title: Decyzja Rady 2013/44/WPZiB z dnia 22 stycznia 2013 r. dotycząca zmiany oraz przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/96/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa

text:
               23.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 20/57

      DECYZJA RADY 2013/44/WPZiB
   z dnia 22 stycznia 2013 r.
   dotycząca zmiany oraz przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/96/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lutego 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/96/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 28 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/483/WPZiB (2) dotyczącą zmiany oraz przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/96/WPZiB o kolejny jednoroczny okres.

               (3)

               W dniu 14 maja 2012 r. Rada podkreśliła znaczenie, jakie ma ostateczne przekazanie odpowiedzialności za bezpieczeństwo władzom Somalii oraz wzmocnienie w tym celu międzynarodowego wsparcia dla Somalijskich Narodowych Sił Bezpieczeństwa (SNSF). Z uznaniem wyraziła się o wkładzie, jaki wnoszą przeszkoleni żołnierze somalijscy w przywracanie bezpieczeństwa w Somalii, i zobowiązała się nadal wspierać – za pośrednictwem misji wojskowej UE – rozwój SNSF, w tym ich struktury dowodzenia i kontroli, we współpracy z misją Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM), Ugandą, Stanami Zjednoczonymi Ameryki i innymi odpowiednimi podmiotami.

               (4)

               Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych w swoim sprawozdaniu z dnia 1 maja 2012 r. dla Rady Bezpieczeństwa zalecił, aby zachęcić społeczność międzynarodową do poważnego zaangażowania w długoterminową odbudowę i rozwój Somalii, w tym przez wspieranie umacniania sektora bezpieczeństwa.

               (5)

               Podczas drugiej konferencji międzynarodowej w sprawie Somalii, która odbyła się w Stambule w dniach 31 maja i 1 czerwca 2012 roku, z uznaniem wyrażono się o Unii za jej wsparcie dla AMISOM i dla somalijskich organów bezpieczeństwa. Na konferencji uznano, że społeczność międzynarodowa powinna nadal wspierać odbudowę profesjonalnego, pluralistycznego, zdyscyplinowanego i dobrze wyposażonego aparatu bezpieczeństwa, w tym somalijskiej armii krajowej, policji, marynarki, straży ochrony wybrzeża i agencji wywiadowczych; pokreślono również potrzebę wpisania wszystkich sił somalijskich w jednolitą strukturę dowodzenia.

               (6)

               Prezydent Republiki Somalijskiej Hassan Sheikh przyjął sześciofilarową politykę, która ma propagować stabilność, ożywienie gospodarcze, świadczenie usług budowy pokoju, stosunki międzynarodowe i jedność, i w ramach której reforma sektora bezpieczeństwa jest postrzegana jako podstawowy fundament do stworzenia zdolnego do funkcjonowania państwa somalijskiego, oraz zwrócił się do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) o kontynuację zaangażowania Unii we wspieranie Somalii.

               (7)

               Rząd Ugandy wyraził zadowolenie z partnerstwa z Unią, opierającego się na misji wojskowej UE, oraz wolę kontynuowania współpracy w tym kontekście.

               (8)

               W dniu 27 listopada 2012 r. premier Republiki Somalijskiej wystosował do WP zaproszenie do rozmieszczenia misji wojskowej UE, z zadowoleniem odnosząc się do wspierania przez Unię szkolenia somalijskich sił zbrojnych.

               (9)

               W dniu 10 grudnia 2012 r. Rada zatwierdziła zmienioną koncepcję zarządzania kryzysowego dla misji wojskowej UE.

               (10)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wykonywaniu decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne. Dania nie uczestniczy w wykonywaniu niniejszej decyzji i w związku z tym nie uczestniczy w finansowaniu niniejszej misji.

               (11)

               Misja wojskowa UE powinna zostać przedłużona ze zmienionym mandatem,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/96/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 1
               Misja
               1.   Unia prowadzi szkoleniową misję wojskową, aby przyczyniać się do rozwoju i wzmocnienia Narodowych Sił Zbrojnych Somalii (SNAF), odpowiedzialnych przed krajowym rządem Somalii, zgodnie z potrzebami i priorytetami Somalii.
               2.   Aby osiągnąć cele określone w ust. 1, misja wojskowa UE jest rozmieszczona w Somalii i w Ugandzie, aby dostarczać wskazówek władzom Somalii, doradzać im i wspierać je w związku z rozwojem SNAF, realizacją somalijskiego krajowego planu bezpieczeństwa i stabilizacji oraz działalnością szkoleniową SNAF. Misja wojskowa UE jest również gotowa do świadczenia wsparcia innym podmiotom unijnym – w granicach swoich środków i zdolności – w realizacji ich odnośnych mandatów w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony w Somalii.
               3.   Realizacja działań objętych mandatem w Somalii jest uzależniona od warunków bezpieczeństwa w Somalii oraz wskazówek politycznych udzielanych przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa.”;

               2)

               art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Generał brygady Gerald AHERNE zostaje niniejszym mianowany dowódcą misji UE ze skutkiem od dnia 1 lutego 2013 r.”;

               3)

               art. 3 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 3
               Wyznaczenie dowództwa misji
               1.   Dowództwo misji początkowo nadal będzie znajdować się w Ugandzie, jednak możliwe jest jego ewentualne przeniesienie do Somalii w trakcie trwania mandatu zgodnie z dokumentami dotyczącymi planowania. Pełni funkcje zarówno dowództwa operacji, jak i dowództwa sił.
               2.   Do dowództwa misji zalicza się biuro łącznikowe w Nairobi i komórkę wsparcia w Brukseli.”;

               4)

               art. 7 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 7
               Spójność reagowania i koordynacji Unii
               1.   WP zapewnia, aby wykonanie niniejszej decyzji było spójne z ogółem działań zewnętrznych Unii, w tym z unijnymi programami rozwojowymi.
               2.   Bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, dowódca misji UE otrzymuje lokalne wytyczne polityczne od Specjalnego Przedstawiciela UE w Rogu Afryki i od odnośnych delegatur UE w tym regionie.
               3.   Misja wojskowa UE utrzymuje i wzmacnia koordynację z misją EUNAVFOR Atalanta i misją EUCAP Nestor. Centrum operacyjne UE, zgodnie ze swoim mandatem określonym w decyzji Rady 2012/173/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie uruchomienia centrum operacyjnego UE służącego misjom i operacji z zakresu wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Rogu Afryki (3) ułatwia taką koordynację i wymianę informacji, z myślą o zwiększeniu spójności, skuteczności i synergii między misjami i operacjami Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony w regionie.
               4.   Misja wojskowa UE prowadzi działania w ścisłej współpracy z innymi podmiotami międzynarodowymi w regionie, w szczególności z Organizacją Narodów Zjednoczonych, AMISOM, Stanami Zjednoczonymi Ameryki i Ugandą, w myśl uzgodnionych wymogów krajowego rządu Somalii.

               5)

               art. 10 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 10
               Uzgodnienia finansowe
               1.   Wspólnymi kosztami misji wojskowej UE zarządza się zgodnie z decyzją Rady 2011/871/WPZiB z dnia 19 grudnia 2011 r. ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (Athena) (4) (ATHENA).
               2.   Finansowa kwota odniesienia dla wspólnych kosztów misji wojskowej UE na okres do dnia 9 sierpnia 2011 r. wynosi 4,8 mln EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji ATHENA, wynosi 60 %.
               3.   Finansowa kwota odniesienia dla wspólnych kosztów misji wojskowej UE na okres od dnia 9 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. wynosi 4,8 mln EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji ATHENA, wynosi 30 %.
               4.   Finansowa kwota odniesienia dla wspólnych kosztów misji wojskowej UE na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. wynosi 11,6 mln EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji ATHENA, wynosi 20 %, a odsetek dla zobowiązań, o których mowa w art. 32 ust. 2 decyzji ATHENA wynosi 30 %.

               6)

               art. 11 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 11
               Udostępnianie informacji
               1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z potrzebami misji, informacji niejawnych UE sporządzonych do celów misji, zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (5):

                           a)

                           opatrzonych klauzulą tajności o poziomie nie wyższym niż przewidziany w mających zastosowanie umowach o bezpieczeństwie informacji zawartych między Unią a odnośnym państwem trzecim;

                           b)

                           lub opatrzonych klauzulą tajności o poziomie nie wyższym niż „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL” w innych przypadkach.

                     2.   WP jest również upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) i Unii Afrykańskiej (UA), zgodnie z potrzebami operacyjnymi misji, informacji niejawnych UE sporządzonych do celów misji, opatrzonych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/ EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy ONZ i UA dokonują niezbędnych uzgodnień.
               3.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji niejawnych UE sporządzonych do celów misji, opatrzonych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE /EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy państwa przyjmującego dokonują niezbędnych uzgodnień.
               4.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących misji i objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (6).
               5.   WP może przekazywać takie upoważnienia, jak również zdolność do zawierania uzgodnień, o których mowa powyżej, personelowi Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych lub dowódcy misji UE.

               7)

               art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Mandat misji wojskowej UE zostaje zakończony w dniu 31 marca 2015 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

            W imieniu Rady

         M. NOONAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.

      (2)  Dz.U. L 198 z 30.7.2011, s. 37.

