title: 2013/156/UE: Decyzja Rady z dnia 21 marca 2013 r. dotycząca podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o readmisji osób przebywających nielegalnie

text:
               27.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 87/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 marca 2013 r.
   dotycząca podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o readmisji osób przebywających nielegalnie
   (2013/156/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 grudnia 2011 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia z Armenią negocjacji dotyczących readmisji osób przebywających nielegalnie. Negocjacje zakończyły się sukcesem i Umowa między Unią Europejską a Republiką Armenii o readmisji osób przebywających nielegalnie („Umowa”) została parafowana dnia 18 października 2012 r.

               (2)

               Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują.

               (4)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o readmisji osób przebywających nielegalnie, z zastrzeżeniem jej zawarcia (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         P. HOGAN

            Przewodniczący

      (1)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją o jej zawarciu.


title: 2005/518/WE: Decyzja Rady z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie podpisania Umowy ramowej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną ustanawiającej ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych

text:
               22.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 listopada 2004 r.
   w sprawie podpisania Umowy ramowej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną ustanawiającej ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych
   (2005/518/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13, 71, 80, 95, 127, 137, 149, 150, 151, 152, 153, 157, 166, 175, 280 i 308, w połączeniu z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)(2)

               Komisja wynegocjowała z Bośnią i Hercegowiną, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową ustanawiającą ogólne zasady udziału Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych.Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną dnia 30 września 2004 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania, w imieniu Komisji Europejskiej, Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 listopada 2004 r.

            W imieniu Rady

         B. R. BOT

            Przewodniczący

   UMOWA RAMOWA
   pomiędzy Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana „Wspólnotą”,
   z jednej strony, oraz
   BOŚNIA I HERCEGOWINA,
   z drugiej strony,
   dalej zwane „Umawiającymi się Stronami”,
   MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

               (1)

               Rada Europejska w Kopenhadze w grudniu 2002 r. potwierdziła europejską perspektywę krajów Bałkanów Zachodnich jako potencjalnych kandydatów, i podkreśliła swoje zdecydowanie, aby wspierać ich wysiłki mające na celu zbliżenie ich do Unii Europejskiej.

               (2)

               W czerwcu 2003 r. w Salonikach Rada Europejska uznała, że Proces Stabilizacji i Stowarzyszenia pozostanie ramami dla europejskiego kursu krajów Bałkanów Zachodnich na drodze do ich przyszłego przystąpienia do UE i poparła „Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej”, która ma na celu dalsze wzmacnianie uprzywilejowanych stosunków pomiędzy UE a Bałkanami Zachodnimi, czerpiąc z doświadczeń rozszerzenia.

               (3)

               Agenda z Salonik zaprosiła kraje Bałkanów Zachodnich do uczestnictwa w programach i agencjach wspólnotowych zgodnie z zasadami ustanowionymi dla uczestnictwa krajów kandydujących, mając na celu zapoznanie danych krajów i ich obywateli z polityką i metodami działania UE, tym samym silniej spajając te kraje z UE i wspierając je na drodze do integracji europejskiej.

               (4)

               Bośnia i Hercegowina wyraziła chęć uczestnictwa w szeregu programów wspólnotowych.

               (5)

               Szczegółowe warunki dotyczące uczestnictwa Bośni i Hercegowiny w poszczególnych programach, w tym wkład finansowy, należy ustalić na mocy umowy zawartej pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu Wspólnoty, a Bośnią i Hercegowina,

         UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Bośnia i Hercegowina będzie mogła uczestniczyć w następujących programach wspólnotowych:

               1.

               Bieżących programach wspólnotowych określonych w załączniku, które są dostępne dla Bośni i Hercegowiny z chwilą wejścia w życie niniejszej umowy (zwanej dalej „Umową”).

               2.

               Programach wspólnotowych ustanowionych lub wznowionych po wejściu w życie Umowy i zawierających wstępną klauzulę, która przewiduje uczestnictwo Bośni i Hercegowiny.

         Artykuł 2
   Bośnia i Hercegowina wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.
   Artykuł 3
   Przedstawiciele Bośni i Hercegowiny będą mogli uczestniczyć w komitetach zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, do których Bośnia i Hercegowina wnosi wkład finansowy w charakterze obserwatorów i w kwestiach, które dotyczą Bośni i Hercegowiny.
   Artykuł 4
   Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Bośni i Hercegowiny podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do Państw Członkowskich.
   Artykuł 5
   Szczegółowe warunki dotyczące udziału Bośni i Hercegowiny w poszczególnych programach, zwłaszcza należny wkład finansowy, zostaną określone w umowie w formie protokołu ustaleń zawartego pomiędzy Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a Bośnią i Hercegowiną.
   Jeżeli Bośnia i Hercegowina zwróci się o pomoc zewnętrzną Wspólnoty na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2415/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub na podstawie innego podobnego rozporządzenia przewidującego pomoc zewnętrzną Wspólnoty dla Bośni i Hercegowiny, które może zostać przyjęte w przyszłości, warunki określające korzystanie przez Bośnię i Hercegowinę z pomocy Wspólnoty zostaną ustalone w umowie o finansowaniu.
   Artykuł 6
   Protokół ustaleń stanowi, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Wspólnoty, że kontrola finansowa lub audyty będą przeprowadzane przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich, lub z ich upoważnienia.
   Zostaną podjęte szczegółowe postanowienia dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot nienależnie wypłaconych umożliwiające zagwarantowanie Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich uprawnień równoważnych tym, które przysługują im względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę we Wspólnocie.
   Artykuł 7
   Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć Umowę za pisemnym powiadomieniem drugiej Umawiającej się Strony. Niniejsza Umowa wygasa po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
   Artykuł 8
   Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, i co trzy następne lata, obydwie Umawiające się Strony mogą dokonać przeglądu wykonywania niniejszej Umowy w oparciu o rzeczywisty udział Bośni i Hercegowiny w jednym lub większej liczbie programów wspólnotowych.
   Artykuł 9
   Niniejsza Umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony do terytorium Bośni i Hercegowiny.
   Artykuł 10
   Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem otrzymania drogą dyplomatyczną ostatniej pisemnej notyfikacji od każdej z Umawiających się Stron informującej drugą Stronę, że procedura dotycząca wejścia w życie niniejszej Umowy została zakończona.
   Artykuł 11
   1.   Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim oraz językach urzędowych Bośni i Hercegowiny.
   2.   W momencie gdy instytucje Unii Europejskiej będą zobowiązane do opublikowania wszystkich oficjalnych dokumentów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku maltańskim, niniejsza Umowa zostanie również sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku maltańskim.
   3.   Teksty we wszystkich wersjach językowych są jednakowo autentyczne.

      Hecho en Bruselas, el veintidós de noviembre del dos mil cuatro.
      V Bruselu dne dvacátého druhého listopadu dva tisíce čtyři.
      Udfærdiget i Bruxelles den toogtyvende november to tusind og fire.
      Geschehen zu Brüssel am zweiundzwanzigsten November zweitausendundvier.
      Kahe tuhande neljanda aasta novembrikuu kahekümne teisel päeval Brüsselis.
      Έγινε στις Βρυξέλλες, στις είκοσι δύο Νοεμβρίου δύο χιλιάδες τέσσερα.
      Done at Brussels on the twenty-second day of November in the year two thousand and four.
      Fait à Bruxelles, le vingt-deux novembre deux mille quatre.
      Fatto a Bruxelles, addi' ventidue novembre duemilaquattro.
      Briselē, divi tūkstoši ceturtā gada divdesmit otrajā novembrī.
      Priimta du tūkstančiai ketvirtų metų lapkričio dvidešimt antrą dieną Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben, a kétezer-negyedik év november havának huszonkettedik napján.
      Magħmul fi Brussel fit-tieni u għoxrin jum ta' Novembru tas-sena elfejn u erbgħa.
      Gedaan te Brussel, de tweeëntwintigste november tweeduizendvier.
      Sporządzono w Brukseli dnia dwudziestego drugiego listopada roku dwutysięcznego czwartego.
      Feito em Bruxelas, em vinte e dois de Novembro de dois mil e quatro.
      V Bruseli dvadsiatehodruhého novembra dvetisícštyri.
      V Bruslju, dvaindvajsetega novembra leta dva tisoč štiri.
      Tehty Brysselissä kahdentenakymmenentenätoisena päivänä marraskuuta vuonna kaksituhattaneljä.
      Som skedde i Bryssel den tjugoandra november tjugohundrafyra.
      Sastavljeno u Briselu, dana 22.11.2004.
      Sačinjeno u Briselu, dana 22.11.2004.
      Састављено у Бриселу, дана 22.11.2004.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenstvi
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Τια τηυ Ευρωπαϊκή Κοιυότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar
         Za Europsku zajednicu
         Za Europsku zajednicu
         За Европску заједницу

         Za Vijeće ministara Bosne i Hercegovine
         Za Vijeće ministara Bosne i Hercegovine
         За Савјет министара Босне и Херцеговине

   ZAŁĄCZNIK
   LISTA BIEŻĄCYCH PROGRAMÓW WSPÓLNOTOWYCH, O KTÓRYCH MOWA W ARTYKULE 1

               —

               Zwalczanie dyskryminacji (2001–2006) (1)

               —

               Zwalczanie wyłączenia społecznego (2002–2006) (2)

               —

               Wspólnotowe działania wspierające politykę konsumencką (2004–2007) (3)

               —

               Wspólnotowy program działań wspierających aktywne podmioty na poziomie europejskim oraz konkretne działania w dziedzinie edukacji i szkolenia (2004–2006) (4)

               —

               Wspólnotowy program działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (2004–2006) (5)

               —

               Wspólnotowe działania w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008) (6)

               —

               Kultura 2000 (2000–2006) (7)

               —

               Cła (2003–2007) (8)

               —

               Daphne II (2004–2008) (9)

               —

               eContent Plus (2004–2008) (10)

               —

               eLearning (2004–2006) (11)

               —

               Erasmus Mundus (2004–2008) (12)

               —

               Fiscalis (2003–2007) (13)

               —

               Równość płci (2001–2006) (14)

               —

               Herkules (2004–2006) (15)

               —

               Inteligentna Energia – Europa (2003–2006) (16)

               —

               Instrument finansowy na rzecz środowiska (LIFE) (2000–2006) (17)

               —

               Leonardo da Vinci II (2000–2006) (18)

               —

               Marco Polo (2003–2010) (19)

               —

               Media Plus (20)/Media – kształcenie (21) (2001–2006)

               —

               Bezpieczniejszy Internet plus (2005–2008) (22)

               —

               Szósty program ramowy w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego (2002–2006) (23)

               —

               Socrates II (2000–2006) (24)

               —

               Młodzież (2000–2006) (25)

      (1)  Por. decyzja Rady 2000/750/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań w zakresie zwalczania dyskryminacji (2001–2006) (Dz.U. L 303 z 2.12.2000, str. 23).

