będzie miało zastosowanie do wszystkich członków EBOR, którzy dokonali subskrypcji udziałów płatnych na żądanie zatwierdzonych w tej uchwale. W takim przypadku Komisja weźmie pod uwagę uchwałę Rady Gubernatorów EBOR i zastosuje się do niej.

               (6)

               Niniejsza decyzja powinna zwiększyć zdolność EBOR do zintensyfikowania działań w krajach, w których bank prowadzi działalność, co zapewni gospodarce tych krajów cenne wsparcie w trudnym okresie gospodarczym. Właściwe jest, by Unia dokonała subskrypcji dodatkowych udziałów dla wsparcia realizacji celów Unii w zakresie zewnętrznych stosunków gospodarczych oraz w celu utrzymania swojego dotychczasowego udziału w prawach głosu w EBOR.

               (7)

               Podwyższenie kapitału płatnego na żądanie przewidziane w niniejszej decyzji przyczynia się do utrzymania dostępu EBOR do rynków finansowych.

               (8)

               Do końca okresu CRR4 Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające skuteczność istniejącego systemu europejskich publicznych instytucji finansowych wspierających inwestycje w Unii i jej sąsiedztwie. Sprawozdanie to powinno zawierać zalecenia dotyczące współpracy między odpowiednimi bankami oraz optymalizacji i koordynacji ich działalności, do czego wzywał Parlament Europejski w rezolucji z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie rocznych sprawozdań Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju za rok 2007 (5).

               (9)

               W krajach poza terytorium Unii, w których prowadzone są wspólne działania, należy zachęcać EBOR do rozwijania współpracy z pozostałymi europejskimi publicznymi instytucjami finansującymi za pomocą takich umów jak trójstronny protokół ustaleń między Komisją Europejską, Europejskim Bankiem Inwestycyjnym wraz z Europejskim Funduszem Inwestycyjnym a Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju w sprawie współpracy poza Unią Europejską, który umożliwia bankom działanie w sposób uzupełniający w oparciu o ich odpowiednie przewagi komparatywne.

               (10)

               Zobowiązania warunkowe związane z płatną na żądanie częścią kapitału subskrybowanego odzwierciedlono w budżecie Unii w pozycji p.m. 01 03 01 02: „Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju – płatna na żądanie część kapitału subskrybowanego”.

               (11)

               Przedstawiciele Unii w organach zarządzających EBOR powinni zachęcać EBOR do: dalszego wdrażania najlepszych ostrożnościowych praktyk bankowych celem utrzymania bardzo silnej pozycji kapitałowej banku; interweniowania w dziedzinach zgodnych z kluczowymi celami strategii Europa 2020 z myślą o poprawie ogólnej spójności polityki Unii w jej działaniach zewnętrznych; dalszego rozwijania instrumentów finansowych opartych o współfinansowanie z budżetu Unii i z EBOR, przyczyniające się do realizacji celów Unii, przy uwzględnieniu faktu, że współpracy takiej powinna towarzyszyć skuteczna kontrola funduszy publicznych Unii i ich widoczność, a także umieszczania na stronie internetowej EBOR odpowiednich informacji nt. beneficjentów, skutków operacji pośrednictwa finansowego oraz ocen projektów.

               (12)

               Gubernator EBOR reprezentujący Unię powinien co roku składać Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie ze wspierania celów Unii, ze szczególnym uwzględnieniem działań zewnętrznych Unii, o których mowa w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej, strategii Europa 2020 oraz znacznego zwiększenia transferu technologii odnawialnych źródeł energii i technologii energooszczędnych.

               (13)

               Przedstawiciele Unii w organach zarządzających EBOR powinni dokładać wszelkich starań, by unikać wdrażania jakichkolwiek działań EBOR w krajach, w których bank prowadzi działalność, za pośrednictwem niechętnych do współpracy organów zagranicznych, charakteryzujących się w szczególności niestosowaniem podatków lub stosowaniem podatków minimalnych, brakiem skutecznej wymiany informacji z zagranicznymi organami podatkowymi, a także brakiem przejrzystości ustawodawstwa, przepisów prawnych lub administracyjnych, lub za pośrednictwem organów uznanych za niechętne do współpracy przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju lub Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Unia dokonuje subskrypcji 27 013 dodatkowych udziałów płatnych na żądanie w EBOR, o wartości 10 000 EUR każdy, zgodnie z uchwałą Rady Gubernatorów nr 128, dołączoną do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Gubernator EBOR reprezentujący Unię składa wymagany dokument subskrypcji w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Gubernator EBOR reprezentujący Unię składa co roku Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z wykorzystania kapitału, z działań mających zapewniać przejrzystość operacji EBOR dokonywanych przez pośredników finansowych, ze sposobu, w jaki EBOR przyczynił się do realizacji celów Unii, z podejmowania ryzyka oraz ze skuteczności efektu dźwigni w formie dodatkowego finansowania z sektora prywatnego, a także ze współpracy między Europejskim Bankiem Inwestycyjnym a EBOR poza terytorium Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 16 listopada 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         W. SZCZUKA

            Przewodniczący

      (1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 października (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 8 listopada 2011 r.

      (2)  Dz.U. L 372 z 31.12.1990, s. 4.

      (3)  Uchwała nr 126 „Podwyższenie kapitału statutowego, wydanie wpłaconych udziałów oraz opłacenie poprzez przeniesienie zysku netto”.

      (4)  Uchwała nr 128 „Podwyższenie kapitału statutowego, emisja i subskrypcja udziałów płatnych na żądanie oraz umorzenie”.

      (5)  Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 147.

      ZAŁĄCZNIK

         UCHWAŁA NR 128
         Podwyższenie statutowego kapitału akcyjnego, subskrypcja i wydanie udziałów płatnych na żądanie oraz ich umorzenie
         RADA GUBERNATORÓW,
         otrzymawszy od Zarządu sprawozdanie dotyczące czwartego przeglądu zasobów kapitałowych banku (CRR4) w okresie 2011–2015 (okres CRR4), przeprowadzonego zgodnie z art. 5 ust. 3 umowy o utworzeniu banku (Umowa),
         po zaznajomieniu się z tym sprawozdaniem i pełnym zatwierdzeniu zawartych w nim ustaleń i zaleceń, w tym celów strategicznych, proponowanej łącznej kwoty rocznego wolumenu działalności w wysokości 9 mld EUR w latach 2011–2012 i jej obniżeniu do 8,5 mld EUR w pozostałym okresie CRR4 oraz analizy wymogów kapitałowych,
         stwierdziwszy, że pożądane i właściwe jest podwyższenie statutowego kapitału akcyjnego o 9 mld EUR w udziałach płatnych na żądanie oraz wydanie tych udziałów, na warunkach przewidujących możliwość ich umorzenia oraz unieważnienia umorzonych udziałów, wszystkim członkom zainteresowanym subskrypcją udziałów proporcjonalnie do posiadanego przez nich aktualnie udziału w kapitale banku,
         zgadzając się z zawartym w sprawozdaniu stwierdzeniem, że – uwzględniając konieczność utrzymania przez bank kapitału wystarczającego na potrzeby działalności operacyjnej planowanej w ciągu najbliższych pięciu lat – wszelkie dochody netto w tym okresie należałoby przekazywać w całości do nadwyżek, z wyjątkiem ewentualnych przydziałów środków na uzupełnienie Funduszu Specjalnego Udziałowców EBOR, oraz
         korzystając ze swoich uprawnień na mocy art. 24 ust. 1 Umowy, w tym z uprawnienia do podejmowania w niezbędnym zakresie decyzji w każdej sprawie przekazanej lub przydzielonej Zarządowi zgodnie z art. 24 ust. 2 Umowy,
         UCHWALA, CO NASTĘPUJE:
         Statutowy kapitał akcyjny banku zostaje podwyższony i reprezentujące ten podwyższony kapitał akcyjny udziały są oferowane do subskrypcji na następujących warunkach:
         1.   Podwyższenie statutowego kapitału akcyjnego

                     a)

