title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/740 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym, uchylająca decyzję 2014/449/WPZiB

text:
               8.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 117/52

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/740
   z dnia 7 maja 2015 r.
   w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym, uchylająca decyzję 2014/449/WPZiB
   Rada Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               10 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/449/WPZiB (1), ponieważ nadal ma poważne obawy wynikające z sytuacji w Sudanie Południowym.

               (2)

               3 marca 2015 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję nr 2206 (2015) ponieważ była poważnie zaalarmowana i zaniepokojona trwającym od grudnia 2013 r. konfliktem między rządem Republiki Sudanu Południowego a siłami opozycji, zatroskana ogromnym cierpieniem ludzi będącym wynikiem tego konfliktu, a także zdecydowanie potępiła łamanie praw człowieka oraz naruszenia i łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego, do których dochodziło w przeszłości i które mają nadal miejsce, jak również wielką skalę wysiedleń i pogłębiający się kryzys humanitarny. Rada Bezpieczeństwa podkreśliła, że odpowiedzialność za cierpienie ludności Sudanu ponoszą wszystkie strony konfliktu. Stwierdziła też, że sytuacja w Sudanie Południowym stanowi zagrożenie dla pokoju na świecie i bezpieczeństwa w regionie.

               (3)

               W pkt 9 i 12 rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015) przewidziano środki ograniczające w postaci ograniczeń podróżowania i zamrożenia aktywów, które można zastosować wobec osób i podmiotów wyznaczonych przez Komitet Rady Bezpieczeństwa utworzony na podstawie pkt 16 rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015) (zwany dalej „Komitetem”). W pkt 6, 7 i 8 rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015) przewidziano również kryteria wyznaczenia osób i podmiotów, które mają zostać objęte środkami ograniczającymi określonymi w pkt 9 i 12 tej rezolucji.

               (4)

               Dla jasności środki ograniczające nałożone decyzją 2014/449/WPZiB oraz środki ograniczające przewidziane w rezolucji nr 2206 (2015) przyjętej przez RB ONZ powinny zostać ujęte w jednym akcie prawnym.

               (5)

               Decyzję 2014/449/WPZiB należy zatem uchylić.

               (6)

               Unia musi podjąć dalsze działania, aby wprowadzić niektóre środki w życie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Zakazuje się sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu broni oraz materiału pokrewnego wszelkiego rodzaju, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami i sprzętem wojskowym, sprzętem paramilitarnym oraz częściami zamiennymi do nich do Sudanu Południowego przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy wykorzystaniu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub statków powietrznych państw członkowskich bez względu na to, czy pochodzą z terytoriów państw członkowskich.
   2.   Zakazuje się również:

               a)

               udzielania pomocy technicznej, świadczenia usług pośrednictwa lub innych usług związanych z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, lub związanych z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i używaniem takich przedmiotów, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Sudanie Południowym lub do wykorzystania w Sudanie Południowym;

               b)

               zapewniania finansowania lub świadczenia pomocy finansowej, bezpośrednio lub pośrednio, w związku z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych, a także zapewniania ubezpieczenia i reasekuracji, na potrzeby wszelkiej sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu takich przedmiotów, lub w odniesieniu do świadczenia związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa lub innych usług, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Sudanie Południowym lub do wykorzystania w Sudanie Południowym;

               c)

               świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście środków, o których mowa w lit. a) lub b).

         Artykuł 2
   1.   Art. 1 nie ma zastosowania do:

               a)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych, do nadzorowania przestrzegania praw człowieka lub do celów ochronnych, lub na rzecz programów ONZ, Unii Afrykańskiej (UA), UE bądź Międzyrządowego Organu ds. Rozwoju (IGAD), dotyczących budowy instytucji, lub materiału przeznaczonego do operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez ONZ, UA oraz UE;

               b)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu pojazdów niebojowych, które zostały wyprodukowane lub wyposażone w celu zapewnienia ochrony przed pociskami balistycznymi i które przeznaczone są wyłącznie do wykorzystania do celów ochronnych w Sudanie Południowym przez personel UE lub jej państw członkowskich lub przez personel ONZ, UA lub IGAD;

               c)

               świadczenia pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych ze sprzętem lub programami i operacjami, o których mowa w lit. a);

               d)

               zapewniania finansowania i świadczenia pomocy finansowej związanej ze sprzętem lub programami i operacjami, o których mowa w lit. a);

               e)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu sprzętu i materiału przeznaczonego do wykorzystania w ramach operacji rozminowywania;

               f)

               sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do wspierania procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Sudanie Południowym, oraz zapewniania finansowania, udzielania pomocy finansowej lub pomocy technicznej związanej z takim sprzętem,

         pod warunkiem że takie dostawy zostały uprzednio zatwierdzone przez właściwy organ danego państwa członkowskiego.
   2.   Art. 1 nie ma również zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Sudanu Południowego przez personel UE lub jej państw członkowskich, przez personel ONZ bądź IGAD, lub przez przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji działających na rzecz rozwoju oraz związany z nimi personel, wyłącznie na ich własny użytek.
   3.   Państwa członkowskie rozważają dostawy na podstawie niniejszego artykułu indywidualnie w każdym przypadku, w pełni uwzględniając kryteria określone we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/WPZiB (2). Państwa członkowskie wymagają odpowiednich środków bezpieczeństwa przeciw nadużyciu zezwolenia przyznanego na mocy niniejszego artykułu oraz, w stosownych przypadkach, określają postanowienia dotyczące odesłania sprzętu.
   Artykuł 3
   1.   Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do tego, by zapobiec wjazdowi na ich terytorium lub przejazdowi przez nie osób:

               a)

               wyznaczonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet zgodnie z pkt 6, 7, 8 i 9 rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015), wymienionych w wykazie zawartym w załączniku I do niniejszej decyzji;

               b)

               nieobjętych lit. a), utrudniających proces polityczny w Sudanie Południowym, w tym poprzez akty przemocy lub naruszenia porozumień o zawieszeniu broni, a także osób odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka w Sudanie Południowym, oraz osób z nimi powiązanych, zgodnie z wykazem zawartym w załączniku II.

