title: 2011/118/UE: Decyzja Rady z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie#Umowa między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie

text:
               25.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/45

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 stycznia 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie
   (2011/118/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2010/687/WE 8 listopada 2010 r. (1) Umowa między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwana dalej „umową”) została podpisana, w imieniu Unii Europejskiej, w dniu 17 czerwca 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (3)

               Na mocy umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Właściwe jest wprowadzenie uproszczonej procedury ustalania stanowiska Unii w tym przypadku.

               (4)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje.

               (6)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwaną dalej „umową”).
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do dokonania w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia, o którym mowa w art. 23 ust. 2 umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się postanowieniami umowy (2).
   Artykuł 3
   Komisja, wspierana przez ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji ustanowionym na mocy art. 18 umowy.
   Artykuł 4
   Komisja przyjmuje stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego zgodnie z wymogami art. 18 ust. 5 umowy po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 stycznia 2011 r.

            W imieniu Rady

         MATOLCSY Gy.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 294 z 12.11.2010, s. 9.

      (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      UMOWA
      między Unią Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie
      WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
      UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
      oraz
      GRUZJA,
      KIERUJĄC SIĘ chęcią zacieśnienia współpracy w celu skuteczniejszego zwalczania nielegalnej imigracji,
      PRAGNĄC ustanowić w drodze niniejszej umowy oraz na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury ustalania tożsamości i organizowania bezpiecznego i zorganizowanego powrotu osób, które nie spełniają warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Gruzji bądź jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub przestały spełniać te warunki, a także ułatwić tranzyt takich osób w duchu współpracy,
      PODKREŚLAJĄC, że niniejsza umowa nie narusza praw, obowiązków i zakresu odpowiedzialności Unii, jej państw członkowskich ani Gruzji, wynikających z prawa międzynarodowego oraz w szczególności z europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. i Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej protokołem z dnia 31 stycznia 1967 r.,
      ZWAŻYWSZY, że zgodnie z Protokołem nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie będzie uczestniczyć w niniejszej umowie, o ile nie powiadomi o chęci takiego swojego uczestnictwa zgodnie z tym Protokołem,
      ZWAŻYWSZY, że postanowienia niniejszej umowy, wchodzące w zakres tytułu V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nie mają zastosowania do Królestwa Danii, zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
      UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Definicje
      Dla celów niniejszej umowy:

                  a)

                  „Umawiające się Strony” oznaczają Gruzję i Unię;

                  b)

                  „obywatel Gruzji” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo Gruzji;

                  c)

                  „obywatel państwa członkowskiego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo państwa członkowskiego w rozumieniu definicji przyjętej na potrzeby Unii;

                  d)

                  „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej związane niniejszą umową;

                  e)

                  „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo inne niż Gruzji lub jednego z państw członkowskich;

                  f)

                  „bezpaństwowiec” oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa żadnego państwa;

                  g)

                  „dokument pobytowy” oznacza wszelkiego rodzaju zezwolenie wydane przez Gruzję lub jedno z państw członkowskich, uprawniające daną osobę do przebywania na ich terytorium. Pojęcie to nie obejmuje czasowych zezwoleń na pobyt na terytorium tych państw w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub dokument pobytowy;

                  h)

                  „wiza” oznacza zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez Gruzję lub jedno z państw członkowskich, w przypadku gdy wydanie zezwolenia lub podjęcie decyzji jest wymagane w związku z wjazdem na terytorium Gruzji lub jednego z państw członkowskich albo tranzytem przez to terytorium. Niniejsza definicja nie obejmuje lotniskowych wiz tranzytowych;

                  i)

                  „państwo składające wniosek” oznacza państwo (Gruzję lub jedno z państw członkowskich), które składa wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej umowy;

                  j)

                  „państwo rozpatrujące wniosek” oznacza państwo (Gruzję lub jedno z państw członkowskich), do którego skierowany jest wniosek o readmisję zgodnie z art. 7 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 14 niniejszej umowy;

                  k)

                  „właściwy organ” oznacza krajowy organ Gruzji lub jednego z państw członkowskich, któremu powierzono zadanie wprowadzenia w życie niniejszej umowy zgodnie z jej art. 19 ust. 1 lit. a);

                  l)

                  „tranzyt” oznacza przejazd obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca przez terytorium państwa rozpatrującego wniosek podczas podróży z państwa składającego wniosek do państwa przeznaczenia;

                  m)

                  „rejon przygraniczny” oznacza obszar w zasięgu 5 kilometrów od terenu portów morskich wraz ze strefami celnymi, a także teren międzynarodowych portów lotniczych państw członkowskich i Gruzji.

            SEKCJA I

         OBOWIĄZKI GRUZJI W ZAKRESIE READMISJI

      Artykuł 2
      Readmisja własnych obywateli
      1.   Na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż te przewidziane w niniejszej umowie, Gruzja dokonuje readmisji wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek, lub przestały spełniać te warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te są obywatelami Gruzji.
      2.   Gruzja dokonuje również readmisji:

                  a)

                  niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia lub obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek lub posiadają ważny dokument pobytowy wydany przez inne państwo członkowskie; oraz

                  b)

                  posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, pod warunkiem że mają oni prawo wjazdu i pobytu lub przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium Gruzji, chyba że mają niezależne prawo pobytu w państwie członkowskim składającym wniosek lub posiadają ważny dokument pobytowy wydany przez inne państwo członkowskie.

            3.   Gruzja dokonuje także readmisji osób, które wraz z wjazdem na terytorium państwa członkowskiego zostały pobawione, utraciły lub zrzekły się obywatelstwa Gruzji, chyba że osoby takie otrzymały ze strony tego państwa członkowskiego przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
      4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o readmisję przez Gruzję właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny Gruzji, niezależnie od woli osoby podlegającej readmisji, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje dokument podróży wymagany do powrotu osoby podlegającej readmisji, którego okres ważności wynosi 90 dni. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych Gruzja nie wyda nowego dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ona użycie standardowego dokumentu podróży UE do celów wydalenia (1).
      5.   Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny Gruzji w ciągu 3 dni roboczych przedłuża okres ważności dokumentu podróży lub w razie konieczności wydaje nowy dokument z takim samym okresem ważności. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych Gruzja nie wyda nowego dokumentu podróży lub nie przedłuży jego okresu ważności, uznaje się, że akceptuje ona użycie standardowego dokumentu podróży UE do celów wydalenia (2).
      Artykuł 3
      Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
      1.   Na wniosek państwa członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej umowie, Gruzja dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania i pobytu na terytorium państwa członkowskiego składającego wniosek, lub przestali spełniać te warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te:

                  a)

                  posiadają w chwili składania wniosku o readmisję ważną wizę lub dokument pobytowy wydany przez Gruzję; lub

                  b)

                  nielegalnie i bezpośrednio wjechały na terytorium danego państwa członkowskiego po pobycie na terytorium Gruzji lub po tranzycie przez jej terytorium.

            2.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, gdy:

                  a)

                  obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec znajdował się na terenie międzynarodowego portu lotniczego w Gruzji jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

                  b)

                  państwo członkowskie składające wniosek wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed wjazdem lub po wjeździe tej osoby na swoje terytorium, chyba że:

                              (i)

                              osoba ta jest w posiadaniu wizy lub dokumentu pobytowego, które zostały wydane przez Gruzję, a ich okres ważności upływa w późniejszym terminie;

                              (ii)

                              osoba ta uzyskała wizę lub dokument pobytowy państwa składającego wniosek na podstawie podrobionych lub sfałszowanych dokumentów, lub składając nieprawdziwe oświadczenia; lub

                              (iii)

                              osoba ta nie spełnia żadnych warunków związanych z wydaniem wizy;

                  c)

                  państwo rozpatrujące wniosek wydaliło obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca do jego państwa pochodzenia lub do państwa trzeciego.