                     W dacie wejścia w życie podwyższenia kapitału określonej w ust. 4 lit. a) niniejszej uchwały statutowy kapitał akcyjny banku zostaje podwyższony o 900 000 udziałów płatnych na żądanie o wartości nominalnej 10 000 EUR każdy, z zastrzeżeniem możliwości ich umorzenia zgodnie z ust. 3.

                     b)

                     Z udziałów zatwierdzonych niniejszą uchwałą każdemu członkowi oferuje się do subskrypcji zgodnie z ust. 2 niniejszej uchwały liczbę pełnych udziałów płatnych na żądanie odpowiadającą maksymalnie 42,857 % (1) liczby udziałów posiadanych przez danego członka bezpośrednio przed datą wejścia w życie podwyższenia kapitału.

                     c)

                     Zatwierdzone niniejszą uchwałą udziały płatne na żądanie, które nie zostały subskrybowane zgodnie z ust. 2 niniejszej uchwały, zostają zarezerwowane na potrzeby początkowych subskrypcji udziałów przez nowych członków oraz na potrzeby szczególnego zwiększenia subskrypcji dla poszczególnych członków, które Rada Gubernatorów może uchwalić zgodnie z art. 5 ust. 2 i 4 umowy o utworzeniu banku.

               2.   Subskrypcje udziałów

                     a)

                     Każdy członek jest uprawniony do subskrybowania, według wartości nominalnej, liczby pełnych udziałów płatnych na żądanie odpowiadającej maksymalnie 42,857 % liczby udziałów posiadanych przez niego bezpośrednio przed datą wejścia w życie podwyższenia kapitału. Każda subskrypcja następuje na warunkach określonych w niniejszej uchwale.

                     b)

                     Najpóźniej w dniu 30 kwietnia 2011 r. bądź też ewentualnie w określonym przez Zarząd – najpóźniej dnia 30 kwietnia 2011 r. – późniejszym terminie, jednak nie później niż dnia 31 grudnia 2011 r., każdy członek zainteresowany subskrypcją na warunkach niniejszej uchwały składa w banku następujące dokumenty w formie akceptowanej przez bank:

                                 (i)

                                 dokument subskrypcji, na mocy którego członek dokonuje subskrypcji liczby udziałów płatnych na żądanie określonej w tym dokumencie;

                                 (ii)

                                 oświadczenie, zgodnie z którym członek należycie podjął wszystkie środki prawne oraz inne wewnętrzne środki konieczne, by umożliwić mu dokonanie tej subskrypcji; oraz

                                 (iii)

                                 dokument zawierający zobowiązanie członka do dostarczenia żądanych przez bank informacji o powyższych środkach.

                     c)

                     Dokumenty subskrypcji stają się skuteczne, a odpowiadające im subskrypcje uznaje się za dokonane w dacie wejścia w życie podwyższenia kapitału lub z dniem, w którym bank powiadamia członka dokonującego subskrypcji, że dokumenty złożone przez tego członka zgodnie z ust. 2 lit. b) niniejszej uchwały spełniają wymogi banku, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

                     d)

                     Jeżeli do daty wejścia w życie podwyższenia kapitału nie zostały złożone spełniające wymogi banku dokumenty subskrypcji łącznej liczby udziałów określonej w ust. 4 lit. a) niniejszej uchwały, Zarząd może bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszej uchwały ogłosić bezzwłoczne wejście w życie dokumentów subskrypcji złożonych już przez członków oraz dokonanych na ich mocy subskrypcji, pod warunkiem że działanie takie jest uznawane przez Zarząd za będące w najlepszym interesie operacyjnym banku, a także pod warunkiem że łączna liczba udziałów, których dotyczą dokumenty subskrypcji już złożone oraz te, których złożenia można oczekiwać w dającej się przewidzieć przyszłości, jest w opinii Zarządu wystarczająco zbliżona do łącznej liczby udziałów określonej w ust. 4 lit. a).

               3.   Umorzenie udziałów

                     a)

                     Zatwierdzone niniejszą uchwałą udziały płatne na żądanie zostają umorzone przez bank po zakończeniu okresu CRR4, bez ponoszenia przez bank żadnych kosztów i z zastrzeżeniem następujących postanowień niniejszego ust. 3.

                     b)

                     Z zastrzeżeniem pozostałych postanowień niniejszego ust. 3 wszystkie lub niektóre udziały płatne na żądanie zostają umorzone w dniu następującym bezpośrednio po dorocznym spotkaniu w roku 2016, przy czym liczba podlegających umorzeniu udziałów jest obliczana przy użyciu uzgodnionego wzoru i w oparciu o niewykorzystany kapitał płatny na żądanie na koniec okresu CRR4 w stosunku do statutowego progu wykorzystania kapitału wynoszącego 87 % na koniec okresu CRR4. Do celów obliczeń ten niewykorzystany kapitał płatny na żądanie jest równy niższej z dwóch wartości: 9 000 000 000 EUR lub ((87 % z A) – B), gdzie:

                                 (i)

                                 „A” oznacza łączną wartość nienaruszonego kapitału subskrybowanego banku, rezerw i nadwyżek na koniec okresu CRR4; oraz

                                 (ii)

                                 „B” oznacza łączną wartość aktywów operacyjnych banku na koniec okresu CRR4.

