title: Decyzja Komisji (UE) 2017/1088 z dnia 24 marca 2017 r. w sprawie pomocy państwa nr SA. 35484 (2013/C) (ex SA. 35484 (2012/NN)) dotyczącej niektórych podśrodków w zakresie badań naukowych finansowanych na podstawie ustawy w sprawie mleka i tłuszczu (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 1863)

text:
               20.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 156/25

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/1088
   z dnia 24 marca 2017 r.
   w sprawie pomocy państwa nr SA. 35484 (2013/C) (ex SA. 35484 (2012/NN)) dotyczącej niektórych podśrodków w zakresie badań naukowych finansowanych na podstawie ustawy w sprawie mleka i tłuszczu

         (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 1863)

   (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanym artykułem (1) i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               Pismami z dnia 28 listopada 2011 r. i z dnia 27 lutego 2012 r. Komisja zwróciła się do Niemiec o udzielenie dodatkowych informacji dotyczących sprawozdania rocznego w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym za 2010 r., które Niemcy złożyły zgodnie z art. 26 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2). Niemcy odpowiedziały na pytania Komisji pismami z dnia 16 stycznia 2012 r. i z dnia 27 kwietnia 2012 r. Z odpowiedzi Niemiec wynika, że Niemcy przyznały wsparcie finansowe na rzecz niemieckiego sektora mleczarskiego na podstawie ustawy w sprawie mleka i tłuszczu z 1952 r. (Gesetz über den Verkehr mit Milch, Milcherzeugnissen und Fetten, zwanej dalej „MFG”).

               (2)

               Pismem z dnia 2 października 2012 r. Komisja poinformowała Niemcy, że przedmiotowe środki zarejestrowano jako pomoc niezgłoszoną pod numerem SA.35484 (2012/NN). W pismach z dnia 16 listopada 2012 r., z dni 7, 8, 11, 13, 14, 15 i 19 lutego, z dnia 21 marca, z dnia 8 kwietnia, z dnia 28 maja, z dni 10 i 25 czerwca oraz z dnia 2 lipca 2013 r. Niemcy przekazały dalsze informacje.

               (3)

               Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. (3) Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania określonego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do niektórych podśrodków, które wdrożono na podstawie MFG (zwanej dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”). W tym samym piśmie Komisja stwierdziła, że inne podśrodki były zgodne z rynkiem wewnętrznym w okresie od dnia 28 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. lub w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r., lub w obydwu tych okresach, że dalsze podśrodki nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE lub że nie są one objęte zakresem stosowania zasad pomocy państwa.

               (4)

               W odniesieniu do podśrodków będących przedmiotem niniejszej decyzji, a mianowicie podśrodków w zakresie badań naukowych, które w decyzji o wszczęciu postępowania określono jako podśrodki BY2, BY11, BY12 i BY13 (zwane dalej „podśrodkami”), Komisja stwierdziła, że podśrodki te mają, jak się wydaje, wszelkie cechy pomocy państwa oraz że koszty kwalifikowalne odpowiadają kosztom kwalifikowalnym dopuszczalnym zgodnie z obowiązującymi zasadami pomocy państwa (zob. motyw 203 i 209 decyzji o wszczęciu postępowania).

               (5)

               Komisja nie otrzymała jednak od Niemiec wystarczających informacji na temat intensywności pomocy, w szczególności informacji dotyczących tego, czy intensywność pomocy odpowiadała poziomom dozwolonym zgodnie z obowiązującymi zasadami pomocy państwa (zob. motywy 204, 205, 210 i 211 decyzji o wszczęciu postępowania), i w związku z tym wyraziła wątpliwości dotyczące zgodności podśrodków z rynkiem wewnętrznym (zob. motyw 206 i 212 decyzji o wszczęciu postępowania). W związku z powyższym Komisja zwróciła się do Niemiec o przedstawienie uwag oraz o udzielenie wszelkich informacji, które mogą być pomocne przy ocenie pomocy w odniesieniu do okresu od dnia 28 listopada 2001 r. (zob. motyw 276 decyzji o wszczęciu postępowania).

               (6)

               W piśmie z dnia 20 września 2013 r. Niemcy przedstawiły uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania. W pismach z dnia 22 września 2016 r. i z dnia 25 października 2016 r. Ministerstwo Rolnictwa Bawarii przedstawiło dodatkowe wyjaśnienia.

               (7)

               Decyzję o wszczęciu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (4). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w terminie jednego miesiąca. Komisja nie otrzymała od zainteresowanych stron konkretnych uwag dotyczących podśrodków.

         2.   OPIS PODŚRODKÓW

               (8)

               MFG jest niemiecką ustawą federalną, która weszła w życie w 1952 r. Jest to ustawa ramowa, a jej obowiązywanie jest bezterminowe.

               (9)

               W sekcji 22 ust. 1 MFG niemieckim krajom związkowym (zwanym dalej „krajami związkowymi”) nadaje się uprawnienie do nakładania na mleczarnie opłaty za mleko na podstawie ilości dostarczanego do nich mleka.

               (10)

               Sekcja 22 ust. 2 MFG stanowi, że dochody uzyskane z opłaty za mleko można wykorzystywać wyłącznie w celu:

                           a)

                           poprawy i utrzymania jakości produktów na podstawie określonych przepisów wykonawczych;

                           b)

                           poprawy higieny podczas udoju, dostarczania, przetwarzania i dystrybucji mleka i przetworów mlecznych;

                           c)

                           rejestrowania wydajności mlecznej;

                           d)

                           doradzania przedsiębiorcom w sprawach dotyczących przemysłu mleczarskiego i doskonalenia zawodowego młodych pracowników;

                           e)

                           reklamy mającej na celu zwiększenie spożycia mleka i przetworów mlecznych;

                           f)

                           realizacji zadań określonych w MFG.

               (11)

               Sekcja 22 ust. 2a MFG stanowi, że na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 dochody uzyskane z opłaty za mleko można również wykorzystywać w celu:

                           a)

                           zmniejszenia uwarunkowanych strukturalnie podwyższonych kosztów skupu mleka ponoszonych podczas dostarczania mleka i śmietany od producenta do mleczarni;

                           b)

                           zmniejszenia podwyższonych kosztów transportu związanych z dostarczaniem mleka między mleczarniami w przypadkach, w których jest to konieczne w celu zapewnienia zaopatrzenia obszaru sprzedaży danych mleczarni w mleko spożywcze; oraz

                           c)

                           poprawy jakości w ramach centralnej dystrybucji przetworów mlecznych.

               (12)

               W Bawarii pobieranie i wykorzystywanie opłat za mleko regulują przepisy bawarskiego rozporządzenia w sprawie opłat za mleko (Bayerische Milchumlageverordnung).

               (13)

               W Bawarii opłaty za mleko wykorzystywano do finansowania podśrodków w zakresie badań naukowych, o których mowa w motywie 4, w szczególności:

                           BY 2 – „Die Erhöhung des Milchproteingehaltes durch Management und Züchtung: Eine Perspektive für Milcherzeuger, Verbraucher und Industrie” (Wzrost zawartości białka mleka dzięki zarządzaniu i hodowli: perspektywa dla producentów mleka, konsumentów i przemysłu mleczarskiego);

                           BY 11 – „Förderung der Anpassung von Untersuchungsmethoden zur Bearbeitung spezifischer Fragestellungen sowie der Methodenentwicklung in Kooperation mit Forschungseinrichtungen und der Nutzbarmachung und des Transfers wissenschaftlicher Erkenntnisse für die bayerische Milchwirtschaft” (Promowanie dostosowania metod badawczych do kwestii związanych z procesami oraz opracowywania metod we współpracy z instytucjami badawczymi, a także transferu wiedzy naukowej na rzecz bawarskiego przemysłu mleczarskiego);

                           BY 12 – Entwicklung einer anti-listeriellen, frühen Oberflächenreifungskultur für geschmierte Käse (Opracowanie substancji zapobiegającej rozwojowi listeriozy, sprzyjającej dojrzewaniu sera);

                           BY 13 – „Überwachung von antimikrobiellen Rückständen der Milch – Etablierung des neuen Biosensor-Systems MCR3 für Routineuntersuchungen in der Praxis” (Monitorowanie pozostałości środków przeciwdrobnoustrojowych w mleku – ustanowienie nowego systemu bioczujników MCR3 do celów badań rutynowych w praktyce).

                     Ostatni podśrodek był również finansowany z budżetu Bawarii.

               (14)

               Szczegółowa podstawa prawna wdrożenia podśrodków obejmuje również:

                           —

                           bawarskie przepisy budżetowe (Bayerische Haushaltsordnung), w szczególności art. 23 i 44, a także odpowiednie przepisy administracyjne (Verwaltungsvorschriften),

                           —

                           półroczny plan budżetowy Ministerstwa Rolnictwa Bawarii, w tym rozdział dotyczący wydatków ze środków „specjalnego funduszu na rzecz mleka i tłuszczu” (Sondervermögen Milch und Fett),

                           —

                           administracyjne akty prawne Ministerstwa Rolnictwa Bawarii zatwierdzające projekty badawcze i wydatki na badania naukowe (Ausgabeermächtigung).

               (15)

               Decyzje dotyczące rodzaju projektów badawczych, które będą realizowane i finansowane z opłat za mleko, przyjęto w drodze specjalnej procedury decyzyjnej obejmującej różne szczeble decyzyjne: rada krajowego stowarzyszenia bawarskiego przemysłu mleczarskiego (Vorstand der Landesvereinigung der bayerischen Milchwirtschaft) przedstawia wykaz wstępnie wybranych projektów i poddaje go pod głosowanie zgromadzenia ogólnego (Mitgliederversammlung) stowarzyszenia. Zgromadzenie ogólne głosuje również w sprawie planowanego budżetu projektu. Na podstawie głosowania i półrocznego planu budżetu Ministerstwa Rolnictwa Bawarii ministerstwo wydaje administracyjne akty prawne zatwierdzające wydatki na wybrane projekty badawcze (Ausgabeermächtigung). W odniesieniu do każdego projektu podejmowana jest oddzielna decyzja.

