title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2018/925 z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2018/522 (ATALANTA/2/2018)

text:
               29.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 164/46

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2018/925
   z dnia 26 czerwca 2018 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2018/522 (ATALANTA/2/2018)
   KOMITET POLITYCZNY i BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (zwanego dalej „dowódcą sił UE”).

               (2)

               W dniu 27 marca 2018 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2018/522 (2) w sprawie mianowania wiceadmirała Simonego MALVAGNI dowódcą sił UE.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie wiceadmirała Alfonsa PÉREZA DE NANCLARESA Y PÉREZA DE ACEVEDA nowym dowódcą sił UE od dnia 6 sierpnia 2018 r.

               (4)

               W dniu 31 maja 2018 r. Komitet Wojskowy UE poparł to zalecenie.

               (5)

               Należy w związku z tym uchylić decyzję (WPZiB) 2018/522.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wiceadmirał Alfonso PÉREZ DE NANCLARES Y PÉREZ DE ACEVEDO zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) od dnia 6 sierpnia 2018 r.
   Artykuł 2
   Decyzja (WPZiB) 2018/522 zostaje uchylona.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 sierpnia 2018 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2018 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2018/522 z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2017/1356 (ATALANTA/1/2018) (Dz.U. L 87 z 3.4.2018, s. 14).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/923 z dnia 22 czerwca 2018 r. stwierdzająca, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 grudnia 2017 r.

text:
               29.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 164/42

         DECYZJA RADY (UE) 2018/923
   z dnia 22 czerwca 2018 r.
   stwierdzająca, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 grudnia 2017 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (1), w szczególności jego art. 10 ust. 2 akapit czwarty,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 16 czerwca 2017 r. Rada, zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu przyjęła decyzję, że w Rumunii odnotowano znaczne odstępstwo od ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego. W związku ze stwierdzonym znacznym odstępstwem w dniu 16 czerwca 2017 r. Rada wydała skierowane do Rumunii zalecenie (2) dotyczące przyjęcia koniecznych środków w celu zapewnienia, by stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto (3) nie przekroczyła 3,3 % w 2017 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 0,5 % PKB.

               (2)

               W dniu 5 grudnia 2017 r. Rada stwierdziła (4), że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 16 czerwca 2017 r. Na tej podstawie Rada wydała w dniu 5 grudnia 2017 r. zmienione zalecenie (5) skierowane do Rumunii, w którym nakazała jej przyjąć konieczne środki w celu zapewnienia, by stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto nie przekroczyła 3,3 % w 2018 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 0,8 % PKB. Rada zaleciła również Rumunii, aby wszelkie nieoczekiwane zyski przeznaczyła na zmniejszenie deficytu oraz aby zapewniła przy pomocy środków konsolidacji budżetowej trwałą poprawę ogólnego salda sektora instytucji rządowych i samorządowych w sposób sprzyjający wzrostowi. Rada wyznaczyła Rumunii termin 15 kwietnia 2018 r. na przedstawienie sprawozdania na temat działań podjętych w odpowiedzi na to zalecenie.

               (3)

               W dniach 10–11 kwietnia 2018 r. Komisja przeprowadziła w Rumunii misję wzmocnionego nadzoru w celu monitorowania sytuacji na miejscu, zgodnie z art. -11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1466/97. Po przekazaniu wstępnych ustaleń władzom rumuńskim z prośbą o ustosunkowanie się do nich Komisja przedstawiła w dniu 23 maja 2018 r. swoje ustalenia Radzie. Ustalenia te zostały następnie podane do wiadomości publicznej. W sprawozdaniu Komisji stwierdzono, że władze rumuńskie nie zamierzają działać zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 5 grudnia 2017 r. Władze rumuńskie potwierdziły wobec członków misji, że ich celem na 2018 r. pozostaje deficyt nominalny na poziomie nieco poniżej 3 % PKB. Jako że luka produktowa ma wartość dodatnią i rośnie, założenie to wiąże się z dalszym pogorszeniem deficytu strukturalnego, co jest sprzeczne z treścią zalecenia Rady i wskazuje na wyraźnie ekspansywną politykę budżetową.

               (4)

               W dniu 20 kwietnia 2018 r., tj. po terminie wyznaczonym przez Radę, władze rumuńskie przekazały sprawozdanie z działań podjętych w związku z zaleceniem Rady z dnia 5 grudnia 2017 r. W sprawozdaniu powtórzyły one, że ich celem na 2018 r. pozostaje deficyt nominalny na poziomie nieco poniżej 3 % PKB. Skutki budżetowe środków, o których poinformowała Rumunia, zdecydowanie nie spełniają wymogów określonych w tym zaleceniu Rady.

               (5)

               Według prognozy Komisji z wiosny 2018 r. wzrost publicznych wydatków pierwotnych netto wyniesie 10,4 %, czyli znacznie powyżej wartości odniesienia dotyczącej wydatków, która wynosi 3,3 %. Saldo strukturalne pogorszy się w 2018 r. o 0,4 % PKB, co sprawi, że deficyt wyniesie 3,8 % PKB. Pogorszenie salda strukturalnego jest sprzeczne z zalecaną jego poprawą o 0,8 % PKB w stosunku do wartości z 2017 r. Oba kryteria wskazują zatem na odstępstwo od zalecanego dostosowania, z dużym marginesem. Wartość odniesienia dotycząca wydatków wskazuje na odstępstwo wynoszące 2,0 % PKB. Saldo strukturalne potwierdza tę diagnozę, wskazując na nieco mniejsze odstępstwo – 1,2 % PKB. Negatywny wpływ na wielkość odstępstwa sygnalizowanego przez saldo strukturalne ma wykorzystane do jego obliczeń oszacowanie wzrostu potencjalnego PKB, które jest wyższe niż średniookresowa średnia stanowiąca podstawę wartości odniesienia dotyczącej wydatków. Po uwzględnieniu tego czynnika ocena ogólna potwierdza odstępstwo od zalecanego dostosowania, z dużym marginesem.

