title: Decyzja Komisji (UE) 2015/826 z dnia 22 maja 2015 r. dotycząca przepisów krajowych zgłoszonych przez Danię w sprawie dodawania azotynów do niektórych produktów mięsnych (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 3526)

text:
               28.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 130/10

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/826
   z dnia 22 maja 2015 r.
   dotycząca przepisów krajowych zgłoszonych przez Danię w sprawie dodawania azotynów do niektórych produktów mięsnych

         (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 3526)

   (Jedynie tekst w języku duńskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 ust. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   I.   FAKTY I PROCEDURA

               (1)

               Decyzją Komisji 2010/561/UE (1) zatwierdzono duńskie przepisy krajowe dotyczące dodawania azotynu potasu, E 249, oraz azotynu sodu, E 250 (azotyny) do produktów mięsnych, zawarte w zarządzeniu nr 22 z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie dodatków do żywności (Bekendtgørelse nr 22 af 11.1.2005 om tilsætningsstoffer til fødevarer) oraz w duńskim wykazie pozytywnym dodatków do żywności (Liste over tilladte tilsætningsstoffer til fødevarer, „Positivlisten”), które Królestwo Danii zgłosiło Komisji w piśmie z dnia 20 listopada 2009 r., zgodnie z art. 114 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Wspomniane przepisy krajowe zostały zatwierdzone na okres do dnia 25 maja 2015 r.

               (2)

               Dania nie jest zobowiązana do transpozycji dyrektywy 2006/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) do prawa krajowego w zakresie, w jakim dotyczy ona stosowania azotynów w produktach mięsnych. Decyzją 2010/561/UE Dania została zobowiązana do systematycznego zbierania i przedkładania Komisji danych pokazujących, czy stosowanie poziomów określonych w dyrektywie 2006/52/WE pozwala osiągnąć wymagany poziom ochrony, a jeżeli nie, to czy może to prowadzić do niedopuszczalnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. Jednocześnie decyzją tą Komisja została zobowiązana do monitorowania wykonania dyrektywy 2006/52/WE w państwach członkowskich, w szczególności w odniesieniu do stosowania azotynów przez producentów w różnych kategoriach produktów mięsnych oraz do przeprowadzania konsultacji z państwami członkowskimi, zainteresowanymi stronami i EFSA.

               (3)

               W drodze rozporządzenia Komisji (UE) nr 1129/2011 (3) poziomy i inne warunki stosowania azotynów w produktach mięsnych, ustanowione dyrektywą 2006/52/WE, przeniesiono do załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (4), które obowiązuje od dnia 1 czerwca 2013 r.

               (4)

               Pismem z dnia 25 listopada 2014 r. Dania notyfikowała Komisji swój zamiar utrzymania przepisów krajowych w sprawie stosowania azotynów jako dodatków do produktów mięsnych, które to przepisy różnią się od przepisów rozporządzenia (WE) nr 1333/2008. Zarządzenie nr 542 z dnia 27 maja 2013 r. w sprawie m.in. dodatków do żywności w środkach spożywczych (BEK nr 542 af 27.5.2013 (tilsætningbekendtgørelsen), Offentliggørelsedato:31.05.2013, Fødevarerministeriet). Na poparcie notyfikacji Dania przedłożyła dodatkowe informacje zawierające dane dotyczące spożycia i przywozu produktów mięsnych, narażenia na azotyny, częstości występowania zatrucia jadem kiełbasianym oraz tworzenia się nitrozoamin w przetworzonych produktach mięsnych.

         1.   PRAWODAWSTWO UNIJNE
   1.1.   Artykuł 114 ust. 4 i 6 TFUE

               (5)

               Artykuł 114 ust. 4 TFUE stanowi, że „jeśli po przyjęciu środka harmonizującego przez Parlament Europejski i Radę, przez Radę lub przez Komisję, państwo członkowskie uzna za niezbędne utrzymanie przepisów krajowych uzasadnionych ważnymi względami określonymi w artykule 36 lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego, lub środowiska pracy, notyfikuje je Komisji, wskazując powody ich utrzymania”.

               (6)

               Zgodnie z art. 114 ust. 6 TFUE w terminie sześciu miesięcy od zgłoszenia Komisja zatwierdza lub odrzuca przepisy krajowe, o których mowa, po sprawdzeniu, czy są one środkiem arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi i czy stanowią one przeszkodę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.

         1.2.   Rozporządzenie (WE) Nr 1333/2008

               (7)

               Zgodnie z przepisami ogólnymi rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 zatwierdzenie dodatku do żywności warunkuje uzasadniona konieczność techniczna, dopuszczalność ze względów zdrowotnych oraz to, że jego użycie nie jest mylące dla konsumentów.

               (8)

               W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 ustanowiono unijny wykaz dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w żywności oraz warunki ich stosowania. Tylko dodatki do żywności uwzględnione w unijnym wykazie w załączniku II mogą być wprowadzane jako takie do obrotu i stosowane w środkach spożywczych na warunkach określonych w tym załączniku.

               (9)

               Azotyny dodaje się do produktów mięsnych od wielu dziesięcioleci, między innymi w celu zagwarantowania, w połączeniu z innymi czynnikami, konserwacji i bezpieczeństwa mikrobiologicznego produktów mięsnych, w szczególności peklowanych produktów mięsnych, poprzez hamowanie między innymi wzrostu bakterii Clostridium botulinum odpowiedzialnych za zatrucie jadem kiełbasianym, które jest niebezpieczne dla życia. Uważa się jednocześnie, że obecność azotynów w produktach mięsnych może prowadzić do powstawania nitrozoamin, które uznaje się za rakotwórcze. Prawodawstwo w tym obszarze musi zatem znaleźć kompromis między zagrożeniem powstawania nitrozoamin wskutek obecności azotynów w produktach mięsnych z jednej strony, a działaniem ochronnym azotynów przeciwko wzrostowi bakterii, w szczególności bakterii odpowiedzialnych za zatrucie jadem kiełbasianym z drugiej strony.

               (10)

               Dla kategorii określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008 załącznik II część E, w ramach pkt 08.3: „Produkty mięsne” przewidziano maksymalne ilości azotynu potasu (E 249) oraz azotynu sodu (E 250), jakie mogą zostać dodane w trakcie produkcji. Maksymalna dodawana ilość to 150 mg/kg w przypadku większości produktów mięsnych ogólnie i 100 mg/kg w przypadku sterylizowanych produktów mięsnych. W przypadku kilku określonych peklowanych produktów mięsnych wytwarzanych tradycyjnie w określonych państwach członkowskich ilość maksymalna wynosi 180 mg/kg.

               (11)

               W drodze wyjątku od zasady ogólnej dla kategorii określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008 załącznik II część E, w ramach pkt 08.3.4: „Tradycyjnie peklowane produkty mięsne, objęte przepisami szczególnymi dotyczącymi azotynów i azotanów”, przewidziano maksymalne poziomy pozostałości dla pewnych określonych tradycyjnych peklowanych produktów mięsnych wytwarzanych za pomocą tradycyjnych metod produkcji. Maksymalne poziomy pozostałości wynoszą 50 mg/kg, 100 mg/kg i 175 mg/kg. Mają one zastosowanie do poszczególnych grup takich produktów, np. 175 mg/kg w przypadku Wiltshire bacon, dry cured bacon i produktów podobnych oraz 100 mg/kg w przypadku Wiltshire ham i produktów podobnych. W odniesieniu do tych produktów określono maksymalne wartości pozostałości, ponieważ nie była możliwa kontrola wprowadzanych ilości soli peklujących wchłanianych przez mięso ze względu na charakter procesu wytwarzania tych produktów. Proces wytwarzania tych konkretnych produktów został przedstawiony w rozporządzeniu, aby umożliwić określenie „produktów podobnych” oraz wyjaśnić, jakie produkty podlegają poszczególnym poziomom maksymalnym.

               (12)

               Maksymalne poziomy określone w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008 zostały ustalone w oparciu o opinie Komitetu Naukowego ds. Żywności (zwanego dalej „SCF”) z 1990 r. (5) i 1995 r. (6) oraz opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej „EFSA”) z dnia 26 listopada 2003 r. (7). Maksymalne ilości, które mogą zostać dodane, odzwierciedlają zakresy, o których mowa w tych opiniach naukowych, poprzez określenie, że w sterylizowanych produktach mięsnych dopuszczalne jest do 100 mg/kg azotynów a w innych produktach mięsnych – 150 mg/kg. Biorąc pod uwagę ogromną różnorodność (peklowanych) produktów mięsnych i metod produkcji w Unii Europejskiej, prawodawca Unii stwierdził, że na chwilę obecną nie jest możliwe określenie odpowiedniego poziomu azotynów dla każdego produktu.

               (13)

               Wyjątki od zasady obowiązywania maksymalnych dodawanych ilości mają ograniczony charakter. Obejmują one określone produkty wytwarzane w sposób tradycyjny w niektórych państwach członkowskich, w przypadku których nie jest możliwa kontrola wprowadzanych ilości soli peklujących wchłanianych przez mięso ze względu na charakter procesu wytwarzania tych produktów. Produkty tradycyjne, których te wyjątki dotyczą, są określone w szczególności przez opis metody wytwarzania.

