title: Decyzja Rady (UE) 2019/1694 z dnia 4 października 2019 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Węgry

text:
                  10.10.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 259/58

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1694
         z dnia 4 października 2019 r.
         w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Węgry
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Węgier,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Béli KOCSYEGO,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                        —

                        Henrietta MAKAY-BERÓ, deputy mayor of the city of Tata.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 4 października 2019 r.

                  W imieniu Rady

               K. MIKKONEN

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


               24.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/238

         P8_TA(2015)0451
   Odnowienie kadencji przewodniczącego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA)
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie odnowienia kadencji przewodniczącego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) (C8-0314/2015 – 2015/0904(NLE))
   (Zatwierdzenie)
   (2017/C 399/50)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek Rady Organów Nadzoru Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) z dnia 30 września 2015 r. o odnowienie kadencji przewodniczącego EIOPA na kolejny pięcioletni okres (C8-0314/2015),

               —

               uwzględniając art. 48 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (1),

               —

               uwzględniając swój Regulamin,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8–0348/2015)

               A.

               mając na uwadze, że pierwszy przewodniczący EIOPA został powołany przez Radę Organów Nadzoru EIOPA w 2011 r. w wyniku otwartej procedury kwalifikacyjnej na pięcioletnią kadencję, zgodnie z art. 48 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010;

               B.

               mając na uwadze, że art. 48 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 przewiduje, że Rada Organów Nadzoru EIOPA, na podstawie oceny przeprowadzonej zgodnie z tym ustępem, może jednokrotnie odnowić kadencję przewodniczącego EIOPA, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Parlament Europejski;

               C.

               mając na uwadze, że w dniu 30 września 2015 r. Rada Organów Nadzoru EIOPA przedstawiła wniosek o przedłużenie kadencji obecnego przewodniczącego EIOPA Gabriela Bernardino na kolejny pięcioletni okres, informując odpowiednio Parlament Europejski;

               D.

               mając na uwadze, że w dniu 17 listopada 2015 r. Komisja Gospodarcza i Monetarna odbyła wysłuchanie z obecnym przewodniczącym EIOPA Gabrielem Bernardino, podczas którego wygłosił on oświadczenie wstępne, a następnie odpowiedział na pytania członków komisji;

               1.

               zatwierdza wniosek o odnowienie kadencji przewodniczącego EIOPA Gabriela Bernardino na kolejny pięcioletni okres;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, EIOPA oraz rządom państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2464 z dnia 18 grudnia 2017 r. upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
               29.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/43

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2464
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   upoważniająca Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)

               Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)

               Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

               (4)

               Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)

               Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)

               Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)

               Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)

               Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do tej konwencji ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)

               Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)

               Panama złożyła swój dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 2 lutego 1994 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Panamie w dniu 1 maja 1994 r.

               (11)

               Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Panamy do konwencji haskiej z 1980 r. Panama zaakceptowała przystąpienie Bułgarii, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty i Słowenii do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Panamie wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Panamy zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)

               Urugwaj złożył swój dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 18 listopada 1999 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Urugwaju w dniu 1 lutego 2000 r.

               (13)

               Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Urugwaju do konwencji haskiej z 1980 r. Urugwaj zaakceptował przystąpienie Bułgarii, Estonii, Łotwy i Litwy do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Urugwaju wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Urugwaju zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (14)

               Kolumbia złożyła swój dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 13 grudnia 1995 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Kolumbii w dniu 1 marca 1996 r.

               (15)

               Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Kolumbii do konwencji haskiej z 1980 r. Kolumbia zaakceptowała przystąpienie Bułgarii, Estonii, Łotwę, Litwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Kolumbii wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Kolumbii zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (16)

               Salwador złożył swój dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 5 lutego 2001 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Salwadorze w dniu 1 maja 2001 r.

               (17)

               Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. Salwador zaakceptował przystąpienie Bułgarii, Estonii, Łotwy i Litwy do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Salwadorze wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Salwadoru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (18)

               Austria i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (19)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (20)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Austria i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru w interesie Unii do konwencji haskiej z 1980 r.
   2.   Najpóźniej do dnia 19 grudnia 2018 r. Austria i Rumunia składają oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii, w brzmieniu:

      „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2464.”.

   3.   Austria i Rumunia informują Radę i Komisję o złożeniu swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują Komisji tekst tych oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od ich złożenia.
   Artykuł 2
   Te pozostałe państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły swoje oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest Austrii i Rumunii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Opinia wydana dnia 30 listopada 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

      (3)  ECLI:EU:C:2014:2303.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               LI 16/14

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/90
   z dnia 22 stycznia 2018 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2017/2074 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (1),
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 listopada 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/2074.

               (2)

               W dniu 13 listopada 2017 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie Wenezueli, w których ponownie stwierdza, że konstruktywny dialog i negocjacje są jedynym trwałym sposobem walki z obecnym kryzysem i sprostania najpilniejszym potrzebom ludności Wenezueli.

               (3)

               Podkreślając swój niepokój związany z sytuacją w tym kraju, Rada przyjęła środki ograniczające i stwierdziła, że będą one wykorzystywane w sposób stopniowy i elastyczny i mogą zostać rozszerzone, poprzez skierowanie do osób, które nie przestrzegają zasad demokracji czy praworządności i naruszają prawa człowieka.

               (4)

               W związku z tym, że sytuacja w Wenezueli stale się pogarsza, do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074, należy dodać siedem osób.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do decyzji (WPZiB) 2017/2074,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074 wprowadza się zmiany zamieszczone w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 295 z 14.11.2017, s. 60.

      ZAŁĄCZNIK
      Następujące osoby zostają dodane do wykazu osób i podmiotów zawartego w załączniku I do decyzji (WPZiB) 2017/2074:

                     Imię i nazwisko

                     Informacje identyfikacyjne

                     Uzasadnienie

                     Data umieszczenia w wykazie

                     „1.

                     Néstor Luis Reverol Torres

                     Data urodzenia: 28 października 1964 r.

                     Minister spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i pokoju; były generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej. Odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka oraz represje wobec demokratycznej opozycji w Wenezueli, w tym zakaz i tłumienie demonstracji politycznych.

                     22.1.2018

                     2.

                     Gustavo Enrique González López

                     Data urodzenia: 2 listopada 1960 r.

                     Szef Boliwariańskich Narodowych Służb Wywiadowczych (SEBIN). Odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka (w tym arbitralne zatrzymania, nieludzkie i poniżające traktowanie oraz tortury) oraz represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli.

                     22.1.2018

                     3.

                     Tibisay Lucena Ramírez

                     Data urodzenia: 26 kwietnia 1959 r.

                     Przewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej (Consejo Nacional Electoral – CNE). Jej działania i strategie podważają demokrację i praworządność w Wenezueli, m.in. poprzez ułatwienie utworzenia Zgromadzenia Konstytucyjnego w związku z tym, że nie zapewniła zachowania bezstronności i niezależności CNE zgodnie z konstytucją Wenezueli.

                     22.1.2018

                     4.

                     Antonio José Benavides Torres

                     Data urodzenia: 13 czerwca 1961 r.

                     Szef rządu Okręgu Stołecznego (Distrito Capital). Generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej do dnia 21 czerwca 2017 r. Uczestniczył w represjach wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli i jest odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka, których dopuściła się Boliwariańska Gwardia Narodowa będąca pod jego dowództwem. Jego działania i strategie jako generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej, w tym dopuszczenie do tego, by Boliwariańska Gwardia Narodowa przewodziła działaniom policyjnym wobec demonstracji politycznych oraz publicznie nawoływała do tego, by sądy wojskowe sprawowały jurysdykcję nad ludnością cywilną, podważają praworządność w Wenezueli.

                     22.1.2018

                     5.

                     Maikel José Moreno Pérez

                     Data urodzenia: 12 grudnia 1965 r.

                     Prezes oraz były wiceprezes Sądu Najwyższego Wenezueli (Tribunal Supremo de Justicia). Pełniąc powyższe funkcje, wspiera i ułatwia działania i strategie rządu, które podważają demokrację i praworządność w Wenezueli, i jest odpowiedzialny za działania i oświadczenia, w ramach których uzurpowano sobie uprawnienia Zgromadzenia Narodowego.

                     22.1.2018

                     6.

                     Tarek William Saab Halabi

                     Data urodzenia: 10 września 1963 r.

                     Wenezuelski prokurator generalny mianowany przez Zgromadzenie Konstytucyjne. Pełniąc tę funkcję, jak i poprzednie funkcje Rzecznika Praw Obywatelskich i przewodniczącego Republikańskiej Rady Moralnej (CMR), podważa demokrację i praworządność w Wenezueli poprzez publiczne popieranie działań wobec przeciwników rządu oraz popieranie pozbawienia Zgromadzenia Narodowego jego uprawnień.

                     22.1.2018

                     7.

                     Diosdado Cabello Rondón

                     Data urodzenia: 15 kwietnia 1963 r.

                     Poseł do Zgromadzenia Konstytucyjnego i pierwszy wiceprzewodniczący Zjednoczonej Socjalistycznej Partii Wenezueli (PSUV). Przyczyniał się do podważania demokracji i praworządności w Wenezueli, w tym poprzez wykorzystywanie mediów do publicznego atakowania i zastraszania opozycji politycznej, innych mediów i społeczeństwa obywatelskiego.

