title: Decyzja Rady z dnia 18 grudnia 1978 r. przyjmująca zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 13 czerwca 1978 r. dotyczącego zmiany art. XIV lit. a) i art. XVI lit. d) Konwencji o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej

text:
Ważna informacja prawna

|

31979D0006

Dziennik Urzędowy L 006 , 10/01/1979 P. 0023 - 0023 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 2 P. 0135  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 02 Tom 7 P. 0030  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 2 P. 0135  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 02 Tom 5 P. 0138  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 02 Tom 5 P. 0138

		Decyzja Radyz dnia 18 grudnia 1978 r.przyjmująca zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 13 czerwca 1978 r. dotyczącego zmiany art. XIV lit. a) i art. XVI lit. d) Konwencji o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej(79/6/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28 i 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:dziewięć Państw Członkowskich jest Umawiającymi się Stronami Konwencji Brukselskiej z dnia 15 grudnia 1950 r. o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej; Wspólna Taryfa Celna opiera się na powyższej nomenklaturze;Rada Współpracy Celnej może zalecać zmiany do Konwencji jej Umawiającym się Stronom; w dniu 13 czerwca 1978 r. Rada zaleciła zmiany do art. XIV lit. a) i art. XVI lit. d) Konwencji;na mocy Konwencji, belgijskie ministerstwo spraw zagranicznych przekazuje projekt tekstu każdej zalecanej zmiany wszystkim Umawiającym się Stronom oraz rządom wszystkich pozostałych państw-sygnatariuszy i przystępujących do Konwencji, a tekst ten uważa się za przyjęty w przypadku braku zastrzeżeń którejkolwiek z Umawiających się Stron w ciągu sześciu miesięcy od przekazania tekstu; w przypadku braku zastrzeżeń, zmiana wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od zakończenia powyższego okresu;belgijskie ministerstwo spraw zagranicznych przekazało tekst zalecenia z dnia 13 czerwca 1978 r. Umawiającym się Stronom w dniu 30 czerwca 1978 r., z mocą od dnia 1 lipca 1978 r.; w przypadku braku sprzeciwu w odniesieniu do całości lub części tekstu, zalecenie zostanie uznane za przyjęte w dniu 31 grudnia 1978 r. oraz wejdzie w życie dnia 1 lipca 1979 r.;nie zgłoszono sprzeciwu w odniesieniu do żadnej części niniejszego zalecenia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułNiniejszym przyjmuje się do stosowania od dnia 1 lipca 1979 r. zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 13 czerwca 1978 r. dotyczące zmiany art. XIV lit. a) i art. XVI lit. d) Konwencji o nomenklaturze klasyfikacji towarów w taryfie celnej.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 1978 r.W imieniu RadyH.-D. GenscherPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa CHAD/2/2008 z dnia 18 marca 2008 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej

text:
               17.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 107/60

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA CHAD/2/2008
   z dnia 18 marca 2008 r.
   w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej
   (2008/313/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (1) (operacja EUFOR Tchad/RCA), w szczególności jego art. 10 ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 10 ust. 5 wspólnego działania 2007/677/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia odpowiednich decyzji w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji EUFOR Tchad/RCA.

               (2)

               W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniu 7, 8 i 9 grudnia 2000 r. i w Brukseli z dnia 24 i 25 października 2002 r. przewidziano uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysowego i ustanowienia Komitetu Uczestników.

               (3)

               Komitet Uczestników będzie odgrywał główną rolę w bieżącym zarządzaniu operacją EUFOR Tchad/RCA. Komitet będzie stanowił główne forum, na którym państwa uczestniczące wspólnie zajmą się kwestiami zaangażowania swoich sił w operację. KPiB, który sprawuje kontrolę polityczną nad operacją i kieruje nią strategicznie, będzie uwzględniał opinie wydane przez Komitet Uczestników.

               (4)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które dotyczą kwestii obronnych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie i zakres uprawnień
   Niniejszym ustanawia się Komitet Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (zwany dalej „Komitetem Uczestników”). Zakres uprawnień Komitetu Uczestników określony jest w konkluzjach z posiedzeń Rady Europejskiej w Nicei i w Brukseli.
   Artykuł 2
   Skład
   1.   Skład Komitetu Uczestników jest następujący:

               —

               przedstawiciele wszystkich państw członkowskich,

               —

               przedstawiciele państw trzecich biorących udział w operacji i mających znaczący udział wojskowy, o których mowa w załączniku.

         2.   Dowódca operacji UE, dyrektor generalny Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej lub ich przedstawiciele oraz przedstawiciele Komisji uczestniczą w posiedzeniach Komitetu Uczestników.
   3.   Do udziału w odpowiednich częściach dyskusji mogą być zaproszone w stosownych przypadkach osoby trzecie.
   Artykuł 3
   Przewodniczący
   Nie naruszając prerogatyw Prezydencji przewodniczącym Komitetu Uczestników tej operacji będzie Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel lub jego przedstawiciel konsultujący się ściśle z Prezydencją i z przewodniczącym Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (CEUMC) lub jego przedstawicielem.
   Artykuł 4
   Posiedzenia
   1.   Posiedzenia Komitetu Uczestników są regularnie zwoływane przez przewodniczącego. Jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek członka mogą być zwołane posiedzenia nadzwyczajne.
   2.   Przed posiedzeniem przewodniczący udostępnia wstępny porządek obrad oraz dokumenty odnoszące się do posiedzenia. Po każdym posiedzeniu podawane jest do wiadomości streszczenie obrad.
   Artykuł 5
   Procedura
   1.   Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3 i bez uszczerbku dla kompetencji KPiB oraz obowiązków dowódcy operacji UE,

               —

               zasadę jednomyślności przedstawicieli państw wnoszących wkład do operacji stosuje się wtedy, gdy Komitet Uczestników podejmuje decyzje w sprawie bieżącego zarządzania operacją,

               —

               zasadę jednomyślności członków Komitetu Uczestników stosuje się, gdy Komitet Uczestników przedstawia zalecenia dotyczące wprowadzenia ewentualnych dostosowań do planowania operacyjnego, także ewentualnego dostosowania celów.

         Wstrzymanie się od głosu przez członka nie wyklucza jednomyślności.
   2.   Przewodniczący ustala, czy większość przedstawicieli państw uprawnionych do uczestnictwa w obradach jest obecna.
   3.   Wszystkie kwestie proceduralne są rozstrzygane zwykłą większością głosów członków obecnych na posiedzeniu.
   4.   Dania nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji przez Komitet.
   Artykuł 6
   Poufność
   1.   Do posiedzeń i obrad Komitetu Uczestników mają zastosowanie przepisy bezpieczeństwa Rady. W szczególności przedstawiciele będący członkami Komitetu Uczestników posiadają odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa osobowego.
   2.   Treść obrad Komitetu Uczestników objęta jest tajemnicą zawodową, chyba że Komitet Uczestników jednomyślnie zdecyduje inaczej.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 marca 2008 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         M. IPAVIC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 279 z 23.10.2007, s. 21.

      ZAŁĄCZNIK
      Lista państw trzecich, o której mowa w art. 2 ust. 1

                  —

                  Albania


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/345 z dnia 27 lutego 2017 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               28.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 50/59

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/345
   z dnia 27 lutego 2017 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 maja 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/849 (1) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej („KRLD”), wdrażającą między innymi rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych („RB ONZ”) nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013) i 2270 (2016).

               (2)

               W dniu 30 listopada 2016 r. RB ONZ przyjęła rezolucję nr 2321 (2016), w której dała wyraz najgłębszemu zaniepokojeniu w związku z próbą jądrową przeprowadzoną przez KRLD w dniu 9 września 2016 r. z naruszeniem odnośnych rezolucji RB ONZ, ponownie potępiając działania związane z bronią jądrową oraz rakietowymi pociskami balistycznymi prowadzone przez KRLD i stanowiące poważne naruszenie odnośnych rezolucji RB ONZ, oraz stwierdzając, że nadal istnieje wyraźne zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa w regionie i poza nim.

               (3)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ wyraża zaniepokojenie faktem, że bagaż podręczny i bagaż rejestrowany osób wjeżdżających do lub wyjeżdżających z KRLD może być wykorzystywany do transportu produktów, których dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) lub 2321 (2016), i wyjaśnia, że taki bagaż stanowi „ładunek” do celów wykonania pkt 18 rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016), wskazując tym samym na obowiązek skontrolowania ładunku.

               (4)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ wzywa państwa członkowskie do zmniejszenia liczby pracowników misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych KRLD.

               (5)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ wyraża obawę, że zakazane produkty mogą być przewożone do lub z KRLD transportem kolejowym i drogowym, i podkreśla, że określony w ust. 18 rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016) obowiązek kontroli ładunków znajdujących się na terytorium państw członkowskich lub przewożonych przez ich terytorium obejmuje towary przewożone transportem kolejowym i drogowym.

               (6)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ stwierdza, że do celów jej wykonania oraz wykonania rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) pojęcie „tranzytu” obejmuje, ale nie jest ograniczone do przejazdu osób poprzez terminale międzynarodowych portów lotniczych danego państwa w drodze do miejsca przeznaczenia w innym państwie, niezależnie od tego, czy osoby te przechodzą kontrolę celną lub paszportową w tym porcie lotniczym.

               (7)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ wprowadza maksymalną łączną ilość węgla, którą można przywieźć z KRLD, i ustanawia mechanizm monitorowania i weryfikacji przestrzegania tego ustalenia. W ramach tego mechanizmu państwa członkowskie importujące węgiel z KRLD zostały wezwane do okresowego sprawdzania strony internetowej ONZ, tak aby nie osiągnąć całkowitej łącznej ilości przywozu węgla.

               (8)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ przypomina, że przedstawicielom korpusu dyplomatycznego KRLD nie wolno prowadzić działalności zawodowej ani handlowej na własny rachunek w państwie przyjmującym.

               (9)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ wyraża zaniepokojenie faktem, że obywatele KRLD są wysyłani do pracy w innych państwach w celu uzyskania twardej waluty, którą KRLD wykorzystuje do programów dotyczących broni jądrowej i rakiet balistycznych i wzywa państwa do zachowania czujności wobec tej praktyki.

               (10)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ ponownie wyraża zaniepokojenie tym, że duże kwoty w gotówce mogą być wykorzystywane do obchodzenia środków nałożonych przez Radę Bezpieczeństwa, i wzywa państwa członkowskie do zachowania czujności wobec tego zagrożenia.

