title: 2011/472/UE: Decyzja Rady z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie uruchomienia w Portugalii zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych DNA

text:
               27.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 195/71

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 lipca 2011 r.
   w sprawie uruchomienia w Portugalii zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych DNA
   (2011/472/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1), w szczególności jej art. 2 ust. 3 i art. 25,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW (2), w szczególności jej art. 20 oraz rozdział 4 załącznika do niej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie postanowień przejściowych załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, skutki prawne aktów wydanych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.

               (2)

               W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji 2008/615/WSiSW i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.

               (3)

               Artykuł 20 decyzji 2008/616/WSiSW przewiduje, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji 2008/615/WSiSW sprawozdanie z oceny ma być oparte na wynikach wizyty ewaluacyjnej i operacji pilotażowej.

               (4)

               Portugalia poinformowała Sekretariat Generalny Rady o krajowych zbiorach analiz DNA, do których mają zastosowanie art. 2–6 decyzji 2008/615/WSiSW, oraz o warunkach zautomatyzowanego przeszukiwania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 tej decyzji, zgodnie z art. 36 ust. 2 tej decyzji.

               (5)

               Zgodnie z rozdziałem 4 pkt 1.1 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW kwestionariusz opracowany przez odpowiednią grupę roboczą Rady dotyczy każdej ze zautomatyzowanych metod wymiany danych i musi być wypełniony przez państwo członkowskie w momencie uznania przez to państwo, że spełnia ono wymogi dotyczące wymiany danych w odpowiedniej kategorii danych.

               (6)

               Portugalia wypełniła kwestionariusz dotyczący ochrony danych i kwestionariusz dotyczący wymiany danych DNA.

               (7)

               Portugalia z powodzeniem przeprowadziła operację pilotażową z Niemcami.

               (8)

               Niemiecki zespół oceniający przeprowadził w Portugalii wizytę ewaluacyjną i sporządził sprawozdanie z tej wizyty, które przekazano odpowiedniej grupie roboczej Rady.

               (9)

               Radzie przedstawiono całościowe sprawozdanie z oceny podsumowujące wyniki kwestionariusza, wizytę ewaluacyjną i operację pilotażową dotyczącą wymiany danych DNA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania i porównywania danych DNA Portugalia w pełni wdrożyła przepisy ogólne dotyczące ochrony danych zawarte w rozdziale 6 decyzji 2008/615/WSiSW i jest uprawniona do otrzymywania i przekazywania danych osobowych na mocy art. 3 i 4 tej decyzji od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. SAWICKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1572 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Austrii

text:
               22.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 245/9

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1572
   z dnia 18 września 2015 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Austrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Austrii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia, 5 lutego i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) oraz (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Hansa NIESSLA.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Christiana ILLEDITSA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               —

               Christian ILLEDITS, Landtagspräsident Burgenland.

         Artykuł 2
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko zastępcy członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               —

               Hans NIESSL, Landeshauptmann Burgenland.

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2015 r.

            W imieniu Rady

         C. DIESCHBOURG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1838 z dnia 13 października 2016 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich na rok 2016

text:
               18.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 280/30

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1838
   z dnia 13 października 2016 r.
   w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich na rok 2016
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 148 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
   po konsultacji z Komitetem Regionów,
   uwzględniając opinię Komitetu ds. Zatrudnienia (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że państwa członkowskie i Unia działają w celu wypracowania skoordynowanej strategii dla zatrudnienia, w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się, jak również wspierania reagujących na zmiany gospodarcze rynków pracy, mając na względzie osiągnięcie celów określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.

               (2)

               Zaproponowana przez Komisję strategia „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu (zwana dalej »strategią „Europa 2020”«) umożliwia Unii ukierunkowanie swojej gospodarki na inteligentny i zrównoważony wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu, któremu to wzrostowi towarzyszy wysoki poziom zatrudnienia, wydajności i spójności społecznej. Pięć głównych celów stanowią cele wspólne, które wytyczają kierunek działań państw członkowskich, uwzględniając ich sytuacje wyjściowe i uwarunkowania krajowe, jak również sytuację i uwarunkowania Unii. W dniu 14 lipca 2015 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2015/1184 (4) w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii. Ponadto w dniu 5 października 2015 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2015/1848 (5) w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich na rok 2015 („wytyczne dotyczące zatrudnienia”). Te dwa zestawy zaleceń stanowią zintegrowane wytyczne w sprawie realizacji strategii „Europa 2020” (zwane dalej »zintegrowanymi wytycznymi dla strategii „Europa 2020”«). Europejska strategia zatrudnienia ma kluczowe znaczenie dla wdrażania celów strategii „Europa 2020” w zakresie zatrudnienia i rynku pracy.

               (3)

               Zintegrowane wytyczne dla strategii „Europa 2020” są zgodne z konkluzjami Rady Europejskiej z dnia 17 i 18 marca 2016 r. oraz z paktem stabilności i wzrostu. Wyznaczają one dokładny kierunek, w jakim państwa członkowskie powinny zmierzać, opracowując swoje krajowe programy reform i wdrażając reformy, a także odzwierciedlają współzależności. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić podstawę wszelkich zaleceń, jakie Rada może kierować do poszczególnych państw członkowskich na podstawie art. 148 ust. 4 TFUE, równolegle z zaleceniami kierowanymi do poszczególnych państw członkowskich na podstawie art. 121 ust. 2 TFUE. Wytyczne dotyczące zatrudnienia powinny stanowić również podstawę opracowywania wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu, przesyłanego co roku przez Radę i Komisję do Rady Europejskiej.

               (4)

               Analiza krajowych programów reform państw członkowskich zawartych we wspólnym sprawozdaniu o zatrudnieniu wskazuje na to, że państwa członkowskie powinny skupiać wszystkie wysiłki na zwiększaniu popytu na pracę, zwiększaniu podaży pracy, umiejętności i kompetencji, poprawie funkcjonowania rynku pracy, wspieraniu włączenia społecznego, zwalczaniu ubóstwa oraz promowaniu równych szans.

               (5)

               Podczas realizacji wytycznych dotyczących zatrudnienia państwa członkowskie powinny zbadać możliwości skorzystania z Europejskiego Funduszu Socjalnego.

               (6)

               Wytyczne dotyczące zatrudnienia nie powinny ulegać zmianom, aby można było skupić się na ich wdrażaniu. Aktualizacja wytycznych dotyczących zatrudnienia powinna zatem być ściśle ograniczona. W świetle oceny rozwoju sytuacji na rynkach pracy i sytuacji społecznej od przyjęcia wytycznych dotyczących zatrudnienia w 2015 r. ich aktualizacja nie jest konieczna. Powody przyjęcia wytycznych dotyczących zatrudnienia w roku 2015 pozostają aktualne, w związku z czym wytyczne te powinny zostać utrzymane,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wytyczne dotyczące polityk zatrudnienia państw członkowskich, określone w załączniku do decyzji (UE) 2015/1848, zostają utrzymane na rok 2016, a państwa członkowskie uwzględniają je w swoich politykach zatrudnienia.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 13 października 2016 r.

            W imieniu Rady

         J. RICHTER

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 15 września 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 134.

      (3)  Opinia z dnia 16 lutego 2016 r.

      (4)  Zalecenie Rady (UE) 2015/1184 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii Europejskiej (Dz.U. L 192 z 18.7.2015, s. 27).

      (5)  Decyzja Rady (UE) 2015/1848 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich na rok 2015 ( Dz.U. L 268 z 15.10.2015, s. 28).


title: Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0155

Dziennik Urzędowy L 064 , 07/03/2003 P. 0028 - 0029

		Decyzja Radyz dnia 16 grudnia 2002 r.w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych(2003/155/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W dniu 5 kwietnia 2001 r., Rada upoważniła Komisję do negocjacji z Turcją Umowy w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, zwanej dalej "Umową".(2) Wspólnota powinna wzmocnić kontrole wysyłek prekursorów do Turcji, uwzględniając fakt, że są one ponownie wprowadzane do Wspólnoty w postaci heroiny lub innych substancji odurzających lub psychotropowych.(3) Właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, po konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmian, w przypadku gdy Umowa przewiduje ich przyjęcie przez Połączoną Grupę Kontrolną. Upoważnienie takie musi jednak ograniczać się do dokonania zmian załączników do Umowy, o ile zmiany takie dotyczą substancji objętych już prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów narkotyków i substancji chemicznych.(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie prekursorów i substancji chemicznych wykorzystywanych często do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Wspólnota jest reprezentowana w Połączonej Grupie Kontrolnej, przewidzianej w art. 9 Umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.2. Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, zmian w załącznikach do Umowy przyjętych przez Połączoną Grupę Kontrolną na mocy procedury ustanowionej w art. 10 Umowy.Komisja wspomagana jest przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego rolą jest wypracowanie wspólnego stanowiska.3. Upoważnienie określone w ust. 2 ograniczone jest do tych substancji, które są już objęte właściwym prawem wspólnotowym w sprawie prekursorów narkotyków i substancji chemicznych.Artykuł 3Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy.Artykuł 4Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty wymiany instrumentów przewidzianych w art. 12 Umowy [1].Artykuł 5Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 2002 r.W imieniu RadyM. Fischer BoelPrzewodniczący[1] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/634 z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Belgii

text:
               23.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 104/16

         DECYZJA RADY (UE) 2015/634
   z dnia 20 kwietnia 2015 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Belgii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Belgii,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               W dniu 24 czerwca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/411/UE w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Belgii (2).

