title: Decyzja Komisji (UE) 2019/418 z dnia 13 marca 2019 r. zmieniająca decyzje (UE) 2017/1214, (UE) 2017/1215, (UE) 2017/1216, (UE) 2017/1217, (UE) 2017/1218 i (UE) 2017/1219 (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 1851) (Tekst mający znaczenie dla EOG.)

text:
                  15.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 73/188

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2019/418
         z dnia 13 marca 2019 r.
         zmieniająca decyzje (UE) 2017/1214, (UE) 2017/1215, (UE) 2017/1216, (UE) 2017/1217, (UE) 2017/1218 i (UE) 2017/1219

               (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 1851)

         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         KOMISJA EUROPEJSKA,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,
         po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE można przyznawać produktom o ograniczonym poziomie wpływu na środowisko w ciągu ich całego cyklu życia. Dla każdej grupy produktów należy ustanowić szczegółowe kryteria oznakowania ekologicznego UE.

                     (2)

                     Decyzjami Komisji (UE) 2017/1214 (2), (UE) 2017/1215 (3), (UE) 2017/1216 (4), (UE) 2017/1217 (5), (UE) 2017/1218 (6) i (UE) 2017/1219 (7) ustanowiono te kryteria oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji w odniesieniu do – odpowiednio – detergentów do ręcznego zmywania naczyń, detergentów do zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych, detergentów do zmywarek do naczyń, środków do czyszczenia powierzchni twardych, detergentów przeznaczonych do prania oraz detergentów przeznaczonych do prania do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych.

                     (3)

                     Szereg właściwych organów krajowych, które przyznają oznakowanie ekologiczne UE, poinformowało Komisję o trudnościach we wdrażaniu niektórych kryteriów ustanowionych w tych decyzjach. W szczególności kryteria te zawierają wymóg, aby substancje występujące w niektórych składnikach jako zanieczyszczenia (na przykład fosforany) zostały wyeliminowane z końcowego detergentu, niezależnie od ich stężenia, ale obecnie usunięcie tych zanieczyszczeń nie jest technicznie możliwe.

                     (4)

                     Decyzjami wymienionymi w motywie 2 uchylono i zastąpiono wcześniejsze decyzje Komisji w tej samej dziedzinie. W poprzednich decyzjach zawarty był wymóg, zgodnie z którym zanieczyszczenia i produkty uboczne musiały spełniać kryteria tylko wówczas, gdy ich stężenie w końcowym składzie produktu było równe lub większe niż 0,010 % w/w. Komisja przeprowadziła ocenę i stwierdziła, że zgodnie z poprzednimi decyzjami należy ustanowić minimalny próg stężenia w końcowym składzie produktu w wysokości 0,010 % w/w, zarówno w odniesieniu do produktów ubocznych, jak i do zanieczyszczeń z surowców, do celów zgodności z każdym z kryteriów określonych w decyzjach wymienionych w motywie 2.

                     (5)

                     Decyzją (UE) 2017/1217 uchylono i zastąpiono decyzję Komisji 2011/383/UE (8) w odniesieniu do grupy produktów „uniwersalne środki czyszczące i środki do czyszczenia urządzeń sanitarnych”. W decyzji (UE) 2017/1217 ustanowiono okres przejściowy wynoszący 18 miesięcy, aby producenci produktów, którym przyznano oznakowanie ekologiczne UE na podstawie kryteriów określonych w decyzji 2011/383/UE, mieli wystarczająco dużo czasu na dostosowanie swoich produktów do zmienionych kryteriów określonych w decyzji (UE) 2017/1217. Ten okres przejściowy wygasł dnia 26 grudnia 2018 r. Szereg właściwych organów krajowych poinformowało Komisję o potrzebie przedłużenia tego okresu przejściowego o sześć miesięcy ze względu na dużą liczbę wniosków o przedłużenie umów w sprawie przyznania oznakowania ekologicznego UE. Komisja przeprowadziła ocenę i w drodze wyjątku w tym przypadku potwierdziła potrzebę przedłużenia o sześć miesięcy okresu przejściowego.