            3.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez Gruzję wniosku o readmisję, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje ona dokument podróży do celów wydalenia osobie, na której readmisję wyrażono zgodę. Jeśli w ciągu 3 dni roboczych Gruzja nie wyda dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ona użycie standardowego dokumentu podróży UE do celów wydalenia.
      SEKCJA II

         OBOWIĄZKI UNII W ZAKRESIE READMISJI

      Artykuł 4
      Readmisja własnych obywateli
      1.   Na wniosek Gruzji i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej umowie, państwo członkowskie dokonuje readmisji wszystkich osób, które nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Gruzji, lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te są obywatelami tego państwa członkowskiego.
      2.   Państwo członkowskie dokonuje również readmisji:

                  a)

                  niebędących w związku małżeńskim nieletnich dzieci osób, o których mowa w ust. 1, niezależnie od ich miejsca urodzenia lub obywatelstwa, chyba że mają one niezależne prawo pobytu w Gruzji; oraz

                  b)

                  posiadających inne obywatelstwo współmałżonków osób, o których mowa w ust. 1, pod warunkiem że mają oni prawo wjazdu i pobytu lub przyznaje się im prawo wjazdu i pobytu na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek, chyba że mają niezależne prawo pobytu w Gruzji.

            3.   Państwo członkowskie dokonuje także readmisji osób, które wraz z wjazdem na terytorium Gruzji zostały pobawione lub zrzekły się obywatelstwa tego państwa członkowskiego, chyba że osoby takie otrzymały ze strony Gruzji przynajmniej zapewnienie uzyskania naturalizacji.
      4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o readmisję przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek, właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny tego państwa członkowskiego, niezależnie od woli osoby podlegającej readmisji, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych wydaje dokument podróży wymagany do powrotu osoby podlegającej readmisji, którego okres ważności wynosi 90 dni. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych państwo członkowskie rozpatrujące wniosek nie wyda nowego dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ono użycie standardowego dokumentu podróży wydawanego przez Gruzję do celów wydalenia.
      5.   Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, właściwa misja dyplomatyczna lub urząd konsularny państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek w ciągu 3 dni roboczych przedłuża okres ważności dokumentu podróży lub w razie konieczności wydaje nowy dokument z takim samym okresem ważności. Jeżeli w ciągu 3 dni roboczych państwo członkowskie rozpatrujące wniosek nie przedłuży okresu ważności dokumentu podróży lub nie wystawi nowego dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ono użycie standardowego dokumentu podróży wydawanego przez Gruzję do celów wydalenia.
      Artykuł 5
      Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
      1.   Na wniosek Gruzji i bez żadnych dodatkowych formalności, innych niż przewidziane w niniejszej umowie, państwo członkowskie dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Gruzji, lub przestały spełniać takie warunki, o ile zostało udowodnione lub można słusznie domniemywać na podstawie dostarczonych dowodów prima facie, że osoby te:

                  a)

                  posiadają w chwili składania wniosku o readmisję ważną wizę lub dokument pobytowy wydany przez państwo rozpatrujące wniosek; lub

                  b)

                  nielegalnie i bezpośrednio wjechały na terytorium Gruzji po pobycie na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek bądź po tranzycie przez jego terytorium.

            2.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, gdy:

                  a)

                  obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec znalazł się na terenie międzynarodowego portu lotniczego państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek jedynie w związku z tranzytem lotniczym; lub

                  b)

                  Gruzja wydała obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub dokument pobytowy przed wjazdem lub po wjeździe tej osoby na swoje terytorium, chyba że:

                              (i)

                              osoba ta posiada wizę lub dokument pobytowy o dłuższym okresie ważności, wydany przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek; lub

                              (ii)

                              osoba ta uzyskała wizę lub dokument pobytowy Gruzji na podstawie podrobionych lub sfałszowanych dokumentów, lub składając nieprawdziwe oświadczenie; lub

                              (iii)

                              osoba ta nie spełnia żadnych warunków związanych z wydaniem wizy;

                  c)

                  państwo członkowskie rozpatrujące wniosek wydaliło obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca do jego państwa pochodzenia lub do państwa trzeciego.

            3.   Obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy tego państwa członkowskiego, które wydało wizę lub dokument pobytowy. Jeśli wizę lub dokument pobytowy wydały dwa państwa członkowskie lub większa ich liczba, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności, lub jeśli okres ważności jednego lub kilku z takich dokumentów upłynął, dokument, który jest nadal ważny. Jeżeli upłynął okres ważności wszystkich dokumentów, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności. Jeżeli żaden taki dokument nie może zostać przedstawiony, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które dana osoba opuściła najpóźniej.
      4.   Po pozytywnym rozpatrzeniu przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek wniosku o readmisję, niezwłocznie i nie później niż w ciągu 3 dni roboczych, wydaje ono dokument podróży do celów wydalenia osobie, na której readmisję wyrażono zgodę. Jeśli w ciągu 3 dni roboczych państwo członkowskie nie wyda dokumentu podróży, uznaje się, że akceptuje ono użycie standardowego dokumentu podróży wydawanego przez Gruzję do celów wydalenia.
      SEKCJA III

         PROCEDURA READMISJI

      Artykuł 6
      Zasady
      1.   Z zastrzeżeniem ust. 2, każde przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie jednego ze zobowiązań określonych w art. 2–5, wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
      2.   Jeśli osoba, która ma podlegać readmisji, posiada ważny dokument podróży lub dokument tożsamości, przekazanie tej osoby może nastąpić bez konieczności złożenia przez państwo składające wniosek wniosku o readmisję lub pisemnego powiadomienia, zgodnie z art. 11 ust. 1, do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
      3.   Nie naruszając przepisów ust. 2, jeśli daną osobę zatrzymano w rejonie przygranicznym (w tym w portach lotniczych) państwa składającego wniosek po tym, jak nielegalnie przekroczyła granicę, przybywając bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek, państwo składające wniosek może złożyć wniosek o readmisję w ciągu 2 dni od chwili zatrzymania tej osoby (procedura przyspieszona).
      Artykuł 7
      Wniosek o readmisję
      1.   Wniosek o readmisję, w zakresie, w jakim jest to możliwe, zawierać ma następujące informacje:

                  a)

                  dane określające tożsamość osoby, która ma podlegać readmisji (np. imiona, nazwiska, datę i – o ile to możliwe – miejsce urodzenia oraz ostatnie miejsce pobytu), a w stosownych przypadkach także dane określające tożsamość nieletnich dzieci niebędących w związku małżeńskim lub małżonków;

                  b)

                  w przypadku własnych obywateli: wskazanie środków stanowiących dowód lub dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo;

                  c)

                  w przypadku obywateli państw trzecich i bezpaństwowców: wskazanie środków stanowiących dowód lub dowód prima facie potwierdzający spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, a także nielegalnego charakteru wjazdu i pobytu;

                  d)

                  zdjęcie osoby, która ma podlegać readmisji;

                  e)

                  odciski palców.

            2.   Wniosek o readmisję, w zakresie, w jakim jest to możliwe, zawiera również następujące informacje:

                  a)

                  oświadczenie stwierdzające, że osoba, która ma być przekazana, może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba ta wyraziła wyraźną zgodę na takie oświadczenie;

                  b)

                  wszelkie inne środki ochrony, bezpieczeństwa lub informacje dotyczące stanu zdrowia danej osoby, jakie mogą być niezbędne w poszczególnych przypadkach przekazywania.

