title: Decyzja nr H5 z dnia 18 marca 2010 r. dotycząca współpracy w zwalczaniu nadużyć i błędów w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego  (Tekst mający znaczenie dla EOG )oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią

text:
               8.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 149/5

         DECYZJA NR H5
   z dnia 18 marca 2010 r.
   dotycząca współpracy w zwalczaniu nadużyć i błędów w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2010/C 149/05
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub pytań dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (2),
   uwzględniając art. 76 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   uwzględniając art. 2 ust. 2, art. 20, art. 52 i art. 87 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 987/2009,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Przepisy art. 76 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 nakładają na właściwe władze i instytucje obowiązek współpracy w celu zapewnienia prawidłowego wykonania tego rozporządzenia.

               (2)

               Środki zwalczania nadużyć i błędów są ściśle związane z działami zabezpieczenia społecznego określonymi w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i mają na celu zagwarantowanie, aby składki były płacone we właściwym państwie członkowskim i nie dochodziło do nienależnego przyznawania lub nieuczciwego otrzymywania świadczeń.

               (3)

               Działania zwalczające nadużycia i błędy są zatem elementem właściwego wykonania rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009.

               (4)

               Ściślejsza i bardziej skuteczna współpraca właściwych władz i instytucji jest kluczowym czynnikiem w podejmowaniu działań zwalczających nadużycia i błędy.

               (5)

               Identyfikacja osób ma podstawowe znaczenie dla stosowania przepisów tych rozporządzeń, zarówno jeśli chodzi o wyszukiwanie osób w bazie danych instytucji, jak i sprawdzanie, czy są osobami, za które się podają.

               (6)

               W art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 zaznaczono, że gromadząc, przekazując lub przetwarzając dane osobowe zgodnie ze swoim ustawodawstwem do celów wykonania rozporządzeń podstawowych, państwa członkowskie dopilnowują, aby zainteresowani mogli w pełni wykonywać swoje prawa w odniesieniu do ochrony danych osobowych, zgodnie z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

               (7)

               Przepisy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 zezwalają właściwej instytucji, w razie pojawienia się wątpliwości, na wystąpienie do instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji informacji dostarczonych przez daną osobę lub ważności dokumentu.

               (8)

               Skuteczna współpraca w zwalczaniu nadużyć i błędów zakłada wykorzystywanie mechanizmów informowania na temat zmian w obowiązujących przepisach oraz w art. 20 i 52 rozporządzenia (WE) nr 987/2009.
               Działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

      Kwestie ogólne

               1.

               Dla celów prawidłowego wykonania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia (WE) nr 987/2009 władze i instytucje państw członkowskich współpracują w zakresie zwalczania nadużyć i błędów.

               2.

               Raz w roku Komisja Administracyjna przeprowadza dyskusję dotyczącą współpracy w kwestiach nadużyć i błędów. Podstawą dyskusji będą dobrowolnie składane sprawozdania państw członkowskich na temat ich doświadczeń i postępów w tej dziedzinie. Propozycję treści takich sprawozdań przedstawiono w załączniku 1.

               3.

               Państwa członkowskie wyznaczają osoby odpowiedzialne za kontakty w sprawie nadużyć i błędów, którym właściwe władze lub instytucje mogą zgłaszać ryzyko oszustw i nadużyć lub systematyczne trudności powodujące opóźnienia i błędy. Lista osób wyznaczonych do kontaktów zostanie opublikowana przez Sekretariat Komisji Administracyjnej.

      Błędy

               4.

               W celu ograniczenia ryzyka błędów właściwe władze i instytucje podejmują działania zapewniające terminowe i prawidłowe dostarczanie informacji, w szczególności podczas stosowania Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego. W tym celu właściwe władze i instytucje powinny:

                           a)

                           dopilnować, aby informacje przesyłane drogą elektroniczną w formie standardowych dokumentów elektronicznych do władz i instytucji innych państw członkowskich podlegały procesowi kontroli jakości, zwłaszcza w odniesieniu do identyfikacji osoby zainteresowanej oraz numeru PIN; oraz

                           b)

                           zgłaszać Komisji Technicznej i Komisji Administracyjnej jakiekolwiek systematyczne trudności, które powodują opóźnienia lub błędy w wymianie informacji do celów wspomnianych rozporządzeń.

      Zgłaszanie przypadków śmierci

               5.

               W odniesieniu do współpracy w zakresie zgłaszania przypadków śmierci:

                           a)

                           państwa członkowskie za pośrednictwem Komisji Administracyjnej dzielą się innowacyjnymi praktykami wprowadzonymi w tej dziedzinie lub zgłaszają przeszkody w zapewnieniu współpracy w tej kwestii;

                           b)

                           państwa członkowskie poddają przeglądowi swoje praktyki w zakresie przeciwdziałania niezgłaszaniu śmierci w przypadkach transgranicznych, aby działania te były możliwie jak najbardziej spójne z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie. Listę zidentyfikowanych najlepszych praktyk zawiera załącznik 2.

                           c)

                           Strona otrzymująca odpowiada, możliwie jak najszybciej, na wnioski ze strony instytucji lub właściwych władz o udzielenie informacji w sprawie zgłaszania przypadków śmierci.

      Wnioski o udzielenie informacji

               6.

               Uwzględniając wymóg przestrzegania przepisów wspólnotowych dotyczących ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, właściwe władze i instytucje współpracują w odpowiedzi na wnioski ze strony innych państw członkowskich o udzielenie informacji w celu zwalczania nadużyć i zapewnienia prawidłowego wykonania wspomnianych rozporządzeń. Przeprowadzają staranną ocenę sytuacji prawnej przed udzieleniem odpowiedzi odmownej na taki wniosek z powodu ochrony danych.

               7.

