title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1656 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/239

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1656
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (5), w szczególności jego art. 36,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rybołówstwa (A8-0100/2015),

         1.

            stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa zostało przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

         2.

            zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2013;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 152.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Rasy Budbergyte Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Rasy Budbergyté na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0018/2010 – 2010/0806(NLE))

text:
               7.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 4/66

         Czwartek, 25 marca 2010 r.Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Rasy Budbergyte
   P7_TA(2010)0075
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Rasy Budbergyté na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0018/2010 – 2010/0806(NLE))
   2011/C 4 E/14
   (Konsultacja)

      Parlament Europejski,
   uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0018/2010),
   uwzględniając fakt, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2010 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata desygnowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego,
   uwzględniając art. 108 Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0039/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Rasa Budbergyté spełnia kryteria, o których mowa w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               1.

               wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Rasy Budbergyté na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


title: 2007/775/WE: Decyzja Komisji z dnia 13 listopada 2007 r. uchylająca decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Republiki Korei, Meksyku, Polski, Afryki Południowej i Ukrainy

text:
               30.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 312/44

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 listopada 2007 r.
   uchylająca decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Republiki Korei, Meksyku, Polski, Afryki Południowej i Ukrainy
   (2007/775/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   WCZEŚNIEJSZE DOCHODZENIA ORAZ OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

               (1)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 (2) Rada nałożyła w sierpniu 1999 r. ostateczne cło antydumpingowe na przywóz lin i kabli stalowych pochodzących między innymi z Republiki Południowej Afryki.

               (2)

               W listopadzie 2005 r. w następstwie przeglądu wygaśnięcia wszczętego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Rada zdecydowała na mocy rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 (3), że należy utrzymać środki antydumpingowe stosowane wobec przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego między innymi z Republiki Południowej Afryki.

               (3)

               Komisja na mocy decyzji 1999/572/WE z dnia 13 sierpnia 1999 r. (4) zaakceptowała zobowiązanie cenowe złożone przez przedsiębiorstwo pochodzące z Republiki Południowej Afryki o nazwie Scaw Metals Group Haggie Steel Wire Rope (zwane dalej „Haggie” lub „przedsiębiorstwo”).

               (4)

               Na mocy decyzji 1999/572/WE Komisja zaakceptowała również zobowiązania cenowe złożone przez następujące przedsiębiorstwa: Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd, Indie; Aceros Camesa SA de CV, Meksyk oraz Joint Stock Company Silur, Ukraina. Komisja wycofała przyjęcie zobowiązania złożonego przez Joint Stock Company Silur, Ukraina, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1678/2003 (5). Środki antydumpingowe nałożone na liny i kable z drutu stalowego pochodzące z Meksyku wygasły 12 sierpnia 2004 r. (6). Komisja wycofała przyjęcie zobowiązania złożonego przez Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd na mocy decyzji Komisji 2006/38/WE z dnia 22 grudnia 2005 r.

               (5)

               W rezultacie przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z RPA, wytwarzanego przez przedsiębiorstwo w typie objętym zobowiązaniem („produkt objęty zobowiązaniem”), został zwolniony z ostatecznych ceł antydumpingowych.

               (6)

               Należy przy tym zauważyć, że niektóre rodzaje lin i kabli z drutu stalowego obecnie wytwarzane przez Haggie były wyłączone z zakresu zobowiązania. W rezultacie takie liny i kable z drutu stalowego podlegały zapłacie cła antydumpingowego przy wprowadzaniu ich do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty.

         B.   NARUSZENIA ZOBOWIĄZANIA
   1.   Obowiązki przedsiębiorstwa składającego zobowiązanie

               (7)

               Składając zobowiązanie, przedsiębiorstwo zobowiązuje się między innymi do dokonywania wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty Europejskiej powyżej określonych cen minimalnych (minimalne ceny importowe – MIP) ustanowionych w zobowiązaniu.

               (8)

               Przedsiębiorstwo w zobowiązaniu przyjęło ponadto do wiadomości fakt, że zwolnienie z ceł antydumpingowych przyznane w zobowiązaniu uzależnione jest od przedłożenia służbom celnym Wspólnoty „faktury w ramach zobowiązania”. Przedsiębiorstwo zobowiązało się także do niewystawiania takich faktur w ramach zobowiązania odnośnie do sprzedaży tych typów produktu objętego postępowaniem, których nie są objęte zobowiązaniem i które w związku z tym podlegają zapłacie cła antydumpingowego. Przedsiębiorstwo zobowiązało się do tego, aby faktury w ramach zobowiązania zawierały informacje określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1796/1999, a następnie w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1858/2005.

               (9)

               Warunki zobowiązania obligują przedsiębiorstwo do regularnego i szczegółowego informowania Komisji i do przedkładania kwartalnych sprawozdań ze sprzedaży do Wspólnoty Europejskiej produktu objętego postępowaniem. Sprawozdania takie powinny dotyczyć produktów objętych zobowiązaniem korzystających ze zwolnienia z zapłaty cła antydumpingowego, a także takich typów lin i kabli z drutu stalowego, które nie zostały objęte zobowiązaniem i które tym samym podlegają zapłacie cła antydumpingowego w związku z przywozem do Wspólnoty Europejskiej.

               (10)

               Jest oczywiste, że wyżej wymienione sprawozdania ze sprzedaży powinny być przedkładane w formie pełnej, wyczerpującej i całkowicie poprawnej oraz że transakcje są w pełni zgodne z warunkami zobowiązania.

               (11)

               Aby zagwarantować przestrzeganie warunków zobowiązania, przedsiębiorstwo zgodziło się zezwolić na wizyty weryfikacyjne na miejscu, na swoim terenie, w celu sprawdzenia dokładności i prawdziwości danych zawartych we wspomnianych sprawozdaniach kwartalnych i dostarczenia wszelkich informacji, które Komisja uzna za niezbędne.

               (12)

               Należy zauważyć, iż przedsiębiorstwo otrzymało już od służb Komisji wydane w dniu 28 października 2003 r. pisemne ostrzeżenie dotyczące naruszeń zobowiązania w związku z wystawianiem faktur w ramach zobowiązania dotyczących produktów nieobjętych zobowiązaniem lub w inny sposób będących przedmiotem środków antydumpingowych. W ostrzeżeniu tym Komisja stwierdziła, że w związku ze szczególnymi okolicznościami w jakich naruszenia te miały miejsce, nie miała ona na celu wycofania przyjęcia zobowiązania, tym niemniej wskazała, że jakiekolwiek dalsze naruszenia zobowiązania, nawet nieznaczne, utrudnią Komisji kontynuowanie przyjęcia zobowiązania od przedsiębiorstwa.

               (13)

               W tym kontekście przeprowadzono wizytę weryfikacyjną na terenie przedsiębiorstwa w RPA w dniach od 5 do 6 lutego 2007 r. Wizyta weryfikacyjna objęła okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.

         2.   Wyniki wizyty weryfikacyjnej na terenie przedsiębiorstwa

               (14)

               W trakcie wizyty weryfikacyjnej ustalono, że przedsiębiorstwo dwukrotnie wystawiło faktury w ramach zobowiązania (faktury w ramach zobowiązania nr: 935515 i 935516) dla produktów objętych środkami antydumpingowymi i nieobjętych zobowiązaniem. W związku z powyższym niniejsze transakcje w sposób niezgodny z prawem skorzystały ze zwolnienia z zapłaty cła antydumpingowego po przywiezieniu.

               (15)

               W trakcie wizyty weryfikacyjnej ustalono, że w jednym przypadku przedsiębiorstwo nie dostosowało jednostkowej ceny sprzedaży do warunków płatności. Brak tego dostosowania dla kosztu finansowego związanego z rzeczywistym czasem płatności doprowadził do powstania jednostkowej ceny sprzedaży poniżej stosowanej MIP.

               (16)

               Ponadto w trakcie wizyty weryfikacyjnej ustalono, że w wielu przypadkach przedsiębiorstwo wystawiło faktury w ramach zobowiązania niezgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 poprzez dodanie tekstu „Do sprzedaży za granicą, nieprzeznaczony do sprzedaży na terytorium Unii Europejskiej”.

               (17)

               Analiza faktur w ramach zobowiązania wystawionych w okresie badanym w trakcie wizyty weryfikacyjnej pokazała, że jedna transakcja nie została uwzględniona w sprawozdaniu kwartalnym ze sprzedaży w ramach zobowiązania przedkładanym Komisji. Ponadto ustalono, że przedsiębiorstwo składało sprawozdania dotyczące transakcji bez zamiaru wprowadzenia do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty jako takich, które przeznaczone były do wprowadzenia do wolnego obrotu na terenie Wspólnoty. W trakcie wizyty weryfikacyjnej stwierdzono ponadto pewną ilość transakcji, które zostały przedstawione w sprawozdaniu jako sprzedaż tranzytowa, choć w rzeczywistości towary były wprowadzone do wolnego obrotu we Wspólnocie. Ponadto zidentyfikowano różnice pomiędzy sprawozdaniami kwartalnymi ze sprzedaży w ramach zobowiązania i odpowiednimi fakturami.

         3.   Powody wycofania przyjęcia zobowiązania

               (18)

               Fakt, że przedsiębiorstwo wystawiło faktury w ramach zobowiązania dla produktu objętego postępowaniem, który nie był objęty zobowiązaniem oraz fakt, że transakcje te korzystały ze zwolnienia z zapłaty cła antydumpingowego przyznanego jedynie towarom objętym zobowiązaniem stanowią naruszenie zobowiązania.

               (19)

               Przedsiębiorstwo nie dopełniło obowiązku przestrzegania MIP dla wszelkiej sprzedaży produktu objętego postępowaniem.

               (20)

               Wystawienie faktur w ramach zobowiązania niezgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 w ramach sprzedaży produktu objętego zobowiązaniem może być myląca dla organów celnych i może nie pozwalać organom celnym skutecznie monitorować zobowiązania i w związku z powyższym sprawić, że zobowiązanie będzie pozbawione racji bytu.