            3.   Wspólny wzór, z którego należy korzystać przy sporządzaniu wniosków o readmisję, zamieszczono w załączniku 5 do niniejszej umowy.
      4.   Wnioski o readmisję można składać za pośrednictwem wszelkich środków porozumiewania się na odległość, nie wykluczając elektronicznych środków przekazu.
      Artykuł 8
      Środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo
      1.   Dowód potwierdzający obywatelstwo zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 można przedstawić w szczególności za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej umowy, w tym dokumentów, których okres ważności upłynął nie wcześniej niż 6 miesięcy wcześniej. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie oraz Gruzja wzajemnie uznają obywatelstwo bez prowadzenia dalszego dochodzenia. Dowód potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
      2.   Na mocy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo można w szczególności przedstawić za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku 2 do niniejszej umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwa członkowskie i Gruzja uznają, że obywatelstwo zostało ustalone, chyba że mogą przedstawić dowody przeciwne. Dowód prima facie potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
      3.   Jeśli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku 1 lub 2, właściwe przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsulaty danego państwa rozpatrującego wniosek podejmują, na wniosek państwa składającego wniosek zawarty we wniosku o readmisję, czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w ciągu 4 dni roboczych od daty złożenia wniosku, rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa. Procedurę dotyczącą takich rozmów można ustalić w protokołach wykonawczych, o których mowa w art. 19 niniejszej umowy.
      Artykuł 9
      Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
      1.   Dowody potwierdzające warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 oparte są w szczególności na środkach dowodowych wymienionych w załączniku 3 do niniejszej umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Państwa członkowskie oraz Gruzja wzajemnie uznają wszelkie takie dowody bez prowadzenia dalszego dochodzenia.
      2.   Dowody prima facie potwierdzające warunki readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 oparte są w szczególności na środkach dowodowych wymienionych w załączniku 4 do niniejszej umowy; nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. W przypadku przedstawienia takich dowodów prima facie państwa członkowskie i Gruzja uznają warunki za ustalone, chyba że posiadają dowody przeciwne.
      3.   O nielegalnym charakterze wjazdu, przebywania lub pobytu decyduje brak, w dokumentach podróży danej osoby, koniecznej wizy lub innego zezwolenia na pobyt na terytorium państwa składającego wniosek. Dowodem prima facie nielegalnego wjazdu, przebywania lub pobytu jest także oświadczenie państwa składającego wniosek, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub dokumentu pobytowego.
      Artykuł 10
      Terminy
      1.   Właściwy organ państwa składającego wniosek musi złożyć wniosek o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek w ciągu 6 miesięcy od daty uzyskania informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu lub przestał spełniać te warunki. W przypadku gdy istnieją prawne lub faktyczne przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku w terminie, na wniosek państwa składającego wniosek termin ten przedłuża się, ale wyłącznie do czasu ustąpienia przeszkód.
      2.   Odpowiedź na wniosek o readmisję musi być udzielona na piśmie

                  a)

                  w ciągu 2 dni roboczych, jeśli wniosek złożono w ramach procedury przyspieszonej (art. 6 ust. 3); lub

                  b)

                  w ciągu 12 dni kalendarzowych we wszystkich pozostałych przypadkach.

            Bieg terminu na udzielenie odpowiedzi rozpoczyna się od daty otrzymania wniosku o readmisję. W przypadku braku odpowiedzi w tym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uważa się za udzieloną.
      3.   Uzasadnienie odrzucenia wniosku o readmisję sporządza się na piśmie.
      4.   Po uzyskaniu zgody lub, w stosownych przypadkach, po upływie terminów określonych w ust. 2, przekazanie danej osoby następuje w ciągu trzech miesięcy. Na wniosek państwa składającego wniosek termin ten może zostać przedłużony o czas potrzebny do usunięcia przeszkód prawnych lub praktycznych.
      Artykuł 11
      Formy przekazania i rodzaje transportu
      1.   Nie naruszając przepisów art. 6 ust. 2, przed przekazaniem danej osoby właściwe organy państwa składającego wniosek powiadamiają na piśmie – z wyprzedzeniem co najmniej 3 dni roboczych – właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek o dacie przekazania, miejscu wjazdu i ewentualnej eskorcie oraz podają inne informacje związane z przekazaniem.
      2.   Transport może odbywać się drogą powietrzną lub lądową. W przypadku przekazania danej osoby drogą lotniczą nie ma obowiązku korzystania z usług krajowych przewoźników Gruzji lub państw członkowskich; można korzystać z regularnych, a nawet – w przypadku obywateli państwa rozpatrującego wniosek – czarterowych połączeń lotniczych. W przypadku przekazania odbywającego się pod eskortą nie musi się ona ograniczać do uprawnionych osób z państwa składającego wniosek, pod warunkiem że osoby te są uprawnione przez Gruzję lub przez jakiekolwiek państwo członkowskie.
      Artykuł 12
      Omyłkowa readmisja
      Państwo składające wniosek ponownie przyjmuje każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez państwo rozpatrujące wniosek, jeżeli w okresie 6 miesięcy po przekazaniu tej osoby, a w przypadku obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca w ciągu 12 miesięcy ustalono, że wymogi określone w art. 2–5 niniejszej umowy nie są spełnione.
      W takich przypadkach postanowienia proceduralne niniejszej umowy stosuje się odpowiednio oraz przekazuje wszystkie dostępne informacje dotyczące rzeczywistej tożsamości i obywatelstwa osoby, która ma być ponownie przyjęta.
      SEKCJA IV

         OPERACJE TRANZYTU

      Artykuł 13
      Zasady
      1.   Państwa członkowskie i Gruzja powinny ograniczać tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do przypadków, gdy nie można ich przewieźć bezpośrednio do państwa przeznaczenia.
      2.   Gruzja zezwala na tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek państwa członkowskiego, a państwo członkowskie zezwala na tranzyt obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przez swoje terytorium na wniosek Gruzji, jeśli zapewniono dalszą podróż przez ewentualne inne państwa tranzytu oraz readmisję przez kraj przeznaczenia.
      3.   Gruzja lub państwo członkowskie mogą odmówić zgody na tranzyt przez swoje terytorium:

                  a)

                  jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec narażony jest w państwie będącym miejscem przeznaczenia lub w innym państwie tranzytu na realne ryzyko tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, lub na karę śmierci lub prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub przekonania polityczne;

                  b)

                  jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec podlega karom w państwie rozpatrującym wniosek lub innym państwie tranzytu; lub

                  c)

                  ze względu na zdrowie publiczne, bezpieczeństwo narodowe, porządek publiczny lub inne narodowe interesy państwa rozpatrującego wniosek.

            4.   Gruzja lub państwo członkowskie mogą cofnąć każde wydane zezwolenie, jeśli po jego wydaniu wystąpią lub wyjdą na jaw okoliczności, o których mowa w ust. 3, stanowiące przeszkodę w przeprowadzeniu operacji tranzytu, lub jeśli nie będzie zapewniona dalsza podróż przez inne państwa tranzytu lub readmisja przez państwo będące miejscem przeznaczenia. W takim przypadku państwo składające wniosek, w razie konieczności i niezwłocznie, przyjmuje z powrotem danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.
      Artykuł 14
      Procedura tranzytowa
      1.   Wniosek tranzytowy musi zostać złożony na piśmie do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek i ma zawierać następujące informacje:

                  a)

                  rodzaj tranzytu (powietrzny lub lądowy), inne możliwe państwa tranzytu i przewidywany końcowy cel podróży;

                  b)

                  szczegółowe informacje o danej osobie (np. imię, nazwisko, nazwisko panieńskie, inne używane imiona/nazwiska lub imiona/nazwiska, pod jakimi dana osoba jest znana, lub pseudonimy, datę urodzenia, płeć i – jeśli to możliwe – miejsce urodzenia, obywatelstwo, język ojczysty, rodzaj i numer dokumentu podróży);

                  c)

                  przewidywane miejsce wjazdu, termin przekazania osoby i ewentualną możliwość użycia eskorty;

                  d)

                  oświadczenie, że z punktu widzenia państwa składającego wniosek spełnione są warunki określone w art. 13 ust. 2 oraz że nie są znane żadne powody mogące uzasadniać odmowę zgodnie z art. 13 ust. 3.