                     (6)

                     W decyzjach (UE) 2017/1218 i (UE) 2017/1219 przewidziano odstępstwo przyznane na podstawie art. 6 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 w odniesieniu do kwasu ε-ftalimidoperoksyheksanowego (PAP) sklasyfikowanego jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego: zagrożenie ostre, kategoria 1 (H400) lub jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego: zagrożenie przewlekłe, kategoria 3 (H412) maksymalne stężenie 0,6 g/kg prania. Odstępstwa te przyznano, ponieważ uznano, że PAP pełni ważną funkcję jako środek wybielający w detergentach, których dotyczą te decyzje, oraz ponieważ w procesie prania ulega on w dużym stopniu rozkładowi.

                     (7)

                     W procesie prania PAP rozkłada się do kwasu ε-ftalimidoheksanowego (PAC). Substancja ta nie jest nadtlenkiem, jest łatwo biodegradowalna i nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Ponieważ PAP szybko rozkłada się do PAC i nigdy nie dociera do wody odpływowej, przy obliczaniu krytycznej objętości rozcieńczenia produktu bardziej właściwe jest stosowanie dla PAP współczynników degradacji PAC. Podobne podejście przyjęto już w decyzji (UE) 2017/1219, gdzie zastosowano oddzielne przepisy w odniesieniu do obliczania krytycznej objętości rozcieńczenia dla substancji nadtlenek wodoru, która w procesie prania rozkłada się do kwasu nadoctowego. Należy zatem zmienić decyzję (UE) 2017/1219 w celu wprowadzenia odrębnych zasad obliczania krytycznej objętości rozcieńczenia dla PAP z wykorzystaniem współczynników degradacji PAC.

                     (8)

                     PAP jest głównie stosowany jako środek wybielający w profesjonalnych wieloskładnikowych detergentach przeznaczonych do prania, a nie w detergentach przeznaczonych do prania wykorzystywanych w gospodarstwach domowych. Obecne odstępstwo dotyczące PAP przewidziane w decyzji (UE) 2017/1218 jest zatem zbędne i należy je znieść.

                     (9)

                     W celu zapewnienia jasności w załączniku do decyzji (UE) 2017/1218 należy zmienić tabelę 3 w celu dodania kolumny zawierającej klasyfikację substancji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008.

                     (10)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje (UE) 2017/1214, (UE) 2017/1215, (UE) 2017/1216, (UE) 2017/1217, (UE) 2017/1218 i (UE) 2017/1219.

                     (11)

                     Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W załączniku do decyzji (UE) 2017/1214 sekcja „Ocena i weryfikacja” lit. b) (Progi pomiarowe) tabela 1 przypis oznaczony gwiazdką (*) otrzymuje brzmienie:

                           „(*)

                           »Bez ograniczeń« oznacza: niezależnie od stężenia (analitycznej granicy wykrywalności) w odniesieniu do wszystkich substancji obecnych w składzie produktu z wyjątkiem produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie w końcowym składzie produktu może wynosić do 0,010 % w/w;”.

            Artykuł 2
            W załączniku do decyzji (UE) 2017/1215 sekcja „Ocena i weryfikacja” lit. b) (Progi pomiarowe) tabela 1 przypis oznaczony gwiazdką (*) otrzymuje brzmienie:

                           „(*)

                           »Bez ograniczeń« oznacza: niezależnie od stężenia (analitycznej granicy wykrywalności) w odniesieniu do wszystkich substancji obecnych w składzie produktu z wyjątkiem produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie w końcowym składzie produktu może wynosić do 0,010 % w/w;”.

            Artykuł 3
            W załączniku do decyzji (UE) 2017/1216 sekcja „Ocena i weryfikacja” lit. b) (Progi pomiarowe) tabela 1 przypis oznaczony gwiazdką (*) otrzymuje brzmienie:

                           „(*)

                           »Bez ograniczeń« oznacza: niezależnie od stężenia (analitycznej granicy wykrywalności) w odniesieniu do wszystkich substancji obecnych w składzie produktu z wyjątkiem produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie w końcowym składzie produktu może wynosić do 0,010 % w/w;”.

