title: Decyzja Komisji (UE) 2016/1849 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie środka SA.41613 – 2015/C (ex SA.33584 – 2013/C (ex 2011/NN)) wdrożonego przez Niderlandy na rzecz zawodowego klubu piłki nożnej PSV w Eindhoven (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4093) (Tekst mający znaczenie dla EOG )

text:
               19.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 282/75

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/1849
   z dnia 4 lipca 2016 r.
   w sprawie środka SA.41613 – 2015/C (ex SA.33584 – 2013/C (ex 2011/NN)) wdrożonego przez Niderlandy na rzecz zawodowego klubu piłki nożnej PSV w Eindhoven

         (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4093)

   (Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z art. 108 ust. 2 Traktatu (1) oraz uwzględniając ich uwagi,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA

               (1)

               W maju 2011 r. Komisja dowiedziała się z doniesień prasowych oraz pism od obywateli, że gmina Eindhoven planuje udzielenie wsparcia zawodowemu klubowi piłki nożnej Philips Sport Vereniging (zwanemu dalej „PSV”) za pomocą transakcji finansowej. W latach 2010 i 2011 Komisja otrzymała również skargi dotyczące środków na rzecz innych zawodowych klubów piłki nożnej w Niderlandach, mianowicie MVV w Maastricht, Willem II w Tilburgu, FC Den Bosch w 's-Hertogenbosch oraz NEC w Nijmegen. W pismach z 26 i 28 lipca 2011 r. Niderlandy przekazały Komisji informacje na temat środka zastosowanego wobec PSV.

               (2)

               Pismem z dnia 6 marca 2013 r. Komisja poinformowała Niderlandy, że podjęła decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do środków na rzecz Willem II, NEC, MVV, PSV oraz FC Den Bosch.

               (3)

               Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania (zwana dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”) została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2). Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o składanie uwag dotyczących przedmiotowych środków.

               (4)

               Władze niderlandzkie przedłożyły uwagi dotyczące środka na rzecz PSV w pismach z dnia 6 czerwca i 12 listopada 2013 r., a także 12 i 14 stycznia oraz 22 kwietnia 2016 r.

               (5)

               Komisja otrzymała uwagi od następujących zainteresowanych stron: od gminy Eindhoven (zwanej dalej „gminą”) w dniu 23 maja 2013 r., 11 września 2013 r. oraz 26 września 2013 r., a także od PSV w dniu 24 maja 2013 r. Komisja przekazała te uwagi władzom niderlandzkim, którym dano możliwość ustosunkowania się do nich. Uwagi Niderlandów wpłynęły w piśmie z dnia 12 listopada 2013 r.

               (6)

               Spotkania z władzami niderlandzkimi odbyły się w dniach 9 lipca 2013 r., 25 lutego 2015 r. oraz 13 października 2015 r.

               (7)

               W dniu 17 lipca 2013 r. gmina złożyła do Sądu odwołanie od decyzji o wszczęciu postępowania z dnia 6 marca 2013 r. (3).

               (8)

               Po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania, w porozumieniu z Niderlandami, dochodzenia w sprawie poszczególnych klubów prowadzone były oddzielnie. Dochodzenie w sprawie PSV zarejestrowano jako sprawę nr SA.41613.

         2.   SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA POMOCY

   2.1.   Środek pomocy

               (9)

               Krajowa federacja piłki nożnej Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond (zwana dalej „KNVB”) jest organizacją patronacką zawodowych i amatorskich rozgrywek piłkarskich. Zawodowa piłka nożna w Niderlandach jest zorganizowana w systemie dwuszczeblowym. W sezonie 2014/2015 istniało 38 klubów, z których 18 występowało w najwyższej lidze (eredivisie), a 20 w lidze niższej (eerste divisie).

               (10)

               PSV powstało w 1913 r. i rozgrywa swoje miejscowe mecze w Eindhoven. W 1999 r. działalność komercyjna PSV była prowadzona w ramach spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [naamloze vennootschap]. Wszystkie akcje z wyjątkiem jednej są własnością Fundacji PSV Football. Pozostała akcja jest własnością Eindhoven Football Club PSV. PSV gra w najwyższej klasie rozgrywkowej i stale rywalizuje o najwyższe miejsca w lidze. Zajęło pierwsze miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej w sezonach 2014/2015 i 2015/2016. PSV regularnie uczestniczy w rozgrywkach europejskich i zdobyło zarówno Puchar Europy Mistrzów Krajowych (w sezonie 1987/1988), jak i Puchar UEFA (w sezonie 1977/1978).

               (11)

               PSV jest właścicielem swojego stadionu, stadionu Philipsa (zwanego dalej „stadionem”). Do 2011 r. był również właścicielem gruntu pod stadionem i centrum treningowym De Herdgang. W 2011 r. PSV miał poważne problemy z płynnością, w związku z którymi zwrócił się do gminy, Philipsa i kilku innych przedsiębiorstw w Eindhoven, a także do niektórych banków. Niektóre z tych przedsiębiorstw faktycznie zgodziły się udzielić nowych pożyczek lub zmienić warunki obowiązujących pożyczek, aby pomóc PSV przejść przez trudny okres.

               (12)

               W tym okresie gmina i PSV negocjowały transakcję sprzedaży i dzierżawy zwrotnej. Uzgodniły, że gmina kupi grunt pod stadionem i centrum treningowym za kwotę 48 385 000 EUR. Grunt pod stadionem wyceniono na kwotę 41 160 000 EUR. Dla sfinansowania tego zakupu gmina zaciągnęła w banku długoterminową pożyczkę o stałym oprocentowaniu na zbliżoną kwotę. Następnie grunt pod stadionem udostępniono PSV w formie dzierżawy długoterminowej (erfpacht) na 40 lat, która może zostać przedłużona na wniosek PSV. Roczna opłata dzierżawna wynosi 2 463 030 EUR. Na tę roczną opłatę dzierżawną składają się: opłata za dzierżawę gruntu pod stadionem (1 863 743 EUR), gruntu pod centrum treningowym (327 151 EUR) i parkingu (272 135 EUR). Umowa zawierała klauzulę, że opłata dzierżawna będzie przedmiotem przeglądu po 20 latach.

               (13)

               Niderlandy nie powiadomiły Komisji na mocy art. 108 ust. 3 Traktatu o swoim zamiarze zawarcia tej umowy sprzedaży i dzierżawy zwrotnej.

         2.2.   Powody wszczęcia postępowania

               (14)

               W decyzji w sprawie wszczęcia postępowania Komisja uznała, że środki pomocy dla zawodowych klubów piłki nożnej mogą zakłócić konkurencję oraz mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. Komisja miała również wątpliwości odnośnie do prawidłowości określenia ceny sprzedaży gruntu pod stadionem i wysokości opłaty dzierżawnej za grunt. Komisja doszła do wstępnego wniosku, że gmina za pomocą środków państwa zapewniła PSV selektywną korzyść, a zatem udzieliła klubowi piłki nożnej pomocy.

               (15)

               Zwłaszcza w odniesieniu do stosowania przez Niderlandy komunikatu Komisji w sprawie elementów pomocy przy sprzedaży gruntów przez władze publiczne (4) (zwanego dalej „komunikatem w sprawie sprzedaży gruntów”), Komisja przypomniała, że wytyczne zawarte w tym komunikacie, zgodnie z deklaracją zawartą we wprowadzeniu do niego, dotyczą wyłącznie „sprzedaży gruntów i budynków będących własnością publiczną. Nie dotyczą one publicznego nabywania gruntów i budynków czy najmu lub dzierżawy gruntów i budynków przez władze publiczne. Takie transakcje mogą również zawierać elementy pomocy państwa.”

               (16)

               W odniesieniu do niezależnej ekspertyzy, z której skorzystała gmina, Komisja zakwestionowała trafność zastosowania przez ekspertów ds. wyceny w ich obliczeniach ceny gruntów do zastosowań wielofunkcyjnych zamiast ceny gruntu pod stadion. Komisja zakwestionowała również to, czy marża zysku i margines ryzyka zastosowane do obliczenia wartości gruntu pod przyszłe projekty deweloperskie po zakończeniu dzierżawy długoterminowej były realistyczne.

               (17)

               Na tym etapie Komisja nie była przekonana, że gmina kierowała się zamiarem zapewnienia, by transakcja była zgodna z testem prywatnego inwestora (zwanym dalej „MEIP”). Próbowała raczej uniknąć poniesienia straty; inaczej mówiąc, zabezpieczenia ustanowiono w celu zapewnienia neutralności tych transakcji dla jej budżetu. Byłoby to niedopuszczalne z punktu widzenia typowego inwestora prywatnego, nawet gdyby oparł się on na niezależnej ekspertyzie do celów wyceny gruntów i określenia wysokości opłaty dzierżawnej.

         3.   UWAGI NIDERLANDÓW

               (18)

               Władze niderlandzkie uważają, że z następujących przyczyn przedmiotowa transakcja nie stanowi pomocy państwa: a) wartość gruntu i wysokość rocznej opłaty dzierżawnej zostały określone przez ekspertów zewnętrznych zgodnie z komunikatem w sprawie sprzedaży gruntów. Przedmiotowy komunikat miałby stanowić odpowiednie ramy oceny elementu pomocy państwa w niniejszej transakcji; b) w ramach dzierżawy długoterminowej PSV wypłaci gminie czynsz, który będzie wyższy niż kwota rat, jakie gmina płaci bankowi, co zapewnia, że operacja jest dla gminy więcej niż neutralna pod względem finansowym; c) PSV zapewni gwarancję tych płatności pokrytą ze sprzedaży karnetów sezonowych; d) jeżeli PSV zbankrutuje, grunt i stadion przypadną gminie; e) wysokość opłaty dzierżawnej zostanie poddana przeglądowi po 20 latach na podstawie nowego sprawozdania z wyceny.

               (19)

               Zdaniem władz niderlandzkich przy zakupie gruntu pod stadionem gmina działała w ramach warunków rynkowych zgodnie z testem prywatnego inwestora i testem prywatnego wierzyciela. Zwróciła się o niezależną wycenę gruntu w celu określenia wartości transakcji na podstawie rynkowej wartości gruntu.