         2.   NOTYFIKOWANE PRZEPISY KRAJOWE

               (14)

               Przepisy krajowe notyfikowane przez Danię dnia 25 listopada 2014 r. to zarządzenie nr 542 z dnia 27 maja 2013 r. w sprawie dodatków do żywności itp. w środkach spożywczych (BEK nr. 542 af 27.5.2013 (tilsætningbekendtgørelsen), Offentliggørelsedato: 31.5.2013, Fødevarerministeriet). W ramach decyzji 2010/561/UE Komisja dokonała już oceny bardziej restrykcyjnych przepisów stosowanych przez Danię w odniesieniu do E 249 i E 250.
               Zarządzenie nr 542 stanowi, że azotyny (E 249–250) w produktach mięsnych mogą być stosowane wyłącznie zgodnie z warunkami określonymi w załączniku 3 do tego zarządzenia. Na podstawie decyzji 2010/561/UE ustanowione zostały [następujące] warunki i ograniczenia w odniesieniu do stosowania azotynów (E 249–250). Grupy środków spożywczych, o których mowa w tabeli, odpowiadają grupom wymienionym w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności i zastępują wynikające z niego warunki stosowania:

                           Środek spożywczy

                           Ilość dodawanych azotynów (mg/kg)

                           08.3.1
                           Mięso przetworzone niepoddane obróbce cieplnej

                           Łącznie 60 mg/kg, ale w salami fermentowanych – łącznie 100 mg/kg, a w produktach całkowicie lub wstępnie konserwowanych – łącznie 150 mg/kg

                           08.3.2
                           Mięso przetworzone poddane obróbce cieplnej

                           Łącznie 60 mg/kg, ale nie w tradycyjnych duńskich pulpetach i pasztecie z wątroby. W produktach całkowicie lub wstępnie konserwowanych – łącznie 150 mg/kg), w rullepølse (kiełbasie-roladzie mięsnej) – łącznie 100 mg/kg), w produktach całkowicie lub wstępnie konserwowanych i szynce peklowanej solą – łącznie 150 mg/kg

                           08.3.4
                           Tradycyjnie peklowane produkty mięsne, objęte specjalnymi przepisami dotyczącymi azotynów i azotanów

                           Łącznie 60 mg/kg, ale w boczku typu Wiltshire i podobnych produktach – łącznie 150 mg/kg

               (15)

               Poziom dopuszczalny 60 mg/kg obowiązuje więc wobec wielu rodzajów produktów mięsnych, a odpowiednie maksymalne poziomy dopuszczalne zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1333/2008 wynoszą 100 lub 150 mg/kg.

         3.   PROCEDURA

               (16)

               Pismem z dnia 25 listopada 2014 r. Dania notyfikowała Komisji swój zamiar utrzymania przepisów krajowych w sprawie stosowania azotynów jako dodatków do produktów mięsnych, które to przepisy różnią się od przepisów rozporządzenia (WE) nr 1333/2008. Na poparcie notyfikacji Dania przedłożyła dodatkowe informacje zawierające dane dotyczące spożycia i przywozu produktów mięsnych, narażenia na azotyny, częstości występowania zatrucia jadem kiełbasianym oraz tworzenia się nitrozoamin w przetworzonych produktach mięsnych.

               (17)

               Komisja opublikowała powiadomienie dotyczące zgłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (8), aby poinformować zainteresowane strony o przepisach krajowych Danii oraz o podstawach, na które powołuje się we wniosku. Pismem z dnia 30 marca 2015 r. Komisja również poinformowała pozostałe państwa członkowskie o notyfikacji i dała im możliwość zgłaszania uwag w tej sprawie w ciągu 30 dni. W wyznaczonym terminie Komisja otrzymała uwagi od Republiki Czeskiej i Szwecji.

                           —

                           Republika Czeska akceptuje ustalanie surowszych ograniczeń dotyczących stosowania azotynów jako dodatków w produktach mięsnych w ramach krajowych wymogów obowiązujących duńskich producentów. W odniesieniu do produktów pochodzących z innych państw członkowskich Republika Czeska domaga się jednak zachowania obecnych poziomów w odniesieniu do zawartości azotynów w produktach mięsnych, które zostały ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności.

                           —

                           Szwecja jest zdania, że przepisy krajowe Danii wydają się uzasadnione i najprawdopodobniej nie mają znacznego wpływu na warunki w Szwecji. Na podstawie tego, co Dania przedstawiła w notyfikacji, Szwecja nie widzi powodu, by nie zaakceptować rozszerzenia obowiązujących przepisów krajowych. Dalsze rozszerzenie przepisów przyniosłoby także korzyść w postaci zapewnienia UE czasu na przegląd poziomów azotynów, co umożliwi uwzględnienie obecnie prowadzonych prac EFSA nad azotynami stosowanymi jako dodatki do żywności.

         4.   PONOWNA OCENA AZOTYNÓW

               (18)

               Rozporządzenie Komisji (UE) nr 257/2010 (9) zawiera wymóg, aby Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności dokonał ponownej oceny azotynu potasu (E 249) i azotynu sodu (E 250) do końca 2015 r. W ramach tej oceny EFSA musi zbadać wcześniejsze opinie SCF i EFSA, jeśli takowe są dostępne, pierwotną dokumentację, dane przedłożone przez zainteresowany(-e) pomiot(-y) gospodarczy(-e) lub jakąkolwiek inną zainteresowaną stronę oraz dane udostępnione przez Komisję i państwa członkowskie. Musi także zidentyfikować wszelką literaturę w tym zakresie, jaka została opublikowana od ostatniej oceny każdego z przedmiotowych dodatków do żywności.

               (19)

               Dane dostarczone przez Danię na poparcie swojej notyfikacji dotyczącej spożycia produktów mięsnych, narażenia na azotyny, częstości występowania zatrucia jadem kiełbasianym oraz tworzenia się nitrozoamin w przetworzonych produktach mięsnych zostały przekazane do EFSA z prośbą o wzięcie ich pod uwagę przy odbywającej się ponownej ocenie.

         5.   MONITOROWANIE PRZEZ KOMISJĘ

               (20)

               W 2014 r. Komisja zakończyła analizę dokumentacji mającą na celu monitorowanie wdrażania przez państwa członkowskie przepisów unijnych w sprawie azotynów. Analizę przeprowadzono w oparciu o odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, który został przekazany wszystkim państwom członkowskim. Wykazała ona, że – z pewnymi wyjątkami – typowe ilości azotynów dodawanych do niesterylizowanych produktów mięsnych są niższe niż maksymalne ilości przewidziane w Unii, ale wyższe niż maksymalne poziomy przewidziane w Danii. W sprawozdaniu stwierdzono, że możliwość przeprowadzenia przeglądu obowiązujących maksymalnych poziomów azotynów powinna być przedmiotem dalszej analizy (10).

               (21)

               W związku z tym Komisja rozpoczęła badanie ad hoc dotyczące stosowania przez przemysł azotynów w różnych kategoriach produktów mięsnych. Badanie to będzie obejmować przegląd literatury, organizację warsztatów z udziałem ekspertów w dziedzinie technologii mięsa oraz ankietę wśród przedstawicieli przemysłu mięsnego w UE dotyczącą faktycznego wykorzystania i stosowanych poziomów azotynów w zależności od różnych rodzajów określonych produktów mięsnych. Wnioski z tego badania powinny być dostępne do końca 2015 r.

         II.   OCENA

   1.   DOPUSZCZALNOŚĆ

               (22)

               Na podstawie art. 114 ust. 4 i 6 TFUE, po przyjęciu środka harmonizującego, państwo członkowskie może utrzymać bardziej restrykcyjne przepisy krajowe uzasadnione ważnymi względami określonymi w art. 36 TFUE lub dotyczącymi ochrony środowiska naturalnego lub środowiska pracy, pod warunkiem że notyfikuje je Komisji, a Komisja te środki zatwierdzi.

               (23)

               Notyfikacja Danii dotyczy krajowych przepisów stanowiących odstępstwo od przepisów określonych w części E załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do azotynu potasu (E 249) i azotynu sodu (E 250). Obecne przepisy duńskie obowiązywały już zasadniczo w momencie, gdy pierwotnie – dyrektywą 2006/52/WE – ustanowiono wspomniane maksymalne poziomy.

               (24)

               Duńskie zarządzenie nr 542 dopuszcza dodawanie azotynów do produktów mięsnych tylko pod warunkiem że nie zostaną przekroczone określone poziomy dodanych ilości. W zależności od produktu te maksymalne ilości wynoszą 60, 100 lub 150 mg/kg i dla niektórych produktów są niższe niż ilości określone w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008. W przeciwieństwie do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 duńskie przepisy nie zawierają żadnych wyjątków od zasady ustalania maksymalnych ilości dodawanych do azotynów, a w związku z tym nie zezwalają na wprowadzanie do obrotu niektórych tradycyjnie wytwarzanych produktów mięsnych z innych państw członkowskich.

               (25)

               W związku z tym przepisy duńskie są bardziej restrykcyjne niż przepisy rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, ponieważ przewidują mniejsze maksymalne ilości dodawane w przypadku określonych typów produktów (często jest to 60 mg/kg), a w innych przypadkach nie zezwalają na wprowadzanie do obrotu niektórych tradycyjnych produktów mięsnych na podstawie maksymalnych wartości pozostałości.

               (26)

               Zgodnie z art. 114 ust. 4 TFUE notyfikację uzupełniono o opis przyczyn związanych z jednym lub większą liczbą ważnych względów, o których mowa w art. 36 TFUE; w tym przypadku ochroną zdrowia i życia ludzi. Dołączone do notyfikacji sprawozdanie duńskiego Ministerstwa Żywności, Rolnictwa i Rybołówstwa zawiera dodatkowe dane dotyczące spożycia i przywozu produktów mięsnych, narażenia na azotyny, częstości występowania zatrucia jadem kiełbasianym oraz tworzenia się nitrozoamin w przetworzonych produktach mięsnych.

               (27)

               W świetle powyższego Komisja uznaje, że wniosek przedłożony przez Danię w celu uzyskania zezwolenia na utrzymanie przepisów krajowych w sprawie stosowania azotynów w produktach mięsnych jest dopuszczalny na mocy art. 114 ust. 4 TFUE.

         2.   OCENA RZECZOWA

               (28)

               Zgodnie z art. 114 ust. 4 i 6 akapit pierwszy TFUE Komisja musi ustalić, czy wszystkie wymienione w tym artykule warunki umożliwiające państwu członkowskiemu utrzymanie przepisów krajowych stanowiących odstępstwo od unijnego środka harmonizującego zostały spełnione.

               (29)

               W szczególności Komisja musi ocenić, czy przepisy krajowe są uzasadnione ważnymi względami określonymi w art. 36 TFUE lub są związane z ochroną środowiska naturalnego bądź środowiska pracy i nie wykraczają poza zakres konieczny do osiągnięcia zasadnego zamierzonego celu. Ponadto jeśli Komisja uzna, że przepisy krajowe spełniają powyższe warunki, musi sprawdzić, zgodnie z art. 114 ust. 6 TFUE, czy przepisy krajowe stanowią środek arbitralnej dyskryminacji lub ukryte ograniczenie w handlu między państwami członkowskimi i czy nie stanowią przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.

