title: 2014/285/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUTM Mali/2/2014 z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w misję wojskową Unii Europejskiej mającą na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali)

text:
               17.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 147/70

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUTM MALI/2/2014
   z dnia 13 maja 2014 r.
   w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w misję wojskową Unii Europejskiej mającą na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali)

      (2014/285/WPZiB)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/34/WPZiB z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) (1), a w szczególności jej art. 8 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji 2013/34/WPZiB, Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptowania proponowanych wkładów państw trzecich.

               (2)

               Zgodnie z zaleceniem dowódcy misji UE dotyczącym wkładów Gruzji, Republiki Mołdawii i Czarnogóry oraz z radą Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej wkłady te powinny zostać zaakceptowane.

               (3)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Wkłady Gruzji, Republiki Mołdawii i Czarnogóry w misję wojskową Unii Europejskiej mającą na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) zostają zaakceptowane i uznane za znaczne.
   2.   Gruzja, Republika Mołdawii i Czarnogóra są zwolnione z wkładów finansowych do budżetu EUTM Mali.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

            Przewodniczący

         W. STEVENS

      (1)  Dz.U. L 14 z 18.1.2013, s. 19.


title: Decyzja Rady z dnia 6 grudnia 2001 r w sprawie ochrony euro przed fałszowaniem

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0887

Dziennik Urzędowy L 329 , 14/12/2001 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 6 grudnia 2001 rw sprawie ochrony euro przed fałszowaniem(2001/887/WSiSW)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 i art. 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. dotyczące wprowadzenia EUR [3] ustanawia zasadę, że waluty denominowane w EUR zostaną wprowadzone do obiegu z dniem 1 stycznia 2002 r. oraz zobowiązuje uczestniczące Państwa Członkowskie do zapewnienia odpowiednich sankcji za fałszowanie i podrabianie banknotów oraz monet EUR.(2) Środki ochrony EUR wprowadzone w poprzednich regulacjach prawnych powinny zostać uzupełnione oraz wzmocnione przepisami zapewniającymi ścisłą współpracę między właściwymi władzami Państw Członkowskich, Europejskim Bankiem Centralnym, krajowymi bankami centralnymi, Europolem oraz Eurojust w celu powstrzymywania przestępczości dotyczącej fałszowania EUR.(3) W dniu 29 maja 2000 r. Rada przyjęła decyzję ramową 2000/383/WSiSW w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje za fałszowanie w związku z wprowadzeniem EUR [4].(4) W dniu 28 czerwca 2001 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 ustanawiające środki niezbędne dla ochrony EUR przed fałszowaniem [5] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1339/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. rozszerzające działanie rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 ustanawiającego środki niezbędne dla ochrony EUR przed fałszowaniem na Państwa Członkowskie, które nie przyjęły EUR jako swojej jedynej waluty [6],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1DefinicjeDla celów niniejszej decyzji:a) "fałszowane banknoty" oraz "fałszowane monety" oznaczają banknoty oraz monety określone w ten sposób przez art. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1338/2001;b) "fałszowanie EUR oraz przestępstwa związane z fałszowaniem EUR" oznaczają działanie w odniesieniu do EUR, opisane w art. 3 — 5 decyzji ramowej Rady 2000/383/WSiSW;c) "właściwe władze" oznaczają władze wyznaczone przez Państwa Członkowskie do centralnego gromadzenia informacji, w szczególności krajowe urzędy centralne, oraz do wykrywania, ścigania lub karania za fałszerstwo oraz przestępstwa związane z fałszowaniem EUR;d) "Konwencja Genewska" oznacza Międzynarodową Konwencję o Zwalczaniu Fałszowania Pieniędzy, podpisaną 20 kwietnia 1929 r. w Genewie i jej Protokół;e) "Konwencja w sprawie ustanowienia Europolu" oznacza Konwencję z 26 lipca 1995 r. w sprawie utworzenia Biura Policji Europejskiej [7].Artykuł 2Fachowe analizy banknotów i monetPaństwa Członkowskie zapewnią, aby w kontekście prowadzonych dochodzeń w sprawie fałszowania EUR i przestępstw odnoszących się do fałszowania EUR:a) przeprowadzane były niezbędne fachowe analizy podejrzanych sfałszowanych banknotów przez Krajowe Centrum Analiz (KCA) wyznaczone lub utworzone na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1338/2001; orazb) przeprowadzane były niezbędne fachowe analizy podejrzanych sfałszowanych monet przez Krajowe Centrum Analiz Monet (KCAM) wyznaczone lub utworzone na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1338/2001.Artykuł 3Przekazywanie wyników fachowych analizPaństwa Członkowskie zapewniąją, aby wyniki analiz prowadzonych przez KCA oraz KCAM na mocy art. 2 były przekazywane do Europolu, zgodnie z Konwencją w sprawie ustanowienia Europolu.Artykuł 4Zobowiązanie do przekazywania informacji1. Państwa Członkowskie zapewniąją, aby krajowe urzędy centralne, o których mowa w art. 12 Konwencji Genewskiej, przekazywały Europolowi, zgodnie z Konwencją w sprawie ustanowienia Europolu, scentralizowane informacje o dochodzeniach w sprawie fałszowania EUR i przestępstw odnoszących się do fałszerstwa EUR, w tym informacje uzyskane od państw trzecich. Państwa Członkowskie oraz Europol podejmują współpracę w celu określenia, jakie informacje muszą być przekazywane. Informacje powinny zawierać co najmniej dane szczegółowe zaangażowanych osób, dane szczegółowe o przestępstwach, warunki w jakich odkryto popełnienie tych przestępstw, kontekst schwytania oraz powiązania z innymi sprawami.2. Właściwe władze Państw Członkowskich korzystają w odpowiednim przypadku w trakcie dochodzeń w sprawie fałszowania EUR i przestępstw odnoszących się do fałszowania EUR z możliwości oferowanych przez Tymczasową Jednostkę Współpracy Sądowniczej, a następnie z ułatwień współpracy oferowanych przez Eurojust po jego założeniu, stosownie do postanowień instrumentów ustanawiających Tymczasową Jednostkę Współpracy Sądowniczej oraz Eurojust.Artykuł 5Wejście w życieDecyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2001 r.W imieniu RadyM. VerwilghenPrzewodniczący[1] Dz.U. C 75 z 7.3.2001, str. 1.[2] Opinia dostarczona w dniu 23 października 2001 r. (dotychczas niepublikowana Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 139 z 11.5.1998, str. 1.[4] Dz.U. L 140 z 14.6.2000, str. 1.[5] Dz.U. L 181 z 4.7.2001, str. 6.[6] Dz.U. L 181 z 4.7.2001, str. 11.[7] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 2. Konwencja zmieniona ostatnio Protokołem z dnia 30 listopada 2000 r. (Dz.U. C 358 z 13.12.2000, str. 2).--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 13 lutego 2013 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy na nową kadencję

text:
               15.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 43/24

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 lutego 2013 r.
   w sprawie mianowania członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy na nową kadencję
   2013/C 43/08
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Komisji 95/319/WE z dnia 12 lipca 1995 r. ustanawiającą Komitet Starszych Inspektorów Pracy (1), w szczególności jej art. 5,
   uwzględniając listę nominowanych osób przedłożoną przez państwa członkowskie,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 5 ust. 1 decyzji 95/319/WE stanowi, że w skład Komitetu wchodzi jeden pełnoprawny członek z każdego państwa członkowskiego oraz że dla każdego pełnoprawnego członka istnieje możliwość wyznaczenia zastępcy.

               (2)

               Artykuł 5 ust. 2 tej decyzji stanowi, że pełnoprawni członkowie Komitetu oraz ich zastępcy mianowani są przez Komisję na wniosek państwa członkowskiego.

               (3)

               Artykuł 5 ust. 3 tej decyzji stanowi, że kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna.

               (4)

               Poprzednia kadencja Komitetu zakończyła się dnia 31 grudnia 2012 r.