               Jeśli wniosek o udzielenie informacji w celu zwalczania nadużyć i błędów dotyczy danych związanych z wykonaniem rozporządzeń w sprawie koordynacji, ale nie zajmuje się nim bezpośrednio instytucja lub właściwy organ, wówczas ta instytucja lub właściwy organ pomagają instytucji lub organowi wnioskującemu w ustaleniu trzeciej strony, która jest właściwym źródłem informacji, oraz udzielają pomocy w prowadzeniu negocjacji z tą trzecią stroną.

      Klauzula przeglądowa

               8.

               Niniejsza decyzja podlega przeglądowi przed upływem 2 lat od dnia jej wejścia w życie.

               9.

               Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po jej opublikowaniu.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         José Maria MARCO GARCÍA

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK 1

         Roczne sprawozdania państw członkowskich w sprawie nadużyć i błędów obejmują między innymi następujące kwestie

                  1.

                  Działania podjęte w ostatnim roku w celu zwalczania nadużyć i błędów w przypadkach określonych zgodnie z rozporządzeniami;

                  2.

                  Konkretne problemy z wdrażaniem zasad koordynacji, które mogą prowadzić, co najmniej, do ryzyka nadużyć i błędów;

                  3.

                  Umowy i dwustronne porozumienia o współpracy z innymi państwami członkowskimi UE zawarte w celu zwalczania nadużyć i błędów;

                  4.

                  Działania podjęte w dziedzinie świadczeń rzeczowych, aby upowszechniać przestrzeganie zasad koordynacji i informowanie obywateli przez instytucje i świadczeniodawców opieki zdrowotnej.

      ZAŁĄCZNIK 2

         Najlepsze praktyki w zakresie przeciwdziałania niezgłaszaniu transgranicznych przypadków śmierci
          (1)

                  Stworzenie systemu bezpośredniego zgłaszania przypadków śmierci przez państwo przyjmujące

                  Porównywanie danych (data-matching)

                  Występowanie do państwa przyjmującego z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli administracyjnej

                  Wzajemne udostępnianie zgłoszeń przypadków śmierci między instytucjami ochrony zdrowia

                  Poświadczenie życia

                  Bezpośrednia obecność fizyczna w państwie przyjmującym

         (1)  Pełniejszy opis powyższych najlepszych praktyk można znaleźć w sekcji 9.2 sprawozdania powołanej przez Komisję Administracyjną doraźnej grupy kontrolnej ds. zwalczania nadużyć i błędów z dnia 16 listopada 2009 r., opublikowanego jako nota CASSTM 560/09.


title: 2008/357/WE: Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie uwzględnienia w europejskich normach dotyczących zapalniczek szczególnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa dzieci zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/95/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               7.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 120/11

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 23 kwietnia 2008 r.
   w sprawie uwzględnienia w europejskich normach dotyczących zapalniczek szczególnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa dzieci zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/95/WE
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2008/357/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1), w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 2001/95/WE nakłada na producentów obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych.

               (2)

               Zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE produkt powinien zostać uznany za bezpieczny, w odniesieniu do zagrożeń i kategorii zagrożeń określonych w odpowiednich normach krajowych, jeżeli jest zgodny z dobrowolnymi normami krajowymi transponującymi normy europejskie.

               (3)

               Dyrektywa 2001/95/WE stanowi, że normy europejskie powinny być ustanawiane przez europejskie organy normalizacyjne. Normy te mają na celu zapewnienie, że produkty spełniają ogólne wymogi bezpieczeństwa przewidziane w dyrektywie.

               (4)

               Zapalniczki są z natury produktami niebezpiecznymi ze względu na to, że wydzielają ogień lub ciepło oraz zawierają, często znajdujący się pod ciśnieniem, płyn lub gaz palny. Najczęstszym zagrożeniem związanym z niewłaściwym używaniem zapalniczek jest pożar, poparzenie, wybuch, mogące prowadzić do eksplozji w związku z istnieniem źródła ciepła.

               (5)

               Zapalniczki nie są wprawdzie przeznaczone dla dzieci, jednak niewłaściwe używanie zapalniczek, zwłaszcza przez małe dzieci nie jest rzadkim zjawiskiem. Należy to uwzględnić szacując bezpieczeństwo tego typu produktów. Dotyczy to w szczególności zapalniczek jednorazowego użytku, sprzedawanych w dużych ilościach, często po kilka sztuk w opakowaniu, uznawanych przez konsumentów za produkt o niskiej wartości, którego łatwo można się pozbyć, jak i zapalniczek atrakcyjnych dla małych dzieci ze względu na swój kształt albo interesujące elementy przyciągające uwagę dzieci.

               (6)

               Niewłaściwe używanie zapalniczek przez małe dzieci może prowadzić do pożarów powodujących poważne szkody na osobie i mieniu, łącznie ze śmiercią. Z tego powodu zapalniczki są źródłem poważnego zagrożenia związanego z niewłaściwym używaniem ich przez dzieci.

               (7)

               W 1998 r. Komisja wydała zalecenie normalizacyjne nr M/266 do CEN dotyczące zapalniczek i odnoszące się do bezpieczeństwa konsumentów i dzieci, w wyniku którego powstała Norma Europejska EN 13869:2002: Zapalniczki – Zapalniczki z utrudnionym uruchamianiem przez dzieci – Wymagania bezpieczeństwa i metody badań.

               (8)

               Mając na uwadze, że zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów są zagrożone, w szczególności przez predyspozycje małych dzieci oraz prawdopodobieństwo, że będą one posługiwały się zapalniczkami i niewłaściwie je użytkowały oraz, że zagrożenie z tym związane może zostać skutecznie wyeliminowane jedynie za pomocą środków przyjętych na poziomie Wspólnoty, Komisja przyjęła dnia 11 maja 2006 r. decyzję 2006/502/WE (2) na podstawie art. 13 dyrektywy 2001/95/WE, na mocy której państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić, iż jedynie zapalniczki zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci będą wprowadzane na rynek oraz zakazać wprowadzania na rynek zapalniczek-gadżetów.