               (6)

               Pogorszenie sytuacji w porównaniu z 2017 r. wynika w dużej mierze z podwyższenia wydatków na wynagrodzenia pracowników sektora publicznego, które zostało uchwalone latem 2017 r. i weszło w życie w styczniu 2018 r. Od czasu prognozy Komisji z jesieni 2017 r., która stanowiła podstawę zalecenia Rady z dnia 5 grudnia 2017 r., władze rumuńskie częściowo cofnęły wcześniejszą reformę systemu emerytalnego, zmniejszając od 2018 r. odsetek składek na ubezpieczenia społeczne, które są przekazywane do drugiego filaru emerytalnego. Zmiana ta powinna mieć w krótkim okresie pozytywny wpływ na dochody, a dzięki temu również na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych. Niemniej jednak w dłuższej perspektywie korzyści te zostałyby zniwelowane, ponieważ przekierowanie składek z drugiego filara będzie się wiązało z obowiązkiem wypłaty emerytur w przyszłości.

               (7)

               Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że działania podjęte przez Rumunię w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 grudnia 2017 r. nie są wystarczające. Wysiłek fiskalny odbiega od rocznej korekty strukturalnej na poziomie 0,8 % PKB w 2018 r., która odpowiada stopie wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto nieprzekraczającej 3,3 % w 2018 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 grudnia 2017 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Rumunii.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         V. GORANOV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1.

      (2)  Zalecenie Rady z dnia 16 czerwca 2017 r. mające na celu skorygowanie odnotowanego znaczącego odstępstwa od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego w Rumunii (Dz.U. C 216 z 6.7.2017, s. 1).

      (3)  Publiczne wydatki pierwotne netto to wydatki publiczne ogółem z wyłączeniem wydatków z tytułu odsetek, wydatków na programy unijne w pełni równoważonych dochodami z funduszy unijnych oraz niedyskrecjonalnych zmian w wydatkach na zasiłki dla bezrobotnych. Nakłady brutto na środki trwałe finansowane z zasobów krajowych rozkłada się na okres czterech lat. Uwzględnia się działania dyskrecjonalne po stronie dochodów lub prawnie przewidziany wzrost dochodów. Działania jednorazowe, zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków, są saldowane.

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2017/2389 z dnia 5 grudnia 2017 r. stwierdzająca, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 16 czerwca 2017 r. (Dz.U. L 340 z 20.12.2017, s. 49).

      (5)  Zalecenie Rady z dnia 5 grudnia 2017 r. mające na celu skorygowanie znaczącego odnotowanego odchylenia od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego w Rumunii (Dz.U. C 439 z 20.12.2017, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/926 z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Hiszpanii

text:
               29.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 164/48

         DECYZJA RADY (UE) 2018/926
   z dnia 26 czerwca 2018 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Hiszpanii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 5 października 2015 r. decyzją Rady (UE) 2015/1792 (4) stanowisko członka w miejsce Ignacia GONZÁLEZA zajęła Cristina CIFUENTES CUENCAS.

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją pani Cristiny CIFUENTES CUENCAS,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               —

               Ángel GARRIDO GARCÍA, Presidente de la Comunidad Autónoma de Madrid.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodnicząca

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2015/1792 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów pięciu członków i pięciu zastępców członków z Hiszpanii (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 28).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1195 z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  23.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 214/3

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1195
         z dnia 16 lipca 2018 r.
         w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami
         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z decyzją Rady 2002/917/WE (1) Umowa w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (zwana dalej „umową INTERBUS”) (2) została zawarta w imieniu Unii w dniu 3 października 2002 r. i weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. (3).

                     (2)

                     W dniu 5 grudnia 2014 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Czarnogórą, Republiką Mołdawii, Republiką Turcji i Ukrainą w sprawie protokołu do umowy INTERBUS (zwanego dalej „protokołem”).

                     (3)

                     Negocjacje zostały pomyślnie zakończone na posiedzeniu Umawiających się Stron umowy INTERBUS w dniu 10 listopada 2017 r.

                     (4)

                     Protokół powinien ułatwić świadczenie przewozów regularnych i regularnych specjalnych między Umawiającymi się Stronami umowy INTERBUS, a tym samym przyczynić się do poprawy połączeń transportu pasażerskiego między nimi.

                     (5)

                     W zakresie postanowień ogólnych, w szczególności działalności Komisji Mieszanej, oraz w celu ułatwienia stosowania protokołu, projekt protokołu w dużej mierze odzwierciedla postanowienia zawarte w umowie INTERBUS.

                     (6)

                     Aby nie opóźniać nadmiernie korzyści płynących z protokołu oraz analogicznie do postanowień umowy INTERBUS, w protokole przewidziano jego wejście w życie, w odniesieniu do Umawiających się Stron, które go zatwierdziły lub ratyfikowały, gdy został on zatwierdzony lub ratyfikowany przez co najmniej cztery Umawiające się Strony, w tym Unię.

                     (7)

                     Należy zatem podpisać protokół w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, z zastrzeżeniem jego zawarcia (4).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 2018 r.

                  W imieniu Rady

               J. BOGNER-STRAUSS

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady 2002/917/WE z dnia 3 października 2002 r. dotycząca zawarcia Umowy INTERBUS w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 11).

            (2)  Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 13.

            (3)  Dz.U. L 321 z 26.11.2002, s. 44.

            (4)  Tekst protokołu zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jego zawarcia.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1194 z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii i państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

text:
                  23.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 214/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1194
         z dnia 21 czerwca 2018 r.
         w sprawie zawarcia, w imieniu Unii i państw członkowskich, Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 oraz art. 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
         uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/1567 (1) Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (zwany dalej „Protokołem”) został podpisany dnia 17 lipca 2017 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

                     (2)

                     W odniesieniu do kwestii należących do kompetencji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zawarcie Protokołu podlega odrębnej procedurze.

                     (3)

                     Protokół powinien zostać zatwierdzony w imieniu Unii i państw członkowskich,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (2) zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii i państw członkowskich.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii i państw członkowskich, powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 Protokołu (3).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2018 r.

                  W imieniu Rady

               B. PETKOV

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2017/1567 z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii i państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 238 z 16.9.2017, s. 1).

            (2)  Tekst Protokołu został opublikowany w Dz.U. L 238 z 16.9.2017 wraz z decyzją w sprawie jego podpisania.

