title: 2009/50/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie zawarcia protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 21/41

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 18 grudnia 2008 r.
   w sprawie zawarcia protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2009/50/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, art. 94, art. 133 i art. 181a, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   po zatwierdzeniu przez Radę, zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej został podpisany w imieniu Wspólnoty i państw członkowskich w dniu 20 maja 2008 r. zgodnie z decyzją Rady 2008/792/WE (2).

               (2)

               Do czasu wejścia protokołu w życie stosuje się go tymczasowo od dnia 1 stycznia 2007 r.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym w imieniu Wspólnoty, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz państw członkowskich zatwierdza się protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich składa powiadomienie przewidziane w art. 3 protokołu. Przewodniczący Komisji równocześnie składa takie powiadomienie w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 2 września 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 272 z 14.10.2008, s. 5.


title: Decyzja Rady 2011/235/WPZiB z dnia 12 kwietnia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie

text:
               14.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 100/51

         DECYZJA RADY 2011/235/WPZiB
   z dnia 12 kwietnia 2011 r.
   dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 marca 2011 r. Rada ponownie wyraziła głębokie zaniepokojenie pogarszaniem się sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie.

               (2)

               Rada w szczególności podkreśliła gwałtowny wzrost liczby egzekucji w ostatnich miesiącach oraz ciągłe represje wobec obywateli irańskich, którzy narażeni są na prześladowanie i aresztowania za korzystanie z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi i prawa do pokojowych zgromadzeń. Unia ponownie stanowczo potępiła także stosowanie tortur i innych form okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania.

               (3)

               W związku z tym Rada ponownie zapewniła o swojej determinacji w dalszym zajmowaniu się kwestią łamania praw człowieka w Iranie i oświadczyła o swojej gotowości do wprowadzenia środków ograniczających wobec osób odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka w Iranie.

               (4)

               Środki ograniczające powinny być wymierzone w osoby zamieszane w kierowanie poważnym naruszaniem praw człowieka – lub w popełnianie takich czynów – polegającym na stosowaniu represji wobec uczestników pokojowych demonstracji, dziennikarzy, obrońców praw człowieka, studentów lub innych osób, które otwarcie domagają się respektowania swoich praw, w tym wolności wypowiedzi, lub w osoby odpowiedzialne za takie postępowanie; środki takie powinny również być wymierzone w osoby zamieszane w kierowanie poważnym naruszaniem prawa do rzetelnego procesu sądowego, stosowaniem tortur, okrutnym, nieludzkim i poniżającym traktowaniem, lub masowym, nadmiernym i coraz szerszym stosowaniem kary śmierci, w tym publicznymi egzekucjami, kamienowaniem, wieszaniem lub egzekucjami młodocianych przestępców wbrew międzynarodowym zobowiązaniom Iranu w zakresie praw człowieka – lub w osoby zamieszane w popełnianie takich czynów lub odpowiedzialne za takie postępowanie.

               (5)

               Wdrożenie niektórych środków wymaga dalszych działań Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby uniemożliwić wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osobom odpowiedzialnym za poważne naruszenia praw człowieka w Iranie i osobom z nimi powiązanym, wymienionym w załączniku.
   2.   Ustęp 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy wjazdu na swoje terytorium swoim własnym obywatelom.
   3.   Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane następującymi zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego:

               a)

               państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;

               b)

               państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub pod jej auspicjami;

               c)

               zastosowanie ma wielostronna umowa przyznająca przywileje i immunitety; lub

               d)

               zastosowanie ma traktat pojednawczy z 1929 roku (traktat laterański) zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