         2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
   Artykuł 4
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób wymienionych w załączniku I.
   2.   Art. 3 ust. 1 nie ma zastosowania w przypadkach gdy:

               a)

               podróż jest uzasadniona względami humanitarnymi, włączając w to obowiązki o charakterze religijnym, zgodnie z ustaleniami Komitetu dla poszczególnych przypadków;

               b)

               wjazd lub przejazd są konieczne do wypełnienia zobowiązań w ramach postępowania sądowego;

               c)

               podróż wsparłaby cele dotyczące budowania pokoju i pojednania w Sudanie Południowym i stabilności w regionie, zgodnie z ustaleniami Komitetu dla poszczególnych przypadków.

         Artykuł 5
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób wymienionych w załączniku II.
   2.   Art. 3 ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane zobowiązaniami z zakresu prawa międzynarodowego, a mianowicie:

               a)

               jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;

               b)

               jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez ONZ lub odbywającą się pod jej auspicjami;

               c)

               na mocy umowy wielostronnej przyznającej przywileje i immunitety; lub

               d)

               na podstawie Traktatu pojednawczego (Traktat laterański) z 1929 r. zawartego między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

         3.   Uznaje się, że ust. 2 ma zastosowanie również w przypadkach, w których państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
   4.   Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 2 lub 3.
   5.   Państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na mocy art. 3 ust. 1, w przypadkach gdy podróż jest uzasadniona pilnymi względami humanitarnymi lub koniecznością wzięcia udziału w posiedzeniach międzyrządowych i posiedzeniach wspieranych przez UE lub posiedzeniach, które gości UE lub państwo członkowskie przewodniczące pracom OBWE, podczas których prowadzony jest dialog polityczny propagujący w sposób bezpośredni cele polityczne środków ograniczających, w tym demokrację, prawa człowieka i praworządność w Sudanie Południowym.
   6.   Państwo członkowskie, które zamierza przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 5, powiadamia o tym Radę na piśmie. Zwolnienie uznaje się za przyznane, o ile jeden lub większa liczba członków Rady nie wniesie pisemnego sprzeciwu w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. Jeśli jeden lub większa liczba członków Rady wnosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
   7.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 2, 3, 5 i 6 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez swoje terytorium osób wymienionych w załączniku II, zezwolenie bezwzględnie ogranicza się do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
   Artykuł 6
   1.   Zamrożone zostają wszelkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do następujących osób lub podmiotów lub przez nie posiadane, przechowywane lub kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio:

               a)

               osób i podmiotów wyznaczonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet zgodnie z pkt 6, 7, 8 i 12 rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015), wymienionych w wykazie zawartym w załączniku I do niniejszej decyzji;

               b)

               osób utrudniających proces polityczny w Sudanie Południowym, w tym poprzez akty przemocy lub naruszenia porozumień o zawieszeniu broni, a także osób odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka w Sudanie Południowym, oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych, zgodnie z wykazem zawartym w załączniku II.

         2.   Nie udostępnia się osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku I lub II, ani też na ich rzecz, bezpośrednio lub pośrednio, żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych.
   Artykuł 7
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób i podmiotów wymienionych w załączniku I.
   2.   Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych bądź na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są:

               a)

               niezbędne na podstawowe wydatki, w tym opłaty za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, koszty lekarstw i leczenia, podatki, składki na ubezpieczenie i opłaty za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotów poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;

               c)

               przeznaczone na pokrycie opłat lub należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych oraz zasobów gospodarczych.

         Dane państwo członkowskie z wyprzedzeniem informuje Komitet o zamiarze udzielenia zezwolenia, w stosownych przypadkach, na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych. Zezwolenia można udzielić w przypadku niewydania przez Komitet negatywnej decyzji w terminie pięciu dni roboczych od takiego powiadomienia.
   3.   Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych bądź na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że odnośne środki finansowe lub zasoby gospodarcze są niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem że dane państwo członkowskie powiadomiło Komitet o tym ustaleniu i że ustalenie to zostało przez Komitet zatwierdzone.
   4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego mogą również zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że te środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego oraz że te środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, o ile zastaw został ustanowiony lub orzeczenie wydane przed dniem przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 2206 (2015) tj. dniem 3 marca 2015 r. oraz gdy zastaw nie został ustanowiony ani orzeczenie wydane na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I lub II, a także że dane państwo członkowskie powiadomiło o tym Komitet.
   5.   Art. 6 ust. 1 nie ma zastosowania do księgowania na zamrożonych rachunkach:

               a)

               odsetek i innych dochodów na tych rachunkach; lub

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami przewidzianymi w art. 6,

         pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w art. 6 ust. 1.
   6.   Art. 6 nie uniemożliwia osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, umieszczonym w wykazie, dokonywania płatności należnej z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia takiej osoby fizycznej lub prawnej, takiego podmiotu lub takiego organu w wykazie znajdującym się w załączniku I, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, wymienionych w załączniku I lub II oraz że powiadomiło ono Komitet o zamiarze dokonania lub otrzymania takiej płatności lub udzielenia zezwolenia, w stosownych przypadkach, na uwolnienie środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych do tego celu, na 10 dni roboczych przed wydaniem takiego zezwolenia.
   Artykuł 8
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób i podmiotów wymienionych w załączniku II.
   2.   Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych bądź na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że odnośne środki finansowe lub zasoby gospodarcze są:

               a)

               niezbędne do pokrycia wydatków na podstawowe potrzeby osób wymienionych w załączniku II oraz członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, kosztów lekarstw i leczenia, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotów poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;

               c)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; lub

               d)

               niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem że właściwy organ powiadomił właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję, co najmniej dwa tygodnie przed przyznaniem zezwolenia, o powodach, dla których uważa, że specjalne zezwolenie powinno zostać przyznane.

         Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na podstawie niniejszego ustępu.
   3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione są następujące warunki:

               a)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed datą umieszczenia w wykazie w załączniku II osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 6 ust. 1, lub orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim, przed tą datą lub po tej dacie;

               b)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych za zasadne w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób którym takie roszczenia przysługują;

               c)

               orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I lub II; oraz

               d)

               uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

         Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na podstawie niniejszego ustępu.
   4.   Art. 6 ust. 1 nie uniemożliwia osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, umieszczonym w wykazie, dokonywania płatności należnej z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia takiej osoby fizycznej lub prawnej, takiego podmiotu lub takiego organu w wykazie znajdującym się w załączniku II, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, wymienionych w załączniku I lub II.
   5.   Art. 6 ust. 2 nie ma zastosowania do księgowania na zamrożonych rachunkach:

               a)

               odsetek i innych dochodów na tych rachunkach;

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami przewidzianymi w art. 6; lub

               c)

               płatności należnych z tytułu orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych lub orzeczeń arbitrażowych wydanych w Unii lub wykonalnych w danym państwie członkowskim,

         pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w art. 6 ust. 1.
   Artykuł 9
   1.   W przypadku umieszczenia przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet osoby lub podmiotu w wykazie, Rada umieszcza taką osobę lub podmiot w załączniku I.
   2.   Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, podejmuje decyzję o sporządzeniu i zmianie wykazu znajdującego się w załączniku II.
   3.   Rada przekazuje swoje decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, danej osobie fizycznej lub prawnej, danemu podmiotowi lub danemu organowi bezpośrednio – jeżeli adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie fizycznej lub prawnej, takiemu podmiotowi lub takiemu organowi przedstawienie uwag.
   4.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swoich decyzji i odpowiednio informuje daną osobę fizyczną lub prawną, dany podmiot lub dany organ.
   Artykuł 10
   1.   Załączniki I i II zawierają uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób oraz podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet w odniesieniu do załącznika I oraz przez Radę w odniesieniu do załącznika II.
   2.   Załączniki I i II zawierają również, w miarę dostępności, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób oraz podmiotów, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet w odniesieniu do załącznika I oraz przez Radę w odniesieniu do załącznika II. W odniesieniu do osób informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do osób prawnych, podmiotów lub organów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. Załączniki I i II zawierają także datę wyznaczenia.
   Artykuł 11
   W celu maksymalizacji oddziaływania środków przewidzianych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania środków ograniczających podobnych do tych przewidzianych w niniejszej decyzji.
   Artykuł 12
   1.   Niniejsza decyzja jest poddawana stałemu przeglądowi. Może ona być odnawiana lub zmieniana, w stosownych przypadkach, jeżeli Rada uzna, że cele niniejszej decyzji nie zostały osiągnięte, oraz w świetle stosownych decyzji Rady Bezpieczeństwa.
   2.   Środki, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b) są regularnie, a co najmniej raz na 12 miesięcy, poddawane przeglądowi. Przestają one obowiązywać w odniesieniu do danych osób i podmiotów, jeżeli Rada stwierdzi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9, że warunki ich stosowania nie są już spełniane.
   Artykuł 13
   Decyzja 2014/449/WPZiB zostaje uchylona.
   Artykuł 14
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 maja 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/449/WPZiB z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym (Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 100).

      (2)  Wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99).

      ZAŁĄCZNIK I

         Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i w art. 6 ust. 1 lit. a)

      ZAŁĄCZNIK II

         Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i w art. 6 ust. 1 lit. b)

                  Nazwisko

                  Informacje identyfikacyjne

                  Przyczyny

                  Data umieszczenia

                  1.

                  Santino DENG
                  (alias: Santino Deng Wol)

                  Dowódca trzeciej dywizji piechoty Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (Sudan People's Liberation Army – SPLA)

                  Santino Deng jest dowódcą trzeciej dywizji piechoty Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu, która brała udział w ponownym zajęciu miasta Bentiu w maju 2014 r. Santino Deng odpowiada zatem za naruszenie porozumienia o zawieszeniu broni z dnia 23 stycznia.

                  11.7.2014

                  2.

                  Peter GADET
                  (alias: Peter Gatdet Yaka; Peter Cadet; Peter Gadet Yak; Peter Gadet Yaak: Peter Gatdet Yaak; Peter Gatdet; Peter Gatdeet Yaka)

                  Przywódca antyrządowej bojówki ludu Nuer. Miejsce urodzenia: Mayom County Unity State

                  Peter Gadet jest przywódcą antyrządowej bojówki ludu Nuer, która przeprowadziła atak w Bentiu w dniach 15–17 kwietnia 2014 r., naruszając tym samym umowę o zawieszeniu broni z dnia 23 stycznia. W wyniku tego ataku zginęło ponad 200 osób cywilnych. Peter Gadet odpowiada zatem za napędzanie cyklu przemocy, tym samym utrudniając proces polityczny w Sudanie Południowym, oraz za poważne naruszenia praw człowieka.