            (3)  Data wejścia w życie niniejszego Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


               23.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/280

      P8_TA(2017)0101
      Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Podstawowe dokumenty informacyjne dotyczące produktów inwestycyjnych sprzedawanych detalicznie w pakietach i ubezpieczeń
      Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 8 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) przez ustanowienie regulacyjnych standardów technicznych w zakresie prezentacji, treści, przeglądu i zmiany dokumentów zawierających kluczowe informacje oraz warunków spełnienia wymogu przekazania takich dokumentów (C(2017)01473 – 2017/2602(DEA))
      (2018/C 298/23)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)01473) („zmienione rozporządzenie delegowane”),

                  —

                  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2016 r. w sprawie rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 czerwca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) przez ustanowienie regulacyjnych standardów technicznych w zakresie prezentacji, treści, przeglądu i zmiany dokumentów zawierających kluczowe informacje oraz warunków spełnienia wymogu przekazania takich dokumentów (C(2016)03999 – 2016/2816(DEA)) (1),

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji z dnia 22 marca 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyrazi on sprzeciwu wobec zmienionego rozporządzenia delegowanego,

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 28 marca 2017 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

                  —

                  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (2), w szczególności jego art. 8 ust. 5, art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 5 i art. 31,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2340 z dnia 14 grudnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1286/2014 w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych w odniesieniu do daty rozpoczęcia jego stosowania (3),

                  —

                  uwzględniając art. 13 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (4), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (5) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (6),

                  —

                  uwzględniając pismo przewodniczących europejskich urzędów nadzoru wystosowane dnia 22 grudnia 2016 r. w następstwie przekazanego pisemnie dnia 10 listopada 2016 r. wniosku Komisji, w którym powiadamia ona o swoim zamiarze zmiany projektu regulacyjnych standardów technicznych przedstawionego wspólnie przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) i Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) na mocy art. 8 ust. 5, art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1286/2014,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

                  —

                  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 4 kwietnia 2017 r.,

                  A.

                  mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 14 września 2016 r. Parlament Europejski wyraził sprzeciw wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 czerwca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie (UE) nr 1286/2014 oraz zwrócił się do Komisji o przedstawienie zmienionego rozporządzenia delegowanego, które uwzględni wyrażone przez niego zastrzeżenia w odniesieniu do niejasnego traktowania PRIIP o większej liczbie opcji, do niewystarczającego uwzględnienia faktu, że inwestorzy indywidualni mogą stracić pieniądze również przy niekorzystnych scenariuszach dotyczących niektórych produktów, a także w odniesieniu do braku szczegółowych wytycznych w zakresie wykorzystania „ostrzeżenia przed błędnym zrozumieniem”;

                  B.

                  mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 14 września 2016 r. Parlament Europejski przypomniał, że przewodniczący Komisji Gospodarczej i Monetarnej i zespół negocjacyjny Parlamentu skierowali do Komisji pismo w dniu 30 czerwca 2016 r., zwracając się do Komisji o zbadanie, czy wdrożenie rozporządzenia (UE) nr 1286/2014 powinno zostać odroczone;

                  C.

                  mając na uwadze, że przepisy zmienionego rozporządzenia delegowanego są spójne z celami Parlamentu wyrażonymi w jego rezolucji z dnia 14 września 2016 r., a następnie podczas nieformalnego dialogu w ramach prac przygotowawczych do przyjęcia zmienionego rozporządzenia delegowanego;

                  D.

                  mając na uwadze, że w zmienionym rozporządzeniu delegowanym wyjaśnia się, że twórcy PRIIP o większej liczbie opcji obejmujących konkretne warianty inwestycyjne, jakimi są przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) lub fundusze niebędące UCITS wspomniane w art. 32 rozporządzenia (UE) nr 1286/2014, nie będą musieli przekazywać wszystkich informacji wymaganych w ramach PRIIP i zamiast tego będą upoważnieni do korzystania z dokumentów zawierających kluczowe informacje dla inwestorów UCITS stanowiących odpowiedni sposób dostarczania inwestorom indywidualnym bardziej szczegółowych informacji przed zawarciem umowy;

                  E.

                  mając na uwadze, że choć podstawowe obliczenia dotyczące trzech ujętych uprzednio scenariuszy wyników wciąż opierają się na danych historycznych, do zmienionego rozporządzenia delegowanego dodano dodatkowy czwarty scenariusz wyników; mając na uwadze, że celem tego „scenariusza warunków skrajnych” jest określenie znacznych niekorzystnych skutków danych produktów, które nie są uwzględnione w istniejącym „scenariuszu niekorzystnym”;

                  F.

                  mając na uwadze, że wykorzystywanie „ostrzeżenia przed błędnym zrozumieniem” zostało wyjaśnione poprzez włączenie w jego zakres stosowania tych PRIIP, które są uznawane za „produkty złożone” na mocy dyrektywy 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz dyrektywy (UE) 2016/97 w sprawie dystrybucji ubezpieczeń;

                  G.

                  mając na uwadze, że proponowana część dokumentu zawierającego kluczowe informacje zatytułowana „Co to za produkt?” została zmieniona, a część zatytułowana „Jakie są ryzyka i możliwe korzyści” obejmuje przedstawienie kosztów administracyjnych w stosunku do elementów biometrycznych ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych;

                  H.

                  mając na uwadze, że w rozporządzeniu (UE) 2016/2340 odroczono datę rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) nr 1286/2014 o 12 miesięcy – do dnia 1 stycznia 2018 r.;

                  1.

                  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec zmienionego rozporządzenia delegowanego;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

         (1)  Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0347.

         (2)  Dz.U. L 352 z 9.12.2014, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 354 z 23.12.2016, s. 35.

         (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.

         (5)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.

         (6)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.


               23.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/345

      P8_TA(2017)0137
      Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Ildikó Pelcz-Gáll
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie powołania Ildikó Gáll-Pelcz na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0110/2017 – 2017/0802(NLE))
      (Konsultacja)
      (2018/C 298/49)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0110/2017),

                  —

                  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0166/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  B.