               (5)

               W związku z tym Komisja musi mianować członków Komitetu na okres trzech lat na podstawie propozycji przedłożonych przez państwa członkowskie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Osoby wymienione w załączniku do niniejszej decyzji są mianowane na pełnoprawnych członków Komitetu Starszych Inspektorów Pracy oraz ich zastępców na okres trzech lat od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.
   2.   Lista członków Komitetu publikowana jest w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 lutego 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 188 z 9.8.1995, s. 11.

      ZAŁĄCZNIK

                  Państwo członkowskie

                  Członek pełnoprawny

                  Zastępca

                  Belgia

                  Paul TOUSSEYN

                  Michel ASEGLIO

                  Bułgaria

                  Rumiana MICHAJŁOWA

                  Irena DIMITROWA

                  Republika Czeska

                  Rudolf HAHN

                  Jaromír ELBEL

                  Dania

                  Jens JENSEN

                  Annemarie KNUDSEN

                  Niemcy

                  Kai SCHÄFER

                  Ernst-Friedrich PERNACK

                  Estonia

                  Herko SUNTS

                  Rein REISBERG

                  Irlandia

                  Brian HIGGISSON

                  Martin O'HALLORAN

                  Grecja

                  Aleksandros KARAGEORGIOU

                  Nikolaos SARAFOPOULOS

                  Hiszpania

                  José Ignacio SACRISTÁN ENCISO

                  Graciela DE ANDRÉS NOVO

                  Francja

                  Yves CALVEZ

                  Jessy PRETTO

                  Włochy

                  Paolo PENNESI

                  Mariano MARTONE

                  Cypr

                  Anastasios YIANNAKI

                  Aristodemos ECONOMIDES

                  Łotwa

                  Renārs LUSIS

                  Linda MATISĀNE

                  Litwa

                  Vilius MAČIULAITIS

                  Gintaras CEPAS

                  Luksemburg

                  Paul WEBER

                  Robert HUBERTY

                  Węgry

                  Róbert KOMÁROMI

                  Katalin BALOGH

                  Malta

                  Mark GAUCI

                  Vincent ATTARD

                  Niderlandy

                  Jan VAN DEN BOS

                  M.A. ZUURBIER (Marga)

                  Austria

                  Gertrud BREINDL

                  Josef KERSCHHAGL

                  Polska

                  Iwona HICKIEWICZ

                  Małgorzata KWIATKOWSKA

                  Portugalia

                  José Luís FORTE

                  Cristina Maria GONÇALVES RODRIGUES

                  Rumunia

                  Ciprian Giorgian DRAGOMIR

                  Flavia Iustina BOSNARI

                  Słowenia

                  Franc RANČIGAJ

                  Slavko KRIŠTOFELC

                  Słowacja

                  Andrej GMITTER

                  Bartolomej DOROV

                  Finlandia

                  Leo SUOMAA

                  Markku MARJAMÄKI

                  Szwecja

                  Mikael SJÖBERG

                  Bernt NILSSON

                  Zjednoczone Królestwo

                  David ASHTON

                  Kevin MYERS


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1921 z dnia 16 października 2017 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM–UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z utworzeniem listy arbitrów

text:
               20.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 271/38

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1921
   z dnia 16 października 2017 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnej Radzie CARIFORUM–UE ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z utworzeniem listy arbitrów
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowę o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „Umową”) podpisano dnia 15 października 2008 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 29 grudnia 2008 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 221 Umowy utworzona powinna zostać lista 15 osób posiadających specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego, które są gotowe pełnić rolę arbitrów. Jest to niezbędne, by wdrożyć przepisy Umowy dotyczące rozstrzygania sporów.

               (3)

               W dniu 17 listopada 2017 r. podczas czwartego posiedzenia Wspólnej Rady CARIFORUM–UE (zwanej dalej „Wspólną Radą”) ma zostać przyjęta decyzja w sprawie utworzenia takiej listy.

               (4)

               We Wspólnej Radzie Unia ma być reprezentowana przez Komisję zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Państwa członkowskie mają popierać stanowisko Unii zgodnie z art. 4 ust. 3 TUE.

               (5)

               Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnej Rady.

               (6)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnej Rady powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnej Rady CARIFORUM–UE podczas jej czwartego posiedzenia w dniu 17 listopada 2017 r. w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów opiera się na projekcie decyzji Wspólnej Rady CARIFORUM–UE dołączonej do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i państw członkowskich.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 października 2017 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 289 z 30.10.2008, s. 3.

      PROJEKT
      DECYZJA NR …/2017 WSPÓLNEJ RADY CARIFORUM–UE
      ustanowionej na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
      z dnia …
      w sprawie utworzenia listy arbitrów
      WSPÓLNA RADA CARIFORUM–UE,
      uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”), w szczególności jej art. 221 ust. 1,
      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Lista piętnastu arbitrów przewidziana w art. 221 ust. 1 załączona do niniejszej decyzji zostaje przyjęta przez Strony.
      Artykuł 2
      Komitet CARIFORUM–UE ds. Handlu i Rozwoju może zmienić listę arbitrów załączoną do niniejszej decyzji.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r.

         Sporządzono w …

               W imieniu państw CARIFORUM

               W imieniu strony UE

      ZAŁĄCZNIK
      Lista arbitrów, o której mowa w art. 221 ust. 1 Umowy
      Arbitrzy wybrani przez państwa CARIFORUM:

                  Tracy BENN-ROBERTS – Antigua i Barbuda

                  Nicole FOSTER – Barbados

                  Bertha COOPER – ROSSEAU – Bahamy

                  Michelle A. BROWN – Jamajka

                  Fabiola MEDINA GARNES – Republika Dominikańska

            Arbitrzy wybrani przez UE:

                  Jacques BOURGEOIS – Belgia

                  Claus – Dieter EHLERMANN – Niemcy

                  Pieter Jan KUIJPER – Niderlandy

                  Giorgio SACERDOTI – Włochy

                  an Ramon TORRENT – Hiszpania

            Arbitrzy wybrani wspólnie przez strony:

                  Frederick ABBOTT – Stany Zjednoczone Ameryki

                  James BACCHUS – Stany Zjednoczone Ameryki

                  Armand DE MESTRAL – Kanada

                  Claudia OROZCO – Kolumbia

                  Helge SELAND – Norwegia


title: 2006/657/WE: Decyzja Komisji z dnia 29 września 2006 r. powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym środki przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Bułgarii w okresie przedakcesyjnym

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 271/81

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 29 września 2006 r.
   powierzająca zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym środki przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Bułgarii w okresie przedakcesyjnym
   (2006/657/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/1989 (1), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym (2), w szczególności jego art. 4 ust. 5 i 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Specjalny Program Akcesyjny na rzecz Rozwoju Rolnictwa i Obszarów Wiejskich dla Republiki Bułgarii (zwany dalej „programem Sapard”) zatwierdzono decyzją Komisji z dnia 20 października 2000 r. (3) i zmieniono decyzją Komisji z dnia 5 lipca 2006 r. zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999.

               (2)

               Dnia 18 grudnia 2000 r. rząd Republiki Bułgarii i Komisja, działająca w imieniu Wspólnoty Europejskiej, podpisali dnia 18 grudnia 2000 r. wieloletnią umowę finansową ustanawiającą techniczne, prawne i administracyjne ramy dla realizacji programu Sapard, ostatnio zmienioną rocznymi umowami finansowymi na lata 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 i 2005, podpisanymi odpowiednio w dniu 12 lutego 2001 r., 19 lutego 2002 r., 4 kwietnia 2003 r., 23 lipca 2003 r., 14 kwietnia 2005 r. i 11 stycznia 2006 r.

               (3)

               Właściwy organ Republiki Bułgarii powołał agencję Sapard w celu wdrożenia niektórych środków określonych w programie Sapard. W Ministerstwie Finansów powołano Dyrekcję Funduszu Krajowego zajmującą się realizacją zadań finansowych w ramach wdrażania programu Sapard.

               (4)

               Na podstawie indywidualnej analizy krajowej i sektorowej zdolności zarządzania programem/projektem oraz analizie procedur i struktur kontroli finansowej dotyczącej finansów publicznych, jak przewidziano w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999, Komisja przyjęła decyzję 2001/380/WE z dnia 14 maja 2001 r. (4) i decyzję 2003/614/WE z dnia 14 sierpnia 2003 r. (5) powierzającą zarządzanie środkami pomocowymi agencjom wdrażającym działania przedakcesyjne w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w Republice Bułgarii w okresie przedakcesyjnym w odniesieniu do niektórych środków przewidzianych w programie Sapard.