                     22.1.2018”


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/546 z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie przekazania uprawnień do przyjmowania decyzji w przedmiocie funduszy własnych (EBC/2018/10)

text:
               6.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/105

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2018/546
   z dnia 15 marca 2018 r.
   w sprawie przekazania uprawnień do przyjmowania decyzji w przedmiocie funduszy własnych (EBC/2018/10)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 26 ust. 3, art. 28, 29, 77 i 78,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (2), w szczególności jego art. 4 ust. 1 lit. d),
   uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/933 z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie ogólnych warunków ramowych przekazywania uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do instrumentów prawnych związanych z zadaniami nadzorczymi (EBC/2016/40) (3), w szczególności jej art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 Europejski Bank Centralny (EBC), jako właściwy organ w odniesieniu do istotnych nadzorowanych podmiotów, odpowiada za ocenę, czy emisje instrumentów w kapitale podstawowym Tier I spełniają kryteria określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. Istotne nadzorowane podmioty mogą klasyfikować instrumenty kapitałowe jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I jedynie po uzyskaniu uprzedniego pisemnego zezwolenia EBC.

               (2)

               Zgodnie z wymogiem określonym w art. 26 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) sporządził i regularnie aktualizuje publiczny wykaz wszystkich rodzajów instrumentów, które w każdym państwie członkowskim kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Włączenie danego rodzaju instrumentu do wykazu EUNB oznacza, że spełnia on kryteria kwalifikacji określone w art. 28 lub, w odpowiednich przypadkach, art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Uwzględniając kontrolę poszczególnych rodzajów instrumentów przez właściwe organy oraz, po dniu 28 czerwca 2013 r., przez EUNB, a także publiczny charakter oraz regularne aktualizacje wykazu EUNB, uzasadnione jest wykorzystanie tego wykazu do wyznaczenia zakresu przekazania uprawnień decyzyjnych zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

               (3)

               Zgodnie z motywem 75 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 rozporządzenie to nie stanowi przeszkody dla podtrzymywania przez właściwe organy procesów poprzedzających zatwierdzenie w odniesieniu do umów regulujących instrumenty kapitału dodatkowego Tier I i kapitału Tier II. I tak, prawo niektórych państw członkowskich przewiduje takie procesy służące klasyfikacji instrumentów kapitałowych jako instrumentów kapitału dodatkowego Tier I i kapitału Tier II. EBC jest właściwym organem do udzielania takiego zezwolenia istotnym nadzorowanym podmiotom zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

               (4)

               EBC jest także odpowiedzialny, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, za udzielanie uprzednich zezwoleń istotnym nadzorowanym podmiotom na obniżenie, wykup lub odkup instrumentów w kapitale podstawowym Tier I emitowanych przez te podmioty w sposób dozwolony mającym zastosowanie prawem krajowym oraz na przeprowadzenie wezwania do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II przed ich terminem zapadalności.

               (5)

               Dokonując oceny wniosków istotnych nadzorowanych podmiotów o wydanie uprzedniego zezwolenia na obniżenie funduszy własnych, EBC stosuje art. 78 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i sekcję 2 rozdziału IV rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 241/2014 (4).

               (6)

               EBC, jako właściwy organ, każdego roku ma obowiązek przyjmować znaczną liczbę decyzji w przedmiocie funduszy własnych. W celu usprawnienia procesu decyzyjnego konieczna jest decyzja w sprawie przekazania uprawnień w związku z przyjmowaniem takich decyzji. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał udzielanie upoważnień za konieczne w celu umożliwienia instytucji, do której należy przyjmowanie znacznej liczby decyzji, wykonywania nałożonych na nią obowiązków. Uznał on także potrzebę zapewnienia efektywności działania organom decyzyjnym za zasadę właściwą każdemu systemowi instytucjonalnemu (5).

               (7)

               Przekazywanie uprawnień decyzyjnych powinno być ograniczone i proporcjonalne, a zakres delegacji powinien być jasno określony.

               (8)

               Decyzja (UE) 2017/933 (EBC/2016/40) określa procedurę przyjmowania decyzji w sprawie przekazania uprawnień dotyczących nadzoru oraz osoby, którym uprawnienia decyzyjne mogą być przekazywane. Decyzja ta nie wpływa na wykonywanie przez EBC jego zadań nadzorczych i pozostaje bez uszczerbku dla kompetencji Rady ds. Nadzoru w zakresie przedstawiania Radzie Prezesów finalnych projektów decyzji.

               (9)

               W przypadku niespełnienia określonych w niniejszej decyzji kryteriów przyjęcia decyzji delegowanej decyzje powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu wskazaną w art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i art. 13g decyzji EBC/2004/2 (6). Ponadto procedura oparta na braku sprzeciwu powinna zostać zastosowana także wówczas, gdy kierownicy jednostek organizacyjnych mają wątpliwości dotyczące spełniania kryteriów oceny w odniesieniu do decyzji w przedmiocie funduszy własnych z uwagi na niewystarczające informacje przekazane przez istotny nadzorowany podmiot lub złożoność oceny.

               (10)

               Decyzje nadzorcze EBC mogą być przedmiotem przeglądu administracyjnego zgodnie z art. 24 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 oraz zgodnie z bardziej szczegółowymi postanowieniami zawartymi w decyzji EBC/2014/16 (7). W przypadku takiego przeglądu administracyjnego Rada ds. Nadzoru powinna wziąć pod uwagę opinię Administracyjnej Rady Odwoławczej i przekazać Radzie Prezesów nowy projekt decyzji do przyjęcia zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji określenia oznaczają:
   1)   „decyzja w przedmiocie funduszy własnych”– decyzję EBC w sprawie uprzedniego zezwolenia na klasyfikację instrumentu jako instrumentu w kapitale podstawowym Tier I, instrumentu dodatkowego w Tier I lub instrumentu w Tier II oraz na obniżenie funduszy własnych;
   2)   „obniżenie funduszy własnych”– każde działanie, o którym mowa w art. 77 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   3)   „obniżenie z zastąpieniem”– obniżenie funduszy własnych zgodnie z art. 78 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   4)   „obniżenie bez zastąpienia”– obniżenie funduszy własnych zgodnie z art. 78 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   5)   „wykaz EUNB”– wykaz sporządzany, prowadzony i publikowany (8) przez EUNB na podstawie art. 26 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 575/2013, obejmujący wszystkie rodzaje instrumentów kapitałowych w każdym z państw członkowskich kwalifikujących się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I na podstawie informacji uzyskanych od każdego z właściwych organów;
   6)   „instrument w kapitale podstawowym Tier I”, „instrument dodatkowy w Tier I” i „instrument w Tier II”– instrument kwalifikujący się odpowiednio jako instrument w kapitale podstawowym Tier I, instrument dodatkowy w Tier I i instrument w Tier II zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013;
   7)   „instrument zastępujący”– instrument kapitałowy zastępujący instrument kapitałowy mający być przedmiotem obniżenia, odkupu, wezwania do sprzedaży lub wykupu w rozumieniu art. 78 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   8)   „instrument zastępowany”– instrument kapitałowy mający być przedmiotem działania, o którym mowa w art. 77 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i zastępowany instrumentem zastępującym w ramach obniżenia z zastąpieniem, zgodnie z art. 78 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   9)   „współczynnik kapitału podstawowego Tier I”, „współczynnik kapitału Tier I” i „łączny współczynnik kapitałowy”– odpowiednio współczynnik kapitału podstawowego Tier I, współczynnik kapitału Tier I i łączny współczynnik kapitałowy, zgodnie z art. 92 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
   10)   „decyzja SREP”– decyzję, która została przyjętą przez EBC na podstawie art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 w następstwie corocznego procesu przeglądu i oceny nadzorczej w rozumieniu art. 97 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (9) i która ustanawia wymogi ostrożnościowe;
   11)   „decyzja w sprawie przekazania uprawnień” i „decyzja delegowana”– odpowiednio decyzję w sprawie przekazania uprawnień i decyzję delegowaną w rozumieniu art. 3 pkt 2 i 4 decyzji (UE) 2017/933 (EBC/2016/40);
   12)   „kierownicy jednostek organizacyjnych”– kierowników jednostek organizacyjnych EBC, którym przekazywane są uprawnienia do przyjmowania decyzji w przedmiocie funduszy własnych;
   13)   „procedura oparta na braku sprzeciwu”– procedurę określoną w art. 26 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i bardziej szczegółowo opisaną w art. 13g decyzji EBC/2004/2;
   14)   „decyzja odmowna”– decyzję, na mocy której nie udziela się zezwolenia lub nie udziela się zezwolenia w zakresie w pełni zgodnym z żądaniem istotnego nadzorowanego podmiotu. Decyzję zawierającą postanowienia dodatkowe, takie jak warunki lub zobowiązania, uznaje się za decyzję odmowną, chyba że takie dodatkowe postanowienia: a) zapewniają spełnianie przez nadzorowany podmiot wymogów odpowiednich unijnych przepisów prawa, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 6, i zostały uzgodnione na piśmie; lub b) stanowią jedynie powtórzenie jednego lub większej liczby obowiązujących wymogów, z którymi dana instytucja ma obowiązek zapewnić zgodność na podstawie postanowień, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 6, lub też określają obowiązek zapewnienia informacji dotyczących spełniania jednego lub większej liczby takich wymogów;
   15)   „istotny nadzorowany podmiot”– istotny nadzorowany podmiot w rozumieniu art. 2 pkt 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (10).
   Artykuł 2
   Przekazanie uprawnień w zakresie decyzji w przedmiocie funduszy własnych
   1.   Zgodnie z art. 4 decyzji (UE) 2017/933 (EBC/2016/40) Rada Prezesów niniejszym przekazuje uprawnienia do przyjmowania decyzji w przedmiocie: a) uprzedniego zezwolenia na klasyfikację instrumentów kapitałowych jako instrumentów w kapitale podstawowym Tier I zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; b) uprzedniego zezwolenia na klasyfikację instrumentów kapitałowych jako instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II, w przypadkach gdy jest to wymagane przez prawo krajowe; i c) uprzedniego zezwolenia na obniżenie funduszy własnych na podstawie art. 77 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – kierownikom jednostek organizacyjnych wyznaczonym przez Zarząd zgodnie z art. 5 tej decyzji.
   2.   Decyzje w przedmiocie funduszy własnych, o których mowa w ust. 1, przyjmowane są na mocy decyzji delegowanej w przypadku spełnienia kryteriów przyjmowania decyzji delegowanych zgodnie z art. 3, 4 i 5.
   3.   Decyzji w przedmiocie funduszy własnych nie przyjmuje się na mocy decyzji delegowanej, gdy z uwagi na niewystarczające informacje lub złożoność oceny konieczne jest, aby były one przyjęte zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu.
   Artykuł 3
   Kryteria przyjmowania decyzji delegowanych w przedmiocie uprzedniego zezwolenia na klasyfikację instrumentów jako instrumentów w kapitale podstawowym Tier I
   1.   Decyzje w przedmiocie klasyfikacji instrumentów kapitałowych jako instrumentów w kapitale podstawowym Tier I podejmuje się na mocy decyzji delegowanej, jeżeli rodzaj instrumentu, którego dotyczy wniosek o uprzednie zezwolenie, w momencie otrzymania wniosku przez EBC znajdował się w wykazie EUNB.
   2.   Na mocy decyzji delegowanej nie przyjmuje się decyzji odmownych oraz decyzji na podstawie art. 31 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
   3.   Gdy, zgodnie z ust. 1 i 2, decyzja w przedmiocie klasyfikacji instrumentów kapitałowych jako instrumentów w kapitale podstawowym Tier I nie może być przyjęta na mocy decyzji delegowanej, jest ona przyjmowana zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu.
   4.   Oceny klasyfikacji instrumentów kapitałowych jako instrumentów w kapitale podstawowym Tier I dokonuje się zgodnie z art. 27, 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz art. 4–11 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 241/2014.
   Artykuł 4
   Kryteria przyjmowania decyzji delegowanych w przedmiocie uprzedniego zezwolenia na klasyfikację instrumentów jako instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II
   1.   W przypadku gdy prawo krajowe wymaga uprzedniego zezwolenia, decyzje w przedmiocie uprzedniego zezwolenia na klasyfikację instrumentów jako instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II podejmowane są na mocy decyzji delegowanej.
   2.   Na mocy decyzji delegowanej nie przyjmuje się decyzji odmownych, które przyjmowane są zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu.
   3.   Oceny klasyfikacji instrumentów kapitałowych jako instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II dokonuje się z godnie z art. 52–54 i 63 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz art. 8, 9 i 20–24a rozporządzenia delegowanego (UE) nr 241/2014.
   Artykuł 5
   Kryteria przyjmowania decyzji delegowanych w przedmiocie uprzedniego zezwolenia na obniżenie funduszy własnych
   1.   Decyzje w przedmiocie uprzedniego zezwolenia na obniżenie funduszy własnych podejmuje się na mocy decyzji delegowanej w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2 lub 3.
   2.   W przypadku obniżenia z zastąpieniem decyzje podejmuje się na mocy decyzji delegowanych, jeżeli:

               a)

               instrument zastępujący jest instrumentem w kapitale podstawowym Tier I o zagregowanej wartości nominalnej równej przynajmniej nominalnej wartości instrumentu zastępowanego; lub

               b)

               instrument zastępujący jest instrumentem dodatkowym w Tier I o zagregowanej wartości nominalnej równej przynajmniej nominalnej wartości instrumentu zastępowanego, jeżeli instrument zastępowany jest instrumentem dodatkowym w Tier I; lub

               c)

               instrument zastępujący jest instrumentem dodatkowym w Tier I lub instrumentem w Tier II o zagregowanej wartości nominalnej równej przynajmniej nominalnej wartości instrumentu zastępowanego, jeżeli instrument zastępowany jest instrumentem w Tier II.

         3.   W przypadku obniżenia bez zastąpienia decyzje podejmuje się na mocy decyzji delegowanych, jeżeli:

               a)

               po obniżeniu fundusze przekraczają oraz szacuje się, że przez przynajmniej trzy lata obrachunkowe po dacie wniosku nadal będą przekraczać, poziom odpowiadający sumie wymogów określonych w art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wymogu utrzymywania funduszy własnych na poziomie zgodnym z art. 16 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, wymogu połączonego bufora w rozumieniu art. 128 pkt 6 dyrektywy 2013/36/UE oraz wytycznych kapitałowych w ramach filaru II określonych w ostatniej dostępnej decyzji SREP; oraz

               b)

               wpływ obniżenia na współczynnik kapitału podstawowego Tier I, współczynnik kapitału Tier I oraz łączny współczynnik kapitałowy jest niższy niż 100 punktów bazowych.

         4.   Decyzji odmownych nie przyjmuje się w postaci decyzji delegowanej.
   5.   W przypadku gdy, zgodnie z ust. 1–4, decyzja w przedmiocie obniżenia funduszy własnych nie może być przyjęta w postaci decyzji delegowanej, jest ona przyjmowana zgodnie z procedurą opartą na braku sprzeciwu.
   6.   Oceny obniżenia funduszy własnych dokonuje się zgodnie z art. 78 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz sekcją 2 rozdziału IV rozporządzenia delegowanego (UE) nr 241/2014.
   Artykuł 6
   Przepis przejściowy
   Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do wniosków złożonych EBC przed jej wejściem w życie.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 15 marca 2018 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

      (3)  Dz.U. L 141 z 1.6.2017, s. 14.

      (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 241/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 8).

      (5)  Sprawa AKZO Chemie przeciwko Komisji, 5/85, ECLI:EU:C:1986:328, pkt 37, oraz sprawa Carmine Salvatore Tralli przeciwko EBC, C-301/02 P, ECLI:EU:C:2005:306, pkt 59.

      (6)  Decyzja EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmująca Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33).

      (7)  Decyzja EBC/2014/16 z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie ustanowienia Administracyjnej Rady Odwoławczej i jej regulaminu operacyjnego (Dz.U. L 175 z 14.6.2014, s. 47).

      (8)  Publikowany na stronie internetowej EUNB pod adresem: www.eba.europa.eu.

      (9)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

      (10)  Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/568 z dnia 12 kwietnia 2018 r. zmieniająca decyzję 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie

text:
               13.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 95/14

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/568
   z dnia 12 kwietnia 2018 r.
   zmieniająca decyzję 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 kwietnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/235/WPZiB (1).

               (2)

               Na podstawie przeglądu decyzji 2011/235/WPZiB Rada zdecydowała, że należy przedłużyć obowiązywanie przewidzianych w tej decyzji środków ograniczających do dnia 13 kwietnia 2019 r.

               (3)

               Rada stwierdziła również, że należy zaktualizować wpisy dotyczące 29 osób i jednego podmiotu zamieszczone w załączniku do decyzji 2011/235/WPZiB.

               (4)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję 2011/235/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2011/235/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 13 kwietnia 2019 r. Podlega ona stałemu przeglądowi. Jest ona odpowiednio przedłużana lub zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.”;

               2)

               w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Rady

         T. DONCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/235/WPZiB z dnia 12 kwietnia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 100 z 14.4.2011, s. 51).

      ZAŁĄCZNIK
      W wykazie osób i podmiotów z załącznika do decyzji 2011/235/WPZiB wpisy dotyczące osób wymienionych poniżej zastępuję się odpowiadającymi wpisami:

         „Osoby

                     Imię i nazwisko

                     Dane osobowe

                     Powody

                     Data umieszczenia w wykazie

                     1.

                     AHMADI- MOQADDAM Esmail

                     Miejsce urodzenia: Teheran (Iran);
                     data urodzenia: 1961

                     Były starszy doradca szefa sił zbrojnych Iranu ds. bezpieczeństwa. Były dowódca irańskiej policji narodowej od 2005 r. do pierwszych miesięcy 2015 r. Dowodzone przez niego siły przeprowadziły brutalne ataki na pokojowe protesty oraz brutalny nocny atak na domy studenckie uniwersytetu w Teheranie w dniu 15 czerwca 2009 r. Obecnie szef irańskiej centrali zajmującej się wspieraniem narodu jemeńskiego.

                     12.4.2011

                     3.

                     ARAGHI (ERAGHI) Abdollah

                     Były zastępca dowódcy sił lądowych IRGC. Ponosi bezpośrednią i osobistą odpowiedzialność za tłumienie protestów przez całe lato 2009 r.

                     12.4.2011

                     9.