                  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

                  1.

                  wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Ildikó Gáll-Pelcz na członka Trybunału Obrachunkowego;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


Decyzja Komisji z dnia 21/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9020 - ENGIE S.A. / GreenYellow) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 14/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8992 - Zeaborn Chartering Management / Maritime Holdings / Zeamarine) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 08/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9021 - Orkla / DNB Bank / Optimizd) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


               30.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 307/188

      P8_TA(2017)0232
      Wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Béli Kovácsa
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Béli Kovácsa (2016/2266(IMM))
      (2018/C 307/31)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Béli Kovácsa przekazany przez prokuratora generalnego Węgier dr. Pétera Polta dnia 19 września 2016 r. w związku z postępowaniem karnym wszczętym przeciwko niemu przez Centralne Dochodzeniowe Biuro Śledcze Prokuratury i ogłoszonym na posiedzeniu plenarnym w dniu 3 października 2016 r.,

                  —

                  po zaproszeniu Béli Kovácsa do złożenia wyjaśnień w dniach 12 stycznia, 30 stycznia i 22 marca 2017 r. zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 4 ust. 2 węgierskiej ustawy zasadniczej, art. 10 ust. 2 i 12 ust. 1 Aktu LVVII z 2004 r. w sprawie statusu prawnego węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego oraz art. 74 ust. 1 i 3 Aktu XXXVI z 2012 r. w sprawie Zgromadzenia Narodowego,

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0203/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że prokurator generalny Węgier wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Béli Kovácsa, aby umożliwić przeprowadzenie dochodzeń w celu ustalenia, czy zostaną mu postawione zarzuty popełnienia oszustw budżetowych, których wynikiem są znaczne straty finansowe, na mocy art. 396 ust. 1 lit. a) węgierskiego kodeksu karnego, oraz wielokrotnego wykorzystania sfałszowanych dokumentów prywatnych na mocy art. 345 kodeksu karnego; mając na uwadze, że zgodnie z tym artykułem osoba posługująca się sfałszowanym lub podrobionym dokumentem prywatnym lub prywatnym dokumentem zawierającym nieprawdziwe treści w celu udowodnienia istnienia, zmiany lub uchylenia prawa lub obowiązku jest winna wykroczenia podlegającego karze pozbawienia wolności do jednego roku;

                  B.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

                  C.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 ust. 2 węgierskiej ustawy zasadniczej posłom do parlamentu przysługuje immunitet; mając na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 2 Aktu LVII z 2004 r. w sprawie statusu węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego posłom tym przysługuje taki sam immunitet jak posłom do parlamentu Węgier oraz że zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzja o uchyleniu immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego należy do kompetencji Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 1 Aktu XXXVI z 2012 r. w sprawie Zgromadzenia Narodowego postępowanie karne lub, w razie niezrzeczenia się immunitetu dobrowolnie, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, postępowanie w sprawie o wykroczenie może zostać zastosowane wobec posła jedynie po wydaniu zgody przez Zgromadzenie Narodowe; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 3 tego aktu do momentu wniesienia aktu oskarżenia wniosek o uchylenie immunitetu składa prokurator generalny;

                  D.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 decyzji Parlamentu Europejskiego 2005/684/WE, Euratom z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2) posłowie mają prawo do pomocy ze strony osobistych współpracowników, których sami dobierają, a Parlament pokrywa koszty poniesione faktycznie przez posłów w związku z zatrudnieniem takich pracowników;

                  E.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 34 ust. 4 decyzji Prezydium z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. w sprawie przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego koszty poniesione z tytułu umów o staż, na warunkach określonych przez Prezydium, mogą również zostać pokryte;

                  F.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 1 ust. 1 decyzji Prezydium z dnia 19 kwietnia 2010 r. w sprawie przepisów dotyczących stażystów posłów posłowie do Parlamentu Europejskiego, z myślą o przyczynieniu się do europejskiego kształcenia i szkolenia zawodowego, a także wspierania lepszego zrozumienia sposobu funkcjonowania tej instytucji, mogą proponować staże w Brukseli i Strasburgu podczas posiedzeń plenarnych lub w trakcie swej działalności poselskiej w kraju, w którym zostali wybrani;

                  G.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 przepisów dotyczących stażystów szczegółowe uzgodnienia dotyczące stażu są przedmiotem pisemnej umowy o staż zawartej między posłem a stażystą; mając na uwadze, że umowa o staż powinna zawierać klauzulę stwierdzającą wyraźnie, że Parlament Europejski nie jest stroną umowy; mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 4 wydatki związane ze stażami, w tym stypendia i koszty ubezpieczenia, jeżeli opłacił je poseł, pokrywa się z dodatku na pomoc parlamentarną zgodnie z art. 33 ust. 4 przepisów wykonawczych w granicach kwoty tego dodatku;

                  H.

                  mając na uwadze, że zgodnie z ostatnim zdaniem art. 1 ust. 1 przepisów dotyczących stażystów stypendium przyznane stażyście nie może stanowić w rzeczywistości ukrytej formy wynagrodzenia; mając na uwadze, że zgodnie z art. 7 ust. 1 przez cały czas trwania stażu za stażystów odpowiada wyłącznie poseł, któremu stażyści ci podlegają;

                  I.

                  mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie Parlament nie znalazł dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnego i precyzyjnego podejrzenia, że wniosek o uchylenie immunitetu wniesiono w związku z postępowaniem wszczętym z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła;

                  J.

                  mając na uwadze, że decyzja byłego przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o nałożeniu na B. Kovácsa sankcji za naruszenie art. 1 lit. a) kodeksu postępowania (3) nie może zostać uznana za równoważną wyrokowi sądowemu stanowiącemu res judicata w sprawach, których dotyczą postępowania karne wszczęte przez Centralne Dochodzeniowe Biuro Śledcze Prokuratury; mając na uwadze, że w konsekwencji nie zachodzi naruszenie zasady ne bis in idem; mając na uwadze, że w konsekwencji sankcja nałożona przez byłego przewodniczącego Parlamentu na mocy kodeksu postępowania nie uniemożliwia wszczęcia lub przeprowadzenia postępowania karnego na Węgrzech w celu ustalenia, czy posłowi zostanie postawiony zarzut;

                  1.

