title: Decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego

text:
               26.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 czerwca 2013 r.
   w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego
   2013/C 180/05
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 286 ust. 2,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Kadencja Ovidiu ISPIR'A ma wygasnąć w dniu 30 czerwca 2013 r.

               (2)

               Należy zatem dokonać nowego mianowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   George PUFAN zostaje niniejszym mianowany na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2019 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 12 czerwca 2013 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2017/46 z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych w Komisji Europejskiej

text:
               11.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 6/40

         DECYZJA KOMISJI (UE, Euratom) 2017/46
   z dnia 10 stycznia 2017 r.
   w sprawie bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych w Komisji Europejskiej
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Systemy teleinformatyczne Komisji są nieodłącznie związane z funkcjonowaniem Komisji, a incydenty związane z bezpieczeństwem systemów IT mogą mieć poważny wpływ na działania podejmowane przez Komisję, jak również na osoby trzecie, w tym osoby fizyczne, przedsiębiorstwa i państwa członkowskie.

               (2)

               Istnieje wiele zagrożeń, które mogą zaszkodzić poufności, integralności lub dostępności systemów teleinformatycznych Komisji oraz informacjom przechowywanym w tych systemach. Zagrożenia te obejmują wypadki, błędy, zamierzone ataki oraz zjawiska naturalne i należy je uznać za rodzaje ryzyka operacyjnego.

               (3)

               Systemom teleinformatycznym należy zapewnić poziom ochrony proporcjonalny do prawdopodobieństwa, wpływu i charakteru rodzajów ryzyka, na które są narażone.

               (4)

               Bezpieczeństwo IT w Komisji powinno zapewnić, by systemy teleinformatyczne Komisji chroniły informacje, które przetwarzają, i funkcjonowały stosownie do potrzeb, gdy zachodzi potrzeba, oraz pod kontrolą uprawnionych użytkowników.

               (5)

               Politykę w zakresie bezpieczeństwa IT Komisji należy wdrażać w sposób spójny z polityką dotyczącą bezpieczeństwa w Komisji.

               (6)

               Dyrekcja ds. Bezpieczeństwa Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa ponosi ogólną odpowiedzialność za bezpieczeństwo w Komisji z upoważnienia członka Komisji odpowiedzialnego za bezpieczeństwo i na jego odpowiedzialność.

               (7)

               Podejście Komisji powinno uwzględniać inicjatywy polityczne UE oraz przepisy dotyczące bezpieczeństwa sieci i informacji, normy branżowe i dobre praktyki, aby było zgodne ze wszystkimi odpowiednimi przepisami i umożliwiało interoperacyjność i kompatybilność.

               (8)

               Departamenty Komisji odpowiedzialne za systemy teleinformatyczne powinny opracować i wdrożyć odpowiednie środki, a środki bezpieczeństwa informatycznego mające na celu ochronę systemów teleinformatycznych powinny być koordynowane w całej Komisji, by zapewnić ich wydajność i skuteczność.

               (9)

               Przepisy i procedury w zakresie dostępu do informacji w kontekście bezpieczeństwa IT, w tym reagowania na incydenty związane z bezpieczeństwem informacji, powinny być proporcjonalne do zagrożenia dla Komisji lub jej personelu i zgodne z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy unijne i o swobodnym przepływie takich danych, a także uwzględniać kwestie tajemnicy zawodowej, jak przewidziano w art. 339 TFUE.

               (10)

               Polityka i przepisy dotyczące systemów teleinformatycznych przetwarzających informacje niejawne UE (EUCI), szczególnie chronione informacje jawne i informacje jawne muszą być w pełni zgodne z decyzjami Komisji (UE, Euratom) 2015/443 (2) i (UE, Euratom) 2015/444 (3).

               (11)

               Komisja powinna dokonać przeglądu swoich przepisów dotyczących bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych wykorzystywanych przez Komisję oraz uaktualnić te przepisy.

               (12)

               Należy zatem uchylić decyzję Komisji C(2006) 3602,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   ROZDZIAŁ 1

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres stosowania
   1.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do wszystkich systemów teleinformatycznych (CIS) posiadanych, zamawianych, zarządzanych i obsługiwanych przez Komisję lub w jej imieniu oraz do każdorazowego wykorzystania przedmiotowych CIS przez Komisję.
   2.   W niniejszej decyzji ustanawia się podstawowe zasady, cele, organizację i obowiązki dotyczące bezpieczeństwa wspomnianych CIS, w szczególności w odniesieniu do departamentów Komisji posiadających, zamawiających, zarządzających lub obsługujących CIS, w tym CIS zapewnianych przez wewnętrznego dostawcę usług informatycznych. Jeżeli CIS jest zapewniany, posiadany, zarządzany lub obsługiwany przez podmiot zewnętrzny na podstawie porozumienia dwustronnego lub umowy dwustronnej z Komisją, postanowienia tego rodzaju porozumienia lub umowy muszą być zgodne z niniejszą decyzją.
   3.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do wszystkich departamentów Komisji i agencji wykonawczych. Jeżeli z CIS Komisji korzystają inne organy i instytucje na podstawie porozumienia dwustronnego z Komisją, postanowienia tego porozumienia muszą być zgodne z niniejszą decyzją.
   4.   Bez uszczerbku dla jakichkolwiek konkretnych wskazań dotyczących poszczególnych grup pracowników, niniejsza decyzja ma zastosowanie do członków Komisji, pracowników Komisji objętych regulaminem pracowniczym urzędników Unii Europejskiej („regulamin pracowniczy”) i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (4), ekspertów krajowych oddelegowanych do Komisji („oddelegowani eksperci krajowi”) (5), zewnętrznych dostawców usług i ich pracowników, stażystów oraz do wszystkich osób mających dostęp do CIS objętego zakresem niniejszej decyzji.
   5.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w zakresie, w jakim jest zgodna z przepisami Unii i z decyzją Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom (6). W szczególności środków przewidzianych w niniejszej decyzji, w tym instrukcji, inspekcji, dochodzeń i środków równoważnych, nie można stosować w odniesieniu do CIS Urzędu, jeżeli narusza to niezależność funkcji dochodzeniowej Urzędu lub poufność informacji otrzymanych przez Urząd w ramach sprawowanej przez niego funkcji.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               1)

               „rozliczany” oznacza odpowiadający za działania, decyzje i wyniki;

               2)

               „CERT–UE” oznacza zespół reagowania na incydenty komputerowe w instytucjach i agencjach UE. Jego zadaniem jest wspieranie instytucji europejskich w zakresie ochrony przed umyślnymi i złośliwymi atakami, które mogłyby naruszyć integralność ich aktywów IT i narazić na szkodę interesy UE. Zakres działań CERT–UE obejmuje zapobieganie, wykrywanie, reagowanie i przywracanie;

               3)

               „departament Komisji” oznacza każdą dyrekcję generalną lub służbę Komisji lub każdy gabinet członka Komisji;

               4)

               „organ ds. bezpieczeństwa Komisji” odnosi się do roli ustanowionej w decyzji (UE, Euratom) 2015/444;

               5)

               „system teleinformatyczny” lub „CIS” oznacza każdy system umożliwiający przetwarzanie informacji w formie elektronicznej, w tym wszystkie zasoby niezbędne do jego działania, a także infrastrukturę, organizację, pracowników i zasoby informatyczne. Definicja ta obejmuje aplikacje biznesowe, wspólne usługi IT, systemy obsługiwane na zewnątrz oraz urządzenia użytkownika końcowego;

               6)

               „Rada Zarządzania Korporacyjnego” zapewnia najwyższy poziom nadzoru zarządzania korporacyjnego w zakresie kwestii operacyjnych i administracyjnych w Komisji;

               7)

               „właściciel danych” oznacza osobę odpowiedzialną za zapewnienie ochrony i wykorzystania konkretnych danych przetwarzanych przez CIS;

               8)

               „zbiór danych” oznacza zbiór informacji przeznaczony do celów konkretnego procesu biznesowego lub działania Komisji;

               9)

               „procedura awaryjna” oznacza uprzednio określony zbiór metod i obowiązków na potrzeby reagowania na nagłe sytuacje, mających zapobiec istotnemu oddziaływaniu na Komisję;

               10)

               „polityka w zakresie bezpieczeństwa informacji” oznacza zbiór celów związanych z bezpieczeństwem informacji, które są lub mają zostać ustanowione, wdrożone i sprawdzone. Obejmuje ona między innymi decyzje (UE, Euratom) 2015/444 i (UE, Euratom) 2015/443;

               11)

               „Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji” oznacza organ zarządzający, który wspiera Radę Zarządzania Korporacyjnego w jej zadaniach związanych z bezpieczeństwem IT;

               12)

               „wewnętrzny dostawca usług IT” oznacza departament Komisji świadczący wspólne usługi IT;

               13)

               „bezpieczeństwo IT” lub „bezpieczeństwo CIS” oznacza zachowanie poufności, integralności i dostępności CIS oraz zbiorów danych, które są w nich przetwarzane;

               14)

               „wytyczne w sprawie bezpieczeństwa IT” obejmują zalecane, ale dobrowolne środki, które mają na celu wsparcie norm bezpieczeństwa IT lub służą jako odniesienie w przypadku, w którym nie została wprowadzona żadna norma;

               15)

               „incydent związany z bezpieczeństwem IT” oznacza każde zdarzenie, które mogłyby negatywnie wpłynąć na poufność, integralność lub dostępność CIS;

               16)

               „środek bezpieczeństwa IT” oznacza środek techniczny lub organizacyjny mający na celu ograniczanie ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT;

               17)

