title: 2004/722/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków szóstego, siódmego i ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok finansowy 2002

text:
               21.4.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/16

         Decyzja Parlamentu Europejskiego
   z dnia 21 kwietnia 2004 r.
   w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków szóstego, siódmego i ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok finansowy 2002
   (2004/722/WE)

    ---documentbreak---

               21.4.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/16

         REZOLUCJA
   Parlamentu Europejskiego zawierająca uwagi odnośnie do udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu szóstego, siódmego i ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok finansowy 2002


title: Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2014 r. zmieniająca przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego

text:
               30.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/3

         DECYZJA PREZYDIUM PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 15 września 2014 r.
   zmieniająca przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego
   2014/C 340/04
   PREZYDIUM PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 223 ust. 2,
   uwzględniając Statut posła do Parlamentu Europejskiego (1) (zwany dalej „statutem”),
   uwzględniając art. 10 i 25 Regulaminu Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Niektórzy posłowie do Parlamentu Europejskiego, którzy skorzystali z możliwości przewidzianej w art. 25 statutu w 2009 r, otrzymują nadal wynagrodzenie, odprawę przejściową, emeryturę lub rentę na mocy właściwego dla nich systemu krajowego. Takie decyzje są „ostateczne i nieodwołalne” zgodnie z art. 26 ust. 2 statutu i pozostają w mocy „przez cały okres działalności poselskiej w Parlamencie Europejskim” zgodnie z art. 25 ust. 1 statutu.

               (2)

               Zgodnie art. 81 ust. 4 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2) (zwane dalej „przepisami wykonawczymi”) posłowie ci zachowują uprawnienie do zwrotu kosztów opieki medycznej przez Parlament, pod warunkiem że otrzymują świadczenie na mocy systemu krajowego i nie posiadają podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego.

               (3)

               Zakres zastosowania przepisów art. 81 ust. 4 przepisów wykonawczych okazał się niewystarczający, by objąć wszystkie sytuacje, w których poseł powinien być uprawniony do wystąpienia o zwrot kosztów opieki medycznej przez Parlament.

               (4)

               Jeżeli w trakcie wykonywania mandatu u posła lub posłanki stwierdzona zostanie ciężka choroba, która uniemożliwi mu lub jej sprawowanie mandatu do końca kadencji, Parlament powinien, z zastrzeżeniem spełnienia odpowiednich warunków, zapewnić możliwość kontynuacji prowadzonego leczenia tak długo, jak to jest niezbędne ze względów medycznych.

               (5)

               W szczególności zwrot kosztów opieki medycznej powinien być ograniczony do przypadków, w których poważna choroba była spowodowana zdarzeniem, które nastąpiło w trakcie sprawowania mandatu i uniemożliwiło posłowi dalsze sprawowanie mandatu, dana choroba była uznawana za poważną chorobę przez Parlament w trakcie kadencji posła i leczenie rozpoczęto, kiedy poseł sprawował jeszcze swój mandat.

               (6)

               Ponadto, jeżeli koszty opieki medycznej są częściowo pokrywane w ramach systemu krajowego, zobowiązanie Parlamentu w przypadku takich kosztów powinno mieć jedynie charakter uzupełniający,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 81 przepisów wykonawczych dodaje się ustęp w brzmieniu:

      „5.   Byli posłowie, którzy otrzymują świadczenie na mocy systemu krajowego w zastosowaniu art. 25 lub art. 29 statutu i u których stwierdzono poważną chorobę, są uprawnieni do otrzymania zwrotu kosztów opieki medycznej związanych z kontynuacją prowadzonego leczenia, na warunkach określonych w niniejszych przepisach wykonawczych, jeżeli:

                  a)

                  ta poważna choroba była spowodowana zdarzeniem, które nastąpiło w trakcie sprawowania mandatu i uniemożliwiło posłowi dalsze sprawowanie mandatu;

                  b)

                  dana choroba była uznawana za poważną chorobę przez Parlament w trakcie kadencji posła; oraz

                  c)

                  leczenie rozpoczęto, kiedy poseł sprawował jeszcze swój mandat.

            Jeżeli były poseł posiada podstawowe ubezpieczenie zdrowotne, uprawnienie to stosuje się na zasadzie uzupełniającej, tj. tylko w odniesieniu do kosztów, których nie pokrywa podstawowe ubezpieczenie zdrowotne.”.

   Artykuł 2
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2014 r.

      (1)  Decyzja 2005/684/WE, Euratom Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. L 262 z 7.10.2005, s. 1).

      (2)  Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. dotycząca przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. C 159 z 13.7.2009, s. 1).


title: 2005/25/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 21 czerwca 2004 r. dotycząca mianowania członka Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ze Szwecji

text:
               19.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 15/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 czerwca 2004 r.
   dotycząca mianowania członka Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ze Szwecji
   (2005/25/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. dotyczącą mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od 21 września 2002 r. do 20 września 2006 r. (1),

         uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Szwecji,
   po zasięgnięciu opinii Komisji Unii Europejskiej,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Niniejszym pan Thomas JANSON zostaje mianowany członkiem Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce pana Unona WESTERLUNDA na czas pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2006 r.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 21 czerwca 2004 r.

            W imieniu Rady

         J. WALSH

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 253 z 21.9.2002, str. 9.


Ważna informacja prawna

|

31985D0071

Decyzja Komisji z dnia 21 grudnia 1984 r. dotycząca wykazu substancji chemicznych notyfikowanych na mocy dyrektywy Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych  Deklaracja Komisji

Dziennik Urzędowy L 030 , 02/02/1985 P. 0033 - 0034 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 13 Tom 14 P. 0150  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 13 Tom 18 P. 0196  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 13 Tom 14 P. 0150  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 13 Tom 18 P. 0196  CS.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  ET.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  HU.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  LT.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  LV.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  MT.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  PL.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  PL.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 6  SK.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5  SL.ES Rozdział 13 Tom 008 P. 5

		Deklaracja KomisjiKomisja zobowiązuje się stosować w sposób systematyczny, w miarę możliwości, nazwę z nomenklatury IUPAC przy wprowadzaniu nowych substancji niebezpiecznych do załącznika I do dyrektywy.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/348 z dnia 27 lutego 2017 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa. )

text:
                  28.2.2017

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 50/75

            DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/348
      z dnia 27 lutego 2017 r.
      przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (*1)

      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
      uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W dniu 4 sierpnia 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/1338 zmieniającą decyzję (WPZiB) 2015/2052 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (1), na mocy której Natalija APOSTOŁOWA została mianowana Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Kosowie. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 28 lutego 2017 r.