               (9)

               Zważywszy, że decyzje przyjęte na podstawie art. 13 dyrektywy 2001/95/WE mają charakter środków tymczasowych o okresie obowiązywania maksymalnie jednego roku, oraz że obowiązywanie każdej z tych decyzji może zostać przedłużone maksymalnie o 1 rok, dnia 12 kwietnia 2007 r. Komisja przyjęła decyzję 2007/231/WE (3) przedłużającą obowiązywanie decyzji 2006/502/WE o jeden rok.

               (10)

               Pomimo, że norma EN 13896 nie została uwzględniona w Dzienniku Urzędowym zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/95/WE, decyzja Komisji 2006/502/WE zawiera domniemanie zgodności odnośnie do zapalniczek spełniających krajowe normy wdrażające EN 13869.

               (11)

               Z uwagi na potrzebę wprowadzenia odpowiednich rozwiązań technicznych odnośnie do oceny wymogów w zakresie bezpieczeństwa dzieci dotyczących zapalniczek, państwa członkowskie i Komisja, we współpracy z europejskimi organizacjami normalizacyjnymi oraz po konsultacji z partnerami, zasygnalizowały potrzebę zmiany EN 13869.

               (12)

               Obecnie główny problem stanowi powierzenie grupie dzieci przeprowadzanie badań polegających na weryfikacji, czy zapalniczka jest w rzeczywistości zabezpieczona przed uruchomieniem przez dzieci. Chociaż metoda ta okazała się wiarygodna, koniecznym wydaje się opracowanie metod alternatywnych pozwalających stwierdzić, czy zapalniczka jest zabezpieczona przed uruchomieniem przez dzieci. Oprócz tego, obecna definicja zapalniczek, które są szczególnie atrakcyjnych dla dzieci (tzw. zapalniczek-gadżetów) jest przedmiotem interpretacji, co może skutkować niejednolitym stosowaniem zakazu odnoszącego się do tego typu zapalniczek. Wreszcie istnieje potrzeba rozwiązania innych kwestii, tak aby norma ta mogła całkowicie spełniać swoją rolę, polegającą na wskazywaniu odpowiednich rozwiązań technicznych.

               (13)

               Szczególne wymogi w zakresie bezpieczeństwa dzieci dotyczące zapalniczek powinny zostać określone na podstawie przepisów art. 4 dyrektywy 2001/95/WE, w celu skłonienia organizacji normalizacyjnych do dokonania zmiany EN 13869, zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 98/34/WE (4) dotyczącą udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, oraz w celu umożliwienia publikacji zmodyfikowanej normy w Dzienniku Urzędowym.

               (14)

               Z chwilą opublikowania zmodyfikowanej normy w Dzienniku Urzędowym, będzie ona podstawą domniemania zgodności ze specyficznymi wymogami w zakresie bezpieczeństwa dzieci dotyczącymi zapalniczek, określonymi w odpowiednich ustawodawstwach krajowych.

               (15)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego w drodze postanowień dyrektywy 2001/95/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel
   Celem niniejszej decyzji jest ustanowienie wymogów, na podstawie których Komisja może wezwać odpowiednie instytucje normalizacyjne do zmiany odpowiedniej normy dotyczącej zapalniczek.
   Dla celów niniejszej decyzji:

               „zapalniczka” oznacza urządzenie przeznaczone do obsługi ręcznej, wydzielające ogień, zasilane benzyną, służące do rozważnego zapalania papierosów, cygar, fajek, które może być używane do rozpalania materiałów takich jak papier, knot, świece, lampiony, wyprodukowane łącznie z zasilaczem benzyną, z możliwością jej uzupełnienia.

               „zapalniczka zabezpieczona przed uruchomieniem przez dzieci” oznacza zapalniczkę zaprojektowaną i wyprodukowaną w taki sposób, że w normalnych, rozsądnie przewidzianych warunkach obsługi, nie może być używana przez dzieci młodsze niż 51 miesięcy na skutek, przykładowo, wysiłku potrzebnego do jej użycia, jej kształtu, ochrony mechanizmu zapalającego, czy też złożoności kolejnych operacji potrzebnych do jej obsługi.

               „zapalniczka atrakcyjna dla dzieci” oznacza zapalniczkę, której konstrukcja w jakikolwiek sposób nawiązuje do innego przedmiotu powszechnie uznawanego za przeznaczony do użytku przez dzieci lub dla nich atrakcyjny.

         Artykuł 2
   Wymogi
   1.   Dla celów art. 4 dyrektywy 2001/95/WE szczególne wymogi w zakresie bezpieczeństwa dzieci dotyczące zapalniczek są następujące:

               a)

               Zapalniczki są zabezpieczone przed uruchomieniem przez dzieci w celu zminimalizowania predyspozycji i chęci do posługiwania się nimi przez dzieci w wieku poniżej 51 miesięcy.

               b)

               Zapalniczki nie są atrakcyjne dla dzieci w wieku poniżej 51 miesięcy.

