title: Decyzja Rady nr 136/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r. określająca zasady i procedury umożliwiające udział Grenlandii w systemie certyfikacji Procesu Kimberley

text:
               20.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 84/99

      DECYZJA RADY NR 136/2014/UE
   z dnia 20 lutego 2014 r.
   określająca zasady i procedury umożliwiające udział Grenlandii w systemie certyfikacji Procesu Kimberley
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 203,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska jest uczestnikiem systemu certyfikacji Procesu Kimberley („system certyfikacji PK”) dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym. Jako uczestnik powinna gwarantować, że certyfikat będzie dołączony do każdej przesyłki surowca diamentowego przywiezionej na terytorium Unii lub wywiezionej z jej terytorium.

               (2)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 (2) ustanawia unijny system certyfikacji oraz kontroli przywozu i wywozu surowca diamentowego dla celów wprowadzenia w życie systemu certyfikacji PK.

               (3)

               Grenlandia nie jest częścią terytorium Unii, niemniej jednak znajduje się w wykazie krajów i terytoriów zamorskich zawartym w załączniku II do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Zgodnie z art. 198 TFUE celem stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią jest promowanie rozwoju gospodarczego i społecznego krajów i terytoriów zamorskich oraz ustanowienie ścisłych stosunków gospodarczych między nimi a Unią jako całością.

               (4)

               Dania i Grenlandia zwróciły się z wnioskiem o umożliwienie Grenlandii uczestnictwa w systemie certyfikacji PK dla handlu surowcem diamentowym poprzez jej współpracę z Unią. Taka współpraca wpłynęłaby na pogłębienie stosunków gospodarczych między sektorem produkcji diamentów Unii i Grenlandii, w szczególności umożliwiłaby Grenlandii prowadzenie wywozu surowca diamentowego, zaopatrzonego w świadectwa UE wydane dla celów systemu certyfikacji, i przyczyniającego się do rozwoju gospodarczego Grenlandii.

               (5)

               Dlatego też obrót surowcem diamentowym w Grenlandii należy prowadzić zgodnie z zasadami Unii dotyczącymi wprowadzenia w życie systemu certyfikacji PK dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym. W związku z tym zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 zostanie rozszerzony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 257/2014 (3) na terytorium Grenlandii dla celów systemu certyfikacji.

               (6)

               W szczególności Grenlandia powinna dokonywać wywozu surowca diamentowego do innych uczestników systemu certyfikacji PK po uzyskaniu dla niego certyfikatu jednego z organów Unii wymienionego w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002. Przywóz surowca diamentowego do Grenlandii również powinien być weryfikowany przez organy Unii.

               (7)

               W celu umożliwienia prowadzenia handlu międzynarodowego surowcem diamentowym w Grenlandii, zgodnie z zasadami dotyczącymi handlu w Unii, Grenlandia powinna przenieść do swojego prawa krajowego odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 2368/2002, aby umożliwić stosowanie tej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres
   Niniejsza decyzja określa ogólne zasady i warunki udziału Grenlandii w systemie certyfikacji i kontroli przywozu i wywozu surowca diamentowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2368/2002. W tym celu w niniejszej decyzji określono zasady i procedury stosowania systemu certyfikacji Procesu Kimberley („system certyfikacji PK”) dla surowca diamentowego poddanego przywozowi lub wywozowi z Grenlandii do Unii albo do innych uczestników systemu certyfikacji KP.
   Artykuł 2
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „uczestnik” oznacza „uczestników” zgodnie z definicją w art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2368/2002;

               b)

               „organ Unii” oznacza „organ wspólnotowy” zgodnie z definicją w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 2368/2002;

               c)

               „świadectwo UE” oznacza „świadectwo wspólnotowe” zgodnie z definicją w art. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 2368/2002.

         Artykuł 3
   Zasady ogólne
   1.   Grenlandia gwarantuje przeniesienie do ustawodawstwa mającego zastosowanie do Grenlandii odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 w odniesieniu do warunków i formalności dotyczących przywozu i wywozu surowca diamentowego, jego tranzytu przez Unię oraz do uczestnika innego niż Unia, włącznie z Grenlandią, w systemie certyfikacji PK, zobowiązań dotyczących należytej staranności, zapobiegania obchodzenia systemu, wymiany informacji oraz zagwarantowaniaprzestrzegania takich przepisów.
   2.   Grenlandia wyznacza organy odpowiedzialne za wprowadzenie odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 na jej terytorium i przekazuje Komisji wykaz tych organów wraz z ich danymi kontaktowymi.
   Artykuł 4
   Przywóz do Unii surowca diamentowego wykopanego lub wydobytego w Grenlandii
   1.   Surowiec diamentowy wykopany lub wydobyty w Grenlandii może zostać poddany przywozowi do Unii, tylko gdy:

               a)

               towarzyszy mu dokument poświadczający, o którym mowa w ust. 2;

               b)

               surowiec diamentowy jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, a pieczęcie zastosowane przy wywozie są nienaruszone;

               c)

               dokument poświadczający, o którym mowa w ust. 2, wyraźnie określa przesyłkę, do której się odnosi;

               d)

               surowiec diamentowy nie był wcześniej wywożony do uczestnika innego niż Unia.

         2.   Aby umożliwić przywóz surowca diamentowego wykopanego lub wydobytego w Grenlandii, właściwy organ Grenlandii wymieniony w załączniku II („organ Grenlandii”) na żądanie wydaje dokument poświadczający, zgodny z wymogami określonymi w załączniku I.
   3.   Organ Grenlandii przekazuje dokument poświadczający wnioskodawcy i przechowuje jego kopię przez okres trzech lat dla celów ewidencji.
   4.   Przyjęcie zgłoszenia celnego dla dopuszczenia do swobodnego obrotu zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 (4) surowca diamentowego, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, uzależnione jest od weryfikacji przez organ Unii wymieniony w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 dokumentu poświadczającego wydanego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu. W tym celu pojemniki z surowcem diamentowym wykopanym lub wydobytym w Grenlandii są podczas przywozu do Unii bezzwłocznie przekazywane do weryfikacji właściwemu organowi Unii.
   5.   Jeżeli dany organ Unii uzna, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, potwierdza to na oryginalnym dokumencie poświadczającym i przekazuje importerowi uwierzytelnioną i zabezpieczoną przed sfałszowaniem kopię tego dokumentu poświadczającego. Ta procedura potwierdzenia odbywa się w ciągu dziesięciu dni roboczych od przedłożenia dokumentu poświadczającego.
   6.   Państwo członkowskie, do którego surowiec diamentowy jest przywożony z Grenlandii, gwarantuje jego przekazanie właściwemu organowi Unii. Eksporter jest odpowiedzialny za odpowiedni przepływ surowca diamentowego i jego koszty.
   7.   W razie wątpliwości dotyczących autentyczności lub poprawności dokumentu poświadczającego wydanego zgodnie z ust. 2 oraz w przypadku, gdy potrzebne są dodatkowe wyjaśnienia, organy celne kontaktują się z organem Grenlandii.
   8.   Organ Unii zatrzymuje przez co najmniej 3 lata oryginalne dokumenty poświadczające, o których mowa w ust. 2, przedłożone do weryfikacji. Zapewnia on Komisji, osobom lub organom wyznaczonym przez Komisję dostęp do tych oryginalnych dokumentów poświadczających, w szczególności w celu udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w ramach systemu certyfikacji PK.
   Artykuł 5
   Jakikolwiek dalszy przywóz surowca diamentowego wykopanego lub wydobytego w Grenlandii do Unii
   Niezależnie od art. 4 surowiec diamentowy wykopany lub wydobyty w Grenlandii może zostać przywieziony do Unii, gdy:

               a)

               został wcześniej legalnie ponownie wwieziony z Unii do Grenlandii;

               b)

               towarzyszy mu uwierzytelniona i zabezpieczona przed sfałszowaniem kopia dokumentu poświadczającego, o której mowa w art. 4 ust. 2, zweryfikowanego przez organ Unii zgodnie z art. 4 ust. 5;

               c)

               jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, a pieczęcie zastosowane przy wywozie są nienaruszone;

               d)

               dokument, o którym mowa w lit. b), wyraźnie określa przesyłkę, do której się odnosi;

               e)

               surowiec diamentowy nie był wcześniej wywożony do uczestnika innego niż Unia.

         Artykuł 6
   Pozostałe przypadki przywozu do Unii surowca diamentowego z Grenlandii
   Niezależnie od art. 4 i 5 surowiec diamentowy z Grenlandii może zostać przywieziony do Unii, gdy:

               a)

               został wcześniej legalnie wywieziony z Unii do Grenlandii;

               b)

               towarzyszy mu dokument, o którym mowa w art. 9 lit. b);

               c)

               jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, a pieczęcie zastosowane przy wywozie są nienaruszone;

               d)

               dokument, o którym mowa w art. 9 lit. b), wyraźnie określa przesyłkę, do której się odnosi.

         Artykuł 7
   Wywóz surowca diamentowego z Grenlandii do innych uczestników
   1.   Surowiec diamentowy można wywozić z Grenlandii do uczestnika innego niż Unia, tylko gdy:

               a)

               został najpierw legalnie przywieziony z Grenlandii do Unii zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 lub 6;

               b)

               przy przywozie do Unii został przekazany do weryfikacji organowi Unii;

               c)

               jest zaopatrzony w odpowiednie świadectwo UE wydane i uwierzytelnione przez organ Unii;

               d)

               jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, zapieczętowanych zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2368/2002.

         2.   Organ unijny, któremu przekazano surowiec diamentowy przywieziony z Grenlandii do Unii do weryfikacji, wydaje świadectwo UE eksporterowi takiego surowca zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2368/2002.
   3.   Państwo członkowskie, do którego surowiec diamentowy jest przywożony z Grenlandii, gwarantuje jego przekazanie właściwemu organowi Unii.
   4.   Eksporter jest odpowiedzialny za odpowiedni przepływ surowca diamentowego i jego koszty.
   Artykuł 8
   Ponowny wywóz z Unii do Grenlandii surowca diamentowego wykopanego lub wydobytego w Grenlandii
   Surowiec diamentowy wykopany lub wydobyty w Grenlandii może zostać ponownie wwieziony do Grenlandii z Unii, tylko gdy:

               a)

               został najpierw legalnie przywieziony z Grenlandii do Unii zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 lub 6;

               b)

               towarzyszy mu uwierzytelniona i zabezpieczona przed sfałszowaniem kopia dokumentu poświadczającego, o której mowa w art. 4 ust. 2, zweryfikowanego przez organ Unii zgodnie z art. 4 ust. 5;

               c)

               jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, a pieczęcie zastosowane przy wywozie są nienaruszone;

               d)

               dokument, o którym mowa w lit. b), wyraźnie określa przesyłkę, do której się odnosi;

               e)

               surowiec diamentowy nie był wcześniej wywożony do uczestnika innego niż Unia.