      (2)  Por. decyzja nr 50/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 grudnia 2001 r. ustanawiająca program działań Wspólnoty wspierający współpracę między Państwami Członkowskimi w celu zwalczania wyłączenia społecznego (Dz.U. L 10 z 12.1.2002, str. 1).

      (3)  Por. decyzja nr 20/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. ustanawiająca ogólne ramy finansowania działań Wspólnoty wspierających politykę konsumencką na lata 2004–2007 (Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 1).

      (4)  Por. decyzja nr 791/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań wspierający aktywne podmioty na poziomie europejskim oraz konkretne działania w dziedzinie edukacji i szkolenia (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 31).

      (5)  Por. decyzja Rady 2004/100/WE z dnia 26 stycznia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udział społeczeństwa obywatelskiego) (Dz.U. L 30 z 4.2.2004, str. 6).

      (6)  Por. decyzja nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. przyjmująca program działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008) (Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 1).

      (7)  Por. decyzja nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 lutego 2000 r. ustanawiająca program „Kultura 2000” (Dz.U. L 63 z 10.3.2000, str. 1) i decyzja nr 626/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniająca decyzję nr 508/2000/WE ustanawiającą program „Kultura 2000” (Dz.U. L 99 z 3.4.2004, str. 3).

      (8)  Por. decyzja nr 253/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2003 r. przyjmująca program działań dla ceł we Wspólnocie (Cła 2007) (Dz.U. L 36 z 12.2.2003, str. 1).

      (9)  Por. decyzja nr 803/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. przyjmująca program działań Wspólnoty (2004–2008) w celu zapobiegania i zwalczania przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet oraz ochrony ofiar i zagrożonych grup (program „Daphne II”) (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 1).

      (10)  Oczekuje na przyjęcie – por. COM [2004] 96 – 2004/0025/COD.

      (11)  Por. decyzja nr 2318/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. przyjmująca wieloletni program (2004–2006) w celu skutecznej integracji technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w systemy kształcenia ogólnego i szkolnictwa zawodowego w Europie (program „eLearning”) (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 9).

      (12)  Por. decyzja nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. ustanawiająca program w celu poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego porozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008) (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 1).

      (13)  Por. decyzja nr 2235/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2002 r. przyjmująca wspólnotowy program poprawy skuteczności systemów podatkowych na rynku wewnętrznym (program Fiscalis 2003–2007) (Dz.U. L 341 z 17.12.2002, str. 1)

      (14)  Por. decyzja Rady nr 2001/51/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiająca program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci (2001–2005) (Dz.U. L 17 z 19.1.2001, str. 22).

      (15)  Por. decyzja nr 804/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty (program Herkules) (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 9).

      (16)  Por. decyzja nr 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. przyjmująca wieloletni program działania w dziedzinie energii: „Inteligentna Energia – Europa” (2003–2006) (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 29).

      (17)  Por. rozporządzenie (WE) nr 1655/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. dotyczące instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE) (Dz.U. L 192 z 28.7.2000, str. 1) zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1682/2004 z dnia 15 września 2004 r. (Dz.U. L 308 z 5.10.2004, str. 1).

      (18)  Por. decyzja Rady nr 1999/382/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. ustanawiająca drugą fazę wspólnotowego programu działań w dziedzinie kształcenia zawodowego „Leonardo da Vinci” (Dz.U. L 146 z 11.6.1999, str. 33).

      (19)  Por. rozporządzenie (WE) nr 1382/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy efektów działania systemu transportu towarowego w dziedzinie środowiska (Program Marco Polo) (Dz.U. L 196 z 2.8.2003, str. 1).

      (20)  Por. sprostowanie do decyzji Rady 2000/821/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie wykonania programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001–2005) (Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 82) (Dz.U. L 13 z 17.1.2001, str. 34) zmienionej decyzją nr 846/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 4).

      (21)  Por. decyzja nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 stycznia 2001 r. w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – kształcenie) (2001–2005) (Dz.U. L 26 z 27.1.2001, str. 1) zmieniona decyzją nr 845/2004 (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 1).

      (22)  Oczekuje na przyjęcie – por. COM [2004] 91 – 2004/0023/COD.

      (23)  Por. decyzja nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. dotycząca szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006) (Dz.U. L 232 z 29.8.2002, str. 1).

      (24)  Por. decyzja nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 stycznia 2000 r. ustanawiająca drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji „Socrates” (Dz.U. L 28 z 3.2.2000, str. 1).

      (25)  Por. decyzja WE nr 1031/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2000 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań „Młodzież” (Dz.U. L 117 z 18.5.2000, str. 1).


title: 2008/127/WE: Decyzja Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie tymczasowego stosowania protokołu 8 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych

text:
               19.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/9

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 listopada 2007 r.
   w sprawie tymczasowego stosowania protokołu 8 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych
   (2008/127/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdania pierwsze i drugie,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, (zwany dalej „Układem”) został podpisany dnia 15 października 2007 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym.

               (2)

               Protokół 8 do Układu przejmuje, co do istoty i w odniesieniu do Czarnogóry, treść umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ustanawiającej ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych (1), którą Rada zawarła na mocy decyzji 2005/527/WE (2).

               (3)

               W związku z uzyskaniem niezależności przez Czarnogórę umowa ramowa nie ma już zastosowania wobec tego kraju. Czarnogóra powinna jednak nadal mieć możliwość uczestniczenia w programach wspólnotowych, podobnie jak wszystkie inne państwa Bałkanów Zachodnich.

               (4)

               Konieczne jest w związku z tym zapewnienie tymczasowego stosowania protokołu 8 do Układu, w oczekiwaniu na zakończenie procedur wymaganych do wejścia w życie Układu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą a Republiką Czarnogóry dotyczące tymczasowego stosowania protokołu 8 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych.
   Tekst porozumienia w formie wymiany listów jest dołączony do niniejszej decyzji, łącznie z tekstem protokołu 8.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 13 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         F. TEIXEIRA DOS SANTOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 192 z 22.7.2005, str. 29.

      (2)  Dz.U. L 192 z 22.7.2005, str. 84.
    ---documentbreak---

               19.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/11

         POROZUMIENIE
   w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania protokołu 8 do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych
   Szanowny Panie!
   Mam zaszczyt nawiązać do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, podpisanego w dniu 15 października 2007 r., a w szczególności do protokołu 8 do wspomnianego układu w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych.
   W oczekiwaniu na wejście w życie wspomnianego układu o stabilizacji i stowarzyszeniu mam zaszczyt zaproponować, aby Wspólnota Europejska oraz Republika Czarnogóry stosowały tymczasowo, od dnia dzisiejszego, protokół 8 w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych.
   W oczekiwaniu na wejście w życie układu o stabilizacji i stowarzyszeniu mam zaszczyt zaproponować, aby przeglądu wdrożenia protokołu 8, w drodze odstępstwa od postanowień art. 8 tego protokołu, dokonały Umawiające się Strony.
   Jeżeli powyższa propozycja jest możliwa do zaakceptowania przez Republikę Czarnogóry, niniejszy list wraz z Pańskim potwierdzeniem będą stanowić porozumienie między Wspólnotą Europejską a Republiką Czarnogóry.
   Z wyrazami szacunku

      W imieniu Wspólnoty Europejskiej
      Съставено в Брюксел на
      Hecho en Bruselas, el
      V Bruselu dne
      Udfærdiget i Bruxelles den
      Geschehen zu Brüssel am
      Brüssel,
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις
      Done at Brussels,
      Fait à Bruxelles, le
      Fatto a Bruxelles, addì
      Briselē,
      Priimta Briuselyje
      Kelt Brüsszelben,
      Magħmula fi Brussell,
      Gedaan te Brussel,
      Sporzÿdzono w Brukseli, dnia
      Feito em Bruxelas,
      Încheiat la Bruxelles,
      V Bruseli
      V Bruslju,
      Tehty Brysselissä
      Utfärdat i Bryssel den
      Sačinjeno u Briselu

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         Za Evropsku Zajednicu

      ZAŁĄCZNIK
      PROTOKÓŁ 8
      W SPRAWIE OGÓLNYCH ZASAD UCZESTNICTWA CZARNOGÓRY W PROGRAMACH WSPÓLNOTOWYCH
      Artykuł 1
      Czarnogóra może uczestniczyć w następujących programach wspólnotowych:

                  a)

                  programach wymienionych w załączniku do Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych (1);

                  b)

                  programach ustanowionych lub wznowionych po 27 lipca 2005 r., które zawierają klauzulę otwarcia przewidującą udział Czarnogóry.