         2.   Ustęp 1 lit. a) nie ma zastosowania do zapalniczek przeznaczonych do wielokrotnego napełniania, których producenci przedstawią właściwym organom, na ich żądanie, niezbędne dokumenty potwierdzające, że zapalniczki te są skonstruowane, wyprodukowane i wprowadzone na rynek w celu zapewnienia oczekiwanego stałego i bezpiecznego długotrwałego użytku przez okres co najmniej pięciu lat i są przeznaczone do naprawy, oraz które w szczególności spełniają wszystkie następujące wymagania:

               a)

               każda zapalniczka opatrzona jest pisemną gwarancją producenta obejmującą okres co najmniej dwóch lat, zgodnie z dyrektywą 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5);

               b)

               istnieje praktyczna możliwość naprawy i bezpiecznego wielokrotnego napełniania zapalniczki podczas całego cyklu życia, w tym w szczególności naprawy jej mechanizmu zapłonowego;

               c)

               części nieulegające zużyciu, lecz mogące ulec zniszczeniu lub zepsuciu w wyniku ciągłego użytkowania po upływie okresu gwarancji, nadają się do wymiany lub naprawy przez upoważniony bądź wyspecjalizowany serwis posprzedażny mający siedzibę w Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 23 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Meglena KUNEVA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.1.2002, str. 4.

      (2)  Dz.U. L 198 z 20.7.2006, str. 41.

      (3)  Dz.U. L 99 z 14.4.2007, str. 16.

      (4)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37.

      (5)  Dz.U. L 171 z 7.7.1999, str. 12.


title: 2010/298/CFSP: Decyzja Rady 2010/298/WPZiB z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie zmiany i przedłużenia wspólnego działania 2008/112/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (UE RSB GWINEA BISSAU)

text:
               26.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 127/16

         DECYZJA RADY 2010/298/WPZiB
   z dnia 25 maja 2010 r.
   w sprawie zmiany i przedłużenia wspólnego działania 2008/112/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (UE RSB GWINEA BISSAU)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 43 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 12 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/112/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (UE RSB GWINEA BISSAU) (1). To wspólne działanie miało obowiązywać do dnia 31 maja 2009 r.

               (2)

               Dnia 18 maja 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2009/405/WPZiB (2) zmieniające i przedłużające do dnia 30 listopada 2009 r. wspólne działanie 2008/112/WPZiB. Dnia 17 listopada 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2009/841/WPZiB (3) zmieniające i przedłużające do dnia 31 maja 2010 r. wspólne działanie 2008/112/WPZiB.

               (3)

               Dnia 5 lutego 2010 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) zatwierdził dalsze zaangażowanie UE w reformę sektora bezpieczeństwa (RSB) w Gwinei Bissau i zwrócił się o zaplanowanie nowej misji w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) wspierającej realizację tej reformy.

               (4)

               W piśmie z dnia 22 lutego 2010 r. premier Gwinei Bissau zwrócił się do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) o uruchomienie nowej misji uprawnionej do zapewniania szkolenia i doradztwa, aby umożliwić udaną kontynuację procesu RSB.

               (5)

               Po wydarzeniach z dnia 1 kwietnia 2010 r. i rozpoczęciu dnia 19 kwietnia 2010 r. politycznego démarche UE wobec władz Gwinei Bissau, dnia 30 kwietnia 2010 r. KPiB uzgodnił, że w celu zapewnienia spójności w obrębie instrumentów polityki zewnętrznej UE należy przedłużyć mandat UE RSB GWINEA BISSAU do dnia 30 września 2010 r., aby – w oparciu o strategiczny przegląd i rozwój sytuacji w regionie – do lipca 2010 roku podjąć ostateczną decyzję w sprawie dalszego zaangażowania w Gwinei Bissau w ramach WPBiO. KPiB przypomniał i potwierdził w tym kontekście warunki wstępne dalszego zaangażowania UE w dziedzinie RSB, obejmujące poszanowanie zasad demokratycznych, praw człowieka i praworządności.

               (6)

               Należy odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/112/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym działaniu 2008/112/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1.

               Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Unia Europejska (UE) ustanawia niniejszym misję UE wspierającą reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (zwaną dalej »UE RSB GWINEA BISSAU« lub »misją«), która obejmuje fazę przygotowawczą, rozpoczynającą się dnia 26 lutego 2008 r., oraz fazę realizacji, rozpoczynającą się nie później niż dnia 1 maja 2008 r. Misja będzie trwać do 28 miesięcy od oświadczenia o początkowej zdolności operacyjnej.”;

               2.

               Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 26 lutego 2008 r. do dnia 30 listopada 2009 r. wynosi 5 650 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. wynosi 1 530 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 30 września 2010 r. wynosi 630 000 EUR.”;

               3.

               Artykuł 17 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsze wspólne działanie obowiązuje do dnia 30 września 2010 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 maja 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. SEBASTIÁN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 40 z 14.2.2008, s. 11.

      (2)  Dz.U. L 128 z 27.5.2009, s. 60.

      (3)  Dz.U. L 303 z 18.11.2009, s. 70.


title: Decyzja nr 1247/2002/WE Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków przez Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D1247