               (21)

               Fakty wymienione w motywie 17 doprowadziły do stwierdzenia, że kwartalne sprawozdania ze sprzedaży składane przez przedsiębiorstwo w ramach zobowiązania nie były pełne, wyczerpujące lub całkowicie poprawne, w związku z powyższym sprawozdania te nie były wystarczająco wiarygodne, aby je wykorzystać dla monitorowania zobowiązania. Niestosowanie wymagań w zakresie sprawozdawczości również stanowi naruszenie zobowiązania.

         4.   Uwagi pisemne i przesłuchanie
   a)   Brak zrozumienia zasad zobowiązania

               (22)

               Przedsiębiorstwo w uwadze pisemnej przyznało, że błędy powstałe w trakcie wystawiania faktur w ramach zobowiązania i sporządzania sprawozdania wynikały z braku zrozumienia technicznych przepisów dotyczących zobowiązania, niewłaściwego odczytania tekstu i/lub niezapoznania się z nim przez przedsiębiorstwo. W uwagach pisemnych i w trakcie przesłuchania w dniu 26 kwietnia 2007 r. stwierdzono ponadto, że zmiany w strukturze zarządzania wyższego stopnia i reorganizacja przedsiębiorstwa przyczyniły się do braku zrozumienia kompleksowych wymogów zobowiązania.

               (23)

               Przedsiębiorstwo potwierdziło również otrzymanie pisemnego ostrzeżenia od służb Komisji w dniu 28 października 2003 r. Tym niemniej przedsiębiorstwo twierdziło, iż nie otrzymało sprawozdania weryfikacyjnego, które w jego przekonaniu przedstawiałoby błędy popełnione w rzeczywistości. Przedsiębiorstwo twierdziło, że fakt, iż nie zostało ono poinformowane o rzeczywistych błędach, również przyczynił się do braku zmiany postępowania odnośnie do przygotowania sprawozdań składanych w ramach zobowiązania i do braku lepszego zrozumienia zobowiązania.

               (24)

               W odpowiedzi na te argumenty należy zauważyć, iż w dniu 18 września 2003 r. przedsiębiorstwo otrzymało od Komisji pismo, które szczegółowo przedstawiało zidentyfikowane naruszenia. Pisemne ostrzeżenie z dnia 28 października 2003 r. nie powtarzało już szczegółowo wszystkich naruszeń, lecz odwoływało się do wcześniejszej korespondencji pomiędzy Komisją a przedsiębiorstwem.

               (25)

               Należy również zauważyć, że przedsiębiorstwo mogło popełnić błąd, odnosząc się do sprawozdania weryfikacyjnego. Komisja nie przeprowadzała wizyty weryfikacyjnej przed wystosowaniem w dniu 28 października 2003 r. pisemnego ostrzeżenia, jako że naruszenia, które doprowadziły do wystosowania pisemnego ostrzeżenia ustalono w oparciu o późniejszą analizę sprawozdań w ramach zobowiązania. Komisja przeprowadziła weryfikację w maju 2004 r., lecz w związku z faktem, iż weryfikacja ta nie doprowadziła do dalszych działań, nie było konieczności przesyłania przedsiębiorstwu żadnego pisma w tym zakresie.

               (26)

               Poza tym przedsiębiorstwo w trakcie przesłuchania stwierdziło, że po wizycie weryfikacyjnej przeprowadzono reorganizację całego systemu w oparciu o uwagi przedstawione na miejscu w celu wprowadzenia koniecznych zmian niezbędnych do wypełnienia warunków zobowiązania.

               (27)

               Argumenty przedstawione przez przedsiębiorstwo na swoją obronę odnośnie do braku zrozumienia zobowiązania nie zmieniają opinii Komisji, iż przedsiębiorstwo nie wypełniło swoich obowiązków w ramach zobowiązania. Należy również zauważyć, iż przedsiębiorstwo otrzymało już w przeszłości pisemne ostrzeżenie dotyczące naruszeń zobowiązania i nie podjęło działań koniecznych w celu uniknięcia kolejnych naruszeń zobowiązania. Brak zrozumienia zasad zobowiązania stanowi znaczące zagrożenie dla skuteczności i wiarygodności systemu monitorowania zobowiązania.

         b)   Proporcjonalność

               (28)

               Biorąc pod uwagę naruszenia zobowiązania cenowego, przedsiębiorstwo przyznało, że naruszenie zobowiązania cenowego miało miejsce w jednym przypadku, w związku z faktem, iż przedsiębiorstwo nie poczyniło koniecznych korekt w cenach sprzedaży odnośnie do płatności przeterminowanej. Przedsiębiorstwo twierdziło jednakże, że ceny sprzedaży we wszystkich innych transakcjach były ściśle zgodne z MIP. Ponadto twierdzono, że płatność przeterminowana miała miejsce w związku z nieprzewidzianymi okolicznościami, jako że przedmiotowy klient zwykle płaci za towary z góry przed ich wysłaniem.

               (29)

               Odpowiadając na te argumenty, należy zauważyć, że zgodnie ze zobowiązaniem przedsiębiorstwo obiecało zapewnić, że ceny sprzedaży netto przy sprzedaży objętej zobowiązaniem będą co najmniej równe MIP określonym w zobowiązaniu.

               (30)

               Ponadto rozporządzenie podstawowe w kwestii proporcjonalności, pośrednio lub bezpośrednio, nie nakłada wymogu, iż naruszenie zobowiązania musi dotyczyć minimalnej wartości procentowej sprzedaży lub minimalnej wartości procentowej MIP.

               (31)

               Takie podejście zostało ponadto potwierdzone w orzecznictwie Sądu Pierwszej Instancji, które mówi, że każde naruszenie zobowiązania jest wystarczającą podstawą dla wycofania przyjęcia zobowiązania (7).

               (32)

               Dlatego argumenty przedstawione przez przedsiębiorstwo w odniesieniu do proporcjonalności nie zmieniają opinii Komisji, że doszło do naruszenia zobowiązania i że należy wycofać przyjęcie zobowiązania.

         c)   Dobra wiara przedsiębiorstwa

               (33)

               Przedsiębiorstwo utrzymywało, że w czasie przedkładania Komisji okresowych sprawozdań było ono przekonane, że sprawozdania były pełne, wyczerpujące i całkowicie poprawne.

               (34)

               W żadnym wypadku przedsiębiorstwo nie próbowało przedstawiać nieprawdziwych informacji lub zataić jakichkolwiek wymaganych informacji.

               (35)

               Przedsiębiorstwo podkreślało również, zarówno w uwagach pisemnych, jak i w trakcie przesłuchania, że nie osiągnęło żadnej korzyści z naruszeń zobowiązania poza dwoma przypadkami i że błędy nie zostały popełnione w ramach strategii obejścia ceł.

               (36)

               Nawiązując do powyższych motywów, należy stwierdzić, że nie zauważono, aby przedsiębiorstwo starało się celowo czerpać korzyści z nieprzestrzegania wymogów zobowiązania lub też uniemożliwiać monitorowanie. Tym niemniej powtarzające się przypadki błędów sprawiają, że właściwe monitorowanie zobowiązania jest pozbawione racji bytu.

         C.   UCHYLENIE DECYZJI 1999/572/WE

               (37)

               W związku z powyższym przyjęcie zobowiązania powinno zostać wycofane, a decyzja Komisji 1999/572/WE powinna zostać uchylona. Dlatego ostateczne cło antydumpingowe nałożone art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 powinno obowiązywać,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym uchyla się decyzję 1999/572/WE.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 13 listopada 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1674/2003 (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 1).

      (3)  Dz.U. L 299 z 16.11.2005, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 121/2006 (Dz.U. L 22 z 26.1.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 63. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/38/WE (Dz.U. L 22 z 26.1.2006, str. 54).

      (5)  Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 13.

      (6)  Dz.U. C 203 z 11.8.2004, str. 4.

      (7)  W tym kontekście patrz: sprawa T-51/96 Miwon przeciwko Radzie, Rec. (2000) str. II-1841, pkt 52; sprawa T-340/99 Arne Mathisen S przeciwko Radzie, Rec. (2002) str. II-2905, pkt 80.


title: 2004/740/WE:Decyzja Rady z dnia 4 października 2004 r. w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia Państw Członkowskich

text:
               29.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 326/45

      DECYZJA RADY

   z dnia 4 października 2004 r.
   w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia Państw Członkowskich
   (2004/740/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 128 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
   uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejska strategia zatrudnienia odgrywa wiodącą rolę w osiąganiu celów polityki zatrudnienia i rynku pracy w ramach strategii lizbońskiej. Reforma europejskiej strategii zatrudnienia w 2003 r. położyła nacisk na orientację średnioterminową i na wagę wprowadzania w życie pełnego zakresu polityk zalecanych w wytycznych dotyczących zatrudnienia.

               (2)

               Powinno dokonywać się pełnego przeglądu wytycznych dotyczących zatrudnienia jedynie co trzy lata, a w międzyczasie ich aktualizacja powinna być ściśle ograniczona. Europejska Grupa Specjalna ds. Zatrudnienia zarekomendowała raczej ściślejsze zalecenia i skuteczniejsze wykorzystanie systemu oceny współpracowników, aniżeli dokonywanie dalszych zmian w wytycznych.

               (3)

               Wnioski wyciągnięte przez Europejską Grupę Specjalną ds. Zatrudnienia oraz zbadanie krajowych planów działania Państw Członkowskich w zakresie zatrudnienia zawartych we Wspólnym Sprawozdaniu na temat zatrudnienia za okres 2003-2004 wykazują, że Państwa Członkowskie oraz partnerzy społeczni powinni dać pierwszeństwo zwiększeniu zdolności dostosowania pracowników i przedsiębiorstw do zmiennych warunków ekonomicznych i wymogów rynku pracy, zachęcać więcej osób do wejścia i pozostania na rynku pracy i uczynić pracę rzeczywistym wyborem dla wszystkich, m.in. ułatwiając bezrobotnym młodym ludziom dostęp do pierwszej pracy i zachęcając starszych pracowników do pozostania na rynku pracy, inwestować coraz skuteczniej w kapitał ludzki i kształcenie ustawiczne, jak również w prace badawczo-rozwojowe, w tym w płaszczyzny doskonalenia, oraz zapewniać skuteczne wprowadzanie w życie reform poprzez lepsze zarządzanie, w tym również poprzez starania mające na celu poprawienie demokratycznego zaangażowania, przekonywanie obywateli o potrzebie reform i wzmacnianie związków między finansowaniem z UE, zwłaszcza z Europejskiego Funduszu Społecznego, a wprowadzaniem w życie europejskich wytycznych dotyczących zatrudnienia. Priorytety te są w pełni zgodne z obecnymi wytycznymi i mogą być realizowane w ich kontekście.