               (5)

               Komisja dokonała dalszej analizy zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 w odniesieniu do środka 1.3 „Rozwój ekologicznych praktyk i działań rolniczych”, zgodnie z programem Sapard. Komisja jest zdania, że także w odniesieniu do tego środka, Republika Bułgarii spełnia przepisy art. 4–6 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiającego zasady finansowe dotyczące stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym (6) oraz minimalne warunki wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.

               (6)

               Należy zatem uchylić wymóg uprzedniego zatwierdzenia określonego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 i powierzyć zarządzanie pomocą w sposób zdecentralizowany Państwowemu Funduszowi Rolnictwa i Ministerstwu Finansów, Dyrekcji Funduszu Krajowego w Republice Bułgarii.

               (7)

               Jednak z uwagi na fakt, że weryfikacje przeprowadzone przez Komisję w zakresie środka 1.3 opierają się na systemie, który jeszcze nie w pełni funkcjonuje w odniesieniu do wszystkich właściwych elementów, zarządzanie programem Sapard należy tymczasowo powierzyć Państwowemu Funduszowi Rolnictwa oraz Dyrekcji Funduszu Krajowego w ramach Ministerstwa Finansów, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000.

               (8)

               Zasady kwalifikacji wydatków są określone w programie Sapard.

               (9)

               Pełne powierzenie zarządzania programem Sapard jest przewidziane dopiero po przeprowadzeniu dalszych weryfikacji mających na celu zagwarantowanie, że system funkcjonuje prawidłowo oraz po wdrożeniu wszelkich wydanych przez Komisję zaleceń odnoszących się do powierzenia zarządzania środkami pomocowymi Państwowemu Funduszowi Rolnictwa oraz Dyrekcji Funduszu Krajowego w ramach Ministerstwa Finansów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym uchyla się wymóg uprzedniego zatwierdzenia przez Komisję wyboru projektów i zawierania przez Republikę Bułgarii umów w odniesieniu do środka 1.3 „Rozwój ekologicznych praktyk i działań rolniczych”, określony w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
   Artykuł 2
   Zarządzanie programem Sapard przyznaje się tymczasowo:

               1)

               Państwowemu Funduszowi Rolnictwa (agencji Sapard) mieszczącemu się pod adresem 136 Tzar Boris III Boulevard, 1618 Sofia, Bułgaria, w odniesieniu do wdrażania środka 1.3 Sapard określonego w programie na rzecz rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich, który zatwierdzono decyzją Komisji z dnia 20 października 2000 r.; oraz

               2)

               Dyrekcji Funduszu Krajowego w Ministerstwie Finansów, mieszczącej się pod adresem 102 Rakovski Street, 1040 Sofia, Bułgaria, w odniesieniu do zadań finansowych, które będzie realizował w ramach wdrażania środka 1.3 programu Sapard dla Republiki Bułgarii.

         Artykuł 3
   Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji przyznających pomoc poszczególnym beneficjentom w ramach programu Sapard, zastosowanie mają zasady kwalifikacji wydatków określone w programie Sapard.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 września 2006 r.

            W imieniu Komisji

         Mariann FISCHER BOEL

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 68.

      (2)  Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 87. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2112/2005 (Dz.U. L 344 z 27.12.2005, str. 23).

      (3)  C(2000) 3058 wersja ostateczna.

      (4)  Dz.U. L 102 z 18.4.2002, str. 32.

      (5)  Dz.U. L 213 z 23.8.2003, str. 10.

      (6)  Dz.U. L 253 z 7.10.2000, str. 5. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1052/2006 (Dz.U. L 189 z 12.7.2006, str. 3).


title: 2008/726/WE: Decyzja Rady z dnia 15 września 2008 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów z Włoch

text:
               16.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 247/24

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 września 2008 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów z Włoch
   (2008/726/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana Francesca SCOMY,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Członkiem Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., zostaje mianowany:
   Pan Francesco MUSOTTO, Deputato dell’Assemblea Regionale Siciliana.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 września 2008 r.

            W imieniu Rady

         B. KOUCHNER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Rady 2013/383/WPZiB z dnia 15 lipca 2013 r. zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej przy Unii Afrykańskiej

text:
               16.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 193/25

         DECYZJA RADY 2013/383/WPZiB
   z dnia 15 lipca 2013 r.
   zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej przy Unii Afrykańskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 20 października 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/697/WPZiB (1) w sprawie mianowania Gary’ego QUINCE’A Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) przy Unii Afrykańskiej (UA). Mandat SPUE wygasa w dniu 30 czerwca 2013 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na ostateczny okres 12 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Gary’ego QUINCE’A jako SPUE przy UA zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 czerwca 2014 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Podstawą mandatu SPUE są wszechstronne cele polityki UE wspierające wysiłki Afryki na rzecz budowy pokojowej, demokratycznej i dostatniej przyszłości, określone we wspólnej strategii Afryka–UE. Cele te obejmują:

               a)

               ożywienie dialogu politycznego UE i szersze stosunki z UA;

               b)

               wzmocnienie partnerstwa UE–UA we wszystkich obszarach przedstawionych we wspólnej strategii Afryka–UE, co przyczyni się do rozwoju i wdrożenia wspólnej strategii Afryka–UE we współpracy partnerskiej z UA, z poszanowaniem zasady odpowiedzialności Afryki za własny rozwój, przy ściślejszej współpracy z przedstawicielami Afryki na forach wielostronnych i w koordynacji z partnerami wielostronnymi;

               c)

               współpracę z UA oraz udzielanie jej wsparcia poprzez pomoc w rozwoju instytucjonalnym i wzmacnianie stosunków między instytucjami UE a instytucjami UA – w tym poprzez pomoc rozwojową, co ma służyć propagowaniu:

                           —

                           pokoju i bezpieczeństwa: przez przewidywanie konfliktów, zapobieganie im, zarządzanie nimi, prowadzenie mediacji w ich sprawie i ich rozwiązywanie, wspieranie wysiłków na rzecz pokoju i stabilności, wspieranie odbudowy pokonfliktowej,

                           —

                           praw człowieka i dobrych rządów: przez promowanie i ochronę praw człowieka; działania na rzecz podstawowych wolności i poszanowania praworządności; wspieranie – w drodze dialogu politycznego oraz przez pomoc finansową i techniczną – wysiłków Afryki zmierzających do monitorowania i ulepszania dobrych rządów; wspieranie rozwoju demokracji uczestniczącej i zwiększenia odpowiedzialności; wspieranie walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną oraz dalsze propagowanie wysiłków zmierzających do rozwiązania wszystkich problemów związanych z kwestią dzieci w konfliktach zbrojnych,

                           —

                           trwałego wzrostu gospodarczego, integracji regionalnej i handlu regionalnego: przez wspieranie wysiłków na rzecz zapewnienia łączności i ułatwienia dostępu ludności do wody i urządzeń sanitarnych, energii i technologii informacyjnych; promowanie stabilnych, skutecznych i zharmonizowanych ram prawnych dla przedsiębiorstw; pomoc w zintegrowaniu Afryki ze światowym systemem handlu, pomoc krajom afrykańskim w przestrzeganiu zasad i spełnianiu standardów UE; wspieranie Afryki w procesie przeciwdziałania skutkom zmiany klimatu,

                           —

                           inwestowania w ludzi: przez wspieranie wysiłków w kwestiach równości płci, zdrowia, bezpieczeństwa żywnościowego i edukacji; promowanie programów wymiany, sieci uczelni wyższych i centrów doskonałości; zajęcie się pierwotnymi przyczynami migracji.