               „potrzeba w zakresie bezpieczeństwa IT” oznacza dokładną i jednoznaczną definicję poziomów poufności, integralności i dostępności związanych z informacją lub systemem IT w celu określenia wymaganego poziomu ochrony;

               18)

               „cel związany z bezpieczeństwem IT” oznacza oświadczenie o zamiarze przeciwdziałania określonym zagrożeniom lub spełnienia określonych organizacyjnych wymogów lub założeń związanych z bezpieczeństwem;

               19)

               „plan bezpieczeństwa IT” oznacza dokumentację środków bezpieczeństwa IT, które są wymagane, by spełnić potrzeby CIS w zakresie bezpieczeństwa IT;

               20)

               „polityka w zakresie bezpieczeństwa IT” oznacza zbiór celów związanych z bezpieczeństwem IT, które są lub mają zostać ustanowione, wdrożone i sprawdzone. Obejmuje ona niniejszą decyzję i jej przepisy wykonawcze;

               21)

               „wymóg bezpieczeństwa IT” oznacza potrzebę w zakresie bezpieczeństwa IT sformalizowaną za pośrednictwem uprzednio zdefiniowanego procesu;

               22)

               „ryzyko związane z bezpieczeństwem IT” oznacza wpływ, jaki zagrożenie dla bezpieczeństwa IT może wywrzeć na CIS, wykorzystując jego podatność; ryzyko związane z bezpieczeństwem IT jako takie charakteryzują dwa czynniki: 1) niepewność, tj. prawdopodobieństwo, że zagrożenie związane z bezpieczeństwem IT spowoduje niepożądane zdarzenie; oraz 2) wpływ, tj. konsekwencje, jakie tego rodzaju niepożądane zdarzenie może mieć dla CIS;

               23)

               „normy bezpieczeństwa IT” oznaczają szczególne obowiązkowe środki bezpieczeństwa IT, które ułatwiają egzekwowanie i wspieranie polityki w zakresie bezpieczeństwa IT;

               24)

               „strategia bezpieczeństwa IT” oznacza zbiór projektów i działań, które mają ułatwić realizację celów Komisji i które muszą zostać ustanowione, wdrożone i sprawdzone;

               25)

               „zagrożenie związane z bezpieczeństwem IT” oznacza czynnik mogący potencjalnie doprowadzić do niepożądanego zdarzenia, które może zaszkodzić CIS; tego rodzaju zagrożenia mogą być przypadkowe lub zamierzone i obejmują elementy zagrażające, potencjalne cele i metody ataku;

               26)

               „lokalny pełnomocnik ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego” oznacza urzędnika odpowiedzialnego za kontakty w zakresie bezpieczeństwa IT w danym departamencie Komisji;

               27)

               „dane osobowe”, „przetwarzanie danych osobowych”, „administrator danych” i „zbiór danych osobowych” mają takie samo znaczenie jak w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001, w szczególności w jego art. 2;

               28)

               „przetwarzanie informacji” oznacza wszystkie funkcje CIS w odniesieniu do zbiorów danych, w tym tworzenie, modyfikację, wyświetlanie, przechowywanie, przesyłanie, usuwanie i archiwizowanie informacji; CIS może zapewniać przetwarzanie informacji jako zbiór funkcji na potrzeby użytkowników i jako usługi IT w stosunku do innych CIS;

               29)

               „tajemnica zawodowa” oznacza ochronę informacji związanych z danymi biznesowymi objętych ze względu na swój charakter tajemnicą zawodową, a zwłaszcza informacji dotyczących przedsiębiorstw i ich stosunków handlowych lub kosztów własnych zgodnie z art. 339 TFUE;

               30)

               „odpowiedzialny” oznacza zobowiązany do działania i podejmowania decyzji w celu osiągnięcia wymaganych wyników;

               31)

               „bezpieczeństwo w Komisji” oznacza bezpieczeństwo osób, mienia i informacji w Komisji, a w szczególności integralność fizyczną osób i mienia, integralność, poufność i dostępność informacji i systemów teleinformatycznych, jak również swobodne funkcjonowanie działań Komisji;

               32)

               „wspólna usługa IT” oznacza usługę świadczoną przez CIS na rzecz innych CIS w zakresie przetwarzania informacji;

               33)

               „właściciel systemu” oznacza jednostkę odpowiedzialną w ogólnym ujęciu za udzielenie zamówienia na CIS, jego opracowywanie, integrację, modyfikację, działanie, utrzymywanie i wycofanie;

               34)

               „użytkownik” oznacza każdą osobę wykorzystującą funkcję zapewnianą przez CIS zarówno w samej Komisji, jak i poza nią.

         Artykuł 3
   Zasady bezpieczeństwa IT w Komisji
   1.   Bezpieczeństwo IT w Komisji opiera się na zasadach legalności, przejrzystości, proporcjonalności i odpowiedzialności.
   2.   Kwestie związane z bezpieczeństwem IT uwzględnia się od początku procesu opracowywania i wdrażania CIS Komisji. W tym celu zaangażowane są Dyrekcja Generalna ds. Informatyki i Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa w ramach ich odpowiednich zakresów odpowiedzialności.
   3.   Skuteczne bezpieczeństwo IT zapewnia odpowiednie poziomy:

               a)

               autentyczności: gwarancja, że informacje są prawdziwe i pochodzą z rzetelnych źródeł;

               b)

               dostępności: cecha polegająca na tym, że informacje są dostępne i gotowe do wykorzystania na wniosek uprawnionego podmiotu;

               c)

               poufności: cecha polegająca na tym, że informacje nie są ujawniane nieupoważnionym osobom lub podmiotom ani do celów nieuprawnionego przetwarzania;

               d)

               integralności: cecha polegająca na zachowywaniu dokładności i kompletności zasobów i informacji;

               e)

               niezaprzeczalności: możliwość udowodnienia, że działanie lub zdarzenie miało miejsce, aby następnie nie można było zaprzeczyć wystąpieniu tego działania lub zdarzenia.

               f)

               ochrony danych osobowych: zapewnianie odpowiednich zabezpieczeń w odniesieniu do danych osobowych jest w pełni zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001;

               g)

               tajemnicy zawodowej: ochrona informacji objętych ze względu na swój charakter tajemnicą zawodową, a zwłaszcza informacji dotyczących przedsiębiorstw i ich stosunków handlowych lub kosztów własnych zgodnie z art. 339 TFUE.

         4.   Bezpieczeństwo IT opiera się na procesie zarządzania ryzykiem. Celem tego procesu jest określenie poziomów rodzajów ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT i określenie środków bezpieczeństwa mających na celu ograniczenie takich rodzajów ryzyka do określonego poziomu przy zachowaniu proporcjonalnych kosztów.
   5.   Każdy CIS musi zostać zidentyfikowany, przypisany do właściciela systemu i zapisany w wykazie.
   6.   Wymogi dotyczące bezpieczeństwa wszystkich CIS określa się na podstawie ich potrzeb w zakresie bezpieczeństwa oraz potrzeb w zakresie bezpieczeństwa informacji, które przetwarzają. CIS, które świadczą usługi na rzecz innych CIS, mogą być projektowane w taki sposób, aby wspierać określone poziomy potrzeb w zakresie bezpieczeństwa.
   7.   Plany bezpieczeństwa IT i środki bezpieczeństwa IT są proporcjonalne do potrzeb w zakresie bezpieczeństwa CIS.
   Procesy związane z tymi zasadami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   ROZDZIAŁ 2

      ORGANIZACJA I ZAKRES OBOWIĄZKÓW

   Artykuł 4
   Rada Zarządzania Korporacyjnego
   Rada Zarządzania Korporacyjnego ponosi ogólną odpowiedzialność za zarządzanie całym bezpieczeństwem IT w Komisji.
   Artykuł 5
   Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji
   1.   Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji przewodniczy Zastępca Sekretarza Generalnego odpowiedzialny za zarządzaniem bezpieczeństwem IT w Komisji. Jej członkowie reprezentują interesy związane z biznesem, technologią i bezpieczeństwem w departamentach Komisji oraz obejmują przedstawicieli Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki, Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu oraz zmieniających się co dwa lata na zasadzie rotacji przedstawicieli czterech innych zaangażowanych departamentów Komisji, w których bezpieczeństwo IT stanowi ważny aspekt w kontekście ich działań. Członkami są osoby należące do kadry kierowniczej wyższego szczebla.
   2.   Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji wspiera Radę Zarządzania Korporacyjnego w wykonywaniu jej zadań związanych z bezpieczeństwem IT. Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji ponosi odpowiedzialność operacyjną za zarządzanie całością bezpieczeństwa IT w Komisji.
   3.   Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji zaleca politykę Komisji w zakresie bezpieczeństwa IT, którą Komisja powinna przyjąć.
   4.   Dwa razy w roku Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji dokonuje przeglądu kwestii związanych z zarządzaniem, jak również kwestii związanych z bezpieczeństwem IT, w tym poważnych incydentów związanych z bezpieczeństwem IT, i składa sprawozdania na ten temat Radzie Zarządzania.
   5.   Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji monitoruje ogólne wdrożenie niniejszej decyzji oraz przeprowadza jego przegląd i składa Radzie Zarządzania Korporacyjnego sprawozdania na ten temat.
   6.   Na wniosek Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji dokonuje przeglądu wdrożenia aktualnej strategii bezpieczeństwa IT oraz zatwierdza i monitoruje jej wdrażanie. Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji składa Radzie Zarządzania Korporacyjnego sprawozdania na ten temat.
   7.   Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji monitoruje, ocenia i kontroluje sytuację w zakresie postępowania z ryzykiem, na które narażone są informacje korporacyjne, oraz posiada uprawnienie do wydawania w stosownych przypadkach formalnych wymogów w zakresie poprawy sytuacji.
   Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 6
   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa
   W odniesieniu do bezpieczeństwa IT na Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa ciążą poniższe obowiązki. Dyrekcja ta:

               1)

               zapewnia dostosowanie polityki w zakresie bezpieczeństwa IT i polityki Komisji w zakresie bezpieczeństwa informacji;

               2)

               ustanawia ramy na potrzeby upoważnienia do stosowania technologii szyfrujących w zakresie przechowywania i przekazywania informacji za pośrednictwem CIS;

               3)

               informuje Dyrekcję Generalną ds. Informatyki o konkretnych zagrożeniach, które mogą mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo CIS i zbiorów danych, które są w nich przetwarzane;

               4)

               przeprowadza kontrole bezpieczeństwa IT, aby ocenić zgodność CIS Komisji z polityką w zakresie bezpieczeństwa, oraz przedstawia ich wyniki Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji;

               5)

               ustanawia ramy w zakresie upoważnienia dostępu do CIS Komisji z sieci zewnętrznych oraz powiązanych odpowiednich przepisów bezpieczeństwa, a także opracowuje odpowiednie normy bezpieczeństwa IT i wytyczne w sprawie bezpieczeństwa IT w ścisłej współpracy z Dyrekcją Generalną ds. Informatyki;

               6)

               proponuje zasady i przepisy dotyczące outsourcingu CIS, aby utrzymać właściwą kontrolę bezpieczeństwa informacji;

               7)

               opracowuje odpowiednie normy bezpieczeństwa IT oraz wytyczne w sprawie bezpieczeństwa IT w związku z art. 6, w ścisłej współpracy z Dyrekcją Generalną ds. Informatyki.

         Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 7
   Dyrekcja Generalna ds. Informatyki
   W odniesieniu do ogólnego bezpieczeństwa IT Komisji na Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki ciążą poniższe obowiązki. Dyrekcja ta:

               1)

               opracowuje normy bezpieczeństwa IT oraz wytyczne w sprawie bezpieczeństwa IT, z wyjątkiem przewidzianych w art. 6, w ścisłej współpracy z Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa w celu zapewnienia spójności między polityką w zakresie bezpieczeństwa IT a polityką Komisji w zakresie bezpieczeństwa informacji oraz przedstawia je Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji;

               2)

               ocenia metody, procesy i wyniki zarządzania rodzajami ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT w odniesieniu do wszystkich departamentów Komisji i składa regularnie sprawozdania na ten temat Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji;

               3)

               przedstawia bieżącą strategię bezpieczeństwa IT Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji do przeglądu i zatwierdzenia, a następnie przyjęcia przez Radę Zarządzania Korporacyjnego, oraz przedstawia program, w tym planowanie projektów i działań mających na celu wdrożenie strategii bezpieczeństwa IT;

               4)

               monitoruje realizację strategii bezpieczeństwa IT Komisji i składa regularnie sprawozdania na ten temat Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji;

               5)

               monitoruje rodzaje ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT i środki bezpieczeństwa IT wdrożone w CIS oraz składa regularnie sprawozdania na ten temat Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji;

               6)

               składa regularnie Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji sprawozdania na temat ogólnego wykonania i przestrzegania niniejszej decyzji;

               7)

               po konsultacjach z Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa wymaga od właścicieli systemów podjęcia określonych środków bezpieczeństwa IT w celu ograniczenia rodzajów ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT, na jakie narażone są CIS Komisji;

               8)

               zapewnia, aby właściciele systemów i właściciele danych mieli dostęp do odpowiedniego katalogu usług w zakresie bezpieczeństwa IT Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki, dzięki któremu będą mogli wywiązać się ze swoich obowiązków związanych z bezpieczeństwem IT oraz stosować się do polityki w zakresie bezpieczeństwa IT i norm bezpieczeństwa IT;

               9)

               zapewnia właścicielom systemu i właścicielom danych odpowiednią dokumentację oraz konsultuje się z nimi, w stosownych przypadkach, w sprawie środków bezpieczeństwa IT wdrażanych na potrzeby ich usług IT w celu ułatwienia im zachowania zgodności z polityką w zakresie bezpieczeństwa IT oraz wspierania właścicieli systemów w zarządzaniu ryzykiem w obszarze IT;

               10)

               organizuje regularne spotkania sieci lokalnych pełnomocników ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego (LISO) i wspiera ich w wykonywaniu ich obowiązków;

               11)

               określa potrzeby szkoleniowe i koordynuje programy szkoleniowe w zakresie bezpieczeństwa IT we współpracy z departamentami Komisji oraz opracowuje, wdraża i koordynuje kampanie na rzecz poszerzania wiedzy w obszarze bezpieczeństwa IT w ścisłej współpracy z Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa;

               12)

               zapewnia, aby właściciele systemów, właściciele danych oraz inne podmioty pełniące funkcje związane z bezpieczeństwem IT w departamentach Komisji zapoznali się z polityką w zakresie bezpieczeństwa IT;

               13)

               powiadamia Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa o określonych zagrożeniach związanych z bezpieczeństwem IT, incydentach i wyjątkach dotyczących polityki Komisji w zakresie bezpieczeństwa IT zgłoszonych przez właścicieli systemów, które mogły znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo w Komisji;

               14)

               w związku ze swoją rolą wewnętrznego dostawcy usług IT przekazuje Komisji katalog wspólnych usług IT, które zapewniają określone poziomy bezpieczeństwa. Odbywa się to poprzez systematyczne ocenianie rodzajów ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT, zarządzanie nim i monitorowanie w celu wdrożenia środków bezpieczeństwa dla osiągnięcia określonego poziomu bezpieczeństwa.

         Powiązane procesy i bardziej szczegółowe obowiązki zostają doprecyzowane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 8
   Departamenty Komisji
   W odniesieniu do bezpieczeństwa IT w swoim departamencie każdy szef departamentu Komisji:

               1)

               w odniesieniu do każdego CIS – formalnie wyznacza właściciela systemu, będącego urzędnikiem lub pracownikiem zatrudnionym na czas określony, który będzie odpowiadał za bezpieczeństwo IT tego systemu, a także w odniesieniu do każdego zbioru danych przechowywanego w CIS – formalnie wyznacza właściciela danych, który powinien należeć do tej samej jednostki administracyjnej będącej administratorem danych w odniesieniu do zbiorów danych podlegających rozporządzeniu (WE) nr 45/2001;

               2)

               formalnie wyznacza lokalnego pełnomocnika ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego, który może pełnić obowiązki niezależnie od właścicieli systemów i właścicieli danych. Lokalnego pełnomocnika ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego można przypisać do jednego lub kilku departamentów Komisji;

               3)

               zapewnia, aby opracowane i wdrożone zostały odpowiednie oceny rodzajów ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT oraz plany bezpieczeństwa IT;

               4)

               zapewnia regularne przekazywanie Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki podsumowania rodzajów ryzyka i środków związanych z bezpieczeństwem IT;

               5)

               zapewnia, przy wsparciu Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki, wprowadzanie odpowiednich procesów, procedur i rozwiązań celem zapewnienia efektywnego wykrywania, zgłaszania i rozwiązywania incydentów związanych z bezpieczeństwem IT ich systemów teleinformatycznych;

               6)

               uruchamia procedury awaryjne w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa IT;

               7)

               spoczywa na nim ostateczna odpowiedzialność za bezpieczeństwo IT, co obejmuje obowiązki właściciela systemu i właściciela danych;

               8)

               jest właściwy w odniesieniu do rodzajów ryzyka dotyczącego jego systemów teleinformatycznych i zbiorów danych;

               9)

               rozstrzyga wszystkie spory między właścicielami danych a właścicielami systemów, a w przypadku utrzymywania się sporu przekazuje sprawę Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji do rozstrzygnięcia;

               10)

               zapewnia wdrożenie planów bezpieczeństwa IT i środków bezpieczeństwa IT oraz odpowiednie uwzględnienie zagrożeń.

         Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 9
   Właściciele systemów
   1.   Właściciel systemu jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo IT systemu teleinformatycznego i składa sprawozdania szefowi departamentu Komisji.
   2.   W odniesieniu do bezpieczeństwa IT właściciel systemu:

               a)

               zapewnia zgodność CIS z polityką w zakresie bezpieczeństwa IT;

               b)

               zapewnia dokładne zarejestrowanie CIS w stosownym wykazie;

               c)

               ocenia rodzaje ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT i określa potrzeby w zakresie bezpieczeństwa IT w odniesieniu do każdego CIS, we współpracy z właścicielami danych i w porozumieniu z Dyrekcją Generalną ds. Informatyki;

               d)

               przygotowuje plan bezpieczeństwa, w tym, w stosownych przypadkach, szczegółowe informacje na temat ocenionych rodzajów ryzyka oraz wszelkich dodatkowych wymaganych środków bezpieczeństwa;

               e)

               wdraża odpowiednie środki bezpieczeństwa IT, proporcjonalne do zidentyfikowanych rodzajów ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT, i postępuje zgodnie z zaleceniami zatwierdzonymi przez Radę Sterującą ds. Bezpieczeństwa Informacji;

               f)

               określa wszelkie zależności od innych systemów teleinformatycznych lub wspólnych usług IT oraz, w stosownych przypadkach, wdraża środki bezpieczeństwa na podstawie poziomów bezpieczeństwa zaproponowanych przez te systemy teleinformatyczne lub wspólne usługi IT;

               g)

               zarządza rodzajami ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT i je monitoruje;

               h)

               regularnie zgłasza szefowi departamentu Komisji profil ryzyka związanego z bezpieczeństwem IT swojego CIS oraz powiadamia Dyrekcję Generalną ds. Informatyki o powiązanych rodzajach ryzyka, działaniach z zakresu zarządzania ryzykiem oraz podjętych środkach bezpieczeństwa;

               i)

               konsultuje z lokalnym pełnomocnikiem ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego z odpowiedniego departamentu Komisji kwestie związane z bezpieczeństwem IT;

               j)

               wydaje instrukcje dla użytkowników dotyczące korzystania z CIS i powiązanych danych oraz dotyczące obowiązków użytkowników związanych z CIS;

               k)

               działając jako organ ds. kryptograficznych, wymaga od Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa upoważnienia w odniesieniu do każdego CIS korzystającego z technologii szyfrowania;

               l)

               z wyprzedzeniem konsultuje się z organem ds. bezpieczeństwa Komisji w sprawie każdego systemu przetwarzania informacji niejawnych UE;

               m)

               zapewnia przechowywanie kopii zapasowych wszystkich kluczy deszyfrujących w depozycie. Odzyskiwanie zaszyfrowanych danych przeprowadza się tylko wtedy, gdy jest to dozwolone zgodnie z ramami określonymi przez Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa;

               n)

               przestrzega przekazanych przez odpowiedniego administratora danych instrukcji, które dotyczą ochrony danych osobowych oraz stosowania przepisów o ochronie danych na temat bezpieczeństwa przetwarzania danych;

               o)

               powiadamia Dyrekcję Generalną ds. Informatyki o wszelkich odstępstwach od polityki Komisji w zakresie bezpieczeństwa IT, w tym o odpowiednich uzasadnieniach;

               p)

               zgłasza szefowi departamentu Komisji wszelkie nierozwiązywalne spory między właścicielem danych a właścicielem systemu oraz, stosownie do przypadku, powiadamia w odpowiednim czasie odpowiednie zainteresowane strony o incydentach związanych z bezpieczeństwem IT w zależności od ich stopnia zagrożenia zgodnie z art. 15;

               q)

               w odniesieniu do systemów zewnętrznych zapewnia uwzględnienie odpowiednich przepisów dotyczących bezpieczeństwa IT w umowach outsourcingowych oraz zgłoszenie incydentów związanych z bezpieczeństwem IT występujących w zewnętrznym CIS zgodnie z art. 15;

               r)

               w odniesieniu do CIS zapewniającego wspólne usługi IT zapewnia i jasno dokumentuje określony poziom bezpieczeństwa oraz zapewnia wdrożenie środków bezpieczeństwa w odniesieniu do tego CIS w celu osiągnięcia określonego poziomu bezpieczeństwa.

         3.   Właściciele systemów mogą formalnie przekazywać część lub całość swoich zadań związanych z bezpieczeństwem IT, nadal jednak pozostają odpowiedzialni za bezpieczeństwo IT swojego CIS.
   Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 10
   Właściciele danych
   1.   Właściciel danych jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo IT określonego zbioru danych przed szefem departamentu Komisji oraz jest rozliczany z kwestii poufności, integralności i dostępności zbioru danych.
   2.   W odniesieniu do tego zbioru danych właściciel danych:

               a)

               zapewnia właściwą klasyfikację wszystkich zbiorów danych, za które odpowiada, zgodnie z decyzjami (UE, Euratom) 2015/443 i (UE, Euratom) 2015/444;

               b)

               określa potrzeby w zakresie bezpieczeństwa informacji i informuje odpowiednich właścicieli systemów o tych potrzebach;

               c)

               uczestniczy w ocenie ryzyka dotyczącej CIS;

               d)

               zgłasza szefowi departamentu Komisji wszelkie nierozwiązywalne spory między właścicielem danych a właścicielem systemu;

               e)

               zgłasza incydenty związane z bezpieczeństwem IT, jak przewidziano w art. 15.

         3.   Właściciele danych mogą formalnie przekazywać część lub całość swoich zadań związanych z bezpieczeństwem IT, nadal jednak zachowują zakres odpowiedzialności określony w niniejszym artykule.
   Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 11
   Lokalni pełnomocnicy ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego
   W odniesieniu do bezpieczeństwa IT lokalny pełnomocnik ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego:

               a)

               aktywnie identyfikuje właścicieli systemów, właścicieli danych i inne podmioty pełniące funkcje związane z bezpieczeństwem IT w departamentach Komisji oraz informuje ich o polityce w zakresie bezpieczeństwa IT;

               b)

               w ramach sieci lokalnych pełnomocników ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego kontaktuje się z Dyrekcją Generalną ds. Informatyki w sprawach dotyczących bezpieczeństwa IT w departamentach Komisji;

               c)

               uczestniczy w organizowanych regularnie spotkaniach lokalnych pełnomocników ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego;

               d)

               prowadzi przegląd procesu zarządzania ryzykiem związanym z bezpieczeństwem informacji oraz przegląd procesu opracowywania i wdrażania planów bezpieczeństwa w odniesieniu do systemów informatycznych;

               e)

               doradza właścicielom danych, właścicielom systemów i szefom departamentów Komisji w kwestiach związanych z bezpieczeństwem IT;

               f)

               wspólnie z Dyrekcją Generalną ds. Informatyki rozpowszechnia dobre praktyki w zakresie bezpieczeństwa IT oraz proponuje określone programy uświadamiające i szkoleniowe;

               g)

               przedkłada szefowi departamentu Komisji sprawozdania dotyczące bezpieczeństwa IT oraz określa braki i usprawnienia.

         Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 12
   Użytkownicy
   1.   W odniesieniu do bezpieczeństwa IT użytkownicy:

               a)

               postępują zgodnie z polityką w zakresie bezpieczeństwa IT i wydanymi przez właściciela systemu instrukcjami dotyczącymi korzystania z danego CIS;

               b)

               zgłaszają incydenty związane z bezpieczeństwem IT, jak przewidziano w art. 15.

         2.   Korzystanie z CIS Komisji z naruszeniem polityki w zakresie bezpieczeństwa IT lub instrukcji wydanych przez właściciela systemu może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
   Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   ROZDZIAŁ 3

      WYMOGI I OBOWIĄZKI ZWIĄZANE Z BEZPIECZEŃSTWEM

   Artykuł 13
   Wykonanie niniejszej decyzji
   1.   Przyjęcie przepisów wykonawczych dotyczących art. 6, a także związanych z nimi norm i wytycznych, będzie przedmiotem decyzji Komisji w sprawie uprawnień przysługujących członkowi Komisji odpowiedzialnemu za kwestie bezpieczeństwa.
   2.   Przyjęcie wszystkich pozostałych przepisów wykonawczych do niniejszej decyzji, a także związanych z nimi norm bezpieczeństwa IT i wytycznych w sprawie bezpieczeństwa IT, będzie przedmiotem decyzji Komisji w sprawie uprawnień przysługujących członkowi Komisji odpowiedzialnemu za kwestie informatyczne.
   3.   Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji zatwierdza przepisy wykonawcze, normy i wytyczne wspomniane w ust. 1 i 2 powyżej przed ich przyjęciem.
   Artykuł 14
   Obowiązek przestrzegania
   1.   Przestrzeganie przepisów opisanych w polityce w zakresie bezpieczeństwa IT i norm bezpieczeństwa IT jest obowiązkowe.
   2.   Nieprzestrzeganie polityki w zakresie bezpieczeństwa IT i norm bezpieczeństwa IT może pociągać za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną zgodnie z traktatami, regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz sankcje umowne lub czynności prawne wynikające z krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych.
   3.   Dyrekcję Generalną ds. Informatyki powiadamia się o wszelkich odstępstwach od polityki w zakresie bezpieczeństwa IT.
   4.   Jeżeli Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji stwierdza, że istnieje stałe niedopuszczalne ryzyko związane z CIS Komisji, Dyrekcja Generalna ds. Informatyki we współpracy z właścicielem systemu proponuje środki ograniczające ryzyko, które podlegają zatwierdzeniu przez Radę Sterującą ds. Bezpieczeństwa Informacji. Środki te mogą, między innymi, obejmować wzmocnione monitorowanie i sprawozdawczość, ograniczenia usług i odłączenie.
   5.   W razie potrzeby Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji nakłada obowiązek wdrożenia zatwierdzonych środków ograniczających ryzyko. Rada Sterująca ds. Bezpieczeństwa Informacji może również zalecić Dyrektorowi Generalnemu Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa wszczęcie postępowania administracyjnego. Dyrekcja Generalna ds. Informatyki informuje Radę Sterującą ds. Bezpieczeństwa Informacji o każdej sytuacji, w której zastosowano środki ograniczające ryzyko.
   Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   Artykuł 15
   Reagowanie na incydenty związane z bezpieczeństwem IT
   1.   Dyrekcja Generalna ds. Informatyki jest odpowiedzialna za zapewnienie głównej operacyjnej zdolności reagowania na incydenty związane z bezpieczeństwem IT w Komisji Europejskiej.
   2.   Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, jako zainteresowana strona mająca swój udział w reagowaniu na incydenty związane z bezpieczeństwem IT:

               a)

               ma prawo dostępu do informacji zbiorczych zawartych we wszystkich rejestrach incydentów i pełnych rejestrów po złożeniu stosownego wniosku;

               b)

               uczestniczy w działaniach grup ds. zarządzania sytuacjami kryzysowymi obejmującymi incydenty związane z bezpieczeństwem IT oraz w procedurach awaryjnych związanych z bezpieczeństwem IT;

               c)

               odpowiada za kontakty z organami ścigania i służbami wywiadowczymi;

               d)

               wykonuje analizę kryminalistyczną dotyczącą bezpieczeństwa cybernetycznego zgodnie z art. 11 decyzji (UE, Euratom) 2015/443;

               e)

               podejmuje decyzje w sprawie wszczęcia formalnego postępowania;

               f)

               powiadamia Dyrekcję Generalną ds. Informatyki o wszelkich incydentach związanych z bezpieczeństwem IT, które mogą zagrażać innym CIS.

         3.   Dyrekcja Generalna ds. Informatyki regularnie komunikuje się z Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa w celu wymiany informacji i koordynowania reakcji na incydenty związane z bezpieczeństwem IT, które mogą wymagać wszczęcia formalnego postępowania.
   4.   W stosownych przypadkach usługi w zakresie koordynowania reakcji na incydenty – oferowane instytucjom, organom i agencjom UE przez zespół reagowania na incydenty komputerowe („CERT–UE”) – mogą być wykorzystywane do wspierania procesu reagowania na incydenty oraz wymiany wiedzy z innymi zagrożonymi instytucjami i agencjami UE.
   5.   Właściciele systemów uczestniczący w incydencie związanym z bezpieczeństwem IT:

               a)

               niezwłocznie powiadamiają swoich szefów departamentów Komisji, Dyrekcję Generalną ds. Informatyki, Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, lokalnego pełnomocnika ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego oraz, w stosownych przypadkach, właściciela danych o wszelkich poważnych incydentach związanych z bezpieczeństwem IT, w szczególności tych, które dotyczą naruszenia poufności danych;

               b)

               współpracują z odpowiednimi organami Komisji i przestrzegają ich instrukcji dotyczących zgłaszania incydentów, reagowania na nie i stosowania środków zaradczych.

         6.   Użytkownicy powiadamiają w stosownym czasie odpowiedni helpdesk IT o wszystkich rzeczywistych lub podejrzewanych incydentach związanych z bezpieczeństwem IT.
   7.   Właściciele danych powiadamiają w stosownym czasie zespół reagowania na incydenty związane z bezpieczeństwem IT o wszystkich rzeczywistych lub podejrzewanych incydentach związanych z bezpieczeństwem IT.
   8.   Dyrekcja Generalna ds. Informatyki, przy wsparciu innych uczestniczących zainteresowanych stron, jest odpowiedzialna za reagowanie na wszelkie incydenty związane z bezpieczeństwem IT wykryte w odniesieniu do CIS Komisji, które nie są systemami obsługiwanymi przez firmy zewnętrzne.
   9.   Dyrekcja Generalna ds. Informatyki powiadamia o incydentach związanych z bezpieczeństwem IT zagrożone departamenty Komisji, odpowiednich lokalnych pełnomocników ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego oraz, w stosownych przypadkach, CERT–UE na zasadzie wiedzy koniecznej.
   10.   Dyrekcja Generalna ds. Informatyki składa regularnie Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji sprawozdania na temat poważnych incydentów związanych z bezpieczeństwem IT, które zagrażają CIS Komisji.
   11.   Odpowiedni lokalny pełnomocnik ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego uzyskuje, na wniosek, dostęp do rejestrów incydentów związanych z bezpieczeństwem IT dotyczących CIS departamentu Komisji.
   12.   W przypadku poważnego incydentu związanego z bezpieczeństwem IT Dyrekcja Generalna ds. Informatyki pełni rolę punktu kontaktowego na potrzeby zarządzania sytuacjami kryzysowymi poprzez koordynowanie działań grup ds. zarządzania kryzysowego na wypadek incydentów związanych z bezpieczeństwem IT.
   13.   W przypadku sytuacji wyjątkowej Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki może zdecydować o wszczęciu procedury awaryjnej dotyczącej bezpieczeństwa IT. Dyrekcja Generalna ds. Informatyki opracowuje procedury awaryjne, które mają zostać zatwierdzone przez Radę Sterującą ds. Bezpieczeństwa Informacji.
   14.   Dyrekcja Generalna ds. Informatyki składa sprawozdania na temat wykonania procedur awaryjnych Radzie Sterującej ds. Bezpieczeństwa Informacji i szefom zagrożonych departamentów Komisji.
   Procesy związane z tymi obowiązkami i działaniami zostają szczegółowo opisane w przepisach wykonawczych.
   ROZDZIAŁ 4

      PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 16
   Przejrzystość
   Niniejsza decyzja zostaje podana do wiadomości służb Komisji i wszystkich osób, których dotyczy, oraz zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 17
   Odniesienia do innych aktów
   Przepisy niniejszej decyzji pozostają bez uszczerbku dla decyzji (UE, Euratom) 2015/443, decyzji (UE, Euratom) 2015/444, rozporządzenia (WE) nr 45/2001, rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), decyzji 2002/47/ WE, EWWiS, Euratom (8), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (9) oraz decyzji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom.
   Artykuł 18
   Uchylenie i środki przejściowe
   Decyzja C(2006) 3602 z dnia 16 sierpnia 2006 r. traci moc.
   Przepisy wykonawcze i normy bezpieczeństwa IT przyjęte zgodnie z art. 10 decyzji C(2006) 3602 pozostają w mocy, o ile nie są sprzeczne z niniejszą decyzją, do czasu zastąpienia ich przepisami wykonawczymi i normami, które zostaną przyjęte zgodnie z art. 13 niniejszej decyzji. Każde odniesienie do art. 10 decyzji C(2006) 3602 należy rozumieć jako odniesienie do art. 13 niniejszej decyzji.
   Artykuł 19
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 stycznia 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).

      (3)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).

      (4)  Ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz ustanawiającego specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (warunki zatrudnienia innych pracowników) (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1).

      (5)  Decyzja Komisji z dnia 12 listopada 2008 r. dotycząca zasad mających zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych i ekspertów krajowych odbywających kształcenie zawodowe w ramach służb Komisji (C(2008) 6866 final).

      (6)  Decyzja Komisji 1999/352/ WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiająca Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 20).

      (7)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

      (8)  Decyzja Komisji 2002/47/WE, EWWiS, Euratom z dnia 23 stycznia 2002 r. zmieniająca jej regulamin (Dz.U. L 21 z 24.1.2002, s. 23).

      (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).


title: 2014/46/UE: Decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech zastępców członków ze Zjednoczonego Królestwa

text:
               30.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 27/59

         DECYZJA RADY
   z dnia 28 stycznia 2014 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech zastępców członków ze Zjednoczonego Królestwa
   (2014/46/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Zjednoczonego Królestwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Trzy stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Kathy POLLARD, Mary ROBINSON i Sharon TAYLOR,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na stanowiska zastępców członków na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Sherma BATSON, Councillor, Stevenage Borough Council,

               —

               Gillian FORD, Councillor, London Borough of Havering,

               —

               Kathy POLLARD, Councillor, Babergh District Council.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. STOURNARAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Rady 2008/666/WPZiB z dnia 24 lipca 2008 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO

text:
               13.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 217/23

         DECYZJA RADY 2008/666/WPZiB
   z dnia 24 lipca 2008 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 4 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOWO) (1).

               (2)

               Artykuł 13 ust. 4 tego wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurami określonymi w art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (3)

               W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada upoważniła Prezydencję, wspieraną w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, by w przypadku przyszłych cywilnych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE podjęła z państwami trzecimi negocjacje zmierzające do zawarcia umowy na podstawie wzoru umowy między Unią Europejską a państwem trzecim w sprawie udziału państwa trzeciego w cywilnej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską. Na tej podstawie Prezydencja wynegocjowała z Konfederacją Szwajcarską umowę w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO.

               (4)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w celu związania nią Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         B. HORTEFEUX

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.
    ---documentbreak---

               13.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 217/24

         UMOWA
   między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO
   UNIA EUROPEJSKA (UE),
   z jednej strony, oraz
   KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:
   przyjęcie w dniu 4 lutego 2008 r. przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO,
   skierowane do Konfederacji Szwajcarskiej zaproszenie do udziału w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO,
   pomyślne zakończenie procesu tworzenia sił oraz wydane przez dowódcę operacji cywilnej UE i Komitet ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego zalecenie, aby wyrazić zgodę na udział Konfederacji Szwajcarskiej w operacji dowodzonej przez UE,
   decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EULEX/2/2008 z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie przyjęcia wkładu Konfederacji Szwajcarskiej w misję UE w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Udział w operacji
   1.   Konfederacja Szwajcarska przystępuje do wspólnego działania 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (zwanej dalej „EULEX KOSOWO”), i do wszelkich wspólnych działań lub decyzji, za których pośrednictwem Rada Unii Europejskiej decyduje o przedłużeniu EULEX KOSOWO, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkich niezbędnych przepisów wykonawczych.
   2.   Wkład Konfederacji Szwajcarskiej w EULEX KOSOWO nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
   3.   Konfederacja Szwajcarska zapewnia prowadzenie swojej misji przez jej personel uczestniczący w EULEX KOSOWO zgodnie:

               —

               ze wspólnym działaniem 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO, wraz z ewentualnymi późniejszymi zmianami,

               —

               z planem operacji,

               —

               ze środkami wykonawczymi.

         4.   Personel oddelegowany przez Konfederację Szwajcarską do udziału w EULEX KOSOWO postępuje i wykonuje swoje obowiązki, kierując się wyłącznie interesem EULEX KOSOWO.
   5.   Konfederacja Szwajcarska informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji cywilnej oraz szefa misji EULEX KOSOWO (zwanego dalej szefem misji) o wszelkich zmianach związanych z jej wkładem w EULEX KOSOWO.
   6.   Personel oddelegowany do udziału w EULEX KOSOWO przechodzi badania medyczne, poddaje się szczepieniom, a także uzyskuje zaświadczenie lekarskie o zdolności do służby wydawane przez właściwy organ Konfederacji Szwajcarskiej. Personel oddelegowany do udziału w EULEX KOSOWO przedstawia kopię tego zaświadczenia.
   Artykuł 2
   Status personelu
   1.   Status personelu przydzielonego przez Konfederację Szwajcarską do EULEX KOSOWO podlega przepisom dotyczącym statusu misji, zgodnie z art. 10 ust. 1 wspólnego działania 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO.
   2.   Status personelu przydzielonego do kwatery głównej lub jednostek dowodzenia zlokalizowanych poza Kosowem podlega ustaleniom między kwaterą główną i danymi jednostkami dowodzenia a Konfederacją Szwajcarską.
   3.   Konfederacja Szwajcarska sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w EULEX KOSOWO bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu misji, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, o ile taka umowa istnieje.
   4.   Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za wszelkie roszczenia członków jej personelu lub ich dotyczące, które mają związek z udziałem w EULEX KOSOWO. Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za wszczynanie wszelkich postępowań, w szczególności sądowych lub dyscyplinarnych, przeciwko członkom swojego personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
   5.   Konfederacja Szwajcarska zobowiązuje się do wydania w momencie podpisywania niniejszej umowy oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do państw uczestniczących w EULEX KOSOWO. Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
   6.   Państwa członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do wydania w momencie podpisywania niniejszej umowy oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń odnoszących się do udziału Konfederacji Szwajcarskiej w EULEX KOSOWO. Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
   Artykuł 3
   Informacje niejawne
   1.   Konfederacja Szwajcarska podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym przez szefa misji.
   2.   W przypadku zawarcia przez UE i Konfederację Szwajcarską umowy w sprawie procedur bezpieczeństwa regulujących wymianę informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy stosuje się w kontekście EULEX KOSOWO.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia
   1.   Cały personel uczestniczący w EULEX KOSOWO podlega w pełni dowództwu swoich organów krajowych.
   2.   Organy krajowe przekazują kontrolę operacyjną dowódcy operacji cywilnej, który sprawuje dowództwo i kontrolę na poziomie strategicznym.
   3.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za EULEX KOSOWO oraz sprawuje dowództwo i kontrolę nad tą misją na obszarze działań.
   4.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw dokonujących wkładu w misję zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez dowódcę operacji cywilnej, a także odpowiada za administrację i logistykę, m.in. za majątek, zasoby oraz informacje udostępnione EULEX KOSOWO.
   5.   Zgodnie z aktami prawnymi, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej umowy, Konfederacja Szwajcarska ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją jak państwa członkowskie Unii Europejskiej uczestniczące w operacji.
   6.   Szef misji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem EULEX KOSOWO. W razie potrzeby odpowiedni organ krajowy wszczyna postępowanie dyscyplinarne.
   7.   Konfederacja Szwajcarska wyznacza dowódcę kontyngentu narodowego reprezentującego jej kontyngent narodowy w EULEX KOSOWO. W sprawach krajowych dowódca kontyngentu narodowego podlega szefowi misji i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
   8.   Decyzja o zakończeniu operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po przeprowadzeniu konsultacji z Konfederacją Szwajcarską, pod warunkiem że w dniu zakończenia tej operacji Konfederacja Szwajcarska nadal uczestniczy w EULEX KOSOWO.
   Artykuł 5
   Aspekty finansowe
   1.   Konfederacja Szwajcarska ponosi wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji z wyjątkiem kosztów podlegających wspólnemu finansowaniu, zgodnie z budżetem operacyjnym operacji.
   2.   W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód poniesionych przez ludność miejscową lub osoby prawne z obszaru, na którym prowadzona jest operacja, Konfederacja Szwajcarska, po stwierdzeniu jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, o której mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, jeżeli taka umowa w sprawie statusu istnieje.
   Artykuł 6
   Ustalenia służące wykonaniu niniejszej umowy
   Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej/Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa i odpowiednie organy Konfederacji Szwajcarskiej dokonują między sobą wszelkich niezbędnych ustaleń technicznych i administracyjnych służących wdrożeniu niniejszej umowy.
   Artykuł 7
   Niewywiązywanie się ze zobowiązań
   Jeżeli jedna ze stron nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań określonych w poprzednich artykułach, druga strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
   Artykuł 8
   Rozstrzyganie sporów
   Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy są rozstrzygane pomiędzy stronami na drodze dyplomatycznej.
   Artykuł 9
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnym powiadomieniu się przez strony o zakończeniu niezbędnych do tego celu wewnętrznych procedur.
   2.   Niniejszą umowę stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.
   3.   Niniejsza umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Konfederacja Szwajcarska wnosi wkład w operację.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 lipca 2008 r.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej

   ZAŁĄCZNIK
   OŚWIADCZENIA
   Oświadczenie państw członkowskich UE
   Państwa członkowskie UE stosujące wspólne działanie UE 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO, dołożą starań w stopniu, w jakim zezwalają na to ich krajowe systemy prawne, by w zakresie w jakim jest to możliwe, zrzec się w stosunku do Konfederacji Szwajcarskiej roszczeń dotyczących obrażeń ciała, śmierci członka ich personelu, uszkodzenia lub utraty jakichkolwiek własnych środków majątkowych używanych w EULEX KOSOWO, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata zostały spowodowane przez personel z Konfederacji Szwajcarskiej podczas wykonywania obowiązków związanych z EULEX KOSOWO, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego, lub jeżeli były wynikiem użycia środków majątkowych należących do Konfederacji Szwajcarskiej, pod warunkiem że zostały one użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego ze strony personelu EULEX KOSOWO pochodzącego z Konfederacji Szwajcarskiej i używającego tych środków majątkowych.
   Oświadczenie Konfederacji Szwajcarskiej
   Jako państwo uczestniczące w misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO, ustanowionej wspólnym działaniem UE 2008/124/WPZiB Konfederacja Szwajcarska dołoży starań w stopniu, w jakim zezwala na to jej krajowy system prawny, by w zakresie w jakim jest to możliwe, zrzec się w stosunku do innych państw uczestniczących w EULEX KOSOWO roszczeń dotyczących obrażeń ciała, śmierci członka personelu, uszkodzenia lub utraty jakichkolwiek własnych środków majątkowych używanych przez EULEX KOSOWO, jeżeli takie obrażenia ciała, śmierć, uszkodzenie lub utrata zostały spowodowane przez personel podczas wykonywania obowiązków związanych z EULEX KOSOWO, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego, lub jeżeli były wynikiem użycia środków majątkowych należących do państwa uczestniczącego w EULEX KOSOWO, pod warunkiem że zostały one użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadków rażącego niedbalstwa lub działania umyślnego ze strony personelu EULEX KOSOWO używającego tych środków majątkowych.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/904 z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie ogólnych zasad udziału Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w programach unijnych

text:
               13.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 148/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/904
   z dnia 17 grudnia 2014 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie ogólnych zasad udziału Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w programach unijnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 w związku z art. 218 ust. 5 i 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 czerwca 2007 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony (1), dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie ogólnych zasad udziału w programach unijnych (zwanego dalej „Protokołemf”).

               (2)

               Negocjacje zostały zakończone.

               (3)

               Protokół ma na celu ustanowienie przepisów finansowych i technicznych umożliwiających Algierskiej Republice Ludowo-Demokratycznej uczestnictwo w niektórych programach unijnych. Ustanowione w protokole ramy horyzontalne stanowią środek współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej, który zapewni dostęp do pomocy, zwłaszcza finansowej, udzielanej przez Unię w ramach programów unijnych. Ramy te mają zastosowanie wyłącznie do programów unijnych, w przypadku których stosowne ustanawiające akty prawne przewidują możliwość uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej. W związku z tym podpisanie i tymczasowe stosowanie Protokołu nie pociąga za sobą wykonywania – w ramach różnych polityk sektorowych realizowanych przez te programy – uprawnień wykonywanych w momencie ustanawiania tych programów.

               (4)

               Protokół powinien zostać podpisany w imieniu Unii i tymczasowo stosowany w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jego zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną w sprawie zasad udziału Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w programach unijnych, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
   Tekst protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Protokół stosuje się tymczasowo od dnia jego podpisania (2), w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 4
   Komisja jest upoważniona do określenia w imieniu Unii szczegółowych zasad i warunków mających zastosowanie do udziału Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w każdym poszczególnym programie unijnym, w szczególności w kwestii wnoszenia wkładów finansowych. Komisja będzie informować właściwą grupę roboczą Rady.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. L. GALLETTI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 265 z 10.10.2005, s. 2.

      (2)  Data podpisania Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2009/237/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/262

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) za rok budżetowy 2006
   (2009/237/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami organu (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1321/2004 z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie ustanowienia struktur zarządzania europejskimi programami radionawigacyjnymi (4), w szczególności jego art. 12,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0127/2008),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) absolutorium z wykonania budżetu Urzędu na rok budżetowy 2006;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS), Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 38.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 72.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 246 z 20.7.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/263

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) na rok budżetowy 2006
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami organu (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1321/2004 z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie ustanowienia struktur zarządzania europejskimi programami radionawigacyjnymi (4), w szczególności jego art. 12,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0127/2008),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2006 r. jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania zostały przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze fakt, że organ rozpoczął działalność w 2006 r. i że po wdrożeniu niezbędnych systemów finansowych przejął od Komisji odpowiedzialność za swoje operacje finansowe we wrześniu 2006 r.;

         Kwestie ogólne, które odnoszą się do zagadnień horyzontalnych dotyczących agencji UE, a tym samym mają znaczenie także dla procedur udzielania absolutorium poszczególnym agencjom

               1.

               zauważa, że w 2006 r. budżety 24 agencji i innych organów zdecentralizowanych skontrolowanych przez Trybunał Obrachunkowy wyniosły ogółem 1 080,5 mln EUR (największym budżetem, w wysokości 271 mln EUR, dysponowała Europejska Agencja Odbudowy, a budżetem najmniejszym, wynoszącym 5 mln EUR – Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL));

               2.

               zaznacza, że do zewnętrznych organów UE podlegających procedurze kontroli i udzielania absolutorium należą obecnie nie tylko tradycyjne agencje regulacyjne, lecz również agencje wykonawcze utworzone w celu realizacji konkretnych programów, a w najbliższej przyszłości będą to także wspólne przedsięwzięcia ustanowione w formie partnerstw publiczno-prywatnych (wspólne inicjatywy technologiczne);

               3.

               zauważa, że w przypadku Parlamentu liczba agencji podlegających procedurze udzielania absolutorium zmieniała się w sposób następujący: rok budżetowy 2000: 8; 2001: 10; 2002: 11; 2003: 14; 2004: 14; 2005: 16; 2006: 20 agencji regulacyjnych i 2 agencje wykonawcze (nie licząc 2 agencji kontrolowanych przez Trybunał Obrachunkowy, lecz podlegających wewnętrznej procedurze udzielania absolutorium);

               4.

               stwierdza zatem, że proces kontroli/udzielania absolutorium stał się uciążliwy i nieproporcjonalny, biorąc pod uwagę względną wysokość budżetów agencji/organów zdecentralizowanych; zobowiązuje właściwą komisję parlamentarną do przeprowadzenia szeroko zakrojonego przeglądu procesu udzielania absolutorium agencjom i organom zdecentralizowanym z myślą o opracowaniu prostszego i bardziej racjonalnego podejścia, uwzględniając fakt, że w przyszłych latach trzeba będzie sporządzać oddzielne sprawozdania z udzielenia absolutorium coraz większej liczbie organów;

         Rozważania podstawowe

               5.

               zwraca się do Komisji, aby przed utworzeniem nowej agencji lub reformą agencji istniejącej przedstawiała jednoznaczne informacje dotyczące następujących aspektów: rodzaj agencji, cele agencji, wewnętrzna struktura zarządzania, produkty, usługi, główne procedury, grupa docelowa, klienci agencji i zainteresowane strony, oficjalne stosunki z podmiotami zewnętrznymi, odpowiedzialność za budżet, planowanie finansowe oraz polityka kadrowa;

               6.

               nalega, aby prace każdej agencji regulowane były sporządzaną przez agencję i właściwą DG roczną umową dotyczącą działalności, która powinna zawierać główne cele na nadchodzący rok, ramy finansowe oraz jasne wskaźniki umożliwiające pomiar wyników;

               7.

               nalega, aby działalność agencji podlegała regularnej kontroli (oraz kontroli ad hoc) Trybunału Obrachunkowego lub innego niezależnego audytora; uważa, że kontrole te nie powinny ograniczać się do tradycyjnych elementów zarządzania finansami i właściwego wykorzystania finansów publicznych, lecz powinny dotyczyć również efektywności i skuteczności administracji oraz obejmować ocenę każdej agencji pod kątem zarządzania finansami;

               8.

               jest zdania, że w przypadku agencji, które stale zawyżają swe potrzeby budżetowe, należy zastosować potrącenia techniczne w oparciu o liczbę nieobsadzonych stanowisk; wyraża opinię, że w perspektywie długoterminowej doprowadzi to do zmniejszenia dochodów przeznaczonych dla agencji, a więc również obniżenia kosztów administracyjnych;

               9.

               za poważny problem uznaje fakt, że niektóre agencje są krytykowane za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zamówień publicznych, rozporządzenia finansowego, regulaminu pracowniczego itd.; za główną przyczynę tego uważa fakt, że większość przepisów i rozporządzenie finansowe wprowadzono z myślą o większych instytucjach, a większość mniejszych agencji nie dysponuje masą krytyczną umożliwiającą spełnienie tych wymogów regulacyjnych; dlatego zwraca się do Komisji o szybkie znalezienie rozwiązania w celu poprawy efektywności poprzez połączenie funkcji administracyjnych rozmaitych agencji, co pozwoli osiągnąć masę krytyczną (przy uwzględnieniu niezbędnych zmian podstawowych przepisów regulujących działalność agencji i ich budżetową niezależność), lub o pilne opracowanie szczegółowych przepisów dla agencji (w szczególności przepisów wykonawczych), które umożliwią agencjom pełną zgodność z wymogami;

               10.

               nalega, aby podczas opracowywania wstępnego projektu budżetu Komisja uwzględniała wyniki wykonania budżetu przez poszczególne agencje w poprzednich latach, zwłaszcza w roku n-1, oraz dokonywała odpowiedniej rewizji budżetu wnioskowanej przez poszczególne agencje; zwraca się do właściwej komisji o respektowanie tej rewizji, a jeśli Komisja jej nie dokona, o wprowadzenie zmian w danym budżecie, tak aby odpowiadał on realistycznej kwocie dostosowanej do możliwości wykorzystania i wykonania budżetu przez daną agencję;

               11.

               przypomina o swojej decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2005, w której zwrócił się do Komisji o przedstawianie co pięć lat analizy wartości dodanej każdej działającej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podejmowały niezbędne kroki, zmieniając mandat tej agencji lub likwidując ją; zwraca uwagę, że w 2007 r. Komisja nie przeprowadziła ani jednej oceny; nalega, aby Komisja przedstawiła co najmniej pięć takich ocen przed podjęciem decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2007, zaczynając od najstarszych agencji;

               12.

               uważa, że należy szybko wprowadzić w życie zalecenia Trybunału Obrachunkowego, a poziom subsydiów wypłacanych agencjom dostosować do ich faktycznych potrzeb finansowych; uważa ponadto, że poprawki do ogólnego rozporządzenia finansowego należy włączyć do ramowego rozporządzenia finansowego agencji oraz do szczegółowych regulacji finansowych poszczególnych agencji;

         Sposób przedstawienia danych sprawozdawczych

               13.

               zauważa, że agencje nie stosują jednego standardowego podejścia, jeśli chodzi o sposób przedstawienia ich działalności w przedmiotowym roku budżetowym oraz ich rachunków i sprawozdań w sprawie zarządzania budżetem i finansami, ani jeśli chodzi o wskazanie, czy dyrektor agencji powinien sporządzić poświadczenie wiarygodności; zauważa, że nie wszystkie agencje dokonują wyraźnego rozróżnienia pomiędzy a) przedstawieniem pracy agencji społeczeństwu a b) sprawozdaniami technicznymi z zarządzania budżetem i finansami;

               14.

               zauważa, że chociaż stałe instrukcje Komisji dotyczące przygotowywania sprawozdań z działalności nie wymagają jednoznacznie od agencji sporządzenia poświadczenia wiarygodności, wielu dyrektorów poświadczenia te sporządziło w odniesieniu do roku 2006, a w jednym przypadku zostało wniesione istotne zastrzeżenie;

               15.

               przypomina swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2005 r. (6), w którym zachęcał dyrektorów agencji, aby odtąd do swojego rocznego sprawozdania z działalności, które jest przedstawiane razem z informacjami finansowymi i na temat zarządzania, dołączali poświadczenie wiarygodności dotyczące zgodności z prawem i prawidłowości operacji, podobne do oświadczeń podpisywanych przez dyrektorów generalnych Komisji;

               16.

               zwraca się do Komisji o wprowadzenie odpowiednich zmian do jej stałych instrukcji dla agencji;

               17.

               proponuje ponadto, aby Komisja podjęła współpracę z agencjami w celu sporządzenia zharmonizowanego modelu, który obowiązywałby wszystkie agencje i organy zdecentralizowane i zawierał wyraźne rozróżnienie pomiędzy

                           —

                           przeznaczonym dla ogółu czytelników sprawozdaniem rocznym z działalności, pracy i osiągnięć danego organu,

                           —

                           sprawozdaniami finansowymi i sprawozdaniem z wykonania budżetu,

                           —

                           sprawozdaniem z działalności podobnym do sprawozdań z działalności dyrektorów generalnych Komisji,

                           —

                           poświadczeniem wiarygodności podpisywanym przez dyrektora organu, wraz z ewentualnymi zastrzeżeniami lub uwagami, które dyrektor uzna za warte uwzględnienia przez organ udzielający absolutorium;

         Ogólne ustalenia Trybunału Obrachunkowego

               18.

               zwraca uwagę na ustalenie Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 10.29 (7)), zgodnie z którym transfer środków na subsydia dokonywany przez Komisję z budżetu wspólnotowego nie jest oparty na wystarczająco uzasadnionych oszacowaniach potrzeb finansowych agencji oraz że fakt ten w połączeniu z wysokością środków przeniesionych prowadzi do dysponowania przez agencje znacznymi zasobami finansowymi; ponadto zwraca uwagę na zalecenie Trybunału, aby poziom subsydiów wypłacanych agencjom był zgodny z ich faktycznymi potrzebami;

               19.

               zauważa, że na koniec 2006 r. 14 agencji wciąż nie wprowadziło systemu księgowego ABAC (sprawozdanie roczne, przypis do pkt 10.31);

               20.

               odnotowuje uwagę Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 1.25) dotyczącą rozliczeń międzyokresowych biernych za niewykorzystane urlopy, które są uwzględniane przez niektóre agencje; zaznacza, że w poświadczeniu wiarygodności Trybunał zgłosił zastrzeżenia w przypadku trzech agencji (Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP), CEPOL i Europejska Agencja Kolejowa) w odniesieniu do roku 2006 (2005 r.: CEDEFOP, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejska Agencja Odbudowy);

         Kontrola wewnętrzna

               21.

               przypomina, że zgodnie z art. 185 ust. 3 rozporządzenia finansowego audytor wewnętrzny Komisji jest również audytorem wewnętrznym agencji regulacyjnych, które otrzymują dotacje pokrywane z budżetu UE; zaznacza, że audytor wewnętrzny podlega zarządowi i dyrektorowi danej agencji;

               22.

               zwraca uwagę na zastrzeżenie zawarte w rocznym sprawozdaniu z działalności audytora wewnętrznego za 2006 r. o następującej treści:
               „Audytor wewnętrzny Komisji nie może właściwie wypełnić określonych w art. 185 rozporządzenia finansowego obowiązków wewnętrznego audytora organów wspólnotowych z powodu braku zasobów kadrowych”;

               23.

               przyjmuje jednak do wiadomości uwagę audytora wewnętrznego, który w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2006 r. stwierdza, że od 2007 r. wszystkie agencje regulacyjne będą corocznie podlegały kontroli wewnętrznej przeprowadzanej przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS) dysponującą dodatkowymi zasobami kadrowymi przyznanymi przez Komisję;

               24.

               zwraca uwagę na coraz większą liczbę agencji regulacyjnych i wykonawczych oraz wspólnych przedsięwzięć, które na mocy art. 185 rozporządzenia finansowego podlegają kontroli przeprowadzanej przez IAS; zwraca się do Komisji o poinformowanie właściwej komisji parlamentarnej, czy zasoby kadrowe, którymi dysponuje IAS, będą wystarczające do przeprowadzania corocznych kontroli wszystkich takich organów w przyszłych latach;

               25.

               zauważa, że zgodnie z wymogiem określonym w art. 72 ust. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002 co roku każda agencja przesyła organowi udzielającemu absolutorium oraz Komisji sprawozdanie sporządzone przez dyrektora, podsumowujące liczbę i rodzaj kontroli wewnętrznych przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego oraz zalecenia i działania podjęte odnośnie do tych zaleceń; zwraca się do agencji o sprecyzowanie, czy wymaganie to jest spełniane, a jeśli tak – to w jaki sposób;

               26.

               w odniesieniu do zdolności do przeprowadzania kontroli wewnętrznych – zwłaszcza w mniejszych agencjach – zwraca uwagę na propozycję, którą w dniu 14 września 2006 r. audytor wewnętrzny przedstawił właściwej komisji parlamentarnej, a która dotyczy zezwolenia mniejszym agencjom na zakup usług z zakresu kontroli wewnętrznej od sektora prywatnego;

         Ocena agencji

               27.

               przypomina wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji (8) uzgodnione na posiedzeniu pojednawczym przed posiedzeniem Rady ECOFIN ds. budżetu w dniu 13 lipca 2007 r., w którym apelowano o spis agencji, które Komisja zamierza ocenić, oraz spis już ocenionych agencji wraz z podsumowaniem najważniejszych ustaleń;

         Procedury dyscyplinarne

               28.

               zauważa, że ze względu na swoją wielkość poszczególne agencje mają trudności z tworzeniem rad dyscyplinarnych ad hoc złożonych z pracowników znajdujących się na odpowiednim szczeblu hierarchii zawodowej oraz że IDOC (Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych) Komisji nie jest organem właściwym dla agencji; wzywa agencje do rozważenia możliwości utworzenia międzyagencyjnej rady dyscyplinarnej;

         Projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego

               29.

               przypomina projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych przedstawiony przez Komisję (COM(2005) 59), którego celem było ustanowienie horyzontalnych ram dla tworzenia, struktury, funkcjonowania, oceny i kontroli europejskich agencji regulacyjnych; zauważa, że projekt ten stanowi pożyteczną inicjatywę w ramach wysiłków zmierzających do racjonalizacji tworzenia i działania agencji; zwraca uwagę na stwierdzenie Komisji zawarte w sprawozdaniu podsumowującym za 2006 r. (pkt 3.1, COM(2007) 274), że chociaż po opublikowaniu projektu postępy w negocjacjach utknęły w martwym punkcie, pod koniec 2006 r. ponownie podjęto merytoryczną dyskusję, tym razem na forum Rady; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że dalsze postępy w kierunku przyjęcia projektu nie były możliwe;

               30.

               w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przedstawienia komunikatu w sprawie przyszłości agencji regulacyjnych w roku 2008;

         Agencje samofinansujące się

               31.

               przypomina, że w przypadku dwóch agencji samofinansujących się absolutorium dyrektorowi udziela rada administracyjna; zauważa, że obydwie agencje odnotowują wysokie skumulowane nadwyżki z przychodów z opłat przeniesionych z lat ubiegłych:

                           —

                           Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 281 mln EUR (9),

                           —

                           Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 18 mln EUR (10);

         Kwestie szczegółowe

               32.

               odnotowuje uwagę zawartą w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego za 2006 r., w której stwierdza on, że badania przeprowadzone przez Trybunał na reprezentatywnej próbie 80 transakcji wykazały uchybienia w działaniu systemów zarządzania i kontroli, które polegały na inicjacji transakcji bez koniecznych uprawnień i zaciągnięciu zobowiązania prawnego bez uprzedniego zobowiązania budżetowego wbrew wymogom rozporządzenia finansowego;

               33.

               zauważa, że od dnia 1 stycznia 2007 r. organ jest właścicielem wszystkich aktywów materialnych i niematerialnych stworzonych lub opracowanych w fazie rozwojowej programu Galileo;

               34.

               przypomina, że przejmowanie przez organ działalności wspólnego przedsiębiorstwa Galileo rozpoczęło się w grudniu 2006 r. transferem kwoty 70 mln EUR oraz praw i obowiązków związanych z 6. PR, MEDA, EGNOS i innymi kontraktami, dlatego też, mimo że wspólnotowa subwencja i inne dochody organu w 2006 r. wynosiły niewiele ponad 7 mln EUR, pod koniec 2006 r. jego łączne aktywa osiągnęły wartość 76,6 mln EUR;

               35.

               zaznacza, że ponadto zgodnie z odpowiedziami organu, w roku 2007 otrzymał on 97 % dodatkowej kwoty 65 mln EUR w wyniku porozumienia zawartego między GNSS a trzema członkami wspólnego przedsiębiorstwa Galileo (Europejska Agencja Kosmiczna, chińskie Krajowe Centrum Teledetekcji i MATIMOP – Izraelskie Centrum Przemysłowe ds. Badań i Rozwoju); odnotowuje uwagę Trybunału, który podaje, że kwota ta nie obejmuje pozostałej części środków pochodzącej z likwidacji wspólnego przedsiębiorstwa Galileo, która zostanie przekazana organowi dopiero po zakończeniu procedury likwidacji;

               36.

               na podstawie konkluzji Rady przyjętych po posiedzeniu w dniu 3 grudnia 2007 r. wnioskuje, że szacunkowy koszt programów GNSS na lata 2007–2013 wynosi 3,4 mld EUR, a projekt ten będzie finansowany ze środków publicznych;

               37.

               dochodzi zatem do wniosku, że chociaż Organ Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS) jest agencją UE, to jako właściciel wszystkich aktywów Galileo będzie pełnił funkcję niepodobną do funkcji innych agencji regulacyjnych oraz że ze względu na znaczne kwoty ujęte w bilansie będzie w przyszłości musiał być szczególnie ściśle kontrolowany przez organy, które mają za zadanie monitorowanie wydatków UE;

               38.

               zauważa, że likwidacja wspólnego przedsiębiorstwa Galileo będzie przedmiotem specjalnego sprawozdania Trybunału w 2008 r.

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 38.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 72.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 246 z 20.7.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Wszystkie rezolucje dotyczące agencji zostały opublikowane w Dz.U. L 196 z 27.7.2005.

      (7)  Dz.U. C 273 z 15.11.2007, s. 1.

      (8)  Dokument Rady DS 605/1/07 Rev1.

      (9)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 141).

      (10)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 135).


title: Decyzja Rady z dnia 7 listopada 2000 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie Renu

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0706

Dziennik Urzędowy L 289 , 16/11/2000 P. 0030 - 0030

		Decyzja Radyz dnia 7 listopada 2000 r.dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie Renu(2000/706/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 i art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na mocy decyzji 77/586/EWG [2] Wspólnota zawarła Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym i dodatkowe porozumienie do porozumienia, podpisane w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r., dotyczące Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem.(2) Na 25 spotkaniu grupy koordynacyjnej Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu państwa nadbrzeżne uznały za konieczne zapewnienie nowej Konwencji o ochronie Renu, aby w tym celu rozpocząć negocjacje.(3) Komisja Europejska, działając w imieniu Wspólnoty, wzięła udział w tych negocjacjach zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi udzielonymi przez Radę i negocjacje te zakończono w styczniu 1998 r.(4) W wyniku tych negocjacji Rada podjęła decyzję w marcu 1999 r., aby Wspólnota podpisała nową Konwencję o ochronie Renu, a następnie zawarła ją i uprawomocniła swój podpis w imieniu Wspólnoty. Nowa Konwencja o ochronie Renu została podpisana dnia 12 kwietnia 1999 r. w Bernie (Szwajcaria),STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Konwencja o ochronie Renu niniejszym zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady ma uprawnienia do desygnowania osoby lub osób posiadających prawo do powierzenia instrumentu w postaci zatwierdzenia Rządowi Konfederacji Szwajcarskiej zgodnie z art. 17 Konwencji.Sporządzono w Brukseli, dnia 7 listopada 2000 r.W imieniu RadyD. VoynetPrzewodniczący[1] Opinia wydana dnia 17 maja 2000 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. L 240, z 19.9.1977, str. 35.--------------------------------------------------