title: 2009/223/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/201

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006
   (2009/223/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 216/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (4), w szczególności jego art. 60,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0118/2008),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego absolutorium z wykonania budżetu Agencji na rok budżetowy 2006;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 16.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 47.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/202

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   zawierającej uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego na rok budżetowy 2006
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 216/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (4), w szczególności jego art. 60,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0118/2008),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2006 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania zostały przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 24 kwietnia 2007 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego absolutorium z wykonania budżetu Fundacji za rok budżetowy 2005 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi

                           —

                           odnotował niski poziom wykorzystania środków na zobowiązania i płatności (odpowiednio 69 % i 32 %) z zakresu wydatków operacyjnych oraz wysoki poziom anulacji w przypadku środków przeniesionych z poprzedniego roku budżetowego,

                           —

                           odnotował niesprostanie zadaniu wprowadzenia zarządzania kosztami działań, pomimo iż przewiduje je – wraz z postanowieniami odnoszącymi się do budżetu ogólnego – rozporządzenie finansowe agencji, mające na celu umożliwienie lepszej kontroli wydajności,

                           —

                           wyraził żal w związku z faktem nieprzyjęcia przez radę zarządzającą do końca roku 2005 minimalnych standardów kontroli wewnętrznej oraz w związku z tym, że z końcem roku 2005 agencja nadal nie dysponowała systemem zapewniającym, iż opłaty pobierane od klientów z tytułu świadczonych usług są wystarczające do pokrycia kosztów tychże usług;

   Kwestie ogólne, które odnoszą się do zagadnień horyzontalnych dotyczących agencji UE, a tym samym mają znaczenie także dla procedur udzielania absolutorium poszczególnym agencjom

               1.

               zauważa, że w 2006 r. budżety 24 agencji i innych organów zdecentralizowanych skontrolowanych przez Trybunał Obrachunkowy wyniosły ogółem 1 080,5 mln EUR (największym budżetem, w wysokości 271 mln EUR, dysponowała Europejska Agencja Odbudowy, a budżetem najmniejszym, wynoszącym 5 mln EUR – Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL));

               2.

               zaznacza, że do zewnętrznych organów UE podlegających procedurze kontroli i udzielania absolutorium należą obecnie nie tylko tradycyjne agencje regulacyjne, lecz również agencje wykonawcze utworzone w celu realizacji konkretnych programów, a w najbliższej przyszłości będą to także wspólne przedsięwzięcia ustanowione w formie partnerstw publiczno-prywatnych (wspólne inicjatywy technologiczne);

               3.

               zauważa, że w przypadku Parlamentu liczba agencji podlegających procedurze udzielania absolutorium zmieniała się w sposób następujący: rok budżetowy 2000: 8; 2001: 10; 2002: 11; 2003: 14; 2004: 14; 2005: 16; 2006: 20 agencji regulacyjnych i 2 agencje wykonawcze (nie licząc 2 agencji kontrolowanych przez Trybunał Obrachunkowy, lecz podlegających wewnętrznej procedurze udzielania absolutorium);

               4.

               stwierdza zatem, że proces kontroli/udzielania absolutorium stał się uciążliwy i nieproporcjonalny, biorąc pod uwagę względną wysokość budżetów agencji/organów zdecentralizowanych; zobowiązuje właściwą komisję parlamentarną do przeprowadzenia szeroko zakrojonego przeglądu procesu udzielania absolutorium agencjom i organom zdecentralizowanym z myślą o opracowaniu prostszego i bardziej racjonalnego podejścia, uwzględniając fakt, że w przyszłych latach trzeba będzie sporządzać oddzielne sprawozdania z udzielenia absolutorium coraz większej liczbie organów;

         Rozważania podstawowe

               5.

               zwraca się do Komisji, aby przed utworzeniem nowej agencji lub reformą agencji istniejącej przedstawiała jednoznaczne informacje dotyczące następujących aspektów: rodzaj agencji, cele agencji, wewnętrzna struktura zarządzania, produkty, usługi, główne procedury, grupa docelowa, klienci agencji i zainteresowane strony, oficjalne stosunki z podmiotami zewnętrznymi, odpowiedzialność za budżet, planowanie finansowe oraz polityka kadrowa;

               6.

               nalega, aby prace każdej agencji regulowane były sporządzaną przez agencję i właściwą DG roczną umową dotyczącą działalności, która powinna zawierać główne cele na nadchodzący rok, ramy finansowe oraz jasne wskaźniki umożliwiające pomiar wyników;

               7.

               nalega, aby działalność agencji podlegała regularnej kontroli (oraz kontroli ad hoc) Trybunału Obrachunkowego lub innego niezależnego audytora; uważa, że kontrole te nie powinny ograniczać się do tradycyjnych elementów zarządzania finansami i właściwego wykorzystania finansów publicznych, lecz powinny dotyczyć również efektywności i skuteczności administracji oraz obejmować ocenę każdej agencji pod kątem zarządzania finansami;

               8.

               jest zdania, że w przypadku agencji, które stale zawyżają swe potrzeby budżetowe, należy zastosować potrącenia techniczne w oparciu o liczbę nieobsadzonych stanowisk; wyraża opinię, że w perspektywie długoterminowej doprowadzi to do zmniejszenia dochodów przeznaczonych dla agencji, a więc również obniżenia kosztów administracyjnych;

               9.

               za poważny problem uznaje ustalenie, że pewne agencje skrytykowane zostały za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zamówień publicznych, rozporządzenia finansowego, regulaminu pracowniczego itp.; uważa, że główną tego przyczyną jest fakt, iż większość przepisów i rozporządzenie finansowe wprowadzono z myślą o większych instytucjach, a większość mniejszych agencji nie dysponuje masą krytyczną umożliwiającą spełnienie tych wymogów regulacyjnych; dlatego zwraca się do Komisji o szybkie znalezienie rozwiązania w celu poprawy efektywności poprzez połączenie funkcji administracyjnych rozmaitych agencji, co pozwoli osiągnąć masę krytyczną (przy uwzględnieniu niezbędnych zmian podstawowych przepisów regulujących działalność agencji i ich budżetową niezależność) lub o pilne opracowanie szczegółowych przepisów dla agencji (w szczególności przepisów wykonawczych), które umożliwią agencjom pełną zgodność z wymogami;

               10.

               nalega, aby podczas opracowywania wstępnego projektu budżetu Komisja uwzględniała wyniki wykonania budżetu przez poszczególne agencje w poprzednich latach, zwłaszcza w roku n-1, oraz dokonywała odpowiedniej rewizji budżetu wnioskowanego przez poszczególne agencje; zwraca się do właściwej komisji o honorowanie tej rewizji, a jeśli Komisja jej nie dokona, do wprowadzenia zmian w omawianym budżecie, tak aby odpowiadał on realistycznej kwocie dostosowanej do możliwości wykonania budżetu przez omawianą agencję;

               11.

               przypomina o swojej decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2005, w której zwrócił się do Komisji z prośbą o przedstawianie co pięć lat analizy wartości dodanej każdej działającej agencji; zachęca wszystkie właściwe instytucje, aby w przypadku negatywnej oceny wartości dodanej agencji podjęły niezbędne kroki, zmieniając mandat tej agencji lub ją likwidując; zwraca uwagę, że w 2007 r. Komisja nie przeprowadziła ani jednej oceny; nalega, aby Komisja przedstawiła przynajmniej pięć takich ocen przed podjęciem decyzji w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2007, zaczynając od najstarszych agencji;

               12.

               uważa, że należy szybko wprowadzić zalecenia Trybunału Obrachunkowego, a poziom subsydiów wypłacanych agencjom dostosować do ich faktycznych potrzeb finansowych; uważa ponadto, że poprawki do ogólnego rozporządzenia finansowego należy włączyć do ramowego rozporządzenia finansowego agencji i szczegółowych rozporządzeń finansowych poszczególnych agencji;

         Sposób przedstawienia danych sprawozdawczych

               13.

               zauważa, że agencje nie stosują jednego standardowego podejścia, jeśli chodzi o sposób przedstawienia ich działalności w przedmiotowym roku budżetowym oraz ich rachunków i sprawozdań w sprawie zarządzania budżetem i finansami, ani jeśli chodzi o wskazanie, czy dyrektor agencji powinien sporządzić poświadczenie wiarygodności; zauważa, że nie wszystkie agencje dokonują wyraźnego rozróżnienia pomiędzy a) przedstawieniem pracy agencji społeczeństwu a b) sprawozdaniami technicznymi z zarządzania budżetem i finansami;

               14.

               zauważa, że chociaż stałe instrukcje Komisji dotyczące przygotowywania sprawozdań z działalności nie wymagają jednoznacznie od agencji sporządzenia poświadczenia wiarygodności, wielu dyrektorów poświadczenia takie sporządziło w odniesieniu do roku 2006, a w jednym przypadku zostało wniesione istotne zastrzeżenie;

               15.

               przypomina ust. 41 rezolucji z dnia 12 kwietnia 2005 r. (7), w którym zachęcał dyrektorów agencji, aby odtąd do swojego rocznego sprawozdania z działalności, które jest przedstawiane razem z informacjami finansowymi i na temat zarządzania, dołączali poświadczenie wiarygodności dotyczące zgodności z prawem i prawidłowości operacji, podobne do oświadczeń podpisywanych przez dyrektorów generalnych Komisji;

               16.

               zwraca się do Komisji o wprowadzenie odpowiednich zmian do jej stałych instrukcji dla agencji;

               17.

               proponuje ponadto, aby Komisja podjęła współpracę z agencjami w celu sporządzenia zharmonizowanego modelu, który obowiązywałby wszystkie agencje i organy zdecentralizowane i zawierał wyraźne rozróżnienie pomiędzy

                           —

                           przeznaczonym dla ogółu czytelników sprawozdaniem rocznym z działalności, pracy i osiągnięć danego organu,

                           —

                           sprawozdaniami finansowymi i sprawozdaniem z wykonania budżetu,

                           —

                           sprawozdaniem z działalności podobnym do sprawozdań z działalności dyrektorów generalnych Komisji,

                           —

                           poświadczeniem wiarygodności podpisywanym przez dyrektora organu wraz z ewentualnymi zastrzeżeniami lub uwagami, które dyrektor uzna za warte uwzględnienia przez organ udzielający absolutorium;

         Ogólne ustalenia Trybunału Obrachunkowego

               18.

