title: 2011/153/UE: Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2011 r. dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika XX (Środowisko) do Porozumienia EOG

text:
               10.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 63/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 28 lutego 2011 r.
   dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
   (2011/153/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 oraz art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Załącznik XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanym dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczególne przepisy i ustalenia dotyczące środowiska.

               (2)

               Właściwe jest uwzględnienie w Porozumieniu EOG dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (2).

               (3)

               W związku z tym załącznik XX do Porozumienia EOG powinien zostać odpowiednio zmieniony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko, jakie Unia ma zająć we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie przewidzianej zmiany załącznika XX do Porozumienia EOG, określone jest w załączniku do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2011 r.

            W imieniu Rady

         FELLEGI T.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3.

      ZAŁĄCZNIK

         Projekt
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2011
         z dnia
         zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Załącznik XX do Porozumienia EOG został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 146/2007 z dnia 26 października 2007 r. (1) w celu włączenia do tego porozumienia między innymi dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (2).

                     (2)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (3).

                     (3)

                     Proces decyzyjny odnoszący się do wdrożenia tej dyrektywy będzie przebiegał przy ścisłej współpracy Komisji Europejskiej, Urzędu Nadzoru EFTA oraz państw EFTA.

                     (4)

                     Umawiające się strony wydały wspólną deklarację, w której podkreślono między innymi, że dołożą one wszelkich starań, aby zapewnić szybkie przyjęcie i wejście w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG niezbędnej do rozszerzenia na państwa EFTA zakresu stosowania decyzji wykonawczych, które ma przyjąć Komisja Europejska, a w szczególności decyzji na mocy art. 3e ust. 3 i art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE zmienionej dyrektywą 2008/101/WE,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         W pkt 21al załącznika XX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

                     1)

                     dodaje się tiret w brzmieniu:

                                 „—

                                    32008 L 0101: dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3).”;

                     2)

                     po dostosowaniu b) dodaje się dostosowania w brzmieniu:

                                 „ba)

                                 w chwili uwzględnienia dyrektywy na terenie Liechtensteinu nie prowadzi się działalności lotniczej określonej w dyrektywie. Liechtenstein będzie przestrzegać postanowień dyrektywy w przypadku gdy stosowna działalność lotnicza będzie prowadzona na jego terenie;

                                 bb)

                                 w art. 3c ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
                                 »W oparciu o procedury ustalone w Porozumieniu oraz o dane dostarczone przez Urząd Nadzoru EFTA we współpracy z Eurocontrolem Wspólny Komitet EOG podejmuje decyzję w sprawie historycznych emisji lotniczych poprzez zsumowanie odpowiednich danych dotyczących lotów wewnątrz państw EFTA, lotów między tymi państwami oraz lotów między państwami EFTA i państwami trzecimi do decyzji Komisji, w momencie uwzględniania tej decyzji w Porozumieniu EOG.«;

                                 bc)

                                 w art. 3d ust. 4 skreśla się akapit drugi;

                                 bd)

                                 w art. 3e ust. 2 i art. 3f ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
                                 »W tym samym terminie państwa EFTA przedkładają otrzymane wnioski Urzędowi Nadzoru EFTA, który niezwłocznie przekazuje je Komisji.«;

                                 be)

                                 w art. 3e ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
                                 »W oparciu o procedury ustalone w Porozumieniu oraz o dane dostarczone przez Urząd Nadzoru EFTA we współpracy z Eurocontrolem Wspólny Komitet EOG podejmuje decyzję w sprawie łącznej liczby przydziałów, które mają zostać rozdzielone w drodze sprzedaży aukcyjnej, liczby przydziałów stanowiących specjalną rezerwę oraz liczby przydziałów, które mają zostać przyznane nieodpłatnie, poprzez zsumowanie odpowiednich danych dotyczących lotów wewnątrz państw EFTA, lotów między tymi państwami oraz lotów między państwami EFTA i państwami trzecimi, do decyzji Komisji, w momencie uwzględniania tej decyzji w Porozumieniu EOG.
                                 Komisja podejmuje decyzję w sprawie wzorca porównawczego dla całego EOG. Podczas podejmowania decyzji Komisja ściśle współpracuje z Urzędem Nadzoru EFTA. Obliczenie i opublikowanie przez państwa EFTA na mocy art. 3e ust. 4 następuje po podjęciu przez Wspólny Komitet EOG decyzji o uwzględnieniu w Porozumieniu EOG decyzji przyjętej przez Komisję.«;

                                 bf)

                                 w art. 3f ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
                                 »Komisja podejmuje decyzję w sprawie wzorca porównawczego dla całego EOG. Podczas podejmowania decyzji Komisja ściśle współpracuje z Urzędem Nadzoru EFTA. Obliczenie i opublikowanie przez państwa EFTA na mocy art. 3f ust. 7 następuje po podjęciu przez Wspólny Komitet EOG decyzji o uwzględnieniu w Porozumieniu EOG decyzji przyjętej przez Komisję.«”;

                     3)

                     po dostosowaniu i) dodaje się dostosowania w brzmieniu:

                                 „ia)

                                 w art. 16 ust. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
                                 »13.   Państwa EFTA przedkładają wszelkie wnioski na podstawie art. 16 ust. 5 i ust. 10 Urzędowi Nadzoru EFTA, który niezwłocznie przekazuje je Komisji«;

                                 ib)

                                 w art. 18a ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
                                 »Przeniesienie danego operatora statków powietrznych do państw EFTA następuje w roku 2011, po wypełnieniu przez operatora obowiązków za rok 2010. Na wyraźny wniosek operatora złożony w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia przez Komisję wykazu operatorów dla całego EOG, przewidzianego w art. 18a ust. 3 lit. b), państwo członkowskie początkowo administrujące danymi operatorami statków powietrznych może określić inny harmonogram przeniesienia operatorów, którzy początkowo zostali przydzieleni temu państwu na podstawie kryteriów określonych w lit. b). W takim przypadku przeniesienie następuje nie później niż w roku 2020, mając na uwadze okres rozliczeniowy rozpoczynający się w roku 2021.«;

                                 ic)

                                 w art. 18a ust. 3 lit. b) po wyrazach »operatorów statków powietrznych« dodaje się wyrazy »dla całego EOG«;

                                 id)

                                 w art. 18b dodaje się akapit w brzmieniu:
                                 »W celu wypełnienia swoich zadań wynikających z dyrektywy państwa EFTA i Urząd Nadzoru EFTA mogą zwrócić się o pomoc do Eurocontrolu lub innej właściwej organizacji i mogą w tym celu zawierać wszelkie odpowiednie umowy z tymi organizacjami.«”.