                           Liczba udziałów podlegających ewentualnie umorzeniu obliczana przy użyciu uzgodnionego wzoru jest równa tej wartości podzielonej przez wartość nominalną udziałów (10 000 EUR) (2).

                     c)

                     Każde umorzenie udziałów zgodnie z niniejszą uchwałą dokonywane jest pod warunkiem że również po umorzeniu wszystkie istotne postanowienia Umowy są w dalszym ciągu spełnione (np.: wskaźniki określone w art. 12 utrzymują się na właściwym poziomie; nie wezwano do opłacenia udziałów płatnych na żądanie celem pokrycia zobowiązań banku – art. 6 ust. 4 i art. 17 Umowy; nie podjęto decyzji o zakończeniu operacji banku – art. 41 i art. 42 ust. 2 Umowy).

                     d)

                     W okresie bezpośrednio poprzedzającym doroczne spotkanie w 2015 r.:

                                 (i)

                                 kierownictwo banku przygotowuje na podstawie posiadanych danych dotyczących okresu 2011–2014 oraz realistycznych prognoz na rok 2015 ocenę sytuacji finansowej banku oraz warunków gospodarczych oczekiwanych do końca okresu CRR4, w tym w szczególności zmian w zakresie ogólnych wyników gospodarczych, inwestycji, krajowych systemów bankowych oraz międzynarodowych rynków kapitałowych, a następnie prowadzi odpowiednie konsultacje z Zarządem;

                                 (ii)

                                 Prezes przedkłada Zarządowi projekt sprawozdania dla Rady Gubernatorów wraz z dwoma projektami uchwał zgodnie z opisem poniżej;

                                 (iii)

                                 w pierwszej uchwale zostaje wskazana liczba udziałów płatnych na żądanie podlegających umorzeniu, przy czym istnieją następujące możliwości: x) jeżeli użycie uzgodnionego wzoru nie prowadzi do wyliczenia niewykorzystanego kapitału płatnego na żądanie, w uchwale stwierdza się, że w wyniku użycia uzgodnionego wzoru nie zostają umorzone żadne udziały; y) jeżeli użycie uzgodnionego wzoru prowadzi do wyliczenia niewykorzystanego kapitału płatnego na żądanie, a z oceny sytuacji finansowej banku oraz panujących warunków gospodarczych wynika, że uzgodniony wzór może zostać użyty bez dostosowań, w uchwale stwierdza się, że umorzona zostaje określona liczba udziałów odpowiadająca maksymalnej liczbie udziałów, które mogą zostać umorzone w wyniku użycia uzgodnionego wzoru; lub z) jeżeli użycie uzgodnionego wzoru prowadzi do wyliczenia niewykorzystanego kapitału płatnego na żądanie, a z oceny sytuacji finansowej banku oraz panujących warunków gospodarczych wynika, że uzgodniony wzór nie powinien zostać zastosowany, w uchwale stwierdza się, że umorzona zostaje określona liczba udziałów, która jest mniejsza od maksymalnej liczby udziałów płatnych na żądanie, które mogą zostać umorzone w wyniku użycia uzgodnionego wzoru, i która może również wynieść zero;

                                 (iv)

                                 w drugiej uchwale zostaje określona procedura umorzenia udziałów płatnych na żądanie, które nie zostały umorzone zgodnie z ust. 3 lit. e) lub f) po zakończeniu okresu CRR4;

                                 (v)

                                 bez uszczerbku dla postanowień regulaminu Rady Gubernatorów oraz uprawnień Rady Gubernatorów zgodnie z art. 24 Umowy kwestia umorzenia udziałów płatnych na żądanie zostaje włączona do porządku obrad dorocznego spotkania Rady Gubernatorów w roku 2015, a Radzie Gubernatorów przedkładane jest sprawozdanie do zapoznania się oraz uchwały do zatwierdzenia;

                     e)

                     na dorocznym spotkaniu w roku 2015 Rada Gubernatorów podejmuje decyzję w sprawie pierwszej uchwały większością łącznych praw głosu członków głosujących, pod warunkiem że jeśli ta pierwsza uchwała nie zostanie zatwierdzona wymaganą większością, liczba udziałów płatnych na żądanie podlegających ewentualnie umorzeniu odpowiada maksymalnej liczbie udziałów, które mogą zostać umorzone w wyniku użycia uzgodnionego wzoru, w każdym przypadku z zastrzeżeniem postanowień ust. 3 lit. f) poniżej;

                     f)

                     jeżeli rzeczywista sytuacja finansowa banku oraz warunki gospodarcze na koniec okresu CRR4 istotnie się różnią od oczekiwanych na podstawie prognoz, które kierownictwo banku przedstawiło uprzednio Zarządowi w 2015 r., niezwłocznie i według podobnej procedury przedkłada się Radzie Gubernatorów nową uchwałę, do zatwierdzenia taką samą większością na dorocznym spotkaniu w 2016 r. lub wcześniej;

                     g)

                     gdy decyzja o umorzeniu określonej liczby udziałów płatnych na żądanie staje się skuteczna zgodnie z ust. 3 lit. e) lub f) powyżej, wszyscy członkowie, którzy subskrybowali udziały płatne na żądanie zatwierdzone niniejszą uchwałą, zwracają bankowi wszystkie swoje udziały lub ich część proporcjonalnie do posiadanych zasobów tych udziałów, a umorzone udziały płatne na żądanie zostają automatycznie unieważnione z dniem ich umorzenia, przy czym statutowy kapitał akcyjny banku jest odpowiednio obniżany bez konieczności podejmowania dodatkowej uchwały przez Radę Gubernatorów;

                     h)

                     na dorocznym spotkaniu w 2015 r. Rada Gubernatorów podejmuje decyzję w sprawie drugiej uchwały większością łącznych praw głosu członków głosujących.

               4.   Wejście w życie i pozostałe postanowienia

                     a)

                     Do celów niniejszej uchwały datą wejścia w życie podwyższenia kapitału jest dzień 30 kwietnia 2011 r. lub dzień wcześniejszy, bądź też późniejszy dzień określony ewentualnie przez Zarząd, jednak najpóźniej dzień 31 grudnia 2011 r., w którym to dniu złożone zostały spełniające wymogi banku dokumenty zgodnie z ust. 2 lit. b) niniejszej uchwały, przewidujące subskrypcję łącznej liczby co najmniej 450 000 (3) udziałów płatnych na żądanie.

                     b)

                     Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej uchwały postanowienia Umowy stosuje się odpowiednio do udziałów płatnych na żądanie zatwierdzonych niniejszą uchwałą oraz dokonanych na mocy niniejszej uchwały subskrypcji, tak jakby udziały te stanowiły część początkowego kapitału akcyjnego banku, a subskrypcje i płatności stanowiły początkowe subskrypcje i płatności w odniesieniu do tego kapitału.

            (Przyjęto dnia 14 maja 2010 r.)

         (1)  Po podwyższeniu kapitału wpłaconego statutowy kapitał akcyjny banku wyniesie 21 mld EUR. Podwyższenie kapitału o 9 mld EUR oznacza zwiększenie statutowego kapitału o 42,857 %, w związku z tym każdy udziałowiec będzie z dniem zatwierdzenia podwyższenia kapitału uprawniony do subskrybowania maksymalnie 42,857 % swojego obecnego udziału w kapitale banku, tak by utrzymać aktualną strukturę własnościową.

         (2)  Kwota niewykorzystanego kapitału płatnego na żądanie wynosiłaby zero przy użyciu uzgodnionego wzoru, gdyby wartość aktywów operacyjnych banku wynosiła co najmniej 87 % wartości nienaruszonego subskrybowanego kapitału, rezerw i nadwyżek.

