title: 2013/588/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/267

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011
   (2013/588/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (4), w szczególności jego art. 19,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A7-0078/2013),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 129.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (4), w szczególności jego art. 19,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A7-0078/2013),

                  A.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu („Agencji”) za rok finansowy 2011 jest rzetelne, a transakcje leżące u jego podstaw są zgodne z prawem i prawidłowe,

         Zarządzanie budżetem i finansami

                  1.

                  zauważa, że budżet Agencji na 2011 r. wyniósł 56,4 mln EUR w porównaniu z 54,4 mln EUR w poprzednim roku;

                  2.

                  odnotowuje z zaniepokojeniem stwierdzenie przez Trybunał Obrachunkowy, że zobowiązania budżetowe w wysokości 0,9 mln EUR nie były związane z istniejącymi zobowiązaniami prawnymi, oraz że Agencja powinna była umorzyć i zwrócić tę kwotę Komisji na początku 2012 r.; zauważa jednak, że Agencja rozpoczęła ten proces zbyt późno i w rezultacie, z uwagi na ograniczenia wynikające z systemu IT, środki będą zablokowane przez rok i zostaną umorzone i zwrócone dopiero pod koniec 2012 r.;

                  3.

                  przyznaje, że Agencja podjęła kroki celem dopilnowania, by pozostałe saldo należności z tytułu zobowiązań niezwiązanych z istniejącymi zobowiązaniami prawnymi zostało umorzone przed końcem roku, i zobowiązała swoich urzędników zatwierdzających do rozpoczęcia procedury umorzenia, jak tylko stanie się oczywiste, że środek nie jest lub nie będzie w pełni wdrożony; wzywa Agencję do poinformowania organu udzielającego absolutorium, czy działania były wystarczające, aby uniknąć powtórzenia się podobnej sytuacji;

                  4.

                  ubolewa nad tym, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził potrzebę poprawy systemu zarządzania aktywami przez Agencję; zauważył zwłaszcza niewyjaśnione różnice między zaksięgowaną roczną a skumulowaną amortyzacją oraz zwrócił uwagę na to, że dla wytworzonych wewnętrznie wartości niematerialnych procedury księgowości i informacje dotyczące kosztów nie są wiarygodne; zauważa, że brakuje dowodów przeprowadzenia w wymaganym terminie spisu z natury sprzętu administracyjnego;

                  5.

                  na podstawie informacji od Agencji uznaje, że Agencja rozwiązała wszystkie problemy dotyczące zarządzania aktywami, a zwłaszcza że w 2012 r. opracowano i wdrożono szczegółowe zasady i procedury zarządzania aktywami, sprawdzono poprawność spisu oraz, jak przewidziano, w drugiej połowie 2012 r. sfinalizowano pełny spis aktywów fizycznych; zauważa, że wreszcie w pełni zaktualizowano rejestr aktywów wspierający system rachunkowości memoriałowej dla aktywów – narzędzie Agencji do rejestrowania wszystkich aktywów;

                  6.

                  odnotowuje z zaniepokojeniem stwierdzenie przez Trybunał Obrachunkowy, że w grudniu 2011 r. Agencja sprzedała dwa zestawy zgarniaczy do zastosowania przy oczyszczaniu wód z wycieków ropy naftowej z myślą o otrzymaniu przynajmniej wartości księgowej netto sprzętu w kwocie 319 050 EUR; zauważa, że z uwagi na to, że cena minimalna została błędnie określona poniżej wartości księgowej netto, sprzęt został sprzedany ze stratą w wysokości 93 950 EUR; uważa, że należy sprawdzić stosowane stawki amortyzacji, ponieważ uzgodniona cena była wynikiem procedury przetargowej;

                  7.

                  na podstawie informacji od Agencji uznaje, że ustanowiła ona szereg wytycznych i procedur zarządzania zasobami reagowania na zanieczyszczenia morskie, przyznaje, że zostały one spójnie ujednolicone w kompendium, które zawiera rozdział dotyczący procedury sprzedaży publicznej i szczegółowej procedury ustanawiania odnośnej amortyzowanej wartości księgowej;

         Rekrutacja

                  8.

                  na podstawie sprawozdania Trybunału Obrachunkowego zauważa, że można poprawić przejrzystość procedur rekrutacyjnych, oraz zwłaszcza że progi punktowe umożliwiające otrzymanie zaproszenia na rozmowę kwalifikacyjną, pytania na egzaminy pisemne i rozmowy kwalifikacyjne oraz odpowiadające im wagi do celów oceny kandydatów nie zostały określone przed przystąpieniem do rozpatrzenia kandydatur; uznaje, że Agencja odpowiednio zaktualizowała swoje procedury rekrutacyjne;

         Konflikty interesów

                  9.

                  domaga się, by Agencja monitorowała zatrudnianie ekspertów i pracowników z sektora podlegającego jej nadzorowi pod kątem niedopuszczania do ewentualnych konfliktów interesów;

         Audyt wewnętrzny

                  10.

                  zauważa, że w 2011 r. Służba Audytu Wewnętrznego (IAS) Komisji przeprowadziła audyt „Inspekcja w EMSA” i że w następstwie tego audytu Agencja przygotowała szczegółowy plan działania, w którym, według IAS, odpowiednio zajęto się bardzo ważnymi zagrożeniami; odnotowuje, że IAS monitorowała również postępy w realizowaniu niewdrożonych jeszcze bardzo ważnych zaleceń z poprzednich audytów i stwierdziła, że Agencja wdrożyła wszystkie te zalecenia; zauważa, że do końca 2011 r. Agencja uznała za zamknięte 26 z ogółu 30 zaleceń wydanych zarówno przez IAS, jak i przez wewnętrznego audytora Agencji (jednostka kontroli wewnętrznej);

                  11.

                  w odniesieniu do pozostałych uwag towarzyszących decyzji w sprawie absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 17 kwietnia 2013 r. (6) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 129.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0134 (zob. s. 374 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/273 z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Timoru Wschodniego dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               27.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/13

         DECYZJA RADY (UE) 2016/273
   z dnia 12 lutego 2016 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Timoru Wschodniego dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Demokratyczną Republiką Timoru Wschodniego dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1030 (2) umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana od dnia 28 maja 2015 r.

