title: Decyzja Rady 2014/913/WPZiB z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie wsparcia Haskiego kodeksu postępowania i nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               17.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 360/44

         DECYZJA RADY 2014/913/WPZiB
   z dnia 15 grudnia 2014 r.
   w sprawie wsparcia Haskiego kodeksu postępowania i nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia („strategia”); rozdział III strategii zawiera wykaz środków, które należy przyjąć zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich, aby zwalczać rozprzestrzenianie tego rodzaju broni.

               (2)

               UE aktywnie realizuje strategię i wprowadza w życie środki wymienione w jej rozdziałach II i III, na przykład poprzez przeznaczanie zasobów finansowych na wspieranie określonych projektów zmierzających do wzmocnienia wielostronnego systemu nieproliferacji oraz wielostronnych środków budowy zaufania. Haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych („kodeks” lub „HCoC”) oraz Reżim Kontrolny Technologii Rakietowych („MTCR”) to integralne części wielostronnego systemu nieproliferacji. Kodeks i MTCR mają na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu systemów rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia broni masowego rażenia („BMR”) i rozprzestrzenianiu związanych z nimi technologii, a także ograniczanie tego rozprzestrzeniania.

               (3)

               W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB (1). W tym wspólnym stanowisku wezwano między innymi do wspierania podpisania kodeksu przez jak największą liczbę państw, zwłaszcza tych, które dysponują zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych, a także do dalszego rozwoju i wdrażania kodeksu, a w szczególności przewidzianych w nim środków budowy zaufania, oraz do wspierania ściślejszego powiązania kodeksu z wielostronnym systemem nieproliferacji ONZ.

               (4)

               W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła konkluzje oraz dokument zatytułowany „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia”. W dokumencie stwierdzono między innymi, że rozprzestrzenianie BMR i środków jej przenoszenia nadal stanowi jedno z największych wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa oraz że polityka nieproliferacji jest istotnym elementem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. W grudniu 2010 r. Rada — biorąc pod uwagę poczynione postępy i obecnie podejmowane wysiłki w ramach wdrażania „nowych kierunków działań” — uzgodniła, że okres wdrażania zostanie przedłużony do końca 2012 r.

               (5)

               W dniu 18 grudnia 2008 r. Rada przyjęła decyzję 2008/974/WPZiB (2) wspierającą kodeks w ramach wprowadzania w życie strategii.

               (6)

               W dniu 23 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/423/WPZiB (3). Decyzja ta umożliwiła skuteczne propagowanie upowszechniania kodeksu i przestrzegania jego zasad. Kontynuowanie dialogu w gronie państw sygnatariuszy kodeksu i państw niebędących sygnatariuszami jest jednym z priorytetów Unii, gdyż służy dalszemu propagowaniu upowszechniania kodeksu, a także jego lepszemu wdrożeniu oraz umocnieniu. Niniejsza decyzja powinna się do tego przyczyniać.

               (7)

               Bardziej ogólnie, stałe rozprzestrzenianie rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia BMR — w szczególności w ramach obecnych programów rakietowych na Bliskim Wschodzie, w północno-wschodniej i południowo-wschodniej Azji, w tym w Iranie, Syrii i Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratyczna („KRLD”) — jest przyczyną rosnącego zaniepokojenia społeczności międzynarodowej.

               (8)

               Rada Bezpieczeństwa ONZ podkreśliła w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) — i przypomniała o tym w rezolucji RB ONZ nr 1977 (2011) — że rozprzestrzenianie broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, a także środków przenoszenia tych rodzajów broni, zagraża światowemu pokojowi i bezpieczeństwu; zobowiązała ponadto państwa między innymi do tego, aby powstrzymały się od jakiegokolwiek udzielania wsparcia na rzecz opracowywania, nabywania, wytwarzania, posiadania, transportowania, przekazywania lub wykorzystywania broni jądrowej, chemicznej lub biologicznej i systemów przenoszenia tych rodzajów broni przez podmioty niepubliczne. Fakt, że broń jądrowa, chemiczna i biologiczna oraz środki jej przenoszenia stanowią zagrożenie dla światowego pokoju i bezpieczeństwa, potwierdzono w rezolucji RB ONZ nr 1887 (2009) w sprawie nierozprzestrzeniania broni jądrowej oraz rozbrojenia jądrowego. Ponadto Rada Bezpieczeństwa ONZ stwierdziła w rezolucjach RB ONZ nr 1929 (2010) i 1718 (2006), opierając się między innymi na rezolucjach RB ONZ nr 1540 (2004), 1977 (2011) i 1887 (2009), że Iran i KRLD nie powinny podejmować żadnych działań związanych z rakietami balistycznymi zdolnymi do przenoszenia broni jądrowej, w tym dokonywać wystrzelenia rakiet z wykorzystaniem technologii rakiet balistycznych, a państwa powinny przedsięwziąć wszystkie niezbędne środki, aby zapobiec transferowi do Iranu i KRLD technologii i pomocy technicznej w związku z takimi działaniami.

               (9)

               Niniejsza decyzja powinna ogólnie przyczynić się do wspierania szeregu działań służących zwalczaniu rozprzestrzeniania rakiet balistycznych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby zapewnić stałe i praktyczne wprowadzanie w życie niektórych elementów strategii, o czym mowa w załączniku, Unia:

               a)

               wspiera działania wspierające kodeks i Reżim Kontrolny Technologii Rakietowych, służące w szczególności:

                           (i)

                           propagowaniu upowszechniania kodeksu, a zwłaszcza podpisaniu kodeksu przez wszystkie państwa dysponujące zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych;

                           (ii)

                           wspieraniu wdrożenia kodeksu i lepszemu jego wyeksponowaniu;

                           (iii)

                           propagowaniu dostosowywania się do wytycznych MTCR i załączników do niego;

               b)

               ogólnie wspiera szereg działań, które służą zwalczaniu rozprzestrzeniania rakiet balistycznych, które to działania ukierunkowane są w szczególności na zwiększanie wiedzy na temat tego zagrożenia, zwiększanie wysiłków na rzecz poprawy skuteczności instrumentów wielostronnych, przygotowując wparcie dla inicjatyw będących odpowiedzią na te konkretne wyzwania i pomagając zainteresowanym państwom w umacnianiu na szczeblu krajowym ich odnośnych systemów kontroli eksportu.

         2.   W tym kontekście projekty, które mają być wspierane przez Unię, obejmują następujące konkretne działania:

               a)

               działania wspierające kodeks:

                           (i)

                           opracowanie i opublikowanie „pakietu startowego” na potrzeby działań popularyzatorskich skierowanych do państw niebędących sygnatariuszami, z jednoczesnym przypomnieniem o obowiązkach spoczywających na państwach sygnatariuszach;

                           (ii)

                           organizowanie informacyjnych imprez towarzyszących przy okazji corocznego posiedzenia państw sygnatariuszy kodeksu w Wiedniu;

                           (iii)

                           organizowanie informacyjnych imprez towarzyszących na rzecz wsparcia kodeksu, przy okazji posiedzeń Pierwszego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ;

                           (iv)

                           zorganizowanie maksymalnie trzech regionalnych seminariów informacyjnych zgodnie z priorytetami UE (w miarę możliwości w Azji, państwach Zatoki Perskiej i Ameryce Łacińskiej);

                           (v)

                           zachęcanie przedstawicieli państw rozwijających się — zarówno będących, jak i niebędących sygnatariuszami kodeksu — do udziału w corocznych posiedzeniach HCoC oraz w seminariach informacyjnych;

                           (vi)

                           organizowanie sesji informacyjnych — w tym przy okazji corocznego posiedzenia państw sygnatariuszy kodeksu w Wiedniu — dla państw, które niedawno przystąpiły do HCoC, aby wspomóc je w wypełnianiu ich zobowiązań;

                           (vii)