         (3)  Co odpowiada 50 % liczby nowo zatwierdzonych udziałów płatnych na żądanie.


               7.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 33/2

         Decyzja Zarządu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej
   z dnia 23 października 2007 r.
   dotycząca warunków prowadzenia wewnętrznych dochodzeń w sprawie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji oraz każdej innej nielegalnej działalności naruszającej interesy Wspólnot
   (2008/C 33/03)
   ZARZĄD AGENCJI PRAW PODSTAWOWYCH UNII EUROPEJSKIEJ UWZGLĘDNIAJĄC
   rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (2) dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych stanowią, że Urząd ma wszczynać i prowadzić dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach, urzędach i agencjach ustanowionych przez Traktat WE lub Traktat Euratom lub na podstawie tych Traktatów.

               (2)

               Obowiązki Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, ustanowione przez Komisję wykraczają poza ochronę interesów finansowych, obejmując wszystkie działania Urzędu odnoszące się do potrzeby chronienia interesów Wspólnoty przed nieprawidłowymi działaniami podlegającymi wszczęciu postępowania administracyjnego lub karnego.

               (3)

               Zakres zwalczania nadużyć finansowych powinien zostać rozszerzony, a skuteczność takich działań wzmocniona przez wykorzystanie posiadanej wiedzy fachowej w dziedzinie dochodzeń administracyjnych.

               (4)

               Dlatego na mocy swojej autonomii administracyjnej, wszystkie instytucje, organy, urzędy i agencje powinny powierzyć Urzędowi zadanie prowadzenia wewnętrznych dochodzeń administracyjnych mających na celu ujawnienie poważnych sytuacji odnoszących się do wykonywania obowiązków zawodowych, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników lub pracowników Wspólnot określonych w szczególności w art. 11, art. 11 lit. a), art. 12 lit. b), art. 13, art. 16 i art. 17 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich i warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwane dalej „regulaminem pracowniczym”), szkodzących interesom tych Wspólnot i prowadzących do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub, w stosownych przypadkach, postępowania karnego lub poważnych przewinień/niedopełnienia, jak określono w szczególności w art. 22 i 22 lit. a) regulaminu pracowniczego, bądź niedopełnienia analogicznych obowiązków członków, kierowników lub członków personelu instytucji, organów, urzędów i agencji Wspólnot niepodlegających regulaminowi pracowniczemu.

               (5)

               Dochodzenia takie powinny być prowadzone w sposób w pełni zgodny z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów, wprowadzającymi je tekstami oraz regulaminem pracowniczym.

               (6)

               Dochodzenia takie powinny być prowadzone na równoważnych warunkach we wszystkich wspólnotowych instytucjach, organach, urzędach i agencjach; powierzenie tego zadania Urzędowi nie powinno wpłynąć na zakres odpowiedzialności tych instytucji, organów, urzędów lub agencji i nie powinno w żaden sposób obniżać poziomu ochrony prawnej zainteresowanych osób,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   1.   Obowiązek współpracy z Urzędem
   Dyrektor, służby oraz każdy kierownik, urzędnik lub pracownik Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Agencją”), jak również członkowie personelu niepodlegający regulaminowi pracowniczemu są zobowiązani w pełni współpracować z pracownikami Urzędu i udzielać wszelkiej pomocy wymaganej w ramach dochodzenia. Mając na względzie ten cel, udzielają oni pracownikom Urzędu wszelkich użytecznych informacji i wyjaśnień.
   Bez uszczerbku dla odpowiednich postanowień Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, w szczególności Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów oraz wprowadzających je tekstów, członkowie zarządu Agencji w pełni współpracują z Urzędem.
   2.   Obowiązek udzielania informacji
   Każdy urzędnik lub pracownik Agencji, który dowiedział się o faktach nasuwających przypuszczenie zaistnienia przypadków nadużyć finansowych, korupcji lub innych nielegalnych działań szkodzących interesom Wspólnot lub o poważnych sytuacjach odnoszących się do wykonywania służbowych obowiązków, które mogą stanowić niedopełnienie obowiązków urzędników lub pracowników Wspólnot, prowadzących do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub w stosownych przypadkach postępowania karnego lub niedopełnienie analogicznych obowiązków członków, kierowników lub personelu niepodlegającego regulaminowi pracowniczemu, powiadamia niezwłocznie kierownika jednostki lub dyrektora Agencji lub, jeżeli uzna to za użyteczne, bezpośrednio Urząd.
   Przewodniczący zarządu, dyrektor lub kierownicy Agencji bezzwłocznie przekazują Urzędowi wszelkie dowody, o których się dowiedzieli, nasuwające przypuszczenie zaistnienia nieprawidłowości określonych w akapicie pierwszym.
   Kierownicy, urzędnicy lub pracownicy Agencji bądź członkowie personelu niepodlegający regulaminowi pracowniczemu nie mogą być w żadnym przypadku poddawani niesprawiedliwemu lub dyskryminacyjnemu traktowaniu w wyniku przekazania przez nich informacji określonych w akapitach pierwszym i drugim.
   Członkowie zarządu, którzy dowiedzieli się o faktach określonych w akapicie pierwszym, powiadamiają przewodniczącego zarządu lub, jeżeli uznają to za użyteczne, bezpośrednio Urząd.
   3.   Pomoc ze strony biura ds. bezpieczeństwa/właściwego urzędnika
   Na żądanie dyrektora Urzędu biuro ds. bezpieczeństwa Agencji lub właściwy urzędnik pomaga Urzędowi w praktycznych aspektach prowadzenia dochodzeń.
   4.   Poinformowanie strony zainteresowanej
   W przypadku powstania podejrzeń wobec członka personelu, kierownika, urzędnika lub pracownika bądź członków personelu niepodlegających regulaminowi pracowniczemu, zainteresowana strona zostaje szybko powiadomiona pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na dochodzenie. W każdym wypadku wnioski odnoszące się indywidualnie do jakiegokolwiek członka personelu, kierownika, urzędnika lub pracownika bądź członka personelu niepodlegającego regulaminowi pracowniczemu Agencji, nie mogą zostać sformułowanie po ukończeniu dochodzenia bez umożliwienia zainteresowanej stronie wyrażenia jej poglądów w odniesieniu do wszystkich faktów jej dotyczących. Wnioski muszą uwzględniać te poglądy.
   W przypadkach wymagających zachowania absolutnej tajemnicy ze względu na dochodzenie i wymagających zastosowania procedur dochodzeniowych należących do właściwości krajowego organu sądowego, możliwość przedstawienia swoich poglądów przez członka personelu, kierownika, urzędnika lub pracownika Agencji bądź członka personelu niepodlegającego regulaminowi pracowniczemu, może zostać odroczona po uzgodnieniu, odpowiednio, z przewodniczącym zarządu lub dyrektorem Agencji. W takich przypadkach nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego, zanim zainteresowana strona nie uzyska możliwości przedstawienia swojego stanowiska.
   5.   Informacja o zakończeniu dochodzenia bez podejmowania dalszych działań
   Jeżeli w następstwie dochodzenia wewnętrznego nie można wytoczyć sprawy przeciwko członkowi personelu, kierownikowi, urzędnikowi lub pracownikowi Agencji bądź członkowi personelu niepodlegającemu regulaminowi pracowniczemu, wobec którego postawiono zarzuty, dochodzenie wewnętrzne zostaje zamknięte bez podejmowania dalszych działań decyzją dyrektora Urzędu, który informuje o tym zainteresowaną stronę na piśmie. Zainteresowana strona może zażądać włączenia tej decyzji do swoich akt osobowych.
   6.   Uchylenie immunitetu
   Każdy wniosek policji krajowej lub organu sądowego o uchylenie immunitetu jurysdykcyjnego kierownika, urzędnika lub pracownika Agencji bądź członka personelu niepodlegajacego regulaminowi pracowniczemu, dotyczący możliwych przypadków nadużyć finansowych, korupcji lub jakiegokolwiek innego nielegalnego działania, zostaje przekazany dyrektorowi Urzędu do zaopiniowania. Jeżeli wniosek o uchylenie immunitetu dotyczy członka zarządu Agencji, Urząd jest powiadamiany.
   7.   Data wejścia w życie
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskich.