               (11)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ wyraża swoje zaangażowanie na rzecz wypracowania pokojowego, dyplomatycznego i politycznego rozwiązania zaistniałej sytuacji i potwierdza swoje poparcie dla rozmów sześciostronnych oraz wzywa do ich wznowienia.

               (12)

               W rezolucji nr 2321 (2016) RB ONZ potwierdza, że działania KRLD mają być stale obserwowane oraz że RB ONZ jest gotowa wzmocnić, zmienić, zawiesić lub znieść środki konieczne w świetle przestrzegania przez KRLD odnośnych postanowień, a także jest zdecydowana zastosować dalsze istotne środki w razie kolejnej próby jądrowej lub wystrzelenia pocisku przez KRLD.

               (13)

               Wdrożenie niektórych środków przewidzianych w niniejszej decyzji wymaga dalszego działania Unii.

               (14)

               Państwa członkowskie powinny przekazywać pozostałym państwom członkowskim odpowiednie informacje w celu wspierania skutecznego wdrażania niniejszej decyzji w całej Unii.

               (15)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2016/849,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji (WPZiB) 2016/849 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 1 ust. 1 dodaje się litery w brzmieniu:

                           „h)

                           niektórych innych produktów, materiałów, wyposażenia, towarów i technologii wymienionych w wykazie zgodnie z pkt 4 rezolucji RB ONZ nr 2321 (2016);

                           i)

                           wszelkich innych produktów wymienionych w wykazie broni konwencjonalnej podwójnego zastosowania przyjętym przez Komitet Sankcji zgodnie z pkt 7 rezolucji RB ONZ nr 2321 (2016).”;

               2)

               art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Zakazane jest nabywanie od KRLD przez obywateli państw członkowskich – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – złota, rudy tytanu, rudy wanadu, pierwiastków ziem rzadkich, miedzi, niklu, srebra i cynku, bez względu na to, czy pochodzą one z terytorium KRLD czy nie.”;

               3)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 6a
               1.   Zakazane jest nabywanie od KRLD przez obywateli państw członkowskich – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – posągów, bez względu na to, czy pochodzą one z terytorium KRLD, czy nie.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji udzielił uprzedniej zgody w odniesieniu do danego przypadku.
               3.   Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym artykułem.”;

               4)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 6b
               1.   Zakazane jest bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedawanie lub przekazywanie KRLD przez obywateli państw członkowskich – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – helikopterów i statków, bez względu na to, czy pochodzą one z terytoriów państw członkowskich, czy nie.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji udzielił wcześniejszej zgody w odniesieniu do danego przypadku.
               3.   Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym artykułem.”;

               5)

               art. 7 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 7
               1.   Zakazane jest nabywanie od KRLD przez obywateli państw członkowskich – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – węgla, żelaza i rudy żelaza, bez względu na to, czy pochodzą one z terytorium KRLD, czy nie. Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym ustępem.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania do nabywania węgla, co do którego państwo członkowskie potwierdzi na podstawie wiarygodnych informacji, że pochodzi spoza KRLD i był transportowany przez KRLD wyłącznie w celu wywozu z portu Rason, pod warunkiem że dane państwo członkowskie powiadomi wcześniej Komitet Sankcji, a transakcje takie nie mają związku z generowaniem dochodów na rzecz programów KRLD dotyczących broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych lub innych działań zakazanych na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) i 2321 (2016) lub niniejszej decyzji.
               3.   Ustęp 1 nie ma zastosowania do całkowitego wywozu do wszystkich państw członkowskich ONZ węgla pochodzącego z KRLD, którego łączna wartość nie przekracza 53 495 894 USD lub łączna waga nie przekracza 1 000 866 ton metrycznych – w zależności od tego, która wartość jest niższa – między datą przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 2321 (2016) a dniem 31 grudnia 2016 r. ani do całkowitego wywozu do wszystkich państw członkowskich ONZ węgla pochodzącego z KRLD, którego łączna wartość nie przekracza 400 870 018 USD lub łączna waga nie przekracza 7 500 000 ton metrycznych – w zależności od tego, która wartość jest niższa – od dnia 1 stycznia 2017 r., pod warunkiem że odnośne zamówienia:

                           a)

                           nie mają związku z osobami lub podmiotami, które są związane z programami KRLD dotyczącymi broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych lub z innymi działaniami zakazanymi na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) i 2321 (2016), w tym z osobami lub podmiotami umieszczonymi w wykazie, osobami lub podmiotami działającymi na ich rzecz lub pod ich kierunkiem, podmiotami stanowiącymi ich własność lub kontrolowanymi przez nie, bezpośrednio lub pośrednio, lub osobami lub podmiotami pomagającymi w uniknięciu sankcji; oraz

                           b)

                           służą wyłącznie zapewnieniu środków utrzymania obywateli KRLD i nie mają związku z z generowaniem dochodów na rzecz programów KRLD dotyczących broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych ani na rzecz innych działań zakazanych na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) i 2321 (2016).

                     4.   Państwo członkowskie nabywające węgiel bezpośrednio z KRLD powiadamia Komitet Sankcji o łącznej wielkości zamówień w każdym miesiącu, nie później niż 30 dni po zakończeniu danego miesiąca, na formularzu określonym w załączniku V do rezolucji RB ONZ 2321 (2016). Takie państwo członkowskie przekazuje pozostałym państwom członkowskim oraz Komisji takie informacje podane Komitetowi Sankcji.
               5.   Ustęp 1 nie ma zastosowania w odniesieniu do transakcji dotyczących żelaza i rud żelaza, w przypadku których stwierdzono, że służą wyłącznie zapewnieniu środków utrzymania i nie mają związku z generowaniem dochodów na rzecz programów KRLD dotyczących broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych lub innych działań zakazanych na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) lub 2321 (2016).”;

               6)

               art. 10 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 10
               1.   Zakazuje się udzielania publicznego lub prywatnego wsparcia finansowego na rzecz wymiany handlowej z KRLD, w tym kredytów eksportowych, gwarancji lub ubezpieczeń obywatelom KRLD oraz podmiotom prowadzącym taką wymianę handlową.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku udzielenia przez Komitet Sankcji uprzedniej zgody na wsparcie finansowe w odniesieniu do danego przypadku.”;

               7)

               art. 14 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 14
               1.   Zakazane jest otwieranie nowych oddziałów, jednostek zależnych lub biur przedstawicielskich banków KRLD, w tym banku centralnego KRLD, jego oddziałów i jednostek zależnych oraz innych podmiotów finansowych, o których mowa w art. 13 pkt 2, na terytorium państw członkowskich.
               2.   Istniejące oddziały, jednostki zależne i biura przedstawicielskie podmiotów, o których mowa w ust. 1, na terytorium państw członkowskich muszą zostać zamknięte w ciągu 90 dni od przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016).
               3.   Jeżeli Komitet Sankcji nie wyrazi uprzedniej zgody, zakazane jest, aby banki KRLD, w tym bank centralny KRLD, jego oddziały i jednostki zależne oraz inne podmioty finansowe, o których mowa w art. 13 pkt 2:

                           a)

                           zakładały nowe spółki joint venture z bankami podlegającymi jurysdykcji państw członkowskich;

                           b)

                           obejmowały udziały własnościowe w bankach podlegających jurysdykcji państw członkowskich; lub

                           c)

                           nawiązywały lub utrzymywały stosunki korespondenckie z bankami podlegającymi jurysdykcji państw członkowskich.

                     4.   Istniejące spółki joint venture, udziały własnościowe i stosunki korespondenckie z bankami KRLD muszą zostać rozwiązane w ciągu 90 dni od przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016).
               5.   Zakazuje się instytucjom finansowym na terytorium państw członkowskich lub podlegających ich jurysdykcji otwierania biur przedstawicielskich, jednostek zależnych, oddziałów lub rachunków bankowych w KRLD.
               6.   Istniejące biura przedstawicielskie, jednostki zależne lub rachunki bankowe w KRLD muszą zostać zamknięte w ciągu 90 dni od przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 2321 (2016).
               7.   Ustęp 6 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji stwierdzi w odniesieniu do danego przypadku, że takie biura, jednostki zależne lub rachunki są wymagane w celu dostarczenia pomocy humanitarnej lub do działalności misji dyplomatycznych w KRLD zgodnie z Konwencjami wiedeńskimi o stosunkach dyplomatycznych i konsularnych lub działalności ONZ lub wyspecjalizowanych agencji ONZ, lub powiązanych organizacji, lub w innych celach zgodnie z rezolucjami RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) lub 2321 (2016).”;

               8)

               art. 16 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
               „6.   Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zajęcia i usunięcia, np. przez zniszczenie, uniemożliwienie obsługiwania lub użytkowania, składowanie lub transfer w celu usunięcia do państwa innego niż państwo pochodzenia lub przeznaczenia, produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) lub 2321 (2016) i które zostały zidentyfikowane w trakcie kontroli, zgodnie z ich zobowiązaniami na mocy mających zastosowanie rezolucji RB ONZ, w tym rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004).”;

               9)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 18a
               1.   Państwo członkowskie, pod którego banderą pływa statek umieszczony w wykazie na mocy decyzji Komitetu Sankcji, cofa, jeżeli Komitet tak postanowi, prawo tego statku do podnoszenia bandery.
               2.   Państwo członkowskie, pod którego banderą pływa statek umieszczony w wykazie na mocy decyzji Komitetu Sankcji, kieruje, jeżeli Komitet tak postanowi, ten statek do portu określonego przez Komitet, w porozumieniu z państwem portu.
               3.   Państwa członkowskie zakazują, jeżeli Komitet Sankcji tak postanowi, umieszczając statek w wykazie, zawinięcia do ich portów przez dany statek, z wyjątkiem sytuacji wyjątkowych lub powrotu tego statku do portu macierzystego.
               4.   Państwa członkowskie, jeżeli Komitet Sankcji tak postanowi, umieszczając statek w wykazie, obejmują statek zamrożeniem aktywów.
               5.   W załączniku IV wskazane są statki, o których mowa w ust. 1–4 niniejszego artykułu, umieszczone w wykazie na mocy decyzji Komitetu Sankcji zgodnie z pkt 12 rezolucji RB ONZ nr 2321 (2016).”;

               10)

               w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                           „2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji udzielił uprzedniej zgody w odniesieniu do danego przypadku.”;