               (30)

               Należy zauważyć, że w świetle ram czasowych ustanowionych w art. 114 ust. 6 TFUE, przy rozpatrywaniu zasadności przepisów krajowych notyfikowanych na podstawie art. 114 ust. 4 TFUE Komisja musi opierać się na argumentach przedłożonych przez państwo członkowskie dokonujące notyfikacji. Oznacza to, że zgodnie z postanowieniami Traktatu odpowiedzialność za udowodnienie, że przepisy krajowe są zasadne, spoczywa na państwie członkowskim, które wnioskuje o ich utrzymanie.

               (31)

               Jeśli jednak Komisja znajdzie się w posiadaniu informacji, na podstawie których unijny środek harmonizujący, od którego notyfikowane przepisy krajowe stanowią odstępstwo, może wymagać przeglądu – w takim przypadku może ona je uwzględnić przy ocenie zgłoszonych przepisów krajowych.

         2.1.   Stanowisko danii

               (32)

               Dania twierdzi, że jej ustawodawstwo zapewnia wyższy poziom ochrony zdrowia i życia ludzi, ponieważ obniża maksymalne dodawane ilości azotynów w porównaniu z ilościami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008 i nie zezwala na wprowadzanie do obrotu tradycyjnych produktów mięsnych, dla których nie można ustalić ilości wprowadzanych. Dania uznaje, że jej przepisy są w pełni zgodne z zaleceniami wydanymi przez SCF w 1990 r. i 1995 r. oraz opinią EFSA z dnia 26 listopada 2003 r.

               (33)

               Dania uważa również, że uregulowanie dotyczące ilości stosowanych azotynów na podstawie oceny, czy zawierały dawkę przekraczającą odpowiednie ustalone dopuszczalne dzienne spożycie (acceptable daily intake, ADI), nie zapewnia odpowiedniej ochrony zdrowia ludzi. ADI ustalone dla azotynów nie uwzględnia tworzenia się nitrozoamin, które wiążą się ze stosowaniem azotynów w produktach mięsnych. Zgodnie z ocenami naukowymi nitrozoaminy są substancjami genotoksycznymi i w związku z tym nie jest możliwe ustalenie poziomu, poniżej którego przestają być rakotwórcze. Dania podkreśla, że powstawanie nitrozoamin zależy od ilości dodawanych azotynów, a nie od znacznie niższych ilości pozostałości, które z powodu przetworzenia tej substancji w środku spożywczym są zazwyczaj obecne w produkcie w chwili jego spożycia.

               (34)

               Zatem w opinii Danii ogólna ocena naukowa wykazuje, że: a) stosowanie należy jak najbardziej ograniczyć za pomocą zróżnicowanych poziomów zgodnych z wymaganiami technicznymi dotyczącymi różnych środków spożywczych; b) stosowanie azotynów i azotanów powinno być uregulowane w oparciu o ilości dodawane, a nie ilości pozostałości oraz c) niezbędną konserwację można osiągnąć, stosując ilości zalecane przez EFSA. W tym kontekście Dania uważa, że jej przepisy krajowe są systematycznie dostosowywane do tych zaleceń, natomiast rozporządzenie (WE) nr 1333/2008 – nie, przynajmniej jeśli chodzi o azotyny.

               (35)

               Dania podkreśla również, że jej przepisy obowiązują od wielu lat i nigdy nie doprowadziły do problemów z konserwacją przedmiotowych produktów. Ponadto w Danii liczba przypadków zatruć jadem kiełbasianym jest względnie niewielka w porównaniu z innymi państwami członkowskimi UE: od 1980 r. nie stwierdzono tam ani jednego przypadku spowodowanego spożyciem produktów mięsnych. Dania zwraca uwagę, że od 2006 r. nie stwierdzono na jej terytorium przypadków zatrucia jadem kiełbasianym. W związku z tym nadal uważa się, że duńskie przepisy dotyczące stosowania azotynów w produktach mięsnych zapewniają kompleksową ochronę przed zatruciem pokarmowym.

               (36)

               Jeśli chodzi o modele konsumpcji, sprawozdanie duńskiego Ministerstwa Żywności, Rolnictwa i Rybołówstwa zawiera dodatkowe dane dotyczące spożycia i przywozu produktów mięsnych oraz analizę zawartości azotynów w produktach mięsnych dostępnych na rynku duńskim. Według władz duńskich ze sprawozdania tego wynika, że spożycie produktów mięsnych, do których mogą być dodawane azotyny, od lat pozostaje na takim samym poziomie.

               (37)

               W odniesieniu do narażenia na azotyny w sprawozdaniu duńskiego Ministerstwa Żywności, Rolnictwa i Rybołówstwa przedstawiono szacunki oparte na 384 analizach azotynów w przetworach mięsnych i zimnym mięsie w kawałkach oraz na danych dotyczących spożycia, uzyskanych z badań żywieniowych. Z szacunków tych wynika, że średnie narażenie pozostaje poniżej ADI określonego dla azotynów. W przypadku dzieci w wieku 4–5 lat narażenie przypadające na kg masy ciała jest 3-krotnie większe niż w przypadku osób dorosłych.

               (38)

               W odniesieniu do tworzenia nitrozoamin w przetworzonych produktach mięsnych duńskie Ministerstwo Żywności, Rolnictwa i Rybołówstwa przedstawiło sprawozdanie podsumowujące na temat obecności N-nitrozoamin w przetworzonych produktach mięsnych, opracowane przez Państwowy Instytut ds. Żywności Duńskiego Uniwersytetu Technicznego, z którego wynika, że niski poziom nitrozoamin najłatwiej osiągnąć, wykorzystując jak najmniej azotynów i stosując je w połączeniu z kwasem izoaskorbinowym, kwasem askorbinowym lub askorbinianem, gdyż ograniczyłoby to ewentualne tworzenie się nitrozoamin.

               (39)

               Ponadto Dania utrzymuje, że jej przepisy dotyczące azotynów nie stanowią bariery dla handlu i powołuje się na dane liczbowe wskazujące, że dokonywany jest przywóz produktów mięsnych z innych państw członkowskich, który od 2010 r. nawet wzrósł.

               (40)

               Podsumowując, Dania uznaje za uzasadnione zmniejszenie zagrożenia dla zdrowia ludzi związanego z narażeniem na nitrozoaminy – bardziej niż wymaga tego rozporządzenie (WE) nr 1333/2008 – poprzez kontynuację stosowania swojego ustawodawstwa. Zdaniem Danii monitorowanie, które wprowadzono zgodnie z decyzją 2010/561/UE, pokazuje, że wzięte uprzednio pod uwagę względy zdrowotne pozostają aktualne. Na koniec Dania argumentuje, że według najnowszych dostępnych danych jej przepisy nie stanowią przeszkody w handlu przedmiotowymi produktami.

         2.2.   Ocena stanowiska danii

   2.2.1   Uzasadnienie ważnymi względami, o których mowa w art. 36 TFUE

               (41)

               Celem ustawodawstwa Danii jest osiągnięcie wyższego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi w odniesieniu do narażenia na azotyny i możliwego powstawania nitrozoamin w produktach mięsnych poprzez określenie niższych maksymalnych ilości dodawanych azotynów dla niektórych produktów mięsnych, w porównaniu z maksymalnymi poziomami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008, i niedopuszczenie do wprowadzania do obrotu produktów mięsnych, dla których można jedynie ustalić maksymalne poziomy pozostałości.

               (42)

               Przy ocenie tego, czy ustawodawstwo Danii jest istotnie właściwe i konieczne do osiągnięcia tego celu, należy uwzględnić szereg czynników. W szczególności należy znaleźć kompromis między dwoma zagrożeniami dla zdrowia: obecnością nitrozoamin w produktach mięsnych z jednej strony a zagrożeniem dla bezpieczeństwa mikrobiologicznego produktów mięsnych – z drugiej. Druga z powyższych kwestii jest nie tylko koniecznością technologiczną, ale ma niezwykle istotne znaczenie dla zdrowia. Mimo że uznaje się, że poziom azotynów w produktach mięsnych należy obniżać, niższe poziomy azotynów w mięsie nie przełożą się automatycznie na większą ochronę zdrowia ludzi. Najbardziej odpowiedni poziom azotynów zależy od wielu czynników, o których mowa w odpowiednich opiniach SCF i EFSA, na przykład od dodawania soli, wilgotności, pH, okresu trwałości produktu, higieny, kontroli temperatury itp.

               (43)

               W świetle powyższego oraz uwag przedstawionych w motywach 10 i 11 powyżej Komisja uznaje, że rozporządzenie (WE) nr 1333/2008 stanowi zasadniczo właściwą odpowiedź na problem pogodzenia dwóch sprzecznych ze sobą zagrożeń dla zdrowia przy uwzględnieniu różnorodności produktów mięsnych w Unii.

               (44)

               Niemniej jednak, Komisja musi ocenić konkretne wybory dokonane przez duńskiego prawodawcę oraz doświadczenia związane ze stosowaniem tego prawodawstwa, które obowiązuje już od dłuższego czasu. Za pomocą przedstawionych danych liczbowych dotyczących występowania zatruć pokarmowych, a w szczególności zatruć jadem kiełbasianym, Dania wykazała, że przy obecnie obowiązujących przepisach osiągała dotychczas zadowalające wyniki. Dane te wskazują, że maksymalne poziomy określone w przepisach duńskich okazały się wystarczające do zagwarantowania bezpieczeństwa mikrobiologicznego produktów mięsnych wytwarzanych obecnie w Danii metodami produkcji stosowanymi obecnie w Danii.

               (45)

               Komisja zauważa, że ustawodawstwo duńskie jest zgodne z odpowiednimi opiniami naukowymi instytucji naukowych Unii. Opiera się ono na określaniu maksymalnych najwyższych ilości dodanych i uwzględnia zakresy dodanych ilości azotynów, o których mowa w tych opiniach, tzn. 50–150 mg/kg. Dania określiła jednocześnie bardziej szczegółowe maksymalne ilości dodane dla niektórych grup produktów mięsnych w porównaniu z rozporządzeniem, uwzględniając typy produktów mięsnych i metody wytwarzania dominujące w tym kraju.