         3.   UWAGI WŁADZ NIEMIECKICH

               (16)

               Niemcy przedstawiły poniższe informacje dotyczące wymaganych warunków zgodności w decyzji o wszczęciu postępowania.

      BY 2 – „Die Erhöhung des Milchproteingehaltes durch Management und Züchtung: Eine Perspektive für Milcherzeuger, Verbraucher und Industrie” (Wzrost zawartości białka mleka dzięki zarządzaniu i hodowli: perspektywa dla producentów mleka, konsumentów i przemysłu mleczarskiego)

               (17)

               Projekt realizowano w latach 2008–2012. Beneficjentem był Technische Universität München.

               (18)

               Całkowity budżet projektu wyniósł 600 000 EUR. Środki finansowe rozdzielono w następujący sposób:

                  Tabela 1

                           Źródło

                           EUR na rok

                           EUR ogółem

                           % budżetu całkowitego

                           Zasoby własne beneficjenta

                           20 000

                           100 000

                           16,67

                           Grupa przedsiębiorstw Theo Müller

                           75 000

                           350 000

                           58,33

                           Opłata za mleko (MFG)

                           35 000

                           150 000

                           25

               (19)

               Kwota pomocy pochodząca z opłaty za mleko wynosiła 150 000 EUR i stanowiła 25 % całkowitego budżetu przeznaczonego na projekt badawczy.

      BY 11 – „Förderung der Anpassung von Untersuchungsmethoden zur Bearbeitung spezifischer Fragestellungen sowie der Methodenentwicklung in Kooperation mit Forschungseinrichtungen und der Nutzbarmachung und des Transfers wissenschaftlicher Erkenntnisse für die bayerische Milchwirtschaft” (Promowanie dostosowania metod badawczych do kwestii związanych z procesami oraz opracowywania metod we współpracy z instytucjami badawczymi, a także transferu wiedzy naukowej na rzecz bawarskiego przemysłu mleczarskiego)

               (20)

               Celem projektu było unowocześnienie obecnie stosowanych metod analiz mleka oraz kwestionariuszy dotyczących konkretnych kwestii związanych z mlekiem. Wyniki projektu badawczego miały być wykorzystane przez przedsiębiorstwa mleczarskie w Bawarii do celów produkcji mleka i przetwórstwa produktów mlecznych.

               (21)

               Projekt realizowano w latach 2002–2011. Pomoc przyznawano w systemie rocznym.

               (22)

               Budżet projektu i kwoty pomocy były następujące:

                  Tabela 2

                  Okres 2002–2006

                           Rok

                           2002

                           2003

                           2004

                           2005

                           2006

                           Budżet projektu (EUR)

                           332 505,30

                           416 945,14

                           616 483,19

                           812 433,90

                           587 072,90

                           Kwota pomocy (EUR)

                           222 261,52

                           288 240,39

                           423 429,64

                           564 887,80

                           391 124,32

                           Intensywność pomocy (w %)

                           66,84

                           69,13

                           68,68

                           69,53

                           66,62

                  Tabela 3

                  Okres 2007–2012

                           Rok

                           2007

                           2008

                           2009

                           2010

                           2011

                           2012

                           Budżet projektu (EUR)

                           378 169,60

                           324 134,53

                           376 916,07

                           369 009,52

                           409 803,32

                           343 753,57

                           Kwota pomocy (EUR)

                           273 898,60

                           240 292,53

                           274 014,01

                           268 866,52

                           301 076,32

                           257 259,72

                           Intensywność pomocy (w %)

                           72,43

                           74,13

                           72,70

                           72,86

                           73,47

                           74,84

               (23)

               Beneficjentem było Milchwirtschaftlicher Verein Allgäu-Schwaben e.V., które jest średniej wielkości przedsiębiorstwem (5) (zwanym dalej „MŚP”). Wyniki projektu badawczego przedstawiono podczas różnych krajowych i międzynarodowych wydarzeń, a także w wielu krajowych i międzynarodowych czasopismach naukowych (6).

      BY 12 – Entwicklung einer anti-listeriellen, frühen Oberflächenreifungskultur für geschmierte Käse (Opracowanie substancji zapobiegającej rozwojowi listeriozy, sprzyjającej dojrzewaniu sera)

               (24)

               W piśmie z dnia 20 września 2013 r. Niemcy wyjaśniły, że początkowo sporządziły błędny opis projektu, który uwzględniono do celów decyzji o wszczęciu postępowania. Błąd ten wynikał z pomylenia tego projektu z innym projektem o podobnym tytule, który był finansowany w pełni ze środków prywatnych. Niemcy przekazały nowe, przedstawione poniżej informacje dotyczące projektu finansowanego z opłaty za mleko.

               (25)

               Celem projektu było znalezienie wzajemnych powiązań między Listeria monocytogenes a bakterią czerwonej mazi serowej sprzyjającą dojrzewaniu sera. Projekt związany był z badaniami podstawowymi w zakresie mikroorganizmów. W jego wyniku wykazano niezwykły potencjał hamujący niektórych szczepów bakteryjnych Pichia norvegensis w stosunku do Listeria monocytogenes, co stanowi ustalenie, które wcześniej nie było opisane naukowo. Natychmiastowe wykorzystanie wyników badania w produkcji sera było niemożliwe ze względu na konieczność dalszego wyjaśnienia mechanizmu molekularnego leżącego u podstaw zasady hamującej.

               (26)

               Projekt realizowano w latach 2006–2008. Budżet projektu wyniósł 30 000 EUR. Projekt był finansowany w całości z opłaty za mleko.

               (27)

               Beneficjentem projektu był Technische Universität München, publiczna niedochodowa instytucja szkolnictwa wyższego.

      BY 13 – „Überwachung von antimikrobiellen Rückständen der Milch – Etablierung des neuen Biosensor-Systems MCR3 für Routineuntersuchungen in der Praxis” (Monitorowanie pozostałości środków przeciwdrobnoustrojowych w mleku – ustanowienie nowego systemu bioczujników MCR3 do celów badań rutynowych w praktyce)

               (28)

               Projekt realizowano w latach 2010–2011. Koszty kwalifikowalne wyniosły 73 234,58 EUR. Pomoc przyznano w 2010 r. i pochodziła ona z dwóch źródeł: z opłaty za mleko oraz z bawarskiego budżetu państwa (Cluster Ernährung). Kwota pomocy wypłacona z opłaty za mleko wyniosła 26 500 EUR, a kwota pomocy wypłacona z Cluster Ernährung wyniosła 26 500 EUR. W związku z tym intensywność pomocy wyniosła 72,4 %.

               (29)

               Beneficjentem było Milchprüfring Bayern e.V., które zalicza się do MŚP (7). Wyniki projektu badawczego przedstawiono podczas różnych krajowych i międzynarodowych wydarzeń, a także w wielu krajowych i międzynarodowych czasopismach naukowych (8).

         4.   OCENA ISTNIENIA POMOCY PAŃSTWA

               (30)

               W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła pogląd, że podśrodki mają, jak się wydaje, wszelkie cechy pomocy państwa.

               (31)

               Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

         4.1.   Pomoc przyznawana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych

               (32)

               Pomoc przyznano głównie z dochodów z opłaty za mleko. W przypadku podśrodka BY13 pomoc przyznano również z budżetu Bawarii.

               (33)

               Środki finansowe pochodzące z budżetu Bawarii stanowią zasoby państwowe. Środki finansowe pochodzące z opłaty za mleko są również uznawane za zasoby państwowe w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE z niżej określonych powodów.

               (34)

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem niewłaściwe jest rozróżnianie między tymi przypadkami, w których pomocy udziela bezpośrednio państwo, a tymi, w których pomocy udziela organ publiczny lub prywatny, który został w tym celu wyznaczony lub ustanowiony przez państwo. Aby przyznane korzyści można było uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, po pierwsze muszą one być przyznawane bezpośrednio lub pośrednio z zasobów państwowych, a po drugie musi istnieć możliwość ich przypisania państwu.

               (35)

               W odniesieniu do wspomnianych wyżej środków oczywiste jest, że opłatę pobiera się na podstawie ustawy federalnej, MFG, oraz bawarskiego rozporządzenia w sprawie opłaty za mleko.

               (36)

               W szczególności sekcja 22 ust. 1 zdanie pierwsze MFG stanowi, że rządy krajów związkowych, które działają w porozumieniu ze stowarzyszeniami lokalnymi lub organizacjami zawodowymi, mogą wspólnie pobierać opłaty od mleczarni, punktów skupu mleka i punktów wyrobu śmietany w celu promowania przemysłu mleczarskiego.

               (37)

               Zgodnie z sekcją 22 ust. 1 zdanie drugie MFG rządy krajów związkowych mogą, na wniosek stowarzyszenia lub organizacji zawodowej, pobierać wspólne opłaty w wysokości do 0,2 centa za kilogram dostarczonego mleka. W związku z tym jasne jest, że suwerenność w odniesieniu do opłaty posiadają rządy krajów związkowych.

               (38)

               Podstawę prawną pobierania opłaty za mleko w Bawarii stanowi rozporządzenie w sprawie opłaty za mleko, które reguluje szczegółowe rozwiązania, w tym wysokość opłaty. W rezultacie pobieranie opłaty za mleko jest regulowane przez rząd Bawarii, a więc przez państwo. Na wniosek ten nie wpływa fakt, że wspomniane rozporządzenie wydawane jest w porozumieniu z odpowiednim stowarzyszeniem lokalnym, które reprezentuje przemysł mleczarski.