         4.   Uznaje się, że ust. 3 ma również zastosowanie w przypadkach, gdy państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
   5.   Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.
   6.   Państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na mocy ust. 1 w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniach międzyrządowych, włącznie z posiedzeniami promowanymi przez Unię lub posiedzeniami, których gospodarzem jest państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE i na których prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio wspierający demokrację, prawa człowieka i praworządność w Iranie.
   7.   Państwo członkowskie zamierzające przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 6, powiadamia o tym Radę na piśmie. Zwolnienie uważa się za przyznane, chyba że jeden lub więcej członków Rady wniesie sprzeciw na piśmie w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady zgłosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może jednak postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
   8.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 lub 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osób wymienionych w załączniku, zezwolenie to ograniczone jest do celów, do których zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
   Artykuł 2
   1.   Zamrożone zostają wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do wymienionych w załączniku osób odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka w Iranie, będące w ich posiadaniu, dyspozycji lub pod ich kontrolą oraz wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do wymienionych w załączniku osób i podmiotów powiązanych z tymi osobami, będące w ich posiadaniu, dyspozycji lub pod ich kontrolą.
   2.   Żadne środki finansowe ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio ani pośrednio, osobom i podmiotom wymienionym w załączniku ani na ich rzecz.
   3.   Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że środki finansowe lub zasoby gospodarcze, o których mowa, są:

               a)

               niezbędne do pokrycia wydatków na podstawowe potrzeby osób wymienionych w załączniku i członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym opłat za środki spożywcze, najem lub kredyt hipoteczny, leki i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;

               c)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie kosztów opłat lub usług związanych z rutynowym prowadzeniem lub utrzymaniem zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; lub

               d)

               niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że właściwy organ poinformował właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję co najmniej dwa tygodnie przed wydaniem zezwolenia o powodach stwierdzenia, że specjalne zezwolenie powinno zostać wydane.

         Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach wydanych na podstawie niniejszego ustępu.
   4.   W drodze odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione są następujące warunki:

               a)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed datą umieszczenia w załączniku osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, lub są przedmiotem orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego wydanego przed tą datą;

               b)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, w granicach określonych w mających zastosowanie przepisach ustawowych i wykonawczych regulujących prawa osób posiadających takie roszczenia;

               c)

               zastaw nie został ustanowiony ani orzeczenie wydane na rzecz osoby lub podmiotu wymienionego w załączniku; oraz

               d)

               uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

         Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach wydanych na podstawie niniejszego ustępu.
   5.   Ustęp 1 nie uniemożliwia osobie lub podmiotowi umieszczonym w wykazie dokonania płatności należnej na mocy umowy zawartej przed datą umieszczenia w załączniku takiej osoby lub podmiotu, o ile dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność ta nie jest przeznaczona pośrednio ani bezpośrednio dla osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1.
   6.   Ustęp 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach z tytułu:

               a)

               odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; lub

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą, z którą rachunki te zaczęły podlegać środkom przewidzianym w ust. 1 i 2;

         pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody oraz płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w ust. 1.
   Artykuł 3
   1.   Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, sporządza i zmienia wykaz znajdujący się w załączniku.
   2.   Rada powiadamia o swojej decyzji, w tym o uzasadnieniu umieszczenia w wykazie, daną osobę lub podmiot bezpośrednio – gdy adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie lub podmiotowi zgłoszenie uwag.
   3.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i odpowiednio informuje daną osobę lub podmiot.
   Artykuł 4
   1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie danych osób i podmiotów.
   2.   W załączniku podaje się również, jeśli są dostępne, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób lub podmiotów. W odniesieniu do osób informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności.
   Artykuł 5
   W celu maksymalizacji oddziaływania środków przewidzianych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania podobnych środków ograniczających.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 13 kwietnia 2012 r. Jest ona przedmiotem stałej weryfikacji. Jest odnawiana lub zmieniana, w stosownych przypadkach, jeżeli Rada uzna, że cele niniejszej decyzji nie zostały osiągnięte.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 kwietnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 1 i 2

         Osoby

                  Imię i nazwisko

                  Dane osobowe

                  Powody

                  Data umieszczenia w wykazie

                  1.

                  AHMADI-MOQADDAM Esmail

                  Miejsce urodzenia: Teheran (Iran) - Ur. 1961

                  Dowódca irańskiej policji narodowej. Dowodzone przez niego siły przeprowadziły brutalne ataki na pokojowe protesty oraz brutalny nocny atak na akademiki uniwersytetu w Teheranie w dniu 15 czerwca 2009 r.

                  2.