                           b)

                           uchyla się ust. 3;

               11)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 20a
               Zakazuje się nabywania usług statków lub statków powietrznych z KRLD.”;

               12)

               art. 21 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 21
               Państwa członkowskie wyrejestrowują statki, które są własnością KRLD lub są kontrolowane lub eksploatowane przez to państwo, oraz nie rejestrują żadnego statku, który został wyrejestrowany przez inne państwo zgodnie z pkt 24 rezolucji RB ONZ nr 2321 (2016).”;

               13)

               art. 22 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 22
               1.   Zakazane są: rejestrowanie statków w KRLD, uzyskiwanie zezwolenia na wykorzystywanie przez dany statek bandery KRLD, posiadanie, leasingowanie, obsługa lub świadczenie wszelkich usług w zakresie klasyfikacji, certyfikacji statków lub powiązanych usług, lub ubezpieczanie jakichkolwiek statków pływających pod banderą KRLD.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji udzielił uprzedniej zgody w odniesieniu do danego przypadku.
               3.   Zakazane jest świadczenie przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich usług ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych w odniesieniu do statków, które są własnością KRLD lub są kontrolowane lub eksploatowane przez to państwo, w tym na skutek zastosowania niedozwolonych środków.
               4.   Ustęp 3 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji stwierdzi w odniesieniu do danego przypadku, że statek prowadzi działalność wyłącznie w celu zapewnienia środków utrzymania, które nie zostaną wykorzystane przez osoby lub podmioty z KRLD do generowania dochodów, lub wyłącznie w celach humanitarnych.”;

               14)

               w art. 23 dodaje się ustęp w brzmieniu:
               „12.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu wprowadzenia ograniczeń wjazdu lub przejazdu przez ich terytoria członków rządu KRLD, urzędników tego rządu i członków sił zbrojnych KRLD, jeśli tacy członkowie lub urzędnicy są powiązani z programami KRLD dotyczącymi broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych lub z innych działaniami zakazanymi na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) i 2321 (2016).”;

               15)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 24a
               1.   Jeśli państwo członkowskie stwierdza, że dana osoba działa w imieniu lub pod kierunkiem banku lub instytucji finansowej KRLD, wydala ją ze swojego terytorium w celu repatriacji do państwa, którego jest obywatelem, zgodnie z mającym zastosowanie prawem.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy obecność danej osoby jest niezbędna w związku z postępowaniem sądowym lub wyłącznie ze względów medycznych, względów bezpieczeństwa lub innych względów humanitarnych, lub gdy Komitet Sankcji stwierdził w odniesieniu do danego przypadku, że wydalenie danej osoby byłoby sprzeczne z celami rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) i 2321 (2016).”;

               16)

               art. 30 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 30
               1.   Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zachowania czujności i uniemożliwiania specjalistycznego kształcenia lub szkolenia obywateli KRLD – na swoich terytoriach lub przez swoich obywateli – w dziedzinach, które mogą przyczyniać się do działań jądrowych KRLD niosących ryzyko proliferacji oraz rozwijania systemów przenoszenia broni jądrowej, w tym nauczania lub szkolenia w zakresie zaawansowanej fizyki, zaawansowanych symulacji komputerowych i powiązanych dziedzin informatyki, nawigacji geoprzestrzennej, inżynierii jądrowej, inżynierii kosmicznej, inżynierii lotniczej oraz w powiązanych dyscyplinach, zaawansowanej inżynierii: materiałowej, chemicznej, mechanicznej, elektrycznej i przemysłowej.
               2.   Państwa członkowskie zawieszają współpracę naukową i techniczną z udziałem osób lub grup oficjalnie finansowanych przez KRLD lub reprezentujących to państwo, z wyjątkiem wymian medycznych, chyba że:

                           a)

                           w przypadku współpracy naukowej lub technicznej w dziedzinie badań jądrowych i technologii jądrowej, inżynierii i technologii kosmicznej i lotniczej lub zaawansowanych technik i metod produkcyjnych Komitet Sankcji ustalił w odniesieniu do danego przypadku, że dana działalność nie przyczyni się do działań jądrowych KRLD niosących ryzyko proliferacji ani programów dotyczących rakietowych pocisków balistycznych; lub

                           b)

                           w przypadku wszystkich pozostałych rodzajów współpracy naukowej i technicznej, państwo członkowskie prowadzące współpracę naukową lub techniczną ustali, że dana działalność nie przyczyni się do działań jądrowych KRLD niosących ryzyko proliferacji ani programów dotyczących rakietowych pocisków balistycznych i z wyprzedzeniem powiadomi o tym ustaleniu Komitet Sankcji.”;

               17)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 31a
               Misjom dyplomatycznym i urzędom konsularnym KRLD oraz ich członkom z KRLD zakazuje się posiadania lub kontrolowania rachunków bankowych w Unii z wyjątkiem jednego rachunku bankowego w państwie członkowskim lub państwach członkowskich, w których mieści się misja dyplomatyczna lub urząd konsularny lub w których akredytowani są ich członkowie.”;

               18)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 31b
               1.   Zabrania się wynajmowania lub udostępniania w inny sposób na rzecz KRLD lub do korzystania przez KRLD lub w celu uzyskania korzyści przez KRLD, nieruchomości, do celów innych niż działalność dyplomatyczna lub konsularna.
               2.   Zabrania się najmu od KRLD nieruchomości położonych poza terytorium KRLD.”;

               19)

               art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Rada wprowadza zmiany do załącznika I i IV na podstawie ustaleń Rady Bezpieczeństwa lub Komitetu Sankcji.”;

               20)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 36a
               W drodze odstępstwa od środków nałożonych na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) lub 2321 (2016), o ile Komitet Sankcji stwierdził, że wyłączenie jest konieczne w celu ułatwienia pracy organizacji międzynarodowych i pozarządowych prowadzących działania związane z niesieniem pomocy i wsparcia na rzecz ludności cywilnej w KRLD, właściwy organ państwa członkowskiego udziela niezbędnego zezwolenia.”;

               21)

               dodaje się załącznik IV brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. MIZZI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/849 z dnia 27 maja 2016 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, uchylająca decyzję 2013/183/WPZiB (Dz.U. L 141 z 28.5.2016, s. 79).

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK IV
            Wykaz statków, o którym mowa w art. 18a”


title: 2013/180/UE: Decyzja Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie mianowania członków komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
                  23.4.2013

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 111/48

         DECYZJA RADY
         z dnia 22 kwietnia 2013 r.
         w sprawie mianowania członków komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
         (2013/180/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej w szczególności jego art. 106a ust. 1,
         uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności art. 3 ust. 3 załącznika I do tego protokołu,
         uwzględniając decyzję Rady 2005/49/WE, Euratom z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie zasad działania komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości (1), w szczególności pkt 3 załącznika do tej decyzji,
         uwzględniając zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 grudnia 2012 r.,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje utworzenie komitetu składającego się z siedmiu osobistości wybranych spośród byłych członków Trybunału Sprawiedliwości i Sądu oraz prawników o uznanej kompetencji. Zgodnie ze wspomnianym ustępem, o mianowaniu członków komitetu decyduje Rada na zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości.

                     (2)

                     Punkt 3 załącznika do decyzji Rady 2005/49/WE, Euratom z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie zasad działania komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości stanowi, że przewodniczącego tego komitetu mianuje Rada.

                     (3)

                     Należy zastosować te przepisy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Członkami komitetu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, na okres czterech lat począwszy od dnia 10 listopada 2012 r. zostają mianowane następujące osoby:

                        Pernilla LINDH, przewodnicząca

                        Pranas KŪRIS

                        Ján MAZÁK

                        Jörg PIRRUNG

                        Mihalis VILARAS

                        Roel BEKKER

                        Elena Simina TĂNĂSESCU

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 kwietnia 2013 r.

                  W imieniu Rady

               E. GILMORE

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 21 z 25.1.2005, s. 13.


title: 2009/488/WE,Euratom: Decyzja Komisji z dnia 11 czerwca 2009 r. dotycząca zawarcia Protokołu ustaleń między Komisją Europejską a Europejską Organizacją Badań Jądrowych (CERN) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               24.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 161/13

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 11 czerwca 2009 r.
   dotycząca zawarcia Protokołu ustaleń między Komisją Europejską a Europejską Organizacją Badań Jądrowych (CERN)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/488/WE, Euratom)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 października 1994 r. podpisano porozumienie administracyjne między Wspólnotą Europejską a Europejską Organizacją Badań Jądrowych (CERN).

               (2)

               W trakcie rozmów wyjaśniających podkreślano stosowność wzmocnienia i ulepszenia współpracy Komisji z CERN-em w świetle rozwoju sytuacji w zakresie europejskiej przestrzeni badawczej (EPB).

               (3)

               W związku z powyższym zostało sporządzone nowe porozumienie w formie protokołu ustaleń, obejmujące takie kwestie, jak ściślejsza współpraca poprzez wspólne działania na rzecz konsolidacji i dalszego rozwoju EPB oraz wdrożenia i monitorowania europejskiej strategii fizyki cząstek elementarnych, jak również konsultacje i wymianę informacji na temat kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności w odniesieniu do konsolidacji i dalszego rozwoju europejskiej przestrzeni badawczej oraz w odniesieniu do europejskiej strategii fizyki cząstek elementarnych, łącznie ze stosownymi kontaktami z państwami nienależącymi do CERN-u w przypadku europejskiej strategii fizyki cząstek elementarnych.

               (4)

               Komisja posiada stałe upoważnienie do uczestnictwa w sesjach Rady CERN-u dotyczących strategii europejskiej oraz do zabierania głosu przy utrzymaniu statusu obserwatora przyznanego Wspólnotom Europejskim w 1985 r. podczas posiedzenia Rady CERN-u (1).