            Artykuł 4
            W decyzji (UE) 2017/1217 wprowadza się następujące zmiany:

                        a)

                        art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

                           „3.   Pozwolenia na używanie oznakowania ekologicznego UE udzielone zgodnie z kryteriami określonymi w decyzji 2011/383/UE mogą być stosowane do dnia 30 czerwca 2019 r.”;

                        b)

                        w załączniku sekcja „Ocena i weryfikacja” lit. b) (Progi pomiarowe) tabela 1 przypis oznaczony gwiazdką (*) otrzymuje brzmienie:

                                    „(*)

                                    »Bez ograniczeń« oznacza: niezależnie od stężenia (analitycznej granicy wykrywalności) w odniesieniu do wszystkich substancji obecnych w składzie produktu z wyjątkiem produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie w końcowym składzie produktu może wynosić do 0,010 % w/w;”.

            Artykuł 5
            W załączniku do decyzji (UE) 2017/1218 wprowadza się następujące zmiany:

                        a)

                        w sekcji „Ocena i weryfikacja” lit. b) (Progi pomiarowe) tabela 1 przypis oznaczony gwiazdką (*) otrzymuje brzmienie:

                                    „(*)

                                    »Bez ograniczeń« oznacza: niezależnie od stężenia (analitycznej granicy wykrywalności) w odniesieniu do wszystkich substancji obecnych w składzie produktu z wyjątkiem produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie w końcowym składzie produktu może wynosić do 0,010 % w/w;”;

                        b)

                        w Kryterium 5 (Substancje objęte wyłączeniami i ograniczeniami) lit. b) ppkt (ii) tabelę 3 (Substancje objęte odstępstwem) zastępuje się tabelą zamieszczoną w załączniku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 6
            W załączniku do decyzji (UE) 2017/1219 wprowadza się następujące zmiany:

                        a)

                        w Kryterium 1 („Toksyczność w stosunku do organizmów wodnych”) akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
                        „Ze względu na degradację pewnych substancji w procesie prania, odrębne zasady mają zastosowanie do następujących substancji:

                                    —

                                    nadtlenek wodoru (H2O2) – nie należy uwzględniać go przy obliczaniu CDV,

                                    —

                                    kwas nadoctowy – należy uwzględniać go w obliczeniach jako kwas octowy,

                                    —

                                    kwas ε-ftalimidoperoksyheksanowy (PAP) – należy uwzględniać go w obliczeniach jako kwas ε-ftalimidoheksanowy (PAC).

                              Wartości wykorzystywane do obliczania CDV[
                              przewlekłej
                           ] dla kwasu ε-ftalimidoheksanowego (PAC) wynoszą:

                                    DF(i) = 0,05

                                    TF przewlekła(i) = 0,256 mg/l

                                    Tlenowa = R

                                    Beztlenowa = O;”;

                        b)

                        sekcja „Ocena i weryfikacja” lit. b) (Progi pomiarowe) tabela 1 przypis oznaczony gwiazdką (*) otrzymuje brzmienie:

                                    „(*)

                                    »Bez ograniczeń« oznacza: niezależnie od stężenia (analitycznej granicy wykrywalności) w odniesieniu do wszystkich substancji obecnych w składzie produktu z wyjątkiem produktów ubocznych i zanieczyszczeń z surowców, których stężenie w końcowym składzie produktu może wynosić do 0,010 % w/w;”.

            Artykuł 7
            Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

            Sporządzono w Brukseli dnia 13 marca 2019 r.

                  W imieniu Komisji

               Karmenu VELLA

                  Członek Komisji

            (1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

            (2)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1214 z dnia 23 czerwca 2017 r. ustanawiająca kryteria oznakowania ekologicznego UE dla detergentów do ręcznego zmywania naczyń (Dz.U. L 180 z 12.7.2017, s. 1).

            (3)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1215 z dnia 23 czerwca 2017 r. ustanawiająca kryteria oznakowania ekologicznego UE dla detergentów do zmywarek do naczyń do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych (Dz.U. L 180 z 12.7.2017, s. 16).