               (20)

               W odniesieniu do wyceny gruntu jako gruntu do celów wielofunkcyjnych władze niderlandzkie zauważyły, że wszelkie wyceny w kontekście porównań między zachowaniem inwestorów publicznych i prywatnych muszą być dokonywane poprzez odniesienie do nastawienia, jakie miałby inwestor prywatny w chwili zawierania przedmiotowej transakcji, biorąc pod uwagę dostępne wówczas informacje i przewidywany rozwój sytuacji. Z tego względu zlecono ekspertowi określenie wartości nieruchomości w jej obecnym stanie w przypadku sprzedaży w odpowiedzi na prawdopodobnie najkorzystniejszą ofertę przetargową, po dobrze przygotowanej ofercie rynkowej, biorąc pod uwagę potencjał budowlany terenu.

               (21)

               Zatem władze niderlandzkie odwołują się do niezależnego sprawozdania z wyceny, w którym zauważa się, że w wycenie należy wziąć pod uwagę możliwie realistyczny i przewidywalny rozwój sytuacji w przyszłości w odniesieniu do gruntu. W sprawozdaniu bierze się pod uwagę możliwą zmianę sposobu zabudowy terenu, na którym znajduje się stadion, i stwierdza się, że w przypadku zniknięcia stadionu najprawdopodobniejszą opcją byłby obszar wielofunkcyjny z budynkami biurowymi i mieszkaniowymi. Właściwe byłoby oparcie wyceny na tej perspektywie, nawet gdyby taka sytuacja nie miała nastąpić na przestrzeni najbliższych dziesięcioleci. Jak zaznaczają władze niderlandzkie i jak podkreślono w sprawozdaniu z wyceny, to założenie jest realistyczne, zwłaszcza z uwagi na lokalizację gruntu w centrum miasta. W przypadku działek znajdujących się w centrum potencjał stopniowego wzrostu wartości jest o wiele wyższy niż w przypadku działek znajdujących się na obrzeżach. Ponadto w tym przypadku gmina znajduje się w komfortowej sytuacji, kiedy samodzielnie podejmuje decyzje w zakresie planowania przestrzennego i dzięki temu również o potencjalnym wykorzystaniu stadionu w przyszłości.

               (22)

               Według władz niderlandzkich zakładane przyszłe/możliwe wielofunkcyjne wykorzystanie gruntu do celów mieszkaniowych/biurowych jest zgodne z następującym w ostatnim okresie kierunkiem rozwoju przestrzennego obszaru, na którym znajduje się stadion, i z jego perspektywami na przyszłość. Bezpośrednie otoczenie działki ewoluowało od obszaru z przeważającymi funkcjami przemysłowymi do wielofunkcyjnego obszaru mieszkaniowo-biurowego w centrum miasta. Gmina ma własny interes związany z obszarem, gdzie znajduje się stadion, ponieważ zakup gruntu o strategicznym znaczeniu jest elementem jej strategii zagospodarowania przestrzennego, jak określono w jej „Interimstructuurvisie 2009”. W tym dokumencie nakreślono wizję przekształcenia opuszczonych obszarów przemysłowych w centralne obszary miejskie, łączące budynki mieszkalne, działalność kreatywną, sklepy i biura. Zadeklarowanym elementem tej strategii jest wczesne zabezpieczenie strategicznych gruntów w ramach długofalowej strategii inwestycyjnej służącej realizacji planów. Zgodnie z tą strategią, a także z uwagi na brak możliwości jednoczesnej realizacji wszystkich odrębnych planów dotyczących poszczególnych obszarów, gmina chce również połączyć zakup gruntów (i ich zabezpieczenie) z dzierżawą długoterminową. Umowa dotycząca stadionu mieści się w tej logice planowania. Po objęciu własności gmina stwierdziła, że stanowiło to dobrą okazję, zbieżną z jej interesami. Jednocześnie zapewni to solidne źródło przychodów z zakupu gruntów w okresie dzierżawy długoterminowej.

               (23)

               Z tego względu w sprawozdaniu z wyceny stwierdza się, nawiązując do powszechnie akceptowanej normy, zgodnie z którą wartość gruntów należy wycenić na podstawie najwyższego i najlepszego wykorzystania terenu, że cena powinna opierać się na cenie gruntów wielofunkcyjnych. W sprawozdaniu z wyceny zamieszczono również oczekiwane koszty rozbiórki istniejących budynków i zabudowy terenu oraz oczekiwanych kosztów budowy budynków mieszkalnych i biur. W wycenie porównuje się możliwą wartość biur i apartamentów poprzez odniesienie do niedawnych inwestycji w sąsiedztwie. Jako dodatkowe zabezpieczenie przed ryzykiem wyceniający założył wskaźnik intensywności zabudowy na poziomie zaledwie 80 % analogicznych projektów.

               (24)

               W sprawozdaniu z wyceny podstawą do określenia wysokości rocznej opłaty dzierżawnej jest zakładana wartość gruntu pod stadionem i centrum treningowym (których łączną wartość oszacowano na 48 385 000 EUR), a dodatkowo parkingu, którego właścicielem była już gmina (którego wartość oszacowano na 6 010 000 EUR). Jako wartość referencyjną przyjęto oprocentowanie długoterminowych niderlandzkich obligacji skarbowych w 2011 r. wynoszące 3,54 %. Tę wartość powiększono o premię w wysokości 1,5 % dla zabezpieczenia przed ryzykiem spadku wartości gruntu lub zalegania z płatnością. Zatem opłatę dzierżawną obliczono w sposób zapewniający gminie zwrot w wysokości 5,04 %.

               (25)

               W wycenie niezależnego eksperta zakłada się wzrost wartości gruntu w okresie 40 lat odpowiadający oczekiwanej średniorocznej stopie inflacji wynoszącej 1,7 %. Na tej podstawie w wycenie stwierdzono, że PSV powinno płacić roczną opłatę dzierżawną w wysokości 2 463 030 EUR. Władze niderlandzkie twierdzą, że ta kwota odpowiada opłatom dzierżawnym wnoszonym w pozostałych częściach kraju przez zawodowe kluby piłki nożnej za wynajem stadionu i w ten sposób jest zgodna z warunkami rynkowymi. Mając na uwadze zakładany wzrost wartości gruntu wynoszący 1,7 %, w analizie dopuszcza się jako margines bezpieczeństwa spadek po 20 latach skumulowanej wartości gruntu o 22,5 % i określa się roczną szacunkową wysokość opłaty dzierżawnej od roku 21. na tej obniżonej podstawie. Uwzględniając margines bezpieczeństwa wynoszący 22,5 %, faktyczna stopa wzrostu wartości zastosowana w wycenie wynosi 1,01 % w całym okresie 40 lat (0,4 % w okresie pierwszych 20 lat).

               (26)

               W sprawozdaniu zaznacza się, że dzierżawa długoterminowa na okres dłuższy niż 15 lat może wiązać się z pewnym ryzykiem. Jednakże z punktu widzenia inwestora prywatnego długi okres, w którym nie może on zrealizować wartości nieruchomości znajdującej się na obszarze wielofunkcyjnym, jest zrekompensowany dzięki opłacie dzierżawnej, która już opiera się na szacowanej wartości działki wielofunkcyjnej. Zostanie ona poddana przeglądowi po 20 latach na podstawie nowego sprawozdania z wyceny. Ten przegląd miałby objąć wartość gruntu oraz odpowiedni zwrot z tej wartości. Przedmiotowa dzierżawa zapewnia dochód w okresie dzierżawy, a także późniejszą możliwość wykorzystania potencjału gruntu.

               (27)

               Ryzyko ponoszone przez gminę jest ograniczone również dzięki innym czynnikom. Biorąc pod uwagę ryzyko związane z planem zagospodarowania, przyjęte w sprawozdaniu z wyceny założenie dotyczące zagospodarowania gruntów opiera się na tym, że nastąpiło już przekształcenie gruntów otaczających stadion z przemysłowych na wielofunkcyjne. W jednym przypadku inwestor otrzymał taką decyzję w sprawie przekształcenia gruntów w terminie ośmiu tygodni. Z tego względu eksperci ds. wyceny przyjęli takie założenie jako realistyczne. W sprawozdaniu nie wzięto pod uwagę uprawnień gminy do wpływania na proces planowania przestrzennego, ale uwzględniono przekształcenia otaczających gruntów i praktykę administracyjną wydawania zgód i przekształcania dla inwestorów prywatnych. Przepisy dotyczące planowania przestrzennego dopuszczają elastyczne przekształcanie gruntów. Aby dodatkowo obniżyć ryzyko w wyliczeniach, w sprawozdaniu z wyceny założono niższy wskaźnik intensywności zabudowy niż na sąsiadujących działkach.

               (28)

               Nawet jeżeli plan miejscowy dla stadionu nie ulegnie zmianie, nie będzie to stanowiło istotnego ryzyka. Obecny plan miejscowy uwzględnia stadion i zastosowania komercyjne. Utrzymanie tego planu miejscowego może spowodować tylko umiarkowanie niższą wartość gruntu. Według władz niderlandzkich miałoby to pozwolić na dowolne komercyjne zastosowanie terenu i rozwój dochodowej działalności komercyjnej. Niezależny ekspert ds. wyceny stwierdził, że zastosowanie wielofunkcyjne jest odpowiednią podstawą do wyceny. Nie był to efekt sugestii ze strony gminy.

               (29)

               W umowie dzierżawy długoterminowej przewidziano, że jeżeli PSV nie będzie wnosił opłaty dzierżawnej lub zbankrutuje, grunt i stadion będą do pełnej dyspozycji gminy, która może rozwinąć potencjał gruntu. Budynki znajdujące się na tej działce staną się własnością gminy. Jak wskazano powyżej, w cenie zakupu wynoszącej 48 385 000 EUR uwzględnia się już oczekiwane koszty rozbiórki i budowy, a wysokość opłaty dzierżawnej zostanie poddana pełnemu przeglądowi po 20 latach. Ponadto PSV zobowiązało się do przeznaczenia wpływów z karnetów sezonowych na zapewnienie płatności z tytułu opłaty dzierżawnej i wniosło depozyt w wysokości dwuletniej opłaty za grunt (na okres początkowy wynoszący 10 lat).