               (3)

               Umowa ustanawia wspólny komitet ekspertów ds. zarządzania umową. Unia ma być reprezentowana w ramach wspólnego komitetu przez Komisję, która powinna być wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Timoru Wschodniego dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 umowy (5).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię w ramach wspólnego komitetu ekspertów ustanowionego na mocy art. 6 umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 15 grudnia 2015 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1030 z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Timoru Wschodniego dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 173 z 3.7.2015, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2011/182/UE: Decyzja Rady z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie przedłużenia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą

text:
               25.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 marca 2011 r.
   w sprawie przedłużenia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą
   (2011/182/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2003/96/WE (1) Rada zatwierdziła zawarcie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą.

               (2)

               Artykuł 12 lit. b) tej umowy stanowi, że umowa jest zawarta na okres wstępny kończący się w dniu 31 grudnia 2002 r. i będzie odnawiana za wspólnym porozumieniem stron na dodatkowe pięcioletnie okresy.

               (3)

               Decyzją z dnia 22 września 2003 r. (2) – która weszła w życie w dniu 8 listopada 2004 r. – Rada zatwierdziła przedłużenie umowy na kolejny okres pięciu lat.

               (4)

               Podczas trzeciego spotkania podkomitetu nr 7 UE-Ukraina, które odbyło się w Kijowie w dniach 26 i 27 listopada 2008 r., obie Strony potwierdziły zamiar przedłużenia wyżej wymienionej umowy na kolejny okres pięciu lat.

               (5)

               Zasadnicza treść nowej umowy jest identyczna z zasadniczą treścią umowy, która wygasła w dniu 7 listopada 2009 r.

               (6)

               W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (7)

               Należy zatwierdzić w imieniu Unii przedłużenie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii przedłużenie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Ukrainą na kolejny okres pięciu lat.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady, działając w imieniu Unii oraz zgodnie z art. 12 umowy, dokonuje notyfikacji rządowi Ukrainy o zakończeniu przez Unię swoich procedur wewnętrznych niezbędnych do wejścia w życie odnowionej umowy (3) oraz przekazuje Ukrainie następujące powiadomienie:

      „W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, i od tego dnia wykonuje wszystkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym odesłania do »Wspólnoty Europejskiej« w tekście umowy odczytuje się, w odpowiednich przypadkach, jako odesłania do »Unii Europejskiej«.”.

   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         CSÉFALVAY Z.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 36 z 12.2.2003, s. 31.

      (2)  Dz.U. L 267 z 17.10.2003, s. 24.

      (3)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2014/664/UE: Decyzja Rady z dnia 15 września 2014 r. dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek w sprawie przedłużenia Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r.

text:
               17.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 275/6

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 września 2014 r.
   dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek w sprawie przedłużenia Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r.

      (2014/664/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r. (1) (zwana dalej „Umową”) wygaśnie w dniu 31 grudnia 2014 r., chyba że Rada Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek (IOC) postanowi przedłużyć okres jej obowiązywania zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 Umowy.

               (2)

               Dnia 19 listopada 2013 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia w imieniu Unii negocjacji dotyczących zawarcia nowej umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych.

               (3)

               Na forum IOC trwają rozmowy w sprawie nowej umowy. Wiadomo już, że nie uda się dotrzymać terminu zawarcia nowej umowy, przewidzianego na 31 grudnia 2014 r. W interesie Unii leży zatem zapewnienie przedłużenia okresu obowiązywania obecnej umowy.

               (4)

               Przedłużenie okresu obowiązywania obecnej umowy nie ma wpływu na negocjacje dotyczące zawarcia nowej umowy. Unia powinna zatem wystąpić z wnioskiem o przedłużenie o rok okresu obowiązywania obecnej umowy i głosować za przedmiotowym przedłużeniem, jeśli zostanie to zaproponowane Radzie Członków,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii na forum Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek to wystąpienie z wnioskiem o przedłużenie o rok okresu obowiązywania obecnej Umowy w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych i głosowanie za przedłużeniem o rok Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r., jeśli zostanie to zaproponowane Radzie Członków.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 września 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 302 z 19.11.2005, s. 47.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1521 z dnia 14 września 2015 r. uchylająca decyzję 2013/320/WPZiB dotyczącą wspierania działań w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami w celu ograniczenia ryzyka nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką (BSiL) oraz amunicją do tych rodzajów broni w Libii i regionie

text:
               15.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 239/142

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/1521
   z dnia 14 września 2015 r.
   uchylająca decyzję 2013/320/WPZiB dotyczącą wspierania działań w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami w celu ograniczenia ryzyka nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką (BSiL) oraz amunicją do tych rodzajów broni w Libii i regionie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2013/320/WPZiB (1) stanowi, że Unia ma kontynuować propagowanie pokoju i bezpieczeństwa w Libii i całym regionie poprzez wspieranie działań zmierzających do zapewnienia należytego bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami w libijskich arsenałach broni przez libijskie instytucje państwowe w celu ograniczania ryzyka, jakie stwarzają dla pokoju i bezpieczeństwa nielegalne rozprzestrzenianie i nadmierne gromadzenie broni strzeleckiej i lekkiej (zwanej dalej „BSiL”) i amunicji do tych rodzajów broni, w tym poprzez promowanie skutecznego multilateralizmu na szczeblu regionalnym.