         Ponadto SPUE odgrywa kluczową rolę we wdrażaniu wspólnej strategii Afryka–UE, której celem jest rozwinięcie i umocnienie partnerstwa strategicznego Afryki i UE.
   Artykuł 3
   Mandat
   Aby można było zrealizować te aspekty celów, o których mowa w art. 2, które związane są ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB)/wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), mandat SPUE obejmuje:

               a)

               umocnienie ogólnego wpływu UE na prowadzony w Addis Abebie dialog z UA i jej Komisją, jak również koordynacji tego dialogu, który obejmuje cały zakres kwestii związanych z WPZiB/WPBiO w ramach stosunków UE–UA, w szczególności partnerstwo dla pokoju i bezpieczeństwa oraz wsparcie umożliwiające wdrożenie afrykańskiej architektury pokoju i bezpieczeństwa;

               b)

               zapewnienie odpowiedniego poziomu przedstawicielstwa politycznego, odzwierciedlającego znaczenie UE jako politycznego, finansowego i instytucjonalnego partnera UA oraz zasadniczą zmianę charakteru tego partnerstwa, wynikającą z coraz większej wagi politycznej UA na arenie światowej;

               c)

               reprezentowanie, o ile Rada tak zadecyduje, stanowisk i polityk UE w sytuacjach kryzysowych, w których UA odgrywa zasadniczą rolę i w odniesieniu do których nie został mianowany SPUE;

               d)

               pomoc w osiąganiu większej spójności, konsekwencji i koordynacji polityk i działań UE wobec UA oraz wkład we wzmocnienie koordynacji poszerzonej grupy partnerów oraz jej stosunków z UA;

               e)

               wkład w realizację dotyczącej UA polityki UE w dziedzinie praw człowieka, przy współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, w tym we wdrażanie wytycznych UE dotyczących praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także wytycznych UE w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i dziewcząt oraz zwalczania wszystkich form dyskryminacji kobiet i dziewcząt, jak również w realizację unijnej polityki dotyczącej kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz plan działań UE mający na celu śledzenie decyzji Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości;

               f)

               dokładne śledzenie wszystkich istotnych wydarzeń na szczeblu UA i składanie odnośnych sprawozdań;

               g)

               utrzymywanie bliskich kontaktów z Komisją UA, innymi organami UA, misjami afrykańskich organizacji subregionalnych przy UA i misjami państw członkowskich UA przy UA;

               h)

               ułatwianie stosunków i współpracy między UA a afrykańskimi organizacjami subregionalnymi, zwłaszcza w obszarach, w których UE zapewnia wsparcie;

               i)

               zapewnianie, na wniosek, doradztwa i pomocy UA w obszarach określonych we wspólnej strategii Afryka–UE;

               j)

               zapewnianie, na wniosek, doradztwa i pomocy w budowie zdolności UA w zakresie zarządzania kryzysowego;

               k)

               koordynowanie i wspieranie działań tych SPUE, których mandaty dotyczą państw członkowskich oraz regionów UA, oparte na jasnym podziale zadań; oraz

               l)

               utrzymywanie bliskich kontaktów i promowanie koordynacji z kluczowymi partnerami międzynarodowymi UA obecnymi w Addis Abebie, zwłaszcza z Organizacją Narodów Zjednoczonych, ale również z podmiotami niepaństwowymi, w odniesieniu do całego zakresu kwestii dotyczących WPZiB/WPBiO objętych partnerstwem UE–UA.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania realizowane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej odpowiednich działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. wynosi 585 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych zgodnie z wymogami mandatu. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i personelu SPUE ustala się, stosownie do przypadku, ze stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza dostosowany do potrzeb misji plan bezpieczeństwa, oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu na obszar misji i w jego obrębie oraz kontrolowanie zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze prowadzenia misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru prowadzenia misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz dostarcza Radzie, Komisji i WP pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń i sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i efektywności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również – w stosownych przypadkach – z działaniami innych SPUE aktywnych w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefami delegatur Unii i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Pomoc w zakresie roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają pomocy przy dostarczaniu informacji w związku z roszczeniami i zobowiązaniami wynikającymi z mandatów poprzednich SPUE w UA oraz zapewniają w tym celu pomoc administracyjną i dostęp do odpowiednich akt.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do końca grudnia 2013 r. SPUE przedstawi Radzie, Komisji i WP sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         V. JUKNA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 276 z 21.10.2011, s. 46.

      (2)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.


title: 2006/839/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie zamknięcia ksiąg rachunkowych Eurojustu za rok budżetowy 2004

text:
               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/113

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg rachunkowych Eurojustu za rok budżetowy 2004
   (2006/839/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Eurojustu na rok finansowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Eurojustu za rok budżetowy 2004 wraz z odpowiedziami Eurojustu (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 marca 2006 r. (5972/2006 – C6-0093/2006),

               —

               uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276, oraz Traktat UE, w szczególności jego art. 41,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności art. 185 tego rozporządzenia,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (4), w szczególności art. 36 tej decyzji,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności art. 94 tego rozporządzenia,

               —

               uwzględniając art. 71 Regulaminu oraz załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0092/2006),

               1.

               odnotowuje następujące dane figurujące w sprawozdaniach finansowych Eurojustu za lata finansowe 2004 i 2003;
               Zestawienie dochodów i wydatków za lata budżetowe 2004 i 2003

                           (1000 EUR)

                           2004

                           2003  (6)

                           Dochody operacyjne

                           Subwencje wspólnotowe

                           8 726

                           6 441

                           Inne dochody

                           397

                           12

                              Ogółem (a)

                              9 123

                              6 453

                           Wydatki operacyjne

                           Zakup towarów i usług

                           4 476

                           3 228

                           Koszty związane z personelem

                           4 142

                           2 112

                           Amortyzacja

                           332

                           211

                              Ogółem (a)

                              8 950

                              5 551

                              Wynik w danym roku budżetowym (a – b)

                              173

                              902

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg rachunkowych Eurojustu za rok finansowy 2004;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi administracyjnemu Eurojustu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 269 z 28.10.2005, str. 33.

      (2)  Dz.U. C 332 z 28.12.2005, str. 68.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 63 z 6.3.2002, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2003/659/WSiSW (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 44).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1261/2005 (Dz.U. L 201 z 2.8.2005, str. 3).

      (6)  Sprawozdania finansowe za rok 2003 zostały skorygowane o zwroty przekazane Komisji Europejskiej, związane z nadwyżką budżetową w latach 2003 i 2002.
    ---documentbreak---

               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/115

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Eurojustu na rok budżetowy 2004
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Eurojustu na rok finansowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Eurojustu za rok budżetowy 2004 wraz z odpowiedziami Eurojustu (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 marca 2006 r. (5972/2006 – C6-0093/2006),

               —

               uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276, oraz Traktat UE, w szczególności jego art. 41,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności art. 185 tego rozporządzenia,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (4), w szczególności art. 36 tej decyzji,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności art. 94 tego rozporządzenia,

               —

               uwzględniając art. 71 Regulaminu oraz załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0092/2006),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy zakończony 31 grudnia 2004 r. jest wiarygodne oraz że transakcje, których dotyczy sprawozdanie, zostały, jako całość, przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż otrzymał wystarczające zapewnienia od wszystkich agencji, z wyjątkiem zastrzeżeń wyrażonych w stosunku do roku gospodarczego 2004, dotyczących Europejskiej Agencji Odbudowy, Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, Europejskiej Fundacji Kształcenia, Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii oraz Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności;

               1.

               przypomina, że zgodnie z art. 185 rozporządzenia finansowego Parlament udziela absolutorium z wykonania budżetów organom utworzonym przez Wspólnoty i posiadającym osobowość prawną, które otrzymują dotacje pokrywane z budżetu; wskazuje jednak, że nie wszystkie te organy są całkowicie, czy choćby częściowo, finansowane poprzez dotacje z budżetu; zaznacza, że w związku z powyższym decyzja o absolutorium obejmuje zarówno budżetowe, jak i pozabudżetowe środki finansowania tych organów; uznaje za niedopuszczalne, że niektóre organy utworzone przez Unię są rozliczane z wydatkowania wpływów uzyskanych ze źródeł pozabudżetowych, podczas gdy inne, nie otrzymujące dotacji z budżetu – nie są; podkreśla zasadę, zgodnie z którą wszystkie agencje wspólnotowe, niezależnie od tego czy otrzymują dotacje z budżetu czy też nie, podlegają absolutorium udzielanemu przez Parlament, nawet jeżeli mocy tekstu ustanawiającego agencje inny organ udziela absolutorium; przyjmuje pogląd, że należy zmienić wszystkie teksty pozostające w sprzeczności z tą zasadą;