      Wiedeń, 23 października 2007 r.

         Anastasia CRICKLEY

            Przewodnicząca Zarządu FRA

      (1)  Dz.U. L 136, 31.5.1999, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 136, 31.5.1999, str. 8.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/1361 z dnia 18 maja 2017 r. zmieniająca decyzję (UE) 2015/5 w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2017/15)

text:
                  21.7.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 190/24

            DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/1361
      z dnia 18 maja 2017 r.
      zmieniająca decyzję (UE) 2015/5 w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2017/15)
      RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
      uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności drugi akapit art. 12 ust. 1 w związku z pierwszym tiret art. 3 ust. 1, a także art. 18 ust. 1,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/5 (EBC/2014/45) (1) ustanawia program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami. Łącznie z trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji, programem zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych oraz programem zakupu w sektorze przedsiębiorstw, program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów (zwanego dalej „programem zakupu aktywów”). Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jakim jest utrzymanie stabilności cen.

                  (2)

                  Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej, w tym przez realizację programu zakupu aktywów, wymaga zdefiniowania narzędzi, instrumentów i procedur, które mają być stosowane przez Eurosystem, tak aby możliwe było prowadzenie takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro.

                  (3)

                  W dniu 22 marca 2017 r. Rada Prezesów zdecydowała o dalszym doprecyzowaniu zasad mających zastosowanie do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami inicjowanych przez podmioty uczestniczące w likwidacji, tak aby zapewnić jednolite traktowanie takich podmiotów pod względem dostępu do operacji polityki pieniężnej Eurosystemu za pośrednictwem programu zakupu aktywów.

                  (4)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2015/5 (EBC/2014/45),

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Zmiany
      W decyzji (UE) 2015/5 (EBC/2014/45) w art. 2 dodaje się pkt 11 w brzmieniu:

                     „11)

                     Podmiot, który zainicjował lub ustanowił zabezpieczone obligacje nie jest podmiotem prywatnym lub publicznym: (i) którego głównym celem jest stopniowe zbywanie swoich aktywów i wygaszenie prowadzonej działalności; lub (ii) który zajmuje się zarządzaniem aktywami lub ich zbywaniem i został utworzony w celu wspierania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów sektora finansowego, w tym podmioty zarządzające aktywami powstałe w wyniku działań restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w formie zastosowania instrumentu wydzielenia aktywów zgodnie z art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (*1) lub przepisów krajowych stanowiących implementację art. 42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (*2).

      Artykuł 2
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2017 r.

         Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 18 maja 2017 r.

               W imieniu Rady Prezesów EBC

            Mario DRAGHI

               Prezes EBC

         (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/5 z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2014/45) (Dz.U. L 1 z 6.1.2015, s. 4).


title: 2014/126/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego I Bezpieczeństwa centrum operacyjne UE/1/2014 z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie mianowania szefa centrum operacyjnego UE służącego misjom i operacji z zakresu wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Rogu Afryki

text:
               11.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 70/27

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA CENTRUM OPERACYJNE UE/1/2014
   z dnia 27 lutego 2014 r.
   w sprawie mianowania szefa centrum operacyjnego UE służącego misjom i operacji z zakresu wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Rogu Afryki
   (2014/126/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2012/173/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie uruchomienia centrum operacyjnego UE służącego misjom i operacji z zakresu wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Rogu Afryki (1), w szczególności jej art. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 3 ust. 1 decyzji 2012/173/WPZiB komandor Ad VAN DER LINDE został niniejszym mianowany szefem centrum operacyjnego UE na okres do dnia 23 marca 2014 r.

               (2)

               Decyzją 2013/725/WPZiB (2) Rada zmieniła decyzję 2012/173/WPZiB. Zgodnie z art. 3 ust. 1a decyzji 2012/173/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania decyzji w sprawie mianowania kolejnych szefów centrum operacyjnego UE.

               (3)

               W dniu 28 listopada 2013 r. Hiszpania zaproponowała komandora Francisca CORNAGA jako kandydata na następcę komandora Ada VAN DER LINDEGO na stanowisku szefa centrum operacyjnego UE.

               (4)

               W dniu 19 grudnia 2013 r. Komitet Wojskowy UE zgodził się na zalecenie, by Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa mianował komandora Francisca CORNAGA szefem centrum operacyjnego UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Komandor Francisco CORNAGO zostaje niniejszym mianowany szefem centrum operacyjnego UE służącego misjom i operacji z zakresu wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Rogu Afryki od dnia 24 marca 2014 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 24 marca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 89 z 27.3.2012, s. 66.

      (2)  Decyzja Rady 2013/725/WPZiB z dnia 9 grudnia 2013 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2012/173/WPZiB w sprawie uruchomienia centrum operacyjnego UE służącego misjom i operacji z zakresu wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Rogu Afryki (Dz.U. L 329 z 10.12.2013, s. 39).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1194 z dnia 4 lipca 2017 r. zmieniająca decyzję 2013/354/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)

text:
               5.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 172/13

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1194
   z dnia 4 lipca 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2013/354/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 3 lipca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/354/WPZiB (1), zgodnie z którą misja EUPOL COPPS jest kontynuowana od dnia 1 lipca 2013 r.

               (2)

               W dniu 7 lipca 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/1108 (2) zmieniającą decyzję 2013/354/WPZiB i przedłużającą jej obowiązywanie od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.

               (3)

               Zgodnie z ustaleniami okresowego przeglądu strategicznego EUPOL COPPS misja powinna zostać przedłużona na okres 12 miesięcy, do dnia 30 czerwca 2018 r.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2013/354/WPZiB.

