title: 2012/759/UE: Decyzja Rady z dnia 29 listopada 2012 r. określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Tadżykistanu do WTO

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 336/81

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 listopada 2012 r.
   określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Tadżykistanu do WTO
   (2012/759/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 29 maja 2001 r. rząd Republiki Tadżykistanu wystąpił o przystąpienie do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) na mocy art. XII tego Porozumienia.

               (2)

               W dniu 18 lipca 2001 r. powołano grupę roboczą ds. przystąpienia Republiki Tadżykistanu w celu wypracowania porozumienia w sprawie warunków przystąpienia, które byłyby możliwe do zaakceptowania dla Republiki Tadżykistanu oraz dla wszystkich członków WTO.

               (3)

               Występując w imieniu Unii, Komisja wynegocjowała wiele kompleksowych zobowiązań dotyczących otwarcia rynku przez Republikę Tadżykistanu, które uwzględniają życzenia Unii.

               (4)

               Zobowiązania te zawarto obecnie w Protokole przystąpienia Republiki Tadżykistanu do WTO.

               (5)

               Przystąpienie do WTO powinno przyczynić się w sposób pozytywny i trwały do postępu reform gospodarczych i zrównoważonego rozwoju Republiki Tadżykistanu.

               (6)

               Z powyższych względów Protokół przystąpienia powinien zostać zatwierdzony.

               (7)

               Zgodnie z art. XII Porozumienia ustanawiającego WTO warunki przystąpienia są uzgadniane między państwem przystępującym a WTO i zatwierdzane ze strony WTO przez Konferencję Ministerialną WTO. Zgodnie z art. IV ust. 2 Porozumienia ustanawiającego WTO funkcje Konferencji Ministerialnej w przerwach między jej sesjami pełnić będzie Rada Generalna.

               (8)

               W myśl powyższego konieczne jest określenie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej WTO w sprawie przystąpienia Republiki Tadżykistanu do WTO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Uni Europejskiej na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Tadżykistanu do WTO, jest zatwierdzenie przystąpienia.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. SYLIKIOTIS

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1352 z dnia 4 sierpnia 2016 r. dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych do pracy w Europejskiej Agencji Obrony i uchylająca decyzję 2004/677/WE

text:
               12.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 219/82

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1352
   z dnia 4 sierpnia 2016 r.
   dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych do pracy w Europejskiej Agencji Obrony i uchylająca decyzję 2004/677/WE
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 i 45,
   uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2015/1835 z dnia 12 października 2015 r. określającą statut, siedzibę i zasady funkcjonowania Europejskiej Agencji Obrony (1), w szczególności jej art. 11,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Oddelegowanie ekspertów do Europejskiej Agencji Obrony (zwanej dalej „Agencją”) powinno zapewnić jej możliwość korzystania z ich wysokiego poziomu wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności w dziedzinach, w których taka wiedza fachowa nie jest łatwo dostępna w ramach Agencji.

               (2)

               Należy wspierać wymianę doświadczenia zawodowego i wiedzy w dziedzinie obronności, jak określono w decyzji (WPZiB) 2015/1835, i związane z tym funkcje wspierające przez okresowe oddelegowywanie ekspertów krajowych (zwanych dalej „oddelegowanymi ekspertami krajowymi”) z sektora publicznego państw członkowskich.

               (3)

               Prawa i obowiązki oddelegowanych ekspertów krajowych powinny gwarantować, że będą oni wykonywać swoje obowiązki, kierując się wyłącznie interesem Agencji.

               (4)

               Wykładni terminu „oddelegowanie” należy dokonywać w kontekście niniejszej decyzji.

               (5)

               Ponieważ przepisy ustanowione niniejszą decyzją powinny zastąpić przepisy określone w decyzji Rady 2004/677/WE (2), wspomnianą decyzję należy uchylić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

      ROZDZIAŁ I

         Przepisy ogólne

   Artykuł 1
   Zakres stosowania
   Zasady ustanowione w niniejszej decyzji mają zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych spełniających warunki określone w art. 2, oddelegowanych do Agencji przez krajowe lub regionalne administracje publiczne uczestniczących państw członkowskich, w szczególności ministerstwa obrony lub ich agencje, jednostki, krajowe kolegia obrony, instytucje badawcze, w tym do oddelegowanych ekspertów zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) decyzji (WPZiB) 2015/1835.
   Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) decyzji (WPZiB) 2015/1835 eksperci:

               —

               z państw trzecich, z którymi Agencja zawarła ustalenia administracyjne, lub

               —

               z organizacji/podmiotów, które zawarły ustalenia administracyjne z Agencją, pod warunkiem że dany oddelegowany ekspert krajowy jest obywatelem państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, z którym Agencja zawarła ustalenia administracyjne,

         są oddelegowywani lub wysyłani, w myśl art. 26 ust. 1 tej decyzji, do Agencji – za zgodą Rady Sterującej – na warunkach określonych w tych ustaleniach administracyjnych.
   Artykuł 2
   Warunki oddelegowania
   Aby kwalifikować się do oddelegowania do Agencji, ekspert musi:

               1)

               być zatrudniony przez dany podmiot zatrudniający, pozostając w stosunku służbowym lub umownym przez co najmniej 12 miesięcy poprzedzających oddelegowanie;

               2)

               pozostawać zatrudniony przez swój podmiot zatrudniający w okresie oddelegowania, przy czym jego podmiot zatrudniający kontynuuje wypłacanie wynagrodzenia;

               3)

               posiadać co najmniej trzyletnie doświadczenie w pełnym wymiarze godzin na stanowisku: związanym z obronnością, administracyjnym, naukowym, technicznym, operacyjnym, doradczym lub kierowniczym, stosownym dla wykonywania powierzonych mu obowiązków. Przed oddelegowaniem podmiot zatrudniający dostarcza Agencji oświadczenie na temat zatrudnienia eksperta w okresie ostatnich 12 miesięcy;

               4)

               być obywatelem uczestniczącego państwa członkowskiego lub podlegać art. 1 akapit drugi;

               5)

               posiadać gruntowną znajomość jednego z języków urzędowych jednego z uczestniczących państw członkowskich, a także wystarczającą znajomość innego spośród takich języków w stopniu umożliwiającym wykonywanie powierzonych mu obowiązków.

         Artykuł 3
   Procedura wyboru
   1.   Oddelegowani eksperci krajowi są wybierani zgodnie z otwartą i przejrzystą procedurą, ustanowioną zgodnie z art. 42.
   2.   Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 4 oddelegowani eksperci krajowi są oddelegowani w celu zapewnienia Agencji personelu świadczącego pracę na najwyższym poziomie pod względem umiejętności, wydajności i etyki zawodowej. Oddelegowania ekspertów krajowych dokonuje się spośród obywateli uczestniczących państw członkowskich z uwzględnieniem jak najszerszego zasięgu geograficznego. Uczestniczące państwa członkowskie i Agencja wspólnie zapewniają, w miarę możliwości, równowagę między liczbą zatrudnionych mężczyzn a liczbą zatrudnionych kobiet oraz przestrzegają zasady równości szans.
   3.   Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania wysyła się odpowiednio do stałych przedstawicielstw uczestniczących państw członkowskich, placówek dyplomatycznych państw trzecich, organizacji lub podmiotów i publikuje się je na stronie internetowej Agencji. W zaproszeniu tym wskazuje się opisy stanowisk, kryteria wyboru i termin składania zgłoszeń. Kandydaci na stanowisko oddelegowanego eksperta krajowego muszą być popierani przez ich odnośne organy krajowe, organizacje lub podmioty. Niezbędne jest potwierdzenie poparcia w formie skierowanego do Agencji pisma, w miarę możliwości przed upływem terminu składania wniosków, a w każdym razie nie później niż w dniu naboru.
   4.   W przypadku ekspertów krajowych oddelegowanych na zasadach niegenerujących kosztów oraz ekspertów krajowych odbywających szkolenie zawodowe Agencja może postanowić, że dany oddelegowany ekspert krajowy zostaje wybrany z pominięciem procedur wyboru określonych w ust. 1 i 2.
   5.   Oddelegowanie ekspertów uzależnione jest od szczególnych potrzeb oraz możliwości budżetowych Agencji.
   6.   Agencja tworzy dla danego oddelegowanego eksperta krajowego indywidualne akta osobowe. Akta te zawierają odpowiednie informacje administracyjne.
   Artykuł 4
   Procedura administracyjna dotycząca oddelegowania
   Oddelegowanie następuje na podstawie wymiany listów między dyrektorem naczelnym Agencji a, odpowiednio, stałym przedstawicielstwem lub placówką dyplomatyczną danego państwa członkowskiego albo organizacją lub podmiotem. W wymianie listów wskazuje się miejsce oddelegowania i grupę funkcyjną administratorów (zwanych dalej „AD”) lub asystentów (zwanych dalej „AST”), do której będzie należał dany oddelegowany ekspert krajowy. W wymianie listów należy również wskazać dyrekcję/dział, do których zostaje on oddelegowany, oraz szczegółowy opis zadań, które ma wykonywać. Do wymiany listów załączana jest kopia przepisów mających zastosowanie do oddelegowanych ekspertów krajowych w okresie oddelegowania do Agencji.
   Artykuł 5
   Okres oddelegowania
   1.   Okres oddelegowania wynosi minimalnie dwa miesiące, a maksymalnie – trzy lata. Okres ten może być następnie przedłużany, przy czym łączny okres oddelegowania nie może przekraczać czterech lat.
   W wyjątkowych przypadkach, na wniosek właściwego dyrektora i za uprzednią zgodą podmiotu zatrudniającego, dyrektor naczelny Agencji może jednak zezwolić na jedno- lub wielokrotne przedłużenie okresu oddelegowania, przekraczające maksymalny czteroletni okres oddelegowania, o którym mowa w akapicie pierwszym, o maksymalnie dwa dodatkowe lata.
   2.   Okres oddelegowania określa się w wymianie listów, o której mowa w art. 4. Tę samą procedurę stosuje się w przypadku odnowienia okresu oddelegowania, przedłużenia tego okresu lub zmiany stanowiska.
   3.   Oddelegowany ekspert krajowy, który był już oddelegowany do pracy w Agencji, po konsultacji z administracją krajową może zostać ponownie oddelegowany, pod warunkiem że nadal spełnia warunki oddelegowania, o których mowa w art. 2, i nie przekracza maksymalnego okresu pracy określonego w art. 11 ust. 5 decyzji (WPZiB) 2015/1835.
   Artykuł 6
   Obowiązki podmiotu zatrudniającego
   Przez cały okres oddelegowania podmiot zatrudniający oddelegowanego eksperta krajowego nadal:

               a)

               wypłaca wynagrodzenie oddelegowanemu ekspertowi krajowemu;

               b)

               odpowiada za wszystkie prawa socjalne oddelegowanego eksperta krajowego, w szczególności prawa dotyczące zabezpieczenia społecznego, ubezpieczenia i emerytury; oraz

               c)

               z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2 lit. d), zachowuje status administracyjny oddelegowanego eksperta krajowego jako funkcjonariusza, urzędnika albo pracownika oraz informuje dyrektora naczelnego Agencji o wszelkich zmianach statusu administracyjnego oddelegowanego eksperta krajowego jako funkcjonariusza, urzędnika albo pracownika.