               (4)

               Wytyczne dotyczące zatrudnienia stosują się do nowych Państw Członkowskich od chwili ich przystąpienia.

               (5)

               Oprócz wytycznych dotyczących zatrudnienia, Państwa Członkowskie powinny w pełni wprowadzać w życie ogólne wytyczne polityki gospodarczej oraz zapewnić całkowitą zgodność swoich działań z utrzymaniem zdrowych finansów publicznych i stabilizacją makroekonomiczną.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia Państw Członkowskich wyszczególnione w załączniku do decyzji Rady nr 2003/578/WE z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia Państw Członkowskich (3) pozostają w mocy i zostają uwzględnione przez Państwa Członkowskie w ich polityce zatrudnienia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 4 października 2004 r.

            W imieniu Rady

         A. J. DE GEUS

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 22 kwietnia 2004 r. (jeszcze niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Opinia z dnia 29 września 2004 r. (jeszcze niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Dz.U. L 197 z 5.8.2003, str. 13.


title: Decyzja Rady z dnia 24 stycznia 1994 r. dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0184

Dziennik Urzędowy L 086 , 31/03/1994 P. 0001 - 0002 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 3 Tom 56 P. 0146  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 3 Tom 56 P. 0146

		Decyzja Radyz dnia 24 stycznia 1994 r.dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem(94/184/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:zawarcie porozumienia, negocjowanego między Wspólnotą Europejską a Australią, w sprawie handlu winem, ułatwi i wesprze handel winem między Umawiającymi się Stronami; dlatego pożądane jest zatwierdzenie tego porozumienia;w celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień porozumienia Komisja powinna zostać upoważniona do wprowadzania niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1];ponieważ postanowienia niniejszego porozumienia są bezpośrednio powiązane ze środkami objętymi przez wspólną politykę rolną, w szczególności przez reguły wspólnotowe dotyczące wina i uprawy winorośli, niniejsze porozumienie musi zostać zawarte na poziomie wspólnotowym,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem oraz protokół i dołączona do niego wymiana listów zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Tekst dokumentów określonych w ust. 1 jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty oraz do złożenia dokumentu uzgodnień przez Wspólnotę.Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 28 ust. 1 porozumienia.Artykuł 3Dla celów art. 17 ust. 2 porozumienia niniejszym upoważnia się Komisję do zawarcia niezbędnych aktów zmieniających porozumienie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 83 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.Artykuł 4Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym przez art. 18 porozumienia.Artykuł 5Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 24 stycznia 1994 r.W imieniu RadyG. MoraitisPrzewodniczący[1] Dz.U. L 84 z 27.3.1987, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1566/93 (Dz.U. L 154 z 25.6.1993, str. 39).--------------------------------------------------


title: 2011/15/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie otwierania rachunków na potrzeby przetwarzania płatności związanych z pożyczkami udzielanymi przez EFSF państwom członkowskim, których walutą jest euro (EBC/2010/31)

text:
               14.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 10/7

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 20 grudnia 2010 r.
   w sprawie otwierania rachunków na potrzeby przetwarzania płatności związanych z pożyczkami udzielanymi przez EFSF państwom członkowskim, których walutą jest euro
   (EBC/2010/31)
   (2011/15/UE)
   ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 17 i art. 21,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 17 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”), w celu przeprowadzania swoich operacji Europejski Bank Centralny (EBC) może otwierać rachunki bankowe instytucjom kredytowym, organom publicznym i innym uczestnikom rynku.

               (2)

               Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 Statutu ESBC EBC może działać jako agent skarbowy na rzecz instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, rządów centralnych, władz regionalnych, lokalnych lub innych władz publicznych, innych instytucji lub przedsiębiorstw publicznych państw członkowskich.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji EBC/2007/7 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie warunków uczestnictwa w systemie TARGET2-ECB (1) EBC może akceptować jako klientów wyłącznie banki centralne.

               (4)

               Niniejsza decyzja nawiązuje do umowy ramowej EFSF (EFSF Framework Agreement) pomiędzy państwami członkowskimi, których walutą jest euro, a European Financial Stability Facility, Société Anonyme (EFSF), spółką akcyjną z siedzibą w Luksemburgu, której akcjonariuszami są państwa członkowskie, których walutą jest euro. Umowa ramowa EFSF weszła w życie i nabrała mocy wiążącej w dniu 4 sierpnia 2010 r.

               (5)

               Zgodnie z umową ramową EFSF oraz statutem EFSF spółka ta zapewnia finansowanie w formie umów pożyczki (zwanych dalej „umowami pożyczki”) na rzecz znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej państw członkowskich, których walutą jest euro i które przystąpiły z Komisją Europejską do protokołu ustaleń zawierającego warunki udzielania pożyczek.

               (6)

               Artykuł 3 ust. 5 umowy ramowej EFSF stanowi, że wypłata środków z pożyczki udzielonej przez EFSF państwu członkowskiemu, którego walutą jest euro, następuje za pośrednictwem rachunków EFSF oraz państwa członkowskiego będącego pożyczkobiorcą, które zostały otwarte w EBC w celach związanych z umowami pożyczki. Decyzja EBC/2010/15 z dnia 21 września 2010 r. w sprawie zarządzania pożyczkami udzielanymi w ramach europejskiego instrumentu stabilności finansowej państwom członkowskim, których walutą jest euro (2), określa zasady dotyczące otwarcia na rzecz EFSF rachunku pieniężnego w EBC w związku z obsługą umów pożyczki.

               (7)

               Spłaty związane z umowami pożyczki dokonywane będą za pośrednictwem rachunków pieniężnych otwartych w EBC na rzecz krajowych banków centralnych (KBC) państw członkowskich będących pożyczkobiorcami.

               (8)

               Konieczne jest określenie zasad prowadzenia rachunków pieniężnych, które zostaną otwarte w EBC na rzecz KBC państw członkowskich będących pożyczkobiorcami w związku z obsługą umów pożyczki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Otwarcie rachunku pieniężnego
   Na wniosek KBC państwa członkowskiego będącego pożyczkobiorcą EBC może otworzyć na rzecz takiego KBC rachunek pieniężny dla celów przetwarzania płatności w związku z umową pożyczki (zwany dalej „rachunkiem pieniężnym KBC”).
   Artykuł 2
   Przyjmowanie płatności na rachunku pieniężnym
   Rachunek pieniężny KBC może być wykorzystywany wyłącznie do przetwarzania płatności związanych z umową pożyczki.
   Artykuł 3
   Przyjmowanie instrukcji
   W odniesieniu do rachunku pieniężnego KBC EBC przyjmuje wyłącznie instrukcje pochodzące od KBC będącego posiadaczem rachunku.
   Artykuł 4
   Saldo rachunków pieniężnych
   Na rachunku pieniężnym KBC nie powinno w żadnym momencie występować saldo ujemne. Z rachunku pieniężnego KBC nie realizuje się zatem płatności na kwoty wyższe niż wysokość środków dostępnych na tym rachunku.
   Artykuł 5
   Oprocentowanie
   EBC wypłaca odsetki od pozostającego na rachunku pieniężnym KBC do kolejnego dnia roboczego salda dodatniego w wysokości odpowiadającej mającej zastosowanie stopie depozytu w banku centralnym na koniec dnia, przy użyciu metody naliczania przyjmującej, że rok wynosi 360 dni (actual/360 basis).
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 20 grudnia 2010 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 237 z 8.9.2007, s. 71.

      (2)  Dz.U. L 253 z 28.9.2010, s. 58.


title: Decyzja Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz jej tymczasowego stosowania

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0464

Dziennik Urzędowy L 190 , 27/07/2000 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 29 czerwca 2000 r.w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz jej tymczasowego stosowania(2000/464/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską w szczególności jego art. 133, łącznie z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W imieniu Wspólnoty Europejskiej, Komisja wynegocjowała z Socjalistyczną Republiką Wietnamu, Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi, zwane dalej Porozumieniem w formie wymiany listów.(2) To Porozumienie w formie wymiany listów, które zostało parafowane w dniu 31 marca 2000 r., powinno zostać podpisane w imieniu Wspólnoty.(3) Właściwe jest stosowanie, na zasadzie wzajemności, tego Porozumienia w formie wymiany listów na warunkach tymczasowych począwszy od dnia 1 lipca 2000 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur, celem jej formalnego zawarcia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Porozumienie w formie wymiany listów, pod warunkiem decyzji Rady odnośnie do zawarcia wymienionego Porozumienia.Tekst wymienionego Porozumienia zostaje załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w imieniu Wspólnoty pod warunkiem jego zawarcia.Artykuł 3Porozumienie w formie wymiany listów stosuje się na zasadzie wzajemności na tymczasowych warunkach począwszy od dnia 1 lipca 2000 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur celem jego formalnego zawarcia.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 czerwca 2000 r.W imieniu RadyM. ArcanjoPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/268 z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej, oraz tymczasowego stosowania, Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Libańską dotyczącej ogólnych zasad udziału Republiki Libańskiej w programach unijnych

text:
               20.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 47/1

         DECYZJA RADY (UE) 2015/268
   z dnia 17 grudnia 2014 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej, oraz tymczasowego stosowania, Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Libańską dotyczącej ogólnych zasad udziału Republiki Libańskiej w programach unijnych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 w związku z art. 218 ust. 5 i 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 czerwca 2007 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony (1), w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Libańską dotyczącej ogólnych zasad udziału Republiki Libańskiej w programach unijnych (zwanego dalej „Protokołem”).

               (2)

               Negocjacje zostały zakończone.