                  ALLAHKARAM Hossein

                  Ansar-e Hezbollah – dowódca i pułkownik IRGC. Współzałożyciel Ansar-e Hezbollah. Te siły paramilitarne były odpowiedzialne za skrajną przemoc podczas ataków na studentów i uniwersytety w latach 1999, 2002 i 2009.

                  3.

                  ARAGHI (ERAGHI) Abdollah

                  Zastępca dowódcy sił lądowych IRGC.
                  Ponosi bezpośrednią i osobistą odpowiedzialność za tłumienie protestów przez całe lato 2009 r.

                  4.

                  FAZLI Ali

                  Zastępca dowódcy sił Basij, były dowódca oddziałów IRGC Seyyed al-Shohada, prowincja Teheran (do lutego 2010 r.). Oddziały Seyyeda al-Shohady odpowiadają za bezpieczeństwo w prowincji Teheran i odegrały kluczową rolę w stosowaniu represji wobec demonstrantów w 2009 r.

                  5.

                  HAMEDANI Hossein

                  Dowódca oddziałów IRGC Rassoulollaha odpowiedzialny za okręg Teheranu od listopada 2009 r. Oddziały Rassoulollaha odpowiadają za bezpieczeństwo w okręgu Teheranu, i odegrały kluczową rolę w gwałtownym tłumieniu protestów w 2009 r. Odpowiedzialny za stłumienie protestów podczas wydarzeń w czasie święta Aszura (grudzień 2009 r.) i później.

                  6.

                  JAFARI Mohammad-Ali
                  (także jako “Aziz Jafari”)

                  Miejsce urodzenia: Yazd (Iran) – Data urodzenia: 1.9.1957

                  Głównodowodzący IRGC. IRGC i baza Sarollah dowodzona przez generała Aziza Jafariego odegrała kluczową rolę w nielegalnym zakłóceniu wyborów prezydenckich w 2009 r., aresztowaniu i zatrzymaniu działaczy politycznych, jak również w starciach z demonstrantami na ulicach.

                  7.

                  KHALILI Ali

                  Generał IRGC, dowódca jednostki medycznej w bazie Sarollah. Podpisał pismo wysłane do Ministerstwa Zdrowia w dniu 26 czerwca 2009 r. zakazujące wydawania dokumentacji lub historii medycznej osobom rannym lub hospitalizowanym w trakcie wydarzeń po wyborach.

                  8.

                  MOTLAGH Bahram Hosseini

                  Dowódca oddziałów IRGC Seyyeda al-Shohady, prowincja Teheran. Oddziały Seyyeda al-Shohady odegrały kluczową rolę w organizacji tłumienia protestów.

                  9.

                  NAQDI Mohammad-Reza

                  Miejsce urodzenia: Nadżaf (Irak) – Data urodzenia: ok. 1952

                  Dowódca sił Basij. Jako dowódca sił IRGC Basij Naqdi był odpowiedzialny za nadużycia popełniane przez te siły pod koniec 2009 r., w tym za brutalną reakcję na protesty podczas święta Aszura w grudniu 2009 r., które zakończyły się 15 ofiarami śmiertelnymi i aresztowaniem setek demonstrantów lub współuczestniczył w tych nadużyciach.
                  Przed mianowaniem na dowódcę sił Basij w październiku 2009 r., Naqdi był szefem jednostki wywiadu sił Basij odpowiedzialnej za przesłuchania osób aresztowanych w trakcie zamieszek po wyborach.

                  10.

                  RADAN Ahmad-Reza

                  Miejsce urodzenia: Isfahan (Iran) -Data urodzenia:1963

                  Zastępca dowódcy irańskiej policji narodowej. Jako zastępca dowódcy policji narodowej od 2008 r. Radan był odpowiedzialny za pobicia, zabójstwo oraz uznaniowe aresztowania i zatrzymania protestujących, które były dokonywane przez siły policyjne.

                  11.

                  RAJABZADEH Azizollah

                  Były dowódca policji w Teheranie (do stycznia 2010 r.). Jako dowódca organów ścigania w okręgu Teheranu, Azizollah Rajabzadeh jest najwyższym rangą oskarżonym w sprawie o nadużycia w ośrodku detencyjnym w Kahrizak.