      (3)  Dz.U. L 89 z 27.3.2012, s. 66.”;

      (4)  Dz.U. L 343 z 23.12.2011, s. 35.”;

      (5)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (6)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).”;


title: 2006/38/WE: Decyzja Komisji z dnia  22 grudnia 2005 r.  zmieniająca decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii

text:
               26.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/54

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 22 grudnia 2005 r.
   zmieniająca decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii
   (2006/38/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA

               (1)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 (2) Rada nałożyła w sierpniu 1999 r. ostateczne cło antydumpingowe na przywóz lin i kabli stalowych („produkt objęty postępowaniem”) pochodzących między innymi z Indii.

               (2)

               Na mocy decyzji 1999/572/WE (3) Komisja przyjęła zobowiązanie cenowe złożone przez przedsiębiorstwo indyjskie, tj. Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd. Przedsiębiorstwo to od czasu wydania decyzji zmieniło nazwę i obecnie znane jest jako Usha Martin Ltd („UML”). Zmiana nazwy nie miała żadnego wpływu na działalność tego przedsiębiorstwa.

               (3)

               W rezultacie przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Indii wytwarzanego przez UML lub przez wszelkie inne przedsiębiorstwa powiązane działające na świecie, w typie produktu objętym zobowiązaniem („produkt objęty zobowiązaniem”), został zwolnione z ostatecznych ceł antydumpingowych.

               (4)

               W tym kontekście należy zaznaczyć, że pewne typy lin z drutu stalowego, obecnie produkowane przez UML, nie były wywożone do Wspólnoty w okresie dochodzenia, które poskutkowało nałożeniem ostatecznych środków antydumpingowych, i w związku z tym nie zostały objęte zakresem zwolnienia przyznanego w zobowiązaniu. W rezultacie takie liny z drutu stalowego podlegały zapłacie cła antydumpingowego przy wprowadzaniu ich do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty.

               (5)

               W listopadzie 2005 r. w następstwie przeglądu wygaśnięcia środków, wszczętego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Rada zdecydowała na mocy rozporządzenia (WE) nr 121/2006 (4), że należy utrzymać środki antydumpingowe stosowane wobec przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego między innymi z Indii.

         B.   NARUSZENIA ZOBOWIĄZANIA
   1.   Obowiązki przedsiębiorstw składających zobowiązania

               (6)

               Zobowiązanie złożone przez UML nakłada na to przedsiębiorstwo (oraz na wszelkie przedsiębiorstwa z nim powiązane działające na świecie) obowiązek m.in. wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty po cenach nieprzekraczających pułapu pewnych minimalnych cen importowych („MIP”) określonych w zobowiązaniu. Te pułapy cenowe służą usunięciu szkodliwych skutków dumpingu. W przypadku odsprzedaży pierwszemu niezależnemu odbiorcy dokonanej w obrębie Wspólnoty przez importerów powiązanych, ceny odsprzedaży produktu objętego zobowiązaniem także należy wyznaczać na poziomie zapewniającym usunięcie szkodliwych skutków dumpingu, po właściwych korektach uwzględniających koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz uzasadniony zysk.

               (7)

               Ponadto warunki zobowiązania nakładają na UML obowiązek regularnego przedkładania Komisji szczegółowych informacji w postaci kwartalnego sprawozdania ze sprzedaży do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Indii (a także z jego odsprzedaży przez podmioty powiązane na terenie Wspólnoty). W sprawozdaniach tych ujmowane mają być produkty objęte zobowiązaniem korzystające ze zwolnienia z cła antydumpingowego, a także takie typy lin z drutu stalowego, które nie zostały objęte zobowiązaniem, i w związku z tym podlegają cłu antydumpingowemu.

               (8)

               Jeżeli nie wskazano inaczej, Komisja zakłada, że sprawozdania ze sprzedaży przedkładane przez UML (oraz sprawozdania z odsprzedaży przedkładane przez przedsiębiorstwa powiązane mające siedzibę na terenie Wspólnoty) są pełne, wyczerpujące i całkowicie poprawne.

               (9)

               UML przyjęło ponadto do wiadomości fakt, że zwolnienie z ceł antydumpingowych, przyznane w zobowiązaniu, uzależnione jest od przedłożenia służbom celnym Wspólnoty faktury w ramach zobowiązania. Przedsiębiorstwo zobowiązało się także do niewystawiania takich faktur w ramach zobowiązania za sprzedaż tych typów produktu objętego postępowaniem, których nie dotyczy zobowiązanie i które w związku z tym podlegają cłu antydumpingowemu.

               (10)

               Jeden z warunków zobowiązania mówi ponadto, że postanowienia i warunki zobowiązania stosuje się wobec wszelkich przedsiębiorstw powiązanych z UML na całym świecie.

               (11)

               Aby zapewnić przestrzeganie warunków zobowiązania, UML zgodziło się poza tym dostarczać wszelkie informacje uznane przez Komisję za niezbędne oraz zezwalać na wizyty weryfikacyjne na swoim terenie oraz na terenie wszelkich przedsiębiorstw powiązanych, w celu weryfikacji dokładności i prawdziwości danych zawartych w sprawozdaniach kwartalnych.

               (12)

               Takie wizyty weryfikacyjne przeprowadzone zostały na terenie UML w Indiach oraz na terenie przedsiębiorstwa powiązanego z UML, tj. Brunton Wolf Wire Ropes FZE („BWWR”) w Dubaju.

         2.   Wyniki wizyty weryfikacyjnej na terenie UML

               (13)

               Analiza księgowości prowadzonej przez przedsiębiorstwo wykazała, że znaczne ilości objętego postępowaniem produktu nieobjętego zobowiązaniem nie zostały uwzględnione w sprawozdaniach kwartalnych przedkładanych Komisji w ramach zobowiązania. Ponadto stwierdzono, że UML sprzedawało towary, o których mowa, powiązanym importerom w Zjednoczonym Królestwie i Danii, a towary te uwzględniano na fakturach w ramach zobowiązania.

               (14)

               Pominięcie sprzedaży tych towarów w sprawozdaniach ze sprzedaży oraz ich nieprawidłowe uwzględnienie w fakturach w ramach zobowiązania stanowią naruszenie zobowiązania.

         3.   Wyniki wizyty weryfikacyjnej na terenie BWWR

               (15)

               Na wstępie należy odnotować, że gotowa lina z drutu stalowego, produkowana przez BWWR, wcześniej przechodzi następujące dwa główne etapy produkcji: i) określona liczba pojedynczych drutów stalowych jest skręcana ze sobą w postać tzw. skrętki; ii) następnie określona liczba takich skrętek, utworzonych wcześniej z pojednycznych drutów stalowych, jest skręcana ze sobą, tworząc gotową linę z drutu stalowego.

               (16)

               Weryfikacja przeprowadzona na terenie BWWR wykazała, że UML sprzedawało BWWR znaczne ilości skrętki pochodzenia indyjskiego oraz że BWWR przetwarzała tę skrętkę na linę z drutu stalowego, której część następnie sprzedawano do Wspólnoty i wywożono jako towar pochodzący ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich („ZEA”).

               (17)

               W związku z opisanym powyżej procesem przetworzenia uznano za niezbędne zbadanie kwestii pochodzenia liny z drutu stalowego sprzedawanej do Wspólnoty przez BWWR. W tej sprawie odwołano się do art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (5) („Wspólnotowy Kodeks Celny”), który stanowi, że reguły niepreferencyjnego pochodzenia stosuje się wobec środków pozataryfowych przyjętych odrębnymi przepisami Wspólnoty i mających zastosowanie w wymianie towarowej, takich jak środki antydumpingowe.

               (18)

               Przepisy dotyczące ustalania niepreferencyjnego pochodzenia produktów, w których wytwarzanie zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, określają art. 24 i 25 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 35 i 39 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (6) ustanawiającego przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W sprawie pojęcia „ostatniej istotnej obróbki lub przetworzenia”, stosowanym w art. 24 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w odniesieniu do lin z drutu stalowego, produkt ten uważa się za poddany ostatniej istotnej obróbce lub przetworzeniu w przypadku objęcia go czterocyfrową pozycją taryfową Systemu Zharmonizowanego („pozycja czterocyfrowa”) odrębną od czterocyfrowych pozycji obejmujących materiały stosowane do wytwarzania tego produktu.

               (19)

               Zgodnie z powyższą zasadą przetworzenie indyjskiej skrętki, objętej czterocyfrową pozycją 73.12, w linę z drutu stalowego, objętą tą samą czterocyfrową pozycją 73.12, nie nadaje gotowemu produktowi, w tym przypadku linie z drutu stalowego, pochodzenia z ZEA; produkt ten zachowuje pochodzenie indyjskie.

               (20)

               W związku z powyższym linę z drutu stalowego sprzedawaną przez BWWR, wykonaną ze skrętki pochodzenia indyjskiego, uznaje się za produkt pochodzenia indyjskiego, który powinien zatem podlegać obecnie obowiązującym środkom antydumpingowym stosowanym wobec przywozu produktów pochodzących z Indii. W rezultacie produkty te albo objęte są warunkami zobowiązania, albo – jeżeli nie mieszczą się w żadnej kategorii produktów objętych zobowiązaniem – podlegają cłom antydumpingowym przy wprowadzaniu ich do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty.