            (4)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1216 z dnia 23 czerwca 2017 r. ustanawiająca kryteria oznakowania ekologicznego UE dla detergentów do zmywarek do naczyń (Dz.U. L 180 z 12.7.2017, s. 31).

            (5)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1217 z dnia 23 czerwca 2017 r. ustanawiająca kryteria oznakowania ekologicznego UE dla środków do czyszczenia powierzchni twardych (Dz.U. L 180 z 12.7.2017, s. 45).

            (6)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1218 z dnia 23 czerwca 2017 r. ustanawiająca kryteria oznakowania ekologicznego UE dla detergentów przeznaczonych do prania (Dz.U. L 180 z 12.7.2017, s. 63).

            (7)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1219 z dnia 23 czerwca 2017 r. ustanawiająca kryteria oznakowania ekologicznego UE dla detergentów przeznaczonych do prania do zastosowań przemysłowych i instytucjonalnych (Dz.U. L 180 z 12.7.2017, s. 79).

            (8)  Decyzja Komisji 2011/383/UE z dnia 28 czerwca 2011 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania oznakowania ekologicznego UE uniwersalnym środkom czyszczącym i środkom do czyszczenia urządzeń sanitarnych (Dz.U. L 169 z 29.6.2011, s. 52).

            ZAŁĄCZNIK

                        Substancja

                        Klasyfikacja zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008

                        Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

                        Surfaktanty

                        Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego – zagrożenie ostre, kategoria 1

                        H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

                        Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego – zagrożenie przewlekłe, kategoria 3

                        H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

                        Subtylizyna

                        Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego – zagrożenie ostre, kategoria 1

                        H400: Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

                        Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego – zagrożenie przewlekłe, kategoria 2

                        H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

                        Enzymy (1)

                        Działanie uczulające na skórę, kategoria zagrożenia 1, 1 A, 1B

                        H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

                        Działanie uczulające na drogi oddechowe, kategoria zagrożenia 1, 1 A, 1B

                        H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

                        NTA w postaci zanieczyszczenia w MGDA oraz GLDA (2)

                        Rakotwórczość, kategoria zagrożenia 2

                        H351: Podejrzewa się, że powoduje raka

               (1)

                        (*2)

                        W tym stabilizatory oraz inne substancje pomocnicze w preparatach.

               (2)

                        (*3)

                        W stężeniu poniżej 0,2 % w surowcu, o ile całkowite stężenie w produkcie końcowym jest mniejsze niż 0,10 %.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/477 z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
                  25.3.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 82/2

         DECYZJA RADY (UE) 2019/477
         z dnia 12 marca 2019 r.
         w sprawie zawarcia Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (i),
         uwzględniając podpisany w 2005 roku Akt przystąpienia z 2005 roku, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (zwany dalej „Protokołem”) został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich dnia 30 listopada 2009 r. z zastrzeżeniem jego zawarcia.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 8 ust. 2 Protokołu, jest on tymczasowo stosowany od dnia 1 stycznia 2007 r.

                     (3)

                     W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

                     (4)

                     Protokół powinien zostać zatwierdzony,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (2).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii (3) notyfikacji przewidzianej w art. 7 Protokołu oraz przekazuje Jordańskiemu Królestwu Haszymidzkiemu następujące oświadczenie:

               „W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. traktatu z Lizbony Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym od tego dnia wykonuje wszelkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia do »Wspólnoty Europejskiej« lub »Wspólnoty« w tekście Protokołu traktuje się, w odpowiednich przypadkach, jako odniesienia do »Unii Europejskiej«”.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 12 marca 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda z dnia 18 stycznia 2011 r. (DzU C 136 E z 11.5.2012, s. 105.).

            (2)  Dz.U. L 40 z 13.2.2010, s. 64.

            (3)  Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2019/539 z dnia 1 kwietnia 2019 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

text:
                  2.4.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 93/15

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2019/539
         z dnia 1 kwietnia 2019 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 31 lipca 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1333 (1) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii.

                     (2)

                     W dniu 28 września 2018 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2018/1465 (2).

