title: 2011/50/UE: Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 15 października 2010 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

text:
               28.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 25/1

         DECYZJA RADY I PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZEBRANYCH W RADZIE
   z dnia 15 października 2010 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony
   (2011/50/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ ZEBRANI W RADZIE,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5 i 7 oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii i państw członkowskich umowę o wspólnym obszarze lotniczym z Gruzją (zwaną dalej umową) zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (2)

               Umowa została parafowana dnia 5 marca 2010 r.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana i być stosowana tymczasowo przez Unię i państwa członkowskie, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w terminie późniejszym.

               (4)

               Konieczne jest określenie procedur podejmowania, w stosownych przypadkach, decyzji dotyczących sposobu zaprzestania tymczasowego stosowania umowy. Konieczne jest także określenie właściwych procedur udziału Unii i państw członkowskich we wspólnym komitecie utworzonym na podstawie art. 22 umowy i w postępowaniach w sprawie rozstrzygania sporów przewidzianych w art. 23 umowy, jak również procedur dotyczących wdrażania niektórych postanowień umowy dotyczących ochrony i bezpieczeństwa,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Podpisanie
   1.   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (zwanej dalej umową), z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy (1).
   2.   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do podpisania umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 2
   Tymczasowe stosowanie
   Do momentu wejścia w życie umowa jest stosowana tymczasowo przez Unię i państwa członkowskie, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi lub krajowym prawodawstwem, w zależności od wymogów, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie przekazania ostatniej noty, w której strony wzajemnie notyfikowały zakończenie procedur koniecznych do tymczasowego stosowania umowy.
   Artykuł 3
   Wspólny komitet
   1.   We wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 22 umowy Unię Europejską i państwa członkowskie reprezentują przedstawiciele Komisji i państw członkowskich.
   2.   Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska i jej państwa członkowskie we wspólnym komitecie, dotyczące zmian załącznika III lub załącznika IV umowy zgodnie z art. 26 ust. 2 umowy oraz kwestii wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji UE, które nie wymagają przyjęcia decyzji mającej skutki prawne, ustalane jest przez Komisję i przekazywane z wyprzedzeniem Radzie oraz państwom członkowskim.
   3.   Odnośnie do decyzji wspólnego komitetu dotyczących spraw wchodzących w zakres kompetencji UE, stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska i jej państwa członkowskie, przyjmowane jest przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, chyba że mające zastosowanie procedury głosowania, określone w Traktatach UE, stanowią inaczej.
   4.   Odnośnie do decyzji wspólnego komitetu dotyczących spraw wchodzących w zakres kompetencji państw członkowskich, stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska i jej państwa członkowskie, przyjmowane jest przez Radę stanowiącą jednomyślnie, na wniosek Komisji lub państw członkowskich, chyba że w terminie jednego miesiąca od przyjęcia stanowiska państwo członkowskie poinformowało Sekretariat Generalny Rady, że może zaakceptować decyzję, która ma być przyjęta przez wspólny komitet, tylko w porozumieniu ze swoimi organami legislacyjnymi.
   5.   Stanowisko Unii i państw członkowskich we wspólnym komitecie przedstawiane jest przez Komisję, z wyjątkiem kwestii, które wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich, w których to przypadkach stanowisko przedstawiane jest przez prezydencję Rady lub, jeżeli taką decyzję podejmie Rada, przez Komisję.
   Artykuł 4
   Rozstrzyganie sporów
   1.   Komisja reprezentuje Unię i państwa członkowskie w postępowaniach w sprawie rozstrzygania sporów, określonych w art. 23 umowy.
   2.   Decyzja w sprawie zawieszenia korzyści na podstawie art. 23 umowy jest podejmowana przez Radę na wniosek Komisji. Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
   3.   Decyzje dotyczące wszystkich pozostałych właściwych działań podejmowanych na podstawie art. 23 umowy w sprawach wchodzących w zakres kompetencji UE są podejmowane przez Komisję wspomaganą przez specjalny komitet złożony z przedstawicieli państw członkowskich wyznaczonych przez Radę.
   Artykuł 5
   Informacje przekazywane Komisji
   1.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich decyzjach dotyczących odmowy udzielenia, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zezwolenia wydanego gruzińskiemu przedsiębiorstwu lotniczemu, które zamierzają podjąć na podstawie art. 5 umowy.
   2.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 14 umowy (bezpieczeństwo lotnicze).
   3.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 15 umowy (ochrona lotnictwa).

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         E. SCHOUPPE

            Przewodniczący

      (1)  Tekst umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady z dnia 19 lipca 1999 r. dotycząca zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0662

Dziennik Urzędowy L 263 , 09/10/1999 P. 0006 - 0006

		Decyzja Radyz dnia 19 lipca 1999 r.dotycząca zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael(1999/662/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 300 ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 300 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, parafowana w Brukseli dnia 16 stycznia 1997 r., była negocjowana przez Komisję zgodnie z jej wytycznymi negocjacyjnymi i powinna zostać zatwierdzona.(2) Niektóre aspekty dotyczące wykonania zostały powierzone Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu na mocy Umowy, w szczególności uprawnienie do zmiany niektórych części dwóch załączników.(3) Niezbędne jest ustanowienie procedur wewnętrznych wymaganych w celu sprawnego funkcjonowania Umowy; Komisja powinna być uprawniona do dokonywania technicznych zmian w Umowie oraz podejmowania niektórych decyzji dotyczących jej wykonania,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Umowa o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Teksty Umowy i Uzgodnionego Protokołu są załączone do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady przekazuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikację przewidzianą w art. 16 Umowy [1].Artykuł 31. Komisja, wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 10 Umowy. Po konsultacji ze specjalnym komitetem, Komisja dokonuje powiadomień, przeprowadza konsultacje i wymianę informacji, zgłasza wnioski dotyczące inspekcji i udziału w inspekcjach oraz, w razie potrzeby, odpowiada na wnioski, zgodnie z art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 2, art. 6, 7, 9 i 12 Umowy oraz załącznika II do Umowy, oraz przyjmuje decyzję przewidzianą w art. 11 ust. 2 i 3 i art. 12 zdanie drugie.2. Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu, w odniesieniu do zmian do załącznika I uzgodnionych zgodnie z art. 4 zdanie drugie Umowy oraz do zmian do załącznika II uzgodnionych zgodnie z art. 5 Umowy, przyjmowane są przez Komisję po konsultacji ze specjalnym komitetem określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.3. Wszelkie inne decyzje podejmowane są przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.Sporządzono w Brukseli, dnia 19 lipca 1999 r.W imieniu RadyT. HalonenPrzewodniczący[1] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: 2006/258/WE: Decyzja Komisji z dnia  6 marca 2006 r.  uchylająca decyzję 2002/683/WE przyjmującą zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu odbiorników telewizji kolorowej pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej

text:
               31.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 93/63

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 6 marca 2006 r.
   uchylająca decyzję 2002/683/WE przyjmującą zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu odbiorników telewizji kolorowej pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej
   (2006/258/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA

               (1)

               W sierpniu 2002 r. rozporządzeniem (WE) nr 1531/2002 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej („produkt objęty postępowaniem”) pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).

               (2)

               Równolegle Komisja przyjęła, decyzją 2002/683/WE (3), wspólne zobowiązanie złożone przez Haier Electrical Appliances Corp., Ltd, Hisense Import & Export Co., Ltd, Konka Group Co., Ltd, Sichuan Changhong Electric Co., Ltd, Skyworth Multimedia International (Shenzen) Co., Ltd, TCL King Electrical Appliances (Hui Zhou) Co., Ltd oraz Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd („Przedsiębiorstwa”) wraz z Chińską Izbą Handlową Importerów i Eksporterów Maszyn i Produktów Elektronicznych (CCCME).

               (3)

               W rezultacie przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL, wytwarzanego przez Przedsiębiorstwa w typie objętym zobowiązaniem („produkt objęty zobowiązaniem”), został zwolniony z ostatecznych ceł antydumpingowych.

         B.   NARUSZENIA ZOBOWIĄZANIA
   1.   Obowiązki przedsiębiorstw składających zobowiązania

               (4)

               Zobowiązanie złożone przez Przedsiębiorstwa nakłada na nie obowiązek m.in. wywozu produktu objętego zobowiązaniem do pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie po cenach nieprzekraczających pułapów pewnych minimalnych cen importowych, a także przestrzegania pewnych pułapów ilościowych określonych w zobowiązaniu. Te pułapy cenowe i ilościowe służą usunięciu szkodliwych skutków dumpingu.

               (5)

               Aby zapewnić przestrzeganie warunków zobowiązania, CCCME oraz Przedsiębiorstwa zgodziły się ponadto udzielać wszelkich informacji uznanych przez Komisję za niezbędne oraz zezwalać na wizyty weryfikacyjne na swoim terenie w celu sprawdzenia dokładności i prawdziwości danych zawartych w sprawozdaniach kwartalnych.