         Artykuł 7
   Obowiązki
   1.   Oddelegowani eksperci krajowi wspierają personel Agencji oraz wykonują zadania i obowiązki powierzone im przez dyrektora naczelnego Agencji.
   2.   Biorąc pod uwagę skład personelu Agencji, a w szczególności jego rolę w przyczynianiu się do osiągania wyników Agencji, dyrektor naczelny może powierzyć oddelegowanemu ekspertowi krajowemu obowiązki w zakresie zarządzania, jeżeli wymaga tego interes służby.
   Oddelegowany ekspert krajowy nie może zaciągać zobowiązań prawnych wobec Agencji.
   3.   Oddelegowany ekspert krajowy może brać udział w podróżach służbowych i w posiedzeniach. Dyrektor naczelny może jednak postanowić, że udział oddelegowanego eksperta krajowego w podróżach służbowych i posiedzeniach ogranicza się:

               a)

               do towarzyszenia członkowi personelu Agencji; lub

               b)

               jeżeli oddelegowany ekspert krajowy jest sam – do występowania w charakterze obserwatora lub wyłącznie w celach informacyjnych.

         4.   Agencja zachowuje wyłączną odpowiedzialność za zatwierdzenie wyników zadań wykonanych przez oddelegowanego eksperta krajowego.
   5.   Agencja, podmiot zatrudniający oddelegowanego eksperta krajowego oraz oddelegowany ekspert krajowy dokładają wszelkich starań, by unikać konfliktów interesów oraz możliwości ich powstania w związku z obowiązkami oddelegowanego eksperta krajowego w okresie oddelegowania. W tym celu Agencja w stosownym czasie informuje oddelegowanego eksperta krajowego i jego podmiot zatrudniający o przewidywanych obowiązkach oraz kieruje do nich zapytanie w celu uzyskania pisemnego potwierdzenia, że nie znane są im żadne powody, dla których danemu oddelegowanemu ekspertowi krajowemu nie powinno się powierzać tych obowiązków.
   Oddelegowany ekspert krajowy jest w szczególności proszony o poinformowanie o ewentualnym konflikcie między kwestiami dotyczącymi związanymi z jego rodziną (w szczególności działalności zawodowej członków bliskiej lub dalszej rodziny albo ważnymi interesami finansowymi jego samego lub członków rodziny) a planowanymi obowiązkami wykonywanymi w okresie oddelegowania.
   Podmiot zatrudniający i oddelegowany ekspert krajowy zobowiązują się powiadomić Agencję o każdej zmianie okoliczności w okresie oddelegowania, która mogłaby spowodować zaistnienie konfliktu interesów.
   6.   W przypadkach gdy Agencja uzna, że charakter zadań powierzanych oddelegowanemu ekspertowi krajowemu wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności, musi on przed oddelegowaniem uzyskać poświadczenie bezpieczeństwa.
   Artykuł 8
   Prawa i obowiązki oddelegowanych ekspertów krajowych
   1.   W okresie oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy działa zgodnie z etyką zawodową. W szczególności:

               a)

               oddelegowany ekspert krajowy wykonuje powierzone mu obowiązki oraz ogólnie postępuje, mając na uwadze wyłącznie interes Agencji.
               W szczególności oddelegowany ekspert krajowy, wykonując swoje obowiązki, nie przyjmuje poleceń od swojego podmiotu zatrudniającego, jakiegokolwiek rządu, żadnej innej osoby, przedsiębiorstwa prywatnego ani podmiotu publicznego; nie podejmuje też żadnych działań na ich rzecz;

               b)

               oddelegowany ekspert krajowy powstrzymuje się od wszelkich działań, w szczególności od publicznego wyrażania opinii, które mogą naruszyć powagę jego stanowiska w Agencji;

               c)

               każdy oddelegowany ekspert krajowy informuje swojego przełożonego, jeżeli w ramach wykonywania obowiązków proszony jest o zajęcie stanowiska na temat rozpatrywanej sprawy, która wiąże się z osobistymi interesami tego oddelegowanego eksperta krajowego, co mogłoby ograniczyć jego niezależność, lub na temat rozstrzygnięcia tej sprawy;

               d)

               oddelegowany ekspert krajowy nie publikuje ani nie przyczynia się do publikacji, samodzielnie lub we współpracy z innymi, żadnego tekstu, którego tematyka dotyczy działalności Unii, bez uzyskania na to zezwolenia zgodnie z warunkami i zasadami obowiązującymi w Agencji. Zezwolenia odmawia się wyłącznie w przypadkach, gdy zamierzona publikacja może mieć negatywny wpływ na interesy Agencji lub Unii;

               e)

               wszelkie prawa do rezultatów pracy oddelegowanego eksperta krajowego w trakcie wykonywania swoich obowiązków są własnością Agencji;

               f)

               oddelegowany ekspert krajowy zamieszkuje w miejscu oddelegowania lub w takim oddaleniu od niego, by nie utrudniało to właściwego wykonywania powierzonych mu obowiązków;

               g)

               oddelegowany ekspert krajowy pomaga i służy radą przełożonym, którym podlega, i jest przed nimi odpowiedzialny za wykonanie powierzonych mu obowiązków.

         2.   Zarówno w okresie oddelegowania, jak i po jego zakończeniu oddelegowany ekspert krajowy zachowuje najwyższą dyskrecję w odniesieniu do wszystkich faktów i informacji, o których dowiedział się w związku z wykonywanymi przez siebie obowiązkami. Oddelegowany ekspert krajowy nie ujawnia osobom nieuprawnionym informacji ani dokumentów w jakiejkolwiek formie, które nie zostały zgodnie z prawem podane do wiadomości publicznej, ani nie wykorzystuje ich dla własnej korzyści.
   3.   Po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy jest w dalszym ciągu związany obowiązkiem działania zgodnie z etyką zawodową i zachowania dyskrecji przy wykonywaniu nowych obowiązków oraz przy przyjmowaniu niektórych stanowisk lub korzyści.
   W tym celu w okresie trzech lat po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy niezwłocznie powiadamia Agencję o wszelkich obowiązkach lub zadaniach, które mogą spowodować powstanie konfliktu interesów w odniesieniu do zadań wykonywanych przez niego w okresie oddelegowania.
   4.   Oddelegowany ekspert krajowy podlega przepisom bezpieczeństwa obowiązującym w Agencji, w tym przepisom o ochronie danych i przepisom o ochronie sieci Agencji. Oddelegowany ekspert krajowy podlega również przepisom regulującym ochronę interesów finansowych Agencji.
   5.   Naruszenie ust. 1, 2 lub 4 niniejszego artykułu w okresie oddelegowania uprawnia Agencję do zakończenia okresu oddelegowania eksperta krajowego na podstawie art. 10 ust. 2 lit. c).
   6.   Oddelegowany ekspert krajowy niezwłocznie powiadamia swojego przełożonego na piśmie, jeżeli w trakcie oddelegowania poweźmie wiadomość o faktach, na podstawie których można domniemywać:

               a)

               działań, które mogą być nielegalne, w tym oszustwa lub korupcji, przynoszących szkodę interesom Agencji; lub

               b)

               działania związanego z wykonywaniem obowiązków służbowych, które to działanie może stanowić poważne naruszenie obowiązków członków personelu Agencji lub oddelegowanych ekspertów krajowych.

         Niniejszy ustęp ma zastosowanie również w przypadku poważnego naruszenia podobnego obowiązku ze strony członka personelu lub innej osoby pełniącej służbę lub wykonującej pracę na rzecz instytucji Unii.
   7.   Jeżeli przełożony otrzyma powiadomienie, o którym mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, podejmuje działania przewidziane w art. 27 decyzji Rady (UE) 2016/1351 (3) ( zwanej dalej „regulaminem pracowniczym Agencji”). Art. 27, 28 i 29 regulaminu pracowniczego Agencji mają zastosowanie do przełożonego na zasadach określonych w art. 4 niniejszej decyzji. Przepisy te mają także odpowiednie zastosowanie do oddelegowanego eksperta krajowego, co ma zagwarantować przestrzeganie jego praw.
   Artykuł 9
   Zawieszenie oddelegowania
   1.   Na pisemny wniosek oddelegowanego eksperta krajowego lub jego podmiotu zatrudniającego i za zgodą tego podmiotu zatrudniającego Agencja może zezwolić na zawieszenie oddelegowania oraz określić warunki mające zastosowanie do tego zawieszenia. W okresie zawieszenia:

               a)

               dodatki, o których mowa w art. 19, nie są wypłacane;

               b)

               koszty, o których mowa w art. 20, są zwracane jedynie w przypadku, gdy zawieszenie następuje na wniosek Agencji.