                  12.

                  SAJEDI-NIA Hossein

                  Dowódca policji w Teheranie, były zastępca dowódcy irańskiej policji narodowej odpowiedzialny za operacje policyjne. Odpowiada za koordynację z ramienia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych działań w zakresie represjonowania w stolicy Iranu.

                  13.

                  TAEB Hossein

                  Miejsce urodzenia: Teheran – Data urodzenia: 1963

                  Były dowódca sił Basij (do października 2009 r.). Obecnie zastępca dowódcy IRGC ds. wywiadu. Siły pod jego zwierzchnictwem uczestniczyły w masowych pobiciach, zabójstwach, zatrzymaniach i torturowaniu uczestników pokojowych manifestacji.

                  14.

                  SHARIATI Seyeed Hassan

                  Szef sądu w Maszhadzie. Procesy pod jego nadzorem były prowadzone grupowo i na posiedzeniach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych, oraz w oparciu o zeznania zdobyte pod naciskiem i w wyniku tortur. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane masowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego procesu.

                  15.

                  DORRI-NADJAFABADI Ghorban-Ali

                  Miejsce urodzenia: Nadżafabad (Iran) – Data urodzenia: 1945

                  Były prokurator generalny Iranu do września 2009 r. (były minister ds. wywiadu za czasów prezydenta Mohammada Khatamiego). Jako prokurator generalny Iranu nakazywał i nadzorował procesy pokazowe po pierwszej fali protestów po wyborach prezydenckich, gdzie oskarżonym odmawiano ich praw, adwokata. Ponosi również odpowiedzialność za nadużycia w ośrodku w Kahrizak.

                  16.

                  HADDAD Hassan
                  (także jako Hassan ZAREH DEHNAVI)

                  Sędzia, Sąd Rewolucyjny w Teheranie, oddział 26. Odpowiadał za sprawy zatrzymanych w związku z kryzysem po wyborach i regularnie zastraszał rodziny zatrzymanych, aby ich uciszyć. Uczestniczył w wydawaniu nakazów zatrzymania i skierowania do ośrodka detencyjnego w Kahrizak.

                  17.

                  Hodjatoleslam Seyed Mohammad SOLTANI

                  Sędzia, Sąd Rewolucyjny w Maszhadzie. Procesy pod jego jurysdykcją były prowadzone grupowo i na sesjach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane masowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego procesu.

                  18.

                  HEYDARIFAR Ali-Akbar

                  Sędzia, Sąd Rewolucyjny w Teheranie. Uczestniczył w procesach demonstrantów. Był przesłuchiwany przez sędziów na temat wymuszeń w Kahrizak. Walnie przyczynił się do wydawania nakazów zatrzymania i skierowania zatrzymanych do ośrodka Kahrizak.

                  19.

                  JAFARI-DOLATABADI Abbas

                  Prokurator generalny Teheranu od sierpnia 2009 r. Urząd Dolatabadi’ego skazał dużą liczbę demonstrantów, w tym osoby, które brały udział w protestach podczas święta Aszura w grudniu 2009 r. Nakazał zamknięcie biura Karroubi’ego we wrześniu 2009 r. oraz aresztowanie kilku polityków – zwolenników reform, a w czerwcu 2010 r. zakazał działalności dwóch politycznych partii reformatorskich. Jego urząd stawiał demonstrantom zarzut Muharebeh, czyli sprzeniewierzenia się Bogu, który pociąga za sobą wyrok śmierci, a także odmawiał należytego procesu osobom, którym groził wyrok śmierci. Jego urząd również namierzał i aresztował reformatorów, działaczy na rzecz praw człowieka, a także przedstawicieli mediów, co stanowiło jeden z elementów szeroko zakrojonej akcji tłumienia opozycji politycznej.

                  20.