               (30)

               Pod koniec okresu dzierżawy gmina nie tylko zbierze opłaty, ale również nadal będzie właścicielem gruntu pod stadionem, mającego prawdopodobnie większą wartość niż obecnie, oraz będzie miała różne możliwości ich wykorzystania. Budynki znajdujące się na tym gruncie również będą do dyspozycji gminy, bez jakiegokolwiek odszkodowania dla PSV.

         4.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

               (31)

               W ramach procedury gmina i PSV przesłały uwagi, które były identyczne z uwagami przedłożonymi przez władze niderlandzkie. Ponadto gmina opisała procedurę, która doprowadziła do przyjęcia decyzji o zakupie gruntu pod stadionem, oraz motywy, którymi się kierowała. Według gminy w styczniu 2011 r. zaczęto rozważać opcję zawarcia z PSV umowy zakupu i dzierżawy zwrotnej. Zasadniczym celem było udzielenie wsparcia dla PSV za pomocą transakcji neutralnej dla budżetu, która nie przyniosłaby klubowi takiej korzyści finansowej, której nie mógłby otrzymać w warunkach rynkowych.

               (32)

               W tym celu i kierując się tymi założeniami, gmina zwróciła się o niezależną wycenę gruntu do firmy Troostwijk Taxaties B.V. (zwanej dalej „Troostwijk”) w celu określenia rynkowej ceny przedmiotowego gruntu i rzetelnej wysokości rocznej opłaty dzierżawnej. W marcu 2011 r. Troostwijk przekazał wycenę gruntu pod stadionem i innych działek, które PSV chciało sprzedać gminie. Została w niej określona cena w wysokości 41 160 000 EUR jako rynkowa cena gruntu pod stadionem w jego ówczesnym stanie oraz z uwzględnieniem jego przyszłego rozwoju. Metodyka wyceny wartości gruntu oraz wysokości opłaty dzierżawnej została zatwierdzona przez niezależne biuro rachunkowe działające na rzecz gminy. Wysokość opłaty dzierżawnej miałaby być wyższa od wartości odsetek, jakie gmina musi zapłacić z tytułu pożyczki zaciągniętej dla sfinansowania zakupu gruntu.

               (33)

               Po otrzymaniu w maju 2011 r. od Komisji wniosku o udzielenie informacji w sprawie planowanej transakcji gmina zwróciła szczególną uwagę na zapewnienie, by środek był zgodny z warunkami rynkowymi i nie miał wpływu na jej budżet. Gmina podkreśliła, że jest zainteresowana zakupem gruntu również z tego względu, że jest on zgodny z jej strategią nabywania gruntów i rozwoju. Gmina miałaby mieć własny interes w zakupie tego gruntu, który może mieć dla niej większą wartość niż dla innych potencjalnych inwestorów.

         5.   OCENA ŚRODKA – WYSTĘPOWANIE POMOCY PAŃSTWA NA MOCY ART. 107 UST. 1 TRAKTATU

               (34)

               Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu pomoc państwa to pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Warunki określone w art. 107 ust. 1 Traktatu mają charakter kumulatywny i z tego względu wszystkie warunki muszą być spełnione, by środek został uznany za pomoc państwa.

         5.1.   Zasoby państwowe i możliwość przypisania środka państwu

               (35)

               Decyzja w sprawie środka, polegającego na zakupie gruntu pod stadionem i centrum treningowym De Herdgang za kwotę 48 385 000 EUR oraz późniejszego oddania go PSV w dzierżawę, została podjęta przez gminę. Ten środek dotyczy budżetu gminy, a zatem wykorzystania zasobów państwowych. Tak więc można go przypisać państwu.

         5.2.   Możliwy wpływ pomocy na wymianę handlową i na konkurencję

               (36)

               Władze niderlandzkie zakwestionowały wpływ ewentualnej pomocy na rynek wewnętrzny dla klubów, które nie uczestniczą w rozgrywkach piłkarskich na szczeblu europejskim. Jednakże zawodowe kluby piłki nożnej uznaje się za przedsiębiorstwa i podlegają one kontroli w zakresie pomocy państwa. Piłka nożna przybiera formę pracy za wynagrodzeniem i świadczenia usług za wynagrodzeniem; wykształciła wysoki poziom profesjonalizmu i w ten sposób zwiększyła swoje wpływy gospodarcze (5).

               (37)

               Zawodowe kluby piłki nożnej prowadzą działalność gospodarczą na kilku rynkach, poza uczestnictwem w rozgrywkach piłkarskich, które mają wymiar międzynarodowy, na przykład w rynku transferowym dla piłkarzy zawodowych, reklamie, sponsoringu, sprzedaży artykułów promocyjnych czy relacjach w mediach. Pomoc udzielana zawodowym klubom piłki nożnej wzmacnia ich pozycję na każdym z tych rynków, z których większość obejmuje kilka państw członkowskich. Z tego względu, jeżeli zasoby państwowe są wykorzystywane do zapewnienia selektywnej korzyści dla zawodowego klubu piłki nożnej, bez względu na rozgrywki, w których bierze udział, taka pomoc potencjalnie może zakłócić konkurencję i mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu (6).

         5.3.   Selektywna korzyść

               (38)

               Aby stanowić pomoc państwa, środek musi przynosić korzyść gospodarczą, której przedsiębiorstwo z niej korzystające nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych. Zakup gruntu od PSV i późniejsze oddanie mu go w dzierżawę mogłoby stanowić taką korzyść, o ile warunki byłyby korzystniejsze dla PSV, niż byłoby to uzasadnione warunkami rynkowymi.

               (39)

               Typowym interesem inwestora/właściciela gruntów w komercyjnej transakcji sprzedaży i dzierżawy zwrotnej jest sprawiedliwy zwrot z inwestycji w formie opłaty dzierżawnej w okresie dzierżawy oraz prawo własności do majątku będącego już w dyspozycji wiarygodnego najemcy. Inwestor/właściciel gruntów będzie właścicielem długoterminowego, w pełni wynajętego majątku wraz ze stałym strumieniem dochodów.

         5.3.1.   Stosowanie komunikatu w sprawie sprzedaży gruntów

               (40)

               Na potrzeby tej oceny władze niderlandzkie odwołują się do komunikatu w sprawie sprzedaży gruntów. Zgodnie z tym komunikatem sprzedaż gruntów i budynków przez władze publiczne nie stanowi pomocy, o ile, po pierwsze, władze publiczne przyjmą najwyższą lub jedyną ofertę złożoną w wyniku nieograniczonej procedury składania ofert oraz, po drugie, w przypadku braku takiej procedury cena sprzedaży zostanie ustalona w wysokości odpowiadającej co najmniej wartości określonej przez niezależnego eksperta ds. wyceny.

               (41)

               Komisja przypomina, że wytyczne zawarte w komunikacie w sprawie sprzedaży gruntów, zgodnie z deklaracją we wstępie do niego, dotyczą wyłącznie „sprzedaży gruntów i budynków będących własnością publiczną. Nie dotyczą one publicznego nabywania gruntów i budynków czy najmu lub dzierżawy gruntów i budynków przez władze publiczne. Takie transakcje mogą również zawierać elementy pomocy państwa.” Co więcej, w niniejszej sprawie samo określenie wartości gruntu nie jest wystarczające. Transakcja sprzedaży i dzierżawy zwrotnej obejmuje również opłatę dzierżawną. Należy również zbadać zgodność tej opłaty z rynkiem.

               (42)

               W każdym razie mechanizmy w komunikacie w sprawie sprzedaży gruntów są jedynie narzędziami umożliwiającymi stwierdzenie, czy państwo działało jak inwestor prywatny, a zatem stanowią jedynie konkretne przykłady stosowania testu prywatnego inwestora do transakcji dotyczących gruntów, zawieranych między podmiotami publicznymi i prywatnymi (7).

         5.3.2.   Spełnienie testu prywatnego inwestora

               (43)

               Z tego względu obowiązkiem Komisji jest dokonanie oceny, czy inwestor prywatny byłby skłonny zawrzeć ocenianą transakcję na tych samych warunkach. Nastawienie hipotetycznego prywatnego inwestora dotyczy ostrożnego inwestora, dla którego cel, polegający na normalnym oczekiwanym dochodzie, jest wyważony ostrożnością w zakresie dopuszczalnego ryzyka dla danej stopy zwrotu. Test prywatnego inwestora nie byłby spełniony, jeżeli cena za grunt zostałaby ustalona na poziomie wyższym niż cena rynkowa, a opłata dzierżawna – na poziomie niższym.

               (44)

               Władze niderlandzkie i gminne twierdzą, że gmina działała na podstawie (wcześniejszej) wyceny niezależnego eksperta i z tego względu spełniła test prywatnego inwestora. Transakcja została przeprowadzona na podstawie rynkowej wartości gruntu i z tego względu nie stanowiła korzyści dla PSV.

               (45)

               Komisja uważa, że co do zasady przestrzeganie warunków rynkowych może być stwierdzone na podstawie wyceny niezależnego eksperta.

               (46)

               W odniesieniu do zgodności z rynkiem wyceny niezależnego eksperta, na której oparła się gmina, w decyzji w sprawie wszczęcia postępowania władze niderlandzkie zostały wezwane do uzasadnienia, dlaczego w swoich obliczeniach ekspert zastosował cenę gruntów wielofunkcyjnych zamiast ceny gruntu pod stadion. Komisja chciała również zapoznać się z uzasadnieniem marż zysku i marginesu ryzyka, zastosowanych do obliczenia wartości gruntu na potrzeby przyszłego rozwoju po upływie umowy dzierżawy długoterminowej.