               (5)

               Misja EUPOL COPPS będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2013/354/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 12 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
               „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUPOL COPPS w okresie od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. wynosi 12 372 000 EUR”;

               2)

               art. 15 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsza decyzja traci moc z dniem 30 czerwca 2018 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 lipca 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/354/WPZiB z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (Dz.U. L 185 z 4.7.2013, s. 12).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/1108 z dnia 7 lipca 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/354/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (Dz.U. L 183 z 8.7.2016, s. 65).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1650 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/217

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1650
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Centrum (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Centrum absolutorium z wykonania budżetu za rok 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (5), w szczególności jego art. 23,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0069/2015),

         1.

            stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób zostało przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

         2.

            zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2013;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 123.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska)

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0539

Dziennik Urzędowy L 194 , 18/07/2001 P. 0038 - 0038

		Decyzja Radyz dnia 5 kwietnia 2001 r.w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska)(2001/539/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dla przewoźników lotniczych Wspólnoty korzystne jest działanie w ramach jednakowych i wyraźnych reguł dotyczących odpowiedzialności za szkody, a reguły te powinny być takie same, jak stosowane wobec przewoźników z państw trzecich.(2) Wspólnota wzięła udział w międzynarodowej konferencji dyplomatycznej w sprawie prawa lotniczego odbywającej się w Montrealu w dniach 10-28 maja 1999 r., której wynikiem było przyjęcie Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska), następnie tę Konwencję podpisała dnia 9 grudnia 1999 r.(3) Stronami Konwencji montrealskiej mogą być regionalne organizacje integracji gospodarczej, które mają kompetencje w odniesieniu do niektórych spraw regulowanych przez Konwencję montrealską.(4) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są właściwe w sprawach objętych Konwencją montrealską, dlatego niezbędna jest im równoczesna jej ratyfikacja w celu zagwarantowania jednakowego i pełnego stosowania przepisów Konwencji w granicach Unii Europejskiej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się Konwencję w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego ("Konwencję montrealską") w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady składa w Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego w imieniu Wspólnoty Europejskiej dokument przewidziany w art. 53 ust. 3 Konwencji montrealskiej, wraz z Deklaracją Kompetencji.Dokument jest składany równocześnie z dokumentami ratyfikacyjnymi wszystkich Państw Członkowskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 5 kwietnia 2001 r.W imieniu RadyB. RosengrenPrzewodniczący[1] Dz.U. C 337 E z 28.11.2000, str. 225.[2] Opinia z dnia 16 stycznia 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/882 z dnia 8 czerwca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/932/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Jemenie

text:
               9.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 143/11

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/882
   z dnia 8 czerwca 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2014/932/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Jemenie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 grudnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/932/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 14 kwietnia 2015 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 2216 (2015), którą między innymi nałożyła embargo na broń skierowane przeciwko Alemu Abdullahowi Salehowi, Abdullahowi Yahyi Al Hakimowi, Abdowi Al-Khaliqowi Al-Huthiemu oraz osobom i podmiotom wskazanym przez komitet ustanowiony na mocy pkt 19 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr 2140 (2014). Pozostaje to bez uszczerbku dla ogólnego zakazu udostępniania zasobów gospodarczych, bezpośrednio lub pośrednio, tym osobom lub podmiotom lub na ich rzecz.

               (3)

               Rezolucja RB ONZ nr 2216 (2015) podkreśla również, że działania zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Jemenu mogą także obejmować naruszanie embarga na broń lub utrudnianie dostarczania pomocy humanitarnej do Jemenu lub dostępu do takiej pomocy lub jej dystrybucji.

               (4)

               Rezolucja RB ONZ nr 2216 (2015) wskazuje również dwie osoby, na które rozciąga się środki ograniczające nałożone na mocy pkt 11 i 15 rezolucji RB ONZ nr 2140 (2014).

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/932/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2014/932/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 zostaje przenumerowany na art. 2a, a w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

                           „d)

                           działania naruszające embargo na broń lub utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej do Jemenu lub dostęp do takiej pomocy, lub jej dystrybucję w Jemenie.”

                     ;

               2)

               art. 2 zostaje przenumerowany na art. 2b, a w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

                           „d)

                           działania naruszające embargo na broń lub utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej do Jemenu lub dostęp do takiej pomocy, lub jej dystrybucję w Jemenie.”

                     ;

               3)

               w art. 2b ust. 5, odniesienie do „art. 2 ust. 1” zastępuje się odniesieniem do „ust. 1”;

               4)

               dodaje się artykuły w brzmieniu:
               „Artykuł 1
               1.   Sprzedaż, dostawa, transfer lub eksport uzbrojenia i wszelkich materiałów z nim związanych, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami wojskowymi, sprzętem wojskowym i paramilitarnym oraz częściami zapasowymi do wyżej wymienionych, osobom i podmiotom wskazanym przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub komitet ustanowiony na mocy pkt 19 rezolucji RB ONZ nr 2140 (2014) – lub na ich rzecz – oraz działającym w ich imieniu lub pod ich kierownictwem w Jemenie, bezpośrednio lub pośrednio, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych, są zakazane bez względu na to, czy pochodzą one z ich terytoriów.
               Osoby i podmioty, o których mowa w niniejszym ustępie, wymieniono w załączniku do niniejszej decyzji.
               2.   Zakazuje się:

                           a)

                           zapewniania pomocy technicznej, szkolenia lub innej pomocy – w tym zapewniania uzbrojonego najemnego personelu wojskowego – związanych z działaniami wojskowymi oraz z dostarczaniem, produkcją, konserwacją i stosowaniem uzbrojenia i wszelkich materiałów z nim związanych, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami wojskowymi i sprzętem wojskowym, sprzętem paramilitarnym oraz częściami zapasowymi do wyżej wymienionych, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, o których mowa w ust. 1;

                           b)

                           zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanych z działaniami wojskowymi, w tym zwłaszcza udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych, a także zapewniania ubezpieczeń i reasekuracji, na potrzeby jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, transferu lub eksportu uzbrojenia i materiałów z nim związanych lub na potrzeby świadczenia związanej z nimi pomocy technicznej lub innej pomocy, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, o których mowa w ust. 1.

                     Artykuł 2
               1.   Państwa członkowskie, w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi oraz zgodnie z prawem krajowym i z prawem międzynarodowym, w szczególności z prawem morza i ze stosownymi umowami międzynarodowymi dotyczącymi lotnictwa cywilnego, dokonują na swoim terytorium, w tym w swoich portach morskich i lotniczych, inspekcji wszystkich ładunków zmierzających do Jemenu, jeżeli państwa te posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że ładunek zawiera przedmioty, których dostawa, sprzedaż, transfer lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
               2.   Stwierdziwszy obecność takich przedmiotów, których dostawa, sprzedaż, transfer lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji, państwa członkowskie zajmują i usuwają te przedmioty, w tym poprzez zniszczenie, pozbawienie cech użytkowych, przechowanie lub transfer do państwa innego niż państwo pochodzenia lub przeznaczenia w celu usunięcia tych przedmiotów.
               3.   Państwa członkowskie niezwłocznie przedkładają Komitetowi Sankcji wstępne pisemne sprawozdanie z inspekcji, o której mowa w ust. 1, zawierające w szczególności wyjaśnienie powodów inspekcji, wyniki takich inspekcji oraz informację, czy zapewniono współpracę i czy podczas inspekcji znaleziono zakazane przedmioty. Ponadto państwa członkowskie przekazują Komitetowi Sankcji w ciągu 30 dni kolejne pisemne sprawozdanie zawierające odpowiednie szczegóły dotyczące inspekcji, zajęcia i usunięcia, oraz odpowiednie szczegóły dotyczące transferu, w tym opis przedmiotów, ich pochodzenie i planowane miejsce przeznaczenia, jeżeli informacje te nie znalazły się we wstępnym pisemnym sprawozdaniu.”.
         Artykuł 2
   W załączniku do decyzji 2014/932/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 czerwca 2015 r.