               zwraca uwagę na ustalenie Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 10.29 (8), zgodnie z którym transfer środków na subsydia dokonywany przez Komisję z budżetu wspólnotowego nie jest oparty na wystarczająco uzasadnionych oszacowaniach potrzeb finansowych agencji oraz że fakt ten w połączeniu z wysokością środków przeniesionych prowadzi do dysponowania przez agencje znacznymi zasobami finansowymi; ponadto zwraca uwagę na zalecenie Trybunału, aby poziom subsydiów wypłacanych agencjom był zgodny z ich faktycznymi potrzebami;

               19.

               zauważa, że na koniec 2006 r. 14 agencji wciąż nie wprowadziło systemu księgowego ABAC (sprawozdanie roczne, przypis do pkt 10.31);

               20.

               odnotowuje uwagę Trybunału (sprawozdanie roczne, pkt 1.25) dotyczącą rozliczeń międzyokresowych biernych za niewykorzystane urlopy, które są uwzględniane przez niektóre agencje; zaznacza, że w poświadczeniu wiarygodności Trybunał zgłosił zastrzeżenia w przypadku trzech agencji (Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP), CEPOL i Europejska Agencja Kolejowa) w odniesieniu do roku 2006 (2005 r.: CEDEFOP, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejska Agencja Odbudowy);

         Kontrola wewnętrzna

               21.

               przypomina, że zgodnie z art. 185 ust. 3 rozporządzenia finansowego audytor wewnętrzny Komisji jest również audytorem wewnętrznym agencji regulacyjnych, które otrzymują dotacje pokrywane z budżetu UE; zaznacza, że audytor wewnętrzny podlega zarządowi i dyrektorowi danej agencji;

               22.

               zwraca uwagę na zastrzeżenie zawarte w rocznym sprawozdaniu z działalności audytora wewnętrznego za 2006 r. o następującej treści:
               „Audytor wewnętrzny Komisji nie może właściwie wypełnić określonych w art. 185 rozporządzenia finansowego obowiązków wewnętrznego audytora organów wspólnotowych z powodu braku zasobów kadrowych”;

               23.

               przyjmuje jednak do wiadomości uwagę audytora wewnętrznego, który w rocznym sprawozdaniu z działalności za 2006 r. stwierdza, że od 2007 r. wszystkie agencje regulacyjne będą corocznie podlegały kontroli wewnętrznej przeprowadzanej przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS) dysponującą dodatkowymi zasobami kadrowymi przyznanymi przez Komisję;

               24.

               zwraca uwagę na coraz większą liczbę agencji regulacyjnych i wykonawczych oraz wspólnych przedsięwzięć, które na mocy art. 185 rozporządzenia finansowego podlegają kontroli przeprowadzanej przez IAS; zwraca się do Komisji o poinformowanie właściwej komisji parlamentarnej, czy zasoby kadrowe, którymi dysponuje IAS, będą wystarczające do przeprowadzania corocznych kontroli wszystkich takich organów w przyszłych latach;

               25.

               zauważa, że zgodnie z wymogiem określonym w art. 72 ust. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002 każdego roku każda agencja przesyła organowi udzielającemu absolutorium oraz Komisji sprawozdanie sporządzone przez dyrektora, podsumowujące liczbę i rodzaj kontroli wewnętrznych przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego oraz zalecenia i działania podjęte odnośnie do tych zaleceń; zwraca się do agencji o sprecyzowanie, czy wymaganie to jest spełniane, a jeśli tak – to w jaki sposób;

               26.

               w odniesieniu do zdolności do przeprowadzania kontroli wewnętrznych – zwłaszcza w mniejszych agencjach – zwraca uwagę na propozycję, którą w dniu 14 września 2006 r. audytor wewnętrzny przedstawił właściwej komisji parlamentarnej, a która dotyczy zezwolenia mniejszym agencjom na zakup usług z zakresu kontroli wewnętrznej od sektora prywatnego;

         Ocena agencji

               27.

               przypomina wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji (9) uzgodnione na posiedzeniu pojednawczym przed posiedzeniem Rady ECOFIN ds. budżetu w dniu 13 lipca 2007 r., w którym apelowano o spis agencji, które Komisja zamierza ocenić, oraz spis już ocenionych agencji wraz z podsumowaniem najważniejszych ustaleń;

         Procedury dyscyplinarne

               28.

               zauważa, że ze względu na swoją wielkość poszczególne agencje mają trudności z tworzeniem rad dyscyplinarnych ad hoc złożonych z pracowników znajdujących się na odpowiednim szczeblu hierarchii zawodowej oraz że IDOC (Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych) Komisji nie jest organem właściwym dla agencji; wzywa agencje do rozważenia możliwości utworzenia międzyagencyjnej rady dyscyplinarnej;

         Projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego

               29.

               przypomina projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych przedstawiony przez Komisję (COM(2005) 59), którego celem było ustanowienie horyzontalnych ram dla tworzenia, struktury, funkcjonowania, oceny i kontroli europejskich agencji regulacyjnych; zauważa, że projekt ten stanowi pożyteczną inicjatywę w ramach wysiłków zmierzających do racjonalizacji tworzenia i działania agencji; zwraca uwagę na stwierdzenie Komisji zawarte w sprawozdaniu podsumowującym za 2006 r. (pkt 3.1, COM(2007) 274), że chociaż po opublikowaniu projektu postępy w negocjacjach utknęły w martwym punkcie, pod koniec 2006 r. ponownie podjęto merytoryczną dyskusję, tym razem na forum Rady; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że dalsze postępy w kierunku przyjęcia projektu nie były możliwe;

               30.

               w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przedstawienia komunikatu w sprawie przyszłości agencji regulacyjnych w roku 2008;

         Agencje samofinansujące się

               31.

               przypomina, że w przypadku dwóch agencji samofinansujących się absolutorium dyrektorowi udziela rada administracyjna; zauważa, że obydwie agencje odnotowują wysokie skumulowane nadwyżki z przychodów z opłat przeniesionych z lat ubiegłych:

                           —

                           Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 281 mln EUR (10),

                           —

                           Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin – środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych: 18 mln EUR (11);

         Uwagi szczegółowe

               32.

               zwraca uwagę na ustalenie zawarte w sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego za 2006 r., który stwierdza, iż z końcem 2006 r. środki przeniesione w tytule II (wydatki administracyjne) były równe około 40 % zobowiązań, a w tytule III (niezróżnicowane wydatki operacyjne) wyniosły ponad 50 % zobowiązań, zaś w tych samych tytułach anulowano ponad 15 % środków;

               33.

               przyjmuje do wiadomości odpowiedź agencji, zgodnie z którą w 2006 r. poziom przeniesionych środków był wysoki, ponieważ agencja nadal musiała zlecać ponad połowę swoich zadań krajowym władzom lotniczym państw członkowskich i do końca roku nie wpłynęła jeszcze znaczna część faktur;

               34.

               wyraża zaniepokojenie kolejnym ustaleniem Trybunału, że w odniesieniu do działalności certyfikacyjnej w 2006 r. system analizy kosztów agencji wykazał koszty wynoszące około 48 mln EUR przy dochodach w wysokości około 35 mln EUR;

               35.

               odnotowuje, że w roku budżetowym 2006 r. agencja dysponowała środkami z budżetu ogólnego Unii Europejskiej w wysokości 31,9 mln EUR na pokrycie zobowiązań i płatności;

               36.

               zauważa, że Trybunał nalega, aby agencja we współpracy z Komisją dokonała przeglądu obecnego systemu opłat i dopilnowała, aby pobierane opłaty uzasadniały i pokrywały koszty ponoszone w związku z działalnością certyfikacyjną;

               37.

               wzywa agencję i Komisję do dokonania przeglądu struktury opłat agencji w celu utrzymania w równowadze kosztów poniesionych na działalność certyfikacyjną oraz uzyskanych z tego tytułu dochodów;

               38.

               przyjmuje do wiadomości odpowiedź agencji, że rozporządzenie w sprawie opłat i honorariów (rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2007 (12)), które weszło w życie w dniu 1 czerwca 2007 r., powinno generować przychody wystarczające do pokrycia działalności certyfikacyjnej;

               39.

               zaznacza, że w bilansie agencji należności krótkoterminowe wyniosły około 14 mln EUR, z czego 20 % stanowiły należności starsze niż trzy miesiące; wzywa agencję do wdrożenia skutecznego systemu zarządzania wierzytelnościami, obejmującego ewentualnie pobieranie odsetek od opóźnionych płatności;

               40.

               na podstawie sprawozdania finansowego zauważa, że kwota 5,05 mln EUR stanowiąca wynik budżetowy za 2006 r. została zapisana jako kwota zadłużenia należna Komisji;

               41.

               zwraca uwagę na zawartą w poświadczeniu wiarygodności wydanym przez urzędnika zatwierdzającego informację, że po kontroli przeprowadzonej przez IAS w lipcu 2006 r. podjęto odpowiednie działania w celu wykonania głównych zaleceń tej służby;

               42.

               zwraca uwagę na zawartą w rocznym sprawozdaniu z działalności agencji informację, że utrzymywała się niepewność co do budżetu operacyjnego agencji, co było spowodowane głównie niskimi dochodami z opłat i honorariów; deficyt został pokryty z dotacji wspólnotowej, lecz miało to skutki dla działalności agencji finansowanej z tej dotacji;

               43.

               zauważa jednak, że w 2006 r. w agencji wiele stanowisk należących do grup zaszeregowania AD6 i AD7 pozostawało nieobsadzonych.

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 16.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 47.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 187 z 15.7.2008, s. 156.

      (7)  Rezolucja Parlamentu Europejskiego zawierająca uwagi dołączone do decyzji w sprawie absolutorium dla dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003 (Dz.U. L 196 z 27.7.2005, s. 145).

      (8)  Dz.U. C 273 z 15.11.2007, s. 1.

      (9)  Dokument Rady DS 605/1/07 Rev1.

      (10)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 141).

      (11)  Źródło: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Urzędu (Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 135).

      (12)  Dz.U. L 140 z 1.6.2007, s. 3.


title: Decyzja Komisji z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie mianowania niektórych członków Rady Naukowej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych

text:
               14.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/2

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 stycznia 2017 r.
   w sprawie mianowania niektórych członków Rady Naukowej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych
   (2017/C 13/02)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/743/UE z dnia 3 grudnia 2013 r. ustanawiającą program szczegółowy wdrażający program „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) i uchylającą decyzje 2006/971/WE, 2006/972/WE, 2006/973/WE, 2006/974/WE i 2006/975/WE (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją C(2013) 8915 (2) (zmienioną następnie decyzją C(2015) 58 (3)) Komisja powołała Europejską Radę ds. Badań Naukowych („ERBN”) na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. w celu realizacji działań w ramach części I „Doskonała baza naukowa” odnoszących się do celu szczegółowego „Europejska Rada ds. Badań Naukowych (ERBN)”, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) decyzji 2013/743/UE.

