title: Decyzja Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie wyznaczenia Europejskiej Stolicy Kultury 2005 (2002/C 124/03)

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0525(01)

Dziennik Urzędowy C 124 , 25/05/2002 P. 0004 - 0004

		Decyzja Radyz dnia 7 maja 2002 r.w sprawie wyznaczenia Europejskiej Stolicy Kultury 2005(2002/C 124/03)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1419/1999/WE z dnia 25 maja 1999 r. ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w latach 2005-2019 [1], w szczególności jej art. 2 ust. 3,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja selekcyjna przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji dnia 28 września 2001 r. swoje sprawozdanie.(2) Parlament Europejski przekazał Komisji dnia 11 grudnia 2001 r. swoją opinię w sprawie kandydatur,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Miasto Cork zostaje wyznaczone jako Europejska Stolica Kultury 2005.Artykuł 2Miasto Cork podejmie wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia skutecznego wykonania art. 1 i 5 decyzji nr 1419/1999/WE.Sporządzono w Brukseli, dnia 7 maja 2002 r.W imieniu RadyR. De Rato y FigaredoPrzewodniczący[1] Dz.U. L 166 z 1.7.1999, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/298 z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie tymczasowego podziału dochodu Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2014/57)

text:
               25.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 53/24

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2015/298
   z dnia 15 grudnia 2014 r.
   w sprawie tymczasowego podziału dochodu Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2014/57)
   (wersja przekształcona)
   Rada prezesów europejskiego banku centralnego,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 33,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2010/24 (1) określa sposób, w jaki Europejski Bank Centralny (EBC) rozdziela pomiędzy krajowe banki centralne: a) swój dochód z tytułu banknotów euro w obiegu uzyskany w danym roku obrotowym; oraz b) swój dochód z tytułu papierów wartościowych nabytych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych uzyskany w danym roku obrotowym.

               (2)

               Należy zmienić brzmienie decyzji EBC/2010/24 w celu uwzględnienia tymczasowego podziału dochodu EBC z tytułu nabycia zabezpieczonych obligacji oraz papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami nabytych na podstawie decyzji EBC/2014/40 (2) oraz decyzji EBC/2014/45 (3). Z uwagi na wymogi jasności i przejrzystości konieczne jest zatem sporządzenie wersji przekształconej tej decyzji.

               (3)

               Decyzja EBC/2010/29 (4) ustala sposób przydziału banknotów euro w obiegu krajowym bankom centralnym (KBC) proporcjonalnie do opłaconych przez nie udziałów w kapitale EBC. Przepis art. 4 decyzji EBC/2010/29 oraz załącznik do tej decyzji przydziela EBC 8 % całkowitej wartości banknotów euro w obiegu. EBC przysługują wobec KBC należności w ramach Eurosystemu na kwotę stanowiącą równowartość emitowanych przez KBC banknotów euro, proporcjonalnie do udziałów KBC w kluczu subskrybowanego kapitału.

               (4)

               Zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji EBC/2010/23 (5), salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu podlegają oprocentowaniu według stopy referencyjnej. Zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji EBC/2010/23 oprocentowanie to będzie rozliczane za pośrednictwem płatności w systemie TARGET2.

               (5)

               Motyw 7 decyzji EBC/2010/23 stanowi, że dochód EBC wynikający z oprocentowania przysługujących mu wobec KBC należności w ramach Eurosystemu z tytułu przypadającej na EBC części banknotów euro w obiegu powinien co do zasady zostać podzielony pomiędzy KBC proporcjonalnie do ich udziałów w kluczu subskrybowanego kapitału w roku obrotowym, w którym dochód ten został uzyskany, zgodnie z decyzjami Rady Prezesów.

               (6)

               Podobnie dochód EBC z tytułu papierów wartościowych nabytych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych, trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji oraz programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami powinien co do zasady zostać podzielony pomiędzy KBC proporcjonalnie do ich udziałów w kluczu subskrybowanego kapitału w roku obrotowym, w którym dochód ten został uzyskany.

               (7)

               Dokonując podziału dochodu EBC z tytułu banknotów euro w obiegu oraz z tytułu papierów wartościowych nabytych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych, trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji oraz programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, EBC powinien brać pod uwagę prognozę swojego wyniku finansowego na ten rok, która w należyty sposób uwzględnia potrzebę przeznaczenia środków na rezerwę celową z tytułu ryzyka walutowego, ryzyka stopy procentowej, ryzyka kredytowego oraz ryzyka wahań ceny złota, jak również dostępność rezerw celowych, które mogą zostać wykorzystane w celu skompensowania oczekiwanych wydatków.

               (8)

               Określając kwotę zysku netto EBC przekazywaną do ogólnego funduszu rezerwowego na podstawie art. 33 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”), Rada Prezesów powinna rozważyć, czy część zysku, która odpowiada dochodowi z tytułu banknotów euro w obiegu oraz z tytułu papierów wartościowych nabytych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych, trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji oraz programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami powinna zostać w całości rozdzielona pomiędzy KBC,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej decyzji użyte w niej określenia oznaczają:
   a)   „KBC”— krajowy bank centralny państwa członkowskiego, którego walutą jest euro;
   b)   „salda w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu”— należności i zobowiązania powstające pomiędzy danym KBC a EBC oraz pomiędzy danym KBC a innymi KBC w wyniku zastosowania art. 4 decyzji EBC/2010/29;
   c)   „dochód EBC z tytułu banknotów euro w obiegu”— dochód EBC wynikający z oprocentowania przysługujących mu wobec KBC należności w ramach Eurosystemu z tytułu przypadającej na EBC części banknotów euro w obiegu, który powstaje w wyniku zastosowania art. 2 decyzji EBC/2010/23;
   d)   „dochód EBC z tytułu papierów wartościowych”— dochód netto z tytułu: (i) papierów wartościowych nabytych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych na podstawie decyzji EBC/2010/5 (6), (ii) zabezpieczonych obligacji nabytych w ramach trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji na podstawie decyzji EBC/2014/40, oraz (iii) papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami nabytych w ramach programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami na podstawie decyzji EBC/2014/45.
   Artykuł 2
   Tymczasowy podział dochodu EBC z tytułu banknotów euro w obiegu oraz z tytułu papierów wartościowych
   1.   Dochód EBC z tytułu banknotów euro w obiegu oraz z tytułu papierów wartościowych przypada w całości KBC w tym samym roku obrotowym, w którym zostaje uzyskany, i jest rozdzielany pomiędzy KBC proporcjonalnie do opłaconych przez nie udziałów w kapitale subskrybowanym EBC.
   2.   Jeżeli Rada Prezesów nie postanowi inaczej, EBC rozdziela pomiędzy KBC swój dochód z tytułu banknotów euro w obiegu oraz dochód z tytułu papierów wartościowych uzyskany w danym roku obrotowym w ostatnim dniu roboczym stycznia roku następnego.
   3.   W drodze decyzji Rady Prezesów wydanej na podstawie Statutu ESBC kwota dochodu EBC z tytułu banknotów euro w obiegu może zostać ograniczona ze względu na wydatki poniesione przez EBC w związku z emisją i obsługą banknotów euro.
   Artykuł 3
   Odstępstwa od artykułu 2
   W drodze odstępstwa od zasad określonych w art. 2 Rada Prezesów podejmuje przed końcem roku obrotowego decyzję w przedmiocie nierozdzielenia, w części lub w całości, dochodu EBC, o którym mowa w tym artykule, w stopniu niezbędnym dla zapewnienia, aby kwota rozdzielonego dochodu nie przekroczyła zysku netto EBC za dany rok. Decyzję taką podejmuje się w przypadku, gdy na podstawie uzasadnionej prognozy przygotowanej przez Zarząd Rada Prezesów przewiduje, że EBC odnotuje w danym roku stratę bądź też że uzyskany roczny zysk netto będzie niższy niż szacowana kwota dochodu EBC, o którym mowa w art. 2. Przed końcem roku obrotowego Rada Prezesów może zadecydować o przekazaniu części lub całości dochodu EBC wskazanego w tym artykule na rezerwę celową z tytułu ryzyka kursowego, ryzyka stopy procentowej, ryzyka kredytowego oraz ryzyka wahań ceny złota.
   Artykuł 4
   Wejście w życie i uchylenie obowiązujących przepisów
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2014 r.
   2.   Uchyla się decyzję EBC/2010/24 z dniem 31 grudnia 2014 r.
   3.   Odesłania do decyzji EBC/2010/24 należy traktować jako odesłania do niniejszej decyzji.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 15 grudnia 2014 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja EBC/2010/24 z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie tymczasowego podziału dochodu Europejskiego Banku Centralnego z tytułu banknotów euro w obiegu oraz z tytułu papierów wartościowych nabytych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych (Dz.U. L 6 z 11.1.2011, s. 35).

      (2)  Decyzja EBC/2014/40 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (Dz.U. L 335 z 22.11.2014, s. 22).

      (3)  Decyzja (UE) 2015/5 z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie realizacji programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (EBC/2014/45) (Dz.U. L 1 z 6.1.2015, s. 4).

      (4)  Decyzja EBC/2010/29 z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie emisji banknotów euro (Dz.U. L 35 z 9.2.2011, s. 26).

      (5)  Decyzja EBC/2010/23 z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie podziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro (Dz.U. L 35 z 9.2.2011, s. 17).

      (6)  Decyzja EBC/2010/5 z dnia 14 maja 2010 r. w sprawie ustanowienia programu dotyczącego rynków papierów wartościowych (Dz.U. L 124 z 20.5.2010, s. 8).


title: 2004/859/WE: Decyzja Rady z dnia 25 października 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii, odnośnie Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem NorwegiiTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
               17.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 370/70

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 października 2004 r.
   w sprawie zawarcia Umowy w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii, odnośnie Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2004/859/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 133, w powiązaniu z pierwszym zdaniem akapit pierwszy art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               1)

               Protokół 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (1), z jednej strony, i Protokół 3 do Umowy EOG, zmienionej decyzją nr 140/2001 Wspólnego Komitetu EOG (2), z drugiej strony, określają porozumienia handlowe w sprawie niektórych produktów rolnych i niektórych przetworzonych produktów rolnych między Umawiającymi się Stronami.