         2.   Agencja informuje podmiot zatrudniający eksperta oraz stałe przedstawicielstwo lub placówkę dyplomatyczną danego państwa.
   Artykuł 10
   Zakończenie okresu oddelegowania
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 oddelegowanie może zostać zakończone na wniosek Agencji lub podmiotu zatrudniającego oddelegowanego eksperta krajowego, pod warunkiem zachowania trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Może być ono również zakończone na wniosek oddelegowanego eksperta krajowego, pod warunkiem zachowania takiego samego okresu wypowiedzenia i z zastrzeżeniem zgody podmiotu zatrudniającego oraz Agencji.
   2.   W wyjątkowych okolicznościach okres oddelegowania może zostać zakończony bez zachowania okresu wypowiedzenia:

               a)

               przez podmiot zatrudniający, jeżeli wymagają tego jego istotne interesy;

               b)

               w drodze porozumienia między Agencją a podmiotem zatrudniającym, na wniosek oddelegowanego eksperta krajowego skierowany do obu stron, jeżeli wymaga tego istotny interes osobisty lub zawodowy oddelegowanego eksperta krajowego;

               c)

               przez Agencję – w przypadku istotnego naruszenia przez oddelegowanego eksperta krajowego z obowiązków określonych w niniejszej decyzji. Agencja naradza się w takim przypadku ze stałym przedstawicielstwem lub placówką dyplomatyczną danego państwa oraz uwzględnia wszelkie otrzymane uwagi;

               d)

               przez Agencję w przypadku zakończenia lub zmiany statusu administracyjnego oddelegowanego eksperta krajowego jako funkcjonariusza, urzędnika albo pracownika danego podmiotu zatrudniającego. Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu umożliwia się wcześniej przedstawienie uwag.

         3.   W przypadku zakończenia okresu oddelegowania na podstawie ust. 2 lit. c) Agencja niezwłocznie konsultuje się z podmiotem zatrudniającym oraz stałym przedstawicielstwem lub placówką dyplomatyczną danego państwa.

      ROZDZIAŁ II

         Warunki pracy

   Artykuł 11
   Zabezpieczenie społeczne
   1.   Przed rozpoczęciem okresu oddelegowania podmiot zatrudniający zaświadcza Agencji, że przez cały czas trwania tego okresu oddelegowany ekspert krajowy będzie podlegał przepisom o zabezpieczeniu społecznym, które mają zastosowanie do zatrudniającej oddelegowanego eksperta krajowego krajowej administracji publicznej lub do zatrudniających go organizacji lub podmiotu. W tym celu odnośna administracja publiczna przedstawia Agencji zaświadczenie, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (4) (zwane dalej „dokumentem przenośnym A1”). Organizacja lub podmiot dostarczają oddelegowanemu ekspertowi krajowemu zaświadczenie równoważne dokumentowi przenośnemu A1 i potwierdzają, że mające zastosowanie przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego przewidują pokrywanie kosztów opieki zdrowotnej poniesionych za granicą.
   2.   Od dnia rozpoczęcia oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy jest ubezpieczony przez Agencję od ryzyka wypadku. Agencja dostarcza oddelegowanemu ekspertowi krajowemu kopię warunków ubezpieczenia obowiązujących w dniu, w którym zgłosi się on do dyrektora naczelnego Agencji w celu dopełnienia formalności administracyjnych związanych z oddelegowaniem.
   3.   Jeżeli w związku z podróżą służbową, w której oddelegowany ekspert krajowy bierze udział na zasadach określonych w art. 7 ust. 2 i art. 29, wymagane jest dodatkowe lub szczególne ubezpieczenie, jego koszty pokrywa Agencja lub w przypadku eksperta krajowego oddelegowanego na zasadach niegenerujących kosztów i ekspertów krajowych odbywających szkolenie zawodowe – administracja kraju pochodzenia, po przeprowadzeniu konsultacji dotyczącej danej podróży służbowej z państwem członkowskim, którego to dotyczy.
   Artykuł 12
   Godziny pracy
   1.   Oddelegowany ekspert krajowy podlega obowiązującym w Agencji zasadom dotyczącym godzin pracy w zależności od wymogów stanowiska, które zostało mu powierzone w Agencji.
   2.   Przez cały okres oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy pracuje w pełnym wymiarze godzin. Na należycie uzasadniony wniosek dyrektora Agencja może zezwolić ekspertowi, po uzyskaniu zgody jego podmiotu zatrudniającego, na pracę w niepełnym wymiarze godzin, jeśli jest to do pogodzenia z interesem Agencji.
   3.   W przypadku zezwolenia na pracę w niepełnym wymiarze godzin oddelegowany ekspert krajowy pracuje przynajmniej przez połowę standardowego wymiaru czasu pracy.
   Artykuł 13
   Nieobecność w pracy z powodu choroby lub wypadku
   1.   W przypadku nieobecności w pracy z powodu choroby lub wypadku oddelegowany ekspert krajowy jak najszybciej powiadamia przełożonego, podając swoje aktualne miejsce pobytu. Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy jest nieobecny przez okres dłuższy niż trzy następujące po sobie dni, przedstawia zaświadczenie lekarskie i może zostać zobowiązany do poddania się badaniom lekarskim zorganizowanym przez Agencję.
   2.   Jeżeli okresy nieobecności w pracy spowodowane chorobą lub wypadkiem i trwające nie więcej niż trzy dni przekraczają w ciągu dwunastu miesięcy łącznie dwanaście dni, oddelegowany ekspert krajowy ma obowiązek przedstawienia zaświadczenia lekarskiego za każdy kolejny okres nieobecności spowodowanej chorobą lub wypadkiem.
   3.   Jeżeli okres nieobecności w pracy spowodowany chorobą lub wypadkiem przekracza jeden miesiąc lub jest dłuższy niż dotychczasowy okres zatrudnienia oddelegowanego eksperta krajowego – przy czym uwzględnia się dłuższy z tych okresów – dodatki określone w art. 19 ust. 1 i 2 zostają automatycznie wstrzymane. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania w przypadku choroby związanej z ciążą. Okres nieobecności z powodu choroby lub wypadku nie może być dłuższy niż okres oddelegowania danej osoby.
   4.   Oddelegowany ekspert krajowy, który w okresie oddelegowania uległ wypadkowi związanemu z pracą, otrzymuje jednak w dalszym ciągu w całości dodatki przewidziane w art. 19 ust. 1 i 2 przez cały okres, w którym jest niezdolny do pracy, maksymalnie do momentu zakończenia okresu oddelegowania.
   Artykuł 14
   Coroczny urlop wypoczynkowy, urlop okolicznościowy i dni wolne od pracy
   1.   Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zawartych w niniejszej decyzji, oddelegowany ekspert krajowy podlega obowiązującym w Agencji zasadom dotyczącym corocznego urlopu wypoczynkowego, urlopu okolicznościowego i dni wolnych od pracy.
   2.   Urlop jest uzależniony od uprzedniej zgody działu, do którego oddelegowany ekspert krajowy został przydzielony.
   3.   Na należycie uzasadniony wniosek podmiotu zatrudniającego Agencja może przyznać maksymalnie dwa dni dodatkowego urlopu okolicznościowego w okresie dwunastu miesięcy. Wnioski rozpatrywane są indywidualnie.
   4.   Niewykorzystane do końca okresu oddelegowania dni corocznego urlopu wypoczynkowego ulegają przepadkowi.
   5.   Oddelegowany ekspert krajowy, którego oddelegowanie trwa krócej niż sześć miesięcy, może otrzymać, na uzasadniony wniosek, urlop okolicznościowy przyznany decyzją dyrektora naczelnego Agencji. Taki urlop okolicznościowy nie może przekraczać trzech dni w całym okresie oddelegowania. Przed przyznaniem takiego urlopu dyrektor konsultuje się z działem zasobów ludzkich Agencji.

   Artykuł 15
   Urlop okolicznościowy na szkolenie
   Niezależnie od art. 14 ust. 3 Agencja może przyznać oddelegowanym ekspertom krajowym, których oddelegowanie trwa co najmniej sześć miesięcy – na należycie uzasadniony wniosek podmiotu zatrudniającego – dodatkowy urlop okolicznościowy na szkolenie eksperta organizowane przez podmiot zatrudniający na potrzeby reintegracji oddelegowanego eksperta krajowego.
   Artykuł 16
   Urlop macierzyński i ojcowski
   1.   Oddelegowany ekspert krajowy podlega obowiązującym w Agencji przepisom dotyczącym urlopu macierzyńskiego i ojcowskiego.
   2.   Jeżeli przepisy krajowe podmiotu zatrudniającego danej oddelegowanej ekspertki krajowej przewidują dłuższy urlop macierzyński, na wniosek danej ekspertki i po uprzedniej zgodzie jej podmiotu zatrudniającego oddelegowanie zostaje zawieszone na okres przekraczający okres urlopu przyznawanego przez Agencję. W takim przypadku okres oddelegowania ulega wydłużeniu o okres odpowiadający okresowi zawieszenia, jeżeli wymaga tego interes Agencji.
   3.   Niezależnie od ust. 1 oddelegowana ekspertka krajowa może zwrócić się z wnioskiem o zawieszenie oddelegowania na cały okres przyznanego urlopu macierzyńskiego, za uprzednią zgodą jej podmiotu zatrudniającego. W takim przypadku okres oddelegowania ulega wydłużeniu o okres odpowiadający okresowi zawieszenia, jeżeli wymaga tego interes Agencji.
   4.   Ust. 2 i 3 mają również zastosowanie w przypadku adopcji.
   5.   Oddelegowana ekspertka krajowa, która karmi piersią, może na wniosek, na podstawie zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego ten fakt, otrzymać urlop okolicznościowy trwający maksymalnie 4 tygodnie, począwszy od końca urlopu macierzyńskiego; podczas tego okresu otrzymuje dodatki określone w art. 19.
   Artykuł 17
   Zarządzanie i kontrola
   Zarządzanie i kontrola w odniesieniu do czasu pracy i nieobecności jest zadaniem działu zasobów ludzkich oraz dyrekcji lub działu, do których został przydzielony oddelegowany ekspert krajowy, zgodnie z przepisami i procedurami obowiązującymi w Agencji.