                     (3)

                     W związku z ciągłym brakiem stabilności i powagą sytuacji w Libii Rada postanowiła przedłużyć obowiązywanie środków ograniczających dotyczących trzech osób o kolejne sześć miesięcy.

                     (4)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/1333,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Art. 17 ust. 3 i 4 decyzji (WPZiB) 2015/1333 otrzymuje brzmienie:

                  „3.   Środki, o których mowa w art. 8 ust. 2, mają zastosowanie do wpisów nr 14, 15 i 16 w załączniku II do dnia 2 października 2019 r.

                  4.   Środki, o których mowa w art. 9 ust. 2, mają zastosowanie do wpisów nr 19, 20 i 21 w załączniku IV do dnia 2 października 2019 r.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 1 kwietnia 2019 r.

                  W imieniu Rady

               G. CIAMBA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1333 z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylająca decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. L 206 z 1.8.2015, s. 34).

            (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1465 z dnia 28 września 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 245 z 1.10.2018, s. 16).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/867 z dnia 14 maja 2019 r. dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR), i uchylająca decyzję Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć, w imieniu Unii, w ramach CCAMLR

text:
                  28.5.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 140/72

         DECYZJA RADY (UE) 2019/867
         z dnia 14 maja 2019 r.
         dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na forum Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR), i uchylająca decyzję Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć, w imieniu Unii, w ramach CCAMLR
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją Rady 81/691/EWG (1) Unia zawarła Konwencję o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki („konwencja CCAMLR”), która weszła w życie dnia 7 kwietnia 1982 r. i ustanowiła Komisję do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (2) (CCAMLR). Belgia, Hiszpania, Francja, Niemcy, Włochy, Polska, Szwecja i Zjednoczone Królestwo również są umawiającymi się stronami konwencji CCAMLR. Grecja, Niderlandy i Finlandia są umawiającymi się stronami konwencji CCAMLR, lecz nie są członkami CCAMLR.

                     (2)

                     Zgodnie z art. IX.1 konwencji CCAMLR, CCAMLR jest odpowiedzialna za przyjmowanie środków ochrony na swoich corocznych posiedzeniach mających na celu zapewnienie ochrony żywych zasobów morskich Antarktyki, w tym ich racjonalnego wykorzystania. Takie środki mogą stać się wiążące dla Unii.

                     (3)

                     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 (3) stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa.

                     (4)

                     Zgodnie ze wspólnym komunikatem wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów” oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach.

                     (5)

                     Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym” odnosi się do konkretnych środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia mórz tworzywami sztucznymi, jak również gubienia lub porzucania narzędzi połowowych na morzu.

                     (6)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach CCAMLR w latach 2019–2023, ponieważ środki CCAMLR w zakresie ochrony będą wiążące dla Unii i mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na rozporządzenia Rady (WE) nr 1035/2001 (4), (WE) nr 600/2004 (5), (WE) nr 601/2004 (6), (WE) nr 1005/2008 (7) i (WE) nr 1224/2009 (8) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 (9).

                     (7)

                     Stanowisko to powinno dotyczyć kwestii leżących w zakresie dzielonych kompetencji Unii jedynie w zakresie w jakim mają one wpływ na wspólne przepisy Unii. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C 626/15 i C 659/16 (10), Unia powinna wesprzeć państwa członkowskie w utworzenieniu chronionych obszarów morskich w obszarze CCAMLR. Niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na podział kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi.

                     (8)

                     Obecnie stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach CCAMLR, jest określone w decyzji Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć, w imieniu Unii, na forum CCAMLR. Należy uchylić tę decyzję i zastąpić ją nową decyzją, która obejmie lata 2019–2023.

                     (9)

                     W związku ze zmianami zachodzącymi w zasobach rybnych w obszarze objętym konwencją CCAMLR oraz związaną z tym koniecznością ustalenia stanowiska unijnego, które uwzględniłoby te zmiany, w tym nowe informacje naukowe i inne istotne informacje przedstawione przed posiedzeniami CCAMLR lub w ich trakcie, należy ustanowić procedury, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii zawartą w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w celu corocznego doprecyzowania stanowiska Unii na lata 2019–2023,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na posiedzeniach Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR), jest określone w załączniku I. Stanowisko to powinno dotyczyć kwestii leżących w zakresie dzielonych kompetencji Unii jedynie w zakresie w jakim mają one wpływ na wspólne przepisy Unii.