               (3)

               Protokół ma na celu ustanowienie przepisów finansowych i technicznych umożliwiających uczestnictwo Republiki Libańskiej w pewnych programach unijnych. Ustanowione w Protokole ramy horyzontalne stanowią środek współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej, który zapewni Republice Libańskiej dostęp do pomocy, zwłaszcza finansowej, udzielanej przez Unię w ramach tych programów. Ramy te mają zastosowanie wyłącznie do programów unijnych, w przypadku których stosowne ustanawiające akty prawne przewidują możliwość uczestnictwa Republiki Libańskiej. W związku z tym podpisanie i tymczasowe stosowanie protokołu nie pociąga za sobą wykonywania – w ramach różnych polityk sektorowych realizowanych przez te programy – uprawnień wykonywanych w momencie ustanawiania tych programów.

               (4)

               Protokół powinien zostać podpisany w imieniu Unii i powinien być tymczasowo stosowany w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla jego zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, dotyczącego umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Libańską w sprawie ogólnych zasad udziału Republiki Libańskiej w programach unijnych, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
   Tekst Protokołu jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyzanczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Protokół jest stosowany tymczasowo od dnia podpisania (2), w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 4
   Komisja jest upoważniona do określenia w imieniu Unii szczegółowych zasad i warunków mających zastosowanie do udziału Libanu w każdym poszczególnym programie unijnym, w szcczególności w kwestii wpłacania wkładów finansowych. Komisja będzie informować właściwą grupę roboczą Rady.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. L. GALLETTI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 143 z 30.5.2006, s. 2.

      (2)  Data podpisania Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/1136 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylenia decyzji (WPZiB) 2015/2430

text:
               13.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/21

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/1136
   z dnia 12 lipca 2016 r.
   w sprawie aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylenia decyzji (WPZiB) 2015/2430
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 21 grudnia 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/2430 (2) dotyczącą aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB (zwanego dalej „wykazem”).

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB konieczne jest dokonywanie w regularnych odstępach czasu przeglądu nazwisk osób oraz nazw grup i podmiotów w wykazie w celu stwierdzenia, czy istnieją podstawy do utrzymania ich w wykazie.

               (4)

               W niniejszej decyzji przedstawia się wynik przeglądu przeprowadzonego przez Radę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               (5)

               Rada sprawdziła, czy właściwe władze w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB podjęły decyzje w odniesieniu do wszystkich osób, grup i podmiotów umieszczonych w wykazie, z których wynika ich uczestnictwo w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB. Rada uznała, że osoby, grupy i podmioty, do których mają zastosowanie art. 2, 3, i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, powinny nadal być objęte szczególnymi środkami ograniczającymi przewidzianymi w tym akcie.

               (6)

               Należy odpowiednio zaktualizować wykaz oraz uchylić decyzję (WPZiB) 2015/2430,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wykaz osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, jest określony w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję (WPZiB) 2015/2430.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. KAŽIMÍR

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2430 z dnia 21 grudnia 2015 r. dotycząca aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/1334 (Dz.U. L 334 z 22.12.2015, s. 18).

      ZAŁĄCZNIK

         WYKAZ OSÓB, GRUP I PODMIOTÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1

      I.   OSOBY

                  1.

                  ABDOLLAHI, Hamed (alias Mustafa Abdullahi), ur. 11.8.1960 r. w Iranie. Nr paszportu: D9004878.

                  2.

                  AL-NASSER, Abdelkarim Hussein Mohamed, ur. w Al-Ihsa (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej.

                  3.

                  AL YACOUB, Ibrahim Salih Mohammed, ur. 16.10.1966 r. w Tarut (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej.

                  4.

                  ARBABSIAR, Manssor (alias Mansour Arbabsiar), ur. 6.3.1955 r. lub 15.3.1955 r. w Iranie. Obywatel Iranu i USA. Nr paszportu: C2002515 (Iran); nr paszportu: 477845448 (USA). Nr krajowego dowodu tożsamości: 07442833, ważny do 15 marca 2016 r. (prawo jazdy USA).

                  5.

                  BOUYERI, Mohammed (alias: Abu ZUBAIR; SOBIAR; Abu ZOUBAIR), ur. 8.3.1978 r. w Amsterdamie (Niderlandy) – członek grupy Hofstadgroep.

                  6.

                  IZZ-AL-DIN, Hasan (alias: GARBAYA, Ahmed; SA-ID; SALWWAN, Samir), ur. w 1963 r. w Libanie, obywatel Libanu.

                  7.

                  MOHAMMED, Khalid Shaikh (alias: ALI, Salem; BIN KHALID, Fahd Bin Adballah; HENIN, Ashraf Refaat Nabith; WADOOD, Khalid Adbul), ur. 14.4.1965 r. lub 1.3.1964 r. w Pakistanie, nr paszportu: 488555.

                  8.

                  SHAHLAI, Abdul Reza (alias: Abdol Reza Shala'i; Abd-al Reza Shalai; Abdorreza Shahlai; Abdolreza Shahla'i; Abdul-Reza Shahlaee; Hajj Yusef; Haji Yusif; Hajji Yasir; Hajji Yusif, Yusuf Abu-al-Karkh), ur. ok. 1957 r. w Iranie. Adresy: 1) Kermanszah, Iran, 2) Mehran Military Base (Baza Wojskowa Mehran), Prowincja Ilam, Iran.

                  9.

                  SHAKURI, Ali Gholam, ur. ok. 1965 r. w Teheranie, Iran.

                  10.

                  SOLEIMANI, Qasem (alias: Ghasem Soleymani; Qasmi Sulayman; Qasem Soleymani; Qasem Solaimani; Qasem Salimani; Qasem Solemani; Qasem Sulaimani; Qasem Sulemani), ur. 11.3.1957 r. w Iranie. Obywatel Iranu. Nr paszportu: 008827 (irański paszport dyplomatyczny), wydany w 1999 r. Tytuł: generał dywizji.

            II.   GRUPY I PODMIOTY

                  1.

                  „Abu Nidal Organisation” – „ANO” (Organizacja Abu Nidala) [alias: „Fatah Revolutionary Council” („Rewolucyjna Rada Fatah”); „Arab Revolutionary Brigades” („Rewolucyjne Brygady Arabskie”); „Black September” („Czarny Wrzesień”); „Revolutionary Organisation of Socialist Muslims” („Rewolucyjna Organizacja Muzułmańskich Socjalistów”)].

                  2.

                  „Al-Aqsa Martyrs' Brigade” („Brygady Męczenników Al-Aksy”).

                  3.

                  Al Aqsa e.V. (Stowarzyszenie Al-Aksa).

                  4.

                  „Babbar Khalsa” („Babbar Chalsa”).

                  5.

                  „Communist Party of the Philippines” („Komunistyczna Partia Filipin”) wraz z „New People's Army” – „NPA” („Nowa Armia Ludowa”), Filipiny.

                  6.

                  „Gama'a al-Islamiyya” („Dżama'a al Islamija”) [alias „Al-Gama'a al-Islamiyya” („Al Dżama'a al Islamija”)] („Grupa Islamska” – „GI”).

                  7.

                  „İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephes” – „IBDA-C” („Islamski Front Bojowników o Wielki Wschód”).

                  8.

                  „Hamas” wraz z „Hamas-Izz al-Din al-Qassem”.

                  9.

                  „Hizballah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hizballah) [alias: „Hezbollah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hezbollah), „Hizbullah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hizbullah), „Hizbollah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hizbollah), „Hezballah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hezballah), „Hisbollah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hisbollah), „Hizbu'llah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hizbu'llah), „Hizb Allah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hizb Allah), „Jihad Council” (Rada Dżihadu) (i wszystkie jednostki mu podlegające, w tym „External Security Organisation” – Organizacja Bezpieczeństwa Zewnętrznego)].

                  10.

                  „Hizbul Mujahideen” – „HM” („Hizbul Mudżahedin”).

                  11.

                  Hofstadgroep.

                  12.

                  „Khalistan Zindabad Force” – „KZF” („Siły Chalistan Zindabad”).

                  13.

                  „Kurdistan Workers' Party” – „PKK” („Partia Pracujących Kurdystanu”) (alias: „KADEK”; „KONGRA-GEL”).

                  14.

                  „Liberation Tigers of Tamil Eelam” – „LTTE” („Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu”).

                  15.

                  „Ejército de Liberación Nacional” („Narodowa Armia Wyzwolenia”).

                  16.

                  „Palestinian Islamic Jihad” – „PIJ” („Palestyński Islamski Dżihad”).

                  17.

                  „Popular Front for the Liberation of Palestine” – „PFLP” („Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny”).

                  18.

                  „Popular Front for the Liberation of Palestine” – „General Command” („Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny” – Naczelne Dowództwo) (alias „PFLP – Naczelne Dowództwo”).

                  19.

                  „Fuerzas armadas revolucionarias de Colombia” – „FARC” („Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii”).

                  20.

                  „Devrimci Halk Kurtuluș Partisi-Cephesi” – „DHKP/C” („Rewolucyjna Ludowa Partia/Front/Armia Wyzwolenia”) (alias: „Devrimci Sol” („Lewica Rewolucyjna”), Dev Sol.).

                  21.

                  „Sendero Luminoso” – „SL” („Świetlisty Szlak”).

                  22.

                  „Teyrbazen Azadiya Kurdistan” – „TAK” [alias: „Kurdistan Freedom Falcons” („Sokoły Wolności Kurdystanu”), „Kurdistan Freedom Hawks” („Jastrzębie Wolności Kurdystanu”)].