                     NAQDI Mohammad-Reza

                     Miejsce urodzenia: Nadżaf (Irak);
                     data urodzenia: ok. 1952

                     Zastępca dowódcy IRGC do spraw kulturalnych i społecznych. Były dowódca sił Basij. Jako dowódca sił IRGC Basij Naqdi był odpowiedzialny za nadużycia popełniane przez te siły pod koniec 2009 r., w tym za brutalną reakcję na protesty podczas święta Aszura w grudniu 2009 r., które zakończyły się 15 ofiarami śmiertelnymi i aresztowaniem setek demonstrantów lub współuczestniczył w tych nadużyciach. Przed mianowaniem na dowódcę sił Basij w październiku 2009 r., Naqdi był szefem jednostki wywiadu sił Basij odpowiedzialnej za przesłuchania osób aresztowanych w trakcie zamieszek po wyborach.

                     12.4.2011

                     10.

                     RADAN Ahmad-Reza

                     Miejsce urodzenia: Isfahan (Iran);
                     data urodzenia: 1963

                     Był odpowiedzialny za centrum studiów strategicznych irańskich organów ścigania, powiązane z policją narodową. Były szef policyjnego centrum studiów strategicznych, były zastępca dowódcy irańskiej policji narodowej (do czerwca 2014 r.). Jako zastępca dowódcy policji narodowej od 2008 r. Radan był odpowiedzialny za pobicia, zabójstwo oraz niesłuszne zatrzymania i aresztowania protestujących, które były dokonywane przez siły policyjne. Obecnie dowódca IRGC odpowiedzialny za szkolenie irackich sił »antyterrorystycznych«.

                     12.4.2011

                     11.

                     RAJABZADEH Azizollah

                     Były szef Teherańskiej Organizacji Łagodzenia Skutków Klęsk Żywiołowych (Teheran Disaster Mitigation Organization – TDMO). Były dowódca policji w Teheranie (do stycznia 2010 r.).
                     Jako dowódca organów ścigania w okręgu Teheranu, Azizollah Rajabzadeh jest najwyższym rangą oskarżonym w sprawie o nadużycia w ośrodku zatrzymań w Kahrizak.

                     12.4.2011

                     12.

                     SAJEDI-NIA Hossein

                     Zastępca dowódcy operacji policyjnych. Były dowódca policji w Teheranie, były zastępca dowódcy irańskiej policji narodowej odpowiedzialny za operacje policyjne. Odpowiada za koordynację z ramienia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych działań w zakresie represjonowania w stolicy Iranu.

                     12.4.2011

                     13.

                     TAEB Hossein

                     Miejsce urodzenia: Tehran (Teheran);
                     data urodzenia: 1963

                     Szef wywiadu IRGC. Były zastępca dowódcy IRGC ds. wywiadu. Były dowódca sił Basij do października 2009 r. Siły pod jego zwierzchnictwem uczestniczyły w masowych pobiciach, zabójstwach, zatrzymaniach i torturowaniu uczestników pokojowych manifestacji.

                     12.4.2011

                     16.

                     HADDAD Hassan (alias Hassan ZAREH DEHNAVI)

                     Były zastępca urzędnika ds. bezpieczeństwa w Sądzie Rewolucyjnym w Teheranie. Były sędzia, Sąd Rewolucyjny w Teheranie, oddział 26. Odpowiadał za sprawy osób pozbawionych wolności w związku z kryzysami po wyborach i regularnie zastraszał rodziny osób pozbawionych wolności, aby je uciszyć. Uczestniczył w wydawaniu nakazów aresztowania i skierowania do ośrodka detencyjnego w Kahrizak. W listopadzie 2014 r. władze irańskie oficjalnie uznały, że brał udział w uśmiercaniu więźniów.

                     12.4.2011

                     21.

                     MOHSENI-EJEI Gholam-Hossein

                     Miejsce urodzenia: Ejiyeh;
                     data urodzenia: ok. 1956

                     Członek Rady Doraźnej. Prokurator generalny Iranu od września 2009 r. oraz zastępca szefa i rzecznik prasowy wymiaru sprawiedliwości. Były minister ds. wywiadu podczas wyborów w 2009 r. W czasach sprawowania urzędu ministra ds. wywiadu podczas wyborów w 2009 r. agenci wywiadu pod jego dowództwem byli odpowiedzialni za zatrzymywanie i torturowanie setek działaczy, dziennikarzy, dysydentów i polityków – zwolenników reform oraz wymuszanie pod naciskiem fałszywego przyznania się przez nich do winy. Ponadto politycy byli zmuszani do składania fałszywych zeznań podczas niemożliwych do wytrzymania przesłuchań, które obejmowały tortury, nadużycia, szantaż oraz zastraszanie członków rodzin.

                     12.4.2011

                     26.

                     SHARIFI Malek Adjar (alias SHARIFI Malek Ajdar)

                     Sędzia Sądu Najwyższego, przewodniczący 43. wydziału. Były prezes sądu w Azerbejdżanie Wschodnim. Był odpowiedzialny za proces Sakineha Mohammadiego-Ashtianiego.

                     12.4.2011

                     28.

                     YASAGHI Ali-Akbar

                     Sędzia Sądu Najwyższego, przewodniczący 44. wydziału. Zastępca prezesa zarządu Setad-e Dieh Foundation. Były sędzia najwyższy, Sąd Rewolucyjny w Maszhadzie. Procesy, w których orzekał, były prowadzone w trybie zaocznym i na posiedzeniach niejawnych, bez przestrzegania podstawowych praw oskarżonych. Ponieważ wyroki egzekucji były wydawane masowo, wyroki śmierci były wydawane bez należytego przestrzegania procedur sprawiedliwego procesu.

                     12.4.2011

                     32.

                     ZANJIREI Mohammad-Ali

                     Starszy doradca szefa i były zastępca szefa irańskiej organizacji więziennictwa, odpowiedzialny za nadużycia i pozbawianie praw w ośrodku detencyjnym. Nakazał przeniesienie wielu więźniów do izolatek.

                     12.4.2011

                     33.

                     ABBASZADEH- MESHKINI, Mahmoud

                     Doradca Rady Praw Człowieka. Były sekretarz Rady Praw Człowieka. Były gubernator prowincji Ilam. Były dyrektor polityczny w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Jako szef komitetu powołanego na mocy art. 10 ustawy o działalności partii i grup politycznych odpowiada za udzielanie zezwoleń na demonstracje i inne imprezy publiczne oraz za rejestrowanie partii politycznych.
                     W 2010 roku zawiesił działalność dwóch reformatorskich partii politycznych powiązanych z Mousavim: Islamic Iran Participation Front (Front Udziału w Islamskim Iranie) i Islamic Revolution Mujahedeen Organization (Organizacja Mudżahedinów Islamskiej Rewolucji).
                     Od 2009 roku konsekwentnie i stale nie wydawał zgody na organizację jakichkolwiek zgromadzeń przez środowiska pozarządowe, odmawiając tym samym konstytucyjnego prawa do protestów. Doprowadziło to do aresztowań wielu pokojowych demonstrantów z pogwałceniem prawa do wolności zgromadzania się.
                     W 2009 roku nie wydał również zezwolenia na zorganizowanie przez opozycję ceremonii żałobnej dla osób, które zginęły podczas protestów dotyczących wyborów prezydenckich.

                     10.10.2011

                     34.

                     AKBARSHAHI Ali-Reza

                     Były dyrektor generalny irańskiego dowództwa ds. zwalczania narkotyków (Anti-Narcotics Headquarters). Były dowódca policji w Teheranie. Dowodzone przez niego siły policyjne były odpowiedzialne za stosowanie bezprawnej przemocy wobec podejrzanych podczas zatrzymań i tymczasowych aresztowań. Teherańska policja uczestniczyła również w atakach na domy studenckie uniwersytetu teherańskiego w czerwcu 2009 r., kiedy to według irańskiej komisji parlamentarnej (Majlis) ponad 100 studentów odniosło rany z rąk policji i sił Basij. Obecnie szef policji kolejowej.

                     10.10.2011

                     36.

                     AVAEE Seyyed Ali-Reza (alias AVAEE Seyyed Alireza)

                     Minister sprawiedliwości. Były dyrektor specjalnego biura śledczego. Do lipca 2016 r. wiceminister spraw wewnętrznych i przewodniczący rejestru publicznego. Doradca Sądu Dyscyplinarnego dla sędziów od kwietnia 2014 r. Były prezes sądu w Teheranie. Jako prezes sądu w Teheranie był odpowiedzialny za pogwałcenia praw człowieka, niesłuszne aresztowania, pozbawienie więźniów przysługujących im praw i zwiększenie liczby egzekucji.

                     10.10.2011

                     40.

                     HABIBI Mohammad Reza

                     Szef biura Ministerstwa Sprawiedliwości w Yazd. Były zastępca prokuratora w Isfahanie.. Uczestniczył w procesach odmawiając pozwanym prawa do sprawiedliwego procesu - takim jak Abdollah Fathi, w maju 2011 r. wykonano wyrok na Abdollahu Fathim, po tym jak podczas procesu sądowego w marcu 2010 r. Habibi nie dał Fathiemu prawa do bycia wysłuchanym i nie uwzględnił zgłaszanych przez niego kwestii związanych ze zdrowiem psychicznym. W związku z tym uznaje się, że Habibi uczestniczył w poważnym naruszeniu prawa do rzetelnego procesu sądowego, co przyczyniło się do nadmiernego i zwiększonego stosowania kary śmierci oraz gwałtownego wzrostu liczby egzekucji od początku 2011 r.