               2.

               jest zdania, że tabela 1 ze sprawozdania Trybunału Obrachunkowego – wprowadzona po raz pierwszy w związku z absolutorium za rok budżetowy 2003, zawierająca zestawienie kompetencji i obowiązków, sposobu zarządzania, zasobów, działalności oraz oferowanych usług – jest wysoce przydatna; zauważa, że informacji zawartych w tabeli 1 dostarczył Eurojust; zwraca się do Trybunału Obrachunkowego o sprawdzenie zawartości tabeli 1;

               3.

               podkreśla, że agencje powinny starać się dokonywać wydatków w sposób nie tylko prawidłowy, ale również jak najbardziej wydajny i skuteczny; zwraca się do Trybunału Obrachunkowego, by rozważył możliwość poszerzenia swoich specjalnych sprawozdań rocznych w sprawie agencji o analizę wyników działalności i realizacji celów; w związku z tym i zgodnie z treścią swoich rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2003 nalega na uwzględnienie następujących aspektów: unikania, w miarę możliwości, powielania prac przez poszczególne agencje, wyraźnego określenia środków w celu lepszego stosowania zasady przejrzystości w komunikacji ze społeczeństwem oraz wspólnotowych środków pozytywnego działania na rzecz równości kobiet i mężczyzn na wszystkich szczeblach rekrutacji, szkolenia oraz przyznawania odpowiedzialności;

               4.

               zauważa, że wspólnotowe agencje nie zawsze mają dobry wizerunek lub dobrą prasę i że wiele z nich nie zasługuje na taki negatywny wizerunek, oraz że należy poinformować o tym obywateli europejskich, uzasadniając za pomocą odpowiednich środków tak często, jak będzie to konieczne, rację istnienia agencji oraz osiągane przez nie wyniki; wnosi, aby Komisja podjęła w tym celu działania, wykorzystując środki, jakie uzna za konieczne;

               5.

               stwierdza, że rozszerzenie Unii Europejskiej w 2004 r. w wieloraki sposób wpłynęło na struktury oraz sposoby działania wspólnotowych agencji; liczne agencje zasygnalizowały to w sprawozdaniach z działalności, zwłaszcza w odniesieniu do wzrostu liczby zatrudnionych w nich administratorów; wzywa Komisję do zanalizowania napotkanych lub spodziewanych trudności oraz do zalecenia niezbędnych zmian w przepisach;

               6.

               stwierdza, że Komisja dołożyła starań, aby ujednolicić sposób prezentacji sprawozdań z działalności składanych przez jej dyrekcje generalne; wyraża nadzieję, że podobne założenie zostanie podjęte również w stosunku do sprawozdań z działalności agencji wspólnotowych, których zawartość jest obecnie skrajnie zróżnicowana; wzywa Komisję do przekazania agencjom wspólnotowym szczegółowych informacji i wskaźników dotyczących działalności, które są one zobowiązane dostarczać;

               7.

               przyjmuje z zadowoleniem, że Trybunał Obrachunkowy był w stanie uzyskać uzasadnione zapewnienie, iż roczne rozliczenia za rok budżetowy zamknięty 31 grudnia 2004 r. są wiarygodne oraz że odpowiednie transakcje, jako całość, są zgodne z prawem i prawidłowe;

               8.

               pragnie być w pełni informowany o zamierzeniach holenderskich władz dotyczących nowych budynków dla Eurojustu, w szczególności jeżeli chodzi o informacje dotyczące możliwości zajmowania przez Eurojust i Europol tych samych budynków oraz o warunki na jakich miałoby to miejsce, a także o wsparcie finansowe, jakiego udzieli państwo, na którego terenie Eurojust ma swą siedzibę;

               9.

               zauważa, że budżet wykonany przez Eurojust różni się od budżetu ustalonego przez władzę budżetową; nalega, by Eurojust stosował poprawne procedury i czekał na zgodę władzy budżetowej przed wprowadzeniem jakichkolwiek tego typu zmian w przyszłości;

               10.

               podkreśla, że należy przestrzegać zasady rozdziału funkcji intendenta i księgowego oraz że nie powinna powtórzyć się sytuacja, jaka miała miejsce w 2004 r., gdy jeden z pracowników pełnił obie funkcje;

               11.

               wzywa Komisję, by pomagała agencjom w jak najściślejszym stosowaniu się do planu prac ustalonego z rocznym wyprzedzeniem, co pozwoli na prawidłowe planowanie i realizację działań, a w szczególności na uniknięcie znacznych zmian obciążenia pracą w ostatniej chwili;

               12.

               zwraca się do Komisji o zwiększenie synergii pomiędzy agencjami poprzez skuteczniejszą współpracę, unikanie powielania wykonywanej pracy i korygowanie wad, szczególnie w odniesieniu do wspólnych dziedzin, takich jak szkolenia, ogólne wprowadzanie polityk wspólnotowych, wykorzystywanie najnowszych systemów zarządzania oraz rozwiązywanie problemów związanych z należytym zarządzaniem budżetem.

      (1)  Dz.U. C 269 z 28.10.2005, str. 33.

      (2)  Dz.U. C 332 z 28.12.2005, str. 68.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 63 z 6.3.2002, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2003/659/WSiSW (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 44).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1261/2005 (Dz.U. L 201 z 2.8.2005, str. 3).


title: 2010/448/CFSP: Decyzja Rady 2010/448/WPZiB z dnia 11 sierpnia 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Republice Mołdowy

text:
               12.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/40

         DECYZJA RADY 2010/448/WPZiB
   z dnia 11 sierpnia 2010 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Republice Mołdowy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lutego 2007 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2007/107/WPZiB (1) w sprawie mianowania Kálmána MIZSEIA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (zwanym dalej „SPUE”) w Republice Mołdowy.

               (2)

               W dniu 22 lutego 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/108/WPZiB (2) w sprawie przedłużenia mandatu SPUE do dnia 31 sierpnia 2010 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 28 lutego 2011 r. lub do czasu, gdy Rada uzna – na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”) – że w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych wyznaczono stosowne zadania, odpowiadające zadaniom określonym w decyzji 2010/108/WPZiB i podejmie decyzję o zakończeniu mandatu.

               (4)

               SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/108/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 1
               Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
               Mandat Kálmána MIZSEIA jako SPUE ds. Republiki Mołdowy zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2011 r. lub do czasu, gdy Rada uzna – na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa – że w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych wyznaczono stosowne zadania, odpowiadające zadaniom określonym w obecnej decyzji, i podejmie decyzję o zakończeniu mandatu.”;

               2)

               art. 5 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 5
               Finansowanie
               1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. wynosi 1 025 000 EUR.
               2.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z wykonywaniem mandatu SPUE w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 28 lutego 2011 r. wynosi 830 000 EUR.
               3.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
               4.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszystkie wydatki.”.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 46 z 16.2.2007, s. 59.

      (2)  Dz.U. L 46 z 23.2.2010, s. 12.


title: 2010/208/: Decyzja Rady z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zmiany decyzji 2007/641/WE kończącej konsultacje z Republiką Wysp Fidżi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-WE i art. 37 instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju oraz przedłużenia okresu obowiązywania tej decyzji

text:
               9.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 89/7

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 marca 2010 r.
   w sprawie zmiany decyzji 2007/641/WE kończącej konsultacje z Republiką Wysp Fidżi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-WE i art. 37 instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju oraz przedłużenia okresu obowiązywania tej decyzji
   (2010/208/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP-WE pomiędzy członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) i zmienioną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (2) (zwaną dalej „Umową o partnerstwie AKP-WE”), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP-WE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (4) (zwane dalej „instrumentem współpracy na rzecz rozwoju”), w szczególności jego art. 37,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Doszło do pogwałcenia zasadniczych elementów Umowy o partnerstwie AKP-WE, o których mowa w jej art. 9.