               (5)

               Z niniejszego protokołu ustaleń nie wynikają żadne następstwa finansowe lub zobowiązania prawne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się Protokół ustaleń między Komisją Europejską a Europejską Organizacją Badań Jądrowych (CERN) znajdujący się w załączniku. Protokół zastępuje odpowiednio porozumienie administracyjne z dnia 10 października 1994 r.
   Artykuł 2
   Komisarz ds. nauki i badań Janez Potočnik podpisuje w imieniu Komisji Protokół ustaleń między Komisją Europejską a Europejską Organizacją Badań Jądrowych.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 11 czerwca 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Janez POTOČNIK

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Rady CERN z dnia 27/28 czerwca 1985 r.
   ZAŁĄCZNIK

      PROTOKÓŁ USTALEŃ
      między Komisją Europejską a Europejską Organizacją Badań Jądrowych
      Komisja Europejska, zwana dalej „Komisją”, oraz Europejska Organizacja Badań Jądrowych, międzyrządowa organizacja z siedzibą w Genewie, Szwajcaria, zwana dalej „CERN” (zwane dalej łącznie „Stronami”),
      UWZGLĘDNIAJĄC

                  —

                  Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, promujące współpracę z krajami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji,

                  —

                  Konwencję o utworzeniu Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych z dnia 1 lipca 1953 r., zmienioną dnia 18 stycznia 1971 r., zwaną dalej „Konwencją”, w szczególności jej art. II, na mocy którego sygnatariusze Konwencji powierzają CERN-owi współpracę między państwami europejskimi, w tym współpracę międzynarodową, w zakresie podstawowych badań w dziedzinie fizyki cząstek elementarnych, stanowiącej gałąź nauki zajmującą się podstawowymi elementami materii i siłami, które na nie oddziaływają,

                  —

                  programy ramowe Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji,

                  —

                  zieloną księgę z 2007 r. „Europejska Przestrzeń Badawcza: Nowe perspektywy” (1), w której wzywa się do ściślejszej współpracy i partnerstwa z międzyrządowymi organizacjami badawczymi, takimi jak CERN (2), w szczególności w odniesieniu do programowania badań, szkolenia i mobilności naukowców, insfrastruktury badawczej, własności intelektualnej i współpracy międzynarodowej,

                  —

                  europejską strategię fizyki cząstek elementarnych przyjętą jednogłośnie dnia 14 lipca 2006 r.,

                              —

                              na podstawie której Rada CERN-u (3) określa, uaktualnia i monitoruje europejską strategię badawczą dotyczącą fizyki cząstek elementarnych, zarówno w odniesieniu do akceleratorów cząstek, jak i bez takiego odniesienia, obejmującą reprezentację państw członkowskich CERN-u w rozmowach z innymi krajami i regionami świata, między innymi w odniesieniu do infrastruktury badawczej dla fizyki cząstek elementarnych,

                              —

                              oraz która uznaje konieczność wzmocnienia stosunków między CERN-em a Unią Europejską w odniesieniu do kwestii związanych z wyżej wymienioną strategią,

                  —

                  nową strukturę organizacyjną zatwierdzoną przez Radę CERN-u we wrześniu 2007 r. i marcu 2008 r. dla celów określania, uaktualniania i monitorowania europejskiej strategii badawczej (CERN/2732/rev i CERN/2779), obejmującą specjalne „sesje strategii europejskiej” Rady CERN-u,

            UZNAJĄC
      Odpowiednie obowiązki Stron w wyżej wymienionych dziedzinach, które wzmacniają się wzajemnie,
      STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

                  1.

                  Strony zamierzają współpracować, przy poszanowaniu swoich wzajemnych kompetencji, w zakresie konsolidacji i dalszego rozwoju europejskiej przestrzeni badawczej, w szczególności w odniesieniu do programowania badań, szkolenia i mobilności naukowców, insfrastruktury badawczej, zarządzania własnością intelektualną i współpracy międzynarodowej. W tym celu mogą one prowadzić wspólne działania.

                  2.

                  Strony zamierzają współpracować, przy poszanowaniu swoich wzajemnych kompetencji, w zakresie monitorowania i realizacji europejskiej strategii fizyki cząstek elementarnych. W tym celu mogą one prowadzić wspólne działania.

                  3.

                  Przy poszanowaniu swoich wzajemnych kompetencji oraz ram instytucjonalnych i operacyjnych Strony informują się wzajemnie, w stosownych przypadkach, o kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności w odniesieniu do konsolidacji i dalszego rozwoju europejskiej przestrzeni badawczej i w odniesieniu do europejskiej strategii fizyki cząstek elementarnych, łącznie ze stosownymi kontaktami z państwami nienależącymi do CERN-u w przypadku europejskiej strategii fizyki cząstek elementarnych.

                  4.

                  Uwzględniając własne procedury, Rada CERN-u udzieli Komisji stałego upoważnienia do uczestnictwa w sesjach dotyczących strategii europejskiej oraz do zabierania głosu podczas tych sesji.

                  5.

                  Utrzymuje się status obserwatora przyznany Wspólnotom Europejskim przez Radę CERN-u w 1985 r. (4).

                  6.

                  Komisja udzieli CERN-owi prawa do proponowania kandydatów do członkostwa w stosownych grupach eksperckich i doradczych. Eksperci będą wyznaczani przez Komisję na podstawie jej przepisów i procedur.

                  7.

                  Strony tworzą punkty kontaktowe i mechanizmy komunikacji dla osiągnięcia celu przewidzianego w niniejszym protokole ustaleń.

                  8.

                  Strony spotykają się co roku w celu analizy dokonanych postępów oraz ewentualnego omówienia wzmocnienia wzajemnej współpracy, w tym również wspólnych działań, lub analizy potencjalnych synergii.

                  9.

                  Strony osiągną porozumienie w odniesieniu do kwestii związanych z interpretacją i realizacją niniejszego protokołu ustaleń.

                  10.

                  Porozumienie administracyjne z dnia 10 października 1994 r. zastępuje się obecnym protokołem ustaleń.

         Sporządzono w dwóch egzemplarzach w Brukseli, dnia 17 czerwca 2009 r.

               W imieniu CERN-u

            Torsten ÅKESSON

               Przewodniczący Rady CERN-u

            Rolf-Dieter HEUER

               Dyrektor Generalny CERN-u

               W imieniu Komisji Europejskiej

            Janez POTOČNIK

               Członek Komisji

      (1)  Zielona księga Komisji „Europejska Przestrzeń Badawcza: Nowe perspektywy”, przyjęta w dniu 4 kwietnia 2007 r. (COM(2007) 161 wersja ostateczna).

      (2)  Dnia 10 października 1994 r. podpisano porozumienie administracyjne między Komisją a CERN.

      (3)  Rada CERN-u jest organem decyzyjnym CERN-u ustalającym politykę organizacji w kwestiach naukowych, technicznych i administracyjnych (art. V Konwencji).

      (4)  Rada CERN-u przyznała Wspólnotom Europejskim status obserwatora decyzją z dnia 27/28 czerwca 1985 r.


title: 2010/464/CFSP: Decyzja Rady 2010/464/WPZiB z dnia 6 sierpnia 2010 r. dotycząca podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Ugandy o statusie misji dowodzonej przez Unię Europejską w Ugandzie

text:
               24.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 221/1

         DECYZJA RADY 2010/464/WPZiB
   z dnia 6 sierpnia 2010 r.
   dotycząca podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Ugandy o statusie misji dowodzonej przez Unię Europejską w Ugandzie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (zwany dalej „TUE”), w szczególności jego art. 37, oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „TFUE”), w szczególności jego art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 6 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 15 lutego 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/96/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (1) (EUTM Somalia).

               (2)

               Artykuł 9 wyżej wymienionej decyzji stanowi, że status jednostek dowodzonych przez UE i personelu tych jednostek, w tym przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania ich misji i jej sprawnego przebiegu, może stanowić przedmiot umowy zawartej na mocy art. 37 TUE oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 218 ust. 3 TFUE.

               (3)

               Po upoważnieniu przez Radę w dniu 11 marca 2010 r. WP, wspomagana przez Sekretariat Generalny Rady, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Republiką Ugandy o statusie misji dowodzonej przez Unię Europejską w Ugandzie (zwaną dalej „umową”).

               (4)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Ugandy o statusie misji dowodzonej przez Unię Europejską w Ugandzie.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.
    ---documentbreak---

               24.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 221/2

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Ugandy o statusie misji dowodzonej przez Unię Europejską w Ugandzie
   UNIA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Unią”,
   z jednej strony, i
   REPUBLIKA UGANDY,
   zwana dalej „państwem przyjmującym”,
   z drugiej strony,
   razem zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:
   fakt, że w rezolucji nr 1897 (2009) w sprawie sytuacji w Somalii, przyjętej dnia 30 listopada 2009 r., Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przypomniała o swoich wcześniejszych rezolucjach wspierających Somalię i ponownie potwierdziła swoje poszanowanie dla suwerenności, integralności terytorialnej, niezależności politycznej i jedności Somalii,
   fakt, że RB ONZ podkreśliła również, że długoterminowe bezpieczeństwo Somalii zależy od skutecznego rozwijania przez tymczasowy rząd federalny krajowych sił bezpieczeństwa oraz somalijskich sił policyjnych w ramach porozumienia z Dżibuti oraz zgodnie z krajową strategią bezpieczeństwa,
   pismo z dnia 5 stycznia 2010 r., w którym minister obrony państwa przyjmującego z zadowoleniem przyjął planowaną misję Unii wspierającą somalijski sektor bezpieczeństwa oraz zwrócił się do Unii, by uczestniczyła w szkoleniu somalijskich sił bezpieczeństwa w państwie przyjmującym przez co najmniej rok,
   decyzję Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (1),
   fakt, że misja ta ma charakter niewykonawczy, co nie daje prawa do podejmowania środków przymusu bez zgody państwa przyjmującego,
   fakt, że niniejsza Umowa nie będzie miała wpływu na prawa ani obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych ani innych instrumentów ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres i definicje
   1.   Niniejsza Umowa ma zastosowanie do misji dowodzonej przez Unię Europejską w Ugandzie (zwanej dalej „EUTM Somalia”) oraz do jej personelu.
   2.   Niniejsza Umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               „EUTM Somalia” oznacza dowództwo misji UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w misji, ich wyposażenie oraz środki transportu;

               b)

               „misja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie EUTM Somalia;

               c)

               „dowódca misji UE” oznacza dowódcę w teatrze działań;

               d)

               „dowództwo misji UE” oznacza dowództwo wojskowe oraz jego oddziały, niezależnie od ich umiejscowienia, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym wojskowe dowództwo lub kontrolę nad misją;

               e)

               „kontyngenty narodowe” oznaczają jednostki i oddziały należące do państw członkowskich Unii oraz do innych państw biorących udział w misji;

               f)

               „personel EUTM Somalia” oznacza personel cywilny i wojskowy przydzielony EUTM Somalia, jak również personel rozmieszczony w celu przygotowania misji oraz personel pełniący misję z ramienia państwa wysyłającego lub instytucji Unii w ramach misji, i – o ile niniejsza Umowa nie stanowi inaczej – znajdujący się na terytorium państwa przyjmującego, z wyjątkiem personelu miejscowego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;

               g)

               „personel miejscowy” oznacza personel posiadający obywatelstwo państwa przyjmującego lub mający w nim stałe miejsce pobytu;

               h)

               „obiekty” oznaczają wszelkie pomieszczenia, mieszkania oraz tereny niezbędne EUTM Somalia i personelowi EUTM Somalia;

               i)

               „państwo wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUTM Somalia, w tym każde z państw członkowskich Unii Europejskiej i państw trzecich biorących udział w misji;

               j)

               „państwo przyjmujące” oznacza Republikę Ugandy;

               k)

               „korespondencja służbowa” oznacza wszelką korespondencję związaną z misją i jej funkcjami.