               (2)

               Europejska Rada ds. Badań Naukowych składa się z niezależnej Rady Naukowej, o której mowa w art. 7 decyzji 2013/743/UE, oraz specjalnej jednostki ds. realizacji, o której mowa w art. 8 wspomnianej decyzji.

               (3)

               Zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji C(2013) 8915 w skład Rady Naukowej wchodzą: przewodniczący ERBN oraz 21 innych członków.

               (4)

               Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit trzeci decyzji 2013/743/UE członkowie Rady Naukowej są mianowani na kadencję trwającą maksymalnie cztery lata, z możliwością jednokrotnego przedłużenia. Powinni być oni mianowani w sposób zapewniający ciągłość prac Rady Naukowej.

               (5)

               Druga kadencja jednego z członków Rady Naukowej dobiega końca.

               (6)

               Pierwsza kadencja siedmiu członków Rady Naukowej dobiega końca i trzech członków nie będzie się ubiegać o drugą kadencję.

               (7)

               Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi decyzji 2013/743/UE, członków Rady Naukowej mianuje Komisja po przeprowadzeniu niezależnej i przejrzystej procedury ich wyznaczenia uzgodnionej z Radą Naukową i obejmującej konsultacje ze środowiskiem naukowym oraz sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady. W tym właśnie celu powołano stały komitet do celów identyfikacji przyszłych członków Rady Naukowej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych. Komitet przedstawił Komisji zalecenia w kwestii mianowania czterech nowych członków Rady Naukowej i przedłużenia mandatu czterech członków Rady Naukowej na drugą kadencję, które zostały przyjęte,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Profesor Paola BOVOLENTA zostaje mianowana członkiem Rady Naukowej ERBN na pierwszą kadencję, upływającą z dniem 31 grudnia 2020 r.
   Profesor Eveline CRONE zostaje mianowana członkiem Rady Naukowej ERBN na pierwszą kadencję rozpoczynającą się dnia 1 kwietnia 2017 r. i upływającą z dniem 31 grudnia 2020 r.
   Profesor Andrzej JAJSZCZYK zostaje mianowany członkiem Rady Naukowej ERBN na pierwszą kadencję, upływającą z dniem 31 grudnia 2020 r.
   Profesor Giulio SUPERTI-FURGA zostaje mianowany członkiem Rady Naukowej ERBN na pierwszą kadencję, upływającą z dniem 31 grudnia 2020 r.
   Profesor Klaus BOCK zostaje mianowany członkiem Rady Naukowej ERBN na drugą kadencję, upływającą z dniem 31 grudnia 2018 r.
   Profesor Athene DONALD zostaje mianowana członkiem Rady Naukowej ERBN na drugą kadencję, upływającą z dniem 31 grudnia 2018 r.
   Profesor Eva KONDOROSI zostaje mianowana członkiem Rady Naukowej ERBN na drugą kadencję, upływającą z dniem 31 grudnia 2018 r.
   Profesor Reinhilde VEUGELERS zostaje mianowana członkiem Rady Naukowej ERBN na drugą kadencję, upływającą z dniem 31 grudnia 2018 r.
   Artykuł 2
   Aktualny skład Rady Naukowej ERBN zamieszczono w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 stycznia 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Carlos MOEDAS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 965.

      (2)  Decyzja Komisji C(2013) 8915 z dnia 12 grudnia 2013 r. ustanawiająca Europejską Radę ds. Badań Naukowych (Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 23).

      (3)  Decyzja Komisji C(2015) 58 z dnia 17 lutego 2015 r. zmieniająca decyzję C(2013) 8915 ustanawiającą Europejską Radę ds. Badań Naukowych (Dz.U. C 58 z 18.2.2015, s. 3).

      ZAŁĄCZNIK
      Członkowie Rady Naukowej ERBN

                  Nazwisko i instytut

                  Koniec kadencji

                  Klaus BOCK, Duńska Narodowa Fundacja Badawcza

                  31 grudnia 2018 r.

                  Paola BOVOLENTA, Uniwersytet Autonomiczny w Madrycie

                  31 grudnia 2020 r.

                  Margaret BUCKINGHAM, Instytut Pasteura, Paryż

                  30 czerwca 2019 r.

                  Christopher CLARK, Uniwersytet w Cambridge

                  31 grudnia 2019 r.

                  Eveline CRONE, Uniwersytet w Lejdzie

                  31 grudnia 2020 r.

                  Athene DONALD, Uniwersytet w Cambridge

                  31 grudnia 2018 r.

                  Andrzej JAJSZCZYK, Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie

                  31 grudnia 2020 r.

                  Tomas JUNGWIRTH, Akademia Nauk Republiki Czeskiej

                  31 grudnia 2018 r.

                  Eva KONDOROSI, Węgierska Akademia Nauk

                  31 grudnia 2018 r.

                  Michael KRAMER, Instytut Radioastronomii im. Maksa Plancka, Bonn

                  30 czerwca 2019 r.

                  Kurt MEHLHORN, Instytut Informatyki im. Maxa Plancka, Saarbrücken

                  30 czerwca 2020 r.

                  Barbara ROMANOWICZ, Laboratorium Sejsmologiczne Berkeley

                  31 grudnia 2019 r.

                  Nils Christian STENSETH, Uniwersytet w Oslo

                  31 grudnia 2017 r.

                  Martin STOKHOF, Uniwersytet w Amsterdamie

                  31 grudnia 2017 r.

                  Giulio SUPERTI-FURGA, Centrum Badawcze Medycyny Molekularnej Austriackiej Akademii Nauk

                  31 grudnia 2020 r.

                  Nektarios TAVERNARAKIS, Instytut Biologii Molekularnej i Biotechnologii, Fundacja Badań i Technologii – Hellas

                  30 czerwca 2020 r.

                  Janet THORNTON, Europejskie Laboratorium Biologii Molekularnej Europejskiego Instytutu Bioinformatyki (EMBL-EBI)

                  31 grudnia 2018 r.

                  Isabelle VERNOS, Kataloński Instytut Badań i Badań Zaawansowanych, Barcelona

                  30 czerwca 2019 r.

                  Reinhilde VEUGELERS, Uniwersytet Katolicki w Leuven

                  31 grudnia 2018 r.

                  Michel WIEVIORKA, Centrum Analizy i Interwencji Socjologicznej, Paryż

                  31 grudnia 2017 r.

                  Fabio ZWIRNER, Uniwersytet w Padwie

                  31 grudnia 2018 r.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/102 z dnia 11 stycznia 2017 r. zmieniająca decyzję (UE) 2015/5 w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2017/3)

text:
               20.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 16/55

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/102
   z dnia 11 stycznia 2017 r.
   zmieniająca decyzję (UE) 2015/5 w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2017/3)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, a także art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/5 (EBC/2014/45) (1) ustanawia program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami. Łącznie z trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji, programem zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych oraz programem zakupu w sektorze przedsiębiorstw program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów (zwanego dalej „programem zakupu aktywów”). Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jakim jest utrzymanie stabilności cen.

               (2)

               Program zakupu aktywów jest proporcjonalnym środkiem ograniczającym ryzyko pogorszenia się perspektywy inflacyjnych, gdyż prowadzi do dalszego rozluźnienia warunków monetarnych i finansowych, w tym mających znaczenie dla warunków kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych, wspierając w ten sposób konsumpcję oraz wydatki inwestycyjne w strefie euro i przyczyniając się przez to do powrotu stóp inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie. Program zakupu aktywów spełnia wymagania traktatowe stawiane bankom centralnym Eurosystemu, w tym w zakresie zakazu finansowania ze środków banku centralnego oraz nie wpływa negatywnie na działalność Eurosystemu z perspektywy zasad funkcjonowania otwartej gospodarki wolnorynkowej z wolną konkurencją.

               (3)

               W dniu 8 grudnia 2016 r., wykonując swoje zadanie utrzymywania stabilności cen, Rada Prezesów podjęła decyzję o zmianie niektórych założeń programu zakupu aktywów, tak aby umożliwić osiągnięcie jego celów. Zmiany te są zgodne z zakresem zadań Rady Prezesów w obszarze polityki pieniężnej, nie naruszają zobowiązań traktatowych banków centralnych Eurosystemu oraz w odpowiedni sposób uwzględniają potrzeby zarządzania ryzykiem.

               (4)

               W szczególności horyzont zakupów objętych programem zakupu aktywów powinien zostać rozszerzony do końca grudnia 2017 r. lub w razie konieczności dłużej, a w każdym razie do czasu, gdy Rada Prezesów uzna, iż nastąpiło stałe dostosowanie się ścieżki inflacji do poziomu minimalnie poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie.

               (5)

               Kwota płynności dostarczanej na rynek za pośrednictwem łącznych miesięcznych zakupów w ramach programu zakupu aktywów powinna nadal wynosić 80 miliardów EUR do końca marca 2017 r. Od kwietnia 2017 r. kwota łącznych miesięcznych zakupów w ramach programu zakupu aktywów powinna utrzymywać się na poziomie 60 miliardów EUR do końca grudnia 2017 r. lub w razie konieczności dłużej, a w każdym razie do czasu, gdy Rada Prezesów uzna, iż nastąpiło stałe dostosowanie się ścieżki inflacji do celu inflacyjnego. Jeżeli w międzyczasie perspektywy staną się mniej korzystne lub jeżeli warunki finansowe przestaną być zbieżne z dalszym postępem w kierunku osiągnięcia stałego dostosowania ścieżki inflacji do celu inflacyjnego, Rada Prezesów zamierza zwiększyć rozmiary lub czas trwania programu.

               (6)

               Aby zapewnić nieprzerwaną i niezakłóconą realizację zakupów w ramach programu zakupu aktywów w planowanym horyzoncie czasowym, należy w ramach tego programu w niezbędnym zakresie dopuścić zakupy papierów wartościowych o stopie zwrotu do wykupu poniżej stopy depozytu w banku centralnym.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2015/5 (EBC/2014/45),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany
   W decyzji (UE) 2015/5 (EBC/2014/45) w art. 2 dodaje się pkt 10 w brzmieniu:

                  „(10)

                  Dopuszcza się zakupy nominalnych papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub najniższej możliwej stopie zwrotu (yield to worst)), która jest równa lub wyższa od stopy depozytu w banku centralnym. W niezbędnym zakresie dopuszcza się zakupy nominalnych papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub najniższej możliwej stopie zwrotu (yield to worst)), która jest poniżej stopy depozytu w banku centralnym.”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2017 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 11 stycznia 2017 r.