               (3)

               Przedmiotowe stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Alessandra GRUMELLEGO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje niniejszym mianowany Ferdinand WYCKMANS, Algemeen Secretaris Landelijke bediendencentrale – Nationaal Verbond voor Kaderpersoneel Noordergewest (LBC-NVK).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 20 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. DŪKLAVS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.

      (2)  Dz.U. L 190 z 28.6.2014, s. 82.


title: 2010/621/UE: Decyzja Rady z dnia 8 października 2010 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych

text:
               19.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 273/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 października 2010 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych
   (2010/621/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W celu harmonizacji swojej polityki wizowej z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (1), niektóre państwa członkowskie zniosły wizy dla obywateli Federacyjnej Republiki Brazylii (zwanej dalej „Brazylią”) przed ich akcesją do Unii, ponieważ Brazylia znajduje się w wykazie państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego.

               (2)

               Z powodów konstytucyjnych Brazylia nie może jednostronnie znieść obowiązku wizowego dla państw członkowskich; niezbędne jest zawarcie umowy w sprawie zniesienia wiz, która zostanie ratyfikowana przez brazylijski parlament.

               (3)

               Brazylia zawarła dwustronne umowy w sprawie zniesienia wiz z większością państw członkowskich przed ich akcesją do Unii lub przed ustanowieniem wspólnej polityki wizowej. Jednak w przypadku czterech państw członkowskich, z którymi nie zawarto w przeszłości dwustronnych umów w sprawie zniesienia wiz, Brazylia nadal wymaga wiz od obywateli tych państw dla pobytów krótkoterminowych.

               (4)

               Z charakteru wspólnej polityki wizowej oraz wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii w tej dziedzinie wynika, że nie poszczególne państwa członkowskie, lecz wyłącznie Unia może negocjować i zawierać umowy w sprawie zniesienia wiz.

               (5)

               Ze względu na traktowanie przez Brazylię niektórych państw członkowskich w sposób niezgodny z zasadą wzajemności, Rada swoją decyzją z dnia 18 kwietnia 2008 r. upoważniła Komisję do negocjowania umowy między Unią a Brazylią w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych w celu zapewnienia w pełni wzajemnego zniesienia obowiązku wizowego.

               (6)

               Negocjacje w sprawie umowy rozpoczęto w dniu 2 lipca 2008 r. i zakończono w dniu 19 listopada 2009 r.

               (7)

               Umowa między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych, parafowana w Brukseli dnia 28 kwietnia 2010 r., powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (8)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (9)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych (zwanej dalej „Umową”), z zastrzeżeniem jej zawarcia (4).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. WATHELET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/157 z dnia 30 stycznia 2015 r. zmieniająca decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji

text:
               31.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 26/29

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/157
   z dnia 30 stycznia 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 31 stycznia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/72/WPZiB (1).

               (2)

               Środki ograniczające określone w decyzji 2011/72/WPZiB obowiązują do dnia 31 stycznia 2015 r. Jak wynika z przeglądu tej decyzji, obowiązywanie tych środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 31 stycznia 2016 r. Należy zmienić wpisy dotyczące trzech osób.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2011/72/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2011/72/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 5 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 5
               Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 stycznia 2016 r. Jest ona przedmiotem ciągłego przeglądu. Może być odpowiednio przedłużana lub zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.”;

               2)

               w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 stycznia 2015 r.

            W imieniu Rady

         E. RINKĒVIČS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28 z 2.2.2011, s. 62).

      ZAŁĄCZNIK
      Wpisy dotyczące poniższych osób zamieszczone w załączniku do decyzji 2011/72/WPZiB zastępuje się wpisami w brzmieniu:

                  Nazwisko

                  Dane identyfikacyjne

                  Uzasadnienie

                  3.

                  Moncef Ben Mohamed Ben Rhouma TRABELSI

                  Tunezyjczyk, miejsce ur.: Tunis, data ur.: 4 marca 1944 r., matka: Saida DHERIF, współmałżonek: Yamina SOUIEI, zarządzający przedsiębiorstwem, zamieszkały uprzednio: 11 rue de France — Radès Ben Arous, dowód tożsamości nr 05000799.
                  Zmarł 4 kwietnia 2011 r.

                  Osoba (nieżyjąca), wobec działań której toczy się dochodzenie prowadzone przez władze tunezyjskie w związku ze współudziałem w sprzeniewierzeniu przez urzędnika państwowego środków publicznych, ze współudziałem w nadużyciu stanowiska przez urzędnika państwowego w celu zapewnienia osobie trzeciej nieuzasadnionych korzyści i spowodowania szkody dla administracji oraz ze współudziałem w wywieraniu nacisków na urzędnika państwowego w celu uzyskania bezpośrednio lub pośrednio korzyści dla osoby trzeciej.

                  12.

                  Mohamed Adel Ben Mohamed Ben Rehouma TRABELSI

                  Tunezyjczyk, miejsce ur.: Tunis, data ur.: 26 kwietnia 1950 r., matka: Saida DHERIF, współmałżonek: Souad BEN JEMIA, zarządzający przedsiębiorstwem, zamieszkały uprzednio: 3 rue de la Colombe — Gammarth Supérieur, dowód tożsamości nr 00178522.
                  Zmarł 27 stycznia 2011 r.

                  Osoba (nieżyjąca), wobec działań której toczy się dochodzenie prowadzone przez władze tunezyjskie w związku ze współudziałem w sprzeniewierzeniu przez urzędnika państwowego środków publicznych, ze współudziałem w nadużyciu stanowiska przez urzędnika państwowego w celu zapewnienia osobie trzeciej nieuzasadnionych korzyści i spowodowania szkody dla administracji oraz ze współudziałem w wywieraniu nacisków na urzędnika państwowego w celu uzyskania bezpośrednio lub pośrednio korzyści dla osoby trzeciej.

                  32.

                  Faouzi Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen BEN ALI

                  Tunezyjczyk, miejsce ur.: Hamam-Susa, data ur.: 13 marca 1947 r., współmałżonek: Zohra BEN AMMAR, zarządzający przedsiębiorstwem, zamieszkały uprzednio: rue El Moez — Hammam — Sousse, dowód tożsamości nr 02800443.
                  Zmarł 25 lutego 2011 r.

                  Osoba (nieżyjąca), wobec działań której toczy się dochodzenie prowadzone przez władze tunezyjskie w związku ze współudziałem w sprzeniewierzeniu przez urzędnika państwowego środków publicznych, ze współudziałem w nadużyciu stanowiska przez urzędnika państwowego w celu zapewnienia osobie trzeciej nieuzasadnionych korzyści i spowodowania szkody dla administracji oraz ze współudziałem w wywieraniu nacisków na urzędnika państwowego w celu uzyskania bezpośrednio lub pośrednio korzyści dla osoby trzeciej.


title: 2011/786/UE: Decyzja Komisji z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie wymogów bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać normy europejskie dotyczące rowerów, rowerów dziecięcych i bagażników rowerowych zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               2.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 319/106

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 29 listopada 2011 r.
   w sprawie wymogów bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać normy europejskie dotyczące rowerów, rowerów dziecięcych i bagażników rowerowych zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2011/786/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1), w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 2001/95/WE stanowi, że normy europejskie są ustalane przez europejskie organy normalizacyjne. Normy te powinny zapewniać spełnianie przez produkty ogólnych wymogów bezpieczeństwa przewidzianych w przedmiotowej dyrektywie.

               (2)

               Zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE produkt uznawany jest za bezpieczny, jeżeli jest zgodny z dobrowolnymi normami krajowymi będącymi transpozycją norm europejskich, do których Komisja opublikowała odniesienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (3)

               W art. 4 dyrektywy 2001/95/WE ustanowiono procedurę opracowywania norm europejskich. Zgodnie z tą procedurą Komisja ustala szczegółowe wymogi bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać normy europejskie, a następnie zleca europejskim organom normalizacyjnym opracowanie takich norm.

               (4)

               Komisja publikuje odniesienia do przyjętych norm europejskich w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (5)

               Zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2001/95/WE odniesienia do norm europejskich przyjętych przez europejskie organy normalizacyjne przed wejściem w życie wspomnianej dyrektywy mogą być publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nawet przy braku zlecenia Komisji, jeżeli normy te zapewniają zgodność z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa ustanowionymi w tej dyrektywie.