            Wspólny formularz wniosku tranzytowego znajduje się w załączniku 6 do niniejszej umowy.
      2.   Państwo rozpatrujące wniosek informuje na piśmie państwo składające wniosek o przyjęciu, w ciągu 5 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku, potwierdzając nazwę miejsca wjazdu i przewidywany czas odebrania danej osoby, lub informuje o odmowie przyjęcia, podając powody tej odmowy.
      3.   Jeśli tranzyt odbywa się drogą lotniczą, osoba, która podlega readmisji, oraz osoby ewentualnie ją eskortujące są zwolnione z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
      4.   Właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek, z zastrzeżeniem przeprowadzenia wzajemnych konsultacji, udzielają niezbędnej pomocy przy tranzycie, w szczególności poprzez nadzorowanie osób podlegających readmisji oraz zapewnienie właściwych do tego celu udogodnień.
      5.   Tranzyt osób następuje w ciągu 30 dni od otrzymania zgody na wniosek.
      SEKCJA V

         KOSZTY

      Artykuł 15
      Koszty transportu oraz tranzytu
      Nie naruszając prawa właściwych organów do dochodzenia zwrotu kosztów związanych z readmisją od osoby, która ma jej podlegać, lub od osób trzecich, wszystkie koszty transportu poniesione w związku z readmisją i tranzytem do granicy państwa przeznaczenia zgodnie z niniejszą umową ponosi państwo składające wniosek.
      SEKCJA VI

         OCHRONA DANYCH I KLAUZULA BRAKU WPŁYWU

      Artykuł 16
      Ochrona danych
      Przekazanie danych osobowych może nastąpić jedynie wówczas, gdy takie przekazanie jest konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej umowy i odbywa się za pośrednictwem właściwych organów Gruzji lub państwa członkowskiego, zależnie od przypadku. Przetwarzanie i obsługa danych osobowych w indywidualnych przypadkach podlega ustawodawstwu krajowemu Gruzji oraz, w przypadku gdy kontrolerem jest właściwy organ państwa członkowskiego, przepisom dyrektywy 95/46/WE oraz ustawodawstwu krajowemu tego państwa członkowskiego przyjętemu zgodnie ze tą dyrektywą. Dodatkowo zastosowanie mają następujące zasady:

                  a)

                  dane osobowe muszą być przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem;

                  b)

                  dane osobowe muszą być gromadzone w określonym, wyraźnym i prawnie dopuszczonym celu związanym z wprowadzeniem w życie niniejszej umowy i nie mogą być dalej przetwarzane przez organ przekazujący ani organ, który je przyjmuje, w sposób niezgodny z tym celem;

                  c)

                  dane osobowe muszą być adekwatne, istotne i nie mogą wykraczać poza cel, w jakim są gromadzone lub dalej przetwarzane; w szczególności przekazane dane osobowe mogą dotyczyć wyłącznie:

                              (i)

                              szczegółowych informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. imiona, nazwiska, wszelkie poprzednie imiona i nazwiska, imiona i nazwiska, pod jakimi jest znana, pseudonimy, płeć, stan cywilny, data i miejsce urodzenia oraz obecne i ewentualne poprzednie obywatelstwo);

                              (ii)

                              paszportu, dowodu tożsamości lub prawa jazdy (numer, okres ważności, data wystawienia, nazwa organu wystawiającego dokument, miejsce wystawienia);

                              (iii)

                              miejsc lądowań i trasy podróży;

                              (iv)

                              innych informacji potrzebnych do ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przekazana, lub do zbadania wymogów dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą umową;

                  d)

                  dane osobowe muszą być dokładne i w razie konieczności aktualizowane;

                  e)

                  dane osobowe muszą być przechowywane w formie pozwalającej na identyfikację osób, których dane te dotyczą, przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do realizacji celu, w jakim zostały zgromadzone lub w jakim są dalej przetwarzane;

                  f)

                  zarówno organ, który przekazuje dane osobowe, jak i ten, który je przyjmuje, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia, odpowiednio, sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych osobowych, w przypadku gdy ich przetwarzanie nie jest zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, w szczególności w przypadku, gdy nie są adekwatne, istotne lub wykraczają poza cel ich przetwarzania. Dotyczy to także zgłaszania drugiej stronie wszelkich przypadków sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych;

                  g)

                  organ, który przyjmuje dane, informuje organ przekazujący dane na wniosek tego ostatniego o sposobie wykorzystania przekazanych danych i uzyskanych wynikach;

                  h)

                  dane osobowe mogą być przekazywane wyłącznie właściwym organom. Udostępnienie otrzymanych danych innym organom wymaga uprzedniej zgody organu przekazującego;

                  i)

                  właściwe organy przekazujące i otrzymujące dane osobowe są zobowiązane do prowadzenia pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymanych danych.

            Artykuł 17
      Klauzula braku wpływu
      1.   Niniejsza umowa nie ma wpływu na prawa, obowiązki i zakres odpowiedzialności Unii, państw członkowskich ani Gruzji, wynikające z prawa międzynarodowego, w szczególności z:

                  a)

                  Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem dotyczącym statusu uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 r.;

                  b)

                  konwencji międzynarodowych określających państwo odpowiedzialne za badanie złożonych wniosków o azyl;

                  c)

                  europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r.;

                  d)

                  Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z dnia 10 grudnia 1984 r.;

                  e)

                  konwencji międzynarodowych dotyczących ekstradycji i tranzytu;

                  f)

                  wielostronnych międzynarodowych konwencji i umów o readmisji cudzoziemców, takich jak Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z dnia 7 grudnia 1944 r.

            2.   Żadne z postanowień niniejszej umowy nie uniemożliwia powrotu danej osoby na mocy innych formalnych lub nieformalnych uzgodnień.
      SEKCJA VII

         WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE

      Artykuł 18
      Wspólny Komitet ds. Readmisji
      1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy prawnej w stosowaniu i interpretacji niniejszej umowy. W tym celu Strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany „komitetem”), którego zadania będą w szczególności obejmować:

                  a)

                  monitorowanie stosowania niniejszej umowy;

                  b)

                  podejmowanie decyzji w sprawie zasad wykonawczych niezbędnych do jednolitego stosowania niniejszej umowy;

                  c)

                  prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat protokołów wykonawczych sporządzanych przez poszczególne państwa członkowskie i Gruzję zgodnie z art. 19 niniejszej umowy;

                  d)

                  zalecanie wprowadzania zmian do niniejszej umowy i jej załączników.

            2.   Decyzje komitetu są wiążące dla Umawiających się Stron.
      3.   W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Unii i Gruzji.
      4.   Komitet zbiera się w razie potrzeby na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
      5.   Komitet ustala swój regulamin wewnętrzny.
      Artykuł 19
      Protokoły wykonawcze
      1.   Na wniosek państwa członkowskiego lub Gruzji, Gruzja i państwo członkowskie sporządzają protokół wykonawczy obejmujący między innymi zasady dotyczące:

                  a)

                  wyznaczania właściwych organów, przejść granicznych i wymiany punktów kontaktowych;

                  b)

                  warunków powrotu osób pod eskortą, w tym tranzytu eskortowanych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców;

                  c)

                  środków i dokumentów uzupełniających te wymienione w załącznikach 1–4 do niniejszej umowy;

                  d)

                  zasad readmisji w przypadku procedury przyspieszonej; oraz

                  e)

                  procedury przeprowadzania rozmów.