            W imieniu Rady Prezesów EBC

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/5 z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2014/45) (Dz.U. L 1 z 6.1.2015, s. 4).


title: 2004/929/WE: Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2004 r. dotycząca dostosowania współczynników korygujących stosowanych od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników, pracowników kontraktowych i pracowników czasowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, a także do części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu

text:
               31.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 396/49

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 22 grudnia 2004 r.
   dotycząca dostosowania współczynników korygujących stosowanych od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. w odniesieniu do wynagrodzeń urzędników, pracowników kontraktowych i pracowników czasowych Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich, a także do części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu
   (2004/929/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia stosowane względem innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1), w szczególności art. 13 akapit drugi jego załącznika X,
   uwzględniając Traktat o Przystąpieniu dziesięciu nowych Państw Członkowskich, w szczególności jego art. 33 ust. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1785/2004 (2) ustalone zostały, po raz ostatni i zgodnie ze starym regulaminem, zgodnie z art. 13 akapit pierwszy załącznika X do regulaminu, współczynniki korygujące, którym podlegają od dnia 1 stycznia 2004 r. wynagrodzenia urzędników Wspólnot Europejskich pracujących w krajach trzecich wypłacane w walucie kraju przeznaczenia.

               (2)

               Zgodnie z art. 13 akapit drugi załącznika X do regulaminu, od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. należy dostosować niektóre współczynniki korygujące, jeśli dane statystyczne, jakimi dysponuje Komisja, wykazują, że różnice w kosztach utrzymania, mierzone według współczynnika korygującego i właściwego kursu wymiany walut, wzrosły w niektórych krajach trzecich o ponad 5 % od momentu ich ostatniego ustalenia lub dostosowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Współczynniki korygujące stosowane od 1 lutego, 1 marca, 1 kwietnia, 1 maja i 1 czerwca 2004 r. względem wynagrodzeń wypłacanych urzędnikom, pracownikom kontraktowym i pracownikom czasowym pracującym w krajach trzecich, a także części urzędników pełniących służbę w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich w okresie maksymalnie piętnastu miesięcy po przystąpieniu, w walucie kraju przeznaczenia, dostosowuje się w sposób określony w Załączniku.
   Kursy wymiany walut stosowane przy obliczaniu wynagrodzeń są ustalane zgodnie ze szczegółowymi zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają datom, o których mowa w akapicie pierwszym.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2004 r.

            W imieniu Komisji

         Benita FERRERO-WALDNER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 857/2004 (Dz.U. L 161 z 30.4.2004, str. 11).

      (2)  Dz.U. L 317 z 16.10.2004, str. 1.

      ZAŁĄCZNIK

                  Miejsce przeznaczenia

                  Współczynniki korygujące
                  luty 2004

                  Dominikana

                  33,1

                  Surinam

                  49,3

                  Zimbabwe

                  31,9

                  Miejsce przeznaczenia

                  Współczynniki korygujące
                  marzec 2004

                  Dominikana

                  38,9

                  Zimbabwe

                  33,5

                  Miejsce przeznaczenia

                  Współczynniki korygujące
                  kwiecień 2004

                  Dominikana

                  43,8

                  Sierra Leone

                  65,6

                  Zimbabwe

                  38,7

                  Miejsce przeznaczenia

                  Współczynniki korygujące
                  maj 2004

                  Gruzja

                  87,4

                  Malawi

                  71,6

                  Dominikana

                  48,6

                  Zimbabwe

                  42,9

                  Miejsce przeznaczenia

                  Współczynniki korygujące
                  czerwiec 2004

                  Kazachstan

                  94,0

                  Dominikana

                  46,4

                  Sierra Leone

                  71,0

                  Zimbabwe

                  44,7


title: 2011/256/UE: Decyzja Rady z dnia 11 kwietnia 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Argentyńską na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Bułgarii i Rumunii w związku z ich przystąpieniem do Unii Europejskiej

text:
               29.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 110/13

         DECYZJA RADY
   z dnia 11 kwietnia 2011 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Argentyńską na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Bułgarii i Rumunii w związku z ich przystąpieniem do Unii Europejskiej
   (2011/256/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 29 stycznia 2007 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi innymi członkami Światowej Organizacji Handlu na podstawie art. XXIV ust. 6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej Republiki Bułgarii i Rumunii.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w ramach wytycznych negocjacyjnych przyjętych przez Radę.

               (3)

               Negocjacje zakończono, a w dniu 22 września 2010 r. parafowano Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Argentyńską na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszące się do zmian list koncesyjnych Republiki Bułgarii i Rumunii w związku z ich przystąpieniem do Unii Europejskiej („porozumienie”).

               (4)

               Porozumienie powinno zostać podpisane,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Argentyńską na podstawie art. XXIV ust. 6. oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. odnoszącego się do zmian list koncesyjnych Republiki Bułgarii i Rumunii w związku z ich przystąpieniem do Unii Europejskiej („porozumienie”), z zastrzeżeniem zawarcia porozumienia (1).
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 11 kwietnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         PINTÉR S.

            Przewodniczący

      (1)  Tekst porozumienia zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jego zawarcia.


title: Decyzja Rady z dnia 18 czerwca 2012 r. w sprawie mianowania połowy członków zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i zmiany decyzji z dnia 24 czerwca 2010 r.

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 192/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 czerwca 2012 r.
   w sprawie mianowania połowy członków zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i zmiany decyzji z dnia 24 czerwca 2010 r.
   2012/C 192/01
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1), w szczególności jego art. 25 ust. 1,
   uwzględniając listę kandydatów przedłożoną Radzie przez Komisję Europejską,
   uwzględniając opinię wyrażoną przez Parlament Europejski,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Nieodzowne jest zapewnienie niezależności, wysokich standardów naukowych, przejrzystości i sprawności działania Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Niezbędna jest również współpraca z państwami członkowskimi.

               (2)

               Połowa członków zarządu EFSA ma zakończyć kadencję dnia 30 czerwca 2012 r. Trzech z tych członków ma doświadczenie zdobyte podczas pracy w organizacjach reprezentujących interesy konsumentów i innych stron w łańcuchu żywnościowym.

               (3)

               Przedłożona przez Komisję lista została przeanalizowana pod kątem mianowania siedmiu nowych członków zarządu EFSA na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Komisję oraz z uwzględnieniem opinii wyrażonej przez Parlament Europejski. Celem jest zapewnienie najwyższych standardów kompetencji, szerokiego zakresu stosownej wiedzy fachowej, na przykład w zakresie zarządzania i administracji publicznej, oraz możliwie najszerszej pod względem geograficznym reprezentacji w obrębie Unii.

               (4)

               Podczas analizy listy przedłożonej przez Komisję, Rada uwzględniła fakt, że Komisja ma bezzwłocznie zastąpić członka, który niedawno zrezygnował ze stanowiska w zarządzie EFSA, w drodze oddzielnej procedury i w związku z tym ma przedstawić listę kandydatów na warunkach określonych w art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

               (5)

               Rada uwzględniła również fakt, że jednego z aktualnych członków zarządu EFSA, którego mandat ma wygasnąć dnia 30 czerwca 2014 r., można – ze względu na zmianę działalności zawodowej – uznać za członka, który ma doświadczenie zdobyte podczas pracy w organizacjach reprezentujących interesy innych stron w łańcuchu żywnościowym.

               (6)

               Decyzja z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie mianowania połowy członków zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (2) powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane członkami zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na okres od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2016 r.:

               Valérie BADUEL

               Sue DAVIES (3)
                   (4)

               Piergiuseppe FACELLI (4)

               Jaana HUSU-KALLIO

               Radu ROATIȘ CHEȚAN

               Jiří RUPRICH (4)

               Tadeusz WIJASZKA

         Artykuł 2
   W art. 1 decyzji z dnia 24 czerwca 2010 r. do imienia i nazwiska „Jan MOUSING” dodaje się oznaczenie „(**)”.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 18 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. GJERSKOV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 171 z 30.6.2010, s. 3.

      (3)  Członek mający doświadczenie zdobyte podczas pracy w organizacjach reprezentujących konsumentów.

      (4)  Aktualny członek zarządu EFSA.


title: Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/122 z dnia 23 stycznia 2017 r. w sprawie stosowania art. 34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE do zamówień udzielanych w celu prowadzenia działalności związanej z produkcją torfu w Finlandii (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 237) (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               25.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 19/33

         DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2017/122
   z dnia 23 stycznia 2017 r.
   w sprawie stosowania art. 34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE do zamówień udzielanych w celu prowadzenia działalności związanej z produkcją torfu w Finlandii

         (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 237)

   (Jedynie teksty w językach fińskim i szwedzkim są autentyczne)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1), w szczególności jej art. 30 ust. 5,
   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającą dyrektywę 2004/17/WE (2), w szczególności jej art. 35 ust. 3,
   uwzględniając wniosek złożony przez Vapo Oy,
   po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   STAN FAKTYCZNY

   1.1.   Wniosek

               (1)

               Dnia 2 lutego 2016 r. Komisja otrzymała od Vapo Oy (zwanego dalej „Vapo” albo „wnioskodawcą”) wniosek zgodnie z art. 30 dyrektywy 2004/17/WE (zwany dalej „wnioskiem”).

               (2)

               Vapo jest przedsiębiorstwem publicznym, w którym państwo fińskie posiada 50,1 % udziałów, a 49,9 % należy do Suomen Energiavarat Oy, przedsiębiorstwa będącego własnością miejskich zakładów energetyki i spółdzielni elektrycznych.

               (3)

               Wniosek dotyczy działalności związanej z produkcją torfu w Finlandii.

               (4)

               Wnioskowi towarzyszyło oświadczenie fińskiego organu ds. konkurencji i konsumentów (zwanego dalej „NCA”) z dnia 2 listopada 2015 r. Komisja uważa, że dokument ten nie stanowi uzasadnionego i popartego dowodami stanowiska w rozumieniu art. 35 ust. 2 dyrektywy 2014/25/UE, jako że zawiera proste twierdzenie o spełnieniu wspomnianych warunków bez podania jakichkolwiek przesłanek, które uzasadniałyby to twierdzenie (3).

               (5)

               Komisja wezwała wnioskodawcę do udzielenia dodatkowych informacji w pismach przesłanych drogą elektroniczną z dnia 10 marca 2016 r., 2 czerwca 2016 r., 6 lipca 2016 r., 8 lipca 2016 r. i 23 września 2016 r. Wnioskodawca przekazał odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji w pismach przesłanych drogą elektroniczną w dniach 6 kwietnia 2016 r., 16 czerwca 2016 r., 26 sierpnia 2016 r. i 30 września 2016 r.