      ROZDZIAŁ III

         Dodatki i zwrot kosztów

   Artykuł 18
   Obliczanie dodatków i kosztów podróży
   1.   Na użytek niniejszej decyzji miejsca naboru, oddelegowania i powrotu oddelegowanego eksperta krajowego są ustalane przez Agencję jako położenie geograficzne tych miejsc, na podstawie ich szerokości i długości geograficznej, w oparciu o obliczenia dokonane przez dział zasobów ludzkich.
   2.   Na użytek niniejszej decyzji:

               a)

               miejsce naboru oznacza miejsce, w którym oddelegowany ekspert krajowy wykonywał obowiązki na rzecz podmiotu zatrudniającego przed oddelegowaniem;

               b)

               miejscem oddelegowania jest Bruksela;

               c)

               miejsce powrotu oznacza miejsce, w którym ekspert będzie wykonywał swoje główne zadania po zakończeniu okresu oddelegowania.

         Miejsce naboru ustala się w drodze wymiany listów, o której mowa w art. 4
   3.   Na użytek niniejszego artykułu okoliczności wynikające z pracy wykonanej przez oddelegowanych ekspertów krajowych dla państwa innego niż państwo miejsca oddelegowania nie są brane pod uwagę.
   Artykuł 19
   Dodatki
   1.   Oddelegowanym ekspertom krajowym przez cały okres ich oddelegowania przysługuje dieta dzienna, zgodnie z takimi samymi kryteriami jak dodatek zagraniczny dla pracowników zatrudnionych na czas określony, o którym mowa w art. 4 załącznika IV do regulaminu pracowniczego Agencji. W przypadku spełnienia tych kryteriów dieta dzienna wynosi 128,67 EUR. W przeciwnym przypadku wynosi ona 32,18 EUR. Dieta jest równoważna diecie wypłacanej ekspertom krajowym oddelegowanym do Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej.
   2.   Ponadto oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony, przez cały okres oddelegowania, do dodatku miesięcznego wypłacanego zgodnie z poniższą tabelą:

               Odległość geograficzna między miejscem naboru a miejscem oddelegowania (w km)

               Kwota w EUR

               0–150

               0,00

               > 150

               82,70

               > 300

               147,03

               > 500

               238,95

               > 800

               385,98

               > 1 300

               606,55

               > 2 000

               726,04

         3.   Dodatki, o których mowa w ust. 1 i 2, obejmują także koszty poniesione z tytułu przeprowadzki oddelegowanego eksperta krajowego oraz wszelkie coroczne kosztów podróży poniesione w okresie oddelegowania. Wypłaca się je także za okres podróży służbowych, corocznego urlopu wypoczynkowego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub adopcyjnego, urlopu okolicznościowego oraz dni wolnych od pracy przyznanych przez Agencję, nie naruszając art. 14, 15 i 16. W przypadku zezwolenia na pracę w niepełnym wymiarze godzin oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do dodatków w proporcjonalnie zmniejszonej wysokości.
   4.   Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu w momencie rozpoczęcia okresu oddelegowania wypłaca się zaliczkę w kwocie odpowiadającej 75 dietom dziennym, przy czym w okresie, za który wypłacana jest zaliczka, ekspert nie jest uprawniony do innych diet dziennych. Jeżeli okres oddelegowania do Agencji zostaje zakończony przed upływem okresu uwzględnionego przy obliczeniu wysokości zaliczki, ekspert jest zobowiązany zwrócić część zaliczki odpowiadającą pozostałej części tego okresu.
   5.   W momencie wymiany listów, o której mowa w art. 4, podmiot zatrudniający informuje Agencję o wszelkich płatnościach otrzymywanych przez oddelegowanego eksperta krajowego, podobnych do tych, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. Ich sumę odejmuje się od odpowiednich dodatków wypłacanych oddelegowanemu ekspertowi krajowemu przez Agencję.
   6.   Aktualizacja wynagrodzeń i dodatków, przyjęta w trybie art. 60 regulaminu pracowniczego Agencji, jest automatycznie stosowana do dodatku miesięcznego i diet dziennych w miesiącu następującym po ich przyjęciu bez mocy wstecznej. Po dostosowaniu nowe kwoty zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C.
   Artykuł 20
   Koszty podróży
   1.   Oddelegowany ekspert krajowy ma prawo do zryczałtowanego zwrotu kosztów podróży poniesionych przez siebie na początku okresu oddelegowania.
   2.   Zryczałtowany zwrot kosztów obliczany jest na podstawie dodatku według stawki kilometrowej dla odległości geograficznej między miejscem naboru a miejscem oddelegowania. Dodatek za przebyte kilometry ustala się zgodnie z art. 7 załącznika IV do regulaminu pracowniczego Agencji.
   3.   Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do zwrotu poniesionych przez siebie kosztów podróży do miejsca powrotu na koniec okresu oddelegowania. Wysokość zwracanych kosztów nie może przekraczać wysokości kwoty, do której oddelegowany ekspert krajowy miałby prawo w przypadku powrotu do miejsca naboru.
   4.   Koszty podróży członków rodziny oddelegowanego eksperta krajowego nie są zwracane.
   Artykuł 21
   Podróże służbowe i koszty z nimi związane
   1.   Oddelegowany ekspert krajowy może zostać wysyłany w podróż służbową.
   2.   Koszty podróży służbowych są zwracane zgodnie z przepisami obowiązującymi w Agencji.
   Artykuł 22
   Szkolenia
   Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do udziału w szkoleniach organizowanych przez Agencję, jeżeli interesy Agencji to uzasadniają. Podczas podejmowania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na udział w szkoleniu brany jest pod uwagę uzasadniony interes oddelegowanego eksperta krajowego, w szczególności jego kariera zawodowa po zakończeniu okresu oddelegowania.
   Artykuł 23
   Przepisy administracyjne
   1.   Oddelegowany ekspert krajowy zgłasza się do odpowiedniego działu zasobów ludzkich pierwszego dnia oddelegowania w celu dopełnienia niezbędnych formalności administracyjnych. Oddelegowany ekspert krajowy rozpoczyna wykonywanie obowiązków pierwszego lub szesnastego dnia miesiąca.
   2.   Agencja dokonuje płatności w euro.

      ROZDZIAŁ IV

         Eksperci oddelegowani na zasadach niegenerujących kosztów

   Artykuł 24
   Eksperci oddelegowani na zasadach niegenerujących kosztów
   1.   W okresie oddelegowania ekspert krajowy może zostać oddelegowany do Agencji jako ekspert krajowy oddelegowany na zasadach niegenerujących kosztów.
   Oddelegowanie takie nie pociąga za sobą dla Agencji wypłaty żadnych dodatków ani zwrotu kosztów, z wyjątkiem, w stosownych przypadkach, dodatków i zwrotu kosztów przewidzianych w art. 25.
   2.   Art. 18, 19 i 20 nie mają zastosowania do ekspertów oddelegowanych na zasadach niegenerujących kosztów.
   Bez uszczerbku dla art. 8 postępowanie eksperta krajowego oddelegowanego na zasadach niegenerujących kosztów musi zawsze odzwierciedlać fakt, że został on oddelegowany do Agencji, i nie może nigdy naruszać powagi jego stanowiska w Agencji.
   Artykuł 25
   Podróże służbowe
   1.   Jeśli ekspert oddelegowany na zasadach niegenerujących kosztów bierze udział w podróżach służbowych poza miejsce oddelegowania, otrzymuje zwrot kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów podróży służbowych urzędników, chyba że Agencja i podmiot zatrudniający eksperta uzgodnią inaczej.
   2.   Jeżeli w związku z podróżą służbową urzędnikom Agencji przysługuje ubezpieczenie z uwagi na wysokie ryzyko, takie uprawnienie obejmuje także eksperta oddelegowanego na zasadach niegenerujących kosztów, który bierze udział w tej samej podróży służbowej.
   3.   Ekspert krajowy oddelegowany na zasadach niegenerujących kosztów biorący udział w podróży służbowej poza terytorium Unii podlega ustaleniom dotyczącym takich podróży służbowych obowiązującym w Agencji.
   Artykuł 26
   Ekspertów krajowych oddelegowanych na zasadach niegenerujących kosztów nie uwzględnia się w planie zatrudnienia. W celu zapewnienia przejrzystości i w celach informacyjnych liczbę takich ekspertów zgłasza się jednak Radzie Sterującej w ramach rocznych sprawozdań składanych przez dyrektora naczelnego.