                  MOGHISSEH Mohammad
                  (również jako NASSERIAN)

                  Sędzia, przewodniczący Sądu Rewolucyjnego w Teheranie, oddział 28. Odpowiada za sprawy związane z sytuacją po wyborach. Wydał długie wyroki więzienia podczas niesprawiedliwych procesów działaczy społecznych i polityczynych i dziennikarzy, a także kilka wyroków śmierci dla demonstrantów i działaczy społecznych i politycznych.

                  21.

                  MOHSENI-EJEI Gholam-Hossein

                  Miejsce urodzenia: Ejiyeh – Data urodzenia: ok. 1956

                  Prokurator generalny Iranu od września 2009 r. oraz rzecznik prasowy wymiaru sprawiedliwości (były minister ds. wywiadu w trakcie wyborów w 2009 r.). W czasach sprawowania urzędu ministra ds. wywiadu podczas wyborów agenci wywiadu pod jego dowództwem byli odpowiedzialni za zatrzymywanie i torturowanie setek działaczy, dziennikarzy, dysydentów i polityków – zwolenników reform oraz wymuszanie pod naciskiem fałszywego przyznania się przez nich do winy. Ponadto politycy byli zmuszani do składania fałszywych zeznań podczas niemożliwych do wytrzymania przesłuchań, które obejmowały tortury, nadużycia, szantaż oraz zastraszanie członków rodzin.

                  22.

                  MORTAZAVI Said

                  Miejsce urodzenia: Meybod, Yazd (Iran) – Data urodzenia: 1967

                  Szef irańskich sił ds. walki z przemytem, były prokurator generalny Teheranu do sierpnia 2009 r. Jako prokurator generalny Teheranu wydał ogólny nakaz wykorzystywany do zatrzymywania setek działaczy, dziennikarzy i studentów. W sierpniu 2010 r. został zawieszony w sprawowaniu funkcji po dochodzeniu irańskiego sądownictwa w sprawie jego udziału w śmierci trzech mężczyzn zatrzymanych z jego polecenia po wyborach.

                  23.

                  PIR-ABASSI Abbas

                  Sąd Rewolucyjny w Teheranie, oddział 26 i 28. Odpowiada za sprawy związane z sytuacją po wyborach, wydał długie wyroki więzienia podczas niesprawiedliwych procesów przeciwko działaczom na rzecz praw człowieka, a także wydał kilka wyroków śmierci dla demonstrantów.

                  24.

                  MORTAZAVI Amir

                  Zastępca prokuratora w Maszhadzie. Procesy z jego oskarżenia były prowadzone grupowo i na posiedzeniach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane masowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego procesu.

                  25.

                  SALAVATI Abdolghassem

                  Sędzia, przewodniczący Sądu Rewolucyjnego w Teheranie, oddział 15. Odpowiedzialny za sprawy związane z sytuacją po wyborach, był sędzią, który przewodniczył „procesom pokazowym” latem 2009 r.; skazał na śmierć dwóch monarchistów, wobec których toczyły się procesy pokazowe. Wydał długie wyroki więzienia dla ponad stu więźniów politycznych, działaczy na rzecz praw człowieka oraz demonstrantów.

                  26.

                  SHARIFI Malek Adjar

                  Szef sądownictwa wschodniego Azerbejdżanu. Był odpowiedzialny za proces Sakineha Mohammadi’ego-Ashtiani’ego.

                  27.

                  ZARGAR Ahmad

                  Sędzia, Sąd Apelacyjny w Teheranie, oddział 36. Potwierdzał długoterminowe wyroki więzienia oraz wyroki śmierci wydane na demonstrantów.

                  28.

                  YASAGHI Ali-Akbar

                  Sędzia, Sąd Rewolucyjny w Maszhadzie. Procesy pod jego jurysdykcją były prowadzone grupowo i na posiedzeniach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane masowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego procesu.

                  29.

                  BOZORGNIA Mostafa

                  Szef oddziału 350 w więzieniu Evin. Przy licznych okazjach zezwalał na nieproporcjonalną przemoc wobec więźniów.

                  30.

                  ESMAILI Gholam-Hossein

                  Szef irańskiej organizacji więziennictwa. W ramach swoich uprawnień współuczestniczył w masowych zatrzymaniach demonstrantów politycznych oraz w tuszowaniu nadużyć, których dopuszczano się w systemie więziennictwa.