               (2)

               Pogorszenie sytuacji politycznej i warunków bezpieczeństwa zmusiło większość misji dyplomatycznych i personelu międzynarodowego do opuszczenia Libii po pełnych aktów przemocy wydarzeniach, które miały miejsce latem 2014 r.

               (3)

               Kierowany przez ONZ dialog polityczny nie doprowadził dotychczas do porozumienia politycznego między głównymi walczącymi frakcjami.

               (4)

               Niejasne jest, kiedy sytuacja w Libii poprawi się na tyle, by personel międzynarodowy mógł znów bezpiecznie działać w Libii.

               (5)

               Decyzję 2013/320/WPZiB należy zatem uchylić.

               (6)

               Unia pragnie ponownie potwierdzić swoje głębokie zaangażowanie polityczne na rzecz wsparcia właściwych organów libijskich w zmniejszaniu zagrożenia stwarzanego przez nielegalne rozprzestrzenianie i nadmierne gromadzenie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, gdy tylko sytuacja w Libii pozwoli na udzielenie takiego wsparcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym uchyla się decyzję 2013/320/WPZiB.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 30 czerwca 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 września 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/320/WPZiB z dnia 24 czerwca 2013 r. dotycząca wspierania działań w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami w celu ograniczenia ryzyka nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką (BSiL) oraz amunicją do tych rodzajów broni w Libii i regionie (Dz.U. L 173 z 26.6.2013, s. 54).


title: 2006/822/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na rok budżetowy 2004

text:
               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/69

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na rok budżetowy 2004
   (2006/822/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy za rok budżetowy 2004 (2), wraz z odpowiedziami Fundacji,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 marca 2006 r. (5972/2006 – C6-0093/2006),

               —

               uwzględniając Traktat WE, a w szczególności art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), a w szczególności art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (4), a w szczególności jego art. 16,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), a w szczególności art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 Regulaminu oraz załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0093/2006),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy absolutorium z wykonania budżetu Fundacji za rok budżetowy 2004;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją stanowiącą jej część integralną, dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 269 z 28.10.2005, str. 40.

      (2)  Dz.U. C 332 z 28.12.2005, str. 82.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1111/2005 (Dz.U. L 184 z 15.7.2005, str. 1).

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1261/2005 (Dz.U. L 201 z 2.8.2005, str. 3).


title: Decyzja Rady 2005/728/WSiSW z dnia 12 października 2005 r. ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 871/2004 dotyczącego wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem

text:
               19.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 273/26

      DECYZJA RADY 2005/728/WSiSW
   z dnia 12 października 2005 r.
   ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 871/2004 dotyczącego wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 871/2004 z 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem (1), a w szczególności jego art. 2 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 871/2004 stanowi, że przepisy art. 1 tego rozporządzenia są stosowane od dnia ustalonego przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną konieczne warunki wstępne, oraz że Rada może dla różnych przepisów ustalić różne daty rozpoczęcia ich stosowania. Te warunki wstępne zostały spełnione w odniesieniu do art. 1 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 871/2004.

               (2)

               Właściwym jest, aby od tego samego dnia stał się skuteczny art. 1 ust. 10 decyzji Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem (2), który ma takie samo brzmienie jak art. 1 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 871/2004.

               (3)

               Odrębna decyzja Rady przewiduje wejście w życie art. 1 ust. 10 decyzji 2005/211/WSiSW.

               (4)

               W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (3), które wchodzą w zakres określony w art. 1 lit. G) decyzji 1999/437/WE (4), w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE (5) oraz 2004/849/WE (6) z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych przepisów tej Umowy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 12 października 2005 r.

            W imieniu Rady

         C. CLARKE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 29.

      (2)  Dz.U. L 68 z 15.3.2005, str. 44.

      (3)  Dokument Rady 13054/04 dostępny na stronie http://register.consilium.eu.int

      (4)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.

      (5)  Dz.U. L 368 z 15.12.2004, str. 26.

      (6)  Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 78.


title: Decyzja Rady 2009/88/WPZiB z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Dżibuti w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Dżibuti w ramach operacji wojskowej Unii Europejskiej Atalanta

text:
               3.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 33/41

         DECYZJA RADY 2009/88/WPZiB
   z dnia 22 grudnia 2008 r.
   w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Dżibuti w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Dżibuti w ramach operacji wojskowej Unii Europejskiej Atalanta
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 15 maja 2008 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję 1814 (2008) wzywającą państwa i organizacje regionalne do podjęcia działań, aby chronić żeglugę zaangażowaną w transport i dostarczanie pomocy humanitarnej do Somalii oraz w działalność Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               (2)

               Dnia 2 czerwca 2008 r. RB ONZ przyjęła rezolucję 1816 (2008) upoważniającą, na okres sześciu miesięcy od dnia przyjęcia rezolucji, państwa współpracujące z tymczasowym rządem federalnym Somalii do wpływania na wody terytorialne Somalii i zastosowania w sposób zgodny z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego wszelkich środków niezbędnych do powstrzymania aktów piractwa i rozboju z użyciem broni na morzu. Okres obowiązywania tych przepisów przedłużono o 12 miesięcy w drodze rezolucji RB ONZ 1846 (2008) przyjętej dnia 2 grudnia 2008 r.