               (47)

               Na podstawie informacji przekazanych przez Niderlandy i gminę Komisja zauważa, że zakup gruntu przez gminę był poprzedzony jego wyceną przeprowadzoną przez Troostwijk, niezależne przedsiębiorstwo zajmujące się wyceną gruntów. Kiedy w styczniu 2011 r. podjęto rozważania o zawarciu umowy sprzedaży i dzierżawy zwrotnej z PSV, zasadniczym celem było udzielenie PSV pomocy za pomocą transakcji, która nie zapewniałaby klubowi takiej korzyści finansowej, jakiej nie mógłby uzyskać w warunkach rynkowych. Z tego względu gmina zwróciła się do Troostwijk o określenie ceny rynkowej przedmiotowego gruntu oraz zgodnej z warunkami rynkowymi wysokości rocznej opłaty dzierżawnej.

               (48)

               Wydaje się, że założenia leżące u podstaw wyceny były rzetelne. W swoim sprawozdaniu z wyceny z marca 2011 r. Troostwijk dokonał oszacowania ceny rynkowej gruntu pod stadionem na podstawie jego ówczesnego stanu oraz uwzględniając perspektywy jego rozwoju, określając cenę w wysokości 41 160 000 EUR. Metodyka wyceny wartości gruntu i wysokości opłaty dzierżawnej została zatwierdzona przez niezależne biuro rachunkowe działające na rzecz gminy.

               (49)

               W sprawozdaniu Troostwijk z wyceny bierze się pod uwagę możliwe realistyczne i przewidywalne przyszłe scenariusze dotyczące gruntu. W sprawozdaniu bierze się pod uwagę możliwą zmianę sposobu zabudowy terenu, na którym znajduje się stadion, i stwierdza się, że w przypadku zniknięcia stadionu najprawdopodobniejszą opcją byłby obszar wielofunkcyjny z budynkami biurowymi i mieszkaniowymi. Jak podkreślono w sprawozdaniu z wyceny, to założenie jest realistyczne, zwłaszcza z uwagi na lokalizację gruntu w centrum miasta. W przypadku działek znajdujących się w centrum potencjał stopniowego wzrostu wartości jest o wiele wyższy niż w przypadku działek znajdujących się na obrzeżach. Sprawozdanie z wyceny odwołuje się również do ogólnej normy wyceny, zgodnie z którą podstawą określenia wartości gruntów jest najwyższe i najlepsze zastosowanie na danym obszarze.

               (50)

               Opisane przez władze niderlandzkie przyszłe wykorzystanie jest również zgodne z długoterminową strategią rozwoju przestrzennego gminy dla całego obszaru, na którym znajduje się stadion, jak opisano w motywie 22. Jak poinformowała gmina, prawdopodobieństwo uzyskania decyzji o przekształceniu gruntu byłoby bardzo wysokie w przypadku każdego inwestora na przedmiotowym gruncie.

               (51)

               W każdym razie zdaniem władz niderlandzkich obecny plan miejscowy dla gruntu na stadion i działalność handlową również ma znaczny potencjał gospodarczy.

               (52)

               Z tego względu można stwierdzić, że oparcie wartości gruntu w wycenie eksperta na wykorzystaniu wielofunkcyjnym jest dopuszczalne. Komisja zgodziła się już, że gmina może oprzeć wycenę gruntu na długoterminowych perspektywach rozwoju wartości działki na obszarze, który może być przedmiotem oczekiwanych usprawnień zgodnie ze strategią planowania biznesowego (8).

               (53)

               PSV będzie wypłacać gminie długoterminowy czynsz dzierżawny w wysokości określonej przez niezależne przedsiębiorstwo zajmujące się wyceną i obliczony na podstawie ceny założonej dla gruntu, uwzględniającej jego późniejsze ewentualne wykorzystanie na budynki mieszkalne i biura, z odniesieniem do stopy odsetkowej długoterminowych obligacji skarbowych w 2011 r. powiększonej o premię z tytułu ryzyka w wysokości 1,5 %.

               (54)

               Zatem wysokość opłaty dzierżawnej odzwierciedla już cenę szacowaną dla gruntu z przeznaczeniem innym niż sportowe. Jest ona zatem wyższa niż wysokość opłaty dzierżawnej obliczonej na podstawie aktualnego wykorzystania gruntu.

               (55)

               W sprawozdaniu zaznacza się, że dzierżawa długoterminowa na okres dłuższy niż 15 lat może wiązać się z pewnym ryzykiem dotyczącym zmiany wartości gruntu. Jednakże to ryzyko jest ograniczone przez kilka czynników, które zostaną poniżej omówione w motywach 56-59.

               (56)

               Założenia poczynione w sprawozdaniu z wyceny można uznać za ostrożne. W sprawozdaniu z wyceny określono oczekiwaną ewentualną wartość biur i mieszkań poprzez odniesienie do niedawnych inwestycji w sąsiedztwie oraz dodanie dodatkowego zabezpieczenia przed ryzykiem do ewentualnej ceny sprzedaży mieszkań w postaci wskaźnika intensywności zabudowy wynoszącego 80 % w porównaniu z analogicznymi projektami.

               (57)

               W odniesieniu do zakładanego wzrostu wartości gruntu o 1,7 %, odpowiadającego zakładanemu wskaźnikowi inflacji, w wycenie zawarto mechanizm korygujący: jako margines bezpieczeństwa uwzględniono odjęcie po 20 latach 22,5 % od skumulowanej wartości gruntów. W wyniku połączenia obu założeń szacuje się, że oczekiwany wzrost wyniesie 1,01 % rocznie w okresie trwającej 40 lat dzierżawy oraz 0,4 % rocznie przez pierwsze 20 lat. W ten sposób pierwotne założenie w wysokości 1,7 % w połączeniu z marginesem bezpieczeństwa wydaje się uzasadnione, biorąc pod uwagę, że przedmiotowym majątkiem jest grunt, w przypadku którego można się spodziewać utrzymania jego wartości lub jej zwiększenia, a także jego lokalizację w centrum miasta (chociaż grunt przeznaczono obecnie do zastosowania komercyjnego, stawka opłaty dzierżawnej opiera się już na zakładanej wartości gruntu wielofunkcyjnego). Co więcej, stawka inflacji w Niderlandach w 2011 r. wyniosła 2,3 % (9), podczas gdy docelowy wskaźnik inflacji EBC wynosi 2 %. Obie te wartości są zdecydowanie powyżej oczekiwanego tempa wzrostu wartości gruntów przyjętego przez eksperta ds. wyceny.

               (58)

               Oprócz tych zabezpieczeń dotyczących wysokości opłaty dzierżawnej, wynegocjowana przez gminę umowa dzierżawy zawiera różne inne postanowienia w celu uwzględnienia ewentualnych zagrożeń, zwłaszcza ryzyka braku płatności ze strony PSV. Klub piłki nożnej zapewni gwarancje płatności opłaty dzierżawnej w postaci jego dochodów ze sprzedaży karnetów sezonowych. PSV wpłacił również kaucję w wysokości 5 mln EUR, odpowiadającą opłacie dzierżawnej za okres około dwóch lat, która została odjęta od ceny zakupu i przekazana do przechowania zaangażowanemu notariuszowi na okres dziesięciu lat.

               (59)

               Strony uzgodniły, że na wniosek którejkolwiek ze stron wysokość opłaty dzierżawnej może zostać poddana pełnemu przeglądowi po okresie 20 lat. Ten przegląd będzie opierać się na nowym sprawozdaniu z wyceny. Podstawą do obliczenia nowej wysokości opłaty dzierżawnej będzie ówczesna wartość gruntu, wraz z odpowiednią stopą rentowności rządowych papierów wartościowych oraz premii z tytułu ryzyka. Jako dalsze zabezpieczenie dla gminy strony uzgodniły, że w przypadku nieprzestrzegania przez PSV jego zobowiązań z tytułu płatności opłaty dzierżawnej lub bankructwa prawo do korzystania z gruntu i stadionu przypadnie gminie. Ta klauzula stanowi odstępstwo od standardowych skutków na mocy niderlandzkiego prawa cywilnego, zgodnie z którym prawo wieczystego użytkowania stałoby się elementem masy likwidacyjnej i w ten sposób było wyłączone spod kontroli właściciela gruntu. W niniejszej sprawie po zakończeniu okresu dzierżawy gmina pozostanie właścicielem gruntu i zachowa kontrolę nad jego wykorzystaniem.

               (60)

               Chociaż założenia poczynione w sprawozdaniu z wyceny zdają się być zasadne, jak wskazano w motywach 48–57, to porównanie z innymi transakcjami komercyjnymi jest trudne, ponieważ umowy dzierżawy przedłożone przez władze niderlandzkie do celów porównawczych mogą dotyczyć różnych sektorów (na przykład sektora mieszkaniowego w Amsterdamie). Z tego względu przy dokonywaniu oceny, czy przedmiotowa transakcja jest zgodna z testem prywatnego inwestora, Komisja zbadała, czy odmienna podstawa transakcji handlowej – opierająca się na udzieleniu przez Eindhoven pożyczki na rzecz PSV z gruntem jako zabezpieczeniem – mogłaby służyć jako punkt odniesienia.

               (61)

               Komisja zauważa, że wysokość opłaty dzierżawnej, jaką ma wnosić PSV, jest wyższa od stawki rynkowej z tytułu takiej pożyczki, o ile weźmie się pod uwagę różnice między transakcją sprzedaży i dzierżawy zwrotnej a pożyczką. Najistotniejsza różnica odnosi się do faktu, że gdyby PSV miało utracić wypłacalność po uzyskaniu pożyczki od gminy, gmina w najlepszym razie otrzymałaby zwrot kwoty referencyjnej pożyczki. Nie byłaby w stanie odnieść korzyści z jakiegokolwiek wzrostu wartości gruntu powyżej kwoty referencyjnej pożyczki. W umowie sprzedaży i dzierżawy zwrotnej gmina staje się właścicielem gruntu z początkiem obowiązywania umowy dzierżawy i dysponuje pełnym prawem własności w przypadku niedotrzymania zobowiązań. Gmina położyła na to nacisk przy podejmowaniu decyzji w sprawie środka, biorąc w szczególności pod uwagę, że gwarantowane prawo do pełnego dysponowania gruntem po ewentualnym niedotrzymaniu zobowiązań przez PSV odbiega na korzyść gminy od ogólnych postanowień prawa niderlandzkiego (motyw 59). Wszelki wzrost wartości gruntu (po ustaleniu warunków pożyczki) przyniesie zatem gminie wyłącznie korzyści.