         Artykuł 9
   Pozostałe przypadki przywozów do Grenlandii surowca diamentowego od innych uczestników
   Niezależnie od art. 8 surowiec diamentowy może zostać przywieziony do Grenlandii z Unii, tylko gdy:

               a)

               został najpierw legalnie przywieziony do Unii od uczestnika innego niż Unia zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia (WE) nr 2368/2002;

               b)

               towarzyszy mu uwierzytelniona i zabezpieczona przed sfałszowaniem kopia potwierdzonego świadectwa zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2368/2002;

               c)

               jest umieszczony w pojemnikach odpornych na manipulacje, a pieczęcie zastosowane przy wywozie są nienaruszone;

               d)

               dokument, o którym mowa w lit. b), wyraźnie określa przesyłkę, do której się odnosi.

         Artykuł 10
   Sprawozdawczość
   1.   Organ Grenlandii przekazuje Komisji co miesiąc sprawozdanie dotyczące wszystkich dokumentów poświadczających, wydanych na mocy art. 4 ust. 2.
   2.   Dla każdego dokumentu poświadczającego sprawozdanie to wymienia co najmniej:

               a)

               niepowtarzalny numer seryjny dokumentu poświadczającego;

               b)

               nazwę organu wydającego wymienionego w załączniku II;

               c)

               datę wydania;

               d)

               datę utraty ważności;

               e)

               kraj pochodzenia;

               f)

               kod(-y) Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów („kody HS”);

               g)

               wagę w karatach;

               h)

               wartość (szacunkową).

         Artykuł 11
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia, w którym Grenlandia powiadomi Komisję, że wdrożyła do prawa krajowego odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 2368/2002, aby umożliwić włączenie Grenlandii do systemu certyfikacji PK.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         K. HATZIDAKIS

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 4 lutego 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym (Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 28).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 257/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 w odniesieniu do włączenia Grenlandii do systemu certyfikacji Procesu Kimberley. (Zob. s. 69 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (4)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK I

         Dokumenty poświadczające, o których mowa w art. 4, 5, 8 i 10

      Dokumenty poświadczające, o których mowa w art. 4, 5, 8 i 10, zawierają co najmniej następujące dane:

                  a)

                  niepowtarzalny numer seryjny;

                  b)

                  datę wydania;

                  c)

                  datę utraty ważności;

                  d)

                  nazwę, podpis i pieczęć organu wydającego określonego w załączniku II;

                  e)

                  kraj pochodzenia (Grenlandia);

                  f)

                  kod(-y) HS;

                  g)

                  wagę w karatach;

                  h)

                  wartość (szacunkową);

                  i)

                  oznaczenie eksportera i odbiorcy.

      ZAŁĄCZNIK II

         Organ właściwy dla Grenlandii, o którym mowa w art. 3 ust. 2, art. 4 i 10

                  Bureau of Minerals and Petroleum

                  Imaneq 1A 201, P.O. Box 930, 3900 Nuuk, Grenlandia

                  Tel. +299 346800; faks +299 324302; e-mail: bmp@nanoq.gl


title: 2011/348/WE: Decyzja Rady z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim o współpracy naukowo-technicznej

text:
               17.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 159/107

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 listopada 2009 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim o współpracy naukowo-technicznej
   (2011/348/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja w imieniu Wspólnoty wynegocjowała umowę o współpracy naukowo-technicznej z Jordańskim Królestwem Haszymidzkim (zwaną dalej „Umową”).

               (2)

               Negocjacje zakończyły się parafowaniem Umowy w dniu 28 stycznia 2009 r.

               (3)

               Konieczne jest podpisanie Umowy z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim o współpracy naukowo-technicznej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Umowę stosuje się tymczasowo, zgodnie z art. 7 ust. 2 Umowy, od chwili podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. BORG

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               17.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 159/108

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim o współpracy naukowo-technicznej
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
   z jednej strony, oraz
   JORDAŃSKIE KRÓLESTWO HASZYMIDZKIE, zwane dalej „Jordanią”,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   ZWAŻYWSZY na Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   ZWAŻYWSZY na znaczenie nauki i techniki dla rozwoju gospodarczo-społecznego Stron oraz na odniesienie zawarte w art. 43 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, który wszedł w życie dnia 1 maja 2002 r.,
   ZWAŻYWSZY na europejską politykę sąsiedztwa oraz strategię UE na rzecz zacieśnienia stosunków z krajami sąsiadującymi, w ramach której Strony spotkały się i uzgodniły plan działania, którego jednym z priorytetów jest „zacieśnienie współpracy w zakresie nauki i techniki”. Wspólny plan działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa jest zgodny z programem wykonawczym (2007–2009) rządu Jordanii na rzecz inicjatyw Kuluna Al Urdu/Agendy Krajowej, których celem jest rozwój zrównoważonego procesu reform społeczno-gospodarczych,
   MAJĄC NA UWADZE, że Wspólnota i Jordania podjęły prace w zakresie wspólnych badań, rozwoju technicznego i demonstracji w różnych dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, oraz że ich udział w działalności badawczo-rozwojowej na zasadzie wzajemności byłby korzystny dla obu stron,
   PRAGNĄC ustanowić formalne ramy współpracy w zakresie badań naukowo-technicznych, umożliwiające rozszerzenie i zacieśnienie wspólnych działań w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz pragnąc zachęcić do korzystania z wyników tej współpracy, z uwzględnieniem wzajemnych interesów gospodarczo-społecznych;
   PRAGNĄC otworzyć Europejską Przestrzeń Badawczą dla krajów, które nie są członkami, w szczególności dla krajów partnerskich z obszaru śródziemnomorskiego;
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres i zasady
   1.   Strony wspierają, rozwijają i ułatwiają współpracę między Wspólnotą a Jordanią w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w których prowadzą działalność badawczo-rozwojową w zakresie nauki i techniki.
   2.   Współpraca jest prowadzona na następujących zasadach:

               —

               promowanie społeczeństwa opartego na wiedzy, mające na celu sprzyjanie rozwojowi społeczno-gospodarczemu obu Stron,

               —

               wzajemny pożytek wynikający z ogólnego bilansu korzyści,

               —

               wzajemny dostęp do działań w ramach programów i projektów badawczych realizowanych przez każdą ze Stron,

               —

               terminowa wymiana informacji mogących ułatwiać wspólne działania,

               —

               odpowiednia wymiana i ochrona praw własności intelektualnej,

               —

               udział i finansowanie zgodne z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Stron.

         Artykuł 2
   Środki współpracy
   1.   Podmioty prawne mające siedzibę w Jordanii, jak określono w załączniku I, w tym osoby fizyczne albo prywatne lub publiczne osoby prawne, uczestniczą w pośredniej współpracy w ramach Programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (dalej zwanego „programem ramowym”), z zastrzeżeniem warunków ustalonych bądź przywołanych w załącznikach I i II.
   Podmioty prawne mające siedzibę w państwach członkowskich Wspólnoty, określone w załączniku I, uczestniczą w jordańskich programach i projektach badawczych o tematyce odpowiadającej zakresowi programu ramowego na tych samych warunkach, jakie mają zastosowanie do podmiotów prawnych z Jordanii, z zastrzeżeniem warunków ustalonych bądź przywołanych w załącznikach I i II.
   2.   Współpraca może również obejmować następujące formy i środki:

               —

               regularne dyskusje na temat kierunków i priorytetów polityki w dziedzinie badań oraz planowania badań w Jordanii i we Wspólnocie,

               —

               dyskusje na temat współpracy, rozwoju i perspektyw,

               —

               terminowe dostarczanie informacji dotyczących realizacji programów i projektów badawczych w Jordanii i we Wspólnocie oraz informacji o wynikach prac podjętych w ramach niniejszej Umowy,

               —

               wspólne spotkania,

               —

               wizyty i wymianę pracowników naukowych, inżynierów i techników, w tym na potrzeby szkoleń,

               —

               wymianę i wspólne korzystanie ze sprzętu, materiałów i testów,

               —

               kontakty między kierownikami programów lub projektów w Jordanii i we Wspólnocie,

               —

               udział ekspertów w seminariach, sympozjach i warsztatach,

               —

               wymianę informacji dotyczących praktyk, przepisów ustawowych i wykonawczych oraz programów mających znaczenie dla współpracy w ramach niniejszej Umowy,

               —

               szkolenia w zakresie badań i rozwoju technicznego,

               —

               wzajemny dostęp do informacji naukowych i technicznych w zakresie objętym współpracą,

               —

               wszelkie inne formy współpracy przyjęte przez Wspólny Komitet Wspólnoty Europejskiej i Jordanii ds. Współpracy Naukowo-Technicznej, o którym mowa w art. 4, oraz uznane za zgodne z polityką i procedurami stosowanymi przez obie Strony.

         Artykuł 3
   Rozwój współpracy
   1.   Strony dołożą wszelkich starań w ramach własnego ustawodawstwa, by ułatwiać swobodny przepływ i pobyt pracowników naukowych uczestniczących w działaniach objętych niniejszą Umową oraz transgraniczny przepływ towarów przeznaczonych do wykorzystania w tych działaniach.
   2.   W przypadku gdy na mocy własnych przepisów Wspólnota jednostronnie przyzna środki finansowe jordańskiemu podmiotowi prawnemu uczestniczącemu w jej pośredniej współpracy, Jordania zapewni, by transakcja ta nie została obłożona żadnymi opłatami czy podatkami.
   Artykuł 4
   Zarządzanie umową
   1.   Koordynacją i ułatwianiem działań wynikających z Umowy zajmie się w imieniu Jordanii Wysoka Rada ds. Nauki i Techniki, natomiast w imieniu Wspólnoty, Komisja Europejska, działające w charakterze pełnomocników wykonawczych Stron (dalej zwane „pełnomocnikami wykonawczymi”).
   2.   Pełnomocnicy wykonawczy ustanowią wspólny komitet zwany „Wspólnym Komitetem Wspólnoty Europejskiej i Jordanii ds. Współpracy Naukowo-Technicznej ” (dalej zwany „wspólnym komitetem”), którego funkcje obejmą:

               —

               zapewnienie, ocenę i przegląd realizacji niniejszej Umowy, jak również modyfikowanie załączników do niej lub przyjmowanie nowych załączników odzwierciedlających zmiany w polityce naukowej Stron, z zastrzeżeniem dopełnienia przez każdą ze Stron wewnętrznych procedur w tym zakresie,

               —

               określanie, co roku, potencjalnych sektorów, w których należałoby rozwinąć lub poprawić współpracę oraz badanie wszelkich środków temu służących,

               —

               regularne omawianie przyszłych kierunków i priorytetów polityki naukowej, planowania badań w Jordanii i we Wspólnocie oraz perspektyw przyszłej współpracy w ramach niniejszej Umowy,

               —

               przedstawianie Stronom zaleceń w odniesieniu do realizacji niniejszej Umowy, w tym określanie i proponowanie dodatkowych działań, o których mowa w art. 2 ust. 2, oraz konkretnych środków na rzecz poprawy wzajemnego dostępu, o którym mowa w art. 1 ust. 2.