               (3)

               Dnia 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (operacja „Atalanta”).

               (4)

               Artykuł 11 tego wspólnego działania przewiduje, że status sił dowodzonych przez Unię Europejską i ich personelu przebywającego na terytoriach lądowych państw trzecich lub działającego na wodach terytorialnych lub na wodach wewnętrznych państw trzecich zostaje ustalony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Traktatu. W piśmie z dnia 1 grudnia 2008 r. do Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) rząd Republiki Dżibuti wyraził zgodę na rozmieszczenie sił Unii Europejskiej na swoim terytorium oraz zamiar zawarcia w tym celu umowy w sprawie statusu tych sił.

               (5)

               Po otrzymaniu dnia 18 września 2007 r. upoważnienia Rady, zgodnie z art. 24 Traktatu, prezydencja wspierana przez SG/WP wynegocjowała umowę między Unią Europejską a Republiką Dżibuti w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Dżibuti.

               (6)

               Umowę tę należy zatwierdzić,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Unią Europejską a Republiką Dżibuti w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Dżibuti w ramach operacji wojskowej Unii Europejskiej Atalanta.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej (osób uprawnionych) do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         B. KOUCHNER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.
    ---documentbreak---

               3.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 33/43

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Dżibuti w sprawie statusu sił dowodzonych przez Unię Europejską w Republice Dżibuti w ramach operacji wojskowej Unii Europejskiej Atalanta
   UNIA EUROPEJSKA (UE),
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA DŻIBUTI, zwana dalej „państwem przyjmującym”,
   z drugiej strony,
   razem zwane dalej „Stronami”,
   zaniepokojone nasileniem aktów piractwa i rozboju z bronią w ręku stosowanych wobec statków przewożących pomoc humanitarną oraz statków pływających wzdłuż wybrzeży Somalii,
   UWZGLĘDNIAJĄC:
   rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1814 (2008), 1838 (2008) oraz 1846 (2008),
   pismo Republiki Dżibuti z dnia 1 grudnia 2008 r., w którym zgadza się ona w szczególności na obecność jednostek sił morskich UE na swoim terytorium,
   wspólne działanie Rady Unii Europejskiej 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (operacja „Atalanta”),
   fakt, że umowa ta nie będzie miała wpływu na prawa ani obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych ani innych instrumentów ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres stosowania i definicje
   1.   Postanowienia niniejszej Umowy stosuje się do sił dowodzonych przez Unię Europejską oraz do ich personelu.
   2.   Niniejsza Umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium państwa przyjmującego, w tym na jego wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym i przestrzeni powietrznej.
   3.   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               „siły dowodzone przez Unię Europejską (EUNAVFOR)” oznaczają dowództwo wojskowe UE oraz kontyngenty narodowe biorące udział w operacji, ich okręty, statki powietrzne, wyposażenie oraz środki transportu;

               b)

               „operacja” oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie misji wojskowej w ramach mandatu wynikającego z rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1814 (2008) i 1816 (2008) oraz wszelkich kolejnych właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza podpisanej 10 grudnia 1982 roku;

               c)

               „dowódca operacji” oznacza dowódcę operacji;

               d)

               „dowódca sił UE” oznacza dowódcę w teatrze działań;

               e)

               „dowództwo wojskowe UE” oznacza dowództwo wojskowe oraz jego oddziały, niezależnie od ich umiejscowienia, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym dowództwo lub kontrolę nad operacją;

               f)

               „kontyngenty narodowe” oznaczają jednostki, okręty, statki powietrzne i oddziały – w szczególności oddziały ochrony i siły wojskowe zaokrętowane na pokładzie statków handlowych – należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;

               g)

               „personel EUNAVFOR-u” oznacza personel cywilny i wojskowy przydzielony EUNAVFOR-owi, jak również personel rozmieszczony w celu przygotowania operacji oraz personel pełniący misję, jak również personel policyjny towarzyszący osobom ujętym przez EUNAVFOR, z ramienia państwa wysyłającego lub instytucji UE w ramach operacji, który, o ile niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, znajduje się na terytorium państwa przyjmującego, z wyjątkiem personelu miejscowego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;

               h)

               „personel miejscowy” oznacza personel posiadający obywatelstwo państwa przyjmującego lub ma w nim stałe miejsce pobytu;

               i)

               „obiekty” oznaczają wszelkie pomieszczenia, mieszkania oraz tereny niezbędne EUNAVFOR-owi i personelowi EUNAVFOR-u;

               j)

               „państwo wysyłające” oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUNAVFOR-u;

               k)

               „wody” oznaczają wody wewnętrzne i morze terytorialne państwa przyjmującego oraz przestrzeń powietrzną ponad tymi wodami;

               l)

               „korespondencja służbowa” oznacza wszelką korespondencję związaną z operacją i jej funkcjami.