               (6)

               W dniu 7 czerwca 2016 r. Komisja wezwała również władze fińskie do udzielenia dodatkowych informacji. Władze fińskie przekazały odpowiedź w piśmie przesłanym drogą elektroniczną w dniu 26 września 2016 r. Zawarte w niej wnioski sformułowano w oparciu o badanie przeprowadzone przez fiński NCA z udziałem 24 klientów Vapo i jego 8 konkurentów oraz o informacje otrzymane od stowarzyszenia producentów torfu. Uczestników badania zapytano o zużycie paliwa, możliwość przestawienia się na inne paliwa, skutki hipotetycznej zmiany ceny paliwa, opłacalne ekonomicznie odległości transportowe, ceny paliwa, bariery utrudniające wejście na rynek, procedurę udzielania zamówień w zakresie torfowisk ombrogenicznych oraz rozwój rynków torfu i drewna opałowego w najbliższych latach.

         1.2.   Produkcja torfu w Finlandii

               (7)

               Torf jest wysoce organiczną substancją, która występuje w rejonach podmokłych i składa się częściowo z materii roślinnej w stanie rozkładu; do celów zastosowania jako paliwo kroi się go i suszy. W Finlandii torf wykorzystuje się głównie do produkcji energii elektrycznej i w systemie ciepłowniczym. Zasadniczo udział torfu w ogólnej produkcji koszyka energetycznego w Finlandii wynosi 4 % zgodnie ze stanem na 2014 r. (4).

               (8)

               Torfowiska ombrogeniczne w Finlandii zajmują całkowitą powierzchnię 9 mln ha, z których 1,2 mln ha nadaje się do produkcji torfu (5). W rzeczywistości do produkcji wykorzystuje się jednak poniżej 10 % powierzchni nadającej się do produkcji torfu (6). Umiejscowienie aktywnej produkcji zależy od sytuacji konkurencyjnej w związku ze stosunkowo krótką opłacalną odległością transportu torfu, czyli 150 km (7).

               (9)

               Lasy w Finlandii zajmują powierzchnię ok. 23 mln ha, w związku z czym państwo to jest ważnym dostawcą produktów leśnych na światowe rynki (8).

               (10)

               Torf i drewno opałowe wykorzystuje się w ok. 400 elektrowniach i ciepłowniach w całej Finlandii.

               (11)

               Vapo jest jedynym producentem torfu prowadzącym działalność na terytorium całego państwa. W Finlandii działa również szereg producentów regionalnych, ok. 300 producentów lokalnych, a niektóre większe elektrownie dysponują własnym obszarem do produkcji torfu.

               (12)

               Drewno opałowe jest dostarczane przez 5 producentów krajowych, 79 stowarzyszeń gospodarki leśnej i setki producentów lokalnych (9).

         2.   RAMY PRAWNE

               (13)

               Dyrektywa 2014/25/UE ma zastosowanie do udzielania zamówień na potrzeby prowadzenia działalności związanej z korzystaniem z danego obszaru geograficznego w celu wydobycia węgla lub innych paliw stałych, chyba że działalność ta jest wyłączona zgodnie z art. 34 tej dyrektywy.

               (14)

               Zgodnie z art. 34 dyrektywy 2014/25/UE zamówienia mające na celu umożliwienie prowadzenia działalności, do której ma zastosowanie ta dyrektywa, nie są objęte zakresem tej dyrektywy, jeżeli w państwie członkowskim, w którym działalność ta jest wykonywana, bezpośrednio podlega ona konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony.

               (15)

               Oceny, czy działalność bezpośrednio podlega konkurencji, dokonuje się na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniających specyfikę danego sektora. Dostęp do rynku uznaje się za nieograniczony, jeżeli państwo członkowskie wdrożyło i stosuje odpowiednie przepisy Unii otwierające dany sektor lub jego część. Wspomniane przepisy zostały wymienione w załączniku III do dyrektywy 2014/25/UE. Jeżeli jednak chodzi o wydobywanie węgla i innych paliw stałych, we wspomnianym załączniku nie wymieniono żadnych odpowiednich przepisów dotyczących liberalizacji tego sektora. W związku z tym nie można założyć, że dostęp do przedmiotowego rynku jest swobodny, zatem należy wykazać go faktycznie i formalnie.

               (16)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania reguł konkurencji i innych obszarów prawa Unii. W szczególności kryteria i metodyka użyte do oceny bezpośredniego podlegania konkurencji zgodnie z art. 34 dyrektywy 2014/25/UE nie zawsze są identyczne z tymi stosowanymi do przeprowadzenia oceny dokonywanej na podstawie art. 101 lub 102 Traktatu lub rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (10). Argument ten został podtrzymany również przez Trybunał w niedawnym orzeczeniu (11).

         3.   OCENA

   3.1.   Swobodny dostęp do rynku

               (17)

               W związku z tym, że nie można założyć swobodnego dostępu do przedmiotowego rynku, dostęp ten należy wykazać faktycznie i formalnie.

               (18)

               Wnioskodawca twierdzi, że nie ma żadnych ograniczeń prawnych w dostępie do rynku torfu. Przy produkcji torfu wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak faktu tego nie można uznać za ograniczenie dostępu do rynku. Ponadto z produkcją torfu nie wiążą się żadne prawa specjalne lub wyłączne.

               (19)

               Badanie przepisów prawnych mających zastosowanie do wydawania licencji na produkcję torfu w Finlandii wykazało, że licencje te przyznaje się obecnie w oparciu o zasadę niedyskryminacji. Do rozpoczęcia produkcji torfu konieczna jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Chociaż proces uzyskania takiej decyzji może być bardzo długi (od jednego do czterech lat), procedura i kryteria jej przyznawania są takie same dla wszystkich uczestników rynku, w związku z tym faktu tego nie można uznać za ograniczenie dostępu do rynku z perspektywy udzielania zamówień publicznych. Do celów niniejszej decyzji można uznać, że – pod względem formalnym– istnieje swobodna możliwość uzyskania licencji na produkcję torfu.

               (20)

               Znacząca część torfowiska nadającego się do produkcji torfu nie została jeszcze wykorzystana (12). Wnioskodawca twierdzi również, że liczba producentów torfu wzrosła w ostatnich latach (13), co potwierdzałoby twierdzenie o faktycznym swobodnym dostępie do rynku.

               (21)

               Władze fińskie potwierdziły swobodny dostęp do tej działalności (14).

               (22)

               W związku z powyższym, na potrzeby oceny warunków określonych w art. 34 dyrektywy 2014/25/UE oraz bez uszczerbku dla prawa konkurencji lub zastosowania jakiegokolwiek innego obszaru prawa Unii można uznać, że dostęp do rynku korzystania z danego obszaru geograficznego w celu wydobycia torfu jest faktycznie i formalnie swobodny.

         3.2.   Bezpośrednie podleganie konkurencji

               (23)

               Oceny, czy działalność bezpośrednio podlega konkurencji, należy dokonać na podstawie różnych czynników, z których żaden nie jest sam w sobie decydujący. W odniesieniu do rynków objętych niniejszą decyzją jednym z kryteriów, które należy uwzględnić, jest udział w rynku najważniejszych podmiotów działających na danym rynku. Biorąc pod uwagę cechy odnośnych rynków, można również uwzględnić dodatkowe kryteria.

               (24)

               Ponadto tego rodzaju definicja, jak wskazano powyżej, w żaden sposób nie wyklucza stosowania art. 101 lub 102 Traktatu i zasad dotyczących kontroli połączeń zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 139/2004, a także wszystkich mających zastosowanie rozporządzeń oraz zawiadomień i wytycznych Komisji związanych ze wzmocnieniem unijnych reguł konkurencji, w tym stosownych przepisów dotyczących definicji rynku i obliczeń udziałów w rynku.

               (25)

               Celem niniejszej decyzji jest ustalenie, czy usługi, których dotyczy wniosek, podlegają konkurencji na potrzeby udzielania zamówień publicznych (na rynkach, do których dostęp jest nieograniczony w rozumieniu art. 34 dyrektywy 2014/25/UE) w takim stopniu, że zapewnione zostanie — również w przypadku zwolnienia z obowiązku stosowania szczegółowych przepisów dotyczących zamówień określonych w dyrektywie 2014/25/UE — przejrzyste i niedyskryminacyjne udzielanie zamówień związanych z prowadzeniem przedmiotowych rodzajów działalności na podstawie kryteriów umożliwiających nabywcom znalezienie rozwiązania, które ostatecznie będzie najkorzystniejsze ekonomicznie.

               (26)

               Vapo jest jedynym aktywnym podmiotem zamawiającym na rynku torfu w Finlandii, w związku z tym jest jedynym podmiotem podlegającym unijnym zasadom dotyczącym udzielania zamówień publicznych. W tym kontekście należy pamiętać, że działalność przedsiębiorstw niepodlegających postępowaniu o udzielenie zamówienia na tych rynkach może wywierać presję konkurencyjną na wnioskodawcę.

         3.2.1.   Właściwy rynek produktowy

               (27)

               Wniosek obejmuje produkcję i sprzedaż hurtową torfu. Producenci pozyskują torf, przetwarzają go i sprzedają bezpośrednio do różnych elektrowni, bez pośredników. Analizując konkurencję na rynku produkcji torfu, należy uwzględnić relacje między produkcją a pierwszą sprzedażą/hurtową dystrybucją wydobytego torfu. Do celów niniejszej decyzji i bez uszczerbku dla stosowania innego prawa Unii produkcja i sprzedaż hurtowa torfu będą rozpatrywane wspólnie na tym samym rynku produktowym.

               (28)

               Wnioskodawca twierdzi, że torf należy do tego samego rynku właściwego co chociażby drewno opałowe (np. zrębki i produkty uboczne przemysłu leśnego). Vapo działa aktywnie na obu rynkach, torfu i drewna, jednak prowadzi głównie sprzedaż torfu.

               (29)

               Zgodnie z wcześniejszą praktyką (15) fiński NCA uważał, że torf i drewno należą do oddzielnych rynków produktowych, jednak pozostawił kwestię definicji otwartą. Zróżnicowanie definicji rynku w odniesieniu do torfu i drewna opierało się na następujących kwestiach: wysokich kosztach inwestycji związanych z przestawieniem się na inną technologię lub jej zmianę, różnych właściwościach technicznych torfu i drewna, niedoborach w dostawach drewna, braku konkretnej ceny rynkowej drewna opałowego i długoterminowych umowach. Komisja oceniła obecną sytuację rynku przez ocenę stosowności powyższych argumentów.