                  (2)

                  Mandat SPUE należy przedłużyć o kolejne 16 miesięcy.

                  (3)

                  SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
      Mandat Nataliji APOSTOŁOWEJ jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE przedłuża się do dnia 30 czerwca 2018 r. Na podstawie oceny Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej.
      Artykuł 2
      Cele polityki
      Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii wobec Kosowa. Cele te obejmują: odgrywanie przewodniej roli w promowaniu stabilnego, samodzielnego, pokojowego, demokratycznego i wieloetnicznego Kosowa; wzmacnianie stabilności w regionie i przyczynianie się do współpracy regionalnej i stosunków dobrosąsiedzkich na Bałkanach Zachodnich; promowanie Kosowa zaangażowanego na rzecz praworządności oraz ochrony mniejszości i dziedzictwa kulturowego oraz religijnego; wspieranie europejskiej perspektywy Kosowa i zbliżenia z Unią zgodnie z perspektywą dla regionu oraz zgodnie z układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Kosowem, z drugiej strony (2) (zwany dalej „układem o stabilizacji i stowarzyszeniu”) oraz decyzją Rady (UE) 2015/1988 (3), a także stosownie do odnośnych konkluzji Rady.
      Artykuł 3
      Mandat
      Aby zrealizować cele polityki, mandat SPUE obejmuje następujące elementy:

                  a)

                  doradztwo i pomoc Unii w procesie politycznym;

                  b)

                  wspieranie ogólnej koordynacji politycznej Unii w Kosowie;

                  c)

                  wzmacnianie obecności Unii w Kosowie i zapewnianie spójności i skuteczności jej działań;

                  d)

                  udzielanie szefowi misji EULEX KOSOVO wskazówek dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, w tym również na temat politycznych aspektów kwestii związanych z zakresem jego odpowiedzialności;

                  e)

                  zapewnienie konsekwencji i spójności działań Unii w Kosowie, w tym również w zakresie lokalnego ukierunkowywania przekształceń misji EULEX z myślą o ewentualnym przekazaniu jej działalności SPUE/Biuru UE lub lokalnym władzom – w zależności od sytuacji;

                  f)

                  wspieranie europejskiej perspektywy Kosowa i zbliżenia z Unią zgodnie z perspektywą dla regionu oraz zgodnie z układem o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz decyzją (UE) 2015/1988 o jego podpisaniu, a także stosownie do odnośnych konkluzji Rady, za pośrednictwem ukierunkowanego przekazu społecznego i działań informacyjnych Unii, mających zapewnić szersze zrozumienie i poparcie wśród społeczeństwa Kosowa, jeśli chodzi o kwestie związane z Unią, w tym działania misji EULEX;

                  g)

                  monitorowanie, wspomaganie i ułatwianie – poprzez wykorzystanie wszelkich dostępnych SPUE środków i instrumentów oraz przy wsparciu ze strony Biura UE w Kosowie – postępów w realizacji priorytetów politycznych, gospodarczych i europejskich, zgodnie z kompetencjami i obowiązkami poszczególnych instytucji, oraz wspieranie wdrażania układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, w tym za pośrednictwem europejskiego programu reform;

                  h)

                  przyczynianie się do zwiększenia i umocnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Kosowie – w tym w odniesieniu do kobiet i dzieci – oraz ochrony mniejszości, zgodnie z polityką Unii dotyczącą praw człowieka i unijnymi wytycznymi dotyczącymi praw człowieka;

                  i)

                  wspomaganie wdrażania dialogu na osi Belgrad–Prisztina ułatwianego przez Unię;

                  j)

                  wspieranie odpowiednio mandatu wyspecjalizowanych izb sądowych i wyspecjalizowanej prokuratury, w tym poprzez komunikację i działania informacyjne.

            Artykuł 4
      Wykonywanie mandatu
      1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
      2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
      3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.
      Artykuł 5
      Finansowanie
      1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. wynosi 3 615 000 EUR.
      2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Osoby fizyczne i prawne mogą uczestniczyć w przetargach ogłaszanych przez SPUE bez ograniczeń. Nie stosuje się ponadto reguły pochodzenia w odniesieniu do towarów nabywanych przez SPUE.
      3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
      Artykuł 6
      Powołanie i skład zespołu
      1.   Do pomocy SPUE w wykonywaniu mandatu SPUE i do ogólnego wspomagania spójności, widoczności i skuteczności działań Unii w Kosowie przydziela się specjalny personel. W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
      2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez wysyłające państwo członkowskie, wysyłającą instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani do współpracy ze SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
      3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub odpowiednio ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
      Artykuł 7
      Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
      Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i personelu SPUE ustala się odpowiednio ze stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
      Artykuł 8
      Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
      1.   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (4).
      2.   WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR informacji i dokumentów niejawnych UE, sporządzonych do celów odnośnego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE.
      3.   WP jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) — zgodnie z potrzebami operacyjnymi SPUE — informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów odnośnego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE. W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
      4.   WP jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim powiązanym z niniejszą decyzją dokumentów jawnych UE odnoszących się do treści obrad Rady dotyczących odnośnego działania, które są objęte tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady.
      Artykuł 9
      Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
      1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
      2.   Delegatura Unii lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
      Artykuł 10
      Bezpieczeństwo
      Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

                  a)

                  sporządza szczegółowy plan bezpieczeństwa oparty na wskazówkach z ESDZ, obejmujący konkretne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa i regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru za który jest on odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i ewakuacyjny misji;

                  b)

                  zapewnia objęcie całego personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który jest on odpowiedzialny;

                  c)

                  zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem lub niezwłocznie po przyjeździe na obszar, za który jest on odpowiedzialny, odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru przez ESDZ;

                  d)

                  zapewnia wprowadzanie w życie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania na temat realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz z wykonania mandatu.

            Artykuł 11
      Sprawozdawczość
      SPUE regularnie przedstawia WP ustne i pisemne sprawozdania. W razie potrzeby SPUE regularnie składa sprawozdania KPiB. SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
      Artykuł 12
      Koordynacja
      1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również – w stosownych przypadkach – z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
      2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z odpowiednimi szefami misji państw członkowskich oraz szefami delegatur Unii w regionie. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE udziela szefowi EULEX KOSOVO wskazówek i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, w tym na temat politycznych aspektów kwestii związanych z jego obowiązkami. SPUE i cywilny dowódca operacji konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
      3.   SPUE nawiązuje także kontakty z właściwymi podmiotami lokalnymi oraz innymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi obecnymi w terenie.
      4.   SPUE wraz z innymi podmiotami Unii obecnymi w terenie zapewnia rozpowszechnianie i przekazywanie sobie wzajemnie informacji przez podmioty Unii obecne w terenie, tak by osiągnąć wysoki stopień zbieżności pod względem wiedzy na temat sytuacji oraz pod względem jej oceny.
      Artykuł 13
      Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
      SPUE i personel SPUE udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów wcześniejszych SPUE w Kosowie oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
      Artykuł 14
      Przegląd
      Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Do dnia 30 września 2017 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 31 marca 2018 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
      Artykuł 15
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2017 r.