               2)

               W chwili przyjęcia decyzji nr 140/2001, WE i Norwegia złożyły wspólną deklarację oświadczając, że nierolne składniki ceł na produkty wymienione w Tabeli I Protokołu 3 należy zlikwidować. Na takiej podstawie, rozmowy między Komisją a przedstawicielami Norwegii zakończono w dniu 11 marca 2004 roku. Nowe koncesje taryfowe zostaną wprowadzone w życie decyzją Wspólnego Komitetu EOG, zmieniającą Protokół 3 do Umowy EOG.

               3)

               Wynegocjowano również Umowę w drodze wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii, odnośnie Protokołu 2 do obustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, w celu uwzględnienia wyników tych rozmów.

               4)

               Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/EWG z dnia 28 czerwca 1999 roku, określającą procedury realizacji uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (3).

               5)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Umowę w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie Protokołu nr 2 do obustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej Decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania wiążącej Wspólnotę Umowy.
   Artykuł 3
   Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4 ust. 2.
   Artykuł 4
   1.   Komisja jest wspomagana przez komitet zarządzający do spraw kwestii horyzontalnych w zakresie handlu przetworzonymi produktami rolnymi, o których mowa w art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 (4), zwany dalej „Komitetem”.
   2.   W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
   Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
   3.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

      Sporządzono w Luksemburgu, 25 października 2004 r.

            W imieniu Rady

         R. VERDONK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 171 z 27.6.1973, str. 2.

      (2)  Dz.U. L 22 z 24.1.2002, str. 34.

      (3)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

      (4)  Dz.U. L 318 z 20.12.1993, str. 18. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 (Dz.U. L 298 z 25.11.2000, str. 5).
   UMOWA
   w formie Wymiany Listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie protokołu nr 2 do obustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
   Wielce Szanowny Panie,
   Mam zaszczyt potwierdzić, że Wspólnota Europejska zgadza się z „Uzgodnionym protokołem” załączonym do niniejszego listu, dotyczącym Protokołu nr 2 do obustronnej umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
   Będę zobowiązany, jeżeli potwierdzi Pan, że Rząd Królestwa Norwegii zgadza się z treścią niniejszego listu.
   Proszę przyjąć wyrazy najwyższego poważania.
   Hecho en Bruselas, el
   V Bruselu dne
   Udfærdiget i Bruxelles, den
   Geschehen zu Brüssel am
   Brüssel,
   Έγινε στις Βρυξέλλες, στις
   Done at Brussels,
   Fait à Bruxelles, le
   Fatto a Bruxelles, addí
   Briselÿ,
   Priimta Briuselyje,
   Kelt Brüsszelben,
   Magÿmula fi Brussel,
   Gedaan te Brussel,
   Sporzÿdzono w Brukseli, dnia
   Feito em Bruxelas,
   V Bruseli,
   V Bruslju,
   Tehty Brysselissä
   Utfärdat i Bryssel den
   Întocmit la Bruxelles

      Por la Comunidad Europea

         Za Evropské společenství

      For Det Europæiske Fællesskab
      Für die Europäische Gemeinschaft
      Euroopa Ühenduse nimel
      Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
      For the European Community
      Pour la Communauté européenne
      Per la Comunità europea
      Eiropas Kopienas vārdā
      Europos bendrijos vardu
      az Európai Közösség részéről
      Għall-Komunità Ewropea
      Voor de Europese Gemeenschap
      W imieniu Wspólnoty Europejskiej
      Pela Comunidade Europeia
      Za Európske spoločenstvo
      za Evropsko skupnost
      Euroopan yhteisön puolesta
      På Europeiska gemenskapens vägnar

      UZGODNIONY PROTOKÓŁ
      I.   Wstęp
      W dniu 11 marca 2004 roku, po kilku spotkaniach między urzędnikami norweskimi i urzędnikami Komisji, osiągnięto kompromis w sprawie obniżenia lub zniesienia taryfy celnej na szereg przetworzonych produktów rolnych ujętych w Protokole 3 do Umowy EOG (1) lub Protokole nr 2 do umowy o wolnym handlu zawartej w roku 1973 między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (2).
      Koncesje te powinny doprowadzić do poprawy dostępu do rynku dla Norwegii oraz Wspólnoty i będą wymagały modyfikacji Protokołu 3 do Umowy o EOG, jak również Protokołu nr 2 do obustronnej umowy o wolnym handlu. W związku z tym, obie strony uzgodniły, że dostarczą w celu zatwierdzenia przez odnośne władze ich krajów niektóre zmiany w uzgodnieniach przywozowych stosowanych przez strony w zakresie niektórych przetworzonych produktów rolnych. Zmiany zostaną wdrożone w drodze decyzji Wspólnego Komitetu EOG zmieniającej Protokół 3 do Umowy EOG oraz w postaci niniejszej Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii.
      Zmiany w Protokole nr 2 wchodzą w życie dnia 1 stycznia 2005 r.
      Obie strony uzgadniają, że odnośne, poniższe uzgodnienia przywozowe zastępują od dnia 1 stycznia 2005 roku postanowienia umowy w drodze wymiany listów z dnia 27 listopada 2002 roku.
      II.   Norweskie uzgodnienia przywozowe
      Od 1 stycznia 2005 roku, Norwegia uruchomi następujące roczne kontyngenty taryfowe dla Wspólnoty:

                  Kody taryf norweskich

                  Opis

                  Ilość

                  Obowiązująca stawka celna

                  1506.0021

                  Tłuszcz kostny, olej kostny i olej kopytkowy

                  2 360 ton

                  Zwolnione z cła

                  1518.0041

                  Siemię lniane

                  100 ton

                  Zwolnione z cła

            III.    Wspólnotowe uzgodnienia przywozowe
      Od 1 stycznia 2005 roku, Wspólnota uruchomi następujące roczne kontyngenty taryfowe dla Norwegii:

                  Numer zamówienia

                  Kod CN

                  Opis

                  Ilość

                  Obowiązująca stawka celna

                  09.0765

                  1517 10 90

                  Margaryna, z wyjątkiem margaryny płynnej, z zawartością tłuszczów mlecznych w stosunku wagowym nie wyższą niż 10%

                  2 470 ton

                  Zwolnione z cła

                  09.0771

                  Ex22071000
                  (Kod TARIC 90)

                  Niedenaturowany alkohol etylowy o mocy 80% w stosunku objętościowym lub wyższej, inny niż otrzymywany z produktów rolnych wymienionych w Załączniku I do Traktatu EWG

                  164 000 hektolitrów

                  Zwolnione z cła

                  09.0772

                  Ex22072000
                  (Kod TARIC 90)

                  Alkohol etylowy i inne napoje alkoholowe, denaturowane, wszystkie stężenia, inne otrzymywane z produktów rolnych wymienionych w Załączniku I do Traktatu EWG

                  14 340 hektolitrów

                  Zwolnione z cła

                  09.0774

                  2403 10

                  Tytoń papierosowy, niezależnie od tego czy zawiera substytuty tytoniu w jakiejkolwiek proporcji

                  370 ton

                  Zwolnione z cła

            IV.   Uzgodnienia Wspólnoty w zakresie niektórych napojów bezalkoholowych

                  —

                  Od dnia 1 stycznia 2005 r. niniejsze uzgodnienia tymczasowo zawieszają reżim bezcłowy obowiązujący zgodnie z Protokołem nr 2 do obustronnej umowy o wolnym handlu, w przypadku towarów klasyfikowanych jako kody CN 2202 10 00 (wody, w tym wody mineralne i wody gazowane, z dodatkiem cukru lub innego słodzika lub wody smakowe) oraz ex22029010 (pozostałe napoje bezalkoholowe z zawartością cukru (sacharoza lub cukier inwertowany)).

                  —

                  Wspólnota uruchomi roczny bezcłowy kontyngent taryfowy od 1 stycznia do 31 grudnia w przypadku towarów pochodzenia norweskiego klasyfikowanych jako kody CN 2202 10 00 (wody, w tym wody mineralne i wody gazowane, z dodatkiem cukru lub innego słodzika lub wody smakowe) oraz ex22029010 (pozostałe napoje bezalkoholowe z zawartością cukru (sacharoza lub cukier inwertowany)), dla następujących ilości: 14,3 milionów litrów w 2005 roku. Poza kontyngentem, cło przywozowe będzie wynosiło 0,047 €/litr. Cło przywozowe może ulegać zmianie raz w roku na podstawie różnicy w cenach cukru między Norwegią a Wspólnotą.

                  —

                  Jeżeli do 31 października 2005 roku oraz 31 października każdego kolejnego roku wyczerpano kontyngent taryfowy, kontyngent taryfowy obowiązujący od 1 stycznia następnego roku zostanie zwiększony o 10%. Jeżeli w tym terminie nie wyczerpano kontyngentu taryfowego, na produkty wymienione w ustępie 1 zostanie przyznany nieograniczony dostęp bezcłowy do Wspólnoty od 1 stycznia do 31 grudnia kolejnego roku.

            V.   Kontyngenty taryfowe określone w punktach II, III i IV zostaną przyznane na produkty pochodzące z kraju zgodnie z zasadami pochodzenia towaru przedstawionymi w Protokole nr 3 do umowy o wolnym handlu z 1973 roku między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.

   Szanowny Panie,
   Mam zaszczyt potwierdzić, że w dniu dzisiejszym otrzymałem Pański list o następującej treści:

      „Mam zaszczyt potwierdzić, że Wspólnota Europejska zgadza się z »Uzgodnionym protokołem« załączonym do niniejszego listu noty, dotyczącym Protokołu nr 2 do obustronnej umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.”