         Artykuł 2
   Postanowienia ogólne
   1.   EUTM Somalia i personel EUTM Somalia przestrzegają przepisów ustawowych i wykonawczych państwa przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań lub działalności niezgodnych z celami misji.
   2.   EUTM Somalia regularnie informuje rząd państwa przyjmującego o liczbie personelu EUTM Somalia przebywającego na terytorium państwa przyjmującego.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Członkowie personelu EUTM Somalia zawsze mają przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
   2.   Pojazdy, statki powietrzne i inne środki transportu EUTM Somalia posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne EUTM Somalia, o których powiadamiane są odpowiednie władze państwa przyjmującego.
   3.   EUTM Somalia ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia, takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne, na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu. Mundury personelu EUTM Somalia oznakowane są widocznym emblematem EUTM Somalia. Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w misji mogą być umieszczane na obiektach EUTM Somalia, na jej pojazdach i innych środkach transportu oraz mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy misji UE.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium państwa przyjmującego
   1.   Personel EUTM Somalia ma wstęp na terytorium państwa przyjmującego wyłącznie po przedstawieniu dokumentów określonych w art. 3 ust. 1 lub, w przypadku pierwszego wjazdu, indywidualnego lub zbiorowego rozkazu wyjazdu wydanego przez EUTM Somalia. Nie podlega on przepisom wizowym, a państwo przyjmujące przewiduje dla personelu EUTM Somalia udogodnienia przy załatwianiu formalności imigracyjnych i kontroli celnej przy wjeździe na terytorium państwa przyjmującego, opuszczaniu tego terytorium i pobytu na nim.
   2.   Personel EUTM Somalia nie podlega przepisom państwa przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa on żadnych praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Do celów informacyjnych państwu przyjmującemu przekazywany jest ogólny wykaz należącego do EUTM Somalia sprzętu wprowadzanego na jego terytorium. Sprzęt ten jest opatrzony oznaczeniami identyfikacyjnymi EUTM Somalia. Procedura ta jest wystarczająca do spełnienia wszystkich wymagań celnych i kontrolnych.
   4.   Członkowie personel EUTM Somalia mogą kierować pojazdami silnikowymi i statkami powietrznymi na terytorium państwa przyjmującego pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy lub licencji pilota.
   5.   Do celów misji państwo przyjmujące przyznaje EUTM Somalia i personelowi EUTM Somalia swobodę poruszania się i podróżowania w obrębie swojego terytorium, w tym także swojej przestrzeni powietrznej.
   6.   Do celów misji EUTM Somalia oraz wszelkie wyczarterowane przez nią środki transportu mogą korzystać z dróg publicznych, mostów, promów i portów lotniczych bez uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i podobnych należności. EUTM Somalia nie jest zwolniona z uzasadnionych opłat za usługi zamówione i wykonane, na takich samych warunkach, jakie obowiązują w tym zakresie siły zbrojne państwa przyjmującego.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane EUTM Somalia przez państwo przyjmujące
   1.   Obiekty EUTM Somalia są nietykalne. Funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać bez zgody dowódcy misji UE.
   2.   Obiekty EUTM Somalia, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz środki transportu EUTM Somalia nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
   3.   EUTM Somalia, jej mienie i zasoby objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują, po uzyskaniu stosownego upoważnienia od EUTM Somalia.
   4.   Archiwa i dokumenty EUTM Somalia są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
   5.   Korespondencja służbowa EUTM Somalia jest nietykalna.
   6.   W odniesieniu do towarów zakupionych i przywiezionych, świadczonych usług i obiektów wykorzystywanych przez EUTM Somalia do celów misji, EUTM Somalia jest w państwie przyjmującym zwolniona z wszelkich podatków i opłat o podobnym charakterze. Dostawcy towarów lub usługodawcy EUTM Somalia są także zwolnieni z podatków i opłat o podobnym charakterze w odniesieniu do towarów, usług i obiektów zapewnianych przez nich EUTM Somalia. EUTM Somalia nie podlega zwolnieniu z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za zamówione i wykonane usługi.
   7.   Państwo przyjmujące zezwala na przywóz i wywóz artykułów przeznaczonych dla misji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i podobnych należności innych niż należności za przechowywanie, przewóz oraz inne zamówione i wykonane usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUTM Somalia przez państwo przyjmujące
   1.   Personel EUTM Somalia nie podlega zatrzymaniu ani aresztowaniu w żadnej formie.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUTM Somalia są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ust. 6.
   3.   Personel EUTM Somalia korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa przyjmującego niezależnie od okoliczności.
   Immunitet od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUTM Somalia, może zostać uchylony – w zależności od przypadku – przez państwo wysyłające lub odpowiednią instytucję Unii. Uchylenie to musi zawsze mieć formę pisemną.
   Immunitet personelu EUTM Somalia od jurysdykcji państwa przyjmującego nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego państwa wysyłającego. W przypadku zarzutu popełnienia przestępstwa przez członka personelu EUTM Somalia, państwo wysyłające informuje państwo przyjmujące o wyniku postępowania podjętego przez nie w związku z zarzucanym przestępstwem.
   4.   Personel EUTM Somalia korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnych lub ustnych i wszystkich działań podejmowanych przez niego podczas pełnienia obowiązków służbowych. Dowódca misji UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja Unii są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem państwa przyjmującego powództwa cywilnego przeciwko personelowi EUTM Somalia. Przed wszczęciem takiego sądowego postępowania cywilnego dowódca misji UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja Unii przedkładają sądowi dokument poświadczający, czy czyn będący przedmiotem postępowania został popełniony przez personel EUTM Somalia podczas pełnienia obowiązków służbowych.
   Jeżeli czyn ten został popełniony podczas pełnienia obowiązków służbowych, nie wszczyna się postępowania cywilnego i stosuje się postanowienia art. 15. Jeżeli czyn ten nie został popełniony podczas pełnienia obowiązków służbowych, można kontynuować postępowanie cywilne. Poświadczenie dowódcy misji UE oraz właściwego organu państwa wysyłającego lub instytucji Unii jest wiążące dla jurysdykcji państwa przyjmującego i państwo to nie może go zakwestionować.
   Wszczęcie postępowania cywilnego przez personel EUTM Somalia uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
   5.   Personel EUTM Somalia nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
   EUTM Somalia i państwo wysyłające mogą przedstawić zeznania świadków lub pisemne oświadczenia personelu EUTM Somalia dotyczące przestępstw mających miejsce w związku ze szkoleniem somalijskich sił bezpieczeństwa w Ugandzie.
   6.   W stosunku do członka personelu EUTM Somalia nie można stosować żadnych środków egzekucyjnych z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne niepowiązane z wykonywaniem obowiązków służbowych. Mienie członka personelu EUTM Somalia nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu, jeżeli dowódca misji UE poświadczy, że jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUTM Somalia obowiązków służbowych. W postępowaniu cywilnym personel EUTM Somalia nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   W zakresie usług świadczonych na rzecz EUTM Somalia personel EUTM Somalia podlega zwolnieniom od przepisów o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w państwie przyjmującym.
   8.   Personel EUTM Somalia zwolniony jest w państwie przyjmującym z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych mu przez EUTM Somalia lub państwa wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza państwa przyjmującego.
   9.   Państwo przyjmujące, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które może wydać, zezwala na przywóz i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków pośrednich i bezpośrednich, akcyzy i innych należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu EUTM Somalia.
   Kontrola osobistego bagażu członka personelu EUTM Somalia zostaje przeprowadzona wyłącznie w obecności tego członka personelu EUTM Somalia lub upoważnionego przedstawiciela EUTM Somalia.
   Artykuł 7
   Personel miejscowy
   Personel miejscowy korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez państwo przyjmujące. Państwo przyjmujące sprawuje jednak jurysdykcję nad tym personelem w taki sposób, aby nadmiernie nie zakłócać wypełniania przez niego funkcji związanych z misją.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy danego państwa wysyłającego mają prawo w pełni sprawować na terytorium państwa przyjmującego jurysdykcję karną oraz władzę dyscyplinarną przyznaną im przez prawodawstwo tego państwa wysyłającego w stosunku do każdego członka personelu EUTM Somalia podlegającego temu prawodawstwu.
   Artykuł 9
   Mundury i broń
   1.   Noszenie mundurów podlega zasadom przyjętym przez dowódcę misji UE.
   2.   Personel wojskowy EUTM Somalia może nosić broń i amunicję, pod warunkiem że jest do tego upoważniony przez wydane mu rozkazy, o których informowane jest państwo przyjmujące.
   Artykuł 10
   Wsparcie państwa przyjmującego i zawieranie umów
   1.   Państwo przyjmujące zgadza się na udzielenie EUTM Somalia, na jej prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
   2.   Państwo przyjmujące nieodpłatnie udostępnia obiekty, których jest właścicielem, w zakresie potrzebnym do prowadzenia przez EUTM Somalia działań administracyjnych i operacyjnych.
   3.   W miarę dostępnych mu środków i możliwości państwo przyjmujące udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wsparciu misji. Pomoc i wsparcie misji przez państwo przyjmujące są udzielane na takich samych warunkach jak pomoc i wsparcie zapewnianie siłom zbrojnym państwa przyjmującego.
   4.   Prawo właściwe dla umów zawieranych przez EUTM Somalia w państwie przyjmującym jest określane w tych umowach.
   5.   Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej realizacji ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów, o której mowa w art. 15 ust. 3 i 4.
   6.   Państwo przyjmujące ułatwia wykonywanie umów zawartych przez EUTM Somalia z podmiotami gospodarczymi do celów misji.
   Artykuł 11
   Zmiany w obiektach
   1.   EUTM Somalia jest upoważniona do budowy, przebudowy obiektów lub wprowadzania w nich innych zmian w zależności od wymogów operacyjnych.
   2.   Państwo przyjmujące nie żąda od EUTM Somalia żadnego odszkodowania za wspomnianą budowę, przebudowę lub zmiany.
   3.   Przed wycofaniem EUTM Somalia, w odpowiednich przypadkach, dowódca misji UE rozpocznie negocjacje dotyczące porozumienia na podstawie art. 18, aby otrzymać odpowiednie rozliczenie za obiekty stałe lub ruchome dostarczone lub ulepszone przy pomocy środków finansowych EUTM Somalia, które pozostaną po wycofaniu EUTM Somalia. Jeśli EUTM Somalia zostanie przejęta przez następną misję, państwo przyjmujące nieodpłatnie udostępnia te obiekty następnej misji.
   Artykuł 12
   Zmarli członkowie personelu EUTM Somalia
   1.   Dowódca misji UE ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu EUTM Somalia oraz ich mienia osobistego do państwa pochodzenia i podjąć w tym celu stosowne kroki.
   2.   Nie przeprowadza się sekcji zwłok zmarłych członków personelu EUTM Somalia bez zgody państwa, którego obywatelem była zmarła osoba, oraz obecności przedstawiciela EUTM Somalia lub przedstawiciela państwa, którego obywatelem była zmarła osoba.
   3.   Państwo przyjmujące oraz EUTM Somalia współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłych członków personelu EUTM Somalia do państwa pochodzenia.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo EUTM Somalia i żandarmeria wojskowa
   1.   Państwo przyjmujące podejmuje wszelkie odpowiednie środki, by zapewnić ochronę i bezpieczeństwo EUTM Somalia i jej personelu, w tym środki niezbędne do ochrony jej obiektów przed atakiem lub wtargnięciem z zewnątrz.
   2.   Dowódca misji UE może ustanowić jednostkę żandarmerii wojskowej w celu utrzymania porządku w obiektach EUTM Somalia.
   3.   Jednostka żandarmerii wojskowej może także w porozumieniu i współpracy z żandarmerią wojskową lub policją państwa przyjmującego podejmować działania poza tymi obiektami w celu zapewnienia porządku i dyscypliny wśród personelu EUTM Somalia.
   Artykuł 14
   Łączność
   1.   EUTM Somalia może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. EUTM Somalia współpracuje z właściwymi organami państwa przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Państwo przyjmujące udostępnia spektrum częstotliwości bez pobierania opłat.
   2.   EUTM Somalia korzysta z prawa do nieograniczonej łączności radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w obiektach EUTM Somalia i między nimi, w tym instalowania kabli i linii naziemnych na potrzeby misji.
   3.   W obrębie swoich obiektów EUTM Somalia może podjąć działania niezbędne do przekazywania poczty adresowanej do EUTM Somalia lub jej personelu i przez nich nadawanej.
   Artykuł 15
   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody i straty
   1.   EUTM Somalia ani personel EUTM Somalia nie ponoszą odpowiedzialności z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub rządowego, które związane są z wymogami operacyjnymi lub powstają w wyniku działań związanych z zakłóceniami porządku publicznego lub ochroną EUTM Somalia.
   2.   W celu osiągnięcia ugody roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub rządowego nieobjęte postanowieniami ust. 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia EUTM Somalia są przekazywane EUTM Somalia za pośrednictwem właściwych organów państwa przyjmującego – w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez osoby prawne lub fizyczne z państwa przyjmującego – lub kierowane do właściwych organów państwa przyjmującego w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez EUTM Somalia.
   3.   Jeżeli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji ds. roszczeń składającej się z jednakowej liczby przedstawicieli EUTM Somalia i przedstawicieli państwa przyjmującego. Rozstrzygnięcie co do roszczeń osiąga się na zasadzie wspólnego porozumienia.
   4.   Jeżeli niemożliwe jest rozstrzygnięcie w ramach komisji ds. roszczeń, spór:

               a)

               w przypadku roszczeń w wysokości 40 000 EUR lub poniżej tej kwoty rozstrzygany jest na drodze dyplomatycznej pomiędzy przedstawicielami państwa przyjmującego i Unii;

               b)

               w przypadku roszczeń powyżej kwoty określonej w lit. a) jest wnoszony przed trybunał arbitrażowy, którego decyzje są wiążące.

         5.   Trybunał arbitrażowy składa się z trzech arbitrów, z których jeden jest wyznaczany przez państwo przyjmujące, drugi przez EUTM Somalia, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez państwo przyjmujące i EUTM Somalia. Jeżeli jedna ze Stron nie wyznaczy arbitra w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy państwem przyjmującym a EUTM Somalia co do wyznaczenia trzeciego arbitra, arbiter ten jest wyznaczany przez przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
   6.   EUTM Somalia oraz organy administracyjne państwa przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji ds. roszczeń oraz trybunału arbitrażowego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad wnoszenia roszczeń.
   Artykuł 16
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli EUTM Somalia oraz właściwe organy państwa przyjmującego.
   2.   W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej przez przedstawicieli państwa przyjmującego i Unii.
   Artykuł 17
   Inne postanowienia
   1.   W przypadkach gdy niniejsza Umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUTM Somalia oraz personelu EUTM Somalia, rząd państwa przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i ich poszanowanie przez właściwe organy lokalne państwa przyjmującego.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa ani nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu Unii lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUTM Somalia.
   Artykuł 18
   Uzgodnienia wykonawcze
   Do celów stosowania niniejszej Umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą misji UE oraz organami administracyjnymi państwa przyjmującego.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu jej podpisania i pozostaje w mocy do dnia wyjazdu ostatniego oddziału EUTM Somalia oraz ostatniego członka personelu EUTM Somalia, zgodnie z informacją dostarczoną przez EUTM Somalia.
   2.   Niezależnie od ust. 1, postanowienia art. 4 ust. 6, art. 5 ust. 1–3, art. 5 ust. 6, art. 5 ust. 7, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 4, art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 7–9, art. 10 ust. 2, art. 11 i art. 15 uznaje się za obowiązujące od dnia rozmieszczenia pierwszego członka personelu EUTM Somalia, jeżeli data ta była wcześniejsza niż data wejścia w życie niniejszej Umowy.
   3.   Niniejsza Umowa może być zmieniona w drodze pisemnego porozumienia między Stronami.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej Umowy nie ma wpływu na prawa ani obowiązki wynikające z wykonania niniejszej Umowy przed jej wygaśnięciem.

      Sporządzono w Kampali, w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, dnia 12 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Unii Europejskiej

         Vincent DE VISSCHER

            W imieniu Republiki Ugandy

         Crispus KIYONGA

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.


title: 2011/219/UE: Decyzja Rady z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie zmiany i przedłużenia okresu obowiązywania decyzji 2007/641/WE w sprawie zakończenia konsultacji z Republiką Fidżi na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-WE oraz art. 37 instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju

text:
               7.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 93/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 31 marca 2011 r.
   w sprawie zmiany i przedłużenia okresu obowiązywania decyzji 2007/641/WE w sprawie zakończenia konsultacji z Republiką Fidżi na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-WE oraz art. 37 instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju
   (2011/219/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) i zmienioną ostatnio w Wagadugu, Burkina Faso, dnia 22 czerwca 2010 r. (2) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania umowy o partnerstwie AKP-WE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (4) (zwane dalej „instrumentem finansowania współpracy na rzecz rozwoju”), a w szczególności jego art. 37,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2007/641/WE (5) kończąca konsultacje z Republiką Fidżi na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE i art. 37 instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju została przyjęta w celu wdrożenia odpowiednich środków w związku z naruszeniem zasadniczych elementów, o których mowa w art. 9 umowy o partnerstwie AKP-UE, oraz wartości, o których mowa w art. 3 instrumentu współpracy na rzecz rozwoju.

               (2)

               Środki te zostały przedłużone na mocy decyzji Rady 2009/735/WE (6), a następnie na mocy decyzji Rady 2010/208/UE (7) i 2010/589/UE (8), ponieważ Republika Fidżi nie tylko nie zrealizowała jeszcze wielu ważnych zobowiązań w zakresie zasadniczych elementów umowy o partnerstwie AKP-UE i instrumentu współpracy na rzecz rozwoju, uzgodnionych w trakcie konsultacji w kwietniu 2007 r., ale także ostatnio doszło do bardzo negatywnych wydarzeń w zakresie niektórych z tych zobowiązań.

               (3)

               Decyzja 2007/641/WE wygasa z dniem 31 marca 2011 r. Należy przedłużyć okres jej obowiązywania oraz uaktualnić odpowiednio zawarte w niej właściwe środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2007/641/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsza decyzja wygasa w dniu 31 września 2011 r. Podlega ona regularnemu przeglądowi co najmniej raz na sześć miesięcy.”;

               2)

               załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   List zawarty w załączniku do niniejszej decyzji skierowany jest do Republiki Fidżi.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         VÖLNER P.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.

      (4)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

      (5)  Dz.U. L 260 z 5.10.2007, s. 15.

      (6)  Dz.U. L 262 z 6.10.2009, s. 43.

      (7)  Dz.U. L 89 z 9.4.2010, s. 7.

      (8)  Dz.U. L 260 z 2.10.2010, s. 10.