                           wspieranie koordynowania działań promocyjnych dotyczących HCoC z działaniami komitetu ONZ utworzonego na mocy rezolucji nr 1540, w tym poprzez finansowanie udziału ekspertów HCoC w wizytacjach krajowych organizowanych przez ten komitet;

                           (viii)

                           wspieranie bezpiecznego internetowego mechanizmu informowania i komunikowania na potrzeby HCoC (e-ICC), w tym poprzez techniczne udoskonalenie strony internetowej;

               b)

               działania ogólnie wspierające nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych:

                           (i)

                           zorganizowanie przy okazji spotkań na forach wielostronnych maksymalnie czterech seminariów w celu zwiększenia wiedzy na temat rozprzestrzeniania rakiet balistycznych — w miarę możliwości w powiązaniu z imprezami informacyjnymi dotyczącymi HCoC, o których mowa w lit. a) — takich jak seminarium przy okazji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, czy posiedzeń komitetów przygotowawczych układu o nierozprzestrzenianiu;

                           (ii)

                           zorganizowanie maksymalnie trzech seminariów regionalnych w celu zwiększenia wiedzy o rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych i zachęcenia do debaty na temat perspektyw lepszego zajęcia się na szczeblu regionalnym zagrożeniem wynikającym z rozprzestrzeniania rakiet balistycznych, w miarę możliwości w powiązaniu z innymi działaniami popularyzatorskimi Unii dotyczącymi HCoC; przy współpracy z odnośnymi państwami takie seminaria można byłoby zorganizować w Azji, regionie Zatoki Perskiej i w Ameryce Łacińskiej;

                           (iii)

                           opracowanie czterech dokumentów będących podstawą dyskusji o ewentualnych dalszych działaniach wielostronnych zapobiegających zagrożeniu rozprzestrzenianiem rakiet oraz propagujących rozbrojenie w odniesieniu do rakiet balistycznych, które to dokumenty skupią się szczególnie na możliwych środkach budowy zaufania oraz będą zawierać analizę możliwości przyjęcia w pierwszej kolejności regionalnego podejścia, na przykład w regionach o szczególnym znaczeniu dla Unii lub tam, gdzie w niedalekiej przyszłości można oczekiwać postępów;

                           (iv)

                           z myślą o zapobieżeniu na wczesnym etapie transferowi technologii podwójnego zastosowania oraz transferowi wiedzy — zorganizowanie maksymalnie trzech sesji informacyjnych dla ekspertów reprezentujących w szczególności środowiska naukowe, środowiska zajmujące się przestrzenią kosmiczną oraz przemysł;

                           (v)

                           zachęcanie do umożliwienia dostępu pracownikom naukowym z państw rozwijających się, którzy prowadzą prace dotyczące nierozprzestrzeniania rakiet, do projektów realizowanych przez centra doskonałości UE;

                           (vi)

                           w koordynacji z centrami doskonałości UE — zorganizowanie ukierunkowanych misji ekspertów w państwach trzecich, aby podzielić się informacjami i doświadczeniami w zakresie kontroli eksportu technologii rakietowych i produktów podwójnego zastosowania oraz aby udzielić pomocy w tworzeniu krajowych zdolności tych państw;

                           (vii)

                           wspieranie szkolenia ekspertów na temat nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych, poprzez umożliwienie im udziału w programach UE, takich jak programy Europejskiego Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony, lub w programach państw członkowskich Unii („państw członkowskich”).

         Szczegółowy opis projektów znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Techniczną realizacją projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmuje się Fundacja na rzecz Badań Strategicznych (FRS), która wykonuje to zadanie pod kierunkiem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z FRS.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 990 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę o finansowaniu z FRS. Umowa ta zobowiązuje FRS do zapewnienia, aby wkład UE został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w możliwie najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy o finansowaniu.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez FRS. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja przedstawia informacje na temat aspektów finansowych projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 30 miesięcy po dniu zawarcia umów finansowych, o których mowa w art. 3 ust. 3. Wygasa ona jednak sześć miesięcy po jej wejściu w życie, jeżeli żadna umowa o finansowaniu nie zostanie zawarta do tego czasu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne stanowisko Rady 2003/805/WPZiB z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia (Dz.U. L 302 z 20.11.2003, s. 34).

      (2)  Decyzja Rady 2008/974/WPZiB z dnia 18 grudnia 2008 r. wspierająca haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 91).

      (3)  Decyzja Rady 2012/423/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wsparcia — w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz wspólnego stanowiska Rady 2003/805/WPZiB — nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych (Dz.U. L 196 z 24.7.2012, s. 74).

      ZAŁĄCZNIK
      1.   CELE
      Unia w zdecydowany sposób propaguje nierozprzestrzenianie rakiet. Jej wysiłki w tym zakresie obejmują strategię oraz wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB. Dodatkowo Rada zatwierdziła „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia”, a UE poparła rezolucję RB ONZ nr 1540 (2004), o której przypomniano w rezolucji RB ONZ nr 1977 (2010).
      Unia uznaje, że MTCR jest ważnym wielostronnym instrumentem mającym na celu ograniczanie rozprzestrzeniania systemów rakiet balistycznych oraz związanych z nimi technologii i know-how poprzez ustanowienie i wdrożenie przepisów w zakresie kontroli eksportu materiałów wrażliwych. 19 państw członkowskich to członkowie MTCR, a wszystkie państwa członkowskie wdrażają wykaz dotyczący kontroli eksportu w ramach MTCR poprzez rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 (1).
      Unia także stanowczo popiera kodeks od chwili jego powstania i regularnie wyraża zaniepokojenie rozprzestrzenieniem rakiet balistycznych. Unia uznaje kodeks za podstawowy środek przejrzystości i budowy zaufania. Wszystkie państwa członkowskie podpisały ten kodeks i wdrażają go w dobrej wierze.
      W przeszłości Unia podjęła próbę usunięcia braków, jeśli chodzi o wdrażanie kodeksu i jego upowszechnianie, organizując warsztaty, spotkania ekspertów i seminaria regionalne w celu zwiększenia wiedzy z tej dziedziny. Działania te, które były organizowane na mocy decyzji 2008/974/WPZiB i realizowane przez FSR okazały się skuteczne i odpowiednie.
      Unia, zachęcona rezultatami tych działań, kontynuuje tę inicjatywę i wspiera następujące trzy aspekty kodeksu:

                  a)

                  upowszechnianie kodeksu;

                  b)

                  wdrażanie kodeksu;

                  c)

                  umocnienie kodeksu i usprawnianie jego funkcjonowania.

            Działanie to podjęto na mocy decyzji 2012/423/WPZiB, co pozwoliło na realizację wielu inicjatyw wspierających HCoC, w tym na:

                  a)

                  stworzenie specjalnej bezpiecznej strony internetowej;

                  b)

                  zorganizowanie szeregu imprez towarzyszących w Wiedniu, Genewie i Nowym Jorku służących rozpropagowaniu kodeksu wśród państw niebędących sygnatariuszami;

                  c)

                  warsztaty w Paryżu służące zwiększaniu wiedzy wśród państw z Afryki i Bliskiego Wschodu;

                  d)

                  seminaria regionalne w Singapurze, Abu Zabi i Limie;

                  e)

                  opracowanie dokumentów będących podstawą dyskusji.

            Decyzja 2012/423/WPZiB przyczyniła się do rozpowszechnienia wiedzy o kodeksie i rozpropagowania kodeksu w stosunku do państw trzecich. Poprzez tę decyzję Unia wsparła Kostarykę, Francję, Węgry, Japonię, Peru i Rumunię w działaniach, które podejmowały jako państwa przewodniczące HCoC. Poprzez lepsze wyeksponowanie HCoC ułatwiła przystąpienie do niego nowych członków.
      Mając na uwadze osiągnięte wyniki oraz na stałe rozprzestrzenianie rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia BMR, powodujące rosnące zaniepokojenie społeczności międzynarodowej — w szczególności rozprzestrzenianie w ramach obecnych programów rakietowych na Bliskim Wschodzie, w północno-wschodniej i południowo-wschodniej Azji, w tym w Iranie i KRLD — przeprowadzone zostaną następujące działania:

                  a)

                  projekt 1 — informowanie i komunikacja;

                  b)

                  projekt 2 — wzmocnienie nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych;

                  c)

                  projekt 3 — upowszechnianie HCoC — działania popularyzatorskie.