            Artykuł 2
      Czarnogóra wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający poszczególnym programom, w których uczestniczy.
      Artykuł 3
      Przedstawiciele Czarnogóry mają prawo uczestniczyć, w zakresie punktów, które dotyczą Czarnogóry, w charakterze obserwatorów, w posiedzeniach komitetów zarządczych odpowiedzialnych za monitorowanie programów, do których Czarnogóra wnosi wkład finansowy.
      Artykuł 4
      Wobec projektów i inicjatyw zgłaszanych przez przedstawicieli Czarnogóry stosuje się, o ile to możliwe, takie same warunki, zasady i procedury właściwe dla danych programów jak wobec państw członkowskich.
      Artykuł 5
      Konkretne warunki uczestnictwa Czarnogóry w każdym z poszczególnych programów, w szczególności wysokość jej wkładu finansowego, zostaną ustalone w drodze porozumienia w formie protokołu ustaleń między Komisją Europejską, występującą w imieniu Wspólnoty, a Czarnogórą.
      Jeśli Czarnogóra będzie ubiegać się o pomoc zewnętrzną na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1085/2006 z 17 lipca 2006 r. ustanawiającego instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (2) lub podobnego rozporządzenia, które może zostać przyjęte w przyszłości i będzie przewidywać wspólnotowe wsparcie dla Czarnogóry, warunki określające sposób wykorzystania takiego wsparcia przez Czarnogórę zostaną ustalone w porozumieniu finansowym.
      Artykuł 6
      Protokół ustaleń musi przewidywać, zgodnie ze wspólnotowym rozporządzeniem finansowym, że kontrola finansowa lub audyty będą prowadzone przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich lub z ich upoważnienia.
      Ustalone zostaną szczegółowe zasady dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu, umożliwiające Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich uzyskanie uprawnień odpowiadających ich uprawnieniom względem beneficjentów lub podwykonawców mających siedzibę we Wspólnocie.
      Artykuł 7
      Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego porozumienia i następnie co trzy lata, Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może dokonać przeglądu wdrożenia niniejszego protokołu w oparciu o rzeczywisty udział Czarnogóry w jednym lub większej liczbie programów wspólnotowych.

   Szanowny Panie!
   Mam zaszczyt potwierdzić, że otrzymałem Pańskie pismo opatrzone dzisiejszą datą o następującej treści:

      „Mam zaszczyt nawiązać do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, podpisanego w dniu 15 października 2007 r., a w szczególności do protokołu 8 do wspomnianego układu w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych.
      W oczekiwaniu na wejście w życie wspomnianego układu o stabilizacji i stowarzyszeniu mam zaszczyt zaproponować, aby Wspólnota Europejska oraz Republika Czarnogóry zastosowały tymczasowo, od dnia dzisiejszego, protokół 8 w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Czarnogóry w programach wspólnotowych.
      W oczekiwaniu na wejście w życie układu o stabilizacji i stowarzyszeniu mam zaszczyt zaproponować, aby przeglądu wdrożenia protokołu 8, w drodze odstępstwa od postanowień art. 8 tego protokołu, dokonały Umawiające się Strony.
      Jeżeli powyższa propozycja jest możliwa do zaakceptowania przez Republikę Czarnogóry, niniejszy list wraz z Pańskim potwierdzeniem będą stanowić porozumienie między Wspólnotą Europejską a Republiką Czarnogóry”.

   Potwierdzam zgodę Republiki Czarnogóry propozycję sformułowaną w Pańskim liście.
   Z wyrazami szacunku

      W imieniu Republiki Czarnogóry
      Sačinjeno u Briselu
      Съставено в Брюксел на
      Hecho en Bruselas, el
      V Bruselu dne
      Udfærdiget i Bruxelles, den
      Geschehen zu Brüssel am
      Brüssel,
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις
      Done at Brussels,
      Fait à Bruxelles, le
      Fatto a Bruxelles, addì
      Briselē,
      Priimta Briuselyje
      Kelt Brüsszelben,
      Magħmula fi Brussell,
      Gedaan te Brussel,
      Sporzÿdzono w Brukseli, dnia
      Feito em Bruxelas,
      Încheiat la Bruxelles,
      V Bruseli
      V Bruslju,
      Tehty Brysselissä
      Utfärdat i Bryssel den

         Za Republiku Crnu Goru
         За Република Черна гора
         Por la República de Montenegro
         Za Republiku Černá Hora
         For Republikken Montenegro
         Für die Republik Montenegro
         Montenegro Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατία του Μαυροβουνίου
         For the Republic of Montenegro
         Pour la République du Monténégro
         Per la Repubblica del Montenegro
         Melnkalnes Republikas vārdā
         Juodkalnijos Respublikos vardu
         A Montenegrói Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika tal-Montenegro
         Voor de Republiek Montenegro
         W imieniu Republiki Czarnogóry
         Pela República do Montenegro
         Pentru Republica Muntenegru
         Za Čiernohorskú republiku
         Za Republiko Črno goro
         Montenegron tasavallan puolesta
         För Republiken Montenegro

      (1)  Dz.U. L 192 z 22.7.2005, str. 29.

      (2)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, str. 82.


title: 2010/321/: Decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2010 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r. (konwencja nr 188)

text:
               11.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 145/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 czerwca 2010 r.
   upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 r. (konwencja nr 188)
   (2010/321/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 48 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konwencja nr 188 Międzynarodowej Organizacji Pracy (zwane dalej, odpowiednio, „Konwencją” i „MOP”) dotycząca pracy w sektorze rybołówstwa została przyjęta dnia 14 czerwca 2007 r. na Międzynarodowej Konferencji Pracy MOP, zwołanej w Genewie, w której trakcie wszystkie delegacje państw członkowskich Unii Europejskiej głosowały za przyjęciem Konwencji.

               (2)

               Konwencja stanowi poważny wkład w funkcjonowanie sektora rybołówstwa na poziomie międzynarodowym, upowszechniając godną pracę dla rybaków oraz uczciwsze warunki konkurencji dla właścicieli statków rybackich, dlatego jest pożądane, aby jej postanowienia weszły w życie możliwie jak najszybciej.

               (3)

               Parlament Europejski, Rada i Komisja popierają ratyfikację międzynarodowych konwencji dotyczących pracy, które MOP klasyfikuje jako uaktualnione, traktując to jako przyczynienie się do starań Unii Europejskiej na rzecz upowszechniania godnej pracy dla wszystkich zarówno w Unii, jak i poza nią.

               (4)

               Zgodnie z konstytucją MOP w żadnym razie przyjęcie przez konferencję konwencji lub zalecenia lub ratyfikacja konwencji przez członka nie mogą być uważane jako mające wpływ na jakąkolwiek ustawę, decyzję, zwyczaj lub umowę, zapewniające zainteresowanym pracownikom bardziej korzystne warunki aniżeli te, które przewiduje konwencja lub zalecenie.

               (5)

               Niektóre postanowienia Konwencji dotyczą dziedzin wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji Unii w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

               (6)

               Unia nie może ratyfikować Konwencji, ponieważ jedynie państwa mogą być jej stronami.

               (7)

               Rada powinna zatem upoważnić państwa członkowskie, związane przepisami unijnymi dotyczącymi koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zgodnie z art. 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do ratyfikowania Konwencji w interesie Unii na warunkach określonych w niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do ratyfikowania, w zakresie należącym do wyłącznej kompetencji Unii, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa z 2007 roku, przyjętej dnia 14 czerwca 2007 r.
   Artykuł 2
   Państwa członkowskie powinny dołożyć starań w celu podjęcia niezbędnych kroków, aby złożyć instrumenty ratyfikacyjne Konwencji na ręce Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy możliwie jak najszybciej, najlepiej przed dniem 31 grudnia 2012 r. Rada dokona przeglądu postępów ratyfikacji przed styczniem 2012 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 czerwca 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. CORBACHO

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 5 maja 2010 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) potwierdzająca opinię z dnia 14 stycznia 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: Decyzja Rady 2008/669/WPZiB z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau w sprawie statusu misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau

text:
               14.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 219/65

         DECYZJA RADY 2008/669/WPZiB
   z dnia 16 czerwca 2008 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau w sprawie statusu misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 listopada 2007 r. Rada stwierdziła, że odpowiednie byłoby podjęcie działania w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO) w dziedzinie reformy sektora bezpieczeństwa (RSB) w Gwinei Bissau, które byłoby spójne z Europejskim Funduszem Rozwoju i innymi działaniami Wspólnoty i uzupełniające w stosunku do tego funduszu i tych działań.

               (2)

               W następstwie drugiej misji rozpoznawczej UE, która została wysłana w październiku 2007 r., Rada w dniu 10 grudnia 2007 r. zatwierdziła ogólną koncepcję możliwego działania w ramach EPBiO wspierającego reformę sektora bezpieczeństwa w Gwinei Bissau.

               (3)

               W dniu 12 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/112/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (UE RSB GWINEA BISSAU) (1).

               (4)

               Została wynegocjowana Umowa między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau w sprawie statusu misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau.

               (5)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau w sprawie statusu misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau.
   Tekst umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji (2).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii (3).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 40 z 14.2.2008, s. 11.