               (6)

               Komisja opublikowała w postaci decyzji 2006/514/WE (2) w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do następujących norm europejskich: normy EN 14764:2005 dotyczącej rowerów miejskich i wycieczkowych, normy EN 14766:2005 dotyczącej rowerów górskich, normy EN 14781:2005 dotyczącej rowerów wyścigowych i normy EN 14872:2006 dotyczącej bagażników rowerowych.

               (7)

               Te cztery normy europejskie objęte decyzją Komisji 2006/514/WE nie zostały opracowane w wyniku zlecenia Komisji przyjętego zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE.

               (8)

               Europejski Komitet Normalizacyjny ogłosił, że normy europejskie EN 14764:2005, EN 14766:2005, EN 14781:2005 oraz EN 14872:2006 zostaną zmienione. Odniesień do nowych, zmienionych wersji tych norm nie można opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wobec braku zlecenia Komisji określającego szczegółowe wymogi bezpieczeństwa.

               (9)

               Komisja powinna zatem określić szczegółowe wymogi bezpieczeństwa dla rowerów i bagażników rowerowych celem zlecenia europejskim organom normalizacyjnym opracowania stosownych norm europejskich na podstawie tych wymogów.

               (10)

               Rowery dziecięce, które nie są uważane za zabawki w rozumieniu dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE (3)), jeżeli nie są bezpieczne, mogą narazić dzieci na poważne obrażenia głowy, klatki piersiowej, brzucha lub kończyn, szczególnie w wyniku upadku.

               (11)

               Mali rowerzyści odnoszą obrażenia w wyniku zabawy lub zbyt szybkiej jazdy (4) i są szczególnie narażeni na upadek, gdyż nabywają oni sprawność ruchową z wiekiem, a także dlatego, że dopiero uczą się jazdy na rowerze, w tym umiejętności omijania przeszkód, pieszych lub innych rowerzystów. Czynniki te oraz fakt, że środek ciężkości jest u dzieci położony wyżej, sprawiają, że utrzymanie równowagi jest dla nich trudne.

               (12)

               Zgodnie z bazą danych o obrażeniach (Injury Data Base – IDB) 37 % obrażeń doznanych przez rowerzystów w UE dotyczyło dzieci w wieku 5–9 lat (5). Znaczna część tych obrażeń powstała w wyniku wypadku drogowego, jednak wiele tego typu zdarzeń miało miejsce podczas zabawy, w której trakcie mali rowerzyści zderzyli się z człowiekiem bądź obiektem czy też po prostu spadli z roweru. W Zjednoczonym Królestwie szacuje się, że ponad 2 000 dzieci rocznie jest hospitalizowanych w wyniku wypadku podczas jazdy na rowerze na terenie domu, a 21 000 w następstwie wypadku w parku lub na placu zabaw (6).

               (13)

               W normie europejskiej EN 14765:2005 + A1:2008 określono wymogi bezpieczeństwa i metody badań dla rowerów dziecięcych, które są wyłączone z zakresu dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek (dyrektywa 2009/48/WE). Norma ta nie powstała jednak w wyniku zlecenia Komisji.

               (14)

               Konieczne jest zatem ustalenie wymogów bezpieczeństwa i zlecenie opracowania norm europejskich zgodnych z tymi wymogami dla rowerów dziecięcych, które nie są uważane za zabawki w rozumieniu dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek (dyrektywa 2009/48/WE).

               (15)

               Po opracowaniu stosownych norm, pod warunkiem że Komisja postanowi opublikować odniesienie do nich w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE, należy przyjąć, że rowery, rowery dziecięce oraz bagażniki rowerowe zgodne z tymi normami spełniają, w odniesieniu do wymogów bezpieczeństwa objętych tymi normami, ogólne wymogi bezpieczeństwa określone w dyrektywie 2001/95/WE.

               (16)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 2001/95/WE. Ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły wobec nich sprzeciwu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Dla celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „rower” oznacza pojazd dwukołowy napędzany wyłącznie lub głównie siłą mięśni rowerzysty, z wyłączeniem pojazdów posiadających dwa siodełka lub większą ich liczbę;

               b)

               „rower dziecięcy” oznacza rower o maksymalnej wysokości siodełka wynoszącej ponad 435 mm i mniej niż 635 mm, przeznaczony dla rowerzystów o przeciętnej masie 30 kg;

               c)

               „rower miejski i wycieczkowy” oznacza rower o maksymalnej wysokości siodełka wynoszącej 635 mm lub większej, przeznaczony do jazdy na drogach publicznych, niekoniecznie z utwardzoną powierzchnią;

               d)

               „rower górski” oznacza rower o maksymalnej wysokości siodełka wynoszącej 635 mm lub większej, przeznaczony do jazdy po bezdrożach i nierównościach terenowych, drogach i ścieżkach publicznych, wyposażony w specjalnie wzmocnioną ramę i inne części oraz, z reguły, w opony o szerokim przekroju i grubej rzeźbie bieżnika oraz przekładnię o szerokim zakresie biegów;

               e)

               „rower wyścigowy” oznacza rower o maksymalnej wysokości siodełka wynoszącej 635 mm lub większej, przeznaczony do szybkiej jazdy na drogach publicznych. Takie rowery przeznaczone są najczęściej do jazdy na powierzchni utwardzonej;

               f)

               „bagażnik rowerowy” oznacza urządzenie lub pojemnik, z wyłączeniem przyczep, które są zamontowane i zamocowane na stałe nad tylnym kołem lub z boku tylnego koła roweru (bagażnik tylny) lub też do jego przedniego koła (bagażnik przedni) i które są przeznaczone wyłącznie do przewożenia bagażu lub dziecka siedzącego w foteliku dziecięcym.

         Artykuł 2
   Szczegółowe wymogi bezpieczeństwa dla rowerów, rowerów dziecięcych i bagażników rowerowych, jakie muszą spełniać normy europejskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 2001/95/WE, określone są w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 listopada 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4.

      (2)  Dz.U. L 200 z 20.7.2006, s. 35.

      (3)  Dz.U. L 170 z 30.6.2009, s. 1.

      (4)  http://www.rospa.com/roadsafety/info/cycling_accidents.pdf

      (5)  IDB 2006-2008

      (6)  http://www.capt.org.uk/resources/talking-about-cycle-safety

      ZAŁĄCZNIK
      CZĘŚĆ I

         Szczegółowe wymogi bezpieczeństwa dotyczące rowerów

         SEKCJA 1

         Wymogi bezpieczeństwa mające zastosowanie do wszystkich rodzajów rowerów

      1.   Wymogi ogólne

      Wszystkie rodzaje rowerów muszą być skonstruowane tak, aby odpowiadały umiejętności jazdy i możliwościom fizycznym zamierzonego użytkownika. Na szczególną uwagę zasługuje konstrukcja rowerów dziecięcych.
      Przy założeniu, że produkt użytkowany jest w sposób rozsądny i przewidywalny, ryzyko obrażeń ciała i narażenia zdrowia podczas jazdy rowerem należy ograniczyć do akceptowalnego poziomu minimalnego, który odpowiada wysokiemu poziomowi ochrony zdrowia i bezpieczeństwa.
      Żadne części, do których użytkownik ma dostęp podczas zwykłego lub zamierzonego użytkowania, nie mogą powodować obrażeń ciała.
      Użytkownicy muszą być informowani o możliwym ryzyku i zagrożeniach oraz o sposobach zapobiegania im (zob. sekcja dotycząca informacji na temat bezpieczeństwa produktu).
      Rower musi być wyposażony z przodu, z tyłu i z boku w oświetlenie i światła odblaskowe, tak aby rower i rowerzysta byli dobrze widoczni. Urządzenia te muszą być zgodne z przepisami obowiązującymi w państwie, w którym dany produkt jest wprowadzony do obrotu.
      Producent musi wskazać zalecane dopuszczalne maksymalne obciążenie (np. masa rowerzysty i pasażerów, bagażu, bagażnika itp.), dla jakiego przeznaczony jest rower.
      Producent musi wskazać, czy rower nadaje się do zamontowania na nim bagażnika lub fotelika dziecięcego.
      2.   Właściwości fizyczne

         Obsługa

      Przy w pełni zmontowanym rowerze musi być możliwa jego stabilna obsługa podczas jazdy, hamowania, skręcania i kierowania. Rowerzysta musi mieć możliwość jazdy, trzymając kierownicę jedną ręką (np. dając sygnały drugą ręką), tak aby nie sprawiało mu to trudności ani nie narażało go na niebezpieczeństwo.

         Stabilność

      Części roweru muszą być skonstruowane tak, aby zapewniały stabilność wymaganą przy normalnym użytkowaniu przez zamierzonego użytkownika.
      Rowerzysta musi mieć możliwość jazdy, trzymając kierownicę jedną ręką (np. dając sygnały drugą ręką), tak aby nie sprawiało mu to trudności ani nie narażało go na niebezpieczeństwo. Przy wypełnionym bagażniku musi być możliwe stabilne prowadzenie roweru podczas jazdy, hamowania, skręcania i kierowania.