         3.   Wspólny komitet, złożony z przedstawicieli pełnomocników wykonawczych, przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   4.   Wspólny komitet spotyka się raz w roku, na przemian we Wspólnocie i w Jordanii. Spotkania nadzwyczajne zwołuje się w niezbędnych przypadkach i po uzgodnieniu tego między Stronami. Wnioski i zalecenia wspólnego komitetu będą przesyłane do wiadomości Komitetu ds. Stowarzyszenia w ramach układu eurośródziemnomorskiego między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   Wzajemne uczestnictwo w działalności badawczej w ramach niniejszej Umowy ustalone jest zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I i podlega przepisom ustawowym i wykonawczym, polityce i warunkom realizacji programów obowiązującym na terytorium każdej ze Stron.
   W przypadku gdy jedna ze Stron zapewnia wsparcie finansowe uczestnikom reprezentującym drugą Stronę w związku z pośrednimi wspólnymi działaniami, wszelkie dotacje i wsparcie finansowe lub inne formy pomocy przyznane przez Stronę finansującą uczestnikom reprezentującym drugą Stronę na tego rodzaju działania objęte są zwolnieniem podatkowym i celnym.
   Artykuł 6
   Rozpowszechnianie oraz wykorzystywanie wyników i informacji
   Rozpowszechnianie i wykorzystywanie uzyskanych lub otrzymanych w ramach wymiany wyników, jak również informacji, zarządzanie, przyznawanie i wykonywanie praw własności intelektualnej wynikających z działalności badawczej prowadzonej na mocy niniejszej Umowy, podlegają warunkom określonym w załączniku II.
   Artykuł 7
   Postanowienia końcowe
   1.   Załączniki I i II stanowią integralną część niniejszej Umowy. Wszystkie wątpliwości i spory związane z wykładnią lub realizacją niniejszej Umowy są rozstrzygane za porozumieniem Stron.
   2.   Niniejsza Umowa wejdzie w życie w momencie, gdy Strony powiadomią siebie wzajemnie o zakończeniu własnych wewnętrznych procedur niezbędnych do jej zawarcia. Do chwili zakończenia przez Strony wspomnianych procedur Strony stosują niniejszą Umowę tymczasowo, od momentu jej podpisania. Jeżeli jedna ze Stron powiadomi drugą o tym, że nie zawrze Umowy, niniejszym uzgadnia się, iż projekty i działania rozpoczęte podczas tymczasowego stosowania Umowy i będące w trakcie realizacji w chwili dokonywania takiego powiadomienia, są kontynuowane do czasu ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie.
   3.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w dowolnym czasie z sześciomiesięcznym terminem wypowiedzenia. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie wypowiedzenia niniejszej Umowy są kontynuowane do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie.
   4.   Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu przekazania przez jedną ze Stron drugiej Stronie pisemnego powiadomienia o zamiarze wypowiedzenia niniejszej umowy. W takim przypadku umowa traci moc po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania takiego powiadomienia.
   5.   W przypadku gdy jedna ze Stron postanowi wprowadzić zmiany w swoich programach i projektach badawczych, o których mowa w art. 1 ust. 1, pełnomocnik wykonawczy tej Strony powiadomi pełnomocnika wykonawczego drugiej Strony o dokładnej treści tych zmian. Na zasadzie odstępstwa od postanowień zawartych w ust. 3 niniejszego artykułu, dopuszcza się rozwiązanie niniejszej Umowy na wspólnie uzgodnionych warunkach, jeżeli jedna Strona powiadomi drugą o zamiarze rozwiązania niniejszej Umowy w ciągu jednego miesiąca od daty przyjęcia zmian, o których mowa w niniejszym ustępie.
   6.   Niniejszą umowę stosuje się z jednej strony na terytoriach, na których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz z drugiej strony na terytorium Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego. Nie wyklucza to prowadzenia współpracy na morzu pełnym, w przestrzeni kosmicznej lub na terytorium krajów trzecich, zgodnie z prawem międzynarodowym.

      NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani przez odpowiednio Wspólnotę Europejską i Jordańskie Królestwo Haszymidzkie, podpisali niniejszą Umowę.
      Sporządzono w dwóch egzemplarzach w Brukseli dnia trzydziestego listopada 2009 r. w językach: angielskim, arabskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā –
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         За Хашемитското кралство Йордания
         Por el Reino Hachemí de Jordania
         Za Jordánské hášimovské království
         For Det Hashemitiske Kongerige Jordan
         Für das Haschemitische Königreich Jordanien
         Jordaania Hašimiidi Kuningriigi nimel
         Για το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας
         For the Hashemite Kingdom of Jordan
         Pour le Royaume hachémite de Jordanie
         Per il Regno Hashemita di Giordania
         Jordānijas Hāšimītu Karalistes vārdā –
         Jordanijos Hašimitų Karalystės vardu
         A Jordán Hasimita Királyság részéről
         Għar-Renju Ħaxemita tal-Ġordan
         Voor het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië
         W imieniu Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego
         Pelo Reino Hachemita da Jordânia
         Pentru Regatul Hașemit al Iordaniei
         Za Jordánske hašimovské král’ovstvo
         Za Hašemitsko kraljevino Jordanijo
         Jordanian hašemiittisen kuningaskunnan puolesta
         För Hashemitiska konungariket Jordanien

   ZAŁĄCZNIK I

      WARUNKI UCZESTNICTWA PODMIOTÓW PRAWNYCH MAJĄCYCH SIEDZIBĘ W PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ I W JORDANII

   Do celów niniejszej Umowy „podmiot prawny” oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną utworzoną zgodnie z prawem krajowym miejsca siedziby lub zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem międzynarodowym, posiadającą osobowość prawną oraz uprawnioną do posiadania wszelkich praw i obowiązków we własnym imieniu.
   I.   Warunki uczestnictwa podmiotów prawnych mających siedzibę w Jordanii w pośrednich działaniach programu ramowego

               1.

               Uczestnictwo podmiotów prawnych mających siedzibę w Jordanii w pośrednich działaniach programu ramowego podlega warunkom ustanowionym przez Parlament Europejski i Radę zgodnie z art. 167 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
               Ponadto podmioty prawne mające siedzibę w Jordanii mogą uczestniczyć w pośrednich działaniach podejmowanych zgodnie z art. 164 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               2.

               Wspólnota może przyznawać środki finansowe podmiotom prawnym mającym siedzibę w Jordanii uczestniczącym w pośrednich działaniach, o których mowa w ust. 1, na warunkach ustanowionych w decyzji podjętej przez Parlament Europejski i Radę (rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni wyższych w działaniach prowadzonych w ramach siódmego programu ramowego oraz zasady upowszechniania wyników badań (2007–2013)) (1) zgodnie z art. 167 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w rozporządzeniach finansowych Wspólnoty Europejskiej oraz w innym obowiązującym prawodawstwie wspólnotowym.

               3.

               Porozumienie lub umowa o dotacje zawarta przez Wspólnotę z jakimkolwiek podmiotem prawnym mającym siedzibę w Jordanii celem wykonania działania pośredniego przewidjue kontrole i audyty przeprowadzane przez Komisję lub Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich lub z ich upoważnienia.
               W duchu współpracy i wzajemnej korzyści właściwe organy Jordanii zapewniają należytą i realną pomoc, jaka może się okazać niezbędna lub przydatna w danych okolicznościach do przeprowadzenia takich kontroli i audytów.

         II.   Warunki uczestnictwa podmiotów prawnych mających siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej w jordańskich programach i projektach badawczych

               1.

               W projektach z zakresu jordańskich programów badawczo-rozwojowych mogą wspólnie z jordańskimi podmiotami prawnymi brać udział wszelkie podmioty prawne mające siedzibę we Wspólnocie, utworzone zgodnie z prawem krajowym jednego z państw członkowskiech Unii Europejskiej lub z prawem wspólnotowym.

               2.

               Z zastrzeżeniem ust. 1 oraz załącznika II prawa i obowiązki podmiotów prawnych posiadających siedzibę we Wspólnocie i uczestniczących w jordańskich projektach badawczych w ramach programów badawczo-rozwojowych, warunki mające zastosowanie do przedkładania i oceny wniosków oraz do przyznawania i zawierania umów na takie projekty podlegają jordańskim przepisom ustawowym i wykonawczym oraz wytycznym władz, które regulują prowadzenie programów badawczo-rozwojowych oraz mają zastosowanie do jordańskich podmiotów prawnych i zapewniają równe traktowanie, przy uwzględnieniu charakteru współpracy w tej dziedzinie między Jordanią a Wspólnotą.
               Przyznawanie środków finansowych podmiotom prawnym mającym siedzibę we Wspólnocie i uczestniczącym w odpowiednich jordańskich projektach w ramach programów badawczo-rozwojowych podlega jordańskim przepisom ustawowym i wykonawczym oraz z wytycznymi władz, które regulują prowadzenie tych programów oraz mają zastosowanie do podmiotów prawnych spoza Jordanii.

         III.   Informowanie o możliwości uczestnictwa

   Jordania i Komisja Europejska będą regularnie informowały o aktualnych programach i możliwościach uczestniczenia w nich podmiotów prawnych mających siedzibę na terytorium Stron.

      (1)  Dz.U. L 391 z 30.12.2006, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK II

      ZASADY PRZYZNAWANIA PRAW WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

   I.   Stosowanie

   Do celów niniejszej Umowy „własność intelektualna” ma znaczenie nadane w art. 2 Konwencji ustanawiającej Światową Organizację Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 r.
   Do celów niniejszej Umowy „wiedza” oznacza wyniki, w tym informacje, nawet te, których nie można chronić, oraz prawa autorskie i prawa związane z takimi informacjami, wynikające z dokonania zgłoszeń lub rejestracji praw patentowych, wzorów, odmian roślin, uzupełniających świadectw ochronnych i podobnych form ochrony.
   II.   Prawa własności intelektualnej podmiotów prawnych Stron uczestniczących w pośrednich wspólnych działaniach

               1.

               Każda ze Stron zapewnia, aby prawa własności intelektualnej podmiotów prawnych mających siedzibę na terytorium drugiej Strony, uczestniczących w pośrednich wspólnych działaniach prowadzonych na mocy niniejszej Umowy, i ich obowiązki związane z taką własnością intelektualną oraz pokrewne prawa i obowiązki wynikające z takiego uczestnictwa były przez nią traktowane w sposób zgodny z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz konwencjami międzynarodowymi, które obowiązują Strony, w tym z Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, załącznikiem 1C Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu, a także z Aktem paryskim z dnia 24 lipca 1971 r. Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz Aktem sztokholmskim z dnia 14 lipca 1967 r. Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej.

               2.

               Każda ze Stron zapewnia, aby reprezentujący drugą Stronę uczestnicy pośrednich wspólnych działań byli traktowani pod względem własności intelektualnej tak samo, jak uczestnicy reprezentujący daną Stronę, na podstawie stosownych zasad uczestnictwa w danym programie lub projekcie badawczym lub odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych tej Strony.

         III.   Prawa własności intelektualnej Stron

               1.

               O ile Strony nie postanowią inaczej, do wiedzy uzyskanej przez Strony w trakcie działań podejmowanych w ramach art. 2 niniejszej Umowy stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           Strona generująca wiedzę jest jej właścicielem. Gdy nie jest możliwe ustalenie odnośnego wkładu pracy Stron, wiedza taka jest wspólną własnością Stron;

                           b)

                           Strona będąca właścicielem wiedzy przyznaje prawa dostępu do tej wiedzy drugiej Stronie w celu prowadzenia działań, o których mowa art. 2 niniejszej Umowy. Prawa dostępu przyznawane będą nieodpłatnie.