               (62)

               Należałoby więc oczekiwać, że transakcja sprzedaży i dzierżawy zwrotnej będzie miała a priori niższą oczekiwaną stopę zwrotu niż pożyczka. Stopa zwrotu pożyczki przy zabezpieczeniu wysokiej jakości, udzielana przedsiębiorstwu o ocenie kredytowej zbliżonej do klubu piłki nożnej PSV, stanowiłaby zatem górny limit wskaźnika odniesienia.

               (63)

               Wobec braku wiarygodnych zastępczych wskaźników rynkowych (10) należałoby określić rynkową stopę referencyjną dla alternatywnego scenariusza pożyczki udzielanej na rzecz PSV na podstawie komunikatu Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (11). Dla zachowania ostrożnego podejścia takie obliczenie należałoby przeprowadzić z uwzględnieniem niskiej wiarygodności kredytowej PSV w 2011 r. oraz wysokiego poziomu zabezpieczenia pożyczki (tzn. gruntu). Tak uzyskana stopa referencyjna wyniosłaby zatem 6,05 %.

               (64)

               Pożyczkodawca oczekuje zatem stropy zwrotu o 1,01 % wyższej niż gmina w transakcji sprzedaży i dzierżawy zwrotnej. Jednakże gmina nadal działa jak inwestor prywatny, jeżeli pożyczkodawca jest gotów do zrezygnowania ze stopy zwrotu w wysokości 1,01 % w zamian za ewentualny wzrost wartości gruntu (zob. motyw 61). Na podstawie cech transakcji taki potencjał wzrostu jest wart co najmniej 1,01 %, a zatem stopa zwrotu oczekiwana przez gminę z tytułu transakcji sprzedaży i dzierżawy zwrotnej wydaje się zgodna z rynkowymi wskaźnikami odniesienia.

               (65)

               Z tego względu wydaje się, że operacja sprzedaży i dzierżawy zwrotnej nie powoduje nienależnej korzyści dla PSV i zapewnia gminie stopę zwrotu spełniającą kryteria testu inwestora prywatnego.

               (66)

               Należy wreszcie zauważyć, że zdaniem władz niderlandzkich roczna opłata dzierżawna jest porównywalna z czynszem płaconym za wynajem stadionów przez zawodowe kluby piłki nożnej w innych regionach kraju. Chociaż takie porównanie jest trudne z uwagi na odmienne lokalizacje, należy podkreślić, że te inne kluby płacą roczny czynsz nie tylko za grunt pod stadionem, ale za cały kompleks stadionowy. Dla porównania, PSV jest właścicielem swojego stadionu, ponosi koszty jego funkcjonowania i utrzymywania oraz płaci dodatkową opłatę dzierżawną za grunt pod nim.

         6.   WNIOSEK

               (67)

               Komisja stwierdza zatem, że wątpliwości wyrażone w decyzji o wszczęciu postępowania zostały dostatecznie rozwiane. Przy zakupie gruntu pod stadionem i oddaniu go PSV w dzierżawę zwrotną gmina zachowywała się w taki sam sposób, jak zachowałby się potencjalny inwestor prywatny w analogicznej sytuacji. Z tego względu transakcja nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Środek przyjęty przez Niderlandy na rzecz klubu piłki nożnej PSV w Eindhoven nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 lipca 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Margrethe VESTAGER

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Komisji w sprawie SA.33584 (2013/C) (ex 2011/NN) – Niderlandy – Pomoc dla niektórych holenderskich zawodowych klubów piłki nożnej w latach 2008–2011 – Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. C 116 z 23.4.2013, s. 19).

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Sprawa T-370/13 Gemeente Eindhoven przeciwko Komisji.

      (4)  Dz.U. C 209 z 10.7.1997, s. 3.

      (5)  Sprawa C-325/08 Olympique Lyonnais ECLI:EU:C:2010:143, ust. 27 i 28; Sprawa C-519/04 P Meca-Medina i Majcen przeciwko Komisji ECLI:EU:C:2006:492, ust. 22; Sprawa C-415/93 Bosman ECLI:EU:C:1995:463, ust. 73.

      (6)  Decyzje Komisji dotyczące Niemiec z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie Multifunktionsarena der Stadt Erfurt (sprawa SA.35135 (2012/N)), ust. 12, oraz Multifunktionsarena der Stadt Jena (sprawa SA.35440 (2012/N)), skrócone zawiadomienia w Dz.U. C 140 z 18.5.2013, s. 1, oraz z dnia 2 października 2013 r. w sprawie Fußballstadion Chemnitz (sprawa SA.36105 (2013/N)), skrócone zawiadomienie w Dz.U. C 50 z 21.2.2014, s. 1, ust. 12-14; Decyzje Komisji dotyczące Hiszpanii z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie ewentualnej pomocy państwa na rzecz czterech hiszpańskich zawodowych klubów piłkarskich (sprawa SA.29769 (2013/C)), ust. 28, Real Madrid CF (sprawa SA.33754 (2013/C)), ust. 20, oraz domniemanej pomocy na rzecz trzech klubów piłkarskich z regionu Walencji (sprawa SA.36387 (2013/C)), ust. 16, opublikowane w Dz.U. C 69 z 7.3.2014, s. 99.

      (7)  Zgodnie z testem prywatnego inwestora nie dochodzi do udzielenia pomocy państwa, jeżeli w analogicznych okolicznościach inwestor prywatny, działający w normalnych warunkach rynkowych w gospodarce rynkowej, mógłby być skłonny do udzielenia przedmiotowych środków beneficjentowi.

      (8)  Decyzja Komisji 2011/529/UE z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środka pomocy C-37/04 (ex NN 51/04), wdrożonego przez Finlandię na rzecz Componenta Oyj (Dz.U. L 230 z 7.9.2011, s. 69), motywy 68–74.

      (9)  http://data.worldbank.org/indicator/FP.CPI.TOTL.ZG/countries/NL?display=graph.

      (10)  W tym przypadku nie istniały wystarczające dane do zbudowania zastępczego wskaźnika rynkowego dla stopy referencyjnej.

      (11)  Dz.U. C 14 z 19.1.2008, s. 6.


title: Decyzja Rady z dnia 30 października 2013 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 8 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013

text:
               1.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 30 października 2013 r.
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 8 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013
   2013/C 318/02
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 41,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               —

               budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 został ostatecznie przyjęty w dniu 12 grudnia 2012 r. (2),

               —

               w dniu 26 września 2013 r. Komisja przedstawiła wniosek zawierający projekt budżetu korygującego nr 8 do budżetu ogólnego na rok budżetowy 2013,

               —

               Rada przyjmuje niniejsze stanowisko łącznie ze stanowiskiem w sprawie projektu budżetu korygującego nr 9/2013 i zależy od zatwierdzenia przez Parlament Europejski porozumienia dotyczącego wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020,

               —

               z uwagi na fakt, że projekt budżetu korygującego nr 8 do budżetu ogólnego na rok 2013 należy przyjąć bezzwłocznie, uzasadnione jest skrócenie, zgodnie z art. 3 ust. 3 regulaminu wewnętrznego Rady, ośmiotygodniowego okresu na poinformowanie parlamentów narodowych, a także dziesięciodniowego okresu przewidzianego na wpisanie danego punktu do wstępnego porządku obrad Rady ustanowionych w art. 4 protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 8 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 zostało przyjęte w dniu 30 października 2013 r.
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie od daty zatwierdzenia przez Parlament Europejski porozumienia w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 oraz stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 9/2013.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać lub pobrać go na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 października 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 66 z 8.3.2013, s. 1, wraz ze sprostowaniem w Dz.U. L 134 z 18.5.2013, s. 21.


title: Decyzja Rady z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Jemeńską

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0189

Dziennik Urzędowy L 072 , 11/03/1998 P. 0017 - 0017

		Decyzja Radyz dnia 23 lutego 1998 r.w sprawie zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Jemeńską(98/189/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z art. 130u Traktatu, polityka wspólnotowa w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich sprawnej i stopniowej integracji z gospodarką światową oraz złagodzeniu ubóstwa w tych krajach;Wspólnota powinna zatwierdzić, w ramach realizacji swoich celów w dziedzinie stosunków zewnętrznych, Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Jemeńską,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Jemeńską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 21 Umowy.Artykuł 3Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ds. Współpracy przewidzianym w art. 15 Umowy.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].Sporządzono w Brukseli, dnia 23 lutego 1998 r.W imieniu RadyR. CookPrzewodniczący[1] Dz.U. C 56 z 23.2.1998.[2] Data wejścia w życie Umowy o współpracy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: 2013/428/UE: Decyzja Rady z dnia 9 sierpnia 2013 r. przedłużająca okres obowiązywania decyzji 2012/96/UE

text:
               13.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 217/36

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 sierpnia 2013 r.
   przedłużająca okres obowiązywania decyzji 2012/96/UE
   (2013/428/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-WE”) i zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r. (2), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskiech zebranymi w Radzie w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP-WE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie decyzji 2002/148/WE (4) zakończono konsultacje z Republiką Zimbabwe prowadzone na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) umowy o partnerstwie AKP-WE i przyjęto właściwe środki ograniczające współpracę z Zimbabwe na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-WE (zwane dalej „odpowiednimi środkami”), wyszczególnione w załączniku do tej decyzji. Od tego czasu środki te dostosowywano, a okres ich stosowania przedłużano co roku.

               (2)

               Aby dowieść trwałego zaangażowania Unii w proces polityczny realizowany w ramach ogólnego porozumienia politycznego, w dniu 7 sierpnia 2012 r. Rada w drodze decyzji 2012/470/UE (5) przedłużyła okres obowiązywania decyzji 2012/96/UE (6) oraz o zawiesiła stosowanie odpowiednich środków na okres 12 miesięcy.

               (3)

               Rada powinna dokonać przeglądu tych odpowiednich środków po przeprowadzeniu pokojowych, przejrzystych i wiarygodnych wyborów w Zimbabwe zgodnie z ogólnym porozumieniem politycznym. Należy w związku z tym przedłużyć okres obowiązywania decyzji 2012/96/UE przy utrzymaniu zawieszenia odpowiednich środków.