      ROZDZIAŁ V

         Oddelegowani eksperci opłacani z budżetów związanych z projektami lub programami ad hoc

   Artykuł 27
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie również do oddelegowanych ekspertów, których dodatki są wypłacane z budżetów związanych z projektami lub programami ad hoc Agencji, o których mowa w art. 19 i 20 decyzji (WPZiB) 2015/1835 (zwanych dalej „ekspertami krajowymi oddelegowanymi ad hoc”).
   Artykuł 28
   Eksperci krajowi oddelegowani ad hoc są przydzieleni wyłącznie do projektów lub programów ad hoc, z których budżetu finansuje się ich dodatki i zwrot kosztów.
   Nabór ekspertów krajowych oddelegowanych ad hoc podlega uzyskaniu uprzedniej zgody odnośnych państw wnoszących wkład, na podstawie wniosku – przedłożonego przez co najmniej jedno odpowiednie państwo członkowskie wnoszące wkład lub Agencję – zawierającego projekt ogłoszenia o naborze w odniesieniu do każdego stanowiska.
   Artykuł 29
   Ekspertów krajowych oddelegowanych ad hoc nie uwzględnia się w planie zatrudnienia. W celu zapewnienia przejrzystości i w celach informacyjnych liczbę takich ekspertów zgłasza się jednak Radzie Sterującej w ramach rocznych sprawozdań składanych przez dyrektora naczelnego.
   Artykuł 30
   Budżety związane z projektami lub programami ad hoc, z których pokrywane są dodatki i zwrot kosztów ekspertów krajowych oddelegowanych ad hoc mogą składać się z wkładów państw trzecich uczestniczących w takich projektach lub programach zgodnie z art. 26 ust. 5 decyzji (WPZiB) 2015/1835.
   Niezależnie od art. 1 akapit drugi takie wkłady nie uprawniają obywateli odnośnych państw trzecich do bycia uznanymi za kwalifikujących się do procedur naboru ekspertów krajowych oddelegowanych ad hoc.

      ROZDZIAŁ VI

         Eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe

   Artykuł 31
   Przepisy ogólne i definicje
   Eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe to oddelegowani eksperci krajowi przyjęci do Agencji w celach związanych ze szkoleniem zawodowym.
   Artykuł 32
   Cel szkolenia zawodowego
   1.   Celem szkolenia zawodowego jest:

               a)

               nabycie przez ekspertów krajowych odbywających szkolenie zawodowe doświadczenia w zakresie metod pracy i projektów Agencji;

               b)

               umożliwienie im zdobycia praktycznego doświadczenia oraz zapoznania się z codzienną pracą Agencji, a także zapewnienie im możliwości pracy w wielokulturowym i wielojęzycznym środowisku;

               c)

               umożliwienie personelowi administracji krajowych, w szczególności ministerstw obrony, wykorzystania w praktyce wiedzy nabytej podczas studiów, zwłaszcza w obszarach podlegających kompetencjom tych ekspertów.

         2.   Agencja ze swej strony korzysta z wkładu osób, które mogą zapewnić nowy punkt widzenia i aktualną wiedzę, które wzbogacą bieżące funkcjonowanie tej instytucji; Agencja tworzy też sieć osób posiadających bezpośrednie doświadczenie w zakresie procedur stosowanych przez EDA.
   Artykuł 33
   Kwalifikowalność
   Art. 2 z wyjątkiem ust. 3 ma odpowiednie zastosowanie do ekspertów krajowych odbywających szkolenie zawodowe.
   Artykuł 34
   Okres szkolenia zawodowego
   1.   Praktyki zawodowe trwają od 3 do 24 miesięcy. Okres ten ustala się na początku i można go przedłużyć w należycie uzasadnionych przypadkach w ramach maksymalnego okresu 24 miesięcy.
   2.   Ekspert krajowy odbywający szkolenie zawodowe może odbyć tylko jedną praktykę zawodową.
   Artykuł 35
   Organizacja szkolenia zawodowego
   Podczas trwania praktyki zawodowej eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe są nadzorowani przez opiekuna szkolenia. Opiekun szkolenia informuje dział zasobów ludzkich o wszelkich istotnych zdarzeniach mających miejsce podczas praktyki zawodowej w szczególności o nieobecnościach, chorobach, wypadkach lub przerwach, o których mu wiadomo lub o których został poinformowany przez eksperta krajowego odbywającego szkolenie zawodowe.
   Eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe stosują się do poleceń wydawanych przez ich opiekuna szkolenia, przełożonych w dyrekcji lub służbie, do której zostali oddelegowani, oraz dział zasobów ludzkich.
   Eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe mogą brać udział w posiedzeniach, chyba że są to posiedzenia w ograniczonym składzie lub poufne, a dany ekspert krajowy odbywający szkolenie zawodowe nie posiada poświadczenia bezpieczeństwa, otrzymywać dokumentację oraz uczestniczyć w działaniach działu, do którego zostali oddelegowani.
   Artykuł 36
   Zawieszenie praktyki zawodowej
   Na pisemny wniosek eksperta krajowego odbywającego szkolenie zawodowe lub jego podmiotu zatrudniającego i po uzyskaniu uprzedniej zgody tego drugiego, dyrektor naczelny Agencji może zezwolić na zawieszenie praktyki zawodowej na krótki okres lub na jej wcześniejsze zakończenie. Możliwy jest powrót eksperta krajowego odbywającego szkolenie zawodowe w celu ukończenia pozostałego okresu praktyki zawodowej, lecz jedynie do upływu tego okresu. W żadnym wypadku okres praktyki zawodowej nie może zostać przedłużony.
   Artykuł 37
   Warunki pracy i wynagrodzenie
   1.   Art. 2 ust. 3, art. 3, 5, 18, 19 i 20 nie mają zastosowania do ekspertów krajowych odbywających szkolenie zawodowe.
   2.   Eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe to eksperci krajowi oddelegowani na zasadach niegenerujących kosztów w rozumieniu rozdziału IV. Są oni nadal opłacani przez pracodawcę i nie otrzymują wynagrodzenia od Agencji.
   Agencja nie przyjmuje wniosków o dotacje lub opłaty lub o zwrot kosztów podróży lub kosztów innych niż zwrot kosztów podróży służbowych poniesionych w ramach praktyki zawodowej.
   Artykuł 38
   Sprawozdania i zaświadczenie o uczestnictwie
   Na zakończenie praktyk eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe, którzy odbyli przewidywany okres praktyki zawodowej, wypełniają na wniosek działu zasobów ludzkich sprawozdanie oceniające. Opiekunowie szkolenia również wypełniają odpowiednie sprawozdanie oceniające.
   Z zastrzeżeniem sporządzenia tych sprawozdań eksperci krajowi odbywający szkolenie zawodowe, którzy odbyli praktykę zawodową, otrzymują zaświadczenie wskazujące okres szkolenia zawodowego i dział, w którym to szkolenie miało miejsce.
   Artykuł 39
   Ekspertów krajowych odbywających szkolenie zawodowe nie uwzględnia się w planie zatrudnienia. W celu zapewnienia przejrzystości i w celach informacyjnych liczbę takich ekspertów zgłasza się jednak Radzie Sterującej w ramach rocznych sprawozdań składanych przez dyrektora naczelnego.

      ROZDZIAŁ VII

         Skargi

   Artykuł 40
   Skargi
   Bez uszczerbku dla możliwości wszczęcia postępowania po objęciu stanowiska – na warunkach i w terminie określonych w art. 263 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej – każdy oddelegowany ekspert krajowy może złożyć skargę organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę na podstawie regulaminu pracowniczego Agencji dotyczącą działania tego organu na mocy niniejszej decyzji, którego skutki są dla niego niekorzystne, z wyjątkiem działań bezpośrednio wynikających z decyzji podjętych przez jego podmiot zatrudniający.
   Skargę składa się w terminie dwóch miesięcy. Termin ten zaczyna bieg w dniu powiadomienia zainteresowanej osoby o danej decyzji, jednak w żadnym wypadku nie później niż w dniu, w którym osoba ta otrzymała takie powiadomienie. Organ upoważniony do zawierania umów o pracę powiadamia zainteresowaną osobę o swojej decyzji, podając uzasadnienie, w terminie czterech miesięcy od daty wniesienia skargi. Jeżeli w tym terminie oddelegowany ekspert krajowy nie otrzymał odpowiedzi na skargę, skargę tę uznaje się za oddaloną.

      ROZDZIAŁ VIII

         Przepisy końcowe

   Artykuł 41
   Udzielanie informacji
   Stałe przedstawicielstwa wszystkich państw członkowskich są co roku informowane o liczbie oddelegowanych ekspertów krajowych w Agencji. W informacji tej zawiera się również informację o:

               a)

               obywatelstwie ekspertów krajowych oddelegowanych z organizacji lub podmiotu zgodnie z art. 1 akapit drugi;

               b)

               wszelkich odstępstwach od procedury wyboru zgodnie z art. 3 ust. 3;

               c)

               stanowiskach przydzielonych wszelkim oddelegowanym ekspertom krajowym;

               d)

               przypadkach zawieszenia lub wcześniejszego zakończenia oddelegowania ekspertów krajowych zgodnie z art. 9 i 10;

               e)

               rocznej aktualizacji dodatków przysługujących oddelegowanym ekspertom krajowym zgodnie z art. 19.

         Artykuł 42
   Przekazanie uprawnień
   Wszystkie uprawnienia przyznane Agencji na mocy niniejszej decyzji są wykonywane przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę.
   Artykuł 43
   Uchylenie
   Niniejszym uchyla się decyzję 2004/677/WE. Jej art. 15–19 mają jednak nadal zastosowanie do oddelegowań trwających w momencie wejścia w życie niniejszej decyzji w przypadku oddelegowanych ekspertów krajowych, którzy się o to zwrócą, bez uszczerbku dla art. 44.
   Artykuł 44
   Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym weszła w życie, do każdego nowego oddelegowania, odnowienia oddelegowania lub przedłużenia oddelegowania.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 sierpnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 266 z 13.10.2015, s. 55.