               Artykuł 2
         Teksty dyrektywy 2008/101/WE w językach islandzkim i norweskim, opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (4).
         Artykuł 4
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w …

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze

                  Wspólnego Komitetu EOG

         Wspólna deklaracja Umawiających się Stron dotycząca decyzji nr …/2011 uwzględniającej dyrektywę 2008/101/WE w Porozumieniu EOG

            „Dyrektywa 2008/101/WE stanowi, że dochody z rozdzielania przydziałów emisji dla lotnictwa w drodze sprzedaży aukcyjnej powinny być wykorzystywane na zapobieganie zmianom klimatu. Zastosowanie tego przepisu przez państwa EFTA nie narusza zakresu stosowania Porozumienia EOG.
            Jeśli chodzi o decyzje w sprawie wzorców porównawczych na podstawie art. 3e ust. 3 i art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE zmienionej dyrektywą 2008/101/WE, Umawiające się Strony dołożą wszelkich starań w celu zapewnienia szybkiego przyjęcia i wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG uwzględniających każdą decyzję Komisji Europejskiej. W celu zapewnienia spójności EOG i obowiązującego w nim wspólnego systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych wspólne i równoległe działania Umawiających się Stron doprowadzą do podjęcia przez Komisję Europejską decyzji, które zostaną uwzględnione w Porozumieniu EOG, w razie konieczności z zastosowaniem procedury pisemnej.
            Aby zapewnić przejrzysty system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych dla wszystkich operatorów lotniczych w EOG, których dotyczy niniejsza kwestia, Komisja Europejska zawrze w swoich decyzjach wdrażających dyrektywę 2008/101/WE specjalne klauzule odnoszące się do rozszerzenia obowiązywania decyzji na państwa EOG EFTA poprzez decyzję Wspólnego Komitetu EOG.”

         (1)  Dz.U. L 100 z 10.4.2008, s. 92.

         (2)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

         (3)  Dz.U. L 8 z 13.1.2009, s. 3.

         (4)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: 2005/8/WE: Decyzja Komisji z dnia 24 czerwca 2004 r. w związku z postępowaniem zgodnym z art. 81 Traktatu WE dotyczącym sprawy COMP/A.38549 – Belgijski Cech Architektów (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 2180)

text:
               6.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 4/10

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w związku z postępowaniem zgodnym z art. 81 Traktatu WE dotyczącym sprawy COMP/A.38549 – Belgijski Cech Architektów
   (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 2180)
   (Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
   (2005/8/WE)

         Dnia 24 czerwca 2004 r. Komisja przyjęła decyzję o zastosowaniu art. 81 Traktatu WE. Stosownie do postanowień art. 30 rozporządzenia 1/2003, Komisja w niniejszym streszczeniu ogłasza nazwy stron oraz najważniejsze postanowienia decyzji, włącznie z nałożonymi sankcjami. Tym samym, Komisja bierze pod uwagę uzasadniony interes przedsiębiorstw w nieujawnianiu ich tajemnic handlowych. Wersja niepoufna pełnego tekstu decyzji przedstawiona jest do wglądu na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html w języku obowiązującym (NL) oraz w językach roboczych Komisji (FR, EN, DE).

   TREŚĆ

               (1)

               Rada Europejska na zebraniu w Lizbonie, w marcu 2000 r., uchwaliła program reformy ekonomicznej mający do 2010 r. uczynić z UE gospodarkę opartą na wiedzy, najbardziej konkurencyjną i najbardziej dynamiczną w świecie. Wolne zawody mają odgrywać ważną rolę w zwiększaniu konkurencyjności gospodarki europejskiej.

               (2)

               Decyzja dotycząca tabeli najniższych wynagrodzeń Belgijskiego Cechu Architektów mieści się w ramach ogólnej polityki Komisji odnośnie szeroko pojętych usług, a szczególnie odnośnie usług świadczonych przez przedstawicieli wolnych zawodów. Pod tymże względem powołuje się na propozycje dyrektyw o świadczeniu usług (1) i o kwalifikacjach zawodowych (2), a także na komunikat Komisji w sprawie konkurencji w sektorze wolnych zawodów (3). W komunikacie tym Komisja przyznaje, że część przepisów stosowanych w sektorze wolnych zawodów znajduje swe uzasadnienie, na przykład, przy niwelowaniu różnic stopnia poinformowania konsumentów i usługodawców. Komisja uważa jednakże, że w pewnych przypadkach mechanizmy bardziej przychylne konkurencji niż istniejące przepisy, mogłyby i winne być stosowane.

               (3)

               Sektor wolnych zawodów cechuje się, ogólnie rzecz biorąc, wysokim stopniem reglamentacji narzuconej przez Państwo lub zrzeszenia zawodowe. Istnieje pięć głównych kategorii przepisów o mocy restrykcyjnej, dotyczących sektora wolnych zawodów UE: i) ceny narzucone, ii) ceny zalecane, iii) przepisy w zakresie reklamy, iv) warunki dostępu i prawa zastrzeżone oraz v) przepisy dotyczące struktury przedsiębiorstw i praktyk wielodyscyplinarnych.

               (4)

               Ceny zalecane, podobnie jak ceny narzucone, wywierają znaczący negatywny wpływ na konkurencję. Przede wszystkim mogą ułatwiać koordynowanie cen pomiędzy usługodawcami. Mogą również wprowadzać w błąd konsumentów sugerując wysokość cen umiarkowanych. Choć prawdą jest, przynajmniej w teorii, że ceny zalecane mogą być źródłem użytecznych dla konsumentów informacji dotyczących średniego kosztu usług, to istnieją inne rozwiązania pozwalające na przekazywanie informacji odnośnie cen. I tak, publikowanie przez niezależne strony (takie jak organizacje konsumentów) informacji dotyczących ogólnie stosowanych cen lub informacji opartych na sondażach może stanowić dla konsumentów bardziej wiarygodną referencję i w mniejszym stopniu prowadzić do zniekształceń konkurencji.

               (5)

               Z inicjatywy krajowych organów ds. konkurencji, w Finlandii, Francji i Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii, dla usług architektonicznych, zniesiono już ceny zalecane.

         STRESZCZENIE

               (6)

               Tabela najniższych wynagrodzeń została przyjęta przez Krajową Radę Belgijskiego Cechu Architektów w 1967 r. i wielokrotnie była poddawana aktualizacji, przy czym, w ostatniej aktualizacji w czerwcu 2002 r. określono ją jako „orientacyjną”. Tabela określa minimalną kwotę wynagrodzenia przysługującego architektowi, jako osobie pracującej na własny rachunek, za świadczone w Belgii usługi.

               (7)

               W dniu 3 listopada 2003 r. Komisja wystosowała do Cechu skargę. W ustawowym terminie Cech przedstawił swe uwagi i 9 lutego 2004 r. odbyła się rozprawa sądowa.

               (8)

               Komisja w swej decyzji przedstawia elementy dotyczące treści decyzji ustanawiającej tabelę, prawny kontekst na podstawie jakiego została ona podjęta oraz postawę Cechu, w oparciu o które Komisja uważa rozpatrywaną kwestię za szczególny przypadek decyzji podjętej przez zrzeszenie przedsiębiorstw, a mającej na celu ograniczenie konkurencji. Komisja dochodzi do tego wniosku, pomimo że Cech określił tabelę wynagrodzeń jako „orientacyjną” i pomimo iż nie wszyscy architekci uznali tę tabelę za obowiązującą.