            Niniejsza nowa decyzja, dzięki temu, że nie ogranicza się jedynie do propagowania przystępowania do kodeksu i MTCR, pozwala pogłębić międzynarodową debatę na temat rozprzestrzeniania rakiet i włączyć w nią nowe regiony i nowe środowiska.
      2.   OPIS PROJEKTU
      2.1.   Projekt 1: Informowanie i komunikacja
      2.1.1.   Cel projektu
      Kodeks stanowi ważny instrument, który poprzez zapewnienie środków budowy zaufania i środków przejrzystości przyczynia się do ograniczenia rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i związanych z nimi technologii. Konieczne są jednak dalsze działania w celu wsparciu kodeksu, a w szczególności działania służące:

                  a)

                  propagowaniu upowszechniania kodeksu, a zwłaszcza podpisaniu kodeksu przez wszystkie państwa dysponujące zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych i zdolnościami do działania w przestrzeni kosmicznej;

                  b)

                  wspieraniu wdrażania wszystkich aspektów kodeksu;

                  c)

                  zwiększaniu wyeksponowania kodeksu.

            2.1.2.   Opis projektu
      Projekt przewiduje trzy rodzaje działań:

                  a)

                  przygotowanie, zaplanowanie, wydrukowanie i rozdystrybuowanie do 1 500 folderów opisujących wsparcie Unii na rzecz kodeksu. Folder będzie także zawierał:

                              (i)

                              opis HCoC;

                              (ii)

                              cele HCoC;

                              (iii)

                              opis corocznych oświadczeń, ostrzeżeń poprzedzających wystrzelenie rakiet i dobrowolnych wizyt obserwacyjnych;

                              (iv)

                              europejska strategię dotyczącą HCoC i rozprzestrzeniania środków przenoszenia BMR;

                              (v)

                                 démarches, które należy zrealizować, aby przystąpić do kodeksu;

                              (vi)

                              dane kontaktowe dla państw niebędących sygnatariuszami;

                  b)

                  przygotowanie, zaplanowanie, wydrukowanie i rozdystrybuowanie do 1 000 egzemplarzy „pakietu startowego” obejmującego drukowane broszury oraz nośnik USB na potrzeby działań popularyzatorskich skierowanych do państw niebędących sygnatariuszami, a także przypominającego o obowiązkach spoczywających na państwach sygnatariuszach. „Pakiet startowy” będzie także dostępny on-line i będzie obejmował wszelkie niezbędne informacje o kodeksie i odnośne punkty kontaktowe. „Pakiet startowy” będzie obejmował folder opisany w lit. a);

                  c)

                  wspieranie i uaktualnianie bezpiecznego internetowego mechanizmu informowania i komunikowania na potrzeby kodeksu (bezpośredni centralny elektroniczny punkt kontaktowy — e-ICC), w tym poprzez techniczne udoskonalenie strony internetowej w ścisłej współpracy z austriackim Federalnym Ministerstwem Spraw Zagranicznych.

            2.1.3.   Spodziewane wyniki projektu/wskaźniki

                  a)

                  zwiększenie wiedzy partnerów na temat wartości dodanej HCoC i roli Unii dzięki dystrybuowaniu „pakietu startowego” wśród szerokiego grona podczas różnych imprez;

                  b)

                  bezpieczniejsza strona internetowa HCoC umożliwia wymianę między partnerami odpowiednich informacji;

                  c)

                  wykorzystywanie „pakietu startowego” przez państwo przewodniczące kodeksowi, austriacki sekretariat (bezpośredni centralny punkt kontaktowy — „ICC”) i innych partnerów na potrzeby prowadzonych przez siebie działań popularyzatorskich.

            2.1.4.   Beneficjenci projektu
      Beneficjentami projektu są zarówno państwa sygnatariusze, jak i państwa niebędące sygnatariuszami kodeksu.
      2.2.   Projekt 2: Wzmocnienie nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych
      2.2.1.   Cel projektu
      Stałe rozprzestrzenianie — i operacyjne wykorzystywanie — rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia BMR — w szczególności rozprzestrzenianie w ramach obecnych programów rakietowych na Bliskim Wschodzie, w północno-wschodniej i południowo-wschodniej Azji, w tym w Iranie i KRLD — jest przyczyną rosnącego zaniepokojenia społeczności międzynarodowej.
      Ogólnie projekt wesprze wiele działań, które służą zwalczaniu rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i ukierunkowane są w szczególności na rozpowszechnianie wiedzy na temat tego zagrożenia, zwiększanie wysiłków na rzecz poprawy skuteczności instrumentów wielostronnych, przygotowując wparcie dla inicjatyw będących odpowiedzią na te konkretne wyzwania i pomagając zainteresowanym państwom w umacnianiu na szczeblu krajowym ich odnośnych systemów kontroli eksportu.
      2.2.2.   Opis projektu
      Opublikowanie rocznie dwóch dokumentów będących podstawą dyskusji (czterech w czasie obowiązywania projektu). Możliwe tematy to między innymi:

                  a)

                  wykorzystywanie istniejących stref wolnych od BMR jako przykład i potencjalne ramy dalszych inicjatyw dotyczących zakazu rakiet balistycznych;

                  b)

                  dalsze działania wielostronne zapobiegające zagrożeniu rozprzestrzenianiem rakiet oraz propagujące rozbrojenie w odniesieniu do rakiet balistycznych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na możliwe środki budowy zaufania;

                  c)

                  mechanizmy kontroli eksportu i tranzytu;

                  d)

                  rola niematerialnych transferów technologii w obszarze rakiet balistycznych.

            2.2.3.   Spodziewane wyniki projektu/wskaźniki

                  a)

                  rozpropagowanie wysiłków podejmowanych na forach wielostronnych — w tym na mocy kodeksu i MTCR — w celu ograniczenia rozprzestrzeniania rakiet zwiększa wpływ UE w obszarze nierozprzestrzeniania rakiet;

                  b)

                  zachęcanie do debaty na temat nowych inicjatyw wzmacnia kodeks i MTCR oraz otwiera drogę do dalszych inicjatyw;

                  c)

                  wspieranie nierozprzestrzeniania rakiet;

                  d)

                  opublikowanie przynajmniej czterech dokumentów, które mają być podstawą dyskusji;

                  e)

                  zwiększenie wiedzy na temat kwestii związanych z transferem technologii podwójnego zastosowania oraz transferem wiedzy zapobiega niezamierzonym transferom pomiędzy państwami członkowskimi i zwiększa na szczeblu światowym wiedzę na temat mechanizmu kontroli eksportu.

            2.2.4.   Beneficjenci projektu
      Unia i jej państwa członkowskie skorzystają z dokumentów będących podstawą dyskusji; o szerszej dystrybucji tych dokumentów zadecyduje WP w ścisłym porozumieniu z państwami członkowskimi w ramach właściwej grupy roboczej Rady. Ostateczna decyzja zapadnie na podstawie propozycji podmiotu realizującego zgodnie z art. 2 ust. 2 niniejszej decyzji.
      2.3.   Projekt 3: Upowszechnianie HCoC — działania popularyzatorskie
      2.3.1.   Cel projektu
      Dzięki projektowi, obejmującemu zorganizowanie szeregu imprez służących zaangażowaniu państw niebędących sygnatariuszami kodeksu, zwiększana będzie wiedza na temat nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych i wiedza na temat kodeksu. W tym celu w Wiedniu i Nowym Jorku przy okazji istotnych wydarzeń organizowane będą imprezy angażujące delegatury ONZ.
      2.3.2.   Opis projektu
      Projekt przewiduje trzy rodzaje imprez:

                  a)

                  sfinansowanie czterech imprez popularyzatorskich (po dwie w każdym mieście) — wspierających zarówno kodeks, jak i nierozprzestrzenianie rakiet balistycznych — w dwóch miastach:

                              (i)

                              w Nowym Jorku przy okazji posiedzenia Pierwszego Komitetu Zgromadzenia Ogólnego ONZ lub posiedzeń komitetów przygotowawczych układu o nierozprzestrzenianiu;

                              (ii)

                              w Wiedniu przy okazji posiedzeń sygnatariuszy kodeksu lub innych istotnych działań ONZ w tym mieście.