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie ostatecznych wersji Wspólnego Podręcznika i Wspólnych Instrukcji Konsularnych (SCH/Com-ex (99) 13)

text:
Ważna informacja prawna

|

41999D0013

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0317 - 0404

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 28 kwietnia 1999 r.w sprawie ostatecznych wersji Wspólnego Podręcznika i Wspólnych Instrukcji Konsularnych(SCH/Com-ex (99) 13)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając również art. 3, 5, 6, 7, 8, 11, 12, 17, 18 i 25 wymienionej Konwencji z jednej strony oraz jej art. 9 i 17 z drugiej strony,a także mając na uwadze, co następuje:w interesie wszystkich Państw Schengen leży ujednolicenie reguł wydawania wiz w ramach wspólnej polityki w zakresie przepływu osób, w celu uniknięcia możliwych negatywnych następstw w odniesieniu do wjazdu na terytorium Państw Schengen i bezpieczeństwa wewnętrznego,kierując się dążeniem do poszerzenia obecnych pozytywnych doświadczeń w stosowaniu Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz w celu dalszej harmonizacji procesu wydawania wiz,kierując się zasadą solidarności między Państwami Schengen,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:I. 1. Poprawiona wersja Wspólnych Instrukcji Konsularnych (dodatek 1 [1] i załączniki do nich, i2. Poprawiona wersja Wspólnego Podręcznika (dodatek 2 [2] i załączniki do niegozostają niniejszym przyjęte.Następujące zmiany zostały uwzględnione przy sporządzaniu tych wersji: zmiany do załączników 1, 2, 3, 5, 7, 9, 10, 12 i 15 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz odpowiadających załączników 5, 5A, 14B 10, 6B, 6C i 14A do Wspólnego Podręcznika.II. Dokumenty odnoszące się do poprzednich wersji Wspólnych Instrukcji Konsularnych, Wspólnego Podręcznika oraz załączników do nich, wymienione w dodatku 3, tracą moc z dniem przyjęcia poprawionej wersji.III. Dokument odnoszący się do reprezentacji w związku z wydawaniem wiz jest załączony do celów informacyjnych w dodatku 4 [3].IV. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.Luksemburg, dnia 28 kwietnia 1999 r.PrzewodniczącyC. H. Schapper[1] Treść załączników 5,9 i 10 jest poufna. Patrz SCH/Com-ex (98) 17.[2] Dokument poufny. Patrz SCH/Com-ex (98) 17.[3] Dokument SCH/II (95) 16, zmiana 19: nieopublikowany.--------------------------------------------------Dodatek 1WSPÓLNE INSTRUKCJE KONSULARNE DLA MISJI DYPLOMATYCZNYCH I URZĘDÓW KONSULARNYCHSPIS TREŚCII. | Przepisy ogólne |1. | Zakres |2. | Definicje i kategorie wiz 2.1.Wizy jednolite2.1.1.Wizy lotniskowe2.1.2.Wizy tranzytowe2.1.3.Wizy krótkoterminowe lub wizy podróżne: wielokrotne wizy wjazdowe2.1.4.Wizy grupowe2.2.Wizy długoterminowe2.3.Wizy o ograniczonej ważności terytorialnej2.4.Wizy wydawane na granicy |II. | Właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny |1. | Określenie państwa właściwego 1.1.Państwo właściwe do rozpatrzenia wniosku1.2.Państwo reprezentujące państwo właściwe |2. | Wnioski o wizę wymagające konsultacji z krajowym organem centralnym lub z organem centralnym innej Umawiającej się Strony lub innych Umawiających się Stron, zgodnie z art. 17 ust. 2. 2.1.Konsultacje z krajowym organem centralnym2.2.Konsultacje z organem centralnym innej Umawiającej się Strony lub innych Umawiających się Stron2.3.Procedura konsultacji w ramach systemu reprezentacji |3. | Wnioski o wizę złożone przez nierezydentów |4. | Upoważnienie do wydawania wiz jednolitych |III. | Wszczęcie procedury rozpatrywania wniosku |1. | Formularz wniosku wizowego – liczba formularzy wniosków |2. | Dokumenty dołączane do wniosku |3. | Gwarancje pokrycia kosztów powrotu i pobytu |4. | Rozmowy osobiste z wnioskodawcami |IV. | Podstawa prawna |V. | Rozpatrywanie wniosków i podjęcie decyzji |Podstawowe kryteria przy rozpatrywaniu wniosku1. | Rozpatrywanie wniosku wizowego 1.1.Sprawdzanie wniosku wizowego1.2.Sprawdzanie tożsamości wnioskodawcy1.3.Sprawdzenie dokumentu podróży1.4.Sprawdzanie innych dokumentów zależnie do wnioskuDokumenty towarzyszące dotyczące celu podróżyDokumenty towarzyszące dotyczące kosztów transportu i powrotuDokumenty towarzyszące dotyczące środków utrzymaniaDokumenty towarzyszące dotyczące zakwaterowaniaInne dokumenty wymagane w miarę potrzeby1.5.Ocena "dobrej wiary" wnioskodawcy |2. | Procedura podejmowania decyzji przy rozpatrywaniu wniosków o wizę 2.1.Wybór kategorii wizy i liczby wjazdów2.2.Odpowiedzialność administracyjna organu prowadzącego czynności2.3.Procedura przewidziana w przypadku, gdy wymagane są wcześniejsze konsultacje z organami centralnymi innych Umawiających się Strona)Procedurab)Przesyłanie wniosków krajowemu organowi centralnemuc)Informacje przesyłane organowi centralnemud)Przesyłanie wniosków między organami centralnymie)Termin udzielenia odpowiedzi: przedłużenief)Decyzja oparta na wyniku konsultacjig)Przekazanie dokumentów szczególnych2.4.Odmowa rozpatrzenia wniosku, odmowa wydania wizy |3. | Wizy o ograniczonej ważności terytorialnej |VI. | Wypełnianie naklejki wizowej |1. | Miejsce wpisów wspólnych – (SEKCJA 8) 1.1.Rubryka "WAŻNA W"1.2.Rubryka "OD… DO"1.3.Rubryka "LICZBA WJAZDÓW"1.4.Rubryka "CZAS POBYTU… DNI"1.5.Rubryka "WYDANA W … DNIA …"1.6.Rubryka "NUMER PASZPORTU"1.7.Rubryka "KATEGORIA WIZY" |2. | Miejsce na wpisy krajowe ("uwagi") (sekcja 9) |3. | Miejsce na stempel misji lub urzędu wydającego wizę (sekcja 4) |4. | Miejsce odczytu elektronicznego (sekcja 5) |5. | Inne aspekty odnoszące się do wydawania wiz 5.1.Podpisanie wizy5.2.Unieważnienie już wypełnionej naklejki wizowej5.3.Umieszczenie naklejki wizowej w paszporcie5.4.Paszporty i dokumenty podróży, w których mogą być umieszczane wizy jednolite |VII. | Administracyjne zarządzanie i organizacja |1. | Organizacja sekcji wiz |2. | Przechowywanie |3. | Rejestry wiz |4. | Opłaty naliczane za wydanie wizy |VIII. | Współpraca konsularna na poziomie lokalnym |1. | Zarys współpracy konsularnej na poziomie lokalnym |2. | Unikanie wniosków wielokrotnych lub wniosków złożonych bezpośrednio po odrzuceniu |3. | Ocena "dobrej wiary" wnioskodawcy |4. | Wymiana danych statystycznych |--------------------------------------------------Załącznik 2POUFNEWSPÓLNY PODRĘCZNIKPOUFNE--------------------------------------------------Załącznik 3Następujące decyzje Komitetu Wykonawczego i Grupy Centralnej tracą moc:a) Decyzje Komitetu WykonawczegoSCH/Com-ex (93)4 Rev. 2 corr. z dnia 14 grudnia 1993 r.SCH/Com-ex (93)5 Rev. z dnia 14 grudnia 1993 r.SCH/Com-ex (94)5 z dnia 27 czerwca 1994 r.SCH/Com-ex (94)6 z dnia 27 czerwca 1994 r.SCH/Com-ex (94)7 z dnia 27 czerwca 1994 r.SCH/Com-ex (94)12 z dnia 27 czerwca 1994 r.SCH/Com-ex (94)20 Rev. z dnia 21 listopada 1994 r.SCH/Com-ex (94)23 Rev. z dnia 22 grudnia 1994 r.SCH/Com-ex (94)24 Rev. z dnia 22 grudnia 1994 r.SCH/Com-ex (95)1 z dnia 28 kwietnia 1995 r.SCH/Com-ex (95)4 z dnia 28 kwietnia 1995 r.SCH/Com-ex (95)15 Rev. 2 z dnia 29 czerwca 1995 r.SCH/Com-ex (95)22 Rev. z dnia 20 grudnia 1995 r.SCH/Com-ex (96)14 Rev. z dnia 27 czerwca 1996 r.SCH/Com-ex (96)24 z dnia 19 grudnia 1996 r.SCH/Com-ex (97)13 z dnia 24 czerwca 1997 r.SCH/Com-ex (97)21 z dnia 7 października 1997 r.SCH/Com-ex (97)36 z dnia 15 grudnia 1997 r.SCH/Com-ex (97)41 z dnia 15 grudnia 1997 r.SCH/Com-ex (98)13 z dnia 21 kwietnia 1998 r.SCH/Com-ex (98)36 z dnia 16 września 1998 r.SCH/Com-ex (98)38 corr. z dnia 16 września 1998 r.SCH/Com-ex (98)54 z dnia 16 grudnia 1998 r.SCH/Com-ex (98)55 z dnia 16 grudnia 1998 r.b) Decyzje Grupy CentralnejSCH/C (96)16 z dnia 12 marca 1996 r.SCH/C (96)32 z dnia 26 kwietnia 1996 r.SCH/C (96)40 z dnia 28 maja 1996 r.SCH/C (96)41 z dnia 23 maja 1996 r.SCH/C (96)96 z dnia 11 maja 1996 r.SCH/SG (97)9 z dnia 17 stycznia 1997 r.SCH/C (97)95 z dnia 7 lipca 1997 r.SCH/SG (97)79 z dnia 7 października 1997 r.SCH/Pers (98)9 Rev. z dnia 30 marca 1998 r.SCH/SG (98)25 Rev. 2 z dnia 31 marca 1998 r.SCH/C (98)135 z dnia 15 grudnia 1998 r.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 13 marca 2000 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0223