               (21)

               Ponadto stwierdzono, że liny z drutu stalowego, o których mowa, uznane za pochodzące z Indii i sprzedawane przez BWWR do Wspólnoty, nie zostały uwzględnione w kwartalnych sprawozdaniach ze sprzedaży, przedkładanych Komisji w ramach zobowiązania przez UML lub przedsiębiorstwa z nim powiązane; produktów tych nie zgłoszono też jako pochodzących z Indii przy ich przywozie w celu wprowadzenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie. Z powyższego wynika, że przy braku faktury w ramach zobowiązania opisany przywóz z Dubaju do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, uznanego za pochodzący z Indii, powinien podlegać cłu antydumpingowemu przy wprowadzaniu do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty.

               (22)

               Dodatkowo ustalono, że omawiane liny z drutu stalowego pochodzenia indyjskiego, produkowane w Dubaju, sprzedawano na rynku wspólnotowym poniżej odnośnych cen MIP przyjętych w zobowiązaniu złożonym przez UML w sprawie przedmiotowych lin z drutu stalowego.

               (23)

               W związku z wszystkimi powyższymi ustaleniami UML poinformowano na piśmie o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierzała wycofać przyjęcie zobowiązania i nałożyć w zamian ostateczne cło antydumpingowe. Wyznaczono przy tym okres, w którym możliwe było składanie oświadczeń w formie ustnej i pisemnej. UML złożyło takie oświadczenia zarówno na piśmie, jak i ustnie.

         4.   Oświadczenia
   a)   Naruszenia obowiązków sprawozdawczych

               (24)

               W sprawie wywozu przez UML produktu objętego postępowaniem i nieuwzględnionego w kwartalnych sprawozdaniach ze sprzedaży, składanych w ramach zobowiązania, przedsiębiorstwo to oświadczyło, że mimo umieszczenia przedmiotowych towarów na fakturach w ramach zobowiązania przywożono je do Wspólnoty w ramach uszlachetniania czynnego oraz że towary te następnie albo wprowadzono do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty po uiszczeniu cła antydumpingowego, albo objęto je powrotnym wywozem poza Wspólnotę. W związku z tym UML utrzymywało, że pominięcie stwierdzone w sprawozdaniach ze sprzedaży składanych w ramach zobowiązania wynikało ze zwykłego błędu pisarskiego, że nie wyrządziło ono szkody oraz że nie wystąpiły istotne naruszenia.

               (25)

               W uzasadnieniu tego argumentu w oświadczeniu UML stwierdzono, że nadrzędnym celem zobowiązania jest zapewnienie sprzedaży na poziomie usuwającym szkodę. W oświadczeniach podano, że przedsiębiorstwo całkowicie wypełniło te warunki, a dokładność sprawozdań ze sprzedaży składanych w ramach zobowiązania ma znaczenie drugorzędne. Ponadto UML wyraziło zdanie, że nie naruszono meritum warunków zobowiązania, dopóki produkty nieobjęte postanowieniem, a uwzględnione na fakturach w ramach zobowiązania ostatecznie podlegały zapłacie cła antydumpingowego lub zostały objęte powrotnym wywozem poza Wspólnotę. W związku z tym UML pozostało na stanowisku, że związane z omawianą sprawą działania tego przedsiębiorstwa lub powiązanych z nim przedsiębiorstw na terenie Wspólnoty nie spowodowały zmiany status quo na rynku wspólnotowym.

               (26)

               W odpowiedzi na powyższą argumentację Komisja może zgodzić się ze zdaniem, że rolą zobowiązania jest usunięcie szkodliwych skutków dumpingu. Komisja nie uważa jednak, by obowiązek składania dokładnych sprawozdań ze sprzedaży czy uwzględnianie na fakturach w ramach zobowiązania towarów nieobjętych zobowiązaniem miały drugorzędne czy podrzędne znaczenie w stosunku do jakichkolwiek innych postanowień zobowiązania. Komisja jest w stanie skutecznie monitorować realizację zobowiązania oraz ustalić, czy jest ono przestrzegane i czy usunięto szkodliwe skutki dumpingu jedynie wówczas, kiedy dysponuje pełnymi szczegółowymi danymi na temat sprzedaży produktu objętego postępowaniem. Niepełne lub niedokładne sprawozdania ze sprzedaży podają w wątpliwość przestrzeganie przez przedsiębiorstwo zobowiązania jako całości. Przestrzeganie formalnych wymogów sprawozdawczych należy zatem traktować jako część podstawowych obowiązków przedsiębiorstw, jako że wymogi te nie tylko służą uproszczeniu postępowania administracyjnego, lecz są również niezbędne dla właściwego funkcjonowania systemu zobowiązań jako całości.

               (27)

               Z powyższego wynika odpowiedź na pytanie o to, czy utrzymano status quo na rynku wspólnotowym (oraz w domyśle, czy wyrządzono szkodę przemysłowi wspólnotowemu); uznaje się, że naruszenia obowiązków sprawozdawczych stworzyły zagrożenie dla skuteczności systemu zobowiązań, stworzonego specjalnie po to, aby chronić wspólnotowych producentów lin z drutu stalowego przed dumpingiem wyrządzającym szkodę. Brak pełnych i wiarygodnych sprawozdań nasuwa wątpliwości co do tego, czy dopełniono zasadniczych warunków zobowiązania i nie pozwala Komisji ustalić, czy odnośne przedsiębiorstwo wypełniło wszystkie spoczywające na nim obowiązki. W rezultacie Komisja musi uznać takie naruszenia za szkodliwe dla producentów wspólnotowych.

               (28)

               Ponadto zobowiązanie nakłada na UML i przedsiębiorstwa z nim powiązane na całym świecie obowiązek przestrzegania wszystkich, zróżnicowanych postanowień tego zobowiązania i podejmowania skutecznych działań w celu zapewnienia wypełniania tych postanowień. W rozpatrywanej sprawie nie przeprowadzono odpowiednich kontroli wewnętrznych oraz procedur niezbędnych do zapewnienia wypełnienia obowiązków spoczywających na UML zgodnie ze zobowiązaniem.

               (29)

               Argumentacja przedstawiona przez przedsiębiorstwo w sprawie formalnych wymogów sprawozdawczych nie zmienia zatem stanowiska Komisji, według którego nastąpiło naruszenie warunków zobowiązania.

         b)   Proporcjonalność

               (30)

               W oświadczeniach stwierdzono również, że powinien istnieć uzasadniony związek między działaniami podjętymi przez instytucje Wspólnoty w stosunku do produktu objętego postępowaniem pochodzącym z Indii w ramach obecnego systemu zobowiązań cenowych a zakładanymi celami tych działań (tj. zasada proporcjonalności).

               (31)

               W kwestii proporcjonalności należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego niedopełnienie obowiązku przekazywania wymaganych informacji (tj. niedopełnienie jakiegokolwiek wymogu sprawozdawczego) uważane jest za naruszenie zobowiązania. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w przypadku naruszenia zobowiązania nakłada się ostateczne cło. Uznaje się, że wymienione artykuły podkreślają znaczenie obowiązku sprawozdawczego niezależnie od innych obowiązków. Znaczenie to podkreślono dodatkowo w jasnych i precyzyjnych sformułowaniach samego zobowiązania, w którym określa się wszystkie obowiązki sprawozdawcze.

               (32)

               Takie podejście znalazło ponadto swoje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Pierwszej Instancji, które mówi, że każde naruszenie zobowiązania jest wystarczającą podstawą dla wycofania przyjęcia zobowiązania (7).

               (33)

               Argumentacja przedstawiona przez UML w sprawie proporcjonalności nie zmienia zatem stanowiska Komisji, według którego nastąpiło naruszenie warunków zobowiązania.

         c)   Kraj rozwijający się

               (34)

               UML przedstawiło również argument, że z uwagi na fakt, że jest producentem eksportującym mającym siedzibę w Indiach, a więc w kraju rozwijającym się według definicji WTO, należy „wziąć pod uwagę jego szczególną sytuację”, zgodnie z art. 15 Porozumienia antydumpingowego WTO, oraz że z powyższego względu Komisja nie powinna wycofywać przyjęcia zobowiązania, jako że omawiana sprawa dotyczyła „pierwszego drobnego przypadku niezgodności”.

               (35)

               W sprawie rozstrzygnięcia, czy posiadanie przez UML siedziby w kraju rozwijającym się jest uzasadnioną podstawą niewycofania przyjęcia zobowiązania, należy przypomnieć, że UML jest spółką matką dla międzynarodowej grupy spółek i jednym z największych na świecie wytwórców produktu objętego postępowaniem. W czasie swoich wizyt weryfikacyjnych Komisja stwierdziła, że grupa UML jest kompetentnie zarządzana i ma kompetentną strukturę, w związku z czym Komisja nie może przyjąć twierdzenia, że dopilnowanie wymogów sprawozdawczych może nastręczać temu przedsiębiorstwu jakichkolwiek trudności. Ponadto przedsiębiorstwo składające zobowiązanie musi zapewnić późniejszą zdolność do spełniania obowiązków wynikających z tego zobowiązania. W związku z tym argumenty przedsiębiorstwa w tej sprawie odrzuca się.

         d)   Niepreferencyjne pochodzenie dla celów przywozu

               (36)

               W sprawie pochodzenia lin z drutu stalowego wywożonych do Wspólnoty z Dubaju, wykonanych ze skrętki pochodzenia indyjskiego, UML oświadczyło, że towary te nie zachowały pochodzenia indyjskiego w końcowym etapie przetworzenia (tj. etapie łączenia skrętek w gotową linę z drutu stalowego) oraz że te końcowe procesy nadały towarom pochodzenie z ZEA.

