title: Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0376

Dziennik Urzędowy L 185 , 15/07/1988 P. 0024 - 0028

		Decyzja Radyz dnia 24 czerwca 1988 r.w sprawie systemu środków własnych Wspólnot(88/376/EWG, Euratom)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 199 i 201,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 171 ust. 1 i art. 173,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:decyzja Rady 85/257/EWG, Euratom z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [4], ostatnio zmieniona Jednolitym Aktem Europejskim, podniosła, w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, do 1,4 % limit stawki stosowanej do jednolitej podstawy podatku od wartości dodanej (VAT) wcześniej ustanowionej na poziomie 1 % decyzją Rady z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładów finansowych Państw Członkowskich przez środki własne Wspólnot [5], zwaną dalej "decyzją z dnia 21 kwietnia 1970 r.";środki dostępne w ramach limitu 1,4 % nie są już dłużej wystarczające, aby pokryć preliminarze wydatków Wspólnoty;Jednolity Akt Europejski otwiera przed Wspólnotą nowe możliwości; art. 8a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą przewiduje urzeczywistnianie rynku wewnętrznego do dnia 31 grudnia 1992 r.;Wspólnota musi posiadać stabilne i gwarantowane przychody umożliwiające jej stabilizację obecnej sytuacji i prowadzenie wspólnych polityk; przychody te muszą być oparte na wydatkach uważanych za niezbędne dla realizacji tego celu, co ustalono w preliminarzach finansowych w Porozumieniu Międzyinstytucjonalnym między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, które wejdzie w życie z dniem 1 lipca 1988 r.;Rada Europejska na posiedzeniach w Brukseli w dniach 11, 12 i 13 lutego 1988 r. doszła do pewnych wniosków;zgodnie z tymi ustaleniami Wspólnocie do 1992 r. zostanie przyznana maksymalna kwota środków własnych odpowiadająca 1,2 % całkowitego produktu narodowego brutto Państw Członkowskich należnego za rok, liczonego po cenach rynkowych, zwanego dalej "PNB";przestrzeganie tego pułapu wymaga, aby całkowita suma środków własnych Wspólnoty przeznaczona do dyspozycji Wspólnoty na okres od 1988 r. do 1992 r. w żadnym roku nie przekraczała określonego procenta sumy PNB Wspólnoty za dany rok; wartość procentowa odpowiada stosowaniu wytycznych ustalonych dla wzrostu wydatków Wspólnoty określonych we wnioskach Rady Europejskiej dotyczących dyscypliny budżetowej i zarządzania budżetem oraz marginesowi bezpieczeństwa wynoszącemu 0,03 % PNB Wspólnoty na pokrycie nieprzewidzianych wydatków;ustanawia się globalny pułap wynoszący 1,3 % PNB Państw Członkowskich na przydział środków na zobowiązania finansowe; zapewniony musi zostać systematyczny postęp w przydziale środków na zobowiązania finansowe i środków budżetowych na pokrycie zobowiązań;te pułapy powinny być stosowane do czasu wprowadzenia zmian w niniejszej decyzji;mając na względzie bardziej ścisłe dostosowywanie środków wpłacanych przez każde Państwo Członkowskie do jego zdolności wnoszenia wkładów, skład środków własnych Wspólnoty powinien zostać zmieniony i powiększony; w tym celu konieczne jest:- ustalenie na poziomie 1,4 % maksymalnej stawki stosowanej do jednolitej podstawy wymiaru podatku od wartości dodanej każdego Państwa Członkowskiego, ograniczonej w miarę potrzeby do 55 % jego PNB,- wprowadzenie dodatkowego rodzaju środków własnych w celu zrównoważenia dochodów i wydatków budżetowych, w oparciu o sumę PNB Państw Członkowskich; w tym celu Rada przyjmie dyrektywę w sprawie harmonizacji zestawiania produktu narodowy brutto po cenach rynkowych;cła na produkty podlegające Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali powinny zostać włączone do