Dziennik Urzędowy L 183 , 12/07/2002 P. 0001 - 0002

		Decyzja nr 1247/2002/WE Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisjiz dnia 1 lipca 2002 r.w sprawie regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków przez Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony DanychPARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [1], w szczególności jego art. 43,uwzględniając wniosek Komisji [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych jest niezależnym organem kontrolnym, któremu powierzono monitorowanie stosowania przez instytucje i organy wspólnotowe instrumentów Wspólnoty dotyczących ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.(2) Przepisy o ochronie danych mają na celu ochronę podstawowych praw i wolności osób fizycznych, w szczególności ich życia prywatnego i rodzinnego, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, w szczególności zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i w poszanowaniu art. 7 i 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Te prawa podstawowe mają być interpretowane zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, w świetle art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich. Cel ochrony danych musi być osiągany z uwzględnieniem celu nieograniczania dostępnych dla obywateli informacji o przedsięwzięciach publicznych.(3) Utworzenie takiego niezależnego organu kontrolnego wymaga ustanowienia regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych i jego zastępcy.(4) Większość elementów, które mają być włączone do regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych, jest już zawarta w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001. Zawiera ono przepisy niezbędne do powołania Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych i jego zastępcy, określenia ich zasobów finansowych i ludzkich, ich niezależności, obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, ich obowiązków i uprawnień. Regulamin Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych przewidziany w art. 46 lit. k) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 powinien w szczególności zawierać przepisy proceduralne regulujące sposób, w który wykonuje on swoje uprawnienia.(5) Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych jest związany prawem wspólnotowym i powinien stosować się do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [3]. Powinien być również związany przepisami Traktatu dotyczącymi ochrony podstawowych praw i wolności, stanowiącymi, że podejmowanie decyzji w Unii jest możliwie jak najbardziej jawne, i przewidującymi ochronę danych osobowych, w szczególności prawa do prywatności.(6) Finansowe ramy niniejsze decyzji są zgodne z aktualnym pułapem pozycji 5.(7) Jedynie dwa ważne aspekty regulaminu nie są umieszczone w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 i pozostają do sprecyzowania. Dotyczą one ustalenia wynagrodzeń Pełnomocnika i jego zastępcy, dodatków dla nich i innych świadczeń w miejsce wynagrodzenia oraz siedziby Pełnomocnika. Powinny być również sprecyzowane przepisy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 w sprawie procedury powoływania Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych i jego zastępcy.(8) Europejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych powinien mieć wynagrodzenie na takim samym poziomie jak Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, ponieważ należy zapewnić mu status współmierny do jego obowiązków i uprawnień, a także dlatego, że rozporządzenie (WE) nr 45/2001 w dużym stopniu opiera się na przykładzie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, jeśli chodzi o określenie instytucjonalnego profilu Pełnomocnika. Pod względem wynagrodzenia, dodatków i emerytury za wysługę lat Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich jest zrównany z sędzią Trybunału Sprawiedliwości.(9) Zastępca Pełnomocnika powinien być zrównany z Sekretarzem Trybunału Sprawiedliwości, w odniesieniu do wynagrodzenia, dodatków i emerytury za wysługę lat, tak by zachowana była hierarchia między nim/nią a Europejskim Pełnomocnikiem, przy czym obaj poddani są tej samej regulacji uposażeń odpowiadającej uregulowaniu procedury ich powoływania, ich kadencji i obowiązków.(10) Siedzibą Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych powinna być Bruksela, tak by w związku z charakterem jego/jej zadań zapewnić konieczną bliskość, jaka powinna istnieć między nim/nią a instytucjami i organami wspólnotowymi podlegającymi jego/jej nadzorowi oraz w celu ułatwienia wypełniania jego/jej obowiązków.(11) Należy zbadać, w jakim stopniu przewidziana w art. 46 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 współpraca z organami ochrony danych w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej będzie służyć urzeczywistnieniu celu zapewnienia spójnego stosowania reguł i procedur nadzorowania ochrony danych.(12) Właściwy komitet Parlamentu Europejskiego może zadecydować o przeprowadzeniu otwartego dla wszystkich członków Parlamentu przesłuchania kandydatów umieszczonych w wykazie sporządzonym przez Komisję zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, po ogłoszeniu publicznego naboru kandydatów,STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Wynagrodzenie Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony DanychEuropejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych traktuje się na równi z sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, w odniesieniu do określania wynagrodzenia, dodatków, emerytury za wysługę i innych świadczeń w miejsce wynagrodzenia.Artykuł 2Wynagrodzenie zastępcy PełnomocnikaZastępcę Pełnomocnika traktuje się na równi z sekretarzem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, w odniesieniu do określania wynagrodzenia, dodatków, emerytury za wysługę lat i innych świadczeń w miejsce wynagrodzenia.Artykuł 3Procedura powoływaniaEuropejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych i jego zastępca są powoływani po ogłoszeniu publicznego naboru kandydatów. Nabór kandydatów umożliwia zainteresowanym osobom w całej Wspólnocie złożenie ich wniosków. Wykaz kandydatów jest jawny. Na podstawie wykazu sporządzonego przez Komisję zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 właściwy komitet Parlamentu Europejskiego może zorganizować przesłuchania w celu wyrażenia preferencji.Artykuł 4SiedzibaEuropejski Pełnomocnik ds. Ochrony Danych i jego zastępca mają swe siedziby w Brukseli.Artykuł 5Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 1 lipca 2002 r.W imieniu Parlamentu EuropejskiP. CoxPrzewodniczącyW imieniu RadyM. Arias CañetePrzewodniczącyW imieniu KomisjiR. ProdiPrzewodniczący[1] Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.[2] Dz.U. C 304 E z 30.10.2001, str. 178.[3] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.--------------------------------------------------


title: 2010/442/CFSP: Decyzja Rady 2010/442/WPZiB z dnia 11 sierpnia 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

text:
               12.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/26

         DECYZJA RADY 2010/442/WPZiB
   z dnia 11 sierpnia 2010 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 11 marca 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2009/181/WPZiB (1) w sprawie mianowania Valentina INZKO Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (zwanym dalej „SPUE”) w Bośni i Hercegowinie do dnia 28 lutego 2010 r.

               (2)

               W dniu 22 lutego 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/111/WPZiB (2) przedłużającą mandat SPUE do dnia 31 sierpnia 2010 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może jednak zakończyć się wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”) w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

               (4)

               Wykonywanie mandatu SPUE powinno być koordynowane z Komisją, aby zapewnić spójność z pozostałymi stosownymi działaniami objętymi kompetencjami Unii.