               W imieniu Rady

            K. MIZZI

               Przewodniczący

         (*1)  Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

         (1)  Dz.U. L 212 z 5.8.2016, s. 109.

         (2)  Dz.U. L 71 z 16.3.2016, s. 3.

         (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/1988 z dnia 22 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Kosowem, z drugiej strony (Dz.U. L 290 z 6.11.2015, s. 4).

         (4)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/374 z dnia 14 marca 2016 r. zmieniająca decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE w celu włączenia do niej poziomów odniesienia związanych z gospodarką leśną, minimalnych wartości na potrzeby definicji lasu oraz roku referencyjnego dla emisji w odniesieniu do Republiki Chorwacji

text:
               16.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 70/20

         DECYZJA RADY (UE) 2016/374
   z dnia 14 marca 2016 r.
   zmieniająca decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE w celu włączenia do niej poziomów odniesienia związanych z gospodarką leśną, minimalnych wartości na potrzeby definicji lasu oraz roku referencyjnego dla emisji w odniesieniu do Republiki Chorwacji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Chorwacji, w szczególności jego art. 50,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 50 Aktu przystąpienia Chorwacji, w przypadku gdy akty przyjęte przez instytucje przed dniem przystąpienia wymagają dostosowań w związku z przystąpieniem, a niezbędne dostosowania nie zostały przewidziane w Akcie przystąpienia lub załącznikach do niego, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje w tym celu niezbędne akty, jeśli pierwotny akt nie został przyjęty przez Komisję.

               (2)

               Decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE (1) określono poziomy odniesienia dla państw członkowskich związane z gospodarką leśną, minimalne wartości na potrzeby definicji lasu oraz rok lub okres referencyjny dla emisji, odpowiednio w załączniku II, V i VI.

               (3)

               W związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2013 r., należy uwzględnić właściwy dla Chorwacji poziom odniesienia, minimalne wartości oraz rok referencyjny w, odpowiednio, załączniku II, V i VI do decyzji nr 529/2013/UE.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję nr 529/2013/UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji nr 529/2013/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w załączniku II po pozycji dotyczącej Bułgarii dodaje się pozycję w brzmieniu:

                           „Chorwacja

                           – 6 289 ”;

               2)

               w załączniku V w odpowiednich kolumnach: „Obszar (ha)”, „Zwarcie drzewostanu (%)” i „Wysokość drzew (m)” po pozycji dotyczącej Bułgarii dodaje się pozycję w brzmieniu:

                           „Chorwacja

                           0,1

                           10

                           2”;

               3)

               w załączniku VI po pozycji dotyczącej Bułgarii dodaje się pozycję w brzmieniu:

                           „Chorwacja

                           1990”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         M.H.P. VAN DAM

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie zasad rozliczania emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem oraz informacji o działaniach związanych z tą działalnością (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 80).


title: 2012/214/UE: Decyzja Rady z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Niemiec

text:
               26.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 114/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 kwietnia 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Niemiec
   (2012/214/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Heino VAHLDIECKA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko zastępcy członka na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Heiko HECHT, Mitglied des Europa-ausschusses der Hamburgischen Bürgerschaft.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2013/60/UE: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwojga zastępców członków z Austrii

text:
               25.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/22

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 stycznia 2013 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwojga zastępców członków z Austrii
   (2013/60/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Austrii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Achilla RUMPOLDA i Bernardette MENNEL,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane zastępcami członków Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Wolfgang WALDNER, Landesrat beim Amt der Kärnter Landesregierung,

               —

               Gabriele NUSSBAUMER, Landtagspräsidentin.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

            W imieniu Rady

         M. NOONAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

text:
               3.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 58/53

         DECYZJA RADY 2011/137/WPZiB
   z dnia 28 lutego 2011 r.
   w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 lutego 2011 r. Unia Europejska wyraziła głębokie zaniepokojenie rozwojem sytuacji w Libii. UE zdecydowanie potępiła przemoc i użycie siły przeciwko osobom cywilnym, a także napiętnowała stosowanie represji wobec uczestników pokojowych demonstracji.

               (2)

               UE ponowiła swój apel o niezwłoczne zaniechanie użycia siły i o podjęcie działań w celu uwzględnienia uzasadnionych żądań ludności.

               (3)

               W dniu 26 lutego 2011 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych („Rada Bezpieczeństwa”) przyjęła rezolucję nr 1970 („rezolucja RB ONZ nr 1970 (2011”)), która wprowadziła środki ograniczające wobec Libii i wobec osób i podmiotów dopuszczających się poważnego łamania praw człowieka w stosunku do osób w Libii, w tym przez udział w naruszających prawo międzynarodowe atakach na ludność cywilną i obiekty cywilne.

               (4)

               Mając na uwadze powagę sytuacji w Libii, UE uważa, że konieczne jest nałożenie dodatkowych środków ograniczających.

               (5)

               Ponadto, Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Bezpośrednia lub pośrednia dostawa, sprzedaż lub przekazywanie Libii wszelkich typów uzbrojenia i materiałów z nim związanych, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami wojskowymi i sprzętem wojskowym, sprzętem paramilitarnym i częściami zamiennymi do wyżej wymienionych, jak również sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub przez te terytoria lub z użyciem statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych, są zabronione bez względu na to, czy pochodzą z terytoriów państw członkowskich, czy nie.
   2.   Zabrania się:

               a)

               dostarczania, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy technicznej, zapewniania szkoleń lub innej pomocy, w tym zapewniania uzbrojonego najemnego personelu wojskowego, związanych z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, konserwacją i używaniem przedmiotów, o których mowa w ust. 1, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi na terytorium Libii lub w celu wykorzystania na terytorium tego kraju;

               b)

               dostarczania, bezpośrednio lub pośrednio, pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, konserwacją i używaniem przedmiotów, o których mowa w ust. 1, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi na terytorium Libii lub w celu wykorzystania na terytorium tego kraju;

               c)

               świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a) lub b).