               (46)

               Należy ponadto stwierdzić, że zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Danię większość produktów mięsnych spożywanych przez ludność Danii dotyczy produktów mięsnych, wobec których obowiązuje obecnie dopuszczalny poziom 60 mg/kg, który musiałby zostać zastąpiony poziomem 100 lub 150 mg/kg. Chociaż duńscy producenci, podobnie jak producenci z innych państw członkowskich, nie byliby zobowiązani do zwiększenia ilości azotynów, jakie dodają do swoich produktów, do maksymalnych ilości, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008, nie można wykluczyć wzrostu rzeczywistego narażenia ludności Danii na azotyny.

               (47)

               Na podstawie aktualnie dostępnych informacji Komisja uznaje, że wniosek o utrzymanie zgłoszonych środków może zostać tymczasowo przyjęty ze względu na ochronę zdrowia publicznego w Danii.

         2.2.2.   Brak arbitralnej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia w handlu między państwami członkowskimi oraz przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego

   2.2.2.1.   Brak arbitralnej dyskryminacji

               (48)

               Artykuł 114 ust. 6 TFUE zobowiązuje Komisję do sprawdzenia, czy planowane środki nie stanowią przypadku arbitralnej dyskryminacji. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, aby nie zachodził przypadek dyskryminacji, podobne okoliczności nie mogą być różnie traktowane, a okoliczności odmienne nie mogą być traktowane tak samo.

               (49)

               Duńskie przepisy krajowe obejmują zarówno produkty krajowe, jak i wytwarzane w innych państwach członkowskich. Wobec braku dowodów przeciwnych, stwierdza się, że przepisy krajowe nie stanowią przypadku arbitralnej dyskryminacji.

         2.2.2.2.   Brak ukrytych ograniczeń w handlu

               (50)

               Przepisy krajowe ograniczające stosowanie produktów w zakresie szerszym niż rozporządzenie unijne stanowią zazwyczaj barierę handlową, jeśli produkty wprowadzane legalnie do obrotu i stosowane na pozostałym obszarze Unii nie mogą, wskutek zakazu stosowania, być wprowadzane do obrotu w danym państwie członkowskim. Warunki konieczne wymienione w art. 114 ust. 6 TFUE mają na celu zapobieżenie nieuzasadnionemu stosowaniu ograniczeń opartych na kryteriach wyszczególnionych w ust. 4 i 5 tegoż artykułu, co stanowiłoby przypadek wykorzystywania środków ekonomicznych w celu ograniczenia importu produktów z innych państw członkowskich, a w rezultacie – metodę pośredniej ochrony produkcji krajowej.

               (51)

               Ponieważ przepisy duńskie nakładają surowsze normy dotyczące dodawania azotynów do określonych produktów mięsnych także na podmioty mające siedzibę w innych państwach członkowskich obszaru skądinąd zharmonizowanego, mogą one stanowić ukryte ograniczenie w handlu lub przeszkodę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Uznaje się jednak, że art. 114 ust. 6 TFUE należy interpretować w takim sensie, iż jedynie środki krajowe stanowiące nieproporcjonalną przeszkodę dla rynku wewnętrznego nie mogą zostać zatwierdzone. W związku z tym Dania przedstawiła dane liczbowe wskazujące, że przywóz produktów mięsnych z innych państw członkowskich nie tylko ma miejsce mimo obowiązywania takich przepisów, ale od 2010 r. nawet wzrósł.

               (52)

               Wobec braku innych dowodów wskazujących na to, że przepisy krajowe stanowią w praktyce środek nałożony w celu ochrony produkcji krajowej, należy stwierdzić, że nie stanowią one ukrytego ograniczenia w handlu między państwami członkowskimi.

         2.2.2.3.   Brak przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego

               (53)

               Warunku tego nie można interpretować w sposób, który wykluczałby zatwierdzenie każdego środka krajowego, który mógłby wpływać na ustanowienie rynku wewnętrznego. Istotnie, każdy środek krajowy stanowiący odstępstwo od środka harmonizującego, którego celem jest ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, co do zasady może wpływać na rynek wewnętrzny. W związku z tym, aby utrzymać stosowalność procedury przewidywanej w art. 114 TFUE, pojęcie przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego musi być, w kontekście art. 114 ust. 6 TFUE, rozumiane jako wpływ nieproporcjonalnie duży wobec zamierzonego celu.

               (54)

               Biorąc pod uwagę korzyści podnoszone przez rząd duński, związane ze zmniejszeniem narażenia na azotyny w produktach mięsnych oraz to, że na podstawie obecnie dostępnych danych liczbowych wydaje się, że nie ma to żadnego wpływu na handel lub wpływ ten jest bardzo ograniczony, Komisja uznaje, że zgłoszone przepisy duńskie mogą zostać tymczasowo zatwierdzone z uwagi na ochronę zdrowia i życia ludzi z uwzględnieniem tego, że nie są nieproporcjonalne, a zatem nie stanowią przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego w rozumieniu art. 114 ust. 6 TFUE.

               (55)

               W świetle tej analizy Komisja uważa, że warunek związany z brakiem przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego został spełniony.

         2.2.3.   Ograniczenie czasowe

               (56)

               Powyższe wnioski opierają się na obecnie dostępnych informacjach, a w szczególności na danych liczbowych wskazujących, że Dania była w stanie ograniczyć zatrucia jadem kiełbasianym mimo niższych maksymalnych poziomów azotynów dodawanych do określonych typów produktów mięsnych, co nie doprowadziło do nieproporcjonalnych zakłóceń w handlu.

               (57)

               Innym istotnym czynnikiem jest wielkość spożycia produktów mięsnych w Danii, w odniesieniu do której zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 mogłoby zwiększyć narażenie ludności Danii na azotyny, a wskutek tego – na nitrozoaminy.

               (58)

               Dania powinna nadal monitorować sytuację i zbierać dane pokazujące, czy stosowanie poziomów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008 pozwala osiągnąć wymagany poziom ochrony, a jeżeli nie, czy prowadziłoby to do niedopuszczalnego zagrożenia dla zdrowia ludzi. Zebrane dane powinny dotyczyć w szczególności kontroli zatruć jadem kiełbasianym. Ponadto Dania powinna nadal gromadzić dane na temat przywozu produktów mięsnych z innych państw członkowskich. Dania musiałaby dostarczyć zebrane dane Komisji w terminie dwóch lat od daty przyjęcia niniejszej decyzji. Ponadto Komisja powinna przeanalizować wnioski EFSA z ponownej oceny azotynów przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 257/2010 oraz wnioski z badania ad hoc dotyczącego stosowania przez przemysł azotynów w różnych kategoriach produktów mięsnych.

               (59)

               Wobec powyższego Komisja stwierdza, że przepisy krajowe w zakresie, o którym mowa powyżej, mogą zostać zatwierdzone na ograniczony okres trzech lat.

         III.   WNIOSKI

               (60)

               W świetle powyższego oraz uwzględniając uwagi zgłoszone przez państwa członkowskie w odniesieniu do notyfikacji przedłożonej przez władze Danii, Komisja stwierdza, że wniosek Danii, otrzymany przez Komisję dnia 25 listopada 2014 r., w sprawie utrzymania przepisów krajowych dotyczących dodawania azotynów, które są bardziej restrykcyjne niż przepisy rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, może zostać zatwierdzony na okres trzech lat od daty przyjęcia niniejszej decyzji. Dania musiałaby nadal monitorować sytuację i zbierać dane pokazujące, czy stosowanie poziomów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1333/2008 pozwala osiągnąć wymagany poziom ochrony, a jeżeli nie, czy prowadziłoby to do niedopuszczalnego zagrożenia dla zdrowia ludzi,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zatwierdza się krajowe przepisy dotyczące dodawania azotynów do produktów mięsnych zawarte w zarządzeniu nr 542 z dnia 27 maja 2013 r. w sprawie m.in. dodatków do żywności w środkach spożywczych (BEK nr 542 af 27.5.2013 (tilsætningbekendtgørelsen), Offentliggørelsedato:31.5.2013, Fødevarerministeriet), które Królestwo Danii zgłosiło Komisji pismem z dnia 25 listopada 2014 r., zgodnie z art. 114 ust. 4 TFUE.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja traci moc z dniem 22 maja 2018 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Vytenis ANDRIUKAITIS

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Komisji 2010/561/UE z dnia 25 maja 2010 r. dotycząca przepisów krajowych zgłoszonych przez Danię w sprawie dodawania azotynów do niektórych produktów mięsnych (Dz.U. L 247 z 21.9.2010, s. 55).

      (2)  Dyrektywa 2006/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. zmieniająca dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące oraz dyrektywę 94/35/WE w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych (Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 10).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1129/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności (Dz.U. L 295 z 12.11.2011, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16).

      (5)  Opinia w sprawie azotanów i azotynów wydana dnia 19 października 1990 r., Komisja Europejska – Sprawozdania Komitetu Naukowego ds. Żywności (seria dwudziesta szósta), s. 21.

      (6)  Opinia w sprawie azotanów i azotynów wydana dnia 22 września 1995 r., Komisja Europejska – Sprawozdania Komitetu Naukowego ds. Żywności (seria trzydziesta ósma), s. 1.

      (7)  Opinia Panelu Naukowego ds. Zagrożeń Biologicznych w sprawie wniosku Komisji dotyczącego wpływu azotynów i azotanów na bezpieczeństwo mikrobiologiczne produktów mięsnych (Opinion of the Scientific Panel on Biological Hazards on a request from the Commission related to the effects of Nitrites/Nitrates on the Microbiological Safety of Meat Products), Dziennik EFSA (2003) 14, s. 1.

      (8)  Dz.U. C 93 z 20.3.2015, s. 18.

      (9)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 257/2010 z dnia 25 marca 2010 r. ustanawiające program ponownej oceny dopuszczonych dodatków do żywności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 80 z 26.3.2010, s. 19).