            2.   Protokoły wykonawcze, o których mowa w ust. 1, wchodzą w życie dopiero po ich zgłoszeniu komitetowi ds. readmisji, o którym mowa w art. 18.
      3.   Gruzja zgadza się stosować wszelkie postanowienia protokołu wykonawczego uzgodnionego z jednym państwem członkowskim również w jej stosunkach z każdym innym państwem członkowskim, na wniosek tego ostatniego.
      Artykuł 20
      Związek z dwustronnymi umowami o readmisji lub uzgodnieniami państw członkowskich
      Postanowienia niniejszej umowy stają się nadrzędne wobec postanowień wszelkich dwustronnych umów lub innych uzgodnień dotyczących readmisji osób przebywających bez zezwolenia, które zostały zawarte lub mogą zgodnie z art. 19 niniejszej umowy zostać zawarte przez poszczególne państwa członkowskie i Gruzję w zakresie, w jakim takie postanowienia nie są zgodne z postanowieniami niniejszej umowy.
      SEKCJA VIII

         POSTANOWIENIA KOŃCOWE

      Artykuł 21
      Terytorialny zakres stosowania
      1.   Z zastrzeżeniem ust. 2, niniejsza umowa ma zastosowanie do terytorium, na którym mają zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz do terytorium Gruzji.
      2.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do terytorium Irlandii wyłącznie na mocy powiadomienia w tym celu Gruzji przez Unię Europejską. Niniejsza umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii.
      Artykuł 22
      Zmiany do umowy
      Niniejszą umowę można zmieniać i uzupełniać za wspólną zgodą Umawiających się Stron. Zmian i uzupełnień dokonuje się poprzez sporządzenie osobnych protokołów, które stanowią integralną część umowy i wchodzą w życie zgodnie z procedurą określoną w art. 23 niniejszej umowy.
      Artykuł 23
      Wejście w życie, okres obowiązywania i rozwiązanie
      1.   Umawiające się Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami.
      2.   Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia z Umawiających się Stron powiadamia drugą stronę o zakończeniu procedur, o których mowa w ustępie pierwszym.
      3.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do Irlandii pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 21 ust. 2.
      4.   Niniejsza umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
      5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w drodze oficjalnego powiadomienia drugiej Umawiającej się Stronie. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
      Artykuł 24
      Załączniki
      Załączniki 1–6 stanowią integralną część niniejszej umowy.

         Sporządzono w Brukseli dnia 22 listopada 2010 r. w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i gruzińskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

            За Европейския съюз
            Por la Unión Europea
            Za Evropskou unii
            For Den Europæiske Union
            Für die Europäische Union
            Euroopa Liidu nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
            For the European Union
            Pour l’Union européenne
            Per l’Unione europea
            Eiropas Savienības vārdā –
            Europos Sąjungos vardu
            Az Európai Unió részéről
            Għall-Unjoni Ewropea
            Voor de Europese Unie
            W imieniu Unii Europejskiej
            Pela União Europeia
            Pentru Uniunea Europeană
            Za Európsku úniu
            Za Evropsko unijo
            Euroopan unionin puolesta
            För Europeiska unionen

            За Грузия
            Por Georgia
            Za Gruzii
            For Georgien
            Für Georgien
            Gruusia nimel
            Για τη Γεωργία
            For Georgia
            Pour la Géorgie
            Per la Georgia
            Gruzijas vārdā –
            Gruzijos vardu
            Grúzia részéről
            Għall-Georġja
            Voor Georgië
            W imieniu Gruzji
            Pela Geórgia
            Pentru Georgia
            Za Gruzínsko
            Za Gruzijo
            Georgian puolesta
            För Georgien

         (1)  W formie określonej w zaleceniu Rady UE z dnia 30 listopada 1994 r.

         (2)  Tamże.

         ZAŁĄCZNIK 1

            WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIENIE JEST UZNAWANE ZA DOWÓD OBYWATELSTWA

            (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 1)

                     —

                     paszporty każdego rodzaju (paszporty krajowe, paszporty dyplomatyczne, paszporty służbowe, paszporty zbiorowe i paszporty zastępcze, włącznie z paszportami dla dzieci),

                     —

                     dokumenty tożsamości (w tym dokumenty wystawione na czas określony i dokumenty tymczasowe),

                     —

                     zaświadczenia o obywatelstwie lub inne urzędowe dokumenty, w których wymieniono lub wyraźnie wskazano obywatelstwo.

         ZAŁĄCZNIK 2

            WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRYCH PRZEDSTAWIANIE UZNAWANE JEST ZA DOWÓD PRIMA FACIE OBYWATELSTWA

            (ART. 2 UST. 1, ART. 4 UST. 1 ORAZ ART. 8 UST. 2)

         W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest jedno z państw członkowskich albo Gruzja:

                     —

                     dokumenty wymienione w załączniku 1, których okres ważności upłynął ponad 6 miesięcy wcześniej,

                     —

                     fotokopie dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej umowy,

                     —

                     prawa jazdy lub ich fotokopie,

                     —

                     akty urodzenia lub ich fotokopie,

                     —

                     identyfikatory wydane przez przedsiębiorstwa lub ich fotokopie,

                     —

                     oświadczenia świadków,

                     —

                     oświadczenia złożone przez daną osobę oraz język, jakim się ona posługuje, włącznie z wynikiem oficjalnego testu,

                     —

                     wszelkie inne dokumenty mogące pomóc w ustaleniu obywatelstwa danej osoby,

                     —

                     legitymacje służbowe i książeczki wojskowe,

                     —

                     książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich,

                     —

                        laissez-passer wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.

               W przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest Gruzja:

                     —

                     potwierdzenie tożsamości w wyniku wyszukiwania w wizowym systemie informacyjnym (VIS) (1),

                     —

                     jeśli państwa nie korzystają z wizowego systemu informacyjnego – pozytywna identyfikacja dokonana na podstawie danych z rejestru wniosków wizowych tych państw członkowskich.

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS), Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60.

         ZAŁĄCZNIK 3

            WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW

            (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 1)

                     —

                     wiza lub dokument pobytowy wydany przez państwo rozpatrujące wniosek,

                     —

                     stempel wjazdu/wyjazdu lub podobne potwierdzenie w dokumencie podróży danej osoby lub inny dowód wjazdu/wyjazdu (np. fotograficzny).

         ZAŁĄCZNIK 4

            WSPÓLNY WYKAZ DOKUMENTÓW, KTÓRE SĄ UZNAWANE ZA DOWÓD PRIMA FACIE POTWIERDZAJĄCY SPEŁNIENIE WARUNKÓW READMISJI OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH I BEZPAŃSTWOWCÓW

            (ART. 3 UST. 1, ART. 5 UST. 1 ORAZ ART. 9 UST. 2)

                     —

                     wydany przez właściwe organy państwa składającego wniosek opis miejsca i okoliczności, w których dana osoba została przejęta po wjeździe na terytorium tego państwa,

                     —

                     informacje odnoszące się do tożsamości lub pobytu danej osoby, dostarczone przez organizację międzynarodową (np. Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)),

                     —

                     zgłoszenia/potwierdzenia informacji przez członków rodziny, współtowarzyszy podróży itd.,

                     —

                     oświadczenie danej osoby,

                     —

                     informacje, które wskazują, że dana osoba korzystała z usług kurierskich lub usług biura podróży,

                     —

                     oficjalne oświadczenie złożone w szczególności przez pracowników służby granicznej lub innych świadków, którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę,

                     —

                     oficjalne oświadczenie danej osoby złożone w postępowaniu sądowym lub administracyjnym,

                     —

                     dokumenty oraz wszelkiego rodzaju zaświadczenia lub rachunki (np. rachunki za hotel, karty wizyt u lekarzy/dentystów, karty wstępu do instytucji publicznych/prywatnych, umowy wynajmu samochodów, potwierdzenia płatności kartą kredytową itd.), które wyraźnie wskazują, że dana osoba pozostawała na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

                     —

                     imienne bilety kolejowe lub listy pasażerów podróżujących samolotem, pociągiem, autokarem lub statkiem, które wskazują na obecność i przedstawiają trasę podróży danej osoby po terytorium państwa rozpatrującego wniosek.