               (5)

               SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Valentina INZKO jako SPUE w Bośni i Hercegowinie (BiH) zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może zakończyć się wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii Europejskiej (zwanej dalej „UE” lub „UE”) w BiH. Cele te ukierunkowane są na stały postęp we wprowadzaniu w życie Ogólnej umowy ramowej na rzecz pokoju (GFAP) w BiH zgodnie z planem wprowadzania misji realizowanym przez Biuro Wysokiego Przedstawiciela oraz na stały postęp w procesie stabilizacji i stowarzyszenia, aby BiH stała się państwem stabilnym, sprawnie funkcjonującym, pokojowym i wieloetnicznym, utrzymującym przyjazne stosunki sąsiedzkie i pozostającym nieodwracalnie na drodze prowadzącej do członkostwa w UE.
   Artykuł 3
   Mandat
   Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:

               a)

               doradztwo Unii i ułatwianie procesu politycznego;

               b)

               propagowanie ogólnej koordynacji politycznej Unii oraz udział we wzmocnieniu wewnętrznej koordynacji i spójności działań Unii w BiH, między innymi poprzez dostarczanie informacji szefom misji Unii, uczestnictwo w regularnych spotkaniach lub wysyłanie na nie przedstawiciela, przewodniczenie grupie koordynującej złożonej ze wszystkich obecnych w terenie podmiotów Unii w celu koordynowania aspektów wykonawczych działania Unii, a także poprzez udzielanie tym podmiotom wskazówek dotyczących stosunków z władzami BiH;

               c)

               wspieranie ogólnej koordynacji Unii oraz udzielanie na miejscu wskazówek politycznych w zakresie działań Unii w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej, bez uszczerbku dla wiodącej roli Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) koordynującej policyjne aspekty tych działań, a także bez uszczerbku dla wojskowej struktury dowodzenia ALTHEA (EUFOR);

               d)

               oferowanie dowódcy sił UE, bez uszczerbku dla wojskowej struktury dowodzenia, wskazówek politycznych dotyczących kwestii wojskowych o lokalnym wymiarze politycznym, w szczególności dotyczących delikatnych operacji, stosunków z władzami lokalnymi oraz z lokalnymi mediami;

               e)

               konsultacje z dowódcą sił UE przed podjęciem działań politycznych mogących mieć wpływ na sytuację w dziedzinie bezpieczeństwa;

               f)

               zapewnianie konsekwencji i spójności działań Unii wobec opinii publicznej. Rzecznik SPUE jest głównym punktem kontaktowym UE dla środków masowego przekazu w BiH w zakresie zagadnień związanych ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa/wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony (WPZiB/WPBiO);

               g)

               sprawowanie nadzoru nad szeregiem działań w dziedzinie praworządności i w tym kontekście, w razie potrzeby, doradzanie WP i Komisji;

               h)

               zapewnianie szefowi misji EUPM wskazówek politycznych dotyczących sytuacji na miejscu. SPUE i cywilny dowódca operacji będą stosownie do potrzeb konsultować się ze sobą;

               i)

               wspieranie przygotowania i wykonania restrukturyzacji policji w ramach szerszego podejścia społeczności międzynarodowej oraz władz BiH do praworządności, z wykorzystaniem zapewnianej przez EUPM policyjnej technicznej wiedzy fachowej i pomocy w tym zakresie;

               j)

               zapewnianie wsparcia dla wzmocnionych i skuteczniejszych kontaktów wymiaru sprawiedliwości BiH w sprawach karnych z policją, prowadzonych w ścisłej współpracy z EUPM;

               k)

               prowadzenie konsultacji z szefem EUPM przed podjęciem działań politycznych mogących mieć wpływ na sytuację policji oraz sytuację w dziedzinie bezpieczeństwa;

               l)

               w razie potrzeby zapewnienie doradztwa WP oraz Komisji, a także uczestnictwo w wymaganej koordynacji lokalnej, w odniesieniu do działań dotyczących współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, w tym Europolu, oraz powiązanych działań Unii;

               m)

               stałe udzielanie konsultacji w sprawie priorytetów dotyczących przedakcesyjnych instrumentów pomocy, mając na uwadze spójność i możliwości wspólnego działania;

               n)

               wspieranie planowania na rzecz wzmocnionej obecności Unii w kontekście zamknięcia Biura Wysokiego Przedstawiciela (OHR) oraz udzielanie porad na temat aspektów przejścia związanych z informacją publiczną, w ścisłej współpracy z Komisją;

               o)

               wkład w zwiększanie i umacnianie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w BiH zgodnie z polityką UE dotyczącą praw człowieka oraz wytycznymi UE na temat praw człowieka;

               p)

               włączenie właściwych organów BiH do pełnej współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (MTKJ);

               q)

               doradztwo polityczne i pomoc w przeprowadzeniu reformy konstytucyjnej;

               r)

               zapewnianie, bez uszczerbku dla obowiązujących struktur dowodzenia, spójnego stosowania wszystkich instrumentów Unii w terenie, po to, by osiągnąć cele polityki Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   Artykuł 5
   Wysoki Przedstawiciel
   Rola SPUE nie stanowi w żaden sposób uszczerbku dla mandatu Wysokiego Przedstawiciela w BiH, w tym jego roli koordynatora działań wszelkich organizacji i agencji cywilnych określonej w Ogólnej umowie ramowej na rzecz pokoju (GFAP) oraz w wydanych następnie konkluzjach i oświadczeniach Rady Wdrażania Pokoju.
   Artykuł 6
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. wynosi 3 700 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami jest przedmiotem umowy między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 7
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do Sekretariatu Generalnego Rady również mogą być wysyłani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu lub wysyłającej instytucji Unii; wypełnia on obowiązki związane z mandatem SPUE i działa w interesie tego mandatu.
   Artykuł 8
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się odpowiednio ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 9
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (3), w szczególności w odniesieniu do informacji niejawnych UE.
   Artykuł 10
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub, zależnie od przypadku, państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 11
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych, zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa danej misji oparty na wytycznych Sekretariatu Generalnego Rady obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa oraz plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa w oparciu o wskaźniki ryzyka określone dla obszaru prowadzenia misji przez Sekretariat Generalny Rady;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz dostarczanie WP, Radzie i Komisji pisemnych sprawozdań o wdrażaniu tych zaleceń i o innych kwestiach związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu.