         Artykuł 2
   1.   Art. 1 nie stosuje się do:

               a)

               dostawy, sprzedaży lub przekazywania nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego lub sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych;

               b)

               innej dostawy, sprzedaży lub przekazywania uzbrojenia i materiałów z nim związanych;

               c)

               dostarczania pomocy technicznej, zapewniania szkoleń lub innej pomocy, w tym personelu związanego z takim sprzętem;

               d)

               dostarczania pomocy finansowej związanej z takim sprzętem,

         zgodnie z wcześniejszym zatwierdzeniem w stosownych przypadkach przez Komitet ustanowiony na mocy pkt 24 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) („Komitet”):
   2.   Art. 1 nie ma zastosowania do dostarczania, sprzedaży lub przekazywania odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Libii wyłącznie do użytku osobistego personelu ONZ, personelu Unii Europejskiej lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów, działaczy organizacji humanitarnych i wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego.
   Artykuł 3
   Nabywanie przez obywateli państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych, produktów z Libii, o których mowa w art. 1 ust. 1 jest zakazane – bez względu na to, czy pochodzą one z terytorium Libii, czy nie.
   Artykuł 4
   1.   Państwa członkowskie, w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi oraz zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym, w szczególności z prawem morza i ze stosownymi międzynarodowymi umowami dotyczącymi lotnictwa cywilnego, dokonują na swoim terytorium, w tym w portach morskich i lotniczych, inspekcji wszystkich ładunków wysyłanych do Libii i pochodzących z tego kraju, jeżeli państwa te posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dany ładunek zawiera produkty, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
   2.   Stwierdziwszy istnienie takich produktów, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji, państwa członkowskie zajmują i pozbywają się tych produktów (np. przez zniszczenie, unieszkodliwienie, przechowanie lub przekazanie do państwa innego niż państwo pochodzenia lub przeznaczenia w celu usunięcia tych produktów).
   3.   Państwa członkowskie, zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi, współpracują przy przeprowadzaniu inspekcji i czynności służących usunięciu dokonywanych na mocy ust. 1 i 2.
   4.   Statki powietrzne i statki transportujące ładunki wysyłane do Libii i przysyłane z tego kraju podlegają wymogowi dodatkowej informacji poprzedzającej przyjazd lub wyjazd w przypadku wszystkich towarów wwożonych na terytorium państwa członkowskiego lub wywożonych z jego terytorium.
   Artykuł 5
   1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, by zapobiec wjazdowi na ich terytorium lub przejazdowi przez nie:

               a)

               osób wymienionych w załączniku I do rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011), jak również dodatkowych osób wskazanych przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet zgodnie z pkt 22 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011), zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku I;

               b)

               osób niewymienionych w załączniku I uczestniczących w zlecaniu i kontrolowaniu dopuszczania się poważnego łamania praw człowieka w stosunku do osób w Libii lub w inny sposób w kierowaniu takimi działaniami lub zamieszanych w takie działania, w tym przez uczestniczenie lub zaangażowanie w planowanie, dowodzenie, zlecanie lub prowadzenie ataków z pogwałceniem prawa międzynarodowego, w tym bombardowań z powietrza, wobec ludności cywilnej i obiektów cywilnych, lub osób działających na rzecz lub w imieniu wspomnianych osób lub pod ich kierownictwem, zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku II.

         2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państw członkowskich do odmowy wjazdu własnym obywatelom na swoje terytorium.
   3.   Ust. 1 lit. a ) nie ma zastosowania, jeżeli Komitet stwierdzi, że:

               a)

               podróż jest uzasadniona potrzebą humanitarną, włączając w to obowiązek religijny; lub

               b)

               zwolnienie przyczyniłoby się do osiągnięcia celów związanych z pokojem i do pojednania narodowego w Libii oraz stabilności w tym regionie.

         4.   Ust. 1 lit. a ) nie ma zastosowania, jeżeli:

               a)

               wjazd lub przejazd są konieczne do wypełnienia zobowiązań w zakresie postępowania sądowego; lub

               b)

               państwo członkowskie stwierdzi, po rozpatrzeniu danego przypadku, że taki wjazd lub przejazd są potrzebne do wspierania pokoju i stabilności w Libii; państwo to powiadamia następnie Komitet w terminie czterdziestu ośmiu godzin od podjęcia takiej decyzji.

         5.   Ust. 1 lit. b) pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane następującymi zobowiązaniami z zakresu prawa międzynarodowego:

               a)

               państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;

               b)

               państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez ONZ lub pod jej auspicjami;

               c)

               zastosowanie ma umowa wielostronna przyznająca przywileje i immunitety; lub

               d)

               zastosowanie ma traktat pojednawczy z 1929 roku (traktat laterański) zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

         6.   Uznaje się, że ust. 5 ma zastosowanie również w przypadkach, gdy państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
   7.   Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 5 lub 6.
   8.   Państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na mocy ust. 1 lit. b) w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniu międzyrządowym, włącznie z posiedzeniami promowanymi przez Unię lub posiedzeniami, których gospodarzem jest państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE i na których prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio wspierający demokrację, prawa człowieka i praworządność w Libii.
   9.   Państwo członkowskie zamierzające przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 8, powiadamia o tym Radę na piśmie. Zwolnienie uważa się za przyznane, chyba że jeden lub więcej członków Rady wniesie sprzeciw na piśmie w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady zgłosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
   10.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 5, 6 i 8 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osób wymienionych w załączniku, zezwolenie to zostaje ograniczone do celów, do których zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
   Artykuł 6
   1.   Zamrożone zostają wszelkie środki finansowe, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze posiadane lub kontrolowane – bezpośrednio lub pośrednio – przez:

               a)

               osoby i podmioty wymienione w załączniku II do rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) oraz dodatkowe osoby i podmioty wskazane przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet zgodnie z pkt 22 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) lub przez osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub przez podmioty będące ich własnością lub przez nie kontrolowane, zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku III;

               b)

               osoby i podmioty niewymienione w załączniku III uczestniczące w zlecaniu i kontrolowaniu dopuszczania się poważnego łamania praw człowieka w stosunku do osób w Libii lub w inny sposób w kierowaniu takimi działaniami lub zamieszane w takie działania, w tym przez uczestniczenie lub zaangażowanie w planowanie, dowodzenie, zlecanie lub prowadzenie ataków z pogwałceniem prawa międzynarodowego, w tym bombardowań z powietrza, wobec ludności cywilnej i obiektów cywilnych, lub przez osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub przez podmioty będące ich własnością lub przez nie kontrolowane, zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku IV.