               (9)

               Elementy wskazujące na fakt, że tabela miała ograniczać konkurencję to między innymi, rozmyślnie normatywna konotacja nagłówka i uwagi we wstępie do tabeli oraz fakt, że Cech przez 18 lat przydzielał prace według sporządzonej przez niego umowy typowej, według której jedyną opcją określenia wynagrodzenia było odniesienie się do tabeli.

               (10)

               Mimo iż dla stwierdzenia naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu WE wystarczy, aby Komisja wykazała, że decyzja ustanawiająca tabelę wynagrodzeń miała na względzie ograniczenie konkurencji, Komisja zgromadziła również elementy świadczące o zastosowaniu, przynajmniej w pewnej mierze, tejże tabeli.

               (11)

               Według orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Wouters
                   (4), decyzja zrzeszenia przedsiębiorstw nie narusza art. 81 ust. 1 Traktatu jeśli, pomimo restrykcyjnych, nierozerwalnie z nią związanych skutków w zakresie konkurencji, jest ona konieczna dla zagwarantowania rzetelnego wykonywania zawodu, w sposób w jaki jest on zorganizowany w Państwie Członkowskim, którego sprawa dotyczy. Komisja uważa, że ustanowienie przez Cech (zalecanej) tabeli najniższych wynagrodzeń nie może zostać uznane za konieczne do zagwarantowania rzetelnego wykonywania zawodu architekta.

               (12)

               W następstwie skargi Cech wycofał tabelę wynagrodzeń i przedsięwziął konieczne do zakomunikowania o tym środki. Skutkiem tego, Komisja wnioskuje, że naruszenie przepisów ustało z tym dniem. Komisja przedstawia również powody dla których uważa, że nałożenie grzywny w wysokości 100 000 EUR jest zasadne.

               (13)

               W dniu 14 czerwca 2004 r. komitet konsultacyjny przystał jednogłośnie na tekst projektu decyzji o zastosowaniu art. 81. W dniu 21 czerwca 2004 r. komitet konsultacyjny jednogłośnie przystał na proponowaną grzywnę. Uwagi funkcjonariusza ds. przesłuchań w sprawie procedury zostały przekazane komitetowi konsultacyjnemu.

      (1)  Propozycja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady odnośnie świadczenia usług na rynku wewnętrznym, KOM(2004) 2.

      (2)  Zmieniona propozycja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady odnośnie uznania zawodowych kwalifikacji (przedstawiona przez Komisję zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE), KOM(2004) 317.

      (3)  Raport w sprawie konkurencji w sektorze wolnych zawodów, KOM(2004) 83.

      (4)  Sprawa C-309/99, Wouters, Zb.Orz. 2002, str. I-1577.


title: 2011/51/UE: Decyzja Rady z dnia 18 stycznia 2011 r. dotycząca podpisania Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi

text:
               28.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 25/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 stycznia 2011 r.
   dotycząca podpisania Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi
   (2011/51/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (1) (zwana dalej „umową rolną”) weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.

               (2)

               Artykuł 12 umowy rolnej stanowi, że każda ze Stron może wystąpić o dokonanie jej przeglądu.

               (3)

               Do aktu końcowego umowy rolnej dołączono wspólną deklarację w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych.

               (4)

               W imieniu Unii Komisja wynegocjowała z Konfederacją Szwajcarską Umowę między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych (zwaną dalej „Umową”), która zmienia umowę rolną przez dodanie do niej nowego załącznika 12.

               (5)

               Decyzja Rady 2002/309/WE, Euratom i – w odniesieniu do umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską (2) określa wewnętrzną procedurę przyjmowania przez Unię stanowiska w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot decyzji wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 6 ust. 3 umowy rolnej. Należy określić wewnętrzną procedurę przyjmowania przez Unię stanowiska w odniesieniu do zagadnień związanych z załącznikiem 12 do umowy rolnej.

               (6)

               Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej późniejszego zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się podpisanie w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi, z zastrzeżeniem jej zawarcia (3).
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do podpisania Umowy w imieniu Unii z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   W odniesieniu do zagadnień odnoszących się do załącznika 12 do umowy rolnej oraz dodatków do wymienionego załącznika, stanowisko Unii w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot decyzji Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa, o którym mowa w art. 6 ust. 3 umowy rolnej, przyjmowane jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 (4).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 stycznia 2011 r.

            W imieniu Rady

         MATOLCSY Gy.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 132.

      (2)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 1.

      (3)  Tekst Umowy zostanie opublikowany łącznie z decyzją o jej zawarciu.

      (4)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, Sekcja II – Rada

text:
               23.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 19/7

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 25 listopada 2009 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, Sekcja II – Rada
   (2010/40/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2007 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2007 – Tom I (C6-0417/2008) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Rady dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2007 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu na rok budżetowy 2007 zawierające odpowiedzi kontrolowanych instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając decyzję z dnia 23 kwietnia 2009 r. (5) odraczającą udzielenie absolutorium za rok budżetowy 2007, jak również rezolucję dołączoną do tej decyzji,
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6), w szczególności jego art. 50, 60, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając decyzję Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa nr 190/2003 dotyczącą zwrotu kosztów podróży delegatom członków Rady,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (7) (PMI),
   uwzględniając art. 77 i załącznik VI Regulaminu,
   uwzględniając pierwsze sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0150/2009),
   uwzględniając drugie sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0047/2009),

               1.

               udziela Sekretarzowi Generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2007;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Jerzy BUZEK

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. L 77 z 16.3.2007.

      (2)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 286 z 10.11.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 111.

      (5)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 18.

      (6)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (7)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
    ---documentbreak---

               23.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 19/9

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 25 listopada 2009 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, Sekcja II – Rada
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2007 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2007 – Tom I (C6-0417/2008) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Rady dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2007 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu na rok budżetowy 2007 zawierające odpowiedzi kontrolowanych instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając decyzję z dnia 23 kwietnia 2009 r. (5) odraczającą udzielenie absolutorium za rok budżetowy 2007, jak również rezolucję dołączoną do tej decyzji,
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE,
   uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6), w szczególności jego art. 50, 60, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając decyzję Rady nr 190/2003 Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa dotyczącą zwrotu kosztów podróży delegatom członków Rady,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (7) (PMI),
   uwzględniając art. 77 i załącznik VI Regulaminu,
   uwzględniając pierwsze sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0150/2009),
   uwzględniając drugie sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0047/2009),

               1.

               podkreśla, że Rada w satysfakcjonujący sposób podeszła do trzech najważniejszych wniosków, które Parlament przedłożył w rezolucji z dnia 23 kwietnia 2009 r. (8), mianowicie:

                           a)

                           podczas posiedzenia z udziałem przewodniczącego, sprawozdawcy i koordynatorów właściwej komisji Parlamentu oraz przedstawicieli prezydencji szwedzkiej i Sekretariatu Generalnego Rady dnia 24 września 2009 r. zorganizowanego w celu przedyskutowania realizacji budżetu Rady na 2007 rok (pkt 21 lit. a) rezolucji);

                           b)

                           dostarczając pisemne odpowiedzi na pytania Parlamentu dotyczące realizacji budżetu Rady na rok 2007 (pkt 22 rezolucji);