      (2)  Zob. s. 66 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (3)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
    ---documentbreak---

               14.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 219/66

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Gwinei Bissau w sprawie statusu misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią Europejską”,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA GWINEI BISSAU, zwana dalej „państwem przyjmującym”,
   z drugiej strony,
   łącznie zwane dalej „stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC:
   wymianę listów między Sekretarzem Generalnym/Wysokim Przedstawicielem do spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, Javierem Solaną, a Jego Ekscelencją Prezydentem Republiki Gwinei Bissau, João Bernardem Vieirą, dotyczącą ewentualnej misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau,
   wspólne działanie Rady 2008/112/WPZiB z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej wspierającej reformę sektora bezpieczeństwa w Republice Gwinei Bissau (UE RSB GWINEA BISSAU) (1),
   fakt, że niniejsza umowa nie będzie miała wpływu na prawa ani obowiązki stron wynikające z umów międzynarodowych ani innych instrumentów ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres stosowania i definicje
   1.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do misji prowadzonej przez Unię Europejską oraz do jej personelu.
   2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Do celów niniejszej umowy:

               a)

               „UE RSB Gwinea Bissau” oznacza misję UE w państwie przyjmującym ustanowioną na mocy wspólnego działania 2008/112/WPZiB, w tym jej części składowe, siły, jednostki, dowództwo i personel rozmieszczony na terytorium państwa przyjmującego i przydzielony do UE RSB Gwinea Bissau;

               b)

               „szef misji” oznacza szefa misji UE RSB Gwinea Bissau, wyznaczonego przez Radę Unii Europejskiej;

               c)

               „personel UE RSB” oznacza szefa misji, personel oddelegowany przez państwa członkowskie i instytucje UE oraz państwa trzecie zaproszone przez UE do udziału w UE RSB Gwinea Bissau, a także personel międzynarodowy zatrudniony na podstawie umów przez UE RSB Gwinea Bissau, rozmieszczony w celu przygotowania, wsparcia i realizacji misji oraz personel wysłany przez państwo wysyłające lub instytucję UE w ramach misji. Termin nie obejmuje kontrahentów handlowych ani personelu lokalnego;

               d)

               „dowództwo” oznacza dowództwo UE RSB Gwinea Bissau w Bissau;

               e)

               „państwo wysyłające” oznacza każde państwo członkowskie UE lub państwo trzecie, które oddelegowało personel do UE RSB Gwinea Bissau;

               f)

               „obiekty” oznaczają wszelkie budynki, pomieszczenia i grunt niezbędne do prowadzenia działalności przez UE RSB Gwinea Bissau oraz do zakwaterowania jej personelu;

               g)

               „personel lokalny” oznacza osoby zatrudnione będące obywatelami państwa przyjmującego lub zamieszkałe w tym państwie na stałe.

         Artykuł 2
   Postanowienia ogólne
   1.   UE RSB Gwinea Bissau i jej personel przestrzegają praw i przepisów państwa przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań niezgodnych z celami misji.
   2.   UE RSB Gwinea Bissau zachowuje niezależność w zgodnym z niniejszą umową wykonywaniu swoich funkcji. Państwo przyjmujące respektuje jednolity i międzynarodowy charakter UE RSB Gwinea Bissau.
   3.   Szef misji regularnie informuje rząd państwa przyjmującego o liczbie personelu UE RSB Gwinea Bissau przebywającego na terytorium państwa przyjmującego.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Członkowie personelu UE RSB Gwinea Bissau otrzymują karty identyfikacyjne UE RSB Gwinea Bissau, które pozwalają na ich identyfikację i które są obowiązani mieć stale przy sobie. Odpowiednie władze państwa przyjmującego otrzymują wzór karty identyfikacyjnej UE RSB Gwinea Bissau.
   2.   Pojazdy i inne środki transportu UE RSB Gwinea Bissau noszą wyraźne oznaczenia identyfikacyjne UE RSB Gwinea Bissau lub tablice rejestracyjne, o których powiadamia się odpowiednie organy państwa przyjmującego.
   3.   UE RSB Gwinea Bissau ma prawo wywiesić flagę UE w siedzibie głównego dowództwa i w każdym innym miejscu, samą lub wraz z flagą państwa przyjmującego, zgodnie z decyzją szefa misji. Na obiektach, pojazdach i mundurach UE RSB Gwinea Bissau mogą też być umieszczane krajowe flagi lub insygnia sił składających się na UE RSB Gwinea Bissau, zgodnie z decyzją szefa misji.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium państwa przyjmującego
   1.   Personel UE RSB Gwinea Bissau oraz majątek i środki transportu należące do misji przekraczają granice państwa przyjmującego, korzystając z oficjalnych przejść granicznych, portów morskich oraz międzynarodowych korytarzy powietrznych.
   2.   Państwo przyjmujące ułatwia UE RSB Gwinea Bissau i jej personelowi wjazd na swoje terytorium i wyjazd z niego. Poza kontrolą paszportową przy wjeździe na terytorium państwa przyjmującego i wyjeździe z niego, personel UE RSB Gwinea Bissau mający dowód członkostwa w misji nie podlega przepisom paszportowym, kontroli celnej, przepisom wizowym i imigracyjnym ani jakimkolwiek formom kontroli imigracyjnej na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Personel UE RSB Gwinea Bissau nie podlega przepisom państwa przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa on praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa przyjmującego.
   4.   UE RSB Gwinea Bissau nie podlega obowiązkowi przedkładania wykazów ani innych dokumentów celnych dotyczących jej zasobów i środków transportu służących wsparciu misji, gdy zasoby te lub środki transportu wjeżdżają na terytorium państwa przyjmującego, przejeżdżają przez nie lub z niego wyjeżdżają; nie podlegają one również żadnym kontrolom.
   5.   Pojazdy i samoloty stanowiące wsparcie dla misji nie podlegają wymaganiom posiadania lokalnych licencji ani rejestracji. Stosuje się nadal odnośne międzynarodowe standardy i przepisy. W razie konieczności zostaną zawarte dodatkowe uzgodnienia, o których mowa w artykule 19.
   6.   Personel UE RSB Gwinea Bissau może kierować pojazdami silnikowymi, statkami morskimi i powietrznymi w obrębie terytorium państwa przyjmującego pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych lub międzynarodowych praw jazdy, uprawnień kapitańskich lub licencji pilota. Państwo przyjmujące uznaje ważność praw jazdy lub pozwoleń posiadanych przez członków personelu UE RSB Gwinea Bissau, nie pobierając z tego tytułu podatków ani opłat.
   7.   UE RSB Gwinea Bissau i jej personel oraz należące do nich pojazdy, statki powietrzne i pozostałe środki transportu, sprzęt i zasoby korzystają z prawa do swobodnego i nieograniczonego poruszania się po całym terytorium państwa przyjmującego, w tym po jego morzu terytorialnym i przestrzeni powietrznej. W razie potrzeby możliwe jest zawarcie dodatkowych uzgodnień, zgodnie z artykułem 19.
   8.   Do celów misji personel UE RSB Gwinea Bissau i personel lokalny zatrudniony przez UE RSB Gwinea Bissau może podczas podróży służbowych korzystać z dróg, mostów, promów, lotnisk i portów bez obowiązku uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i innych należności. UE RSB Gwinea Bissau nie jest zwolniona z uzasadnionych opłat za usługi zamówione i wykonane na zasadach odnoszących się do usług świadczonych na rzecz personelu państwa przyjmującego.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane UE RSB Gwinea Bissau przez państwo przyjmujące
   1.   Pomieszczenia UE RSB Gwinea Bissau są nietykalne. Urzędnicy państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać bez zgody szefa misji.
   2.   Pomieszczenia UE RSB Gwinea Bissau, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz ich środki transportu nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
   3.   UE RSB Gwinea Bissau, jej mienie i majątek objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.
   4.   Archiwa i dokumenty UE RSB Gwinea Bissau są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
   5.   Korespondencja służbowa UE RSB Gwinea Bissau jest nietykalna. Korespondencja służbowa oznacza wszelką korespondencję związaną z misją i jej funkcjami.
   6.   W odniesieniu do nabywanych i przywożonych towarów, świadczonych usług oraz pomieszczeń wykorzystywanych do celów misji UE RSB Gwinea Bissau zwolniona jest z wszelkich opłat krajowych, regionalnych i lokalnych oraz podatków i należności o podobnym charakterze. UE RSB Gwinea Bissau nie jest zwolniona z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za świadczone usługi.
   7.   Państwo przyjmujące zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych dla misji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i opłat o podobnym charakterze innych niż opłaty za przechowywanie, przewóz i inne świadczone usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi UE RSB Gwinea Bissau przez państwo przyjmujące
   1.   Personel UE RSB Gwinea Bissau nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu UE RSB Gwinea Bissau są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ustępu 6.
   3.   Personel UE RSB Gwinea Bissau korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa przyjmującego niezależnie od okoliczności. Immunitet od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel UE RSB Gwinea Bissau, może zostać uchylony przez zainteresowane państwo wysyłające lub instytucję UE, w zależności od przypadku. Zrzeczenie takie powinno zawsze być wyraźne.
   4.   Personel UE RSB Gwinea Bissau korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnych, ustnych i wszystkich działań podejmowanych przez niego podczas pełnienia funkcji służbowych. Dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wszczęcia przed sądem państwa przyjmującego postępowania cywilnego przeciwko personelowi UE RSB Gwinea Bissau. Przed wszczęciem postępowania sądowego szef misji oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy działanie, o którym mowa, zostało podjęte przez personel UE RSB Gwinea Bissau w toku pełnienia funkcji służbowych. Jeżeli czyn ten został popełniony podczas pełnienia funkcji służbowych, nie wszczyna się postępowania i stosuje się postanowienia artykułu 16. Jeżeli czyn ten nie został popełniony podczas pełnienia funkcji służbowych, można wszcząć postępowanie. Poświadczenie szefa misji oraz właściwego organu państwa wysyłającego lub danej instytucji UE jest wiążące dla sądu państwa przyjmującego, który nie może go zakwestionować.
   Wszczęcie postępowania przez członka personelu UE RSB Gwinea Bissau uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do wszelkich skarg/odwołań powiązanych bezpośrednio ze skargą główną.
   5.   Personel UE RSB Gwinea Bissau nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
   6.   W stosunku do członka personelu UE RSB Gwinea Bissau nie mogą być przedsięwzięte żadne środki wykonawcze z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne niepowiązane z wykonywaniem funkcji służbowych. Mienie członka personelu UE RSB Gwinea Bissau nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeśli szef misji poświadczy, iż jest niezbędne do wykonywania jego funkcji służbowych. W postępowaniu cywilnym personel UE RSB Gwinea Bissau nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   Immunitet członka personelu UE RSB Gwinea Bissau od jurysdykcji państwa przyjmującego nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego państwa wysyłającego.
   8.   Personel UE RSB Gwniea Bissau nie podlega w zakresie usług świadczonych na rzecz UE RSB Gwinea Bissau przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w państwie przyjmującym.
   9.   Personel UE RSB Gwinea Bissau zwolniony jest z wszelkich form opodatkowania wynagrodzenia i honorariów wypłacanych przez UE RSB Gwinea Bissau lub państwo wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza państwa przyjmującego.
   10.   Państwo przyjmujące, w zgodzie z ustawami i przepisami, które może wydać, zezwala na przywóz i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i związanych z tym należności, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu UE RSB Gwinea Bissau. Państwo przyjmujące zezwala również na wywóz takich przedmiotów. W przypadku towarów zakupionych lub usług zakontraktowanych na rynku krajowym personel UE RSB Gwinea Bissau jest zwolniony z podatku od towarów i usług oraz innych podatków zgodnie z przepisami prawa państwa przyjmującego.
   11.   Osobisty bagaż personelu UE RSB Gwinea Bissau jest zwolniony z kontroli, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku personelu UE RSB Gwinea Bissau, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez prawo państwa przyjmującego, lub podlega przepisom tego państwa w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach kontrolę przeprowadza się jedynie w obecności danego członka personelu UE RSB Gwinea Bissau lub upoważnionego przedstawiciela UE RSB Gwinea Bissau.
   Artykuł 7
   Personel lokalny
   Personel lokalny korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez państwo przyjmujące. Państwo przyjmujące powinno jednak wykonywać jurysdykcję nad tym personelem w taki sposób, aby nadmiernie nie zakłócać wypełniania funkcji przez misję.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy państwa wysyłającego mają prawo w pełni sprawować na terytorium państwa przyjmującego jurysdykcję karną oraz egzekwować uprawnienia przyznane im na mocy prawa państwa wysyłającego w stosunku do całego personelu UE RSB Gwinea Bissau podlegającego odpowiednim przepisom państwa wysyłającego.
   Artykuł 9
   Bezpieczeństwo
   1.   Państwo przyjmujące, korzystając z własnych środków, przyjmuje pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo personelu UE RSB Gwinea Bissau.
   2.   W tym celu państwo przyjmujące stosuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa UE RSB Gwinea Bissau i jej personelowi. Jakiekolwiek postanowienia szczególne wnioskowane przez państwo przyjmujące uzgadnia się przed ich realizacją z szefem misji. Państwo przyjmujące zezwala na wszelkie działania związane z ewakuacją medyczną personelu UE RSB Gwinea Bissau i udziela nieodpłatnie wsparcia w tym zakresie. W razie konieczności zostaną zawarte dodatkowe uzgodnienia, o których mowa w artykule 19.
   Artykuł 10
   Umundurowanie
   1.   Personel UE RSB Gwinea Bissau nosi mundury krajowe lub ubrania cywilne oznakowane emblematem UE RSB Gwinea Bissau.
   2.   Noszenie munduru podlega regułom wydanym przez szefa misji.
   Artykuł 11
   Współpraca i dostęp do informacji
   1.   Państwo przyjmujące zapewnia pełną współpracę i wsparcie UE RSB Gwinea Bissau i jej personelowi.
   2.   Jeżeli jest to pożądane i niezbędne w celu wypełnienia zadań UE RSB Gwinea Bissau, państwo przyjmujące zapewnia personelowi UE RSB Gwinea Bissau skuteczny dostęp do:

               a)

               budynków, pomieszczeń, miejsc i pojazdów służbowych znajdujących się pod kontrolą państwa przyjmującego;

               b)

               dokumentacji, materiałów i informacji znajdujących się pod jego kontrolą i związanych z mandatem UE RSB Gwinea Bissau.

         W razie konieczności zostaną zawarte dodatkowe uzgodnienia, o których mowa w artykule 19.
   3.   Szef misji i państwo przyjmujące regularnie konsultują się wzajemnie i przyjmują stosowne środki, aby zapewniać bliską i wzajemną współpracę na każdym odpowiednim szczeblu. Państwo przyjmujące może wyznaczyć oficera łącznikowego przy UE RSB Gwinea Bissau.
   Artykuł 12
   Wsparcie państwa przyjmującego i zawieranie umów
   1.   Państwo przyjmujące zgadza się na udzielenie UE RSB Gwinea Bissau, na jej prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich pomieszczeń.
   2.   Państwo przyjmujące udostępnia nieodpłatnie, w miarę potrzeb i możliwości, pomieszczenia, których jest właścicielem oraz pomieszczenia, których właścicielami są prywatne osoby prawne, w zakresie w jakim pomieszczenia te są niezbędne do prowadzenia przez UE RSB Gwinea Bissau działań administracyjnych i operacyjnych.
   3.   W zakresie swoich możliwości państwo przyjmujące udziela pomocy i wsparcia w przygotowaniu, powołaniu, realizacji i utrzymaniu misji, w tym dzieli się własnymi pomieszczeniami i sprzętem z ekspertami UE RSB Gwinea Bissau.
   4.   Państwo przyjmujące udziela pomocy i wsparcia misji na takich samych warunkach, na jakich udziela pomocy i wsparcia swojemu personelowi.
   5.   Przepisy mające zastosowanie do umów zawieranych przez UE RSB Gwinea Bissau w państwie przyjmującym są określane w odpowiednich umowach.
   6.   Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej zastosowania ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów, o której mowa w artykule 16 ustępy 3 i 4.
   Artykuł 13
   Zmiany w pomieszczeniach
   UE RSB Gwinea Bissau jest upoważniona do budowy, przebudowy lub wprowadzania innych zmian w pomieszczeniach, w zależności od wymogów operacyjnych.
   Państwo przyjmujące nie żąda od UE RSB Gwinea Bissau żadnego odszkodowania za wspomnianą budowę lub przebudowę.
   Artykuł 14
   Śmierć członka personelu UE RSB Gwinea Bissau
   1.   Szef misji ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu UE RSB Gwinea Bissau oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia, jak również podjąć odpowiednie działania w tym zakresie.
   2.   Nie dokonuje się sekcji zwłok zmarłych członków UE RSB Gwinea Bissau bez zgody państwa wysyłającego oraz obecności przedstawiciela UE RSB Gwinea Bissau lub przedstawiciela zainteresowanego państwa.
   3.   Państwo przyjmujące oraz UE RSB Gwinea Bissau współpracują w jak najpełniejszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu UE RSB Gwinea Bissau do kraju pochodzenia.
   Artykuł 15
   Przekazywanie informacji
   1.   UE RSB Gwinea Bissau może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. UE RSB Gwinea Bissau współpracuje z właściwymi organami państwa przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Państwo przyjmujące udostępnia spektrum częstotliwości bez pobierania opłat.
   2.   UE RSB Gwinea Bissau korzysta z prawa do nieograniczonej komunikacji radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w ramach pomieszczeń UE RSB Gwinea Bissau i pomiędzy nimi, włącznie z kładzeniem kabli i linii naziemnych do celów przeprowadzenia operacji.
   3.   W swoich pomieszczeniach UE RSB Gwinea Bissau może podjąć działania konieczne do przekazywania poczty adresowanej do UE RSB Gwinea Bissau i jej personelu oraz wysyłanej przez misję i jej personel.
   Artykuł 16
   Roszczenia z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody i straty
   1.   UE RSB Gwinea Bissau ani jej personel nie ponoszą odpowiedzialności za szkody ani straty dotyczące mienia cywilnego ani państwowego, które związane są z potrzebami operacji lub powstają w wyniku działalności związanych z niepokojami społecznymi lub ochroną UE RSB Gwinea Bissau.
   2.   W celu osiągnięcia ugody roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub państwowego nieobjętych postanowieniami ustępu 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia UE RSB Gwinea Bissau są przekazywane UE RSB Gwinea Bissau przez właściwe organy państwa przyjmującego, w przypadku roszczeń wniesionych przez osoby prawne lub fizyczne z państwa przyjmującego, lub kierowane do właściwych organów państwa przyjmującego, w przypadku roszczeń wniesionych przez UE RSB Gwinea Bissau.
   3.   Jeżeli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie przedkłada się komisji ds. roszczeń składającej się z jednakowej liczby przedstawicieli UE RSB Gwinea Bissau i przedstawicieli państwa przyjmującego. Kwestię roszczenia rozstrzyga się na zasadzie porozumienia stron.
   4.   Jeśli niemożliwe jest osiągnięcie ugody w ramach komisji ds. roszczeń, spór:

               a)

               w przypadku roszczeń w wysokości 40 000 EUR lub poniżej tej kwoty rozstrzygany jest na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE;

               b)

               w przypadku roszczeń powyżej kwoty określonej w literze a) jest wnoszony przed trybunał rozjemczy, którego decyzja jest wiążąca.