               (4)

               Unia Europejska może w każdym momencie zadecydować o dokonaniu przeglądu niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przedłuża się do dnia 20 lutego 2014 r. okres obowiązywania decyzji 2012/96/UE i określonych w niej właściwych środków. Stosowanie właściwych środków pozostaje w dalszym ciągu zawieszone.
   Właściwe środki są przedmiotem stałego przeglądu; zostaną one zastosowane ponownie w przypadku istotnego pogorszenia się sytuacji w Zimbabwe.
   W każdym razie środki takie podlegają przeglądowi sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Jest ona publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 sierpnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.

      (4)  Decyzja Rady 2002/148/WE z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie zakończenia konsultacji z Zimbabwe na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-WE (Dz.U. L 50 z 21.2.2002, s. 64).

      (5)  Decyzja Rady 2012/470/UE z dnia 7 sierpnia 2012 r. przedłużająca ważność decyzji 2012/96/UE i zawieszająca stosowanie właściwych środków określonych w decyzji 2002/148/WE (Dz.U. L 213 z 10.8.2012, s. 13).

      (6)  Decyzja Rady 2012/96/UE z dnia 17 lutego 2012 r. w sprawie dostosowania właściwych środków przewidzianych po raz pierwszy w decyzji 2002/148/WE w sprawie zakończenia konsultacji z Zimbabwe na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-WE oraz przedłużenia okresu ich stosowania (Dz.U. L 47 z 18.2.2012, s. 47).


title: Decyzja Komisji (UE) 2017/1254 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Stop TTIP” (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4725)

text:
               12.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 179/16

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/1254
   z dnia 4 lipca 2017 r.
   w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Stop TTIP”

         (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4725)

   (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1), w szczególności jego art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Komisji C(2014) 6501 z dnia 10 września 2014 r. odrzucono wniosek o rejestrację proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Stop TTIP”. Wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. w sprawie T-754/14 Sąd Unii Europejskiej stwierdził nieważność tej decyzji. Aby przedsięwziąć środki konieczne do wykonania wyroku Sądu, Komisja jest zobowiązana przyjąć nową decyzję dotyczącą wniosku o rejestrację proponowanej inicjatywy obywatelskiej.

               (2)

               Przedmiot proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Stop TTIP” określony jest w następujący sposób: „Zwracamy się do Komisji Europejskiej o zalecenie Radzie uchylenia mandatu negocjacyjnego dotyczącego transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP) oraz niezawierania kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA)”.

               (3)

               W proponowanej inicjatywie obywatelskiej w następujący sposób określono jej cele: „Chcemy zapobiec zawarciu TTIP i CETA, ponieważ obejmują one wiele kluczowych kwestii, takich jak rozstrzyganie sporów między inwestorem a państwem oraz przepisy dotyczące współpracy regulacyjnej, które stanowią zagrożenie demokracji i praworządności. Chcemy zapobiec obniżaniu norm w dziedzinach zatrudnienia, polityki społecznej, ochrony środowiska, prywatności i konsumentów oraz deregulacji, w wyniku nieprzejrzystych negocjacji, usług publicznych, takich jak zaopatrzenie w wodę, oraz dóbr kulturalnych. Nasza europejska inicjatywa obywatelska popiera alternatywną politykę handlową i inwestycyjną UE”.

               (4)

               Decyzje Rady upoważniające do rozpoczęcia negocjacji w sprawie porozumień międzynarodowych zawieranych między Unią a państwami trzecimi, takich jak transatlantyckie partnerstwo handlowo-inwestycyjne i kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (CETA), a także decyzje Rady upoważniające do podpisania lub zawarcia takich porozumień są unijnymi aktami prawnymi służącymi wprowadzeniu w życie Traktatów, przyjmowanymi na podstawie zalecenia lub wniosku Komisji. Te akty prawne mogą w związku z tym być przedmiotem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

               (5)

               W dniu 30 października 2016 r. CETA została jednak podpisana w następstwie przyjęcia decyzji Rady (UE) 2017/37 (2). W związku z powyższym proponowana inicjatywa obywatelska stała się bezprzedmiotowa o tyle, o ile jej celem jest wniosek Komisji dotyczący decyzji Rady w sprawie niepodpisywania CETA.

               (6)

               Traktat o Unii Europejskiej (TUE) wzmacnia obywatelstwo Unii i jeszcze bardziej usprawnia demokratyczne funkcjonowanie Unii, stanowiąc między innymi, że każdy obywatel musi mieć prawo do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii za pośrednictwem europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

               (7)

               W tym celu procedury i warunki wymagane dla inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne użytkownikowi i proporcjonalne do charakteru inicjatywy obywatelskiej, tak aby zachęcić obywateli do udziału i zwiększyć dostępność Unii.

               (8)

               Z tego względu należy uznać, że zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza w sposób wyraźny poza kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego unijnego aktu prawnego w celu wprowadzenia w życie Traktatów.

               (9)

               Należy zatem zarejestrować proponowaną inicjatywę obywatelską „Stop TTIP”. Niemniej jednak głosy poparcia dla przedmiotowej inicjatywy obywatelskiej powinny być zbierane jedynie o tyle, o ile jej celem są wnioski lub zalecenia Komisji dotyczące aktów prawnych innych niż decyzja Rady w sprawie niepodpisywania CETA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Proponowana inicjatywa obywatelska „Stop TTIP” zostaje niniejszym zarejestrowana.
   2.   Głosy poparcia dla przedmiotowej inicjatywy obywatelskiej mogą być zbierane, o ile uznaje się, że jej celem są wnioski lub zalecenia Komisji dotyczące aktów prawnych innych niż decyzja Rady w sprawie niepodpisywania Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (CETA).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2017 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do organizatorów (członków komitetu obywatelskiego) proponowanej inicjatywy obywatelskiej pod nazwą „Stop TTIP”, reprezentowanych przez Michaela EFLERA i [po konsultacji z organizatorami usunięto dane osobowe], którzy są osobami wyznaczonymi do kontaktu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 lipca 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Frans TIMMERMANS

            Pierwszy Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1).


title: 2005/46/WE, Euratom: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 stycznia 2005 r. powołująca Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich

text:
               25.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 21/8

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 11 stycznia 2005 r.
   powołująca Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
   (2005/46/WE, Euratom)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 21 ust. 2 i art. 195,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 107D,
   uwzględniając swoją decyzję z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (1), zmienioną decyzją z dnia 14 marca 2002 r. (2),
   uwzględniając art. 194 Regulaminu,
   uwzględniając zaproszenie do składania kandydatur (3),
   uwzględniając głosowanie z dnia 11 stycznia 2005 r.,
   POSTANAWIA:
   powołać pana Nikiforosa DIAMANDOUROSA na stanowisko Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 11 stycznia 2005 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 113 z 4.5.1994, str. 15.

      (2)  Dz.U. L 92 z 9.4.2002, str. 13.

      (3)  Dz.U. C 213 z 25.8.2004, str. 9.


title: Decyzja Rady 2012/371/WPZiB z dnia 10 lipca 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej

text:
               11.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 179/21

         DECYZJA RADY 2012/371/WPZiB
   z dnia 10 lipca 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 29 października 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (1).

               (2)

               W dniu 26 kwietnia 2012 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 2045 (2012), w której przedłużyła – do dnia 30 kwietnia 2013 r. – obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i w której zmieniła środki ograniczające dotyczące uzbrojenia.

               (3)

               Decyzja 2010/656/WPZiB powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/656/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 2 traci moc;

               2)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Art. 1 nie ma zastosowania do:

                           a)

                           dostaw przeznaczonych wyłącznie do wsparcia operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych na Wybrzeżu Kości Słoniowej (UNOCI) oraz wspierających ją sił francuskich, lub do wykorzystania w czasie tej operacji;

                           b)

                           następujących elementów, zgodnie z tym, o czym wcześniej został powiadomiony komitet ustanowiony na mocy pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004) (zwany dalej „Komitetem Sankcji”):

                                       (i)

                                       dostaw nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych, w tym takiego sprzętu przeznaczonego do celów operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię, ONZ, Unię Afrykańską i Wspólnotę Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS);

                                       (ii)

                                       dostaw czasowo wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przeznaczonych dla sił państwa podejmującego działania, zgodnie z prawem międzynarodowym, wyłącznie i bezpośrednio w celu ułatwienia ewakuacji obywateli tego państwa oraz osób, za które państwo to ponosi odpowiedzialność konsularną w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej;

                                       (iii)

                                       dostaw nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego związanego z egzekwowaniem prawa i przeznaczonego do umożliwienia siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej użycia wyłącznie stosownej i proporcjonalnej siły w ramach utrzymywania porządku publicznego;

                           c)

                           dostaw odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, personel Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów oraz pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych, a także personel pomocniczy, wyłącznie do ich osobistego użytku;

                           d)

                           dostaw uzbrojenia i innego pokrewnego sprzętu śmiercionośnego siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, przeznaczonego wyłącznie do wspierania procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub do wykorzystania w czasie tego procesu, zgodnie z tym, co wcześniej zatwierdził Komitet;

                           e)

                           dostaw nieśmiercionośnego sprzętu, który mógłby być wykorzystywany do celów stosowania wewnętrznych represji i który przeznaczony jest wyłącznie do umożliwienia siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej użycia wyłącznie stosownej i proporcjonalnej siły w ramach utrzymywania porządku publicznego;

                           f)

                           dostaw siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej sprzętu, który mógłby być wykorzystywany do celów stosowania wewnętrznych represji i który przeznaczony jest wyłącznie do wspierania procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub do wykorzystania w czasie tego procesu.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         V. SHIARLY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 285 z 30.10.2010, s. 28.