                  31.

                  SEDAQAT Farajollah

                  Sekretarz pomocniczy generalnej administracji więziennictwa w Teheranie – były naczelnik więzienia Evin, Teheran, do października 2010 r., w którym to czasie odbywały się tortury. Był strażnikiem i wielokrotnie zastraszał więźniów i wywierał na nich naciski.

                  32.

                  ZANJIREI Mohammad-Ali

                  Jako zastępca szefa irańskiej organizacji więziennictwa odpowiadał za nadużycia i pozbawianie praw w ośrodku detencyjnym. Nakazał przeniesienie wielu więźniów do izolatek.


title: 2013/194/UE: Decyzja Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii

text:
               25.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 113/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 kwietnia 2013 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii
   (2013/194/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) oraz 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Juana Ignacia DIEGA PALACIOSA. Stanowisko zastępcy członka zwolniło w związku z wygaśnięciem mandatu Cristiny MAZAS PÉREZ-OLEAGI,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Cristina MAZAS PÉREZ-OLEAGA, Consejera de Economía, Hacienda y Empleo;

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Inmaculada VALENCIA BAYÓN, Directora General de Economía y Asuntos Europeos.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 kwietnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1754 z dnia 29 września 2016 r. zmieniająca decyzję (UE) 2015/1601 ustanawiającą środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji

text:
               1.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 268/82

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1754
   z dnia 29 września 2016 r.
   zmieniająca decyzję (UE) 2015/1601 ustanawiającą środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W oparciu o art. 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada przyjęła dwie decyzje ustanawiające środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1523 (2)40 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową ma zostać relokowanych z Włoch i Grecji do innych państw członkowskich. Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1601 (3)120 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową ma zostać relokowanych z Włoch i Grecji do innych państw członkowskich.

               (2)

               Zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji (UE) 2015/1601 od dnia 26 września 2016 r.54 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową ma zostać relokowanych z Włoch i Grecji na terytorium innych państw członkowskich, chyba że, zgodnie z art. 4 ust. 3 tej decyzji, Komisja wystąpi do tego dnia z wnioskiem o przydział takiej liczby miejsc konkretnemu państwu członkowskiemu (beneficjentowi), które znalazło się w sytuacji nadzwyczajnej charakteryzującej się nagłym napływem osób.

               (3)

               W art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2015/1601 przewidziano, że Komisja prowadzi stały przegląd sytuacji w odniesieniu do masowego napływu obywateli państw trzecich do państw członkowskich. W stosownych przypadkach Komisja ma przedłożyć wnioski dotyczące zmiany tej decyzji, aby uwzględnić zmianę sytuacji w terenie i jej wpływ na mechanizm relokacji, a także zmieniającą się presję wywieraną na państwa członkowskie, w szczególności państwa członkowskie pierwszej linii.

               (4)

               W celu położenia kresu nieuregulowanej migracji z Turcji do UE w dniu 18 marca 2016 r. (4) UE i Turcja uzgodniły szereg działań, m.in. zasadę, iż każdej readmisji Syryjczyka z wysp greckich do Turcji będzie odpowiadać przesiedlenie innego Syryjczyka z Turcji do państw członkowskich UE, w ramach istniejących zobowiązań. Przesiedlenia na mocy tego mechanizmu będą dokonywane w pierwszej kolejności z poszanowaniem zobowiązań podjętych przez państwa członkowskie w konkluzjach z posiedzenia przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, które odbyło się dnia 20 lipca 2015 r. Jakiekolwiek dalsze potrzeby w zakresie przesiedleń mają być zaspokajane z zastosowaniem podobnego dobrowolnego uzgodnienia, z zachowaniem limitu dodatkowych 54 000 osób, zezwalając na odliczenie wszelkich zobowiązań w zakresie przesiedlania podjętych w ramach tego uzgodnienia z puli nieprzydzielonych miejsc dostępnych na mocy decyzji (UE) 2015/1601.