            Artykuł 2
            Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na posiedzeniach CCAMLR, odbywa się zgodnie z załącznikiem II.

            Artykuł 3
            Stanowisko Unii określone w załączniku I podlega ocenie i, w stosownych przypadkach, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia CCAMLR w 2024 r.

            Artykuł 4
            Niniejszym uchyla się decyzję Rady z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na posiedzeniach Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR).

            Artykuł 5
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Sporządzono w Brukseli

            Sporządzono w Brukseli dnia 14 maja 2019 r.

                  W imieniu Rady

               P. DAEA

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 81/691/EWG z dnia 4 września 1981 r. w sprawie zawarcia Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (Dz.U. L 252 z 5.9.1981, s. 26).

            (2)  Dz.U. L 252 z 5.9.1981, s. 27.

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

            (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp. (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 1).

            (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 600/2004 ustanawiające niektóre środki techniczne stosowane do działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (Dz.U. L 97 z 1.4.2004, s. 1).

            (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 601/2004 ustanawiające określone środki kontrolne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (Dz.U. L 97 z 1.4.2004, s. 16).

            (7)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

            (8)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

            (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

            (10)  ECLI:EU:C:2018:925.

            ZAŁĄCZNIK I

               Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR)

            1.   ZASADY
            Na forum CCAMLR Unia:

                        a)

                        działa zgodnie z celami i zasadami realizowanymi przez Unię w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności poprzez stosowanie zasady ostrożnego zarządzania zasobami oraz dzięki celom dotyczącym maksymalnego podtrzymywalnego połowu gatunków określonym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, aby wspierać wdrażanie podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem, unikać przypadkowych połowów i w jak największym stopniu je ograniczać, stopniowo eliminować odrzuty, a także aby zminimalizować wpływ działalności połowowej na ekosystemy morskie i ich siedliska, jak również aby poprzez promowanie opłacalnego ekonomicznie i konkurencyjnego unijnego rybołówstwa zapewniać odpowiedni standard życia osobom zależnym od działalności połowowej i uwzględniać interesy konsumentów;

                        b)

                        pracuje na rzecz odpowiedniego zaangażowania zainteresowanych stron w fazie przygotowywania środków CCAMLR i zapewnia zgodność przyjmowanych w ramach CCAMLR środków z konwencją CCAMLR;

                        c)

                        zapewnia, by środki podejmowane przez CCAMLR były zgodne z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1982 r. o prawie morza, porozumienia ONZ z 1995 r. w sprawie ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz porozumienia z 1993 r. o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu, a także porozumienia Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 2009 r. o środkach stosowanych przez państwo portu;

                        d)

                        propaguje stanowiska spójne ze stanowiskami przyjętymi przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) w tym samym obszarze;

                        e)

                        dąży do spójności i osiągnięcia synergii z unijną polityką w ramach dwustronnych stosunków z państwami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz zapewnia spójność z innymi politykami, zwłaszcza w zakresie stosunków zewnętrznych, zatrudnienia, środowiska, handlu, rozwoju, badań naukowych i innowacyjności;

                        f)

                        zapewnia przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Unii;

                        g)

                        działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa (1);

                        h)

                        dąży do stworzenia dla floty unijnej równych warunków na obszarze objętym konwencją CCAMLR, w oparciu o takie same zasady i normy jak w obowiązującym prawie Unii, oraz do promowania jednolitego stosowania tych zasad i norm;

                        i)

                        działa zgodnie z konkluzjami Rady (2) w sprawie wspólnego komunikatu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanego „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów” (3), propaguje środki na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności CCAMLR oraz, w stosownych przypadkach, poprawy jej zarządzania i wyników (w szczególności w dziedzinie nauki, zgodności z przepisami, przejrzystości i podejmowania decyzji) jako wkład w zrównoważone zarządzanie oceanami we wszystkich jego aspektach;