                  11.7.2014


Ważna informacja prawna

|

31987D0095

Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji

Dziennik Urzędowy L 036 , 07/02/1987 P. 0031 - 0037 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 13 Tom 16 P. 0105  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 13 Tom 16 P. 0105  CS.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  ET.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  HU.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  LT.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  LV.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  MT.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  PL.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  SK.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236  SL.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 236

		Decyzja Radyz dnia 22 grudnia 1986 r.w sprawie normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji(87/95/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],a także mając na uwadze, co następuje:normy stosowane w dziedzinie technologii informatycznych oraz działania niezbędne do ich opracowania muszą, w szczególności, uwzględniać:- złożoność specyfikacji technicznych oraz precyzję wymaganą dla zapewnienia wymiany informacji i danych oraz zgodne działanie systemów;- potrzebę zapewnienia niezwłocznej publikacji norm tak, aby zbędne opóźnienia nie powodowały, że ich teksty będą się okazywały nieprzydatne z powodu szybkiego tempa zmian technologicznych;- potrzebę wspierania stosowania międzynarodowych norm w dziedzinie wymiany informacji i danych w sposób, który przyczyni się do utrwalenia ich wiarygodności z punktu widzenia praktycznego stosowania;- gospodarcze znaczenie normalizacji dla tworzenia wspólnotowego rynku w tej dziedzinie;dyrektywa 83/189/EWG [3] umożliwia by Komisja, Państwa Członkowskie i instytucje normalizacyjne były informowane o zamiarach instytucji normalizacyjnych, dotyczących opracowania lub zmiany norm oraz, zgodnie z przepisami dyrektywy, Komisja może ustalić zakres uprawnień dotyczących prac nad normalizacją, będącej przedmiotem wspólnego zainteresowania, które mają być podjęte wspólnie i na wstępnym etapie;wspomniana dyrektywa nie zawiera wszystkich przepisów, niezbędnych do wprowadzenia w życie polityki Wspólnoty dotyczącej normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji;rosnąca liczba przypadków, w których poszczególne dziedziny normalizacji pokrywają się, w szczególności w przypadku technologii informatycznych i telekomunikacji, uzasadnia ścisłą współpracę między instytucjami normalizacji, które powinny współpracować w celu rozstrzygania powyższych spraw, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;Komisja zawarła ostatnio umowy w ramach Protokołu Ustaleń, podpisanego z Europejską Organizacja Poczty i Telekomunikacji (CEPT) oraz w związku z ogólnymi zaleceniami zatwierdzonymi ze wspólną organizacją normalizacyjną – Europejskim Komitetem Normalizacyjnym/Europejskim Komitetem Normalizacyjnym Elektrotechniki (CEN/CENELEC);dyrektywa 86/361/EWG [4] określa programy prac nad wspólnymi specyfikacjami technicznymi (odpowiadającymi Normes Européennes de Télécommunication (NETs)) w tej dziedzinie przez Europejską Organizację Poczty i Telekomunikacji, po konsultacji, gdy jest to właściwe, z Europejskim Komitetem Normalizacyjnym oraz Europejskim Komitetem Normalizacyjnym Elektrotechniki;sfera zamówień publicznych jest szczególnie właściwa dla propagowania norm w dziedzinie wymiany informacji i danych za pośrednictwem wzajemnie połączonych otwartych systemów poprzez powoływanie się na nie przy dokonywaniu zakupów;niezbędne jest powierzenie komitetowi zadania wspierania Komisji w osiąganiu celów i kierowaniu działaniami, określonymi w niniejszej decyzji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Do celów niniejszej decyzji:1) "specyfikacje techniczne" oznaczają specyfikacje, zawarte w dokumencie, który ustanawia, wymagane cechy produktu, takie jak poziom jakości, działanie, bezpieczeństwo lub wymiary, włączając w to wymogi stosowane wobec produktu w odniesieniu do terminologii, symboli, metod oceny i badania, opakowania, znakowania i etykietowania;2) "wspólna specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację techniczną opracowaną w celu ujednolicenia stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich Wspólnoty;3) "norma" oznacza specyfikację techniczną zatwierdzoną przez uznany organ normalizacyjny do powtarzającego się lub stałego stosowania, której przestrzeganie nie jest obowiązkowe;4) "norma międzynarodowa" oznacza normę zatwierdzoną przez uznany międzynarodowy organ normalizacyjny;5) "projektowana norma międzynarodowa (DIS)" oznacza projektowaną normę zatwierdzoną przez uznany międzynarodowy organ normalizacyjnych;6) "międzynarodowa specyfikacja techniczna w telekomunikacji" oznacza specyfikację techniczną dotyczącą wszystkich lub wybranych cech produktu, zalecaną przez takie organizacje jak Comité international télégraphique et téléphonique (CCITT) lub CEPT;7) "norma europejska" oznacza normę przyjętą na mocy statutów organów normalizacyjnych, z którymi Wspólnota zawarła umowy;8) "tymczasowa norma europejska" oznacza normę przyjętą z takim oznaczeniem (EPS) zgodnie z zasadami stosowanymi przez organy normalizacyjne, z którymi Wspólnota zawarła umowy;9) "norma funkcjonalna" oznacza normę opracowaną w celu uzyskania złożonej funkcji wymaganej do zapewnienia interoperacyjności systemów i otrzymywaną zwykle poprzez połączenie kilku obowiązujących norm referencyjnych oraz przyjętą zgodnie z zasadami stosowanymi przez organy normalizacyjne;10) "specyfikacja funkcjonalna" oznacza specyfikacje, która określa w dziedzinie telekomunikacji stosowanie jednej lub większej liczby norm dotyczących wewnętrznych połączeń otwartego systemu, w celu spełnienia konkretnego wymogu komunikacji między systemami technologii informatycznych (normy zalecane przez takie organizacje, jak "Comité international télégraphique et téléphonique" (CCITT) lub CEPT);11) "przepisy techniczne" oznaczają specyfikacje techniczne, łącznie z odnośnymi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest de jure lub de facto obowiązkowe w przypadku wprowadzania do obrotu