               (5)

               Można oczekiwać, że przesiedlenie, przyjęcie ze względów humanitarnych lub inne formy legalnego przyjęcia migrantów z Turcji w ramach krajowych i wielostronnych programów złagodzą presję migracyjną wywieraną na państwa członkowskie, które są beneficjentami relokacji na mocy decyzji (UE) 2015/1601, dzięki zapewnieniu legalnych i bezpiecznych dróg wjazdu do Unii oraz zniechęcaniu do nielegalnego przekraczania granicy. Dlatego w odniesieniu do 54 000 osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, o których mowa powyżej, uwzględnić należy solidarne działania państw członkowskich polegające na dobrowolnym przyjmowaniu na swoje terytorium przebywających w Turcji obywateli syryjskich w sposób oczywisty wymagających ochrony międzynarodowej. Liczba osób przyjętych w ten sposób z Turcji przez dane państwo członkowskie powinna zostać odjęta od liczby osób, które mają być relokowane do tego państwa członkowskiego na mocy decyzji (UE) 2015/1601 w odniesieniu do wspomnianych 54 000 osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

               (6)

               Do mechanizmów przyjęcia można zaliczyć przesiedlenie, przyjęcie ze względów humanitarnych lub inne legalne sposoby przyjęcia przebywających w Turcji obywateli syryjskich ewidentnie wymagających ochrony międzynarodowej, takie jak programy wizowe ze względów humanitarnych, transfery ze względów humanitarnych, programy łączenia rodzin, prywatne projekty sponsorowania, programy stypendialne, programy mobilności zawodowej i inne.

               (7)

               Niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na zobowiązania podjęte przez państwa członkowskie w ramach programu przesiedleń uzgodnionego w konkluzjach przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 20 lipca 2015 r., a zobowiązania te nie powinny liczyć się jako wypełnianie zobowiązań wynikających z decyzji (UE) 2015/1601. Z tego względu państwo członkowskie, które zdecyduje się na wypełnienie swoich zobowiązań na mocy decyzji (UE) 2015/1601 przez przyjęcie w drodze przesiedlenia Syryjczyków przebywających w Turcji, nie powinno mieć możliwości zaliczenia tych działań w poczet zobowiązań wynikających z programu przesiedleń z dnia 20 lipca 2015 r.

               (8)

               Aby zapewnić odpowiednie monitorowanie sytuacji, państwa członkowskie, po podjęciu decyzji o skorzystaniu z wyżej wspomnianej możliwości, powinny co miesiąc składać Komisji sprawozdania dotyczące Syryjczyków przebywających w Turcji przyjętych na terytorium tego państwa w ramach możliwości przewidzianej w niniejszej zmianie, wskazując przy tym, na podstawie jakiego programu, krajowego czy wielostronnego, przyjęto daną osobę oraz jaką formę legalnego przyjęcia zastosowano.

               (9)

               Ponieważ cele niniejszej decyzji nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skalę i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (10)

               Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

               (11)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (12)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 i 4a tego Protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (13)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (14)

               Zważywszy na pilny charakter sytuacji, niniejsza decyzja powinna wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 4 decyzji (UE) 2015/1601 dodaje się ustęp w brzmieniu:

      „3a.   W odniesieniu do relokacji wnioskodawców, o których mowa w ust. 1 lit. c), państwa członkowskie mogą zdecydować o wypełnieniu swoich obowiązków poprzez przyjęcie na swoje terytorium obywateli syryjskich przebywających w Turcji w ramach krajowych lub wielostronnych programów legalnego przyjęcia osób w sposób oczywisty wymagających ochrony międzynarodowej, innych niż program przesiedleń, który był przedmiotem konkluzji przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 20 lipca 2015 r. Liczba przyjętych w ten sposób osób przez dane państwo członkowskie powoduje odpowiednią redukcję zobowiązań tego państwa członkowskiego.
      Do każdego takiego legalnego przyjęcia powodującego redukcję zobowiązań w zakresie relokacji stosuje się odpowiednio art. 10.
      Państwa członkowskie, które zdecydują się skorzystać z możliwości przewidzianej w niniejszym ustępie, co miesiąc składają Komisji sprawozdanie dotyczące liczby osób legalnie przyjętych do celów niniejszego ustępu, wskazując rodzaj programu, w ramach którego dokonano przyjęcia, oraz formę legalnego przyjęcia, jaką zastosowano.”.