                        Jeżeli chodzi o organizację seminariów:

                              (i)

                              każde seminarium potrwa pół dnia i zgromadzi do 80 przedstawicieli misji przy ONZ w Nowym Jorku i Wiedniu wraz z wybraną grupą prelegentów i urzędników UE;

                              (ii)

                              zaproszonych zostanie do sześciu prelegentów;

                              (iii)

                              zaproszony zostanie przewodniczący HCoC;

                              (iv)

                              na mocy niniejszej decyzji zorganizowane i sfinansowane zostaną obiady lub kolacje o charakterze zamkniętym, służące zaangażowaniu urzędników wyższego szczebla z wybranych państw i prowadzone przez przedstawicieli UE wysokiego szczebla i ekspertów.
                              Na potrzeby każdej z tych imprez podmiot realizujący przedstawi wykaz państw, a wśród nich państw niebędących sygnatariuszami kodeksu. Pozwoli to na zaproszenie przedstawicieli wyższego szczebla zajmujących się kwestiami nieproliferacji;

                  b)

                  sfinansowanie trzech regionalnych seminariów popularyzatorskich, które mogłyby zostać zorganizowane w Ameryce Łacińskiej (na przykład w Argentynie, Brazylii, Chile, Meksyku lub państwie z regionu Karaibów niebędącym sygnatariuszem), na Bliskim Wschodzie (na przykład w państwach Zatoki Perskiej, Bahrajnie, Katarze lub Arabii Saudyjskiej) oraz w Azji (na przykład w Indonezji lub Wietnamie). Miejsce zostanie wybrane w porozumieniu z WP, w ścisłej konsultacji z państwami członkowskimi na forum właściwej grupy roboczej Rady. Seminarium będzie poświęcone tendencjom w dziedzinie rozprzestrzeniania rakiet balistycznych i skupieniu się na kwestiach regionalnych, a także kodeksowi i praktycznym informacjom na temat bycia państwem sygnatariuszem. Państwa sygnatariusze z regionu zostaną zaproszone na szczeblu rządowym, aby mogły podzielić się doświadczeniami z państwami niebędącymi sygnatariuszami. Zaproszony zostanie również przewodniczący HCoC, aby wygłosić oświadczenie i przewodniczyć posiedzeniu. W posiedzeniu mogliby wziąć udział urzędnicy, dyplomaci, wojskowi, przedstawiciele organizacji międzynarodowych, przedstawiciele UE, pracownicy naukowi itp.
                  Jeżeli chodzi o organizację seminariów:

                              (i)

                              każde z seminariów potrwa jeden dzień;

                              (ii)

                              można zaprosić do uczestnictwa do 50 osób;

                              (iii)

                              przewodniczący HCoC zostanie poproszony o wygłoszenie oświadczenia;

                  c)

                  odbędzie się również do 10 ukierunkowanych misji ekspertów dla państw niebędących sygnatariuszami. Będą skierowane głównie do odpowiednich gałęzi przemysłu, społeczności naukowej, ekspertów w zakresie kontroli eksportu i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego. W koordynacji z centrami doskonałości Unii Europejskiej dwaj eksperci w dziedzinie nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych z podmiotu realizującego i ekspert UE przeprowadzą misje w terenie w wybranych państwach. Możliwym celem tych misji mogłyby być — choć nie wyłącznie — następujące państwa: Algieria, Bahrajn, Boliwia, Brazylia, Chiny, Egipt, Indie, Indonezja, Izrael, Malezja, Meksyk, Katar, Arabia Saudyjska, RPA i Tajlandia. Decyzja o ostatecznej liście państw, a także decyzja co do możliwości podjęcia wspólnych démarches wraz z komitetem utworzonym na mocy rezolucji ONZ nr 1540, zostaną podjęte w ścisłej współpracy z WP. W posiedzeniu mogliby wziąć udział urzędnicy, dyplomaci, wojskowi, pracownicy naukowi, przedstawiciele przemysłu, naukowcy itp. z odwiedzanego państwa. W pierwszej kolejności uwzględniani będą urzędnicy i decydenci polityczny, dyplomaci, odpowiedni wojskowi itp.
                  Jeżeli chodzi o organizację seminariów:

                              (i)

                              każde z seminariów potrwa jeden dzień;

                              (ii)

                              zaproszonych mogłoby zostać do 25 osób;

                              (iii)

                              zaproszonych zostanie trzech ekspertów;

                              (iv)

                              zaproszony zostanie przewodniczący HCoC.

            2.3.3.   Spodziewane wyniki projektu/wskaźniki

                  a)

                  zorganizowanie w Nowym Jorku i w Wiedniu przynajmniej czterech imprez popularyzatorskich;

                  b)

                  trzy wydarzenia regionalne gromadzące znaczną liczbę dyplomatów i przedstawicieli społeczności akademickiej oraz pozwalające na określenie nowych możliwości w zakresie przystępowania;

                  c)

                  przeprowadzenie 10 misji eksperckich, aby zwiększyć upowszechnianie HCoC. Udział w tych misjach przynajmniej 20 decydentów i urzędników; zwiększenie dzięki tym misjom stopnia zaangażowania urzędników i decydentów w odwiedzanych państwach;

                  d)

                  rozpowszechnienie informacji o tendencjach w dziedzinie rozprzestrzeniania rakiet, a w szczególności o kodeksie w odniesieniu do państw niebędących sygnatariuszami kodeksu, sprzyja dyskusjom na temat dalszych działań służących ograniczeniu rozprzestrzeniania rakiet;

                  e)

                  Projekt ożywia w Unii i poza nią debatę na temat przyszłych inicjatyw;

                  f)

                  dzięki projektowi lepiej wyeksponowane jest rozprzestrzenianie rakiet jako wyzwanie strategiczne.

            2.3.4.   Beneficjenci projektu
      Wspomniane imprezy będą się koncentrować głównie na państwach niebędących sygnatariuszami kodeksu, chociaż ze względów politycznych przy okazji niektórych imprez możliwa jest współpraca z państwami będącymi sygnatariuszami. Uczestnikami powinni być przede wszystkim eksperci i urzędnicy wyższego szczebla.
      Państwa beneficjenci zostaną ostatecznie wybrane w porozumieniu z podmiotem realizującym i WP, w ścisłej konsultacji z państwami członkowskimi na forum właściwej grupy roboczej Rady.
      3.   CZAS TRWANIA
      Całkowity szacowany czas realizacji projektów wynosi 30 miesiące.
      4.   PODMIOT REALIZUJĄCY PROJEKT

                  a)

                  techniczna realizacja projektów zostanie powierzona FRS;

                  b)

                  współfinansowanie będzie zależało od FRS;

                  c)

                  podmiot realizujący przygotuje:

                              (i)

                              kwartalne sprawozdania z realizacji projektów;

                              (ii)

                              sprawozdanie końcowe nie później niż miesiąc po zakończeniu realizacji projektów;

                  d)

                  sprawozdania zostaną przesłane WP;

                  e)

                  FRS zapewni, aby wkład Unii został wyeksponowany stosownie do jego wielkości.