                  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Béli Kovácsa;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwemu organowi Węgier i Béli Kovácsowi.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI:EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

         (2)  Dz.U. L 262 z 7.10.2005, s. 1.

         (3)  Zob. załącznik I do Regulaminu, Kodeks postępowania posłów do Parlamentu Europejskiego w zakresie interesów finansowych i konfliktu interesów.


               19.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/231

      P8_TA(2017)0291
      Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: procedura europejskiego nakazu zapłaty
      Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 czerwca 2017 r. zastępującego załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (C(2017)03984 – 2017/2747(DEA))
      (2018/C 334/30)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)03984),

                  —

                  uwzględniając pismo z dnia 19 czerwca 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji Prawnej do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji z dnia 22 czerwca 2017 r.,

                  —

                  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), a w szczególności jego artykułami 30 i 31 ust. 5,

                  —

                  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Prawnej,

                  —

                  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 Regulaminu, który upłynął w dniu 4 lipca 2017 r.,

                  A.

                  mając na uwadze, że w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 określono formularze, które mają być wykorzystywane w celu ułatwienia stosowania tego rozporządzenia;

                  B.

                  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 zostało zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421, które wejdzie w życie w dniu 14 lipca 2017 r.; mając na uwadze, że zmiany wprowadzone do postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty powinny zostać uwzględnione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006;

                  C.

                  mając na uwadze, że konieczne jest zastąpienie załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 oraz że nowy załącznik I powinien wejść w życie w tym samym czasie co rozporządzenie (UE) 2015/2421;

                  D.

                  mając na uwadze, że zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 zaczną obowiązywać w dniu 14 lipca 2017 r., zatem rozporządzenie delegowane powinno wejść w życie w dniu 14 lipca 2017 r.;

                  1.

                  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

         (1)  Dz.U. L 399 z 30.12.2006, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 1.


               19.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/232

      P8_TA(2017)0292
      Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Europejska procedura drobnych roszczeń
      Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 czerwca 2017 r. zastępującego załącznik I, II, III i IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (C(2017)03982 – 2017/2748(DEA))
      (2018/C 334/31)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)03982),

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji z dnia 19 czerwca 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 22 czerwca 2017 r. skierowane do przewodniczącej Konferencji Przewodniczących Komisji,

                  —

                  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (1) zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), w szczególności jego artykuły 26 i 27 ust. 5,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej dotyczące decyzji,

                  —

                  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 Regulaminu, który upłynął w dniu 4 lipca 2017 r.,

                  A.

                  mając na uwadze, że w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 określono formularze, które mają być wykorzystywane w celu ułatwienia stosowania tego rozporządzenia;

                  B.

                  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 861/2007 zostało zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421, które wejdzie w życie w dniu 14 lipca 2017 r.; mając na uwadze, że zmiany wprowadzone do europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń powinny zostać uwzględnione w wyżej wymienionych formularzach zawartych w załącznikach;

                  C.

                  mając na uwadze, że konieczne jest zastąpienie załączników I–IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 oraz że nowe załączniki I–IV powinny wejść w życie w tym samym czasie co rozporządzenie (UE) 2015/2421;

                  D.

                  mając na uwadze, że zmiany do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 zaczną obowiązywać w dniu 14 lipca 2017 r., zatem rozporządzenie delegowane powinno wejść w życie w dniu 14 lipca 2017 r.;

                  1.

                  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

         (1)  Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 1.


               19.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/188

      P8_TA(2017)0293
      Dostęp do informacji poufnych (wykładnia art. 5 ust. 5 i art. 210a Regulaminu)
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie dostępu do informacji poufnych (wykładnia art. 5 ust. 5 i art. 210a Regulaminu) (2017/2095(REG))
      (2018/C 334/21)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając pismo przewodniczącej Komisji Spraw Konstytucyjnych z dnia 23 czerwca 2017 r.,

                  —

                  uwzględniając art. 226 Regulaminu,

                  1.

                  przyjmuje następującą wykładnię art. 5 ust. 5 Regulaminu:
                  „Dostęp do informacji poufnych podlega zasadom określonym w porozumieniach międzyinstytucjonalnych zawartych przez Parlament w odniesieniu do postępowania z informacjami poufnymi (1a) i do wewnętrznych przepisów wykonujących te porozumienia, przyjętych przez właściwe organy Parlamentu (1b).
                  (1a)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim i Radą dotyczące dostępu Parlamentu Europejskiego do posiadanych przez Radę informacji sensytywnych w dziedzinie polityki bezpieczeństwa i obrony (Dz.U. C 298 z 30.11.2002, s. 1).Porozumienie ramowe z dnia 20 października 2010 r. w sprawie stosunków pomiędzy Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47).
                  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 12 marca 2014 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą w sprawie przekazywania Parlamentowi Europejskiemu i wykorzystywania przez Parlament Europejski posiadanych przez Radę informacji niejawnych dotyczących spraw innych niż z dziedziny wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (Dz.U. C 95 z 1.4.2014, s. 1)."
                        (1b)  Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2002 r. w sprawie wykonania porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim i Radą dotyczące dostępu Parlamentu Europejskiego do posiadanych przez Radę informacji sensytywnych w dziedzinie polityki bezpieczeństwa i obrony (Dz.U. C 298 z 30.11.2002, s. 4).Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2013 r. dotycząca przepisów regulujących postępowanie z informacjami poufnymi w Parlamencie Europejskim (Dz.U. C 96 z 1.4.2014, s. 1).”"

                  2.

                  przyjmuje następującą wykładnię art. 210a Regulaminu:
                  „Niniejszy artykuł ma zastosowanie do zakresu, w jakim mające zastosowanie ramy prawne odnoszące się do postępowania z informacjami poufnymi przewidują możliwość zapoznawania się z informacjami poufnymi podczas posiedzeń przy drzwiach zamkniętych odbywających się poza zabezpieczonymi pomieszczeniami.”

                  3.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.