               (39)

               W niniejszym przypadku opłatę pobiera się od przedsiębiorstw prywatnych – mleczarni. Dochód z tej opłaty wpływa do budżetu Bawarii, zanim zostanie wykorzystany do finansowania podśrodków w zakresie badań naukowych. W związku z tym uznaje się, że jest on objęty kontrolą publiczną.

               (40)

               Komisja stwierdza, że środki finansowane z funduszy pochodzących z opłaty za mleko są przyznawane z zasobów państwowych oraz że można je przypisać państwu.

         4.2.   Przedsiębiorstwa/korzyść selektywna

               (41)

               Środki przyznano następującym beneficjentom: Technische Universität München (podśrodek BY 2 i BY 12), Milchwirtschaftlicher Verein Allgäu-Schwaben e.V. (podśrodek BY 11) i Milchprüfring Bayern e.V. (podśrodek BY 13).

               (42)

               Technische Universität München jest publiczną organizacją badawczą. W przypadku podśrodka BY 2 organizację tę należy uznać za przedsiębiorstwo, ponieważ prowadziła ona działalność gospodarczą polegającą na realizacji badań zleconych w dziedzinie rolnictwa, których celem było uzyskanie praktycznych wyników do wykorzystania w produkcji mleka przez rolników produkujących mleko i mleczarnie. Gospodarczy charakter tej działalności podkreśla fakt, że w finansowanie projektu badawczego były zaangażowane również przedsiębiorstwa prywatne (grupa przedsiębiorstw Theo Miller, zob. motyw 18). Można stwierdzić, że organizacja badawcza realizowała badania zlecone i dostarczała wyniki badań przedsiębiorstwom prowadzącym działalność gospodarczą.

               (43)

               W przypadku podśrodka BY 12 Technische Universität München należy uznać za podmiot niebędący przedsiębiorstwem, ponieważ prowadził on działalność pozagospodarczą polegającą na realizacji niezależnych badań w zakresie bardziej podstawowej wiedzy w dziedzinie mikroorganizmów. Jak wskazano w motywie 24, Niemcy przedstawiły nowe informacje dotyczące tego podśrodka, których nie obejmowała ocena przeprowadzona w decyzji o wszczęciu postępowania. Zgodnie z nowymi informacjami projekt badawczy w ramach podśrodka BY 12 związany jest z niezależnymi badaniami, takimi jak badania podstawowe w zakresie mikroorganizmów bez bezpośredniego wdrożenia praktycznego.

               (44)

               Milchwirtschaftlicher Verein Allgäu-Schwaben e.V. (podśrodek BY 11) i Milchprüfring Bayern e.V. (podśrodek BY 13) są organizacjami przedstawicieli sektora produkcji mleka i przemysłu mleczarskiego w Bawarii będącymi podmiotami prawa prywatnego, prowadzącymi zróżnicowaną działalność gospodarczą i świadczącymi różne usługi zlecone w interesie bawarskich producentów mleka, przetwórców mleka i innych podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa w sektorze mleczarskim. W kontekście podśrodków BY 11 i BY 13 organizacje te realizowały badania zlecone w dziedzinie rolnictwa, których celem było uzyskanie praktycznych wyników do wykorzystania w produkcji mleka przez rolników produkujących mleko i mleczarnie. Niemcy zakwalifikowały te organizacje jako MŚP.

               (45)

               Trzech wybranych beneficjentów działających w charakterze przedsiębiorstw uzyskało korzyść selektywną, ponieważ koszty projektu stanowiące część ich działalności gospodarczej, które w normalnej sytuacji obciążałyby budżet tych przedsiębiorstw, zostały pokryte w ramach środków pochodzących z budżetu państwa oraz z opłaty za mleko.

         4.3.   Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową

               (46)

               Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wzmocnienie pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstwa w następstwie przyznania pomocy państwa stanowi zasadniczo zakłócenie konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw konkurencyjnych, które nie skorzystały z tej pomocy (9). Pomoc na rzecz przedsiębiorstwa, które prowadzi działalność na rynku otwartym na handel wewnątrzunijny, może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi (10). W latach 2001–2012 odnotowano znaczną wewnątrzunijną wymianę handlową w zakresie produktów rolnych. Na przykład przywóz i wywóz produktów objętych pozycją 0401 Nomenklatury scalonej (mleko i śmietana, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru lub innego środka słodzącego) (11) w 2011 r. osiągnęły wartość odpowiednio 1,2 mld EUR i 957 mln EUR (12).

               (47)

               Podśrodki oceniane w niniejszej decyzji mają na celu wsparcie działalności badawczej w zakresie zleconych badań przemysłowych w sektorze rolnym, a w szczególności sektorze mleczarskim. Biorąc pod uwagę znaczną skalę handlu produktami mlecznymi, można uznać, że przedmiotowe podśrodki zakłócają konkurencję lub grożą jej zakłóceniem oraz wpływają na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

         4.4.   Stwierdzenie istnienia pomocy

               (48)

               W związku z tym można stwierdzić, że podśrodki BY2, BY11 i BY13 kwalifikują się jako pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, natomiast podśrodek BY12 nie kwalifikuje się jako pomoc państwa, ponieważ beneficjent nie prowadził działalności gospodarczej.

         5.   OCENA ZGODNOŚCI POMOCY Z PRAWEM

               (49)

               Zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE państwa członkowskie są zobowiązane do informowania Komisji o wszelkich planach przyznania pomocy oraz nie mogą wprowadzać w życie takiej pomocy, dopóki Komisja nie zatwierdzi jej jako zgodnej z rynkiem wewnętrznym (klauzula zawieszająca). Niemcy nie zgłosiły Komisji podśrodków BY2, BY11 i BY13 przed ich wdrożeniem.

               (50)

               Podśrodki BY2, BY11 i BY13 stanowią nową pomoc w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2015/1589. Żadne z kryteriów istniejącej pomocy nie jest spełnione. W szczególności pomoc nie jest istniejącą pomocą w rozumieniu art. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia (UE) 2015/1589, ponieważ została wdrożona po wejściu w życie TFUE (podśrodek BY 2 wdrożono w 2008 r., podśrodek BY 11 wdrożono w 2002 r., a podśrodek BY 13 wdrożono w 2010 r.), a ponadto nie upłynął okres przedawnienia wynoszący 10 lat (bieg okresu przedawnienia został przerwany w dniu 28 listopada 2011 r., zob. motyw 152 decyzji o wszczęciu postępowania).

               (51)

               W związku z tym, ponieważ te nowe środki pomocy nie zostały zgłoszone Komisji przed ich wdrożeniem, są one niezgodne z prawem.

         6.   OCENA ZGODNOŚCI PODŚRODKÓW

               (52)

               Zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

               (53)

               Zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie ustalania zasad stosowanych do oceny pomocy państwa niezgodnej z prawem (13) wszelaką pomoc niezgodna z prawem, tj. wprowadzoną w życie z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, należy oceniać zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie przyznania pomocy.

               (54)

               W odniesieniu do pomocy na badania przyjęto szczegółowe wytyczne. Pomoc przyznaną w okresie od dnia 28 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. ocenia się w świetle wspólnotowych zasad ramowych dotyczących pomocy państwa na działalność badawczą i rozwojową (14) (zwanych dalej „ramami wspólnotowymi z 1996 r.”). Pomoc przyznaną po dniu 1 stycznia 2007 r. ocenia się w świetle wspólnotowych zasad ramowych dotyczących pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną (15) (zwanych dalej „ramami wspólnotowymi na lata 2007–2013”).

               (55)

               Podśrodki BY2, BY11 i BY13 kwalifikuje się jako badania przemysłowe zgodnie z definicją zawartą w tiret drugim załącznika I do ram wspólnotowych z 1996 r. oraz w pkt 2.2 lit. f) ram wspólnotowych na lata 2007–2013, ponieważ podśrodki te miały na celu zapewnienie znaczącej poprawy i zdobycie wiedzy w zakresie produktów mlecznych i procesów produkcyjnych oraz miały praktyczny wpływ na sektor mleczarski. Przedsiębiorstwa sektora mleczarskiego mogły bezpośrednio wykorzystać wyniki tych projektów badawczych w swoich cyklach produkcji w związku ze swoimi działaniami na rzecz osiągnięcia wyższej jakości produkowanych przetworów mlecznych. Na przykład w projekt badawczy w ramach podśrodka BY 2, który dotyczył zwiększenia zawartości białka mleka, bezpośrednio zaangażowane były przedsiębiorstwa prywatne; projekt badawczy w ramach podśrodka BY 11 dotyczył nowoczesnej analizy jakości mleka, a projekt badawczy w ramach podśrodka BY 13 dotyczył ustanowienia nowego systemu bioczujników do celów badań rutynowych w praktyce.

               (56)

               Zgodność kosztów kwalifikowalnych została już pozytywnie oceniona w decyzji o wszczęciu postępowania (zob. motyw 203 i 209 decyzji o wszczęciu postępowania). W związku z tym należy jeszcze dokonać oceny intensywności pomocy (zob. motyw 204, 205, 210 i 211 decyzji o wszczęciu postępowania) (zob motyw 5 niniejszej decyzji).

      Podśrodek BY 2

               (57)

               Podśrodek BY 2 należy ocenić w świetle ram wspólnotowych na lata 2007–2013, ponieważ pomoc przyznano na okres 2008–2012.

               (58)

               Zgodnie z pkt 5.1.2 lit. b) ram wspólnotowych na lata 2007–2013 w przypadku badań przemysłowych dopuszcza się intensywność pomocy na poziomie do 50 %. Intensywność pomocy w przypadku podśrodka BY 2 wynosiła 25 % (zob. motyw 19 niniejszej decyzji), a zatem mieściła się w dozwolonych granicach określonych w przepisach prawa.