               (37)

               Ponadto UML utrzymywało w tej sprawie, że Komisja błędnie oparła się na kryterium zmiany pozycji czterocyfrowej jako jedynym wyznaczniku niepreferencyjnego pochodzenia. UML wyraziło w związku z tym zdanie, że zgodnie z art. 24 i 25 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zmiana czterocyfrowej pozycji jest tylko jednym z czynników branym pod uwagę i nie musi mieć znaczenia wiążącego, jako że innym zasadniczym kryterium jest wielkość wartości dodanej lokalnie do towarów przywożonych. W tym kontekście podano, że wielkość wartości dodanej lokalnie w Dubaju wyniosła ponad 25 %. Dodatkowo UML wyraziło zdanie, że ustalanie pochodzenia towarów poprzez odniesienie do zmian (lub ich braku) w czterocyfrowej pozycji wyraża jedynie stanowisko negocjacyjne Wspólnoty w trwających w ramach WTO negocjacjach w sprawie reguł pochodzenia, natomiast nie jest ono częścią „…przyjętego prawa wspólnotowego”.

               (38)

               UML oświadczyło ponadto, że nie było świadome istnienia reguł niepreferencyjnego pochodzenia oraz że w okresie uruchamiania zakładu produkcyjnego w Dubaju w 2003 r. zarząd grupy w Dubaju i w Indiach zakładał, że liny z drutu stalowego produkowane w Dubaju ze skrętki pochodzenia indyjskiego nabywać będą pochodzenie z ZEA.

               (39)

               W odpowiedzi na argumenty przedstawione przez UML w sprawie pochodzenia produktów, o których mowa, wywożonych do Wspólnoty z Dubaju, Komisja pragnie wskazać na wstępie, że jeżeli w produkcję towarów zaangażowane są co najmniej dwa kraje, wówczas w przypadku pochodzenia niepreferencyjnego pochodzenie towarów istotnie ustalane jest w oparciu o pojęcie „ostatniej istotnej obróbki lub przetworzenia”. Jednak na poziomie ogólnym kryterium ostatniej istotnej obróbki lub przetworzenia określa się w jeden z trzech następujących sposobów: i) przez odwołanie do zasady zmiany (pod)pozycji taryfowej w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego; lub ii) przez odwołanie do listy procesów produkcyjnych lub przetwórczych, które nadają (lub nie) odnośnym towarom pochodzenie z kraju, w którym te procesy przeprowadzono; lub iii) przez odwołanie do zasady wartości dodanej.

               (40)

               W omawianym przypadku liny z drutu stalowego są jednym z produktów objętych zasadą zmiany (pod)pozycji taryfowej. Ponieważ skrętka i liny z drutu stalowego objęte są tą samą pozycją czterocyfrową, przetworzenie dokonane w Dubaju nie zmienia pochodzenia indyjskiego dla celów ustalenia pochodzenia niepreferencyjnego.

               (41)

               Mimo że nie było konieczności odnoszenia się do sprawy „wartości dodanej w stosunku do towarów przywożonych” w Dubaju, zgodnie z zasadą właściwego porządku administracyjnego dokonano sprawdzenia danych liczbowych przytoczonych przez UML dla uzasadnienia tezy, że wartość dodana lokalnie w Dubaju była znaczna. Analiza ta wykazała, że faktyczna wartość dodana w Dubaju, wyrażona jako stosunek procentowy do ceny ex works lin z drutu stalowego, była we wszystkich przypadkach niższa niż 25 %, tj. znajdowała się poniżej progu podanego przez przedsiębiorstwo.

               (42)

               Odnośnie do twierdzenia UML, że podejście oparte na kryterium zmiany pozycji czterocyfrowej jest stanowiskiem negocjacyjnym Komisji w negocjacjach prowadzonych w ramach WTO w sprawie reguł pochodzenia, a nie obowiązującym prawem, należy wskazać, że zasada pozycji czterocyfrowej jest przyjętą praktyką wykonywania przepisów art. 24 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Jako taka, jest to zasada stosowana przez instytucje Wspólnoty oraz przez właściwe organy celne Państw Członkowskich w ustalaniu niepreferencyjnego pochodzenia szeregu produktów, w tym produktu, o którym mowa.

               (43)

               W odniesieniu do oświadczenia przedsiębiorstwa, że nie było ono świadome istnienia reguł niepreferencyjnego pochodzenia, Komisja pragnie ponownie wskazać na fakt, że UML jest spółką matką dla dużej grupy międzynarodowej, obejmującej powiązane zakłady produkcyjne, dystrybutorów i biura sprzedaży na całym świecie. Przy uwzględnieniu skali przemieszczeń surowców, półproduktów i produktów gotowych między spółkami będącymi członkami tej grupy wydaje się nieprawdopodobne, by przedsiębiorstwo, o którym mowa, było nieświadome istnienia reguł niepreferencyjnego pochodzenia czy też pochodzenia kluczowego produktu wytwarzanego na terenie jednego z jego zakładów. Ponadto należy zaznaczyć, że bez względu na powyższe przyjmuje się domniemanie, że przedsiębiorstwa znają obowiązujący Kodeks i odnośne przepisy; przedsiębiorstwa nie mogą powoływać się na ich nieznajomość jako uzasadnienie nieprzestrzegania obowiązujących zasad.

               (44)

               W związku z powyższym Komisja uznaje towary, o których mowa, wywożone z Dubaju, za towary pochodzenia indyjskiego, które w rezultacie powinny podlegać środkom antydumpingowym stosowanym wobec przywozu lin z drutu stalowego pochodzących z Indii.

               (45)

               W konsekwencji argumentacja przedstawiona przez przedsiębiorstwo w sprawie pochodzenia przedmiotowych towarów nie została przyjęta, a tym samym Komisja nie zmieniła swojego stanowiska, według którego nastąpiły naruszenia warunków zobowiązania.

         C.   ZMIANA DECYZJI 1999/572/WE

               (46)

               W związku z powyższym uznaje się, że przyjęcie zobowiązania złożonego przez Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd, znanego obecnie jako Usha Martin Ltd, należy wycofać. W tym celu należy odpowiednio zmienić art. 1 decyzji 1999/572/WE, przyjmujący zobowiązanie od Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym wycofuje się zobowiązanie dotyczące przywozu lin i kabli stalowych złożone przez Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd.
   Artykuł 2
   Tabela w art. 1 ust. 1 decyzji 1999/572/WE otrzymuje następujące brzmienie:

               Kraj

               Wytwórca

               Dodatkowy kod TARIC

               Republika Południowej Afryki

                           Haggie

                           Lower Germiston Road

                           Jupiter

                           PO Box 40072

                           Cleveland

                           Republika Południowej Afryki

               A023

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1674/2003 (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 1).

      (3)  Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 63. Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1678/2003 (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 13).

      (4)  Patrz: 1 str. niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (5)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 117 z 4.5.2005, str. 13).

      (6)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 883/2005 (Dz.U. L 148 z 11.6.2005, str. 5).

      (7)  Sprawa T-51/96 Miwon Co. Ltd. przeciwko Radzie Zb.Orz. 2000, str. II-1841, pkt 52.


title: Decyzja Rady z dnia 30 listopada 1992 r. dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu towarów

text:
Ważna informacja prawna

|

31992D0578

Dziennik Urzędowy L 373 , 21/12/1992 P. 0026 - 0027 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 20 P. 0072  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 20 P. 0072