               19.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/189

      P8_TA(2017)0307
      Powołanie komisji specjalnej ds. terroryzmu oraz zakres jej kompetencji, jej liczebność i okres sprawowania przez nią mandatu
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie powołania komisji specjalnej ds. terroryzmu oraz w sprawie zakresu jej kompetencji, jej liczebności i okresu sprawowania przez nią mandatu (2017/2758(RSO))
      (2018/C 334/22)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając projekt decyzji Konferencji Przewodniczących,

                  —

                  uwzględniając art. 197 Regulaminu,

                  A.

                  mając na uwadze, że na mocy art. 67 TFUE Unia Europejska ma jasno określone kompetencje w zakresie gwarantowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa, a organy krajowe odpowiadają za zwalczanie terroryzmu, o czym mowa w art. 73 TFUE; mając ponadto na uwadze szersze zobowiązania w odniesieniu do współpracy transgranicznej, o których mowa w tytule V TFUE, poświęconym współpracy policji i wymiarów sprawiedliwości w kontekście wewnętrznego bezpieczeństwa Unii Europejskiej;

                  B.

                  mając na uwadze, że celem powoływanej komisji specjalnej powinno być usuwanie praktycznych przeszkód i niedociągnięć ustawodawczych w ramach zwalczania terroryzmu w całej Unii Europejskiej oraz wespół z partnerami i podmiotami międzynarodowymi, przy czym na szczególną uwagę zasługuje współpraca i wymiana informacji;

                  C.

                  mając na uwadze, że braki i luki we współpracy oraz wymianie informacji między krajowymi organami ścigania, a także interoperacyjność europejskich baz danych do celów wymiany informacji to kwestie najwyższej wagi zarówno z punktu widzenia właściwego funkcjonowania strefy Schengen, jak i ochrony zewnętrznych granic UE, wobec czego powinny one stanowić podstawę mandatu udzielonego komisji specjalnej;

                  D.

                  mając na uwadze, że poszanowanie praw podstawowych stanowi czynnik o zasadniczym znaczeniu dla powodzenia polityki zwalczania terroryzmu;

                  1.

                  postanawia powołać komisję specjalną ds. terroryzmu, która w ramach przyznanych jej ściśle określonych kompetencji będzie mogła podejmować następujące czynności:

                              a)

                              bezstronnie badać, analizować i oceniać skalę zagrożenia terrorystycznego w Europie oraz fakty przedstawiane przez organy ścigania państw członkowskich, właściwe agencje UE i uznanych ekspertów, jak również proponować odpowiednie środki mające na celu udzielanie pomocy Unii Europejskiej i jej państwom członkowskim w zakresie zapobiegania przestępstwom terrorystycznym, prowadzenia dochodzeń w sprawie takich przestępstw oraz ścigania winnych tych przestępstw;

                              b)

                              bezstronnie i w ramach podejścia opartego na dowodach określać i analizować potencjalne błędy i nieprawidłowości, które umożliwiły niedawne ataki terrorystyczne w różnych państwach członkowskich, zwłaszcza poprzez gromadzenie, opracowywanie i analizowanie wszelkich informacji, jakimi służby wywiadowcze, organy ścigania lub organy sądowe państw członkowskich dysponują o sprawcach, zanim ci dopuszczą się przestępstwa terrorystycznego;

                              c)

                              badać i oceniać wdrażanie istniejących środków i instrumentów w dziedzinie zarządzania granicami zewnętrznymi, co obejmuje również nieprawidłowe funkcjonowanie kontroli na granicach zewnętrznych, przez co osobom legitymującym się fałszywymi dokumentami pozwolono na wjazd do Europy, a także dokonywać oceny przyczyn, dla których niektóre państwa członkowskie nie są w stanie w pełni wywiązać się ze swoich zobowiązań wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1987/2006 (1) (rozporządzenie w sprawie Systemu Informacyjnego Schengen); gromadzić i analizować informacje o ewentualnej niezdolności państw członkowskich i Komisji do zadbania o pełne wdrożenie odpowiednich postanowień rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 (2) (kodeks graniczny Schengen) oraz proponować odpowiednie środki w celu wyeliminowania wykrytych niedociągnięć;

                              d)

                              identyfikować problemy w zakresie wymiany informacji sądowych, informacji od organów ścigania i informacji wywiadowczych między państwami członkowskimi; badać w szczególności szeroko rozpowszechnione rzekome błędy w gromadzeniu, analizowaniu i przekazywaniu informacji mogących przyczynić się do zapobieżenia atakom, zwłaszcza poprzez:

                                          —

                                          analizowanie i ocenianie skuteczności unijnych baz danych, takich jak System Informacyjny Schengen (SIS), wizowy system informacyjny (VIS) i wspólny europejski model wymiany informacji (EIXM), a także ewentualnych błędów państw członkowskich we wdrażaniu istniejących instrumentów prawnych, takich jak decyzja Rady 2008/615/WSiSW (3) lub decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW (4); w szczególności analizowanie przyczyn niezdolności niektórych państw członkowskich do wprowadzania informacji do tych baz danych, zwłaszcza w ramach ich obowiązków określonych w rozporządzeniu w sprawie Systemu Informacyjnego Schengen i w decyzji Rady 2007/533/WSiSW (5),

                                          —

                                          analizowanie rzekomej niezdolności państw członkowskich do spełnienia obowiązku wynikającego z art. 2 ust. 3 decyzji Rady 2005/671/WSiSW (6), zgodnie z którym Europolowi i Eurojustowi przekazuje się co najmniej informacje wymienione w ust. 4 i 5 tego artykułu zgromadzone przez odpowiedni organ,

                                          —

                                          gromadzenie informacji na temat obowiązku wynikającego z art. 3 i 7 decyzji ramowej 2006/960/WSiSW oraz analizowanie, czy organy państw członkowskich wywiązują się z tego obowiązku, zwłaszcza jeżeli chodzi o zagwarantowanie, że właściwe organy ścigania udostępniają właściwym organom ścigania innych państw członkowskich odpowiednie informacje i dane wywiadowcze w przypadkach, w których istnieją poparte faktami powody, aby uznać, że takie informacje i dane wywiadowcze mogłyby być pomocne w wykrywaniu lub badaniu przestępstw, o których mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (7), oraz w zapobieganiu im,

                                          —

                                          badanie, czy Europol w pełni wywiązał się z obowiązku powiadomienia, wynikającego z art. 17 decyzji Rady 2009/371/WSiSW (8), uchylonej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (9),