            W imieniu Rady

         D. REIZNIECE-OZOLA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/932/WPZiB z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Jemenie (Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 147).

      ZAŁĄCZNIK

                  I.

                  Tytuł załącznika do decyzji 2014/932/WPZiB otrzymuje brzmienie:

                     „Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1, art. 2a ust. 1 i art. 2b ust. 1 i 2”
                  .

                  II.

                  Do wykazu w załączniku do decyzji 2014/932/WPZiB dodaje się pozycje w brzmieniu:
                  „4.   Abdulmalik al-Houthi

                     Inne informacje: przywódca jemeńskiego ugrupowania Huti. Zaangażowany w działania zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Jemenu. Data umieszczenia w wykazie ONZ:14.4.2015.

                     Dodatkowe informacje pochodzące ze streszczonego uzasadnienia umieszczenia w wykazie przedstawionego przez Komitet Sankcji:

                  Abdul Malik al-Houthi jest jednym z przywódców ugrupowania, które jest zaangażowane w działania zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Jemenu.
                  We wrześniu 2014 r. siły Houthiego zajęły Sanę, a w styczniu 2015 r. usiłowały samodzielnie zastąpić legalny rząd Jemenu nielegalnym rządem zdominowanym przez członków ugrupowania Huti. Al-Houthi stanął na czele jemeńskiego ugrupowania Huti w 2004 r., po śmierci swojego brata, Husseina Badreddena al-Houthiego. Jako przywódca ugrupowania, al-Houthi wielokrotnie groził jemeńskim władzom dalszymi niepokojami, jeżeli nie spełnią one jego żądań, oraz przetrzymywał prezydenta Abda Rabbuha Mansura Hadiego, premiera i czołowych członków rządu. Prezydent Hadi uciekł wtedy do Adenu. Ugrupowanie Huti rozpoczęło wtedy, z pomocą jednostek wojskowych lojalnych wobec poprzedniego prezydenta Saleha i jego syna, Ahmeda Alego Saleha, kolejną ofensywę w kierunku Adenu.
                  5.   Ahmed Ali Abdullah Saleh

                     Inne informacje: Odegrał kluczową rolę w umożliwieniu militarnej ekspansji ugrupowania Huti. Zaangażowany w działania zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Jemenu. Ahmed Saleh jest synem byłego prezydenta Republiki Jemeńskiej, Alego Abdulaha Saleha. Data umieszczenia w wykazie ONZ:14.4.2015.

                     Dodatkowe informacje pochodzące ze streszczonego uzasadnienia umieszczenia w wykazie przedstawionego przez Komitet Sankcji:

                  Ahmed Ali Saleh działał, aby podważyć autorytet prezydenta Hadiego, zablokować wysiłki Hadiego na rzecz reformy armii oraz utrudniał pokojowe przejście Jemenu do demokracji. Saleh odegrał kluczową rolę w umożliwieniu militarnej ekspansji ugrupowania Huti. Od połowy lutego 2013 r. Ahmed Ali Saleh wydał tysiące sztuk nowej broni członkom gwardii republikańskiej i niezidentyfikowanym szejkom plemiennym. Broń zdobyto w 2010 r. i zarezerwowano do zastosowania, aby zdobyć później lojalność jej odbiorców do celów politycznych.
                  Gdy ojciec Saleha, były prezydent Republiki Jemeńskiej Ali Abdullah Saleh ustąpił ze stanowiska w 2011 r., Ahmed Ali Saleh zatrzymał stanowisko dowódcy jemeńskiej gwardii narodowej. W niecały rok później Saleh został zdymisjonowany przez prezydenta Hadiego, lecz zachował znaczące wpływy wśród jemeńskich wojskowych, nawet po usunięciu ze stanowiska dowódcy. ONZ wskazało Alego Abdullaha Saleha na mocy rezolucji RB ONZ nr 2140 w listopadzie 2014 r.”.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1855 z dnia 13 października 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej oraz Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych dotyczącego przedłużenia okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej w odniesieniu do niektórych zobowiązań dotyczących produktów farmaceutycznych oraz przyznania odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego Porozumienia

text:
               16.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 271/33

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1855
   z dnia 13 października 2015 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej oraz Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych dotyczącego przedłużenia okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej w odniesieniu do niektórych zobowiązań dotyczących produktów farmaceutycznych oraz przyznania odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego Porozumienia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W myśl art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (zwanego dalej „porozumieniem TRIPS”) Rada Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (zwana dalej „Radą TRIPS”) zgodzi się, na podstawie dobrze umotywowanego wniosku członka – kraju najmniej rozwiniętego, na przedłużenie okresu przejściowego.

               (2)

               W dniu 14 listopada 2001 r. konferencja ministerialna Światowej Organizacji Handlu („WTO”) w Ad-Dauha przyjęła deklarację dotyczącą Porozumienia TRIPS oraz zdrowia publicznego (zwaną dalej „deklaracją z Ad-Dauhy”). Stwierdzono w niej, że przedłużenie okresu przejściowego przewidziane w art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS pozostaje bez uszczerbku dla prawa członków – krajów najmniej rozwiniętych do składania wniosków o inne przedłużenia.

               (3)

               Zgodnie z pkt 7 deklaracji z Ad-Dauhy oraz art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS, Rada TRIPS, decyzją z dnia 27 czerwca 2002 r., przedłużyła – do dnia 1 stycznia 2016 r. – okres przejściowy, w trakcie którego członkowie – kraje najmniej rozwinięte nie mają obowiązku zapewnienia ochrony patentowej dla produktów farmaceutycznych.

               (4)

               W dniu 8 lipca 2002 r. Rada Generalna WTO przyjęła ściśle powiązaną z powyższą decyzję, przyznającą członkom – krajom najmniej rozwiniętym odstępstwo od przyznawania wyłącznych praw marketingu na mocy art. 70 ust. 9 porozumienia TRIPS. Odstępstwo to obowiązuje do dnia 1 stycznia 2016 r.