środków własnych Wspólnoty;konkluzje Rady Europejskiej z dnia 25 i 26 czerwca 1984 r. w sprawie korekty nierównowagi budżetowej mają zastosowanie przez okres ważności niniejszej decyzji; obecny mechanizm kompensacyjny musi jednakże zostać dostosowany tak, aby uwzględniał nakładanie górnego pułapu podstawy podatku VAT i wprowadzenie dodatkowych środków, musi ponadto przewidywać finansowanie korekt według klucza PNB; to dostosowanie powinno zapewnić zastąpienie udziału Zjednoczonego Królestwa z tytułu podatku VAT jego udziałem z tytułu wpłat na mocy trzecich i czwartych środków (przewidzianych odpowiednio przez podatek VAT i PKB), i że w odniesieniu do danego roku skutki nałożenia na Zjednoczone Królestwo górnego pułapu podstawy wymiaru podatku VAT i wprowadzenia czwartego środka, którego nie kompensuje ta zmiana, zostaną wyrównane przez skorygowanie rekompensaty za ten rok; wkłady Hiszpanii i Portugalii powinny zostać zmniejszone zgodnie z obniżkami przewidzianymi w art. 187 i 374 Aktu Przystąpienia z 1985 r.;nierównowaga budżetowa powinna zostać skorygowana w taki sposób, aby nie wpływała na środki własne przeznaczone dla realizacji polityk Wspólnoty;konkluzje Rady Europejskiej z dni 11, 12 i 13 lutego 1988 r. przewidziały stworzenie w budżecie Wspólnoty rezerwy pieniężnej, zwanej dalej "rezerwą pieniężną EFOGR", aby wyrównywać wpływ znacznych i nieprzewidzianych wahań w parytecie ECU/dolar na wydatki z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnych (EFOGR); rezerwa powinna zostać objęta przepisami szczególnymi;przepisy powinny zostać ustanowione tak, aby objąć przejście z systemu wprowadzonego decyzją 85/257/EWG, Euratom na ten wynikający z niniejszej decyzji;Rada Europejska w dniach 11, 12 i 13 lutego 1988 r. postanowiła, że niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 1988 r.,USTANAWIA NINIEJSZE PRZEPISY, KTÓRYCH PRZYJĘCIE ZALECA PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM:Artykuł 1Wspólnotom przyznaje się ich własne środki zgodnie z następującymi artykułami w celu zapewnienia finansowania ich budżetów.Budżet Wspólnot jest, niezależnie od innych przychodów, finansowany w całości ze środków własnych Wspólnot.Artykuł 21. Środki własne wprowadzone do budżetu Wspólnot składają się z następujących przychodów:a) opłat, premii, dodatkowych lub wyrównawczych kwot, dodatkowych kwot lub czynników i innych ustalonych stawek celnych lub stawek celnych, które zostaną ustalone przez instytucje Wspólnot w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w ramach wspólnej polityki rolnej, a także wkładów i innych stawek celnych przewidzianych w ramach wspólnej organizacji rynku cukru;b) ceł Wspólnej Taryfy Celnej oraz innych ceł ustalonych lub tych, które zostaną ustalone przez instytucje Wspólnot w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi, i ceł na produkty podlegające Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;c) stosowania jednolitej stawki obowiązującej wszystkie Państwa Członkowskie do podstawy wymiaru podatku VAT, która jest ustalana w jednolity sposób dla Państw Członkowskich zgodnie z regułami wspólnotowymi; jednakże podstawa opodatkowania dla każdego Państwa Członkowskiego, uwzględniana do celów niniejszej decyzji, nie przekracza 55 % jego PNB;d) stosowania stawki – która zostanie ustalona zgodnie z procedurą budżetową w świetle sumy całkowitej wszystkich innych dochodów – do kwoty PNB wszystkich Państw Członkowskich ustalonej zgodnie z regułami wspólnotowymi, które zostaną ustanowione w dyrektywie przyjętej na mocy art. 8 ust. 2 niniejszej decyzji.2. Przychody wynikające ze wszystkich nowych opłat wprowadzonych w ramach wspólnej polityki, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, także