         Trwałość/zmęczenie

      Wszystkie części roweru muszą być bezpieczne dla zamierzonego użytkownika podczas całego okresu użytkowania. W stosownych przypadkach na częściach tych powinny być wskazane wartości graniczne zużycia, przed których przekroczeniem części te powinny zostać wymienione, aby były w pełni sprawne.
      Należy ograniczyć do minimum wpływ warunków pogodowych (np. deszczu) na układy hamulcowe.

         Układy hamulcowe

      Rower musi być wyposażony przynajmniej w dwa niezależne układy hamulcowe. Przynajmniej jeden musi znajdować się przy przednim kole, a kolejny przy tylnym kole. Układy hamulcowe muszą być tak skonstruowane, aby zapewniały bezpieczeństwo zarówno przy hamowaniu na suchej, jak i na mokrej powierzchni.
      Decyzja, czy tylny układ hamulcowy powinien być uruchamiany ręcznie czy za pomocą stopy, powinna być zgodna z prawodawstwem, zwyczajami lub preferencjami danego państwa, na którego rynek przeznaczony jest rower.

         Ostre krawędzie

      Jakiekolwiek odsłonięte krawędzie, które mogą się stykać z ciałem użytkownika podczas normalnej jazdy, normalnej obsługi lub konserwacji, nie mogą być ostre.

         Uwięźnięcie

      Rowery nie mogą stwarzać ryzyka uwięźnięcia, któremu można zapobiec dzięki odpowiedniej konstrukcji.
      Jeżeli podczas normalnego użytkowania bądź konserwacji występuje ryzyko uwięźnięcia, należy poinformować o nim w instrukcjach dla użytkownika lub umieścić odpowiednie ostrzeżenie na rowerze.

         Części wystające

      Nie należy montować części wystających, jeśli mogą one stanowić zagrożenie dla użytkownika.
      3.   Właściwości mechaniczne

         Mechanizm składania

      Mechanizm składania musi być sprawny, stabilny i zabezpieczony przed niezamierzonym otwarciem podczas użytkowania oraz nie może powodować obrażeń.

         Elementy złączne

      Wszystkie elementy złączne, śruby, szprychy i nyple stosowane w rowerze muszą mieć odpowiedni rozmiar i być wyprodukowane z odpowiedniego materiału w celu zapobiegania obrażeniom.
      Elementy złączne i śruby zamontowane w miejscach istotnych dla bezpieczeństwa rowerów muszą być zabezpieczone w sposób uniemożliwiający przypadkowe poluzowanie.

         Możliwość regulacji i urządzenia umożliwiające kontrolę nad rowerem

      Części roweru zaprojektowane w celu ich regulacji stosownie do rozmiarów i kształtu użytkownika, takie jak siodełko lub kierownica, muszą być łatwe w obsłudze, nie stwarzając zagrożenia dla użytkownika. W instrukcji dla użytkownika należy podać właściwe narzędzia, których trzeba użyć, z uwzględnieniem zamierzonego użytkownika. Do wszystkich części umożliwiających kontrolę nad rowerem użytkownik musi mieć łatwy i bezpieczny dostęp w warunkach normalnego użytkowania. Powinny one być tak skonstruowane i zamontowane, aby umożliwić użytkownikowi kontrolę nad rowerem. W szczególności rowerzysta musi mieć możliwość hamowania i zmiany biegów, trzymając co najmniej jedną ręką kierownicę.
      4.   Właściwości chemiczne

      Wszystkie części, które mają kontakt z rowerzystą, nie mogą stwarzać zagrożenia związanego z toksycznością dla zamierzonego użytkownika, zwłaszcza w przypadku rowerów dziecięcych.
      5.   Metody badania

      W normie zamieszcza się opis badań stabilności, prób eksploatacyjnych określających maksymalne obciążenie, badań układu napędowego, układu hamulcowego, mechanizmu kierowniczego, badania wytrzymałościowego i próby zmęczeniowej części ramy.
      6.   Informacje na temat bezpieczeństwa produktu

      Informacje na temat bezpieczeństwa produktu muszą być przedstawione w języku lub językach państwa, w którym dany produkt jest sprzedawany.
      Informacje na temat bezpieczeństwa produktu muszą być załączone do wszystkich rodzajów rowerów. Informacje te muszą być czytelne, zrozumiałe i możliwie wyczerpujące, a jednocześnie zwięzłe.
      Elementy graficzne takie jak piktogramy oraz ilustracje muszą być umieszczone w widocznym miejscu w informacjach na temat bezpieczeństwa produktu.
      Informacje na temat bezpieczeństwa produktu muszą zawierać dane na temat zakupu, instrukcję obsługi, czyszczenia, kontroli i konserwacji, oznakowanie i ostrzeżenia; należy w nich zwrócić uwagę na możliwe zagrożenia oraz środki, które należy przedsięwziąć, aby uniknąć wypadków.
      Informacje na temat bezpieczeństwa muszą zawierać instrukcję ustawienia świateł odblaskowych i lamp w pozycji zapewniającej maksymalną widzialność zgodnie z obowiązującymi przepisami w państwie, w którym produkt został wprowadzony do obrotu.
      Informacje na temat bezpieczeństwa towarzyszące produktowi nie mogą być sprzeczne z normalnym użytkowaniem produktu.
      Na ramie roweru musi znajdować się widoczny numer kolejny ramy naniesiony w trwały sposób i w widocznym miejscu oraz nazwa i adres podmiotu, który zmontował rower, lub jego przedstawiciela.

         SEKCJA 2

         Dodatkowe wymogi bezpieczeństwa mające zastosowanie do poszczególnych rodzajów rowerów

      W przypadku rowerów objętych niniejszą sekcją oprócz wymogów bezpieczeństwa wymienionych w sekcji 1 obowiązują dodatkowe wymogi, wymienione poniżej.
      1.   Rowery dziecięce

      Maksymalna wysokość siodełka i średnie ograniczenia dotyczące masy oparte są na danych antropometrycznych, dotyczących przeciętnej masy i długości nóg w zależności od wieku. W przypadku tego rodzaju rowerów stosuje się następujące wymogi:

                  —

                  niedozwolone jest stosowanie szybkozamykaczy,

                  —

                  niedozwolone jest montowanie strzemion pedałów i mechanizmów zatrzaskowych pedałów,

                  —

                  siła hamulców przednich musi zostać ograniczona, tak aby można było zapobiec utracie kontroli nad rowerem z powodu blokujących się kół,

                  —

                  montaż lub demontaż podporowych kółek bocznych musi być możliwy bez konieczności zwalniania zamocowania osi tylnego koła,

                  —

                  rower dziecięcy nie może stwarzać zagrożenia uwięźnięcia w żadnej z możliwych pozycji regulowania siodełka,

                  —

                  rower dziecięcy musi być wyposażony w co najmniej dwa niezależne układy hamulcowe: jeden z przodu i jeden z tyłu.

            2.   Rowery górskie

      W przypadku rowerów górskich wszystkie części wpływające na bezpieczeństwo muszą być skonstruowane tak, aby wytrzymywały siły działające podczas normalnego użytkowania większe niż w przypadku innych rodzajów rowerów (np. wibracje i uderzenia spowodowane nierównościami terenowymi, większe siły działające na układ napędowy, układ kierowania oraz układ hamulcowy), oraz aby przeciwdziałały zanikowi hamowania.
      3.   Rowery wyścigowe

      W przypadku rowerów wyścigowych wszystkie części wpływające na bezpieczeństwo muszą być skonstruowane tak, aby wytrzymać siły działające podczas normalnego użytkowania większe niż w przypadku innych rodzajów rowerów (np. wyższa prędkość, większa siła działająca na układ napędowy, układ kierowania oraz układ hamulcowy).
      CZĘŚĆ II

         Szczegółowe wymogi bezpieczeństwa dotyczące bagażników rowerowych

      1.   Wymogi ogólne

      Szczegółowe wymogi i metody badania w zakresie bagażników rowerowych muszą zapewnić bezpieczeństwo użytkownika oraz dziecka przewożonego rowerem. Dany produkt musi pozytywnie przejść badania ustalające jego stabilność i trwałość, a także odporność na zmęczenie i na działanie temperatury.
      2.   Klasyfikacja

      Bagażniki rowerowe dzieli się na kategorie pod kątem dopuszczalnej ładowności, zależnie od ich przeznaczenia oraz miejsca na rowerze, w którym są przymocowane.
      3.   Rozmiar

      Bagażniki rowerowe przeznaczone do przewożenia dzieci w fotelikach muszą mieć rozmiary odpowiadające takiemu przeznaczeniu.
      4.   Stabilność

      Części bagażnika muszą być zaprojektowane w sposób gwarantujący odpowiednią stabilność produktu przy normalnym użytkowaniu przez zamierzonych użytkowników.
      Części bagażnika muszą być trwale zmontowane i zamocowane z użyciem narzędzi do mocowania dostarczonych lub określonych przez producenta i zgodnie z jego instrukcją.
      Wszystkie narzędzia służące do zamocowania bagażnika muszą mieć odpowiednie rozmiary.
      Należy zminimalizować wpływ warunków pogodowych na bezpieczeństwo bagażnika.
      5.   Ostre krawędzie