                           c)

                           publikując na swojej stronie internetowej dokumenty dotyczące wykonania przez Radę budżetu, w tym odpowiedzi na konkretne pytania Parlamentu Europejskiego (pkt 4 rezolucji);

               2.

               wyraża przekonanie, że Parlament wykonał swoje obowiązki dotyczące zagwarantowania największej możliwej przejrzystości i odpowiedzialności w zakresie wykorzystania pieniędzy podatników;

               3.

               wzywa Radę do dalszej poprawy współpracy z właściwymi komisjami Parlamentu w oparciu o ostatnie praktyki;

               4.

               zwraca się o opracowanie i włączenie do PMI przez instytucje załącznika dotyczącego w szczególności procedury udzielania absolutorium budżetowego Radzie;

               5.

               wzywa właściwą komisję, w związku z kolejną procedurą udzielania Radzie absolutorium budżetowego, do weryfikacji postępów w odniesieniu do następujących kwestii:

                           —

                           zamknięcia wszystkich kont pozabudżetowych Rady zgodnie z zaleceniami audytora wewnętrznego Rady,

                           —

                           usprawnienia procesu kontroli faktur zgodnie z zaleceniami audytora wewnętrznego Rady,

                           —

                           publikowania wszystkich decyzji administracyjnych, gdy wykorzystywane są jako podstawa prawna pozycji budżetowych,

                           —

                           przekazywania Parlamentowi i jego właściwej komisji rocznego sprawozdania z działalności Rady sporządzanego zgodnie z art. 60 ust. 7 rozporządzenia finansowego, zgodnie z praktyką przyjętą przez wszystkie instytucje,

                           —

                           pełnego wyjaśnienia potrzeby przesunięcia środków finansowych z jednej pozycji na inną w ramach budżetu Rady,

                           —

                           dostarczania pisemnych odpowiedzi na uzasadnione pytania właściwej komisji Parlamentu i jej sprawozdawcy,

                           —

                           gotowości i chęci Rady do udzielenia ustnych wyjaśnień właściwej komisji Parlamentu na podstawie odpowiedzi pisemnych, jeżeli odpowiedzi te będą wymagały dalszych objaśnień;

               6.

               ponownie podkreśla zawarty w rezolucji z dnia 23 kwietnia 2009 r. wniosek do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o zwrócenie szczególnej uwagi, w kolejnym sprawozdaniu rocznym, na wykonanie budżetu przez Radę.

      (1)  Dz.U. L 77 z 16.3.2007.

      (2)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 286 z 10.11.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 287 z 10.11.2008, s. 111.

      (5)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 18.

      (6)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (7)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 19.


title: 2013/589/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/271

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011
   (2013/589/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (4), w szczególności jego art. 19,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A7-0078/2013),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu za rok budżetowy 2011;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 129.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady 2013/517/WPZiB z dnia 21 października 2013 r. w sprawie wspierania przez Unię działań Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               23.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 281/6

         DECYZJA RADY 2013/517/WPZiB
   z dnia 21 października 2013 r.
   w sprawie wspierania przez Unię działań Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią”); rozdział III strategii zawiera wykaz środków, które należy podjąć zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich, aby zwalczać rozprzestrzenianie tej broni.

               (2)

               Unia aktywnie wdraża strategię i zapewnia skuteczność środków wymienionych w jej rozdziale III, w szczególności przez przeznaczanie zasobów finansowych na wspieranie poszczególnych przedsięwzięć prowadzonych przez instytucje wielostronne, takie jak Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA).

               (3)

               W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia (1). To wspólne stanowisko wzywa między innymi do działania na rzecz zawierania kompleksowych porozumień o zabezpieczeniach MAEA i przystępowania do protokołów dodatkowych oraz zobowiązuje Unię do działania na rzecz przekształcenia kompleksowych porozumień o zabezpieczeniach MAEA i protokołów dodatkowych w standardy systemu weryfikacji MAEA.

               (4)

               W dniu 17 maja 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/495/WPZiB w sprawie wspierania działań MAEA w ramach planu bezpieczeństwa jądrowego i w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (2).

               (5)

               W dniu 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/574/WPZiB dotyczące wspierania działań MAEA w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (3).

               (6)

               W dniu 12 czerwca 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/418/WPZiB w sprawie wspierania działań MAEA w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (4).

               (7)

               W dniu 14 kwietnia 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/314/WPZiB dotyczące wspierania działań MAEA w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (5).

               (8)

               W dniu 27 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/585/WPZiB w sprawie wspierania działań MAEA w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (6).

               (9)

               Wzmocnienie kontroli źródeł wysoce promieniotwórczych zgodnie z oświadczeniem grupy G-8 i planem działań w sprawie zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych, przyjętymi w 2003 roku na szczycie w Evian, pozostaje ważnym celem Unii, do którego będzie się dążyć, udzielając pomocy państwom trzecim.

               (10)

               W dniu 8 lipca 2005 r. państwa strony oraz Europejska Wspólnota Energii Atomowej postanowiły w drodze porozumienia zmienić Konwencję o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (CPPNM) z zamiarem rozszerzenia jej zakresu na wykorzystywane, składowane i transportowane w krajowych celach pokojowych materiały oraz na obiekty jądrowe, a także zobowiązania państw stron do wprowadzenia sankcji karnych za jej naruszenia.

               (11)

               W dniu 7 lipca 2007 r. weszła w życie Międzynarodowa konwencja w sprawie zwalczania aktów terroryzmu jądrowego. Wymaga ona od państw stron uchwalenia prawodawstwa przewidującego uznanie czynów wymienionych w konwencji za przestępstwa.

               (12)

               MAEA dąży do takich samych celów, jak określone w motywach 3–11 niniejszej decyzji. Są one realizowane poprzez wdrażanie jej planu bezpieczeństwa jądrowego, który w całości finansowany jest przez dobrowolne wpłaty do Funduszu Bezpieczeństwa Jądrowego MAEA.

               (13)

               Unia uczestniczy w procesie ustalonym na szczycie dotyczącym bezpieczeństwa jądrowego i jest zobowiązana do dalszej intensyfikacji starań w kierunku wzmacniania bezpieczeństwa jądrowego oraz do wspomagania państw trzecich w tym zakresie. Unia z zadowoleniem przyjmuje niedawno podjęte kroki w kierunku wzmocnienia programu bezpieczeństwa jądrowego MAEA oraz międzynarodową konferencję na temat bezpieczeństwa jądrowego, którą zorganizowała MAEA w dniach 1-5 lipca 2013 r. Unia zamierza utrzymywać trwałość i skuteczność realizacji poprzednich wspólnych działań i decyzji Rady wspierających plany bezpieczeństwa jądrowego MAEA i jest zaangażowana na rzecz udzielania dalszego wsparcia z uwagi na przyjęcie przez MAEA planu bezpieczeństwa jądrowego na lata 2014-2017. Aby nie dopuścić do powielania działań i maksymalnie zwiększyć efektywność pod względem kosztów oraz dalej zmniejszać ryzyko, zostanie podjęta ścisła koordynacja z inicjatywą UE w zakresie centrów doskonałości ds. substancji chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych (CBRN) oraz z innymi inicjatywami i programami.