               2.

               Jeżeli Strony nie postanowią inaczej, do dzieł literackich Stron o charakterze naukowym stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           w przypadku opublikowania przez Stronę naukowych i technicznych danych, informacji i wyników za pośrednictwem czasopism, artykułów, sprawozdań, książek, w tym w formie nagrań wideo i oprogramowania, związanych z działaniami prowadzonymi na mocy niniejszej Umowy, druga Strona otrzyma nieodwołalne, niewyłączne i bezpłatne prawo do tłumaczenia, powielania, adaptacji, przekazywania oraz publicznego rozpowszechniania tych prac na całym świecie;

                           b)

                           we wszystkich kopiach danych i informacji, chronionych prawami autorskimi, które to dane i informacje mają być rozpowszechniane publicznie i przygotowywane zgodnie z niniejszym ustępem, będą wymienione nazwiska autora(-ów) dzieła, chyba że autor wyraźnie odmówi ujawnienia swojego nazwiska. Będą one również zawierać wyraźne potwierdzenie wsparcia udzielanego przez Strony w ramach współpracy.

               3.

               Jeżeli Strony nie postanowią inaczej, do niejawnych informacji Stron stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           przy przekazywaniu drugiej Stronie informacji dotyczących działań prowadzonych na podstawie niniejszej Umowy każda ze Stron oznaczy informacje, które pragnie zachować jako niejawne, za pomocą oznaczeń poufności lub legend;

                           b)

                           Strona otrzymująca niejawne informacje może, na własną odpowiedzialność, przekazać je organom lub osobom jej podlegającym dla określonych potrzeb wdrażania niniejszej Umowy;

                           c)

                           Strona otrzymująca niejawne informacje może, za uprzednią pisemną zgodą Strony udostępniającej takie informacje, rozpowszechniać je szerzej, niż jest to dozwolone w lit. b). Strony współpracują w celu wypracowania procedur ubiegania się o taką uprzednią pisemną zgodę i otrzymywania zgody na takie szersze rozpowszechnianie informacji, i każda ze Stron udzieli takiej zgody w zakresie dozwolonym jej polityką wewnętrzną, przepisami ustawowymi i wykonawczymi;

                           d)

                           informacje niejawne lub inne informacje poufne, niemające formy dokumentu, przedstawione w trakcie seminariów i innych spotkań organizowanych w ramach niniejszej Umowy między przedstawicielami Stron, lub informacje będące rezultatem zatrudniania pracowników, korzystania z obiektów, lub wynikające z działań pośrednich, pozostają poufne, jeżeli otrzymujący takie informacje niejawne lub inne informacje poufne czy uprzywilejowane został powiadomiony o poufnym charakterze przekazywanych mu informacji w chwili ich przekazywania, zgodnie z lit. a);

                           e)

                           każda Strona dołoży wszelkich starań w celu zapewnienia, by informacje niejawne otrzymane przez nią na mocy lit. a) i d) pozostały pod kontrolą przewidzianą w niniejszej Umowie. Jeżeli jedna ze Stron jest świadoma, iż nie będzie mogła, lub że na podstawie rozsądnych przesłanek można oczekiwać, iż nie będzie mogła spełnić postanowień dotyczących nierozpowszechniania informacji zgodnie z lit. a) i d), natychmiast poinformuje o tym drugą Stronę. Strony następnie przeprowadzają konsultacje w celu określenia odpowiednich metod postępowania.


title: 2013/41/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUCAP NESTOR/1/2013 z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie ustanowienia komitetu uczestników misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR)

text:
               23.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 20/50

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUCAP NESTOR/1/2013
   z dnia 11 stycznia 2013 r.
   w sprawie ustanowienia komitetu uczestników misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR)
   (2013/41/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2012/389/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR) (1), w szczególności jej art. 10 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 10 ust. 3 decyzji 2012/389/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji wkładów państw trzecich do EUCAP NESTOR i dotyczących ustanowienia komitetu uczestników.

               (2)

               W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. ustanowiono główne zasady i formuły uczestnictwa państw trzecich w misjach policyjnych. W dniu 10 grudnia 2002 r. Rada zatwierdziła dokument zatytułowany „Procedury konsultacyjne i formuły uczestnictwa państw spoza UE w cywilnych operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE”, w którym rozwinięto ustalenia dotyczące udziału państw trzecich w cywilnych operacjach zarządzania kryzysowego, w tym ustanowienia komitetu uczestników.

               (3)

               Komitet uczestników powinien stanowić forum, na którym prowadzone będą z uczestniczącymi państwami trzecimi dyskusje dotyczące wszelkich problemów w zakresie zarządzania misją EUCAP NESTOR. KPiB, który sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategicznie nad EUCAP NESTOR, powinien brać pod uwagę opinie wydawane przez komitet uczestników,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ustanowienie
   1.   Niniejszym ustanawia się komitet uczestników misji Unii Europejskiej dotyczącej budowania regionalnych zdolności morskich w Rogu Afryki (EUCAP NESTOR).
   2.   Zakres uprawnień komitetu uczestników określono w dokumencie zatytułowanym „Procedury konsultacyjne i formuły uczestnictwa państw spoza UE w cywilnych operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE”.
   Artykuł 2
   Skład
   1.   W skład komitetu uczestników wchodzą:

               —

               przedstawiciele wszystkich państw członkowskich, oraz

               —

               przedstawiciele państw trzecich uczestniczących w misji i wnoszących wkład.

         2.   Przedstawiciel Komisji Europejskiej może także uczestniczyć w posiedzeniach komitetu uczestników.
   Artykuł 3
   Informacje od szefa misji
   Komitet uczestników regularnie otrzymuje informacje od szefa misji.
   Artykuł 4
   Przewodniczący
   Przewodniczącym komitetu uczestników jest Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa lub jego przedstawiciel.
   Artykuł 5
   Posiedzenia
   1.   Posiedzenia komitetu uczestników są regularnie zwoływane przez przewodniczącego. Jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek jednego z członków mogą być zwoływane posiedzenia nadzwyczajne.
   2.   Przed posiedzeniem przewodniczący rozsyła wstępny porządek obrad oraz dokumenty związane z posiedzeniem. Przewodniczący odpowiada za przekazywanie KPiB wyników obrad komitetu uczestników.
   Artykuł 6
   Poufność
   1.   Zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2), przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa mają zastosowanie do posiedzeń i prac komitetu uczestników. W szczególności przedstawiciele w komitecie uczestników muszą posiadać odpowiednie poświadczenia bezpieczeństwa osobowego.
   2.   Treść obrad komitetu uczestników objęta jest tajemnicą zawodową, chyba że komitet uczestników jednomyślnie zadecyduje inaczej.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 stycznia 2013 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 187 z 17.7.2012, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.


title: 2010/412/: Decyzja Rady z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów

text:
               27.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 195/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 lipca 2010 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów
   (2010/412/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 87 ust. 2 lit. a) oraz art. 88 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 11 maja 2010 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Unii Europejskiej negocjacji między Unią i Stanami Zjednoczonymi dotyczących udostępniania Departamentowi Skarbu USA danych z komunikatów finansowych w celu zapobiegania terroryzmowi, walki z nim i jego finansowaniem.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 2010/411/UE z dnia 28 czerwca 2010 r. (1) Umowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów („Umowa”) została podpisana w dniu 28 czerwca 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               Umowa powinna zostać zawarta.

               (4)

               Umowa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, mianowicie prawa do życia prywatnego i rodzinnego, uznanego w art. 7 Karty, prawa do ochrony danych osobowych, uznanego w art. 8 Karty, oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, uznanego w art. 47 Karty. Umowa powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami.

               (5)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zostaje zatwierdzona w imieniu Unii (2) umowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów („Umowa”).
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Komisję wzywa się do złożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, nie później niż po upływie roku od wejścia w życie Umowy, podstaw prawnych i technicznych pobierania danych na terytorium UE.
   Komisję wzywa się do przedstawienia, w ciągu trzech lat od wejścia w życie Umowy, sprawozdania na temat postępu w opracowywaniu równorzędnego systemu UE w związku z art. 11 Umowy.
   Jeżeli w ciągu pięciu lat od wejścia w życie Umowy nie zostanie wprowadzony równorzędny system UE, Unia rozważy, czy przedłużyć ważność Umowy zgodnie z art. 21 ust. 2.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę(-y) uprawnioną(-e) do przeprowadzenia w imieniu Unii wymiany dokumentów zatwierdzających, przewidzianych w art. 23 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         D. REYNDERS

            Przewodniczący

      (1)  Zob. 5 s. niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (2)  Data wejścia w życie Umowy zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               27.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 195/3

         TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów
   UNIA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
   z drugiej strony,
   zwane dalej łącznie „Stronami”,
   PRAGNĄC zapobiegać terroryzmowi i jego finansowaniu oraz zwalczać te zjawiska, w szczególności dzięki wzajemnej wymianie informacji, w trosce o ochronę swych demokratycznych społeczeństw i wspólnych wartości, praw i swobód,
   DĄŻĄC do zacieśnienia i wspierania współpracy między Stronami w duchu partnerstwa transatlantyckiego,
   PRZYWOŁUJĄC konwencje Organizacji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu terroryzmu i jego finansowania oraz odpowiednie rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w dziedzinie walki z terroryzmem, w szczególności rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1373 (2001) oraz jej wytyczne, że wszystkie państwa podejmują niezbędne kroki w celu zapobiegania aktom terrorystycznym, w tym poprzez zapewnianie wczesnego ostrzegania innych państw w drodze wymiany informacji; że państwa udzielają sobie wzajemnie jak największej pomocy w związku ze śledztwami i postępowaniami w sprawach karnych związanymi z finansowaniem i wspieraniem aktów terrorystycznych; że państwa powinny znaleźć sposób na intensyfikację i przyspieszenie wymiany informacji operacyjnych; że państwa powinny wymieniać informacje zgodnie z prawem międzynarodowymi i krajowym; oraz że państwa powinny współpracować, zwłaszcza poprzez uzgodnienia i porozumienia dwustronne i wielostronne, w celu zapobiegania atakom terrorystycznym, ich udaremniania oraz podejmowania działań przeciwko sprawcom takich ataków,
   UZNAJĄC, że opracowany przez Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych („Departament Skarbu USA”) Program śledzenia środków finansowych należących do terrorystów („program TFTP”) odgrywa zasadniczą rolę w rozpoznawaniu i ujmowaniu terrorystów oraz osób zapewniających finansowanie ich działań, a także umożliwił uzyskanie wielu wskazówek, które zostały przekazane do celów walki z terroryzmem właściwym organom na całym świecie i miały szczególną wartość dla państw członkowskich Unii Europejskiej (zwanych dalej „państwami członkowskimi”),
   ODNOTOWUJĄC znaczenie programu TFTP dla zapobiegania terroryzmowi i jego finansowaniu oraz zwalczania tych zjawisk w Unii Europejskiej i poza nią oraz ważną rolę Unii Europejskiej w zapewnianiu, by wyznaczeni dostawcy międzynarodowych usług w zakresie komunikatów finansowych dotyczących płatności udostępniali – z zastrzeżeniem pełnej zgodności z gwarancjami dotyczącymi życia prywatnego i ochrony danych osobowych – dane z komunikatów finansowych dotyczących płatności, które są przechowywane na terytorium Unii Europejskiej i są niezbędne do zapobiegania terroryzmowi i jego finansowaniu oraz zwalczania tych zjawisk,
   MAJĄC NA UWADZE art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, mówiący o poszanowaniu praw podstawowych, prawo do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, określone w art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasady proporcjonalności i konieczności odnoszące się do prawa do poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych na mocy art. 8 ust. 2 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, konwencję nr 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,
   MAJĄC NA UWADZE szeroki zakres ochrony prywatności w Stanach Zjednoczonych Ameryki („Stany Zjednoczone”), znajdujący wyraz w Konstytucji Stanów Zjednoczonych, prawie karnym i cywilnym USA, przepisach wykonawczych oraz w długoterminowych strategiach wdrażanych i podtrzymywanych przez system kontroli trzech gałęzi władzy,
   PODKREŚLAJĄC wspólne wartości, którymi Unia Europejska i Stany Zjednoczone kierują się w zakresie życia prywatnego i ochrony danych osobowych, w tym wagę, jaką obie Strony przywiązują do należytego przebiegu procedur oraz do prawa do skutecznych środków odwoławczych przeciwko niewłaściwym działaniom państwa,
   MAJĄC NA UWADZE wzajemny interes w szybkim zawarciu wiążącej umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi odzwierciedlającej wspólne zasady w odniesieniu do ochrony danych osobowych przekazywanych dla ogólnych celów egzekwowania prawa, uwzględniając znaczenie skutecznych środków administracyjnych i sądowych środków odwoławczych o charakterze niedyskryminacyjnym,
   ODNOTOWUJĄC rygorystyczne kontrole i gwarancje stosowane przez Departament Skarbu USA podczas postępowania z danymi z komunikatów finansowych dotyczących płatności, ich wykorzystywania i rozpowszechniania na mocy programu TFTP, zgodnie z wyjaśnieniami Departamentu Skarbu USA opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 20 lipca 2007 r. i w dzienniku urzędowym Stanów Zjednoczonych (Federal Register) z dnia 23 października 2007 r., odzwierciedlające trwającą współpracę między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską w walce ze światowym terroryzmem,
   UZNAJĄC dwa obszerne przeglądy i sprawozdania niezależnej osoby wyznaczonej przez Komisję Europejską do weryfikacji przestrzegania odpowiednich środków ochrony danych programu TFTP, stwierdzając, że USA przestrzegają praktyk w zakresie ochrony prywatności danych, określonych w wyjaśnieniach TFTP, oraz że program TFTP przyniósł Unii Europejskiej wiele korzyści w zakresie bezpieczeństwa i był niezwykle cenny nie tylko przy prowadzeniu śledztw dotyczących ataków terrorystycznych, ale również przy zapobieganiu wielu atakom terrorystycznym w Europie i na świecie,
   MAJĄC NA UWADZE rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. dotyczącą zalecenia Komisji dla Rady w sprawie upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji dotyczących umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi o udostępnianiu Departamentowi Skarbu USA danych z komunikatów finansowych w celu zapobiegania terroryzmowi i finansowaniu terroryzmu i zwalczania tych zjawisk,
   PRZYPOMINAJĄC, że gwarancją rzeczywistego korzystania wszystkich osób, niezależnie od narodowości, ze swoich praw jest możliwość wniesienia skargi do niezależnego organu ochrony danych, innego podobnego organu lub niezależnego i bezstronnego sądu lub trybunału, w celu skorzystania ze skutecznego środka odwoławczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że w prawie Stanów Zjednoczonych istnieją administracyjne i sądowe środki odwoławcze o charakterze niedyskryminacyjnym w odniesieniu do niewłaściwego przetwarzania danych osobowych, w tym na mocy ustawy o postępowaniu administracyjnym z 1946 r., ustawy o inspektorze generalnym z 1978 r., zaleceń wykonawczych do ustawy z 2007 r. o Komisji 9/11, ustawy o oszustwach i nadużyciach komputerowych oraz ustawy o wolności informacji,
   PRZYPOMINAJĄC, że w Unii Europejskiej zgodnie z prawem klienci instytucji finansowych i dostawców usług w zakresie komunikatów finansowych dotyczących płatności są informowani na piśmie, że dane osobowe zawarte w zapisie transakcji finansowej mogą być przekazane organom publicznym państw członkowskich lub państw trzecich do celów egzekwowania prawa, a powiadomienie to może obejmować informacje związane z programem TFTP,
   UZNAJĄC zasadę proporcjonalności stanowiącą podstawę niniejszej Umowy, wprowadzoną w życie zarówno przez Unię Europejską, jak i Stany Zjednoczone; w Unii Europejskiej wynikającą z europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jej stosownego orzecznictwa oraz przepisów UE i państw członkowskich; a w Stanach Zjednoczonych wprowadzoną poprzez zasadne wymogi wynikające z Konstytucji Stanów Zjednoczonych oraz przepisów federalnych i stanowych, ich obowiązującej wykładni oraz poprzez zakaz zbyt szerokiego zakresu nakazów przedstawienia danych i arbitralnych działań urzędników rządowych,
   STWIERDZAJĄC, że niniejsza Umowa nie stanowi precedensu dla jakichkolwiek przyszłych uzgodnień między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską ani między żadną ze Stron i jakimkolwiek państwem w zakresie przetwarzania i przekazywania danych z komunikatów finansowych dotyczących płatności lub wszelkich innych form danych ani w zakresie ochrony danych,
   UZNAJĄC, że wyznaczeni dostawcy podlegają ogólnie obowiązującym przepisom krajowym lub unijnym w zakresie ochrony danych, których celem jest ochrona osób w odniesieniu do przetwarzania ich danych osobowych, pod nadzorem odpowiednich organów ochrony danych w sposób spójny ze szczegółowymi postanowieniami niniejszej Umowy, oraz
   POTWIERDZAJĄC PONADTO, że niniejsza Umowa nie narusza innych umów lub ustaleń w zakresie egzekwowania prawa lub dzielenia się informacjami, zawartych między Stronami lub między Stanami Zjednoczonymi a państwami członkowskimi,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel Umowy
   1.   Celem niniejszej Umowy jest zapewnienie, by przy pełnym poszanowaniu życia prywatnego, ochrony danych osobowych i innych warunków zawartych w niniejszej Umowie:

               a)

               dane z komunikatów finansowych dotyczących transferów finansowych i powiązane dane przechowywane na terytorium Unii Europejskiej przez dostawców międzynarodowych usług w zakresie komunikatów finansowych dotyczących płatności, których wspólnie wyznaczono na mocy niniejszej Umowy, były udostępniane Departamentowi Skarbu USA wyłącznie do celów zapobiegania terroryzmowi lub jego finansowaniu, prowadzenia odnośnych dochodzeń, wykrywania lub ścigania tych zjawisk; oraz

               b)

               odpowiednie informacje otrzymane za pośrednictwem programu TFTP były udostępniane organom ścigania, bezpieczeństwa publicznego lub zwalczania terroryzmu z państw członkowskich, Europolowi lub Eurojustowi do celów zapobiegania terroryzmowi lub jego finansowaniu, prowadzenia odnośnych dochodzeń, wykrywania lub ścigania tych zjawisk.

         2.   Stany Zjednoczone, Unia Europejska i jej państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne i odpowiednie środki w ramach swoich uprawnień, aby wykonać postanowienia niniejszej Umowy i osiągnąć jej cel.
   Artykuł 2
   Zakres zastosowania
   Niniejsza Umowa ma zastosowanie do uzyskiwania danych z komunikatów finansowych dotyczących płatności i powiązanych danych oraz korzystania z nich do celów zapobiegania, wykrywania, ścigania lub prowadzenia dochodzeń w stosunku do:

               a)

               działań osób lub podmiotów, które wiążą się z przemocą lub w inny sposób zagrażają życiu ludzkiemu, lub stwarzają ryzyko powstania szkód materialnych lub zniszczenia infrastruktury, przy czym charakter i okoliczności takich działań pozwalają przypuszczać, że podejmowane są w celu:

                           (i)

                           zastraszenia danej populacji lub wymuszenia na niej określonych działań;

                           (ii)

                           zastraszenia rządu lub organizacji międzynarodowej, zmuszenia ich do podjęcia lub zaniechania określonego działania lub wymuszenia na nich podjęcia lub zaniechania określonego działania; lub

                           (iii)

                           poważnej destabilizacji lub zniszczenia podstawowych politycznych, konstytucyjnych, gospodarczych lub społecznych struktur kraju lub organizacji międzynarodowej;

               b)

               działań osób lub podmiotów polegających na pomaganiu w realizacji działań opisanych w lit. a), wspieraniu ich lub dostarczaniu zasobów finansowych, materialnych lub wsparcia technicznego do ich realizacji, lub świadczeniu usług finansowych lub innych na rzecz takich działań lub w celu ich wsparcia;

               c)

               działań osób lub podmiotów polegających na dostarczaniu lub gromadzeniu funduszy, za pomocą wszelkich środków, bezpośrednio lub pośrednio, z zamiarem ich wykorzystania w całości lub częściowo w celu przeprowadzenia wszelkich działań opisanych w lit. a) lub b) lub z wiedzą o takim ich przeznaczeniu; lub

               d)

               działań osób lub podmiotów polegających na pomaganiu w realizacji działań opisanych w lit. a), b) lub c), podżeganiu do nich lub usiłowaniu ich realizacji.

         Artykuł 3
   Zapewnienie przekazywania danych przez wyznaczonych dostawców
   Strony, wspólnie i indywidualnie, zapewniają przekazywanie Departamentowi Skarbu USA, zgodnie z niniejszą Umową, a w szczególności zgodnie z jej art. 4, przez podmioty wspólnie wyznaczone przez Strony na mocy niniejszej Umowy jako dostawcy międzynarodowych usług w zakresie komunikatów finansowych dotyczących płatności („wyznaczeni dostawcy”), wymaganych danych z komunikatów finansowych dotyczących płatności i powiązanych danych, które są niezbędne na potrzeby zapobiegania terroryzmowi lub jego finansowaniu, prowadzenia odnośnych dochodzeń, wykrywania lub ścigania tych zjawisk („dostarczone dane”). Wyznaczeni dostawcy wskazani są w załączniku do niniejszej Umowy, który w stosownym przypadku może podlegać aktualizacji poprzez wymianę not dyplomatycznych. Wszelkie zmiany do załącznika zostają należycie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Wnioski USA o przekazanie danych przez wyznaczonych dostawców
   1.   Na potrzeby niniejszej Umowy Departament Skarbu USA doręcza nakazy przedstawienia danych („wnioski”) na mocy prawa USA, wyznaczonemu dostawcy na terytorium Stanów Zjednoczonych, w celu otrzymania przechowywanych na terytorium Unii Europejskiej danych niezbędnych do celów zapobiegania terroryzmowi lub jego finansowaniu, prowadzenia odnośnych dochodzeń, wykrywania lub ścigania tych zjawisk.
   2.   Wniosek taki (wraz z wszelkimi dokumentami towarzyszącymi):

               a)

               określa jak najdokładniej dane, w tym określone kategorie wymaganych danych, które są niezbędne do celów zapobiegania terroryzmowi lub jego finansowaniu, prowadzenia odnośnych dochodzeń, wykrywania lub ścigania tych zjawisk;

               b)

               wyraźnie uzasadnia konieczność otrzymania danych;

               c)

               jest jak najbardziej zawężony w taki sposób, by dotyczył jak najmniejszej ilości danych, z należytym uwzględnieniem wcześniejszych i bieżących analiz zagrożenia terroryzmem opartych na rodzajach komunikatów i na geografii, jak również zidentyfikowanych zagrożeń terroryzmem i słabych punktach; analiz geograficznych, analiz zagrożenia i analiz narażenia; oraz

               d)

               nie dotyczy żadnych danych odnoszących się do Jednolitego Europejskiego Obszaru Płatniczego (SEPA).