      (10)  https://webgate.ec.europa.eu/sanco_foods/main/index.cfm?event=document.edit&identifier=5924&documenttypeidentifier=57


title: 2006/454/WE: Decyzja Rady z dnia  29 kwietnia 2004 r.  w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

text:
               6.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/9

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 kwietnia 2004 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   (2006/454/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, ostatnie zdanie art. 47 ust. 2, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając Traktat o przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   uwzględniając Akt załączony do Traktatu o przystąpieniu, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z Gruzją w sprawie Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, oraz zapewnienia pewnych dostosowań technicznych związanych ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w Unii Europejskiej.

               (2)

               W związku z tym, że możliwe jest zawarcie Protokołu w terminie późniejszym, rokowania dotyczące jego treści zostały przeprowadzone między Stronami i należy złożyć podpisy pod tym Protokołem w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.

               (3)

               Protokół należy stosować tymczasowo od dnia przystąpienia do czasu zakończenia odpowiednich procedur umożliwiających jego formalne zawarcie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia jednej lub więcej osób uprawnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z możliwością jego zawarcia w terminie późniejszym.
   Tekst Protokołu załącza się do niniejszej decyzji (1).
   Artykuł 2
   Do momentu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia przystąpienia.

      Sporządzono w Luksemburgu, 29 kwietnia 2004 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

      (1)  Patrz: str. 10 niniejszego Dziennika Urzędowego.
    ---documentbreak---

               6.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/10

         PROTOKÓŁ
   do umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   KRÓLESTWO BELGII,
   REPUBLIKA CZESKA,
   KRÓLESTWO DANII,
   REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
   REPUBLIKA ESTOŃSKA,
   REPUBLIKA GRECKA,
   KRÓLESTWO HISZPANII,
   REPUBLIKA FRANCUSKA,
   IRLANDIA,
   REPUBLIKA WŁOSKA,
   REPUBLIKA CYPRYJSKA,
   REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
   REPUBLIKA LITEWSKA,
   WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
   REPUBLIKA WĘGIERSKA,
   REPUBLIKA MALTY,
   KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
   REPUBLIKA AUSTRII,
   RZECZPOSPOLITA POLSKA,
   REPUBLIKA PORTUGALSKA,
   REPUBLIKA SŁOWENII,
   REPUBLIKA SŁOWACKA,
   REPUBLIKA FINLANDII,
   KRÓLESTWO SZWECJI,
   ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
   zwane dalej „Państwami Członkowskimi” reprezentowanymi przez Radę Unii Europejskiej, oraz
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA ORAZ EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,
   zwane dalej „Wspólnotami” reprezentowanymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską,
   z jednej strony,
   a GRUZJĄ,
   z drugiej strony,
   UWZGLĘDNIAJĄC przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   ArtykuŁ 1
   Republika Czeska, Estonia, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja są Stronami Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, podpisanej w Luksemburgu w dniu 22 kwietnia 1996 r. (zwanej dalej „Umową”) i odpowiednio przyjmują i biorą pod uwagę w ten sam sposób jak pozostałe Państwa Członkowskie Wspólnoty, teksty Umowy oraz załączone do niej dokumenty.
   ArtykuŁ 2
   W celu uwzględnienia ostatnich zmian instytucjonalnych w Unii Europejskiej, Strony Umowy zgadzają się, że po wygaśnięciu Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, istniejące w Umowie postanowienia odnoszące się do Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali odnoszą się do Wspólnoty Europejskiej, która przejęła wszelkie prawa i obowiązki przyjęte przez Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
   ArtykuŁ 3
   Niniejszy Protokół jest integralną częścią Umowy.
   ArtykuŁ 4
   1.   Niniejszy Protokół zostanie zatwierdzony przez Wspólnoty, Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich i przez Gruzję zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
   2.   Strony dokonają wzajemnej notyfikacji po zakończeniu procedur, określonych w poprzednim ustępie. Instrumenty zatwierdzające zostaną złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
   ArtykuŁ 5
   1.   Niniejszy Protokół wchodzi w życie w tym samym dniu co Traktat o przystąpieniu z 2003 r., pod warunkiem że wszystkie instrumenty zatwierdzające niniejszego Protokołu zostaną złożone do tego dnia.
   2.   Jeżeli nie wszystkie instrumenty zatwierdzające niniejszego Protokołu zostaną złożone przed tą datą, Protokół ten wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym złożono ostatni instrument zatwierdzający.
   3.   Jeżeli nie wszystkie instrumenty zatwierdzające niniejszego Protokołu zostaną złożone przed dniem 1 maja 2004 r., niniejszy Protokół zacznie obowiązywać tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.
   ArtykuŁ 6
   Teksty Umowy, Aktu końcowego i wszystkich załączonych do niej dokumentów sporządzono w językach czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim.
   Teksty te zostają włączone do niniejszego Protokołu (1), a każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny z tekstami w innych językach, w których zostały sporządzone Umowa, Akt końcowy i załączone do nich dokumenty.
   ArtykuŁ 7
   Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i gruzińskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

      Hecho en Bruselas, el treinta de abril del dos mil cuatro.
      V Bruselu dne třicátého dubna dva tisíce čtyři.
      Udfærdiget i Bruxelles den tredivte april to tusind og fire.
      Geschehen zu Brüssel am dreißigsten April zweitausendundvier.
      Kahe tuhande neljanda aasta kolmekümnendal aprillil Brüsselis.
      Έγινε στις Βρυξέλλες, στις τριάντα Απριλίου δύο χιλιάδες τέσσερα.
      Done at Brussels on the thirtieth day of April in the year two thousand and four.
      Fait à Bruxelles, le trente avril deux mille quatre.
      Fatto a Bruxelles, addi' trenta aprile duemilaquattro.
      Briselē, divi tūkstoši ceturtā gada trīsdesmitajā aprīlī.
      Priimta du tūkstančiai ketvirtų metų balandžio trisdešimtą dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-negyedik év április havának tizenharmadik napján.
      Magħmul fi Brussel fit-tletin jum ta' April tas-sena elfejn u erbgħa.
      Gedaan te Brussel, de dertigste april tweeduizend vier.
      Sporządzono w Brukseli, dnia trzynastego kwietnia roku dwa tysiące czwartego.
      Feito em Bruxelas, em trinta de Abril de dois mil e quatro.
      V Bruseli dňa tridsiateho apríla dvetisícštyri.
      V Bruslju, dne tridesetega aprila leta dva tisoč štiri.
      Tehty Brysselissä kolmantenakymmenentenä päivänä huhtikuuta vuonna kaksituhattaneljä.
      Som skedde i Bryssel den trettionde april tjugohundrafyra.

         Por los Estados miembros
         Za členské státy
         For medlemsstaterne
         Für die Mitgliedstaaten
         Liikmesriikide nimel
         Για τα κράτη μέλη
         For the Member States
         Pour les États membres
         Per gli Stati membri
         Dalībvalstu vārdā
         Valstybių narių vardu
         A tagállamok részéről
         Għall-Istati Membri
         Voor de lidstaten
         W imieniu Państw Członkowskich
         Pelos Estados-Membros
         Za členské štáty
         Za države članice
         Jäsenvaltioiden puolesta
         På medlemsstaternas vägnar
         wevr saxelmwifoTa saxeliT

         Por las Comunidades Europeas
         Za Evropská společenství
         For De Europæiske Fællesskaber
         Für die Europäischen Gemeinschaften
         Euroopa ühenduste nimel
         Για τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες
         For the European Communities
         Pour les Communautés européennes
         Per le Comunità europee
         Eiropas Kopienu vārdā
         Europos Bendrijų vardu
         Az Európai Közösségek részéről
         Għall-Komunitajiet Ewropej
         Voor de Europese Gemeenschappen
         W imieniu Wspólnot Europejskich
         Pelas Comunidades Europeias
         Za Európske spoločenstvá
         Za Evropske skupnosti
         Euroopan yhteisöjen puolesta
         På Europeiska gemenskapernas vägnar
         evrogaerTianebaTa saxeliT

         Por Georgia
         Za Gruzii
         For Georgien
         Für Georgien
         Gruusia nimel
         Για τη Γεωργία
         For Georgia
         Pour la Géorgie
         Per la Georgia
         Gruzijas vārdā
         Gruzijos vardu
         Grúzia részéről
         Għall-Ġorġja
         Voor Georgië
         W imieniu Gruzji
         Pela Geórgia
         Za Gruzínsko
         Za Gruzijo
         Georgian puolesta
         På Georgiens vägnar

      (1)  Wersje językowe: czeska, estońska, łotewska, litewska, węgierska, maltańska, polska, słowacka i słoweńska porozumienia zostaną opublikowane w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego w późniejszym terminie.


title: 2005/126/WE: Decyzja Komisji z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie kontynuacji w 2005 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego niektórych gatunków roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE rozpoczętych w 2003 r.

text:
               12.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 42/30

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 11 lutego 2005 r.
   w sprawie kontynuacji w 2005 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego niektórych gatunków roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE rozpoczętych w 2003 r.
   (2005/126/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych (1),
   uwzględniając decyzję Komisji 2002/744/WE z dnia 5 września 2002 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE (2), w szczególności jej art. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja 2002/744/WE określa warunki dotyczące porównawczych prób i analiz, które mają być przeprowadzane na mocy dyrektywy nr 98/56/WE w odniesieniu do Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens od 2003 do 2005 r.

               (2)

               Analizy i próby przeprowadzane w 2003 i 2004 r. powinny być kontynuowane w 2005 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Wspólnotowe porównawcze próby i analizy materiału rozmnożeniowego roślin ozdobnych Chamaecyparis, Ligustrum vulgare i Euphorbia fulgens, rozpoczęte w 2003 r., są kontynuowane w 2005 r. zgodnie z decyzją 2002/744/WE.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 11 lutego 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Markos KYPRIANOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 226 z 13.8.1998, str. 16. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/61/WE (Dz.U. L 165 z 3.7.2003, str. 23).