               (14)

               Techniczne wdrażanie niniejszej decyzji należy powierzyć MAEA, która, z racji wieloletniej i ogólnie uznawanej wiedzy fachowej w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, mogłaby w istotny sposób usprawnić odnośne zdolności w państwach docelowych. Przedsięwzięcia wspierane przez Unię mogą być finansowane wyłącznie przez dobrowolne wpłaty do funduszu bezpieczeństwa jądrowego MAEA. Wpłaty te, które ma zapewnić Unia, będą niezbędne do umożliwienia MAEA odgrywania kluczowej roli w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, wspierając starania państw na rzecz spełnienia ich obowiązków w zakresie bezpieczeństwa jądrowego, co zostało uznane w ramach procesu ustalonego na szczycie bezpieczeństwa jądrowego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W celu natychmiastowego i praktycznego wprowadzenia w życie niektórych elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, Unia wspiera działania MAEA w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji, służące osiągnięciu następujących celów:

               a)

               osiągnięcie postępów w upowszechnieniu międzynarodowych instrumentów służących nierozprzestrzenianiu i bezpieczeństwu jądrowemu, w tym kompleksowych porozumień o zabezpieczeniach MAEA oraz protokołów dodatkowych;

               b)

               zwiększenie poziomu ochrony wrażliwych na rozprzestrzenianie materiałów, sprzętu i odnośnych technologii, zapewnienie wsparcia legislacyjnego i regulacyjnego w obszarze bezpieczeństwa jądrowego i zabezpieczeń;

               c)

               usprawnienie wykrywania nielegalnego handlu materiałami jądrowymi i innymi materiałami promieniotwórczymi oraz reagowania na ten handel.

         2.   Odpowiadające środkom ujętym w strategii przedsięwzięcia podejmowane przez MAEA mają na celu:

               —

               zapewnianie trwałości i skuteczności wsparcia udzielanego za pośrednictwem poprzednich wspólnych działań oraz decyzji Rady;

               —

               wzmacnianie miejscowej infrastruktury poszczególnych państw wspierającej bezpieczeństwo jądrowe;

               —

               wzmacnianie ram prawnych i regulacyjnych państw;

               —

               wzmacnianie systemów i środków bezpieczeństwa jądrowego w przypadku materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych;

               —

               wzmacniane infrastruktury instytucjonalnej w państwach i ich możliwości zarządzania materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi pozostającymi poza kontrolą regulacyjną;

               —

               wspieranie świadomości oraz zwiększanie możliwości państw w zakresie reagowania i odporności na cyberprzestępczość mającą wpływ na bezpieczeństwo jądrowe;

               —

               rozwijanie dodatkowych możliwości laboratoryjnych, aby wspierać ocenę technologii kontroli przemysłowej oraz na poziomie systemów elektronicznych, które to technologie stosowane są do określania miejsc narażonych na cyberprzestępczość, oraz aby wykorzystać i zwiększać świadomość w zakresie takich kwestii, w tym również poprzez udział w wymianach regionalnych oraz wykorzystywanie środków kompensacyjnych lub naprawczych.

         Wyboru państw odbiorców i przedsięwzięć dokonuje Rada na podstawie kompleksowej, przeprowadzonej przez MAEA oceny zapotrzebowania i różnych innych aspektów, tak aby zapewnić maksymalny skutek działania.
   Szczegółowy opis przedsięwzięć jest przedstawiony w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wdrożenie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „WP”).
   2.   Przedsięwzięcia, o których mowa w art. 1 ust. 2, są realizowane przez MAEA działającą jako jednostka realizująca. Wykonuje ona swoje zadanie pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z MAEA.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 8 050 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę finansową z MAEA. Zgodnie z tą umową finansową MAEA jest zobowiązana do wyeksponowania wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia umowy finansowej.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wdrażania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez MAEA. Sprawozdania te stanowią podstawę oceny dokonywanej przez Radę.
   2.   Komisja dostarcza informacji na temat finansowych aspektów realizacji przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja wygasa 36 miesięcy po dacie zawarcia umowy finansowej między Komisją a MAEA lub 12 miesięcy po dacie przyjęcia niniejszej decyzji, jeżeli umowa finansowa nie zostanie do tego czasu zawarta.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 października 2013 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 302 z 20.11.2003, s. 34.

      (2)  Dz.U. L 182 z 19.5.2004, s. 46.

      (3)  Dz.U. L 193 z 23.7.2005, s. 44.

      (4)  Dz.U. L 165 z 17.6.2006, s. 20.

      (5)  Dz.U. L 212 z 7.8.2008, s. 6.

      (6)  Dz.U. L 259 z 1.10.2010, s. 10.

      ZAŁĄCZNIK

         Wsparcie Unii Europejskiej dla działań MAEA w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

         Kwalifikowalność i wybór państw odbiorców

      Państwa kwalifikujące się do otrzymania wsparcia na mocy niniejszej decyzji obejmują wszystkie państwa członkowskie MAEA oraz inne państwa potrzebujące wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, z zastrzeżeniem podjęcia przez Unię późniejszej decyzji o działaniu priorytetowym, na podstawie propozycji MAEA.
      Wyboru państw odbiorców i przedsięwzięć, które mają być w tych państwach realizowane, dokonają właściwe organy Rady UE na podstawie kompleksowej przeprowadzonej przez MAEA oceny zapotrzebowania i innych odnośnych względów (etap oceny i opracowywania decyzji), aby zapewnić maksymalną skuteczność działania. Zostanie podjęta ścisła koordynacja z inicjatywą UE w zakresie centrów doskonałości ds. CBRN, aby nie dopuścić do powielania działań oraz maksymalnie zwiększyć efektywność pod względem kosztów oraz stale zmniejszać ryzyko. Wykorzystanie środków na konkretne działania będzie zgodne z priorytetami Unii i będzie podlegać regularnym uprzednim konsultacjom.
      Przedsięwzięcia będą realizowane w państwach odbiorcach i mogą obejmować następujących siedem obszarów:

                  1)

                  trwałość i skuteczność wsparcia udzielanego za pośrednictwem poprzednich wspólnych działań oraz decyzji Rady;

                  2)

                  wzmacnianie miejscowej infrastruktury poszczególnych państw wspierającej bezpieczeństwo jądrowe;

                  3)

                  wzmacnianie prawnej i regulacyjnej infrastruktury państw;

                  4)

                  wzmacnianie systemów i środków bezpieczeństwa jądrowego w przypadku materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych;

                  5)

                  wzmacniane infrastruktury instytucjonalnej w państwach i ich możliwości zarządzania materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi pozostającymi poza kontrolą regulacyjną;

                  6)

                  wspieranie świadomości i zwiększanie możliwości państw w zakresie reagowania i odporności na cyberprzestępczość mającą wpływ na bezpieczeństwo narodowe i jądrowe;

                  7)

                  możliwości laboratoryjne odpowiadające na cyberprzestępczość dotyczącą broni jądrowej.