         3.   Doręczając wniosek wyznaczonemu dostawcy, Departament Skarbu USA równocześnie przekazuje Europolowi kopię wniosku wraz z wszelkimi dokumentami towarzyszącymi.
   4.   Po otrzymaniu kopii wniosku Europol w trybie natychmiastowym sprawdza, czy wniosek jest zgodny z wymogami ust. 2. Europol informuje wyznaczonego dostawcę, że sprawdził zgodność wniosku z wymogami ust. 2.
   5.   Na potrzeby niniejszej Umowy, po potwierdzeniu przez Europol, że wniosek jest zgodny z wymogami ust. 2, wniosek ma wiążącą moc prawną na mocy prawa USA, na terytorium Unii Europejskiej oraz Stanów Zjednoczonych. Wyznaczony dostawca jest tym samym upoważniony i zobowiązany do dostarczenia danych Departamentowi Skarbu USA.
   6.   Wyznaczony dostawca przekazuje następnie dane (metodą „przesyłania” (ang. push method)) bezpośrednio do Departamentu Skarbu USA. Wyznaczony dostawca prowadzi szczegółowy rejestr wszystkich danych przekazanych Departamentowi Skarbu na potrzeby niniejszej Umowy.
   7.   Po przekazaniu danych zgodnie z tymi procedurami uznaje się, że wyznaczony dostawca wypełnił warunki niniejszej Umowy oraz wszystkie inne wymogi prawne obowiązujące w Unii Europejskiej, odnoszące się do przekazywania takich danych z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych.
   8.   Wyznaczeni dostawcy dysponują wszystkimi administracyjnymi i sądowymi środkami odwoławczymi dostępnymi dla odbiorców wniosków Departamentu Skarbu USA na mocy przepisów Stanów Zjednoczonych.
   9.   Strony wspólnie koordynują kwestie związane z warunkami technicznymi niezbędnymi w procesie weryfikacji przeprowadzanej przez Europol.
   Artykuł 5
   Gwarancje dotyczące przetwarzania dostarczonych danych
   1.   Departament Skarbu USA zapewnia zgodne z postanowieniami niniejszej Umowy przetwarzanie dostarczonych danych. Departament Skarbu USA zapewnia ochronę danych osobowych, wprowadzając następujące gwarancje, które stosuje bez dyskryminacji, w szczególności ze względu na narodowość lub państwo zamieszkania.
   2.   Dostarczone dane przetwarza się wyłącznie na potrzeby zapobiegania terroryzmowi lub jego finansowaniu, prowadzenia odnośnych dochodzeń, wykrywania lub ścigania tych zjawisk.
   3.   Program TFTP nie obejmuje i nie będzie obejmować eksploracji danych ani żadnego innego rodzaju algorytmicznego lub automatycznego profilowania czy komputerowego filtrowania danych.
   4.   Aby zapobiec nieuprawnionemu dostępowi do danych, ich ujawnieniu lub utracie lub jakiejkolwiek formie nieuprawnionego przetwarzania:

               a)

               dostarczone dane są zabezpieczone środkami ochrony fizycznej, przechowywane odrębnie od wszelkich innych danych, przy zastosowaniu zaawansowanych systemów i fizycznych zabezpieczeń przed intruzami;

               b)

               do dostarczonych danych nie ma dostępu poprzez połączenie z żadną inną bazą danych;

               c)

               do dostarczonych danych mają dostęp wyłącznie analitycy, którzy prowadzą dochodzenia w zakresie terroryzmu lub jego finansowania, i osoby zaangażowane w obsługę techniczną, zarządzanie i nadzór nad programem TFTP;

               d)

               dostarczone dane nie są przerabiane, zmieniane ani uzupełniane; oraz

               e)

               nie tworzy się żadnych kopii dostarczonych danych, z wyjątkiem kopii zapasowych umożliwiających odzyskanie danych w przypadku awarii.

         5.   Wyszukiwanie dostarczonych danych każdorazowo opiera się na uprzednio zebranych informacjach lub dowodach, które pozwalają przypuszczać, że podmiot, którego dane są wyszukiwane, jest powiązany z terroryzmem lub jego finansowaniem.
   6.   Każda operacja wyszukiwania dostarczonych danych w ramach programu TFTP jest ściśle zawężona do potrzeb, opiera się na uzasadnionym przypuszczeniu, że podmiot, którego dane są wyszukiwane, jest powiązany z terroryzmem lub jego finansowaniem, i jest rejestrowana; rejestruje się również powiązanie z terroryzmem lub jego finansowaniem wymagane do rozpoczęcia wyszukiwania.
   7.   Dostarczone dane mogą obejmować informacje identyfikujące inicjatora lub odbiorcę transakcji, w tym imię, nazwisko, numer rachunku, adres i krajowy numer identyfikacyjny. Strony uznają szczególną wrażliwość danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne lub przekonania religijne lub inne, przynależność do związków zawodowych lub danych dotyczących zdrowia i życia seksualnego („dane szczególnie chronione”). W wyjątkowej sytuacji, gdyby dane pobrane zawierały dane szczególnie chronione, Departament Skarbu USA chroni takie dane zgodnie z zabezpieczeniami i środkami bezpieczeństwa określonymi w niniejszej Umowie, przy pełnym poszanowaniu i należytym uwzględnieniu ich szczególnej wrażliwości.
   Artykuł 6
   Zatrzymywanie i usuwanie danych
   1.   W okresie obowiązywania niniejszej Umowy Departament Skarbu USA przeprowadza bieżący i co najmniej coroczny przegląd, mający na celu wskazanie wszystkich niepobranych danych, które nie są już konieczne do zwalczania terroryzmu lub jego finansowania. W przypadku wykrycia takich danych Departament Skarbu USA usuwa je w sposób trwały tak szybko jak to technicznie możliwe.
   2.   Jeżeli okaże się, że przekazane zostały dane z komunikatów finansowych dotyczących płatności, które nie były przedmiotem wniosku, Departament Skarbu USA niezwłocznie i na stałe usuwa te dane i informuje odpowiedniego wyznaczonego dostawcę.
   3.   Z zastrzeżeniem wcześniejszego usunięcia wynikającego z ust. 1, 2 lub 5, wszelkie niepobrane dane otrzymane przed dniem 20 lipca 2007 r. zostają usunięte najpóźniej dnia 20 lipca 2012 r.
   4.   Z zastrzeżeniem wcześniejszego usunięcia wynikającego z ust. 1, 2 lub 5, wszelkie niepobrane dane otrzymane od dnia 20 lipca 2007 r. zostają usunięte najpóźniej po pięciu (5) latach od ich otrzymania.
   5.   W okresie obowiązywania niniejszej Umowy Departament Skarbu USA przeprowadza bieżący i co najmniej coroczny przegląd mający na celu analizę okresów zatrzymywania danych, określonych w ust. 3 i 4, zapewniając, aby okresy te nie były dłuższe niż to konieczne do zwalczania terroryzmu lub jego finansowania. W przypadku stwierdzenia, że okresy zatrzymywania danych są dłuższe niż to konieczne do zwalczania terroryzmu lub jego finansowania, Departament Skarbu odpowiednio skróci te okresy zatrzymywania danych.
   6.   Najpóźniej w trzy lata po dacie wejścia w życie niniejszej Umowy Komisja Europejska i Departament Skarbu USA przygotowują wspólne sprawozdanie dotyczące wartości danych dostarczonych w ramach programu TFTP, ze szczególnym uwzględnieniem wartości danych zatrzymanych przez kilka lat i odpowiednich informacji otrzymanych na podstawie wspólnego przeglądu przeprowadzonego zgodnie z art. 13. Strony wspólnie ustalają warunki opracowania tego sprawozdania.
   7.   Informacje pobrane z dostarczonych danych, w tym informacje przekazane w ramach art. 7, są zatrzymywane nie dłużej niż to konieczne do celów konkretnych dochodzeń lub operacji ścigania, do których są wykorzystywane.
   Artykuł 7
   Dalsze przekazywanie danych
   Dalsze przekazywanie informacji pobranych z dostarczonych danych jest ograniczone poprzez następujące gwarancje:

               a)

               przekazywane są wyłącznie informacje pobrane w wyniku pojedynczych wyszukiwań określonych w niniejszej Umowie, w szczególności w art. 5;

               b)

               takie informacje przekazywane są wyłącznie organom ścigania, bezpieczeństwa publicznego lub zwalczania terroryzmu w Stanach Zjednoczonych, państwach członkowskich lub w państwach trzecich, Europolowi lub Eurojustowi, lub innym odpowiednim organom międzynarodowym, w granicach ich odpowiednich upoważnień.

               c)

               takie informacje przekazywane są wyłącznie jako wskazówki oraz wyłącznie do celów zapobiegania terroryzmowi lub jego finansowaniu, prowadzenia odnośnych dochodzeń, wykrywania lub ścigania tych zjawisk;

               d)

               jeżeli Departament Skarbu USA jest świadomy, że takie informacje dotyczą obywatela lub mieszkańca państwa członkowskiego, wszelkie przekazywanie informacji organom państw trzecich odbywa się z zastrzeżeniem uprzedniej zgody odpowiednich organów danego państwa członkowskiego lub zgodnie z istniejącymi protokołami zawartymi między Departamentem Skarbu USA a tym państwem członkowskim dotyczącymi przekazywania takich informacji, z wyjątkiem sytuacji, gdy przekazanie takich danych ma istotne znaczenie dla zapobieżenia nagłemu i poważnemu zagrożeniu bezpieczeństwa publicznego Strony niniejszej Umowy, państwa członkowskiego lub państwa trzeciego. W takim przypadku odpowiednie organy danego państwa członkowskiego informowane są o tej kwestii w najwcześniejszym możliwym terminie;

               e)

               przekazując takie informacje, Departament Skarbu USA wymaga, aby informacje zostały usunięte przez organy, które je otrzymały, gdy tylko nie będą już niezbędne do celów, do których zostały przekazane; oraz

               f)

               każde dalsze przekazanie danych jest odpowiednio rejestrowane.