               (2)

               Doszło do pogwałcenia wartości, o których mowa w art. 3 instrumentu współpracy na rzecz rozwoju.

               (3)

               Dnia 18 kwietnia 2007 r. na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-WE i art. 37 instrumentu współpracy na rzecz rozwoju rozpoczęto formalne konsultacje z krajami AKP oraz Republiką Wysp Fidżi, w czasie których władze Fidżi podjęły konkretne zobowiązania w celu rozwiązania problemów określonych przez Unię Europejską oraz w zakresie realizacji tych zobowiązań.

               (4)

               Podjęto szereg istotnych inicjatyw odnoszących się do niektórych z powyższych zobowiązań. Jednakże nie tylko nie zrealizowano jeszcze wielu ważnych zobowiązań w zakresie zasadniczych elementów Umowy o partnerstwie AKP-WE i instrumentu współpracy na rzecz rozwoju, ale także nastąpiły bardzo negatywne wydarzenia w dziedzinach, których dotyczą najważniejsze zobowiązania, takie jak uchylenie konstytucji i dalsze istotne opóźnienie terminu wyborów.

               (5)

               Okres obowiązywania decyzji 2007/641/WE (5), przedłużony na mocy decyzji 2009/735/WE (6), kończy się dnia 31 marca 2010 r. Należy w związku z tym przedłużyć okres obowiązywania decyzji 2007/641/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2007/641/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 3 akapit drugi datę „31 marca 2010 r.” zastępuję się datą „1 października 2010 r.”;

               2)

               załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 marca 2010 r.

            W imieniu Rady

         E. ESPINOSA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.

      (4)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

      (5)  Dz.U. L 260 z 5.10.2007, s. 15.

      (6)  Dz.U. L 262 z 6.10.2009, s. 43.

      ZAŁĄCZNIK

                  Pan Ratu Epeli NAILATIKAU

                  Prezydent Republiki Wysp Fidżi

                  Suva

                  Republika Wysp Fidżi

            Szanowny Panie Prezydencie!
      Unia Europejska przykłada wielką wagę do przepisów art. 9 umowy z Kotonu i art. 3 instrumentu współpracy na rzecz rozwoju. Partnerstwo AKP-WE zasadza się na przestrzeganiu praw człowieka, zasad demokratycznych i na rządach prawa, które stanowią zasadnicze elementy umowy z Kotonu i stanowią podstawę naszych stosunków.
      Dnia 11 grudnia 2006 r. Rada Unii Europejskiej potępiła przewrót wojskowy na Fidżi.
      Na mocy art. 96 umowy z Kotonu oraz zważywszy, że przewrót wojskowy, do którego doszło dnia 5 grudnia 2006 r., stanowił pogwałcenie zasadniczych elementów zawartych w art. 9 tej umowy, UE zaprosiła Fidżi do konsultacji, aby zgodnie z zapisami umowy dokonać pogłębionej analizy sytuacji i w razie konieczności podjąć kroki mające na celu zaradzenie zaistniałym problemom.
      Formalna część konsultacji rozpoczęła się w Brukseli dnia 18 kwietnia 2007 r. Unia z zadowoleniem przyjęła wówczas potwierdzenie przez rząd tymczasowy szeregu wymienionych poniżej zobowiązań w zakresie praw człowieka i podstawowych wolności, przestrzegania zasad demokratycznych i rządów prawa oraz zaproponowała podjęcie konstruktywnych kroków w celu ich realizacji.
      Niestety, od tego czasu nastąpił szereg negatywnych wydarzeń, w szczególności w kwietniu 2009 r., w wyniku których Fidżi złamało wiele z przyjętych zobowiązań. Chodzi w szczególności o uchylenie konstytucji, bardzo znaczne opóźnienia w organizacji wyborów parlamentarnych oraz naruszenia praw człowieka. Mimo że realizacja zobowiązań została znacznie opóźniona, większość z tych zobowiązań nadal ma ogromne znaczenie dla obecnej sytuacji na Fidżi i dlatego załączone zostały do niniejszego pisma. Ponieważ Fidżi podjęło decyzję o jednostronnym złamaniu szeregu najważniejszych zobowiązań, poniosło straty w zakresie funduszy na rzecz rozwoju.
      Niemniej jednak w duchu partnerstwa, stanowiącego podstawę umowy z Kotonu, UE wyraża swoją gotowość do podjęcia nowych formalnych konsultacji, gdy tylko pozytywne zakończenie takich konsultacji stanie się możliwe. W dniu 1 lipca 2009 r. Premier rządu tymczasowego zaprezentował harmonogram reform i powrotu do ustroju demokratycznego. UE jest gotowa podjąć dialog w sprawie tego harmonogramu i rozważyć, czy nie mógłby on stanowić podstawy nowych konsultacji. W związku z powyższym UE podjęła decyzję o przedłużeniu obecnych środków stosowanych wobec Fidżi, tak aby stworzyć możliwość podjęcia nowych konsultacji. Mimo że niektóre z tych środków zdezaktualizowały się, podjęto decyzję, że UE woli szukać możliwości podjęcia nowych konsultacji z Fidżi zamiast jednostronnie modyfikować te środki. Szczególne znaczenie ma więc, czy rząd tymczasowy zobowiąże się do podjęcia wewnętrznego dialogu politycznego z udziałem zainteresowanych stron oraz do elastycznego podejścia do terminów zawartych w harmonogramie. Chociaż stanowisko UE jest i zawsze będzie inspirowane zasadniczymi elementami zmienionej umowy z Kotonu, jak również jej najważniejszymi zasadami, w tym szczególnie tymi dotyczącymi roli dialogu i wypełniania wzajemnych zobowiązań, należy podkreślić, że UE w żaden sposób nie przesądza ze swojej strony o wyniku przyszłych negocjacji.
      Jeżeli rezultatem nowych konsultacji będą istotne zobowiązania ze strony Fidżi, UE zobowiązuje się do dokonania wcześniejszego, pozytywnego przeglądu środków stosowanych wobec Fidżi. Jeżeli jednak sytuacja na Fidżi nie poprawi się, Fidżi będzie traciło dostęp do kolejnych funduszy na rzecz rozwoju. W szczególności ocena postępów w przywracaniu porządku konstytucyjnego będzie podstawowym kryterium dla UE przy podejmowaniu decyzji o środkach towarzyszących dla krajów objętych protokołem w sprawie cukru i decyzji w zakresie krajowego programu orientacyjnego dotyczącego 10. EFR w odniesieniu do Fidżi.
      Dopóki nie rozpoczną się nowe konsultacje, UE zachęca Fidżi do kontynuowania i intensyfikacji dialogu politycznego.
      Środki stosowane wobec Fidżi obejmują następujące postanowienia:

                  —

                  zezwala się na kontynuację pomocy humanitarnej oraz bezpośredniego wsparcia dla społeczeństwa obywatelskiego,

                  —

                  zezwala się na kontynuację toczących się lub przygotowywanych działań w zakresie współpracy, zwłaszcza w ramach 8. i 9. EFR,

                  —

                  zezwala się na kontynuację działań w zakresie współpracy, które pomogą przywrócić rządy demokratyczne i poprawić zarządzanie, z wyjątkiem wyjątkowych okoliczności,

                  —

                  zezwala się na dalszą realizację środków towarzyszących reformie cukrowej na 2006 r. Dnia 19 czerwca 2007 r. Fidżi podpisało na szczeblu technicznym umowę w sprawie finansowania. Zwraca się uwagę, że powyższa umowa w sprawie finansowania zawiera klauzulę zawieszającą,

                  —

                  zgodnie z zobowiązaniem nr 1, uzgodnionym dnia 18 kwietnia 2007 r. przez rząd tymczasowy i UE, rząd tymczasowy przyjął dnia 19 czerwca 2007 r. sprawozdanie sporządzone przez niezależnych specjalistów ds. wyborów z ramienia Forum Wysp Pacyfiku, datowane na 7 czerwca 2007 r. W związku z tym można kontynuować prace przygotowawcze zmierzające do podpisania wieloletniego orientacyjnego programu w sprawie środków towarzyszących reformie cukrowej na lata 2008–2010,