         5.   Trybunał rozjemczy składa się z trzech sędziów rozjemczych, z których jeden jest mianowany przez państwo przyjmujące, jeden przez UE RSB Gwinea Bissau, a trzeci mianowany jest wspólnie przez państwo przyjmujące i UE RSB Gwinea Bissau. Jeśli jedna ze stron nie mianuje sędziego rozjemczego w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy państwem przyjmującym a UE RSB Gwinea Bissau co do mianowania trzeciego sędziego, sędzia ten jest wyznaczany przez przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   6.   UE RSB Gwinea Bissau oraz organy administracyjne państwa przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji ds. roszczeń oraz trybunału rozjemczego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad wnoszenia roszczeń.
   Artykuł 17
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli UE RSB Gwinea Bissau oraz właściwe organy państwa przyjmującego.
   2.   W przypadku braku rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE.
   Artykuł 18
   Inne postanowienia
   1.   W przypadkach gdy niniejsza umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw UE RSB Gwinea Bissau oraz jej personelu, rząd państwa przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe władze lokalne państwa przyjmującego.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa ani nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w UE RSB Gwinea Bissau.
   Artykuł 19
   Postanowienia wykonawcze
   Do celów niniejszej umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy szefem misji a organami administracyjnymi państwa przyjmującego.
   Artykuł 20
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu podpisania i pozostaje w mocy do dnia wyjazdu ostatniego członka personelu UE RSB Gwinea Bissau, zgodnie z informacją dostarczoną przez UE RSB Gwinea Bissau.
   2.   Z zastrzeżeniem ustępu 1, postanowienia artykułu 4 ustęp 8, artykułu 5 ustępy 1–3, artykułu 5 ustęp 6, artykułu 5 ustęp 7, artykułu 6 ustęp 1, artykułu 6 ustęp 3, artykułu 6 ustęp 4, artykułu 6 ustęp 6, artykułu 6 ustępy 8–10, artykułu 13 i artykułu 16 uznaje się za obowiązujące od dnia rozmieszczenia pierwszego członka personelu UE RSB Gwinea Bissau, jeśli data ta była wcześniejsza niż data wejścia w życie niniejszej umowy.
   3.   Niniejsza umowa może być zmieniona w formie pisemnej za zgodą stron.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej umowy nie ma wpływu na prawa ani obowiązki wynikające z wykonywania niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem.

      Sporządzono w Bissau, dnia 11 lipca 2008 r. w dwóch oryginałach w języku portugalskim.

            W imieniu Unii Europejskiej

         J.-F. PAROT

            W imieniu Republiki Gwinei Bissau

         M.-C. NOBRE CABRAL

      (1)  Dz.U. L 40 z 14.2.2008, s. 11.


title: Decyzja Rady z dnia 7 października 2013 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               31.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 października 2013 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2013/C 317/03
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Cypru,
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Łotwy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii „przedstawiciele rządów” z ramienia Cypru zwolniło się w wyniku rezygnacji George'a PAPAGEORGIOU.

               (3)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii „przedstawiciele rządów” z ramienia Łotwy zwolniło się w wyniku rezygnacji Janisa GAIGALSA.

               (4)

               Należy mianować członków Rady Zarządzającej Centrum na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkami Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

      PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

               CYPR

               George PANAYIDES

               ŁOTWA

               Sanda LIEPIŅA

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 października 2013 r.

            W imieniu Rady

         J. BERNATONIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1869 z dnia 16 października 2017 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq)

text:
               17.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/12

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1869
   z dnia 16 października 2017 r.
   w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 czerwca 2017 r. Rada ponownie wyraziła swe niesłabnące poparcie dla jedności, suwerenności i integralności terytorialnej Iraku i podkreśliła znaczenie bezpieczeństwa i praworządności dla stabilności w tym kraju. Rada ogłosiła, że w odpowiedzi na wniosek władz Iraku Unia bada możliwość wysłania unijnego zespołu doradczo-wspomagającego ds. reformy sektora bezpieczeństwa, który to zespół będzie pomagał przy tej reformie we współpracy i w porozumieniu z innymi partnerami międzynarodowymi.

               (2)

               W dniu 17 lipca 2017 r. Rada zatwierdziła koncepcję zarządzania kryzysowego dla ewentualnej cywilnej misji WPBiO na rzecz wsparcia reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku.

               (3)

               W dniu 24 sierpnia 2017 r. premier Iraku wysłał do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) pismo, w którym z zadowoleniem przyjął plany dotyczące misji.

               (4)

               Zgodnie z zaleceniem dyrektora Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych misję należy uruchomić.

               (5)

               Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) powinien sprawować – pod kierownictwem Rady i wysokiego przedstawiciela – polityczną kontrolę nad misją, zapewniać jej kierownictwo strategiczne i podejmować stosowne decyzje, zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

               (6)

               Do celów przedmiotowej misji należy uruchomić komórkę monitorującą.

               (7)

               Niniejsza misja będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 TUE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   Niniejszym Unia ustanawia i uruchamia misję doradczą Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq).
   Artykuł 2
   Cele
   Strategiczne cele misji EUAM Iraq są następujące:

               1)

               zapewnianie władzom irackim doradztwa i wiedzy fachowej na poziomie strategicznym w celu wsparcia realizacji strategii bezpieczeństwa narodowego Iraku;

               2)

               analizowanie, ocena i wskazywanie możliwości potencjalnego dalszego zaangażowania Unii w ramach wspierania potrzeb reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku w perspektywie długoterminowej;

               3)

               wspomaganie delegatury Unii w Iraku w koordynacji wsparcia Unii i państw członkowskich dla reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku.

         Artykuł 3
   Zadania
   1.   Aby wypełnić cele określone w art. 2 pkt. 1 EUAM Iraq prowadzi następujące działania:

               a)

               wspieranie Narodowego Komitetu Antyterrorystycznego w realizacji krajowej strategii zwalczania terroryzmu i w określaniu podstrategii i planów działania dotyczących realizacji tej strategii;

               b)

               wspieranie Dyrekcji Planowania w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w planowaniu reform instytucjonalnych ministerstwa, które dotyczą również policji, w ramach realizacji strategii bezpieczeństwa narodowego;

               c)

               zapewnianie pomocy przy opracowaniu – pod kierunkiem Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych – krajowej strategii zwalczania przestępczości zorganizowanej.

         2.   Aby wypełnić cele określone w art. 2 pkt. 2, EUAM Iraq prowadzi następujące działania:

               a)

               rejestrowanie bieżących działań prowadzonych w celu wsparcia cywilnego sektora bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa granic, w celu wyciągnięcia wniosków i wykrycia niedociągnięć;

               b)

               określenie, we współpracy z międzynarodowymi darczyńcami, kluczowych projektów, które szybko przyniosą rezultaty i w które instytucje unijne lub państwa członkowskie mogłyby się zaangażować;

               c)

               określenie średnio- i długoterminowych potrzeb i możliwości w zakresie ewentualnego przyszłego zaangażowania się w reformę sektora bezpieczeństwa, w celu dostarczania informacji dla celów unijnego planowania polityczno-strategicznego i wspierania tego planowania, pod kątem tego potencjalnego zaangażowania, jeżeli zajdzie taka potrzeba;

               d)

               przyczynianie się do zarządzania i prowadzenia reformy sektora bezpieczeństwa w ramach wspólnego sekretariatu.