      Odsłonięte krawędzie, które mogą się stykać z ciałem rowerzysty lub przewożonego dziecka podczas normalnego użytkowania, normalnej obsługi i konserwacji nie mogą stwarzać ryzyka obrażeń. Końcówki sprężyn muszą być zaokrąglone lub wyposażone w osłonki.
      6.   Części wystające

      W celu wyeliminowania lub zminimalizowania zagrożeń dla użytkownika lub przewożonego dziecka należy unikać montowania części wystających lub odpowiednio je zaprojektować.
      7.   Widoczność

      Produkt musi być zaprojektowany w sposób zapewniający widoczność roweru w przypadku użytkowania w ciemności lub w warunkach zmniejszonej widoczności.
      8.   Informacje na temat bezpieczeństwa produktu

      Bez względu na to, czy bagażnik rowerowy sprzedawany jest osobno jako akcesorium czy też jako część zamontowana na rowerze, muszą mu towarzyszyć co najmniej następujące informacje dla użytkowników:

                  a)

                  jak i gdzie należy zamontować bagażnik na rowerze;

                  b)

                  trwale naniesiona na produkcie informacja o maksymalnej ładowności bagażnika i zakaz przekraczania tej wartości;

                  c)

                  czy do bagażnika można zamocować fotelik dziecięcy;

                  d)

                  informacja, że bagaż należy przewozić wyłącznie na bagażniku;

                  e)

                  zakaz wprowadzania zmian w budowie bagażnika;

                  f)

                  informacja o konieczności odpowiedniego zamocowania elementów złącznych oraz ich kontrolowania;

                  g)

                  informacja o tym, że rower może zachowywać się odmiennie przy obciążonym bagażniku, szczególnie w odniesieniu do układu kierowania i układu hamulcowego;

                  h)

                  informacja o konieczności sprawdzenia, czy bagaż lub fotelik dziecięcy został odpowiednio zamocowany zgodnie z instrukcją producenta oraz czy nie pozostały luźne końce, które mogą zaplątać się w koła;

                  i)

                  instrukcja ustawienia świateł odblaskowych i lamp w celu zapewnienia stałej widoczności, nawet w przypadku umieszczenia bagażu na bagażniku;

                  j)

                  nazwa i adres producenta, importera lub przedstawiciela, znak towarowy, model i numer partii produkcyjnej muszą być umieszczone na produkcie w sposób widoczny, czytelny i trwały;

                  k)

                  o ile produkt nie jest sprzedawany jako zamocowana część roweru, informacja na temat rodzajów rowerów, dla jakich przeznaczony jest dany bagażnik.


title: Decyzja Rady z dnia 27 października 2003 r. w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską zmieniającej umowę między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi z dnia 9 lipca 2002 r.

text:
11/t. 49              PL                            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                               7

32004D0042

L 9/21                                          DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ                                            15.1.2004

                                                       DECYZJA RADY
                                              z dnia 27 października 2003 r.
              w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską zmieniającej umowę
              między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali i Rządem Federacji Rosyjskiej w sprawie handlu niektórymi
                                         wyrobami stalowymi z dnia 9 lipca 2002 r.

                                                                (2004/42/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,                                                 (5)    Strony podjęły konsultacje zgodnie z Uzgodnionym Pro-
                                                                               tokołem nr 2 wspomnianej umowy oraz ustaliły, że do
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,                      produktów objętych umową zostaną również włączone
w szczególności jego art. 133, w połączeniu z art. 300 ust. 2 oraz             grupy produktów SA5 i SA6 według odpowiednich limi-
art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,                                               tów ilościowych,
uwzględniając wniosek Komisji,
                                                                        STANOWI, CO NASTĘPUJE:
a także mając na uwadze, co następuje:

(1)      Umowa o partnerstwie i współpracy ustanowiona między                                      Artykuł 1
         Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkow-
                                                                        1. Umowa między Wspólnotą Europejską i Rządem Federacji
         skimi z jednej strony, a Federacją Rosyjską z drugiej strony
                                                                        Rosyjskiej zmieniająca Umowę między EWWiS a Rządem Fede-
         (1), weszła w życie w dniu 1 grudnia 1997 r.
                                                                        racji Rosyjskiej w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalo-
(2)      Artykuł 21 Umowy o partnerstwie i współpracy stanowi,          wymi z dnia 9 lipca 2002 r. zostaje niniejszym zatwierdzona
         że handel wyrobami Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali        przez Wspólnotę.
         (zwanej dalej „EWWiS”) jest regulowany postanowieniami         2. Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
         tytułu III, z wyjątkiem jego art. 15, oraz postanowieniami
         umowy.
                                                                                Artykuł 2
(3)      W dniu 9 lipca 2002 r. EWWiS i Rząd Federacji Rosyjskiej
         zawarły Umowę w sprawie handlu niektórymi wyrobami             Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób
         stalowymi (2), zatwierdzoną przez EWWiS w decyzji              umocowanych do podpisania Umowy określonej w art. 1.
         Komisji 2002/603/EWWiS (3).
                                                                        Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 października 2003 r.
(4)      Traktat EWWiS wygasł w dniu 23 lipca 2002 r. Strony
         uzgodniły, zgodnie z art. 10 ust. 2 Umowy w sprawie                                           W imieniu Rady
         handlu niektórymi wyrobami stalowymi, że powinna ona
                                                                                A. MATTEOLI
         nadal obowiązywać, a wszystkie prawa i obowiązki
         powinny zostać utrzymane po wygaśnięciu.                                                       Przewodniczący

(1) Dz.U. L 327 z 28.11.1997, str. 3.
(2) Dz.U. L 195 z 24.7.2002, str. 55.
(3) Dz.U. L 195 z 24.7.2002, str. 54.


title: 2006/616/WE: Decyzja Rady z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, dotyczącą tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską

text:
               22.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 262/24

      DECYZJA RADY

   z dnia 24 lipca 2006 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, dotyczącą tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
   (2006/616/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 i 181a w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy oraz jego art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Elementy protokołu, które podlegają kompetencji Wspólnoty, były przedmiotem negocjacji prowadzonych w imieniu Wspólnoty przez Komisję za zgodą Rady.

               (2)

               Rada poleciła Komisji podjęcie negocjacji w sprawie przystąpienia Wspólnoty do przedmiotowej umowy międzynarodowej.

               (3)

               Negocjacje zostały pomyślnie zakończone, a dokument będący ich wynikiem został podpisany przez Wspólnotę w dniu 12 grudnia 2000 r. zgodnie z decyzją Rady 2001/87/WE z dnia 8 grudnia 2000 r (2).

               (4)

               Niektóre państwa członkowskie są już stronami protokołu, podczas gdy w innych proces ratyfikacji jeszcze się nie zakończył.

               (5)

               Zawarcie konwencji zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2004/579/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (3), co jest warunkiem uzyskania przez Wspólnotę statusu strony protokołu zgodnie z art. 37 ust. 2 konwencji.

               (6)

               Spełnione zostały pozostałe warunki pozwalające Wspólnocie na złożenie dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 36 ust. 3 konwencji i art. 21 ust. 3 protokołu.

               (7)

               Zawarcie protokołu należy zatwierdzić w imieniu Wspólnoty w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte z zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu.

               (8)

               Zawarcie w imieniu Wspólnoty protokołu w takim zakresie, w jakim jego postanowienia są objęte zakresem zastosowania tytułu IV część III Traktatu, powinno zostać zatwierdzone odrębną decyzją Rady (4).

               (9)

               Składając dokument zatwierdzenia, Wspólnota powinna złożyć także deklarację co do zakresu kompetencji Wspólnoty w kwestiach regulowanych protokołem przeciwko przemytowi zgodnie z jego art. 21 ust. 3,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, zawarty w załączniku I.
   Wspólnotowy dokument stanowiący formalne potwierdzenie zatwierdzenia zawiera deklarację dotyczącą kompetencji Wspólnoty zgodnie z art. 21 ust. 3 protokołu, przedstawioną w załączniku II.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do tych postanowień protokołu, które są objęte zakresem zastosowania art. 179 i 181a Traktatu.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu stanowiącego formalne potwierdzenie, aby w ten sposób uczynić protokół wiążącym dla Wspólnoty.
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 2006 r.

            W imieniu Rady

         K. RAJAMÄKI

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Dz.U. L 30 z 1.2.2001, str. 44.

      (3)  Dz.U. L 261 z 6.8.2004, str. 11.