            I.   ETAP OCENY I OPRACOWYWANIA DECYZJI
      Cel

                  —

                  Przeprowadzana przez MAEA ocena zapotrzebowania państw odbiorców na wzmacnianie bezpieczeństwa jądrowego, stosuje metodologię i kryteria opracowane na mocy decyzji 2010/585/WPZiB. Ocena ta będzie obejmowała odnośne kryteria ze wszystkich siedmiu obszarów wymienionych powyżej.

                  —

                  Wybór państw, w których realizowane będą przedsięwzięcia, opierać się będzie na wynikach oceny ogólnej i innych stosownych aspektach.

            Wyniki

                  —

                  Przekazanie zarysu wyników oceny zapotrzebowania na wsparcie bezpieczeństwa jądrowego w państwach odbiorcach, zarówno na szczeblu danego państwa, jak i w konkretnych obiektach, miejscach, w przypadku transportu lub innych urządzeń, w których materiały jądrowe i promieniotwórcze są wykorzystywane lub składowane, łącznie z infrastrukturą zarządzania materiałami pozostającymi poza kontrolą regulacyjną.

                  —

                  W odniesieniu do wszystkich siedmiu obszarów wymienionych powyżej, zostaną określone państwa odbiorcy i przedsięwzięcia oraz zostanie przekazany wykaz proponowanych państw odbiorców i odbiorców rezerwowych (mających drugi priorytet), którzy otrzymają wsparcie na mocy niniejszej decyzji.

            MAEA wykona część tych prac na podstawie współfinansowania, wpłacając około 1 % całkowitych kwalifikujących się kosztów przedsięwzięcia. Prace te będą prowadzone na podstawie wiedzy fachowej, jaką MAEA posiada na ten temat.
      II.   ETAP REALIZACJI PRZEDSIĘWZIĘĆ MAJĄCYCH RANGĘ PRIORYTETU
      Obszar 1:   Trwałość i skuteczność wsparcia udzielanego za pośrednictwem poprzednich wspólnych działań oraz decyzji Rady
      Cel strategiczny
      Podtrzymywanie trwałości i skuteczności realizacji poprzednich wspólnych działań oraz decyzji Rady na podstawie sporządzonych przez MAEA planów bezpieczeństwa jądrowego, których przeznaczeniem jest:

                  —

                  wniesienie wkładu w globalne działania na rzecz osiągnięcia na całym świecie rzeczywistego bezpieczeństwa w przypadku wykorzystywania, składowania oraz transportu materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych, a także w przypadku związanych z nimi obiektów, czemu służyć ma wspieranie państw – na ich wniosek – w wysiłkach na rzecz ustanowienia i utrzymania rzeczywistego bezpieczeństwa jądrowego, przyjmujące postać wskazówek, pomocy w budowaniu zdolności, rozwoju zasobów ludzkich i stabilności oraz zmniejszaniu ryzyka,

                  —

                  pomoc w przestrzeganiu międzynarodowych instrumentów prawnych związanych z bezpieczeństwem jądrowym oraz we wdrażaniu takich instrumentów, a także wzmacnianie międzynarodowej współpracy i koordynacji pomocy udzielanej za pośrednictwem programów dwustronnych i innych międzynarodowych inicjatyw w sposób, który przyczyniłby się także do ułatwienia bezpiecznego, zapewniającego ochronę, pokojowego stosowania energii jądrowej i instalacji wykorzystujących substancje promieniotwórcze,

                  —

                  określenie państw odbiorców przez zgromadzenie wyników misji oceniających, istniejących informacji posiadanych przez MAEA oraz wyników rozmów między danym państwem a MAEA.

            Cel

                  —

                  Zapewnienie trwałości, ciągłej skuteczności i wpływu zapoczątkowanych na mocy poprzednich wspólnych działań oraz decyzji Rady, w tym poprzez systemy techniczne, personel oraz działania konsolidacyjne lub odsyłanie.

                  —

                  Zwiększanie korzyści płynących ze wsparcia oraz działań międzynarodowych, regionalnych i krajowych, by zapewnić dobrej jakości wsparcie w zakresie personelu, a także wsparcie techniczne i naukowe poprzez sprawne wykorzystywanie zasobów.

            Wyniki

                  —

                  Ocena trwałości, skuteczności i wpływu zadań, które zrealizowano na podstawie poprzednich wspólnych działań oraz decyzji Rady.

                  —

                  Wprowadzenie – w państwach, które otrzymały wsparcie w zakresie bezpieczeństwa jądrowego – systemu zapewniania jakości, w tym testowanie i wdrożenie pilotażowe.

                  —

                  Określenie, jakie dalsze wsparcie byłoby potrzebne, aby utrzymać lub zapewnić zamierzoną trwałość poprawy w zakresie bezpieczeństwa jądrowego.

                  —

                  Zapewnianie wsparcia służącego dalszemu funkcjonowaniu sprzętu oraz wspomagającego kompetentny personel, poprzez dalszą pomoc służącą nadaniu ram instytucjonalnych miejscowym możliwościom konserwacji sprzętu, napraw źle działającego sprzętu lub wymiany uszkodzonych części, a także zapewnieniu – w możliwie jak największym stopniu – udziału państw w regionalnych staraniach na rzecz budowania zdolności.

                  —

                  Stały dostęp do kompetentnego personelu przez umożliwianie szkolenia i kształcenia.

            Obszar 2:   Wzmacnianie miejscowej infrastruktury poszczególnych państw wspierającej bezpieczeństwo jądrowe
      Cel strategiczny
      Programy MAEA pomagają państwom we wprowadzaniu wielu działań, które zapewniają trwałość poprawy bezpieczeństwa jądrowego. Umożliwia się rozwijanie zasobów ludzkich obejmujące zarówno szkolenia, jak i programy kształcenia akademickiego, aby spełnić szereg obowiązków krajowych i regionalnych. MAEA zapewnia także wsparcie państwom, które chcą stworzyć centra wspierania bezpieczeństwa jądrowego (NSSC), których przeznaczeniem jest ułatwianie rozwijania zasobów ludzkich i świadczenie na szczeblu krajowym i regionalnym usług z zakresu wsparcia technicznego dotyczącego sprzętu i konserwacji.
      Cel

                  —

                  Opracowanie i weryfikacja, we współpracy i w koordynacji z odpowiednimi organami państwowymi i innymi inicjatywami UE, krajowego zintegrowanego planu wspierania bezpieczeństwa jądrowego (INSSP), oraz prowadzenie misji doradczych służących jako podstawa poprawiania bezpieczeństwa jądrowego w danym państwie.

                  —

                  Pomoc państwom w zapewnianiu dostępności krajowego wsparcia technicznego i naukowego oraz w rozwijaniu zasobów ludzkich, które są konieczne dla skutecznego i trwałego bezpieczeństwa jądrowego.

            Wyniki

                  —

                  Opracowanie lub weryfikacja INSSP dostosowanych do konkretnego, całościowego zapotrzebowania danego państwa oraz określanie wyników i zaleceń w celu poprawy bezpieczeństwa w danym państwie.