         Artykuł 8
   Odpowiedniość
   Z zastrzeżeniem stałego poszanowania zobowiązań dotyczących życia prywatnego i ochrony danych osobowych zawartych w niniejszej Umowie, uznaje się, że Departament Skarbu USA zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych w odniesieniu do przetwarzania danych z komunikatów finansowych dotyczących płatności i powiązanych danych przekazywanych z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych do celów niniejszej Umowy.
   Artykuł 9
   Spontaniczne dostarczanie danych
   1.   Departament Skarbu USA zapewnia udostępnianie, tak szybko jak to możliwe oraz w najbardziej odpowiedni sposób, informacji otrzymanych za pośrednictwem programu TFTP, które mogą przyczynić się do prowadzenia dochodzeń w sprawie terroryzmu lub jego finansowania, zapobiegania tym zjawiskom, wykrywania lub ścigania ich w Unii Europejskiej, organom ścigania, bezpieczeństwa publicznego lub zwalczania terroryzmu danych państw członkowskich, a w stosownych wypadkach także Europolowi i Eurojustowi w granicach ich odpowiednich uprawnień. Wszelkie informacje pochodne, które mogą pomóc w prowadzeniu dochodzeń w sprawie terroryzmu lub jego finansowania, zapobieganiu tym zjawiskom, wykrywaniu lub ściganiu ich przez Stany Zjednoczone, przekazywane są z powrotem Stanom Zjednoczonym na zasadzie wzajemności i w taki sam sposób.
   2.   Aby ułatwić skuteczną wymianę informacji, Europol może wyznaczyć urzędnika łącznikowego do kontaktów z Departamentem Skarbu USA. Ustalenia dotyczące statusu i zadań urzędnika łącznikowego są przedmiotem wspólnej decyzji Stron.
   Artykuł 10
   Wnioski UE o wyszukiwanie w ramach programu TFTP
   Jeżeli organy ścigania, bezpieczeństwa publicznego lub zwalczania terroryzmu państwa członkowskiego, Europol lub Eurojust stwierdzą, że istnieją podstawy do przypuszczeń, iż osoba lub podmiot są powiązane z terroryzmem lub jego finansowaniem, w rozumieniu art. 1–4 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW, zmienionej decyzją ramową Rady 2008/919/WSiSW i dyrektywą 2005/60/WE, organy te mogą wystąpić z wnioskiem o wyszukanie właściwych informacji otrzymanych za pośrednictwem programu TFTP. Departament Skarbu USA niezwłocznie przeprowadza wyszukiwanie zgodnie z art. 5 i przekazuje odpowiednie informacje w odpowiedzi na takie wnioski.
   Artykuł 11
   Współpraca z przyszłym równorzędnym systemem UE
   1.   W trakcie obowiązywania niniejszej Umowy Komisja Europejska przeprowadzi badanie dotyczące możliwości wprowadzenia równorzędnego systemu UE pozwalającego na bardziej ukierunkowane przekazywanie danych.
   2.   Jeśli w następstwie tego badania Unia Europejska podejmie decyzję o ustanowieniu systemu UE, Stany Zjednoczone będą współpracować i udzielać wsparcia i porad w celu przyczynienia się do skutecznego ustanowienia takiego systemu.
   3.   Ponieważ ustanowienie systemu UE mogłoby w znaczący sposób zmienić kontekst niniejszej Umowy, jeżeli Unia Europejska podejmie decyzję o ustanowieniu takiego systemu, Strony powinny przeprowadzić konsultacje i określić, czy istnieje konieczność odpowiedniego dostosowania niniejszej Umowy. W tym zakresie władze USA i UE współpracują w celu zapewnienia wzajemnego uzupełniania się i korzyści systemów USA i UE w sposób, który w dalszym stopniu wzmacnia bezpieczeństwo obywateli USA, Unii Europejskiej i innych państw. W duchu tej współpracy Strony aktywnie, na zasadzie wzajemności i z odpowiednimi gwarancjami, prowadzą współpracę z wszelkimi odnośnymi dostawcami międzynarodowych usług w zakresie komunikatów finansowych dotyczących płatności mieszczących się na ich odpowiednich terytoriach w celu zapewnienia trwałej i skutecznej rentowności systemów w USA i UE.
   Artykuł 12
   Monitorowanie zabezpieczeń i kontrole
   1.   Zgodność z ograniczeniem dotyczącym przetwarzania jedynie do celów zwalczania terroryzmu oraz innymi zabezpieczeniami określonymi w art. 5 i 6 podlega niezależnemu monitorowaniu i nadzorowi przez niezależne organy nadzorcze, w tym osoby wyznaczone przez Komisję Europejską, w uzgodnieniu ze Stanami Zjednoczonymi i mające odpowiednie poświadczenia bezpieczeństwa osobowego udzielone przez Stany Zjednoczone. Taki nadzór obejmuje upoważnienie do przeprowadzania w czasie rzeczywistym i retrospektywnie przeglądu wszystkich wyszukiwań dostarczanych danych, upoważnienie do kwestionowania tych wyszukiwań i, w stosownym wypadku, upoważnienie do złożenia wniosku o dodatkowe uzasadnienie podejrzenia o terroryzm. W szczególności niezależne organy nadzorcze mają upoważnienie do blokowania każdego lub wszystkich wyszukiwań, które okażą się być niezgodne z art. 5.
   2.   Niezależny nadzór określony w ust. 1 podlega regularnemu monitorowaniu, w tym monitorowaniu niezależności nadzoru określonej w ust. 1, w ramach przeglądu przewidzianego w art. 13. Inspektor Generalny Departamentu Skarbu USA zapewnia sprawowanie niezależnego nadzoru określonego w ust. 1 zgodnie z obowiązującymi standardami kontroli.
   Artykuł 13
   Wspólny przegląd
   1.   Na wniosek jednej ze Stron, a niezależnie od tego po upływie sześciu (6) miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej Umowy Strony przeprowadzają wspólny przegląd zabezpieczeń, kontroli i wzajemności postanowień określonych w niniejszej Umowie. Przegląd przeprowadza się następnie w regularnych odstępach czasu, a w razie konieczności dokonuje się także dodatkowych przeglądów.
   2.   Przegląd w szczególności dotyczy: a) liczby udostępnionych komunikatów finansowych dotyczących płatności; b) liczby przypadków, w których wskazówki zostały przekazane państwom członkowskim, państwom trzecim, Europolowi i Eurojustowi; c) wdrożenia i skuteczności niniejszej Umowy, w tym stosowności mechanizmu przekazywania informacji; d) przypadków, w których informacje zostały wykorzystane do prowadzenia dochodzeń w sprawie terroryzmu lub jego finansowania, zapobiegania tym zjawiskom, ich wykrywania lub ścigania; e) zgodności z wymogami ochrony danych określonymi w niniejszej Umowie. Przegląd obejmuje reprezentatywną i losową próbkę wyszukiwań w celu sprawdzenia zgodności z zabezpieczeniami i kontrolami określonymi w niniejszej Umowie, jak również ocenę proporcjonalności dostarczonych danych na podstawie ich wartości dla prowadzenia dochodzeń w sprawie terroryzmu lub jego finansowania, wykrywania tych zjawisk, zapobiegania im lub ich ścigania. W następstwie przeglądu Komisja Europejska przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania niniejszej Umowy, w tym dziedzin wymienionych w niniejszym ustępie.
   3.   Na potrzeby przeglądu Unię Europejską reprezentuje Komisja Europejska, a Stany Zjednoczone reprezentuje Departament Skarbu USA. Każda ze Stron może włączyć do swojej delegacji na potrzeby przeglądu ekspertów w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony danych, jak również osobę z doświadczeniem w wymiarze sprawiedliwości. Delegacja Unii Europejskiej na potrzeby przeglądu obejmuje przedstawicieli dwóch organów ds. ochrony danych, z których co najmniej jeden należy do państwa członkowskiego będącego siedzibą wyznaczonego dostawcy.
   4.   Na potrzeby przeglądu Departament Skarbu USA zapewnia dostęp do odpowiedniej dokumentacji, systemów i personelu. Strony wspólnie ustalają warunki prowadzenia przeglądu.
   Artykuł 14
   Przejrzystość – Udzielanie informacji osobom, których dotyczą dane
   Departament Skarbu USA publikuje na swojej ogólnodostępnej stronie internetowej szczegółowe informacje dotyczące programu TFTP i jego celów, w tym dane do kontaktu dla osób pragnących uzyskać informacje. Ponadto publikuje informacje o procedurach dostępnych w celu wykonania praw określonych w art. 15 i 16, w tym o dostępie do administracyjnych i sądowych środków odwoławczych właściwych w Stanach Zjednoczonych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych otrzymanych zgodnie z niniejszą Umową.
   Artykuł 15
   Prawo dostępu do danych
   1.   Każdy ma prawo otrzymać bez ograniczeń i bez nadmiernej zwłoki – na wnioski złożone w rozsądnych odstępach czasu – co najmniej potwierdzenie przekazane przez krajowe organy ochrony danych w Unii Europejskiej, że przeprowadzono wszystkie niezbędne kontrole w celu zapewnienia przestrzegania prawa do ochrony danych osobowych zgodnie z niniejszą Umową i, w szczególności, że żadne dane osobowe tej osoby nie były przetwarzane z naruszeniem niniejszej Umowy.
   2.   Ujawnienie osobie zainteresowanej jej danych osobowych przetwarzanych na mocy niniejszej Umowy może podlegać uzasadnionym ograniczeniom prawnym obowiązującym w ramach krajowych przepisów o ochronie prowadzenia dochodzeń w sprawie przestępstw, zapobiegania im, ich wykrywania lub ścigania, oraz przepisów służących ochronie bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, z należytym uwzględnieniem prawnie uzasadnionego interesu osoby zainteresowanej.
   3.   Zgodnie z ust. 1 osoba zainteresowana przesyła wniosek do swojego krajowego organu nadzoru w Europie, który przekazuje wniosek Urzędnikowi ds. Prywatności w Departamencie Skarbu USA, który dokonuje niezbędnych weryfikacji zgodnie z wnioskiem. Urzędnik ds. Prywatności w Departamencie Skarbu USA bez zbędnej zwłoki informuje odpowiedni krajowy organ nadzoru w Europie, czy dane osobowe mogą zostać ujawnione osobie, której dotyczą, i czy prawa tej osoby były należycie respektowane. W przypadku odmowy lub ograniczenia dostępu do danych zgodnie z ograniczeniami, o których mowa w ust. 2, powody takiej odmowy lub ograniczenia wyjaśnia się na piśmie i przekazuje się wraz z informacjami o dostępnych administracyjnych i sądowych środkach odwoławczych w Stanach Zjednoczonych.
   Artykuł 16
   Prawo do poprawiania, usuwania lub blokowania danych
   1.   Każda osoba ma prawo do wniesienia o poprawienie, usunięcie lub zablokowanie swoich danych osobowych przetwarzanych przez Departament Skarbu USA zgodnie z niniejszą Umową, jeśli dane te są nieprawidłowe lub ich przetwarzanie jest sprzeczne z niniejszą Umową.
   2.   Każda osoba korzystająca z prawa opisanego w ust. 1 przesyła wniosek do odpowiedniego krajowego organu nadzoru w Europie, który przekazuje wniosek Urzędnikowi ds. Prywatności w Departamencie Skarbu USA. Każdy wniosek o poprawienie, usunięcie lub zablokowanie zawiera należyte uzasadnienie. Urzędnik ds. Prywatności w Departamencie Skarbu USA przeprowadza wszystkie niezbędne weryfikacje zgodnie z wnioskiem i bez zbędnej zwłoki informuje odpowiedni krajowy organ nadzoru w Europie, czy dane osobowe zostały poprawione, usunięte lub zablokowane i czy prawa osoby, której dane dotyczą, były należycie respektowane. Takie powiadomienie sporządza się na piśmie wraz z informacją o dostępnych administracyjnych i sądowych środkach odwoławczych w Stanach Zjednoczonych.
   Artykuł 17
   Zachowanie ścisłości informacji
   1.   Jeżeli Strona poweźmie wiedzę, że dane otrzymane lub przekazane zgodnie z niniejszą Umową są nieścisłe, podejmuje wszystkie odpowiednie środki w celu zapobieżenia korzystaniu z tych błędnych danych lub zakończenia ich wykorzystywania, które mogą obejmować uzupełnienie, usunięcie lub poprawienie takich danych.
   2.   Gdy to możliwe, każda ze Stron w przypadku odkrycia, że istotne informacje przekazane przez nią lub otrzymane przez nią od drugiej Strony na mocy niniejszej Umowy są nieścisłe lub niewiarygodne, informuje o tym drugą Stronę.
   Artykuł 18
   Środki odwoławcze
   1.   Strony podejmują wszelkie rozsądne działania, aby Departament Skarbu USA i każde właściwe państwo członkowskie niezwłocznie informowały się i w razie konieczności konsultowały się ze sobą i ze Stronami, jeśli uznają, że doszło do przetwarzania danych osobowych z naruszeniem niniejszej Umowy.
   2.   Każda osoba, która uzna, że jej dane osobowe były przetwarzane z naruszeniem niniejszej Umowy, ma prawo do skorzystania ze skutecznych środków odwoławczych na drodze administracyjnej i sądowej odpowiednio zgodnie z prawem Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Stanów Zjednoczonych. W tym celu i w odniesieniu do danych przekazanych Stanom Zjednoczonym zgodnie z niniejszą Umową Departament Skarbu USA podczas stosowania swoich procedur administracyjnych zapewnia równe traktowanie wszystkich osób, niezależnie od ich obywatelstwa lub kraju zamieszkania. Każda osoba, niezależnie od obywatelstwa lub kraju zamieszkania, ma na mocy przepisów prawa USA dostęp do sądowych środków odwoławczych od niekorzystnych działań o charakterze administracyjnym.
   Artykuł 19
   Konsultacje
   1.   W stosownych przypadkach Strony prowadzą konsultacje zmierzające do tego, aby niniejsza Umowa była wykorzystywana jak najefektywniej, w tym pomagają sobie w rozwiązywaniu ewentualnych sporów dotyczących wykładni lub stosowania niniejszej Umowy.
   2.   Strony podejmują odpowiednie działania, aby uniknąć wzajemnego nakładania na siebie nadmiernych obciążeń w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy. Jeśli takie obciążenia mimo to powstaną, Strony niezwłocznie konsultują się ze sobą w celu ułatwienia stosowania niniejszej Umowy, co obejmuje podjęcie działań koniecznych do zmniejszenia obecnych i przyszłych obciążeń.
   3.   Strony niezwłocznie konsultują się, w przypadku gdy jakakolwiek strona trzecia, w tym organ innego kraju, zgłasza sprzeciw lub wnosi skargę w odniesieniu do jakiegokolwiek aspektu skutku lub wdrożenia niniejszej Umowy.
   Artykuł 20
   Wdrożenie i brak odstępstw
   1.   Niniejsza Umowa nie tworzy ani nie przyznaje żadnych praw czy korzyści żadnym osobom ani podmiotom prywatnym lub publicznym. Każda ze Stron zapewnia właściwe wdrożenie postanowień niniejszej Umowy.
   2.   Żadne postanowienia niniejszej Umowy nie stanowią odstępstwa od istniejących zobowiązań Stanów Zjednoczonych i państw członkowskich na mocy Umowy o wzajemnej pomocy prawnej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki z dnia 25 czerwca 2003 r. oraz powiązanych instrumentów wzajemnej dwustronnej pomocy prawnej między Stanami Zjednoczonymi i państwami członkowskimi.
   Artykuł 21
   Zawieszenie lub wypowiedzenie
   1.   Każda ze Stron może, w przypadku naruszenia przez drugą ze Stron zobowiązań na mocy niniejszej Umowy, zawiesić stosowanie niniejszej Umowy ze skutkiem natychmiastowym w drodze notyfikacji kanałami dyplomatycznymi.
   2.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w każdej chwili w drodze notyfikacji kanałami dyplomatycznymi. Wypowiedzenie staje się skuteczne w terminie sześciu (6) miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez drugą Stronę.
   3.   Przed ewentualnym zawieszeniem lub wypowiedzeniem Umowy Strony przeprowadzają konsultacje w sposób zapewniający odpowiednio dużo czasu na znalezienie wzajemnie akceptowalnego rozwiązania.
   4.   Niezależnie od zawieszenia lub wypowiedzenia niniejszej Umowy wszystkie dane otrzymane przez Departament Skarbu USA zgodnie z niniejszą Umową będą nadal przetwarzane w zgodzie z zabezpieczeniami niniejszej Umowy, w tym postanowieniami dotyczącymi usuwania danych.
   Artykuł 22
   Terytorialny zakres stosowania
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2–4 niniejsza Umowa obowiązuje na terytorium, na którym zastosowanie mają Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz na terytorium Stanów Zjednoczonych.
   2.   Niniejsza Umowa będzie miała zastosowanie do Danii, Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, wyłącznie jeśli Komisja Europejska poinformuje Stany Zjednoczone na piśmie, że Dania, Zjednoczone Królestwo lub Irlandia podjęły decyzję o związaniu niniejszą Umową.
   3.   Jeśli Komisja Europejska poinformuje Stany Zjednoczone przed wejściem w życie niniejszej Umowy, że będzie ona miała zastosowanie wobec Danii, Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, niniejsza Umowa obowiązuje na terytorium tego państwa od tego samego dnia, od którego wiąże ona pozostałe państwa członkowskie UE.
   4.   Jeśli Komisja Europejska poinformuje Stany Zjednoczone po wejściu w życie niniejszej Umowy, że ma ona zastosowanie wobec Danii, Zjednoczonego Królestwa lub Irlandii, niniejsza Umowa obowiązuje na terytorium tego państwa od pierwszego dnia miesiąca następującego po otrzymaniu zawiadomienia przez Stany Zjednoczone.
   Artykuł 23
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca przypadającego po dniu, w którym Strony notyfikują sobie nawzajem zakończenie wewnętrznych procedur z tym związanych.
   2.   Z zastrzeżeniem art. 21 ust. 2 niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres pięciu (5) lat od daty jej wejścia w życie i automatycznie przedłuża się na kolejny okres jednego (1) roku, chyba że jedna ze Stron pisemnie notyfikuje drugiej Stronie drogą dyplomatyczną, z co najmniej sześciomiesięcznym (6-miesięcznym) wyprzedzeniem, zamiar nieprzedłużania niniejszej Umowy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 czerwca 2010 r., w dwóch egzemplarzach w języku angielskim. Niniejsza Umowa zostaje sporządzona również w języku bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim. Po zatwierdzeniu przez obie Strony te wersje językowe będą uważane za jednakowo autentyczne.