		Decyzja Radyz dnia 30 listopada 1992 r.dotycząca zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu towarów(92/578/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],a także mając na uwadze, co następuje:Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu towarów może przynieść rozwiązanie występujących obecnie problemów transalpejskiego ruchu towarowego; konieczne jest zapewnienie niedyskryminacyjnego rozwoju tranzytu, pozwalającego na prowadzenie handlu międzynarodowego możliwie jak najniższym kosztem społecznym i ograniczenie do minimum administracyjnych i technicznych przeszkód, wpływających na tranzyt;wymienione cele muszą zarazem uwzględniać obowiązek respektowania przysługującej użytkownikom swobody wyboru oraz aspekty odnoszące się do bezpieczeństwa drogowego, ochrony zdrowia publicznego i środowiska naturalnego w regionach alpejskich;cele i treść Umowy wchodzą w zakres wspólnej polityki transportowej, a normy techniczne odgrywają przypisaną im rolę w osiąganiu tych celów;należy ustanowić procedurę zatwierdzania porozumień administracyjnych, przewidzianych w Umowie,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu towarów.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, przewidzianej w art. 21 Umowy.Artykuł 3Porozumienie administracyjne, przewidziane w pkt II.4 załącznika 6 do Umowy, podlega zatwierdzeniu zgodnie z procedurą, ustanowioną w art. 4 niniejszej decyzji.Artykuł 4Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.Przedstawiciel Komisji przedkłada Komisji projekt środków, jakie należy podjąć. Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy. Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.Komisja przyjmuje proponowane przepisy, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte. Rada stanowi kwalifikowaną większością.Jeżeli po upływie czterech tygodni od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.Artykuł 5Komisja przyjmuje środki niezbędne do wprowadzenia w życie porozumienia administracyjnego określonego w art. 3, zgodnie z procedurą określoną w art. 4.Sporządzono w Brukseli, dnia 30 listopada 1992 r.W imieniu RadyT. EggarPrzewodniczący[1] Dz.U. C 305 z 23.11.1992.[2] Dz.U. C 313 z 30.11.1992, str. 16.--------------------------------------------------


title: 2010/201/: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

text:
               8.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/14

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 9 marca 2010 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami
   (2010/201/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia zwolnionym pracownikom ponoszącym konsekwencje istotnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 13 sierpnia 2009 r. Niemcy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w sektorze motoryzacyjnym, uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 23 października 2009 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego, a zatem Komisja wnosi o uruchomienie kwoty 6 199 341 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Niemcy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), aby udostępnić kwotę 6 199 341 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 9 marca 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. Á. MORATINOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/1574 z dnia 4 września 2015 r. zmieniająca decyzję EBC/2014/8 w sprawie zakazu finansowania ze środków banku centralnego oraz oprocentowania depozytów sektora publicznego w krajowych bankach centralnych (EBC/2015/29)

text:
               22.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 245/12

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2015/1574
   z dnia 4 września 2015 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2014/8 w sprawie zakazu finansowania ze środków banku centralnego oraz oprocentowania depozytów sektora publicznego w krajowych bankach centralnych (EBC/2015/29)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 132 ust. 1 tiret drugie,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 34 ust. 1 tiret drugie,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/8 (1) określa stopy rynkowe, które stanowią limity górne oprocentowania depozytów sektora publicznego i władz publicznych utrzymywanych przez te podmioty w swoich krajowych bankach centralnych (KBC). Ułatwia to Radzie Prezesów monitorowanie przestrzegania przez KBC zakazu finansowania ze środków banku centralnego ustanowionego w art. 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (2)

               Indeks Eurepo został wskazany w art. 1 lit. e) decyzji EBC/2014/8 jako stopa rynkowa dla depozytów zabezpieczonych w odniesieniu do depozytów terminowych w euro. W dniu 2 stycznia 2015 r. zdecydowano o zaprzestaniu stosowania indeksu Eurepo. Stopę rynkową dla zabezpieczonych depozytów terminowych w euro stanowi od tej pory wskaźnik STOXX EUR GC Pooling z porównywalnym terminem wymagalności.

               (3)

               Decyzja EBC/2014/8 powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany
   Art. 1 lit. d decyzji EBC/2014/8 otrzymuje brzmienie:

      „d)   »stopa rynkowa dla depozytów zabezpieczonych«– (i) w odniesieniu do depozytów terminowych w euro – wskaźnik STOXX EUR GC Pooling z porównywalnym terminem wymagalności; oraz (ii) w odniesieniu do depozytów terminowych w innej walucie – inną porównywalną stopę.”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 4 września 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/8 z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie zakazu finansowania ze środków banku centralnego oraz oprocentowania depozytów sektora publicznego w krajowych bankach centralnych (2014/303/UE) (Dz.U. L 159 z 28.5.2014, s. 54).


title: 2009/674/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/184

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2007
   (2009/674/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące ostatecznego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Agencji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska (4), w szczególności jego art. 13,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i bezpieczeństwa Żywności (A6-0171/2009)

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska zostało przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego:

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2007;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 4.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 64.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 120 z 11.5.1990, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 1998 r. zmieniająca decyzję 95/539/WE powołującą Komitet Ekspertów ds. Przesyłu Gazu Ziemnego poprzez Sieci

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0285

Dziennik Urzędowy L 128 , 30/04/1998 P. 0070 - 0070

		Decyzja Komisjiz dnia 23 kwietnia 1998 r.zmieniająca decyzję 95/539/WE powołującą Komitet Ekspertów ds. Przesyłu Gazu Ziemnego poprzez Sieci(98/285/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:ze względu na ciągłość pracy Komitetu Ekspertów ds. Przesyłu Gazu Ziemnego poprzez Sieci, ustanowionego decyzją Komisji 95/539/WE [1], właściwe jest skreślenie przepisu określonego w art. 6 ust. 3 ("Kadencja");decyzja 95/539 powinna zostać odpowiednio zmieniona,STANOWI, CO NASTĘPUJE:ArtykułW art. 6 decyzji 95/539/WE ust. 3 skreśla się.Sporządzono w Brukseli, dnia 23 kwietnia 1998 r.W imieniu KomisjiChristos PapoutsisCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 304 z 16.12.1995, str. 57.--------------------------------------------------


title: 2013/471/UE: Decyzja Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przyznawania diet dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i ich zastępcom

text:
                  25.9.2013

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 253/22

         DECYZJA RADY
         z dnia 23 września 2013 r.
         w sprawie przyznawania diet dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i ich zastępcom
         (2013/471/UE)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 301 akapit trzeci,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzja Rady 81/121/EWG (1) określiła zasady przyznawania diet dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego („Komitet”), ich zastępcom oraz biegłym.

                     (2)

                     W rezolucji z dnia 10 maja 2012 r. (2) Parlament Europejski zwrócił uwagę, że Biuro Komitetu zobowiązało się zreformować system zwracania kosztów członkom Komitetu i ich zastępcom.

                     (3)

                     W dniu 12 października 2012 r. Komitet wystąpił do Rady, aby przyjęła nową decyzję w sprawie przyznawania diet dziennych i zwrotu kosztów podróży jego członkom i ich zastępcom, uchylającą i zastępującą decyzję 81/121/EWG.

                     (4)

                     Należy dostosować stawki diet dziennych wypłacanych członkom Komitetu i ich zastępcom. Należy również ustanowić przepisy dotyczące systemu zwracania kosztów podróży na podstawie faktycznych kosztów, a także system dodatków, tak by zrekompensować członkom i ich zastępcom czas poświęcony na wykonywanie obowiązków oraz odnośne koszty administracyjne.

                     (5)

                     Ewentualne szczegółowe przepisy w sprawie przyznawania diet i zwracania kosztów podróży oraz w sprawie ustanawiania pułapów zwrotu kosztów podróży powinny zostać określone na szczeblu samego Komitetu.

                     (6)

                     Aby członkom Komitetu i ich zastępcom zapewnić odpowiednią ciągłość w tym zakresie, należy określić przepisy przejściowe.

                     (7)

                     Należy zatem uchylić decyzję 81/121/EWG,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Członkowie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego („Komitet”) i ich zastępcy (łącznie zwani „osobami uprawnionymi”) mają prawo otrzymywać diety dzienne za dni posiedzeń, zwrot kosztów podróży, dodatek za odległość oraz czas trwania podróży, zgodnie z niniejszą decyzją.

            Artykuł 2

               1.   Dieta dzienna przysługująca osobom uprawnionym obecnym na posiedzeniach wynosi 290 EUR.
               Komitet może postanowić zwiększyć dietę dzienną najwyżej o 50 %:

                           a)

                           jeżeli osoba uprawniona – zaproszona w odpowiedniej formie na co najmniej jedno posiedzenie – musi opłacić nocleg w miejscowości, w której odbywa się posiedzenie, zarówno przed pierwszym posiedzeniem, jak i po ostatnim; lub

                           b)

                           jeżeli następuje wyjazd służbowy poza Brukselę, a stawki w hotelach wybranych do zakwaterowania osób uprawnionych przekraczają 150 EUR za noc.

               2.   Dietę dzienną wolno wypłacać osobie uprawnionej najwyżej za dwa dni dzielące dwa posiedzenia, jeżeli dieta ta jest niższa niż zwrot kosztów podróży, jakie osoba ta musiałaby ponieść, gdyby odbyła podróż w obie strony między tymi posiedzeniami.

            Artykuł 3
            Zwrot kosztów podróży osób uprawnionych następuje na podstawie faktycznie poniesionych kosztów. Komitet ustanawia odpowiednie pułapy zwrotu kosztów, tak by zapewnić, że wydatki związane z podróżą nie przekraczały pułapu ustanowionego w budżecie rocznym przyjmowanym w głosowaniu.

            Artykuł 4
            Osoby uprawnione mają prawo do dodatków za odległość i za czas trwania podróży. W przypadku podróży między swoim miejscem zamieszkania a Brukselą osoba uprawniona ma prawo do dodatków za jedną podróż do Brukseli i za jedną podróż z Brukseli na każdy tydzień pracy w Komitecie.

            Artykuł 5
            Szczegółowe przepisy służące wykonaniu art. 2, 3 i 4 Komitet przyjmuje do dnia 16 stycznia 2014 r.