               (6)

               Jak wskazano w motywie 239 rozporządzenia (WE) nr 1531/2002, zobowiązanie wyraźnie przewiduje, że jego naruszenie przez Przedsiębiorstwa lub przez CCCME uznaje się za jego naruszenie przez wszystkich sygnatariuszy. Brak współpracy z Komisją Europejską w kontroli realizacji zobowiązania także uznaje się za naruszenie zobowiązania.

               (7)

               W związku z powyższym Komisja zwróciła się z wnioskiem o przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych na terenie CCCME oraz na terenie dwóch z wymienionych wyżej przedsiębiorstw, które zgłosiły najwyższą wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem, tj. Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd oraz Konka Group Co., Ltd. Komisja wystosowała do CCCME, Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., oraz Ltd oraz Konka Group Co., Ltd pisma poprzedzające wizyty weryfikacyjne, w których wskazała daty przeprowadzenia takich wizyt.

         2.   Następstwa wniosku o przeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej

               (8)

               CCCME oraz Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd potwierdziły, że zgadzają się na przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych, w sprawie których Komisja złożyła wniosek. Jednak przedsiębiorstwo Konka Group Co., Ltd nie zgodziło się na taką wizytę.

               (9)

               Przedsiębiorstwo to poproszono o sprecyzowanie, czy jest to jego ostateczne stanowisko; ponadto przedsiębiorstwu temu przypomniano, ze zgodnie z klauzulą 5.6 zobowiązania Przedsiębiorstwa zobowiązują się do współpracy w udzielaniu wszelkich informacji uznanych przez Komisję Europejską za niezbędne do zapewnienia przestrzegania warunków wspólnego zobowiązania, a ponadto zobowiązują się umożliwić urzędnikom Komisji Europejskiej weryfikację wszelkich przedkładanych informacji i danych. Obejmuje to możliwość przeprowadzania przez tych urzędników wizyt weryfikacyjnych na terenie Przedsiębiorstw i/lub CCCME, także takich, o których informuje się z niewielkim wyprzedzeniem.

               (10)

               W nadesłanym w odpowiedzi piśmie przedsiębiorstwo Konka Group Co., Ltd potwierdziło, że nie jest zainteresowane współpracą, a takie stanowisko tego przedsiębiorstwa dodatkowo potwierdziła CCCME.

               (11)

               W związku z powyższym CCCME poinformowano na piśmie o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierza wycofać przyjęcie zobowiązania, w związku z jego naruszeniem przez Konka Group Co., Ltd, i nałożyć w zamian ostateczne cło antydumpingowe. Wyznaczono przy tym okres, w którym możliwe było składanie oświadczeń ustnych i pisemnych. Nie wpłynęły żadne uwagi w tej sprawie.

         C.   UCHYLENIE DECYZJI 2002/683/WE

               (12)

               W związku z powyższym uznaje się, że przyjęcie zobowiązania złożonego przez Przedsiębiorstwa wspólnie z CCCME należy wycofać. Należy uchylić decyzję 2002/683/WE.

               (13)

               Równolegle do niniejszej decyzji Rada, rozporządzeniem 511/2006 (4), zmieniła rozporządzenie (WE) nr 1531/2002 w celu nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz do Wspólnoty odbiorników telewizji kolorowej przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym uchyla się decyzję 2002/683/WE.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 6 marca 2006 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 231 z 29.8.2002, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 231 z 29.8.2002, str. 42.

      (4)  Patrz: str. 26 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady 2012/392/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)

text:
               17.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/48

         DECYZJA RADY 2012/392/WPZiB
   z dnia 16 lipca 2012 r.
   w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 marcu 2012 r. Rada przyjęła z zadowoleniem strategią Unii Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu, podkreślając, że w interesie Unii w dłuższej perspektywie jest zwiększenie bezpieczeństwa w Sahelu i lepszy rozwój tego regionu. W ostatnim czasie w wyniku nasilenia działań terrorystycznych oraz na skutek konfliktu w Libii coraz pilniejsze staje się chronienie obywateli Unii i jej interesów w tym regionie oraz zapobieganie rozprzestrzenianiu się tych zagrożeń na Unię, przy jednoczesnym udzielaniu pomocy na rzecz zmniejszenia zagrożeń dla regionalnego bezpieczeństwa.

               (2)

               W dniu 23 marca 2012 r. Rada zatwierdziła koncepcję zarządzania kryzysowego odnoszącą się do ewentualnej misji cywilnej w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) w Sahelu.

               (3)

               W dniu 1 czerwca 2012 r. premier Nigru wystosował do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) zaproszenie odnoszące się do planowanej misji w dziedzinie WPBiO, w którym pozytywnie wypowiedział się na temat rozmieszczenia unijnej misji w dziedzinie WPBiO służącej wzmocnieniu zdolności nigerskich sił bezpieczeństwa, w szczególności w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej w sposób skuteczny, spójny i skoordynowany.

               (4)

               Do celów misji EUCAP SAHEL Niger należy uruchomić komórkę monitorującą.

               (5)

               EUCAP SAHEL Niger będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   Unia ustanawia niniejszym misję Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze, aby wspomóc budowanie zdolności nigerskich podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo służących do zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej (EUCAP SAHEL Niger).
   Artykuł 2
   Cele
   W kontekście realizacji strategii Unii Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu, celem EUCAP SAHEL Niger jest umożliwienie władzom nigerskim wdrożenia aspektów bezpieczeństwa ich własnej strategii bezpieczeństwa i rozwoju, a także polepszenie regionalnej koordynacji w ramach odpowiedzi na wspólne wyzwania w zakresie bezpieczeństwa. Celem EUCAP SAHEL Niger jest w szczególności wnoszenie wkładu w wypracowanie zintegrowanego, wielodyscyplinarnego, spójnego i zrównoważonego podejścia w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej – w oparciu o prawa człowieka – wśród różnych nigerskich podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.
   Artykuł 3
   Zadania
   1.   Aby zrealizować cele określone w art. 2, EUCAP SAHEL Niger:

               a)

               zapewnia doradztwo i wsparcie we wdrażaniu na szczeblu krajowym aspektów bezpieczeństwa nigerskiej strategii bezpieczeństwa i rozwoju, jako uzupełnienie działań innych podmiotów;

               b)

               wspiera wypracowanie wszechstronnej, regionalnej i międzynarodowej koordynacji w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej;

               c)

               umacnia praworządność przez rozbudowę zdolności do prowadzenia dochodzeń w sprawach karnych, a w tym kontekście opracowuje i wdraża odpowiednie programy szkoleniowe;

               d)

               wspiera prace na rzecz trwałości nigerskich sił bezpieczeństwa;

               e)

               wnosi wkład w identyfikowanie, planowanie i wdrażanie projektów w dziedzinie bezpieczeństwa.

         2.   EUCAP SAHEL Niger koncentruje się początkowo na działaniach, o których mowa w ust. 1, które przyczyniają się do usprawnienia kontroli na terytorium Nigru, w tym koordynacji z nigerskimi siłami bezpieczeństwa.
   3.   EUCAP SAHEL Niger nie pełni żadnych funkcji wykonawczych.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia i organizacja
   1.   EUCAP SAHEL Niger, jako operacja zarządzania kryzysowego, ma jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   Dowództwo EUCAP Sahel Niger mieści się w Niamey.
   3.   W skład EUCAP SAHEL Niger wchodzą:

               a)

               szef misji;

               b)

               komórka ds. planowania i operacji, w tym regionalni oficerowie łącznikowi;

               c)

               komórka ds. wsparcia misji;

               d)

               komórki ds. sprawozdawczości, bezpieczeństwa, analityki oraz doradztwa politycznego/informacji publicznej;

               e)

               komórka wspierająca w Brukseli.