   Mam zaszczyt potwierdzić, że Rząd mojego kraju zgadza się z treścią Pańskiej noty oraz z proponowanym terminem wejścia w życie poprawek.
   Proszę przyjąć Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania
   Done at Brussels,
   Hecho en Bruselas, el
   V Bruselu dne
   Udfærdiget i Bruxelles, den
   Geschehen zu Brüssel am
   Brüssel,
   Έγινε στις Βρυξέλλες, στις
   Fait à Bruxelles, le
   Fatto a Bruxelles, addí
   Briselÿ,
   Priimta Briuselyje,
   Kelt Brüsszelben,
   Magÿmula fi Brussel,
   Gedaan te Brussel,
   Sporzÿdzono w Brukseli, dnia
   Feito em Bruxelas,
   V Bruseli,
   V Bruslju,
   Tehty Brysselissä
   Utfärdat i Bryssel den
   Întocmit la Bruxelles

      For the Government of the Kingdom of Norway
      Por el Gobierno del Reino de Noruega
      Za vládu Norského království
      På vegne af Kongeriget Norges regering
      Im Namen des Königreichs Norwegen
      Norra Kuningriigi valitsuse nimel
      Για την Κυβέρνηση του Βασιλείου της Νορβηγίας
      Pour le gouvernement du Royaume de Norvège
      Per il Governo del Regno di Norvegia
      Norvēģijas Karalistes valdības vārdā
      Norvegijos Karalystės Vyriausybės vardu
      A Norvég Királyság Kormánya részéről
      Għall-Gvern tar-Renju tan-Norveġja
      Voor de Regering van het Koninkrijk Noorwegen
      W imieniu Rządu Królestwa Norwegii
      Pelo Governo do Reino da Noruega
      Za vládu Nórskeho kráľovstva
      Za vlado Kraljevine Norveške
      Norjan kuningaskunnan hallituksen puolesta
      För Konungariket Norges regering

      (1)  Dz. U. L 22 z 24.1.2002, str. 34.

      (2)  Dz. U. L 171 z 27.6.1973, str. 2.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1924 z dnia 26 października 2015 r. zmieniająca decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe

text:
               27.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 281/10

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/1924
   z dnia 26 października 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lutego 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/101/WPZiB (1).

               (2)

               Z załączników I i II do wskazanej decyzji należy wykreślić jedną zmarłą osobę.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2011/101/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Załączniki I i II do decyzji 2011/101/WPZiB zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/101/WPZiB z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 42 z 16.2.2011, s. 6).

      ZAŁĄCZNIK

                  I.

                  W załączniku I do decyzji 2011/101/WPZiB w sekcji „I. Osoby” skreśla się wpis dotyczący wymienionej poniżej osoby fizycznej:

                              Nazwisko i imię (i ewent. pseudonimy)

                                          51.

                                          MIDZI, Amos Bernard (Mugenva)

                  II.

                  W załączniku II do decyzji 2011/101/WPZiB w sekcji „I. Osoby” skreśla się wpis dotyczący wymienionej poniżej osoby fizycznej:

                              Nazwisko i imię (i ewent. pseudonimy)

                                          41.

                                          MIDZI, Amos Bernard (Mugenva)


title: 2010/367/: Decyzja Komisji z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie wdrożenia przez państwa członkowskie programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4190)  (Tekst mający znaczenie dla EOG )

text:
               1.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 166/22

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 25 czerwca 2010 r.
   w sprawie wdrożenia przez państwa członkowskie programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa
   (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4190)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2010/367/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 10 ust. 4,
   uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG (2), w szczególności jej art. 4 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Ptasia grypa jest wirusową chorobą zakaźną ptaków, w tym drobiu. Zakażenie drobiu wirusem ptasiej grypy powoduje rozwój jednej z dwóch postaci tej choroby, różniącej się zjadliwością. Postać o niskiej zjadliwości wywołuje zwykle jedynie łagodne objawy, natomiast postać o wysokiej zjadliwości jest przyczyną bardzo wysokiej śmiertelności u większości gatunków drobiu. Choroba ta może mieć bardzo poważny wpływ na rentowność gospodarstw drobiarskich.

               (2)

               W dyrektywie 2005/94/WE ustanowiono środki kontroli ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) oraz nisko zjadliwej grypy ptaków wywoływanej przez wirusy podtypu H5 oraz H7 (LPAI), zgodnie z definicjami w tej dyrektywie, u drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli. Dyrektywa 2005/94/WE przewiduje również niektóre środki zapobiegawcze związane z nadzorem w zakresie grypy ptaków i jej wczesnym wykrywaniem.

               (3)

               Dyrektywa 2005/94/WE stanowi, że państwa członkowskie wdrażają obowiązkowe programy nadzoru. Programy nadzoru mają na celu wykrycie obecności wirusów LPAI u drobiu, w szczególności u drobiu wodnego, zanim się rozprzestrzenią w populacji drobiu, tak aby możliwe było zastosowanie środków kontroli, żeby w miarę możliwości zapobiec mutacji wirusa do postaci o wysokiej zjadliwości, co mogłoby mieć fatalne konsekwencje.

               (4)

               Dyrektywa 2005/94/WE przewiduje również realizację programów nadzoru obejmujących dzikie ptactwo w celu wzbogacenia, na podstawie regularnie uaktualnianej oceny ryzyka, aktualnej wiedzy o zagrożeniach ze strony dzikiego ptactwa w związku z wszelkimi występującymi u ptactwa wirusami grypy pochodzącymi od ptaków.

               (5)

               Decyzję Komisji 2007/268/WE z dnia 13 kwietnia 2007 r. w sprawie wdrażania programów nadzoru nad ptasią grypą u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich i zmieniającą decyzję 2004/450/WE (3) przyjęto w celu ustanowienia wytycznych dotyczących wdrażania takich programów nadzoru.

               (6)

               Od daty przyjęcia tej decyzji doświadczenia zebrane przez państwa członkowskie podczas realizacji programów nadzoru oraz przyrost wiedzy naukowej i wniosków z badań wskazują, że niektóre gatunki drobiu i kategorie produkcyjne drobiu cechuje wyższe ryzyko zakażenia wirusami grypy ptaków, również biorąc pod uwagę położenie gospodarstwa i inne czynniki ryzyka.

               (7)

               Ryzyko wprowadzenia wirusa HPAI podtypu H5N1 z Azji Południowo-Wschodniej do Europy przez jego rozprzestrzenianie się na zachód w roku 2005 przyspieszyło przyjęcie dodatkowych środków gotowości i wczesnego wykrywania wirusa tego typu u drobiu i dzikiego ptactwa.

               (8)

               Decyzja Komisji 2005/731/WE z dnia 17 października 2005 r. ustanawiająca dodatkowe wymogi dla nadzoru obecności ptasiej grypy wśród dzikiego ptactwa (4) zobowiązuje państwa członkowskie do powiadamiania właściwych organów o wszelkich nietypowych przypadkach śmiertelności lub dużych ogniskach choroby występujących u dzikiego ptactwa, w szczególności u dzikiego ptactwa wodnego. Należy również przeprowadzać pobieranie próbek i badania laboratoryjne na obecność wirusów ptasiej grypy.

               (9)

               Zasadne jest włączenie wymogów ustanowionych w decyzji 2005/731/WE do niniejszej decyzji.

               (10)

               Od 2006 do 2009 r. pobrano próbki od ponad 350 000 sztuk dzikiego ptactwa, które przebadano na obecność ptasiej grypy. Zwykle nadzór w państwach członkowskich był prowadzony w drodze pobierania próbek: w 75 % – od ptaków żywych, a w 25 % – od ptaków chorych lub padłych.

               (11)

               W ciągu czterech lat badanie dało wynik dodatni dla HPAI podtypu H5N1 u ponad 1 000 ptaków padłych lub chorych, natomiast badanie ptaków żywych uważanych za zdrowe, od których pobrano próbki, dało wynik dodatni na obecność wirusa tylko u około pięciu osobników. Z próbek pobranych od żywych ptaków izolowano niemal wyłącznie podtypy LPAI.

               (12)

               Wnioski przedstawiane przez laboratorium referencyjne UE ds. ptasiej grypy w rocznych sprawozdaniach na temat nadzoru w zakresie ptasiej grypy (5) w Unii, opinie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (6), (7), (8) oraz prace niedawno ustanowionej grupy zadaniowej ds. nadzoru w zakresie chorób zwierząt (TFADS) uwidoczniły konieczność wprowadzenia zmian do aktualnej strategii nadzoru obejmującej drób i dzikie ptactwo, aby popularyzować podejście oparte na ryzyku, które uważane jest za najbardziej odpowiednią strategię nadzoru pozwalającą na informowanie właściwych organów celem zapobiegania i kontroli chorób, a w rezultacie ochrony gospodarstw drobiarskich i innych gospodarstw zajmujących się hodowlą ptaków żyjących w niewoli.

               (13)

               Nadzór oparty na ryzyku powinien uzupełniać systemy wczesnego wykrywania zakażeń ptasią grypą u drobiu, takie jak systemy ustanowione na mocy art. 2 decyzji Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiającej środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidującej system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka (9) oraz rozdziału II pkt 2 załącznika do decyzji Komisji 2006/437/WE z dnia 4 sierpnia 2006 r. zatwierdzającej podręcznik diagnostyczny dotyczący grypy ptaków, przewidziany w dyrektywie Rady 2005/94/WE (10).

               (14)

               W świetle uzyskanych doświadczeń i wiedzy naukowej należy zatem poddać przeglądowi wytyczne dotyczące nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa, ustanowione w decyzji 2007/268/WE, i zastąpić je wytycznymi ustanowionymi w niniejszej decyzji.

               (15)

               W interesie spójności prawa unijnego pobieranie próbek i badania laboratoryjne powinny być przeprowadzane zgodnie z procedurami ustanowionymi w decyzji 2006/437/WE, o ile nie postanowiono inaczej.

               (16)

               W interesie spójności prawa unijnego podczas realizacji programów nadzoru obejmujących dzikie ptactwo należy zwrócić szczególną uwagę na wymogi dyrektywy 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (11), w szczególności w odniesieniu do projektu nadzoru i procedur pobierania próbek, opisanych w sekcjach 2 oraz 3 części 1 załącznika II do niniejszej decyzji.

               (17)

               Należy uchylić decyzje 2005/731/WE oraz 2007/268/WE.

               (18)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że właściwe organy prowadzą stosowną współpracę z organizacjami zajmującymi się obserwacją i obrączkowaniem dzikiego ptactwa, organizacjami myśliwskimi oraz innymi odpowiednimi organizacjami, gwarantującą, że organizacje te spełniają wymóg niezwłocznego powiadamiania właściwych organów o wszelkich nietypowych przypadkach śmiertelności lub znaczących ogniskach choroby występujących u dzikiego ptactwa, w szczególności dzikiego ptactwa wodnego.
   Artykuł 2
   1.   Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy, po otrzymaniu informacji przewidzianych w art. 1, w przypadku gdy nie stwierdzono jednoznacznie innej przyczyny choroby niż ptasia grypa, niezwłocznie zaleciły:

               a)

               pobranie odpowiednich próbek od padłych ptaków oraz, jeśli to możliwe, od innych ptaków, które miały styczność z padłymi ptakami;

               b)

               poddanie tych próbek badaniom laboratoryjnym na obecność wirusa ptasiej grypy.

         2.   Pobieranie próbek i procedury badania przeprowadza się zgodnie z rozdziałami II–VIII podręcznika diagnostycznego dotyczącego grypy ptaków, zatwierdzonego decyzją 2006/437/WE.
   3.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję w przypadku dodatnich wyników badań laboratoryjnych na obecność wirusa wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI), przewidzianych w ust. 1 lit. b).
   Artykuł 3
   Realizacja programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE, jest zgodna z wytycznymi określonymi w załącznikach I i II do niniejszej decyzji.
   Artykuł 4
   Nie naruszając wymogów przewidzianych w prawie unijnym, właściwe organy dopilnowują, aby wszystkie dodatnie i ujemne wyniki badań serologicznych i wirusologicznych na obecność ptasiej grypy, uzyskane w ramach programów nadzoru obejmujących drób i dzikie ptactwo, były przesyłane Komisji co sześć miesięcy. Wyniki przesyła się za pośrednictwem systemu internetowego Komisji co roku do dnia 31 lipca za poprzedzające sześć miesięcy (od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca) oraz do dnia 31 stycznia za poprzedzające sześć miesięcy (od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia).
   Artykuł 5
   Decyzje 2005/731/WE i 2007/268/WE tracą moc.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 czerwca 2010 r.

            W imieniu Komisji

         John DALLI

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16.

      (3)  Dz.U. L 115 z 3.5.2007, s. 3.

      (4)  Dz.U. L 274 z 20.10.2005, s. 93.

      (5)  Strona internetowa Komisji Europejskiej: http://ec.europa.eu/food/animal/diseases/controlmeasures/avian/eu_resp_surveillance_en.htm

      (6)  The EFSA Journal (2005) 266, s. 1-21; Opinia naukowa na temat ptasiej grypy w kontekście zdrowia i dobrostanu zwierząt.

      (7)  The EFSA Journal (2008) 715, s. 1-161; Opinia naukowa na temat ptasiej grypy w kontekście zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz ryzyka pojawienia się tej choroby w gospodarstwach drobiarskich w UE.

      (8)  The EFSA Journal (2006) 357, s. 1-46; Opinia na temat ptaków migrujących i ich prawdopodobnej roli w rozprzestrzenianiu wysoce zjadliwej grypy ptaków.

      (9)  Dz.U. L 274 z 20.10.2005, s. 105.

      (10)  Dz.U. L 237 z 31.8.2006, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.

      ZAŁĄCZNIK I

         Wytyczne dotyczące wdrażania programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu

      1.   Cele programów nadzoru

      Celem programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu jest dostarczanie właściwym organom informacji o występowaniu wirusa ptasiej grypy celem kontrolowania choroby zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE za pomocą rocznego wykrywania poprzez aktywny nadzór nad:

                  a)

                  nisko zjadliwą grypą ptaków (LPAI) podtypu H5 i H7 u ptaków grzebiących (kur, indyków, perlic, bażantów, kuropatw i przepiórek) oraz ptaków bezgrzebieniowych, uzupełniając w ten sposób inne istniejące systemy wczesnego wykrywania;

                  b)

                  nisko zjadliwą grypą ptaków (LPAI) podtypu H5 i H7 oraz wysoce zjadliwą grypą ptaków (HPAI) u domowego ptactwa wodnego (kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek przeznaczonych do odnowy populacji zwierzyny łownej).

            2.   Projekt nadzoru

      Pobieranie próbek i badania serologiczne w gospodarstwach drobiarskich przeprowadza się w celu wykrycia obecności przeciwciał na wirusy grypy ptaków, jak określono w dyrektywie 2005/94/WE.
      Aktywny nadzór uzupełnia systemy wczesnego wykrywania już obowiązujące w państwach członkowskich, ustanowione na mocy decyzji 2005/734/WE oraz rozdziału II podręcznika diagnostycznego dotyczącego grypy ptaków, zatwierdzonego decyzją Komisji 2006/437/WE („podręcznik diagnostyczny”), w szczególności systemy wdrożone w gospodarstwach drobiarskich uznawanych za gospodarstwa wysokiego ryzyka w odniesieniu do ptasiej grypy.
      Istnieją dwie międzynarodowo uznane metody nadzoru w zakresie chorób zwierząt: a) nadzór oparty na ryzyku; oraz b) nadzór oparty na pobieraniu próbek reprezentatywnych.
      2.1.   Nadzór oparty na ryzyku

      Nadzór oparty na ryzyku jest preferowaną metodą prowadzenia nadzoru w zakresie ptasiej grypy w sposób ukierunkowany i przy efektywnym wykorzystaniu zasobów.
      Państwa członkowskie wybierające tę metodę określają główne drogi zakażenia dla stad drobiu oraz zakres pobierania próbek w gospodarstwach drobiarskich, które uznano za gospodarstwa wysokiego ryzyka zakażenia ptasią grypą.
      Kryteria oraz czynniki ryzyka wymienione w sekcji 4.1 nie są wyczerpujące, dają jednak ogólne pojęcie, w jaki sposób podchodzić do pobierania próbek od różnych gatunków i kategorii produkcyjnych drobiu w różnych systemach hodowli oraz do ich badania. Zależnie od sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt w poszczególnych państwach członkowskich może zaistnieć konieczność różnego ważenia tych kryteriów i czynników ryzyka.
      2.2.   Nadzór oparty na pobieraniu próbek reprezentatywnych

      Jeżeli państwo członkowskie nie jest w stanie skutecznie przeprowadzać opartej na dowodach oceny dróg zakażenia dla stad drobiu na swoim terytorium, wdraża nadzór oparty na pobieraniu próbek reprezentatywnych. Liczba gospodarstw drobiarskich, w których pobiera się próbki, odpowiada danym w tabelach 1 i 2, zależnie od gatunku drobiu.
      Na całym obszarze państwa członkowskiego przeprowadzane jest warstwowanie próbek do badań serologicznych na obecność ptasiej grypy, tak aby próbki można było uznać za reprezentatywne dla całego państwa członkowskiego.
      3.   Populacje docelowe

      Program nadzoru obejmuje pobieranie próbek od następujących gatunków i kategorii produkcyjnych drobiu:

                  a)

                  kury nioski;

                  b)

                  kury nioski chowane na wolnym wybiegu;

                  c)

                  kurczęta rozpłodowe;

                  d)

                  indyki rozpłodowe;

                  e)

                  kaczki rozpłodowe;

                  f)

                  gęsi rozpłodowe;

                  g)

                  indyki rzeźne;

                  h)

                  kaczki rzeźne;

                  i)

                  gęsi rzeźne;

                  j)

                  ptactwo łowne utrzymywane w warunkach fermowych (ptaki grzebiące), zwłaszcza dorosłe ptaki, na przykład ptaki rozpłodowe;

                  k)

                  ptactwo łowne utrzymywane w warunkach fermowych (ptactwo wodne);

                  l)

                  ptaki bezgrzebieniowe.

            W wyjątkowych, podanych poniżej okolicznościach programem nadzoru można również objąć następujące kategorie drobiu:

                  m)

                  brojlery, tylko wówczas, gdy: (i) chowane są w dużej liczbie na wolnym wybiegu; oraz (ii) uznawane są za objęte wysokim ryzykiem zakażenia ptasią grypą;

                  n)

                  stada przydomowe: zwykle odgrywają niewielką rolę w krążeniu i rozprzestrzenianiu się wirusa, a pobieranie od nich próbek wymaga dużych nakładów. W wielu państwach członkowskich stada przydomowe mogą być jednak objęte wysokim ryzykiem ptasiej grypy ze względu na ich znaczną liczebność, niewielką odległość od komercyjnych gospodarstw drobiarskich, udział w handlu lokalnym lub regionalnym oraz kryteria i czynniki ryzyka zgodnie z wykazem w sekcji 4.1, w szczególności w odniesieniu do składu gatunkowego.

            W przypadku dostarczenia dobrze udokumentowanego uzasadnienia dotyczącego poziomu ryzyka dla danej kategorii produkcyjnej drobiu (np. kurczęta rozpłodowe trzymane w warunkach wysokiego bezpieczeństwa biologicznego) możliwe jest wyłączenie tej kategorii drobiu z pobierania próbek.
      4.   Metoda nadzoru opartego na ryzyku

      Wybór metody nadzoru opartego na ryzyku dokonywany jest na podstawie oceny na poziomie państwa członkowskiego, która uwzględnia co najmniej następujące kryteria i czynniki ryzyka:
      4.1.   Kryteria i czynniki ryzyka

      4.1.1.   Kryteria i czynniki ryzyka wprowadzenia wirusa do gospodarstw drobiarskich w wyniku bezpośredniej lub pośredniej styczności z dzikim ptactwem, w szczególności z jego „gatunkami docelowymi”

                  a)

                  Położenie gospodarstwa drobiarskiego w pobliżu mokradeł, stawów, bagien, jezior, rzek lub brzegu morza, gdzie może gromadzić się migrujące dzikie ptactwo wodne.

                  b)

                  Położenie gospodarstwa drobiarskiego na obszarze o wysokim zagęszczeniu migrującego dzikiego ptactwa, w szczególności ptaków określonych jako „gatunki docelowe” dla wykrywania HPAI podtypu H5N1 i wymienionych w części 2 załącznika II.

                  c)

                  Położenie gospodarstwa drobiarskiego w pobliżu miejsc odpoczynku i lęgowisk migrującego dzikiego ptactwa wodnego, w szczególności na obszarach połączonych przemieszczaniem się ptaków migrujących z obszarami, gdzie HPAI podtypu H5N1 występuje u dzikiego ptactwa lub drobiu.

                  d)

                  Gospodarstwa drobiarskie prowadzące chów na wolnym wybiegu lub gospodarstwa drobiarskie, gdzie drób lub inne ptaki żyjące w niewoli są trzymane na wolnym powietrzu na obszarze, gdzie nie można skutecznie zapobiec styczności drobiu z dzikim ptactwem.

                  e)

                  Niski poziom bezpieczeństwa biologicznego w gospodarstwie drobiarskim, w tym w zakresie metody przechowywania paszy oraz korzystania z wody powierzchniowej.

            4.1.2.   Kryteria i czynniki ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa w obrębie gospodarstw drobiarskich oraz pomiędzy nimi, a także konsekwencje (skutki) rozprzestrzeniania się ptasiej grypy między drobiem oraz między gospodarstwami drobiarskimi

                  a)

                  Obecność więcej niż jednego gatunku drobiu w tym samym gospodarstwie drobiarskim, w szczególności domowych kaczek i gęsi łącznie z innymi gatunkami drobiu.

                  b)

                  Rodzaj produkcji drobiarskiej oraz gatunków drobiu w gospodarstwach, dla których dane z nadzoru wykazały podwyższoną częstość wykrywania zakażeń ptasią grypą w danym państwie członkowskim, takich jak gospodarstwa zajmujące się hodowlą kaczek i drobiu przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej (w szczególności kaczek krzyżówek utrzymywanych w warunkach fermowych).

                  c)

                  Położenie gospodarstw drobiarskich na obszarach o wysokim zagęszczeniu takich gospodarstw.

                  d)

                  Struktura handlu, w tym przywóz i związana z nim intensywność przemieszczania, zarówno bezpośredniego jak i pośredniego, drobiu oraz inne czynniki, w tym pojazdy, wyposażenie i osoby.

                  e)

                  Obecność w gospodarstwie kategorii drobiu długożyjącego oraz zróżnicowanych wiekowo grup drobiu (np. nioski).

            4.2.   Typowanie populacji ryzyka

      Poziom typowania musi odzwierciedlać liczbę i lokalne wagi czynników ryzyka obecnych w gospodarstwie drobiarskim.
      Właściwe organy podczas opracowywania projektu nadzoru mogą w swojej ocenie rozważyć inne czynniki ryzyka, które należy odpowiednio opisać i uzasadnić w programie nadzoru.
      4.3.   Typowanie gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki

      Jako podstawę do określenia liczby gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki, na populację ryzyka można przyjąć dane z tabeli 1 i 2.
      5.   Metoda pobierania próbek reprezentatywnych

      Jeżeli stosowana jest metoda pobierania próbek reprezentatywnych, opisana w sekcji 2.2, liczba gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki, obliczana jest na podstawie danych z tabeli 1 i 2 według gatunków drobiu obecnych w gospodarstwie drobiarskim.
      5.1.   Liczba gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki do badań serologicznych na obecność ptasiej grypy

      5.1.1.   Liczba gospodarstw drobiarskich (z wyjątkiem gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek), z których pobiera się próbki

      Dla każdej kategorii produkcyjnej drobiu, z wyjątkiem kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, liczba gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki, określana jest w sposób pozwalający na wykrycie co najmniej jednego zakażonego gospodarstwa drobiarskiego, jeżeli odsetek zakażonych gospodarstw drobiarskich wynosi co najmniej 5 %, przy przedziale ufności 95 %.
      Pobieranie próbek przeprowadza się zgodnie z tabelą 1:

         Tabela 1

         Liczba gospodarstw drobiarskich (z wyjątkiem gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek), z których pobiera się próbki w każdej kategorii produkcyjnej drobiu

                  Liczba gospodarstw dla każdej kategorii produkcyjnej drobiu w danym państwie członkowskim

                  Liczba gospodarstw, z których pobiera się próbki

                  do 34

                  wszystkie

                  35–50

                  35

                  51–80

                  42

                  81–250

                  53

                  > 250

                  60

            5.1.2.   Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki
          (1)

      Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki, określana jest w sposób pozwalający na wykrycie co najmniej jednego zakażonego gospodarstwa drobiarskiego, jeżeli odsetek zakażonych gospodarstw drobiarskich wynosi co najmniej 5 %, przy przedziale ufności 99 %.
      Pobieranie próbek przeprowadza się zgodnie z tabelą 2:

         Tabela 2

         Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki

                  Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek w danym państwie członkowskim

                  Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki

                  do 46

                  wszystkie

                  47–60

                  47

                  61–100

                  59

                  101–350

                  80

                  > 350

                  90

            5.2.   Liczba drobiu (ptaków), od których pobiera się próbki w gospodarstwie drobiarskim

      Liczby podane w pkt 5.2.1 i 5.2.2 dotyczą zarówno gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki w ramach nadzoru opartego na ryzyku, jak i gospodarstw, z których pobiera się próbki w ramach pobierania próbek reprezentatywnych.
      5.2.1.   Liczba ptaków (z wyjątkiem kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek), od których pobiera się próbki w gospodarstwie drobiarskim

      Liczba ptaków, od których pobiera się próbki w każdym gospodarstwie drobiarskim, określana jest w sposób pozwalający na uzyskanie 95 % prawdopodobieństwa wykrycia co najmniej jednego ptaka zakażonego ptasią grypą, jeżeli odsetek występowania ptaków seropozytywnych wynosi ≥ 30 %.
      Próbki krwi do badań serologicznych pobiera się od wszystkich kategorii produkcyjnych drobiu i gatunków drobiu, przynajmniej od 5–10 ptaków (z wyjątkiem kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek) z każdego gospodarstwa drobiarskiego oraz z różnych kurników, jeżeli w danym gospodarstwie jest ich więcej niż jeden.
      W przypadku kilku kurników próbki pobiera się od co najmniej pięciu ptaków z każdego kurnika.
      5.2.2.   Liczba kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których należy pobrać próbki w gospodarstwie

      Liczba kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, od których pobiera się próbki w gospodarstwie drobiarskim, określana jest w sposób pozwalający na 95 % prawdopodobieństwo wykrycia co najmniej jednego ptaka zakażonego ptasią grypą, jeżeli odsetek występowania ptaków seropozytywnych wynosi ≥ 30 %.
      Do badań serologicznych pobiera się dwadzieścia próbek krwi (2) z każdego wytypowanego gospodarstwa drobiarskiego.
      6.   Procedury pobierania próbek do badań serologicznych

      Okres pobierania próbek w gospodarstwie drobiarskim jest zbieżny z okresem produkcji sezonowej dla każdej kategorii produkcyjnej drobiu, a pobieranie próbek można przeprowadzać również w rzeźni. Pobieranie próbek nie może naruszać wymogów podejścia opartego na ryzyku zgodnie z kryteriami i czynnikami ryzyka wymienionymi w sekcji 4.1.
      W celu optymalizacji skuteczności oraz unikania niepotrzebnej obecności osób trzecich na terenie gospodarstwa drobiarskiego pobieranie próbek odbywa się w miarę możliwości jednocześnie z pobieraniem próbek do innych celów, np. w ramach programów kontroli zakażeń bakteriami Salmonella i Mycoplasma. Nie może to jednak naruszać wymogów nadzoru opartego na ryzyku.
      7.   Pobieranie próbek do badań wirusologicznych

      Pobieranie próbek do badań wirusologicznych na obecność ptasiej grypy nie jest stosowane jako metoda alternatywna wobec badań serologicznych, ale wyłącznie w ramach dochodzeń przeprowadzanych w rezultacie uzyskania dodatnich wyników badań serologicznych na obecność ptasiej grypy.
      8.   Częstotliwość i okres badania

      Pobieranie próbek w gospodarstwach drobiarskich przeprowadza się co roku. Na podstawie oceny ryzyka państwa członkowskie mogą jednak zadecydować o częstszym pobieraniu próbek i przeprowadzaniu badań. Uzasadnienie takiej decyzji musi być szczegółowo opisane w programie nadzoru.
      Pobieranie próbek przeprowadzane jest zgodnie z zatwierdzonym programem nadzoru od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia w roku realizacji tego programu.
      9.   Badania laboratoryjne

      Badanie próbek odbywa się w krajowych laboratoriach referencyjnych ds. ptasiej grypy (KLR) w państwach członkowskich bądź w innych laboratoriach upoważnionych przez właściwe organy i pozostających pod kontrolą KLR.
      Badania laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym ustanawiającym procedury diagnostyczne służące do potwierdzenia oraz rozpoznawania różnicowego ptasiej grypy.
      Jeżeli jednak państwo członkowskie zamierza zastosować badania laboratoryjne, które nie zostały ustanowione w podręczniku diagnostycznym ani nie zostały opisane w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), przed zastosowaniem badania te muszą zostać najpierw uznane za odpowiednie do tego celu przez laboratorium referencyjne UE, w oparciu o dane z walidacji.
      Wszystkie dodatnie wyniki badań serologicznych są potwierdzane przez KLR metodą hamowania hemaglutynacji (HI) z użyciem wyznaczonych szczepów dostarczonych przez laboratorium referencyjne UE:

                  a)

                  dla podtypu H5:

                              (i)

                              wstępne badanie przy użyciu szczepu teal/England/7894/06 (H5N3);

                              (ii)

                              badanie wszystkich próbek dodatnich przy użyciu szczepu chicken/Scotland/59(H5N1) celem wyeliminowania przeciwciał reagujących krzyżowo z N3;

                  b)

                  dla podtypu H7:

                              (i)

                              wstępne badanie przy użyciu szczepu turkey/England/647/77 (H7N7);

                              (ii)

                              badanie wszystkich próbek dodatnich przy użyciu szczepu African starling/983/79 (H7N1) celem wyeliminowania przeciwciał reagujących krzyżowo z N7.

            Następstwem wszystkich dodatnich wyników badań serologicznych jest dochodzenie epidemiologiczne w gospodarstwie drobiarskim oraz ponowne pobranie próbek do badań wirusologicznych w celu określenia, czy w danym gospodarstwie drobiarskim występuje aktywne zakażenie wirusem ptasiej grypy. Wnioski z wszystkich dochodzeń przekazuje się Komisji.
      Wszystkie izolaty wirusa ptasiej grypy przekazuje się do laboratorium referencyjnego UE zgodnie z prawem unijnym oraz funkcjami i zadaniami krajowych laboratoriów referencyjnych, określonych w załączniku VIII dyrektywy 2005/94/WE, o ile nie przyznano odstępstwa przewidzianego w ust. 4 lit. d) rozdziału V podręcznika diagnostycznego. Wirusy podtypu H5/H7 zostają niezwłocznie przesłane do laboratorium referencyjnego UE i poddane standardowym badaniom klasyfikującym (sekwencjonowanie nukleotydów/IVPI) zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
      Stosuje się dostarczone przez laboratorium referencyjne UE protokoły przekazywania próbek i materiałów diagnostycznych. Właściwe organy dopilnowują skuteczności przepływu informacji między laboratorium referencyjnym UE a krajowym laboratorium referencyjnym.

         (1)  Istnieją dowody, że programy nadzoru pasywnego lub systemy wczesnego ostrzegania dają mniejsze prawdopodobieństwo wykrycia gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek i gęsi, w których występuje zakażenie, w porównaniu z gospodarstwami zajmującymi się hodowlą ptaków grzebiących; z tego względu dla wykrywania gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek i gęsi, w których występuje zakażenie, stosuje się wyższy poziom ufności.

         (2)  Większa liczba próbek w porównaniu z pkt 5.2.1 jest konieczna ze względu na niższą czułość testu diagnostycznego u ptactwa wodnego.

      ZAŁĄCZNIK II
      CZĘŚĆ 1

         Wytyczne dotyczące wdrażania programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u dzikiego ptactwa

      1.   Cele nadzoru

      Celem programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u dzikiego ptactwa jest wczesne wykrycie HPAI podtypu H5N1 u dzikiego ptactwa w celu ochrony drobiu w gospodarstwach drobiarskich oraz weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego.
      2.   Projekt nadzoru

                  a)

                  Nadzór oparty na ryzyku wdraża się jako system nadzoru pasywnego w drodze badań laboratoryjnych u konającego dzikiego ptactwa oraz padłych ptaków. W szczególności nadzór ten obejmuje dzikie ptactwo wodne.

                  b)

                  W szczególności nadzorem objęte jest dzikie ptactwo, zwłaszcza migrujące dzikie ptactwo wodne, które objęte jest wyższym ryzykiem zakażenia i przeniesienia wirusa HPAI podtypu H5N1, tzw. „gatunki docelowe”.

                  c)

                  Nadzorem objęte są obszary w pobliżu mórz, jezior i dróg wodnych, na których znaleziono padłe ptaki, zwłaszcza jeżeli obszary te znajdują się w pobliżu gospodarstw drobiarskich, szczególnie gdy obszary te charakteryzują się wysokim zagęszczeniem gospodarstw drobiarskich.

                  d)

                  Do celów opracowania programów nadzoru, pomocy w określaniu gatunków i optymalizacji pobierania próbek stosownie do sytuacji krajowej zapewnia się ścisłą współpracę między epidemiologami, ornitologami i właściwym organem ds. ochrony przyrody.

                  e)

                  Jeżeli wymaga tego sytuacja epidemiologiczna w odniesieniu do wirusa HPAI podtypu H5N1, nadzór uzupełniany jest przez działania uświadamiające oraz aktywne poszukiwanie i monitorowanie dzikiego ptactwa padłego lub konającego, w szczególności ptaków należących do gatunków docelowych. Powodem może być wykrycie wirusa HPAI podtypu H5N1 u drobiu lub dzikiego ptactwa w sąsiadujących państwach członkowskich i krajach trzecich lub w krajach, które są powiązane przemieszczaniem się migrującego dzikiego ptactwa, w szczególności ptaków należących do gatunków docelowych, do danego państwa członkowskiego. W takim przypadku uwzględnia się szczegółowe trasy migracji oraz gatunki dzikiego ptactwa, które mogą być różne w różnych państwach członkowskich.

            3.   Procedury pobierania próbek

                  a)

                  Procedury pobierania próbek przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.

                  b)

                  Pobiera się próbki z kloaki i tchawicy lub jamy ustno-gardłowej albo pobiera się próbki tkanek dzikich ptaków padłych lub konających do badań metodą PCR lub izolacji wirusa.

                  c)

                  Podczas przechowywania i transportu próbek podejmuje się szczególne środki ostrożności zgodnie z ust. 5 i 6 rozdziału IV podręcznika diagnostycznego. Wszystkie izolaty wirusa ptasiej grypy wykrytego u dzikiego ptactwa przekazuje się do laboratorium referencyjnego UE, o ile nie przyznano odstępstwa przewidzianego w ust. 4 lit. d) rozdziału V podręcznika diagnostycznego. Wirusy podtypu H5/H7 zostają niezwłocznie przesłane do laboratorium referencyjnego UE i poddane standardowym badaniom klasyfikującym (sekwencjonowanie nukleotydów/IVPI) zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.

                  d)

                  Pobieranie próbek odbywa się nie dłużej niż do dnia 31 grudnia roku realizacji programu nadzoru.

            4.   Badania laboratoryjne

      Badania laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
      Badanie próbek odbywa się w krajowych laboratoriach referencyjnych (KLR) w państwach członkowskich bądź w innych laboratoriach upoważnionych przez właściwe organy i pozostających pod kontrolą KLR.
      Jeżeli jednak państwo członkowskie zamierza zastosować badania laboratoryjne, które nie zostały ustanowione w podręczniku diagnostycznym ani nie zostały opisane w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), przed zastosowaniem badania te muszą zostać najpierw uznane za odpowiednie dla tego celu przez laboratorium referencyjne UE, w oparciu o dane z walidacji.
      Przeprowadza się wstępne badania przesiewowe metodą PCR dla genu M, a wyniki dodatnie poddaje się następnie szybkim badaniom na obecność H5, przeprowadzanym w okresie nie dłuższym niż dwa tygodnie. W przypadku potwierdzenia H5 najszybciej jak to możliwe przeprowadza się analizę miejsca rozszczepienia, aby określić, czy jest to wysoce zjadliwa grypa ptaków (HPAI) czy nisko zjadliwa grypa ptaków (LPAI). Jeżeli obecność wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 zostanie potwierdzona, należy szybko przeprowadzić dodatkowe badania na określenie typu N, nawet jeżeli tym sposobem możliwe jest tylko wykluczenie typu N1.
      5.   Dalsze działania

                  —

                  W razie potwierdzenia zakażenia HPAI podtypu H5(N1) (1) zastosowanie mają środki kontroli ustanowione w decyzji Komisji 2006/563/WE z dnia 11 sierpnia 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie i uchylającej decyzję 2006/115/WE (2).

                  —

                  Jako część dochodzenia epidemiologicznego należy zidentyfikować obszary powiązane z takimi przypadkami, aby można było przewidzieć w przyszłości pojawienie się wirusa ptasiej grypy, w szczególności obszary istotne dla produkcji drobiu, takie jak obszary o wysokim zagęszczeniu gospodarstw drobiarskich.

            CZĘŚĆ 2

         Wykaz gatunków dzikiego ptactwa, od których pobiera się próbki do badań na obecność ptasiej grypy – „gatunki docelowe”

                  Lp.

                  Nazwa naukowa

                  Nazwa zwyczajowa

                  1.

                     Accipiter gentilis

                  Jastrząb gołębiarz

                  2.

                     Accipiter nisus

                  Krogulec

                  3.

                     Anas acuta

                  Rożeniec

                  4.

                     Anas clypeata

                  Płaskonos

                  5.

                     Anas crecca

                  Cyraneczka

                  6.

                     Anas penelope

                  Świstun

                  7.

                     Anas platyrhynchos

                  Kaczka krzyżówka

                  8.

                     Anas querquedula

                  Cyranka

                  9.

                     Anas strepera

                  Krakwa

                  10.

                     Anser albifrons albifrons

                  Gęś białoczelna (rasa europejska)

                  11.

                     Anser anser

                  Gęś gęgawa

                  12.

                     Anser brachyrhynchus

                  Gęś krótkodzioba

                  13.

                     Anser erythropus

                  Gęś mała

                  14.

                     Anser fabalis

                  Gęś zbożowa

                  15.

                     Ardea cinerea

                  Czapla siwa

                  16.

                     Aythya ferina

                  Głowienka

                  17.

                     Aythya fuligula

                  Czernica

                  18.

                     Branta bernicla

                  Bernikla obrożna

                  19.

                     Branta canadensis

                  Bernikla kanadyjska

                  20.

                     Branta leucopsis

                  Bernikla białolica

                  21.

                     Branta ruficollis

                  Bernikla rdzawoszyja

                  22.

                     Bubo bubo

                  Puchacz

                  23.

                     Buteo buteo

                  Myszołów zwyczajny

                  24.

                     Buteo lagopus

                  Myszołów włochaty

                  25.

                     Cairina moschata

                  Piżmówka amerykańska

                  26.

                     Ciconia ciconia

                  Bocian biały

                  27.

                     Circus aeruginosus

                  Błotniak stawowy

                  28.

                     Cygnus columbianus

                  Łabędź czarnodzioby

                  29.

                     Cygnus cygnus

                  Łabędź krzykliwy

                  30.

                     Cygnus olor

                  Łabędź niemy

                  31.

                     Falco peregrinus

                  Sokół wędrowny

                  32.

                     Falco tinnunculus

                  Pustułka

                  33.

                     Fulica atra

                  Łyska

                  34.

                     Larus canus

                  Mewa pospolita

                  35.

                     Larus ridibundus

                  Mewa śmieszka

                  36.

                     Limosa limosa

                  Rycyk

                  37.

                     Marmaronetta angustirostris

                  Marmurka

                  38.

                     Mergus albellus

                  Tracz bielaczek

                  39.

                     Milvus migrans

                  Kania czarna

                  40.

                     Milvus milvus

                  Kania ruda

                  41.

                     Netta rufina

                  Hełmiatka

                  42.

                     Phalacrocorax carbo

                  Kormoran czarny

                  43.

                     Philomachus pugnax

                  Batalion

                  44.

                     Pica pica

                  Sroka

                  45.

                     Pluvialis apricaria

                  Siewka złota

                  46.

                     Podiceps cristatus

                  Perkoz dwuczuby

                  47.

                     Podiceps nigricollis

                  Perkoz zausznik

                  48.

                     Porphyrio porphyrio

                  Modrzyk

                  49.

                     Tachybaptus ruficollis

                  Perkozek

                  50.

                     Vanellus vanellus

                  Czajka

         (1)  Środki kontroli choroby wdraża się na podstawie potwierdzonych przypadków HPAI podtypu H5 oraz podejrzeń zakażenia podtypem N1.

         (2)  Dz.U. L 222 z 15.8.2006, s. 11.


title: Decyzja Rady z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków z Włoch do Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników

text:
               22.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 360/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 listopada 2012 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków z Włoch do Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników
   2012/C 360/03
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1), w szczególności jego art. 23 i 24,
   uwzględniając wykazy kandydatów przedstawione Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 4 października 2012 r. (2) Rada mianowała członków oraz zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników na okres od dnia 25 września 2012 r. do dnia 24 września 2014 r.

               (2)

               Rząd Włoch przedstawił kandydatury na szereg stanowisk,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane na stanowiska członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników na okres do dnia 24 września 2014 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDU

               Państwo

               Członkowie

               Zastępca członka

               Włochy

               Grazia STRANO
               Daniele LUNETTA

               Iolanda Valeria GUTTADAURO

   II.   PRZEDSTAWICIELE ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH

               Państwo

               Członkowie

               Zastępca członka

               Włochy

               Ornella CILONA
               Ilaria FONTANIN

               Giuseppe CASUCCI

   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępca członka

               Włochy

               Armando OCCHIPINTI
               Paola ASTORRI

               Yasaman PARPINCHEE

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 302 z 6.10.2012, s. 1.


title: Decyzja sekretarzy generalnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, sekretarzy generalnych Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz przedstawiciela Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie organizacji i działania Biura Kadr Wspólnot Europejskich