            Artykuł 6
            Dodatek za odległość, o którym mowa w art. 4, oblicza się następująco:

                        a)

                        za część trasy mieszczącą się w przedziale od 0 do 50 km: 15 EUR;

                        b)

                        za część trasy mieszczącą się w przedziale od 51 do 500 km: 0,08 EUR/km;

                        c)

                        za część trasy mieszczącą się w przedziale od 501 do 1 000 km: 0,04 EUR/km;

                        d)

                        za część trasy mieszczącą się w przedziale od 1 001 do 3 000 km: 0,02 EUR/km;

                        e)

                        za część trasy przekraczającą 3 000 km nie wypłaca się dodatku.

            Artykuł 7
            Dodatek za czas trwania podróży, o którym mowa w art. 4, oblicza się następująco:

                        a)

                        za podróż trwającą łącznie od 2 do 4 godzin: kwota odpowiadająca jednej ósmej diety dziennej określonej w art. 2;

                        b)

                        za podróż trwającą łącznie od 4 do 6 godzin: kwota odpowiadająca jednej czwartej diety dziennej określonej w art. 2;

                        c)

                        za podróż trwającą łącznie dłużej niż 6 godzin, nie wymagającą noclegu: kwota odpowiadająca połowie diety dziennej określonej w art. 2;

                        d)

                        za podróż trwającą łącznie dłużej niż 6 godzin, wymagającą noclegu: kwota odpowiadająca pełnej diecie dziennej określonej w art. 2, za okazaniem stosownych dokumentów.

            Artykuł 8

               1.   W ramach rozwiązania przejściowego, oraz z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, osoby uprawnione mogą wystąpić o to, by decyzja 81/121/EWG miała nadal do nich zastosowanie do końca ich kadencji, która wygasa w dniu 20 września 2015 r.

               2.   Na potrzeby ust. 1 niniejszego artykułu, Komitet może postanowić, że zredukuje stawki określone w decyzji 81/121/EWG.

            Artykuł 9
            Co roku w terminie do dnia 30 kwietnia Komitet przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie szczegółowe sprawozdanie na temat dokonanego w poprzednim roku zwrotu kosztów podróży i dokonanej wypłaty diet osobom uprawnionym. W sprawozdaniu należy podać szczegółowe dane o liczbie osób uprawnionych, liczbie podróży, ich miejscach docelowych, klasie podróżowania, poniesionych i zwróconych kosztach podróży oraz wypłaconych dietach i dodatkach.

            Artykuł 10
            Do dnia 16 października 2015 r. Komitet przedstawia Radzie sprawozdanie oceniające stosowanie niniejszej decyzji, a zwłaszcza jej wpływ na budżet.
            To sprawozdanie oceniające obejmuje elementy pozwalające Radzie ustalić w razie konieczności diety i dodatki osób uprawnionych.

            Artykuł 11
            Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 1 uchyla się decyzję 81/121/EWG ze skutkiem od dnia 15 października 2013 r.

            Artykuł 12
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2013 r.

                  W imieniu Rady

               V. JUKNA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 81/121/EWG z dnia 3 marca 1981 r. w sprawie przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym (Dz.U. L 67 z 12.3.1981, s. 29).

            (2)  Dz.U. L 286 z 17.10.2012, s. 110.


title: Decyzja Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. zmieniająca decyzję 1999/311/WE przyjmującą trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006 r.)