            5.   UCZESTNICY REPREZENTUJĄCY STRONY TRZECIE
      Projekty będą finansowane w całości na podstawie niniejszej decyzji. Eksperci z państw sygnatariuszy kodeksu lub z państw niebędących sygnatariuszami mogą być uważani za uczestników reprezentujących strony trzecie. Ich prace będą prowadzone zgodnie ze standardowymi zasadami FRS.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (Dz.U. L 134 z 29.5.2009, s. 1).


title: Decyzja Rady 2006/675/WPZiB z dnia 10 sierpnia 2006 r. w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo)

text:
               7.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 276/109

      DECYZJA RADY 2006/675/WPZiB
   z dnia 10 sierpnia 2006 r.
   w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (operacja EUFOR RD Kongo)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 25 akapit trzeci Traktatu i art. 10 ust. 2 wspólnego działania Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów (1) Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przyjął w dniu 30 maja 2006 r. decyzję MONUC SPT/1/2006 (2) i decyzję MONUC SPT/2/2006 (3).

               (2)

               Zgodnie z zaleceniami dowódcy operacji UE i z zaleceniami Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (EUMC) w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej udział Konfederacji Szwajcarskiej powinien zostać zaakceptowany.

               (3)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Propozycja udziału Konfederacji Szwajcarskiej w operacji EUFOR RD Kongo zostaje niniejszym przyjęta.
   2.   Konfederacja Szwajcarska jest reprezentowana w Komitecie Uczestników ustanowionym decyzją MONUC SPT/2/2006.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 10 sierpnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         E. TUOMIOJA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 116 z 29.4.2006, str. 98.

      (2)  Dz.U. L 197 z 19.7.2006, str. 14.

      (3)  Dz.U. L 194 z 14.7.2006, str. 31.


title: Decyzja Komisji (UE) 2016/397 z dnia 16 marca 2016 r. zmieniająca decyzję 2014/312/UE ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 1510) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
                  18.3.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 73/100

            DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/397
      z dnia 16 marca 2016 r.
      zmieniająca decyzję 2014/312/UE ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym

            (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 1510)

      (Tekst mający znaczenie dla EOG)
      KOMISJA EUROPEJSKA,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,
      po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Decyzją Komisji 2014/312/UE ustanowiono ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym (2). Po przyjęciu decyzji 2014/312/UE DPx Fine Chemicals Austria GmbH, LSR Associates Ltd oraz Novasol S.A dokonały rejestracji w ramach wspólnego przedłożenia do Europejskiej Agencji Chemikaliów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Ta dokumentacja rejestracyjna zawierała zmienione autoklasyfikacje dla ważnego środka polepszającego przyczepność i środka sieciującego dihydrazydu kwasu adypinowego (ADH). W dokumentacji podano, że ADH został objęty autoklasyfikacją jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego (narażenie przewlekłe, kategoria 2) i opatrzony zwrotem określającym zagrożenie H411 (Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany). ADH znajduje się w polimerowych środkach dyspergujących często używanych w farbach i lakierach na bazie wody, przedłużając okres trwałości produktu. Farby o przedłużonej trwałości mają ogólnie mniejsze oddziaływanie na środowisko w całym ich cyklu życia z powodu ograniczenia ilości ponownego malowania. Według dostępnych informacji równie wydajne i skuteczne alternatywy nie są jeszcze dostępne na rynku. Należy zatem przyznać odstępstwo od kryterium 5 określonego w decyzji 2014/312/UE w odniesieniu do stosowania ADH w farbach i lakierach posiadających oznakowanie ekologiczne, w sytuacjach, w których wykorzystanie alternatyw jest technicznie niewykonalne, ponieważ produkt do malowania nie zapewniałby wymaganego poziomu funkcjonalności dla konsumenta.

                  (2)

                  Ponadto inna substancja – metanol – zgodnie ze zharmonizowaną klasyfikacją zagrożeń CLP została zaklasyfikowana do toksyczności ostrej (kategoria 3) i opatrzona zwrotami określającymi zagrożenie H301 (Działa toksycznie po połknięciu.), H311 (Działa toksycznie w kontakcie ze skórą) i H 331 (Działa toksycznie w następstwie wdychania) oraz jako działająca toksycznie na narządy docelowe w następstwie jednorazowego narażenia (kategoria 1) i opatrzona powiązanym zwrotem określającym zagrożenie H 370 (Powoduje uszkodzenie narządów.) i jest obecna jako pozostałość w polimerowych środkach dyspergujących używanych w farbach i lakierach. Metanol może być produktem reakcji różnych surowców w polimerowych środkach dyspergujących lub zanieczyszczeniem z nich i jego zawartość zależy od zawartości substancji wiążącej w farbach. W związku z tym w wielu przypadkach jego zawartość przekracza obecną wartość dopuszczalną dla pozostałości substancji określoną w decyzji 2014/312/UE. Te surowce są wykorzystywane do uzyskania istotnych właściwości farby, jak np. wzrost odporności na ścieranie na mokro, co stanowi wymóg oznakowania ekologicznego UE. Ponadto właściwości te przyczyniają się do zwiększenia trwałości farb, co prowadzi do zmniejszenia ogólnego oddziaływania na środowisko w całym cyklu życia farby z powodu ograniczenia ilości ponownego malowania. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez posiadaczy pozwolenia na używanie oznakowania ekologicznego UE te klasyfikacje ADH i metanolu uniemożliwiają obecnie odnowienie tego pozwolenia dla znacznej liczby farb i lakierów, którym przyznano oznakowanie ekologiczne UE zgodnie z decyzją Komisji 2009/543/WE (4) i decyzją Komisji 2009/544/WE (5). Należy zatem przyznać odstępstwo od kryterium 5 określonego w decyzji 2014/312/UE w odniesieniu do stosowania metanolu w farbach i lakierach posiadających oznakowanie ekologiczne, w sytuacjach, w których zastąpienie surowców funkcjonalnych mogących powodować obecność metanolu w produkcie jest technicznie niewykonalne.

                  (3)

                  Po przyjęciu decyzji 2014/312/UE ważny środek do konserwacji suchych powłok stosowany w farbach i lakierach zewnętrznych, jakim jest 3-jodo-2-propynylo butylokarbaminian (IPBC), zgodnie ze zharmonizowaną klasyfikacją zagrożeń CLP został zaklasyfikowany jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego (narażenie ostre, kategoria 1) i opatrzony powiązanym zwrotem określającym zagrożenie H400 (Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne) oraz jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego (narażenie przewlekłe, kategoria 1) i opatrzony powiązanym zwrotem określającym zagrożenie H410 (Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany). Ten środek do konserwacji stosowany jest w produktach do zastosowań zewnętrznych, zwłaszcza w wilgotnym klimacie, w celu uniemożliwienia rozwoju mikroorganizmów w produkcie. Jego zasadnicza funkcja oraz brak substancji alternatywnych były wiadome w chwili przyjmowania tej decyzji i w związku z tym w drodze odstępstwa zezwolono na jego obecność w farbach posiadających oznakowanie ekologicznego UE. Zgodnie z nową zharmonizowaną klasyfikacją produkt końcowy został jednak sklasyfikowany jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego (narażenie przewlekłe, kategoria 3) z wymogiem dotyczącym umieszczenia na etykiecie powiązanego zwrotu określającego zagrożenie H412 (Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe zmiany), jeśli IPBC występuje w stężeniu powyżej 0,25 % w/w. Klasyfikacja produktu końcowego jako stwarzającego zagrożenie dla środowiska wodnego jest obecnie zakazana na podstawie decyzji 2014/312/UE, nawet jeśli maksymalne stężenie graniczne dla stosowania IPBC wynosi 0,65 %. Aby umożliwić stosowanie IPBC do farb w wymaganym stężeniu do 0,65 %, należy zezwolić na etykietowanie produktu końcowego jako H412.