Dziennik Urzędowy L 071 , 18/03/2000 P. 0024 - 0024

		Decyzja Radyz dnia 13 marca 2000 r.zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych(2000/223/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 27 ust. 1,uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej EBC) z dnia 21 lutego 2000 r.,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rachunki EBC oraz krajowych banków centralnych mają podlegać audytowi niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC oraz zatwierdzonych przez Radę Unii Europejskiej.(2) Rada Prezesów EBC zaleciła Radzie, aby zatwierdziła zastąpienie, poczynając od roku budżetowego 2000, jednego z zewnętrznych biegłych rewidentów Deutsche Bundesbank, który został zatwierdzony przez Radę w decyzji 1999/70/WE [1].(3) Właściwe jest dostosowanie się do zalecenia Rady Prezesów,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1W art. 1 decyzji 1999/70/WE ust. 2 otrzymuje brzmienie:"2. KPMG Deutsche Treuhand-Gesellschaft AG oraz Ernst & Young Deutsche Allgemeine Treuhand AG zostają niniejszym zatwierdzeni jako zewnętrzni biegli rewidenci Deutsche Bundesbank do sprawozdań rocznych, poczynając od roku budżetowego 2000."Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje notyfikowana EBC.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 13 marca 2000 r.W imieniu RadyJ. Pina MouraPrzewodniczący[1] Dz.U. L 22 z 29.1.1999, str. 69.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/185

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2007
   (2009/675/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Urzędu (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (4), w szczególności jego art. 44,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0172/2009),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu Urzędu za rok budżetowy 2007;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 35.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 100.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
   REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2007
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Urzędu (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (4), w szczególności jego art. 44,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0172/2009),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2007 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u jego podstaw zostały przeprowadzone zgodnie z prawem i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 22 kwietnia 2008 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności absolutorium z wykonania budżetu urzędu za rok budżetowy 2006 (6), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                           —

                           odnotował, że niepełne wykorzystanie środków na płatności w 2006 r. związane jest w głównej mierze z trudnościami Urzędu w naborze do Parmy wysoko wykwalifikowanej kadry; podkreślił, że jedynie dwie trzecie z 250 stanowisk dostępnych w planie zatrudnienia Urzędu zostało obsadzonych do końca 2006 r.; podkreślił, że brak pracowników doprowadził do niższego poziomu wykorzystania środków operacyjnych,

                           —

                           zauważył, że w 2006 r. wskaźniki realizacji płatności wyniosły 56 % w przypadku środków przyznanych na wydatki administracyjne i 50 % w przypadku środków przyznanych na działania operacyjne; 20 % środków przeniesionych z 2005 r. anulowano z końcem 2006 r.; dokonano wielu przesunięć, przy czym najwięcej z nich nastąpiło pod koniec roku;

               1.

               odnotowuje ustalenie ETO, że środki w wysokości 8 600 000 EUR zostały przeniesione na 2008 r., a 4 800 000 anulowano; zauważa, że było to częściowo spowodowane spóźnionym przyjęciem i wdrażaniem rocznego programu prac na 2007 r. w zakresie udzielania dotacji; zauważa, że środki przeniesione z roku poprzedniego wynosiły 7 900 000 EUR, z czego 4 500 000 było przeznaczone na działalność operacyjną; zauważa, że ponad 25 % przeniesionych środków na działalność operacyjną musiało zostać anulowane pod koniec roku;

               2.

               wyraża zaniepokojenie stwierdzeniem ETO, że sytuacja ta jest naruszeniem zasady jednoroczności i wykazuje uchybienia Urzędu w programowaniu i budżetowaniu;

               3.

               odnotowuje odpowiedź Urzędu, w którym stwierdził on, że w 2008 r. podjęto szereg środków zmierzających do poprawy zarządzania budżetem, takich jak wzory, wademekum i dodatkowe wsparcie administracyjne w celu przyspieszenia rozpoczęcia procedury zaproszeń do składania wniosków o dotacje;

               4.

               odnotowuje odpowiedź Urzędu dotyczącą środków przeniesionych, w której Urząd stwierdził, że odsetek środków przeniesionych (17–18 %) uległ obniżeniu w porównaniu z rokiem 2006 (22 %); zauważa jednak, że z ostatecznego sprawozdania finansowego wynika, iż faktyczna kwota przeniesionych środków wzrosła z 7 900 000 EUR w 2006 r. do 8 600 000 EUR w 2007 r.;

               5.

               wzywa Urząd do wyciągnięcia wniosków z uwag ETO i podejmowania dalszych działań zmierzających do poprawy i przyspieszenia wykonywania budżetu; wzywa Urząd, aby uwzględnił środki naprawcze w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności za rok 2008;

               6.

               odnotowuje ustalenie ETO, że Urząd traktował środki otrzymane od Komisji w celu przygotowań do przystąpienia Chorwacji i Turcji jako normalną dotację, podczas gdy powinny być traktowane jako dochody przeznaczone na określony cel;

               7.

               odnotowuje odpowiedź Urzędu, w której stwierdza on, że od 2008 r. wszystkie środki specjalne są rejestrowane jako dochody przeznaczone na określony cel;

               8.

               odnotowuje ustalenia ETO dotyczące uchybień w zarządzaniu delegacjami oraz wysoką liczbę wyjątków i kwotę, jaką te wyjątki obejmują;

               9.

               odnotowuje odpowiedź Urzędu, że sytuacja ta związana była z określoną jednostką administracyjną, w której wprowadzono już zmiany organizacyjne;

               10.

               zauważa, że rok 2007 był piątym rokiem funkcjonowania Urzędu;

               11.

               podkreśla, że rolą Urzędu jest udzielanie niezależnych porad naukowych odnośnie do wszystkich spraw mających bezpośredni lub pośredni związek z bezpieczeństwem żywności, łącznie z ochroną zdrowia i warunków życia zwierząt i roślin; znaczenie tych porad jest coraz większe ze względu na niepokoje konsumentów oraz potrzebę właściwego informowania o tych poradach;

         Dalsze działania związane z wcześniej udzielanymi absolutoriami

               12.

               gratuluje Urzędowi skutecznego obsadzenia 273 z 300 stanowisk przewidzianych w planie zatrudnienia, po tym, jak przez kilka lat napotykano trudności w naborze wysoko wykwalifikowanej kadry naukowej do Parmy;

               13.

               zwraca uwagę na to, że linia przeznaczona na wydatki kadrowe została wykonana w 95 % zamiast przewidywanych 97 %; zauważa jednakże że Urząd napotkał trudności przy rekrutacji wysoko wykwalifikowanego personelu naukowego do pracy w Parmie;

               14.

               w kwestii personelu odsyła do ankiety pracowniczej przeprowadzonej pod koniec 2007 r.; zachęca kierownictwo urzędu do regularnego przeprowadzania takiej ankiety oraz do uwzględniania jej wyników w zarządzaniu personelem i w codziennej pracy;

               15.

               zauważa, że uchybienia w procedurach rekrutacyjnych wielokrotnie uwypuklano w poprzednich absolutoriach i ponownie w obecnym sprawozdaniu ETO;

               16.

               wzywa Urząd do pilnego dostosowania procedur rekrutacyjnych do obowiązujących zasad;

               17.

               zauważa, że podobnie jak przy poprzednim absolutorium, Trybunał Obrachunkowy skrytykował Urząd za niestosowanie się w kilku przypadkach do zasad dotyczących zamówień; wzywa Urząd do przykładania szczególnej wagi do zgodności z zasadami dotyczącymi zamówień;

               18.

               wzywa Urząd do szczegółowego przedstawienia w sprawozdaniu z działalności za rok 2008 środków podjętych w celu zaradzenia niedociągnięciom w rekrutacji i zamówieniach;

               19.

               zauważa, że dyrektor wykonawczy Urzędu objął funkcję koordynatora sieci agencji z dniem 1 marca 2009 r.;

               20.

               jeśli chodzi o inne uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zarządzania finansami i kontroli agencji UE (7).

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 35.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 100.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 88 z 31.3.2009, s. 184.

      (7)  Zob. s. 206 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Komisji z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie mianowania niezależnych ekspertów naukowych do Komitetu ds. Oceny Ryzyka w ramach Nadzoru nad Bezpieczeństwem Farmakoterapii  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               22.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/9

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 21 czerwca 2012 r.
   w sprawie mianowania niezależnych ekspertów naukowych do Komitetu ds. Oceny Ryzyka w ramach Nadzoru nad Bezpieczeństwem Farmakoterapii
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2012/C 182/06
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (1), w szczególności jego art. 61a ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 61a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 wymaga się, aby Komisja powołała sześciu niezależnych ekspertów naukowych jako członków Komitetu ds. Oceny Ryzyka w ramach Nadzoru nad Bezpieczeństwem Farmakoterapii.

               (2)

               W art. 61a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 stanowi się, że Komisja powołuje tych członków dla zapewnienia w Komitecie odpowiedniej wiedzy fachowej.

               (3)

               Zgodnie z art. 61a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Komisja opublikowała publiczne ogłoszenie.

               (4)

               Członkowie Komitetu są mianowani na okres trzech lat rozpoczynający się w dniu 2 lipca 2012 r. Okres ten może być przedłużony jeden raz.

               (5)

               Jeżeli dany niezależny ekspert naukowy mianowany na mocy tej decyzji nie jest już w stanie wnosić znaczącego wkładu w prace Komitetu lub podaje się do dymisji, Komisja może na okres pozostający do końca mandatu tego członka mianować członka zastępczego z listy rezerwowej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się następujących członków Komitetu ds. Oceny Ryzyka w ramach Nadzoru nad Bezpieczeństwem Farmakoterapii na okres trzech lat od dnia 2 lipca 2012 r.:

               —

               Jane Ahlqvist RASTAD,

               —

               Marie Louise DE BRUIN,

               —

               Stephen J. W. EVANS,

               —

               Brigitte KELLER-STANISLAWSKI,

               —

               Hervé LE LOUET,

               —

               Lennart WALDENLIND.

         Artykuł 2
   Niniejszym na listę rezerwową zostają wpisane następujące osoby, w kolejności odzwierciedlającej ich osiągnięcia:

               —

               Thierry TRENQUE,

               —

               Michael THEODORAKIS,

               —

               Giampiero MAZZAGLIA,

               —

               Marie-Christine PERAULT-POCHAT,

               —

               Annemarie HVIDBERG HELLEBEK.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 czerwca 2012 r.