                  —

                  Koordynowanie działań związanych z tworzeniem krajowych NSSC z obecnymi i przyszłymi centrami doskonałości UE ds. CBRN i innymi działaniami w odnośnych regionach.

                  —

                  Zapewnianie sprzętu i usług ekspertów w celu wspierania tworzenia krajowych centrów wspierania bezpieczeństwa jądrowego, upowszechnianie tworzenia odpowiednich procedur bezpieczeństwa jądrowego i ułatwianie wykorzystywania zdobytych doświadczeń i wzorcowych rozwiązań do ciągłej poprawy oraz stosowania w szerszej perspektywie CBRN.

            Obszar 3:   Wzmacnianie ram prawnych i regulacyjnych państw
      Cel strategiczny
      MAEA przedstawia kompleksowy zestaw zaleceń i wskazówek z dziedziny bezpieczeństwa jądrowego w celu wspierania ogólnoświatowej ramowej struktury bezpieczeństwa jądrowego. Korzystając z tych wskazówek MAEA – na wniosek państw – przeprowadza w tych państwach różnego rodzaju misje doradcze z udziałem ekspertów. Misje te zapewniają właściwie ukierunkowaną pomoc legislacyjną służącą wzmocnieniu w państwach ram prawnych i regulacyjnych oraz ułatwieniu przestrzegania i realizacji międzynarodowych aktów prawnych dotyczących bezpieczeństwa jądrowego.
      Cel

                  —

                  Wzmocnienie krajowych ram prawnych i regulacyjnych, a także zdolności państw do stworzenia regionalnej wymiany wzorcowych rozwiązań mających zastosowanie do każdego organu zajmującego się bezpieczeństwem materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych pozostających pod kontrolą regulacyjną lub poza nią.

                  —

                  Zapewnienie państwom opłacalnych sposobów pomocy w spełnianiu zobowiązań krajowych, regionalnych i międzynarodowych, w uchwalaniu wiążących i międzynarodowych instrumentów prawnych, w tym porozumień o zabezpieczeniach i protokołów dodatkowych, oraz w zaangażowaniu na rzecz niewiążących instrumentów prawnych.

            Wyniki

                  —

                  Coraz większa liczba państw, które przystąpiły do opracowywania i przyjmowania kompleksowego i spójnego prawodawstwa na szczeblu krajowym obejmującego bezpieczeństwo jądrowe, zabezpieczenia, ochronę i odpowiedzialność za szkody jądrowe, także prawodawstwa opartego na synergiach z działaniami realizowanymi przez Unię za pośrednictwem innych instrumentów, takich jak Instrument Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego oraz Instrument Pomocy Przedakcesyjnej, a także zachęcanie do ujmowania bezpieczeństwa jądrowego jako ważnej kwestii dla państw wyrażających zainteresowanie uruchomieniem programu energii jądrowej.

                  —

                  Doradztwo ekspertów świadczone przez służby MAEA, np. międzynarodową służbę bezpieczeństwa jądrowego (INSServ), międzynarodową służbę doradczą ds. ochrony fizycznej (IPPAS), zintegrowany przegląd infrastruktury jądrowej (INIR), zintegrowany przegląd dozoru jądrowego (IRRS), międzynarodową służbę doradczą ds. krajowych systemów ewidencji i kontroli materiałów jądrowych (ISSAS) i inne służby doradcze, a także sprzęt i szkolenia wskazane w udokumentowanych wynikach.

                  —

                  Zwiększenie liczby państw, które przestrzegają Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (CPPNM) i poprawki do niej lub które oświadczyły o swoim zamiarze wdrożenia międzynarodowych aktów prawnych wspierających ramy bezpieczeństwa jądrowego.

                  —

                  Wzmocniona krajowa infrastruktura regulacyjna dotycząca bezpieczeństwa radiacyjnego i ochrony materiałów promieniotwórczych zgodnie z Kodeksem postępowania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony źródeł promieniotwórczych oraz wskazówkami dotyczącymi wywozu i przywozu źródeł promieniotwórczych.

                  —

                  Wzmacnianie krajowych ram prawnych służących wdrażaniu porozumień o zabezpieczeniach i protokołów dodatkowych zawartych między państwami i MAEA, w szczególności dotyczących realizacji kompleksowych krajowych systemów ewidencji i kontroli materiałów jądrowych (SSAC).

            Obszar 4:   Wzmacnianie systemów i środków bezpieczeństwa jądrowego w przypadku materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych
      Cel strategiczny
      MAEA będzie się nadal przyczyniać do poprawy ogólnoświatowego i krajowego bezpieczeństwa jądrowego poprzez działania, które wspierałyby – na wniosek państw – ich starania w celu zmniejszenia ryzyka wykorzystania do popełniania czynów zabronionych materiałów jądrowych lub innych materiałów promieniotwórczych używanych, składowanych lub transportowanych. Krajowe systemy bezpieczeństwa jądrowego należy wspierać przez utworzenie krajowych centrów wspierania bezpieczeństwa jądrowego; zapewniałyby one bazę zasobów, ułatwiałyby krajowe szkolenia w systematyczny sposób i zapewniałyby konkretne wsparcie techniczne wymagane do skutecznego stosowania i konserwacji urządzeń wykrywających i innych systemów technicznych zapewniających bezpieczeństwo jądrowe.
      Cel

                  —

                  Wzmocnienie pierwszej linii obrony danego państwa w postaci bezpieczeństwa materiałów jądrowych i innych materiałów radiologicznych oraz powiązanych z nimi obiektów i systemów transportu.

                  —

                  Zlokalizowanie i określenie źródeł promieniotwórczych w warunkach, które wskazują na potrzebę przygotowania źródeł i zapewnienia ich bezpiecznego składowania i ochrony w wybranych państwach, w tym odesłanie do państwa pochodzenia lub do dostawcy.

                  —

                  Wzmocnienie systemów technicznych i administracyjnych w zakresie księgowości i kontroli materiałów jądrowych, w tym wzmocnienie istniejących SSAC, ustanowionych w celu wdrożenia porozumień o zabezpieczeniach i protokołów dodatkowych, także w państwach o ograniczonych programach jądrowych, i ograniczone zobowiązania w zakresie sprawozdawczości zgodnie z tzw. „protokołami w sprawie małych ilości” załączonymi do porozumień o zabezpieczeniach.

                  —

                  Wzmocnienie lub, w stosownych przypadkach, utworzenie krajowych rejestrów promieniotwórczych substancji, materiałów i źródeł w wybranych państwach.

            Wyniki

                  —

                  Realizacja środków fizycznej ochrony materiałów jądrowych w wybranych obiektach jądrowych i miejscach oraz ochrona źródeł promieniotwórczych w zastosowaniach niejądrowych (na przykład zastosowania medyczne lub przemysłowe czy odpady promieniotwórcze), także, w stosownych przypadkach, przez intensywniejsze regionalne wymiany wzorcowych rozwiązań.

                  —

                  Zmniejszone ryzyko powodowane przez źródła promieniotwórcze w trudnych warunkach dzięki skuteczniejszej ochronie fizycznej lub, w stosownych przypadkach, demontaż i transport do bezpiecznego miejsca składowania w danym państwie lub innych wybranych państwach.