                  (4)

                  Z uwagi na spójność oraz w oparciu o definicję określoną w art. 2 pkt 20 decyzji 2014/312/UE, w którym słowa „przezroczysty” i „półprzezroczysty” są synonimami, należy zmienić tekst kryterium 3a) i związane z nim odniesienie w tabeli 2.

                  (5)

                  Kryterium 5 i pozycje 1 lit. a), b) i c) dodatku do decyzji 2014/312/UE wprowadziły ograniczenia i zasady stosowania środków konserwujących w odniesieniu do ich statusu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 528/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady (6), które ustanawia unijny system zatwierdzania substancji czynnych w określonych typach produktów biobójczych. W celu zagwarantowania, że te ograniczenia i zasady będą spójne i zharmonizowane z rozporządzeniem (UE) nr 528/2012, należy wprowadzić wyjaśnienia w decyzji 2014/312/UE w odniesieniu do następujących aspektów: a) definicje „środków do konserwacji produktów w opakowaniach zamkniętych” i „środków do konserwacji suchych powłok” powinny odnosić się do art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 528/2012; b) należy wyjaśnić, że w pkt 1 dodatku zasady i warunki dotyczące środków do konserwacji produktów w opakowaniach zamkniętych i środków do konserwacji suchych powłok powinny mieć zastosowanie do substancji czynnych, które są badane w celu ich zatwierdzenia lub zostały zatwierdzone do stosowania w określonych typach produktów biobójczych, do których mogą mieć zastosowanie warunki zatwierdzenia; c) należy skreślić odniesienie do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7) w pkt 1 dodatku, ponieważ dyrektywa ta została uchylona; d) należy skreślić odniesienie do art. 58 ust. 3 w rozporządzeniu (UE) nr 528/2012 w wymogach w zakresie weryfikacji określonych w dodatku 1 lit. a), b) i c), ponieważ dotyczy ono wyłącznie szczególnych przypadków.

                  (6)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/312/UE.

                  (7)

                  Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W decyzji 2014/312/UE wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w art. 2 definicje „środków do konserwacji produktów w opakowaniach zamkniętych” i „środków do konserwacji suchych powłok” w pkt 10 i 11 otrzymują brzmienie:

                              „10)

                              »środki do konserwacji produktów w opakowaniach zamkniętych« są substancjami czynnymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 (*) przeznaczonymi do stosowania w produktach typu 6, jak opisano w załączniku V do tego rozporządzenia. Są w szczególności stosowane do konserwacji wytworzonych produktów w celu zapewnienia ich trwałości podczas przechowywania dzięki przeciwdziałaniu szkodliwemu wpływowi mikroorganizmów i w celu ochrony barw, które będą dozowane maszynowo;

                              11)

                              »środki do konserwacji suchych powłok« są substancjami czynnymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 przeznaczonymi do stosowania w produktach typu 7, jak opisano w załączniku V do tego rozporządzenia, w szczególności do konserwacji warstw lub powłok, przeciwdziałających szkodliwemu wpływowi mikroorganizmów lub rozwojowi glonów, w celu ochrony pierwotnych właściwości powierzchni materiałów lub przedmiotów;

                     (*)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1).”;"

                  2)

                  w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

         Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2016 r.

               W imieniu Komisji

            Karmenu VELLA

               Członek Komisji

         (1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

         (2)  Decyzja Komisji 2014/312/UE z dnia 28 maja 2014 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym (Dz.U. L 164 z 3.6.2014, s. 45).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

         (4)  Decyzja Komisji 2009/543/WE z dnia 13 sierpnia 2008 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego farbom i lakierom zewnętrznym (Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 27).

         (5)  Decyzja Komisji 2009/544/WE z dnia 13 sierpnia 2008 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego farbom i lakierom do wnętrz (Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 39).

         (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1).

         (7)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1).

         ZAŁĄCZNIK
         W załączniku do decyzji 2014/312/UE wprowadza się następujące zmiany:

                     1)

                     w kryterium 3a) „Wydajność” akapit piąty otrzymuje brzmienie: „Wydajność nieprzezroczystych farb gruntujących oraz podkładowych wynosi co najmniej 8 m2 z jednego litra produktu. Wydajność nieprzezroczystych farb gruntujących o specjalnych właściwościach pod względem nieprzepuszczalności/uszczelniania, przepuszczalności/wiązania oraz farb podkładowych o specjalnych właściwościach pod względem przyczepności wynosi co najmniej 6 m2 z jednego litra produktu.”;

                     2)

                     w kryterium 3 (Efektywność wykorzystania) w tabeli 2 w kolumnach ósmej i dziewiątej odnoszących się do „Farby gruntującej g)” i „Farby podkładowej i gruntującej h)” wyrażenie „6 m2/L (bez wymogów krycia)” otrzymuje w obydwu kolumnach brzmienie: „6 m2/L (bez szczególnych właściwości)”;

                     3)

                     w dodatku wprowadza się następujące zmiany:

                                 a)

                                 w pozycji 1 dodatku „Ograniczenia Substancji Niebezpiecznych i Wykaz Odstępstw”. „Środki konserwujące dodawane do barwników, substancji wiążących oraz produktu końcowego” sekcja „(i) Zasady przyznawania zezwoleń dotyczących właściwości biobójczych” otrzymuje brzmienie:
                                 „(i)   Zasady dotyczące statusu zatwierdzenia środków konserwujących
                                 Receptura farby zawiera wyłącznie substancje czynne (w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, które spełniają wymogi 1a, 1b i 1c (stosownie do przypadku) i są zatwierdzone zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w odniesieniu do stosowania w produktach typu 6 w przypadku 1a i 1b lub produktach typu 7 w przypadku 1c lub są wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia. Ponadto w sprawozdaniu z oceny należy przedstawić ocenę ryzyka dotyczącą ich stosowania profesjonalnego i przez konsumentów (użytkowników nieprofesjonalnych). Wnioskodawcy powinni korzystać z najbardziej aktualnego wykazu zatwierdzonych substancji czynnych w UE (*) oraz załącznika I do tego rozporządzenia.
                                 Receptura farby może zawierać środki konserwujące, w odniesieniu do których złożono dokumentację rejestracyjną, która jest rozpatrywana w oczekiwaniu na decyzję dotyczącą zatwierdzenia w okresie przejściowym do chwili przyjęcia pozytywnej decyzji dotyczącej zatwierdzenia substancji czynnej lub włączenia jej do załącznika I do tego rozporządzenia.

                                    (*)  ECHA, Substancje czynne produktów biobójczych – wykaz zatwierdzonych substancji czynnych http://www.echa.europa.eu/web/guest/information-on-chemicals/biocidal-active-substances”;"

                                 b)

                                 pozycje „1a) Środki konserwujące do suchych powłok” i „1 b) Środki konserwujące w puszkowanym produkcie” w dodatku „Ograniczenia Substancji Niebezpiecznych i Wykaz Odstępstw” otrzymują brzmienie:

                                                         „a)

                                                         Środki konserwujące w puszkowanym produkcie

                                                Zastosowanie:

                                             wszystkie produkty, jeśli nie określono inaczej

                                             Środki konserwujące w puszkowanym produkcie sklasyfikowane według następujących klas zagrożeń objętych odstępstwem można stosować w produktach opatrzonych oznakowaniem ekologicznym:

                                                Klasy objęte odstępstwem: H331 (R23), H400 (R50), H410 (R50/53), H411 (R51/53), H412 (R52/53), H317 (R43).
                                             Środki konserwujące w puszkowanym produkcie sklasyfikowane według następujących klas objętych odstępstwem muszą również spełniać następujące warunki zastosowania odstępstwa:

                                                         —

                                                         całkowita suma stężenia nie może przekraczać 0,060 % w/w,

                                                         —

                                                         substancje zaliczane do klasy H400 (R50) lub H410 (R50/53) nie mogą wykazywać zdolności do bioakumulacji. Substancje niewykazujące zdolności do bioakumulacji posiadają log Kow ≤ 3,2 lub współczynnik biokoncentracji (BCF) ≤ 100,

                                                         —

                                                         dla substancji, które są zatwierdzone do stosowania lub są wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012, przedstawia się dowody wskazujące na przestrzeganie warunków udzielania zezwoleń dla produktu do malowania,

                                                         —

                                                         jeżeli stosuje się środki konserwujące będące donorem formaldehydu, to zawartość i emisje formaldehydu z produktu końcowego muszą spełniać wymogi określone w pkt 7 lit. a) dotyczącym ograniczenia substancji.