      ZAŁĄCZNIK
      Jego Ekscelencja Ratu Epeli NAILATIKAU
      Prezydent Republiki Fidżi
      Suva
      Republika Fidżi
      Szanowny Panie Prezydencie!
      Unia Europejska (UE) przykłada wielką wagę do postanowień art. 9 umowy o partnerstwie AKP-UE i art. 3 instrumentu współpracy na rzecz rozwoju. Partnerstwo AKP-UE opiera się na przestrzeganiu praw człowieka, zasad demokratycznych i rządów prawa, które są zasadniczymi elementami umowy o partnerstwie AKP-UE i stanowią podstawę naszych stosunków.
      Dnia 11 grudnia 2006 r. Rada Unii Europejskiej potępiła przewrót wojskowy w Republice Fidżi (Fidżi).
      Na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE oraz zważywszy, że przewrót wojskowy, do którego doszło dnia 5 grudnia 2006 r., stanowił pogwałcenie zasadniczych elementów wymienionych w art. 9 tej umowy, UE wezwała Fidżi do konsultacji, aby zgodnie z postanowieniami umowy o partnerstwie AKP-UE dokonać pogłębionej analizy sytuacji i w razie konieczności podjąć kroki mające na celu zaradzenie zaistniałym problemom.
      Formalna część konsultacji rozpoczęła się w Brukseli dnia 18 kwietnia 2007 r. UE z zadowoleniem przyjęła wówczas potwierdzenie przez rząd tymczasowy szeregu wymienionych poniżej zobowiązań w zakresie praw człowieka i podstawowych wolności, przestrzegania zasad demokratycznych i rządów prawa oraz zaproponowała podjęcie konstruktywnych kroków w celu ich realizacji.
      Niestety, od tego czasu – w szczególności w kwietniu 2009 r. – nastąpił szereg negatywnych wydarzeń, w wyniku których Fidżi złamało wiele z przyjętych zobowiązań. Chodzi w szczególności o uchylenie konstytucji, bardzo znaczne opóźnienia w organizacji wyborów parlamentarnych oraz naruszenia praw człowieka. Mimo że realizacja zobowiązań została znacznie opóźniona, większość z tych zobowiązań ma nadal ogromne znaczenie dla obecnej sytuacji na Fidżi i dlatego zostały one dołączone do niniejszego pisma. Fidżi poniosło straty w zakresie funduszy na rzecz rozwoju, ponieważ podjęło decyzję o jednostronnym złamaniu szeregu najważniejszych zobowiązań.
      Niemniej jednak w duchu partnerstwa, stanowiącego podstawę umowy o partnerstwie AKP-UE, UE wyraża swoją gotowość do podjęcia nowych formalnych konsultacji, gdy tylko pozytywne zakończenie takich konsultacji stanie się możliwe. W dniu 1 lipca 2009 r. premier rządu tymczasowego zaprezentował harmonogram reform i powrotu do ustroju demokratycznego. UE jest gotowa podjąć dialog w sprawie tego harmonogramu i rozważyć, czy nie mógłby on stanowić podstawy nowych konsultacji. W związku z powyższym UE podjęła decyzję o przedłużeniu obecnych środków stosowanych wobec Fidżi, tak aby stworzyć możliwość podjęcia nowych konsultacji. Mimo że niektóre z tych środków zdezaktualizowały się, podjęto decyzję, iż UE woli szukać możliwości podjęcia nowych konsultacji z Fidżi, zamiast jednostronnie modyfikować te środki. Szczególne znaczenie ma więc to, czy rząd tymczasowy zobowiąże się do podjęcia wewnętrznego dialogu politycznego z udziałem zainteresowanych stron oraz do elastycznego podejścia do terminów zawartych w harmonogramie. Chociaż stanowisko UE jest i zawsze będzie inspirowane zasadniczymi elementami umowy o partnerstwie AKP-UE, jak również jej najważniejszymi zasadami, w tym szczególnie zasadami dotyczącymi roli dialogu i wypełniania wzajemnych zobowiązań, należy podkreślić, że UE w żaden sposób nie przesądza ze swojej strony o wyniku przyszłych konsultacji.
      Jeżeli rezultatem nowych konsultacji będą istotne zobowiązania ze strony Fidżi, UE zobowiązuje się do dokonania wcześniejszego, pozytywnego przeglądu środków stosowanych wobec Fidżi. Jeżeli jednak sytuacja na Fidżi nie poprawi się, Fidżi będzie traciło dostęp do kolejnych funduszy na rzecz rozwoju. W szczególności ocena postępu w przywracaniu porządku konstytucyjnego stanowić będzie podstawowe kryterium dla UE przy podejmowaniu decyzji o środkach towarzyszących dla krajów objętych protokołem w sprawie cukru i decyzji w zakresie krajowego programu orientacyjnego dla Fidżi w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR).
      Dopóki nie rozpoczną się nowe konsultacje, UE zachęca Fidżi do kontynuowania i intensyfikacji dialogu politycznego.
      Właściwe środki są następujące:

                  —

                  pomoc humanitarna oraz bezpośrednie wsparcie dla społeczeństwa obywatelskiego mogą być kontynuowane,

                  —

                  toczące się lub przygotowywane działania w zakresie współpracy, zwłaszcza w ramach 8. i 9. EFR, mogą być kontynuowane,

                  —

                  działania w zakresie współpracy, które pomogą przywrócić rządy demokratyczne i poprawić zarządzanie, mogą być kontynuowane, z wyjątkiem wyjątkowych okoliczności,

                  —

                  realizacja środków towarzyszących reformie cukrowej na 2006 r. może być kontynuowana. Dnia 19 czerwca 2007 r. Fidżi podpisało na szczeblu technicznym umowę w sprawie finansowania. Zwraca się uwagę, że powyższa umowa w sprawie finansowania zawiera klauzulę zawieszającą,

                  —

                  prace przygotowawcze i ewentualne podpisanie wieloletniego orientacyjnego programu w sprawie środków towarzyszących reformie cukrowej na lata 2011–2013 mogą być kontynuowane,

                  —

                  sfinalizowanie, podpisanie na szczeblu technicznym oraz realizacja krajowego dokumentu strategicznego oraz krajowego programu orientacyjnego dotyczącego 10. EFR wraz z orientacyjną pulą środków finansowych, jak również ewentualny przydział rezerwy motywacyjnej, wynoszącej maksymalnie 25 % tej kwoty, zależeć będą od spełnienia zobowiązań podjętych w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka i rządów prawa; rząd tymczasowy utrzyma w mocy konstytucję, w pełni będzie przestrzegał niezależności sądownictwa i zniesie jak najszybciej zarządzenia w sprawie sytuacji nadzwyczajnej, ponownie wprowadzone w dniu 6 września 2007 r., wszystkie doniesienia dotyczące przypadków łamania praw człowieka będą badane lub rozpatrywane zgodnie z różnymi procedurami i na różnych forach na podstawie przepisów obowiązujących na wyspach Fidżi, rząd tymczasowy dołoży również wszelkich starań, aby zapobiec oświadczeniom służb bezpieczeństwa, wydawanym w celu zastraszania obywateli,

                  —

                  przydział środków na cukier na 2007 r. wynosi zero,

                  —

                  udostępnienie przydziału środków na cukier na 2008 r. zależało od przedstawienia dowodów potwierdzających, że trwają rzeczywiste i zgodne z harmonogramem przygotowania do przeprowadzenia wyborów, zgodnie z uzgodnionymi zobowiązaniami, głównie dotyczącymi spisu ludności, ponownego wyznaczenia granic okręgów wyborczych i reformy ordynacji wyborczej zgodnie z konstytucją, oraz że podjęte zostały działania mające zapewnić właściwe funkcjonowanie komisji wyborczej, w tym mianowanie inspektora ds. wyborów do dnia 30 września 2007 r. zgodnie z konstytucją Fidżi. W dniu 31 grudnia 2009 r. Fidżi utraciło prawo do przydziału środków na cukier na 2008 r.,

                  —

                  przydział środków na cukier na 2009 r. został anulowany w maju 2009 r., ponieważ rząd tymczasowy zdecydował o przełożeniu wyborów na wrzesień 2014 r.,

                  —

                  przydział środków na cukier na 2010 r. został anulowany przed dniem 1 maja 2010 r., ponieważ nie poczyniono postępów w zakresie przemian demokratycznych; jednak, biorąc pod uwagę krytyczną sytuację w sektorze cukru, część alokacji została przeznaczona na pomoc bezpośrednią dla populacji bezpośrednio zależnej od produkcji cukru w celu złagodzenia negatywnych skutków społecznych. Fundusze te są zarządzane centralnie przez delegację UE w Suwie i nie są dystrybuowane za pośrednictwem rządu,

                  —

                  dostępność orientacyjnie przyznanej kwoty w ramach wieloletniego programu na rzecz środków dodatkowych dla reformy sektora cukru na lata 2011–2013 jest uwarunkowana osiągnięciem zgody w procesie konsultacyjnym; w przypadku braku takiej zgody przyznanie środków z tej kwoty będzie rozważane jedynie w celu złagodzenia konsekwencji społecznych,

                  —

                  można rozważyć szczególne wsparcie na przygotowanie i realizację głównych zobowiązań, zwłaszcza w zakresie przygotowania lub przeprowadzenia wyborów,

                  —

                  uchwalone środki nie wpływają na współpracę regionalną ani na uczestnictwo Fidżi w tej współpracy,

                  —

                  współpraca z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym i Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości może być kontynuowana pod warunkiem terminowego wywiązywania się z podjętych zobowiązań.

            Wypełnienie zobowiązań będzie monitorowane zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku do niniejszego pisma dotyczącymi stałego dialogu, skutecznej współpracy z delegacjami dokonującymi oceny i monitoringu oraz sprawozdawczości.
      Ponadto UE oczekuje od Fidżi pełnej współpracy z Forum Wysp Pacyfiku w sprawie realizacji zaleceń przedstawionych przez grupę wybitnych osobistości, które zostały zatwierdzone przez ministrów spraw zagranicznych zgromadzonych w ramach Forum podczas posiedzenia w Vanuatu dnia 16 marca 2007 r.
      UE będzie nadal dokładnie śledzić sytuację na Fidżi. Na mocy art. 8 umowy z Kotonu prowadzony będzie pogłębiony dialog polityczny z władzami Fidżi, mający zagwarantować przestrzeganie praw człowieka, przywrócenie demokracji oraz przestrzeganie rządów prawa. Dialog trwać będzie tak długo, aż obie strony stwierdzą, iż pogłębiony charakter dialogu osiągnął zamierzony cel.
      UE zastrzega sobie prawo do dostosowania właściwych środków, jeżeli realizacja zobowiązań przez rząd tymczasowy będzie powolna, wstrzymana lub uchylona.
      UE podkreśla, iż przywileje, które przyznano Fidżi w ramach współpracy z UE, zależą od przestrzegania zasadniczych elementów umowy z Kotonu oraz wartości, o których mowa w instrumencie współpracy na rzecz rozwoju. Aby przekonać Unię o całkowitej gotowości do realizacji podjętych zobowiązań, rząd tymczasowy musi jak najszybciej osiągnąć znaczny postęp w realizacji uzgodnionych zobowiązań.
      Z poważaniem,
      Sporządzono w Brukseli