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0601

Dziennik Urzędowy L 195 , 24/07/2002 P. 0034 - 0037

		Decyzja Radyz dnia 27 czerwca 2002 r.zmieniająca decyzję 1999/311/WE przyjmującą trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006 r.)(2002/601/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dnia 23 lipca 1996 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1488/96 w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego [4].(2) Obszar śródziemnomorski stanowi dla Wspólnoty obszar priorytetowy, a polityczny, gospodarczy i społeczny rozwój partnerów śródziemnomorskich stanowi coraz większe wyzwanie.(3) Ważne jest prowadzenie i intensyfikacja współpracy rozpoczętej w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego, które zostało ustanowione na podstawie Deklaracji barcelońskiej z dnia 27 listopada 1995 r.(4) Deklaracja barcelońska uznaje, że tradycje kultury i cywilizacji w całym obszarze śródziemnomorskim, dialog między tymi kulturami i wymiana na poziomie ludzkim, naukowym i technicznym stanowią istotny element zbliżenia ludności z obszaru śródziemnomorskiego, wspierania wzajemnego zrozumienia oraz poprawy wzajemnego postrzegania. Deklaracja podkreśla zasadniczy charakter rozwoju zasobów ludzkich zarówno, w szczególności, w odniesieniu do oświaty i szkolenia młodzieży, jak również w dziedzinie kultury, oraz uznaje istotny udział, jakie społeczeństwo może wnieść w proces rozwoju partnerstwa eurośródziemnomorskiego oraz jako istotny element większego zrozumienia i zbliżenia między narodami.(5) Współpraca eurośródziemnomorska w dziedzinie szkolnictwa wyższego jest niezbędnym instrumentem do osiągnięcia kluczowych celów określonych w Deklaracji barcelońskiej, w szczególności rozwoju zasobów ludzkich, większego zrozumienia między kulturami i zbliżenia ludzi w europejskim obszarze śródziemnomorskim jak również rozwoju wolnych i rozwijających się społeczeństw obywatelskich.(6) Dnia 29 kwietnia 1999 r. Rada przyjęła decyzję 1999/311/WE przyjmującą trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (Tempus III) (2000–2006 r.) [5].(7) Program Tempus III okazał się skutecznym narzędziem współpracy strukturalnej i rozwoju w dziedzinie szkolnictwa wyższego, włączając wzbogacenie zasobów ludzkich i kwalifikacji zawodowych. Program Tempus może także skutecznie przyczynić się, przez uniwersytety i kadrę uniwersytecką, do rozwoju administracji publicznej i struktur oświatowych w uprawnionych krajach.(8) Rozszerzenie zasięgu geograficznego programu Tempus III na śródziemnomorskie państwa trzecie i terytoria określone w rozporządzeniu (WE) nr 1488/96 umożliwiłoby oparcie się o sprawdzone mocne strony tego programu, osiągnięcie oszczędności skali i wsparcie współpracy regionalnej w całym poszerzonym obszarze eurośródziemnomorskim.(9) Właściwe jest przedłużenie okresu objętego programem Tempus III o sześć miesięcy do dnia 31 grudnia 2006 r., bez konieczności dostosowywania przepisów finansowych, ponieważ okres ten odpowiada okresowi perspektywy finansowej oraz okresowi innych ważniejszych wspólnotowych programów w dziedzinie edukacji i szkolenia.(10) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].(11) Należy dlatego odpowiednio zmienić decyzję 1999/311/WE,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji 1999/311/WE wprowadza się następujące zmiany:1. art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"Artykuł 1Czas trwania programu Tempus IIINiniejszym przyjmuje się trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (zwany dalej "programem Tempus III".) od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.Artykuł 2Uprawnione kraje1. Program Tempus III jest przeznaczony dla krajów, które są beneficjentami na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [7] oraz dla nowych niepodległych państw byłego Związku Radzieckiego i Mongolii, wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącym świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej [8] oraz dla państw trzecich i terytoriów obszaru śródziemnomorskiego wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego [9]. Kraje te są zwane dalej "uprawnionymi krajami".2. Na podstawie oceny konkretnej sytuacji poszczególnych krajów Komisja, zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniach, określonych w ust. 1, uzgadnia z uprawnionymi krajami, czy powinny uczestniczyć w programie Tempus III, oraz charakter i warunki ich uczestnictwa. Warunki art. 10 ust. 1 będą stosowane w odniesieniu do uprawnionych krajów, które nie uczestniczą w programie Tempus III.".2. art. 5, 6 i 7 otrzymują brzmienie:"Artykuł 5CelC elem programu Tempus III jest wspieranie, zgodnie z wytycznymi i ogólnymi celami rozporządzeń określonych w art. 2 ust. 1 i w uzupełnieniu programów i wynikającym z nich podejściem sektorowym, rozwoju systemów szkolnictwa wyższego w uprawnionych krajach poprzez możliwie jak najbardziej zrównoważoną współpracę z partnerami ze wszystkich Państw Członkowskich.2. W szczególności program Tempus III:a) wspiera zrozumienie między kulturami i zbliżenie kultur, rozwój wolnych i rozwijających się społeczeństw; orazb) ułatwia dostosowanie i rozwój szkolnictwa wyższego, aby lepiej odpowiadało społeczno - ekonomicznym i kulturalnym potrzebom krajów uprawnionych do programu poprzez podejmowanie kwestii:i) dotyczących rozwoju i przekształcenia programów nauczania w priorytetowych obszarach;ii) reformy i rozwoju struktur szkolnictwa wyższego i szkół wyższych oraz zarządzania nimi,iii) rozwoju szkolenia, prowadzącego do zdobywania kwalifikacji, w celu uzupełnienia deficytu kadr o wysokich kwalifikacjach niezbędnych w kontekście reformy gospodarczej i rozwoju, w szczególności poprzez poprawę i wzmocnienie powiązań z przemysłem,iv) wkładu szkolnictwa wyższego i kształcenia w tworzenie społeczeństwa obywatelskiego i umacnianie demokracji.3. Realizując cele programu Tempus III, Komisja przestrzega ogólnej wspólnotowej polityki równych szans dla mężczyzn i kobiet. Komisja zapewni również, by żadna grupa obywateli nie została wyłączona lub gorzej traktowana.Artykuł 6Dialog z uprawnionymi krajamiKomisja określi, w porozumieniu z właściwymi organami poszczególnych krajów, szczegółowo priorytety i cele w zakresie roli programu Tempus III na podstawie celu programu i przepisów Załącznika, w szczególności zgodnie z:a) ogólnymi celami rozporządzeń określonych w art. 2 ust. 1;b) polityką poszczególnych uprawnionych krajów w zakresie reform gospodarczych, społecznych i oświatowychc) potrzebą osiągnięcia właściwej równowagi między wybranymi priorytetowymi obszarami a środkami przyznanymi dla programu Tempus III.Artykuł 7Komitet1. Komisja wprowadza program Tempus III zgodnie z przepisami Załącznika, w oparciu o szczegółowe wytyczne, które będą przyjmowane corocznie, oraz zgodnie ze szczegółowymi priorytetami i celami, uzgodnionymi z właściwymi władzami uprawnionego kraju, w sposób przewidziany w art. 6.2. W szczególności komitet określony w ust. 4 i 5 pomaga Komisji w realizacji programu, uwzględniając cel wymieniony w art. 5 i koordynuje jego działanie z innymi komitetami ds. programów, powołanych w dziedzinie edukacji (program Sokrates) i szkolenia (Leonardo).3. Środki, niezbędne do wykonania niniejszej decyzji dotyczące tematyki określonej poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 4:a) ogólne wytyczne regulujące program Tempus III;b) procedury wyboru oraz ogólne wytyczne odnośnie do wspólnotowej pomocy finansowej (kwoty, okres, beneficjenci);c) kwestie dotyczące ogólnej równowagi programu Tempus III, włącznie z rozbiciem na poszczególne działania;d) szczegółowe priorytety i cele podlegające uzgodnieniu z właściwymi władzami w poszczególnych uprawnionych krajache) ustalenia dotyczące monitorowania i oceny programu Tempus III.4. Komisja jest wspomagana przez komitet.W przypadku odniesienia się do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.5. Ponadto Komisja może zasięgać opinii komitetu we wszelkich innych sprawach dotyczących realizacji programu Tempus III, włącznie ze sprawozdaniem rocznym.W takim przypadku stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE."3. art. 9 i 10 otrzymują brzmienie:"Artykuł 9Powiązanie z innymi działaniami wspólnotowymiZgodnie z procedurą określoną w art. 7 ust. 4 niniejszej decyzji i, stosownie do przypadku, procedurą określoną w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2666/2000, w art. 13 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 99/2000 oraz w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1488/96, Komisja zapewnia, w granicach wyznaczonych rocznymi decyzjami budżetowymi, spójność i, w miarę potrzeby, komplementarność programu Tempus III i innych wspólnotowych działań podjętych zarówno we Wspólnocie, jak i w ramach pomocy udzielanej uprawnionym krajom, w szczególności w zakresie działalności Europejskiej Fundacji Szkoleniowej.Artykuł 10Koordynacja z działaniami podejmowanymi w państwach trzecich1. Komisja organizuje właściwą koordynację działań państw trzecich [10], albo działań uniwersytetów i sektora przedsiębiorstw w tych państwach, podejmowanych w tych samych obszarach co program Tempus III, włącznie, w odpowiednich przypadkach, z uczestnictwem w przedsięwzięciach programu Tempus III.2. Możliwe jest uczestnictwo w rozmaitych formach, w szczególności w jednej lub kilku z wymienionych poniżej:a) uczestnictwo w przedsięwzięciach w ramach programu Tempus III na zasadzie współfinansowania;b) wykorzystywanie możliwości dostępnych w ramach programu Tempus III do ukierunkowania dwustronnie finansowanych działań w zakresie wymiany;c) koordynacja programu Tempus III i krajowych inicjatyw o tych samych celach ale odrębnym finansowaniu i zarządzaniu;d) wymiana informacji o wszelkich istotnych inicjatywach w tej dziedzinie."4. w art. 12 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"Komisja przedstawi, do dnia 30 czerwca 2004 r., przejściowe sprawozdanie z ustaleń oceny, wraz z ewentualnymi wnioskami o przedłużenie lub dostosowanie programu Tempus III w okresie zaczynającym się dnia 1 stycznia 2007 r."5. w Załączniku, tekst pod nagłówkiem "Indywidualne dotacje" zastępuje tekstem w Załączniku do niniejszej decyzji.Artykuł 2Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 czerwca 2002 r.W imieniu RadyM. Arias CañetePrzewodniczący[1] Dz.U. C 151 E z 25.6.2002, str. 118.[2] Opinia wydana dnia 14 maja 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. C 149 z 21.6.2002, str. 36.[4] Dz.U. L 189 z 30.7.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2698/2000 (Dz.U. L 311 z 12.12.2000, str. 1).[5] Dz.U. L 120 z 8.5.1999, str. 30. Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 2666/2000 (Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 1).[6] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.[7] Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2415/2001 (Dz.U. L 327 z 12.12.2001, str. 1).[8] Dz.U. L 12 z 18.1.2000, str. 1.[9] Dz.U. L 189 z 30.7.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2698/2000 (Dz.U. L 311 z 12.12.2000, str. 1).[10] Tymi krajami są członkowie Grupy 24, oprócz Państw Członkowskich Wspólnoty, Republiki Cypru i Malty, oraz państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej, a uczestnictwo dotyczy przedsięwzięć podejmowanych z państwami niestowarzyszonymi Europy Środkowej i Wschodniej uprawnionymi na podstawie programu Phare i innymi krajami, o włączeniu których Wspólnota może zadecydować później.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK"Indywidualne dotacjeW uzupełnieniu JEP i środków strukturalnych i/lub uzupełniających, Wspólnota będzie również wspierać przyznawanie indywidualnych dotacji nauczycielom, naukowcom, instruktorom, pracownikom administracyjnym uniwersytetów, wyższym urzędnikom ministerstw, planistom oświaty i innym specjalistom z dziedziny szkolenia z uprawnionych krajów lub ze Wspólnoty, z przeznaczeniem na wyjazdy mające na celu promocję jakości, rozwoju i restrukturyzacji szkolnictwa wyższego i kształcenia w uprawnionych krajach.Takie wyjazdy mogą dotyczyć, między innymi:- opracowania kursów i materiałów do nauczania,- rozwoju kadry, w szczególności poprzez dokształcanie i staże w przedsiębiorstwach,- zleceń w zakresie nauczania, badań i szkolenia,- działalności wspierającej rozwój szkolnictwa wyższego,- uczestnictwa w działalności europejskich stowarzyszeń, w szczególności związków uniwersytetów."--------------------------------------------------


title: 2012/563/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/147

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010
   (2012/563/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Centrum (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06083/2012 – C7-0051/2012),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 14,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0125/2012),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 117.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2005/244/WE: Decyzja Rady z dnia 3 marca 2005 r. dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku

text:
               22.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 75/35

         DECYZJA RADY
   z dnia 3 marca 2005 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku
   (2005/244/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja, w związku z przystąpieniem Wietnamu do WTO, wynegocjowała w imieniu Wspólnoty dwustronną umowę w sprawie wcześniejszego wprowadzenia w życie zobowiązań dotyczących dostępu do rynku.

               (2)

               Umowa została parafowana dnia 3 grudnia 2004 r.

               (3)

               Aby zapewnić skuteczność tej umowy, mającej charakter tymczasowy i opartej na modelu sui generis, konieczne jest, by weszła ona w życie tak szybko, jak to możliwe. Zawarcie tej umowy, zgodnie z prawem wspólnotowym i jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, nie narusza w żaden sposób podziału uprawnień pomiędzy Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi.

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku.
   Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym uprawniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.
   Artykuł 3
   Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich (1) środki przewidziane w art. 5 ust. 1 umowy, które polegają na ponownym stosowaniu kontyngentów na wyroby włókiennicze i odzieżowe w przypadku niewypełnienia przez Wietnam zobowiązań określonych w art. 2, 3 i 4 umowy oraz w ust. 9 porozumienia w formie wymiany listów, parafowanego dnia 15 lutego 2003 r.
   Przepisy niniejszej decyzji zatwierdzającej umowę mają pierwszeństwo przed przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 w zakresie, w jakim dotyczą one tego samego przedmiotu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 3 marca 2005 r.