      (2)  Dz.U. L 240 z 7.9.2002, str. 63.


title: 2009/947/WE: Decyzja Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Republiki Azerbejdżańskiej dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               15.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/39

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 listopada 2009 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Republiki Azerbejdżańskiej dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2009/947/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               W imieniu Wspólnoty Komisja wynegocjowała Umowę między Wspólnotą Europejską a rządem Republiki Azerbejdżańskiej dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (2) (zwaną dalej „umową”) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 7 lipca 2009 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2009/741/WE (3).

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Republiki Azerbejdżańskiej dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 umowy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 25 października 2005 r. (Dz.U. C 272 E z 9.11.2006, s. 56).

      (2)  Dz.U. L 265 z 9.10.2009, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 265 z 9.10.2009, s. 24.


title: 2010/497/UE, Euratom: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/35

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2008
   (2010/497/UE, Euratom)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2008 – Tom I (SEC(2009)1089 – C7-0172/2009) (2),
   uwzględniając ostateczne sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla Parlamentu Europejskiego w sprawie działań następczych podjętych w związku z decyzją o udzieleniu absolutorium za 2007 r. (COM(2009) 0526) i dokument roboczy służb Komisji dołączony do sprawozdania (SEC(2009) 1427),
   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Podsumowanie osiągnięć Komisji w zakresie zarządzania za rok 2008” (COM(2009) 0256),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2008 r. (COM(2009) 0419) i dokument roboczy służb Komisji dołączony do sprawozdania (SEC(2009) 1102),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2008 wraz z odpowiedziami Agencji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności dotyczące wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw, wydane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 grudnia 2008 r. zatytułowany „Dążenie do ustalenia jednolitej interpretacji pojęcia dopuszczalnego ryzyka błędów” (COM(2008) 0866) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego komunikatu (SEC(2008) 3054),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2008 (5828/2010 – C7-0055/2010),
   uwzględniając art. 274, 275 i 276 Traktatu WE, art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 179a i 180b Traktatu Euratom,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 55, 145, 146 i 147,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (6), w szczególności jego art. 14 ust. 3,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (7), w szczególności jego art. 66 akapity pierwszy i drugi,
   uwzględniając decyzję Komisji 2004/858/WE z dnia 15 grudnia 2004 r. ustanawiającą agencję wykonawczą o nazwie „Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego” do zarządzania działaniem wspólnotowym w dziedzinie zdrowia publicznego, w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (8),
   uwzględniając decyzję Komisji 2008/544/WE z dnia 20 czerwca 2008 r. zmieniającą decyzję 2004/858/WE w celu przekształcenia Agencji wykonawczej programu zdrowia publicznego w Agencję wykonawczą ds. zdrowia i konsumentów (9),
   uwzględniając art. 76 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej i opinie pozostałych zainteresowanych komisji (A7-0099/2010),

               A.

               mając na uwadze, że na podstawie art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami,

               1.

               udziela Dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2008;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w rezolucji, która stanowi integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z decyzją o udzieleniu absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2008, sekcja III – Komisja oraz rezolucją, która stanowi ich część integralną, Dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 71 z 14.3.2008.

      (2)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 83.

      (4)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 122.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (8)  Dz.U. L 369 z 16.12.2004, s. 73.

      (9)  Dz.U. L 173 z 3.7.2008, s. 27.


|

32011D0820(04)

Decyzja Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie zasad dostępu do dokumentów

Dziennik Urzędowy C 243 , 20/08/2011 P. 0016 - 0018

		Decyzja Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwaz dnia 19 lipca 2011 r.w sprawie zasad dostępu do dokumentów2011/C 243/08WYSOKI PRZEDSTAWICIEL,uwzględniając decyzję Rady z dnia 26 lipca 2010 r. określającą organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (2010/427/UE), w szczególności jej art. 11 ust. 1,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zakres1. Każdy obywatel Unii, każda osoba fizyczna lub prawna zamieszkała lub mająca siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) zgodnie z zasadami, warunkami i ograniczeniami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [1] ("rozporządzenie") oraz zgodnie z konkretnymi przepisami przyjętymi w niniejszych zasadach. Prawo dostępu dotyczy dokumentów ESDZ, to znaczy dokumentów sporządzonych lub otrzymanych przez ESDZ i znajdujących się w jej posiadaniu.2. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia dowolnej osobie fizycznej lub prawnej niezamieszkałej lub niemającej siedziby w jednym z państw członkowskich przysługuje, pod warunkiem przestrzegania tych samych zasad, warunków i ograniczeń, to samo prawo dostępu do dokumentów ESDZ na tych samych zasadach, z wyjątkiem prawa do składania skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.Artykuł 2Składanie wniosku1. Wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów ESDZ należy przesłać listownie na adres: Access to Documents Co-ordinator, CHAR 15/11, European External Action Service, Rue de la Loi 170, Brussels 1046, Belgia, pocztą elektroniczną przy użyciu formularza dostępnego na stronie internetowej ESDZ bądź faksem (nr faksu: +32 22979893).2. Niezwłocznie po zarejestrowaniu wniosku wnioskodawca otrzyma potwierdzenie wpłynięcia wniosku (chyba że możliwe jest udzielenie merytorycznej odpowiedzi na wniosek w tym samym terminie).Artykuł 3Terminy1. ESDZ udziela odpowiedzi na wnioski pierwotne i powtórne w ciągu 15 dni roboczych od daty zarejestrowania wniosku.2. Jeśli wniosek jest nieprecyzyjny, w rozumieniu art. 6 ust. 2 rozporządzenia, ESDZ zwraca się do wnioskodawcy o dostarczenie dodatkowych informacji umożliwiających zidentyfikowanie objętych wnioskiem dokumentów; ostateczny termin na udzielenie odpowiedzi rozpoczyna bieg dopiero od momentu uzyskania tych informacji przez ESDZ.3. W wyjątkowych przypadkach określonych w art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia ostateczne terminy podlegają przedłużeniu o 15 dni roboczych, w szczególności:a) w przypadku złożonych lub obszernych wniosków;b) jeśli wniosek wymaga konsultacji z delegaturą Unii lubc) w przypadku gdy niezbędne są konsultacje z osobą trzecią.O przedłużeniu terminu i jego przyczynach należy powiadomić wnioskodawcę.Artykuł 4Udzielanie odpowiedzi1. Udzielaniem odpowiedzi na wnioski pierwotne zajmuje się koordynator ds. dostępu do dokumentów.2. Decyzje w sprawie odpowiedzi na wnioski powtórne podejmuje dyrektor ds. operacyjnych po konsultacji z koordynatorem ds. dostępu do dokumentów.Artykuł 5Odpowiedź odmownaJeśli odpowiedź na wniosek jest choćby częściowo odmowna, należy tę odmowę uzasadnić na podstawie jednego z wyjątków określonych w rozporządzeniu oraz poinformować wnioskodawcę o przysługującym mu prawie do powtórnego złożenia wniosku (w przypadku odpowiedzi na wniosek pierwotny) lub o innych przysługujących mu środkach zaradczych (w przypadku odpowiedzi na powtórny wniosek).Artykuł 6Dokumenty osób trzecich będące w posiadaniu ESDZ1. W przypadku otrzymania przez ESDZ wniosku o dostęp do dokumentu będącego w jej posiadaniu, lecz pochodzącego od osoby trzeciej, zasięga się opinii tej osoby trzeciej, chyba że nie ma wątpliwości co do ujawnienia bądź nieujawnienia takiego dokumentu w świetle wyjątków określonych w rozporządzeniu.2. W przypadku gdy dokument został już podany do wiadomości publicznej przez jego autora lub na mocy rozporządzenia bądź na podstawie podobnych przepisów, wniosek o dostęp do dokumentów jest akceptowany bez zasięgania opinii osoby trzeciej.3. Zasięgnięcie opinii osoby trzeciej jest konieczne, jeśli dokument podlega przepisom art. 9 rozporządzenia lub pochodzi od państwa członkowskiego, które zwróciło się do ESDZ o nieujawnianie tego dokumentu bez uprzedniej zgody w myśl art. 4 ust. 5 rozporządzenia. Państwo członkowskie musi zwrócić się o to na piśmie.4. Opinii osoby trzeciej zasięga się na piśmie (w tym za pomocą poczty elektronicznej) z zachowaniem rozsądnego terminu udzielenia odpowiedzi, z uwzględnieniem terminów odpowiedzi obowiązujących ESDZ, ustalonych w art. 3 powyżej. Osoba trzecia przedstawia swoją opinię na piśmie (w tym za pomocą poczty elektronicznej).5. W razie braku odpowiedzi od osoby trzeciej w wyznaczonym terminie lub jeśli nie można zidentyfikować lub odnaleźć osoby trzeciej, ESDZ podejmuje decyzję w sprawie wniosku zgodnie z zasadami dotyczącymi wyjątków, określonymi w rozporządzeniu, oraz z uwzględnieniem uzasadnionych interesów osoby trzeciej na podstawie posiadanych przez ESDZ informacji.6. Jeśli ESDZ zamierza udzielić dostępu do dokumentu wbrew woli osoby trzeciej, powiadamia osobę trzecią o swoim zamiarze w terminie obowiązującym zgodnie z rozporządzeniem oraz o przysługujących jej środkach odwoławczych mających na celu sprzeciwienie się ujawnieniu.Artykuł 7Konsultacje z ESDZ1. Państwo członkowskie lub inna instytucja, organ, urząd lub agencja UE, które otrzymały wniosek o dostęp do dokumentu znajdującego się w ich posiadaniu, lecz pochodzącego od ESDZ, przesyłają wnioski o konsultacje z ESDZ listownie na adres: Access to Documents Coordinator, CHAR 15/11, European External Action Service, Rue de la Loi 170, Brussels 1046, Belgia, pocztą elektroniczną na adres: EEAS-ACCESS-TO-DOCUMENTS@eeas.europa.eu lub faksem (nr faksu: +32 22979893).2. ESDZ przedstawia swoją opinię niezwłocznie, uwzględniając termin obowiązujący przy udzielaniu odpowiedzi i najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych.Artykuł 8Dokumenty niejawne1. W przypadku gdy wniosek w sprawie dostępu dotyczy dokumentu objętego art. 9 rozporządzenia lub innego dokumentu utajnionego na mocy przepisów bezpieczeństwa ESDZ, jest on rozpatrywany przez urzędników upoważnionych do zapoznania się z takim dokumentem.2. Każda odmowa dostępu do całości lub części dokumentu niejawnego zawiera uzasadnienie wydane na podstawie wyjątków wymienionych w art. 4 rozporządzenia. Jeśli nie można odmówić dostępu do objętego wnioskiem dokumentu na podstawie tych wyjątków, urzędnik rozpatrujący wniosek zapewnia odtajnienie dokumentu przed wysłaniem go wnioskodawcy.Artykuł 9Tryby udzielania dostępu1. Dokumenty, do których zostanie udzielony dostęp, przesyła się listownie, faksem lub pocztą elektroniczną. Jeśli objęte wnioskiem dokumenty są obszerne lub ich przekazanie jest utrudnione, wnioskodawca może zostać poproszony o zapoznanie się z nimi na miejscu. Dostęp na miejscu jest bezpłatny.2. Jeśli dokument został opublikowany, odpowiedź może zawierać odniesienia do publikacji, w tym adres internetowy, pod którym dokument jest dostępny.3. Jeśli objętość dokumentów objętych wnioskiem przekracza 20 stron, wnioskodawca może zostać obciążony opłatą w wysokości 0,10 EUR za stronę plus koszty przesyłki. Opłaty za inne media ustalane są indywidualnie dla każdej sprawy, lecz nie mogą przekraczać rozsądnej stawki.Artykuł 10Rejestr dokumentów1. ESDZ prowadzi rejestr dokumentów, przewidziany w art. 11 rozporządzenia i dostępny na stronie internetowej ESDZ.2. Zgodnie z art. 9 rozporządzenia dokumenty objęte tym przepisem są ujęte w rejestrze wyłącznie za zgodą instytucji, która je sporządziła.Artykuł 11Wejście w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.Sporządzono w Brukseli dnia 19 sierpnia 2011 r.Wysoki PrzedstawicielC. Ashton[1] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady Gubernatorów z dnia 30 grudnia 1977 r. zmieniająca Statut Europejskiego Banku Inwestycyjnego w celu uwzględnienia przyjęcia nowej definicji jednostki rozliczeniowej Banku