      Zmiany technologiczne

               (30)

               Wnioskodawca twierdzi, że jedna z najistotniejszych zmian w porównaniu z poprzednią decyzją fińskiego NCA jest związana ze zmianami w technologii spalania w elektrowni, co doprowadziło do wzrostu zapotrzebowania na drewno opałowe i spadku zapotrzebowania na torf. W szczególności wnioskodawca twierdzi, że obecnie praktycznie we wszystkich ciepłowniach w Finlandii można spalać torf i drewno. Doprowadziło to do wzrostu zapotrzebowania na drewno opałowe w ciągu ostatnich 15 lat (16).

               (31)

               Fiński NCA potwierdził, że przez ostatnie kilka lat drewno wywierało coraz większą presję konkurencyjną na torf (17). Fiński NCA zauważył, że producenci energii zainwestowali w elektrownie wielopaliwowe mogące wykorzystywać torf, drewno, a nawet węgiel, aby umożliwić im maksymalną elastyczność w obliczu różnych warunków rynkowych oraz różnej polityki ochrony środowiska i podatkowej.

               (32)

               Wszyscy spośród 20 największych użytkowników torfu (18) w Finlandii korzystają obecnie z torfu opałowego, drewna oraz węgla (w przypadku elektrowni położonych na wybrzeżu) (19).

               (33)

               Spośród 400 elektrowni i ciepłowni wykorzystujących torf i drewno zaledwie mniej niż 20 małych ciepłowni używa samego torfu (20). Zapotrzebowanie na te rośliny jest jednak marginalne (21).

      Właściwości techniczne torfu i drewna

               (34)

               Jeżeli chodzi o różnice techniczne, Komisja odnotowuje, że obecnie spalanie efektywne pod względem technicznym można osiągnąć poprzez dodanie chemikaliów razem z drewnem.

               (35)

               Należy zwrócić uwagę, że wykorzystywanie samego drewna zwiększa korozję kotła, dlatego w procesie spalania zazwyczaj dodaje się minimalny procent torfu (który naturalnie zawiera siarkę), węgla lub chemikaliów, takich jak siarka lub wapno, aby zapobiec korozji. Zoptymalizowany procent potrzebnego torfu opałowego różni się znacząco w zależności od technologii w danej elektrowni, planowanej emisji i waha się w przedziale 0–60 % (22).

               (36)

               Komisja zapytała (23) wnioskodawcę o wzorce sezonowe w dostawach mieszanki torfu i drewna w ciągu roku, a dokładniej, czy klienci musieli używać faktycznie tylko torfu albo tylko drewna. Wnioskodawca wyjaśnił (24), że zapotrzebowanie na torf jest największe od stycznia do marca, a w lecie zapotrzebowanie jest małe, ponieważ paliwo nie jest potrzebne do ogrzewania. Wnioskodawca podał przykład sytuacji w 2015 r., kiedy temperatury były bardzo niskie (25), a ciepłownie miejskie wykorzystały więcej torfu i ropy zamiast drewna. Zastąpione ilości były jednak niewielkie na tle ogólnego zapotrzebowania.

      Dostępność drewna opałowego

               (37)

               Jeżeli chodzi o niedobory drewna, wnioskodawca twierdzi, że obecna sytuacja jest zupełnie inna niż sytuacja, która miała miejsce podczas wydania poprzednich decyzji NCA, ponieważ podmioty zainwestowały w maszyny pozyskujące drewno, co doprowadziło do znacznego zwiększenia rynku drewna (26).

               (38)

               Zgodnie z wnioskiem (27) dostępność paliw alternatywnych dla torfu jest dobra. Na północy i wschodzie Finlandii drewno opałowe jest łatwo dostępne, natomiast na obszarach południowych i zachodnich dostępność krajowego drewna opałowego może ograniczyć wzrost wykorzystywania zrębków w przyszłości (28). Alternatywnie wykorzystuje się paliwa takie jak węgiel (w regionach przybrzeżnych), drewno importowane z Rosji i gaz (w miejscach, gdzie znajdują się gazociągi). Popyt może przewyższyć podaż drewna, jednak tylko tymczasowo (29).

               (39)

               Fiński NCA wskazał, że „Obecnie rynki zrębków i produktów ubocznych przemysłu leśnego stały się bardziej skomercjalizowane i wzmocniły swoją pozycję w porównaniu z rynkiem torfu” (30).

               (40)

               Zgodnie z danymi dostępnymi publicznie (31) szereg czasowy źródeł energii dla produkcji elektryczności wykazuje stabilny wzrost w porównaniu z zapotrzebowaniem na drewno opałowe i spadek w porównaniu z zapotrzebowaniem na torf, w szczególności od 2010 r.

      Ceny paliwa

               (41)

               Finlandia odnosi korzyści z programów pomocy operacyjnej (32) dla elektrowni zasilanych zrębkami, których celem jest zwiększenie produkcji energii ze źródeł odnawialnych poprzez zachęcanie do przestawienia się na inne paliwo – z torfu na biomasę.

               (42)

               Zgodnie ze strategią „Europa 2020” 38 % energii w Finlandii ma być pozyskiwane ze źródeł odnawialnych. Udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w Finlandii wzrósł z 28,5 % w 2005 r. do 36,8 % w 2013 r. (33).

               (43)

               Wnioskodawca potwierdza (34), że wszyscy jego główni klienci kwalifikują się do pomocy, o której mowa powyżej.

               (44)

               Poprawka dotycząca poziomu pomocy nałożonego przez rząd (35) weszła w życie dnia 1 marca 2016 r. Zgodnie z tą ustawą maksymalny poziom dotacji przeznaczony na produkcję energii przy użyciu zrębków został zwiększony z 15,90 EUR/MWh do 18 EUR/MWh.

               (45)

               W Finlandii podatki od energii są nakładane na energię elektryczną, węgiel, gaz ziemny, paliwo torfowe, olej talowy i paliwa ciekłe. Zgodnie z najnowszym ustawodawstwem (36), nowy podatek od paliwa torfowego wynosi 1,90 EUR/MWh, co stanowi spadek z 3,40 EUR/MWh. Podatek ten również wszedł w życie z dniem 1 marca 2016 r.

               (46)

               W przeciwieństwie do stosowania drewna, stosowanie torfu i innych paliw kopalnych w sektorze energetycznym podlega podatkowi od emisji dwutlenku węgla. W czasie, gdy wydana została poprzednia decyzja NCA (37), podatek od emisji nie obowiązywał. Wprowadzenie tego podatku pociągnęło za sobą duże inwestycje w nowe obiekty energetycznego spalania wielopaliwowego i w przekształcenie starych elektrowni w taki sposób, aby mogły stosować zarówno drewno, jak i inne paliwa kopalne.

               (47)

               Wnioskodawca twierdzi (38), że, biorąc pod uwagę wszystkie podatki od torfu i pomoc dla obiektów opalanych drewnem, porównanie kosztu paliwa torfowego (łącznie z podatkiem od torfu i kosztem uprawnień do emisji dwutlenku węgla) i kosztu drewna opałowego pokazuje, iż zarówno drewno opałowe, jak i paliwo torfowe mają porównywalne koszty dla odbiorcy, przy czym drewno nadal jest tańsze od torfu.

               (48)

               Władze fińskie potwierdziły (39), że w trakcie badania przeprowadzonego wśród odbiorców Vapo i konkurentów „wielu respondentów wspomniało, że w praktyce ostateczny koszt dla odbiorców jest obecnie taki sam zarówno w przypadku torfu, jak i w przypadku drewna ze względu na obowiązujące poziomy pomocy, ulg podatkowych i uprawnień do emisji”.

      Umowy długoterminowe

               (49)

               W czasie, gdy wydane zostały poprzednie decyzje NCA, odnotowano niedobory dostaw torfu, a drewno opałowe nie stanowiło rozwiązania w takim stopniu, w jakim stanowi je ono obecnie. W celu zapewnienia odpowiednich ilości dostaw, odbiorcy wykazali chęć zawarcia umów długoterminowych.

               (50)

               Obecnie Vapo działa na podstawie umów ramowych ze swoimi odbiorcami. Ramy te zazwyczaj obowiązują dłużej niż rok, natomiast ceny i ilości dostaw są ustalane corocznie lub na krótszy okres czasu, w zależności od sytuacji na rynku. Vapo nie posiada umów wyłącznych na dystrybucję i wszyscy jego odbiorcy mają możliwość zamawiania torfu u innych producentów. W związku z powyższym, pomimo obowiązujących umów ramowych, odbiorcy nie są związani długoterminowymi zobowiązaniami do zakupu od Vapo.

               (51)

               Przy należytym uwzględnieniu obecnej sytuacji rynku torfu i drewna, jak opisano w motywach 27–50, a także uwzględniając obowiązujący program pomocy państwa dla obiektów zasilanych drewnem, wydaje się, że paliwo torfowe stoi w obliczu znaczącej presji konkurencyjnej ze strony między innymi drewna opałowego.

               (52)

               W związku z powyższym, na potrzeby oceny warunków określonych w art. 34 dyrektywy 2014/25/UE oraz bez uszczerbku dla prawa konkurencji lub zastosowania jakiegokolwiek innego obszaru prawa Unii Komisja uznaje, że paliwo torfowe i drewno opałowe (zrębki i produkty uboczne przemysłu leśnego) obecnie konkurują ze sobą.

         3.2.2.   Właściwy rynek geograficzny

               (53)

               Według wnioskodawcy rynek właściwy obejmuje terytorium państwowe Finlandii. Zarówno wnioskodawca, jak i inni producenci torfu i drewna prowadzą działalność w Finlandii.

               (54)

               W poprzedniej decyzji (40) NCA ustalono, że rynek geograficzny torfu jest rynkiem o zasięgu krajowym. Władze fińskie doszły do takiego samego wniosku w piśmie z dnia 26 września 2016 r. (41).

               (55)

               Paliwo torfowe jest zazwyczaj produkowane możliwie jak najbliżej lokalizacji klienta. Tradycyjnie dostawy do jednego klienta są zwykle dostarczane z kilkudziesięciu różnych lokalizacji torfowisk ombrogenicznych (42). Opłacalna ekonomicznie maksymalna odległość transportu została oszacowana przez wnioskodawcę na poziomie około 150 km w przypadku paliwa torfowego, 50 km w przypadku zrębków i 150 km w przypadku produktów ubocznych drewna.

               (56)

               Po badaniu rynku przeprowadzonym przez NCA w 2016 r. oszacowano, że opłacalna ekonomicznie odległość transportowa wynosi 160 km w przypadku torfu, 110 km w przypadku zrębków i 155 km w przypadku produktów ubocznych drewna (43).

               (57)

               Wnioskodawca twierdzi, że na obszarze opłacalnych ekonomicznie dostaw dla elektrowni wykorzystującej torf lub drewno opałowe znajduje się szereg torfowisk ombrogenicznych lub źródeł drewna, a podmioty oferujące torf i drewno sprzedają swoje produkty paliwowe różnym elektrowniom. W swojej poprzedniej decyzji (44) NCA użył tych samych argumentów przy definiowaniu rynku geograficznego jako krajowego.

               (58)

               Komisja zauważa, że wszyscy spośród 20 największych użytkowników torfu w Finlandii korzystają z torfu opałowego, drewna oraz węgla, a każdy z nich ma więcej niż jednego dostawcę torfu i drewna oraz wielu potencjalnych dostawców w promieniu opłacalnej ekonomicznie odległości.

               (59)

               Fiński NCA utrzymuje (45), że w porównaniu z sytuacją, która miała miejsce podczas wydania poprzedniej decyzji NCA w 2001 r., sytuacja rynku geograficznego nie wydaje się zmieniona, w związku z czym rynek geograficzny można uznać za rynek o zasięgu krajowym.

               (60)

               W związku z powyższym, na potrzeby oceny warunków określonych w art. 34 dyrektywy 2014/25/UE oraz bez uszczerbku dla prawa konkurencji lub zastosowania jakiegokolwiek innego obszaru prawa Komisja nie musi określić dokładnego zasięgu rynku geograficznego, ponieważ w każdej sytuacji rezultat oceny sytuacji konkurencyjnej byłby taki sam.

         3.2.3.   Ocena wpływu na konkurencję

               (61)

               Uznaje się, iż w odniesieniu do rynku torfu i drewna jednym ze wskaźników poziomu konkurencji na rynkach krajowych jest łączny udział w rynku trzech największych producentów. Jest to zgodne z wcześniejszymi ustaleniami Komisji (46).

               (62)

               Udział w rynku trzech największych pod względem wielkości sprzedaży producentów wyniósł […] (47) % w 2012 r., […] % w 2013 r. i […] % w 2014 r. (48). Vapo Oy jest czołowym uczestnikiem tego rynku, ale jego udział w rynku w ciągu ostatnich lat spadał ([…] w 2012 r.; […] w 2013 r. i […] w 2014 r.).

               (63)

               Według analizy sytuacji konkurencji z poziomu każdego z 20 największych konsumentów udział Vapo w rynku wynosi między […] a […] (49) z dwoma wyjątkami (50), podczas gdy Vapo zasadniczo odpowiada za […] (51) wszystkich dostaw do wspomnianych 20 największych konsumentów.

               (64)

               Ze względu na to, że udział Vapo w rynku w zakresie dostaw do największych klientów jest wyższy niż ogólny udział w rynku obliczany z poziomu krajowego, Vapo może nie być w stanie korzystać ze swojej pozycji rynkowej w relacjach z małymi klientami.

               (65)

               Nawet w hipotetycznym, alternatywnym scenariuszu zakładającym podział Finlandii na cztery regionalne obszary dostaw (północny, południowy, wschodni i zachodni) wyniki oceny pozostałyby takie same: udział Vapo w rynku wynosiłby (52) pomiędzy […] a […] (53).

               (66)

               Jak wyjaśniono w motywie 50, wnioskodawca sprzedaje torf i drewno na podstawie umów ramowych z klientami, w przypadku których wielkość dostaw i cena są ustalane co roku lub częściej. Wszyscy z 20 największych użytkowników torfu w Finlandii (54), zlokalizowanych na terenie całego kraju, korzystają z torfu, drewna i, czasami, węgla. Wszystkie elektrownie mają więcej niż jednego dostawcę torfu i drewna, przy czym wnioskodawca nie zawarł żadnych umów na wyłączność.

               (67)

               Jeżeli chodzi o przechodzenie na inne paliwo, można zauważyć, że zmiany w technologii elektrowni, opodatkowanie torfu i dotacje na drewno doprowadziły do spadku zapotrzebowania na torf. Wnioskodawca stracił szereg klientów, którzy przeszli na paliwa dostarczane przez innych dostawców, a zapotrzebowanie pozostałych klientów na torf od wnioskodawcy zmniejszyło się.

               (68)

               W ciągu ostatnich lat odnotowano szereg wejść (55) na rynek torfu; liczba ta jest jednak niewielka ze względu na spadające zapotrzebowanie na torf.

               (69)

               Rząd fiński promuje stosowanie drewna opałowego do celów produkcji energii. Wraz z obniżeniem podatku na torf opałowy podniesiono dotacje na drewno opałowe, co pokazuje, że rząd ma zamiar utrzymać konkurencję między krajowym torfem opałowym a drewnem opałowym. Drewno już jest najczęściej używanym źródłem energii; jego zużycie wzrasta od 2000 r., podczas gdy odpowiadający mu udział torfu spada.

               (70)

               Jak wyjaśniono w motywach 41–48, ostateczny koszt dla klienta, obejmujący podatek od paliwa, uprawnienia do emisji (w przypadku torfu) i dotacje (w przypadku drewna), jest w obu przypadkach porównywalny, chociaż średnia cena drewna jest niższa od ceny torfu.

               (71)

               Komisja przyjmuje do wiadomości, że obecna presja konkurencyjna wywierana na torf jest wynikiem obowiązujących ram regulacyjnych (podatek od torfu opałowego, podatek od emisji dwutlenku węgla i dotacje dla zrębków) i że zmiany w ich zakresie mogą wpłynąć na dynamikę rynku pomiędzy torfem a drewnem, ich zdolność do konkurowania ze sobą i ogólną presję konkurencyjną wywieraną na Vapo.

         4.   WNIOSKI

               (72)

               Jeżeli chodzi o produkcję i sprzedaż hurtową torfu, sytuację można podsumować w następujący sposób: łączne udziały w rynku trzech największych konkurentów są niskie, a konsumenci mają możliwość zmiany torfu na drewno opałowe lub inne paliwa.

               (73)

               W świetle czynników przeanalizowanych w motywach 23–71 należy uznać, że warunek bezpośredniego podlegania konkurencji określony w art. 34 ust. 1 dyrektywy 2014/25/UE jest spełniony w odniesieniu do produkcji i sprzedaży hurtowej torfu w Finlandii.

               (74)

               Ponadto, ponieważ za spełniony uważa się warunek nieograniczonego dostępu do rynku, dyrektywa 2014/25/UE nie powinna mieć zastosowania ani do udzielania przez podmioty zamawiające zamówień mających na celu umożliwienie produkcji i sprzedaży hurtowej torfu w Finlandii ani w odniesieniu do organizacji przez podmioty zamawiające konkursów na prowadzenie takiej działalności w danym obszarze geograficznym.

               (75)

               Niniejsza decyzja została podjęta w oparciu o stan prawny i faktyczny w okresie od lutego 2016 r. do października 2016 r., ustalony na podstawie informacji przedłożonych przez wnioskodawcę oraz władze fińskie. Decyzja ta może zostać zmieniona, jeżeli nastąpią istotne zmiany stanu prawnego lub faktycznego, które spowodują, iż warunki stosowalności art. 34 dyrektywy 2014/25/UE przestaną być spełniane.

               (76)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego ds. Zamówień Publicznych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Dyrektywa 2014/25/UE nie ma zastosowania do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające i mających na celu umożliwienie prowadzenia produkcji i sprzedaży hurtowej torfu w Finlandii.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Elżbieta BIEŃKOWSKA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243.

      (3)  Zgodnie z tą opinią NCA „nie dostrzega żadnych szczególnych powodów do zgłoszenia sprzeciwu wobec przyznania wyłączenia z przepisów dotyczących zamówień publicznych”. W opinii NCA nie zawarto jednak uzasadnienia przedstawionych w niej wniosków. W szczególności wspomniane stanowisko nie zawiera żadnego odniesienia do pierwszego warunku uzyskania wyłączenia: swobodnego dostępu do rynku; nie ustalano w nim także aktualnej, precyzyjnej definicji stosownego rynku produktowego lub geograficznego.

      (4)  Sprawozdanie krajowe za 2016 r. dla Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki oraz Komisji Europejskiej, s. 35.

      (5)  Pismo wnioskodawcy z dnia 26 sierpnia 2016 r., s. 6.

      (6)  Pismo wnioskodawcy z 26 sierpnia 2016 r., s. 6 i 7.

      (7)  Wniosek, sekcja 3.2, s. 12.

      (8)  „Forest Finland in brief” http://www.metla.fi/metinfo/tilasto/julkaisut/muut/Forest-Finland_2013.pdf.

      (9)  Wniosek sekcja 5.1, s. 13.

      (10)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”) (Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1).

      (11)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 kwietnia 2016 r., Österreichische Post/Komisja, T-463/14, EU:T:2016:243, pkt 28.

      (12)  Zob. przypis 6.

      (13)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., ostatni akapit na s. 3 i pierwsze trzy akapity na s. 4.

      (14)  Pismo władz fińskich z dnia 26 września 2016 r., s. 3.

      (15)  Decyzja nr 267/61/94 z dnia 5 września 2000 r., decyzja nr 021/81/2000 z dnia 8 marca 2001 r., s. 5, 7 i 8.

      (16)  Zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy z dnia 22 stycznia 2016 r., s. 2, akapit drugi i pismem wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 5., przedostatni i ostatni akapit.

      (17)  Pismo władz fińskich z dnia 26 września 2016 r., s. 2.

      (18)  Odpowiadało za 56 % całkowitego zapotrzebowania na torf w 2014 r.

      (19)  Wniosek, sekcja 3.1, s. 9.

      (20)  Pismo wnioskodawcy z dnia 6 kwietnia 2016 r., s. 14.

      (21)  Poniżej 1 % całkowitego zapotrzebowania na torf.

      (22)  Pismo władz fińskich z dnia 26 września 2016 r., s. 2; pismo wnioskodawcy z dnia 30 września 2016 r., s. 2.

      (23)  Pismo Komisji z dnia 2 czerwca 2016 r., s. 3.

      (24)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 10.

      (25)  Temperatury poniżej – 20 °C, które utrzymywały się przez trzy tygodnie.

      (26)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 1.

      (27)  Wniosek, sekcja 3.2, s. 13.

      (28)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 7.

      (29)  Zob. przypis 28.

      (30)  Pismo władz fińskich z dnia 26 września 2016 r., s. 2.

      (31)  Dane statystyczne Finlandii: http://pxweb2.stat.fi/sahkoiset_julkaisut/energia2015/html/engl0002.htm

      (32)  Pomoc państwa SA.42218 (2015/N) – Finlandia: pomoc operacyjna dla elektrowni zasilanych zrębkami; C(2016) 976; pomoc państwa SA.31204(2011/N) – Finlandia: pomoc operacyjna dla małych elektrociepłowni opalanych drewnem i elektrowni zasilanych zrębkami; C(2011) 1950 (Dz.U. C 153 z 24.5.2011, s. 2).

      (33)  http://ec.europa.eu/transparency/regdoc/rep/1/2015/PL/1-2015-293-PL-F1-1-ANNEX-1.PDF, s. 2.

      (34)  Pismo wnioskodawcy z dnia 26 sierpnia 2016 r., s. 5.

      (35)  Dekret rządowy w sprawie dotacji związanej z produkcją energii ze źródeł odnawialnych.

      (36)  Ustawa zmieniająca dodatek do ustawy w sprawie akcyzy na energię elektryczną i niektóre paliwa (1724/2015).

      (37)  Decyzja NCA nr 021/81/00 z dnia 8 marca 2001 r.

      (38)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 13.

      (39)  Pismo władz fińskich z dnia 26 września 2016 r., s. 2.

      (40)  Decyzja nr 021/81/2000 z dnia 8 marca 2001 r., s. 9.

      (41)  Pismo władz fińskich z dnia 26 września 2016 r., s. 3.

      (42)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 12.

      (43)  Zob. przypis 41.

      (44)  Zob. przypis 40.

      (45)  Pismo władz fińskich z dnia 26 września 2016 r., s. 3 i opinia NCA z dnia 2 listopada 2011 r., s. 3.

      (46)  Decyzja wykonawcza Komisji 2011/306/UE z dnia 20 maja 2011 r. stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych nie ma zastosowania do górnictwa węgla kamiennego w Republice Czeskiej (Dz.U. L 137 z 25.5.2011, s. 55).

      (47)  […] informacje poufne

      (48)  Wniosek, s. 15 i 17.

      (49)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 6.

      (50)  Te dwa wyjątki nie są problematyczne, ponieważ w pierwszym przypadku elektrownia znajduje się w tej samej lokalizacji co inne elektrownie, w której Vapo ma mały udział w rynku, a w drugim przypadku elektrownia jest jedną z najmniejszych.

      (51)  Udział w rynku w oparciu o dane z 2014 r.

      (52)  Udział w rynku w oparciu o dane z 2013 r.

      (53)  Pismo wnioskodawcy z dnia 6 kwietnia 2016 r., s. 13.

      (54)  Odsetek całkowitego zapotrzebowania na torf, za który odpowiada 20 największych użytkowników torfu, wynosi 56 %.

      (55)  Pismo wnioskodawcy z dnia 16 czerwca 2016 r., s. 3.


title: 2006/41/WE: Decyzja Rady z dnia  24 stycznia 2006 r.  w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Gruzji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 25/28

      DECYZJA RADY

   z dnia 24 stycznia 2006 r.
   w sprawie udzielenia pomocy makrofinansowej Gruzji
   (2006/41/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Rady 97/787/WE (2) została przewidziana wyjątkowa pomoc finansowa dla Armenii i Gruzji w postaci długoterminowych pożyczek i dotacji.

               (2)

               Decyzją Rady 2000/244/WE została przewidziana wyjątkowa pomoc finansowa dla Tadżykistanu oraz przedłużony został okres pomocy dla Armenii i Gruzji do roku 2004.

               (3)

               W przypadku Gruzji cele pomocy nie zostały całkowicie zrealizowane ze względu na niezadowalające nastawienie do polityki gospodarczej w tym kraju przez większą część okresu realizacji.

               (4)

               Z tego względu tylko 31,5 mln EUR z łącznej kwoty środków przeznaczonych na dotacje dla Gruzji w wysokości 65 mln EUR zostało wyasygnowane i wypłacone.

               (5)

               Obecne władze Gruzji zaangażowały się w stabilizację ekonomiczną i reformy strukturalne wspierane przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) poprzez trzyletni plan w ramach Programu redukcji ubóstwa i wspierania rozwoju, który zatwierdzony został dnia 4 czerwca 2004 r. na łączną kwotę 98 mln SDR. Następnie dnia 21 czerwca 2004 r. wierzyciele skupieni w Klubie Paryskim wyrazili zgodę na restrukturyzację oficjalnego długu dwustronnego Gruzji na warunkach zaproponowanych na szczycie w Houston.

               (6)

               Nowy rząd Gruzji otrzymał również silne poparcie od społeczności międzynarodowej podczas konferencji ofiarodawców zorganizowanej w Brukseli dnia 16 czerwca 2004 r.

               (7)

               Bank Światowy zatwierdził w czerwcu 2004 r. kredyt na wsparcie reform w wysokości 24 mln USD i będzie kontynuować swoją pomoc dla Gruzji w ramach nowej Strategii partnerstwa dla kraju w postaci Operacji wspierania redukcji ubóstwa.

               (8)

               Władze Gruzji wyraziły zamiar działania na rzecz wcześniejszej spłaty zadłużenia wobec Wspólnoty w celu poprawy średnioterminowego zadłużenia publicznego.

               (9)

               Ponieważ stosunki pomiędzy UE a Gruzją rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, która z założenia prowadzić ma do głębszej integracji gospodarczej, za właściwe uznaje się wsparcie rządowego programu reform gospodarczych przez Wspólnotę.

               (10)

               Udostępnienie kwoty równej niewykorzystanej kwocie dotacji wyjątkowej pomocy finansowej, mającej wesprzeć reformy gospodarcze w tym kraju oraz pomóc w zmniejszeniu zadłużenia zewnętrznego, jest odpowiednim wkładem Wspólnoty w realizację strategii redukcji ubóstwa i pobudzenia rozwoju gospodarczego w Gruzji.

               (11)

               W celu zagwarantowania skutecznej ochrony finansowych interesów Wspólnoty związanych z niniejszą pomocą makrofinansową konieczne jest zapewnienie przez władze Gruzji podjęcia odpowiednich działań w zakresie zapobiegania i zwalczania nadużyć finansowych, korupcji oraz wszelkich innych nieprawidłowości związanych z pomocą, oraz przeprowadzenia kontroli przez Komisję oraz audytów przez Trybunał Obrachunkowy.

               (12)

               Służby Komisji wspierane przez należycie umocowanych ekspertów zewnętrznych dokonały operacyjnej oceny obiegu środków finansowych oraz procedur administracyjnych w Ministerstwie Finansów Gruzji oraz Narodowym Banku Gruzji w październiku 2004 r., by stwierdzić obecność struktur gwarantujących należyte zarządzanie finansami.

               (13)

               Udostępnienie pomocy w postaci dotacji nie narusza uprawnień władzy budżetowej.

               (14)

               Przed przedłożeniem niniejszego wniosku Komisja odbyła konsultacje z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym.

               (15)

               Dla celów przyjęcia niniejszej decyzji Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te, które określone są w art. 308,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Wspólnota udostępnia Gruzji pomoc makrofinansową w postaci zwykłych dotacji do maksymalnej kwoty 33,5 mln EUR w celu wsparcia reform gospodarczych oraz poprawy średnioterminowego zadłużenia publicznego.
   2.   Komisja w porozumieniu z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym zarządza tą pomocą makrofinansową Wspólnoty w sposób w pełni zgodny z porozumieniami zawartymi przez MFW i Gruzję.
   3.   Pomoc makrofinansowa Wspólnoty udostępniana jest przez okres dwóch lat począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie niniejszej decyzji. Jeżeli jednak wymagać tego będą okoliczności, Komisja może, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, podjąć decyzję o przedłużeniu okresu dostępności o maksymalnie jeden rok.
   Artykuł 2
   1.   Komisja upoważniona jest do uzgodnienia z władzami Gruzji, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, polityki gospodarczej oraz warunków finansowych, którym podlega pomoc, a które określone zostaną w protokole ustaleń. Warunki te będą zgodne z porozumieniami osiągniętymi pomiędzy Międzynarodowym Funduszem Walutowym a Gruzją.
   2.   W okresie realizacji pomocy Wspólnoty Komisja monitoruje prawidłowość obiegu środków finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli w Gruzji, które są istotne z punktu widzenia niniejszej pomocy makrofinansowej Wspólnoty.
   3.   W regularnych odstępach czasu Komisja ocenia, czy polityka gospodarcza rządu zgodna jest z celami niniejszej pomocy oraz czy uzgodniona polityka gospodarcza i warunki finansowe są przestrzegane.
   Artykuł 3
   1.   Kwota dotacji jest udostępniana Gruzji w co najmniej dwóch ratach, o ile zmniejszeniu ulegnie jej zadłużenie netto wobec Wspólnoty, zasadniczo o co najmniej porównywalną kwotę.
   2.   Pierwsza rata dotacji jest udostępniania na podstawie zadowalającej realizacji programu gospodarczego wspieranego przez MFW w ramach Programu redukcji ubóstwa i wspierania rozwoju.
   Druga rata i ewentualnie raty kolejne udostępnione zostaną na podstawie zadowalającej realizacji programu gospodarczego wspieranego przez MFW oraz wszelkich innych działań, przewidzianych w protokole ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust. 1, jednak nie wcześniej niż przed upływem 3 miesięcy od udostępnienia poprzedniej raty.
   3.   Środki są wypłacane Narodowemu Bankowi Gruzji. Końcowym odbiorcą tych środków będzie Ministerstwo Finansów Gruzji.
   Artykuł 4
   Pomoc jest realizowana zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3) oraz przepisami wykonawczymi do tegoż rozporządzenia. Protokół ustaleń, o którym mowa w art. 2 ust. 1, przewiduje w szczególności podjęcie stosownych środków przez Gruzję w zakresie zapobiegania i zwalczania nadużyć finansowych, korupcji oraz wszelkich innych nieprawidłowości związanych z pomocą. Protokół ten przewiduje kontrole Komisji, w tym Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), z prawem przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu, a także – w stosownych przypadkach – kontrole Trybunału Obrachunkowego przeprowadzane na miejscu.
   Artykuł 5
   Co najmniej raz w roku Komisja przedkłada do końca sierpnia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę realizacji niniejszej decyzji w roku ubiegłym.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 stycznia 2006 r.

            W imieniu Rady

         K.-H. GRASSER

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 15 grudnia 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 322 z 25.11.1997, str. 37. Decyzja zmieniona decyzją 2000/244/WE (Dz.U. L 77 z 28.3.2000, str. 11).

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.