         4.   W skład EUCAP SAHEL Niger wchodzi komórka ds. projektów, określająca i realizująca projekty. EUCAP SAHEL Niger w stosownych przypadkach może koordynować, ułatwiać i zapewniać doradztwo w związku z projektami – dotyczącymi dziedzin związanych z EUCAP SAHEL Niger i wspierającymi jej cele – realizowanymi przez państwa członkowskie oraz państwa trzecie w ramach ich odpowiedzialności.
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC) jest cywilnym dowódcą operacji EUCAP SAHEL Niger.
   2.   Cywilny dowódca operacji, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz ogólnym zwierzchnictwem WP, sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUCAP SAHEL Niger na poziomie strategicznym.
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia – w kontekście prowadzenia operacji – właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady, a także decyzji KPiB, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji na poziomie strategicznym oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym.
   4.   Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   5.   Cały oddelegowany personel pozostaje w pełnym zakresie pod dowództwem organów krajowych danego państwa wysyłającego zgodnie z przepisami krajowymi, lub danej wysyłającej instytucji Unii lub Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Organy krajowe przekazują cywilnemu dowódcy operacji kontrolę operacyjną (OPCON) nad swoim personelem oraz swoimi zespołami i jednostkami.
   6.   Cywilny dowódca operacji ponosi całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie należytego wywiązania się ze spoczywającego na Unii obowiązku dochowania należytej staranności.
   7.   Cywilny dowódca operacji i szef delegatury Unii w Niamey konsultują się wzajemnie stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za EUCAP SAHEL Niger oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę na poziomie teatru działań, a odpowiada bezpośrednio przed cywilnym dowódcą operacji.
   2.   Szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw wnoszących wkład, zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez cywilnego dowódcę operacji, a także odpowiada za administrację i logistykę, w tym za majątek, zasoby oraz informacje będące w dyspozycji EUCAP SAHEL Niger.
   3.   Szef misji wydaje całemu personelowi EUCAP SAHEL Niger, do którego zalicza się komórkę wspierającą w Brukseli i regionalnych oficerów łącznikowych, instrukcje służące skutecznemu prowadzeniu EUCAP SAHEL Niger w teatrze działań oraz odpowiada za koordynację misji i jej bieżące zarządzanie zgodnie z instrukcjami strategicznymi cywilnego dowódcy operacji.
   4.   Szef misji jest odpowiedzialny za wykonanie budżetu EUCAP SAHEL Niger. W tym celu szef misji podpisuje umowę z Komisją.
   5.   Szef misji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem. Działania dyscyplinarne w odniesieniu do oddelegowanego personelu są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy zgodnie z przepisami krajowymi, lub odpowiednią instytucję Unii lub ESDZ.
   6.   Szef misji reprezentuje EUCAP SAHEL Niger na obszarze operacji i zapewnia, aby działania EUCAP SAHEL Niger były odpowiednio widoczne.
   7.   W stosownych przypadkach szef misji koordynuje działania z innymi podmiotami unijnymi w terenie. Szef misji, bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, przyjmuje od szefa delegatury Unii w Nigrze wskazówki polityczne dotyczące sytuacji na miejscu.
   8.   W odniesieniu do komórki ds. projektów szef misji jest upoważniony do wykorzystywania finansowych wkładów państw członkowskich lub państw trzecich do realizacji projektów, co do których stwierdzono, że uzupełniają w sposób spójny inne działania EUCAP SAHEL Niger, jeżeli dany projekt:

               a)

               został przewidziany w ocenie wpływu na budżet dotyczącej niniejszej decyzji; lub

               b)

               został włączony do oceny wpływu na budżet w trakcie trwania EUCAP SAHEL Niger na wniosek szefa misji.

         W takim przypadku szef misji zawiera z danym państwem porozumienie, które w szczególności obejmuje konkretne zasady postępowania z wszelkiego rodzaju skargami stron trzecich w zakresie szkód zaistniałych z powodu działań lub zaniechania działań ze strony szefa misji w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych mu przez państwa wnoszące wkład.
   W żadnym razie Unia ani WP nie ponoszą odpowiedzialności wobec państw wnoszących wkład za działania lub zaniechania działań ze strony szefa misji w związku z korzystaniem ze środków finansowych z tych państw.
   Artykuł 7
   Personel
   1.   W skład EUCAP SAHEL Niger wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje Unii lub ESDZ. Każde z państw członkowskich, każda z instytucji Unii lub ESDZ ponosi koszty związane z całym oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż obowiązujące diety dzienne.
   2.   Państwo członkowskie, instytucja Unii lub ESDZ, są, odpowiednio, odpowiedzialne za odpowiedź na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, zgłaszane przez danego członka oddelegowanego personelu lub go dotyczące, oraz za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko tej osobie.
   3.   EUCAP SAHEL Niger zatrudnia na podstawie umów personel międzynarodowy oraz personel miejscowy, jeżeli wymagane funkcje nie mogą być zapewnione przez personel oddelegowany z państw członkowskich. Wyjątkowo, w należycie uzasadnionych przypadkach, w przypadku gdy brakuje wykwalifikowanych kandydatów z państw członkowskich, można, stosownie do potrzeb, zatrudniać na podstawie umów obywateli z uczestniczących państw trzecich.
   4.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu cywilnego są określane w umowach zawieranych między szefem misji a członkami personelu.
   Artykuł 8
   Status EUCAP Sahel Niger i jej personelu
   Status EUCAP SAHEL Niger i jej personelu, w tym w stosownych przypadkach przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do realizacji misji EUCAP SAHEL Niger i jej sprawnego przebiegu, stanowi przedmiot umowy zawartej na mocy art. 37 TUE i zgodnie z procedurą określoną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 9
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUCAP SAHEL Niger. Rada niniejszym upoważnia KPiB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek WP, a także do zmiany koncepcji operacji plus (CONOPS plus) oraz planu operacji (OPLAN). Uprawnienia do podejmowania decyzji dotyczących celów i zakończenia EUCAP SAHEL Niger nadal należą do Rady.
   2.   KPiB przedstawia Radzie sprawozdania w regularnych odstępach czasu.
   3.   KPiB otrzymuje, regularnie i stosownie do potrzeb, sprawozdania od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji dotyczące kwestii objętych zakresem ich odpowiedzialności.
   Artykuł 10
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu w EUCAP SAHEL Niger, pod warunkiem że będą ponosić koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym wynagrodzeń, ubezpieczeń od wszelkiego rodzaju ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży do Nigru i z tego kraju, oraz wnosić stosowny wkład na pokrycie bieżących wydatków EUCAP SAHEL Niger, w zależności od przypadku.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład w EUCAP SAHEL Niger mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania EUCAP SAHEL Niger, co państwa członkowskie.
   3.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów oraz do ustanowienia komitetu uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 TUE i, w stosownych przypadkach, dodatkowych uzgodnień technicznych. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie zawierają lub zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w unijnych operacjach zarządzania kryzysowego, postanowienia tej umowy mają zastosowanie w kontekście EUCAP SAHEL Niger.
   Artykuł 11
   Bezpieczeństwo
   1.   Cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa oraz zapewnia ich właściwe i skuteczne wdrażanie przez EUCAP SAHEL Niger zgodnie z art. 5.
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo EUCAP Sahel Niger i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do EUCAP Sahel Niger, zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V TUE, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
   3.   Szef misji jest wspierany przez funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (MSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłym stosunku służbowym z ESDZ.
   4.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUCAP SAHEL Niger uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Personel uczestniczy również w regularnie organizowanych przez MSO szkoleniach aktualizujących w teatrze działań.
   5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (1).
   Artykuł 12
   Komórka monitorująca
   Do celów misji EUCAP SAHEL Niger uruchamia się komórkę monitorującą.
   Artykuł 13
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP SAHEL Niger w okresie 12 pierwszych miesięcy wynosi 8 700 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na kolejne okresy podejmuje Rada.
   2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Obywatele uczestniczących państw trzecich oraz państwa przyjmującego i państw sąsiadujących są dopuszczeni do udziału w przetargach. Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji, szef misji może dokonywać uzgodnień technicznych z państwami członkowskimi, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUCAP SAHEL Niger.
   4.   Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne EUCAP SAHEL Niger, w tym wymogi kompatybilności wyposażenia oraz interoperacyjności jej zespołów.
   5.   W odniesieniu do działań podejmowanych w ramach swojej umowy szef misji w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany.
   6.   Wydatki związane z EUCAP SAHEL Niger kwalifikują się do pokrycia od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
   Artykuł 14
   Spójność unijnej reakcji oraz koordynacja
   1.   WP zapewnia, aby wdrożenie niniejszej decyzji było spójne z ogółem działań zewnętrznych Unii, w tym z unijnymi programami rozwojowymi.
   2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, szef misji ściśle koordynuje swoje działania z delegaturą Unii w Niamey, aby zapewnić spójność działań Unii w Nigrze.
   3.   Szef misji ściśle koordynuje działania z szefami misji państw członkowskich obecnymi w Nigrze.
   Artykuł 15
   Udostępnianie informacji
   1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w odpowiednich przypadkach i stosownie do potrzeb EUCAP SAHEL Niger, informacji niejawnych UE powstałych do celów EUCAP SAHEL Niger, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE.
   2.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji niejawnych UE powstałych do celów EUCAP SAHEL Niger, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy państwa przyjmującego dokonują niezbędnych uzgodnień.
   3.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących EUCAP SAHEL Niger i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (2).
   4.   WP może delegować uprawnienia, o których mowa w ust. 1–3, a także zdolność do dokonania uzgodnień, o których mowa w ust. 2, na swoich podwładnych, na cywilnego dowódcę operacji lub na szefa misji.
   Artykuł 16
   Wejście w życie i okres obowiązywania
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się przez okres 24 miesięcy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. ALETRARIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (2)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/331 z dnia 2 marca 2015 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie

text:
               3.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 58/66

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/331
   z dnia 2 marca 2015 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 lipca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/393/WPZiB (1) w sprawie mianowania Franza-Michaela SKJOLDA MELLBINA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Afganistanie. Mandat SPUE wygasa w dniu 28 lutego 2015 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć o kolejny okres ośmiu miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Franza-Michaela SKJOLDA MELLBINA jako SPUE w Afganistanie zostaje przedłużony do dnia 31 października 2015 r. W oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   SPUE reprezentuje Unię i propaguje cele polityki Unii w Afganistanie, ściśle koordynując działania z przedstawicielami państw członkowskich w Afganistanie. SPUE w szczególności:

               a)

               przyczynia się do realizacji wspólnej deklaracji UE i Afganistanu oraz strategii UE w Afganistanie na lata 2014–2016;

               b)

               wspiera dialog polityczny między Unią a Afganistanem;

               c)

               wspiera kluczową rolę Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w Afganistanie ze szczególnym naciskiem na przyczynianie się do lepszego koordynowania pomocy międzynarodowej, wspomagając tym samym realizację ustaleń z konferencji w Bonn, Chicago, Tokio i Londynie oraz odpowiednich rezolucji ONZ.