text:
Ważna informacja prawna

|

31978D0724(01)

Dziennik Urzędowy L 199 , 24/07/1978 P. 0001 - 0002 Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 10 Tom 1 P. 0067  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 10 Tom 1 P. 0067

		Decyzja Rady gubernatorówz dnia 30 grudnia 1977 r.zmieniająca Statut Europejskiego Banku Inwestycyjnego w celu uwzględnienia przyjęcia nowej definicji jednostki rozliczeniowej BankuRADA GUBERNATORÓW EUROPEJSKIEGO BANKU INWESTYCYJNEGO,uwzględniając fakt wejścia w życie w dniu 1 października 1977 r. Traktatu zmieniającego niektóre postanowienia Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Baku Inwestycyjnego, podpisanego dnia 10 lipca 1975 r.,uwzględniając, że na mocy nowych przepisów art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 4 Rada Gubernatorów, stanowiąc jednomyślnie na wniosek zarządu, może zmieniać definicję jednostki rozliczeniowej i metodę przeliczania kwot wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych na waluty krajowe i vice versa,uwzględniając wniosek zarządu z dnia 10 listopada 1977 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:1. Artykuł 4 ust. 1 akapit drugi Statutu Banku, określający jednostkę rozliczeniową, otrzymuje brzmienie:"Wartość jednostki rozliczeniowej jest równa sumie następujących kwot w walutach krajowych Państw Członkowskich:Marka niemiecka | 0,828 |Funt szterling | 0,0885 |Frank francuski | 1,15 |Lir włoski | 109 |Gulden holenderski | 0,286 |Frank belgijski | 3,66 |Frank luksemburski | 0,14 |Korona duńska | 0,217 |Funt irlandzki | 0,00759" |2. Artykuł 7 ust. 3 Statutu określający metodę przeliczania jednostki rozliczeniowej Banku na waluty krajowe i vice versa otrzymuje brzmienie:"Do celów niniejszego artykułu parytet waluty Państwa Członkowskiego w stosunku do jednostki rozliczeniowej zdefiniowanej w art. 4 określa się jako kurs przeliczenia jednostki rozliczeniowej na daną walutę i vice versa w oparciu o kursy rynkowe".Zgodnie z nowym art. 7 ust. 3 Statutu Banku postanawia się również:"że metoda obliczania jednostki rozliczeniowej Banku będzie identyczna z przyjętą zgodnie z decyzją Rady Wspólnot Europejskich z dnia 21 kwietnia 1975 r. w sprawie definicji i przeliczenia europejskiej jednostki rozliczeniowej".W imieniu Rady GubernatorówK. HeinesenPrzewodniczącyH. LenaertSekretarz--------------------------------------------------


title: 2013/547/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/126

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
   (2013/547/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011 (COM(2012) 436 – C7-0229/2012) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności rachunków (4), jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0076/2013),

               1.

               udziela sekretarzowi generalnemu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 68 z 15.3.2011.

      (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011 (COM(2012)0436 – C7-0229/2012) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności rachunków (4), jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2011 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0076/2013),

                  1.

                  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż w roku budżetowym zakończonym dnia 31 grudnia 2011 r. w łącznych płatnościach na wydatki administracyjne i inne wydatki instytucji i organów nie wystąpiły istotne błędy;

                  2.

                  zauważa, że w sprawozdaniu za rok 2011 Trybunał Obrachunkowy sformułował uwagi dotyczące zawierania umów z pracownikami czasowymi i kontraktowymi oraz wskazał pewne niespójności w wytycznych mających zastosowanie do zaszeregowania i rekrutacji pracowników; wzywa Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) do zadbania, by niespójności te się nie powtórzyły;

                  3.

                  odnotowuje odpowiedzi na uwagi Trybunału Obrachunkowego i przekazane informacje na temat aktualizacji wytycznych mających zastosowanie do zaszeregowania i rekrutacji pracowników;

                  4.

                  zauważa, że w 2011 r. EKES dysponował środkami na zobowiązania w wysokości 128 600 000 EUR (w 2010 r. 123 173 749 EUR), a wskaźnik wykorzystania wyniósł 95,4 %, czyli mniej niż w 2010 r. (98 %); zauważa, że wynika to głównie z decyzji Rady o nieprzyjęciu propozycji Komisji dotyczącej indeksacji wynagrodzeń za rok 2011; podkreśla, że budżet EKES jest czysto administracyjny oraz że znaczną jego część stanowią wydatki na pracowników instytucji, a pozostałą część – na budynki, meble, wyposażenie i różne wydatki operacyjne;

                  5.

                  popiera starania EKES o ograniczenie budżetu na 2013 r. przez utrzymanie go na poziomie z 2012 r., a tym samym zapewnienie zerowego wskaźnika wzrostu;

                  6.

                  odnotowuje fakt, że do rocznego sprawozdania z działalności EKES załączono uwagi dotyczące działań podjętych w reakcji na rezolucję Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu za rok 2010; chce być informowany o środkach przyjętych przez EKES w celu przeprowadzenia szczegółowego przeglądu wydatków oraz o wynikach tych działań;

                  7.

                  w swoich rezolucjach z maja 2011 i 2012 r. dotyczących udzielenia absolutorium z wykonania budżetu EKES Parlament zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, by informował go o przypadkach niewłaściwego administrowania w EKES; wyraża zaniepokojenie decyzją Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 6 listopada 2012 r. (skarga nr 2744/2009/(MF)JF), w której stwierdzono „bardzo poważny przypadek niewłaściwego administrowania” i zgłoszono zamiar przekazania decyzji przewodniczącemu Parlamentu, by rozważył on stosowność przedłożenia jej właściwej komisji parlamentarnej; odnotowuje fakt, że EKES zobowiązał się do zapobiegania podobnym sytuacjom na przyszłość i przyjął stosowne środki;

                  8.

                  gratuluje EKES reformy przepisów dotyczących zwrotów kosztów wypłacanych członkom, w tym zwrotu kosztów biletów za przejazd w oparciu wyłącznie o koszty rzeczywiście poniesione, i oczekuje, że Rada niezwłocznie zatwierdzi te przepisy; przypomina, że system ten powinien zacząć w pełni funkcjonować od początku kolejnej kadencji EKES;

                  9.

                  zauważa z zadowoleniem, że w 2012 r. wdrożono decyzję o opublikowaniu oświadczeń majątkowych członków EKES;

                  10.

                  wyraża zadowolenie ze ściślejszej współpracy między członkami EKES a Komisją Kontroli Budżetowej Parlamentu, zwłaszcza w odniesieniu do procedury udzielania absolutorium;

                  11.

                  z satysfakcją odnotowuje, że porozumienie o współpracy EKES i Komitetu Regionów umożliwi uzyskanie efektów synergii i przyniesie szacunkowe oszczędności rzędu 40 mln EUR; uważa, że interesująca byłaby aktualna ocena korzyści wynikających z tego porozumienia, gdyż powyższe dane pochodzą z roku 2005 i nie uwzględniają sytuacji w UE-27;

                  12.

                  gratuluje EKES i Komitetowi Regionów uzyskania certyfikatu EMAS i ISO-14001;

                  13.

                  zwraca uwagę na obowiązek podawania do wiadomości publicznej danych dotyczących zużycia energii i udziału energii ze źródeł odnawialnych; wzywa do informowania go w rocznym sprawozdaniu z działalności o zużyciu energii ze źródeł odnawialnych;

                  14.

                  z zadowoleniem odnotowuje wyniki uzyskane w dziedzinie tłumaczeń pisemnych po odnowieniu porozumienia o współpracy między EKES a Komitetem Regionów; zauważa jednak, że w 2011 r. w porównaniu z latami poprzednimi więcej tłumaczeń zlecono tłumaczom zewnętrznym; zachęca EKES do dalszych wysiłków na rzecz lepszego planowania w okresach spiętrzenia tłumaczeń pisemnych;

                  15.