                     10.10.2011

                     45.

                     JOKAR Mohammad Saleh

                     Przedstawiciel Strażników Rewolucji ds. parlamentarnych. W latach 2011–2016 deputowany z prowincji Jazd i członek parlamentarnej komisji ds. bezpieczeństwa narodowego i polityki zagranicznej. Były dowódca studenckich sił Basij.
                     Jako dowódca studenckich sił Basij był czynnie zaangażowany w tłumienie protestów w szkołach i na uniwersytetach oraz w pozasądowe zatrzymywanie aktywistów i dziennikarzy.

                     10.10.2011

                     48.

                     MAHSOULI Sadeq (alias MAHSULI, Sadeq)

                     Miejsce urodzenia: Orumije (Iran)
                     data urodzenia: 1959/60

                     Doradca byłego prezydenta Mahmuda Ahmadineżada i obecny członek Rady Doraźnej oraz zastępca dowódcy Frontu Wytrwałości. Minister ds. opieki społecznej i zabezpieczenia społecznego w latach 2009–2011. Minister spraw wewnętrznych (do sierpnia 2009 r.). Jako minister spraw wewnętrznych Mahsouli sprawował dowództwo nad wszystkimi siłami policyjnymi, agentami sił bezpieczeństwa i tajnymi agentami Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Kierowane przez niego siły dopuściły się ataków na domy studenckie uniwersytetu teherańskiego w dniu 14 czerwca 2009 r. i stosowały tortury wobec studentów w piwnicach ministerstwa (niesławne piwnice na poziomie 4). Wobec innych protestantów dopuszczono się poważnych nadużyć w ośrodku detencyjnym w Kahrizak, prowadzonym przez policję podlegającą Mahsouliemu.

                     10.10.2011

                     50.

                     OMIDI Mehrdad (alias Reza, OMIDI Reza)

                     Szef sekcji VI policji, wydział śledczy. Były szef wywiadu policji irańskiej. Były szef Jednostki ds. Cyberprzestępczości w irańskiej policji. Jest odpowiedzialny za tysiące postępowań i aktów oskarżenia skierowanych przeciwko reformatorom i przeciwnikom politycznym wykorzystującym internet. Jest zatem odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka w związku z represjami wobec osób, które występują w obronie własnych uzasadnionych praw, w tym wolności słowa.

                     10.10.2011

                     51.

                     SALARKIA Mahmoud

                     Były dyrektor teherańskiego klubu piłkarskiego »Persepolis«

                     Były szef komisji ds. paliwa i transportu miasta Teheranu. Zastępca prokuratora generalnego Teheranu do spraw więziennictwa podczas represji w 2009 roku.
                     Jako zastępca prokuratora generalnego Teheranu do spraw więziennictwa bezpośrednio odpowiadał za wiele nakazów aresztowania wydanych wobec niewinnych, pokojowych protestujących osób i działaczy. Z wielu raportów obrońców praw człowieka wynika, że praktycznie wszystkie aresztowane osoby są, z jego rozkazu, przetrzymywane w izolacji, bez możliwości kontaktu z prawnikiem lub rodziną, bez postawienia zarzutów przez okresy różnej długości, często w warunkach równoznacznych z wymuszonym zaginięciem. Rodziny tych osób często nie są powiadamiane o ich aresztowaniu.

                     10.10.2011

                     53.

                     TALA Hossein (alias TALA Hosseyn)

                     Burmistrz Eslamshahr. Były parlamentarzysta irański. Były generalny gubernator (»Farmandar«) prowincji Teheran do września 2010 r., odpowiedzialny głównie za interwencję sił policji, a więc za tłumienie demonstracji. W grudniu 2010 r. otrzymał nagrodę w uznaniu roli, jaką pełnił podczas represji, które miały miejsce po wyborach.

                     10.10.2011

                     54.

                     TAMADDON Morteza (alias TAMADON Morteza)

                     Miejsce urodzenia: Shahr Kord-Isfahan
                     data urodzenia: 1959

                     Były szef Rady Bezpieczeństwa Publicznego prowincji Teheran. Były gubernator generalny IRGC prowincji Teheran. Jako gubernator i szef Rady Bezpieczeństwa Publicznego prowincji Teheran ponosi ogólną odpowiedzialność za wszystkie działania represyjne podejmowane przez IRGC w prowincji Teheran, w tym tłumienie protestów politycznych od czerwca 2009 r. Obecnie członek zarządu politechniki Khajeh Nasireddin Tusi.

                     10.10.2011

                     55.

                     ZEBHI Hossein

                     Sędzia Sądu Najwyższego. Były zastępca prokuratora generalnego Iranu. Nadzorował wiele spraw sądowych powiązanych z protestami, które miały miejsce po wyborach.

                     10.10.2011

                     59.

                     BAKHTIARI Seyyed Morteza

                     Miejsce urodzenia: Meszhed (Iran)
                     data urodzenia: 1952

                     Zastępca kustosza sanktuarium imama Rezy. Były urzędnik Specjalnego Trybunału dla Duchownych. Były minister sprawiedliwości (w latach 2009–2013). W okresie, w którym pełnił funkcję ministra sprawiedliwości, warunki pobytu w więzieniach w Iranie pogorszyły się – były znacznie poniżej przyjętych standardów międzynarodowych; powszechne było także znęcanie się nad więźniami. Ponadto odgrywał kluczową rolę w grożeniu diasporze irańskiej i jej zastraszaniu poprzez ogłoszenie utworzenia specjalnego sądu, który prowadziłby sprawy dotyczące Irańczyków żyjących poza terytorium kraju. Nadzorował także egzekucje – których liczba w Iranie gwałtownie wzrosła – w tym tajne egzekucje nieogłaszane przez rząd oraz egzekucje za przestępstwa związane z narkotykami.

                     10.10.2011

                     60.

                     HOSSEINI Dr Mohammad (alias HOSSEYNI, Dr Seyyed Mohammad; Seyed, Sayyed i Sayyid)

                     Miejsce urodzenia: Rafsanjan, Kerman;
                     data urodzenia: 1961

                     Doradca byłego prezydenta Mahmuda Ahmadineżada i rzecznik radykalnego ugrupowania politycznego YEKTA. Były minister kultury i wskazówek islamistycznych (lata 2009–2013). Były członek IRGC, uczestniczył w represjonowaniu dziennikarzy.

                     10.10.2011

                     69.

                     MORTAZAVI Seyyed Solat

                     Miejsce urodzenia: Farsan, Tchar Mahal-o-Bakhtiari (Czahar Mahal wa Bachtijari) (południe Iranu);
                     data urodzenia: 1967

                     Były burmistrz Meszhedu, drugiego co do wielkości miasta Iranu, w którym regularnie odbywają się egzekucje publiczne. Były wiceminister spraw wewnętrznych odpowiedzialny za sprawy polityczne. Odpowiadał za kierowanie represjami w stosunku do osób wypowiadających się w obronie swoich uzasadnionych praw, w tym wolności słowa. Został później mianowany szefem irańskiej komisji wyborczej podczas wyborów parlamentarnych w 2012 r. i wyborów prezydenckich w 2013 r.

                     23.3.2012

                     73.

                     FAHRADI Ali

                     Wiceprzewodniczący Inspektoratu do Spraw Prawnych i Inspekcji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości w Teheranie. Były prokurator w Karaj (Karadż). Odpowiedzialny za przypadki poważnych pogwałceń praw człowieka: był m.in. prokuratorem podczas procesów, w których wymierzono karę śmierci. W czasie gdy wykonywał obowiązki prokuratora, przeprowadzono w regionie Karadżu znaczną liczbę egzekucji.

                     23.3.2012

                     75.

                     RAMEZANI Gholamhossein

                     Od 2011 r. szef wywiadu w Ministerstwie Obrony; od listopada 2009 r. do marca 2011 r.: dowódca wywiadu Pasdaranu; od marca 2008 r. do listopada 2009 r.: zastępca dowódcy wywiadu Pasdaranu; od kwietnia 2006 r. do marca 2008 r.: szef ochrony i wywiadu Pasdaranu. Zaangażowany w tłumienie wolności wypowiedzi, m.in. powiązany z osobami odpowiedzialnymi za aresztowania blogerów/dziennikarzy w 2004 r.; według doniesień uczestniczył w tłumieniu protestów po wyborach w 2009 r.

                     23.3.2012

                     82.

                     SARAFRAZ, Mohammad (dr) (alias Haj-agha Sarafraz)

                     Miejsce urodzenia: Tehran (Teheran)
                     data urodzenia: 1963
                     Miejsce zamieszkania: Teheran; miejsce pracy: centrala IRIB i PressTV, Teheran

                     Były członek Najwyższej Rady ds. Cyberprzestrzeni. Były prezes radia i telewizji Islamskiej Republiki Iranu (IRIB). Prezes irańskiego państwowego przedsiębiorstwa medialnego IRIB World Service oraz Press TV odpowiedzialny za wszystkie decyzje programowe. Blisko związany z państwowym aparatem bezpieczeństwa. Pod jego kierownictwem Press TV oraz IRIB współpracowały z irańskimi służbami bezpieczeństwa i prokuratorami, nadając wymuszone wyznania zatrzymanych, również zeznanie kanadyjskiego dziennikarza i reżysera pochodzenia irańskiego, Maziara Bahariego, w cotygodniowym programie »Iran Today«. Niezależny organ nadzoru mediów OFCOM nałożył na Press TV grzywnę w wysokości 100 000  GBP za wyemitowanie w 2011 r. wymuszonego zeznania Bahariego, które sfilmowano w więzieniu. Sarafraz kojarzony jest zatem z naruszaniem prawa do rzetelnego i sprawiedliwego procesu sądowego.