                                          —

                                          badanie, czy jednostki krajowe państw członkowskich w pełni wywiązały się z obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 4 lit. a) decyzji 2009/371/WSiSW, uchylonej na mocy rozporządzenia (UE) 2016/794, oraz udostępnianie Europolowi z własnej inicjatywy informacji i danych wywiadowczych potrzebnych mu do realizowania powierzonych mu zadań,

                                          —

                                          badanie ewentualnych problemów w wymianie informacji między agencjami UE, a także środków prawnych i potrzeb tych agencji w zakresie dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen oraz do innych odpowiednich systemów informacyjnych UE,

                                          —

                                          ocenianie nieformalnej współpracy podejmowanej przez służby wywiadowcze państw członkowskich oraz ocenianie skuteczności pod kątem wymiany informacji i praktycznej współpracy,

                                          —

                                          ocenianie relacji Unii Europejskiej z krajami trzecimi i międzynarodowymi agencjami w kontekście zwalczania terroryzmu, w tym również istniejącej współpracy międzynarodowej i istniejących instrumentów w zakresie walki z terroryzmem, co obejmuje również wymianę najlepszych praktyk i skuteczność obecnego poziomu wymiany informacji;

                              e)

                              oceniać wpływ unijnych przepisów antyterrorystycznych i ich wdrażania na prawa podstawowe;

                              f)

                              oceniać dostępność i skuteczność wszystkich zasobów przyznanych właściwym organom zaangażowanym w walkę z terroryzmem (policja, wojsko, wymiar sprawiedliwości, budżet, wywiad, nadzór, informacja, informatyka itd.) w państwach członkowskich i na szczeblu UE; przeanalizować ewentualne braki we współpracy policyjnej i przeszkody w praktycznej współpracy transgranicznej organów ścigania w dochodzeniach związanych ze zwalczaniem terroryzmu, określając techniczne, strukturalne i prawne ograniczenia zdolności w zakresie prowadzenia dochodzeń;

                              g)

                              zbadać braki w systemach sądowniczych i współpracy sądowej na szczeblu UE, a także we współpracy w zakresie dochodzeń transgranicznych, w szczególności za pośrednictwem Eurojustu, Europejskiej Sieci Sądowej, wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, europejskiego nakazu aresztowania oraz europejskiego nakazu dochodzeniowego; określić techniczne, strukturalne i prawne ograniczenia zdolności w zakresie prowadzenia dochodzeń i ścigania;

                              h)

                              przeanalizować obecną wymianę najlepszych praktyk i współpracę między organami krajowymi a właściwymi organami UE w odniesieniu do ochrony miękkich celów, w tym obszarów tranzytowych, takich jak porty lotnicze i dworce kolejowe, a także ochrony infrastruktury krytycznej, o której mowa w dyrektywie Rady 2008/114/WE (10);

                              i)

                              zbadać obecne mechanizmy dostępne dla ofiar terroryzmu, w szczególności dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE (11), określając istniejące dobre praktyki, którymi należy się wymieniać;

                              j)

                              gromadzić informacje oraz analizować proces radykalizacji, a także skuteczność programów deradykalizacji, wprowadzonych w ograniczonej liczbie państw członkowskich; określić istniejące dobre praktyki, którymi należy się wymieniać, a także ocenić, czy państwa członkowskie podjęły odpowiednie działania w tym zakresie;

                              k)

                              oceniać skuteczność współpracy między państwami członkowskimi oraz skuteczność współpracy między właściwymi organami, podmiotami zobowiązanymi i organami ścigania w zwalczaniu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE (12), oraz prowadzić wymianę poglądów z zainteresowanymi podmiotami w sektorze bankowym, organami ds. zwalczania nadużyć finansowych, i organami ścigania, w celu identyfikowania nowych form finansowania terroryzmu, w tym jego powiązań z przestępczością zorganizowaną;

                              l)

                              wydać wszelkie zalecenia, jakie uzna za konieczne we wszystkich wyżej wymienionych kwestiach, i w tym celu nawiązać niezbędne kontakty, przeprowadzać wizyty i organizować wysłuchania z udziałem instytucji UE i odpowiednich agencji oraz instytucji krajowych i międzynarodowych, parlamentów krajowych i rządów państw członkowskich oraz krajów trzecich, urzędników zaangażowanych w codzienną walkę z terroryzmem, np. z organów ścigania, policji i służb wywiadowczych, a także sędziów i przedstawicieli środowisk naukowych, świata biznesu i społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacji reprezentujących ofiary;

                  2.

                  podkreśla, że wszelkie zalecenia komisji specjalnej są monitorowane przez właściwe komisje stałe;

                  3.

                  postanawia, że kompetencje, personel oraz dostępne zasoby komisji stałych Parlamentu, odpowiedzialnych za kwestie związane z przyjmowaniem, monitorowaniem i wdrażaniem prawodawstwa UE odnoszącego się do obszaru odpowiedzialności komisji specjalnej, pozostają bez zmian;

                  4.

                  postanawia, że jeżeli prace komisji specjalnej obejmują zapoznanie się z dowodami o niejawnym charakterze, zeznania zawierające dane osobowe lub informacje tajne, wymianę poglądów lub wysłuchania z udziałem władz i organów w sprawie tajnych, poufnych, niejawnych lub szczególnie chronionych informacji dotyczących bezpieczeństwa narodowego lub publicznego, posiedzenia komisji odbywają się przy drzwiach zamkniętych; postanawia, że świadkowie i biegli mają prawo do wygłaszania oświadczeń i składania zeznań z wyłączeniem jawności;

                  5.

                  postanawia, że tajne lub poufne dokumenty, które otrzymała komisja specjalna, bada się zgodnie z procedurą określoną w art. 210a Regulaminu PE, tak aby jedynie przewodniczący, sprawozdawca, kontrsprawozdawcy, koordynatorzy i wyznaczeni urzędnicy mieli do nich dostęp oraz by informacje te były wykorzystywane wyłącznie do celów sporządzania sprawozdania śródokresowego i sprawozdania końcowego komisji specjalnej; postanawia, że posiedzenia odbywają się w salach wyposażonych w taki sposób, aby obrady nie mogły być słyszane przez osoby nieupoważnione;