                  —

                  sfinalizowanie, podpisanie na szczeblu technicznym oraz realizacja krajowego dokumentu strategicznego oraz krajowego programu orientacyjnego dotyczącego 10. EFR wraz z orientacyjną pulą środków finansowych, jak również ewentualny przydział rezerwy motywacyjnej, wynoszącej maksymalnie 25 % tej kwoty, zależeć będą od spełnienia zobowiązań podjętych w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka i rządów prawa: rząd tymczasowy utrzyma w mocy konstytucję, w pełni zachowa niezależność sądownictwa i zniesie zarządzenia w sprawie sytuacji nadzwyczajnej, ponownie wprowadzone w dniu 6 września 2007 r., wszystkie doniesienia dotyczące przypadków łamania praw człowieka będą badane lub rozpatrywane zgodnie z różnymi procedurami i na różnych forach, na podstawie przepisów obowiązujących na wyspach Fidżi, rząd tymczasowy dołoży również wszelkich starań, aby zapobiec oświadczeniom służb bezpieczeństwa, wydawanym w celu zastraszania obywateli,

                  —

                  przydział środków na cukier na 2007 r. wyniósł zero,

                  —

                  udostępnienie przydziału środków na cukier na 2008 r. zależało od przedstawienia dowodów potwierdzających, że trwają rzeczywiste i zgodne z harmonogramem przygotowania do przeprowadzenia wyborów, zgodnie z uzgodnionymi zobowiązaniami, głównie dotyczącymi spisu ludności, ponownego wyznaczenia granic okręgu wyborczych i reformy ordynacji wyborczej zgodnie z konstytucją, oraz że podjęte zostały działania mające zapewnić właściwe funkcjonowanie komisji wyborczej, w tym mianowanie inspektora ds. wyborów do dnia 30 września 2007 r. zgodnie z konstytucją Fidżi. W dniu 31 grudnia 2009 r. Fidżi utraciło prawo do przydziału środków na cukier na 2008 r.,

                  —

                  przydział środków na cukier na 2009 r. został anulowany w maju 2009 r., ponieważ rząd tymczasowy zdecydował o przełożeniu wyborów na wrzesień 2014 r.,

                  —

                  przydział środków na cukier na 2010 r. będzie zależeć od kontynuacji przemian demokratycznych,

                  —

                  dodatkowe wsparcie na przygotowanie i realizację głównych zobowiązań, zwłaszcza w zakresie przygotowania i/lub przeprowadzenia wyborów, może zostać uznane za wykraczające poza zakres pomocy określonej w niniejszym piśmie,

                  —

                  uchwalone środki nie wpływają na współpracę regionalną ani na uczestnictwo Fidżi w tej współpracy,

                  —

                  współpraca z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym i Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości może być kontynuowana pod warunkiem terminowego wywiązywania się z podjętych zobowiązań.

            Analiza zakresu wypełnienia zobowiązań zostanie przeprowadzona zgodnie ze zobowiązaniami wymienionymi w załączniku do niniejszego pisma, dotyczącymi regularnego dialogu, współpracy z delegacjami oraz sprawozdawczości.
      Ponadto UE oczekuje od Fidżi pełnej współpracy z Forum Wysp Pacyfiku w zakresie realizacji zaleceń przedstawionych przez grupę wybitnych osobistości, które zostały zatwierdzone przez ministrów spraw zagranicznych zgromadzonych w ramach Forum podczas posiedzenia w Vanuatu dnia 16 marca 2007 r.
      Unia Europejska będzie nadal dokładnie śledzić sytuację na Fidżi. Na mocy art. 8 umowy z Kotonu prowadzony będzie pogłębiony dialog polityczny z władzami Fidżi, mający zagwarantować przestrzeganie praw człowieka, przywrócenie demokracji oraz przestrzeganie rządów prawa. Dialog trwać będzie tak długo, aż obie strony stwierdzą, że pogłębiony charakter dialogu osiągnął zamierzony cel.
      Jeżeli realizacja zobowiązań przez rząd tymczasowy zostanie spowolniona, zatrzymana lub ulegnie uwstecznieniu, UE zastrzega sobie prawo do dostosowania właściwych środków.
      UE podkreśla, że przywileje, które przyznano Fidżi w ramach współpracy z UE, zależą od przestrzegania zasadniczych elementów umowy z Kotonu oraz wartości, o których mowa w instrumencie współpracy na rzecz rozwoju. Aby przekonać Unię o całkowitej gotowości do realizacji podjętych zobowiązań, rząd tymczasowy musi jak najszybciej osiągnąć znaczny postęp w realizacji uzgodnionych zobowiązań.
      Z poważaniem
      Sporządzono w Brukseli

            W imieniu Komisji

            W imieniu Rady

         ZAŁĄCZNIK DO ZAŁĄCZNIKA

            ZOBOWIĄZANIA UZGODNIONE Z REPUBLIKĄ WYSP FIDŻI

         A.   Poszanowanie zasad demokratycznych

         Zobowiązanie nr 1
         W ciągu 24 miesięcy od dnia 1 marca 2007 r. odbędą się wolne i sprawiedliwe wybory parlamentarne, które zostaną poddane ocenie przeprowadzonej przez niezależnych obserwatorów wyznaczonych przez sekretariat Forum Wysp Pacyfiku. Proces przygotowywania i sposób przeprowadzenia wyborów będą wspólnie monitorowane, dostosowywane i korygowane w miarę potrzeb na podstawie wspólnie zaakceptowanych standardów. W związku z tym:

                     —

                     do dnia 30 czerwca 2007 r. rząd tymczasowy przyjmie harmonogram wyznaczający daty ukończenia poszczególnych etapów przygotowania nowych wyborów parlamentarnych,

                     —

                     w harmonogramie zostanie określony termin przeprowadzenia spisu ludności, zmiany granic okręgów wyborczych i reformy systemu wyborczego,

                     —

                     wyznaczenie granic okręgów wyborczych i reforma systemu wyborczego zostaną przeprowadzone zgodnie z konstytucją Fidżi,

                     —

                     zostaną podjęte działania w celu zagwarantowania funkcjonowania komisji wyborczej, w tym mianowanie inspektora ds. wyborów do dnia 30 września 2007 r. zgodnie z konstytucją Fidżi,

                     —

                     mianowanie wiceprezydenta odbędzie się zgodnie z konstytucją Fidżi.

               Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy, podejmując ważne inicjatywy prawne, podatkowe i inne oraz wprowadzając zmiany, weźmie pod uwagę wyniki konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim oraz innymi stronami zainteresowanymi.
         B.   Rządy prawa

         Zobowiązanie nr 1
         Rząd tymczasowy dołoży wszelkich starań, aby uniemożliwić składanie przez służby bezpieczeństwa oświadczeń mających na celu zastraszanie.
         Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy będzie przestrzegał konstytucji z 1997 r. oraz zagwarantuje możliwość normalnego i niezależnego funkcjonowania organów konstytucyjnych takich, jak: Komisja Fidżi ds. Praw Człowieka, Komisja ds. Służby Publicznej, Komisja ds. Biur Konstytucyjnych. Zachowana zostanie w zasadniczym stopniu niezależność i możliwość funkcjonowania Wielkiej Rady Wodzów.
         Zobowiązanie nr 3
         Niezależność sądów będzie w pełni poszanowana, tak aby mogły one swobodnie pracować, a ich orzeczenia były przestrzegane przez wszystkie strony, a w szczególności:

                     —

                     rząd tymczasowy zobowiązuje się do dnia 15 lipca 2007 r. powołać trybunał, o którym mowa w sekcji 138 ust. 3 konstytucji,

                     —

                     każda nominacja lub odwołanie sędziego będą odtąd przeprowadzane przy pełnym poszanowaniu postanowień konstytucji i zasad proceduralnych,

                     —

                     nie będą miały miejsca w jakiejkolwiek formie przypadki ingerencji wojska i policji lub rządu tymczasowego w funkcjonowanie sądów, a prawnicy będą w pełni szanowani.