                        j)

                        wraz z państwami członkowskimi aktywnie wspiera ustanowienie reprezentatywnej sieci morskich obszarów chronionych na południowym obszarze oceanu, w tym przez przekazanie CCAMLR konkretnych propozycji dotyczących morskich obszarów chronionych przez Unię i jej państwa członkowskie;

                        k)

                        promuje koordynację między RFMO a regionalnymi konwencjami morskimi oraz współpracę z organizacjami światowymi, stosownie do przypadku, w ramach ich mandatów i w razie potrzeby;

                        l)

                        wspiera mechanizmy współpracy między RFMO niezajmującymi się połowami tuńczyka, które to mechanizmy są podobne do tzw. procesu z Kobe dotyczącego RFMO zajmujących się połowami tuńczyka.

                  2.   KIERUNKI DZIAŁANIA
            W stosownych przypadkach Unia stara się wspierać podejmowanie przez CCAMLR działań, takich jak:

                        a)

                        środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych w obszarze objętym konwencją CAMLR w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, w tym środki dotyczące całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i kwot lub nakładu połowowego w przypadku żywych zasobów morza podlegających regulacjom CCAMLR, co pozwoliłoby osiągnąć lub utrzymać produkcję na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu najpóźniej w 2020 r. W razie konieczności, do tych środków ochrony i zarządzania włącza się środki szczególne dotyczące stad dotkniętych przełowieniem, tak aby nakład połowowy utrzymany był na poziomie zgodnym z dostępnymi uprawnieniami do połowów;

                        b)

                        środki mające na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie na obszarze objętym konwencją CAMLR, w tym umieszczenie w wykazie statków NNN, dalsza wymiana informacji z RFMO, porównywanie wykazu z innymi RFMO oraz ukierunkowane działania przeciwko statkom bez przynależności państwowej;

                        c)

                        środki mające na celu intensyfikację gromadzenia danych naukowych dotyczących zasobów rybnych i promowanie lepszej współpracy między sektorem i naukowcami;

                        d)

                        środki monitorowania, kontroli i nadzoru w obszarze objętym konwencją CAMLR w celu zapewnienia skuteczności kontroli i zgodności ze środkami przyjętymi na forum CCAMLR, w tym wzmocnienie kontroli operacji przeładunkowych zasobów zarządzanych przez CCAMLR i zmiana systemu CCAMLR dotyczącego dokumentacji połowów antarów, aby zaradzić możliwym lukom w regulacji handlu tymi gatunkami i wspierać kontakty z sąsiednimi RFMO na rzecz współpracy w zakresie systemu dokumentacji połowów CCAMLR;

                        e)

                        środki mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na różnorodność biologiczną mórz oraz na ekosystemy morskie i ich siedliska, w tym: środki służące zmniejszeniu zanieczyszczenia morza i niedopuszczaniu do wyrzucania tworzyw sztucznych do morza oraz ograniczeniu wpływu tworzyw sztucznych obecnych w morzu na różnorodność biologiczną mórz i ekosystemy, środki ochrony wrażliwych ekosystemów morskich znajdujących się na obszarze objętym konwencją CCAMLR i zgodne z międzynarodowymi wytycznymi FAO dotyczącymi zarządzania połowami głębinowymi na morzu pełnym, oraz środki, których celem jest zapobieżenie w jak największym stopniu przypadkowym połowom oraz ich ograniczenie, zwłaszcza w odniesieniu do wrażliwych gatunków morskich, jak również stopniowe wyeliminowanie odrzutów;

                        f)

                        środki służące zmniejszeniu wpływu porzuconych, zagubionych lub w inny sposób wyrzuconych do oceanu narzędzi połowowych oraz mające na celu ułatwienie identyfikacji i odzysku takich narzędzi;

                        g)

                        środki mające na celu zakaz połowów służących jedynie do pozyskiwania płetw rekinów oraz ustanowienie wymogu wyładunku wszystkich rekinów ze wszystkimi płetwami naturalnie połączonymi z korpusem;