         2.   Żadne środki finansowe, inne aktywa finansowe ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio lub pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym lub podmiotom, o których mowa w ust. 1, lub na rzecz tych osób lub podmiotów.
   3.   Zwolnienia mogą dotyczyć środków finansowych, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, które są:

               a)

               niezbędne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym opłacenia środków spożywczych, czynszu lub kredytu hipotecznego, lekarstw i kosztów leczenia, podatków, składek na ubezpieczenie i opłat za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi, zgodnie z przepisami prawa krajowego; lub

               c)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi, zgodnie z przepisami prawa krajowego, związanych z rutynowym przechowywaniem lub utrzymaniem zamrożonych środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych;

         po powiadomieniu Komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie, w stosownych przypadkach, o zamiarze udzielenia zezwolenia na dostęp do tych środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych oraz niepodjęciu przez Komitet decyzji odmownej w terminie pięciu dni roboczych od takiego powiadomienia.
   4.   Możliwe jest zwolnienie w odniesieniu do tych środków finansowych i zasobów gospodarczych, które są:

               a)

               konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu, w stosownych przypadkach, Komitetu przez zainteresowane państwo członkowskie i po uzyskaniu zgody tego komitetu; lub

               b)

               przedmiotem zastawu albo orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, w którym to przypadku środki finansowe, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania orzeczenia, po powiadomieniu, w stosownych przypadkach, Komitetu przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem, że zastaw został ustanowiony lub orzeczenie zostało wydane przed datą przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) i że zastaw ten nie został ustanowiony ani orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1.

         5.   Ust. 1 nie uniemożliwia wskazanej osobie lub wskazanemu podmiotowi dokonania płatności należnej zgodnie z umową zawartą przed umieszczeniem takiej osoby lub podmiotu w wykazie, pod warunkiem ustalenia przez właściwe państwo członkowskie, że płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, oraz po powiadomieniu Komitetu przez właściwe państwo członkowskie, w stosownych przypadkach, o zamiarze dokonania lub otrzymania takich płatności lub zezwolenia na odmrożenie środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych do tego celu, dziesięć dni roboczych przed udzieleniem takiego zezwolenia.
   6.   Ust. 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach w postaci:

               a)

               odsetek lub innych dochodów należnych na tych rachunkach; lub

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień, które zostały zawarte przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym, lub zobowiązań, które powstały przed tym dniem;

         pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności podlegają nadal ust. 1.
   Artykuł 7
   Żadne roszczenia, w tym o odszkodowanie ani jakiekolwiek inne roszczenie tego rodzaju, takie jak roszczenie do potrącenia lub roszczenie na podstawie gwarancji, w związku z umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie lub częściowo, z powodu środków nałożonych zgodnie rezolucją RB ONZ nr 1970 (2011), w tym środków Unii lub któregokolwiek państwa członkowskiego nałożonych zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa, wymaganych przez te decyzje lub nałożonych w związku z wykonaniem tych decyzji, a także środków objętych niniejszą decyzją, nie są przyznawane wskazanym osobom lub podmiotom wymienionym w załącznikach I, II, III lub IV ani żadnej innej osobie lub podmiotowi w Libii, w tym rządowi Libii, ani żadnej osobie lub podmiotowi wysuwającemu roszczenie za pośrednictwem lub na korzyść takiej osoby lub takiego podmiotu.
   Artykuł 8
   1.   Rada wprowadza zmiany do załącznika I i III na podstawie ustaleń dokonanych przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet.
   2.   Rada, stanowiąc na wniosek państw członkowskich lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, przygotowuje wykazy w załącznikach II i IV i przyjmuje do nich zmiany.
   Artykuł 9
   1.   Jeżeli Rada Bezpieczeństwa lub Komitet umieszczają jakąś osobę lub jakiś podmiot w wykazie, Rada umieszcza taką osobę lub taki podmiot w załączniku I lub III.
   2.   Jeżeli Rada podejmie decyzję o zastosowaniu wobec danej osoby lub danego podmiotu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b), odpowiednio zmienia załącznik II i IV.
   3.   Rada przekazuje swoją decyzję i uzasadnienie umieszczenia w wykazie osobie lub podmiotowi, o których mowa w ust. 1 i 2, bezpośrednio – gdy adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając danej osobie lub danemu podmiotowi przedstawienie uwag.
   4.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i w stosowny sposób informuje daną osobę lub dany podmiot.
   Artykuł 10
   1.   Załączniki I, II, III i IV zawierają powody umieszczenia danych osób i podmiotów w wykazie, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet w odniesieniu do załączników I i III.
   2.   Załączniki I, II, III i IV zawierają również, w miarę dostępności, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób lub podmiotów, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet w odniesieniu do załączników I i III. W odniesieniu do osób informacje takie mogą obejmować nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załącznikach I i III umieszczana jest także data dodania do wykazu przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet.
   Artykuł 11
   W celu maksymalizacji oddziaływania środków określonych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania podobnych środków ograniczających.
   Artykuł 12
   1.   Niniejsza decyzja jest poddawana przeglądom, zmieniana lub uchylana stosownie do potrzeb, w szczególności w świetle odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa.
   2.   Środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b), poddawane są przeglądom regularnie, co najmniej raz na 12 miesięcy. Przestają mieć zastosowanie do odnośnych osób i podmiotów, jeżeli Rada stwierdzi w trybie określonym w art. 8 ust. 2, że warunki ich stosowania nie są już spełniane.
   Artykuł 13
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK I

         Wykaz osób, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a)

                  1.

                     AL-BAGHDADI, Abdulqader Mohammed

                  Numer paszportu: B010574. Data urodzenia: 01/07/1950.
                  Szef biura łącznikowego Komitetów Rewolucyjnych. Komitety te były zamieszane w przypadki przemocy wobec demonstrantów.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  2.

                     DIBRI, Abdulqader Yusef

                  Data urodzenia: 1946 r. Miejsce urodzenia: Hun, Libia.
                  Szef ochrony osobistej Muammara KADAFIEGO. Odpowiedzialny za bezpieczeństwo rządu. W przeszłości przypadki przemocy wobec dysydentów.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  3.

                     DORDA, Abu Zayd Umar

                  Dyrektor w organizacji bezpieczeństwa zewnętrznego. Osoba popierająca rząd. Szef agencji bezpieczeństwa zewnętrznego.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  4.

                     JABIR, Abu Bakr Yunis, generał dywizji

                  Data urodzenia: 1952 r. Miejsce urodzenia: Wahat Dżalu, Libia.
                  Minister obrony. Całkowita odpowiedzialność za działania sił zbrojnych.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  5.

                     MATUQ, Matuq Mohammed

                  Data urodzenia: 1956 r. Miejsce urodzenia: Khoms.
                  Sekretarz ds. usług komunalnych. Wysoki rangą członek rządu. Zaangażowany w działalność Komitetów Rewolucyjnych. W przeszłości zamieszany w tłumienie działalności dysydenckiej i przypadki przemocy.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  6.