            W imieniu Rady

         F. BILTGEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 275 z 8.11.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2200/2004 (Dz.U. L 374 z 22.12.2004, str. 1).
   UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
   oraz
   RZĄD SOCJALISTYCZNEJ REPUBLIKI WIETNAMU,
   zwane dalej wspólnie „Stronami”, a pojedynczo „Stroną”,
   UZNAJĄC znaczenie koordynacji i wzmocnienia przyjaźni, współpracy i współdziałania między Socjalistyczną Republiką Wietnamu a Wspólnotą Europejską; oraz
   PRAGNĄC rozwinąć i poszerzyć stosunki handlowe i inwestycje między Socjalistyczną Republiką Wietnamu a Wspólnotą Europejską,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Z dniem 1 stycznia 2005 r. Wspólnota Europejska zawiesza z zamiarem ich zniesienia nałożone na Socjalistyczną Republikę Wietnamu kontyngenty na wyroby włókiennicze i odzież.
   Artykuł 2
   Od dnia 1 stycznia 2005 r. Socjalistyczna Republika Wietnamu:

               —

               stosuje stawki celne na odzież, tkaniny, artykuły konfekcjonowane i włókna na poziomach, na które Wietnam zgodził się w Umowie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie innych środków otwarcia rynku, parafowanym w Hanoi dnia 15 lutego 2003 r. (1),

               —

               stosuje stawkę celną w wysokości 5 % na przędze,

               —

               stosuje stawkę celną w wysokości 65 % na wina i wyroby spirytusowe,

               —

               zapewnia inwestorom i usługodawcom ze Wspólnoty Europejskiej traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie zapewnione inwestorom i usługodawcom z USA, zgodnie z postanowieniami rozdziałów dwustronnej Umowy w sprawie handlu między Socjalistyczną Republiką Wietnamu a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, dotyczących inwestycji i handlu usługami, oraz odpowiednich załączników do tej umowy,

               —

               zezwala podmiotom ze Wspólnoty Europejskiej na inwestowanie w produkcję cementu i klinkieru, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym sektorze w Wietnamie. Przepisy te mają charakter niedyskryminujący,

               —

               zezwala inwestorom z sektora telekomunikacyjnego ze Wspólnoty Europejskiej, którzy obecnie prowadzą działalność w Wietnamie na podstawie umów o współpracy gospodarczej z podmiotami wietnamskimi, na odnowienie bieżących umów albo na przekształcenie ich w inną formę działalności gospodarczej, na warunkach nie mniej korzystnych od tych, na jakich dotychczas działają, zgodnie z Porozumieniem WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,

               —

               znosi ograniczenia w odniesieniu do odbiorców, którym mogą świadczyć swoje usługi pochodzący ze Wspólnoty Europejskiej dostawcy usług komputerowych, budowlanych, inżynierskich, kompleksowych usług inżynierskich, architektonicznych i urbanistycznych działający obecnie w Wietnamie,

               —

               rozważy, po zbadaniu każdego poszczególnego przypadku i na warunkach określonych w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r., wydanie pozwoleń podmiotom ze Wspólnoty Europejskiej na założenie w Wietnamie przedsiębiorstw, będących w 100 % własnością podmiotów ze Wspólnoty Europejskiej, w celu świadczenia usług komputerowych, budowlanych, inżynierskich, kompleksowych usług inżynierskich, architektonicznych i urbanistycznych, bez ograniczeń w odniesieniu do odbiorców świadczonych usług,

               —

               zezwala 04 (czterem) przedsiębiorstwom farmaceutycznym ze Wspólnoty Europejskiej na produkcję na zlecenie (toll manufacturing) w Wietnamie, bez przenoszenia licencji i przy zachowaniu udzielonego zezwolenia na wprowadzanie przywożonych produktów do obrotu,

               —

               zezwala na tworzenie wspólnych przedsiębiorstw przez przedsiębiorstwa ze Wspólnoty Europejskiej i partnerów wietnamskich, bez ograniczenia wkładu kapitałowego ze strony Wspólnoty Europejskiej, w celu inwestowania w budowę budynków biurowych oraz mieszkań na sprzedaż i wynajem, zgodnie z wietnamskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi dotyczącymi sprzedaży i wynajmu nieruchomości.

         Artykuł 3
   Nie później niż dnia 31 marca 2005 r. Socjalistyczna Republika Wietnamu:

               —

               wyda 01 (jednemu) przedsiębiorstwu ze Wspólnoty Europejskiej prowadzącemu działalność w zakresie dystrybucji pozwolenie na założenie w Wietnamie przedsiębiorstwa, które w 100 % będzie własnością podmiotu ze Wspólnoty Europejskiej, zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,

               —

               wyda 01 (jednemu) zakładowi ubezpieczeń ze Wspólnoty Europejskiej pozwolenie na prowadzenie w Wietnamie działalności w sektorze ubezpieczeń na życie,

               —

               zezwoli na wspólne przedsiębiorstwa z 51 % udziałem w kapitale ze strony linii żeglugi morskiej ze Wspólnoty Europejskiej oraz zezwoli 01 (jednej) linii żeglugi morskiej ze Wspólnoty Europejskiej na otwarcie w Wietnamie przedsiębiorstwa, które będzie 100 % inwestycją podmiotu ze Wspólnoty Europejskiej i które będzie prowadzić działalność własnej linii żeglugi morskiej, na warunkach określonych w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,

               —

               wyda 01 (jednemu) usługodawcy ze Wspólnoty Europejskiej pozwolenie na świadczenie w Wietnamie usług w zakresie systemów rezerwacji komputerowej, zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,

               —

               przyzna kontyngent celny na przywóz 3 500 w pełni zmontowanych (CBU) motocykli lub skuterów pochodzących z WE, przy zastosowaniu stawki celnej w wysokości 70 % aktualnej stawki celnej. Przynajmniej 50 % tego kontyngentu celnego zostanie przydzielone wietnamskim przedstawicielom handlowym i dystrybutorom upoważnionym przez producentów ze Wspólnoty Europejskiej.

         Artykuł 4
   Socjalistyczna Republika Wietnamu:

               —

               zapewnia inwestorom ze Wspólnoty Europejskiej traktowanie nie mniej korzystne od uzgodnionego dla inwestorów z Japonii na mocy dwustronnej Umowy inwestycyjnej między Japonią a Socjalistyczną Republiką Wietnamu od dnia wejścia w życie rzeczonej umowy,

               —

               w latach 2005 i 2006 udzieli przedsiębiorstwom ze Wspólnoty Europejskiej świadczącym usługi w zakresie ochrony środowiska 03 (trzy) zezwolenia na działalność w Wietnamie w formie przedsiębiorstw będących w 100 % własnością podmiotów ze Wspólnoty Europejskiej, w celu świadczenia usług w zakresie ochrony środowiska z wyjątkiem usług dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z zakresem działalności i warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,

               —

               zezwoli przedsiębiorstwom ze Wspólnoty Europejskiej prowadzącym w Wietnamie legalną działalność w zakresie dystrybucji, na otwarcie 04 (czterech) dodatkowych sklepów w 2005 r. i 02 (dwóch) następnych sklepów w 2006 r.,

               —

               udzieli w 2006 r., zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r., 01 (jednemu) przedsiębiorstwu ze Wspólnoty Europejskiej prowadzącemu działalność w zakresie dystrybucji zezwolenia na prowadzenie działalności w Wietnamie poprzez przedsiębiorstwo, które w 100 % będzie własnością podmiotu ze Wspólnoty Europejskiej,

               —

               nie później niż w grudniu 2004 r. zmniejszy wykaz zabronionych cząsteczek do 5–7 cząsteczek oraz nie później niż dnia 31 grudnia 2005 r. uchyli ten wykaz w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej.

         Artykuł 5
   Wspólnota Europejska może przywrócić stosowanie kontyngentów na wyroby włókiennicze i odzież na poziomie całkowitej wielkości kontyngentów ustalonych przez Wspólnotę Europejską dla Wietnamu na rok 2004, zwiększonych o roczne stopy wzrostu przewidziane w Umowie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie innych środków otwarcia rynku, parafowanej w Hanoi dnia 15 lutego 2003 r., w przypadku niewywiązania się przez Wietnam z któregokolwiek ze zobowiązań zawartych w art. 2, 3 i 4 niniejszej umowy lub w ust. 9 wymienionej powyżej umowy z 2003 r.
   W przypadku niespełnienia przez Wspólnotę Europejską zobowiązań zawartych z art. 1 niniejszej umowy lub z ust. 9 Umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie innych środków otwarcia rynku, parafowanej w Hanoi dnia 15 lutego 2003 r., Wietnam może zawiesić stosowanie swych zobowiązań określonych w art. 2, 3 i 4 niniejszej umowy.
   Artykuł 6
   Niniejsza umowa wchodzi w życie z chwilą wymiany przez Strony pisemnych powiadomień o zakończeniu ich odpowiednich niezbędnych do tego wewnętrznych procedur.
   Każda ze Stron może w dowolnym czasie zaproponować zmiany do niniejszej umowy lub ją wypowiedzieć, pod warunkiem zachowania co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia porozumienie wygasa z upływem okresu wypowiedzenia.
   Niniejsze porozumienie wygaśnie z dniem przystąpienia Wietnamu do WTO.
   Strony podejmą starania w celu zakończenia swoich odpowiednich procedur wewnętrznych w celu wprowadzenia w życie niniejszej umowy do dnia 31 grudnia 2004 r.
   Artykuł 7
   Niniejszą umowę sprorządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i wietnamskim, przy czym każda z tych wersji językowych jest na równi autentyczna.

            W imieniu Wspólnoty Europejskiej

            W imieniu Rządu Socjalistycznej Republiki Wietnamu

      (1)  Opublikowane w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 152 z 26.6.2003, str. 42, jako „Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie innych środków otwarcia rynku, ostatnio zmienione Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanym dnia 31 marca 2000 roku”.