lub eksploatacji w Państwie Członkowskim lub na większej części jego terytorium, z wyjątkiem przepisów ustanowionych przez władze lokalne;12) "certyfikowanie zgodności" oznacza czynność, polegającą na poświadczeniu przez wydanie odpowiedniego świadectwa lub znaku zgodności, że dany produkt lub usługa zgodne są z określonymi normami lub specyfikacjami technicznymi;13) "technologie informatyczne" oznaczają systemy, sprzęt, podzespoły oraz oprogramowanie niezbędne do zapewnienia wyszukiwania, przetwarzania i przechowywania informacji we wszystkich ośrodkach aktywności ludzkiej (dom, biuro, zakład przemysłowy), stosowanie których wymaga wykorzystania elektroniki lub podobnej technologii;14) "zamówienia publiczne" oznaczą zamówienia:- szczegółowo określone w art. 1 dyrektywy 77/62/EWG [5];- udzielone na dostawę sprzętu z zakresu technologii informatycznych i telekomunikacji, niezależnie od sektora działalności władz będących stroną umowy;15) "władze telekomunikacyjne" oznaczają uznane władze lub przedsiębiorstwa prywatne we Wspólnocie, które świadczą publiczne usługi telekomunikacyjne.Artykuł 2W celu wspierania normalizacji w Europie oraz opracowania i stosowania norm w dziedzinie technologii informatycznych oraz specyfikacji funkcjonalnych w dziedzinie telekomunikacji, na poziomie wspólnotowym, z zastrzeżeniem art. 3 ust. 2 i art. 4, wprowadzane są następujące środki:a) regularne, co najmniej doroczne określanie na podstawie norm międzynarodowych, projektowanych norm międzynarodowych lub równoważnych dokumentów, dotyczących priorytetowych wymogów normalizacyjnych, w celu przygotowania prac nad programami działania i wydaniem takich norm europejskich i specyfikacji funkcjonalnych, jakie mogą zostać uznane za niezbędne do zapewnienia wymiany informacji i danych oraz interoperacyjności systemów;b) w ramach międzynarodowych działań normalizacyjnych:- europejskie instytucje normalizacyjne oraz wyspecjalizowane organy techniczne sektora technologii informatycznych i telekomunikacji zapraszane są do opracowania norm europejskich, tymczasowych norm europejskich lub specyfikacji funkcjonalnych dla telekomunikacji, odwołując się, jeśli to konieczne, do opracowaniem projektów norm funkcjonalnych, w celu zapewnienia precyzji wymaganej przez użytkowników przy wymianie informacji i danych oraz interoperacyjności systemów. Takie organy opierają się w swoich działaniach na normach międzynarodowych, projektowanych normach międzynarodowych lub międzynarodowych specyfikacjach technicznych dla telekomunikacji. W przypadku gdy norma międzynarodowa, projektowana norma międzynarodowa lub międzynarodowa specyfikacja techniczna dla telekomunikacji zawiera jasne przepisy pozwalające na ich jednolite stosowanie, przepisy te zostaną przyjęte bez zmian w normie europejskiej, tymczasowej normie europejskiej lub telekomunikacyjnej specyfikacji funkcjonalnej. Jedynie w przypadku gdy norma międzynarodowa, projektowana norma międzynarodowa lub międzynarodowa specyfikacja techniczna dla telekomunikacji nie zawierają takich jasnych przepisów, opracowana zostanie norma europejska, tymczasowa norma europejska lub telekomunikacyjna specyfikacja funkcjonalna w celu uściślenia lub, gdy to niezbędne, uzupełnienia normy międzynarodowej, projektowanej normy międzynarodowej lub specyfikacji technicznej dla telekomunikacji unikając odchylenia od niej;- te same organy zostaną zapraszane są do opracowania specyfikacji technicznych, które mogą stanowić podstawę norm europejskich lub tymczasowych norm europejskich w przypadku braku ustalonych norm międzynarodowych w dziedzinie wymiany informacji i danych oraz interoperacyjności systemów lub stanowić wkład w opracowanie powyższych;c) środki ułatwiające stosowanie norm i specyfikacji funkcjonalnych, w szczególności poprzez koordynowanie działań Państw Członkowskich w zakresie:- weryfikacji zgodności produktów i usług z normami i specyfikacjami funkcjonalnymi na podstawie określonych wymogów w zakresie prób;- certyfikatu zgodności z normami i specyfikacjami funkcjonalnymi zgodnie z właściwie zharmonizowanymi procedurami;d) wspieranie stosowania norm i specyfikacji funkcjonalnych odnoszących się do zamówień podmiotów sektora publicznego w zakresie technologii informatycznych i telekomunikacji oraz przepisów technicznych.Artykuł 31. Szczególne cele proponowanych środków przedstawione zostały w załączniku do niniejszej decyzji.2. Niniejsza decyzja obejmuje:- normy w dziedzinie technologii informatycznych, określone w art. 5,- specyfikacje funkcjonalne usług specjalnie oferowanych przy wykorzystaniu publicznych sieci telekomunikacyjnych do wymiany informacji i danych między systemami technologii informatycznych.3. Niniejsza decyzja nie obejmuje:- wspólnych specyfikacji technicznych dotyczących sprzętu terminali podłączonych do publicznych sieci telekomunikacyjnych, które są objęte dyrektywą 86/361/EWG,- specyfikacji sprzętu tworzącego część sieci telekomunikacyjnych.Artykuł 4W określaniu wymogów dotyczących normalizacji oraz w sporządzaniu programu pracy nad normalizacją i opracowaniu specyfikacji funkcjonalnych, Komisja korzysta w szczególności z informacji, przekazanych jej zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.Komisja, po konsultacji z Komitetem, przewidzianym w art. 7, powierza wykonanie prac technicznych właściwym europejskim organizacjom normalizacyjnym lub technicznym organom wyspecjalizowanym (CEN, CENELEC oraz CEPT), zwracając się do nich z wnioskiem, w razie potrzeby, o opracowanie odpowiadających norm europejskich lub specyfikacji funkcjonalnych. Mandaty, które zostaną udzielone tym organizacjom zgłaszane są w celu uzyskania zatwierdzenia Komitetu określonego na mocy art. 5 dyrektywy 83/189/EWG zgodnie z procedurami wspomnianej dyrektywy. Nie udziela się mandatu, który pokrywałby się z jakąkolwiek częścią programów prac, rozpoczętych lub opracowywanych na mocy dyrektywy 86/361/EWG.Artykuł 51. Uwzględniając różnice między istniejącymi procedurami krajowymi, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że uwzględnione zostały:- normy europejskie oraz tymczasowe normy europejskie jak określono w art. 2 lit. b);- normy międzynarodowe, jeżeli zostały zatwierdzone w kraju władz będących stroną umowy;w zamówieniach publicznych