                     KADAF AL-DAM, Sayyid Mohammed

                  Data urodzenia: 1948 r. Miejsce urodzenia: Syrta, Libia.
                  Kuzyn Muammara KADAFIEGO. W latach 80. XX wieku Sayyid był zamieszany w kampanię zamachów na dysydentów i prawdopodobnie odpowiedzialny za liczne przypadki śmierci w Europie. Uważa się również, że był zaangażowany w zakup broni.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  7.

                     KADAFI, Aisza Muammar

                  Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Córka Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  8.

                     KADAFI, Hannibal Muammar

                  Numer paszportu: B/002210. Data urodzenia: 20/09/1975. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  9.

                     KADAFI, Khamis Muammar

                  Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  10.

                     KADAFI, Mohammed Muammar

                  Data urodzenia: 1970 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  11.

                     KADAFI, Muammar Mohammed Abu Minyar

                  Data urodzenia: 1942 r. Miejsce urodzenia: Syrta, Libia.
                  Przywódca rewolucji, najwyższy dowódca sił zbrojnych. Odpowiedzialny za nakazanie tłumienia demonstracji i przypadki łamania praw człowieka.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  12.

                     KADAFI, Mutassim

                  Data urodzenia: 1976 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  13.

                     KADAFI, Saadi

                  Numer paszportu: 014797. Data urodzenia: 25/05/1973. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Dowódca sił specjalnych. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  14.

                     KADAFI, Saif al-Arab

                  Data urodzenia: 1982 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  15.

                     KADAFI, Saif al-Islam

                  Numer paszportu: B014995. Data urodzenia: 25/06/1972. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Dyrektor w fundacji Kadafiego. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Wystąpienia publiczne podżegające do przemocy wobec demonstrantów.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  16.

                     AL-SENUSSI, Abdullah, pułkownik

                  Data urodzenia: 1949 r. Miejsce urodzenia: Sudan.
                  Dyrektor wywiadu wojskowego. Wywiad wojskowy był zamieszany w tłumienie demonstracji. W przeszłości podejrzewany również o udział w masakrze w więzieniu Abu Selim. Skazany zaocznie za atak bombowy na samolot linii UTA. Szwagier Muammara KADAFIEGO.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

      ZAŁĄCZNIK II

         Wykaz osób, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b)

                  Nazwisko

                  Informacje umożliwiające identyfikację

                  Powody

                  Data umieszczenia w wykazie

                  1.

                  ABDULHAFIZ, Mas’ud, pułkownik

                  Stanowisko: dowódca sił zbrojnych

                  3 miejsce w hierarchii dowódców sił zbrojnych. Istotna rola w wywiadzie wojskowym.

                  28.2.2011

                  2.

                  ABDUSSALAM, Abdussalam Mohammed

                  Stanowisko: dowódca oddziałów antyterrorystycznych Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego.
                  Data urodzenia: 1952
                  Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia

                  Znaczący członek Komitetu Rewolucyjnego. Bliski współpracownik Muammara KADAFIEGO.

                  28.2.2011

                  3.

                  ABU SHAARIYA

                  Stanowisko: zastępca dowódcy Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego

                  Znaczący członek reżimu. Szwagier Muammara KADAFIEGO.

                  28.2.2011

                  4.

                  ASHKAL, Al-Barrani

                  Stanowisko: zastępca dyrektora wywiadu wojskowego

                  Wysoki rangą członek reżimu.

                  28.2.2011

                  5.

                  ASHKAL, Omar

                  Stanowisko: szef Ruchu Komitetów Rewolucyjnych
                  Miejsce urodzenia: Syrta, Libia

                  Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów.

                  28.2.2011

                  6.

                  QADHAF AL-DAM, Ahmed Mohammed

                  Data urodzenia: 1952
                  Miejsce urodzenia: Egipt

                  Kuzyn Muammara KADAFIEGO. Uważa się, że od roku 1995 dowodzi elitarnym batalionem wojskowym odpowiedzialnym za ochronę osobistą Kadafiego i że odgrywa kluczową rolę w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Zaangażowany w planowanie operacji przeciwko libijskim dysydentom za granicą i bezpośrednio zaangażowany w działalność terrorystyczną.

                  28.2.2011

                  7.

                  AL-BARASSI, Safia Farkash

                  Data urodzenia: 1952
                  Miejsce urodzenia: Al Bayda, Libia

                  Żona Muammara KADAFIEGO.
                  Blisko związana z reżimem.

                  28.2.2011

                  8.

                  SALEH, Bachir

                  Data urodzenia: 1946
                  Miejsce urodzenia: Traghen

                  Szef gabinetu przywódcy.
                  Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011

                  9.

                  TOHAMI, Khaled, generał

                  Data urodzenia: 1946
                  Miejsce urodzenia: Genzur

                  Dyrektor Biura Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
                  Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011

                  10.

                  FARKASH, Mohammed Boucharaya

                  Data urodzenia: 1 lipca 1949
                  Miejsce urodzenia: Al-Bayda

                  Dyrektor wywiadu w Biurze Bezpieczeństwa Zewnętrznego.
                  Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011

      ZAŁĄCZNIK III

         Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a)

                  1.

                     KADAFI, Aisha Muammar

                  Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Córka Muammara KADAFIEGO. Blisko związana z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  2.

                     KADAFI, Hannibal Muammar

                  Numer paszportu: B/002210. Data urodzenia: 20/09/1975. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  3.

                     KADAFI, Khamis Muammar

                  Data urodzenia: 1978 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  4.

                     KADAFI, Muammar Mohammed Abu Minyar

                  Data urodzenia: 1942 r. Miejsce urodzenia: Syrta, Libia.
                  Przywódca rewolucji, najwyższy dowódca sił zbrojnych. Odpowiedzialny za nakazanie tłumienia demonstracji i przypadki łamania praw człowieka.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  5.

                     KADAFI, Mutassim

                  Data urodzenia: 1976 r. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego. Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

                  6.

                     KADAFI, Saif al-Islam

                  Dyrektor w fundacji Kadafiego. Numer paszportu: B014995. Data urodzenia: 25/06/1972. Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia.
                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z rządem. Wystąpienia publiczne podżegające do przemocy wobec demonstrantów.
                  Data dodania do wykazu ONZ: 26.2.2011.

      ZAŁĄCZNIK IV

         Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b)

                  Nazwisko

                  Informacje umożliwiające identyfikację

                  Powody

                  Data umieszczenia w wykazie

                  1.