   Artykuł 2
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 26 września 2017 r.
   3.   Niniejszą decyzję stosuje się do wszystkich osób przyjętych do celów art. 4 ust. 3a decyzji (UE) 2015/1601 przez państwa członkowskie z terytorium Turcji od dnia 1 maja 2016 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. ŽIGA

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. L 239 z 15.9.2015, s. 146).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 80).

      (4)  Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r.


title: 2014/344/UE: Decyzja Rady z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie zawarcia uzgodnień między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu

text:
               11.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 170/49

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 maja 2014 r.
   w sprawie zawarcia uzgodnień między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu

      (2014/344/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 74 oraz art. 78 ust. 1 i 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2014/186/UE (1) uzgodnienia między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu dotyczące warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, zostały podpisane w dniu 3 marca 2014 r., z zastrzeżeniem ich zawarcia.

               (2)

               Uzgodnienia powinny zostać zatwierdzone.

               (3)

               Jak wskazano w motywie 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 (2), Zjednoczone Królestwo i Irlandia biorą udział w przyjęciu i stosowaniu rozporządzenia i są nim związane. W związku z tym państwa te powinny zastosować art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, uczestnicząc w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w związku z tym w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (4)

               Jak wskazano w motywie 22 rozporządzenia (UE) nr 439/2010, Dania nie brała udziału w przyjęciu tego rozporządzenia i nie jest nim związana. Dania nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Uzgodnienia między Unią Europejską a Ksiestwem Liechtensteinu dotyczące warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu.
   Tekst uzgodnień jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji, o której mowa w art. 13 ust. 1 uzgodnień (3).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 maja 2014 r.

            W imieniu Rady

         A. TSAFTARIS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/186/UE z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, uzgodnień między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu dotyczących warunków udziału tego państwa w pracach Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (Dz.U. L 102 z 5.4.2014, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (Dz.U. L 132 z 29.5.2010, s. 11).

      (3)  Data wejścia w życie uzgodnień zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie mianowania węgierskiego członka i zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy

text:
               14.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 listopada 2015 r.
   w sprawie mianowania węgierskiego członka i zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
   (2015/C 380/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jego art. 8,
   uwzględniając listy kandydatów przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich oraz przez organizacje pracowników i organizacje pracodawców,
   uwzględniając wykazy członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzjami z dnia 2 grudnia 2013 r. (2) i z dnia 12 czerwca 2014 r. (3) Rada mianowała członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 7 listopada 2016 r., z wyjątkiem niektórych członków i zastępców członków.

               (2)

               Rząd Węgier zaproponował kandydatów na dwa stanowiska, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane na stanowiska członka i zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 7 listopada 2016 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępca członka

               Węgry

               Katalin BALOGH

               Gyula MADARÁSZ

         Artykuł 2
   Członków oraz zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         P. GRAMEGNA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 360 z 10.12.2013, s. 8).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie mianowania litewskich i maltańskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 182 z 14.6.2014, s. 14); decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie mianowania francuskich członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 186 z 18.6.2014, s. 5).


title: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członka z Węgier

text:
               14.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 208/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2011 r.
   w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członka z Węgier
   2011/C 208/02
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1), w szczególności jego art. 6,
   uwzględniając wykazy kandydatów przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich oraz organizacje pracownicze i organizacje pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 22 listopada 2010 r. (2) i z dnia 7 marca 2011 r. (3) Rada mianowała członków oraz zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres od dnia 1 grudnia 2010 r. do dnia 30 listopada 2013 r.; kilka stanowisk nie zostało obsadzonych.

               (2)

               Rząd Węgier zaproponował kandydata na stanowisko, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do dnia 30 listopada 2013 r.:
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Węgry

               Péter CSÁNYI

         Artykuł 2
   Członków oraz zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 322 z 27.11.2010, s. 8.

      (3)  Dz.U. C 83 z 17.3.2011, s. 4.