Ważna informacja prawna

|

2014/111/UE: Decyzja Rady z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego

Dziennik Urzędowy L 061 , 01/03/2014 P. 0006 - 0006

		Decyzja Radyz dnia 24 lutego 2014 r.w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego(2014/111/UE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 286 ust. 2,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Kadencja Haralda NOACKA wygasa w dniu 28 lutego 2014 r.(2) Należy zatem dokonać nowego mianowania,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Klaus-Heiner LEHNE zostaje niniejszym mianowany na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego na okres od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 29 lutego 2020 r.Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.Sporządzono w Brukseli dnia 24 lutego 2014 r.W imieniu RadyPrzewodniczącyK. Arvanitopoulos[1] Opinia z dnia 4 lutego 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: 2008/382/WE: Decyzja Rady z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie mianowania dwóch członków i zastępcy członka z Włoch w Komitecie Regionów

text:
               21.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 131/13

      DECYZJA RADY

   z dnia 14 maja 2008 r.
   w sprawie mianowania dwóch członków i zastępcy członka z Włoch w Komitecie Regionów
   (2008/382/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z rezygnacją Bruna MARZIANO i Paola FONTANELLIEGO. Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją pana CARRAZZY,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym następujące osoby zostają mianowane w Komitecie Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Graziano MILIA, Presidente della Provincia di Cagliari, (zmiana mandatu),

                           —

                           Leonardo DOMENICI, Sindaco del comune di Firenze;

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Giuseppe VARACALLI, Consigliere comunale del Comune di Gerace.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 maja 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. BAJUK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2008/500/WE,Euratom: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005, sekcja III – Komisja

text:
               15.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 187/54

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 24 kwietnia 2007 r.
   w sprawie zamknięcia księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005, sekcja III – Komisja
   (2008/500/WE, Euratom)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2005 – Tom I (SEC(2006) 0916 – C6-0263/2006, SEC(2006) 0915 – C6-0262/2006) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium budżetowego w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o udzieleniu absolutorium za 2004 r. (COM(2006) 0642, COM(2006) 0641) oraz dokument roboczy Komisji – załącznik do sprawozdania skierowanego przez Komisję do Parlamentu Europejskiego w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o absolutorium za 2004 r. (SEC(2006) 1376, SEC(2006) 1377),
   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamanetu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów „Osiągnięcia w poszczególnych dziedzinach polityki w 2005 r.” (COM(2006) 0124),
   uwzględniając komunikat Komisji „Podsumowanie osiągnięć Komisji w zakresie zarządzania za rok 2005”(COM(2006) 0277),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2005 r. (COM(2006) 0279),
   uwzględniając sprawozdanie podsumowujące Komisji „Odpowiedzi państw członkowskich na sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego za 2004 rok” (COM(2006) 0184),
   uwzględniając Zieloną księgę w sprawie europejskiej inicjatywy na rzecz przejrzystości przyjętą przez Komisję dnia 3 maja 2006 r. (COM(2006) 0194),
   uwzględniając opinię nr 2/2004 Trybunału Obrachunkowego w sprawie modelu pojedynczej kontroli (single audit) oraz projektu wspólnotowych ram wewnętrznej kontroli dla Komisji (3),
   uwzględniając komunikat Komisji na temat harmonogramu działań dotyczących zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2005) 0252),
   uwzględniając plan działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2006) 0009),
   uwzględniając pierwsze sprawozdanie w sprawie harmonogramu wdrażania planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej z dnia 19 lipca 2006 r. (SEC(2006) 1009),
   uwzględniając sprawozdanie komisji ds. Unii Europejskiej w Izbie Lordów, opublikowane dnia 13 listopada 2006 r., zatytułowane „Financial Management and Fraud in the European Union: Perceptions, Facts and Proposals”,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu w roku budżetowym 2005 (4), jak również sprawozdania specjalne, zawierające, odpowiednio, odpowiedzi kontrolowanych instytucji,
   uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (5),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5710/2007– C6-0081/2007),
   uwzględniając art. 274, 275 i 276 Traktatu WE oraz art. 179a i 180b Traktatu Euratom,
   uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6), w szczególności jego art. 145, 146 i 147,
   uwzględniając opinię nr 4/2006 Trybunału Obrachunkowego dotycząca projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 (7),
   uwzględniając art. 70 i załącznik V Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A6-0095/2007),

               A.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 275 Traktatu WE Komisja przedkłada rozliczenia za poprzedni rok budżetowy,

               1.

               zatwierdza zamknięcie księgi dochodów i wydatków w związku z wykonaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005;

               2.

               zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu, jak również krajowym i regionalnym organom kontroli w państwach członkowskich oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L)

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. L 60 z 8.3.2005.

      (2)  Dz.U. C 264 z 31.10.2006, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 107 z 30.4.2004, str. 1.

      (4)  Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 1.

      (5)  Dz.U. C 263 z 31.10.2006, str. 10.

      (6)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).

      (7)  Dz.U. C 273 z 9.11.2006, str. 2.


title: Decyzja Rady 2012/98/WPZiB z dnia 17 lutego 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/232/WPZiB w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 47/64

         DECYZJA RADY 2012/98/WPZiB
   z dnia 17 lutego 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2010/232/WPZiB w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 26 kwietnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/232/WPZiB w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie / Związkowi Myanmar (1).

               (2)

               Dnia 23 stycznia 2012 r. Rada z zadowoleniem przyjęła znaczący program reform politycznych przyjęty przez rząd i parlament Birmy / Związku Myanmar, a także dążenie tego państwa do rozwoju gospodarczego i społecznego. Rada przyjęła do wiadomości zobowiązanie rządu do kontynuowania i ukończenia tych reform.

               (3)

               Rada postanowiła, że w pierwszej kolejności należy zawiesić zakaz wydawania wiz wobec prezydenta, wiceprezydentów, członków gabinetu oraz przewodniczących obu izb parlamentu Birmy / Związku Myanmar.

               (4)

               W decyzji 2010/232/WPZiB należy wprowadzić odpowiednie zmiany,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 15 decyzji Rady 2010/232/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 15
      1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
      2.   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 kwietnia 2012 r.
      3.   Środki, o których mowa w art. 9 ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 i 2, w zakresie w jakim mają one zastosowanie do osób wymienionych w załączniku IV, zawiesza się do dnia 30 kwietnia 2012 r.
      4.   Środki, o których mowa w art. 9 ust. 1, w zakresie w jakim mają one zastosowanie do osób wymienionych w załączniku IV, zawiesza się do dnia 30 kwietnia 2012 r.”

   Artykuł 2
   Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik V do decyzji 2010/232/WPZiB.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. SAREEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 105 z 27.4.2010, s. 22.
   ZAŁĄCZNIK

         „ZAŁĄCZNIK V

            Wykaz osób, o których mowa w art. 15 ust. 4

         BYŁA PAŃSTWOWA RADA POKOJU I ROZWOJU (SPDC)

                     Nr

                     Nazwisko (i ewent. pseudonimy)

                     Dane identyfikacyjne (funkcja, tytuł, data i m-ce ur., nr paszportu/dowodu tożsamości, żona lub syn/córka…)

                     Płeć
                     (M/K)

                     1.

                     Thura Shwe Mann

                     Wiceprzewodniczący Partii Solidarność i Rozwój Związku (USDP). Były szef personelu SPDC, koordynator operacji specjalnych, ur. 11.7.1947 r. Poseł (izba niższa parlamentu), przewodniczący izby niższej.

                     M

                     2.

                     Khin Lay Thet

                     Żona Thura Shwe Mann

                     K

                     3.

                     Aung Thet Mann alias Shwe Mann Ko Ko

                     Syn Thura Shwe Mann, Ayeya Shwe War (Wah) Company, 5, Pyay Rd, Hlaing Township, Rangun oraz współwłaściciel Red Link Communications Co Ltd, No., Nr 20, Building B, Mya Yeik Nyo Royal Hotel, Pa-Le Rd, Bahan Township, Rangun, ur. 19.6.1977 r.

                     M

                     4.

                     Khin Hnin Thandar

                     Żona Aung Thet Mann

                     K

                     5.

                     Toe Naing Mann

                     Syn Thura Shwe Mann, ur. 29.6.1978 r., właściciel Global Net and Red Link Communications Co Ltd, Nr 20, Building B, Mya Yeik Nyo Royal Hotel, Pa-Le Rd, Bahan Township, Rangun, firmy dostarczającej usługi internetowe

                     M

                     6.

                     Zay Zin Latt

                     Żona Toe Naing Mann, córka Khin Shwe, ur. 24.3.1981 r.

                     K

         RZĄD

                     Nr

                     Nazwisko (i ewent. pseudonimy)

                     Dane identyfikacyjne (w tym ministerstwo)

                     Płeć
                     (M/K)

                     1.

                     Thein Sein

                     Prezydent i szef władz wykonawczych Republiki Związku Myanmar. Były premier. Były członek SPDC. Były przewodniczący Partii Solidarność i Rozwój Związku (USDP), ur. 20.4.1945 r., Basejn.

                     M

                     2.

                     Khin Khin Win

                     Żona Thein Sein

                     K

                     3.

                     Tin Aung Myint Oo

                     Wiceprezydent Republiki Związku Myanmar. Były pierwszy sekretarz SPDC. Były wiceprzewodniczący Partii Solidarność i Rozwój Związku (USDP), ur. 29.5.1950 r.

                     M

                     4.

                     Khin Saw Hnin

                     Żona Tin Aung Myint Oo

                     K

                     5.

                     Kapitan Naing Lin Oo

                     Syn Tin Aung Myint Oo

                     M

                     6.

                     Hnin Yee Mon

                     Żona kapitana Naing Lin Oo

                     K

                     7.

                     Generał dywizji Hla Min

                     Minister obrony. Były szef 3. Biura Operacji Specjalnych. Były dowódca regionu południowego (prowincja Pegu), ur. 26.1.1958 r.

                     M

                     8.

                     Generał broni Ko Ko

                     Minister spraw wewnętrznych. Były szef 3. Biura Operacji Specjalnych (Pegu, Irawadi, Arakan), m-ce ur. Mandalaj, ur. 10.3.1956 r.

                     M

                     9.

                     Sao Nwan Khun Sum

                     Żona generała broni Ko Ko

                     K

                     10.