      (4)  Patrz: str. 34 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      ZAŁĄCZNIK I

         PROTOCOL
         against the Smuggling of Migrants by Land, Sea and Air, supplementing the United Nations Convention against Transnational Organised Crime
         PREAMBLE
         THE STATES PARTIES TO THIS PROTOCOL,
         DECLARING that effective action to prevent and combat the smuggling of migrants by land, sea and air requires a comprehensive international approach, including cooperation, the exchange of information and other appropriate measures, including socio-economic measures, at the national, regional and international levels,
         RECALLING General Assembly resolution 54/212 of 22 December 1999, in which the Assembly urged Member States and the United Nations system to strengthen international cooperation in the area of international migration and development in order to address the root causes of migration, especially those related to poverty, and to maximize the benefits of international migration to those concerned, and encouraged, where relevant, interregional, regional and subregional mechanisms to continue to address the question of migration and development,
         CONVINCED of the need to provide migrants with humane treatment and full protection of their rights,
         TAKING INTO ACCOUNT the fact that, despite work undertaken in other international forums, there is no universal instrument that addresses all aspects of smuggling of migrants and other related issues,
         CONCERNED at the significant increase in the activities of organised criminal groups in smuggling of migrants and other related criminal activities set forth in this Protocol, which bring great harm to the States concerned,
         ALSO CONCERNED that the smuggling of migrants can endanger the lives or security of the migrants involved,
         RECALLING General Assembly resolution 53/111 of 9 December 1998, in which the Assembly decided to establish an open-ended intergovernmental ad hoc committee for the purpose of elaborating a comprehensive international convention against transnational organised crime and of discussing the elaboration of, inter alia, an international instrument addressing illegal trafficking in and transporting of migrants, including by sea,
         CONVINCED that supplementing the United Nations Convention against Transnational Organised Crime with an international instrument against the smuggling of migrants by land, sea and air will be useful in preventing and combating that crime,
         HAVE AGREED AS FOLLOWS:
         I.   GENERAL PROVISIONS
         Article 1
         Relation with the United Nations Convention against Transnational Organised Crime
         1.   This Protocol supplements the United Nations Convention against Transnational Organised Crime. It shall be interpreted together with the Convention.
         2.   The provisions of the Convention shall apply, mutatis mutandis, to this Protocol unless otherwise provided herein.
         3.   The offences established in accordance with article 6 of this Protocol shall be regarded as offences established in accordance with the Convention.
         Article 2
         Statement of purpose
         The purpose of this Protocol is to prevent and combat the smuggling of migrants, as well as to promote cooperation among States Parties to that end, while protecting the rights of smuggled migrants.
         Article 3
         Use of terms
         For the purposes of this Protocol:

                     (a)

                     ‘smuggling of migrants’ shall mean the procurement, in order to obtain, directly or indirectly, a financial or other material benefit, of the illegal entry of a person into a State Party of which the person is not a national or a permanent resident;

                     (b)

                     ‘illegal entry’ shall mean crossing borders without complying with the necessary requirements for legal entry into the receiving State;

                     (c)

                     ‘fraudulent travel or identity document’ shall mean any travel or identity document:

                                 (i)

                                 that has been falsely made or altered in some material way by anyone other than a person or agency lawfully authorised to make or issue the travel or identity document on behalf of a State; or

                                 (ii)

                                 that has been improperly issued or obtained through misrepresentation, corruption or duress or in any other unlawful manner; or

                                 (iii)

                                 that is being used by a person other than the rightful holder;

                     (d)

                     ‘vessel’ shall mean any type of water craft, including non-displacement craft and seaplanes, used or capable of being used as a means of transportation on water, except a warship, naval auxiliary or other vessel owned or operated by a Government and used, for the time being, only on government non-commercial service.

               Article 4
         Scope of application
         This Protocol shall apply, except as otherwise stated herein, to the prevention, investigation and prosecution of the offences established in accordance with article 6 of this Protocol, where the offences are transnational in nature and involve an organised criminal group, as well as to the protection of the rights of persons who have been the object of such offences.
         Article 5
         Criminal liability of migrants
         Migrants shall not become liable to criminal prosecution under this Protocol for the fact of having been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol.
         Article 6
         Criminalisation
         1.   Each State Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to establish as criminal offences, when committed intentionally and in order to obtain, directly or indirectly, a financial or other material benefit:

                     (a)

                     the smuggling of migrants;

                     (b)

                     when committed for the purpose of enabling the smuggling of migrants:

                                 (i)

                                 producing a fraudulent travel or identity document;

                                 (ii)

                                 procuring, providing or possessing such a document;

                     (c)

                     enabling a person who is not a national or a permanent resident to remain in the State concerned without complying with the necessary requirements for legally remaining in the State by the means mentioned in subparagraph (b) of this paragraph or any other illegal means.

               2.   Each State Party shall also adopt such legislative and other measures as may be necessary to establish as criminal offences:

                     (a)

                     subject to the basic concepts of its legal system, attempting to commit an offence established in accordance with paragraph 1 of this article;

                     (b)

                     participating as an accomplice in an offence established in accordance with paragraph 1 (a), (b) (i) or (c) of this article and, subject to the basic concepts of its legal system, participating as an accomplice in an offence established in accordance with paragraph 1 (b) (ii) of this article;

                     (c)

                     organising or directing other persons to commit an offence established in accordance with paragraph 1 of this article.

               3.   Each State Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to establish as aggravating circumstances to the offences established in accordance with paragraph 1 (a), (b) (i) and (c) of this article and, subject to the basic concepts of its legal system, to the offences established in accordance with paragraph 2 (b) and (c) of this article, circumstances:

                     (a)

                     that endanger, or are likely to endanger, the lives or safety of the migrants concerned; or

                     (b)

                     that entail inhuman or degrading treatment, including for exploitation, of such migrants.

               4.   Nothing in this Protocol shall prevent a State Party from taking measures against a person whose conduct constitutes an offence under its domestic law.
         II.   SMUGGLING OF MIGRANTS BY SEA
         Article 7
         Cooperation
         States Parties shall cooperate to the fullest extent possible to prevent and suppress the smuggling of migrants by sea, in accordance with the international law of the sea.
         Article 8
         Measures against the smuggling of migrants by sea
         1.   A State Party that has reasonable grounds to suspect that a vessel that is flying its flag or claiming its registry, that is without nationality or that, though flying a foreign flag or refusing to show a flag, is in reality of the nationality of the State Party concerned is engaged in the smuggling of migrants by sea may request the assistance of other States Parties in suppressing the use of the vessel for that purpose. The States Parties so requested shall render such assistance to the extent possible within their means.
         2.   A State Party that has reasonable grounds to suspect that a vessel exercising freedom of navigation in accordance with international law and flying the flag or displaying the marks of registry of another State Party is engaged in the smuggling of migrants by sea may so notify the flag State, request confirmation of registry and, if confirmed, request authorisation from the flag State to take appropriate measures with regard to that vessel. The flag State may authorise the requesting State, inter alia:

                     (a)

                     to board the vessel;

                     (b)

                     to search the vessel; and

                     (c)

                     if evidence is found that the vessel is engaged in the smuggling of migrants by sea, to take appropriate measures with respect to the vessel and persons and cargo on board, as authorised by the flag State.

               3.   A State Party that has taken any measure in accordance with paragraph 2 of this article shall promptly inform the flag State concerned of the results of that measure.
         4.   A State Party shall respond expeditiously to a request from another State Party to determine whether a vessel that is claiming its registry or flying its flag is entitled to do so and to a request for authorisation made in accordance with paragraph 2 of this article.
         5.   A flag State may, consistent with article 7 of this Protocol, subject its authorisation to conditions to be agreed by it and the requesting State, including conditions relating to responsibility and the extent of effective measures to be taken. A State Party shall take no additional measures without the express authorisation of the flag State, except those necessary to relieve imminent danger to the lives of persons or those which derive from relevant bilateral or multilateral agreements.
         6.   Each State Party shall designate an authority or, where necessary, authorities to receive and respond to requests for assistance, for confirmation of registry or of the right of a vessel to fly its flag and for authorisation to take appropriate measures. Such designation shall be notified through the Secretary-General to all other States Parties within one month of the designation.
         7.   A State Party that has reasonable grounds to suspect that a vessel is engaged in the smuggling of migrants by sea and is without nationality or may be assimilated to a vessel without nationality may board and search the vessel. If evidence confirming the suspicion is found, that State Party shall take appropriate measures in accordance with relevant domestic and international law.
         Article 9
         Safeguard clauses
         1.   Where a State Party takes measures against a vessel in accordance with article 8 of this Protocol, it shall:

                     (a)

                     ensure the safety and humane treatment of the persons on board;

                     (b)

                     take due account of the need not to endanger the security of the vessel or its cargo;

                     (c)

                     take due account of the need not to prejudice the commercial or legal interests of the flag State or any other interested State;

                     (d)

                     ensure, within available means, that any measure taken with regard to the vessel is environmentally sound.