                  ABDULHAFIZ, Mas’ud, pułkownik

                  Stanowisko: dowódca sił zbrojnych

                  3 miejsce w hierarchii dowódców sił zbrojnych. Istotna rola w wywiadzie wojskowym.

                  28.2.2011

                  2.

                  ABDUSSALAM, Abdussalam Mohammed

                  Stanowisko: dowódca oddziałów antyterrorystycznych w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego.
                  Data urodzenia: 1952
                  Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia

                  Znaczący członek Komitetu Rewolucyjnego. Bliski współpracownik Muammara KADAFIEGO.

                  28.2.2011

                  3.

                  ABU SHAARIYA

                  Stanowisko: zastępca dowódcy w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego

                  Znaczący członek reżimu. Szwagier Muammara KADAFIEGO.

                  28.2.2011

                  4.

                  ASHKAL, Al-Barrani

                  Stanowisko: zastępca dyrektora wywiadu wojskowego

                  Wysoki rangą członek reżimu.

                  28.2.2011

                  5.

                  ASHKAL, Omar

                  Stanowisko: szef Ruchu Komitetów Rewolucyjnych
                  Miejsce urodzenia: Syrta, Libia

                  Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów.

                  28.2.2011

                  6.

                  AL-BAGHDADI, Dr Abdulqader Mohammed

                  Stanowisko: szef biura łącznikowego Komitetów Rewolucyjnych.
                  Nr paszportu: B010574
                  Data urodzenia: 1 lipca 1950

                  Komitety Rewolucyjne były zaangażowane w stosowanie przemocy wobec demonstrantów.

                  28.2.2011

                  7.

                  DIBRI, Abdulqader Yusef

                  Stanowisko: szef ochrony osobistej Muammara KADAFIEGO
                  Data urodzenia: 1946
                  Miejsce urodzenia: Houn, Libia

                  Odpowiedzialny za bezpieczeństwo reżimu. W przeszłości kierował aktami przemocy wobec dysydentów.

                  28.2.2011

                  8.

                  DORDA, Abu Zayd Umar

                  Stanowisko: dyrektor w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego

                  Osoba popierająca reżim. Szef Agencji Wywiadu Zewnętrznego.

                  28.2.2011

                  9.

                  JABIR, Abu Bakr Yunis, generał dywizji

                  Stanowisko: minister obrony
                  Data urodzenia: 1952
                  Miejsce urodzenia: Jalo, Libia

                  Całkowita odpowiedzialność za działania sił zbrojnych.

                  28.2.2011

                  10.

                  MATUQ, Matuq Mohammed

                  Stanowisko: sekretarz ds. usług publicznych
                  Data urodzenia : 1956
                  Miejsce urodzenia: Khoms

                  Wysoki rangą członek reżimu. Zaangażowany w działania Komitetów Rewolucyjnych. W przeszłości zamieszany w tłumienie działalności dysydenckiej i przypadki przemocy.

                  28.2.2011

                  11.

                  QADHAF AL-DAM, Ahmed Mohammed

                  Data urodzenia: 1952
                  Miejsce urodzenia: Egipt

                  Kuzyn Muammara KADAFIEGO. Uważa się, że od roku 1995 dowodzi elitarnym batalionem wojskowym odpowiedzialnym za ochronę osobistą Kadafiego i że odgrywa kluczową rolę w Organizacji Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Zaangażowany w planowanie operacji przeciwko libijskim dysydentom za granicą i bezpośrednio zaangażowany w działalność terrorystyczną.

                  28.2.2011

                  12.

                  QADHAF AL-DAM, Sayyid Mohammed

                  Data urodzenia: 1948
                  Miejsce urodzenia: Syrta, Libia

                  Kuzyn Muammara KADAFIEGO. W latach 80. XX wieku był zamieszany w kampanię zamachów na dysydentów i prawdopodobnie odpowiedzialny za liczne przypadki zabójstw w Europie. Uważa się również, że był zaangażowany w zakup broni.

                  28.2.2011

                  13.

                  KADAFI, Mohammed Muammar

                  Stanowisko: Prezes libijskiego Generalnego Urzędu Poczty i Telekomunikacji
                  Data urodzenia: 1970
                  Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia

                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011

                  14.

                  KADAFI, Saadi

                              Stanowisko: dowódca sił specjalnych

                              Nr paszportu: 014797

                              Data urodzenia: 25 maja 1973

                              Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia

                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem. Dowódca zbrojnych oddziałów biorących udział w tłumieniu demonstracji.

                  28.2.2011

                  15.

                  QADHAFI, Saif al-Arab

                  Data urodzenia: 1982
                  Miejsce urodzenia: Trypolis, Libia

                  Syn Muammara KADAFIEGO. Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011

                  16.

                  AL-SENUSSI, Abdullah (Al-Megrahi), pułkownik

                  Stanowisko: dyrektor wywiadu wojskowego
                  Data urodzenia: 1949
                  Miejsce urodzenia: Sudan

                  Wywiad wojskowy był zamieszany w tłumienie demonstracji. W przeszłości podejrzewany m.in. o udział w masakrze w więzieniu Abu Selim. Skazany zaocznie za zamach bombowy na samolot linii UTA. Szwagier Muammara KADAFIEGO.

                  28.2.2011

                  17.

                  AL-BARASSI, Safia Farkash

                  Data urodzenia: 1952
                  Miejsce urodzenia: Al Bayda, Libia

                  Żona Muammara KADAFIEGO.
                  Blisko związana z reżimem.

                  28.2.2011

                  18.

                  SALEH, Bachir

                  Data urodzenia: 1946
                  Miejsce urodzenia: Traghen

                  Szef gabinetu przywódcy.
                  Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011

                  19.

                  TOHAMI, Khaled, generał

                  Data urodzenia: 1946
                  Miejsce urodzenia: Genzur

                  Dyrektor Biura Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
                  Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011

                  20.

                  FARKASH, Mohammed Boucharaya

                  Data urodzenia: 1 lipca 1949
                  Miejsce urodzenia: Al-Bayda

                  Dyrektor wywiadu w Biurze Bezpieczeństwa Zewnętrznego.
                  Blisko związany z reżimem.

                  28.2.2011


title: Decyzja Rady z dnia 26 czerwca 2017 r. odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               28.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 czerwca 2017 r.
   odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2017/C 204/03)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Danii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. (2) i decyzją z dnia 14 września 2015 r. (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2015 r. do dnia 17 września 2018 r.

               (2)

               W wyniku rezygnacji Larsa MORTENSEN zwolniło się jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum z ramienia Danii w kategorii przedstawicieli rządów.

               (3)

               Członków Rady Zarządzającej centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r.,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

               DANIA

               Lise Lotte TOFT

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 czerwca 2017 r.