odnoszących się do technologii informatycznych, tak aby normy te stanowiły podstawę wymiany informacji i danych dla interoperacyjności systemów.2. W celu zapewnienia całkowitej zgodności, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że ich urzędy w dziedzinie telekomunikacji wykorzystują specyfikacje funkcjonalne w odniesieniu do środków dostępu do ich publicznych sieci telekomunikacyjnych dla usług szczególnie przeznaczonych do wymiany informacji i danych między systemami technologii informatycznych, które to same korzystają z norm, określonych w ust. 1.3. W stosowaniu niniejszego artykułu należy wziąć pod uwagę szczególne okoliczności wymienione poniżej, które mogą uzasadniać stosowanie norm i specyfikacji innych niż te przewidziane w niniejszej decyzji:- potrzebę zapewnienia ciągłości w istniejących systemach, ale jedynie jako części jasno określonych i udokumentowanych strategii kolejnego przejścia do międzynarodowych lub europejskich norm lub specyfikacji funkcjonalnych;- rzeczywiście innowacyjny charakter niektórych projektów;- przypadki, w których norma lub specyfikacja funkcjonalna są nieodpowiednie do ich celu pod względem technicznym ze względu na to, że nie dostarczają odpowiednich środków do osiągnięcia wymiany informacji i danych oraz interoperacyjności systemów lub dlatego, że nie istnieją możliwości (włączając w to badanie) zapewnienia zadowalającej zgodności produktu z daną normą lub specyfikacją funkcjonalną lub dlatego, że w przypadku tymczasowych norm europejskich, brakuje im stabilności stosowania. Inne Państwa Członkowskie mają możliwość przedstawienia Komitetowi, określonemu w art. 7, że sprzęt zgodny z normą używany był w zadowalający sposób oraz że nie istniało uzasadnienie dla skorzystania z powyższego odstąpienia;- przypadki, w których po dokładnym zbadaniu rynku, okazuje się, że istotne przyczyny dotyczące efektywności pod względem kosztów powodują, iż wykorzystanie danej normy lub specyfikacji funkcjonalnej jest niewłaściwe. Inne Państwa Członkowskie mają możliwość przedstawienia Komitetowi, określonemu w art. 7, że sprzęt zgodny z normą używany był w zadowalający sposób na zwykłych warunkach handlowych, oraz że nie istniało uzasadnienie dla skorzystania z powyższego odstąpienia.4. Ponadto, Państwa Członkowskie mogą wystąpić z wnioskiem o odniesienie, na tej samej podstawie jak w ust. 1, do projektowanych norm międzynarodowych.5. Władze będące stronami umowy na mocy ust. 3 dokumentują przyczyny takiego działania, w miarę możliwości, we wstępnej dokumentacji przetargowej wydanej w związku z zamówieniami, a w każdym przypadku rejestrują te powody w swej dokumentacji wewnętrznej oraz, w dostarczają takich informacji na wniosek przedsiębiorstw uczestniczących w przetargu oraz Komitetowi określonemu w art. 7, z zachowaniem tajemnicy handlowej. Istnieje możliwość zgłaszania skarg dotyczących korzystania z odstępstw, określonych w ust. 3 bezpośrednio do Komisji.6. Komisja zapewnia, by przepisy niniejszego artykuły były stosowane w przypadku wszystkich projektów i programów Wspólnoty, łącznie z zamówieniami publicznymi, finansowanymi z budżetu Wspólnoty.7. Władze będące stroną umowy, o ile uznają to za konieczne, mogą zastosować inne specyfikacje w odniesieniu do umów, których wartość niższej niż 100000 ECU, pod warunkiem że zakupy te nie będą stanowić przeszkody dla stosowania norm, wymienionych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do umowy o wartości wyższej od kwoty, wskazanej w niniejszym ustępie. Konieczność odstępstwa lub poziom progu ustalonego w niniejszym ustępie zostaną ponownie rozpatrzone w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej decyzji.Artykuł 6Opracowując lub wprowadzając zmiany do przepisów technicznych w dziedzinach objętych niniejszą decyzją, Państwa Członkowskie odwołują się do norm określonych w art. 5, w każdym przypadku, gdy we właściwy sposób odpowiadają one specyfikacjom technicznym danego przepisu.Artykuł 71. Komitet doradczy, zwany "Grupą wyższych urzędników ds. normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych" wspiera Komisję w osiągnięciu celów niniejszej decyzji i kierowaniu przewidzianymi w niej działaniami. Komitet składa się z przedstawicieli mianowanych przez Państwa Członkowskie, którzy mogą korzystać z pomocy biegłych lub doradców: jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji. W kwestiach telekomunikacji, właściwym komitetem jest "Grupa wyższych urzędników ds. telekomunikacji", przewidziana w art. 5 dyrektywy 86/361/EWG.2. Komisja zasięga opinii Komitetu przy ustalaniu priorytetów Wspólnoty, wprowadzaniu w życie środków określonych w załączniku, przy rozstrzyganiu kwestii dotyczących sprawdzania zgodności z normami, monitoringu stosowania art. 5 oraz innych kwestii związanych z normalizacją w dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji lub innych dziedzin, z którymi się one łączą. Zasięga ona także opinii Komitetu w sprawie sprawozdania określonego w art. 8.3. Komisja koordynuje działalność wspomnianych Komitetów z działalnością Komitetu, przewidzianego w art. 5 dyrektywy 83/189/EWG w szczególności w związku z możliwym pokrywaniem się przedmiotów wniosków, kierowanych do europejskich instytucji normalizacyjnych na podstawie niniejszej decyzji oraz wspomnianej dyrektywy.4. Na wniosek przewodniczącego lub Państwa Członkowskiego, Komitetowi mogą być przedstawiane wszelkie pytania, dotyczące stosowania niniejszej decyzji.5. Posiedzenia Komitetu odbywają się, co najmniej dwa razy do roku.6. Komitet przyjmuje swój regulamin.7. Sekretariat Komitetu zapewnia Komisja.Artykuł 8Co dwa lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie postępu normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych. Sprawozdanie to dotyczy przyjętych we Wspólnocie ustaleń w sprawie realizacji decyzji, osiągniętych rezultatów, zastosowania tych rezultatów w odniesieniu do zamówień publicznych i krajowych przepisów technicznych, w szczególności ich praktycznego znaczenia dla certyfikacji.Artykuł 9Niniejsza decyzja nie narusza stosowania dyrektywy 83/189/EWG i dyrektywy 86/361/EWG.Artykuł 10Niniejsza decyzja wchodzi w życie po roku od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 11Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 1986 r.W imieniu RadyG. ShawPrzewodniczący[1] Dz.U. C 36 z 17.2.1986, str. 55.