            W imieniu Komisji

         John DALLI

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.


title: Decyzja Komisji z dnia 22 lipca 1997 r. w sprawie formatu europejskiej aprobaty technicznej dla wyrobów budowlanychTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0571

Dziennik Urzędowy L 236 , 27/08/1997 P. 0007 - 0013

		Decyzja Komisjiz dnia 22 lipca 1997 r.w sprawie formatu europejskiej aprobaty technicznej dla wyrobów budowlanych(Tekst mający znaczenie dla EOG)(97/571/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej załącznik II,a także mając na uwadze, co następuje:artykuł 8 dyrektywy 89/106/EWG przewiduje, że europejska aprobata techniczna może być udzielona niektórym wyrobom, w szczególności tym, dla których nie ma zharmonizowanej normy, lub uznawanej normy krajowej lub mandatu na opracowanie zharmonizowanej normy, jak również tym wyrobom, które znacząco odbiegają od norm zharmonizowanych lub uznawanych norm krajowych;decyzja Komisji 94/23/WE [3] ustanowiła wspólne zasady proceduralne ubiegania się, opracowywania i udzielania europejskiej aprobaty technicznej;decyzja ta przewiduje w swoim załączniku I, że treść i format europejskiej aprobaty technicznej musi odpowiadać przyjętemu przez Komisję "formatowi ogólnemu";środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułZgodnie z dyrektywą 89/106/EWG, europejska aprobata techniczna jest opracowywana zgodnie z formatem ogólnym, przewidzianym w Załączniku do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 lipca 1997 r.W imieniu KomisjiMartin bangemannCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 12.[2] Dz.U. L 220 z 30.8.1993, str. 1.[3] Dz.U. L 17 z 20.1.1994, str. 34.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKOGÓLNY FORMAT EUROPEJSKIEJ APROBATY TECHNICZNEJ (EAT)UwagaNiniejszy "Format ogólny europejskiej aprobaty technicznej" zmierza do zapewnienia, że prezentacje EAT mają jednakowy format, niezależnie od wyrobu(-ów) budowlanych, których dotyczą oraz od Europejskiej Organizacji ds. Aprobat Technicznych (EOTA), która udziela EAT.Z powyższego powodu "format ogólny" określa:- treść ogólną, wspólne sekcje i ich numerację,- brzmienie nagłówków głównych,- brzmienie punktów wspólnych,oraz podaje informacje ogólne (kursywą), w jaki sposób powinny być formułowane różne sekcje i punkty EAT.… Nazwa, adres i logo organu zatwierdzającego przyznającego EAT;Autoryzowana i notyfikowana zgodnie z art. 10 dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do produktów budowlanych.CZŁONEK EOTA(przedstawiony w formie logo EOTA)EUROPEJSKA ORGANIZACJA DS. APROBAT TECHNICZNYCH… Podać pełną nazwę EOTA po angielsku i w nowej linijce, w języku oficjalnym organu zatwierdzającego przyznającego EATEUROPEJSKA APROBATA TECHNICZNA (EAT) -… (numer zgodny z systemem numeracji EOTA)Nazwa handlowa:… Podać nazwę(-y) handlową(-e), jeśli istnieje, lub inne odniesienie do wyrobu(-ów), używane we Wspólnocie (i innych krajach EOG) do celów obrotu wyrobem (-ami). Nazwa(-y) handlowa(-e) lub inne określenie wyrobu(-ów) nie powinno prowadzić do pomyłek, co do parametrów lub zamierzonego zastosowania wyrobu(-ów).Posiadacz aprobaty:… Podać nazwę i adres producenta lub jego upoważnionego pośrednika prowadzącego działalność na terytorium Wspólnoty, dla którego zostało przyznane EAT (art. 9 ust. 3 dyrektywy Rady 89/106EWG, zwanej dalej"DWB"; ppkt 2.1 Wspólnych Zasad Proceduralnych, zwanych dalej"DWB", w Załączniku do decyzji Komisji 94/23/WE).Rodzaj i zastosowanie wyrobu(-ów) budowlanego(-ych):… Wskazać rodzaj i zamierzone zastosowanie wyrobu(-ów) objętego(-ych) EAT oraz główne poziomy/klasy parametrów technicznych, o ile potrzeba (zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 6 ust. 3 DWB), najpierw w języku(-ach) urzędowym(-ych) organu wydającego EOTA, a następnie w tłumaczeniu na angielski.Ważna | od:… do:… (patrz art. 8 ust. 4 DWB) |Zakład(-y) produkujący(-e) [1]:… Wskazać zakład(-y) produkujący(-e). Jeśli istnieje duża ilość zakładów/miejsc produkcji, powinny one być wykazane w Załączniku, do którego powinny być odniesienia w tym miejscu.Niniejsza europejska aprobata techniczna składa się z… stron, włącznie z… Załącznikami, które stanowią integralną część niniejszego dokumentu. (Podać łączną liczbę stron (tekst i rysunki – jeśli są – w części głównej i załącznikach) oraz liczbę załączników).I. PODSTAWY PRAWNE I WARUNKI OGÓLNE1. Niniejsza europejska aprobata techniczna wydawana jest przez… (nazwa organu zatwierdzającego) zgodnie z:- dyrektywą Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [2],- wskazać odpowiednie prawo krajowe transponujące DWB - tylko w przypadku gdy tego wymaga prawo wewnętrzne Państwa Członkowskiego organu zatwierdzającego,- wspólnymi zasadami proceduralnymi w sprawie ubiegania się, opracowywania i udzielania europejskich aprobat technicznych, ustanowionymi w Załączniku do decyzji Komisji 94/23/WE [3],- wytycznymi… podać tytuł i numer wytycznych EAT, na podstawie których jest udzielane EAT, o ile EAT wydawane jest bez wytycznych EAT, zgodnie z ppkt 3.2 Wspólnych Zasad Proceduralnych na podstawie art. 9 ust. 2 DWB.2. … (nazwa organu zatwierdzającego wydającego aprobatę) upoważniony jest do sprawdzenia, czy spełnione są przepisy tej europejskiej aprobaty technicznej. Sprawdzenie to może odbywać się w zakładzie(-ach) produkcyjnym(-ych) (na przykład sprawdzenie spełnienia założeń podanych w europejskiej aprobacie technicznej, w odniesieniu do produkcji). Niemniej jednak odpowiedzialność za zgodność wyrobów z europejską aprobatą techniczną i za ich przydatność do zamierzonego zastosowania spoczywa na posiadaczu europejskiej aprobaty technicznej.3. Niniejsza europejska aprobata techniczna nie może być przekazywana producentom lub ich pośrednikom innym aniżeli tym wskazanym na stronie 1, lub zakładom produkcyjnym innym niż te/wskazane na stronie 1/ustanowionym w związku z niniejszą europejską aprobatą techniczną (niepotrzebne skreślić).4. Niniejsza europejska aprobata techniczna może być wycofywana przez… (nazwa organu zatwierdzającego wydającego aprobatę) na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 89/106/EWG.5. Powielanie niniejszej europejskiej aprobaty technicznej, włącznie z przekazywaniem drogą elektroniczną, odbywa się w całości. Jednakże częściowe powielanie może odbyć się za pisemną zgodą… (nazwa organu zatwierdzającego wydającego aprobatę). W takim przypadku częściowe powielanie musi być traktowane jako takie. Teksty i rysunki pism reklamujących nie mogą być sprzeczne lub użyte niezgodnie z europejską aprobata techniczną.6. Europejska aprobata techniczna wydawana jest przez organ zatwierdzający w jego urzędowym(-ych) języku(-ach). Wersje te powinny odpowiadać w pełni wersji stosowanej przez EOTA przy obrocie wyrobami. W przypadku tłumaczeń na inne języki powinno być zaznaczone, że są to tłumaczenia.II. WARUNKI SPECYFICZNE DOTYCZĄCE EUROPEJSKIEJ APROBATY TECHNICZNEJ1. Definicja wyrobu(-ów) i zamierzone zastosowaniePodać opis techniczny wyrobu(-ów) i określić zamierzone zastosowanie na:- jednej (lub mniej) stronie tekstu i rysunku (szkicu)(-ach) ogólnym, mieszczącym się na jednej stroniejak załącznik I, określony w tekście II.1lub- dwóch stronach tekstu.Opisać rodzaj i formę wyrobu(-ów) (włącznie z głównymi poziomami parametrów), materiały składowe, części składowe oraz procedury instalowania oraz rodzaj obiektu budowlanego, do którego wyrób(wyroby) objęty(-e) przez EAT jest(są) przeznaczony(-e).Podać zakładaną żywotność wyrobu(-ów) do zamierzonego zastosowania w znaczeniu DWB.2. Charakterystyka wyrobu(-ów) i metody weryfikacjiWskazać dokładne i dające się zmierzyć cechy oraz parametry wyrobu(-ów) i jego (ich) skład oraz (części składowe), gdzie sytuacja tego wymaga, z należytym uwzględnieniem mandatu na wytyczne EAT dla stosownej rodziny wyrobów, opracowane przez Komisję lub - gdy dotyczy wyrobu(-ów) opartego(-ych) na procedurze zgodnej z art. 9 ust. 2 DWB, bezpośrednio z odpowiednimi wymaganiami podstawowymi (załącznik I DWB) i dokumentami interpretacyjnymi (DI) oraz poziomami lub klasami wymagania, zgodnie z ppkt 1.2 DI, jeśli to konieczne. Należy również uwzględnić dalsze wymagania, jeśli takie istnieją (np. wynikające z innych dyrektyw Wspólnoty). Wskazać inne aspekty użyteczności, łącznie z określonymi cechami identyfikacji wyrobu(-ów) o ile jest to niezbędne.Gdy skład wyrobu lub parametry wymagają traktowania poufnego (np. skład chemiczny pewnych materiałów), nie powinny być one wykazywane w EAT, lecz przechowywane przez daną organ zatwierdzający w dokumentacji technicznej EAT i podawane wyłącznie do wiadomości organom zatwierdzającym, zaangażowanym w procedurę atestacji zgodności, jeżeli jest to niezbędne dla ich prac badawczych, kontrolnych i certyfikacyjnych.Podać streszczenie procedury, przy pomocy, której dokonano oceny trwałości, cech wyrobu i jego wykonania. Odnieść się do wytycznych EAT i/lub norm zharmonizowanych, uznanych norm krajowych lub innych norm (metod badań, metod obliczeń itd.) oraz wskazać odpowiednie wartości i parametry uzyskane z badań, jako właściwe i niezbędne do stosowania wyrobu i projektowania obiektu, w którym wyrób jest zastosowany. Streścić wszystkie specjalne metody badań lub metody oceny oraz wskazać odpowiednie wartości i parametry uzyskane z wyników, jako właściwe i niezbędne dla zastosowania wyrobu oraz projektowania obiektu lub jego części, w którym ten wyrób jest zastosowany. W miarę potrzeby, odnieść się do załącznika(-ów) do EAT.3. Ocena zgodności i oznakowanie CE3.1. Atestacja systemu zgodnościPodać wymagany system atestacji zgodności (załącznik III do DWB), ustanowiony przez Komisję. Jeśli EAT obejmuje kilka wyrobów, wymagany system atestacji zgodności powinien być wskazany oddzielnie dla każdego z nich.3.2. Obowiązki3.2.1. Zadania producenta3.2.1.1. Fabryczna kontrola produkcjiWymienić metody i zakres stałej, wewnętrznej kontroli produkcji wykonywanej przez producenta, włącznie z rodzajem i minimalną częstotliwością badań. Gdy EAT obejmuje kilka wyrobów, każdy z nich winien być załatwiany oddzielnie.3.2.1.2. Inne zadania producenta (tylko, gdy dotyczy)Wymienić inne zadania producenta zależnie od wymaganego systemu atestacji zgodności, np. badania wstępne wyrobu. Gdy EAT obejmuje kilka wyrobów, każdy z nich powinien być załatwiany oddzielnie.3.2.2. Zadania organów zatwierdzającychWymienić różne zadania organów zatwierdzających, zależnie od wymaganego systemu atestacji zgodności, włącznie z rodzajem i częstotliwością badań, kontroli i nadzoru, jeśli to konieczne. Jeśli EAT obejmuje kilka wyrobów, każdy z nich winien być załatwiany oddzielnie.3.3 Oznakowanie CEOznakowanie CE powinno być umieszczone na… (samym wyrobie – wskazać miejsce na wyrobie, jeśli potrzeba, lub na etykiecie przyczepionej do wyrobu, opakowaniu zbiorczym, towarzyszących dokumentach handlowych). Oznakowaniu CE powinny towarzyszyć następujące informacje:Wyszczególnić zgodnie z ogólnymi przepisami przewidzianymi przez Komisję dla oznakowania CE, informacje muszą być podane łącznie z oznakowaniem CE, np.:- Nazwa lub znak identyfikacyjny producenta i fabryki,- Ilość zaangażowanych organów zatwierdzających,- Tożsamość wyrobu (nazwa handlowa),- Numer EAT,- Odpowiednie cechy/wykonanie wyrobu, poziomy/klasy (wszystkie wyroby dla tego samego przeznaczenia, niezależnie od zakładu produkującego muszą spełniać odpowiednie wartości, co do cech i właściwości użytkowych),- Rok produkcji oraz, jeśli to konieczne, dzień wyprodukowania i numer produkcyjny.4. Założenia, na podstawie, których dokonano pozytywnej oceny przydatności wyrobu(-ów) do zamierzonego zastosowania4.1 WykonaniePodać specjalne techniki produkcji oraz montażu w fabryce oraz podać poziom kwalifikacji personelu, wyposażenie techniczne zakładu produkującego (np. dla konstrukcji klejonych i spawanych), o ile jest to istotne dla przydatności wyrobu(-ów) do zamierzonego zastosowania, gdy wbudowuje się go w obiekt oraz o ile istnieje zależność od spełnienia wymagań podstawowych.Gdy warunki dotyczące produkcji wymagają poufnego traktowania, nie powinny one być wykazywane w EAT, lecz przechowywane przez dany organ zatwierdzający w dokumentacji technicznej EAT i podawane do wiadomości wyłącznie organom zatwierdzającym zaangażowanym w procedurę atestacji zgodności, o ile są niezbędne do badań, kontroli i certyfikacji.4.2 InstalowanieWymienić warunki dotyczące instalowania/montażu wyrobu(-ów) w obiekcie. Podać specjalne instrukcje potrzebne dla personelu zaangażowanego w wykonanie prac budowlano-montażowych, o ile jest to istotne dla osiągnięcia przydatności wyrobu(-ów) do zamierzonego zastosowania, gdy jest on wbudowany w obiekt budowlany. Podać także parametry (wielkości projektowane itp.) oraz metody, o ile są one istotne dla zaprojektowania obiektu lub jego części, w którym wyrób jest przewidziany do zastosowania. Gdzie sytuacja tego wymaga, odnieść się do norm, wytycznych EAT lub załączników do EAT. Wyjaśnić, że do producenta wyrobu należy zapewnienie, aby informacje o tych warunkach były dostarczone zainteresowanym.5. Zalecenia dla producenta5.1 Zalecenia dotyczące opakowania zbiorczego, transportu i składowaniaWymienić warunki, o ile potrzeba, dla osiągnięcia przydatności wyrobu do zamierzonego zastosowania, gdy jest on wbudowany w obiekt. Wyjaśnić, że odpowiedzialnością producenta jest zapewnienie, aby informacje o tych warunkach były dostarczone zainteresowanym.5.2 Zalecenia dotyczące zastosowania, konserwacji i naprawWymienić warunki odnoszące się do obsługi, konserwacji, naprawy i ostrzeżeń, o ile są one istotne dla przydatności konserwacyjnych wyrobu(-ów) do zamierzonego zastosowania, gdy jest on wbudowany w obiekt. Wyjaśnić, że do producenta wyrobu należy zapewnienie, aby informacje o tych warunkach były dostarczone zainteresowanym.[1] Wskazanie zakładu(-ów) produkcyjnego(-ych) tylko wtedy, gdy jest ono potrzebne z przyczyn technicznych, np. z powodu założeń wykonanych zgodnie z II.4.1. Produkcja. Gdzie właściwe, ze względów praktycznych lub gdy właściciel EAT tego sobie życzy, zakład(-y) produkcyjny(-ne) może(mogą) także być określony(-e) w niepublikowanym dodatku do EAT, który jest przechowywany przez organ zatwierdzający i ma być podawany do wiadomości tylko organom zatwierdzającym zaangażowanym w procedurę atestacji zgodności.[2] Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 12.[3] Dz.U. L 17 z 20.1.1994, str. 34.--------------------------------------------------