            W imieniu Rady

         J. MIZZI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 232 z 16.7.2015, s. 2.

      (3)  Dz.U. C 305 z 16.9.2015, s. 2.


title: 2006/538/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 24 stycznia 2006 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (UPiW), w sprawie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW

text:
               16.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 224/21

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 24 stycznia 2006 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (UPiW), w sprawie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW
   (2006/538/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ ORAZ KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat o przystąpieniu z 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (UPiW), w sprawie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich dnia 29 kwietnia 2004 r. zgodnie z decyzją Rady 2006/537/WE (2).

               (2)

               Do czasu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.

               (3)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (UPiW), w sprawie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do UPiW i dotyczący dostosowań do UPiW.
   Tekst Protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich. W tym samym czasie Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 stycznia 2006 r.

            W imieniu Rady

         K.-H. GRASSER

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         J. M. BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 174 E z 14.7.2005, str. 45.

      (2)  Patrz: str. 15 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (3)  Patrz: str. 16 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady 2011/518/WPZiB z dnia 25 sierpnia 2011 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 221/5

         DECYZJA RADY 2011/518/WPZiB

                z dnia 25 sierpnia 2011 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 20 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/121/WPZiB (1) w sprawie mianowania Petera SEMNEBY'ego Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w regionie Kaukazu Południowego. Mandat Petera SEMNEBY'ego wygasł w dniu 28 lutego 2011 r.

               (2)

               W dniu 25 września 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/760/WPZiB (2) w sprawie mianowania Pierre’a MORELA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej ds. kryzysu w Gruzji. Mandat Pierre’a MORELA wygasa w dniu 31 sierpnia 2011 r.

               (3)

               Należy mianować Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Kaukazu Południowego i ds. kryzysu w Gruzji na okres od dnia 1 września 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.

               (4)

               SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii, określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Mianowanie
   Philippe LEFORT zostaje niniejszym mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Kaukazu Południowego i ds. kryzysu w Gruzji na okres od dnia 1 września 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. Mandat SPUE może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję, na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w regionie Kaukazu Południowego z uwzględnieniem celów określonych w konkluzjach z nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniu 1 września 2008 r. oraz w konkluzjach Rady z dnia 15 września 2008 r. Cele te obejmują:

               a)

               zgodnie z istniejącymi mechanizmami, łącznie z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i jej Grupą Mińską, zapobieganie konfliktom w regionie, wkład w pokojowe rozwiązywanie konfliktów w regionie, z uwzględnieniem kryzysu w Gruzji i konfliktu w Górnym Karabachu, poprzez wspieranie powrotu uchodźców i wewnętrznych przesiedleńców oraz inne odpowiednie środki, oraz sprzyjanie realizacji takich rozwiązań zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego;

               b)

               konstruktywne działania wobec głównych zainteresowanych podmiotów dotyczące regionu;

               c)

               propagowanie i dalsze wspieranie współpracy między Armenią, Azerbejdżanem i Gruzją oraz, w stosownych przypadkach, współpracy z krajami sąsiadującymi;

               d)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie.

         Artykuł 3
   Mandat
   Aby zrealizować cele polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, innymi kluczowymi podmiotami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim w regionie;

               b)

               zachęcanie państw w regionie do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących wspólny przedmiot zainteresowania, takich jak zagrożenia dla wspólnego bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalnego handlu i przestępczości zorganizowanej;

               c)

               wkład w pokojowe rozwiązywanie konfliktów zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego oraz sprzyjanie realizacji takich rozwiązań w ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, OBWE oraz jej Grupą Mińską;

               d)

               w odniesieniu do kryzysu w Gruzji:

                           (i)

                           pomoc w przygotowaniu międzynarodowych rozmów przewidzianych w pkt 6 porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. („międzynarodowe rozmowy genewskie”) oraz w ich środkach wykonawczych z dnia 8 września 2008 r., w tym dotyczących rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i stabilności w regionie, kwestii uchodźców i wewnętrznych przesiedleńców, na podstawie zasad uznanych na szczeblu międzynarodowym, oraz wszelkich innych tematów, wspólnie uzgodnionych przez strony,

                           (ii)

                           pomoc w określeniu stanowiska Unii i reprezentowanie jej, na poziomie SPUE, podczas rozmów, o których mowa w ppkt (i),

                           (iii)

                           ułatwianie wprowadzania w życie postanowień porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. oraz jego środków uzgodnień wykonawczych z dnia 8 września 2008 r.;

               e)

               ułatwianie opracowywania i wprowadzania w życie środków budowy zaufania;

               f)

               pomoc w przygotowywaniu, w stosownych przypadkach, wkładu Unii w możliwe rozwiązanie konfliktu;

               g)

               intensyfikacja dialogu Unii z głównymi zainteresowanymi podmiotami w kwestiach związanych z regionem;

               h)

               wsparcie Unii w dalszym wypracowywaniu wszechstronnej polityki wobec Kaukazu Południowego;

               i)

               w ramach działań określonych w niniejszym artykule - przyczynianie się do realizacji polityki UE w zakresie praw człowieka oraz wytycznych UE w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci i kobiet na obszarach dotkniętych konfliktem, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji pod tym względem i reagowanie na tę sytuację.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE e w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ).
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 września 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. wynosi 1 758 000 EUR.
   2.   Wydatki pokrywane w ramach kwoty określonej w ust. 1 kwalifikują się do finansowania od dnia 1 września 2011 r. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZS również mogą być zatrudnieni przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i członków personelu SPUE ustala się odpowiednio ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/WE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie a w stosownych przypadkach - państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkim członkom personelu bezpośrednio podlegającego SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa danej misji przewidujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, oraz reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, opracowane na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla obszaru misji;

               d)

               zapewnia wprowadzanie w życie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz - w ramach sprawozdań śródokresowych i sprawozdań z wykonania mandatu - dostarcza Radzie, WP, i Komisji pisemne sprawozdania na temat wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa KPiB i WP sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane poprzez sieć COREU. Na zalecenie KPiB lub WP SPUE może złożyć sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE wspiera ogólną koordynację polityczną Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii, aby zrealizować cele polityczne Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywana jest ścisła współpraca w terenie z szefami delegatur Unii i szefami misji państw członkowskich, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Gruzji udziela szefowi Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) porad i informacji dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. W miarę potrzeb SPUE i dowódca operacji cywilnych EUMM Georgia konsultują się ze sobą. SPUE współpracuje również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Do końca stycznia 2012 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu SPUE – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 sierpnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 49 z 21.2.2006, s. 14.

      (2)  Dz.U. L 259 z 27.9.2008, s. 16.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.