[2] Dz.U. C 303 z 25.11.1985, str. 2.[3] Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8.[4] Dz.U. L 217 z 5.8.1986, str. 21.[5] Dz.U. L 13 z 15.1.1977, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKŚRODKI NORMALIZACJI W DZIEDZINIE TECHNOLOGII INFORMATYCZNYCH I TELEKOMUNIKACJI1. Celea) przyczynienie się do integracji wewnętrznego rynku wspólnotowego w sektorze technologii informatycznych i telekomunikacji;b) zwiększenie międzynarodowej konkurencyjności producentów wspólnotowych poprzez umożliwienie powiększenia we Wspólnocie chłonności rynku produkowanego sprzętu, odpowiadającego europejskim i światowym normom;c) ułatwianie wymiany informacji we Wspólnocie poprzez zmniejszanie przeszkód, wynikających z niekompatybilności spowodowanej brakiem odpowiednich norm lub nieprecyzyjnym brzmieniem norm;d) dbałość, by uwzględniane były wymagania użytkowników poprzez stworzenie użytkownikom szerszych możliwości kompletowania systemów w sposób, jaki gwarantować będzie ich funkcjonalną kompatybilność, a w konsekwencji ich lepsze działanie przy ponoszeniu niższych kosztów;e) propagowanie stosowania norm i specyfikacji funkcjonalnych przy realizacji zamówień publicznych.2. Opis środków i działań, jakie mają zostać podjęte2.1. Przygotowanie programów pracy i określenie priorytetówOpracowanie programów działania i określenie priorytetów, uwzględniających potrzeby Wspólnoty i gospodarcze skutki tych działań z punktu widzenia użytkowników, producentów i organów administracji w dziedzinie telekomunikacji. Zadania do wykonania na tym etapie mogą obejmować w szczególności:2.1.1. gromadzenie szczegółowych informacji na podstawie programów krajowych i międzynarodowych, prezentowanie tych informacji w formie, jaka ułatwia przeprowadzanie ich porównawczej analizy oraz przygotowanie ich opracowań na potrzeby Komitetu;2.1.2. rozpowszechnianie wspomnianych informacji, badanie wymogów i prowadzenie konsultacji z zainteresowanymi stronami;2.1.3. synchronizacja programów pracy z międzynarodowymi działaniami w dziedzinie normalizacji;2.1.4. kierowanie wykonaniem programów pracy;2.1.5. przygotowywanie sprawozdań z wykonania działań i praktycznych skutków ich wprowadzenia.2.2. Wykonanie działań normalizacyjnych w dziedzinie technologii informatycznychRealizacja programów pracy pociąga konieczność podjęcia szeregu czynności, za które odpowiedzialne są głównie CEN/CENELEC i CEPT i które odpowiadają różnym etapom działań i wymaganych dla zapewnienia wiarygodności norm.Czynności te obejmują:2.2.1. ulepszanie norm międzynarodowych w celu usuwania z nich niejasności i wariantów, które zakłócają obowiązywanie norm, mających gwarantować wymianę informacji i kompatybilne funkcjonowanie systemów;2.2.2. opracowywanie tymczasowych norm w przypadkach, uzasadnionych nadmiernymi opóźnieniami międzynarodowych procedur normalizacyjnych lub norm potrzebnych we Wspólnocie w przypadku gdy brak jest norm międzynarodowych;2.2.3. określanie warunków, które muszą być spełnione w celu osiągnięcia pełnej zgodności z daną normą;2.2.4. przygotowanie norm do przeprowadzania prób lub specyfikacji prób, objętych normą oraz opracowanie procedury i zorganizowanie odpowiednich struktur, umożliwiających laboratoryjne sprawdzanie zgodności ze wspomnianymi normami według właściwie zharmonizowanych podstaw.2.3. Działania wywierające skutki w sektorze telekomunikacjiŚrodki normalizacyjne dotyczące sektora telekomunikacji obejmują dwa rodzaje działań:- opracowywanie specyfikacji funkcjonalnych opartych na normach międzynarodowych lub europejskich normach/specyfikacjach, o ile istnieją, odnoszących się do środków dostępu do publicznych sieci telekomunikacyjnych na potrzeby usług przeznaczonych specjalnie do wymiany informacji i danych między systemami technologii informatycznych. Powyższa praca techniczna objęte jest działaniami harmonizacyjnymi prowadzonymi w dziedzinie telekomunikacji, a jej wykonanie powierzone jest CEPT zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie 86/361/EWG,- praca, jaka ma zostać przeprowadzona we wspólnej dziedzinie technologii informatycznych i telekomunikacji, wymaga ścisłej współpracy właściwych organów technicznych (tj. CEN/CENELEC/CEPT). Powinna przyczynić się ona do podniesienia stopnia zbieżności tak, aby normy i specyfikacje funkcjonalne mogły być stosowane w największej liczbie możliwych przypadków w zharmonizowany sposób zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 83/189/EWG.2.4. Środki uzupełniająceTa część programu obejmuje następujące środki:2.4.1. szczególne działania w zakresie metrologii, odnoszące się do:- wspierania rozwoju instrumentów badania i zatwierdzania oraz formalnych technik opisu,- wspomaganie stosowania referencji, w szczególności w przypadku zastosowań wymagających korzystania z norm funkcjonalnych, opartych na kombinacji kilku norm;2.4.2. wspieranie opracowywania podręczników zawierających wskazówki dla końcowego użytkownika, dotyczące stosowania norm;2.4.3. promowanie prezentacji funkcjonalnej kompatybilności, osiąganej dzięki zastosowaniu danej normy. Głównym celem działania tego rodzaju będzie udostępnienie instrumentów badania i zatwierdzania, określonych w ppkt 2.4.1.do wykorzystania w różnych projektach i zapewnienie, że prowadzone są próby norm rozwojowych;2.4.4. wspieranie działań, wykraczających poza ramy normalizacji przemysłowej, których podjęcie zależy od zawarcia umów w poszczególnych dziedzinach działalności zawodowej i które przyczyniają się do efektywnej wymiany informacji (transakcje zawierane przez biura podróży, automatyzacja transakcji pieniężnych, komputeryzacja dokumentów celnych, robotyka, automatyzacja prac biurowych, systemy liczące itd.);2.4.5. badania i projekty odnoszące się szczególnie do normalizacji w dziedzinie technologii informatycznych.3. Środki dotyczące stosowania norm w sektorze zamówień publicznychZnalezienie najskuteczniejszych sposobów zapewnienia niezwłocznego stosowania norm i specyfikacji technicznych w kontekście niniejszej decyzji przy zapewnieniu właściwego powiązania z działaniami zależnymi od dyrektywy 77/62/EWG [1].[1] Dz.U. L 13 z 15.1.1977, str. 1.--------------------------------------------------