      (2)  Decyzja Rady 2004/677/WE z dnia 24 września 2004 r. dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i personelu wojskowego oddelegowanych do pracy w Europejskiej Agencji Obrony (Dz.U. L 310 z 7.10.2004, s. 64).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2016/1351 z 4 sierpnia w sprawie regulaminu pracowniczego Europejskiej Agencji Obrony (zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1).


title: Decyzja Komisji z dnia 27 lutego 1990 r. dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej

text:
Ważna informacja prawna

|

31990D0117

Dziennik Urzędowy L 068 , 15/03/1990 P. 0002 - 0002 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 15 P. 0206  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 15 P. 0206

		Decyzja Komisjiz dnia 27 lutego 1990 r.dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej(90/117/Euratom)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,a także mając na uwadze, co następuje:Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej i współpracy handlowej i gospodarczej została podpisana dnia 18 grudnia 1989 r.;decyzją z dnia 26 lutego 1990 r. Rada zatwierdziła wspomnianą Umowę w celu jej zawarcia przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;wspomniana Umowa powinna zostać zawarta w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zawiera się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowę [1] między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wymiany handlowej oraz współpracy handlowej i gospodarczej.Artykuł 2Przewodniczący Komisji dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 25 Umowy w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 1990 r.W imieniu KomisjiJacques DelorsPrzewodniczący[1] Tekst niniejszej Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.--------------------------------------------------


title: Decyzja nr E4 z dnia 13 marca 2014 r. dotycząca okresu przejściowego określonego w art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009  Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią

text:
               20.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/21

         DECYZJA NR E4
   z dnia 13 marca 2014 r.
   dotycząca okresu przejściowego określonego w art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   (2014/C 152/04)
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za zachęcanie, na ile to możliwe, do wykorzystywania nowych technologii, w szczególności poprzez unowocześnienie procedur wymiany informacji i dostosowanie przepływu informacji między instytucjami do celów wymiany przy pomocy środków elektronicznych, z uwzględnieniem rozwoju technik przetwarzania danych w każdym państwie członkowskim,
   uwzględniając art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), zgodnie z którym Komisja Administracyjna jest upoważniona do ustalania struktury, zawartości, formatu oraz szczegółowych ustaleń dotyczących wymiany dokumentów oraz standardowych dokumentów elektronicznych oraz do określania praktycznych ustaleń służących przesyłaniu zainteresowanemu informacji, dokumentów lub decyzji drogą elektroniczną,
   uwzględniając art. 95 ust. 1 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (WE) nr 987/2009 dotyczący okresu przejściowego, stanowiący, że każde państwo członkowskie może skorzystać z okresu przejściowego dotyczącego wymiany danych drogą elektroniczną oraz że okresy przejściowe nie mogą być dłuższe niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego,
   uwzględniając art. 95 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 987/2009, zgodnie z którym Komisja Administracyjna może postanowić o odpowiednim przedłużeniu tych okresów, jeżeli udostępnienie niezbędnej infrastruktury centralnej (systemu elektronicznej wymiany informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego – EESSI) znacznie się opóźni w stosunku do wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego,
   działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 95 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 przewidziano okres przejściowy wynoszący 24 miesiące od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, aby umożliwić państwom członkowskim wdrożenie i integrację infrastruktury krajowej niezbędnej do wymiany danych drogą elektroniczną.

               (2)

               W art. 95 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 upoważniono Komisję Administracyjną do postanowienia o przedłużeniu okresu przejściowego dla państw członkowskich, jeżeli udostępnienie infrastruktury centralnej znacznie się opóźni.

               (3)

               Komisja Administracyjna przeprowadziła ogólną ocenę stanu projektu, zarówno na poziomie UE, jak i krajowym, w oparciu o analizy dokonane przez Komisję Europejską, a także komitet sterujący projektu EESSI i zarząd EESSI.

               (4)

               Zgodnie z tą oceną i po uwzględnieniu postępów w przygotowaniach na szczeblu UE oraz w poszczególnych krajach przedłużenie okresu przejściowego uważa się za niezbędne dla zapewnienia skutecznego wdrożenia systemu EESSI.

               (5)

               Z uwagi na techniczną złożoność projektu Komisja Administracyjna uznaje za stosowne przedłużenie okresu przejściowego w sposób elastyczny, przyznając państwom członkowskim dwa lata na wdrożenie i integrację niezbędnej infrastruktury krajowej, licząc od dnia, w którym potwierdzi, że centralny system EESSI jest gotowy do uruchomienia zgodnie z wyznaczonym celem.

               (6)

               Komisja Administracyjna, po uwzględnieniu zaleceń komitetu sterującego projektu EESSI, wzywa Komisję Europejską do wiarygodnego zaplanowania ram czasowych, które przewidziano na rozwój i testowanie centralnego systemu EESSI do momentu jego uruchomienia, oraz do możliwie dokładnego określenia dnia, w którym system będzie gotowy do uruchomienia, a także do informowania państw członkowskich o planowanej dacie za pomocą zwyczajowych kanałów komunikacyjnych.

               (7)

               Komisja Administracyjna zachęca jednak państwa członkowskie do rozpoczęcia elektronicznej wymiany danych możliwie jak najszybciej, bez zwłoki, aby w możliwie największym stopniu ograniczyć okres równoległej wymiany danych w wersji papierowej i elektronicznej, zgodnie z etapami pośrednimi, które ma określić Komisja Administracyjna w oparciu o wniosek zarządu EESSI.

               (8)

               Komisja Administracyjna zwraca uwagę na rolę zarządu i jego zadanie polegające na zarządzaniu programem EESSI i wyznaczaniu kierunku jego rozwoju.

               (9)

               Zgodnie z art. 95 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 Komisja Administracyjna może poddać niniejszą decyzję rewizji w oparciu o ogólne planowanie i analizę zarządu EESSI.

               (10)

               W przedłużonym okresie stosuje się odpowiednio decyzję nr E1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie praktycznych porozumień dotyczących okresu przejściowego dla wymiany danych drogą elektroniczną, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (3),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Okres przejściowy, o którym mowa w art. 95 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, dotyczący pełnej wymiany danych drogą elektroniczną przez państwa członkowskie, zostaje przedłużony, zaś końcowa data okresu przejściowego zostanie wyliczona na podstawie następującego algorytmu: dwa lata od dnia, w którym centralny system EESSI będzie opracowany, sprawdzony i gotowy do uruchomienia, tak aby państwa członkowskie mogły rozpocząć proces integracji systemu centralnego.

               2.

               Komisja Europejska informuje państwa członkowskie o przewidywanym terminie udostępnienia centralnego systemu EESSI, przedstawiając regularnie na posiedzeniach Komisji Administracyjnej aktualne informacje o stanie realizacji projektu.

               3.

               Uznaje się, że centralny system EESSI jest gotowy do uruchomienia, gdy wszystkie jego części składowe zostały opracowane i przetestowane, a Komisja Europejska, po zasięgnięciu opinii zarządu, uznała je za gotowe do użytku zgodnie z wyznaczonym celem.

               4.

               Podczas pierwszego posiedzenia Komisji Administracyjnej po podjęciu decyzji przez Komisję Europejską, zgodnie z pkt 3, decyzja ta zostanie przedstawiona Komisji Administracyjnej do zatwierdzenia. Okres dwóch lat, określony w pkt 1, pozwalający państwom członkowskim na zintegrowanie centralnego systemu EESSI rozpocznie się w dniu, w którym decyzją Komisji Administracyjnej potwierdzona zostanie gotowość centralnego systemu EESSI do uruchomienia zgodnie z wyznaczonym celem.

               5.

               Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzję stosuje się od dnia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               6.

               Niniejsza decyzja zastępuje decyzję nr E3 z dnia 19 października 2011 r.

            Przewodnicząca Komisji Administracyjnej

         Anna RIZOU

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1 (sprostowanie w Dz.U. L 200 z 7.6.2004, s. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1), zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1224/2012 z dnia 18 grudnia 2012 r. (Dz.U. L 349 z 19.12.2012, s. 45).

      (3)  Dz.U. C 106 z 24.4.2010, s. 9.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE, Euratom) 2016/1463 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/120

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE, EURATOM) 2016/1463
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za 2014 r. (COM(2015) 377 – C8-0199/2015) (2),

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2014 (3),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2013 (COM(2015) 505) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2015) 194 i SWD(2015) 195),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2014 r. (COM(2015) 441) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2015) 170),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedzią Agencji (4),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (5) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05585/2016 – C8-0040/2016),

               —

               uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (7), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (8), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

               —

               uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/776/UE z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego i uchylenia decyzji 2009/336/WE (9),

               —

               uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0140/2016),

               A.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2014 (10);

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 51 z 20.2.2014.

      (2)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 367 z 5.11.2015, s. 2.

      (4)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 73.

      (5)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 146.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (9)  Dz.U. L 343 z 19.12.2013, s. 46.

      (10)  Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2016)0148 (zob. s. 91 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: 2004/746/WE:Decyzja Rady z dnia 18 października 2004 r. w sprawie spełnienia warunków ustanowionych w art. 3 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego

text:
               30.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/101

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 października 2004 r.
   w sprawie spełnienia warunków ustanowionych w art. 3 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego
   (2004/746/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 ust. 3,
   uwzględniając decyzję Rady z dnia 29 lipca 2002 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego,
   uwzględniając Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego, w szczególności jego art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony (1) wszedł w życie z dniem 1 lutego 1995 r.

               (2)

               Artykuł 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego stanowi, że w ciągu pierwszych pięciu lat po wejściu w życie niniejszego Układu i na zasadzie odstępstwa od ust. 1 pkt. iii) tego artykułu Bułgaria może, w drodze wyjątku, w odniesieniu do wyrobów stalowych udzielać pomocy publicznej w celach restrukturyzacji, pod warunkiem że zapewni to rentowność firm korzystających z pomocy w normalnych warunkach rynkowych po zakończeniu okresu restrukturyzacji, że wysokość i intensywność takiej pomocy są ściśle ograniczone do poziomu absolutnie niezbędnego dla przywrócenia takiej rentowności i są stopniowo redukowane oraz pod warunkiem, że program restrukturyzacji jest powiązany z ogólną racjonalizacją i ograniczeniem całkowitej zdolności produkcyjnej w Bułgarii.

               (3)

               Wyżej wymieniony wstępny okres pięcioletni wygasł 31 grudnia 1997 r.

               (4)

               Republika Bułgarii wniosła o przedłużenie wyżej wymienionego okresu w dniu 21 listopada 2002 r.