         Artykuł 12
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   Artykuł 13
   Koordynacja
   1.   SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również, w stosownych przypadkach, z działaniami innych SPUE aktywnych w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Komisji.
   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefem delegatury Unii i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE współpracuje również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   2.   Wspierając operacje zarządzania kryzysowego prowadzone przez Unii, SPUE, wraz z pozostałymi podmiotami Unii obecnymi w terenie, usprawnia dystrybucję informacji wśród tych przedstawicieli Unii uczestniczących oraz wymianę informacji między nimi w celu osiągnięcia wysokiego stopnia wspólnej świadomości sytuacji i jej oceny.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Pod koniec lutego 2011 r. SPUE przedstawia WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 67 z 12.3.2009, s. 88.

      (2)  Dz.U. L 46 z 23.2.2010, s. 23.

      (3)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.


title: 2008/152/WE: Decyzja Rady z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie mianowania członka i dwóch zastępców członków Komitetu Regionów z Hiszpanii

text:
               22.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 48/64

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 lutego 2008 r.
   w sprawie mianowania członka i dwóch zastępców członków Komitetu Regionów z Hiszpanii
   (2008/152/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W następstwie wygaśnięcia mandatu pana GALLEGI CUESTY zwolniło się jedno stanowisko członka. W następstwie wygaśnięcia mandatów panów MARTINA MALLENA i SUAREZA RODRIGUEZA zwolniły się dwa stanowiska zastępcy członka,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby mianuje się na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowisko członka Komitetu Regionów:

                           —

                           Pan Pedro CASTRO VÁZQUEZ, Alcalde de Getafe (Madrid),

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów:

                           —

                           Pani Esther MONTERRUBIO VILLAR, Comisionada para las Relaciones Exteriores del Gobierno de Aragón, Comunidad Autónoma de Aragón,

                           —

                           Pan Francisco DE LA TORRE PRADOS, Alcalde de Málaga.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2008/85/WE: Decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie mianowania dwóch zastępców członków Komitetu Regionów z Hiszpanii

text:
               31.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 27/20

      DECYZJA RADY

   z dnia 28 stycznia 2008 r.
   w sprawie mianowania dwóch zastępców członków Komitetu Regionów z Hiszpanii
   (2008/85/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w następstwie rezygnacji José Maríi MUÑOY GANUZY oraz Javiera MORALESA FEBLESA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się następujące osoby zastępcami członków Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               —

               Iñaki AGUIRRE ARIZMENDI, Secretario General de Acción Exterior, Comunidad Autónoma del País Vasco,
               oraz

               —

               Julio César FERNÁNDEZ MATO, Secretario General de Relaciones Exteriores, Comunidad Autónoma de Galicia.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 stycznia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2011/815/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUTM Somalia/1/2011 z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w misję wojskową Unii Europejskiej mającą na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia)

text:
               7.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 324/36

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUTM SOMALIA/1/2011
   z dnia 6 grudnia 2011 r.
   w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w misję wojskową Unii Europejskiej mającą na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia)
   (2011/815/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (1) (EUTM Somalia), w szczególności jej art. 8 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 17 listopada 2008 r., 16 grudnia 2008 r. i 19 marca 2009 r. dowódca EUTM Somalia przeprowadził konferencje w sprawie formowania i obsady sił.

               (2)

               W następstwie przygotowania zaleceń w sprawie wkładu Serbii do EUTM Somalia przez dowódcę misji UE oraz Komitet Wojskowy UE (EUMC), wkład Serbii powinien zostać zaakceptowany.

               (3)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne. Dania nie uczestniczy w związku z tym we wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji ani w finansowaniu EUTM Somalia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wkłady państw trzecich
   Uwzględniając wnioski konferencji w sprawie formowania i obsady sił w dniach 17 listopada 2008 r., 16 grudnia 2008 r. i 19 marca 2009 r. oraz zgodnie z zaleceniami dowódcy misji UE i EUMC, akceptuje się wkład Serbii w misję wojskową Unii Europejskiej mającą na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia)
   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2011 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.


title: Decyzja przedstawicieli rządów Państw Członkowskich w sprawie tymczasowej siedziby niektórych instytucji i niektórych służb Wspólnot (67/446/EWG)

text:
Ważna informacja prawna

|

41967D0446

Dziennik Urzędowy 152 , 13/07/1967 P. 0018 - 0020 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 1 Tom 1 P. 0033  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 1 Tom 1 P. 0033