                  —

                  Zmniejszona liczba źródeł promieniotwórczych w niekontrolowanych warunkach i bez ochrony uzyskana dzięki wsparciu krajowych badań i kampaniom dotyczącym ochrony w wybranych państwach.

                  —

                  Ustanowienie i utrzymywanie skutecznych technicznych i administracyjnych systemów do księgowania i kontrolowania bezpieczeństwa materiałów jądrowych, także dzięki nowym SSAC lub wzmocnieniu istniejących SSAC zdolnych do wdrażania porozumień o zabezpieczeniach i protokołów dodatkowych, także w państwach z tzw. „protokołami w sprawie małych ilości”.

                  —

                  Wyszkolony personel kwalifikujący się do otrzymania wsparcia w celu zwiększenia prawdopodobieństwa, że system ochrony fizycznej zostanie wdrożony i utrzymany.

            Obszar 5:   Wzmacniane infrastruktury instytucjonalnej w państwach i ich możliwości radzenia sobie z materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi pozostającymi poza kontrolą regulacyjną
      Cel strategiczny
      Państwom zapewniane jest stałe wsparcie ze strony MAEA, aby mogły one zwiększyć swoje możliwości w zakresie krajowego bezpieczeństwa jądrowego odnoszące się do ochrony ludzi, mienia i środowiska przed incydentami jądrowymi z udziałem materiałów jądrowych lub innych materiałów promieniotwórczych pozostających poza kontrolą regulacyjną. Wspieranie wykrywania takich materiałów i reagowanie na te incydenty jest istotnym zadaniem MAEA, przy czym priorytet nadawany jest rozwijaniu na szczeblu krajowym możliwości z zakresu skutecznej kontroli granicznej oraz ochrony przed ryzykiem popełnienia czynów zabronionych na ważnych imprezach publicznych i reakcji na te czyny.
      Cel
      Zwiększenie możliwości państw dotyczących zapobiegania czynom zabronionym lub umyślnym nieupoważnionym działaniom obejmującym materiały jądrowe lub inne materiały promieniotwórcze pozostające poza kontrolą regulacyjną, a także wykrywanie takich czynów i działań oraz reagowanie na nie i ochrona przed nimi osób, mienia, środowiska i społeczeństwa; zwiększanie możliwości może odbywać się między innymi w miarę dostępności przez regionalne starania na rzecz budowania zdolności.
      Wyniki

                  —

                  Realizacja infrastruktury regionalnej służącej zarządzaniu materiałami pozostającymi poza kontrolą regulacyjną.

                  —

                  Opracowanie i zastosowanie krajowych struktur służących wykrywaniu problemów z bezpieczeństwem jądrowym.

                  —

                  Utworzenie skutecznej, miejscowej zdolności do zarządzania na miejscu popełnienia przestępstwa z użyciem materiałów promieniotwórczych oraz określenie sprawnej, opłacalnej metody opracowywania ekspertyz sądowych dotyczących materiałów jądrowych (w miarę wykonalności, wyniki należy udostępniać także innym krajom danego regionu).

            Obszar 6:   Wspieranie świadomości i zwiększenie możliwości państw w zakresie reagowania i odporności na cyberprzestępczość mającą wpływ na bezpieczeństwo jądrowe
      Cel strategiczny
      MAEA stara się zapewniać państwom niezbędne zasoby oraz zewnętrzną wiedzę fachową, których państwa te potrzebują, aby opracować i wdrożyć programy bezpieczeństwa komputerowego i ochrony informacji, aby poprawić ogólne bezpieczeństwo jądrowe. Wsparcie skupia się na zapobieganiu czynom z użyciem komputerów, które to czyny mogłyby prowadzić pośrednio lub bezpośrednio do nieupoważnionego usunięcia materiałów jądrowych lub innych materiałów promieniotwórczych, aktów sabotażu przeciw materiałom jądrowym lub promieniotwórczym lub powiązanym z nimi obiektom oraz do kradzieży szczególnie chronionych informacji dotyczących kwestii jądrowych.
      Cel

                  —

                  Zapewnienie, aby państwa posiadały do dyspozycji niezbędne wsparcie techniczne i możliwości kadrowe, by poprawić działanie krajowych programów bezpieczeństwa cybernetycznego chroniących przed pojawiającymi się zagrożeniami, które mogą mieć wpływ na krajowe bezpieczeństwo jądrowe, stosując wypróbowane technologie do realizacji działań z zakresu zapobiegania cyberprzestępczości i wykrywania jej oraz odbudowy systemów.

                  —

                  Wzmocnienie technicznych i administracyjnych systemów ochrony przed działaniami cyberprzestępczymi skierowanymi na cele w infrastrukturze krytycznej obejmujące materiały jądrowe i inne materiały promieniotwórcze oraz powiązane z nimi obiekty i systemy transportu.

                  —

                  Utworzenie krajowych sieci propagujących wymianę informacji i pomoc w reagowaniu w odniesieniu do transgranicznych aspektów związanych z bezpieczeństwem cybernetycznym.

            Wyniki

                  —

                  Utworzenie skutecznego krajowego systemu sieci technicznej i administracyjnej do zapobiegania cyberatakom, ich wykrywania i reagowania na nie.

                  —

                  Poprawa regionalnego i międzynarodowego systemu wymiany informacji o działalności cyberprzestępczej w odniesieniu do obecnych i pojawiających się zagrożeń.

                  —

                  Poprawa współpracy między państwami w ujmowaniu przestępców i stawianiu ich w stan oskarżenia pod zarzutami popełnienia cyberprzestępstw.

                  —

                  Instalacja instrumentów służących obniżaniu „kosztów następczych” cyberprzestępczości w państwach w sensie kosztów pośrednich i bezpośrednich spowodowanych szkodami dla własności intelektualnej, kosztami reagowania i kosztami odzyskania danych.

                  —

                  Wzmocnienie krajowych systemów bezpieczeństwa jądrowego przez zmniejszenie natężenia cyberprzestępczych działań i zagrożeń.

                  —

                  Poprawa stosunków z partnerami z branży i pomiędzy nimi przy opracowywaniu technologii i usług, które zapewniają wyższy poziom obrony przed cyberprzestępczością i odporności na nią.

            Obszar 7:   Możliwości laboratoryjne odpowiadające na cyberprzestępczość dotyczącą broni jądrowej
      Cel
      Rozwijanie dodatkowych możliwości laboratoryjnych, aby wspierać ocenę technologii kontroli przemysłowej oraz na poziomie systemów elektronicznych, które to technologie stosowane są do określania miejsc narażonych na cyberprzestępczość, oraz aby wykorzystać i zwiększać świadomość w zakresie takich kwestii, w tym również poprzez udział w wymianach regionalnych oraz wykorzystywanie środków kompensacyjnych lub naprawczych.
      Wyniki
      Rozwinięcie możliwości laboratoryjnych do celów oceny technologii kontroli przemysłowej i systemów elektronicznych pod kątem podatności na cyberprzestępczość do celów kształcenia i szkolenia.