                                                Środki konserwujące w puszkowanym produkcie

                                                Całkowita suma w produkcie końcowym: 0,060 % w/w

                                                Weryfikacja:

                                             Deklaracja wnioskodawcy i jego dostawcy substancji wiążącej wraz z numerami CAS i klasyfikacją substancji czynnych w produkcie końcowym i jego substancji wiążącej.
                                             Obejmuje to obliczenie przez wnioskodawcę stężenia substancji czynnej w produkcie końcowym.
                                             Wszystkie wytworzone substancje czynne, w których co najmniej 50 % lub więcej cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny rzędu 1–100 nm.

                                             Określone stężenia graniczne mają zastosowanie do następujących środków konserwujących:

                                                Stężenie graniczne

                                                         (i)

                                                         pirytionian cynku;

                                             0,050 %

                                                         (ii)

                                                         N-(3-aminopropylo)-N-dodecylopropano-1, 3-diamina.

                                             0,050 %

                                                         b)

                                                         Środki konserwujące do maszyn barwiących (barwników)

                                             Klasy zagrożeń objętych odstępstwem i warunki zastosowania odstępstwa wymienione w pkt 1 lit. a) mają także zastosowanie do środków konserwujących stosowanych do ochrony barwników przechowywanych w maszynach przed wymieszaniem z farbami podstawowymi.
                                             Środki konserwujące dodawane w celu ochrony barw, które będą dozowane maszynowo, nie przekraczają całkowitej zawartości w wysokości 0,20 % w/w.
                                             W stosunku do następujących środków konserwujących obowiązują określone maksymalne stężenia graniczne wchodzące w skład całkowitej sumy środków konserwujących w barwniku:

                                                Całkowita zawartość środków konserwujących w barwniku:

                                             0,20 % w/w

                                                Weryfikacja:

                                             Deklaracja wnioskodawcy lub jego dostawcy barwnika wraz z numerami CAS i klasyfikacją substancji czynnych w produkcie końcowym i jego substancji wiążącej.
                                             Obejmuje to obliczenie stężenia substancji czynnej w produkcie końcowym.
                                             Należy zidentyfikować wszystkie wytworzone substancje czynne, w których co najmniej 50 % lub więcej cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny rzędu 1–100 nm.”;

                                                         (i)

                                                         3-jodo-2-propynylo butylokarbaminian (IPBC);

                                             0,10 %

                                                         (ii)

                                                         pirytionian cynku;

                                             0,050 %

                                                         (iii)

                                                         N-(3-aminopropylo)-N-dodecylopropano-1, 3-diamina.

                                             0,050 %

                                 c)

                                 pozycja „1c) Środki konserwujące do suchych powłok” w dodatku „Ograniczenia Substancji Niebezpiecznych i Wykaz Odstępstw” otrzymuje brzmienie:

                                                         „c)

                                                         Środki konserwujące do suchych powłok

                                                Zastosowanie:

                                             farby zewnętrzne, farby do wnętrz o określonych zastosowaniach

                                             Środki konserwujące do suchych powłok oraz ich stabilizatory sklasyfikowane według następujących klas zagrożeń objętych odstępstwem można stosować we wszystkich produktach do zastosowania zewnętrznego i jedynie w określonych produktach do zastosowania wewnętrznego:

                                                Klasy objęte odstępstwem: H400 (R50), H410 (R50/53), H411 (R51/53), H412 (R52/53), H317 (R43).
                                             Środki konserwujące do suchych powłok sklasyfikowane według klas objętych odstępstwami muszą również spełniać następujące warunki odstępstw:

                                                         —

                                                         całkowita zawartość stężenia nie może przekraczać 0,10 % w/w lub 0,30 % w/w (w stosownych przypadkach),

                                                         —

                                                         substancje zaliczane do klasy H400 (R50) lub H410 (R50/53) nie mogą wykazywać zdolności do bioakumulacji. Substancje niewykazujące zdolności do bioakumulacji posiadają log Kow ≤ 3,2 lub współczynnik biokoncentracji (BCF) ≤ 100,

                                                         —

                                                         dla substancji, które są zatwierdzone do stosowania lub są wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012, przedstawia się dowody wskazujące na przestrzeganie warunków udzielania zezwoleń dla produktu do malowania.

                                                   Wyższa całkowita suma i odstępstwo od wymogów określonych w kryterium 5a, które zezwalają, by produkt końcowy został sklasyfikowany jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego (zagrożenie przewlekłe, kategoria 3) i był opatrzony zwrotem określającym zagrożenie H412, mają zastosowanie w odniesieniu do następujących środków konserwujących do suchych powłok, przeznaczonych tylko do określonych zastosowań:

                                                Środki konserwujące do suchych powłok

                                                Całkowita suma w produkcie końcowym:

                                                         farby do wnętrz przeznaczone do stosowania w obszarach o dużej wilgotności, w tym w kuchniach i łazienkach:
                                                         0,10 % w/w

                                                         Wszystkie zastosowania farb zewnętrznych:
                                                         0,30 % w/w

                                                Weryfikacja:

                                             Deklaracja wnioskodawcy i jego dostawcy substancji wiążącej wraz z numerami CAS i klasyfikacją substancji czynnych w produkcie końcowym i jego substancji wiążącej.
                                             Obejmuje to obliczenie przez wnioskodawcę stężenia substancji czynnej w produkcie końcowym.
                                             Należy zidentyfikować wszystkie wytworzone substancje czynne, w których co najmniej 50 % lub więcej cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma co najmniej jeden wymiar zewnętrzny rzędu 1–100 nm.”;

                                             związki 3-jodo-2-propynylo butylokarbaminianu (IPBC),
                                             farby i lakiery zewnętrzne do drewna.

                                                Całkowita zwartość w przypadku farb zewnętrznych

                                                w odniesieniu do kombinacji z IPBC:

                                             0,650 %

                                             Określone stężenia graniczne mają zastosowanie do następującego środka konserwującego:

                                             pirytionian cynku.

                                             0,050 %

                                 d)

                                 W dodatku „Ograniczenia Substancji Niebezpiecznych i Wykaz Odstępstw” dodaje się pozycję „8. Substancje w substancjach wiążących i polimerowych środkach dyspergujących” w brzmieniu:

                                                         „8.

                                                         Substancje w substancjach wiążących i polimerowych środkach dyspergujących

                                                         a)

                                                         Substancje wiążące i związki sieciujące

                                                Zastosowanie:

                                                         —

                                                         wewnętrzne lub zewnętrzne do wykończeń,

                                                         —

                                                         warstwa dekoracyjna, chroniąca i pokrywająca drewno,

                                                         —

                                                         powłoki do metalu,

                                                         —

                                                         pokrywanie podłóg,

                                                         —

                                                         powłoki na wysoki połysk,

                                                         —

                                                         powłoki architektoniczne i dekoracyjne

                                             Dihydrazyd kwasu adypinowego (ADH) stosowany jako środek polepszający przyczepność lub środek sieciujący

                                             1,0 % w/w

                                                Weryfikacja:

                                             Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z obliczeniami lub sprawozdaniem z badań analitycznych.

                                                         b)

                                                         Produkty reakcji i pozostałości

                                                Zastosowanie:

                                             Produkty z systemami polimerowych substancji wiążących

                                             Obecność pozostałości metanolu jest ograniczona w zależności od zawartości substancji wiążących w produkcie końcowym.