                        h)

                        zalecenia, w stosownych przypadkach oraz w zakresie dozwolonym w ramach odpowiednich dokumentów statutowych, wspierające wdrażanie Konwencji dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

                        i)

                        wspólne strategie z innymi RFMO, w stosownych przypadkach, w szczególności z tymi, które są zaangażowane w zarządzanie rybołówstwem w tym samym regionie;

                        j)

                        dodatkowe środki techniczne w oparciu o opinie organów pomocniczych i grup roboczych CCAMLR;

                        k)

                        wraz z państwami członkowskimi – ustanowienie morskich obszarów chronionych na podstawie najlepszej dostępnej opinii naukowej z myślą o ochronie żywych zasobów morza i morskiej różnorodności biologicznej Antarktyki, a także ochronie wrażliwych ekosystemów i cech środowiskowych.

               (1)  Dok. 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.

               (2)  Dok. 7348/1/17 REV 1 z 24.3.2017.

               (3)  JOIN(2016) 49 final z 10.11.2016.

            ZAŁĄCZNIK II

               Coroczne doprecyzowanie stanowiska Unii, jakie należy zająć na dorocznym posiedzeniu Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki

            Przed każdym corocznym posiedzeniem CCAMLR, kiedy organ ten ma podjąć decyzje mające skutki prawne dla Unii, należy podjąć niezbędne kroki, aby stanowisko wyrażone w imieniu Unii uwzględniało najnowsze informacje naukowe i inne istotne informacje przekazane Komisji, zgodnie z zasadami i kierunkami działania określonymi w załączniku I.
            W tym celu i w oparciu o te informacje Komisja przekazuje Radzie z odpowiednim wyprzedzeniem przed każdym dorocznym posiedzeniem CCAMLR pisemny dokument zawierający proponowane elementy określające stanowisko Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być przedstawione w imieniu Unii.
            Jeżeli podczas posiedzenia CCAMLR nie będzie możliwe – również na miejscu – osiągnięcie porozumienia w sprawie uwzględnienia w stanowisku Unii nowych elementów, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.


title: Komisja Administracyjna ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego – Decyzja nr F3 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie wykładni art. 68 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczącego metody obliczania dodatku dyferencyjnego (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią.)

text:
               26.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/2

      KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO
      DECYZJA NR F3
      z dnia 19 grudnia 2018 r.
      w sprawie wykładni art. 68 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczącego metody obliczania dodatku dyferencyjnego
      (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
      (2019/C 215/02)
      KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
      uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych i dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2),
      uwzględniając art. 68 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
      uwzględniając art. 60 rozporządzenia (WE) nr 987/2009,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 68 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stanowi, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego państwa członkowskiego świadczenia rodzinne są wypłacane zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Uprawnienia do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw są zawieszane do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i, w odpowiednim przypadku, określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę.

                  (2)

                  Komisja Administracyjna jest zatem zdania, że w celu ułatwienia jednolitego stosowania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy ustanowić jednolitą procedurę wykonania wspomnianego artykułu w odniesieniu do porównania kwot przewidzianych przez co najmniej dwa odnośne ustawodawstwa oraz w odniesieniu do ustalenia wysokości dodatku dyferencyjnego, który może być płatny przez instytucję zainteresowaną.
                  Działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

            STANOWI, CO NASTĘPUJE:

                  1.

                  Instytucja państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo nie zostało wyznaczone jako mające pierwszeństwo zgodnie z art. 68 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, dokonuje, w odniesieniu do każdego członka rodziny, porównania kwoty świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo wyznaczone jako mające pierwszeństwo z kwotą świadczeń rodzinnych przewidzianych przez stosowane przez nią ustawodawstwo.

                  2.

                  Po dokonaniu porównania w odniesieniu do każdego członka rodziny instytucja zainteresowana wypłaca dodatek dyferencyjny równy różnicy między tymi dwiema kwotami.

                  3.

                  Niniejsza decyzja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzja ta wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu.

            Bernhard SPIEGEL

               Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.