               (5)

               W dniu 23 lutego 2015 r. Bangladesz, w imieniu grupy członków – krajów najmniej rozwiniętych, zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS na czas nieokreślony i przyznanie na czas nieokreślony odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego porozumienia dopóty, dopóki dany członek – kraj najmniej rozwinięty pozostaje członkiem – krajem najmniej rozwiniętym.

               (6)

               Ze względu na fakt, że od 2002 r. obowiązuje już odrębne odstępstwo w odniesieniu do praw własności intelektualnej produktów farmaceutycznych, właściwe jest wyrażenie zgody przez Unię na przedłużenie okresu przejściowego, aby nie utrudniać dostępu do produktów farmaceutycznych członkom – krajom najmniej rozwiniętym.

               (7)

               Niektórzy członkowie WTO wydają się być gotowi na udzielenie przedłużenia na czas nieokreślony i odstępstwa na czas nieokreślony, i w związku z tym Unia powinna przyłączyć się do konsensusu zgodnie ze swoją polityką polegającą na nieustającym poparciu dla deklaracji z Ad-Dauhy. Jeżeli jednak członkowie WTO zdecydują się na kolejne tymczasowe przedłużenie i tymczasowe odstępstwo, Unia powinna również wyrazić zgodę na takie rozwiązanie.

               (8)

               Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Rady TRIPS i Rady Generalnej WTO w odniesieniu do wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych o przedłużenie okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS dotyczącego niektórych zobowiązań odnośnie do produktów farmaceutycznych i przyznania odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego Porozumienia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej oraz Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu („WTO”), jest następujące:

               a)

               wyrazić zgodę na:

                           (i)

                           wniosek członków – krajów najmniej rozwiniętych o przedłużenie okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (zwanego dalej „porozumieniem TRIPS”) w odniesieniu do niektórych zobowiązań dotyczących produktów farmaceutycznych; oraz

                           (ii)

                           wniosek członków – krajów najmniej rozwiniętych o przyznanie im odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 porozumienia TRIPS; oraz

               b)

               wyrazić zgodę na:

                           (i)

                           wniosek o przedłużenie, o którym mowa w lit. a) ppkt (i) niniejszego artykułu, lub o przyznanie odstępstwa, o którym mowa w lit. a) ppkt (ii) niniejszego artykułu, lub oba wnioski, na okres, przez jaki członek – kraj najmniej rozwinięty pozostaje członkiem – krajem najmniej rozwiniętym; lub

                           (ii)

                           wniosek o tymczasowe przedłużenie lub przyznanie tymczasowego odstępstwa, lub oba te wnioski, jeżeli inni członkowie WTO również skłaniają się do jego przyjęcia.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 13 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący


title: 2012/529/UE: Decyzja Rady z dnia 24 września 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 264/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 września 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec
   (2012/529/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Wernera JOSTMEIERA.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Dietmara BROCKESA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Markus TÖNS, Mitglied des Landtags des Landes Nordrhein-Westfalen

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Stefan ENGSTFELD, Mitglied des Landtags des Landes Nordrhein-Westfalen.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Środki wykonawcze (zmiana do art. 81 Regulaminu) #Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie wprowadzenia zmian do art. 81 Regulaminu Parlamentu Europejskiego w sprawie środków wykonawczych (2008/2027(REG))

text:
               12.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 271/76

         Czwartek, 8 maja 2008 r.Środki wykonawcze (zmiana do art. 81 Regulaminu)
   P6_TA(2008)0190
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie wprowadzenia zmian do art. 81 Regulaminu Parlamentu Europejskiego w sprawie środków wykonawczych (2008/2027(REG))
   2009/C 271 E/10

      Parlament Europejski,
   uwzględniając pismo przewodniczącego Parlamentu z dnia 27 marca 2008 r. przedkładające porozumienie międzyinstytucjonalne w formie zatwierdzonej przez Konferencję Przewodniczących w dniu 12 grudnia 2007 r.,
   uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne zawarte między Parlamentem Europejskim a Komisją w sprawie procedur dotyczących wdrażania decyzji Rady 1999/468/WE ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, zmienionej decyzją 2006/512/WE (1),
   uwzględniając art. 120 ust. 2, 201 oraz art. 202 Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0108/2008),

               1.

               podejmuje decyzję o wprowadzeniu do swojego Regulaminu poniższej zmiany;

               2.

               przypomina, iż zmiana ta wchodzi w życie pierwszego dnia najbliższej sesji miesięcznej;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji tytułem informacji.

               TEKST OBOWIĄZUJĄCY

               POPRAWKA

                  Poprawka 1

                  Regulamin Parlamentu Europejskiego

                  Artykuł 81 — ustęp 4 — litera a)

                           a)

                           czas przeznaczony na kontrolę zaczyna upływać w momencie przekazania Parlamentowi projektu środków we wszystkich językach urzędowych;

                           a)

                           czas przeznaczony na kontrolę zaczyna upływać w momencie przekazania Parlamentowi projektu środków we wszystkich językach urzędowych.
                                 W przypadkach, w których mają zastosowanie krótsze terminy (art. 5a ust. 5 lit. b) decyzji Rady 1999/468/WE ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji) oraz w nagłych przypadkach (art. 5a ust. 6 decyzji 1999/468/WE), czas przeznaczony na kontrolę zaczyna upływać od daty otrzymania przez Parlament ostatecznego projektu środków wykonawczych w wersjach językowych przedłożonych członkom komisji ustanowionej zgodnie z decyzją 1999/468/WE, chyba że sprzeciwi się temu przewodniczący właściwej komisji parlamentarnej. Art. 138 nie ma w takim przypadku zastosowania;

      (1)  Teksty przyjęte z dnia 8.5.2008, P6_TA(2008)0189.


title: 2012/674/UE: Decyzja Komisji z dnia 29 października 2012 r. w sprawie przedłużenia okresu dostępności pomocy makrofinansowej Unii Europejskiej udzielonej Bośni i Hercegowinie

text:
               31.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 302/13

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 29 października 2012 r.
   w sprawie przedłużenia okresu dostępności pomocy makrofinansowej Unii Europejskiej udzielonej Bośni i Hercegowinie
   (2012/674/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2009/891/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Bośni i Hercegowinie (1), w szczególności jej art. 1 ust. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie ze wspomnianą wyżej decyzją 2009/891/WE okres, na jaki udostępniono Bośni i Hercegowinie pomoc makrofinansową Unii Europejskiej, upływa w dniu 7 listopada 2012 r.

               (2)

               Artykuł 1 ust. 4 decyzji 2009/891/WE przewiduje możliwość przedłużenia okresu dostępności pomocy o maksymalnie jeden rok.

               (3)

               Okres dostępności pomocy należy przedłużyć o rok w celu ukończenia realizacji programu pomocy finansowej.

               (4)

               W sprawie przedłużenia okresu dostępności pomocy skonsultowano się należycie z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Okres dostępności pomocy makrofinansowej przyznanej Bośni i Hercegowinie przedłuża się o dodatkowy rok, do dnia 7 listopada 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 października 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 320 z 5.12.2009, s. 6.