                     12.3.2013

               Podmioty

                     Nazwa

                     Informacje identyfikujące

                     Powody

                     Data umieszczenia w wykazie

                     1.

                     Cyberpolicja

                     Lokalizacja: Teheran, Iran
                     adres strony internetowej: http://www.cyberpolice.ir

                     Irańska cyberpolicja, założona w styczniu 2011 r., jest wydziałem Policji Islamskiej Republiki Iranu, a jej komendantem do początku 2015 r. był wówczas Ahmadi-Moqaddam (figuruje w wykazie). Ahmadi-Moqaddam podkreślał, że cyberpolicja będzie zwalczać ugrupowania antyrewolucyjne i dysydenckie, które w 2009 r. korzystały z internetowych sieci społecznościowych w celu wywołania protestów przeciwko reelekcji prezydenta Mahmuda Ahmadineżada. W styczniu 2012 r. cyberpolicja wydała nowe wytyczne dla kafejek internetowych, zgodnie z którymi ich użytkownicy muszą podawać dane osobowe, a właściciele kafejki zobowiązani są je przechowywać przez sześć miesięcy, wraz z wykazem odwiedzonych przez danego użytkownika stron. Zgodnie z przepisami właściciele kafejek muszą też zainstalować kamery telewizji przemysłowej i przechowywać nagrania z nich przez sześć miesięcy. Te nowe przepisy mogą umożliwić stworzenie rejestru, który pozwoli władzom na tropienie działaczy lub innych osób uznanych za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.
                     W czerwcu 2012 r. irańskie media podały, że cyberpolicja przeprowadzi akcję wymierzoną w wirtualne sieci prywatne (VPN). 30 października 2012 r. cyberpolicja aresztowała – bez nakazu – blogera Sattara Beheshtiego za »działalność wymierzoną w bezpieczeństwo narodowe, prowadzoną w sieciach społecznościowych i na Facebooku«. Beheshti krytykował na swoim blogu irański rząd. Został znaleziony martwy w swojej celi 3 listopada 2012 r.; podejrzewa się, że jego śmierć jest wynikiem torturowania przez cyberpolicję.

                     12.3.2013”


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/598 z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 103/8

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/598
   z dnia 18 kwietnia 2018 r.
   w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Stosunki między Unią Europejską (zwaną dalej „Unią”) a Gruzją w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (zwaną dalej „EPS”) i Partnerstwa Wschodniego stale się rozwijają. Gruzja przystąpiła do Partnerstwa Wschodniego UE w 2009 r., po czym rozpoczęto negocjacje w sprawie Układu o stowarzyszeniu między UE a Gruzją. Układ ten (2) (zwany dalej „układem”), obejmujący stopniowe wdrażanie pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu (zwanej dalej „DCFTA”), został podpisany w czerwcu 2014 r. i wszedł w życie w dniu 1 lipca 2016 r.

               (2)

               Gruzja nadal znajduje się pod wpływem niekorzystnych warunków zewnętrznych, które – wskutek spadku eksportu i mniejszych przekazów pieniężnych dokonywanych przez emigrantów – przyczyniły się do stosunkowo niskiego wzrostu PKB w 2016 r. Mimo, iż w 2017 r. nastąpiło ożywienie dynamiki regionalnego i globalnego wzrostu gospodarczego, w dalszym ciągu utrzymywać się będą jednak czynniki ryzyka.

               (3)

               Deficyt budżetowy Gruzji utrzymuje się na wysokim poziomie, a relacja długu publicznego do PKB wzrasta. Bilans płatniczy Gruzji jest w dalszym ciągu niestabilny ze względu na bardzo duży deficyt obrotów bieżących oraz wysoki dług zagraniczny. Rezerwy walutowe Gruzji utrzymują się na stałym poziomie w wartościach bezwzględnych, jednak – w obliczu rosnących potrzeb w zakresie rezerw – spadły poniżej poziomu, jaki Międzynarodowy Fundusz Walutowy (zwany dalej „MFW”) uznaje za adekwatny. Ponadto Gruzja kontynuuje dostosowywanie się do wymogów DCFTA z Unią.

               (4)

               W tym kontekście w kwietniu 2017 r. władze gruzińskie i MFW osiągnęły porozumienie w sprawie trzyletniego instrumentu rozszerzonego wsparcia finansowego w kwocie 285,3 mln USD na lata 2017–2020. Porozumienie to zatwierdziła Rada Wykonawcza MFW w dniu 12 kwietnia 2017 r. Celem instrumentu rozszerzonego wsparcia finansowego jest wspomaganie programu reform gospodarczych, który pomoże Gruzji zmniejszyć podatność swej gospodarki na zagrożenia, i pobudzanie wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.

               (5)

               W świetle pozostających do pokrycia potrzeb w zakresie finansowania zewnętrznego Gruzji władze gruzińskie zwróciły się do Unii w czerwcu 2017 r. o udzielenie uzupełniającej pomocy makrofinansowej.

               (6)

               Od czasu konfliktu zbrojnego z Rosją w sierpniu 2008 r. Gruzja skorzystała z dwóch operacji pomocy makrofinansowej zadeklarowanych przez Unię podczas międzynarodowej konferencji darczyńców w Brukseli w październiku 2008 r. Pierwsza z tych operacji, w kwocie 46 mln EUR, całości w formie dotacji, została wdrożona w latach 2009–2010. Druga, ponownie w kwocie 46 mln EUR, połowa w formie dotacji, a połowa w formie pożyczek, została wdrożona w latach 2015–2017. Ponadto Unia udostępniła Gruzji kwotę 610–746 mln EUR w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa na okres 2014–2020, w tym wsparcie budżetowe i pomoc techniczną. Gruzja jest również beneficjentem sąsiedzkiego funduszu inwestycyjnego, którego wkład w projekty w Gruzji w latach 2008–2017 wyniósł około 86 mln EUR.

               (7)

               Jako że Gruzja jest objęta EPS, należy ją uznać za państwo kwalifikujące się do otrzymania pomocy makrofinansowej z Unii.

               (8)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach wyjątkowych, mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego, służący zaspokojeniu pilnych potrzeb beneficjenta w zakresie finansowania zewnętrznego; pomoc ta powinna także stanowić podstawę realizacji programu dotyczącego polityki, obejmującego solidne środki dostosowawcze i środki w zakresie reformy strukturalnej, które mają poprawić pozycję bilansu płatniczego w perspektywie krótkoterminowej.

               (9)

               Biorąc pod uwagę fakt, że w bilansie płatniczym Gruzji utrzymuje się znaczna pozostająca do pokrycia luka w finansowaniu zewnętrznym, przekraczająca zasoby udostępnione przez MFW i inne instytucje wielostronne, unijną pomoc makrofinansową dla Gruzji, w obecnych nadzwyczajnych okolicznościach uznaje się za właściwą odpowiedź na wniosek tego państwa o wsparcie stabilizacji gospodarczej, w powiązaniu z programem MFW. Pomoc makrofinansowa Unii stanowiłaby wsparcie dla stabilizacji gospodarczej tego państwa oraz dla programu reform strukturalnych Gruzji, ponieważ uzupełniałaby środki udostępnione w ramach porozumienia finansowego z MFW.

               (10)

               Celem unijnej pomocy makrofinansowej powinno być wspieranie przywrócenia w Gruzji trwałego finansowania zewnętrznego, a tym samym wsparcie jej rozwoju gospodarczego i społecznego.

               (11)

               Ustalenie kwoty pomocy makrofinansowej Unii opiera się na kompleksowej ocenie ilościowej potrzeb Gruzji w zakresie finansowania zewnętrznego, które pozostają do zaspokojenia, i uwzględnia zdolność tego państwa do samofinansowania się, w szczególności z własnych rezerw walutowych. Unijna pomoc makrofinansowa powinna uzupełniać programy i środki udostępniane przez MFW i Bank Światowy. Przy ustalaniu kwoty udzielanej pomocy uwzględnia się również spodziewane wkłady finansowe ze strony darczyńców dwustronnych i wielostronnych oraz potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciążenia między Unią a innymi darczyńcami, a także środki uruchomione wcześniej w Gruzji w ramach innych unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego oraz wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii.

               (12)

               W świetle pozostających do zaspokojenia potrzeb Gruzji w zakresie finansowania zewnętrznego, poziomu rozwoju gospodarczego i społecznego tego państwa (mierzonego dochodem na mieszkańca oraz wskaźnikiem ubóstwa), jak również wysokości zadłużenia, część pomocy powinna zostać udzielona w formie dotacji.

               (13)

               Komisja powinna zapewnić zgodność prawną i merytoryczną unijnej pomocy makrofinansowej z głównymi zasadami działań zewnętrznych, które zapisane są w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej, a także z celami różnych obszarów działań zewnętrznych i innych stosownych polityk Unii, oraz ze środkami podejmowanymi w tym zakresie.

               (14)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna wspierać jej politykę zewnętrzną wobec Gruzji. Służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny ściśle współpracować przez cały okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynowania zewnętrznej polityki Unii i zapewnienia spójności tej polityki.

               (15)

               Pomoc makrofinansowa Unii powinna wspierać zaangażowanie Gruzji w przestrzeganie wartości podzielanych przez to państwo i Unię, w tym demokracji, praworządności, dobrych rządów, poszanowania praw człowieka, zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa, a także jej zaangażowanie w przestrzeganie zasad otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu.

               (16)

               Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej Unii powinno być respektowanie przez Gruzję skutecznych mechanizmów demokratycznych – w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego – i praworządności oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Ponadto cele szczegółowe pomocy makrofinansowej Unii powinny polegać na zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi w Gruzji oraz na wspieraniu reform strukturalnych przyczyniających się do trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, tworzenia miejsc pracy i konsolidacji budżetowej. Unijna pomoc makrofinansowa dla Gruzji powinna również obejmować środki wspierające wdrożenie układu o stowarzyszeniu, w tym DCFTA. Aby zapewnić właściwą ocenę celów szczegółowych, należy je określić w sposób możliwy do zweryfikowania i wymierny. Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych powinny regularnie monitorować zarówno spełnienie warunków wstępnych, jak i realizację tych celów. Jeżeli warunek wstępny nie zostanie spełniony lub cele nie zostaną zrealizowane lub jeżeli generalnie nie będą przestrzegane cele i zasady układu o stowarzyszeniu, Komisja powinna tymczasowo zawiesić lub anulować wypłatę unijnej pomocy makrofinansowej.

               (17)

               Aby zapewnić skuteczną ochronę interesów finansowych Unii związanych z pomocą makrofinansową Unii, Gruzja powinna wprowadzić stosowne środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z unijną pomocą makrofinansową oraz w zakresie ich zwalczania. Należy również zapewnić kontrole przeprowadzane przez Komisję i kontrole przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy.

               (18)

               Przekazanie unijnej pomocy makrofinansowej nie narusza uprawnień Parlamentu Europejskiego i Rady, jako władzy budżetowej.

               (19)

               Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie dotacji oraz kwoty przeznaczone na pomoc makrofinansową w formie pożyczek powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

               (20)

               Unijną pomocą makrofinansową powinna zarządzać Komisja. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie możliwość śledzenia wykonania niniejszej decyzji, Komisja powinna regularnie informować wspomniane instytucje o rozwoju sytuacji w związku z pomocą i udostępniać im odpowiednie dokumenty.

               (21)

               W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej decyzji należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (3).

               (22)

               Unijna pomoc makrofinansowa powinna podlegać warunkom dotyczącym polityki gospodarczej, które mają zostać określone w protokole ustaleń. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania i ze względu na skuteczność Komisja powinna być uprawniona do negocjowania takich warunków z władzami Gruzji pod nadzorem komitetu przedstawicieli państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Na mocy tego rozporządzenia procedura doradcza powinna, co do zasady, mieć zastosowanie we wszystkich przypadkach innych niż te określone we wspomnianym rozporządzeniu. Mając na uwadze potencjalnie duży wpływ pomocy w kwocie większej niż 90 mln EUR, w odniesieniu do takich operacji należy stosować procedurę sprawdzającą. Mając na uwadze kwotę pomocy makrofinansowej Unii dla Gruzji, w odniesieniu do przyjęcia protokołu ustaleń oraz do każdego zmniejszenia, zawieszenia lub anulowania pomocy powinna mieć zastosowanie procedura doradcza,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Unia udostępnia Gruzji pomoc makrofinansową w maksymalnej kwocie 45 mln EUR (zwaną dalej „unijną pomocą makrofinansową”) w celu wsparcia stabilizacji gospodarczej i programu znaczących reform w Gruzji. Z tej maksymalnej kwoty nie więcej niż 35 mln EUR udostępnia się w formie pożyczek i nie więcej niż 10 mln EUR udostępnia się w formie dotacji. Przekazanie unijnej pomocy makrofinansowej następuje pod warunkiem zatwierdzenia przez Parlament Europejski i Radę budżetu Unii na odnośny rok. Pomoc przyczynia się do realizacji potrzeb Gruzji w zakresie bilansu płatniczego określonych w programie MFW.
   2.   Aby sfinansować pożyczkę stanowiącą część unijnej pomocy makrofinansowej, Komisja jest upoważniona do pożyczenia w imieniu Unii niezbędnych środków na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i do ich dalszego pożyczenia Gruzji. Maksymalny średni termin wymagalności pożyczek wynosi 15 lat.
   3.   Udostępnianiem unijnej pomocy makrofinansowej zarządza Komisja w sposób spójny z umowami lub ustaleniami między MFW a Gruzją oraz z głównymi zasadami i celami reform gospodarczych określonymi w układzie o stowarzyszeniu, obejmującym DCFTA.
   Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie unijnej pomocy makrofinansowej, w tym o jej wypłatach, a także w stosownym terminie przekazuje tym instytucjom odpowiednie dokumenty.
   4.   Unijna pomoc makrofinansowa udostępniana jest na okres dwóch i pół roku, począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie protokołu ustaleń, o którym mowa w art. 3 ust. 1.
   5.   Jeżeli potrzeby finansowe Gruzji w okresie wypłacania unijnej pomocy makrofinansowej znacznie się zmniejszą w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja – działając zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 7 ust. 2 – obniża wysokość takiej pomocy, zawiesza ją lub ją anuluje.
   Artykuł 2
   1.   Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej Unii jest respektowanie przez Gruzję skutecznych mechanizmów demokratycznych – w tym wielopartyjnego systemu parlamentarnego – i praworządności oraz gwarantowanie poszanowania praw człowieka.
   2.   Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych monitorują wypełnienie warunku wstępnego, o którym mowa w ust. 1 przez cały czas udzielania unijnej pomocy makrofinansowej.
   3.   Ust. 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE (4).
   Artykuł 3
   1.   Komisja, zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 7 ust. 2, uzgadnia z władzami Gruzji jasno określone warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe – koncentrując się na reformach strukturalnych i zdrowych finansach publicznych – którym to warunkom ma podlegać unijna pomoc makrofinansowa i które mają zostać określone w protokole ustaleń (zwanym dalej „protokołem ustaleń”) zawierającym harmonogram spełnienia tych warunków. Warunki dotyczące polityki gospodarczej oraz warunki finansowe określone w protokole ustaleń muszą być zgodne z umowami lub ustaleniami, o których mowa w art. 1 ust. 3, w tym z programami w zakresie dostosowań makroekonomicznych i reform strukturalnych realizowanymi przez Gruzję przy wsparciu MFW.
   2.   Warunki, o których mowa w ust. 1, mają w szczególności służyć zwiększeniu skuteczności, przejrzystości i rozliczalności systemów zarządzania finansami publicznymi w Gruzji, w tym w odniesieniu do wykorzystania unijnej pomocy makrofinansowej. Podczas opracowywania środków z zakresu polityki uwzględnia się również należycie postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki zewnętrznej. Komisja regularnie monitoruje postępy w osiąganiu tych celów.
   3.   Szczegółowe warunki finansowe unijnej pomocy makrofinansowej określone są w umowie pożyczki i umowie o udzielenie dotacji, które mają zostać zawarte między Komisją a władzami gruzińskimi.
   4.   Komisja ocenia w regularnych odstępach czasu, czy warunki określone w art. 4 ust. 3 są nadal spełniane, w tym czy polityka gospodarcza Gruzji jest zgodna z celami unijnej pomocy makrofinansowej. Komisja działa w tym zakresie w ścisłej współpracy z MFW i Bankiem Światowym oraz – jeżeli jest to konieczne – z Parlamentem Europejskim i Radą.
   Artykuł 4
   1.   Z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 3, unijna pomoc makrofinansowa jest udostępniana przez Komisję w dwóch transzach, z których każda obejmuje pożyczkę i dotację. Wysokość każdej transzy określa się w protokole ustaleń.
   2.   Kwoty unijnej pomocy makrofinansowej udzielanej w formie pożyczek są zabezpieczane, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 (5).
   3.   O przekazaniu każdej transzy decyduje Komisja, przy czym jest to uzależnione od spełnienia wszystkich następujących warunków:

               a)

               warunku wstępnego określonego w art. 2 ust. 1;

               b)

               udokumentowania stałych zadowalających postępów we wdrażaniu programu dotyczącego polityki, obejmującego solidne środki dostosowawcze oraz środki w zakresie reformy strukturalnej wspierane przez inne niż ostrożnościowe rozwiązania MFW w zakresie kredytowania; oraz

               c)

               zadowalającej realizacji warunków dotyczących polityki gospodarczej oraz warunków finansowych uzgodnionych w protokole ustaleń.