title: 2007/317/WE: Decyzja Rady z dnia 16 kwietnia 2007 r. ustanawiająca stanowisko, które w imieniu Wspólnoty ma być przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

text:
               9.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 119/30

      DECYZJA RADY

   z dnia 16 kwietnia 2007 r.
   ustanawiająca stanowisko, które w imieniu Wspólnoty ma być przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.
   (2007/317/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Konwencja o handlu zbożem z 1995 r. została zawarta przez Wspólnotę decyzją 96/88/WE (1), a okres jej obowiązywania był od tego czasu systematycznie przedłużany na dalszy okres dwóch lat. Okres obowiązywania konwencji przedłużono ostatnio w czerwcu 2005 r. decyzją Międzynarodowej Rady Zbożowej do dnia 30 czerwca 2007 r. W interesie Wspólnoty leży ustanowienie kolejnego przedłużenia. W związku z tym Komisja, reprezentująca Wspólnotę w Międzynarodowej Radzie Zbożowej, powinna zostać upoważniona do głosowania za przedłużeniem obowiązywania konwencji,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Podczas głosowania Międzynarodowej Rady Zbożowej Wspólnota głosuje za kolejnym przedłużeniem obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. maksymalnie na okres dwóch lat.
   Niniejszym upoważnia się Komisję do przyjęcia takiego stanowiska podczas głosowania Międzynarodowej Rady Zbożowej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 16 kwietnia 2007 r.

            W imieniu Rady

         H. SEEHOFER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 21 z 27.1.1996, str. 47.


title: 2012/760/UE: Decyzja Rady z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 336/82

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 grudnia 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec
   (2012/760/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Heinza MAURUSA.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Ekkeharda KLUGA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Anke SPOORENDONK, Ministerin für Justiz, Kultur und Europa

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Eberhard SCHMIDT-ELSAESSER, Staats-sekretär.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. CHARALAMBOUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.