                  6.

                  postanawia, że przed uzyskaniem dostępu do informacji niejawnych lub przed zapoznaniem się z dowodami stanowiącymi zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego lub publicznego wszyscy posłowie i urzędnicy otrzymują poświadczenie bezpieczeństwa zgodnie z obowiązującymi wewnętrznymi zasadami i procedurami;

                  7.

                  postanawia, że informacje uzyskane przez komisję specjalną są wykorzystywane wyłącznie w celu wykonywania jej obowiązków i nie mogą być ujawniane osobom trzecim; postanawia, że informacje te nie mogą być podawane do wiadomości publicznej, jeżeli zawierają informacje tajne lub poufne albo jeżeli wymieniają osoby z nazwiska;

                  8.

                  postanawia, że komisja specjalna będzie liczyć 30 członków;

                  9.

                  postanawia, że okres sprawowania mandatu komisji specjalnej wyniesie 12 miesięcy, chyba że Parlament wydłuży mandat przed jego wygaśnięciem, i że okres ten rozpoczyna swój bieg z dniem posiedzenia inauguracyjnego komisji; postanawia, że komisja specjalna przedłoży Parlamentowi sprawozdanie śródokresowe i sprawozdanie końcowe, zawierające ustalenia faktyczne i zalecenia dotyczące działań i inicjatyw, które należy podjąć.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1987/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1).

         (3)  Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1).

         (4)  Decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89).

         (5)  Decyzja Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63).

         (6)  Decyzja Rady 2005/671/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych (Dz.U. L 253 z 29.9.2005, s. 22).

         (7)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1).

         (8)  Decyzja Rady 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiająca Europejski Urząd Policji (Europol) (Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37).

         (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

         (10)  Dyrektywa Rady 2008/114/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 75).

         (11)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57).

         (12)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2018/1402 z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej (obecnie Agencja Kolejowa Unii Europejskiej) za rok budżetowy 2016

text:
               3.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/287

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2018/1402
      z dnia 18 kwietnia 2018 r.
      w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej (obecnie Agencja Kolejowa Unii Europejskiej) za rok budżetowy 2016
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej (obecnie Agencja Kolejowa Unii Europejskiej) za rok budżetowy 2016,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kolejowej (obecnie Agencja Kolejowa Unii Europejskiej) za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05941/2018 – C8-0072/2018),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (Rozporządzenie w sprawie Agencji) (4), w szczególności jego art. 39,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/796 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Kolejowej Unii Europejskiej i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 881/2004 (5), w szczególności jego art. 65,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A8-0079/2018),

                  1.

                  zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kolejowej (obecnie Agencja Kolejowa Unii Europejskiej) za rok budżetowy 2016;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Agencji Kolejowej Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Antonio TAJANI

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 166.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2018/1430 z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) za rok budżetowy 2016

text:
               3.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/338

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2018/1430
      z dnia 18 kwietnia 2018 r.
      w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) za rok budżetowy 2016
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (zwanej dalej „Agencją”) za rok budżetowy 2016,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Agencji (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05941/2018 – C8-0074/2018),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (4) w szczególności jego art. 30,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (5), w szczególności jego art. 76,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0108/2018),

                  1.

                  udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2016;

                  2.

                  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

                  3.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Antonio TAJANI

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 233.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2018/1403 z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych za rok budżetowy 2016

text:
               3.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/288

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2018/1403
      z dnia 18 kwietnia 2018 r.
      w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych za rok budżetowy 2016
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych za rok budżetowy 2016,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedzią Urzędu (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 (05941/2018 – C8-0083/2018),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (4), w szczególności jego art. 64,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0101/2018),

                  1.

                  udziela dyrektor wykonawczej Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych absolutorium z wykonania budżetu Urzędu za rok budżetowy 2016;

                  2.

                  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

                  3.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektor wykonawczej Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Antonio TAJANI

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 417 z 6.12.2017, s. 176.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.

         (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2018/1333 z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

text:
               3.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/141

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2018/1333
      z dnia 18 kwietnia 2018 r.
      w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2016, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2016 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok 2016 (COM(2017) 365 – C8-0254/2017) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2016 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2016 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0100/2018),

                  1.

                  udziela Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2016;

                  2.

                  przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

                  3.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Antonio TAJANI

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. L 48 z 24.2.2016.

         (2)  Dz.U. C 323 z 28.9.2017, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 322 z 28.9.2017, s. 10.

         (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


               11.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/180

      P8_TA(2017)0486
      Przedłużenie kadencji przewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego odnowienia kadencji przewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (N8-0092/2017 – C8-0425/2017 – 2017/0901(NLE))
      (Zatwierdzenie)
      (2018/C 369/28)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie odnowienia kadencji przewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (N8-0092/2017),

                  —

                  uwzględniając art. 56 ust. 6 akapit trzeci i art. 56 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (1),

                  —

                  uwzględniając art. 122a swojego Regulamin,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0393/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że w dniu 19 grudnia 2014 r. Rada mianowała Elke König przewodniczącą Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) na okres trzech lat, począwszy od dnia 23 grudnia 2014 r. (2);

                  B.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 kadencja pierwszego przewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji może zostać przedłużona jednokrotnie na okres pięciu lat;

                  C.

                  mając na uwadze, że w dniu 29 listopada 2017 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący odnowienia kadencji E. König, przewodniczącej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, i przekazała ten wniosek Parlamentowi;

                  D.

                  mając na uwadze, że Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego przystąpiła następnie do oceny kwalifikacji kandydatki na przewodniczącą SRB, w szczególności pod kątem wymogów, o których mowa w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

                  E.

                  mając na uwadze, że w dniu 4 grudnia 2017 r. na forum komisji odbyło się przesłuchanie E. König, podczas którego wygłosiła ona oświadczenie wstępne, a następnie udzieliła odpowiedzi na pytania członków komisji;

                  1.

                  zatwierdza wniosek Komisji dotyczący odnowienia kadencji Elke König, przewodniczącej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji a także rządom państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 367 z 23.12.2014, s. 97.