         Artykuł 3
   Mandat
   Aby wypełnić mandat, SPUE, ściśle współpracując z przedstawicielami państw członkowskich w Afganistanie:

               a)

               promuje stanowisko Unii w sprawie procesu politycznego i rozwoju wydarzeń w Afganistanie;

               b)

               utrzymuje ścisłe kontakty z właściwymi afgańskimi instytucjami – w szczególności z rządem i parlamentem, jak również z władzami lokalnymi – oraz wspiera ich rozwój. Należy również utrzymywać kontakty z innymi ugrupowaniami politycznymi i innymi właściwymi podmiotami w Afganistanie, w szczególności z odpowiednimi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego;

               c)

               utrzymuje ścisłe kontakty z właściwymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w Afganistanie, w szczególności ze Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ i ze Starszym Przedstawicielem Cywilnym Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) oraz z innymi kluczowymi partnerami i organizacjami;

               d)

               doradza w zakresie postępów osiągniętych w realizacji celów wspólnej deklaracji UE i Afganistanu, strategii UE w Afganistanie na lata 2014–2016, a także ustaleń z konferencji w Bonn, Chicago i Tokio, w szczególności w następujących dziedzinach:

                           (i)

                           budowanie potencjału cywilnego, zwłaszcza poniżej szczebla krajowego;

                           (ii)

                           dobre rządy i tworzenie instytucji niezbędnych do zapewniania praworządności, zwłaszcza niezależnego sądownictwa;

                           (iii)

                           reformy ordynacji wyborczej i reformy konstytucyjne;

                           (iv)

                           reformy sektora bezpieczeństwa, w tym wzmocnienie instytucji sądowniczych oraz praworządności, krajowej armii i policji, a także, w szczególności, rozwój policji cywilnej;

                           (v)

                           wspieranie wzrostu gospodarczego, w szczególności przez rozwój rolnictwa i obszarów wiejskich;

                           (vi)

                           poszanowanie przez Afganistan zobowiązań międzynarodowych dotyczących praw człowieka, w tym poszanowanie praw osób należących do mniejszości oraz praw kobiet i dzieci;

                           (vii)

                           poszanowanie zasad demokratycznych i praworządności;

                           (viii)

                           wspieranie udziału kobiet w administracji publicznej, społeczeństwie obywatelskim oraz – zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) – w procesie pokojowym;

                           (ix)

                           poszanowanie przez Afganistan zobowiązań międzynarodowych, między innymi współpraca w ramach międzynarodowych starań na rzecz zwalczania terroryzmu, nielegalnego handlu narkotykami, handlu ludźmi oraz rozprzestrzeniania broni konwencjonalnej i broni masowego rażenia oraz powiązanych z nią materiałów;

                           (x)

                           ułatwianie pomocy humanitarnej oraz uporządkowanego powrotu uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych; oraz

                           (xi)

                           zwiększanie skuteczności unijnej obecności i unijnych działań w Afganistanie oraz wkład w przygotowywanie na wniosek Rady regularnych sprawozdań z realizacji strategii UE w Afganistanie na lata 2014–2016;

               e)

               aktywnie uczestniczy w lokalnych forach koordynacji, takich jak wspólna rada koordynująca i monitorująca, wyczerpująco informując nieuczestniczące państwa członkowskie o decyzjach podejmowanych na tych szczeblach;

               f)

               doradza w sprawie uczestnictwa i stanowisk Unii w międzynarodowych konferencjach dotyczących Afganistanu;

               g)

               odgrywa aktywną rolę we wspieraniu współpracy regionalnej, uczestnicząc w tym celu w odpowiednich inicjatywach, takich jak proces stambulski i Konferencja Regionalnej Współpracy Gospodarczej w sprawie Afganistanu (RECCA);

               h)

               przyczynia się do realizacji polityki Unii w dziedzinie praw człowieka oraz wytycznych UE w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do kobiet i dzieci na obszarach dotkniętych konfliktem, w szczególności poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji w tym zakresie i reagowanie na tę sytuację;

               i)

               w stosownych przypadkach wspiera proces pokojowy – kierowany przez Afgańczyków i obejmujący całe społeczeństwo – który ma doprowadzić do pokojowego rozwiązania zgodnego z warunkami określonymi na konferencji w Bonn.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. wynosi 3 975 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zawiązanych z mandatem. SPUE niezwłocznie i regularnie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudnieni przy SPUE. Członkowie personelu międzynarodowego zatrudniani na podstawie umów muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; wypełnia on obowiązki i działa w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i personelu SPUE ustala się odpowiednio z państwem przyjmującym. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub państwa członkowskie, zależnie od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy postanowień tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza określony plan bezpieczeństwa, oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący określone fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do odnośnego obszaru geograficznego i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu, a także plan awaryjny i plan ewakuacji biura;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na przedmiotowym obszarze geograficznym;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na odnośny obszar geograficzny lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wprowadzanie w życie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania na temat realizacji tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   SPUE regularnie składa sprawozdania Wysokiemu Przedstawicielowi i KPiB. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane w sieci COREU. SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu, SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również z działaniami delegatury Unii w Pakistanie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywane są ścisłe kontakty z szefami misji państw członkowskich oraz szefami delegatur Unii w tym regionie. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE udziela szefowi misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) wskazówek dotyczących lokalnej sytuacji politycznej. SPUE oraz cywilny dowódca operacji konsultują się w miarę potrzeb. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów wcześniejszych SPUE w Afganistanie oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie podlegają regularnemu przeglądowi. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu do końca sierpnia 2015 r.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuję się od dnia 1 marca 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2015 r.

            W imieniu Rady

         D. REIZNIECE-OZOLA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/393/WPZiB z dnia 22 lipca 2013 r. zmieniająca decyzję 2013/382/WPZiB w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie (Dz.U. L 198 z 23.7.2013, s. 47).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady 2012/281/WPZiB z dnia 29 maja 2012 r. w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierająca propozycję Unii odnoszącą się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej

text:
               30.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 140/68

         DECYZJA RADY 2012/281/WPZiB
   z dnia 29 maja 2012 r.
   w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierająca propozycję Unii odnoszącą się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Działania w przestrzeni kosmicznej rozwijają się i mają istotne znaczenie. Przestrzeń kosmiczna jest zasobem, do którego prawo mają wszystkie państwa świata. Państwa, które nie prowadzą jeszcze działań w przestrzeni kosmicznej, będą to robić w przyszłości. Unia za jeden z ważnych celów uznaje zatem wzmacnianie bezpieczeństwa działań w przestrzeni kosmicznej jako wkład w przyszły rozwój i bezpieczeństwo państw. Cel ten jest elementem polityki kosmicznej Unii.

               (2)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła europejską strategię bezpieczeństwa, w której wskazano globalne wyzwania i zagrożenia oraz zaapelowano o porządek oparty na zasadach, którego podstawą będą skuteczny multilateralizm i dobrze funkcjonujące instytucje międzynarodowe.

               (3)

               Europejska strategia bezpieczeństwa uznaje Kartę Narodów Zjednoczonych za podstawę stosunków międzynarodowych oraz opowiada się za wzmocnieniem Organizacji Narodów Zjednoczonych i dostarczeniem jej instrumentów, które pozwolą jej wypełniać jej obowiązki i skutecznie działać. Unia dąży do zapewnienia wysokiego stopnia współpracy we wszystkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, co ma służyć, między innymi, utrzymaniu pokoju, zapobieganiu konfliktom i umacnianiu bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.

               (4)

               Unia zobowiązuje się do rozwijania i wdrażania środków w zakresie przejrzystości i budowy zaufania, dzięki którym można osiągnąć zwiększone bezpieczeństwo przestrzeni kosmicznej. Unia zwraca również szczególną uwagę na zagrożenie powodowane przez śmieci kosmiczne, niezależnie od ich pochodzenia, gdyż wpływa ono negatywnie na obecne i przyszłe działania.

               (5)

               W dniu 18 września 2007 r. w odpowiedzi na rezolucję Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych 61/75 z dnia 6 grudnia 2006 r. Unia podkreśliła, że temu celowi służyłyby dobrowolne przepisy dotyczące działań w przestrzeni kosmicznej, zatwierdzające wzorcowe rozwiązania stosowane wśród podmiotów biorących udział w tych działaniach.

               (6)

               W konkluzjach z dnia 8–9 grudnia 2008 r. Rada poparła pierwszy projekt międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej, przewidujący uczestnictwo państw na zasadzie dobrowolności i obejmujący środki w zakresie przejrzystości i budowy zaufania; projekt ten stanowił podstawę konsultacji z głównymi państwami trzecimi prowadzącymi działania w przestrzeni kosmicznej lub zainteresowanymi tymi działaniami, służącą wypracowaniu tekstu możliwego do zaakceptowania przez jak największą liczbę państw.

               (7)

               W świetle konsultacji z czołowymi państwami prowadzącymi działania w przestrzeni kosmicznej Unia Europejska opracowała zmienioną wersję projektu kodeksu postępowania, na podstawie której Rada w dniu 27 września 2010 r. upoważniła Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do przeprowadzenia dalszych i szerzej zakrojonych konsultacji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Aby uzyskać wsparcie dla propozycji Unii Europejskiej odnoszącej się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej, Unia będzie dążyć do:

               —

               konsultacji z państwami, które prowadzą działania w przestrzeni kosmicznej, lub tymi, które jeszcze takich działań nie prowadzą, służących omówieniu propozycji i zebraniu opinii tych państw,

               —

               uzyskania wsparcia ekspertów dla procesu opracowywania międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej.

         Artykuł 2
   1.   W związku z powyższym projekty, które ma wesprzeć Unia, obejmują następujące konkretne działania:

               a)

               współpraca zewnętrzna: promowanie propozycji odnoszącej się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej;

               b)

               zorganizowanie maksymalnie trzech wielostronnych posiedzeń ekspertów w celu omówienia propozycji międzynarodowego kodeksu postępowania;

               c)

               koordynowanie konsorcjum ekspertów pozarządowych.

         2.   Wspomniane projekty i konkretne działania opisane są w bardziej szczegółowy sposób w załączniku.
   Artykuł 3
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („Wysoki Przedstawiciel”).
   2.   Techniczna realizacja projektów, o których mowa w art. 2, zostaje powierzona Instytutowi Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Badań nad Rozbrojeniem („UNIDIR”). UNIDIR wykonuje swoje zadanie pod kierownictwem Wysokiego Przedstawiciela. W tym celu Wysoki Przedstawiciel dokonuje niezbędnych ustaleń z UNIDIR.
   Artykuł 4
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 2, wynosi 1 490 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Unii mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwą realizację wkładu Unii określonego w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę o finansowaniu z UNIDIR. Zgodnie z tą umową UNIDIR zobowiązany jest do odpowiedniego wyeksponowania wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia tej umowy o finansowaniu.
   Artykuł 5
   1.   Wysoki Przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez UNIDIR. Opierając się na tych sprawozdaniach, Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja dostarcza informacji na temat aspektów finansowych realizacji projektów, o których mowa w art. 2.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja traci moc 18 miesięcy po dniu zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 4 ust. 3, lub sześć miesięcy po dniu przyjęcia decyzji, jeśli w tym czasie nie zawarto żadnej umowy o finansowaniu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 maja 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK DO DECYZJI RADY WSPIERAJĄCEJ PROPOZYCJĘ UNII ODNOSZĄCĄ SIĘ DO MIĘDZYNARODOWEGO KODEKSU POSTĘPOWANIA DOTYCZĄCEGO DZIAŁAŃ W PRZESTRZENI KOSMICZNEJ
      1.   Ogólne ramy i cele

      Działania w przestrzeni komicznej rozwijają się i mają istotne znaczenie. Przestrzeń kosmiczna jest wspólnym zasobem, do którego prawo mają wszystkie państw świata. Państwa, które nie prowadzą jeszcze działań w przestrzeni kosmicznej, będą to robić w przyszłości. Unia uznaje zatem, że konieczne jest zapewnienie większego bezpieczeństwa w przestrzeni kosmicznej, i jest przekonana, że realizacji tego celu może sprzyjać pragmatyczny i stopniowy proces. Unia zobowiązuje się do rozwijania i wdrażania środków w zakresie przejrzystości i budowy zaufania, dzięki którym można osiągnąć zwiększone bezpieczeństwo przestrzeni kosmicznej. Unia zwraca również szczególną uwagę na zagrożenie powodowane przez śmieci kosmiczne, niezależnie od ich pochodzenia, gdyż wpływa ono na obecne i przyszłe działania.
      W dniu 18 września 2007 r. w odpowiedzi na rezolucję Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych 61/75 z dnia 6 grudnia 2006 r. Unia podkreśliła, że temu celowi służyłyby dobrowolne przepisy dotyczące działań w przestrzeni kosmicznej, zatwierdzające wzorcowe rozwiązania stosowane wśród podmiotów biorących udział w tych działaniach.
      W konkluzjach z dnia 8–9 grudnia 2008 r. Rada Unii Europejskiej poparła pierwszy projekt międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej, przewidujący uczestnictwo państw na zasadzie dobrowolności i obejmujący środki w zakresie przejrzystości i budowy zaufania; projekt ten stanowił podstawę konsultacji z głównymi państwami trzecimi, prowadzącymi działania w przestrzeni kosmicznej lub zainteresowanymi tymi działaniami, służącą wypracowaniu tekstu możliwego do zaakceptowania przez jak największą liczbę państw. W świetle konsultacji z czołowymi państwami prowadzącymi działania w przestrzeni kosmicznej Unia opracowała zmienioną wersję projektu kodeksu postępowania, na podstawie której w dniu 27 września 2010 r. Rada Unii Europejskiej udzieliła Wysokiemu Przedstawicielowi Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („Wysoki Przedstawiciel”) mandatu upoważniającego do przeprowadzenia dalszych i szerzej zakrojonych konsultacji.
      Aby uzyskać wsparcie dla unijnej propozycji odnoszącej się do o międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej i w celu zrealizowania mandatu udzielonego Wysokiemu Przedstawicielowi, Unia dąży do:

                  —

                  konsultacji z jak największą liczbą państw, które prowadzą działania w przestrzeni kosmicznej lub tymi, które jeszcze takich działań nie prowadzą, służących omówieniu tej propozycji i zebraniu opinii tych państw, w szczególności przez zorganizowanie jednego wielostronnego posiedzenia ekspertów lub kilku (maksymalnie trzech) takich posiedzeń w celu przedyskutowania tej inicjatywy,

                  —

                  zapewnienia wsparcia ekspertów dla procesu opracowania międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej.

            Działanie Unii opiera się na następujących zasadach:

                  a)

                  uznane znaczenie budowania – w wymiarze długofalowym – zrównoważoności, przewidywalności i wzmocnionego bezpieczeństwa środowiska przestrzeni kosmicznej;

                  b)

                  konieczność wypracowania jednolitego rozumienia oraz wskazania wspólnych obszarów;

                  c)

                  znaczenie krajowego i regionalnego zaakceptowania międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej w jakimkolwiek jego przyszłym kształcie.

            2.   Projekty

      2.1.   Projekt 1: Współpraca zewnętrzna: Promowanie propozycji odnoszącej się do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej

      2.1.1.   Cel projektu

      Nawiązywanie kontaktów – za pośrednictwem seminariów organizowanych na szczeblu regionalnym/subregionalnym – z potencjalnymi zainteresowanymi stronami międzynarodowego kodeksu postępowania, aby rozwijać obecną wiedzę i obecne rozumienie założeń proponowanego kodeksu.
      2.1.2.   Rezultaty projektu

                  a)

                  Zwiększona świadomość, wiedza i zwiększone rozumienie proponowanego międzynarodowego kodeksu postępowania i ciągłe jego rozwijanie.

                  b)

                  Lepsze warunki postępu politycznego.

                  c)

                  Lepsze rozumienie przez zainteresowane strony obszarów wspólnego porozumienia w zakresie potrzeby większego bezpieczeństwa przestrzeni kosmicznej oraz zgoda co do dalszych działań.

                  d)

                  Lepsza koordynacja między zainteresowanymi stronami.

                  e)

                  Wskazanie zapotrzebowania na intensywniejsze krajowe i regionalne działania sprzyjające rozwijaniu międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działalności w przestrzeni kosmicznej.

            2.1.3.   Opis projektu

                  a)

                  Planuje się maksymalnie sześć regionalnych lub subregionalnych seminariów, dla maksymalnie 30 uczestników, które w stosownych przypadkach byłyby organizowane we współpracy z międzynarodowymi, regionalnymi lub krajowymi organizacjami, zarówno rządowymi, jak i pozarządowymi.

                  b)

                  Opracowywanie i prezentowanie Unii i w odpowiednich przypadkach innym zainteresowanym stronom wyników, również drogą elektroniczną.

            2.2.   Projekt 2: Zapewnienie ogólnego wsparcia Wysokiemu Przedstawicielowi podczas posiedzeń/konsultacji z państwami

      2.2.1.   Cel projektu

                  a)

                  Zapewnienie Unii rozbudowanych informacji oraz analizy opinii i celów potencjalnych zainteresowanych stron międzynarodowego kodeksu postępowania.

                  b)

                  Wspieranie/przygotowanie/dalsze działania w odniesieniu do konsultacji prowadzonych przez Wysokiego Przedstawiciela, organizowanie skoordynowanej kampanii indywidualnych konsultacji z głównymi zainteresowanymi stronami.

                  c)

                  Dokonywanie oceny uwag zebranych dzięki udziałowi w konsultacjach prowadzonych przez Wysokiego Przedstawiciela.

            2.2.2.   Rezultaty projektu

                  a)

                  Pisemne oceny tego, w jaki sposób najlepiej nawiązywać kontakty z potencjalnymi zainteresowanymi stronami kodeksu postępowania.

                  b)

                  Pisemne oceny zebranych uwag oraz proponowanych zmian tekstu.

                  c)

                  Pisemne wkłady w wielostronne posiedzenie (posiedzenia) ekspertów.

            2.2.3.   Opis projektu

                  a)

                  Przygotowanie szeregu dokumentów pomocniczych/analiz w ramach wspierania/przygotowania/dalszych działań w odniesieniu do konsultacji prowadzonych przez Wysokiego Przedstawiciela oraz w odniesieniu do wielostronnego posiedzenia (wielostronnych posiedzeń) ekspertów.

                  b)

                  Skoordynowana kampania indywidualnych konsultacji z głównymi zainteresowanymi stronami:

                              —

                              maksymalnie 20 indywidualnych posiedzeń i spotkań informacyjnych,

                              —

                              koordynowanie wkładów w proces, również drogą elektroniczną,

                              —

                              wybór państw i organizacji podlegających takiej koordynacji zostanie dokonany na podstawie poziomu zaangażowania w kwestie bezpieczeństwa przestrzeni kosmicznej, ich wcześniejszego zaangażowania na rzecz propozycji międzynarodowego kodeksu postępowania oraz ich roli w ułatwianiu ogólnych postępów dyplomatycznych na szczeblu regionalnym i międzynarodowym.

                  c)

                  Opracowywanie i przedstawianie Wysokiemu Przedstawicielowi i w odpowiednich przypadkach innym zainteresowanym stronom wyników, również drogą elektroniczną.

            2.3.   Projekt 3: Zorganizowanie maksymalnie trzech wielostronnych posiedzeń ekspertów w celu omówienia propozycji międzynarodowego kodeksu postępowania.

      2.3.1.   Cel projektu

      Umożliwienie spotkania ekspertów w celu omówienia propozycji międzynarodowego kodeksu postępowania.
      2.3.2.   Rezultaty projektu

                  a)

                  Stworzenie forum dyskusyjnego na potrzeby proponowanego międzynarodowego kodeksu postępowania.

                  b)

                  Postępy dyplomatyczne w procesie omawiania międzynarodowego kodeksu postępowania.

            2.3.3.   Opis projektu

      Zorganizowanie maksymalnie trzech wielostronnych posiedzeń ekspertów, dla maksymalnie 160 uczestników, w pierwszych 16 miesiącach trwania projektu.

                  —

                  Proponuje się, by pierwsze posiedzenie odbyło się w Europie, a kolejne dwa – poza nią. Decyzję podejmie Wysoki Przedstawiciel na podstawie propozycji przedłożonych przez UNIDIR.

                  —

                  Decyzję co do struktury, harmonogramu i uczestnictwa podejmie Wysoki Przedstawiciel na podstawie propozycji przedłożonych przez UNIDIR.

            2.4.   Projekt 4: Koordynowanie konsorcjum ekspertów pozarządowych

      2.4.1.   Cel projektu

                  a)

                  Stworzenie niewielkiego konsorcjum – z udziałem maksymalnie 10 uczestników – uznanych ekspertów, które zapewniałoby wkład w proces rozwijania międzynarodowego kodeksu postępowania.

                  b)

                  Zapewnienie zasobów internetowych umożliwiających koordynowanie tego konsorcjum.

                  c)

                  Zapewnienie niezbędnych zasobów umożliwiających współpracę zewnętrzną, aby wspierać rozumienie kodeksu postępowania; propagowanie prowadzonych działań oraz rezultatów projektu 1 i 2.

            2.4.2.   Rezultaty projektu

                  a)

                  Zwiększony wkład głównych międzynarodowych, regionalnych i krajowych ekspertów w zakresie międzynarodowego kodeksu postępowania.

                  b)

                  Stworzenie wirtualnego forum koordynującego wkład i dyskusje ekspertów.

                  c)

                  Stworzenie wirtualnego forum wspierającego posiedzenia wielostronne określone w projekcie 2.

                  d)

                  Opracowanie niezbędnych materiałów wirtualnych i niewirtualnych.

            2.4.3.   Opis projektu

                  a)

                  Identyfikowanie i koordynowanie wkładów odpowiednich ekspertów w dziedzinie przestrzeni kosmicznej oraz zwracanie się o takie wkłady:

                              —

                              O członkostwie w konsorcjum decyduje Wysoki Przedstawiciel na podstawie propozycji przedłożonej mu przez UNIDIR.

                  b)

                  Stworzenie nowego wirtualnego forum koordynującego wkład tego konsorcjum:

                              —

                              Forum zostanie zaprojektowane tak, aby skupiało zasoby umożliwiające wspieranie projektu 2.

                  c)

                  Maksymalnie osiem posiedzeń w celu omówienia sytuacji związanej z kodeksem postępowania oraz wkłady konsorcjum, również drogą elektroniczną oraz za pośrednictwem wideokonferencji i telekonferencji.

                  d)

                  Opracowywanie i przedstawianie Wysokiemu Przedstawicielowi i w odpowiednich przypadkach innym zainteresowanym stronom wyników, również drogą elektroniczną.

                  e)

                  Rozwijanie narzędzi współpracy zewnętrznej.

            3.   Aspekty proceduralne i koordynacja

      Realizację projektów rozpocznie Komitet Sterujący z zamiarem ustalenia szczegółowych procedur i szczegółowych uzgodnień dotyczących współpracy. Komitet Sterujący będzie regularnie – co najmniej raz na sześć miesięcy – weryfikował realizację projektów, również drogą elektroniczną oraz za pośrednictwem wideokonferencji i telekonferencji.
      W skład Komitetu Sterującego wejdą przedstawiciele Wysokiego Przedstawiciela oraz UNIDIR.
      Udział państw i podmiotów niepaństwowych w wielostronnych posiedzeniach ekspertów koordynowany jest za pośrednictwem UNIDIR.
      Decyzję o miejscu oraz strukturze warsztatów i posiedzeń w związku z niniejszym projektem będzie podejmował Wysoki Przedstawiciel na podstawie propozycji przedłożonej Komitetowi Sterującemu przez UNIDIR.
      4.   Sprawozdania i ocena

      UNIDIR przedkłada Wysokiemu Przedstawicielowi sprawozdanie oraz sprawozdanie finansowe z końcem pierwszego roku realizacji projektu, starając się zsynchronizować to z cyklami sprawozdawczymi Organizacji Narodów Zjednoczonych.
      UNIDIR przedłoży Wysokiemu Przedstawicielowi sprawozdanie końcowe po zakończeniu projektu.
      UNIDIR przekaże Wysokiemu Przedstawicielowi i Komisji Europejskiej sprawozdanie z postępów i sprawozdanie dotyczące aktualnego stanu, gdy tylko zostaną sporządzone.
      5.   Czas trwania

      Przewidywany okres realizacji niniejszego projektu to 18 miesięcy.
      Wszystkie posiedzenia powinny zakończyć się trzy miesiące przed końcem realizacji projektu, tak aby w tym okresie możliwe było przeprowadzenie prac analitycznych.
      6.   Beneficjenci

      Wszystkie państwa członkowskie ONZ, w szczególności państwa prowadzące działania w przestrzeni kosmicznej.
      Zainteresowane strony pozarządowe, w tym społeczeństwo obywatelskie i przemysł.
      7.   Przedstawiciele stron trzecich

      Aby propagować na szczeblu regionalnym poczucie odpowiedzialności w odniesieniu do międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej, niniejsza decyzja może finansować uczestnictwo ekspertów spoza Unii, w tym ekspertów z odnośnych organizacji regionalnych i międzynarodowych.
      Sfinansowany zostanie udział UNIDIR we wszystkich warsztatach i posiedzeniach związanych z niniejszą decyzją.
      8.   Jednostka realizująca

      Realizację techniczną niniejszej decyzji Rady powierza się UNIDIR.
      W stosownych przypadkach UNIDIR współpracuje z instytucjami, takimi jak organizacje regionalne, ośrodki analityczne, organizacje pozarządowe i instytucje reprezentujące przemysł.
      Do wdrożenia niniejszej decyzji będzie potrzebny dodatkowy personel.


title: 2006/910/WE: Decyzja Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego

text:
               9.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 346/33

         DECYZJA RADY
   z dnia 4 grudnia 2006 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego
   (2006/910/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 i 150 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 24 października 2005 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki negocjacji dotyczących umowy odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia zawodowego.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi zawartymi w załączniku do tej decyzji.

               (3)

               Wspólnota i Stany Zjednoczone Ameryki oczekują, że współpraca ta przyniesie wzajemne korzyści, które ze strony Wspólnoty muszą stanowić uzupełnienie dwustronnych programów między państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki i stanowić wartość dodaną dla Europy.

               (4)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty w dniu 21 czerwca 2006 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Umowa między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   2.   Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przedstawicielstwo Wspólnoty Europejskiej we wspólnym komitecie, o którym mowa w art. 6 umowy, składa się z przedstawiciela Komisji wspieranego przez przedstawiciela każdego państwa członkowskiego.
   Artykuł 3
   Upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 12 ust. 1 umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 grudnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         L. LUHTANEN

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               9.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 346/34

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
   z drugiej strony
   (zwane łącznie dalej „Stronami”),
   STWIERDZAJĄC, że Deklaracja Transatlantycka przyjęta przez Wspólnotę Europejską i jej państwa członkowskie (zwana dalej „Wspólnotą Europejską”) oraz Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwany dalej „Stanami Zjednoczonymi”) w listopadzie 1990 roku w szczególny sposób odnosi się do wzmocnienia wzajemnej współpracy w różnych dziedzinach, które mają bezpośredni wpływ na obecne i przyszłe dobro ich obywateli, takich jak wymiany i wspólne projekty w dziedzinie edukacji i kultury, włącznie z wymianą pracowników naukowych i młodzieży,
   ZWAŻYWSZY, że nowa Agenda Transatlantycka przyjęta na szczycie UE–USA w grudniu 1995 roku w Madrycie odnosi się, zgodnie z działaniem IV – Budowanie mostów przez Atlantyk, do Umowy między WE/USA ustanawiającej program współpracy w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego jako do potencjalnego katalizatora dla szerokiego spektrum innowacyjnych wspólnych działań, które przyniosą bezpośrednie korzyści studentom i nauczycielom oraz odnoszą się do wprowadzenia nowych technologii w salach wykładowych, łącząc instytucje edukacyjne w Stanach Zjednoczonych Ameryki z instytucjami edukacyjnymi w Unii Europejskiej i zachęcając do wzajemnego nauczania swoich języków, historii i kultury,
   ZWAŻYWSZY, że w 1997 roku Transatlantycka Konferencja „Przerzucić most przez Atlantyk: więzi międzyludzkie” podkreśliła możliwości współpracy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w zakresie nieformalnej edukacji,
   ZWAŻYWSZY, że w czerwcu 2005 r. przywódcy zgromadzeni na szczycie waszyngtońskim UE–USA przyjęli inicjatywę wzmacniania transatlantyckiej integracji gospodarczej i wzrostu, która określiła współpracę w dziedzinie edukacji jako jedno z narzędzi „zwiększenia synergii transatlantyckiej, w miarę jak stajemy się gospodarką opartą na wiedzy” oraz zobowiązała do pracy nad „odnowieniem i wzmocnieniem umowy UE–USA w sprawie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego, co obejmuje program Fulbrighta/Unii Europejskiej, w celu pobudzenia współpracy w dziedzinie edukacji oraz transatlantyckiej wymiany między naszymi obywatelami”,
   ZWAŻYWSZY, że przyjęcie i wprowadzenie w życie Umowy z 1995 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki ustanawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego oraz Umowy z 2000 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego nadaje moc prawną zobowiązaniom Deklaracji Transatlantyckiej i stanowi przykłady niezwykle pomyślnej i wydajnej finansowo współpracy,
   UZNAJĄC istotny wkład edukacji i kształcenia w rozwój zasobów ludzkich, zdolnych do uczestnictwa w globalnej gospodarce opartej na wiedzy,
   UZNAJĄC, że współpraca w zakresie edukacji i kształcenia zawodowego powinna uzupełniać inne odpowiednie inicjatywy współpracy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki,
   UZNAJĄC znaczenie zapewnienia komplementarności z odpowiednimi inicjatywami prowadzonymi w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego przez organizacje międzynarodowe działające aktywnie w tych dziedzinach, takie jak OECD, UNESCO i Rada Europy,
   UZNAJĄC, że Strony mają wspólny interes we wzajemnej współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego,
   SPODZIEWAJĄC SIĘ uzyskania obopólnych korzyści ze wspólnych działań w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego,
   UZNAJĄC potrzebę rozszerzenia dostępu do działań wspieranych zgodnie z niniejszą Umową, w szczególności działań prowadzonych w sektorze kształcenia i szkolenia zawodowego, oraz
   PRAGNĄC ustanowić formalne podstawy w celu kontynuacji współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego,
   UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel
   Niniejsza Umowa odnawia program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego (zwany dalej „Programem”) z 2000 r., pierwotnie ustanowiony zgodnie z Umową zawartą w 1995 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki ustanawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej Umowy:

               1)

               „instytucje szkolnictwa wyższego” oznacza każdą instytucję zgodnie ze stosowanymi przepisami prawnymi lub praktykami, która oferuje możliwość uzyskania kwalifikacji lub dyplomów na poziomie szkolnictwa wyższego, niezależnie od nazwy danej instytucji;

               2)

               „instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego” oznacza organy publiczne, półpubliczne lub prywatne wszystkich typów, które bez względu na ich przeznaczenie, zgodnie ze stosowanymi przepisami prawa i praktykami, projektują lub podejmują programy kształcenia i szkolenia zawodowego, doskonalenia zawodowego, uaktualniającego szkolenia zawodowego lub przekwalifikowania; oraz

               3)

               „studenci” oznacza wszystkie osoby będące słuchaczami kursów lub programów szkoleniowych i nauki, prowadzonych przez instytucje szkolnictwa wyższego lub instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego, określone w niniejszym artykule.

         Artykuł 3
   Cele
   1.   Program ma następujące cele ogólne:

               a)

               promowanie wzajemnego zrozumienia między narodami Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych z uwzględnieniem lepszej znajomości ich języków, kultur i instytucji; oraz

               b)

               poprawę jakości rozwoju zasobów ludzkich zarówno we Wspólnocie Europejskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych, z uwzględnieniem nabywania umiejętności niezbędnych do sprostania wyzwaniom stawianym przez światową gospodarkę opartą na wiedzy.

         2.   Program ma następujące cele szczególne:

               a)

               zacieśnienie współpracy między Wspólnotą Europejską a USA w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego;

               b)

               przyczynianie się do rozwoju instytucji szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego;

               c)

               wspieranie osobistego rozwoju poszczególnych uczestników, zarówno dla ich własnej korzyści, jak również dla ogólnego celu programu; oraz

               d)

               wspieranie transatlantyckich wymian między obywatelami UE i USA.

         3.   Program ma następujące cele operacyjne:

               a)

               wzmacnianie współpracy między instytucjami szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego w celu wspierania wspólnych programów nauczania oraz mobilności;

               b)

               poprawa jakości transatlantyckiej mobilności studentów poprzez promowanie przejrzystości, wzajemnego uznawania kwalifikacji oraz okresów studiów i szkolenia, a także, w stosownych przypadkach, przenoszenia uzyskanych zaliczeń;

               c)

               wzmacnianie współpracy między organizacjami publicznymi i prywatnymi aktywnie działającymi w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego w celu zachęcania do dyskusji i wymiany doświadczeń w obszarach polityki; oraz

               d)

               wspieranie transatlantyckiej mobilności specjalistów, w celu poprawy wzajemnego zrozumienia zagadnień związanych ze stosunkami UE/USA.

         Artykuł 4
   Zasady
   Współpracą wynikającą z niniejszej Umowy rządzą następujące zasady:

               1)

               Pełne poszanowanie dla obowiązków państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz autonomii instytucji szkolnictwa wyższego oraz instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego;

               2)

               Wzajemne korzyści z działań podjętych zgodnie z niniejszą Umową;

               3)

               Szeroki udział w różnych państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki; oraz

               4)

               Uznanie pełnej różnorodności kulturowej, społecznej i gospodarczej Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki.

         Artykuł 5
   Działania w ramach programu
   Program jest prowadzony poprzez środki działania, określone w załączniku, który stanowi integralną część niniejszej Umowy.
   Artykuł 6
   Wspólny Komitet
   1.   Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet. W skład Komitetu wchodzi równa liczba przedstawicieli każdej Strony.
   2.   Wspólny Komitet ma następujące funkcje:

               a)

               przegląd wspólnych działań, przewidzianych w niniejszej Umowie; oraz

               b)

               przedstawianie Stronom co dwa lata sprawozdania dotyczącego poziomu, statusu oraz efektywności współpracy realizowanej na mocy niniejszej Umowy.

         3.   Wspólny Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata lub według wspólnych ustaleń Stron, a posiedzenia odbywają się na przemian we Wspólnocie Europejskiej i Stanach Zjednoczonych Ameryki.
   4.   Decyzje Wspólnego Komitetu zapadają w drodze konsensu. Na każdym posiedzeniu sporządza się protokół obejmujący rejestr decyzji oraz głównych zagadnień rozpatrywanych na tym posiedzeniu. Protokół ten zatwierdzają osoby wybrane z każdej ze Stron do wspólnego przewodniczenia posiedzeniom i wraz ze sprawozdaniem składanym co dwa lata udostępniany jest na odpowiednim posiedzeniu urzędników szczebla ministerialnego każdej ze Stron.
   Artykuł 7
   Monitorowanie i ocena
   Program jest monitorowany i oceniany, w miarę potrzeby, na zasadzie wzajemnej współpracy. Pozwala to, jeżeli jest to niezbędne, na zmianę kierunku działań w świetle potrzeb i możliwości, które wynikną w trakcie realizacji programu.
   Artykuł 8
   Finansowanie
   1.   Działania w ramach niniejszej Umowy są zależne od dostępności funduszy oraz stosowanych przepisów ustawowych i wykonawczych, polityk i programów Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki. Finansowanie będzie odbywać się, w możliwym zakresie, na podstawie współmierności funduszy przez obie Strony. Strony starają się zaproponować Program działania o porównywalnych korzyściach i zakresie.
   2.   Koszty poniesione przez lub w imieniu Wspólnego Komitetu pokrywa Strona, przed którą ponoszą odpowiedzialność członkowie. Koszty, poza kosztami podróży i zakwaterowania, bezpośrednio związane z posiedzeniami Wspólnego Komitetu, pokrywa Strona przyjmująca.
   Artykuł 9
   Wjazd personelu
   Każda ze Stron podejmuje wszelkie wysiłki w celu ułatwienia wjazdu na i wyjazdu z jej terytorium personelu, materiałów i sprzętu drugiej Strony zaangażowanych lub wykorzystywanych w ramach współpracy na mocy niniejszej Umowy.
   Artykuł 10
   Inne umowy
   Niniejsza Umowa nie zastępuje ani w żaden inny sposób nie wpływa na inne umowy lub działania jakiegokolwiek państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki w tych dziedzinach.
   Artykuł 11
   Terytorialny zakres stosowania niniejszej Umowy
   Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki.
   Artykuł 12
   Wejście w życie i rozwiązanie Umowy
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie, w której Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie, że ich wymagania prawne w odniesieniu do wejścia w życie niniejszej Umowy zostały spełnione, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. Niniejsza Umowa zastępuje w całości Umowę zawartą w 2000 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego.
   2.   Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez osiem lat i może być przedłużona lub zmieniona w drodze wzajemnego porozumienia na piśmie.
   Zmiany lub przedłużenia wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie, w której Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie, że ich wymagania dla wejścia w życie umowy przewidującej dane zmiany lub przedłużenie zostały spełnione.
   3.   Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana w dowolnym momencie przez każdą ze Stron w drodze pisemnego zawiadomienia z zachowaniem dwunastomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Wygaśnięcie lub rozwiązanie niniejszej Umowy nie ma wpływu na ważność lub czas trwania istniejących wcześniej uzgodnień poczynionych w ramach Umowy.
   Artykuł 13
   Niniejszą Umowę sporządzono w Wiedniu, dnia dwudziestego pierwszego czerwca 2006 r. w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, czeskim, duńskim, niderlandzkim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym każdy z tych dokumentów jest jednakowo autentyczny. W przypadku rozbieżności, znaczenie nadrzędne ma wersja w języku angielskim.

      W DOWÓD CZEGO, odpowiednio upoważnieni niżej podpisani złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunitá Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         Por los Estados Unidos de América
         Za Spojené státy americké
         For Amerikas Forenede Stater
         Für die Vereinigten Staaten von Amerika
         Ameerika Ühendriikide nimel
         Για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
         For the United States of America
         Pour les États-Unis d'Amérique
         Per gli Stati Uniti d'America
         Amerikas Savienoto Valstu vārdā
         Jungtinių Amerikos Valstijų vardu
         az Amerikai Egyesült Államok részéről
         Għall-Istati Uniti ta'l-Amerika
         Voor de Verenigde Staten van Amerika
         W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki
         Pelos Estados Unidos da América
         Za Spojené štáty americké
         Za Združene države Amerike
         Amerikan yhdysvaltojen puolesta
         På Amerikas förenta staters vägnar

   ZAŁĄCZNIK
   DZIAŁANIA
   Działanie 1 – Projekty wspólnych konsorcjów Wspólnoty Europejskiej/Stanów Zjednoczonych Ameryki

               1.

               Strony zapewniają wsparcie dla instytucji szkolnictwa wyższego oraz instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego, które tworzą wspólne konsorcja WE/USA w celu uruchomienia wspólnych projektów w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego.

               2.

               Każde wspólne konsorcjum musi być utworzone przez wielostronne partnerstwo WE i USA instytucji szkolnictwa wyższego oraz instytucji kształcenia i szkolenia zawodowego.

               3.

               W projektach wspólnych konsorcjów należy zasadniczo uwzględnić transatlantycką mobilność studentów w ramach wspólnych programów nauczania, celem zapewnienia parytetu w ich przepływie w każdym kierunku oraz należy przewidywać odpowiednie przygotowanie językowe i kulturowe.

               4.

               Właściwe władze z każdej strony wspólnie uzgodnią dziedziny, które kwalifikują się do działań w ramach wspólnych konsorcjów WE/USA, w oparciu o dziedziny priorytetowe, które są kluczowe dla współpracy WE–USA.

         Działanie 2 – Projekty (kontynuacja) wspierające mobilność
   Strony mogą wspierać finansowo mobilność studentów w konsorcjach instytucji szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego, które mają na swoim koncie osiągnięcia w zakresie doskonałości w realizacji wspólnych projektów finansowanych przez Strony.
   Działanie 3 – Środki w ramach danej polityki
   Strony mogą wspierać finansowo wielostronne projekty, w które zaangażowane są organizacje aktywnie działające w dziedzinie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego, celem wzmocnienia współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi w zakresie rozwoju szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego. Środki w ramach danej polityki mogą obejmować badania, konferencje, seminaria, grupy robocze, ćwiczenia porównawcze i mogą dotyczyć kwestii horyzontalnych z zakresu szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego, w tym uznawanie kwalifikacji.
   Działanie 4 – Dotacje w ramach programu „Schuman-Fulbright”
   Strony mają zamiar przyznawać stypendia przeznaczone dla wysoko wykwalifikowanych specjalistów (w tym specjalistów w trakcie zaawansowanego kształcenia na uniwersytetach i w uczelniach zawodowych), pragnących rozpocząć studia lub szkolenia, w dziedzinach mających szczególne znaczenie dla stosunków UE/USA, które zostałyby wspólnie określone przez Strony. W celu promowania stypendiów w ramach programu „Schuman-Fulbright” i wspierania beneficjentów Strony mogą udzielać wsparcia finansowego organizacjom wspólnie przez nie wyznaczonym.
   Działanie 5 – Stowarzyszenie absolwentów
   Strony mogą udzielać wsparcia finansowego stowarzyszeniom absolwentów skupiającym studentów, którzy uczestniczyli w wymianach wspieranych przez program współpracy UE/USA w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego. Stowarzyszenia absolwentów mogą być prowadzone przez organizacje, które Strony wspólnie wyznaczają.
   ADMINISTRACJA PROGRAMU
   Administrację wspomnianych działań wykonują właściwi urzędnicy obu Stron. Zadania te mogą obejmować:

               1.

               Decydowanie o zasadach i procedurach dotyczących przedstawiania wniosków, włącznie z przygotowaniem wspólnego zestawu wytycznych dla wnioskodawców;

               2.

               Ustanowienie harmonogramu publikacji zaproszenia do składania wniosków, składania i selekcji wniosków;

               3.

               Dostarczanie informacji o Programie i jego realizację;

               4.

               Mianowanie doradców akademickich i ekspertów;

               5.

               Rekomendowanie właściwym władzom każdej ze Stron projektów do finansowania;

               6.

               Zarządzanie finansami; oraz

               7.

               Wspieranie opartego na współpracy podejścia do monitorowania i oceny programu.

         Zasadniczo Wspólnota Europejska będzie udzielać wsparcia do wykorzystania przez wspólnotowych partnerów projektu; Stany Zjednoczone będą udzielać wsparcia partnerom projektu z USA. Strony mogą udzielać wsparcia w formie zryczałtowanych dotacji, skali kosztów jednostkowych i/lub stypendiów.
   ŚRODKI WSPARCIA TECHNICZNEGO
   Fundusze można wykorzystywać na zakup usług niezbędnych dla realizacji programu. W szczególności Strony mogą korzystać z usług ekspertów, organizować seminaria, kolokwia lub inne spotkania, które mogą ułatwić realizację Programu oraz mogą podejmować działania w zakresie oceny, informacji, publikacji i upowszechniania działań.