		Decyzjaprzedstawicieli rządów Państw Członkowskich w sprawie tymczasowej siedziby niektórych instytucji i niektórych służb Wspólnot(67/30/Euratom)(67/446/EWG)PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH,uwzględniając art. 37 Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich,a także mając na uwadze, co następuje:bez uszczerbku dla postanowień art. 77 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 216 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, art. 189 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej i art. 1 ustęp drugi Protokołu dotyczącego Statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, należy, przy okazji ustanowienia jednej Rady i jednej Komisji Wspólnot Europejskich i w celu uregulowania niektórych szczególnych problemów w Wielkim Księstwie Luksemburga, ustalić tymczasowe miejsca pracy niektórych instytucji i niektórych służb w Luksemburgu,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Luksemburg, Bruksela i Strasburg pozostają tymczasowymi miejscami pracy instytucji Wspólnot.Artykuł 2W miesiącach kwietniu, czerwcu i październiku Rada odbywa posiedzenia w Luksemburgu.Artykuł 3Siedziba Trybunału Sprawiedliwości pozostaje w Luksemburgu.W Luksemburgu pozostają również organy sądowe lub quasi-sądowe, włącznie z organami uprawnionymi do stosowania reguł konkurencji, istniejące lub które zostaną powołane na mocy Traktatów ustanawiających Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Europejską Wspólnotę Gospodarczą i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, jak również na mocy Konwencji zawartych w ramach Wspólnot, między Państwami Członkowskimi bądź z państwami trzecimi.Artykuł 4Siedziba Sekretariatu Generalnego Zgromadzenia i jego służby pozostają w Luksemburgu.Artykuł 5Europejski Bank Inwestycyjny znajduje się w Luksemburgu, gdzie spotykają się jego organy kierownicze i gdzie prowadzona jest cała jego działalność.Przepis ten dotyczy w szczególności rozwoju bieżącej działalności, w szczególności działalności przewidzianej w art. 130 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, ewentualne rozszerzenie tej działalności na inne dziedziny oraz nowe misje, które zostaną powierzone Bankowi.Siedziba biura łączności między Komisją i Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, którego szczególnym zadaniem jest ułatwienie działalności Europejskiego Funduszu Rozwoju, znajduje się w Luksemburgu.Artykuł 6Komitet Walutowy zbiera się w Luksemburgu i w Brukseli.Artykuł 7Siedziby służb finansowych Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali znajdują się w Luksemburgu. W skład tych służb wchodzi dyrekcja generalna "Kredyty i inwestycje", jak również służby zobowiązane do pobierania podatków i podległe im działy księgowości.Artykuł 8Siedziba Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, do którego włączony jest Wspólny Urząd Sprzedaży i służby tłumaczeń średnio- i długoterminowych, znajdują się w Luksemburgu.Artykuł 9Ponadto w Luksemburgu siedziby mają następujące służby Komisji:a) Urząd Statystyczny i służby przetwarzania danych;b) Urzędy Higieny i Bezpieczeństwa Pracy Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali;c) Dyrekcja Generalna ds. Rozpowszechniania Informacji, Dyrekcja ds. Ochrony Zdrowia, Dyrekcja ds. Środków Bezpieczeństwa Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,jak również stosowna infrastruktura administracyjna i techniczna.Artykuł 10Rządy Państw Członkowskich gotowe są ustanowić lub przenieść do Luksemburga inne organy i służby wspólnotowe, w szczególności z dziedziny finansów, o ile zostanie zapewnione ich właściwe funkcjonowanie.W tym celu Państwa Członkowskie wzywają Komisję do corocznego prezentowania sprawozdań dotyczących sytuacji istniejącej w kwestii lokalizowania organów i służb wspólnotowych i możliwości podejmowania nowych środków w myśl tego przepisu, mając na uwadze konieczność właściwego funkcjonowania Wspólnot.Artykuł 11W celu zagwarantowania sprawnego funkcjonowania Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, wzywa się Komisję do przystąpienia w sposób stopniowy i skoordynowany do przeniesienia różnych służb, przeprowadzając w ostatniej kolejności przeniesienie służb zarządu rynkiem węgla i stali.Artykuł 12Z zastrzeżeniem powyższych przepisów, niniejsza decyzja nie narusza tymczasowych miejsc pracy instytucji i służb Wspólnot Europejskich, jakie wynikają z wcześniejszych postanowień rządów, ani zgrupowań służb, które zostały spowodowane ustanowieniem jednej Rady i jednej Komisji.Artykuł 13Niniejsza decyzja wchodzi w życie tego samego dnia, co Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia ósmego kwietnia tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego piątego roku.Paul-Henri SpaakKurt SchmückerMaurice Couve de MurvilleAmintore FanfaniPierre WernerJ. M. A. H. Luns--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2011/312/WPZiB z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie zmiany i przedłużenia obowiązywania wspólnego działania 2005/889/WPZiB ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)

text:
               27.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 140/55

         DECYZJA RADY 2011/312/WPZiB
   z dnia 26 maja 2011 r.
   w sprawie zmiany i przedłużenia obowiązywania wspólnego działania 2005/889/WPZiB ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 43 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 25 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/889/WPZiB ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (1).

               (2)

               Dnia 12 maja 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/274/WPZiB (2) w sprawie zmiany wspólnego działania 2005/889/WPZiB do 24 maja 2011 r.

               (3)

               Dnia 16 lutego 2011 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) zatwierdził zalecenia w sprawie podejścia strategicznego z zakresu szkoleń w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) dla personelu Autonomii Palestyńskiej zarządzającego granicą i przejściami granicznymi w Strefie Gazy.

               (4)

               Misję EU BAM Rafah należy ponownie przedłużyć od dnia 25 maja 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. na podstawie jej obecnego mandatu.

               (5)

               Konieczne jest też określenie finansowej kwoty odniesienia przeznaczonej na pokrycie wydatków związanych z EU BAM Rafah na okres od 25 maja 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym działaniu 2005/889/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 2 akapit drugi dodaje się następującą literę:

                           „d)

                           wspiera EUPOL COPPS w jej dodatkowych zadaniach w dziedzinie szkolenia personelu Autonomii Palestyńskiej zarządzającego granicą i przejściami granicznymi w Strefie Gazy.”;

               2)

               art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji. Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu odpowiednich decyzji zgodnie z art. 38 Traktatu. Upoważnienie to obejmuje uprawnienie do mianowania szefa misji na wniosek WP oraz do zmian w planie operacyjnym (OPLAN). Obejmuje ono także uprawnienie do podejmowania dalszych decyzji dotyczących mianowania szefa misji. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia misji nadal należą do Rady.”;

               3)

               art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Finansowa kwota odniesienia przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z misją na okres od 25 maja 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. wynosi 1 400 000 EUR.”;

               4)

               art. 16 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsze wspólne działanie traci moc dnia 31 grudnia 2011 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 25 maja 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 14.12.2005, s. 28.

      (2)  Dz.U. L 119 z 13.5.2010, s. 22.