                     Thein Htaik alias Hteik alias Htike

                     Minister kopalnictwa. Były wojskowy inspektor generalny, ur. 8.2.1952 r., m-ce ur. Rangun.

                     M

                     11.

                     Thein Htay

                     Minister spraw granicznych i rozwoju przemysłowego. Były wiceminister obrony, m-ce ur. Taunggyi, ur. 7.9.1955 r.

                     M

                     12.

                     Myint Myint Khine

                     Żona Thein Htay

                     K

                     13.

                     Soe Maung

                     Gabinet prezydenta. Były naczelny prokurator wojskowy, ur. 20.12.1952 r., m-ce ur. Yezagyo

                     M

                     14.

                     Nang Phyu Phyu Aye

                     Żona Soe Maung

                     K

                     15.

                     Aye Myint

                     Minister nauki i technologii. Były wiceminister obrony

                     M

                     16.

                     Soe Thein

                     Minister przemysłu 2, m-ce ur. Rangun, ur. 7.9.1949 r.

                     M

                     17.

                     Khin Aye Kyin alias Aye Aye

                     Żona Soe Thein

                     K

                     18.

                     Yimon Aye

                     Córka Soe Thein, ur. 12.7.1980 r.

                     K

                     19.

                     Aye Chan

                     Syn Soe Thein, ur. 23.9.1973 r.

                     M

                     20.

                     Thida Aye

                     Córka Soe Thein, ur. 23.3.1979 r.

                     K

                     21.

                     Aung Min

                     Minister transportu kolejowego, m-ce ur. Rangun, ur. 20.11.1949 r.

                     M

                     22.

                     Wai Wai Thar alias Wai Wai Tha

                     Żona Aung Min

                     K

                     23.

                     Aye Min Aung

                     Córka Aung Min

                     K

                     24.

                     Htoo Char Aung

                     Syn Aung Min

                     M

                     25.

                     Khin Yi

                     Minister ds. imigracji i ludności. Były szef policji Związku Myanmar, ur. 29.12.1952 r., m-ce ur. Myaungmya

                     M

                     26.

                     Khin May Soe

                     Żona Khin Yi

                     K

                     27.

                     Myint Hlaing

                     Minister ds. rolnictwa i nawadniania. Były szef sztabu (obrona powietrzna), m-ce ur. Mogok, ur.13.8.1953 r.

                     M

                     28.

                     Thura Myint Maung

                     Minister ds. wyznań, m-ce ur. Yesagyo, ur.19.1.1941 r.

                     M

                     29.

                     Aung Kyaw Soe

                     Syn Thura Myint Maung

                     M

                     30.

                     Su Su Sandi

                     Żona Aung Kyaw Soe

                     K

                     31.

                     Zin Myint Maung

                     Córka Thura Myint Maung

                     K

                     32.

                     Khin Maung Myint

                     Minister budownictwa. Byy minister ds. elektryczności 2, m-ce ur. Sikong, ur. 24.5.1951 r.

                     M

                     33.

                     Win Win Nu

                     Żona Khin Maung Myint

                     K

                     34.

                     Tin Naing Thein

                     Minister ds. planowania krajowego i rozwoju gospodarczego oraz minister ds. zwierząt i rybołówstwa. Były minister handlu, były wiceminister leśnictwa

                     M

                     35.

                     Aye Aye

                     Żona Tin Naing Thein

                     K

                     36.

                     Kyaw Swa Khaing

                     Minister przemysłu 1. Były wiceminister przemysłu 2

                     M

                     37.

                     Khin Phyu Mar

                     Żona Kyaw Swa Khaing

                     K

                     38.

                     Than Htay

                     Minister energetyki. Były wiceminister energetyki, m-ce ur. Myanaung, ur. 12.11.1954 r.

                     M

                     39.

                     Soe Wut Yi

                     Żona Than Htay

                     K

                     40.

                     Zaw Min

                     Minister ds. elektryczności (1), ur. 30.10.1951 r., m-ce ur. Pegu

                     M

                     41.

                     Khin Mi Mi

                     Żona Zaw Min

                     K

                     42.

                     Khin Maung Soe

                     Minister ds. elektryczności (2)

                     M

                     43.

                     Hla Tun

                     Minister ds. finansów i dochodów państwa. Były minister ds. finansów i dochodów państwa, ur. 11.7.1951 r., m-ce ur. Rangun.

                     M

                     44.

                     Khin Than Win

                     Żona Hla Tun

                     K

                     45.

                     Thein Nyunt

                     Gabinet prezydenta. Były minister ds. rozwoju obszarów przygranicznych, spraw etnicznych i rozwoju, burmistrz Neypyidaw, m-ce ur. Ma-ubin, ur. 8.10.1948 r.

                     M

                     46.

                     Kyin Khaing alias Kyin Khine

                     Żona Thein Nyunt

                     K

                     47.

                     (Wunna Kyaw Htin) Win Myint

                     Minister handlu. Przewodniczący Federacji Izb Handlowych i Przemysłowych Związku Myanmar (UMFCCI), właściciel Shwe Nagar Min Co oraz klubu piłkarskiego Zeya Shwe Myay, m-ce ur. Ye-u, ur. 21.4.1954 r.

                     M

                     48.

                     Kyaw Hsan

                     Minister informacji i minister kultury. Były członek Partii Solidarność i Rozwój Związku (USDP), m-ce ur. Monywa, ur. 20.5.1948 r.

                     M

                     49.

                     Kyi Kyi Win

                     Żona Kyaw Hsan. Szefowa Departamentu Informacji Federacji na rzecz Kobiet Związku Myanmar

                     K

                     50.

                     Win Tun

                     Minister leśnictwa

                     M

                     51.

                     Aung Kyi

                     Minister pracy oraz minister do spraw socjalnych, pomocy humanitarnej i przesiedleń. Były minister ds. zatrudnienia/pracy (8.10.2007 r. mianowany ministrem ds. relacji, odpowiedzialnym za relacje z Aung San Suu Kyi), m-ce ur. Rangun, ur. 1.11.1946 r.

                     M

                     52.

                     Thet Thet Swe

                     Żona Aung Kyi

                     K

                     53.

                     Ohn Myint

                     Minister ds. spółdzielczości. Były szef 6. Biura Operacji Specjalnych

                     M

                     54.

                     Nu Nu Swe

                     Żona Ohn Myint

                     K

                     55.

                     Thein Tun alias Thein Htun

                     Minister ds. łączności, poczty i telegrafu

                     K

                     56.

                     Nyan Htun Aung

                     Minister transportu

                     M

         WICEMINISTROWIE

                     Nr

                     Nazwisko (i ewent. pseudonimy)

                     Dane identyfikacyjne (w tym ministerstwo)

                     Płeć
                     (M/K)

                     1.

                     Generał dywizji Kyaw Nyunt

                     Wiceminister obrony

                     M

                     2.

                     Pułkownik Aung Thaw

                     Wiceminister obrony

                     M

                     3.

                     Generał dywizji Zaw Win

                     Wiceminister ds. granicznych. Były dowódca batalionu Lon Htein, baza 3, Shwemyayar.

                     M

                     4.

                     Maung Myint

                     Wiceminister spraw zagranicznych, ur. 21.5.1958 r., m-ce ur. Mandalaj.

                     M

                     5.

                     Dr Khin Mya Win

                     Ur. 21.1.1956 r., żona Maung Myint

                     K

                     6.

                     Win Than

                     Wiceminister ds. finansów i dochodów państwa

                     M

                     7.

                     Tint Lwin

                     Wiceminister ds. łączności, poczty i telegrafu

                     M

                     8.

                     Phone Swe

                     Wiceminister spraw socjalnych, pomocy humanitarnej i przesiedleń. Były wiceminister spraw wewnętrznych

                     M

                     9.

                     San San Wai

                     Żona generała brygady Phone Swe

                     K

                     10.

                     Than Tun

                     Wiceminister ds. spółdzielczości

                     M

                     11.

                     Myint Thein

                     Wiceminister pracy. Były sędzia Sądu Najwyższego

                     M

                     12.

                     Win Shein

                     Wiceminister transportu. Były dowódca bazy szkoleniowej marynarki wojennej

                     M

                     13.

                     Htay Aung

                     Wiceminister ds. hotelarstwa i turystyki

                     M

                     14.

                     Thein Aung

                     Wiceminister przemysłu 1

                     M

                     15.

                     Thura U Thaung Lwin

                     Wiceminister transportu kolejowego

                     M

                     16.

                     Thant Shin

                     Wiceminister transportu kolejowego

                     M

                     17.

                     Aye Kyu

                     Wiceminister edukacji

                     M

                     18.

                     Kyaw Kyaw Win

                     Wiceminister ds. imigracji i ludności

                     M

                     19.

                     Aye Myint Kyu

                     Wiceminister sportu

                     M

                     20.

                     Han Sein

                     Wiceminister rozwoju przemysłu Związku Myanmar

                     M

                     21.

                     Chan Maung

                     Wiceminister rozwoju przemysłu Związku Myanmar

                     M

                     22.

                     Khin Maung Aye

                     Wiceminister ds. zwierząt i rybołówstwa

                     M

                     23.

                     Kyaw Zan Myint

                     Wiceminister spraw wewnętrznych

                     M

         OSOBY ODNOSZĄCE KORZYŚCI Z POLITYKI GOSPODARCZEJ RZĄDU I INNE OSOBY ZWIĄZANE Z REŻIMEM

                     Nr

                     Nazwisko (i ewent. pseudonimy)

                     Dane identyfikacyjne (w tym przedsiębiorstwo)

                     Płeć
                     (M/K)

                     1.

                     Khin Aung Myint

                     Były minister kultury. Senator (izba wyższa parlamentu), przewodniczący izby wyższej. Były członek Partii Solidarność i Rozwój Związku (USDP)

                     M

                     2.

                     Khin Phyone

                     Żona Khin Maung Myint

                     K”


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1637 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/169

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1637
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Centrum (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Centrum absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (5), w szczególności jego art. 14,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (7), w szczególności jego art. 108,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0084/2015),

         1.

            udziela dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Centrum za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 35.

         (2)  Zob. przypis 1.

         (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (7)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.