                                                Weryfikacja:

                                             Wnioskodawca i jego dostawcy surowców składają deklarację wraz z obliczeniami lub sprawozdaniem z badań analitycznych.”

                                                         —

                                                         więcej niż 10 % i do 20 % zawartości substancji wiążącej w produkcie końcowym,

                                             0,02 % w/w

                                                         —

                                                         więcej niż 20 % i do 40 % zawartości substancji wiążącej w produkcie końcowym,

                                             0,03 % w/w

                                                         —

                                                         więcej niż 40 % zawartości substancji wiążącej w produkcie końcowym

                                             0,05 %w/w


title: 2007/96/WE: Decyzja Rady z dnia 12 lutego 2007 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii

text:
               14.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 42/23

      DECYZJA RADY

   z dnia 12 lutego 2007 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii
   (2007/96/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W następstwie wygaśnięcia mandatu pana Pasquala MARAGALLA i MIRA (Pasqual MARAGALL i MIRA) zwolniło się jedno stanowisko członka Komitetu Regionów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan José MONTILLA AGUILERA,
   przewodniczący Generalitat de Cataluña,
   zostaje mianowany członkiem Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., na miejsce pana Pasquala MARAGALLA i MIRA.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lutego 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 21 kwietnia 1998 r. w sprawie działań grupy roboczej (SCH/Com-ex (98)1 rev. 2)

text:
Ważna informacja prawna

|

41998D0002

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0191 - 0192

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 21 kwietnia 1998 r.w sprawie działań grupy roboczej(SCH/Com-ex (98)1 rev. 2)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 6 wymienionej Konwencji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:W związku z nasileniem napływu na obszar Schengen cudzoziemców, w szczególności obywateli Iraku i innych państw, staje się konieczne, w ramach zaleceń już sformułowanych lub jeszcze dyskutowanych w Unii Europejskiej, wzmocnienie kontroli na granicach zewnętrznych oraz podjęcie konkretnych działań w celu podniesienia skuteczności takich kontroli zgodnie ze wspólnym planem.Zgodnie z zasadami szczególnych uprawnień, możliwe jest skoncentrowanie uwagi w granicach Schengen przede wszystkim na czynnikach sprzyjających napływowi nielegalnych imigrantów, z uwzględnieniem faktu, że inne organy mają za zadanie zajmować się przyczynami tego zjawiska w regionach ich powstawania i w regionach tranzytu.Komitet Wykonawczy wnioskuje, aby Państwa Schengen niezwłocznie rozpoczęły wprowadzanie w życie następujących środków kontroli na granicach zewnętrznych, biorąc pod uwagę zalecenia projektowane w ramach Unii Europejskiej w innych dziedzinach, podkreślając konieczność podejmowania odpowiednich działań także w ramach wykonania postanowień Konwencji Dublińskiej:- wzmocnienie kontroli przy wjeździe na granicach zewnętrznych przez zatrudnienie dodatkowego personelu i zastosowanie nowoczesnej technologii,- zabezpieczenie w portach lotniczych obszarów wyłączonych z powszechnego dostępu w odniesieniu do lotów spoza obszaru Schengen i pasażerów w tranzycie; równoległe działania w portach morskich w odniesieniu do ruchu międzynarodowego,- przepisy dotyczące wzajemnej pomocy przy kształceniu i podnoszeniu kwalifikacji służb kontroli w portach lotniczych i morskich oraz personelu linii lotniczych, na przykład w ramach bilateralnych programów wymiany; zwiększenie wykorzystania i wzajemne udostępnianie nowoczesnej technologii i wzmocnienie liczby personelu,- kontrola promów już podczas załadunku i wyjścia w morze,- wspieranie i przeprowadzenie harmonizacji sposobu traktowania oraz stosowania sankcji wobec przewoźników przewożących nielegalnych imigrantów na obszar Schengen,- prowadzenie wstępnej kontroli w wymagających bliższego zdefiniowania punktach wysokiego ryzyka przy wyjeździe,- wymiana informacji dotyczących tras i metod przerzutu, intensyfikacja praktycznej współpracy służb policji i ochrony granic, wzmocnienie współpracy między tymi organami a oficerami łącznikowymi państw Schengen działającymi na terytorium państw trzecich; uzgodnienie wzajemnego oddelegowywania funkcjonariuszy Umawiających się Stron do obserwacji skuteczności działań zmierzających do powstrzymania nielegalnej imigracji,- pobieranie, zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym, odcisków palców każdego nielegalnie cudzoziemca wjeżdżającego na obszar Schengen, którego tożsamości nie można jednoznacznie określić na podstawie ważnych dokumentów; przechowywanie tych odcisków w celu przekazywania informacji władzom innych państw Schengen; zasady prawa o ochronie danych osobowych obowiązujące w Unii Europejskiej muszą być przestrzegane,- zapobieganie, zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym, ucieczce obcokrajowców, którzy nielegalnie przekroczyli granicę obszaru Schengen i których tożsamość nie może być ustalona z całą pewnością, na czas wyjaśnienia ich tożsamości lub do czasu zarządzenia i wykonania właściwych środków przez policję właściwą dla spraw cudzoziemców,- natychmiastowe wydalenie cudzoziemców nielegalnie wjeżdżających na terytorium Umawiających się Stron, o ile nie przysługuje im prawo do pozostania,- wspieranie negocjacji w sprawie umów o readmisji między państwami Schengen a Turcją, Republiką Czeską, Słowacją, Węgrami i Słowenią,- poprawa praktycznej współpracy państw Schengen przy stosowaniu postanowień Konwencji Dublińskiej.Działania te realizowane są:- z poszanowaniem suwerenności państwowej każdego z państw,- zgodnie z prawem wewnętrznym Umawiających się Stron, tzn. gdy są dopuszczalne w myśl prawa krajowego,- bez uszczerbku dla przepisów obowiązujących umów dwustronnych,- zgodnie z postanowieniami Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, jej art. 134 i 142, w szczególności w odniesieniu do Konwencji Dublińskiej.W związku z koniecznością kierowania działaniami i ich dalszym rozwojem powierza się Prezydencji zadanie powołania grupy roboczej skupiającej przedstawicieli co najmniej sześciu państw najbardziej dotkniętych problemem. Grupa Robocza powinna zbierać się w krótkich odstępach czasowych i złożyć sprawozdanie na najbliższym posiedzeniu Komitetu Wykonawczego.Niniejsza decyzja wprowadzana jest w życie jako uzupełnienie planu działania UE. Niezbędne uzgodnienia w tym zakresie należy podejmowane są na szczeblu Komitetu K4 i Grupy Centralnej.Bruksela, dnia 21 kwietnia 1998 r.J. Vande LanottePrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2012/212/WPZiB z dnia 23 kwietnia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi

text:
               25.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 113/11

         DECYZJA RADY 2012/212/WPZiB
   z dnia 23 kwietnia 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 października 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/639/WPZiB (1).

               (2)

               Konieczne jest włączenie odstępstwa od zamrożenia aktywów na mocy decyzji 2010/639/WPZiB, w celu zapewnienia, aby fundusze lub zasoby gospodarcze mogły zostać uwolnione lub udostępnione do oficjalnych celów misji dyplomatycznych lub konsularnych, lub organizacji międzynarodowych korzystających z immunitetów zgodnie z prawem międzynarodowym.

               (3)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję 2010/639/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 3 ust. 1 decyzji 2010/639/WPZiB dodaje się literę w brzmieniu:

               „e)

               przedmiotem wpłaty na rachunek lub wypłaty z rachunku misji dyplomatycznej lub konsularnej lub organizacji międzynarodowej korzystającej z immunitetów zgodnie z prawem międzynarodowym, w zakresie, w jakim te wpłaty lub wypłaty są przeznaczone na oficjalne cele misji dyplomatycznej lub konsularnej lub organizacji międzynarodowej.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 23 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 280 z 26.10.2010, s. 18.