               (5)

               Właściwe jest przedłużenie tego okresu, począwszy od 1 stycznia 1998 r. o kolejne osiem lat lub do daty przystąpienia Bułgarii do Unii Europejskiej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

               (6)

               W tym celu 21 listopada 2002 r. został podpisany przez Wspólnotę i Bułgarię Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego i począwszy od tej daty, jest on tymczasowo stosowany.

               (7)

               Zgodnie z art. 2 Protokołu dodatkowego przedłużenie wyżej wymienionego okresu uzależnione jest od przedłożenia Komisji przez Bułgarię programu restrukturyzacji oraz planów operacyjnych, spełniających wymogi art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego oraz uprzednio ocenionych i zatwierdzonych przez Krajowy Urząd ds. Pomocy Państwa (Komisja Ochrony Konkurencji).

               (8)

               W marcu 2004 r. Bułgaria przedłożyła Komisji program restrukturyzacji oraz plan operacyjny dla jedynego przedsiębiorstwa, które skorzystało lub w dalszym ciągu korzysta z pomocy państwa przyznanej na restrukturyzację.

               (9)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu dodatkowego przedłużenie wyżej wymienionego okresu uzależnione jest od wydania przez Komisję ostatecznej oceny programu restrukturyzacji i planów operacyjnych.

               (10)

               Komisja wydała ostateczną ocenę przedłożonego przez Bułgarię programu restrukturyzacji i planu operacyjnego; ocena ta wskazuje, że wdrażanie programu restrukturyzacji oraz planu operacyjnego pozwoli zainteresowanemu przedsiębiorstwu osiągnąć rentowność w normalnych warunkach rynkowych. Z oceny wynika również, iż, zgodnie z planem, wielkość pomocy państwowej udzielanej na cele restrukturyzacji jest ściśle ograniczona do poziomu niezbędnego dla umożliwienia zainteresowanemu przedsiębiorstwu osiągnięcia rentowności oraz iż pomoc ta będzie stopniowo redukowana i wstrzymana do roku 2005. Ocena przewiduje także osiągnięcie ogólnej racjonalizacji i zmniejszenia nadmiernych zdolności produkcyjnych firmy korzystającej z pomocy. Przeprowadzona przez Komisję ocena wykazuje zatem, że program restrukturyzacji i plan operacyjny spełniają wymogi art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Program restrukturyzacji i plan operacyjny przedłożone Komisji przez Bułgarię zgodnie z art. 2 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego są zgodne z wymogami art. 9 ust. 4 protokołu 2.
   Artykuł 2
   Niniejszym przedłuża się okres, w którym Bułgaria może, w drodze wyjątku, w odniesieniu do wyrobów stalowych udzielać pomocy publicznej w celach restrukturyzacji zgodnie z przepisami art. 9 ust. 4 protokołu 2, począwszy od 1 stycznia 1998 r. o kolejne osiem lat lub do daty przystąpienia Bułgarii do Unii Europejskiej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej, zgodnie z art. 1 Protokołu dodatkowego.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 18 października 2004 r.

            W imieniu Rady

         C. VEERMAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 358 z 31.12.1994, str. 3.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/277 z dnia 19 lutego 2015 r. zmieniająca decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe

text:
               20.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 47/20

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/277
   z dnia 19 lutego 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lutego 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/101/WPZiB (1).

               (2)

               Rada dokonała przeglądu decyzji 2011/101/WPZiB, uwzględniając rozwój sytuacji politycznej w Zimbabwe.

               (3)

               Obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 20 lutego 2016 r.

               (4)

               Stosowanie zakazu podróży i zamrożenia aktywów należy utrzymać względem dwóch osób i jednego podmiotu określonych w załączniku I do decyzji 2011/101/WPZiB. Należy również przedłużyć obowiązywanie zawieszenia zakazu podróży oraz zamrożenia aktywów mających zastosowanie do osób i podmiotów wymienionych w załączniku II do tej decyzji. Nazwiska i imiona pięciu zmarłych osób należy skreślić z załączników I i II do tej decyzji.

               (5)

               Decyzję 2011/101/WPZiB należy odpowiednio zmienić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 10 decyzji 2011/101/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 10
      1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
      2.   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 20 lutego 2016 r.
      3.   Środki, o których mowa w art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i 2, o ile odnoszą się one do osób i podmiotów wymienionych w załączniku II, zostają zawieszone do dnia 20 lutego 2016 r.
      Zawieszenie jest poddawane przeglądowi co trzy miesiące.
      4.   Niniejsza decyzja podlega stałemu przeglądowi; jest ona odpowiednio przedłużana lub zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.”

   Artykuł 2
   Z załączników I i II do decyzji 2011/101/WPZiB skreśla się nazwiska i imiona osób wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 lutego 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/101/WPZiB z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 42 z 16.2.2011, s. 6).

      ZAŁĄCZNIK

                  Nazwisko i imię (i ewentualne pseudonimy)

                  1.

                  CHINDORI-CHININGA, Edward Takaruza

                  2.

                  KARAKADZAI, Mike Tichafa

                  3.

                  SAKUPWANYA, Stanley Urayayi

                  4.

                  SEKEREMAYI, Lovemore

                  5.

                  SHAMUYARIRA, Nathan Marwirakuwa


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1456 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja I – Parlament Europejski

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1456
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja I – Parlament Europejski
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za 2014 r. (COM(2015) 377 – C8-0200/2015) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za rok budżetowy 2014, sekcja I – Parlament Europejski (3),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne audytora wewnętrznego za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami instytucji (4),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (5) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 i art. 318 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 27 kwietnia 2005 r. w sprawie przepisów wewnętrznych dotyczących wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego (7), w szczególności jej art. 13,

               —

               uwzględniając decyzję Prezydium z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie przepisów wewnętrznych dotyczących wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego (8), w szczególności jej art. 22,

               —

               uwzględniając art. 94 i art. 98 ust. 3 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0135/2016),

               A.

               mając na uwadze, że jego przewodniczący przyjął sprawozdanie finansowe Parlamentu za rok budżetowy 2014 w dniu 8 lipca 2015 r.;

               B.

               mając na uwadze, że jego sekretarz generalny, jako główny delegowany urzędnik zatwierdzający, potwierdził w dniu 18 września 2015 r., iż uzyskał wystarczającą pewność, że zasoby przeznaczone na budżet Parlamentu zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem oraz zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

               C.

               mając na uwadze, że na mocy art. 166 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 każda instytucja unijna musi podjąć wszelkie właściwe działania w celu uwzględnienia uwag towarzyszących decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie absolutorium;

               1.

               udziela swojemu przewodniczącemu absolutorium z wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 51 z 20.2.2014.

      (2)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 247 z 28.7.2015, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 373 z 10.11.2015, s. 1.

      (5)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 146.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (7)  PE 349.540/Bur/ann/def.

      (8)  PE 422.541/Bur.


title: Decyzja Rady 2004/767/WPZiB z dnia 15 listopada 2004 r. wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)

text:
               16.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 339/16

      DECYZJA RADY 2004/767/WPZiB
   z dnia 15 listopada 2004 r.
   wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB (1), w szczególności jego art. 2 w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Poprzez wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki mające na celu zamrożenie wszystkich fuduszy i zasobów gospodarczych należących do Radovana Karadžića, Ratko Mladića i Ante Gotovina.

               (2)

               Środkami tymi należy również objąć wszystkie osoby, które zostały publicznie oskarżone przed MTKJ o zbrodnie wojenne, które nie przebywają w areszcie Trybunału.

               (3)

               Należy zatem zmienić wykaz zawarty w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.

               (4)

               Działanie ze strony Wspólnoty jest niezbędne w celu wprowadzenia w życie tej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wykaz osób zawarty w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się wykazem osób zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, 15 listopada 2004 r.

            W imieniu Rady

            Przewodniczący

         M. VAN DER HOEVEN

      (1)  Dz.U. L 315 z 14.10.2004, str. 52.

      ZAŁĄCZNIK
      „Lista osób, o których mowa w art. 2

                  1)

                  Borovcanin, Ljubomir. Data urodzenia: 27.2.1960. Miejsce urodzenia: Han Pijesak, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  2)

                  Borovnica, Goran. Data urodzenia: 15.8.1965. Miejsce urodzenia: Kozarac, gmina miejska Prijedor, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  3)

                  Bralo, Miroslav. Data urodzenia: 13.10.1967. Miejsce urodzenia: Kratine, gmina miejska Vitez, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  4)

                  Djordjevic, Vlastimir. Data urodzenia: 1948. Miejsce urodzenia: Vladicin Han, Serbia i Czarnogóra. Obywatelstwo: Serbia i Czarnogóra.

                  5)

                  Gotovina, Ante. Data urodzenia: 12.10.1955. Miejsce urodzenia: Wyspa Pasman, gmina miejska Zadar, Republika Chorwacji. Obywatelstwo: (a) Chorwacja, (b) Francja.

                  6)

                  Hadzic, Goran. Data urodzenia: 7.9.1958. Miejsce urodzenia: Vinkovci, Republika Chorwacji. Obywatelstwo: Serbia i Czarnogóra.

                  7)

                  Jankovic, Gojko. Data urodzenia: 31.10.1954. Miejsce urodzenia: Trbuse, gmina miejska Foca, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  8)

                  Karadžić, Radovan. Data urodzenia: 19.6.1945. Miejsce urodzenia: Petnjica, Savnik, Czarnogóra, Serbia i Czarnogóra. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  9)

                  Lazarevic, Vladimir. Data urodzenia: 23.3.1949. Miejsce urodzenia: Grncar, Serbia i Czarnogóra. Obywatelstwo: Serbia i Czarnogóra.

                  10)

                  Lukic, Milan. Data urodzenia: 6.9.1967. Miejsce urodzenia: Visegrad, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: (a) Bośnia i Hercegowina, (b) prawdopodobnie Serbia i Czarnogóra.

                  11)

                  Lukic, Sredoje. Data urodzenia: 5.4.1961. Miejsce urodzenia: Visegrad, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: (a) Bośnia i Hercegowina, (b) prawdopodobnie Serbia i Czarnogóra.