                  popiera wnioski ze śródokresowej oceny porozumienia o współpracy administracyjnej między EKES a Komitetem Regionów; uważa, że potrzebne są pewne udoskonalenia, by zracjonalizować zasoby ludzkie we wspólnych działach i w działach tłumaczeniowych;

                  16.

                  proponuje przyjęcie środków prowadzących do ściślejszej współpracy przy zarządzaniu wspólnymi działami;

                  17.

                  wzywa EKES, by w sprawozdaniu rocznym podawał informacje o konkretnych oszczędnościach budżetowych wynikających ze stosowania porozumienia o wspólnych działaniach administracyjnych;

                  18.

                  chce być informowany o konsekwencjach budżetowych, jakie przyniesie korzystanie z sal do wideokonferencji, które EKES dzieli z Komitetem Regionów, kiedy już zostanie wprowadzony system wideokonferencji;

                  19.

                  odnotowuje działania podjęte przez EKES w celu wprowadzenia samooceny jego prac z pomocą Europejskiego Instytutu Administracji Publicznej (EIPA);

                  20.

                  pozytywnie postrzega spadek wskaźnika zamówionych, a niewykorzystanych usług tłumaczenia ustnego z 12,3 % w 2010 r. do 8,9 % w 2011 r.; wyraża zadowolenie z powodu przekazania przez EKES tych bardzo pożytecznych informacji; zauważa jednak, że wskaźnik niewykorzystanych usług jest nadal wysoki, i zwraca się do EKES o wzmożenie starań na rzecz obniżenia tego wskaźnika; zwraca się do EKES o monitorowanie wprowadzonych zmian i przedstawienie szczegółowych informacji wyjaśniających, jakie środki są podejmowane w celu rozwiązania tego problemu;

                  21.

                  zaleca wprowadzenie systemu wspólnych zamówień usług tłumaczeniowych, co umożliwi dzielenie zamówień między instytucjami i przyczyni się do pełnego ich wykorzystania;

                  22.

                  wzywa EKES, by w rocznym sprawozdaniu podawał szczegółowe informacje o kosztach komunikacji oraz o wypływających z nich wnioskach;

                  23.

                  odnotowuje bardzo wysoki wskaźnik wykonania budżetu na komunikację, który w roku 2011 wyniósł 1 712 535 EUR; z zadowoleniem przyjmuje obniżenie tej kwoty na rok 2012 i 2013 do 1 597 200 EUR; gratuluje EKES wszystkich inicjatyw i wydarzeń organizowanych w celu propagowania jego działalności oraz tworzenia więzi między społeczeństwem obywatelskim a instytucjami Unii; jest zdania, że EKES – podobnie jak pozostałe instytucje – może prowadzić skuteczną politykę komunikacyjną przy wykorzystaniu niższych środków;

                  24.

                  ubolewa, że w 2011 r. powstało niestosowne powiązanie między oficjalną stroną internetową EKES a prywatnym blogiem jej sekretarza generalnego, usunięte dopiero po incydencie, w którym zwrócono uwagę na komentarze zamieszczone na tym blogu; przypomina o znaczeniu oddzielenia informacji instytucjonalnych od prywatnych opinii urzędników;

                  25.

                  oczekuje, że w sprawozdaniu rocznym podawane będą informacje o tym, jak pracownicy EKES mogą korzystać z placówek przedszkolnych; zwraca uwagę na niespodziewane rozwiązanie umowy z Radą, która dotyczyła korzystania z jej placówek opieki nad dziećmi przez pracowników EKES, oraz zwraca się do Komitetu o zaproponowanie ewentualnych rozwiązań;

                  26.

                  oczekuje, że w sprawozdaniu rocznym EKES będzie podawał bardziej szczegółowe informacje o udostępnianiu pomieszczeń na posiedzenia organizowane przez zewnętrzne organizacje społeczeństwa obywatelskiego współpracujące z EKES; z zadowoleniem przyjmuje fakt podawania obszerniejszych informacji na temat korzyści i kosztów ponoszonych przez te organizacje, a także na temat sposobu ich selekcji; z zadowoleniem przyjmuje określenie precyzyjnych kryteriów wyboru organizacji i wydarzeń, które muszą mieć związek z Unią, nie mogą mieć celów komercyjnych ani politycznych oraz powinny podkreślać rolę EKES;

                  27.

                  popiera zalecenia z audytu wewnętrznego zapisane w załączniku B do rocznego sprawozdania z działalności EKES;

                  28.

                  docenia projekty opracowane z myślą o unowocześnieniu zarządzania dokumentami i infrastruktury informatycznej (IT); uważa, że reforma zarządzania dokumentami postępuje należycie i przyczyni się do poprawy wyników działalności EKES; ma nadzieję, że reforma systemu informatycznego przyniesie takie same rezultaty; zwraca się o przedstawienie tych projektów w sprawozdaniu z działalności za rok 2012.

         (1)  Dz.U. L 68 z 15.3.2011.

         (2)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 348 z 14.11.2012, s. 130.

         (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/272 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               27.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/11

         DECYZJA RADY (UE) 2016/272
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Republiką Vanuatu dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1035 (2) umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana od dnia 28 maja 2015 r.

               (3)

               Umowa ustanawia wspólny komitet ekspertów ds. zarządzania Umową. Unia ma być reprezentowana w ramach wspólnego komitetu przez Komisję, która powinna być wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 umowy (5).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię w ramach wspólnego komitetu ekspertów ustanowionego na mocy art. 6 umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 15 grudnia 2015 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1035 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 173 z 3.7.2015, s. 46).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady 2014/270/WPZiB z dnia 12 maja 2014 r. zmieniająca decyzję Rady 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii

text:
               13.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 138/106

         DECYZJA RADY 2014/270/WPZiB
   z dnia 12 maja 2014 r.
   zmieniająca decyzję Rady 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/231/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 5 marca 2014 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr 2142 (2014) dotyczącą sytuacji w Somalii, ponownie potwierdzając embargo na broń dotyczące Somalii i przedłużając do dnia 25 października 2014 r. ustalenie, że embargo na broń nie powinno dotyczyć dostaw broni, amunicji lub sprzętu wojskowego ani zapewniania doradztwa, pomocy lub szkolenia przeznaczonych wyłącznie dla sił bezpieczeństwa rządu federalnego Somalii oraz służących zapewnieniu bezpieczeństwa obywatelom Somalii, z wyjątkiem dostaw niektórych towarów określonych w załączniku do rezolucji RB ONZ nr 2111 (2013), które to pozycje wymagają uprzedniego zatwierdzenia przez Komitet Sankcji utworzony na mocy rezolucji RB ONZ nr 751 (1992).

               (3)

               Rezolucja RB ONZ nr 2142 (2014) zmienia wymogi powiadomienia odnoszące się do dostaw broni, amunicji lub sprzętu wojskowego lub do zapewniania doradztwa, pomocy lub szkolenia siłom bezpieczeństwa Somalii, a także odnoszące się do procedury zwolnienia dotyczącej dostaw pozycji określonych w załączniku do rezolucji RB ONZ nr 2111 (2013).

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/231/WPZiB.

               (5)

               Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wdrożyć niektóre środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji Rady 2010/231/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 3 lit. f) i g) otrzymują brzmienie:

                           „f)

                           dostaw, sprzedaży lub transferu uzbrojenia i podobnych materiałów wszystkich rodzajów oraz do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej pomocy oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, służących wyłącznie do rozwoju sił bezpieczeństwa federalnego rządu Somalii oraz mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa ludności Somalii, z wyjątkiem działań związanych z dostawą towarów określonych w załączniku II, jeżeli Komitet Sankcji otrzymał powiadomienie zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu;

                           g)

                           dostaw, sprzedaży lub transferu wszelkiego rodzaju uzbrojenia i podobnych materiałów wszystkich rodzajów określonych w załączniku II rządowi federalnemu Somalii, przy uprzednim zatwierdzeniu w każdym indywidualnym przypadku przez Komitet Sankcji, jak określono w ust. 4a niniejszego artykułu;”;

               2)

               art. 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Rząd federalny Somalii ponosi główną odpowiedzialność za powiadamianie Komitetu Sankcji z wyprzedzeniem o wszelkich dostawach broni, amunicji lub sprzętu wojskowego lub o zapewnianiu doradztwa, pomocy lub szkoleń siłom bezpieczeństwa, jak określono w ust. 3 lit. f). Alternatywnie, państwa członkowskie udzielające pomocy mogą powiadomić Komitet Sankcji z co najmniej pięciodniowym wyprzedzeniem oraz w konsultacji z rządem federalnym Somalii, zgodnie z pkt 3 i 4 rezolucji RB ONZ nr 2142 (2014). W przypadku gdy dane państwo członkowskie postanowi powiadomić Komitet Sankcji, powiadomienie to zawiera: szczegóły dotyczące producenta i dostawcy broni i amunicji, opis broni i amunicji, w tym rodzaj, kaliber i ilość, proponowaną datę i miejsce dostawy oraz wszystkie informacje dotyczące jednostki krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, dla której dostawa jest przeznaczona, lub docelowego miejsca składowania. Państwo członkowskie dostarczające broń lub amunicję może, we współpracy z rządem federalnym Somalii i nie później niż 30 dni po dostarczeniu tych towarów, przedłożyć Komitetowi Sankcji pisemne potwierdzenie dokonania dostawy, zawierające numery seryjne dostarczonej broni i amunicji, informacje o transporcie, list przewozowy, manifest towarów lub specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz konkretne miejsce składowania.”;

               3)

               w art. 1 wprowadza się ustęp w brzmieniu:
               „4a.   Rząd federalny Somalii ponosi główną odpowiedzialność za zwrócenie się z wyprzedzeniem do Komitetu Sankcji o zatwierdzenie wszelkich dostaw towarów określonych w załączniku II, jak określono w ust. 3 lit. g). W innym przypadku państwa członkowskie mogą zwrócić się o uprzednie zatwierdzenie do Komitetu Sankcji w konsultacji z rządem federalnym Somalii, zgodnie z pkt 3 rezolucji RB ONZ nr 2142 (2014).”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/231/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2010 r. dotycząca środków ograniczających wobec Somalii i uchylająca wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB (Dz.U. L 105 z 27.4.2010, s. 17).