               2.   Where the grounds for measures taken pursuant to article 8 of this Protocol prove to be unfounded, the vessel shall be compensated for any loss or damage that may have been sustained, provided that the vessel has not committed any act justifying the measures taken.
         3.   Any measure taken, adopted or implemented in accordance with this chapter shall take due account of the need not to interfere with or to affect:

                     (a)

                     the rights and obligations and the exercise of jurisdiction of coastal States in accordance with the international law of the sea; or

                     (b)

                     the authority of the flag State to exercise jurisdiction and control in administrative, technical and social matters involving the vessel.

               4.   Any measure taken at sea pursuant to this chapter shall be carried out only by warships or military aircraft, or by other ships or aircraft clearly marked and identifiable as being on government service and authorised to that effect.
         III.   PREVENTION, COOPERATION AND OTHER MEASURES
         Article 10
         Information
         1.   Without prejudice to articles 27 and 28 of the Convention, States Parties, in particular those with common borders or located on routes along which migrants are smuggled, shall, for the purpose of achieving the objectives of this Protocol, exchange among themselves, consistent with their respective domestic legal and administrative systems, relevant information on matters such as:

                     (a)

                     embarkation and destination points, as well as routes, carriers and means of transportation, known to be or suspected of being used by an organised criminal group engaged in conduct set forth in article 6 of this Protocol;

                     (b)

                     the identity and methods of organisations or organised criminal groups known to be or suspected of being engaged in conduct set forth in article 6 of this Protocol;

                     (c)

                     the authenticity and proper form of travel documents issued by a State Party and the theft or related misuse of blank travel or identity documents;

                     (d)

                     means and methods of concealment and transportation of persons, the unlawful alteration, reproduction or acquisition or other misuse of travel or identity documents used in conduct set forth in article 6 of this Protocol and ways of detecting them;

                     (e)

                     legislative experiences and practices and measures to prevent and combat the conduct set forth in article 6 of this Protocol; and

                     (f)

                     scientific and technological information useful to law enforcement, so as to enhance each other's ability to prevent, detect and investigate the conduct set forth in article 6 of this Protocol and to prosecute those involved.

               2.   A State Party that receives information shall comply with any request by the State Party that transmitted the information that places restrictions on its use.
         Article 11
         Border measures
         1.   Without prejudice to international commitments in relation to the free movement of people, States Parties shall strengthen, to the extent possible, such border controls as may be necessary to prevent and detect the smuggling of migrants.
         2.   Each State Party shall adopt legislative or other appropriate measures to prevent, to the extent possible, means of transport operated by commercial carriers from being used in the commission of the offence established in accordance with article 6, paragraph 1 (a), of this Protocol.
         3.   Where appropriate, and without prejudice to applicable international conventions, such measures shall include establishing the obligation of commercial carriers, including any transportation company or the owner or operator of any means of transport, to ascertain that all passengers are in possession of the travel documents required for entry into the receiving State.
         4.   Each State Party shall take the necessary measures, in accordance with its domestic law, to provide for sanctions in cases of violation of the obligation set forth in paragraph 3 of this article.
         5.   Each State Party shall consider taking measures that permit, in accordance with its domestic law, the denial of entry or revocation of visas of persons implicated in the commission of offences established in accordance with this Protocol.
         6.   Without prejudice to article 27 of the Convention, States Parties shall consider strengthening cooperation among border control agencies by, inter alia, establishing and maintaining direct channels of communication.
         Article 12
         Security and control of documents
         Each State Party shall take such measures as may be necessary, within available means:

                     (a)

                     to ensure that travel or identity documents issued by it are of such quality that they cannot easily be misused and cannot readily be falsified or unlawfully altered, replicated or issued; and

                     (b)

                     to ensure the integrity and security of travel or identity documents issued by or on behalf of the State Party and to prevent their unlawful creation, issuance and use.

               Article 13
         Legitimacy and validity of documents
         At the request of another State Party, a State Party shall, in accordance with its domestic law, verify within a reasonable time the legitimacy and validity of travel or identity documents issued or purported to have been issued in its name and suspected of being used for purposes of conduct set forth in article 6 of this Protocol.
         Article 14
         Training and technical cooperation
         1.   States Parties shall provide or strengthen specialised training for immigration and other relevant officials in preventing the conduct set forth in article 6 of this Protocol and in the humane treatment of migrants who have been the object of such conduct, while respecting their rights as set forth in this Protocol.
         2.   States Parties shall cooperate with each other and with competent international organisations, non-governmental organisations, other relevant organisations and other elements of civil society as appropriate to ensure that there is adequate personnel training in their territories to prevent, combat and eradicate the conduct set forth in article 6 of this Protocol and to protect the rights of migrants who have been the object of such conduct. Such training shall include:

                     (a)

                     improving the security and quality of travel documents;

                     (b)

                     recognizing and detecting fraudulent travel or identity documents;

                     (c)

                     Gathering criminal intelligence, relating in particular to the identification of organised criminal groups known to be or suspected of being engaged in conduct set forth in article 6 of this Protocol, the methods used to transport smuggled migrants, the misuse of travel or identity documents for purposes of conduct set forth in article 6 and the means of concealment used in the smuggling of migrants;

                     (d)

                     improving procedures for detecting smuggled persons at conventional and non-conventional points of entry and exit; and

                     (e)

                     the humane treatment of migrants and the protection of their rights as set forth in this Protocol.

               3.   States Parties with relevant expertise shall consider providing technical assistance to States that are frequently countries of origin or transit for persons who have been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol. States Parties shall make every effort to provide the necessary resources, such as vehicles, computer systems and document readers, to combat the conduct set forth in article 6.
         Article 15
         Other prevention measures
         1.   Each State Party shall take measures to ensure that it provides or strengthens information programmes to increase public awareness of the fact that the conduct set forth in article 6 of this Protocol is a criminal activity frequently perpetrated by organised criminal groups for profit and that it poses serious risks to the migrants concerned.
         2.   In accordance with article 31 of the Convention, States Parties shall cooperate in the field of public information for the purpose of preventing potential migrants from falling victim to organised criminal groups.
         3.   Each State Party shall promote or strengthen, as appropriate, development programmes and cooperation at the national, regional and international levels, taking into account the socio-economic realities of migration and paying special attention to economically and socially depressed areas, in order to combat the root socio-economic causes of the smuggling of migrants, such as poverty and underdevelopment.
         Article 16
         Protection and assistance measures
         1.   In implementing this Protocol, each State Party shall take, consistent with its obligations under international law, all appropriate measures, including legislation if necessary, to preserve and protect the rights of persons who have been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol as accorded under applicable international law, in particular the right to life and the right not to be subjected to torture or other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment.
         2.   Each State Party shall take appropriate measures to afford migrants appropriate protection against violence that may be inflicted upon them, whether by individuals or groups, by reason of being the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol.
         3.   Each State Party shall afford appropriate assistance to migrants whose lives or safety are endangered by reason of being the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol.
         4.   In applying the provisions of this article, States Parties shall take into account the special needs of women and children.
         5.   In the case of the detention of a person who has been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol, each State Party shall comply with its obligations under the Vienna Convention on Consular Relations, (1) where applicable, including that of informing the person concerned without delay about the provisions concerning notification to and communication with consular officers.
         Article 17
         Agreements and arrangements
         States Parties shall consider the conclusion of bilateral or regional agreements or operational arrangements or understandings aimed at:

                     (a)

                     establishing the most appropriate and effective measures to prevent and combat the conduct set forth in article 6 of this Protocol; or

                     (b)

                     enhancing the provisions of this Protocol among themselves.