                  12)

                  Lukic, Sreten. Data urodzenia: 28.3.1955. Miejsce urodzenia: Visegrad, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Serbia i Czarnogóra.

                  13)

                  Milosevic, Dragomir. Data urodzenia: 4.2.1942. Miejsce urodzenia: Murgas, gmina miejska Ub, Serbia i Czarnogóra. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  14)

                  Mladić, Ratko. Data urodzenia: 12.3.1942. Miejsce urodzenia: Bozanovici, gmina miejska Kalinovik, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: (a) Bośnia i Hercegowina, (b) Serbia i Czarnogóra.

                  15)

                  Nikolic, Drago. Data urodzenia: 9.11.1957. Miejsce urodzenia: Bratunac, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  16)

                  Pandurevic, Vinko. Data urodzenia: 25.6.1959. Miejsce urodzenia: Sokolac, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: (a) Bośnia i Hercegowina, (b) prawdopodobnie Serbia i Czarnogóra.

                  17)

                  Pavkovic, Nebojsa. Data urodzenia: 10.4.1946. Miejsce urodzenia: Senjski Rudnik, Serbia i Czarnogóra. Obywatelstwo: Serbia i Czarnogóra.

                  18)

                  Popovic, Vujadin. Data urodzenia: 14.3.1957. Miejsce urodzenia: Sekovici, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Serbia i Czarnogóra.

                  19)

                  Todovic, Savo. Data urodzenia: 11.12.1952. Miejsce urodzenia: Foca, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  20)

                  Zelenovic, Dragan. Data urodzenia: 12.2.1961. Miejsce urodzenia: Foca, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.

                  21)

                  Zupljanin, Stojan. Data urodzenia: 22.9.1951. Miejsce urodzenia: Kotor Varos, Bośnia i Hercegowina. Obywatelstwo: Bośnia i Hercegowina.”


title: 2009/224/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/208

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006
   (2009/224/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 216/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (4), w szczególności jego art. 60,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0118/2008),

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego zostały przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2006;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 16.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 47.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE zgodnie z pkt 3 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 7 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniającego Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0323

Dziennik Urzędowy L 104 , 08/04/2004 P. 0112 - 0112

		Decyzja Parlamentu Europejskiego i Radyz dnia 30 marca 2004 r.w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE zgodnie z pkt 3 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 7 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniającego Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej(2004/323/WE)PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniające Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 3,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej [2],uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (Fundusz)w celu okazania solidarności z ludnością regionów dotkniętych klęskami żywiołowymi.(2) Malta przedłożyła wniosek o uruchomienie Funduszu 10 listopada 2003 r. w związku z katastrofą spowodowaną klęską burz i powodzi. Hiszpania przedłożyła wniosek 1 października 2003 r. w związku z klęską wywołaną pożarem. 26 stycznia 2004 r. Francja także złożyła wniosek w związku z klęską powodzi.(3) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r pozwala uruchomić Fundusz w ramach rocznego pułapu 1 miliarda EUR.(4) Przypadki burz i powodzi na Malcie we wrześniu 2003 r., pożarów lasu w Hiszpanii latem 2003 roku oraz powodzi w południowej Francji w grudniu 2003 r. spełniają kryteria konieczne dla uruchomienia Funduszu Solidarności Europejskiej.PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004, Fundusz Solidarności UE zostaje uruchomiony w celu zapewnienia kwoty 21916995 EUR w ramach środków na zobowiązania.Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Strasburgu, dnia 30 marca 2004 r.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoP. CoxPrzewodniczącyW imieniu RadyD. RochePrzewodniczący[1] Dz.U. C 283 z 20.11.2002, str. 1.[2] Dz.U. L 311 z 14.11.2002, str. 3.--------------------------------------------------


title: 2004/562/WE: Decyzja nr 198 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie zastąpienia i zniesienia wzorów formularzy niezbędnych w celu wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i 574/72 (E 110, E 111, E 111 B, E 113, E 114, E 119, E 128 i E 128)

text:
               5.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 259/1

      DECYZJA NR 198
   z dnia 23 marca 2004 r.
   w sprawie zastąpienia i zniesienia wzorów formularzy niezbędnych w celu wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i 574/72
   (E 110, E 111, E 111 B, E 113, E 114, E 119, E 128 i E 128)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla umowy UE/Szwajcaria)
   (2004/562/WE)
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
   uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna jest zobowiązana do zajmowania się wszelkimi sprawami administracyjnymi wynikającymi z rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz późniejszych rozporządzeń,
   uwzględniając art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (2), zgodnie z którym Komisja Administracyjna opracowuje wzory dokumentów niezbędnych w celu wykonania wymienionych rozporządzeń,
   uwzględniając decyzję nr 153 z dnia 7 października 1993 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych w celu wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 001, E 103 - E 127) (3),
   uwzględniając decyzję Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 177 z dnia 5 października 1999 r. w sprawie formularzy niezbędnych w celu wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 128 i E 128B) (4),
   uwzględniając decyzję Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 179 z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych w celu wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 111, E 111B, E 113 do E 118 i E 125 do E 127) (5),
   uwzględniając decyzję Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 187 z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych w celu wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 111 i E 111B) (6),
   uwzględniając decyzję Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 191 z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie zastąpienia formularzy E 111 i E 111B przez Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (7).
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Należy dostosować formularze niezbędne w celu wykonania rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 w związku z wejściem do Unii Europejskiej dziesięciu nowych Państw Członkowskich w dniu 1 maja 2004 r.

               (2)

               Od 1 czerwca 2004 r. formularze E 111 i E 111B zastępuje się Europejską Kartą Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z zasadami ustanowionymi decyzją nr 191. Formularze E 111 i E 111B, wydane przed 1 czerwca 2004 r. zachowują jednak swoją ważność aż do 31 grudnia 2004, chyba że ich data wygaśnięcia nastąpi wcześniej.

               (3)

               Ponadto Państwom Członkowskim wymienionym w wykazie załączonym do decyzji nr 197 z 23 marca 2004 przysługuje okres przejściowy na wprowadzenie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego. W konsekwencji, właściwe instytucje tych Państw nadal wydają, aż do 31 grudnia 2005 r., formularze E 111 na podstawie wzoru zamieszczonego w Załączniku do niniejszej decyzji.

               (4)

               Rozporządzenie (WE) nr 631 wprowadziło zmiany do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w taki sposób, aby wszystkie kategorie osób ubezpieczonych korzystały od 1 czerwca 2004 r. ze świadczeń rzeczowych, które okażą się niezbędne z punktu widzenia medycznego podczas pobytu w innym Państwie Członkowskim. W konsekwencji, formularze E 110, E 128 i E 128 B stają się zbędne od tej daty. Również od tej daty formularz E 119 dotyczy już tylko świadczeń pieniężnych.

               (5)

               Zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem, art. 17 ust. 6 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 uchyla się od 1 czerwca 2004 r. W konsekwencji, należy znieść wzory formularzy E 113 i E 114.

               (6)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) z dnia 2 maja 1992 r. uzupełnione przez Protokół z dnia 17 marca 1993 r., załącznik VI, wprowadza w życie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 w Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               (7)

               Wspólnota Europejska i jej członkowie oraz Konfederacja Szwajcarska podpisały umowę o swobodnym przepływie osób (Umowa Szwajcarska), która weszła w życie 1 czerwca 2002 r. Załącznik II do wymienionej umowy wprowadza w życie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 w stosunkach między Wspólnotą Europejską i jej członkami a Konfederacją Szwajcarską.

               (8)

               Ze względów praktycznych należy stosować formularze identyczne we Wspólnocie, w Europejskim Obszarze Gospodarczym i w stosunkach między Wspólnotą a Konfederacją Szwajcarską,

         PODEJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1.

               Wzór formularza E 119 przedstawiony w decyzji nr 153 zastępuje się wzorem przedstawionym w Załączniku do niniejszej decyzji.

               2.

               Wzór formularza E 111 przedstawiony w decyzji nr 187 zastępuje się w okresie od 1 czerwca 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. wzorem przedstawionym w Załączniku do niniejszej decyzji. Co do zasady, wszystkie reguły stosowane zgodnie z decyzją nr 190 do czytelnych danych zawartych w Europejskiej Karcie Ubezpieczenia Zdrowotnego i odnoszące się do opisu, wartości, długości i uwag co do pól zawierających dane są stosowane do wzoru formularza E 111.

               3.

               Wzory formularzy E 113 i E 114 przedstawione w decyzji nr 179 znosi się od 1 czerwca 2004 r.

               4.

               Wzór formularza E 110 przedstawiony w decyzji nr 153, wzór formularza E 128 przedstawiony w decyzji nr 168 i wzór formularza E 128B przedstawiony w decyzji nr 177 znosi się od 1 czerwca 2004 r.

               5.

               Właściwe władze Państw Członkowskich udostępnią zainteresowanym (uprawnionym, instytucjom itd.) formularze odpowiadające wzorom przedstawionym w Załączniku do niniejszej decyzji.

               6.

               Każdy formularz jest dostępny w językach urzędowych Wspólnoty. Ich wzór jest stworzony w taki sposób, aby poszczególne wersje językowe były całkowicie zbieżne

               7.

               Niniejsza decyzja jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2004 r.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Tim QUIRKE

      (1)  Dz.U. L 149, z 5.7.1971, str. 2. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L z 100 z 6.4.2004, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 74 z 27.3.1972, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.

      (3)  Dz.U. L 244 z 19.9.1994, str. 22.

      (4)  Dz.U. L 302 z 1.12.2000, str. 65.

      (5)  Dz.U. L 54 z 25.2.2002, str. 1.

      (6)  Dz.U. L 93 z 10.4.2003, str. 40.

      (7)  Dz.U. L 276 z 27.10.2004, str. 19.

      ZAŁĄCZNIK