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0621

Dziennik Urzędowy L 197 , 26/07/2002 P. 0056 - 0059

		Decyzja sekretarzy generalnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarza trybunału sprawiedliwości, sekretarzy generalnych trybunału obrachunkowego, komitetu ekonomiczno-społecznego i komitetu regionów oraz przedstawiciela europejskiego rzecznika praw obywatelskichz dnia 25 lipca 2002 r.w sprawie organizacji i działania Biura Kadr Wspólnot Europejskich(2002/621/WE)SEKRETARZE GENERALNI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY I KOMISJI, SEKRETARZ TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI, SEKRETARZE GENERALNI TRYBUNAŁU OBRACHUNKOWEGO, KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW ORAZ PRZEDSTAWICIEL EUROPEJSKIEGO RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH,uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1],uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. ustanawiającą Biuro Kadr Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 5 [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na podstawie art. 27 regulaminu pracowniczego instytucje są zobowiązane zapewnić, by celem naboru było pozyskanie do służby urzędników o najwyższych standardach zdolności, sprawności i uczciwości, rekrutowanych z uwzględnieniem możliwie najszerszej bazy geograficznej spośród obywateli Państw Członkowskich Wspólnot, bez względu na rasę, przekonania polityczne, filozoficzne czy religijne, płeć i orientację seksualną i niezależnie od stanu cywilnego czy sytuacji rodzinnej.(2) Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego określa zakres kompetencji Wspólnego Komitetu, a art. 3 akapit drugi tego załącznika określa sposób mianowania członków Komisji selekcyjnej do celów organizacji otwartych konkursów,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Obowiązki Biura1. Biuro organizuje otwarte konkursy w celu zapewnienia zatrudnienia w instytucjach Wspólnot Europejskich urzędników na optymalnych warunkach zawodowych i finansowych. Biuro opracowuje listy rezerwowe umożliwiające instytucjom nabór wysoko wykwalifikowanego personelu odpowiadającego potrzebom określonym przez te instytucje.2. Do zadań Biura należy w szczególności:a) organizowanie otwartych konkursów na wniosek poszczególnych instytucji w celu sporządzenia list rezerwowych kandydatów w celu mianowania na urzędników. Konkursy organizowane są zgodnie z regulaminem pracowniczym, na podstawie zharmonizowanych kryteriów przyjętych zgodnie z art. 6 lit. c) oraz stosownie do programu prac zatwierdzonego przez zarząd;b) ścisła współpraca z instytucjami w celu oszacowania przyszłych potrzeb personalnych wskazanych przez instytucje oraz realizacji programu konkursów, umożliwiająca niezwłoczne zaspokojenie tych potrzeb;c) opracowanie metod i technik selekcyjnych zgodnych z najlepszą praktyką i odpowiadających profilom zawodowym określonym dla różnych kategorii personelu instytucji;d) administrowanie i sprawdzanie wykorzystania list rezerwowych utworzonych na podstawie konkursów międzyinstytucjonalnych;e) przekazywanie instytucjom corocznych sprawozdań ze swojej działalności.Artykuł 2Obowiązki instytucjiOrgan właściwy do powołania z ramienia każdej instytucji odda do dyspozycji Biura wystarczającą liczbę członków komisji selekcyjnej, egzaminatorów i obserwatorów na zasadzie "kontyngentu" zatwierdzonego przez zarząd, jak przewidziano w art. 6 lit. i), w celu umożliwienia sprawnego przebiegu procedur selekcyjnych zgodnie z art. 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego.Artykuł 3Inne usługi1. Na podstawie porozumienia między dyrektorem Biura a jakimkolwiek organem, biurem lub urzędem Biuro może organizować procedury selekcyjne w celu naboru personelu przez takie organy, biura czy urzędy. Przed zawarciem takiej umowy dyrektor Biura ubiega się o zatwierdzenie jej przez zarząd. Każda taka umowa powinna zawierać ustalenia finansowe odnoszące się do usług wykonywanych przez Biuro.2. Stosownie do przypadku, Biuro zapewnia pomoc techniczną dla wewnętrznych konkursów organizowanych przez poszczególne instytucje, organy, biura lub urzędy.3. Na wniosek poszczególnych instytucji Biuro organizuje procedury selekcyjne dla innych pracowników z zamiarem sporządzenia rezerwowych list odpowiednich kandydatów i/lub baz danych, z których poszczególne instytucje będą mogły dobierać innych pracowników.4. Działania te zostaną zawarte w programie pracy Biura zgodnie z art. 6 lit. f), pod warunkiem że wniosek zostanie na czas dostarczony przez tę instytucję.Artykuł 4Zażalenia i wnioski1. Dyrektor Biura wykonuje uprawnienia przekazane organowi właściwemu do powołania na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do wszystkich wniosków lub zażaleń związanych z zadaniami Biura.2. W przypadku wpłynięcia takiego zażalenia, jeśli zamiarem dyrektora Biura jest podtrzymanie pierwotnej decyzji, zasięga on opinii przewodniczącego zarządu.3. Biuro rozpatruje wnioski Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące wszelkich spraw wchodzących w zakres odpowiedzialności Biura na mocy niniejszej decyzji.Artykuł 5Zarząd1. Ustanawia się zarząd Biura, w którego skład wchodzą po jednym członku mianowanym przez każdą instytucję oraz trzech przedstawicieli personelu Biura, mających status obserwatorów, mianowanych za jednomyślną zgodą komitetów pracowniczych wszystkich instytucji.2. Zarząd wybiera zwykłą większością spośród swoich członków przewodniczącego na dwuletnią kadencję.3. Zarząd uchwala swój regulamin zwykłą większością po przedstawieniu go instytucjom.4. Zarząd zbiera się na wniosek przewodniczącego lub z inicjatywy jednego ze swoich członków.5. W przypadku gdy zarząd podejmuje decyzję zwykłą większością, każda instytucja dysponuje jednym głosem. W przypadku równego rozłożenia głosów przewodniczący ma głos decydujący.6. W przypadku gdy zarząd podejmuje decyzję kwalifikowaną większością, głosy przydzielone instytucjom ustala się następująco: Komisja – 18 głosów; Parlament Europejski – 7 głosów; Rada – 7 głosów; Trybunał Sprawiedliwości – 3 głosy; Trybunał Obrachunkowy – 2 głosy; Komitet Ekonomiczno-Społeczny – 2 głosy; Komitet Regionów – 2 głosy; Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich – 1 głos. Większość kwalifikowana wymaga oddania 24 głosów "za".Artykuł 6Zadania zarząduWe wspólnym interesie instytucji, zarząd:a) stanowiąc większością kwalifikowaną, zatwierdza zasady prowadzenia Biura;b) stanowiąc zwykłą większością na wniosek dyrektora Biura, zatwierdza strukturę organizacyjną Biura;c) stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek dyrektora Biura, zgodnie z porozumieniem, które ma być zawarte między sekretarzami generalnymi Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarzem Trybunału Sprawiedliwości, sekretarzami generalnymi Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz przedstawicielem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie wspólnych zasad wspólnej polityki selekcji i doboru kadr oraz zasad zarządzania listami rezerwowymi, uwzględniając odpowiednie przepisy regulaminu pracowniczego, zatwierdza zasady regulujące politykę selekcji, które mają być stosowane przez Biuro;d) stanowiąc zwykłą większością w ramach procedury budżetowej na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora Biura, sporządza prognozę dochodów i wydatków Biura i przesyła ją Komisji w celu sporządzenia prognozy dochodów i wydatków Komisji; jednocześnie Biuro proponuje Komisji wszelkie zmiany wykazu etatów Biura, które uzna za konieczne;e) stanowiąc zwykłą większością, zatwierdza rodzaj i wysokość opłat za dodatkowe usługi, które Biuro może świadczyć odpłatnie dla instytucji, organów, urzędów i biur oraz warunki, na jakich Biuro może je wykonywać;f) stanowiąc jednomyślnie na wniosek dyrektora Biura, zatwierdza program pracy, w szczególności terminarz i harmonogram mających odbyć się konkursów. Program pracy obejmuje również usługi niezwiązane z otwartymi konkursami organizowanymi dla instytucji, organów, urzędów i biur;g) stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora Biura, zatwierdza roczne sprawozdanie w zakresie zarządzania, zawierające wszystkie indywidualne pozycje dochodów i wydatków odnoszące się do wykonanych przez Biuro prac i usług. Przed dniem 1 maja każdego roku Biuro przesyła instytucjom sprawozdanie z poprzedniego roku budżetowego, sporządzone na podstawie księgowości analitycznej;h) stanowiąc zwykłą większością, zatwierdza rzetelny, zrównoważony podział kosztów zmiennych i bezpośrednich obciążające poszczególne instytucje do celów analitycznych oraz modyfikuje je co trzy lata;i) stanowiąc zwykłą większością na podstawie potrzeb rekrutacyjnych, ustala zasady, według których każda z instytucji zobowiązana jest oddawać do dyspozycji Biura odpowiednią liczbę członków Komisji selekcyjnej, egzaminatorów i obserwatorów;j) stanowiąc zwykłą większością, zatwierdza warunki, na których Biuro może przyznać instytucjom zgodę na organizowanie własnych konkursów, zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji instytucji.Artykuł 7Mianowanie personelu1. Biurem kieruje dyrektor mianowany przez Komisję po wyrażeniu pozytywnej opinii przez zarząd zwykłą większością. Zarząd aktywnie uczestniczy w wykonywaniu procedur, które należy stosować przed mianowaniem dyrektora Biura, w szczególności w przygotowaniu zawiadomienia o wakacie oraz rozpatrywaniu zgłoszeń.2. Dyrektor Biura jest organem właściwym do powołania pracowników Biura.3. Komisja, w odniesieniu do dyrektora Biura, oraz dyrektor Biura, w odniesieniu do personelu, dla którego jest on organem właściwym do jego powołania, informuje zarząd o dokonanych nominacjach, podpisanych umowach, awansach oraz postępowaniach dyscyplinarnych wszczętych przeciwko urzędnikom i innym pracownikom.4. Urzędnicy wszystkich instytucji Wspólnoty są informowani o wolnych stanowiskach w Biurze, gdy tylko organ właściwy do powołania zdecyduje o obsadzeniu tych stanowisk.5. Dyrektora Biura powołuje się na okres pięciu lat, z możliwością odnowienia kadencji na kolejny taki okres.Artykuł 8Zadania dyrektora Biura; zarządzanie personelem1. Dyrektor Biura jest odpowiedzialny za sprawne funkcjonowanie Biura. W zakresie kompetencji zarządu działa on z jego upoważnienia. Zapewnia on zarządowi usługi sekretarskie, składa sprawozdania z wykonywania swoich obowiązków i przedkłada mu wszelkie propozycje dotyczące sprawnego funkcjonowania Biura.2. Procedury administracyjne związane z bieżącym zarządzaniem personelem, takie jak wynagrodzenie, urlopy i zwolnienia chorobowe, ubezpieczenia emerytalne i od nieszczęśliwych wypadków będą wykonywane na tych samych warunkach jak w przypadku urzędników i innych pracowników Komisji. Lista ta nie jest wyczerpująca, dlatego Biuro, w porozumieniu z Komisją, może ją rozszerzyć o inne dziedziny.Artykuł 9Sprawy finansowe1. Środki przeznaczone dla Biura, których całkowita suma stanowi oddzielną pozycję budżetową w sekcji budżetu odnoszącej się do Komisji, wymienia się szczegółowo w załączniku do wyżej wskazanej sekcji. Załącznik ma formę sprawozdania o dochodach i wydatkach, podzielonych dalej w ten sam sposób, jak sekcje budżetu.2. Wykaz etatów Biura załącza się do wykazu etatów Komisji.3. Na podstawie wniosku zarządu Komisja, w odniesieniu do środków przyznanych dla Biura i wykazanych w załączniku, przekazuje dyrektorowi Biura uprawnienia intendenta oraz ustala ograniczenia i warunki mające zastosowanie do tego przekazania uprawnień. Na koniec roku budżetowego zarząd informuje organ budżetowy o podziale kwot uzyskanych za dodatkowe usługi świadczone przez Biuro, w ramach pozycji budżetowej w załączniku.4. Rachunki Biura sporządza się zgodnie z zasadami i regułami rachunkowości określonymi przez księgowego Komisji. Urząd prowadzi odrębne rachunki odnośnie do przychodów uzyskanych z płatności za świadczone usługi.Artykuł 10PrzeglądNiniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi po upływie trzech lat od ustanowienia Biura.Artykuł 11Data wejścia w życieNiniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoJ. PriestleySekretarz GeneralnyW imieniu KomisjiD. O'SullivanSekretarz GeneralnyW imieniu TrybunałuObrachunkowegoM. HervéSekretarz GeneralnyW imieniu Komitetu RegionówV. FalconeSekretarz GeneralnyW imieniu RadyP. De BoissieuZastępca Sekretarza GeneralnegoW imieniu Trybunału SprawiedliwościR. GrassSekretarzW imieniu Komitetu Ekonomiczno-SpołecznegoP. VenturiniSekretarz GeneralnyEuropejski Rzecznik Praw ObywatelskichJ. Søderman[1] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1.[2] Dz.U. 197/5 z 26.7.2002, str. 53.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 26 lutego 2001 r. dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0332

Dziennik Urzędowy L 118 , 27/04/2001 P. 0047 - 0047

		Decyzja Radyz dnia 26 lutego 2001 r.dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju(2001/332/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i art. 181, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na mocy art. 177 Traktatu, wspólnotowa polityka w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich harmonijnemu i stopniowemu włączaniu się do gospodarki światowej oraz walce z ubóstwem w tych krajach.(2) Wspólnota powinna przyjąć, w dążeniu do realizacji celów w sferze stosunków zewnętrznych, Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 20 Umowy.Artykuł 3Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnej Komisji przewidzianej w art. 12 Umowy.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lutego 2001 r.W imieniu RadyA. LindhPrzewodniczący[1] Dz.U. C 143 z 21.5.1999, str. 8.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2016/2312 z dnia 8 grudnia 2016 r. upoważniająca Republikę Austrii i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Peru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
               20.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 345/56

         DECYZJA RADY (UE) 2016/2312
   z dnia 8 grudnia 2016 r.
   upoważniająca Republikę Austrii i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Peru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Zasadniczą część tej polityki stanowią środki ochrony dzieci przed uprowadzeniem lub bezprawnym zatrzymaniem.

               (2)

               Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)

               Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

               (4)

               Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)

               Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)

               Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)

               Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)

               Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)

               Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)

               Peru złożyło dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 28 kwietnia 2001 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w odniesieniu do Peru w dniu 1 sierpnia 2001 r.

               (11)

               Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Republiki Austrii, Królestwa Danii i Rumunii wyraziły już zgodę na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Peru wynika, że Republika Austrii i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Peru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)

               Republika Austrii i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do wyrażenia takiej zgody w interesie Unii i złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Inne państwa członkowskie Unii wyraziły już zgodę na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. i nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Republika Austrii i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia w interesie Unii zgody na przystąpienie Peru do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”).
   2.   Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, złożą w interesie Unii do dnia 9 grudnia 2017 r. oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r., w brzmieniu:

      „[Pełna nazwa PAŃSTWA CZŁONKOWSKIEGO] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Peru do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/2312”.

   3.   Oba państwa członkowskie informują Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru i przekazują Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.
   Artykuł 2
   Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii i do Rumunii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         L. ŽITŇANSKÁ

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 października 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


               24.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/243

         P7_TA(2014)0059
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego (Klaus-Heiner LEHNE – DE)
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie powołania Klausa Heinera Lehnego na członka Trybunału Obrachunkowego (C7-0423/2013 – 2013/0813(NLE))
   (Konsultacja)
   (2017/C 093/40)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0423/2013),

               —

               uwzględniając art. 108 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0050/2014),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 23 stycznia 2014 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje opinię pozytywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Klausa Heinera Lehnego na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.