title: 2013/521/UE: Decyzja Rady z dnia 7 października 2013 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej

text:
               24.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 282/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 października 2013 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
   (2013/521/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2012/649/UE (1) Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwana dalej „umową”) została podpisana w dniu 26 października 2012 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (3)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (4)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej (zwana dalej „umową”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianej w art. 12 ust. 1 umowy (4).
   Artykuł 3
   Komisja, wspomagana przez ekspertów państw członkowskich, reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 10 umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 października 2013 r.

            W imieniu Rady

         J. BERNATONIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 288 z 19.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady z dnia 22 marca 1990 r. dotycząca zawarcia Umowy między Republiką Federalną Niemiec i Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii z drugiej strony, w sprawie współpracy w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi w dorzeczu Dunaju

text:
Ważna informacja prawna

|

31990D0160

Dziennik Urzędowy L 090 , 05/04/1990 P. 0018 - 0019 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 9 P. 0187  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 9 P. 0187

		Decyzja Radyz dnia 22 marca 1990 r.dotycząca zawarcia Umowy między Republiką Federalną Niemiec i Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony a Republiką Austrii z drugiej strony, w sprawie współpracy w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi w dorzeczu Dunaju(90/160/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130s,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],uwzględniając rezolucję Rady Wspólnot Europejskich i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 19 października 1987 r. w sprawie kontynuacji i realizacji polityki Wspólnoty Europejskiej i programu działań w dziedzinie ochrony środowiska (1987/1992) [4] oraz czwartego programu działań Wspólnot Europejskich w dziedzinie ochrony środowiska, załączonego do wymienionej rezolucji, zwanego dalej "czwartym programem działań",a także mając na uwadze, co następuje:czwarty program działań, kontynuując wcześniejsze programy działań, wymienia wśród głównych obszarów działania nadzór i kontrolę w celu poprawy jakości wody i ograniczenia zanieczyszczenia;czwarty program działań wymaga także aktywnego udziału Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w międzynarodowych działaniach na rzecz ochrony środowiska naturalnego i w tych ramach przywiązuje szczególną wagę do dwustronnych powiązań z państwami trzecimi;Umowa między Republiką Federalną Niemiec i Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony, a Republiką Austrii z drugiej strony, w sprawie współpracy w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi w dorzeczu Dunaju podpisana w Regensburgu dnia 1 grudnia 1987 r. przewiduje, w szczególności, utworzenie Stałego Komitetu ds. Zarządzania Zasobami Wodnymi, który będzie formułować zalecenia dla Umawiających się Stron w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu, między innymi, polepszenia jakości zasobów wodnych w dorzeczu Dunaju, w zakresie objętym niniejszą Umową;piętnaście dyrektyw wymienionych w Załączniku do Protokołu końcowego do przedmiotowej Umowy stosuje się do dorzecza Dunaju;wydaje się, że zatwierdzenie Umowy przez Wspólnotę jest konieczne w celu osiągnięcia jednego z celów wspólnotowych dotyczącego zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, jak przewidziano w Jednolitym Akcie Europejskim;wymieniona Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 1 grudnia 1987 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa między Republiką Federalną Niemiec i Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony, a Republiką Austrii z drugiej strony, w sprawie współpracy w dziedzinie zarządzania zasobami wodnymi w dorzeczu Dunaju zostaje zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, składa dokument zatwierdzenia przewidziany w art. 12 Umowy. Ponieważ zarówno Europejska Wspólnota Gospodarcza, jak i Republika Federalna Niemiec są stronami tej Umowy, ich odpowiednie władze będą koordynować swoje harmonogramy tak, aby dokumenty zatwierdzenia obu stron zostały złożone równocześnie.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 marca 1990 r.W imieniu RadyP. FlynnPrzewodniczący[1] Dz.U. C 98 z 19.4.1989, str. 10.[2] Dz.U. C 256 z 9.10.1989, str. 152.[3] Dz.U. C 298 z 27.11.1989, str. 1.[4] Dz.U. C 328 z 7.12.1987, str. 1.--------------------------------------------------


title: 2014/626/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zamknięcia ksiąg wspólnego przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/329

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg wspólnego przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2012
   (2014/626/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe wspólnego przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsiębiorstwa (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05851/2014 – C7-0053/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 72/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo ENIAC (4), w szczególności jego art.11 ust. 4,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0204/2014),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg wspólnego przedsiębiorstwa ENIAC za rok budżetowy 2012;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu wspólnego przedsiębiorstwa ENIAC, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 369 z 17.12.2013, s. 18.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 21.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2011/575/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/149

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2009
   (2011/575/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2009,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Centrum (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7–0052/2011),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (3), w szczególności jego art. 23,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0107/2011),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób za rok budżetowy 2009;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, dyrektorowi Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 124.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Komisji z dnia 3 lutego 2004 r. w sprawie realizacji działania przygotowawczego dotyczącego wzmocnienia europejskiego potencjału przemysłowego w zakresie badań nad bezpieczeństwem

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0213

Dziennik Urzędowy L 067 , 05/03/2004 P. 0018 - 0022

		Decyzja Komisjiz dnia 3 lutego 2004 r.w sprawie realizacji działania przygotowawczego dotyczącego wzmocnienia europejskiego potencjału przemysłowego w zakresie badań nad bezpieczeństwem(2004/213/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając ostateczną decyzję Komisji 2003/113 z dnia 11 marca 2003 r. przyjmującą komunikat "Obronność Europejska – kwestie przemysłowe i rynkowe – w kierunku polityki UE w zakresie sprzętu obronnego" [1], w szczególności jego pozycję 5,uwzględniając art. 157 pkt 1 tiret czwarte Traktatu (sprzyjanie lepszemu wykorzystaniu potencjału przemysłowego polityki w zakresie innowacji, badań i rozwoju technologii),PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Komisja rozpoczyna działanie przygotowawcze dotyczące wzmocnienia europejskiego potencjału przemysłowego w zakresie badań nad bezpieczeństwem (2004–2006), określone w komunikacie Komisji w sprawie "Realizacji działania przygotowawczego dotyczącego wzmocnienia europejskiego potencjału przemysłowego w zakresie badań nad bezpieczeństwem: W kierunku programu podniesienia bezpieczeństwa europejskiego poprzez badania i rozwój technologii".Czynności oraz program prac związanych z działaniem przygotowawczym stanowią część komunikatu (sekcja II) i będą następnie podstawą wezwań do składania propozycji i zaproszeń do składania ofert.Artykuł 2Szczegóły realizacji niniejszego działania przygotowawczego są wymienione w Załączniku.Linia budżetowa dla tego działania to 08 14 01.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 lutego 2004 r.W imieniu KomisjiPhilippe BusquinCzłonek Komisji[1] Nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKREALIZACJA DZIAŁANIA PRZYGOTOWAWCZEGO [1]1. Czynności i wsparcie finansoweDziałania podjęte w zakresie działania przygotowawczego dotyczącego "Wzmocnienia europejskiego potencjału przemysłowego poprzez badania nad bezpieczeństwem" obejmą projekty i czynności wspierające. Normalny czas trwania projektu wynosił będzie od jednego do dwóch lat, a działań wspierających – od sześciu miesięcy do trzech lat.Projekty będą zbierane w drodze wezwań do składania propozycji. Wkłady finansowe na sfinansowanie projektów będą zabezpieczane w formie pisemnego porozumienia (zwanego kontraktem dotacyjnym). Czynności wspierające mogą być również wybierane z wezwań do składania propozycji, prowadzących do zawarcia kontraktów dotacyjnych lub zaproszeń do składania ofert, których efektem będzie podpisanie kontraktów na świadczenie usług.Wezwania do składania propozycji i zaproszenia do składania ofert będą publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty.W odniesieniu do wezwań do składania propozycji, procedury oceny i negocjacji oraz zasady dotyczące IPR (ulga z tytułu obrotu uszlachetniającego) i kontraktów dotacyjnych są opisane w sekcjach 3, 4, 5, 6 oraz 7 poniżej. W odniesieniu do zaproszeń do składania ofert stosowane będą standardowe procedury i kontrakty.Komisja może wyznaczyć niezależnych ekspertów, których zadaniem będzie pomoc w rozwijaniu programu badawczego dotyczącego bezpieczeństwa europejskiego, w ocenie propozycji; oraz monitorowanie działań łącznie z całościowym wynikiem działania przygotowawczego. Eksperci mianowani są decyzją intendenta Komisji na podstawie zaproszenia do ubiegania się poprzez składanie wniosków.2. Uczestnictwo2.1. Zasady ogólneOsoby prawne ustanowione w Państwach Członkowskich [2] kwalifikują się do uczestniczenia i otrzymania Wspólnotowego wkładu finansowego. Uczestnikami będą organy władz publicznych, organizacje przemysłowe, publiczne i prywatne (włączając SME), instytucje szkolnictwa wyższego oraz organizacje badawcze.W wyjątkowych przypadkach i poza minimalną liczbą uczestników dopuszcza się uczestnictwo osób prawnych ustanowionych w państwach trzecich lub organizacji międzynarodowych. W takich przypadkach Wspólnota może wyjątkowo zapewnić wkład finansowy. Zaangażowanie ze strony państw trzecich jest uwarunkowane uzgodnieniami o charakterze wzajemnym z takim państwem.Przyjęte zostaną właściwe środki w celu zapewnienia, że informacje niejawne będą traktowane zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi bezpieczeństwa [3]. Ponadto uczestniczący w konsorcjum zapewniają, że sposób traktowania informacji niejawnych jest zgodny z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa.2.2. Minimalna liczba uczestnikówProjekty są wykonywane przez konsorcja składające się z co najmniej dwóch niezależnych osób prawnych z różnych Państw Członkowskich [4]. Należy zauważyć, że oparta na współdziałaniu współpraca między jednostkami pochodzącymi z różnych Państw Członkowskich, włączając organizacje bezpieczeństwa publicznego, cieszy się silnym poparciem i stanowi jeden z głównych celów niniejszego działania przygotowawczego.Działania wspierające mogą być prowadzone przez pojedynczego uczestnika lub konsorcjum.Konsorcja reprezentować będzie koordynator, który zapewnia skoordynowanie prac i zarządza wkładem wspólnotowym w zakresie jego podziału pomiędzy uczestników.2.3. Kompetencje techniczne i środkiUczestnicy mają wiedzę i kompetencje techniczne niezbędne do prowadzenia danego działania. W toku prac uczestnicy dysponują zasobami, w terminie i wysokości niezbędnej do prowadzenia danego działania. Przez zasoby niezbędne do prowadzenia danego działania rozumie się zasoby ludzkie, infrastrukturę, zasoby finansowe oraz, jeżeli jest to niezbędne, własność niematerialną i inne zasoby udostępnione przez stronę trzecią na podstawie wcześniejszego zobowiązania.3. Ocena propozycji projektów3.1. Ocena i procedura selekcyjnaPropozycje projektów zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie do składania propozycji będą oceniane zgodnie z opisaną poniżej procedurą. Dokumentacja niejawna będzie traktowana zgodnie z obowiązującymi zasadami dotyczącymi dokumentów niejawnych.3.2. Sprawdzanie kwalifikowalnościSłużby Komisji będą weryfikować propozycje pod kątem spełnienia następujących kryteriów kwalifikacyjnych:- otrzymanie propozycji przez Komisję z lub przed datą upływu nieprzekraczalnego terminu i czasu określonego w wezwaniu do składania propozycji,- minimalna liczby uczestników, jaka została określona w wezwaniu do składania propozycji,- kompletność propozycji, tj. obecność wszystkich wymaganych form administracyjnych i opis propozycji.Tylko propozycje spełniające kryteria kwalifikacyjne zostaną zachowane w celu poddania ocenie.3.3. Kryteria ocenyKażda propozycja będzie oceniana w oparciu o następujące kryteria:- przydatność propozycji dla programu pracy nad działaniem przygotowawczym,- wzmocnienie konkurencyjności przemysłu europejskiego oraz możliwego do wykorzystania potencjału,- naukowa i/lub techniczna wybitność i wkład w materialną i dającą się udowodnić poprawę bezpieczeństwa,- tworzenie skutecznego partnerstwa między użytkownikami (publicznymi), przemysłem i środowiskiem badawczym,- zdolność konsorcjum do skutecznego wykonania projektu i zapewnienia sprawnego zarządzania projektem, włącznie ze zdolnością do ochrony informacji niejawnych, jeżeli konieczne, oraz przedstawienie jasnego planu zarządzania własnością intelektualną.3.4. Punktowanie, progi i waga kryteriów ocenyKażdemu kryterium oceny będzie przyznawana ocena w sześciopunktowej skali od 0 do 5, gdzie poszczególne punkty oznaczają:0 – propozycja nie odnosi się do badanej kwestii lub nie może być poddana ocenie według danego kryterium z powodu brakującej lub niepełnej informacji;1 – słaba; 2 – umiarkowana; 3 – dobra; 4 – bardzo dobra; 5 – doskonała.Minimalnym progiem ustalonym dla wszystkich kryteriów są 3 punkty. Wszelkie propozycje punktowane poniżej jednego z progów zostaną odrzucone. Punktacja łączna projektów, które osiągną wszystkie progi zostanie obliczona przy nadaniu jednakowej wagi wszystkim kryteriom. Minimalny próg ustalony dla punktacji łącznej wynosi 18/25.3.5. Opis oceny propozycjiKażdą propozycję oceniać będzie przynajmniej trzech oceniających (personel Komisji albo zewnętrzni eksperci lub razem) pracujący niezależnie i bez konfliktu interesów. Za każde kryterium będą oni przyznawać punkty wraz z komentarzem.Po zakończeniu indywidualnej oceny przez wszystkich oceniających, którym przydzielono dany projekt, może zostać zorganizowana dyskusja w celu uzgodnienia wspólnej opinii, w trakcie której omawiane będą przyznane punkty i ustalana będzie zgodna, wspólna ocena każdego kryterium.Panel oceniający dokona ostatecznego zbadania propozycji, ujednolici punktację i uzgodni w drodze konsensusu raport. Z każdego spotkania panelu sporządzany jest raport zawierający dla każdej propozycji przyznaną punktację i stanowiący podstawę punktacji uwagi do każdego kryterium oraz lista propozycji, które przekroczyły próg punktacyjny, jeżeli takie będą, opatrzona ostateczną oceną każdej propozycji, która przekroczyła próg punktacyjny wraz z rekomendacją panelu dotyczącą uszeregowania projektów pod względem priorytetu.3.6. Informacja zwrotna dla oferentówKoordynatorzy poszczególnych propozycji otrzymują raport z oceny. W przypadku propozycji odrzuconych ze względu na brak osiągnięcia progu punktacyjnego uwagi zostaną uzupełnione tylko w zakresie kryteriów zbadanych do momentu braku osiągnięcia progu punktacyjnego.4. Zakończenie oceny4.1. Lista rankingowa przygotowana przez KomisjęSłużby Komisji przygotują listę wszystkich ocenionych propozycji, które przeszły przez próg punktacyjny, uszeregowane pod względem priorytetu w oparciu o punktację ostateczną. W przypadku gdy dwie propozycje osiągną taką samą punktacje ostateczną, służby Komisji uwzględnią cele działania przygotowawczego, zgodność propozycji z określonymi celami Wspólnoty oraz dostępny budżet.4.2. Lista rezerwowa KomisjiLista propozycji zatrzymanych przez Komisję w celu negocjowania jest tworzona z uwzględnieniem dostępnego budżetu (który jest wymieniony w wezwaniu do składania propozycji). Tam, gdzie to konieczne, trzyma się w rezerwie pewną liczbę propozycji na wypadek załamania się negocjacji, wycofania propozycji oraz konieczności dokonania oszczędności, jakie mogą zaistnieć podczas negocjowania kontraktów.Koordynatorzy propozycji trzymanych w rezerwie otrzymują potwierdzenie, że można rozpocząć negocjacje w celu zawarcia kontraktu, ale tylko wówczas, gdy zapewniona została dostępność funduszy na sfinansowanie.Po wyczerpaniu budżetu przeznaczonego na wezwania do składania propozycji wszelkie propozycje zachowane jako "rezerwa", które nie mogą być sfinansowane, zostają odrzucone, a koordynatorzy odpowiednio poinformowani.4.3. Decyzja o odrzuceniuPropozycje uznane za niekwalifikujące się, niemieszczące się w zakresie, te, które nie osiągnęły progu punktacyjnego w którymkolwiek z kryteriów, a także te, które z powodu zajmowanej przez nie pozycji na liście nie mogą być sfinansowane ze względów budżetowych, zostają odrzucone decyzją intendenta Komisji.5. Negocjacje i procedura selekcyjnaNiezwłocznie po przygotowaniu przez służby Komisji ostatecznej listy rankingowej koordynatorzy propozycji, które nie zostały odrzucone i na których sfinansowanie są fundusze zostają zaproszeni do rozpoczęcia negocjacji.Negocjacje mogą obejmować wszelkie naukowe, prawne lub finansowe aspekty propozycji, w oparciu o wszelkie kwestie podniesione w trakcie oceny lub jakiekolwiek inne zagadnienia, które były brane pod uwagę w trakcie etapu tworzenia rankingu.Przyszli kontrahenci muszą wykazać zgodność z przepisami finansowymi [5]. Ponadto każdy potencjalny wykonawca, którego dotyczy konflikt interesów albo którego uznano winnym wprowadzenia w błąd w trakcie dostarczania informacji stanowiących wymóg uczestniczenia w kontrakcie albo który nie był w stanie informacji takich dostarczyć, zostanie wykluczony z udziału w jakichkolwiek przyszłych kontraktach dotacyjnych [6].Gdyby osiągniecie porozumienia z oferentami w rozsądnym, nieprzekraczalnym terminie, jaki Komisja może wyznaczyć, okazało się niemożliwe, negocjacje dotyczące przygotowania kontraktu mogą zostać zakończone, a propozycja odrzucona. Służby Komisji będą negocjować wyselekcjonowane propozycje z uwzględnieniem rankingu selekcyjnego, do wartości dostępnej w ramach decyzji finansowej.W przypadku gdy negocjacje zakończą się powodzeniem, zostaje przyznany kontrakt dotacyjny.6. Raportowanie i rewizja księgowaKomisja będzie regularnie otrzymywać raporty z projektów i czynności wspierających w celu umożliwienia prawidłowego ich monitorowania. W wykonywaniu monitorowania działań Komisja może korzystać z pomocy niezależnych ekspertów (jeśli to konieczne, odpowiednio zweryfikowanych). Komisja, lub każdy upoważniony przez nią przedstawiciel, ma prawo prowadzić kontrolę naukową, technologiczną lub finansową uczestnika, w celu zapewnienia, że działania są lub zostały wykonane zgodnie z określonymi warunkami i zgodnie z zasadami umowy.7. Kontrakt a prawa własności intelektualnej7.1. Zasady ogólneKontrakty dotacyjne na projekty i czynności wspierające będą oparte na kontrakcie modelowym dla szóstego programu ramowego. Kontrakt dotacyjny będzie podpisywany przez intendenta Komisji i wszystkich członków konsorcjum.Mogą zostać dodane specjalne klauzule dotyczące własności wiedzy, ochrony wiedzy, wykorzystania i poufności oraz praw dostępu w celu zbadania specyficznych kwestii, jakie mogą powstać w trakcie czynności objętych działaniem przygotowawczym.7.2. Wspólnotowe wsparcie finansoweUdział wspólnotowy ma formę przyznania dotacji do budżetu, obliczonych jako wyrażona procentowo część budżetu ustalonego przez uczestników dla realizacji projektu lub czynności wspierających. Wydatki konieczne do realizacji działania projektu lub czynności wspierającej są potwierdzone przez zewnętrznego audytora lub –w przypadku instytucji publicznych – właściwego urzędnika publicznego.Koszty kwalifikowane muszą spełniać następujące warunki:1) muszą być faktycznie poniesione, ekonomiczne i konieczne dla realizacji danego projektu lub czynności wspierającej;2) muszą być ustalone zgodnie ze zwyczajnymi zasadami rachunkowości danego uczestnika;3) muszą być zarejestrowane w dokumentacji księgowej uczestnika, a w przypadku środków pochodzących od stron trzecich – odpowiednio w dokumentach finansowych tych stron;4) nie mogą podlegać podatkom pośrednim, cłom i oprocentowaniu, a także nie mogą przynosić zysków.7.3. Programy finansoweW odniesieniu do projektów wyróżnia się dwa programy finansowe zgodnie z kategoriami działań badawczych wymienionymi we wspólnotowych ramach pomocy państwa przeznaczonej na badania i rozwój [7]:1. Badania przemysłowe2. Działalność rozwojowa fazy przedkonkurencyjnej.Uzupełniająco dodaje się trzeci program:3. Zarządzanie działaniami.Poniższa tabela podaje maksymalne stawki finansowego wkładu Wspólnoty w projekty funkcjonujące w ramach wymienionych programów:Maksymalna stawka zwrotu kosztów kwalifikowanych | Badania przemysłowe | Działalność rozwojowa fazy przedkonkurencyjnej | Zarządzanie działaniami |Projekty | do 75 % | do 50 % | 100 % (do 7 % wielkości wkładu) |W przypadkach kiedy finansowanie wspólnotowe jest łączone z finansowaniem krajowym w formie pomocy państwa, całkowite oficjalne wsparcie, zgodnie ze wspólnotowymi ramami pomocy państwa przeznaczonej na badania i rozwój, nie może przekroczyć 75 % w przypadku badań przemysłowych i 50 % w przypadku działalności rozwojowej fazy przedkonkurencyjnej.Dotacje przyznawane na czynności wspierające nie podlegają przepisom o pomocy państwa i będą zwracane w wysokości do 75 % kosztów kwalifikowanych, które mogą zawierać do 10 % całkowitego wkładu przeznaczonego na zarządzanie działaniami.7.4. Prawa własności intelektualnejWiedza stanowi własność kontrahentów, którzy ją stworzyli. Wszelki transfer wiedzy dokonywany na mocy kontraktów dotacyjnych lub wszelkie udzielanie praw dostępu do takiej wiedzy organizacji spoza konsorcjum musi być zatwierdzone przez Komisję, Państwa Członkowskie, których uczestnicy są rezydentami, oraz pozostałych kontrahentów.Komisja i Państwa Członkowskie mogą odmówić zatwierdzenia na gruncie zasadniczych interesów europejskich lub krajowych lub poprzez zastosowanie obowiązującego prawa krajowego. Pozostali członkowie mogą odmówić zatwierdzenia, jeżeli wykażą, że może to znacznie zaszkodzić ich interesom handlowym lub branżowym albo że oznaczałoby to pogwałcenie jakichkolwiek zobowiązań prawnych.[1] W terminie publikacji wezwania do składania propozycji Komisja wyda szczegółowy przewodnik dla oferentów.[2] Państwa Członkowskie oznaczają wszystkie 25 państw UE, włączając państwa kandydujące.[3] Dz.U. L 317 z 3.12.2001.[4] Jeżeli skład partnerów projektowych w EZIG jest porównywalny z tymi warunkami, EZIG również się kwalifikuje.[5] Rozporządzenie finansowe art. 114 i art. 93.[6] Rozporządzenie finansowe art. 114 i art. 94.[7] Dz.U. C 45 z 17.2.1996, str. 5.--------------------------------------------------


title: 2011/186/Euratom: Decyzja Rady z dnia 14 czerwca 2010 r. zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Europejską w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, oraz wymianę listów zmieniającą tę umowę przejściową w zakresie autentycznych wersji językowych

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 80/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 czerwca 2010 r.
   zatwierdzająca zawarcie przez Komisję Europejską w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, oraz wymianę listów zmieniającą tę umowę przejściową w zakresie autentycznych wersji językowych
   (2011/186/Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Do czasu wejścia w życie Umowy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 25 maja 1998 r., niezbędne jest zatwierdzenie Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 10 listopada 1999 r. (zwanej dalej „Umową przejściową”) (1).

               (2)

               Artykuł 31 Umowy przejściowej należy zmodyfikować w celu uwzględnienia języków, które stały się językami urzędowymi Unii od momentu podpisania Umowy przejściowej w drodze Wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Turkmenistanem, zmieniającej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w zakresie autentycznych wersji językowych (zwanej dalej „Wymianą listów”) (2).

               (3)

               Zawarcie przez Komisję Europejską w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej, jej załączniki, protokół i oświadczenia oraz wymiana listów powinny zostać zatwierdzone przez Radę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Niniejszym zatwierdza się zawarcie przez Komisję Europejską, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, oraz Wymianę listów zmieniającą Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Turkmenistanem, z drugiej strony, w zakresie autentycznych wersji językowych.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 czerwca 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Zob. s. 21 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (2)  Zob. s. 40 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2012/472/UE: Decyzja Rady z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie zawarcia Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską o wykorzystywaniu danych dotyczących przelotu pasażera oraz przekazywaniu takich danych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 215/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 kwietnia 2012 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską o wykorzystywaniu danych dotyczących przelotu pasażera oraz przekazywaniu takich danych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych
   (2012/472/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1 lit. d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 2 grudnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji między Unią a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczących przekazywania i wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera („dane PNR”) w celu zapobiegania terroryzmowi i innej poważnej przestępczości międzynarodowej oraz walki z nimi, a także wytyczne negocjacyjne w tej sprawie.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 2012/471/UE (2) Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską o wykorzystywaniu danych dotyczących przelotu pasażera oraz przekazywaniu takich danych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych („umowa”) została podpisana w dniu 14 grudnia 2011 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (3)

               Umowa nie narusza praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza prawa do życia prywatnego i rodzinnego, uznanego w jej art. 7, prawa do ochrony danych osobowych, uznanego w jej art. 8, oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, uznanego w jej art. 47. Umowa powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami.

               (4)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest związana umową, ani jej nie stosuje.

               (7)

               Należy zatwierdzić umowę,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską o wykorzystywaniu danych dotyczących przelotu pasażera oraz przekazywaniu takich danych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do przeprowadzenia, w imieniu Unii, wymiany notyfikacji przewidzianych w art. 27 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby umowa stała się dla niej wiążąca.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. BØDSKOV

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 19 kwietnia 2012 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego.
    ---documentbreak---

               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 215/5

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Unią Europejską o wykorzystywaniu danych dotyczących przelotu pasażera oraz przekazywaniu takich danych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych
   STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
   zwane również dalej „Stanami Zjednoczonymi”, oraz
   UNIA EUROPEJSKA,
   zwana również dalej „UE”,
   zwane dalej razem „Stronami”,
   PRAGNĄC skutecznie zapobiegać terroryzmowi i poważnej przestępczości międzynarodowej oraz skutecznie zwalczać te zjawiska w celu ochrony własnych demokratycznych społeczeństw i wspólnych wartości,
   DĄŻĄC do zacieśniania i zachęcania do współpracy między Stronami w duchu partnerstwa transatlantyckiego,
   UZNAJĄC prawo państw do zapewnienia bezpieczeństwa swoim obywatelom oraz ochrony swoich granic, a także ich odpowiedzialność w tym zakresie, oraz mając na względzie odpowiedzialność wszystkich narodów za ochronę życia i bezpieczeństwa osób, w tym również osób korzystających z międzynarodowych systemów transportu,
   PRZEKONANE, że wymiana informacji jest zasadniczym elementem walki z terroryzmem i poważną przestępczością międzynarodową oraz że w tym kontekście przetwarzanie i wykorzystywanie danych dotyczących przelotu pasażera (dane PNR) jest niezbędnym narzędziem pozwalającym uzyskać informacje, których uzyskanie w inny sposób nie jest możliwe,
   ZDECYDOWANE, aby zapobiegać przestępstwom terrorystycznym i przestępczości międzynarodowej oraz aby zwalczać te zjawiska, przy jednoczesnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności, a także uznaniu znaczenia prywatności oraz ochrony danych osobowych i informacji osobowych,
   UWZGLĘDNIAJĄC instrumenty międzynarodowe, przepisy ustawowe i wykonawcze Stanów Zjednoczonych wymagające od każdego przewoźnika lotniczego, obsługującego loty pasażerskie w międzynarodowym transporcie lotniczym do lub ze Stanów Zjednoczonych, udostępnienia Departamentowi Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DHS) danych PNR w zakresie, w jakim są one gromadzone i przechowywane w zautomatyzowanych systemach rezerwacji/odpraw pasażerskich przewoźnika lotniczego, oraz uwzględniając porównywalne wymogi, które są lub mogą być wprowadzone w życie w UE,
   PRZYJMUJĄC DO WIADOMOŚCI, że DHS przetwarza i wykorzystuje dane PNR w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości międzynarodowej oraz w celu ich wykrywania, prowadzenia dochodzeń lub śledztw oraz ścigania zgodnie z zabezpieczeniami w zakresie prywatności i ochrony danych osobowych i informacji osobowych określonymi w niniejszej umowie,
   PODKREŚLAJĄC znaczenie wymiany danych PNR oraz istotnych i odpowiednich informacji analitycznych uzyskanych z danych PNR przez Stany Zjednoczone z właściwymi organami policyjnymi i sądowymi państw członkowskich Unii Europejskiej, zwanych dalej „państwami członkowskimi UE”, oraz z Europolem lub Eurojustem, jako środka promowania międzynarodowej współpracy policyjnej i sądowej,
   UZNAJĄC wieloletnie tradycje obu Stron w zakresie poszanowania prawa do prywatności osób, odzwierciedlone w ich prawie i dokumentach konstytutywnych;
   MAJĄC NA UWADZE zobowiązania UE wynikające z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącego poszanowania praw podstawowych, prawo do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych określone w art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasady proporcjonalności i konieczności odnoszące się do prawa do życia prywatnego i rodzinnego, poszanowanie prywatności, oraz ochronę danych osobowych na mocy art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, konwencję nr 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych wraz z dodatkowym protokołem nr 181 do niej, oraz art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,
   MAJĄC NA UWADZE, że DHS stosuje obecnie rzetelne procedury mające na celu ochronę prywatności i zapewnienie integralności danych, w tym bezpieczeństwa fizycznego, kontroli dostępu, rozdzielania danych i ich szyfrowania, zdolności audytowych i skutecznych środków umożliwiających rozliczenie z odpowiedzialności,
   UZNAJĄC znaczenie zapewnienia jakości danych, ich ścisłości, integralności i bezpieczeństwa, a także wprowadzenia odpowiedniej odpowiedzialności za naruszenia tych zasad w celu zapewnienia ich przestrzegania,
   UWZGLĘDNIAJĄC w szczególności zasadę przejrzystości oraz szereg środków, za pomocą których Stany Zjednoczone zapewniają, aby pasażerowie, których dane PNR gromadzone są przez DHS, byli poinformowani o potrzebie przekazywania ich danych PNR oraz o wykorzystywaniu tych danych,
   UZNAJĄC PONADTO, że gromadzenie i analizowanie danych PNR jest konieczne, aby DHS mógł wypełnić swoje zadanie ochrony granic, zapewniając jednocześnie, aby gromadzenie i wykorzystywanie danych PNR pozostawało w związku z celami, w jakich są one gromadzone oraz konieczne dla osiągnięcia tych celów,
   UZNAJĄC, że DHS, mając na względzie niniejszą umowę i jej wprowadzanie w życie, ma zapewnić odpowiedni poziom ochrony danych w odniesieniu do przetwarzanych i wykorzystywanych danych PNR przekazywanych DHS,
   MAJĄC NA UWADZE, że Stany Zjednoczone i Unia Europejska są zobowiązane do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony informacji osobowych w walce z przestępczością i terroryzmem, oraz są zdecydowane niezwłocznie osiągnąć porozumienie mające na celu ochronę informacji osobowych wymienianych w kontekście walki z przestępczością i terroryzmem we wszechstronny sposób, który przyczyni się do realizacji naszych wspólnych celów;
   UZNAJĄC, że przeprowadzone w 2005 r. i 2010 r. wspólne przeglądy umów o przekazywaniu danych PNR, zawartych w 2004 r. i 2007 r. pomiędzy Stronami, dały pomyślne rezultaty,
   BIORĄC POD UWAGĘ zainteresowanie Stron, a także państw członkowskich UE, wymianą informacji dotyczących metod przekazywania danych PNR, oraz dalszego przekazywania tych danych, jak wskazano w stosownych artykułach niniejszej umowy, oraz biorąc pod uwagę zainteresowanie UE rozwiązaniem tej kwestii w kontekście mechanizmu konsultacji i przeglądu ustanowionego w niniejszej umowie;
   POTWIERDZAJĄC, że niniejsza umowa nie stanowi precedensu dla jakichkolwiek przyszłych uzgodnień między Stronami, ani między jedną ze Stron i jakąkolwiek inną stroną, w zakresie przetwarzania, wykorzystywania lub przekazywania danych PNR lub jakichkolwiek innych form danych, ani w zakresie ochrony danych;
   UZNAJĄC odnośne zasady proporcjonalności, a także istotności i konieczności, które nadają kierunek niniejszej umowie oraz jej wprowadzaniu w życie przez Unię Europejską i Stany Zjednoczone, oraz
   UWZGLĘDNIAJĄC możliwość prowadzenia przez Strony dalszych rozmów na temat przekazywania danych PNR w odniesieniu do transportu morskiego,
   NINIEJSZYM UZGADNIAJĄ:
   ROZDZIAŁ I

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 1
   Cel
   1.   Celem niniejszej umowy jest zapewnienie bezpieczeństwa oraz ochrona życia i bezpieczeństwa osób.
   2.   W tym celu w niniejszej umowie określa się obowiązki Stron w odniesieniu do warunków, na jakich dane PNR mogą być przekazywane, przetwarzane i wykorzystywane oraz chronione.
   Artykuł 2
   Zakres
   1.   Zgodnie z wytycznymi Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego dane PNR oznaczają zapis danych utworzony przez przewoźników lotniczych lub ich upoważnionych przedstawicieli w odniesieniu do każdej podróży zarezerwowanej przez każdego pasażera lub w jego imieniu, zawarty w systemach rezerwacji przewoźników, systemach odpraw pasażerskich lub równorzędnych systemach pełniących podobną funkcję (w niniejszej umowie zwanych dalej łącznie „systemami rezerwacji”). W szczególności, w rozumieniu niniejszej umowy, dane PNR to rodzaje danych określone w załączniku do niniejszej umowy („załącznik”).
   2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do przewoźników obsługujących loty pasażerskie pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi.
   3.   Niniejsza umowa ma również zastosowanie do przewoźników zarejestrowanych lub przechowujących dane w Unii Europejskiej i obsługujących loty pasażerskie do lub ze Stanów Zjednoczonych.
   Artykuł 3
   Dostarczanie danych PNR
   Strony uzgadniają, że przewoźnicy dostarczają DHS dane PNR zawarte w ich systemach rezerwacji zgodnie z wymogami i standardami DHS oraz z niniejszą umową. Jeśli dane PNR przekazane przez przewoźników zawierają dane niewymienione w załączniku, DHS usuwa takie dane zaraz po ich otrzymaniu.
   Artykuł 4
   Wykorzystywanie danych PNR
   1.   Stany Zjednoczone gromadzą, wykorzystują i przetwarzają dane PNR dla celów zapobiegania niżej wymienionym zjawiskom oraz w celu wykrywania, prowadzenia dochodzeń lub śledztw oraz ścigania:

               a)

               przestępstw terrorystycznych oraz przestępstw powiązanych, w tym:

                           (i)

                           działań, które:

                                       1)

                                       wiążą się z przemocą lub stanowią zagrożenie dla życia ludzkiego, mienia lub infrastruktury; oraz

                                       2)

                                       wydaje się, że zostały podjęte w celu:

                                                   a)

                                                   zastraszenia ludności cywilnej lub wymuszenia na niej określonych działań;

                                                   b)

                                                   wywarcia wpływu na politykę rządu poprzez zastraszenie lub wymuszenie na nim określonych działań; lub

                                                   c)

                                                   wywarcia wpływu na działania rządu poprzez akty masowego zniszczenia, zabójstwa, porwania lub wzięcie zakładników;

                           (ii)

                           działań, które stanowią przestępstwo w zakresie i w rozumieniu mających zastosowanie międzynarodowych konwencji i protokołów dotyczących terroryzmu;

                           (iii)

                           dostarczania lub gromadzenia funduszy, za pomocą jakichkolwiek środków, bezpośrednio lub pośrednio, z zamiarem ich wykorzystania w całości lub częściowo w celu przeprowadzenia któregokolwiek z działań opisanych w ppkt (i) lub (ii), lub z wiedzą o takim ich przeznaczeniu;

                           (iv)

                           próby popełnienia któregokolwiek z czynów opisanych w ppkt (i), (ii) lub (iii);

                           (v)

                           współudziału w popełnieniu któregokolwiek z czynów opisanych w ppkt (i), (ii) lub (iii);

                           (vi)

                           organizacji któregokolwiek z działań opisanych w ppkt (i), (ii) lub (iii) lub kierowanie innymi osobami w celu ich przeprowadzenia;

                           (vii)

                           przyczynienia się w jakikolwiek inny sposób do popełnienia któregokolwiek z czynów opisanych ppkt (i), (ii) lub (iii);

                           (viii)

                           groźby popełnienia czynu opisanego w ppkt (i) w okolicznościach wskazujących na rzeczywiste zagrożenie;

               b)

               innych przestępstw podlegających karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat trzech i które mają charakter międzynarodowy.
               Uważa się, że przestępstwo ma charakter międzynarodowy w szczególności, jeśli:

                           (i)

                           zostaje popełnione w więcej niż jednym państwie;

                           (ii)

                           zostaje popełnione w jednym państwie, lecz istotna część przygotowań do niego, jego planowania, kierowania nim lub kontrolowania go, odbywa się w innym państwie;

                           (iii)

                           zostaje popełnione w jednym państwie, lecz bierze w nim udział zorganizowana grupa przestępcza zaangażowana w działalność przestępczą w więcej niż jednym państwie;

                           (iv)

                           zostaje popełnione w jednym państwie, lecz jego zasadnicze skutki odczuwane są w innym państwie; lub

                           (v)

                           zostaje popełnione w jednym państwie, podczas gdy sprawca przebywa w innym państwie lub też zamierza przemieścić się do innego państwa.

         2.   O ile zajdzie konieczność, dane PNR mogą być wykorzystywane i przetwarzane w indywidualnych przypadkach, gdy jest to niezbędne z uwagi na poważne zagrożenie oraz w celu ochrony żywotnych interesów jakiejkolwiek osoby fizycznej lub jeżeli nakaże tak sąd.
   3.   DHS może wykorzystywać i przetwarzać dane PNR w celu identyfikacji osób, które po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych lub przed opuszczeniem tego państwa zostałyby poddane dokładniejszemu przesłuchaniu lub sprawdzeniu, lub w przypadku których może zachodzić konieczność dalszego sprawdzenia.
   4.   Ustępy 1, 2 i 3 pozostają bez uszczerbku dla działań krajowych organów ścigania oraz uprawnień sądowych, lub postępowań, w przypadku wykrycia podczas wykorzystywania i przetwarzania danych PNR innych naruszeń prawa lub poszlak wskazujących na takie naruszenia.
   ROZDZIAŁ II

      ZABEZPIECZENIA MAJĄCE ZASTOSOWANIE W PRZYPADKU WYKORZYSTYWANIA DANYCH PNR

   Artykuł 5
   Bezpieczeństwo danych
   1.   DHS zapewnia wprowadzenie w życie odpowiednich środków technicznych oraz rozwiązań organizacyjnych w celu ochrony danych osobowych i informacji osobowych zawartych w danych PNR przed przypadkowymi, niezgodnymi z prawem lub nieuprawnionymi: zniszczeniem, utratą, ujawnieniem, zmianami, dostępem, przetwarzaniem lub wykorzystywaniem.
   2.   DHS wykorzystuje odpowiednie technologie w celu zapewnienia ochrony danych, ich bezpieczeństwa, poufności i integralności. W szczególności DHS zapewnia, aby:

               a)

               stosowano procedury szyfrowania, autoryzacji i dokumentacji uznane przez właściwe organy. W szczególności zabezpiecza się dostęp do danych PNR i ogranicza się dostęp do nich wyłącznie na rzecz upoważnionych funkcjonariuszy;

               b)

               dane PNR były przechowywane w bezpiecznym środowisku fizycznym i chronione przy użyciu fizycznych zabezpieczeń przed nieuprawnionym dostępem; oraz

               c)

               istniały mechanizmy zapewniające, aby wyszukiwanie danych PNR odbywało się zgodnie z art. 4.

         3.   W przypadku naruszenia prywatności (w tym nieupoważnionego dostępu lub ujawnienia) DHS podejmuje uzasadnione działania, aby powiadomić w stosownych przypadkach osoby fizyczne, których to dotyczy, w celu ograniczenia ryzyka szkód związanych z nieupoważnionym ujawnieniem danych osobowych i informacji osobowych oraz w celu wprowadzenia technicznie wykonalnych środków zaradczych.
   4.   W zakresie niniejszej umowy DHS informuje bez zbędnej zwłoki odpowiednie organy europejskie o przypadkach znaczącego naruszenia prywatności w odniesieniu do danych PNR obywateli UE lub rezydentów UE, wynikających z przypadkowego lub bezprawnego zniszczenia lub przypadkowej utraty, zmiany, nieuprawnionego ujawnienia lub dostępu, lub innych niezgodnych z prawem form przetwarzania lub wykorzystywania.
   5.   Stany Zjednoczone potwierdzają, że w ich prawie dostępne są w przypadku naruszenia prywatności skuteczne środki egzekucyjne o charakterze administracyjnym, cywilnym i karnym. DHS może podjąć w stosownych przypadkach działania dyscyplinarne wobec osób odpowiedzialnych za każde takie naruszenie prywatności, w tym odmówić dostępu do systemu, udzielić formalnej nagany, zawiesić, zdegradować lub usunąć ze służby.
   6.   Każdorazowy dostęp do danych PNR, jak również ich przetwarzanie i wykorzystywanie, jest rejestrowany lub dokumentowany przez DHS. Rejestry lub dokumentacja wykorzystywane są jedynie do celów nadzoru, kontroli i utrzymania systemu lub w innych przypadkach określonych w prawie.
   Artykuł 6
   Dane szczególnie chronione
   1.   W zakresie, w jakim zgromadzone dane PNR pasażera zawierają dane szczególnie chronione (na przykład dane osobowe oraz informacje ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność do związków zawodowych lub dane dotyczące zdrowia lub życia seksualnego danej osoby fizycznej), DHS stosuje zautomatyzowane systemy filtrujące i maskujące takie dane szczególnie chronione. Ponadto DHS nie przetwarza dalej takich danych, ani ich nie wykorzystuje, chyba że zgodnie z ust. 3 i 4.
   2.   W terminie 90 dni od wejścia w życie niniejszej umowy DHS dostarcza Komisji Europejskiej wykaz kodów oraz pojęć identyfikujących dane szczególnie chronione, które podlegają filtrowaniu.
   3.   Dostęp do danych szczególnie chronionych, jak również ich przetwarzanie i wykorzystywanie, jest dozwolony w wyjątkowych sytuacjach, gdy życie ludzkie mogłoby być zagrożone lub poważnie narażone. Dostęp do takich danych jest możliwy wyłącznie w indywidualnych przypadkach przy użyciu restrykcyjnych procedur, po uzyskaniu zezwolenia członka kadry kierowniczej DHS wyższego szczebla.
   4.   Dane szczególnie chronione są trwale usuwane nie później niż w terminie 30 dni od otrzymania przez DHS ostatnio przekazanych danych PNR zawierających tego rodzaju dane. Dane szczególnie chronione mogą być jednak przechowywane przez okres określony w prawie Stanów Zjednoczonych do celów konkretnego dochodzenia lub śledztwa, ścigania lub działań organów ścigania.
   Artykuł 7
   Zautomatyzowane decyzje indywidualne
   Stany Zjednoczone nie podejmują decyzji, których skutkiem są znaczące negatywne działania mające wpływ na interesy prawne osób fizycznych, jedynie w oparciu o zautomatyzowane przetwarzanie i wykorzystywanie danych PNR.
   Artykuł 8
   Przechowywanie danych
   1.   DHS przechowuje dane PNR w aktywnej bazie danych przez okres nieprzekraczający pięciu lat. Po upływie pierwszych sześciu miesięcy tego okresu dane PNR są anonimizowane oraz maskowane zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu. O ile niniejsza umowa nie stanowi inaczej, dostęp do tej aktywnej bazy danych posiada ograniczona liczba specjalnie upoważnionych funkcjonariuszy.
   2.   W celu dokonania anonimizacji danych maskowane są następujące rodzaje informacji umożliwiających identyfikację osoby zawartych w danych PNR:

               a)

               imię (imiona) i nazwisko(-a);

               b)

               inne imiona i nazwiska figurujące w danych PNR;

               c)

               wszystkie dostępne informacje kontaktowe (w tym informacje na temat źródła);

               d)

               uwagi ogólne, w tym inne dodatkowe informacje (OSI), informacje o usługach specjalnych (SSI) i prośby o usługi specjalne (SSR); oraz

               e)

               wszelkie informacje dotyczące zgromadzonych danych pasażera przekazywanych przed podróżą (APIS).

         3.   Po upływie okresu przechowywania w bazie aktywnej dane PNR przenoszone są do archiwalnej bazy danych na okres nieprzekraczający dziesięciu lat. Archiwalna baza danych jest przedmiotem dodatkowych kontroli, liczba pracowników upoważnionych do korzystania z tej bazy jest ograniczona, a dostęp do bazy wydawany na wyższym poziomie nadzoru. Danym PNR przechowywanym w bazie archiwalnej nie przywraca się ponownie elementów umożliwiających identyfikację osoby, z wyjątkiem przypadków gdy ma to związek z działaniami organów ścigania i tylko w związku z możliwą do zidentyfikowania sprawą, zagrożeniem lub ryzykiem. W odniesieniu do celów określonych w art. 4 ust. 1 lit. b), danym PNR przechowywanym w takiej bazie archiwalnej mogą być ponownie przywracane elementy umożliwiające identyfikację osoby jedynie przez okres nieprzekraczający pięciu lat.
   4.   Po upływie okresu przechowywania w bazie archiwalnej przechowywane dane muszą stać się całkowicie anonimowe poprzez usunięcie wszystkich rodzajów danych, które mogłyby służyć do identyfikacji pasażera, którego dotyczą dane PNR, bez możliwości ponownego przywrócenia elementów umożliwiające identyfikację osoby.
   5.   Dane związane z konkretną sprawą lub dochodzeniem lub śledztwem mogą być przechowywane w aktywnej bazie danych PNR do czasu zarchiwizowania tej sprawy lub dochodzenia lub śledztwa. Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla wymogów dotyczących przechowywania danych w odniesieniu do poszczególnych akt prowadzonych dochodzeń lub śledztw lub ścigania.
   6.   Strony uzgadniają, że w ramach oceny przewidzianej w art. 23 ust. 1 zostanie rozważona konieczność zachowania 10-letniego okresu przechowywania danych w bazie archiwalnej.
   Artykuł 9
   Niedyskryminacja
   Stany Zjednoczone zapewniają, aby zabezpieczenia mające zastosowanie w przypadku przetwarzania i wykorzystywania danych PNR na mocy niniejszej umowy były stosowane do wszystkich pasażerów na równych zasadach, bez niezgodnej z prawem dyskryminacji.
   Artykuł 10
   Przejrzystość
   1.   DHS informuje pasażerów o wykorzystywaniu i przetwarzaniu danych PNR poprzez:

               a)

               publikacje w Rejestrze Federalnym;

               b)

               publikacje na swojej stronie internetowej;

               c)

               ogłoszenia, które przewoźnicy mogą zamieszczać w swoich umowach przewozu;

               d)

               sprawozdania dla Kongresu wymagane na mocy ustaw; oraz

               e)

               inne możliwe odpowiednie środki.

         2.   DHS publikuje i dostarcza UE do celów ewentualnej publikacji swoje procedury oraz warunki dotyczące dostępu do danych, poprawiania lub prostowania danych, jak również procedur odwoławczych.
   3.   Strony współpracują z przemysłem lotniczym w celu zachęcenia do lepszego informowania w chwili rezerwacji o celach gromadzenia, przetwarzania i wykorzystywania przez DHS danych PNR oraz możliwości dostępu do nich, poprawiania ich oraz procedur odwoławczych.
   Artykuł 11
   Dostęp dla osób fizycznych
   1.   Zgodnie z przepisami ustawy o wolności informacji (Freedom of Information Act) każda osoba fizyczna, niezależnie od obywatelstwa, kraju pochodzenia lub miejsca zamieszkania, ma prawo zwrócić się do DHS o udostępnienie jej swoich danych PNR. DHS terminowo dostarcza takie dane PNR, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
   2.   Ujawnienie informacji zawartych w danych PNR może być przedmiotem uzasadnionych ograniczeń prawnych, mających zastosowanie zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych, w tym wszelkich ograniczeń niezbędnych w celu zabezpieczenia szczególnie chronionych informacji prywatnych, szczególnie chronionych informacji dotyczących bezpieczeństwa narodowego oraz szczególnie chronionych informacji w zakresie działań organów ścigania.
   3.   Każda odmowa lub ograniczenie dostępu są formułowane na piśmie i przekazywane wnioskodawcy w odpowiednim czasie. W takim powiadomieniu wskazuje się wnioskodawcy podstawę prawną wstrzymania ujawnienia informacji oraz środki odwoławcze dostępne w prawie Stanów Zjednoczonych.
   4.   DHS nie ujawnia publicznie danych PNR, ujawnia je jedynie osobie fizycznej, której dotyczą przetwarzane i wykorzystywane dane PNR, lub jej przedstawicielowi, lub ujawnia je, o ile wymaga tego prawo Stanów Zjednoczonych.
   Artykuł 12
   Poprawianie i prostowanie danych w przypadku osób fizycznych
   1.   Każda osoba fizyczna, niezależnie od obywatelstwa, kraju pochodzenia lub miejsca zamieszkania, może ubiegać się o poprawienie lub sprostowanie danych, w tym o możliwość usunięcia lub zablokowania jej danych PNR przez DHS zgodnie z procedurami opisanymi w niniejszej umowie.
   2.   DHS, bez zbędnej zwłoki, informuje wnioskodawcę na piśmie o swojej decyzji dotyczącej poprawienia lub sprostowania danych PNR, których to dotyczy.
   3.   Każda odmowa lub ograniczenie w odniesieniu do poprawienia lub sprostowania zostają sformułowane na piśmie i przekazane wnioskodawcy w odpowiednim czasie. W powiadomieniu tym wskazuje się wnioskodawcy podstawę prawną takiej odmowy lub ograniczenia oraz środki odwoławcze dostępne w prawie Stanów Zjednoczonych.
   Artykuł 13
   Środki odwoławcze w przypadku osób fizycznych
   1.   Każda osoba fizyczna, niezależnie od obywatelstwa, kraju pochodzenia lub miejsca zamieszkania, której dane osobowe i informacje osobowe były przetwarzane i wykorzystywane w sposób niezgodny z niniejszą umową, może skorzystać ze skutecznych administracyjnych i sądowych środków odwoławczych zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych.
   2.   Każda osoba fizyczna ma prawo zakwestionować na drodze administracyjnej decyzje DHS dotyczące wykorzystywania i przetwarzania danych PNR.
   3.   Zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu administracyjnym (Administrative Procedure Act) i innym mającymi zastosowanie przepisami każda osoba fizyczna ma prawo do złożenia wniosku do sądu federalnego Stanów Zjednoczonych o kontrolę sądową jakiejkolwiek ostatecznej decyzji DHS. Ponadto każda osoba fizyczna ma prawo do złożenia wniosku o kontrolę sądową zgodnie z mającym zastosowanie prawem i właściwymi przepisami:

               a)

               ustawy o wolności informacji (Freedom of Information Act);

               b)

               ustawy o oszustwach i nadużyciach komputerowych (Computer Fraud and Abuse Act);

               c)

               ustawy o prywatności w łączności elektronicznej (Electronic Communications Privacy Act); oraz

               d)

               innymi mającymi zastosowanie przepisami prawa Stanów Zjednoczonych.

         4.   W szczególności DHS udostępnia wszystkim osobom fizycznym środek administracyjny (obecnie jest nim program DHS TRIP (Traveler Redress Inquiry Program)), w ramach którego rozpatrywane są zapytania dotyczące podróży, w tym również zapytania dotyczące wykorzystywania danych PNR. DHS TRIP umożliwia wniesienie odwołania tym osobom fizycznym, które uważają, że ich podróż została opóźniona lub że nie zezwolono im wejść na pokład komercyjnego statku powietrznego w wyniku niewłaściwego zidentyfikowania ich jako stanowiących zagrożenie. Zgodnie z ustawą o postępowaniu administracyjnym (Administrative Procedure Act) oraz tytułem 49 Kodeksu Stanów Zjednoczonych (United States Code), sekcja 46110, każda taka poszkodowana osoba fizyczna ma prawo do złożenia wniosku do federalnego sądu Stanów Zjednoczonych o kontrolę sądową jakiejkolwiek ostatecznej decyzji DHS dotyczącej tego rodzaju kwestii.
   Artykuł 14
   Nadzór
   1.   Zgodność z zabezpieczeniami dotyczącymi prywatności przewidzianymi w niniejszej umowie jest przedmiotem niezależnego przeglądu i nadzoru ze strony departamentalnych urzędników ds. prywatności (Department Privacy Officers), takich jak główny urzędnik ds. prywatności (Chief Privacy Officer) w DHS, którzy:

               a)

               wykazali swoją niezależność;

               b)

               mają rzeczywiste uprawnienia w zakresie nadzoru, prowadzenia dochodzeń lub śledztw, interwencji i przeglądu; oraz

               c)

               są uprawnieni, w stosownych przypadkach, do zgłaszania naruszeń prawa w związku z niniejszą umową do celów ścigania lub działań dyscyplinarnych.

         Zapewniają oni w szczególności, aby skargi dotyczące przypadków nieprzestrzegania niniejszej umowy były przyjmowane, badane, aby udzielano na nie odpowiedzi oraz aby podjęte zostały odpowiednie działania naprawcze. Skargi te mogą być składane przez każdą osobę fizyczną, niezależnie od obywatelstwa, kraju pochodzenia lub miejsca zamieszkania.
   2.   Ponadto stosowanie niniejszej umowy przez Stany Zjednoczone jest przedmiotem niezależnego przeglądu i nadzoru prowadzonych przez jedną lub większą liczbę następujących podmiotów:

               a)

               Biuro Inspektora Generalnego DHS;

               b)

               Biuro Kontroli Rządu (Government Accountability Office) ustanowione przez Kongres; oraz

               c)

               Kongres Stanów Zjednoczonych.

         Rezultaty takiego nadzoru mogą znaleźć się w zawierających ustalenia i zalecenia publicznych sprawozdaniach, przesłuchaniach i analizach.
   ROZDZIAŁ III

      TRYBY PRZEKAZYWANIA DANYCH PNR

   Artykuł 15
   Metody przekazywania danych PNR
   1.   Do celów niniejszej umowy przewoźnicy są zobowiązani do przekazywania DHS danych PNR przy użyciu metody „push”, w związku z koniecznością zapewnienia dokładności tych danych, terminowego ich dostarczania oraz ich kompletności.
   2.   Przewoźnicy są zobowiązani do przekazywania DHS danych PNR drogą elektroniczną z wykorzystaniem zabezpieczeń zgodnych z wymogami technicznymi DHS.
   3.   Przewoźnicy są zobowiązani do przekazywania DHS danych PNR zgodnie z ustępami 1 i 2, najpierw na 96 godzin przed planowym odlotem, a dodatkowo w czasie rzeczywistym albo w drodze ustalonej liczby rutynowych zaplanowanych transferów zgodnie z wymogami DHS.
   4.   W każdym wypadku Strony uzgadniają, że wszyscy przewoźnicy są zobowiązani do nabycia możliwości technicznych pozwalających im wykorzystywać metodę „push” nie później niż w terminie 24 miesięcy po wejściu w życie niniejszej umowy.
   5.   O ile zajdzie taka konieczność, DHS może w indywidualnych przypadkach wymagać od przewoźnika dostarczania danych PNR pomiędzy regularnymi transferami tych danych opisanymi w ustępie 3 lub po dokonaniu takich transferów. W przypadku gdy przewoźnik z przyczyn technicznych nie jest w stanie terminowo odpowiedzieć na wnioski na podstawie niniejszego artykułu zgodnie ze standardami DHS lub, w wyjątkowych przypadkach, w celu zareagowania na konkretne, pilne i poważne zagrożenie, DHS może zażądać od przewoźnika zapewnienia takiego dostępu w inny sposób.
   Artykuł 16
   Udostępnianie danych PNR na poziomie krajowym
   1.   DHS może udostępniać dane PNR jedynie po przeprowadzeniu uważnej oceny następujących zabezpieczeń:

               a)

               dane PNR udostępnia się wyłącznie zgodnie z art. 4;

               b)

               dane PNR udostępnia się tylko krajowym organom rządowym w ramach realizacji celów określonych w art. 4;

               c)

               przyjmujące organy stosują w odniesieniu do danych PNR zabezpieczenia równoważne lub porównywalne z zabezpieczeniami określonymi w niniejszej umowie; oraz

               d)

               dane PNR są udostępniane jedynie na potrzeby spraw będących przedmiotem wyjaśniania lub dochodzenia lub śledztwa oraz zgodnie z pisemnymi porozumieniami i prawem Stanów Zjednoczonych o wymianie informacji pomiędzy krajowymi organami rządowymi.

         2.   W przypadku przekazania informacji analitycznych uzyskanych z danych PNR zgodnie z niniejszą umową przestrzega się zabezpieczeń określonych w ustępie 1 niniejszego artykułu.
   Artykuł 17
   Dalsze przekazywanie danych
   1.   Stany Zjednoczone mogą przekazywać dane PNR właściwym organom rządowym państw trzecich jedynie na warunkach zgodnych z niniejszą umową i jedynie po upewnieniu się, że cel, w jakim państwo otrzymujące zamierza wykorzystać dane, jest zgodny z tymi warunkami.
   2.   Z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności wszelkie takie transfery danych odbywają się zgodnie z wyraźnymi porozumieniami, obejmującymi ochronę prywatności danych porównywalną do ochrony stosowanej przez DHS w odniesieniu do danych PNR, zgodnie z niniejszą umową.
   3.   Dane PNR są udostępniane jedynie na potrzeby spraw będących przedmiotem wyjaśniania lub dochodzenia, lub śledztwa.
   4.   W przypadku gdy DHS wie, że dane PNR obywatela lub rezydenta państwa członkowskiego UE są przekazywane, informuje o tym przy najbliższej stosownej okazji właściwe organy danego państwa członkowskiego.
   5.   W przypadku przekazania informacji analitycznych uzyskanych z danych PNR zgodnie z niniejszą umową przestrzega się zabezpieczeń określonych w ustępach 1–4.
   Artykuł 18
   Współpraca policji, organów ścigania i sądów
   1.   Zgodnie z istniejącymi umowami lub uzgodnieniami w zakresie działania oragnów ścigania lub innymi umowami lub uzgodnieniami dotyczącymi udostępniania informacji, zawartymi między Stanami Zjednoczonymi a którymkolwiek państwem członkowskim UE lub Europolem i Eurojustem, DHS przekazuje właściwym organom policyjnym, innym wyspecjalizowanym organom ścigania lub organom sądowym państw członkowskich UE oraz Europolowi i Eurojustowi, w zakresie ich odnośnych uprawnień, najszybciej jak to możliwe, właściwe i odpowiednie informacje analityczne uzyskane z danych PNR w sprawach będących przedmiotem wyjaśniania lub dochodzenia lub śledztwa, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i powiązanym przestępstwom lub przestępczości międzynarodowej opisanej w art. 4 ust. 1 lit. b), a także w celu ich wykrywania, prowadzenia dochodzeń lub śledztw lub ścigania w Unii Europejskiej.
   2.   Organ policyjny lub sądowy państwa UE, lub Europol lub Eurojust, w zakresie ich odnośnych uprawnień, mogą zwrócić się o uzyskanie dostępu do danych PNR lub właściwych i odpowiednich informacji analitycznych uzyskanych z danych PNR, które w konkretnym przypadku są niezbędne do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i powiązanym przestępstwom lub przestępczości międzynarodowej opisanej w art. 4 ust. 1 lit. b) oraz ich wykrywania, prowadzenia dochodzeń lub śledztw lub ścigania w Unii Europejskiej. DHS dostarcza takie informacje, z zastrzeżeniem umów i uzgodnień określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.
   3.   Zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu DHS udostępnia dane PNR jedynie po przeprowadzeniu uważnej oceny następujących zabezpieczeń:

               a)

               dane PNR udostępnia się wyłącznie zgodnie z art. 4;

               b)

               dane PNR udostępnia się tylko w ramach realizacji celów określonych w art. 4; oraz

               c)

               przyjmujące organy stosują w odniesieniu do danych PNR zabezpieczenia równoważne lub porównywalne z zabezpieczeniami określonymi w niniejszej umowie.

         4.   W przypadku przekazania informacji analitycznych uzyskanych z danych PNR zgodnie z niniejszą umową przestrzega się zabezpieczeń określonych w ust. 1–3 niniejszego artykułu.
   ROZDZIAŁ IV

      POSTANOWIENIA WYKONAWCZE I KOŃCOWE

   Artykuł 19
   Odpowiedni poziom ochrony
   Uznaje się, że DHS, mając na względzie niniejszą umowę oraz jej wprowadzenie w życie, zapewnia w rozumieniu stosownych przepisów UE o ochronie danych osobowych odpowiedni poziom ochrony danych PNR podlegających przetwarzaniu i wykorzystywaniu. W tym względzie uznaje się, że przewoźnicy, którzy dostarczyli DHS dane PNR zgodnie z niniejszą umową, spełnili mające zastosowanie w UE wymogi prawne dotyczące przekazywania takich danych z UE do Stanów Zjednoczonych.
   Artykuł 20
   Wzajemność
   1.   Na podlegającym ich jurysdykcji obszarze Strony aktywnie wspierają współpracę przewoźników z każdym systemem danych PNR funkcjonującym lub który może zostać wprowadzony na obszarze podlegającym jurysdykcji drugiej Strony, zgodnie z niniejszą umową.
   2.   Ponieważ ustanowienie systemu danych PNR Unii Europejskiej mogłoby mieć istotny wpływ na zobowiązania Stron w ramach niniejszej umowy, w przypadku przyjęcia takiego systemu Strony konsultują się, aby ustalić, czy istnieje potrzeba odpowiedniego dostosowania niniejszej umowy w celu zapewnienia pełnej wzajemności. Konsultacje takie mają w szczególności na celu sprawdzenie, czy standardy w zakresie ochrony danych osobowych stosowane w przypadku przyszłego systemu danych PNR Unii Europejskiej byłyby mniej rygorystyczne niż standardy ustanowione w niniejszej umowie i czy, w związku z tym, niniejsza umowa powinna zostać zmieniona.
   Artykuł 21
   Wprowadzanie w życie umowy i brak odstępstw
   1.   Niniejsza umowa nie tworzy ani nie przyznaje, na mocy prawa Stanów Zjednoczonych, żadnych praw ani korzyści jakimkolwiek osobom lub podmiotom, prywatnym lub publicznym. Każda ze Stron zapewnia prawidłowe wprowadzenie w życie postanowień niniejszej umowy.
   2.   Żadne zapisy niniejszej umowy nie stanowią odstępstwa od istniejących zobowiązań Stanów Zjednoczonych i państw członkowskich UE, w tym zobowiązań na mocy Umowy o wzajemnej pomocy prawnej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki z dnia 25 czerwca 2003 r. oraz powiązanych instrumentów wzajemnej dwustronnej pomocy prawnej między Stanami Zjednoczonymi i państwami członkowskimi UE.
   Artykuł 22
   Powiadomienie o zmianach w prawie krajowym
   Strony informują się wzajemnie o przyjęciu wszelkich przepisów, które mają istotny wpływ na wprowadzenie w życie niniejszej umowy.
   Artykuł 23
   Przegląd i ocena
   1.   Rok po wejściu w życie niniejszej umowy Strony dokonują wspólnego przeglądu jej wprowadzenia w życie, a następnie – regularnych przeglądów zgodnie ze wspólnymi uzgodnieniami. Ponadto cztery lata po wejściu w życie niniejszej umowy Strony przeprowadzają jej wspólną ocenę.
   2.   Strony uzgadniają z wyprzedzeniem tryb i warunki wspólnego przeglądu i przekazują sobie informacje o składzie swoich zespołów. Na potrzeby wspólnego przeglądu Unię Europejską reprezentuje Komisja Europejska, a Stany Zjednoczone reprezentuje DHS. W skład zespołów mogą wchodzić właściwi eksperci ds. ochrony danych oraz eksperci z organów ścigania. Z zastrzeżeniem mających zastosowanie przepisów, od wszystkich uczestników wspólnego przeglądu wymaga się posiadania poświadczenia bezpieczeństwa osobowego oraz przestrzegania poufności rozmów. Na potrzeby wspólnego przeglądu DHS zapewnia dostęp do odpowiedniej dokumentacji, systemów i personelu.
   3.   Po zakończeniu wspólnego przeglądu Komisja Europejska przedstawia sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej. Stanom Zjednoczonym zapewnia się możliwość przedstawienia na piśmie uwag, które zostaną dołączone do sprawozdania.
   Artykuł 24
   Rozstrzyganie sporów i zawieszenie stosowania umowy
   1.   Wszelkie spory wynikłe z wprowadzania w życie niniejszej umowy i wszelkie sprawy z tym związane są przedmiotem konsultacji między Stronami w celu osiągnięcia rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez obie Strony, z uwzględnieniem zapewnienia każdej z nich możliwości rozwiązania problemu w rozsądnym czasie.
   2.   W przypadku gdy takie konsultacje nie doprowadzą do rozstrzygnięcia sporu, każda ze Stron może zawiesić stosowanie niniejszej umowy poprzez pisemne powiadomienie drogą dyplomatyczną, przy czym takie zawieszenie staje się skuteczne w terminie 90 dni od dnia tego powiadomienia, o ile Strony nie uzgodnią innej daty jego skuteczności.
   3.   Niezależnie od jakiegokolwiek zawieszenia stosowania niniejszej umowy wszystkie dane PNR otrzymane przez DHS zgodnie z niniejszą umową przed zawieszeniem jej stosowania są w dalszym ciągu przetwarzane i wykorzystywane zgodnie z zabezpieczeniami określonymi w niniejszej umowie.
   Artykuł 25
   Wypowiedzenie
   1.   Każda ze Stron może w każdej chwili wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez powiadomienie drogą dyplomatyczną.
   2.   Wypowiedzenie staje się skuteczne w terminie 120 dni od dnia otrzymania tego powiadomienia, o ile Strony nie uzgodnią innej daty jego skuteczności.
   3.   Przed każdym wypowiedzeniem niniejszej umowy Strony przeprowadzają wzajemne konsultacje w sposób zapewniający wystarczający okres czasu na znalezienie rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony.
   4.   Niezależnie od wypowiedzenia niniejszej umowy wszystkie dane PNR otrzymane przez DHS zgodnie z niniejszą umową przed jej wypowiedzeniem są w dalszym ciągu przetwarzane i wykorzystywane zgodnie z zabezpieczeniami określonymi w w niniejszej umowie.
   Artykuł 26
   Okres obowiązywania
   1.   Z zastrzeżeniem art. 25 niniejsza umowa pozostaje w mocy przez okres siedmiu lat od dnia jej wejścia w życie.
   2.   Po upływie terminu określonego w ust. 1 niniejszego artykułu oraz wszelkich kolejnych okresów przedłużenia umowy zgodnie z niniejszym ustępem umowa jest przedłużana na okres kolejnych siedmiu lat, o ile jedna ze Stron nie powiadomi drugiej Strony drogą dyplomatyczną, z co najmniej dwunastomiesięcznym wyprzedzeniem, o zamiarze nieprzedłużania umowy.
   3.   Niezależnie od wygaśnięcia niniejszej umowy wszystkie dane PNR otrzymane przez DHS na mocy niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem są w dalszym ciągu przetwarzane i wykorzystywane zgodnie z zabezpieczeniami określonymi w w niniejszej umowie. Podobnie wszystkie dane PNR uzyskane przez DHS na mocy Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, podpisanej w Brukseli i Waszyngtonie w dniach 23 i 26 lipca 2007 r., są nadal przetwarzane i wykorzystywane zgodnie z zabezpieczeniami określonymi w niniejszej umowie.
   Artykuł 27
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca przypadającego po dniu, w którym Strony wymieniły notyfikacje o zakończeniu swoich procedur wewnętrznych w tym celu.
   2.   Niniejsza umowa zastępuje z dniem swego wejścia w życie umowę podpisaną w dniu 23 i 26 lipca 2007 r.
   3.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do terytorium Danii, Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, tylko jeśli Komisja Europejska powiadomi Stany Zjednoczone na piśmie, że Dania, Zjednoczone Królestwo lub Irlandia podjęły decyzję o związaniu się niniejszą umową.
   4.   Jeśli Komisja Europejska powiadomi Stany Zjednoczone przed wejściem w życie niniejszej umowy, że będzie ona miała zastosowanie do terytorium Danii, Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, niniejsza umowa będzie miała zastosowanie na terytorium danego państwa od tego samego dnia, od którego wiąże ona pozostałe państwa członkowskie UE.
   5.   Jeśli Komisja Europejska powiadomi Stany Zjednoczone po wejściu w życie niniejszej umowy, że ma ona zastosowanie do terytorium Danii, Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, niniejsza umowa będzie miała zastosowanie na terytorium danego państwa od pierwszego dnia następującego po otrzymaniu powiadomienia przez Stany Zjednoczone.

      Sporządzono w Brukseli dnia czternastego grudnia roku dwa tysiące jedenastego w dwóch egzemplarzach.
      Zgodnie z prawem UE niniejsza umowa zostaje sporządzona przez UE również w językach: bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim.

         W imieniu Unii Europejskiej

         W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki

   ZAŁĄCZNIK

      RODZAJE DANYCH PNR

               1.

               Numer rezerwacji PNR

               2.

               Data rezerwacji/wystawienia biletu

               3.

               Planowana(-e) data(-y) podróży

               4.

               Imię (imiona) i nazwisko(-a)

               5.

               Dostępne informacje dotyczące programów dla stałych klientów (frequent flier) oraz dotyczące korzyści (na przykład darmowe bilety, zamiana biletu z klasy ekonomicznej na wyższą itd.)

               6.

               Inne imiona i nazwiska figurujące w danych PNR, w tym liczba podróżnych wynikająca z danych PNR

               7.

               Wszystkie dostępne informacje kontaktowe (w tym informacje na temat źródła)

               8.

               Wszystkie dostępne informacje o płatnościach/fakturowaniu (nie obejmuje to innych szczegółów transakcji dotyczących karty kredytowej lub konta i niepowiązanych z transakcją dotyczącą podróży)

               9.

               Trasa podróży dla konkretnych danych PNR

               10.

               Biuro podróży / agencja turystyczna

               11.

               Informacje o wspólnej obsłudze połączeń

               12.

               Informacje podzielone/rozdzielone

               13.

               Informacje o statusie podróży pasażera (w tym potwierdzenia, stan odprawy biletowo-bagażowej)

               14.

               Informacje o biletach, w tym numer biletu, bilety w jedną stronę i automatycznie skalkulowana taryfa

               15.

               Wszystkie informacje o bagażu

               16.

               Informacje o miejscu, w tym numer miejsca w samolocie

               17.

               Uwagi ogólne, w tym inne dodatkowe informacje (OSI), informacje o usługach specjalnych (SSI) i prośby o usługi specjalne (SSR)

               18.

               Wszelkie informacje dotyczące zgromadzonych danych pasażera przekazywanych przed podróżą (APIS)

               19.

               Wszystkie dotychczasowe zmiany danych PNR wymienionych w pkt 1–18


title: Decyzja Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie zawarcia Umowy miedzy Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0051

Dziennik Urzędowy L 028 , 30/01/2002 P. 0003 - 0003

		Decyzja Radyz dnia 21 stycznia 2002 r.w sprawie zawarcia Umowy miedzy Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem(2002/51/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rada postanowiła decyzją 1999/753/WE [1], że Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony [2], powinna była wejść w życie tymczasowo dnia 1 stycznia 2000 r.(2) Umowa miedzy Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem, zwana dalej "Umową", została wynegocjowana. Umowa ta została parafowana dnia 30 listopada 2001 r. oraz powinna zostać zatwierdzona.(3) W celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień Umowy, Komisja powinna zezwolić na dokonanie niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę miedzy Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem, wraz z załącznikami do niej, Protokołem i deklaracjami.Teksty wymienione w akapicie pierwszym są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.Artykuł 3Do celów stosowania art. 7 ust. 8 i art. 18 ust. 2 Umowy Komisja jest upoważniona, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, do sporządzenia dokumentów wymaganych do zmiany Umowy.Artykuł 4Komisja reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie, ustanowionym artykułem 19 Umowy.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 stycznia 2002 r.W imieniu RadyM. Arias CañetePrzewodniczący[1] Dz.U. L 311 z 4.12.1999, str. 1.[2] Dz.U. L 311 z 4.12.1999, str. 3.[3] Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2826/2000 (Dz.U. L 328 z 23.12.2000, str. 2).--------------------------------------------------