         3.   EUAM Iraq wspiera delegatury Unii w Iraku w koordynacji wsparcia realizowanego przez Unię i państwa członkowskie w dziedzinie reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku.
   4.   Misja EUAM Iraq gwarantuje uwzględnienie kwestii praw człowieka i aspektów płci w swoich zadaniach i dba o to, aby polityki i plany opracowywane z jej wsparciem były zgodne z międzynarodowymi normami i zobowiązaniami w zakresie praw człowieka i płci.
   5.   EUAM Iraq zapewnia, aby działania na rzecz walki z przestępczością zorganizowaną obejmowały walkę z nielegalną migracją, nielegalnym handlem bronią i narkotykami, cyberprzestępczością oraz nielegalnym handlem i niszczeniem dóbr kultury. To ostatnie będzie ściśle koordynowane ze wszystkimi istotnymi aktorami na miejscu, w szczególności UNESCO i Globalnej Koalicji.
   6.   EUAM Iraq nie pełni funkcji wykonawczych.
   Artykuł 4
   Struktura dowodzenia i organizacja
   1.   EUAM Iraq, jako operacja zarządzania kryzysowego, ma jednolitą strukturę dowodzenia.
   2.   Siedziba główna EUAM Iraq mieści się w Bagdadzie.
   3.   Struktura EUAM Iraq jest zgodna z dokumentami dotyczącymi jej planowania.
   Artykuł 5
   Cywilny dowódca operacji
   1.   Dyrektor Komórki Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC) jest cywilnym dowódcą operacji dla EUAM Iraq. Komórkę Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych oddaje się do dyspozycji cywilnego dowódcy operacji w celu planowania i prowadzenia EUAM Iraq.
   2.   Cywilny dowódca operacji sprawuje dowództwo i kontrolę nad EUAM Iraq na poziomie strategicznym, pod kontrolą polityczną i kierownictwem strategicznym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz ogólnym zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   3.   Cywilny dowódca operacji zapewnia właściwe i skuteczne wykonywanie decyzji Rady i KPiB, w kontekście prowadzenia operacji, w tym przez wydawanie szefowi misji, stosownie do potrzeb, instrukcji na poziomie strategicznym oraz służenie mu doradztwem i wsparciem technicznym. Cywilny dowódca operacji składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem WP.
   4.   Cały oddelegowany personel pozostaje w pełnym zakresie pod dowództwem organów krajowych państwa wysyłającego zgodnie z przepisami krajowymi lub organów pod dowództwem wysyłającej instytucji unijnej lub odpowiednio pod dowództwem Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Organy te przekazują kontrolę operacyjną nad swoim personelem cywilnemu dowódcy operacji.
   5.   Cywilny dowódca operacji ponosi całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie należytego wywiązania się ze spoczywającego na Unii obowiązku dochowania należytej staranności.
   6.   Cywilny dowódca operacji i szef delegatury Unii w Iraku konsultują się wzajemnie stosownie do potrzeb.
   Artykuł 6
   Szef misji
   1.   Markus RITTER zostaje niniejszym mianowany szefem misji.
   2.   Szef misji przyjmuje odpowiedzialność za EUAM Iraq na poziomie teatru działań oraz sprawuje nad nią dowództwo i kontrolę. Szef misji odpowiada bezpośrednio przed cywilnym dowódcą operacji i prowadzi działania zgodnie z jego instrukcjami.
   3.   Szef misji reprezentuje EUAM Iraq na obszarze, za który misja ponosi odpowiedzialność.
   4.   Szef misji odpowiada za administrację i logistykę EUAM Iraq, w tym ponosi odpowiedzialność za aktywa, zasoby oraz informacje, którymi dysponuje EUAM Iraq. Zadania w zakresie zarządzania kadrowego i finansowego może delegować na członków personelu EUAM Iraq, zachowując całościową odpowiedzialność za misję.
   5.   Szef misji jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną nad personelem EUAM Iraq. Działania dyscyplinarne w odniesieniu do personelu oddelegowanego są podejmowane przez organy krajowe państwa wysyłającego, zgodnie z przepisami krajowymi, przez zainteresowaną instytucję unijną lub odpowiednio przez ESDZ.
   6.   Szef misji zapewnia odpowiednie wyeksponowanie działań EUAM Iraq.
   7.   W stosownych przypadkach szef misji koordynuje działania z innymi podmiotami Unii w terenie. Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, szef misji przyjmuje od szefa unijnej delegatury w Iraku informacje na temat lokalnej sytuacji politycznej.
   Artykuł 7
   Personel
   1.   W skład EUAM Iraq wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje unijne lub ESDZ. Każde z państw członkowskich, każda z instytucji unijnych i ESDZ ponoszą koszty związane z całym oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż obowiązujące diety dzienne.
   2.   Państwo członkowskie, instytucja unijna lub ESDZ są, odpowiednio, odpowiedzialne za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, zgłaszane przez danego członka oddelegowanego personelu lub go dotyczące, oraz za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko tym osobom.
   3.   EUAM Iraq może zatrudniać na podstawie umów personel międzynarodowy oraz personel miejscowy, jeżeli wymagane zadania nie mogą zostać wykonane przez personel oddelegowany przez państwa członkowskie. Wyjątkowo, w należycie uzasadnionych sytuacjach, gdy brakuje wykwalifikowanych kandydatów z państw członkowskich, można w stosownych przypadkach zatrudniać na podstawie umów obywateli uczestniczących państw trzecich.
   4.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki personelu międzynarodowego i miejscowego określa się w umowach między EUAM Iraq a danym członkiem personelu.
   Artykuł 8
   Status EUAM Iraq i personelu misji
   Status EUAVSEC i jej personelu, w tym w stosownych przypadkach przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do przeprowadzenia EUAM Iraq i jej sprawnego przebiegu, stanowi przedmiot umowy zawartej na mocy art. 37 TUE, zgodnie z procedurą określoną w art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 9
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady i WP kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUAM Iraq. Rada niniejszym upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu stosownych decyzji zgodnie z art. 38 akapit trzeci TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji na wniosek WP oraz uprawnienie do zmian w planie operacji (OPLAN). Uprawnienia decyzyjne w odniesieniu do celów i zakończenia EUAM Iraq zachowuje Rada.
   2.   KPiB przedstawia Radzie regularnie sprawozdania.
   3.   KPiB otrzymuje, regularnie i stosownie do potrzeb, sprawozdania od cywilnego dowódcy operacji i od szefa misji dotyczące kwestii objętych zakresem ich odpowiedzialności.
   Artykuł 10
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą zostać zaproszone do wniesienia wkładu w EUAM Iraq, pod warunkiem ponoszenia przez nie kosztów związanych z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym wynagrodzeń, ubezpieczeń od wszelkiego rodzaju ryzyka, diet dziennych oraz kosztów podróży do Iraku i z tego kraju, oraz wnoszenia wkładu na pokrycie bieżących wydatków EUAM Iraq, w stosownych przypadkach.
   2.   Państwa trzecie wnoszące wkład w EUAM Iraq mają te same prawa i obowiązki co państwa członkowskie w odniesieniu do bieżącego zarządzania EUAM Iraq.
   3.   Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów oraz do ustanowienia komitetu uczestników.
   4.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych zgodnie z art. 37 TUE. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie zawierają lub zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w unijnych operacjach zarządzania kryzysowego, postanowienia tej umowy mają zastosowanie w kontekście EUAM Iraq.
   Artykuł 11
   Ochrona
   1.   Cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa i zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie przez EUAM Iraq zgodnie z art. 5.
   2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo EUAM Iraq i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do EUAM Iraq, zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V TUE, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
   3.   Szef misji jest wspierany przez funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji, który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłym stosunku służbowym z ESDZ.
   4.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUAM Iraq uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Uczestniczy również w regularnie organizowanych przez funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji szkoleniach aktualizujących w teatrze działań.
   5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją Rady 2013/488/UE (1).
   Artykuł 12
   Komórka monitorująca
   Do celów EUAM Iraq uruchamia się komórkę monitorującą.
   Artykuł 13
   Uzgodnienia prawne
   EUAM Iraq ma zdolność do nabywania usług i towarów, do zawierania umów i uzgodnień administracyjnych, do zatrudniania personelu, do posiadania rachunków bankowych, do nabywania i zbywania aktywów i do realizacji pasywów, a także do występowania jako strona postępowania sądowego – odpowiednio do potrzeb związanych z wykonaniem niniejszej decyzji.
   Artykuł 14
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Iraq od dnia 16 października 2017 r. do dnia 17 października 2018 r. wynosi 14 000 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na ewentualne kolejne okresy podejmuje Rada.
   2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Uczestnictwo osób fizycznych i prawnych w przyznawaniu zamówień publicznych przez EUAM Iraq jest otwarte bez ograniczeń. Ponadto do towarów zakupionych przez EUAM Iraq nie mają zastosowania reguły pochodzenia. Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji EUAM Iraq może dokonywać z państwami członkowskimi, państwem przyjmującym, uczestniczącymi państwami trzecimi i innymi podmiotami międzynarodowymi uzgodnień technicznych dotyczących wyposażenia, usług i lokali dla EUAM Iraq.
   3.   EUAM Iraq odpowiada za wykonanie swojego budżetu. W tym celu EUAM Iraq podpisuje umowę z Komisją.
   4.   EUAM Iraq składa Komisji szczegółowe sprawozdania z działań podjętych w ramach umowy i podlega nadzorowi ze strony Komisji w tym zakresie.
   5.   Uzgodnienia finansowe uwzględniają strukturę dowodzenia przewidzianą w art. 4, 5 i 6 oraz wymogi operacyjne EUAM Iraq.
   6.   Wydatki związane z EUAM Iraq kwalifikują się do pokrycia od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
   Artykuł 15
   Spójność unijnej reakcji oraz koordynacja
   1.   WP zapewnia spójność wdrażania niniejszej decyzji z ogółem działań zewnętrznych Unii, w tym z unijnymi programami rozwojowymi.
   2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia szef misji ściśle koordynuje swoje działania z delegaturą Unii w Iraku, aby zapewnić spójność działań prowadzonych przez Unię w Iraku.
   3.   Szef misji ściśle koordynuje działania z szefami misji państw członkowskich obecnymi w Iraku.
   Artykuł 16
   Udostępnianie informacji
   1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w odpowiednich przypadkach i stosownie do potrzeb EUAM Iraq, informacji niejawnych UE powstałych do celów EUAM Iraq, opatrzonych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z decyzją 2013/488/UE.
   2.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji niejawnych UE powstałych do celów EUAM Iraq, opatrzonych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2013/488/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy państwa przyjmującego dokonują niezbędnych uzgodnień.
   3.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących EUAM Iraq i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (2).
   4.   WP może delegować uprawnienia a także zdolność do dokonania uzgodnień, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, na swoich podwładnych, na cywilnego dowódcę operacji oraz na szefa misji, zgodnie z sekcją VII załącznika VI do decyzji 2013/488/UE.
   Artykuł 17
   Wejście w życie i czas obowiązywania
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 17 października 2018 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 października 2017 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, str. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Komisji (UE) 2016/1621 z dnia 7 września 2016 r. w sprawie przyjęcia wytycznych dotyczących powiadamiania jednostek akredytujących i jednostek licencjonujących przez weryfikatorów środowiskowych działających w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym wydano akredytację lub licencję na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 5648) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               9.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 242/32

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/1621
   z dnia 7 września 2016 r.
   w sprawie przyjęcia wytycznych dotyczących powiadamiania jednostek akredytujących i jednostek licencjonujących przez weryfikatorów środowiskowych działających w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym wydano akredytację lub licencję na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009

         (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 5648)

   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylające rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (1), w szczególności jego art. 30 ust. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009 przewiduje możliwość opracowania przez forum jednostek akredytujących i jednostek licencjonujących wytycznych dotyczących kwestii związanych z kompetencjami jednostek akredytujących i jednostek licencjonujących w celu zapewnienia spójności procedur stosowanych przez te jednostki w zakresie akredytowania i licencjonowania weryfikatorów środowiskowych oraz nadzoru nad nimi.