   ZAŁĄCZNIK
   Stowarzyszenie Międzynarodowej Teletransmisji Danych Finansowych (SWIFT).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/77 z dnia 18 stycznia 2016 r. potwierdzająca stanowisko zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum 10. konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w kwestiach konkurencji eksportowej i rozwoju

text:
               23.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 16/23

         DECYZJA RADY (UE) 2016/77
   z dnia 18 stycznia 2016 r.
   potwierdzająca stanowisko zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum 10. konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w kwestiach konkurencji eksportowej i rozwoju
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, 100 oraz art. 207 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia przywiązuje najwyższą wagę do funkcjonowania i stopniowego wzmacniania wielostronnego systemu handlowego. W związku z tym Unia dążyła do osiągnięcia kompleksowego rozwiązania dauhańskiej rundy rozwojowej na 10. konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Nairobi, jednak członkowie WTO osiągnęli konsensus jedynie w ograniczonej liczbie kwestii: konkurencji eksportowej w rolnictwie i w kwestiach dotyczących rozwoju o szczególnym znaczeniu dla członków WTO, którzy są uznani za kraje najsłabiej rozwinięte.

               (2)

               Bardziej rygorystyczne podejście do stosowania środków wspierania eksportu rolnego stanowi od dawna postulat wielu członków WTO zainteresowanych stworzeniem równych warunków dla przedsiębiorstw handlowych, oraz jest jednym z kluczowych elementów rundy dauhańskiej. Celem Unii na 10. konferencji ministerialnej WTO było osiągnięcie kompleksowego i zrównoważonego rozwiązania w odniesieniu do wszystkich form wspierania eksportu rolnego (tzn. subsydiów eksportowych, kredytów eksportowych, państwowych przedsiębiorstw handlowych eksportujących produkty rolne oraz pomocy żywnościowej), a nie tylko subsydiów eksportowych, zgodne z projektem WTO dotyczącym handlu produktami rolnymi (TN/AG/W/4/Rev.4), ze zmianami wynikającymi z propozycji z dnia 16 listopada 2015 r. (JOB/AG/48) przedłożonej wspólnie przez Unię i kilka państw.

               (3)

               Rozwój jest centralnym elementem negocjacji handlowych rundy dauhańskiej i wiele kwestii, w tym wdrożenie preferencyjnego traktowania dostawców usług z krajów najsłabiej rozwiniętych, preferencyjnych reguł pochodzenia dla krajów najsłabiej rozwiniętych oraz kwestia bawełny, było przedmiotem aktywnych negocjacji w ramach WTO.

               (4)

               Decyzja dotycząca reguł preferencyjnego pochodzenia dla krajów najsłabiej rozwiniętych podjęta na 9. konferencji ministerialnej WTO na Bali (WT/MIN(13)/42) stanowi, że reguły preferencyjnego pochodzenia powinny być możliwie jak najbardziej przejrzyste, proste i obiektywne. Wniosek przedstawiony przez kraje najsłabiej rozwinięte (JOB/TNC/53) miał na celu osiągnięcie wiążących wyników we wszystkich obszarach objętych decyzją podjętą na Bali. Biorąc pod uwagę istnienie w Unii programu jednostronnych preferencyjnych reguł pochodzenia, na 10. konferencji ministerialnej WTO Unia wspierała wyniki, które nie wykraczały poza obecny zestaw ambitnych preferencyjnych reguł w Unii i będą wiążące dla wszystkich członków WTO.

               (5)

               Należy potwierdzić stanowisko, jakie zostało zajęte w imieniu Unii na forum 10. konferencji ministerialnej WTO w kwestiach konkurencji eksportowej i dotyczących rozwoju,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym potwierdza się stanowisko zajęte w imieniu Unii w ramach 10. konferencji ministerialnej WTO w sprawie decyzji WTO w sprawie konkurencji eksportowej (WT/MIN(15)/45) oraz kwestii dotyczących rozwoju (WT/MIN(15)/46, WT/MIN(15)/47, WT/MIN(15)/48).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 stycznia 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący