title: Decyzja Rady z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               15.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 maja 2014 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2014/C 145/04
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej w kategorii przedstawiciele rządów jest wolne z ramienia Włoch, w następstwie rezygnacji Lucii SCARPITTI.

               (3)

               Członków Rady Zarządzającej Centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostaje niniejszym mianowana następujące osoba:
   Przedstawiciele rządów:

               WŁOCHY

               Salvatore PIRRONE

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 maja 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. STOURNARAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: Decyzja Komisji z dnia 5 lipca 2016 r. zmieniająca decyzję 2012/C 188/02 ustanawiającą grupę ekspertów ds. podatku VAT w odniesieniu do długości kadencji członków grupy

text:
               6.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/6

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 5 lipca 2016 r.
   zmieniająca decyzję 2012/C 188/02 ustanawiającą grupę ekspertów ds. podatku VAT w odniesieniu do długości kadencji członków grupy
   (2016/C 245/04)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji 2012/C 188/02 (1) ustanowiła grupę ekspertów ds. podatku VAT, aby doradzała Komisji przy przygotowywaniu aktów ustawodawczych i innych inicjatyw politycznych w dziedzinie podatku VAT oraz przekazywała szczegółowe informacje na temat praktycznego wdrażania aktów ustawodawczych i innych inicjatyw politycznych UE w tej dziedzinie.

               (2)

               Art. 4 ust. 6 decyzji 2012/C 188/02 stanowi, że członkowie są powoływani na okres dwóch lat. Ich kadencja może być przedłużona, jeśli ponownie odpowiedzą na zaproszenie do składania wniosków. Kadencja obecnych członków grupy, którzy zostali powołani przez Dyrektora Generalnego ds. Podatków i Unii Celnej decyzją z dnia 25 września 2014 r., wygasa dnia 30 września 2016 r.

               (3)

               Grupa ta okazała się bardzo pomocna w gromadzeniu opinii i skupianiu wiedzy specjalistycznej swoich członków w trakcie opracowywania nowej polityki VAT i wdrażania unijnych przepisów dotyczących podatku VAT.

               (4)

               W świetle zebranych od 2012 r. doświadczeń dotyczących działania tej grupy i w celu zapewnienia większej ciągłości jej prac należy wydłużyć kadencję przyszłych członków grupy z dwóch do trzech lat.

               (5)

               W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2012/C 188/02,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Art. 4 ust. 6 decyzji 2012/C 188/02 otrzymuje brzmienie:

      „6.   Członkowie są powoływani na okres trzech lat. Pełnią oni wyznaczone funkcje do końca swojej kadencji. Ich kadencja może być przedłużona, jeśli ponownie odpowiedzą na zaproszenie do składania wniosków.”.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 lipca 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Pierre MOSCOVICI

            Członek Komisji

      (1)  Decyzja Komisji 2012/C 188/02 z dnia 26 czerwca 2012 r. ustanawiająca grupę ekspertów ds. podatku VAT (Dz.U. C 188 z 28.6.2012, s. 2).


title: Decyzja Rady z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie cukru trzcinowego

text:
Ważna informacja prawna

|

31975D0456

Dziennik Urzędowy L 190 , 23/07/1975 P. 0035 - 0035 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 3 Tom 6 P. 0091  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 11 Tom 7 P. 0243  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 3 Tom 6 P. 0091  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 03 Tom 8 P. 0174  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 03 Tom 8 P. 0174

		Decyzja Radyz dnia 15 lipca 1975 r.w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie cukru trzcinowego(75/456/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:protokół 3 w sprawie cukru AKP tworzy integralną część Konwencji z Lome AKP — EWG, którą podpisano 28 lutego 1975 r.; do czasu wejścia w życie tej Konwencji Wspólnota i kraje AKP wymienione w protokole zobowiązały się ze swojej strony poprzez Umowę w formie wymiany listów w dniu 28 lutego 1975 r. do stosowania od tego samego dnia przepisów wyżej wymienionego protokołu;we wspólnej deklaracji woli w sprawie rozwoju stosunków handlowych z Cejlonem, Indiami, Malezją, Pakistanem i Singapurem [1], załączonej do Aktu Końcowego Traktatu o Przystąpieniu, stwierdza się, że kwestia wywozu cukru z Indii do Wspólnoty po upływie Umowy Cukrowej Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w dniu 31 grudnia 1974 r. musi zostać ustalona przez Wspólnotę, uwzględniając w szczególności przepisy, które mogą zostać przyjęte w odniesieniu do przywozu cukru z niepodległych państw Brytyjskiej Wspólnoty Narodów wymienionych w protokole 22 w sprawie stosunków między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stowarzyszonymi Państwami Afryki i Madagaskaru, a także niepodległymi rozwijającymi się państwami Brytyjskiej Wspólnoty Narodów położonymi w Afryce, na Oceanie Indyjskim, na Oceanie Spokojnym i na Karaibach;by działać na mocy deklaracji, należy w tym celu zawrzeć Umowę w sprawie cukru trzcinowego, negocjowaną między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zawiera się w imieniu Wspólnoty Umowę w sprawie cukru trzcinowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest uprawniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Umowy i przyznania jej uprawnień niezbędnych do podejmowania działań wiążących Wspólnotę.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 lipca 1975 r.W imieniu RadyM. RumorPrzewodniczący[1] Dz.U. L 73 z 27.3.1972, str. 195.--------------------------------------------------


title: 2011/200/UE: Decyzja Rady z dnia 27 września 2010 r. w sprawie podpisania Dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)

text:
               6.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 92/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 września 2010 r.
   w sprawie podpisania Dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)
   (2011/200/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W maju 2003 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat skierowany do Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowany: „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT): wniosek w sprawie planu działań UE”, w którym wezwała do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez przyjęcie dobrowolnych umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno. Rada przyjęła konkluzje dotyczące planu działań w październiku 2003 r. (1), a w dniu 11 lipca 2005 r. Parlament Europejski przyjął w tej sprawie rezolucję (2).

               (2)

               W dniu 5 grudnia 2005 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów o partnerstwie mających na celu wprowadzenie w życie planu działań Unii w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT).

               (3)

               W dniu 20 grudnia 2005 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2173/2005 (3) ustanawiające system zezwoleń FLEGT na przywóz drewna do Unii z państw, z którymi Unia zawarła dobrowolne umowy o partnerstwie.

               (4)

               Negocjacje z Republiką Kamerunu zakończono, a Dobrowolną umowę o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącą egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT) (zwaną dalej „Umową”) parafowano w dniu 6 maja 2010 r.

               (5)

               Umowa powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT), z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji (4).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 września 2010 r.

            W imieniu Rady

         K. PEETERS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 268 z 7.11.2003, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 157 E z 6.7.2006, s. 482.

      (3)  Dz.U. L 347 z 30.12.2005, s. 1.

      (4)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 41/04/COL z dnia 17 marca 2004 r. zmieniająca po raz czterdziesty czwarty zasady proceduralne i merytoryczne dotyczące pomocy państwa przez wprowadzenie nowego rozdziału 24B: Zasady ramowe dotyczące pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               14.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/10

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   nr 41/04/COL
   z dnia 17 marca 2004 r.
   zmieniająca po raz czterdziesty czwarty zasady proceduralne i merytoryczne dotyczące pomocy państwa przez wprowadzenie nowego rozdziału 24B: Zasady ramowe dotyczące pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego
   (2006/C 221/05)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61 do 63 oraz protokół 26,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 1 części I jego protokołu 3 (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Zgodnie z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa.
   Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia lub wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,
   PRZYWOŁUJĄC Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (4) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA w dniu 19 stycznia 1994 r. (5)

   Dnia 30 grudnia 2003 r. Komisja Wspólnot Europejskich (zwana dalej Komisją WE) opublikowała zasady ramowe dotyczące pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego (6).
   Wspomniane zasady ramowe mają także znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
   W całym Europejskim Obszarze Gospodarczym należy zapewnić jednolite stosowanie zasad pomocy państwa dla państw EOG.
   Zgodnie z pkt. II pod nagłówkiem „OGÓLNE” na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA ma przyjąć, po zasięgnięciu opinii Komisji WE, akty odpowiadające przyjętym przez Komisję WE.
   PO ZASIĘGNIĘCIU OPINII Komisji WE,
   PRZYWOŁUJĄC, że Urząd Nadzoru EFTA przeprowadził w tej sprawie konsultacje z państwami EFTA podczas spotkania wielostronnego w dniu 3 lutego 2004 r.,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1.

               Zmienia się wytyczne dotyczące pomocy państwa, dodając rozdział 24B: „Zasady ramowe dotyczące pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego”. Nowy rozdział 24B znajduje się w załączniku I do niniejszej decyzji.

               2.

               Państwa EFTA zostają poinformowane w drodze listu zawierającego kopię niniejszej decyzji i załącznik I.

               3.

               Komisja WE zostaje poinformowana poprzez przesłanie kopii niniejszej decyzji, wraz załącznikiem I, zgodnie z. pkt. d protokołu 27 do Porozumienia EOG.

               4.

               Niniejsza decyzja, wraz z załącznikiem I, zostaje opublikowana w sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz w Suplemencie EOG.

               5.

               Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 marca 2004 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Hannes HAFSTEIN

            Przewodniczący

         Einar M. BULL

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (3)  Protokół 3 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale zmieniony przez kraje EFTA dnia 10 grudnia 2001 r. Zmiany weszły w życie dnia 28 sierpnia 2003 r.

      (4)  Zwane dalej Wytycznymi w sprawie pomocy państwa.

      (5)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z tego samego dnia, ostatnio zmienione decyzją kolegium nr 40/04/COL z dnia 17 marca 2004 r., jeszcze nieopublikowaną.

      (6)  Zasady ramowe dotyczące pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego, Dz.U. C 317 z 30.12.2003, str. 11.

      ZAŁĄCZNIK I
      24B.   POMOC PAŃSTWA DLA PRZEMYSŁU STOCZNIOWEGO (1)

      24B.1.   Wstęp

                  (1)

                  Pomoc państwa dla przemysłu stoczniowego jest objęta szeregiem szczególnych systemów EOG. W porównaniu do sektorów przemysłu, które nie podlegają szczegółowym zasadom, systemy znajdujące zastosowanie do sektora stoczniowego zawierały zarówno przepisy rygorystyczne, jak i bardziej łagodne. Niniejsze zasady ramowe przewidują nowe zasady oceny pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego w następstwie wygaśnięcia rozporządzenia Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiającego nowe reguły dotyczące pomocy dla przemysłu stoczniowego (2) z dnia 31 grudnia 2003 r., włączonego do Porozumienia EOG na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 12/1999 z dnia 29 stycznia 1999 r. (3)

                  (2)

                  Celem niniejszych zasad ramowych jest zlikwidowanie, w najszerszym możliwym zakresie, różnic między zasadami mającymi zastosowanie do przemysłu stoczniowego oraz do innych sektorów przemysłu oraz, skutkiem tego, uproszczenie i osiągnięcie większej przejrzystości polityki Urzędu Nadzoru EFTA (zwanego dalej „Urzędem”) w tej dziedzinie, poprzez rozszerzenie ogólnych przepisów horyzontalnych do sektora stoczniowego.

                  (3)

                  Tym niemniej Urząd zauważa, że niektóre szczególne czynniki oddziałujące na sektor stoczniowy powinny znaleźć odzwierciedlenie w polityce Urzędu w zakresie kontroli pomocy państwa. Czynniki te obejmują:

                              a)

                              nadmierna zdolność produkcyjna, niskie ceny i zakłócenia wymiany handlowej na światowym rynku przemysłu stoczniowego;

                              b)

                              charakter statków jako bardzo dużych dóbr inwestycyjnych, dający możliwość zakłócania konkurencji przez wspierane przez państwo kredyty;

                              c)

                              istnienie porozumień w obrębie Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju („OECD”) w sektorze stoczniowym, a mianowicie Porozumienia OECD z 1998 r. w sprawie wytycznych dotyczących kredytów eksportowych wspieranych przez państwo wraz z jego Porozumieniem Sektorowym w sprawie kredytów eksportowych dla statków, które obowiązuje we Wspólnocie zgodnie z decyzją Rady 2001/76/WE z dnia 22 grudnia 2000 r., zastępującą decyzję z dnia 4 kwietnia 1978 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie kredytów eksportowych wspieranych przez państwo (4).

                  (4)

                  Urząd przyznaje, że w ramach OECD prowadzone są prace zmierzające do zastąpienia przyjętego w 1994 r. Porozumienia o przestrzeganiu normalnych warunków konkurencji w przemyśle stoczniowym (5), które nie weszło w życie. Zamiarem niniejszych zasad ramowych nie jest dokonanie uszczerbku dla wyników tych prac; zasady te mogą zostać poddane przeglądowi w świetle porozumienia w ramach OECD.

                  (5)

                  Uwzględniwszy te szczególne cechy, celem niniejszych zasad ramowych, oprócz uproszczenia stosowanych reguł, jest:

                              a)

                              stymulowanie większej wydajności i konkurencyjności stoczni EOG, w szczególności poprzez promowanie innowacji;

                              b)

                              ułatwianie ograniczania nieefektywnej ekonomicznie zdolności produkcyjnej w przypadkach, w których jest to konieczne;

                              c)

                              przestrzeganie zobowiązań międzynarodowych mających zastosowanie do sektora kredytów eksportowych oraz pomocy na rzecz rozwoju.

                  (6)

                  Aby osiągnąć te cele, niniejsze zasady ramowe przewidują szczególne środki związane z pomocą na rzecz innowacji, pomocą związaną z zamykaniem zakładów, kredytami eksportowymi, pomocą na rzecz rozwoju i pomocą regionalną.

                  (7)

                  Niektóre cechy — takie jak krótkie serie produkcyjne, rozmiar, wartość oraz złożoność produkowanych jednostek, jak również fakt, że prototypy są powszechnie wykorzystywane do celów komercyjnych — nadają przemysłowi stoczniowemu charakter wyjątkowy, odróżniając go od innych gałęzi przemysłu. W konsekwencji przemysł stoczniowy jest jedynym sektorem kwalifikującym się do otrzymania pomocy na rzecz innowacji. Pomoc inwestycyjna przeznaczona na innowacje została wprowadzona na mocy rozporządzenia (WE) nr 1540/98 z zamiarem zatwierdzania jej wyłącznie w należycie uzasadnionych przypadkach jako zachęty do podejmowania technologicznego ryzyka. Niemniej przepisu ten nie został wdrożony w sposób zadowalający. Uważa się, że wyjątkowy charakter przemysłu stoczniowego uzasadnia utrzymanie szczególnej dla tego sektora pomocy na rzecz innowacji. Toteż niniejsze zasady ramowe mają na celu udoskonalenie wspierania innowacji, poprzez uwzględnienie w szczególności trudności w stosowaniu poprzednio obowiązującego przepisu.

                  (8)

                  Urząd może uznać pomoc przeznaczoną na budowę, remonty i przebudowę statków za zgodną ze wspólnym rynkiem jedynie wówczas, jeżeli jest ona zgodna z postanowieniami niniejszych zasad ramowych.

                  (9)

                  Niniejsze zasady ramowe pozostają bez uszczerbku dla środków tymczasowych ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1177/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. dotyczącym tymczasowego mechanizmu ochronnego dla przemysłu stoczniowego (6), włączonym do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 170/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. (7).

            24B.2.   Definicje

                  (10)

                  Do celów niniejszych zasad ramowych stosuje się następujące definicje:

                              a)

                              „budowa statków” oznacza budowę, w obrębie EOG, dalekomorskich statków handlowych z własnym napędem;

                              b)

                              „remont statku” oznacza naprawę lub renowację, w obrębie EOG, dalekomorskich statków handlowych z własnym napędem;

                              c)

                              „przebudowa statku” oznacza przebudowę, w obrębie EOG, dalekomorskich statków handlowych z własnym napędem, o pojemności brutto nie mniejszej niż 1000 ton brutto (GT), pod warunkiem, że działania w zakresie przebudowy obejmują zasadnicze zmiany planu ładunkowego, kadłuba, systemu napędowego lub pomieszczeń dla pasażerów;

                              d)

                              „dalekomorskie statki handlowe z własnym napędem” oznaczają:

                                          (i)

                                          statki o pojemności brutto nie mniejszej niż 100 GT, wykorzystywane do przewozu pasażerów i/lub towarów,

                                          (ii)

                                          statki o pojemności brutto nie mniejszej niż 100 GT, przeznaczone do usług specjalistycznych (np. pogłębiarki i lodołamacze),

                                          (iii)

                                          holowniki o mocy nie mniejszej niż 365 kW,

                                          (iv)

                                          statki rybackie o pojemności brutto nie mniejszej niż 100 GT, w odniesieniu do kredytów eksportowych i pomocy na rzecz rozwoju, o ile są one zgodne z Porozumieniem OECD z 1998 r. w sprawie wytycznych dotyczących kredytów eksportowych wspieranych przez państwo oraz jego Porozumieniem Sektorowym w sprawie kredytów eksportowych dla statków, lub z wszelkim innym porozumieniem, które je zmienia lub zastępuje,

                                          (v)

                                          niedokończone kadłuby statków, o których mowa w punktach (i) do (iv), które są zwodowane i mobilne.

                                    Dla wyżej wymienionych celów „dalekomorski statek z własnym napędem” oznacza statek, który za sprawą stałego napędu i układu sterowania posiada wszystkie cechy umożliwiające mu samodzielną żeglugę na pełnym morzu. Okręty wojskowe (tj. statki, które zgodnie ze swoimi podstawowymi cechami konstrukcyjnymi oraz możliwościami są specjalnie przeznaczone do wykorzystywania wyłącznie do celów wojskowych, takie jak okręty marynarki wojennej oraz inne statki przeznaczone do działań ofensywnych bądź defensywnych) oraz dokonane modyfikacje lub cechy dodane do innych statków wyłącznie w celach wojskowych są wyłączone, pod warunkiem, że wszelkie środki lub praktyki stosowane w odniesieniu do tych statków, modyfikacji lub cech nie stanowią ukrytych działań podejmowanych na korzyść komercyjnej budowy statków, niezgodnych z zasadami pomocy państwa;

                              e)

                              „podmiot powiązany” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która:

                                          (i)

                                          posiada lub kontroluje przedsiębiorstwo zaangażowane w budowę, remonty lub przebudowę statków, lub

                                          (ii)

                                          znajduje się w posiadaniu lub jest kontrolowana, bezpośrednio lub pośrednio, w drodze własności akcji lub w inny sposób, przez przedsiębiorstwo zajmujące się budową, remontami lub przebudową statków.

                                    Domniemanie kontroli zachodzi wówczas, jeżeli osoba lub przedsiębiorstwo zajmujące się budową, remontami lub przebudową statków posiada lub kontroluje ponad 25 % udziałów innej osoby albo innego przedsiębiorstwa lub vice versa.

                              f)

                              „pomoc” oznacza pomoc w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, włączając środki, takie jak kredyty, gwarancje oraz opłata koncesyjna.

            24B.3.   Stosowane przepisy
      24B.3.1.   Zakres

                  (11)

                  Pomoc dla przemysłu stoczniowego obejmuje pomoc dla stoczni, podmiotu powiązanego, właściciela statku oraz strony trzeciej udzieloną, bezpośrednio lub pośrednio, na budowę, remonty lub przebudowę statków.

            24B.3.2.   Stosowanie przepisów horyzontalnych

                  (12)

                  Zasada ogólna głosi, że pomoc dla przemysłu stoczniowego może być udzielona zgodnie z art. 61 Porozumienia EOG i art. 1 części I protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, jak również wszelkimi przepisami i środkami przyjętymi na ich podstawie, włączając następujące przepisy:

                              a)

                              rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania [dawnego] art. 93 Traktatu WE (8), włączone do części II protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale (9);

                              b)

                              rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej (10), włączone do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 88/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (11);

                              c)

                              rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis
                                  (12), włączone do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 88/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (13);

                              d)

                              rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (14), włączone do Porozumienia o EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 88/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (15);

                              e)

                              rozporządzenie (WE) nr 1177/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. dotyczące tymczasowego mechanizmu ochronnego dla przemysłu stoczniowego (16), włączone do Porozumienia o EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 170/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. (17);

                              f)

                              wytyczne Urzędu dotyczące pomocy na rzecz ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności (18);

                              g)

                              wytyczne Urzędu dotyczące pomocy na rzecz ochrony środowiska naturalnego (19); oraz

                              h)

                              zasady ramowe dotyczące pomocy na prace badawczo-rozwojowe (20).

            24B.3.3.   Przepisy szczególne

                  (13)

                  Zasada ogólna wyrażona w sekcji 24B.3.2 podlega następującym wyjątkom, uzasadnionymi szczególnymi czynnikami przedstawionymi w sekcji 24B.1.

            24B.3.3.1.   Pomoc na badania, rozwój i innowacje

                  (14)

                  Pomoc udzielona na pokrycie wydatków na projekty badawczo-rozwojowe, ponoszonych przez przedsiębiorstwa zajmujące się budową, remontami i przebudową statków może zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, jeżeli spełnia zasady określone w zasadach ramowych pomocy państwa w dziedzinie badań i rozwoju EOG lub wszelkich późniejszych postanowieniach.

                  (15)

                  Pomoc udzielona na innowacje w istniejących stoczniach zajmujących się budową, remontami lub przebudową statków może zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, o ile maksymalna intensywność pomocy nie przekracza 20 % brutto, pod warunkiem, że:

                              a)

                              dotyczy przemysłowego zastosowania innowacyjnych produktów i procesów, tj. nowatorskich technologicznie lub istotnie udoskonalonych produktów i procesów, w porównaniu z obecną sytuacją w tym przemyśle w EOG, które niosą ze sobą ryzyko niepowodzenia przemysłowego lub technologicznego;

                              b)

                              pomoc ogranicza się do wspierania wydatków na inwestycje, projektowanie, prace inżynieryjne i badania testowe, bezpośrednio i wyłącznie związane z innowacyjną częścią projektu. W wyjątkowych przypadkach, także dodatkowe koszty produkcji, które są bezwzględnie konieczne dla legalizacji innowacji technologicznej, mogą stanowić kwalifikujące się koszty w zakresie, w jakim ograniczają się do najmniejszej niezbędnej kwoty.

            24B.3.3.2.   Pomoc związana z zamykaniem zakładów

                  (16)

                  Pomoc przeznaczona na pokrycie normalnych kosztów wynikających z całkowitego lub częściowego zamknięcia stoczni zajmujących się budową, remontami lub przebudową statków może zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG pod warunkiem, że uzyskane zmniejszenie zdolności produkcyjnej ma charakter rzeczywisty i nieodwracalny.

                  (17)

                  Do kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, o której mowa w ust. 16, należą:

                              a)

                              wypłaty dla pracowników, którzy zostali zwolnieni lub przeszli na emeryturę przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego;

                              b)

                              koszty usług doradczych dla pracowników, którzy zostali lub zostaną zwolnieni, względnie przeszli lub przejdą na emeryturę przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego, włączając wypłaty dokonywane przez stocznie, mające ułatwiać zakładanie małych przedsiębiorstw niezależnych od tych stoczni, których podstawowa działalność nie polega na budowie statków;

                              c)

                              wypłaty dla pracowników przeznaczone na przekwalifikowanie zawodowe;

                              d)

                              wydatki związane z przebudową stoczni, jej budynków, urządzeń i infrastruktury, z zamiarem ich wykorzystania do celów innych niż budowa statków.

                  (18)

                  Ponadto, w przypadku przedsiębiorstw, które całkowicie rezygnują z budowy, remontów i przebudowy statków, za zgodne z funkcjonowaniem Porozumienia EOG mogą zostać uznane następujące środki:

                              a)

                              pomoc w wysokości nieprzekraczającej wyższej z następujących dwóch wartości, określonych na podstawie raportu niezależnego konsultanta: rezydualna wartość księgowa urządzeń lub zdyskontowane zyski operacyjne możliwe do uzyskania w trzyletnim okresie objętym prognozowaniem, pomniejszone o wszelkie korzyści, które korzystające z pomocy przedsiębiorstwo odniesie z zamknięcia urządzeń;

                              b)

                              pomoc w postaci pożyczek lub gwarancji kredytowych na kapitał obrotowy konieczny dla przedsiębiorstwa w celu dokończenia rozpoczętych prac, pod warunkiem, że ogranicza się ona do niezbędnego minimum, oraz że wykonano już znaczną część prac.

                  (19)

                  Z pomocy przeznaczonej na częściowe zamknięcie zakładów mogą korzystać wyłącznie przedsiębiorstwa, które nie korzystały z pomocy na ratowanie lub restrukturyzację przedsiębiorstw w ciągu ostatnich 10 lat. Jeżeli od udzielenia pomocy na ratowanie lub restrukturyzację przedsiębiorstw upłynęło mniej niż 10 lat, Urząd zezwoli na udzielenie pomocy przeznaczonej na częściowe zamknięcie jedynie w przypadku wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności, za które przedsiębiorstwo nie ponosi odpowiedzialności.

                  (20)

                  Wysokość oraz intensywność pomocy musi być uzasadniona zakresem zamierzonych zamknięć, z uwzględnieniem problemów strukturalnych danego regionu oraz, w przypadku przekwalifikowania się na inną działalność przemysłową, przepisów i zasad EOG mających zastosowanie do tej nowej działalności.

                  (21)

                  W celu ustanowienia nieodwracalnego charakteru pomocy udzielanej na zamknięcia, zainteresowane państwo EFTA zapewni, że zamknięte obiekty stoczniowe pozostaną nieczynne przez okres co najmniej 10 lat.

            24B.3.3.3.   Pomoc na zatrudnienie

                  (22)

                  Pomoc udzielona na tworzenie miejsc pracy, jak również na rekrutację pracowników niepełnosprawnych i pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub na pokrycie dodatkowych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych i pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji w przedsiębiorstwach zajmujących się budową, remontami lub przebudową statków może zostać uznana za zgodną funkcjonowaniem Porozumienia o EOG, jeżeli spełnia merytoryczne zasady określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia (21), włączonego do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 83/2003 z dnia 20 czerwca 2003 (22).

            24B.3.3.4.   Kredyty eksportowe

                  (23)

                  Pomoc dla przemysłu stoczniowego w formie wspieranych przez państwo kredytów, udzielana krajowym i zagranicznym armatorom lub stronom trzecim na budowę lub przebudowę statków, może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli spełnia warunki Porozumienia OECD z 1998 r. w sprawie wytycznych dotyczących kredytów eksportowych wspieranych przez państwo oraz jego Porozumieniu Sektorowym w sprawie kredytów eksportowych dla statków lub wszelkie późniejsze warunki określone w takim porozumieniu lub porozumieniu, które je zastępuje.

            24B.3.3.5.   Pomoc na rozwój

                  (24)

                  Pomoc związana z budową i przebudową statków, udzielona krajowi rozwijającemu się jako pomoc na rzecz rozwoju, może zostać uznaną za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, jeżeli spełnia warunki określone w tym celu w Porozumieniu OECD z 1998 r. w sprawie wytycznych dotyczących kredytów eksportowych wspieranych przez państwo oraz jego Porozumieniu Sektorowym w sprawie kredytów eksportowych lub wszelkie późniejsze warunki określone w takim porozumieniu lub porozumieniu, które je zastępuje.

                  (25)

                  Urząd zbada szczegółowy związek proponowanej pomocy z rozwojem, czy pomoc ta jest konieczna oraz czy wchodzi w zakres Porozumienia OECD z 1998 r. w sprawie wytycznych dotyczących kredytów eksportowych wspieranych przez państwo oraz jego Porozumieniu Sektorowym w sprawie kredytów eksportowych dla statków lub wszelkich późniejszych warunków określonych w takim porozumieniu lub porozumieniu, które je zastępuje. Propozycja pomocy na rzecz rozwoju musi być otwarta dla ofert przetargowych z różnych stoczni. Procedury przetargowe muszą spełniać zasady EOG dotyczące zamówień publicznych w zakresie, w jakim znajdują one zastosowanie.

            24B.3.3.6.   Pomoc regionalna

                  (26)

                  Pomoc regionalna przeznaczona na budowę, remonty lub przebudowę statków może zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, jeżeli spełnia następujące warunki:

                              a)

                              pomoc musi być udzielona na inwestycje związane z polepszeniem stanu lub modernizacją istniejących stoczni, bez powiązania z restrukturyzacją finansową odnośnej/odnośnych stoczni oraz z zamiarem poprawy wydajności istniejących urządzeń;

                              b)

                              w regionach wymienionych w art. 61 ust. 3 lit. a) Porozumienia EOG oraz zgodnych z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną przez Urząd dla każdego państwa EFTA, intensywność pomocy nie może przekraczać 22,5 %;

                              c)

                              w regionach wymienionych w art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia o EOG oraz zgodnych z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną przez Urząd dla każdego państwa EFTA, intensywność pomocy nie może przekraczać 12,5 % lub obowiązującego pułapu pomocy regionalnej, zależnie od tego, która z tych wartości jest niższa;

                              d)

                              pomoc musi ograniczać się do wspierania wydatków kwalifikowalnych, określonych w odpowiednich wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy regionalnej.

            24B.4.   Obowiązek powiadomienia

                  (27)

                  Wszelkie plany udzielenia nowej pomocy na budowę, remonty lub przebudowę statków, w formie programu pomocowego lub pomocy indywidualnej nie objętej programem, podlegają zgłoszeniu Urzędowi z wyjątkiem przypadku, gdy spełniają warunki określone w jednym z wyłączeń grupowych pomocy państwa (23), zwalniających niektóre kategorie pomocy państwa z wymogu uprzedniej notyfikacji.

            24B.5.   Monitorowanie

                  (28)

                  Państwa EFTA składają Urzędowi sprawozdania roczne o wszystkich istniejących programach pomocowych, zgodnie z zasadami określonymi w części II protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale i jego przepisach wykonawczych.

            24B.6.   Nakładanie się pomocy z różnych źródeł

                  (29)

                  Pułapy pomocy przewidziane w niniejszych zasadach ramowych obowiązują niezależnie od tego, czy pomoc, o której mowa, jest finansowana całkowicie, czy też częściowo ze środków państwa lub środków uzyskanych w wyniku współpracy w ramach EOG. Pomoc zatwierdzona na mocy niniejszych zasad ramowych nie może być łączona z innymi formami pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG lub z innymi formami finansowania uzyskanymi wskutek uczestnictwa państw EFTA w programach wspólnotowych, których kumulacja prowadzi do intensywności pomocy przekraczającej intensywność określoną w niniejszych wytycznych.

                  (30)

                  W przypadku pomocy służącej różnym celom i obejmującej te same kwalifikowalne koszty stosuje się najkorzystniejszy pułap pomocy.

            24B.7.   Stosowanie niniejszych zasad ramowych

                  (31)

                  Niniejsze zasady ramowe będą stosowane od dnia 1 stycznia 2004 r. najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. W okresie tym Urząd może dokonać przeglądu niniejszych zasad.

         (1)  Rozdział ten odpowiada zasadom ramowym Wspólnoty dotyczącym pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. C 317 z 30.12.2003, str. 11).

         (2)  Dz.U. L 202 z 18.7.1998, str. 1.

         (3)  Dz.U. L 35 z 10.2.2000 i Suplement EOG nr 7, por. pkt 1b załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (4)  Dz.U. L 32 z 2.2.2001, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2002/634/WE (Dz.U. L 206 z 3.8.2002, str. 16).

         (5)  Dz.U. C 375 z 30.12.1994, str. 1. Spośród państw EFTA tylko Norwegia jest stroną Porozumienia z 1994 r.

         (6)  Dz.U. L 172 z 2.7.2002, str. 1.

         (7)  Dz.U. L 38 z 13.2.2002 i Suplement EOG nr 9 por. pkt 1ca załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (8)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.

         (9)  Protokół 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale zmieniony przez państwa EFTA dnia 10 grudnia 2001 r. Zmiany te weszły w życie dnia 28 sierpnia 2003 r. Zmieniony protokół można znaleźć na stronie internetowej Urzędu www.eftasurv.int pod hasłem State aid — Legal texts (Pomoc państwa — Akty prawne).

         (10)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 20.

         (11)  Dz.U. L 266 z 3.10.2002 i Suplement EOG nr 49, por. pkt 1d załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (12)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.

         (13)  Dz.U. L 266 z 3.10.2002 i Suplement EOG nr 49, por. pkt 1e załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (14)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 33.

         (15)  Dz.U. L 266 z 3.10.2002 i Suplement EOG nr 49, por. pkt 1f załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (16)  Dz.U. L 172 z 2.7.2002, str. 1.

         (17)  Dz.U. L 38 z 13.2.2002 i Suplement EOG nr 9, por. pkt 1ca załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (18)  Wytyczne Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie pomocy państwa, rozdział 16 (Dz.U. L 274 z 26.10.2000 i Suplement EOG nr 48). Wytyczne te są odpowiednikiem wytycznych Wspólnoty Europejskiej w sprawie pomocy państwa na rzecz ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności (Dz.U. C 288 z 9.10.1999, str. 2).

         (19)  Wytyczne Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie pomocy państwa, rozdział 15 (Dz.U. L 21 z 24.1.2002 i Suplement EOG nr 6). Wytyczne te są odpowiednikiem wytycznych Wspólnoty Europejskiej w sprawie pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska (Dz.U. C 37 z 3.2.2001, str. 3).

         (20)  Wytyczne Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie pomocy państwa, rozdział 14 (Dz.U. L 245 z 26.9.1996 i suplement EOG nr 43). Wytyczne te są odpowiednikiem wytycznych Wspólnoty Europejskiej w sprawie pomocy państwa na rzecz badań i rozwoju (Dz.U. C 45 z 17.2.1996, str. 5).

         (21)  Dz.U. L 337 z 13.12.2002, str. 3.

         (22)  Dz.U. L 257 z 9.10.2003 i Suplement EOG nr 51, por. pkt 1g załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (23)  Patrz akapity 12 lit b), c), d) i 22 powyżej.


title: 2009/383/WE: Decyzja Komisji z dnia 14 maja 2009 r. zawieszająca ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1683/2004 na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej

text:
               15.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 120/20

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 14 maja 2009 r.
   zawieszająca ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1683/2004 na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
   (2009/383/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 14 ust. 4,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               W następstwie dochodzenia przeglądowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego („dochodzenia przeglądowe”) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1683/2004 (2), ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, obecnie klasyfikowanego w ramach kodów CN ex 2931 00 95 (kod TARIC 2931009582) oraz ex 3808 93 27 (kod TARIC 3808932719) (produkt objęty postępowaniem), rozszerzone na przywóz glifosatu przesyłanego z Malezji (niezależnie od tego, czy zgłaszanego jako pochodzący z Malezji czy też nie) (kody TARIC 2931009581 i 3808932711), z wyjątkiem produktów wytwarzanych przez Crop protection (M) Sdn. Bhd., Lot 746, Jalan Haji Sirat 4 ½ Miles, off Jalan Kapar, 42100 Klang, Selangor Darul Ehsan, Malezja (dodatkowy kod TARIC A 309), oraz rozszerzone na przywóz glifosatu przesyłanego z Tajwanu (niezależnie od tego, czy zgłaszanego jako pochodzący z Tajwanu czy też nie) (kody TARIC 2931009581 i 3808932711), z wyjątkiem produktów wytwarzanych przez Sinon Corporation, No 23, Sec. 1, Mei Chuan W. Rd, Taichung, Tajwan (dodatkowy kod TARIC A 310). Stawka cła antydumpingowego wynosi 29,9 %.

               (2)

               Stowarzyszenie użytkowników i dystrybutorów produktu objętego postępowaniem (AUDACE) przedłożyło informacje na temat zmian warunków rynkowych, które nastąpiły po okresie objętym dochodzeniem związanym z przeglądem wygaśnięcia (od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.), oraz stwierdziło, że wskazane zmiany uzasadniają zawieszenie obowiązujących środków, zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym Komisja zbadała, czy takie zawieszenie jest uzasadnione.

         B.   PODSTAWY

               (3)

               Zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe mogą zostać zawieszone w interesie Wspólnoty, jeżeli warunki rynkowe tymczasowo uległy zmianie w takim zakresie, że wskutek zawieszenia szkoda nie powinna wystąpić ponownie, z zastrzeżeniem, że przemysł wspólnotowy miał możliwość wyrażenia opinii na ten temat i opinia ta została uwzględniona. Artykuł 14 ust. 4 określa ponadto, że wspomniane środki antydumpingowe mogą zostać wprowadzone ponownie w dowolnym terminie, jeżeli przyczyna zawieszenia ustała.

               (4)

               Należy odnotować, że sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w pierwszej połowie 2008 r. W wyniku istotnego wzrostu cen na rynku UE, wzrostu wielkości i wartości sprzedaży oraz w sytuacji względnie stałych kosztów produkcji, zyski wyrażone jako odsetek obrotu znacznie się zwiększyły. Te pozytywne tendencje znajdują odzwierciedlenie w danych liczbowych dotyczących głównego producenta wspólnotowego, który odpowiada za większą część produkcji i wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego. Na podstawie obecnie dostępnych informacji rynkowych przewiduje się, że w przypadku zawieszenia środków sytuacja ta nie powinna ulec znaczącej zmianie.

               (5)

               Przemysł wspólnotowy potwierdził, iż w chwili obecnej jego ceny na rynku UE utrzymują się ogólnie na stałym poziomie, chociaż ceny eksportowe Chińskiej Republiki Ludowej znacznie się obniżyły od lipca 2008 r.

               (6)

               Wzrost mocy produkcyjnych i produkcji w Chińskiej Republice Ludowej mógłby wywrzeć negatywny wpływ na ceny glifosatu z UE w średniej lub długiej perspektywie. Jednak aktualne informacje wykazują, że zgodnie z przewidywaniami wpływ ten zostanie w dużym stopniu zminimalizowany przez rosnący globalny popyt.

               (7)

               Nie znaleziono powodów, dla których zawieszenie byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty.

               (8)

               W związku z powyższym, mając na uwadze tymczasową zmianę warunków rynkowych, a w szczególności obecny poziom cen na rynku wspólnotowym oraz obecny wysoki poziom zysku odnotowywany przez przemysł wspólnotowy niezależnie od spadku cen eksportowych Chińskiej Republiki Ludowej, który nastąpił w ubiegłych miesiącach, stwierdza się, że szkoda spowodowana przywozem produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej nie powinna ponownie wystąpić w wyniku zawieszenia środków. Proponuje się zatem zawieszenie obowiązujących środków na dziewięć miesięcy, zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         C.   KONSULTACJE Z PRZEMYSŁEM WSPÓLNOTOWYM

               (9)

               Na podstawie art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego Komisja poinformowała przemysł wspólnotowy o swoim zamiarze zawieszenia obowiązujących środków antydumpingowych. Przemysł wspólnotowy miał możliwość zgłoszenia uwag, a jego opinia została uwzględniona.

         D.   WNIOSEK

               (10)

               Komisja uważa, że zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego spełniono wszystkie wymogi zawieszenia cła antydumpingowego nałożonego na produkt objęty postępowaniem. W konsekwencji cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1683/2004 powinno zostać zawieszone na okres dziewięciu miesięcy.

               (11)

               Jeżeli sytuacja, która doprowadziła do zawieszenia środków, ulegnie istotnej zmianie, Komisja może ponownie wprowadzić środki antydumpingowe, uchylając niezwłocznie zawieszenie ceł antydumpingowych,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zawiesza się na okres dziewięciu miesięcy ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1683/2004 na przywóz glifosatu objętego kodami CN ex 2931 00 95 (kod TARIC 2931009582) oraz ex 3808 93 27 (kod TARIC 3808932719) i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz glifosatu przesyłanego z Malezji (niezależnie od tego, czy zgłaszanego jako pochodzący z Malezji czy też nie) (kody TARIC 2931009581 i 3808932711), z wyjątkiem produktów wytwarzanych przez Crop protection (M) Sdn. Bhd., Lot 746, Jalan Haji Sirat 4 ½ Miles, off Jalan Kapar, 42100 Klang, Selangor Darul Ehsan, Malaysia (dodatkowy kod TARIC A 309), oraz rozszerzone na przywóz glifosatu przesyłanego z Tajwanu (niezależnie od tego, czy zgłaszanego jako pochodzący z Tajwanu czy też nie) (kody TARIC 2931009581 i 3808932711), z wyjątkiem produktów wytwarzanych przez Sinon Corporation, No 23, Sec. 1, Mei Chuan W. Rd, Taichung, Taiwan (dodatkowy kod TARIC A 310).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 maja 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Catherine ASHTON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 303 z 30.9.2004, s. 1.


               22.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 316/270

         P8_TA(2015)0282
   Wniosek o uchylenie immunitetu Janusza Korwin-Mikkego
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Janusza Korwin-Mikkego (2015/2102(IMM))
   (2017/C 316/30)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Janusza Korwin-Mikkego przekazany w dniu 13 marca 2015 r. przez Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w związku z postępowaniem wszczętym w dniu 9 marca 2015 r. przez Komendanta Straży Miejskiej w Piotrkowie Trybunalskim (sprawa o nr ref. SM.O.4151-F.2454/16769/2014), ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 15 kwietnia 2015 r.,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień J. Korwin-Mikkego zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 105 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7b ust. 1 i art. 7c ust. 1 w związku z art. 10b polskiej ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora,

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8–0229/2015),

               A.

               mając na uwadze, że Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej przekazał wniosek Komendanta Straży Miejskiej w Piotrkowie Trybunalskim o zezwolenie na prowadzenie postępowania przeciwko posłowi do Parlamentu Europejskiego Januszowi Korwin-Mikkemu w związku z wykroczeniem z art. 92a ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym; mając w szczególności na uwadze, że zarzucane wykroczenie polega na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych,

               C.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu o przywilejach i immunitetach Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych posłom do parlamentu ich państwa;

               D.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 105 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poseł nie może być pociągnięty bez zgody Sejmu do odpowiedzialności karnej;

               E.

               mając na uwadze, że tylko Parlament może podjąć decyzję o uchyleniu lub odmowie uchylenia immunitetu; mając na uwadze, że Parlament może w uzasadnionym stopniu wziąć pod uwagę stanowisko danego posła przy podejmowaniu decyzji o uchyleniu lub odmowie uchylenia jego immunitetu (2);

               F.

               mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego, oczywistego związku z wykonywaniem przez J. Korwin-Mikkego mandatu posła do Parlamentu Europejskiego ani nie stanowi opinii lub stanowiska zajętego przezeń w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               G.

               mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie Parlament nie znalazł dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnego i precyzyjnego podejrzenia, że sprawę wniesiono z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności danego posła,

               1.

               podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Janusza Korwin-Mikkego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji właściwemu organowi Rzeczypospolitej Polskiej oraz Januszowi Korwin-Mikkemu.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.)

      (2)  Sprawa T-345/05, Mote/Parlament (przywołana powyżej), pkt 28.


title: 2011/657/: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2011 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/030 NL/Noord-Holland i Flevoland, dział 18, z Niderlandów)

text:
               7.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 263/14

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 27 września 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/030 NL/Noord-Holland i Flevoland, dział 18, z Niderlandów)
   (2011/657/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 20 grudnia 2010 r. Niderlandy przedłożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 26 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 18 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Poligrafia i reprodukcja zapisanych nośników informacji) w regionach Noord- Holland (NL32) i Flevoland (NL23), według klasyfikacji NUTS II, i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 3 marca 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określania wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 1 849 086 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Niderlandy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 849 086 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 27 września 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.