         Wypłata drugiej transzy pożyczki następuje co do zasady nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od dnia wypłaty pierwszej transzy pożyczki.
   4.   Jeżeli warunki, o których mowa w ust. 3 akapit pierwszy nie są spełniane, Komisja tymczasowo zawiesza lub anuluje wypłatę unijnej pomocy makrofinansowej. W takich przypadkach Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o przyczynach zawieszenia lub anulowania.
   5.   Unijna pomoc makrofinansowa jest wypłacana Narodowemu Bankowi Gruzji. Środki finansowe Unii mogą zostać przekazane na rzecz ministerstwa finansów Gruzji jako beneficjenta końcowego, z zastrzeżeniem postanowień uzgodnionych w protokole ustaleń, w tym potwierdzenia pozostających do zaspokojenia potrzeb budżetowych w zakresie finansowania.
   Artykuł 5
   1.   Operacje zaciągania i udzielania pożyczek związane z pożyczką stanowiącą część unijnej pomocy makrofinansowej przeprowadzane są w euro z tą samą datą waluty i nie wiążą się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani nie narażają jej na żadne ryzyko walutowe lub ryzyko związane ze stopami procentowymi ani na żadne inne ryzyko handlowe.
   2.   Jeżeli pozwalają na to okoliczności oraz jeśli Gruzja złoży stosowny wniosek, Komisja może podjąć kroki niezbędne do zapewnienia, aby do warunków udzielanej pożyczki została włączona klauzula wcześniejszej spłaty zadłużenia i aby odpowiadała jej analogiczna klauzula w warunkach zaciągania pożyczek.
   3.   Jeśli okoliczności pozwalają na uzyskanie korzystniejszego oprocentowania udzielonej pożyczki i jeśli Gruzja złoży stosowny wniosek, Komisja może zdecydować o refinansowaniu całości lub części zaciągniętej pierwotnie pożyczki lub może zmienić odpowiednie warunki finansowe. Operacje refinansowania lub zmiany warunków pożyczki przeprowadzane są zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i 4 oraz nie skutkują przedłużeniem terminu wymagalności danej pożyczki ani zwiększeniem kwoty kapitału pozostającej do spłaty na dzień refinansowania lub zmiany warunków pożyczki.
   4.   Gruzja pokrywa wszystkie koszty poniesione przez Unię w związku z operacjami zaciągania i udzielania pożyczek na podstawie niniejszej decyzji.
   5.   Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o rozwoju sytuacji w zakresie operacji, o których mowa w ust. 2 i 3.
   Artykuł 6
   1.   Unijna pomoc makrofinansowa jest udzielana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (6) (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012 (7).
   2.   Unijna pomoc makrofinansowa jest udzielana w ramach zarządzania bezpośredniego.
   3.   Umowa pożyczki i umowa o udzielenie dotacji, o których mowa w art. 3 ust. 3, zawierają postanowienia:

               a)

               zapewniające, by Gruzja regularnie sprawdzała, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie wykorzystane, wprowadzała odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, podejmowała działania prawne zmierzające do odzyskania wszelkich środków dostarczonych na mocy niniejszej decyzji, które zostały niewłaściwie wykorzystane;

               b)

               zapewniające ochronę interesów finansowych Unii, w szczególności przewidujące podjęcie konkretnych środków związanych z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom mającym wpływ na unijną pomoc makrofinansową, oraz ze zwalczaniem takich zjawisk, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (8), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (9) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (10);

               c)

               wyraźnie upoważniające Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, lub przedstawicieli tych instytucji, do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli na miejscu i inspekcji;

               d)

               wyraźnie upoważniające Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania – w okresie, na jaki została udostępniona unijna pomoc makrofinansowa, i po jego upływie – kontroli, w tym kontroli dokumentów i kontroli na miejscu, takich jak ocena operacyjna; oraz

               e)

               zapewniające, by Unia była uprawniona do żądania wcześniejszej spłaty pożyczki lub pełnego zwrotu dotacji, jeżeli stwierdzono, że w związku z zarządzaniem unijną pomocą makrofinansową Gruzja uczestniczyła w jakiejkolwiek czynności stanowiącej nadużycie finansowe lub korupcję bądź w jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii.

         4.   Przed udzielaniem unijnej pomocy makrofinansowej Komisja ocenia w drodze oceny operacyjnej prawidłowość stosowanych przez Gruzję uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są istotne dla tej pomocy.
   Artykuł 7
   1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
   Artykuł 8
   1.   Do dnia 30 czerwca każdego roku Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej decyzji w poprzednim roku, zawierające ocenę takiego wykonania. Sprawozdanie to zawiera:

               a)

               analizę postępów poczynionych we wdrażaniu unijnej pomocy makrofinansowej;

               b)

               ocenę sytuacji gospodarczej Gruzji i jej perspektyw gospodarczych, a także ocenę postępów poczynionych we wdrażaniu środków z zakresu polityki, o których mowa w art. 3 ust. 1;

               c)

               informacje o związku pomiędzy warunkami dotyczącymi polityki gospodarczej określonymi w protokole ustaleń, bieżącymi wynikami gospodarczymi i budżetowymi Gruzji a decyzjami Komisji dotyczącymi wypłaty poszczególnych transz unijnej pomocy makrofinansowej.

         2.   Nie później niż dwa lata po upływie okresu, na jaki udostępniona została pomoc, o którym mowa w art. 1 ust. 4, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny ex post, zawierające ocenę rezultatów i efektywności ukończonych działań w ramach unijnej pomocy makrofinansowej oraz zakresu, w jakim przyczyniły się one do osiągnięcia celów tej pomocy.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 18 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         L. PAVLOVA

            Przewodniczący

      (1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2018 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 12 kwietnia 2018 r.

      (2)  Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (Dz.U. L 261 z 30.8.2014, s. 4).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

      (4)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 10).

      (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      (7)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

      (9)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

      (10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/615 z dnia 16 kwietnia 2018 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banque de France

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 102/9

         DECYZJA RADY (UE) 2018/615
   z dnia 16 kwietnia 2018 r.
   zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Banque de France
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27.1,
   uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 9 marca 2018 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Banque de France (EBC/2018/9) (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, są badane przez niezależnych rewidentów z zewnątrz wyznaczonych na zalecenie Rady Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

               (2)

               Zgodnie z art. L.142-2 francuskiego kodeksu monetarnego i finansowego Rada Generalna Banque de France wyznacza dwóch ustawowych biegłych rewidentów, którzy badają sprawozdania finansowe Banque de France.

               (3)

               Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Banque de France wygasł po przeprowadzeniu badania za rok obrachunkowy 2017. Niezbędne jest zatem wyznaczenie zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrachunkowego 2018.

               (4)

               Na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów na lata obrachunkowe 2018–2023 Banque de France wybrał firmy Mazars i KPMG S.A.

               (5)

               Rada Prezesów EBC zaleciła, by firmy Mazars i KPMG S.A. zostały wspólnie wyznaczone jako zewnętrzni biegli rewidenci Banque de France na lata obrachunkowe 2018–2023.

               (6)

               Zgodnie z zaleceniem Rady Prezesów EBC należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 1 ust. 4 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

      „4.   Firmy Mazars oraz KPMG S.A. zostają niniejszym zatwierdzone jako zewnętrzni biegli rewidenci Banque de France na lata obrachunkowe 2018–2023.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do EBC.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 107 z 22.3.2018, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/616 z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XIII (Transport) do Porozumienia EOG

text:
                  23.4.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 102/11

            DECYZJA RADY (UE) 2018/616
      z dnia 17 kwietnia 2018 r.
      w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XIII (Transport) do Porozumienia EOG
      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 i 172 w związku z art. 218 ust. 9,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
      uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XIII (Transport) do Porozumienia EOG.

                  (3)

                  W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 1305/2014 (3).

                  (4)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG.

                  (5)

                  Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na projekcie dołączonym do niniejszej decyzji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika XIII (Transport) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Luksemburgu dnia 17 kwietnia 2018 r.

               W imieniu Rady

            E. ZAHARIEVA

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

         (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

         (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1305/2014 z dnia 11 grudnia 2014 r. dotyczące technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych wchodzącego w skład systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 62/2006 (Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 438).

         PROJEKT
         DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2018
         z dnia …
         zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
         WSPÓLNY KOMITET EOG,
         uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) nr 1305/2014 z dnia 11 grudnia 2014 r. dotyczące technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych wchodzącego w skład systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 62/2006 (1).

                     (2)

                     Rozporządzenie (UE) nr 1305/2014 uchyla rozporządzenie Komisji (WE) nr 62/2006 (2), które jest uwzględnione w Porozumieniu EOG i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

                     (3)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XIII do Porozumienia EOG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
         Artykuł 1
         Punkt 37h (rozporządzenie Komisji (WE) nr 62/2006) załącznika XIII do Porozumienia EOG otrzymuje brzmienie:
         „32014 R 1305: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1305/2014 z dnia 11 grudnia 2014 r. dotyczące technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu aplikacji telematycznych dla przewozów towarowych wchodzącego w skład systemu kolei w Unii Europejskiej i uchylające rozporządzenie (UE) nr 62/2006 (Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 438).
         Do celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następującego dostosowania:
         po sekcji 7.1.4 ust. 3 załącznika dodaje się ustęp w brzmieniu:

                     4.

                     Urząd Nadzoru EFTA ma status obserwatora w komitecie sterującym.”.

               Artykuł 2
         Teksty rozporządzenia (UE) nr 1305/2014 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
         Artykuł 3
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r. pod warunkiem otrzymania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (*1), lub z dniem wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr …/… z dnia […] r. (3) [włączającej dyrektywę 2012/34/UE], w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
         Artykuł 4
         Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli …

                  W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

                  Przewodniczący

                  Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

            (1)  Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 438.

            (2)  Dz.U. L 13 z 18.1.2006, s. 1.

            (*1)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]

            (3)  Dz.U. L …