         ZAŁĄCZNIK 5

         ZAŁĄCZNIK 6

         WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ART. 3 UST. 1 I ART. 5 UST. 1
         Strony zgadzają się, że osoba „wjeżdża bezpośrednio” z terytorium Gruzji, w rozumieniu tych postanowień, jeśli osoba ta przybyła na terytorium państwa członkowskiego, nie wjeżdżając po drodze do żadnego państwa trzeciego, lub w przypadku gdy państwem rozpatrującym wniosek jest jedno z państw członkowskich, jeśli osoba ta przybyła na terytorium Gruzji, nie wjeżdżając po drodze do żadnego państwa trzeciego. Pobytów w państwie trzecim w trakcie tranzytu lotniczego nie uznaje się za wjazd na terytorium tego państwa.

         WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
         Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii ani do jego obywateli. W takich okolicznościach Gruzja powinna zawrzeć z Danią umowę o readmisji na takich samych warunkach jak niniejsza umowa.

         WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
         Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Islandią i Norwegią, w szczególności na mocy umowy z dnia 18 maja 1999 roku dotyczącej włączenia tych krajów we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen. W takich okolicznościach Gruzja powinna zawrzeć umowę o readmisji z Islandią i Norwegią na takich samych warunkach jak niniejsza umowa.

         WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA SZWAJCARII
         Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości istnienie ścisłych związków między Unią Europejską a Szwajcarią, w szczególności na mocy umowy dotyczącej włączenia tego kraju we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, która weszła w życie dnia 1 marca 2008 r. W takich okolicznościach Gruzja powinna zawrzeć umowę o readmisji ze Szwajcarią na takich samych warunkach jak niniejsza umowa.


title: 2012/508/UE: Decyzja Rady z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych#Umowa między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych

text:
               21.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 lutego 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych
   (2012/508/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych.

               (2)

               Umowa ta została podpisana w imieniu Unii Europejskiej w dniu 8 listopada 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w terminie późniejszym, zgodnie z decyzją Rady 2010/622/UE (1).

               (3)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Zjednoczone Królestwo nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3); Irlandia nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych (zwana dalej „Umową”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 Umowy (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 lutego 2011 r.

            W imieniu Rady

         PINTÉR S.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 275 z 20.10.2010, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      UMOWA
      między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów zwykłych
      UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
      oraz
      FEDERACYJNA REPUBLIKA BRAZYLII, zwana dalej „Brazylią”,
      zwane dalej łącznie Umawiającymi się Stronami,
      PRAGNĄC zagwarantować zasadę wzajemności oraz ułatwić podróżowanie poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i krótkoterminowego pobytu dla obywateli wszystkich państw członkowskich Unii oraz obywateli Brazylii,
      PONAWIAJĄC swoje zobowiązanie do szybkiego zapewnienia wzajemnego ruchu bezwizowego, przy pełnym poszanowaniu odpowiednich procedur parlamentarnych i innych procedur wewnętrznych,
      Z MYŚLĄ o dalszym rozwijaniu przyjaznych stosunków i zacieśnianiu bliskich związków między Umawiającymi się Stronami;
      BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz Protokół włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
      UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Cel
      Obywatele Unii oraz obywatele Brazylii, posiadacze ważnych paszportów zwykłych, mogą bez wizy wjeżdżać, przejeżdżać tranzytem oraz przebywać na terytorium drugiej Umawiającej się Strony w celach turystycznych i biznesowych wyłącznie na maksymalny czas pobytu wynoszący trzy miesiące w okresie sześciu miesięcy zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
      Artykuł 2
      Definicje
      Do celów niniejszej umowy:

                  a)

                  „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

                  b)

                  „obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego zgodnie z definicją zawartą w lit. a);

                  c)

                  „obywatel Brazylii” oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Brazylii;

                  d)

                  „strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich określonych w lit. a), w pełni stosujących dorobek Schengen;

                  e)

                  „dorobek Schengen” oznacza wszystkie środki mające na celu zapewnienie swobodnego przepływu osób na obszarze bez granic wewnętrznych, wraz z bezpośrednio powiązanymi z nimi środkami towarzyszącymi odnoszącymi się do kontroli na granicach zewnętrznych, azylu, imigracji oraz środków zapobiegania przestępczości i jej zwalczania.

            Artykuł 3
      Zakres stosowania
      1.   Na potrzeby niniejszej umowy cele turystyczne i biznesowe oznaczają:

                  —

                  wyjazdy turystyczne,

                  —

                  odwiedzanie krewnych,

                  —

                  poszukiwanie możliwości handlowych, udział w spotkaniach, podpisywanie umów oraz działalność finansową, zarządczą i administracyjną,

                  —

                  udział w spotkaniach, konferencjach, seminariach, pod warunkiem że za udział w nich nie otrzymuje się wynagrodzenia odpowiednio ze źródeł brazylijskich/unijnych (innego niż koszt pobytu bezpośrednio lub jako diety dzienne),

                  —

                  udział w zawodach sportowych i konkursach artystycznych, pod warunkiem że uczestnicy nie otrzymują wynagrodzenia odpowiednio ze źródeł brazylijskich/unijnych, nawet jeśli walczą o nagrody, w tym nagrody pieniężne.

            2.   Obywatele Unii oraz obywatele Brazylii, którzy zamierzają prowadzić działalność zarobkową lub być zatrudnieni, zajmować się badaniami, stażami szkoleniowymi, studiami lub pracą społeczną, jak również podjąć takie działania jak pomoc techniczna, działalność misjonarska, religijna lub artystyczna, nie są objęci niniejszą umową.
      Artykuł 4
      Warunki zniesienia wiz oraz pobytu
      1.   Zniesienie obowiązku wizowego przewidziane w niniejszej umowie obowiązuje bez uszczerbku dla ustaw Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie oraz Brazylia zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na swoich terytoriach, jeśli którykolwiek z tych warunków nie jest spełniony.
      2.   Obywatele Unii korzystający z niniejszej umowy przestrzegają podczas swojego pobytu przepisów ustawowych i wykonawczych obowiązujących na terytorium Brazylii.
      3.   Obywatele Brazylii korzystający z niniejszej umowy przestrzegają podczas swojego pobytu przepisów ustawowych i wykonawczych obowiązujących na terytorium danego państwa członkowskiego.
      4.   Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granicy otwartej dla międzynarodowego ruchu pasażerskiego Umawiających się Stron.
      5.   Bez uszczerbku dla art. 7 kwestie dotyczące wiz nieobjęte niniejszą umową są regulowane prawem Unii, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Brazylii.
      Artykuł 5
      Czas pobytu
      1.   Do celów niniejszej umowy obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Brazylii maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu na terytorium tego państwa.
      2.   Do celów niniejszej umowy obywatele Brazylii mogą przebywać w strefie Schengen maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu na terytorium któregoś z państw członkowskich, stosującego w pełni dorobek Schengen. Przedmiotowy okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.
      3.   Obywatele Brazylii mogą przebywać maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy następujących po dacie pierwszego wjazdu na terytorium każdego z państw członkowskich, które nie stosują jeszcze w pełni dorobku Schengen, niezależnie od czasu pobytu liczonego dla strefy Schengen.
      4.   Niniejsza umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Brazylię oraz państwa członkowskie czasu pobytu na ponad trzy miesiące zgodnie z prawem krajowym i unijnym.
      Artykuł 6
      Zarządzanie umową
      1.   Umawiające się Strony ustanawiają komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”).
      Komitet składa się z przedstawicieli Unii i Brazylii. Unię reprezentuje Komisja Europejska.
      2.   Komitet zwoływany jest w razie potrzeby, na wniosek jednej z Umawiających się Stron, w celu monitorowania wdrażania niniejszej umowy oraz rozstrzygania sporów wynikających z wykładni lub stosowania postanowień niniejszej umowy.
      Artykuł 7
      Związek między niniejszą umową a istniejącymi dwustronnymi umowami wizowymi między państwami członkowskimi a Brazylią
      Niniejsza umowa nie narusza postanowień istniejących dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Brazylią, o ile ich postanowienia dotyczą kwestii niewchodzących w zakres niniejszej umowy.
      Artykuł 8
      Wymiana wzorów paszportów
      1.   Brazylia i państwa członkowskie przekażą sobie wzajemnie, jeśli nie nastąpiło to dotychczas, kanałami dyplomatycznymi wzory swoich ważnych paszportów zwykłych nie później niż trzydzieści (30) dni po dacie podpisania niniejszej umowy.
      2.   W przypadku wprowadzenia nowych paszportów zwykłych lub zmian w istniejących paszportach Strony przekazują sobie wzajemnie kanałami dyplomatycznymi wzory tych nowych lub zmienionych paszportów, wraz ze szczegółowymi informacjami o ich specyfikacjach i zastosowaniu, nie później niż trzydzieści (30) dni przed rozpoczęciem ich stosowania.
      Artykuł 9
      Postanowienia końcowe
      1.   Niniejsza umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.
      2.   Niniejsza umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.
      3.   Niniejszą umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po powiadomieniu się wzajemnie przez Umawiające się Strony o zakończeniu niezbędnych w tym celu wewnętrznych procedur.
      4.   Każda Umawiająca się Strona może zawiesić niniejszą umowę w całości lub w części; o decyzji w sprawie zawieszenia należy powiadomić drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej umowy, bezzwłocznie powiadamia o tym drugą Umawiającą się Stronę.
      5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę w drodze pisemnego powiadomienia drugiej Strony. Niniejsza umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego powiadomienia.
      6.   Brazylia może zawiesić lub wypowiedzieć niniejszą umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii.
      7.   Unia może zawiesić lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

         Sporządzono w Brukseli w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo autentyczny.
         Съставено в Брюксел на осми ноември две хиляди и десета година.
         Hecho en Bruselas, el ocho de noviembre de dos mil diez.
         V Bruselu dne osmého listopadu dva tisíce deset.
         Udfærdiget i Bruxelles den ottende november to tusind og ti.
         Geschehen zu Brüssel am achten November zweitausendzehn.
         Kahe tuhande kümnenda aasta novembrikuu kaheksandal päeval Brüsselis.
         'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις οκτώ Νοεμβρίου δύο χιλιάδες δέκα.
         Done at Brussels on the eighth day of November in the year two thousand and ten.
         Fait à Bruxelles, le huit novembre deux mille dix.
         Fatto a Bruxelles, addì otto novembre duemiladieci.
         Briselē, divi tūkstoši desmitā gada astotajā novembrī.
         Priimta du tūkstančiai dešimtų metų lapkričio aštuntą dieną Briuselyje.
         Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizedik év november nyolcadik napján.
         Magħmul fi Brussell, fit-tmien jum ta' Novembru tas-sena elfejn u għaxra.
         Gedaan te Brussel, de achtste november tweeduizend tien.
         Sporządzono w Brukseli dnia ósmego listopada roku dwa tysiące dziesiątego.
         Feito em Bruxelas, em oito de novembro de dois mil e dez.
         Întocmit la Bruxelles la opt noiembrie două mii zece.
         V Bruseli dňa ôsmeho novembra dvetisícdesať.
         V Bruslju, dne osmega novembra leta dva tisoč deset.
         Tehty Brysselissä kahdeksantena päivänä marraskuuta vuonna kaksituhattakymmenen.
         Som skedde i Bryssel den åttonde november tjugohundratio.

            За Европейския съюз
            Por la Unión Europea
            Za Evropskou unii
            For Den Europæiske Union
            Für die Europäische Union
            Euroopa Liidu nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
            For the European Union
            Pour l’Union européenne
            Per l’Unione europea
            Eiropas Savienības vārdā –
            Europos Sąjungos vardu
            Az Európai Unió részéről
            Għall-Unjoni Ewropea
            Voor de Europese Unie
            W imieniu Unii Europejskiej
            Pela União Europeia
            Pentru Uniunea Europeană
            Za Európsku úniu
            Za Evropsko unijo
            Euroopan unionin puolesta
            För Europeiska unionen

            За Федеративна република Бразилия
            Por la República Federativa de Brasil
            Za Brazilskou federativní republiku
            For Den Føderative Republik Brasilien
            Für die Föderative Republik Brasilien
            Brasiilia Liitvabariigi nimel
            Για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας
            For the Federative Republic of Brazil
            Pour la République fédérative du Brésil
            Per la Repubblica federativa del Brasile
            Brazīlijas Federatīvās Republikas vārdā –
            Brazilijos Federacinės Respublikos vardu
            A Brazil Szövetségi Köztársaság részéről
            Għar-Repubblika Federattiva tal-Brażil
            Voor de Federale Republiek Brazilië
            W imieniu Federacyjnej Republiki Brazylii
            Pela República Federativa do Brasil
            Pentru Republica Federativă a Braziliei
            Za Brazílsku federatívnu republiku
            Za Federativno republiko Brazilijo
            Brasilian liittotasavallan puolesta
            För Förbundsrepubliken Brasilien

      Wspólna deklaracja dotycząca poinformowania obywateli o umowie w sprawie zniesienia wiz
      Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i Brazylii, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy w sprawie zniesienia wiz i kwestiach powiązanych, takich jak: dokumenty podróży ważne dla ruchu bezwizowego, terytorialny zakres stosowania, w tym wykaz państw członkowskich w pełni wdrażających dorobek Schengen, dozwolony czas pobytu oraz warunki wjazdu, w tym prawo do odwołania się w przypadku odmowy wjazdu.


title: 2012/576/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010#Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/200

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010
   (2012/576/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06083/2012 – C7-0051/2012),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (3), w szczególności jego art. 14,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0132/2012),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn absolutorium z wykonania budżetu Instytutu za rok budżetowy 2010;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 173.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
      z dnia 10 maja 2012 r.
      zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06083/2012 – C7-0051/2012),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (3), w szczególności jego art. 14,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0132/2012),

                  A.

                  mając na uwadze, że Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn („Instytut”) został ustanowiony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1922/2006 i uzyskał niezależność z dniem 15 czerwca 2010 r.,

                  B.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne Instytutu za rok budżetowy 2010 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są legalne i prawidłowe,

                  C.

                  mając na uwadze, że całkowity budżet Instytutu na rok budżetowy 2010 wynosił 6 500 000 EUR; mając na uwadze, że budżet Instytutu jest w całości finansowany z wkładu Unii,

                  1.

                  z zadowoleniem przyjmuje pierwsze sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Instytutu za rok budżetowy 2010;

         Zarządzanie budżetem i finansami

                  2.

                  zauważa, że Instytut uzyskał niezależność administracyjną i finansową z dniem 15 czerwca 2010 r.;

                  3.

                  uważa, że należy rozważyć połączenie Instytutu z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej, aby uniknąć powielania pracy i zmniejszyć ogólne koszty;

                  4.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu ustala, że od dnia 1 stycznia do dnia 15 czerwca 2010 r. Dyrekcja Generalna ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego (DG EMPL), będąca DG nadzorującą Instytut, ponosiła odpowiedzialność za zarządzanie finansowe w imieniu Instytutu, w szczególności za wydatki na pracowników i wydatki administracyjne, i że w tym okresie DG EMPL dokonała płatności w całkowitej kwocie 846 876,91 EUR;

                  5.

                  na podstawie rocznego sprawozdania z działalności przyjmuje do wiadomości, że w ograniczonym okresie sześciu miesięcy po przyjęciu rocznego programu pracy na 2010 r. oraz uzyskaniu niezależności administracyjnej i finansowej Instytut osiągnął poziom wykonania budżetu w wysokości 65 % w odniesieniu do zaciągniętych zobowiązań i 26 % w odniesieniu do dokonanych płatności; zachęca Instytut do podjęcia natychmiastowych działań służących zapewnieniu zadowalającego poziomu wykonania budżetu w przyszłości;

                  6.

                  zauważa, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności, że podczas przeglądu projektu budżetu na 2010 r. Zarząd Instytutu zwrócił uwagę na dwa przypadki nierównowagi budżetowej, dające ogółem nierównowagę w wysokości 415 000 EUR:

                              —

                              nierównowagę budżetową w wysokości 195 000 EUR w ramach tytułu II, wynikającą z mniejszych od prognozowanych wydatków na wynajem pomieszczeń, ponieważ rząd Litwy pokrył koszt wynajmu siedziby Instytutu na Litwie przez pierwsze dwa lata działalności,

                              —

                              nierównowagę budżetową w wysokości 220 000 EUR w ramach tytułu III, wynikającą z oczekiwanego niewykorzystania środków na wydatki operacyjne,

                        zauważa, że w październiku 2010 r. Zarząd podjął decyzję, by nie przekazywać tych zamrożonych środków Instytutowi; wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w związku z tymi zamrożonymi środkami;

         Rachunkowość

                  7.

                  stwierdza, że w 2010 r. Instytut określił odpowiedzialność podmiotów finansowych za pracowników oraz opracował obieg środków finansowych na zobowiązania; zauważa ponadto, że Instytut wskazał wszystkie podmioty finansowe, określając ich role i obowiązki, do końca 2010 r.;

                  8.

                  zauważa, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu, że dyrektor Instytutu przekazał uprawnienia urzędnika zatwierdzającego szefowi administracji do maksymalnej kwoty 500 000 EUR w ramach tytułu I i II, oraz ograniczone do roku w ramach tytułu III; przyjmuje do wiadomości również powołanie zastępcy księgowego;

                  9.

                  stwierdza, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności, że do końca 2010 r. ustanowiono i wdrożono procedury dotyczące następujących obszarów administracyjnych: delegacji, zarządzania skargami, pytań i odpowiedzi dotyczących zamówień, podatku VAT, rachunkowości o wysokiej jakości, uzgodnień bankowych, przebiegu płatności, zobowiązań i płatności, a także opracowano i wdrożono politykę telekomunikacyjną i ramy rejestracji dokumentów;

         Zamówienia publiczne

                  10.

                  zauważa, że w 2010 r. przeprowadzono 63 procedury zamówień oraz podpisano umowy dotyczące zamawianych usług; zauważa, że całkowita wartość zamówień wyniosła 1 974 626 EUR;

                  11.

                  stwierdza, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności, że w procedurach zamówień wystąpiły dwa główne problemy:

                              —

                              dostępny harmonogram realizacji procedury zamówień był bardzo napięty i zagrażał możliwości wykonania planowanych analiz i związanego z nimi budżetu,

                              —

                              brak wykwalifikowanego wsparcia dla wydziału operacyjnego, gdzie większość pracowników miała niedostateczną wiedzę na temat procedur zamówień publicznych lub nie miała jej wcale,

                        w rezultacie te komplikacje doprowadziły do pewnych opóźnień, zaś niektóre procedury udzielania zamówień trzeba było anulować, co doprowadziło do przeniesienia większości zobowiązań budżetowych na 2011 r.; z tego względu wzywa Instytut do poprawy sytuacji i powiadomienia organu udzielającego absolutorium o podjętych działaniach;

                  12.

                  zauważa ponadto, że 85 % udzielonych zamówień, na kwotę 1 628 122 EUR, dotyczyło usług wspierających działania operacyjne oraz że pozostała kwota w wysokości 292 504 EUR (15 %) została przeznaczona na zamawiane towary i usługi wspierające działania administracyjne;

         Zasoby ludzkie

                  13.

                  przyjmuje do wiadomości, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu, że zatrudnił on 23 pracowników tymczasowych i 6 pracowników kontraktowych, osiągając 92,3 % swojego celu w zakresie planu zatrudnienia;

                  14.

                  podkreśla konieczność obsadzenia wszystkich wolnych stanowisk niezbędnych dla skutecznego funkcjonowania Instytutu i realizacji określonych dla niego celów;

         Wyniki

                  15.

                  zwraca uwagę na fakt, że zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1922/2006 ustanawiającego Instytut, Instytut powinien był zlecić niezależną, zewnętrzną ocenę swoich osiągnięć do dnia 18 stycznia 2010 r.; stwierdza, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności, że Zarząd odłożył przeprowadzenie oceny ex post, biorąc pod uwagę fakt, że Instytut nie był operacyjny w dniu 19 stycznia 2010 r., ale podjął decyzję o zleceniu w 2010 r. oceny ex ante oraz oceny śródokresowej do 2013 r.; zwraca się do Instytutu o niezwłoczne przekazanie wyników tej oceny ex ante organowi udzielającemu absolutorium;

                  16.

                  stwierdza, że Instytut, wspierany przez DG EMPL, przedstawił w grudniu 2010 r. specyfikację dotyczącą „Drugiej oceny ex ante Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn ukierunkowanej na szczególne cele i działania Instytutu”;

                  17.

                  wzywa Instytut do powiadomienia organu udzielającego absolutorium o przeprowadzeniu tych ocen i wypływających z nich wnioskach;

                  18.

                  przypomina Trybunałowi Obrachunkowemu, że praca Instytutu ma ogromne znaczenie dla promowania równości kobiet i mężczyzn w Unii; w związku z tym przyjmuje do wiadomości, że kolejne sprawozdania powinny zawierać szczegółowe informacje o tym, czy działalność Instytutu napotyka trudności na jakimkolwiek etapie procedury budżetowej;

                  19.

                  zaznacza, że w dobie kryzysu gospodarczego i oszczędności jest sprawą podstawową, aby Instytut oferował najwyższą jakość w stosunku do kosztów, bez szkody dla skutecznego wykonywania swoich istotnych kompetencji;

         Siedziba

                  20.

                  przyjmuje do wiadomości, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu, że w dniu 1 marca 2010 r. pracownicy Instytutu zostali przeniesieni z jego tymczasowej siedziby w Brukseli do stałej siedziby w Wilnie, na Litwie;

         Audyt wewnętrzny

                  21.

                  został poinformowany przez Instytut, że w 2012 r. Służba Audytu Wewnętrznego przeprowadzi pierwszy audyt;

                  22.

                  stwierdza, na podstawie rocznego sprawozdania z działalności, że w listopadzie 2010 r. OLAF złożył wizytę w Instytucie i przeprowadził pierwszą sesję szkoleniową dla pracowników na temat zasad audytu i standardów kontroli wewnętrznej; stwierdza ponadto, że w 2010 r. przygotowano porozumienie o współpracy między OLAF-em a Instytutem, przyjęte przez Zarząd Instytutu w dniu 26 stycznia 2011 r.;

                  23.

                  jeżeli chodzi o inne uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 10 maja 2012 r. (5) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 173.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 403 z 30.12.2006, s. 9.

         (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (5)  Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0174. (Zob. s. 388 niniejszego Dziennika Urzędowego).