         Artykuł 2
   Przepisy ogólne
   1.   EUNAVFOR i jego personel przestrzegają praw i przepisów państwa przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań lub działalności niezgodnych z celami operacji.
   2.   EUNAVFOR z wyprzedzeniem i regularnie informuje rząd państwa przyjmującego o liczbie swego personelu wjeżdżającego na terytorium państwa przyjmującego, przejeżdżającego przez to terytorium lub przebywającego na nim, jak również dane identyfikacyjne okrętów, statków powietrznych i jednostek działających na wodach państwach przyjmującego i o okrętach zawijających do portów państwa przyjmującego.
   Artykuł 3
   Identyfikacja
   1.   Personel EUNAVFOR-u obecny na terytorium lądowym państwa przyjmującego musi zawsze mieć przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
   2.   Pojazdy, statki powietrzne, okręty i inne środki transportu EUNAVFOR-u posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne sił EUNAVFOR-u, o których z wyprzedzeniem informowane są właściwe organy państwa przyjmującego.
   3.   EUNAVFOR ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia, takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne, na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu. Mundury personelu EUNAVFOR-u oznakowane są widocznym emblematem EUNAVFOR-u. Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w operacji mogą być umieszczane na obiektach sił EUNAVFOR-u, na ich pojazdach i innych środkach transportu oraz mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy sił UE.
   Artykuł 4
   Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium państwa przyjmującego
   1.   Personel EUNAVFOR-u ma wstęp na terytorium lądowe państwa przyjmującego wyłącznie po przedstawieniu aktualnego paszportu lub, w przypadku pierwszego wjazdu, z wyłączeniem załóg okrętów i statków powietrznych l’EUNAVFOR-u, indywidualnego lub zbiorowego rozkazu wyjazdu wydanego przez EUNAVFOR. Personel EUNAVFOR-u nie podlega kontroli imigracyjnej ani celnej podczas wjazdu, wyjazdu lub pobytu na terytorium państwa przyjmującego. Załogi okrętów i statków powietrznych EUNAVFOR-u nie podlegają przepisom wizowym.
   2.   Personel EUNAVFOR-u nie podlega przepisom państwa przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa on żadnych praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa przyjmującego.
   3.   Po wkroczeniu EUNAVFOR-u na terytorium państwa przyjmującego państwo to otrzymuje w celach informacyjnych ogólny wykaz zasobów EUNAVFOR-u. Zasoby te posiadają oznaczenia identyfikacyjne EUNAVFOR-u. EUNAVFOR jest zwolniony z przedstawiania wszelkich innych dokumentów celnych i z wszelkich inspekcji.
   4.   Personel EUNAVFOR-u może kierować pojazdami silnikowymi, pilotować okręty i statki powietrzne na terytorium państwa przyjmującego pod warunkiem posiadania odpowiednio ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy, uprawnień kapitańskich lub licencji pilota wystawionych przez jedno z państw wysyłających.
   5.   Do celów operacji państwo przyjmujące przyznaje EUNAVFOR-owi i personelowi EUNAVFOR-u swobodę poruszania się i podróżowania w obrębie swojego terytorium, w tym także swoich wód i przestrzeni powietrznej. Swoboda poruszania się w obrębie morza terytorialnego państwa przyjmującego obejmuje postój i kotwiczenie.
   6.   Do celów operacji EUNAVFOR może przebywać na wodach państwa przyjmującego w trakcie startu, lądowania lub przyjmowania na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego lub urządzenia wojskowego.
   7.   Do celów operacji EUNAVFOR oraz wszelkie wyczarterowane przez niego środki transportu mogą korzystać z dróg publicznych, mostów, promów, lotnisk i portów bez uiszczania podatków i podobnych należności. EUNAVFOR nie jest zwolniony z opłat za usługi zamówione i wykonane.
   Artykuł 5
   Przywileje i immunitety przyznane EUNAVFOR-owi przez państwo przyjmujące
   1.   Obiekty EUNAVFOR-u oraz jego okręty i statki powietrzne są nietykalne. Niemniej jednak funkcjonariusze państwa przyjmującego mogą do nich wkraczać po uzyskaniu zgody dowódcy sił UE.
   2.   EUNAVFOR, jego mienie i zasoby objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.
   3.   Obiekty EUNAVFOR-u, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz środki transportu EUNAVFOR-u nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
   4.   Archiwa i dokumenty EUNAVFOR-u są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
   5.   Korespondencja służbowa EUNAVFOR-u jest nietykalna.
   6.   Państwo przyjmujące zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych dla operacji i zwalnia je z wszelkich ceł, podatków i podobnych należności innych niż należności za przechowywanie, przewóz i inne świadczone usługi.
   7.   W odniesieniu do nabywanych i przywożonych towarów, świadczonych usług oraz obiektów wykorzystywanych do celów operacji, EUNAVFOR zwolniony jest z wszelkich opłat krajowych, regionalnych i lokalnych, podatków i należności o podobnym charakterze. EUNAVFOR nie podlega zwolnieniu z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za świadczone usługi.
   Artykuł 6
   Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUNAVFOR-u przez państwo przyjmujące
   1.   Personel EUNAVFOR-u nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie. W przypadku gdy organ policyjny państwa przyjmującego stwierdzi popełnienie poważnego przestępstwa lub wykroczenia na drodze publicznej, organ ten jest upoważniony, w przypadku gdy sprawca naruszył integralność fizyczną obywatela kraju przyjmującego, do zatrzymania go, aby zapewnić ochronę do przybycia właściwych władz EUNAVFOR-u.
   2.   Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUNAVFOR-u są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ust. 6.
   3.   Personel EUNAVFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa przyjmującego.
   Państwo wysyłające lub dana instytucja UE, w zależności od przypadku, mogą zrzec się immunitetu od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUNAVFOR-u. Zrzeczenie takie powinno zawsze być w formie pisemnej.
   4.   Personel EUNAVFOR-u korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej państwa przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnej, ustnej i wszystkich działań podejmowanych przez niego podczas pełnienia funkcji służbowych.
   Dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem państwa przyjmującego powództwa przeciwko personelowi EUNAVFOR-u. Przed wszczęciem postępowania sądowego dowódca sił UE oraz właściwy organ państwa wysyłającego lub instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy czyn będący przedmiotem postępowania został popełniony przez personel EUNAVFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych.
   Jeżeli czyn ten został popełniony przez personel EUNAVFOR-u podczas pełnienia funkcji służbowych, nie wszczyna się postępowania i stosuje się przepisy art. 15. Jeżeli czyn ten nie został popełniony podczas pełnienia funkcji służbowych, można wszcząć postępowanie. Państwo przyjmujące upewnia się, czy poświadczenie dowódcy sił UE oraz właściwego organu państwa wysyłającego lub instytucji UE jest wiążące dla właściwego organu państwa przyjmującego.
   Wszczęcie postępowania cywilnego przez personel EUNAVFOR-u uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
   5.   Personel EUNAVFOR-u nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
   6.   W stosunku do członka personelu EUNAVFOR-u nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne niepowiązane z wykonywaniem funkcji służbowych. Mienie członka personelu EUNAVFOR-u nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego, jeżeli dowódca sił UE poświadczy, że jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUNAVFOR-u funkcji służbowych. W postępowaniu cywilnym personel EUNAVFOR-u nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
   7.   Immunitet personelu EUNAVFOR-u od jurysdykcji państwa przyjmującego nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego państwa wysyłającego.
   8.   Personel EUNAVFOR-u zwolniony jest z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia, wypłacanych mu przez EUNAVFOR lub państwa wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza państwa przyjmującego.
   9.   Państwo przyjmujące, w zgodzie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które może wydać, zezwala na przywóz i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i związanych z tym należności, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu EUNAVFOR-u.
   Osobisty bagaż personelu EUNAVFOR-u jest zwolniony z rewizji, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku personelu EUNAVFOR-u, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez prawodawstwo państwa przyjmującego lub podlega przepisom tego państwa w zakresie kwarantanny. W takich wypadkach rewizję przeprowadza się jedynie w obecności członka personelu EUNAVFOR-u lub upoważnionego przedstawiciela EUNAVFOR-u.
   Artykuł 7
   Personel miejscowy
   Personel miejscowy nie korzysta z przywilejów i immunitetów. Państwo przyjmujące wykonuje jednak jurysdykcję nad tym personelem w taki sposób, aby zbytnio nie zakłócać wypełniania przez niego funkcji związanych z operacją.
   Artykuł 8
   Jurysdykcja karna
   Właściwe organy danego państwa wysyłającego mogą w pełni sprawować na terytorium państwa przyjmującego, we współpracy z właściwymi organami tego państwa, jurysdykcję karną oraz władzę dyscyplinarną przyznaną im przez prawodawstwo tego państwa wysyłającego w stosunku do każdego członka personelu EUNAVFOR-u podlegającego temu prawodawstwu.
   Artykuł 9
   Mundury i broń
   1.   Noszenie mundurów podlega zasadom przyjętym przez dowódcę sił UE.
   2.   Na potrzeby operacji personel wojskowy EUNAVFOR-u, jak również personel policyjny towarzyszący osobom ujętym przez EUNAVFOR, może nosić lub przewozić broń i amunicję, pod warunkiem że jest do tego upoważniony wydanymi mu rozkazami.
   Artykuł 10
   Wsparcie państwa przyjmującego i zawieranie umów
   1.   Państwo przyjmujące zgadza się na udzielenie siłom EUNAVFOR-u, na ich prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
   2.   W miarę dostępnych mu środków i możliwości państwo przyjmujące udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wsparciu operacji.
   3.   Prawo właściwe dla umów zawieranych przez EUNAVFOR w państwie przyjmującym jest określane w tych umowach.
   4.   Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej zastosowania ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów, o której mowa w art. 15 ust. 3 i 4.
   5.   Państwo przyjmujące ułatwia wykonywanie umów zawartych przez EUNAVFOR z podmiotami gospodarczymi do celów operacji.
   Artykuł 11
   Zmiany w obiektach
   Siły EUNAVFOR-u są upoważnione do budowy lub przebudowy obiektów i wprowadzania w nich innych zmian w zależności od potrzeb operacji, za uprzednią zgodą państwa przyjmującego.
   Artykuł 12
   Śmierć członków personelu EUNAVFOR-u
   1.   Dowódca sił UE ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu EUNAVFOR-u oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia i podjąć w tym celu stosowne kroki.
   2.   Nie przeprowadza się sekcji zwłok zmarłych członków personelu EUNAVFOR-u bez zgody zainteresowanego państwa oraz obecności przedstawiciela EUNAVFOR-u lub przedstawiciela zainteresowanego państwa.
   3.   Państwo przyjmujące oraz EUNAVFOR współpracują w jak najpełniejszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu EUNAVFOR-u do kraju pochodzenia.
   Artykuł 13
   Bezpieczeństwo EUNAVFOR-u i żandarmeria wojskowa
   1.   Państwo przyjmujące podejmuje wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa EUNAVFOR-u i jego personelu poza jego obiektami.
   2.   Na terytorium lądowym państwa przyjmującego oraz na jego wodach EUNAVFOR jest upoważniony, we współpracy z właściwymi organami państwa przyjmującego, do podejmowania kroków niezbędnych do ochrony swoich obiektów, okrętów, statków powietrznych i zasobów, jak również okrętów przez siebie chronionych, przed wszelkim atakiem lub wtargnięciem z zewnątrz.
   3.   Dowódca sił UE może ustanowić jednostkę żandarmerii wojskowej w celu utrzymania porządku w obiektach EUNAVFOR-u.
   4.   Żandarmeria wojskowa może także w porozumieniu i we współpracy z żandarmerią wojskową lub policją państwa przyjmującego podejmować działania poza tymi obiektami w celu zapewnienia porządku i dyscypliny wśród personelu EUNAVFOR-u.
   5.   Personel EUNAVFOR-u przejeżdżający przez terytorium Dżibuti, by towarzyszyć osobom ujętym przez EUNAVFOR, może stosować niezbędne środki przymusu bezpośredniego przeciw tym osobom.
   Artykuł 14
   Łączność
   1.   EUNAVFOR może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne. EUNAVFOR współpracuje z właściwymi organami państwa przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości. Państwo przyjmujące udostępnia spektrum częstotliwości zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem.
   2.   EUFOR korzysta z prawa do nieograniczonej łączności radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w obiektach EUNAVFOR-u i między nimi, w tym instalowania kabli i linii naziemnych na potrzeby operacji.
   3.   W obrębie swoich obiektów EUNAVFOR może podjąć działania niezbędne do przekazywania poczty adresowanej do EUNAVFOR-u lub jego personelu i przez nich nadawanej.
   4.   Warunki zastosowania niniejszego artykułu podlegają uzgodnieniom z właściwymi władzami państwa przyjmującego.
   Artykuł 15
   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkód i strat
   1.   Roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub publicznego oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia EUNAVFOR-u są zaspokajane na drodze ugody.
   2.   Wnioski dotyczące roszczeń są przekazywane EUNAVFOR-owi za pośrednictwem właściwych organów państwa przyjmującego w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez osoby prawne lub fizyczne z państwa przyjmującego, lub kierowane do właściwych organów państwa przyjmującego w przypadku roszczeń odszkodowawczych wniesionych przez EUNAVFOR.
   3.   Jeżeli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji ds. roszczeń składającej się z jednakowej liczby przedstawicieli EUNAVFOR-u i przedstawicieli państwa przyjmującego. Ugodę osiąga się na zasadzie wspólnego porozumienia.
   4.   Jeśli niemożliwe jest osiągnięcie ugody w ramach komisji ds. roszczeń odszkodowawczych, spór:

               a)

               w przypadku roszczeń w wysokości 80 000 EUR lub poniżej tej kwoty rozstrzygany jest na drodze dyplomatycznej pomiędzy państwem przyjmującym a przedstawicielami UE;

               b)

               w przypadku roszczeń powyżej kwoty określonej w lit. a) jest wnoszony przed trybunał rozjemczy, którego decyzja jest wiążąca.

         5.   Trybunał rozjemczy składa się z trzech sędziów polubownych, z których jeden jest wyznaczany przez państwo przyjmujące, jeden przez EUNAVFOR, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez państwo przyjmujące i EUNAVFOR. Jeżeli jedna ze stron nie wyznaczy sędziego polubownego w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy państwem przyjmującym a EUNAVFOR co do wyznaczenia trzeciego sędziego, sędzia ten jest wyznaczany przez Sąd Najwyższy Republiki Dżibuti.
   6.   EUNAVFOR oraz organy administracyjne państwa przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji ds. roszczeń odszkodowawczych oraz trybunału rozjemczego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad wnoszenia roszczeń odszkodowawczych.
   Artykuł 16
   Współpraca i spory
   1.   Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli EUNAVFOR-u oraz właściwe organy państwa przyjmującego.
   2.   W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej przez przedstawicieli państwa przyjmującego i przedstawicieli UE.
   Artykuł 17
   Inne postanowienia
   1.   W przypadkach gdy niniejsza Umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUNAVFOR-u oraz jego personelu, rząd państwa przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe organy lokalne państwa przyjmującego.
   2.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa ani nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUNAVFOR.
   Artykuł 18
   Uzgodnienia wykonawcze
   Do celów niniejszej Umowy kwestie operacyjne, administracyjne, finansowe lub techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą sił UE oraz organami administracyjnymi państwa przyjmującego.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania i pozostaje w mocy przez okres dwunastu miesięcy. Ulega ona przedłużeniu na kolejne okresy trzymiesięczne w sposób dorozumiany. Każda ze stron zawiadamia drugą stronę co najmniej na miesiąc wcześniej o swoim zamiarze nieprzedłużenia niniejszej Umowy.
   2.   Niezależnie od ust. 1, przepisy art. 4 ust. 7, art. 5 ust. 1–3, 6 i 7, art. 6 ust. 1, 3, 4, 6, 8 i 9, art. 11 i art. 15 uznaje się za obowiązujące od dnia rozmieszczenia pierwszego członka personelu EUNAVFOR, jeśli data ta jest wcześniejsza niż data wejścia w życie niniejszej Umowy.
   3.   Niniejsza Umowa może być zmieniona w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron.
   4.   Wygaśnięcie niniejszej Umowy nie ma wpływu na prawa ani obowiązki wynikające z wykonania niniejszej Umowy przed jej wygaśnięciem.

      Sporządzono w Dżibuti, dnia 5 stycznia 2009 r. w dwóch egzemplarzach w języku francuskim.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu państwa przyjmującego


title: Decyzja Rady z dnia 21 stycznia 2002 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0055

Dziennik Urzędowy L 028 , 30/01/2002 P. 0133 - 0133

		Decyzja Radyz dnia 21 stycznia 2002 r.w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem(2002/55/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rada postanowiła decyzją 1999/753/WE [1], że Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Południowej Afryki z drugiej strony [2], zwana dalej "Umową TDC", powinna była wejść w życie tymczasowo dnia 1 stycznia 2000 r.(2) Załącznik X do Umowy TDC zawiera wymianę listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki, która przewiduje roczny kontyngent bezcłowy na 32 miliony litrów wina z Republiki Południowej Afryki, przywożonego w butelkach. Ten kontyngent taryfowy zawarty jest w wykazie 6 załącznika IV do Umowy TDC.(3) Komisja w imieniu Wspólnoty wynegocjowała z Republiką Południowej Afryki Porozumienie w sprawie handlu winem.(4) Wyniki tych negocjacji wskazują potrzebę dostosowania kontyngentu taryfowego wspomnianego w Umowie TDC.(5) Dlatego też powinno zostać zatwierdzone Porozumienie w formie wymiany listów,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu winem.Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby(osób) umocowanej(-ych) do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 stycznia 2002 r.W imieniu RadyM. Arias CañetePrzewodniczący[1] Dz.U. L 311 z 4.12.1999, str. 1.[2] Dz.U. L 311 z 4.12.1999, str. 3.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 1994 r. przyjmująca w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencję dotyczącą opracowania Farmakopei Europejskiej

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0358

Dziennik Urzędowy L 158 , 25/06/1994 P. 0017 - 0018 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 13 Tom 26 P. 0091  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 13 Tom 26 P. 0091

		Decyzja Radyz dnia 16 czerwca 1994 r.przyjmująca w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencję dotyczącą opracowania Farmakopei Europejskiej(94/358/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 100a, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:Konwencja dotycząca opracowania Europejskiej Farmakopei, sporządzona w ramach Rady Europy, zmierza do ujednolicenia specyfikacji dla substancji leczniczych i preparatów farmaceutycznych, aby umożliwić obrót nimi w Europie; monografie Europejskiej Farmakopei stają się oficjalnymi zasadami technicznymi mającymi zastosowanie na terytoriach państw będących Umawiającymi się Stronami Konwencji;co więcej, w celu umożliwienia swobodnego obrotu produktami leczniczymi na swoim terytorium Wspólnota jednostronnie uznała, w drodze dyrektyw 75/318/EWG [2] oraz 81/852/EWG [3], obowiązujący charakter monografii Europejskiej Farmakopei dla wszystkich produktów leczniczych objętych prawodawstwem wspólnotowym;Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami Konwencji; można spodziewać się, że coraz większa liczba państw, szczególnie państw Europy Wschodniej, przystąpi do Konwencji;Wspólnota jest głównym światowym eksporterem produktów leczniczych;większość produktów leczniczych, które są w obrocie między Wspólnotą i państwami trzecimi, jest objęta monografiami sporządzonymi dla Europejskiej Farmakopei;wyżej wymienione monografie powinny służyć jako podstawa swobodnego obrotu tymi produktami między Wspólnotą a państwami trzecimi;Wspólnota powinna dlatego przystąpić do Konwencji w celu umożliwienia wymiany handlowej z pozostałymi Umawiającymi się Stronami,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencję dotyczącą opracowania Farmakopei Europejskiej.Tekst Konwencji oraz Protokołu umożliwiającego Wspólnocie przystąpienie do tej Konwencji załącza się do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady złoży, w imieniu Wspólnoty, dokument przystąpienia do Konwencji w Radzie Europy, która jest depozytariuszem Konwencji i Protokołu.Artykuł 31. W kwestiach określonych w art. 7 ust. 3 Konwencji, zmienionym art. 3 Protokołu, Wspólnota będzie reprezentowana w Komitecie ds. Zdrowia Publicznego oraz w Komisji Farmakopei Europejskiej, określonych w art. 2, przez Komisję Wspólnot Europejskich.2. Stanowisko, jakie należy przyjąć w ramach organów, określonych w ust. 1 powyżej, należy ustalić przez Komisję, po konsultacji z Państwami Członkowskimi.3. Stanowisko, jakie należy przyjąć w ważnych kwestiach, w szczególności w odniesieniu do zmian w zobowiązaniach Państw Członkowskich lub w przypadku wystąpienia rozbieżności poglądów w trakcie konsultacji przewidzianych w ust. 2, zostanie ustalone przez Radę na wniosek Komisji kwalifikowaną większością głosów.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 16 czerwca 1994 r.W imieniu RadyA. BaltasPrzewodniczący[1] Dz.U. C 128 z 9.5.1994.[2] Dyrektywa Rady 75/318/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do norm i protokołów analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych w zakresie kontroli produktów leczniczych (Dz.U. L 147 z 9.6.1975, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 93/39/EWG (Dz.U. L 214 z 24.8.1993, str. 22).[3] Dyrektywa Rady 81/852/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich odnoszących się do norm analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych i klinicznych oraz protokołów związanych z badaniem weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 317 z 6.11.1981, str. 16). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 93/40/EWG (Dz.U. L 214 z 24.8.1993, str. 31).--------------------------------------------------