               (59)

               Można zatem stwierdzić, że podśrodek BY 2 jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, ponieważ zachowano zgodność z poziomem intensywności pomocy określonym w pkt 5.1.2 lit. b) ram wspólnotowych na lata 2007–2013.

      Podśrodek BY 11

               (60)

               Ponieważ podśrodek BY 11 wdrażano w okresie 2002–2011, pomoc należy ocenić w świetle obu wytycznych dotyczących pomocy na badania naukowe: ram wspólnotowych z 1996 r. w odniesieniu do okresu wdrażania od dnia 28 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz ram wspólnotowych na lata 2007–2013 w odniesieniu do okresu wdrażania od 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2011 r.

               (61)

               W okresie wdrażania od dnia 28 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. dozwolony poziom intensywności pomocy w odniesieniu do badań przemysłowych wynosił 50 % (pkt 5.3 ram wspólnotowych z 1996 r.). W przypadku pomocy przyznawanej na rzecz MŚP zezwolono na dodatkowe 10 punktów procentowych (pkt 5.10.1 ram wspólnotowych z 1996 r.). Kolejne zwiększenie o 10 punktów procentowych było dozwolone w przypadku szerokiego rozpowszechniania i publikowania wyników projektu (pkt 5.10.4 lit. c) ram wspólnotowych z 1996 r.). Pomoc przyznana w ramach podśrodka BY 11 jest zgodna z tymi zasadami intensywności pomocy, ponieważ pomoc tę przyznano na rzecz MŚP, wyniki prezentowano podczas różnych wydarzeń naukowych oraz w różnych publikacjach międzynarodowych i krajowych, a intensywność pomocy wynosiła mniej niż 70 % kosztów kwalifikowalnych (zob. motyw 22 i tabela 2 niniejszej decyzji).

               (62)

               W okresie wdrażania od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. dozwolony poziom intensywności pomocy w odniesieniu do badań przemysłowych wynosił 50 % (pkt 5.1.2 lit. b) ram wspólnotowych na lata 2007–2013). W przypadku pomocy przyznanej na rzecz MŚP zezwolono na dodatkowe 10 punktów procentowych (pkt 5.1.3 lit. a) ram wspólnotowych na lata 2007–2013). Kolejne zwiększenie o 15 punktów procentowych do maksymalnego poziomu intensywności pomocy wynoszącego 80 % było dozwolone w przypadku szerokiego rozpowszechniania i publikowania wyników projektu (pkt 5.1.3 lit. c) ram wspólnotowych na lata 2007–2013). Pomoc przyznana w ramach podśrodka BY 11 jest zgodna z tymi zasadami intensywności pomocy, ponieważ pomoc tę przyznano na rzecz MŚP, wyniki prezentowano podczas różnych wydarzeń naukowych oraz w różnych publikacjach międzynarodowych i krajowych, a intensywność pomocy wynosiła mniej niż 75 % kosztów kwalifikowalnych (zob. motyw 21 i tabela 3 niniejszej decyzji).

               (63)

               Beneficjent Milchwirtschaftlicher Verein Allgäu-Schwaben e.V. kwalifikuje się jako MŚP, ponieważ liczba jego pracowników i roczny obrót znajdują się poniżej progu ustanowionego w zaleceniu Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (16) (zob. motyw 23). W wykazie różnych międzynarodowych i krajowych wydarzeń i publikacji naukowych, o których mowa w tym samym motywie, znajduje się około 38 publicznych wykładów i 29 publikacji.

      Podśrodek BY13

               (64)

               Podśrodek BY 13 należy ocenić w świetle ram wspólnotowych na lata 2007–2013, ponieważ pomoc przyznano w 2010 r.

               (65)

               W przypadku badań przemysłowych dozwolony poziom intensywności pomocy wynosił 50 % (pkt 5.1.2 lit. b) ram wspólnotowych na lata 2007–2013). W przypadku pomocy przyznanej na rzecz MŚP zezwolono na dodatkowe 10 punktów procentowych (pkt 5.1.3 lit. a) ram wspólnotowych na lata 2007–2013). Kolejne zwiększenie o 15 punktów procentowych do maksymalnego poziomu intensywności pomocy wynoszącego 80 % było dozwolone w przypadku szerokiego rozpowszechniania i publikowania wyników projektu (pkt 5.1.3 lit. c) ram wspólnotowych na lata 2007–2013). Pomoc przyznana w ramach podśrodka BY 13 jest zgodna z tymi zasadami intensywności pomocy, ponieważ pomoc tę przyznano na rzecz MŚP, wyniki prezentowano podczas różnych wydarzeń naukowych i w różnych publikacjach międzynarodowych i krajowych, a intensywność pomocy wynosiła mniej niż 75 % kosztów kwalifikowalnych (zob. motyw 26 i 27 niniejszej decyzji).

               (66)

               Beneficjent Milchprüfring Bayern e.V. kwalifikuje się jako MŚP, ponieważ liczba jego pracowników i roczny obrót znajdują się poniżej progu ustanowionego w zaleceniu Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (17) (zob. motyw 29). W wykazie różnych międzynarodowych i krajowych wydarzeń i publikacji naukowych, o których mowa w tym samym motywie, znajduje się około 12 publicznych wykładów i 12 publikacji.

      Wniosek dotyczący zgodności podśrodków pomocy z rynkiem wewnętrznym

               (67)

               W związku z powyższym można stwierdzić, że podśrodki BY 2, BY 11 i BY 13 są zgodne z rynkiem wewnętrznym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Podśrodek BY 12 nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
   Artykuł 2
   Pomoc państwa, która została w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE przyznana przez Niemcy w okresie od dnia 28 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. w ramach do podśrodków BY 2, BY 11 i BY 13, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 marca 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2014, s. 8.

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 9).

      (3)  C(2013) 4457 final, skorygowane pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. (C(2013) 9021 final).

      (4)  Zob. odesłanie w przypisie 1.

      (5)  Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Niemcy beneficjent w 2011 r. zatrudniał 154 pracowników, a jego roczny obrót wynosił 9,05 mln EUR.

      (6)  Wykaz publikacji przedstawionych przez Ministerstwo Rolnictwa Bawarii Komisja zarejestrowała pod nr ref. Ares(2016)503557 – 22 września 2016 r.

      (7)  Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Niemcy beneficjent w 2011 r. zatrudniał 158 pracowników, a jego obrót wynosił 14,6 mln EUR.

      (8)  Wykaz publikacji przedstawionych przez Ministerstwo Rolnictwa Bawarii Komisja zarejestrowała pod nr ref. Ares(2016)5503557 – 22 września 2016 r.

      (9)  Wyrok z dnia 17 września 1980 r. w sprawie C-730/79 Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji, EU:C:1980:209, pkt 11 i 12.

      (10)  Zob. w szczególności wyrok z dnia 13 lipca 1988 r. w sprawie C-102/87 Republika Francuska przeciwko Komisji, EU:C:1988:391.

      (11)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 304 z 31.10.2012, s. 1).

      (12)  Źródło: Eurostat.

      (13)  Zawiadomienie Komisji w sprawie ustalania zasad stosowanych do oceny pomocy państwa niezgodnej z prawem (Dz.U. C 119 z 22.5.2002, s. 22).

      (14)  Wspólnotowe zasady ramowe dotyczące pomocy państwa na działalność badawczą i rozwojową (Dz.U. C 45 z 17.2.1996, s. 5).

      (15)  Wspólnotowe zasady ramowe dotyczące pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną (Dz.U. C 323 z 30.12.2006, s. 1).

      (16)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

      (17)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.


title: 2010/491/WE: Decyzja Rady z dnia 27 lipca 2009 r. w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty, Porozumienia między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu, z drugiej strony, w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w działaniach Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej

text:
               16.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 243/66

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 lipca 2009 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty, Porozumienia między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu, z drugiej strony, w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w działaniach Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej
   (2010/491/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a) oraz art. 66 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 21 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (1) przewiduje, że w działaniach Agencji uczestniczą kraje włączone we wdrażanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen. Zasady ich uczestnictwa mają zostać określone w dalszych porozumieniach, które mają być zawarte między Wspólnotą a tymi krajami.

               (2)

               Po udzieleniu Komisji upoważnienia w dniu 11 marca 2008 r. przeprowadzono i zakończono negocjacje z Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu dotyczące porozumienia w sprawie warunków uczestnictwa tych dwóch państw w działaniach Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii.

               (3)

               Porozumienie, które zostało parafowane w dniu 19 stycznia 2009 r., powinno zostać podpisane, z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie, a dołączone wspólne deklaracje powinny zostać zatwierdzone.

               (4)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w ramach postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, Dania podejmuje w okresie sześciu miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji decyzję, czy wdraża ją do swojego prawa krajowego.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2). Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (6)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3). Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Porozumienia między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu, z drugiej strony, w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w działaniach Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia tego porozumienia.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jego zawarcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lipca 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.


title: Decyzja Zarządu Europolu z dnia 20 marca 2007 r. określająca zasady regulujące porozumienia dotyczące włączania ekspertów stron trzecich do działań grup analitycznych

text:
               29.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/32

      DECYZJA ZARZĄDU EUROPOLU

   z dnia 20 marca 2007 r.
   określająca zasady regulujące porozumienia dotyczące włączania ekspertów stron trzecich do działań grup analitycznych
   (2007/C 72/15)
   ZARZĄD EUROPOLU,
   uwzględniając Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu), zmienioną przez akt Rady z dnia 27 listopada 2003 r. ustanawiający, na podstawie art. 43 ust. 1 Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji, protokół zmieniający tę konwencję (1), a w szczególności art. 10 ust. 9;
   uwzględniając opinię wydaną przez Wspólny Organ Nadzorczy;
   mając na uwadze, że rolą zarządu, stanowiącego większością dwóch trzecich członków, jest ustanowienie zasad regulujących porozumienia dotyczące włączenia ekspertów grup trzecich do działań grupy analitycznej,
   PRZYJĄŁ NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji:

               a)

               „grupa analityczna ”oznacza grupę obejmującą uczestników projektu analitycznego w myśl art. 10 ust. 2 Konwencji o Europolu;

               b)

               „porozumienie ”oznacza umowę zawartą między Europolem a stroną trzecią regulującą zasady jej włączenia do działań grupy analitycznej;

               c)

               „włączenie ”ekspertów strony trzeciej do działań grupy analitycznej oznacza upoważnienie tych ekspertów do uczestniczenia w spotkaniach grupy analitycznej, w razie potrzeby możliwość zwracania się do Europolu o informacje na temat rozwoju określonego analitycznego pliku roboczego i do otrzymywania oraz dalszego rozpowszechniania, zgodnie z odpowiednimi wymogami prawnymi, wyników analizy dotyczących strony trzeciej przez nich reprezentowanej.

               d)

               „strona trzecia ”oznacza państwo trzecie lub organ trzeci, o których mowa w art. 10 ust. 4 Konwencji o Europolu.

         Artykuł 2
   Zaproszenie do uczestniczenia w działaniach grupy analitycznej
   Europol może zaprosić ekspertów strony trzeciej, wobec której zastosowanie ma porozumienie zawierające stosowne postanowienia dotyczące wymiany informacji, w tym przekazywania danych osobowych i zachowania poufności wymienianych informacji, do uczestniczenia w działaniach grupy analitycznej. Takie zaproszenie musi uzyskać jednomyślną zgodę uczestników grupy analitycznej.
   Artykuł 3
   Porozumienia
   1.   Zasady włączenia ekspertów stron trzecich określać będą porozumienia zawarte między Europolem a stronami trzecimi. Porozumienia te, oparte na modelu przedstawionym w załączniku do niniejszej decyzji, zostaną przekazane Wspólnemu Organowi Nadzorczemu. W przypadku zamiaru odejścia od modelu porozumienia, Europol powinien skonsultować się z uczestnikami grupy analitycznej.
   2.   Porozumienia przewidują, że włączeni eksperci strony trzeciej będą mieli prawo do:

               a)

               uczestniczenia w spotkaniach grup analitycznych; i

               b)

               do zasięgania informacji od Europolu na temat rozwoju określonego analitycznego pliku roboczego; i

               c)

               otrzymywania wyników analizy dotyczącej reprezentowanej przez nich strony trzeciej; takie rozpowszechnianie odbywać się będzie zgodnie z art. 17 ust. 2 i art. 18 ust. 4 Konwencji o Europolu z zastosowaniem odpowiednich postanowień umów o współpracy i zachowaniu poufności, z art. 5 ust. 5 aktu Rady z dnia 12 marca 1999 r. przyjmującego zasady regulujące przekazywanie przez Europol danych osobowych państwom i instytucjom trzecim (2) oraz za wcześniejszą zgodą państwa członkowskiego, które przekazało powyższe dane; i

               d)

               dalszego rozpowszechniania wyników analizy, wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody zainteresowanych uczestników oraz zgodnie z odpowiednimi postanowieniami umów o współpracy i zachowaniu poufności.

         3.   Porozumienia przewidywać będą możliwość ich rozwiązania w drodze wypowiedzenia przez włączoną stronę trzecią lub Europol, lecz jedynie po wyrażeniu zgody przez uczestników grupy analitycznej. W przypadku braku porozumienia między uczestnikami, na żądanie jednego z uczestników Europol zawiadomi o rozwiązaniu porozumienia oraz powiadomi o tym Zarząd.
   Artykuł 4
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 19 kwietnia 2007 r.

      Sporządzono w Hadze, dnia 20 marca 2007 r.

         Hans-Jürgen FÖRSTER

            Przewodniczący Zarządu

      (1)  Dz.U. C 2 z 6.1.2004, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 88 z 30.3.1999, str. 1, Akt zmieniony aktem Rady z dnia 28 lutego 2002 r. (Dz.U. C 76 z 27.3.2002, str. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      MODEL POROZUMIENIA DOTYCZĄCEGO WŁĄCZENIA EKSPERTÓW STRON TRZECICH DO DZIAŁAŃ GRUP ANALITYCZNYCH
      Europol i (nazwa strony trzeciej) (dalej zwane „stronami”),
      uwzględniając Konwencję o Europolu, a w szczególności jej art. 10 ust. 9;
      uwzględniając umowę o współpracy pomiędzy Europolem a (nazwa strony trzeciej), a w szczególności jej postanowienia dotyczące poufności wymienianych informacji,
      LUB:
      uwzględniając umowy o współpracy i zachowaniu poufności pomiędzy Europolem a (nazwa osoby trzeciej);
      uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie przyjęcia zasad mających zastosowanie do plików analitycznych Europolu; (1)

      uwzględniając decyzję Zarządu z (data) określającą zasady regulujące porozumienia dotyczące włączania ekspertów grup trzecich do działań grup analitycznych, a w szczególności art. 3 ust. 1;
      uwzględniając polecenie otwarcia analitycznego pliku roboczego YYY;
      mając na uwadze, że w interesie państw członkowskich leży włączenie (nazwa osoby trzeciej) ekspertów do działań grupy analitycznej YYY;
      mając na uwadze, że (nazwa strony trzeciej) jest bezpośrednio zainteresowana pracami analitycznymi wykonywanymi przez grupę analityczną YYY;
      przyjęły następujące porozumienie:
      Artykuł 1
      Definicje
      Do celów niniejszego porozumienia:

                  a)

                  „włączenie ”ekspertów strony trzeciej do działań grupy analitycznej oznacza upoważnienie tych ekspertów do uczestniczenia w spotkaniach grupy analitycznej, w razie potrzeby możliwość otrzymywania informacji od Europolu na temat rozwoju określonego analitycznego pliku roboczego i do otrzymywania oraz dalszego rozpowszechniania, zgodnie z odpowiednimi wymogami prawnymi, wyników analizy dotyczących strony trzeciej przez nich reprezentowanej;

                  b)

                  „umowa o współpracy ”oznacza umowę podpisaną (data) pomiędzy Europolem a (nazwa osoby trzeciej);

                  c)

                  „umowa o zachowaniu poufności ”oznacza umowę, o której mowa w art. 18 ust. 6 Konwencji o Europolu.

            Artykuł 2
      Cel
      1.   XXX (2) z (nazwa organu wysyłającego) zostanie włączony do działań grupy analitycznej YYY.
      2.   XXX będzie uprawniony do:

                  a)

                  uczestniczenia w spotkaniach grup analitycznych; i

                  b)

                  w zależności od potrzeb, zasięgania informacji od Europolu na temat rozwoju określonego analitycznego pliku roboczego YYY; i

                  c)

                  otrzymywania wyników analizy dotyczącej (nazwa strony trzeciej); takie przekazywanie odbywać się będzie zgodnie z art. 17 ust.2 i 18 ust. 4 Konwencji o Europolu z zastosowaniem odpowiednich postanowień umów o współpracy i zachowaniu poufności, z art. 5 ust. 5 aktu Rady z dnia 12 marca 1999 r. przyjmującego zasady regulujące przekazywanie przez Europol danych osobowych państwom i instytucjom trzecim, oraz za wcześniejszą zgodą państwa członkowskiego, które przekazało powyższe dane; i

                  d)

                  dalszego rozpowszechniania wyników analizy, wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody zainteresowanych uczestników oraz zgodnie z odpowiednimi postanowieniami umów o współpracy i zachowaniu poufności.

            Artykuł 3
      Wejście w życie
      Niniejsze porozumienie wchodzi w życie (data).
      Artykuł 4
      Wygaśnięcie porozumienia
      1.   Niniejsze porozumienie automatycznie wygaśnie po zamknięciu analitycznego pliku roboczego YYY.
      2.   Niniejsze porozumienie może zostać w każdej chwili rozwiązane za wypowiedzeniem jednej ze stron.

         (1)  Dz.U. C 26 z 30.1.1999, str. 1, Akt zmieniony (dodać odniesienie po przyjęciu nowego aktu)

         (2)  Imię i nazwisko eksperta(-ów).


title: 2013/421/UE: Decyzja Rady z dnia 27 czerwca 2013 r. dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 209/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 czerwca 2013 r.
   dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego konwencji TIR w odniesieniu do propozycji zmiany Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)
   (2013/421/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty ma mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78 (1) i weszła w życie we Wspólnocie w dniu 20 czerwca 1983 r. (2).

               (2)

               Skonsolidowana wersja konwencji TIR została opublikowana jako załącznik do decyzji Rady 2009/477/WE (3), na podstawie której Komisja ma opublikować przyszłe zmiany do konwencji TIR w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem ich daty wejścia w życie.

               (3)

               Po długich obradach, w październiku 2011 r. grupa robocza Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) ds. zagadnień celnych dotyczących transportu uzgodniła, że niezbędne są pewne zmiany do konwencji TIR. Zmiany te dotyczą art. 6 i wprowadzenia nowej części III w załączniku 9 do konwencji TIR, określającej warunki i wymagania, jakie musi spełniać organizacja międzynarodowa upoważniona do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego oraz do drukowania i dystrybucji karnetów TIR.

               (4)

               Proponowane zmiany do konwencji TIR wprowadzają definicję organizacji międzynarodowej i jasno określają proces jej upoważnienia. Wprowadzenie nowej części III w załączniku 9 rozszerzyłoby cel tego zalącznika poprzez jasne zdefiniowanie roli i zakresu obowiązków wszystkich uczestników systemu TIR oraz zwiększyłoby przejrzystość zarządzania nim. Wprowadzenie tych warunków i wymagań w tekście prawnym konwencji TIR uprościłoby również tekst pisemnego porozumienia między EKG ONZ a organizacją międzynarodową zgodnie z notą wyjaśniającą 0.6.2a-2 do art. 6 ust. 2 konwencji TIR.

               (5)

               Delegaci wszystkich państw członkowskich wyrazili pozytywną opinię na temat propozycji zmiany w ramach Komitetu Legislacji Celnej (Koordynacja Genewa).

               (6)

               Na 53. sesji w lutym 2012 r. Komitet Administracyjny konwencji TIR przyjął proponowane zmiany do konwencji TIR, z zastrzeżeniem zakończenia wewnętrznych procedur Unii.

               (7)

               W dniu 5 lipca 2012 r. Komitet Administracyjny przekazał do Sekretarza Generalnego, zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 konwencji TIR, propozycje zmian do art. 6 ust. 2a i załącznika 9 do tekstu konwencji TIR, przyjęte na jego 53. sesji w Genewie w dniu 9 lutego 2012 r. W dniu 10 lipca 2012 r. Sekretarz Generalny wydał notyfikację depozytariusza C.N.358.2012.TREATIES, zawiadamiając, że jeśli do dnia 10 lipca 2013 r. żadna z Umawiających się Stron nie notyfikuje żadnych zastrzeżeń do propozycji zmian, wejdą one w życie w dniu 10 października 2013 r.

               (8)

               Należy zatem określić stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii w odniesieniu do proponowanych zmian,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Administracyjnego konwencji TIR, opiera się na projekcie załącznika przygotowanym przez Komitet Administracyjny, dołączonym do niniejszej decyzji.
   Zmiany do konwencji TIR zostają opublikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 czerwca 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 252 z 14.9.1978, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 31 z 2.2.1983, s. 13.

      (3)  Dz.U. L 165 z 26.6.2009, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      W art. 6 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:

         Artykuł 6 ust. 2a

      Ust. 2a otrzymuje brzmienie:

         „2a.   Komitet Administracyjny upoważnia organizację międzynarodową do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczną organizację i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego. Upoważnienia udziela się pod warunkiem, że organizacja spełnia warunki i wymagania przewidziane w załączniku 9 część III. Komitet Administracyjny może cofnąć upoważnienie w przypadku gdy przedmiotowe warunki i wymagania przestaną być spełniane.”.

      W załączniku 9 dodaje się nową część III w brzmieniu:

         Załącznik 9, nowa część III

         Dodaje się nową część III w brzmieniu:

         „Upoważnienie organizacji międzynarodowej, o którym mowa w art. 6, do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczną organizację i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego oraz do drukowania i dystrybucji karnetów TIR
         Warunki i wymagania

                     1.

                     Warunki i wymagania, jakie musi spełniać organizacja międzynarodowa dla uzyskania od Komitetu Administracyjnego upoważnienia, zgodnie z art. 6 ust. 2a konwencji, do ponoszenia odpowiedzialności za skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego oraz do drukowania i dystrybucji karnetów TIR, są następujące:

                                 a)

                                 posiadanie dowodu należytych kompetencji zawodowych i stabilnej sytuacji finansowej, umożliwiających skuteczne zorganizowanie i funkcjonowanie międzynarodowego systemu gwarancyjnego oraz możliwości organizacyjnych pozwalających na wypełnianie obowiązków nałożonych przez konwencję, poprzez coroczne przedstawianie skonsolidowanych sprawozdań finansowych należycie skontrolowanych przez cieszących się międzynarodowym uznaniem niezależnych audytorów;

                                 b)

                                 brak poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów celnych lub podatkowych.

                     2.

                     Zgodnie z upoważnieniem organizacja międzynarodowa:

                                 a)

                                 dostarcza Umawiającym się Stronom konwencji TIR za pośrednictwem stowarzyszeń krajowych należących do organizacji międzynarodowej poświadczone kopie globalnej umowy gwarancyjnej i dowód posiadania gwarancji;

                                 b)

                                 dostarcza właściwym organom konwencji TIR informacje dotyczące zasad i procedur wydawania karnetów TIR przez stowarzyszenia krajowe;

                                 c)

                                 corocznie dostarcza właściwym organom konwencji TIR dane dotyczące żądań zapłaty wystosowanych, nieuregulowanych, uiszczonych lub uregulowanych bez płatności;

                                 d)

                                 dostarcza właściwym organom konwencji TIR pełne i wyczerpujące informacje dotyczące funkcjonowania systemu TIR, w szczególności, ale nie wyłącznie, terminowe i należycie potwierdzone informacje na temat tendencji dotyczących liczby niezakończonych operacji TIR, żądań zapłaty wystosowanych, nieuregulowanych, uiszczonych lub uregulowanych bez płatności, które mogą budzić zastrzeżenia odnośnie do prawidłowego funkcjonowania systemu TIR lub które mogą stwarzać utrudnienia dla ciągłości funkcjonowania międzynarodowego systemu gwarancyjnego;

                                 e)

                                 dostarcza właściwym organom konwencji TIR dane statystyczne dotyczące liczby karnetów TIR wydanych każdej Umawiającej się Stronie, z podziałem na rodzaje karnetów;

                                 f)

                                 dostarcza Radzie Wykonawczej TIR szczegółowe informacje dotyczące ceny stosowanej przez organizację międzynarodową przy dystrybucji każdego rodzaju karnetu TIR;

                                 g)

                                 podejmuje wszelkie możliwe kroki w celu zmniejszenia ryzyka podrobienia karnetów TIR;

                                 h)

                                 podejmuje odpowiednie działania naprawcze w przypadkach stwierdzenia uchybień lub nieprawidłowości związanych z karnetem TIR i zgłasza je Radzie Wykonawczej TIR;

                                 j)

                                 w pełni uczestniczy w sprawach, w których Rada Wykonawcza TIR jest wzywana do pomocy w rozstrzyganiu sporów;

                                 k)

                                 zapewnia, aby każdy problem związany z oszustwami (nadużyciami) lub innymi trudnościami w odniesieniu do stosowania konwencji TIR był natychmiast zgłaszany Radzie Wykonawczej TIR;

                                 l)

                                 zarządza systemem kontroli karnetów TIR, o którym mowa w załączniku 10 do konwencji, razem z krajowymi stowarzyszeniami poręczającymi należącymi do organizacji międzynarodowej i organami celnymi oraz powiadamia Umawiające się Strony i właściwe organy konwencji o problemach stwierdzonych w systemie;

                                 m)

                                 dostarcza właściwym organom konwencji TIR statystyki i dane dotyczące działań Umawiających się Stron w odniesieniu do systemu kontroli, o którym mowa w załączniku 10;

                                 n)

                                 nie później niż dwa miesiące przed wstępną datą wejścia w życie lub przedłużenia upoważnienia udzielonego zgodnie z art. 6 ust. 2a konwencji zawiera pisemne porozumienie z sekretariatem Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, upoważnionym przez Komitet Administracyjny i działający w jego imieniu, w którym to porozumieniu organizacja międzynarodowa przyjmuje obowiązki określone w tym ustępie.

                     3.

                     Kiedy organizacja międzynarodowa zostaje powiadomiona przez stowarzyszenie poręczające o żądaniu zapłaty, w terminie trzech (3) miesięcy przekazuje ona stowarzyszeniu poręczającemu swoje stanowisko odnośnie do żądania.

                     4.

                     Wszystkie informacje uzyskane, bezpośrednio lub pośrednio, przez organizację międzynarodową na podstawie konwencji, które są z natury poufne lub które dostarczono na zasadzie poufności, są objęte tajemnicą służbową i nie mogą być wykorzystywane ani przetwarzane do celów handlowych ani do innych celów niż te, w jakich zostały dostarczone, ani ujawniane stronie trzeciej bez wyraźnej zgody osoby albo organu, który je dostarczył. Takie informacje mogą jednak zostać ujawnione bez zgody właściwym organom Umawiających się Stron niniejszej konwencji, jeśli na to zezwalają lub nakazują to przepisy krajowe lub przepisy prawa międzynarodowego, lub w związku z postępowaniem sądowym. Ujawnianie lub przekazywanie informacji odbywa się w pełnej zgodności z obowiązującymi przepisami o ochronie danych.

                     5.

                     Komitet Administracyjny ma prawo cofnąć upoważnienie udzielone zgodnie z art. 6 ust. 2a w przypadku niespełnienia powyższych warunków i wymagań. Jeśli Komitet Administracyjny podejmuje decyzję o cofnięciu upoważnienia, decyzja staje się skuteczna najwcześniej sześć (6) miesięcy po dacie cofnięcia.

                     6.

                     Upoważnienie organizacji międzynarodowej, wydane na podstawie warunków określonych powyżej, pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności i zobowiązań tej organizacji, wynikających z konwencji.”.


title: Decyzja Komisji (UE) 2017/1003 z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie bezcłowego przywozu towarów przeznaczonych do dystrybucji lub do nieodpłatnego udostępniania ofiarom trzęsień ziemi, które miały miejsce we Włoszech w sierpniu i październiku 2016 r. (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 3865)

text:
               15.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 152/3

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/1003
   z dnia 13 czerwca 2017 r.
   w sprawie bezcłowego przywozu towarów przeznaczonych do dystrybucji lub do nieodpłatnego udostępniania ofiarom trzęsień ziemi, które miały miejsce we Włoszech w sierpniu i październiku 2016 r.

         (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 3865)

   (Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (1), w szczególności jego art. 76,
   uwzględniając przedstawiony przez rząd Republiki Włoskiej wniosek z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie bezcłowego przywozu towarów przeznaczonych do dystrybucji lub do nieodpłatnego udostępniania ofiarom trzęsień ziemi, które miały miejsce we Włoszech w sierpniu i październiku 2016 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Trzęsienia ziemi, takie jak te, które miały miejsce we Włoszech w dniach 24 sierpnia oraz 26 i 30 października 2016 r., stanowią katastrofę w rozumieniu rozdziału XVII sekcja C rozporządzenia (WE) nr 1186/2009; istnieje zatem powód, aby zezwolić na bezcłowy przywóz towarów spełniających wymogi art. 74–80 wymienionego rozporządzenia.

               (2)

               Republika Włoska przekaże Komisji wszystkie informacje na temat rodzaju i ilości różnych towarów przywiezionych bezcłowo na rzecz ofiar trzęsień ziemi, które miały miejsce we Włoszech w 2016 r., na temat organizacji, którym powierzono zadanie dystrybucji lub udostępniania tych towarów, oraz na temat środków podjętych w celu zapobiegania wykorzystaniu towarów do celów innych niż udzielanie pomocy ofiarom trzęsień ziemi.

               (3)

               Zwolnienie z należności celnych powinno być przyznane w odniesieniu do przywozu od daty pierwszego trzęsienia ziemi.

               (4)

               Przeprowadzono konsultacje z innymi państwami członkowskimi zgodnie z art. 76 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Zezwala się na zwolnienie towarów z przywozowych należności celnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 w przypadku spełnienia następujących warunków:

               a)

               towary przeznaczone są do jednego z następujących zastosowań:

                           (i)

                           nieodpłatna dystrybucja towarów dla ofiar trzęsień ziemi, które miały miejsce we Włoszech w 2016 r., przez organy i organizacje, o których mowa w lit. c);

                           (ii)

                           nieodpłatne udostępnienie towarów ofiarom, przy czym towary te pozostają własnością danych organizacji;

               b)

               towary spełniają wymogi określone w art. 75, 78 i 79 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009;

               c)

               towary przywożone są w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu przez organy państwowe lub przez organizacje uznane przez właściwe organy włoskie.

         2.   Zezwala się również na zwolnienie towarów z przywozowych należności celnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, jeśli są one przywożone w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu za pośrednictwem agencji pomocowych w celu zaspokojenia ich potrzeb w trakcie udzielania pomocy w sytuacji kryzysowej dla ofiar trzęsień ziemi, które miały miejsce we Włoszech w 2016 r.
   Artykuł 2
   Najpóźniej do dnia 30 września 2017 r. Republika Włoska przekazuje Komisji następujące informacje:

               a)

               wykaz zatwierdzonych organizacji, o których mowa w art. 1 ust. 1;

               b)

               informacje na temat rodzaju i ilości różnych towarów przywiezionych bezcłowo na mocy art. 1;

               c)

               informacje na temat środków podjętych w celu zapewnienia zgodności z art. 78, 79 i 80 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 w odniesieniu do towarów objętych zakresem niniejszej decyzji.

         Artykuł 3
   Art. 1 stosuje się w odniesieniu do przywozu towarów od dnia 24 sierpnia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 czerwca 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Pierre MOSCOVICI

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 324 z 10.12.2009, s. 23.


title: 2009/872/WE: Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiająca Komitet Ekspertów UE ds. Rzadkich Chorób

text:
               2.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 315/18

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 30 listopada 2009 r.
   ustanawiająca Komitet Ekspertów UE ds. Rzadkich Chorób
   (2009/872/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W białej księdze Komisji pt: „Razem na rzecz zdrowia: strategiczne podejście dla UE na lata 2008–2013” (1), przyjętej przez Komisję w dniu 23 października 2007 r. w ramach opracowywania strategii UE w zakresie zdrowia, rzadkie choroby uznano za jedne z priorytetowych obszarów działań.

               (2)

               Równocześnie Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję nr 1350/2007/WE z dnia 23 października 2007 r. ustanawiającą drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013 (2). Zgodnie z art. 7 ust. 2 tej decyzji oraz zgodnie z załącznikiem do niej działania w dziedzinie generowania i rozpowszechniania informacji i wiedzy na temat zdrowia są prowadzone w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, w celu stworzenia mechanizmów konsultacji i procesów uczestnictwa.

               (3)

               Komisja Europejska w dniu 11 listopada 2008 r. przyjęła komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów pt.: „Rzadkie choroby: wyzwania stojące przed Europą” (3) (zwany dalej „komunikatem Komisji”), a w dniu 8 czerwca 2009 r. Rada przyjęła zalecenie Rady w sprawie działań w dziedzinie rzadkich chorób (4) (zwane dalej „zaleceniem Rady”).

               (4)

               Przygotowanie i realizacja działań Wspólnoty w dziedzinie rzadkich chorób wymagają bliskiej współpracy z wyspecjalizowanymi organami w państwach członkowskich i zainteresowanymi stronami.

               (5)

               W związku z tym konieczne są ramy pozwalające na regularne konsultacje z tymi organami, z kierownikami projektów wspieranych przez Komisję Europejską w dziedzinach badań i działań na rzecz zdrowia publicznego oraz z innymi właściwymi zainteresowanymi stronami działającymi w tej dziedzinie.

               (6)

               Potrzeba stworzenia takich ram została odzwierciedlona w komunikacie COM(2008) 679 wersja ostateczna dotyczącym rzadkich chorób. Punkt 7 komunikatu zaleca, aby Komisję wspierał Komitet Doradczy Unii Europejskiej ds. Rzadkich Chorób.

               (7)

               Komitet nie może funkcjonować jak komitet w rozumieniu decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (5),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym Komisja ustanawia Komitet Ekspertów ds. Rzadkich Chorób, zwany dalej „Komitetem”.
   Artykuł 2
   1.   Komitet, działając w interesie publicznym, wspiera Komisję w formułowaniu i wprowadzaniu w życie działań Wspólnoty w dziedzinie rzadkich chorób oraz wspomaga trwałą wymianę doświadczeń, strategii i praktyk między państwami członkowskimi i różnymi zaangażowanymi stronami.
   2.   Zadania Komitetu nie obejmują kwestii przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (6) ani kwestii wchodzących w zakres zadań Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych (COMP), ustanowionego na mocy art. 4 tego rozporządzenia, ani kwestii wchodzących w zakres zadań Komitetu Farmaceutycznego ustanowionego decyzją Rady 75/320/EWG (7).
   3.   Aby osiągnąć cele wymienione w ust. 1, Komitet:

               a)

               wspiera Komisję w monitorowaniu, ocenie i rozpowszechnianiu wyników działań w dziedzinie rzadkich chorób podjętych na szczeblach wspólnotowym i krajowym;

               b)

               przyczynia się do realizacji działań Wspólnoty w tej dziedzinie, przede wszystkim poprzez analizowanie wyników i przedstawianie propozycji ulepszania podejmowanych działań;

               c)

               wnosi wkład w przygotowywanie sprawozdań Komisji na temat wdrażania komunikatu Komisji i zalecenia Rady;

               d)

               wydaje opinie, zalecenia lub przedkłada Komisji sprawozdania, na jej wniosek bądź z własnej inicjatywy;

               e)

               wspiera Komisję w zakresie współpracy międzynarodowej w kwestiach związanych z rzadkimi chorobami;

               f)

               wspiera Komisję w opracowywaniu wytycznych, zaleceń i innych działań określonych w komunikacie Komisji i zaleceniu Rady;

               g)

               składa Komisji roczne sprawozdanie ze swojej działalności.

         4.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w porozumieniu z Komisją.
   Artykuł 3
   1.   Komitet składa się z 51 członków i ich zastępców, a mianowicie:

               a)

               po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego, z ministerstw lub agencji rządowych odpowiedzialnych za rzadkie choroby; przedstawiciele wyznaczani są przez rząd każdego państwa członkowskiego;

               b)

               czterech przedstawicieli organizacji pacjentów;

               c)

               czterech przedstawicieli przemysłu farmaceutycznego;

               d)

               dziewięciu przedstawicieli obecnie lub dawniej realizowanych projektów w dziedzinie rzadkich chorób, finansowanych w ramach programów działań Wspólnoty w dziedzinie zdrowia (8), w tym trzech członków pilotażowych europejskich sieci referencyjnych zajmujących się rzadkimi chorobami;

               e)

               sześciu przedstawicieli obecnie lub dawniej realizowanych projektów dotyczących rzadkich chorób, finansowanych w ramach wspólnotowych programów ramowych na rzecz badań i rozwoju technologicznego (9);

               f)

               jeden przedstawiciel Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), którego mandat, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (10), obejmuje rzadko występujące choroby zakaźne.

         Na wniosek rządów zainteresowanych państw Komisja może podjąć decyzję o rozszerzeniu składu Komitetu o przedstawiciela każdego kraju EFTA będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, będącego przedstawicielem ministerstwa lub agencji rządowej odpowiedzialnych za rzadkie choroby, i wyznaczonego przez rząd danego kraju.
   2.   W posiedzeniach Komitetu mogą uczestniczyć przedstawiciele Komisji, Europejskiej Agencji Leków (EMEA), jak również przewodniczący lub wiceprzewodniczący Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych (COMP).
   3.   Przedstawiciele organizacji międzynarodowych i zawodowych oraz innych stowarzyszeń działających w dziedzinie rzadkich chorób, które przedstawią Komisji właściwie umotywowane wnioski, mogą otrzymać status obserwatorów.
   4.   Komisja powołuje członków Komitetu odpowiadających grupom, o których mowa w ust. 1 lit. b)–e), z listy odpowiednich kandydatów utworzonej w następstwie publikacji zaproszenia do wyrażenia zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i na stronie internetowej Komisji. Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania określa wymagane kwalifikacje i warunki do zostania członkiem Komitetu. Wszyscy członkowie zobowiązują się do działania w interesie publicznym.
   5.   Członkowie Komitetu odpowiadający grupom, o których mowa w lit. b)–e), zobowiązują się do działania w sposób niezależny. W czasie pełnienia funkcji członka Komitetu nie podlegają organom, z których zostali oddelegowani.
   Artykuł 4
   Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna. Członkowie Komitetu pełnią swoje obowiązki do czasu powołania ich następców.
   Kadencja członka kończy się przed upływem trzech lat w przypadku rezygnacji, zakończenia członkostwa w organizacji, którą reprezentuje, trwałej niezdolności do uczestniczenia w posiedzeniach, niezdolności do wnoszenia należytego wkładu w prace Komitetu, naruszenia warunków określonych w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską lub w przypadku gdy okaże się, że nie posiada on kwalifikacji i nie spełnia warunków określonych w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania. Kadencja członka może również zostać zakończona, jeżeli organizacja, która go nominowała, wnosi o jego zastąpienie.
   Członkowie, których kadencja kończy się przed upływem trzech lat, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich mandatu.
   Artykuł 5
   1.   Spośród różnych kategorii członków Komitet wybiera przewodniczącego i trzech wiceprzewodniczących na jednoroczną kadencję, zgodnie z procedurą określoną w art. 10. Wiceprzewodniczący są zobowiązani do zastąpienia przewodniczącego w razie jego nieobecności.
   2.   Przewodniczący i wiceprzewodniczący wspólnie z przedstawicielami Komisji stanowią Biuro Komitetu, organizujące prace Komitetu.
   3.   Sekretariat Komitetu jest powoływany przez Komisję. Protokoły z posiedzeń Komitetu sporządza Komisja.
   Artykuł 6
   Biuro Komitetu może zapraszać do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu w charakterze zewnętrznego eksperta każdego, kto posiada szczególne kwalifikacje w sprawach będących przedmiotem obrad.
   Zewnętrzni eksperci biorą udział jedynie w tych pracach, do których zostali zaproszeni.
   Artykuł 7
   1.   Komitet może powoływać tymczasowe grupy robocze. Grupy te mogą być powoływane zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi potrzeba wykonania pracy o charakterze tymczasowym lub doraźnym, jak przygotowanie wniosków dotyczących określonych naukowych zagadnień lub przygotowanie odpowiedzi na określone pytania postawione przez Komitet w odniesieniu do określonych dziedzin naukowych.
   2.   Grupy robocze składają się z zewnętrznych ekspertów wybieranych na podstawie ich szczególnej specjalistycznej wiedzy.
   3.   Komitet przyjmuje mandat każdej grupy roboczej, określając jej cele, skład, częstotliwość posiedzeń i czas trwania jej działalności.
   4.   Na potrzeby opracowywania swoich opinii Komitet może, zgodnie z własnym regulaminem wewnętrznym, powierzyć zadanie sporządzania sprawozdań sprawozdawcy, którym może być jeden z jego członków lub ekspert zewnętrzny.
   5.   Komitet może wyznaczyć jednego lub kilku członków Komitetu w charakterze obserwatorów do udziału w pracach innych grup eksperckich Komisji.
   Artykuł 8
   Z tytułu wykonywania swoich obowiązków członek Komitetu nie otrzymuje wynagrodzenia; zgodnie z obowiązującymi przepisami administracyjnymi Komisja pokrywa koszty podróży i utrzymania związane z posiedzeniami Komitetu oraz grup roboczych utworzonych na podstawie art. 7.
   Środki przyjęte na mocy art. 6 i 7, mające konsekwencje finansowe dla budżetu Wspólnot Europejskich, są przedkładane Komisji w celu uzyskania jej uprzedniej zgody i realizowane zgodnie z rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
   Artykuł 9
   Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja i odbywają się one w jej siedzibie. Posiedzenia Komitetu odbywają się co najmniej trzy razy w roku.
   Artykuł 10
   1.   Kworum wymagane do przyjęcia przez Komitet opinii, sprawozdań lub zaleceń osiągane jest w momencie obecności co najmniej dwóch trzecich wszystkich członków Komitetu.
   2.   W razie możliwości opinie naukowe, sprawozdania lub zalecenia Komitetu podejmowane są w drodze konsensu. W razie braku możliwości osiągnięcia konsensu opinia jest przyjmowana większością głosów obecnych członków Komitetu.
   3.   Komisja, zwracając się do Komitetu z wnioskiem o wydanie opinii lub zalecenia, może określić termin, w jakim opinia powinna zostać przekazana.
   4.   Poglądy wyrażone przez różne grupy reprezentowane w Komitecie są odnotowywane w protokołach przekazywanych Komisji. W sytuacji, gdy wnioskowana opinia została uzgodniona przez Komitet jednogłośnie, sporządza on wspólne wnioski załączane do protokołu.
   5.   Projekty opinii i zaleceń, po zatwierdzeniu przez przewodniczącego, sekretariat może przekazać Komitetowi do przyjęcia w drodze procedury pisemnej, która ma zostać określona w ramach wewnętrznego regulaminu Komitetu. Taka procedura pisemna powinna w miarę możliwości ograniczać się jednak do nagłych środków, które muszą zostać podjęte między zaplanowanymi posiedzeniami.
   Artykuł 11
   Bez uszczerbku dla art. 287 Traktatu, członkowie Komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w trakcie prac w ramach Komitetu, jego podgrup lub grup roboczych, jeżeli zostali poinformowani przez Komisję, że wymagana przez nią opinia lub kwestia dotyczy sprawy mającej charakter poufny.
   W takich przypadkach udział w posiedzeniach biorą tylko członkowie Komitetu oraz przedstawiciele Komisji.
   Artykuł 12
   Komitet zastąpi obecną grupę zadaniową UE ds. rzadkich chorób powołaną na mocy decyzji Komisji 2004/192/WE z dnia 25 lutego 2004 r. przyjmującej plan pracy na rok 2004 w celu wykonania programu działania Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008), łącznie z rocznym programem pracy dla dotacji (11).

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Androulla VASSILIOU

            Członek Komisji

      (1)  COM(2007) 630 wersja ostateczna z dnia 23.10.2007 r.

      (2)  Dz.U. L 301 z 20.11.2007, s. 3.

      (3)  COM(2008) 679 wersja ostateczna z dnia 11.11.2008 r.

      (4)  Dz.U. C 151 z 3.7.2009, s. 7.

      (5)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

      (6)  Dz.U. L 18 z 22.1.2000, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 147 z 9.6.1975, s. 23.

      (8)  Dz.U. L 155 z 22.6.1999, s. 1; Dz.U. L 271 z 9.10.2002, s. 1; Dz.U. L 301 z 20.11.2007, s. 3.

      (9)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 60 z 27.2.2004, s. 58.


title: 2010/92/CFSP: Decyzja Rady 2010/92/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. rozszerzająca środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe

text:
               16.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 41/6

         DECYZJA RADY 2010/92/WPZiB
   z dnia 15 lutego 2010 r.
   rozszerzająca środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe (1).

               (2)

               Wspólne stanowisko Rady 2009/68/WPZiB (2), przyjęte w dniu 26 stycznia 2009 r., przedłużyło obowiązywanie wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB do dnia 20 lutego 2010 r.

               (3)

               Ze względu na sytuację w Zimbabwe, a szczególnie z uwagi na brak postępów w realizacji globalnego porozumienia politycznego podpisanego we wrześniu 2008 r., obowiązywanie środków ograniczających przewidzianych we wspólnym stanowisku 2004/161/WPZiB powinno zostać przedłużone o kolejne 12 miesięcy.

               (4)

               Nie ma już jednak powodów, aby niektóre osoby i podmioty nadal znajdowały się w wykazie osób, podmiotów i organów, wobec których zastosowanie ma wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB. Wykaz określony w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB powinien zostać odpowiednio zmieniony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Obowiązywanie środków ograniczających przewidzianych we wspólnym stanowisku 2004/161/WPZiB zostaje niniejszym przedłużone do dnia 20 lutego 2011 r.
   Artykuł 2
   Osoby i podmioty wskazane w załączniku do niniejszej decyzji zostają wykreślone z wykazu zawartego w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2010 r.

            W imieniu Rady

         Á. GABILONDO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 50 z 20.2.2004, s. 66.

      (2)  Dz.U. L 23 z 27.1.2009, s. 43.

      ZAŁĄCZNIK

         Osoby i podmioty, o których mowa w art. 2

      I.   OSOBY

                  Nr 3

                  Al Shanfari, Thamer Bin

                  Nr 39

                  Dabengwa, Dumiso

                  Nr 54

                  Hove, Richard

                  Nr 57

                  Jangara (a.k.a. Changara), Thomsen

                  Nr 113

                  Msika, Joseph W.

                  Nr 203

                  Zvinavashe, Vitalis

            II.   PODMIOTY

                  Nr 16

                  Industrial Development Corporation of Zimbabwe

                  Nr 17

                  Intermarket Holdings Ltd

                  Nr 22

                  Oryx Diamonds Ltd (a.k.a. Oryx Natural Resources)

                  Nr 27

                  Scotfin Ltd

                  Nr 33

                  ZB Financial Holdings Ltd (a.k.a. Finhold)

                  Nr 34

                  ZB Holdings Ltd

                  Nr 37

                  Zimbabwe Iron and Steel Company (a.k.a. Zisco, Ziscosteel)

                  Nr 39

                  Zimre Holdings Ltd

                  Nr 40

                  Zimre Reinsurance Company (PVT) Ltd