               Article 18
         Return of smuggled migrants
         1.   Each State Party agrees to facilitate and accept, without undue or unreasonable delay, the return of a person who has been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol and who is its national or who has the right of permanent residence in its territory at the time of return.
         2.   Each State Party shall consider the possibility of facilitating and accepting the return of a person who has been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol and who had the right of permanent residence in its territory at the time of entry into the receiving State in accordance with its domestic law.
         3.   At the request of the receiving State Party, a requested State Party shall, without undue or unreasonable delay, verify whether a person who has been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol is its national or has the right of permanent residence in its territory.
         4.   In order to facilitate the return of a person who has been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol and is without proper documentation, the State Party of which that person is a national or in which he or she has the right of permanent residence shall agree to issue, at the request of the receiving State Party, such travel documents or other authorisation as may be necessary to enable the person to travel to and re-enter its territory.
         5.   Each State Party involved with the return of a person who has been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol shall take all appropriate measures to carry out the return in an orderly manner and with due regard for the safety and dignity of the person.
         6.   States Parties may cooperate with relevant international organisations in the implementation of this article.
         7.   This article shall be without prejudice to any right afforded to persons who have been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol by any domestic law of the receiving State Party.
         8.   This article shall not affect the obligations entered into under any other applicable treaty, bilateral or multilateral, or any other applicable operational agreement or arrangement that governs, in whole or in part, the return of persons who have been the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol.
         IV.   FINAL PROVISIONS
         Article 19
         Saving clause
         1.   Nothing in this Protocol shall affect the other rights, obligations and responsibilities of States and individuals under international law, including international humanitarian law and international human rights law and, in particular, where applicable, the 1951 Convention and the 1967 Protocol relating to the Status of Refugees and the principle of non-refoulement as contained therein.
         2.   The measures set forth in this Protocol shall be interpreted and applied in a way that is not discriminatory to persons on the ground that they are the object of conduct set forth in article 6 of this Protocol. The interpretation and application of those measures shall be consistent with internationally recognised principles of non-discrimination.
         Article 20
         Settlement of disputes
         1.   States Parties shall endeavour to settle disputes concerning the interpretation or application of this Protocol through negotiation.
         2.   Any dispute between two or more States Parties concerning the interpretation or application of this Protocol that cannot be settled through negotiation within a reasonable time shall, at the request of one of those States Parties, be submitted to arbitration. If, six months after the date of the request for arbitration, those States Parties are unable to agree on the organisation of the arbitration, any one of those States Parties may refer the dispute to the International Court of Justice by request in accordance with the Statute of the Court.
         3.   Each State Party may, at the time of signature, ratification, acceptance or approval of or accession to this Protocol, declare that it does not consider itself bound by paragraph 2 of this article. The other States Parties shall not be bound by paragraph 2 of this article with respect to any State Party that has made such a reservation.
         4.   Any State Party that has made a reservation in accordance with paragraph 3 of this article may at any time withdraw that reservation by notification to the Secretary-General of the United Nations.
         Article 21
         Signature, ratification, acceptance, approval and accession
         1.   This Protocol shall be open to all States for signature from 12 to 15 December 2000 in Palermo, Italy, and thereafter at United Nations Headquarters in New York until 12 December 2002.
         2.   This Protocol shall also be open for signature by regional economic integration organisations provided that at least one member State of such organisation has signed this Protocol in accordance with paragraph 1 of this article.
         3.   This Protocol is subject to ratification, acceptance or approval. Instruments of ratification, acceptance or approval shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations. A regional economic integration organisation may deposit its instrument of ratification, acceptance or approval if at least one of its Member States has done likewise. In that instrument of ratification, acceptance or approval, such organisation shall declare the extent of its competence with respect to the matters governed by this Protocol. Such organisation shall also inform the depositary of any relevant modification in the extent of its competence.
         4.   This Protocol is open for accession by any State or any regional economic integration organisation of which at least one Member State is a Party to this Protocol. Instruments of accession shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations. At the time of its accession, a regional economic integration organisation shall declare the extent of its competence with respect to matters governed by this Protocol. Such organisation shall also inform the depositary of any relevant modification in the extent of its competence.
         Article 22
         Entry into force
         1.   This Protocol shall enter into force on the 90th day after the date of deposit of the 40th instrument of ratification, acceptance, approval or accession, except that it shall not enter into force before the entry into force of the Convention. For the purpose of this paragraph, any instrument deposited by a regional economic integration organisation shall not be counted as additional to those deposited by member States of such organisation.
         2.   For each State or regional economic integration organisation ratifying, accepting, approving or acceding to this Protocol after the deposit of the 40th instrument of such action, this Protocol shall enter into force on the 30th day after the date of deposit by such State or organisation of the relevant instrument or on the date this Protocol enters into force pursuant to paragraph 1 of this article, whichever is the later.
         Article 23
         Amendment
         1.   After the expiry of five years from the entry into force of this Protocol, a State Party to the Protocol may propose an amendment and file it with the Secretary-General of the United Nations, who shall thereupon communicate the proposed amendment to the States Parties and to the Conference of the Parties to the Convention for the purpose of considering and deciding on the proposal. The States Parties to this Protocol meeting at the Conference of the Parties shall make every effort to achieve consensus on each amendment. If all efforts at consensus have been exhausted and no agreement has been reached, the amendment shall, as a last resort, require for its adoption a two-thirds majority vote of the States Parties to this Protocol present and voting at the meeting of the Conference of the Parties.
         2.   Regional economic integration organisations, in matters within their competence, shall exercise their right to vote under this article with a number of votes equal to the number of their Member States that are Parties to this Protocol. Such organisations shall not exercise their right to vote if their member States exercise theirs and vice versa.
         3.   An amendment adopted in accordance with paragraph 1 of this article is subject to ratification, acceptance or approval by States Parties.
         4.   An amendment adopted in accordance with paragraph 1 of this article shall enter into force in respect of a State Party 90 days after the date of the deposit with the Secretary-General of the United Nations of an instrument of ratification, acceptance or approval of such amendment.
         5.   When an amendment enters into force, it shall be binding on those States Parties which have expressed their consent to be bound by it. Other States Parties shall still be bound by the provisions of this Protocol and any earlier amendments that they have ratified, accepted or approved.
         Article 24
         Denunciation
         1.   A State Party may denounce this Protocol by written notification to the Secretary-General of the United Nations. Such denunciation shall become effective one year after the date of receipt of the notification by the Secretary-General.
         2.   A regional economic integration organisation shall cease to be a Party to this Protocol when all of its member States have denounced it.
         Article 25
         Depositary and languages
         1.   The Secretary-General of the United Nations is designated depositary of this Protocol.
         2.   The original of this Protocol, of which the Arabic, Chinese, English, French, Russian and Spanish texts are equally authentic, shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations.
         IN WITNESS WHEREOF, the undersigned plenipotentiaries, being duly authorised thereto by their respective Governments, have signed this Protocol.

         (1)  Ibid., vol. 596, Nos 8638 to 8640.

      ZAŁĄCZNIK II

         Deklaracja dotycząca kompetencji Wspólnoty Europejskiej w kwestiach regulowanych Protokołem przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej
         Artykuł 21 ust. 3 protokołu stanowi, że dokument przystąpienia regionalnej organizacji integracji gospodarczej do protokołu zawiera deklarację określającą te zagadnienia regulowane protokołem, co do których państwa członkowskie organizacji będące stronami protokołu przekazały kompetencje na rzecz takiej organizacji.
         Protokół przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną ma zastosowanie — zgodnie z kompetencjami przekazanymi Wspólnocie Europejskiej — do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na zasadach ustalonych w tym traktacie, w szczególności w art. 299 Traktatu oraz załączonych do niego protokołach.
         Niniejsza deklaracja pozostaje bez uszczerbku dla pozycji Zjednoczonego Królestwa i Irlandii określonej w Protokole włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz Protokole w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, które to protokoły załączone są do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
         Deklaracja pozostaje również bez uszczerbku dla stanowiska Danii określonego w Protokole w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
         Zgodnie z art. 299 niniejsza deklaracja nie ma także zastosowania do tych terytoriów państw członkowskich, do których nie ma zastosowania wyżej wymieniony traktat, oraz pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich aktów i stanowisk, jakie zainteresowane państwa członkowskie mogłyby przyjąć w ramach protokołu w imieniu i w interesie takich terytoriów. Zgodnie z postanowieniem, o którym mowa powyżej, w deklaracji wskazuje się kompetencje dotyczące zagadnień regulowanych protokołem przekazane Wspólnocie przez państwa członkowskie na mocy Traktatów. Zakres i sposób sprawowania przez Wspólnotę takich kompetencji podlega z natury rzeczy ciągłym zmianom — w miarę jak Wspólnota przyjmuje odpowiednie przepisy i uregulowania; Wspólnota będzie zatem w miarę potrzeb uzupełniać i zmieniać niniejszą deklarację zgodnie z art. 21 ust. 3 protokołu.
         Wspólnota pragnie zaznaczyć, że posiada kompetencje w odniesieniu do przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, do określania norm i procedur przeprowadzania kontroli osób na tych granicach oraz do określania przepisów dotyczących wiz na pobyt nie dłuższy niż trzy miesiące. Kompetencje Wspólnoty obejmują także środki polityki imigracyjnej w zakresie warunków wjazdu i pobytu oraz środki zwalczania nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu, w tym odsyłanie osób przebywających nielegalnie. Może ona ponadto podjąć kroki w celu zapewnienia współpracy w wymienionych wyżej dziedzinach między odpowiednimi działami administracji państw członkowskich, jak również między tymi działami a Komisją. W tych dziedzinach Wspólnota przyjęła odpowiednie przepisy i uregulowania, a zatem jedynie do Wspólnoty należy podejmowanie — w dziedzinach, w których przyjęła ona takie przepisy i uregulowania — przedsięwzięć zewnętrznych z udziałem państw trzecich i właściwych organizacji międzynarodowych.
         Ponadto polityka Wspólnoty w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju stanowi uzupełnienie polityki państw członkowskich i obejmuje przepisy służące zapobieganiu przemytowi migrantów i jego zwalczaniu.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/814 z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii

text:
               24.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 133/8

         DECYZJA RADY (UE) 2016/814
   z dnia 13 maja 2016 r.
   w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Austrii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Elisabeth VITOUCH,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               —

               Mag. Muna DUZDAR, Abgeordnete zum Wiener Landtag und Mitglied des Gemeinderats der Stadt Wien.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2016 r.

            W imieniu Rady

         E.M.J. PLOUMEN

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).