title: 2008/569/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 27 czerwca 2008 r. w sprawie mianowania trzech sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

text:
               11.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 183/31

      DECYZJA RADY

   z dnia 27 czerwca 2008 r.
   w sprawie mianowania trzech sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej
   (2008/569/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 225a,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140b,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (zwany dalej „Sądem do spraw Służby Publicznej”) został ustanowiony decyzją Rady 2004/752/WE, Euratom (1). Na mocy tej decyzji dodano w tym celu załącznik do Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości (zwany dalej „załącznikiem I do statutu Trybunału Sprawiedliwości”).

               (2)

               Decyzją 2005/150/WE, Euratom (2) Rada określiła warunki i zasady dotyczące przedstawiania i rozpatrywania kandydatur w celu mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej, zgodnie z art. 3 ust. 2 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości.

               (3)

               Decyzją 2005/49/WE, Euratom (3) Rada ustanowiła zasady działania komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości (zwanego dalej „komitetem”).

               (4)

               Decyzją 2005/151/WE, Euratom (4) Rada mianowała członków komitetu.

               (5)

               Decyzją 2005/577/WE, Euratom (5) Rada mianowała – po zasięgnięciu opinii komitetu – siedmiu sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej. Zgodnie z art. 2 tej decyzji trzech spośród tych sędziów zostało mianowanych na okres trzech lat, od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2008 r. W wyniku losowania przeprowadzonego przez przewodniczącego Rady na posiedzeniu w dniu 12 października 2005 r. kadencje następujących sędziów: Ireny BORUTY, Horstpetera KREPPELA oraz Seana VAN RAEPENBUSCHA zakończą się w dniu 30 września 2008 r. (6).

               (6)

               W dniu 7 grudnia 2007 r. opublikowane zostało otwarte zaproszenie do zgłaszania kandydatur na stanowiska trzech sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2014 r. (7) Termin zgłaszania kandydatur upłynął w dniu 25 stycznia 2008 r. Zarejestrowano pięćdziesiąt trzy kandydatury, w tym kandydatury trzech ustępujących sędziów.

               (7)

               Komitet zebrał się dwukrotnie w dniach 3 i 4 marca oraz 9 i 10 kwietnia 2008 r. Po zakończeniu prac komitet opracował opinię i listę przewidziane w art. 3 ust. 4 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości. Lista ta zawiera nazwiska sześciu kandydatów.

               (8)

               Na mocy art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu Euratom sędziowie Sądu do spraw Służby Publicznej są mianowani przez Radę.

               (9)

               Należy zatem mianować trzy osoby spośród kandydatów, których nazwiska znajdują się na wspomnianej liście, zapewniając przy tym zrównoważony skład Sądu w odniesieniu do obywateli państw członkowskich pochodzących z możliwie najszerszego obszaru geograficznego oraz w odniesieniu do reprezentowanych krajowych systemów sądowniczych, zgodnie z art. 3 ust. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości.

               (10)

               Decyzja o mianowaniu w Sądzie do spraw Służby Publicznej na kolejną kadencję trzech sędziów, których kadencja upłynęła, została podjęta przez Radę z uwzględnieniem wyjątkowej okoliczności – sprawowali oni mandat przez dwa lata. Decyzja ta nie może stanowić w żadnym przypadku precedensu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane sędziami Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej na okres sześciu lat, od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2014 r.:

               —

               Irena BORUTA,

               —

               Horstpeter KREPPEL,

               —

               Sean VAN RAEPENBUSCH.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 333 z 9.11.2004, s. 7.

      (2)  Dz.U. L 50 z 23.2.2005, s. 7.

      (3)  Dz.U. L 21 z 25.1.2005, s. 13.

      (4)  Dz.U. L 50 z 23.2.2005, s. 9.

      (5)  Dz.U. L 197 z 28.7.2005, s. 28.

      (6)  Dz.U. C 262 z 21.10.2005, s. 1.

      (7)  Dz.U. C 295 z 7.12.2007, s. 26.