               (2)

               Weryfikatorzy środowiskowi działający w innych państwach członkowskich niż te, w których uzyskali akredytację lub licencję, są zobowiązani powiadamiać o swojej działalności odpowiednie jednostki akredytujące i jednostki licencjonujące zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009.

               (3)

               Stosowanie tej procedury powiadamiania w praktyce wykazało, że reakcja poszczególnych jednostek akredytujących i jednostek licencjonujących na niewywiązywanie się przez weryfikatorów środowiskowych z tego obowiązku powiadamiania jest różna. W związku z tym zapewnienie spójnego stosowania procedur powiadamiania w odniesieniu do weryfikatorów środowiskowych akredytowanych lub licencjonowanych w jednym z państw członkowskich a przeprowadzających czynności weryfikacji i walidacji w innym państwie członkowskim wymaga dodatkowych wytycznych.

               (4)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przyjmuje się określone w załączniku wytyczne w sprawie powiadamiania jednostek akredytujących i jednostek licencjonujących przez weryfikatorów środowiskowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1221/2009.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 września 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK

         Wytyczne w sprawie powiadamiania jednostek akredytujących i jednostek licencjonujących przez weryfikatorów środowiskowych działających w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym na mocy rozporządzenia (WE) nr 1221/2009 wydano im akredytację lub licencję

      WPROWADZENIE
      Niniejsze wytyczne harmonizują procedury powiadamiania obowiązujące weryfikatorów środowiskowych działających w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym wydano im akredytację lub licencję.
      1.   Obowiązki, których należy przestrzegać przed powiadomieniem

      1.1.   Jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca zapewnia publiczny i łatwy dostęp do swych procedur powiadamiania przeznaczonych dla weryfikatorów środowiskowych akredytowanych w innych państwach członkowskich. Publicznie dostępne informacje dotyczące tych procedur określają również wszelkie opłaty (z wyłączeniem kosztów podróży) stosowane przez jednostkę akredytującą lub jednostkę licencjonującą w ramach procedur powiadamiania i nadzoru.
      1.2.   Jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca, która wydała akredytację lub licencję, wymaga od akredytowanych lub licencjonowanych przez siebie weryfikatorów środowiskowych stosowania procedury w zakresie powiadamiania określonej w art. 24 ust. 1 przed podjęciem czynności weryfikacji lub walidacji w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym wydano im akredytację lub licencję. W przypadku gdy weryfikator środowiskowy prowadzi działalność w innym państwie członkowskim, w ramach działań nadzoru nad akredytowanymi lub licencjonowanymi przez siebie weryfikatorami środowiskowymi jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca sprawdza również, czy zostały spełnione wymogi powiadamiania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1221/2009.
      1.3.   Jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca może zalecić akredytowanym lub licencjonowanym przez siebie weryfikatorom środowiskowym informowanie organizacji, które są ich klientami, o obowiązku umożliwienia nadzoru zgodnie z art. 23 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009 oraz o tym, że odmowa umożliwienia takiego nadzoru może być przeszkodą do rejestracji organizacji.
      2.   Treść powiadomienia

      2.1.   Wymogi w zakresie powiadamiania określone w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009 uznaje się za spełnione, kiedy przekazane są wszystkie następujące informacje:

                  a)

                  szczegóły akredytacji lub licencji, wraz z dowodami, że akredytacja lub licencja pozostaje ważna i nie uległa zawieszeniu ani wycofaniu i że jest ona odpowiednia dla konkretnych rodzajów działalności organizacji objętej weryfikacją lub walidacją;

                  b)

                  skład zespołu i jego kompetencje, w szczególności znajomość wymagań prawnych dotyczących środowiska i znajomość języka urzędowego państwa członkowskiego, w którym weryfikacja lub walidacja ma mieć miejsce;

                  c)

                  w razie potrzeby dane personalne, takie jak odpowiednie świadectwa kwalifikacji, szkoleń i doświadczenia właściwego dla sektora gospodarki poddawanego audytowi;

                  d)

                  czas i miejsce weryfikacji i walidacji, w tym wizyty weryfikatora środowiskowego w organizacji i wszystkich etapów przed i po wizycie, jak określono w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009;

                  e)

                  adres i dane kontaktowe organizacji podlegającej weryfikacji lub walidacji, w tym wszystkich obiektów i działań objętych zakresem weryfikacji lub walidacji, oraz liczba pracowników.

            Dodatkowe wnioski, o których mowa w lit. c), są uzasadnione w odniesieniu do konkretnej sytuacji oraz nie ograniczają one prawa weryfikatora środowiskowego do świadczenia usług w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym przyznano mu akredytację lub licencję.
      2.2.   Jeżeli powiadomienie spełnia wymogi dotyczące powiadamiania określone w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009, jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca informuje weryfikatora środowiskowego o tym przed rozpoczęciem czynności związanych z weryfikacją lub walidacją, określonych w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009. W miarę możliwości informacje te przekazywane są na dwa tygodnie przed rozpoczęciem czynności weryfikacji lub walidacji. Jednocześnie jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca informuje weryfikatora środowiskowego o zakresie i treści czynności nadzoru, jakie zamierza wykonać, oraz powiązanych kosztach.
      2.3.   W przypadku gdy jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca otrzyma informację, że czynności weryfikacji lub walidacji są przeprowadzane lub już zostały przeprowadzone bez powiadomienia, jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca przypominają weryfikatorowi środowiskowemu o wymogach rozporządzenia (WE) nr 1221/2009 dotyczących powiadamiania w danym kraju (zob. pkt 2.1).
      Jeśli informacje wymienione w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009 nie zostały przedstawione w odpowiednim terminie lub jeśli powiadomienie nie spełnia wymogów w zakresie powiadamiania określonych w tym artykule, zastosowanie ma pkt 3.1 niniejszych wytycznych.
      2.4.   Z uwagi na fakt, że powiadomienie może wpłynąć na proces weryfikacji i walidacji, jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca zaleca weryfikatorowi przekazanie klientowi wyników powiadomienia.
      3.   Konsekwencje niedopełnienia procedury powiadamiania

      3.1.   Jeśli powiadomienie nie spełnia wymogów w zakresie powiadamiania określonych w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009, jednostka akredytująca i jednostka licencjonująca stosują procedurę określoną w pkt 3.1.1–3.1.4.
      3.1.1.   Jeżeli informacje dotyczące akredytacji lub licencji, kompetencji, czasu i miejsca weryfikacji i walidacji, adresu i danych kontaktowych organizacji, znajomości wymogów prawnych dotyczących środowiska i znajomości języka urzędowego państwa członkowskiego, w którym weryfikacja lub walidacja ma mieć miejsce, lub, w stosownych przypadkach, składu zespołu nie zostaną przekazane lub nie zostaną przekazane w odpowiednim czasie, weryfikator środowiskowy jest jak najszybciej informowany o brakujących danych i niedotrzymaniu terminu zgłoszenia.
      3.1.2.   Jeżeli jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca jest zdania, że brakujące informacje nie stanowią przeszkody do należytego nadzoru nad weryfikatorem środowiskowym, jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca uznaje powiadomienie za wystarczające do realizacji działań nadzorczych oraz żąda od weryfikatora środowiskowego dostarczenia brakujących informacji na późniejszym etapie. Weryfikator środowiskowy otrzymuje informację o tej decyzji w odpowiednim czasie oraz przed weryfikacją lub walidacją.
      3.1.3.   Jeżeli jednostka akredytująca lub jednostka wydająca licencję jest zdania, że informacje niezbędne do właściwego nadzoru przeprowadzenia czynności weryfikacji lub walidacji (na przykład data i miejsce przeprowadzenia weryfikacji lub walidacji, adres i dane kontaktowe organizacji, szczegóły akredytacji lub licencji weryfikatora środowiskowego, składu lub kompetencji zespołu, w szczególności znajomości wymogów prawnych i znajomości języka urzędowego państwa członkowskiego, w którym weryfikacja lub walidacja ma mieć miejsce) nie zostały przekazane, jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca informuje weryfikatora środowiskowego, że uważa powiadomienie za niekompletne, że należyty nadzór nie jest możliwy oraz że jeżeli weryfikacja lub walidacja zostaną przeprowadzone przed uzupełnieniem brakujących informacji, zaleci właściwemu organowi odmowę rejestracji organizacji.
      3.1.4.   Jeżeli jednostka akredytująca lub jednostka licencjonująca podejmie decyzje o zaleceniu właściwemu organowi odmowy rejestracji organizacji, informuje o tym weryfikatora środowiskowego oraz jednostkę akredytującą lub jednostkę licencjonującą, która przyznała mu akredytację lub licencję, organizację i w miarę możliwości właściwy organ.