            W imieniu UE

         ZAŁĄCZNIK DO ZAŁĄCZNIKA

            ZOBOWIĄZANIA UZGODNIONE Z REPUBLIKĄ FIDŻI

         A.   Poszanowanie zasad demokratycznych

         Zobowiązanie nr 1
         W ciągu 24 miesięcy od dnia 1 marca 2007 r. odbędą się wolne i sprawiedliwe wybory parlamentarne, które zostaną poddane ocenie przeprowadzonej przez niezależnych obserwatorów wyznaczonych przez sekretariat Forum Wysp Pacyfiku. Proces przygotowywania i sposób przeprowadzenia wyborów będą wspólnie monitorowane, dostosowywane i korygowane w miarę potrzeb na podstawie wspólnie zaakceptowanych standardów. W związku z tym:

                     —

                     do dnia 30 czerwca 2007 r. rząd tymczasowy przyjmie harmonogram, wyznaczający daty ukończenia poszczególnych etapów przygotowania nowych wyborów parlamentarnych,

                     —

                     w harmonogramie zostanie określony termin przeprowadzenia spisu ludności, zmiany granic okręgów wyborczych i reformy systemu wyborczego,

                     —

                     wyznaczenie granic okręgów wyborczych i reforma systemu wyborczego zostaną przeprowadzone zgodnie z konstytucją Fidżi,

                     —

                     zostaną podjęte działania w celu zagwarantowania funkcjonowania komisji wyborczej, w tym mianowanie inspektora ds. wyborów do dnia 30 września 2007 r. zgodnie z konstytucją Fidżi,

                     —

                     mianowanie wiceprezydenta odbędzie się zgodnie z konstytucją Fidżi.

               Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy, podejmując ważne inicjatywy prawne, podatkowe i inne oraz wprowadzając zmiany, weźmie pod uwagę wyniki konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim oraz innymi zainteresowanymi stronami.
         B.   Rządy prawa

         Zobowiązanie nr 1
         Rząd tymczasowy dołoży wszelkich starań, aby uniemożliwić składanie przez służby bezpieczeństwa oświadczeń mających na celu zastraszanie.
         Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy będzie przestrzegał konstytucji z 1997 r. oraz zagwarantuje możliwość normalnego i niezależnego funkcjonowania organów konstytucyjnych, takich jak: Komisja Fidżi ds. Praw Człowieka, Komisja ds. Służby Publicznej, Komisja ds. Biur Konstytucyjnych. Zachowana zostanie w zasadniczym stopniu niezależność i możliwość funkcjonowania Wielkiej Rady Wodzów.
         Zobowiązanie nr 3
         Niezależność sądów będzie w pełni poszanowana, tak aby mogły one swobodnie pracować, a ich orzeczenia były przestrzegane przez wszystkie strony, w szczególności:

                     —

                     rząd tymczasowy zobowiązuje się do dnia 15 lipca 2007 r. powołać trybunał, o którym mowa w art. 138 ust. 3 konstytucji,

                     —

                     każda nominacja lub odwołanie sędziego będą odtąd przeprowadzane przy pełnym poszanowaniu postanowień konstytucji i zasad proceduralnych,

                     —

                     nie będą miały miejsca w jakiejkolwiek formie przypadki ingerencji wojska, policji ani rządu tymczasowego w funkcjonowanie sądów, a prawnicy będą w pełni szanowani.

               Zobowiązanie nr 4
         Wszystkie postępowania karne dotyczące korupcji będą prowadzone poprzez właściwe organy sądowe, a inne instytucje, które mogą zostać powołane do badania rzekomych przypadków korupcji, będą działały w zakresie wyznaczonym w konstytucji.
         C.   Prawa człowieka i podstawowe wolności

         Zobowiązanie nr 1
         Rząd tymczasowy podejmie wszelkie niezbędne działania, aby dopilnować, że wszystkie doniesienia o przypadkach łamania praw człowieka są badane lub rozpatrywane zgodnie z różnymi procedurami i na różnych forach na podstawie przepisów obowiązujących na wyspach Fidżi.
         Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy zniesie zarządzenia w sprawie sytuacji nadzwyczajnej w maju 2007 r., pod warunkiem że nie dojdzie do przypadków zagrożenia bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego i bezpieczeństwa.
         Zobowiązanie nr 3
         Rząd tymczasowy jest zobowiązany umożliwić Komisji Fidżi ds. Praw Człowieka funkcjonowanie w pełni niezależne i zgodne z konstytucją.
         Zobowiązanie nr 4
         Wolność słowa i wolność mediów we wszystkich formach będą w pełni szanowane, zgodnie z postanowieniami konstytucji.
         D.   Zobowiązania dotyczące dalszego rozwoju sytuacji

         Zobowiązanie nr 1
         Rząd tymczasowy zobowiązuje się prowadzić stały dialog umożliwiający sprawdzenie, czy ma miejsce dalszy postęp oraz przyznaje władzom/przedstawicielom UE i Komisji Europejskiej pełen dostęp do informacji dotyczących wszelkich kwestii związanych z prawami człowieka, pokojowym przywróceniem demokracji i rządów prawa na Fidżi.
         Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy będzie w pełni współpracował z delegacjami, które UE może wysłać na Fidżi w celu oceny i monitorowania postępów.
         Zobowiązanie nr 3
         Począwszy od dnia 30 czerwca 2007 r., co trzy miesiące rząd tymczasowy będzie wysyłał sprawozdania dotyczące postępów w przestrzeganiu zasadniczych elementów określonych w umowie z Kotonu oraz realizacji niniejszych zobowiązań.
         Niniejszym odnotowuje się, że niektóre problemy można skutecznie rozwiązać jedynie poprzez pragmatyczne podejście, które uwzględnia obecną sytuację i koncentruje się na przyszłości.


title: 2008/363/WE: Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2008 r. przedłużająca decyzję 2005/321/WE dotyczącą zakończenia procedury konsultacyjnej z Republiką Gwinei na mocy art. 96 umowy z Kotonu

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/29

      DECYZJA RADY

   z dnia 14 kwietnia 2008 r.
   przedłużająca decyzję 2005/321/WE dotyczącą zakończenia procedury konsultacyjnej z Republiką Gwinei na mocy art. 96 umowy z Kotonu
   (2008/363/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) ze zmianami wprowadzonymi w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (2), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o Partnerstwie AKP–WE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2005/321/WE (4) przewiduje okres 36 miesięcy, począwszy od daty jej przyjęcia na monitorowanie realizacji właściwych środków, i powinna wygasnąć dnia 14 kwietnia 2008 r.

               (2)

               Pod koniec okresu monitorowania liczne zobowiązania zostały zrealizowane, zostały także podjęte konkretne działania zmierzające do realizacji najistotniejszych z pozostałych spośród nich. Niemniej jednak wiele istotnych środków dotyczących zasadniczych elementów umowy z Kotonu powinno jeszcze zostać wdrożonych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Okres obowiązywania decyzji 2005/321/WE zostaje przedłużony o 12 miesięcy. Decyzja ta jest poddawana przeglądowi co sześć miesięcy.
   List do premiera Republiki Gwinei jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Środki wprowadzone decyzją 2005/321/WE w ramach właściwych środków, o których mowa w art. 96 ust. 2 lit. c) umowy z Kotonu, pozostają bez zmian.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja wygasa dnia 14 kwietnia 2009 r.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 14 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.

      (4)  Dz.U. L 104 z 23.4.2005, s. 33.

      ZAŁĄCZNIK
      Do wiadomości premiera, szefa rządu Republiki Gwinei
      Szanowny Panie Premierze,
      Unia Europejska przywiązuje dużą wagę do postanowień art. 9 umowy z Kotonu. Poszanowanie praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa, na których opiera się partnerstwo AKP-UE, stanowią zasadnicze elementy tej umowy, a zatem również podstawę naszych stosunków.
      W 2004 r. Unia Europejska uznała, iż sytuacja polityczna w Gwinei stanowi naruszenie tych zasadniczych elementów i w lipcu 2004 r. przystąpiła do konsultacji na mocy art. 96 umowy. Wnioski przyjęte na zakończenie tych konsultacji zostały przekazane szefowi rządu w poprzednim piśmie z dnia 14 kwietnia 2005 r.
      Właściwe środki przewidują 36-miesięczny okres monitorowania, którego koniec przypada na dzień 14 kwietnia 2008 r. Okres ten był okazją do pogłębionego dialogu politycznego, którego wyrazem były m.in. cztery misje obserwacyjne w maju 2005 r., lutym 2006 r., maju 2007 r. i marcu 2008 r., prowadzone wspólnie przez Radę i Komisję, oraz wizyta komisarza Louisa Michela w październiku 2006 r. Pod koniec grudnia 2006 r., mając na uwadze zrealizowane postępy, Unia Europejska zdecydowała o przyznaniu Republice Gwinei transzy A dziewiątego EFR, w wysokości 85,8 mln EUR.
      Ostatnia misja obserwacyjna mogła potwierdzić, że kierunek działań podejmowanych przez władze Republiki Gwinei jest zasadniczo właściwy, w szczególności na poziomie procesu elektoralnego, silnie popieranego przez Unię Europejską, jak również w dziedzinie polityki makroekonomicznej. Niemniej jednak jedno z głównych zobowiązań rządu gwinejskiego – organizacja wyborów parlamentarnych, w tym wyznaczenie ich daty, nie zostało jeszcze zrealizowane. Obecne tempo działań pozwala mieć nadzieję, iż w ciągu następnych 12 miesięcy zobowiązania te zostaną rzeczywiście zrealizowane.
      Świadoma pozytywnego rozwoju sytuacji w Republice Gwinei i mając na względzie wszelkie działania, jakie należy jeszcze podjąć, Unia Europejska zdecydowała o przedłużeniu do 48 miesięcy okresu monitorowania określonego w decyzji z dnia 14 kwietnia 2005 r., w celu umożliwienia władzom gwinejskim wywiązania się ze wszystkich podjętych zobowiązań. Ta decyzja może zostać zweryfikowana w każdym momencie, w zależności od rozwoju sytuacji.
      W związku z tym właściwe środki, określone w naszym poprzednim piśmie z dnia 14 kwietnia 2005 r., nadal mają zastosowanie.
      Z wyrazami szacunku,

         Sporządzono w Brukseli, dnia

               W imieniu Komisji

               W imieniu Rady