               Zobowiązanie nr 4
         Wszystkie postępowania karne związane z korupcją będą prowadzone poprzez właściwe organy sądowe, a inne instytucje, które mogą zostać powołane do badania rzekomych przypadków korupcji, będą działały w zakresie wyznaczonym w konstytucji.
         C.   Prawa człowieka i podstawowe wolności

         Zobowiązanie nr 1
         Rząd tymczasowy podejmie wszelkie niezbędne działania, aby dopilnować, że wszystkie doniesienia o przypadkach łamania praw człowieka są badane lub rozpatrywane zgodnie z różnymi procedurami i na różnych forach na podstawie przepisów obowiązujących na wyspach Fidżi.
         Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy zniesie zarządzenia w sprawie sytuacji nadzwyczajnej w maju 2007 r., pod warunkiem że nie dojdzie do przypadków zagrożenia bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego i bezpieczeństwa.
         Zobowiązanie nr 3
         Rząd tymczasowy jest zobowiązany umożliwić Komisji Fidżi ds. Praw Człowieka funkcjonowanie w pełni niezależne i zgodne z konstytucją.
         Zobowiązanie nr 4
         Wolność słowa i wolność mediów we wszystkich formach będą w pełni szanowane zgodnie z postanowieniami konstytucji.
         D.   Zobowiązania dotyczące dalszego rozwoju sytuacji

         Zobowiązanie nr 1
         Rząd tymczasowy zobowiązuje się prowadzić regularny dialog umożliwiający sprawdzenie, czy ma miejsce dalszy postęp, oraz przyznaje władzom/przedstawicielom UE i WE pełen dostęp do informacji dotyczących wszelkich kwestii związanych z prawami człowieka, pokojowym przywróceniem demokracji i rządów prawa na Fidżi.
         Zobowiązanie nr 2
         Rząd tymczasowy będzie w pełni współpracował z delegacjami, które UE i WE mogą wysłać na Fidżi w celu oceny i monitorowania postępów.
         Zobowiązanie nr 3
         Począwszy od dnia 30 czerwca 2007 r., co trzy miesiące rząd tymczasowy będzie wysyłał sprawozdania dotyczące postępów w przestrzeganiu zasadniczych elementów określonych w umowie z Kotonu oraz realizacji niniejszych zobowiązań.
         Niniejszym odnotowuje się, że niektóre problemy można skutecznie rozwiązać jedynie poprzez pragmatyczne podejście, które uwzględnia obecną sytuację i koncentruje się na przyszłości.


title: 2009/737/WE: Decyzja Komisji z dnia 5 października 2009 r. w sprawie zakończenia procedury badawczej dotyczącej środków wprowadzonych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na przywóz i sprzedaż whisky w Urugwaju

text:
               6.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 262/52

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 5 października 2009 r.
   w sprawie zakończenia procedury badawczej dotyczącej środków wprowadzonych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na przywóz i sprzedaż whisky w Urugwaju
   (2009/737/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (1), w szczególności jego art. 11 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   POSTĘPOWANIE

               (1)

               Dnia 2 września 2004 r. stowarzyszenie SWA (the Scotch Whisky Association) złożyło skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 („rozporządzenie”) w imieniu swych członków będących przedstawicielami branży związanej ze szkocką whisky.

               (2)

               Skarżący twierdził, że sprzedaż szkockiej whisky ze Wspólnoty do Wschodniej Republiki Urugwaju napotyka szereg przeszkód w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia. Wszystkie domniemane przeszkody były bezpośrednio powiązane z podatkami akcyzowymi IMESI (Impuesto Especifico Interno) w Urugwaju i polegały na:

                           a)

                           wyłączeniu z najniższej kategorii opodatkowania gatunków whisky dojrzewających przez trzy lata lub dłużej;

                           b)

                           braku przejrzystości i przewidywalności systemu IMESI;

                           c)

                           stosowaniu wymogu umieszczania banderoli na butelkach importowanej whisky;

                           d)

                           stosowaniu wymogu opłacania z góry podatków związanych z przywozem.

               (3)

               Skarżący twierdził również, że praktyki te powodowały niekorzystne skutki w handlu, w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia.

               (4)

               W związku z tym Komisja zdecydowała, po konsultacjach z Komitetem Doradczym ustanowionym na mocy rozporządzenia, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie procedury badawczej w celu rozważenia stanu prawnego i faktycznego podniesionych kwestii. W konsekwencji procedura badawcza została wszczęta dnia 23 października 2004 r. (2).

         B.   USTALENIA WYNIKAJĄCE Z PROCEDURY BADAWCZEJ

               (5)

               W trakcie postępowania wyjaśniającego władze Urugwaju wyraziły chęć poszukania rozwiązania zadowalającego obie strony. Służby Komisji zgodziły się przedyskutować ewentualne sposoby rozwiązania kwestii podniesionych w skardze. Na podstawie tej dyskusji władze Urugwaju zaproponowały, by rozwiązać sprawę w oparciu o następujące elementy:

                           a)

                           w odniesieniu do pierwszej praktyki władz Urugwaju, polegającej na wyłączeniu z najniższej kategorii opodatkowania wszystkich gatunków whisky dojrzewających przez trzy lata lub dłużej (przy czym zgodnie z przepisami UE whisky powinna dojrzewać co najmniej przez 3 lata), władze Urugwaju zaproponowały wycofanie tego wymogu ze skutkiem od dnia 1 lipca 2005 r.;

                           b)

                           jeżeli chodzi o dyskryminacyjny wymóg umieszczania banderoli na butelkach importowanej whisky, władze Urugwaju zobowiązały się do zmiany przepisów do dnia 30 czerwca 2005 r., z terminem wejścia w życie w ciągu 90 dni;

                           c)

                           po trzecie, stowarzyszenie SWA twierdziło również, że urugwajskie przepisy dotyczące wewnętrznego opodatkowania alkoholi wysokoprocentowych są niezgodne z postanowieniami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT), ponieważ nie są stosowane w sposób jednolity, bezstronny i racjonalny. Władze Urugwaju zaproponowały, że będą działać na rzecz zmiany struktury podatku akcyzowego IMESI, tak aby „doprowadzić go do zgodności z większością systemów podatkowych na poziomie międzynarodowym” do roku 2006;

                           d)

                           jeżeli chodzi o czwarty aspekt, tj. wymóg opłacania z góry podatku związanego z przywozem na poziomie 80 % wartości celnej towarów, uzgodniliśmy, że Urugwaj może zachować system opłacania podatku IMESI z góry w celu zapobiegania przypadkom uchylania się od opodatkowania.

         C.   ROZWÓJ SYTUACJI PO ZAKOŃCZENIU POSTĘPOWANIA

               (6)

               Pierwsze dwa kroki zaproponowane przez władze Urugwaju zostały podjęte w uzgodnionych terminach, jednakże zmiana struktury IMESI opóźniła się i nastąpiła w roku 2007, gdy na mocy rozporządzenia nr 520/2007 z dnia 27 grudnia 2007 r. w Urugwaju wprowadzono nowe przepisy dotyczące podatków akcyzowych.

               (7)

               Na początku 2008 r. Komisja poprosiła Urugwaj o wyjaśnienia odnośnie do zmian w strukturze szczególnego opodatkowania wewnętrznego, które to wyjaśnienia zostały przedstawione w maju 2009 r. Potwierdziły one, że system obowiązujący w Urugwaju funkcjonuje zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami w ramach WTO oraz ze zobowiązaniami podjętymi przez to państwo w związku z ugodą.

         D.   WNIOSKI I ZALECENIA

               (8)

               W świetle powyższej analizy uznaje się, że procedura badawcza doprowadziła do satysfakcjonującej sytuacji w zakresie domniemanych przeszkód w handlu, które wymieniono w skardze stowarzyszenia SWA. Należy w związku z tym zakończyć procedurę badawczą zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia.

               (9)

               Zasięgnięto opinii Komitetu Doradczego w zakresie środków przewidzianych w niniejszej decyzji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Procedura badawcza dotycząca środków wprowadzonych przez Wschodnią Republikę Urugwaju wpływających na przywóz i sprzedaż whisky w Urugwaju zostaje niniejszym zakończona.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 października 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Catherine ASHTON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 349 z 31.12.1994, s. 71.

      (2)  Dz.U. C 261 z 23.10.2004, s. 3.