stanowią środki własne określone w budżecie Wspólnot, pod warunkiem że przestrzegana była procedura przewidziana w art. 201 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub w art. 173 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.3. Państwa Członkowskie zatrzymują, z tytułu poboru należności, 10 % kwot zapłaconych zgodnie z ust. 1 lit. a) i b).4. Stawka jednolita określona w ust. 1 lit. c) odpowiada stawce wynikającej:a) ze stosowania stawki 1,4 % do podstawy wymiaru podatku VAT dla Państw Członkowskich; orazb) z odliczenia kwoty brutto wyrównania referencyjnego, określonego w art. 4 ust. 2. Kwota brutto będzie kwotą rekompensaty dostosowaną z uwagi na to, że Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w finansowaniu swojej własnej rekompensaty, a udział Republiki Federalnej Niemiec jest zmniejszony o jedną trzecią. Oblicza się ją tak, jakby suma wyrównania referencyjnego była finansowana przez Państwa Członkowskie według ich podstaw wymiaru podatku VAT ustalonych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c). Dla 1988 r. kwotę brutto takiego wyrównania referencyjnego zmniejsza się o 780 milionów ECU.5. Stawka ustalona zgodnie z ust. 1 lit. d) ma zastosowanie do PNB każdego Państwa Członkowskiego.6. Jeżeli na początku roku obrotowego budżet nie zostanie przyjęty, wcześniejsza jednolita stawka podatku VAT i stawki mające zastosowanie do PNB Państw Członkowskich stosowane są nadal, bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów przyjętych zgodnie z art. 8 ust. 2 z powodu wpisania rezerwy pieniężnej EFOGR do budżetu do dnia wejścia w życie nowych stawek.7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. c), jeżeli dnia 1 stycznia danego roku obrotowego, zasady określające jednolitą podstawę wymiaru podatku VAT nie są jeszcze stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, wkład finansowy, który ma zostać złożony do budżetu Wspólnot przez Państwo Członkowskie, które jeszcze nie stosuje jednolitej podstawy zamiast podatku VAT, zostanie ustalony proporcjonalnie do udziału jego produktu narodowego brutto w sumie całkowitej produktu krajowego brutto Państw Członkowskich według cen rynkowych w pierwszych trzech latach pięcioletniego okresu poprzedzającego dany rok. Odstępstwo to przestaje być skuteczne tak szybko, jak tylko zasady określające jednolite stawki wymiaru podatku VAT stosowane są we wszystkich Państwach Członkowskich.8. Do celów stosowania niniejszej decyzji PNB oznacza produkt narodowy brutto w danym roku według cen rynkowych.Artykuł 31. Całkowita suma środków własnych powierzonych Wspólnotom nie może przekraczać 1,20 % całkowitego PNB Wspólnoty przeznaczonego na koszty narosłe.Całkowita suma środków własnych powierzonych Wspólnotom, dla żadnego z lat w okresie 1988–1992 r., nie może przekraczać następującego procentowego udziału w całkowitym PNB Wspólnoty dla danego roku:- 1998 r.: 1,15,- 1989 r.: 1,17,- 1990 r.: 1,18,- 1991 r.: 1,19,- 1992 r.: 1,20.2. Przydział środków na zobowiązania finansowe wpisany do ogólnego budżetu Wspólnot na okres 1988–1992 r. musi być zgodny z systematycznym postępem prowadzącym do całkowitej sumy, która nie przekracza 1,30 % całkowitego PNB Wspólnoty w 1992 r. Ścisły stosunek pomiędzy przydziałem środków na zobowiązania a środkami na pokrycie kosztów narosłych zostanie utrzymany w celu zagwarantowania ich zgodność i przestrzeganie pułapu określonego w ust. 1 w następnych latach.3. Ogólne pułapy określone w ust. 1 i 2 stosowane są do dnia zmiany niniejszej decyzji.Artykuł 4Zjednoczonemu Królestwu przyznaje się korektę w odniesieniu do nierównowagi budżetowej. Korekta ta składa się z kwoty podstawowej i dostosowania. Dostosowanie koryguje kwotę podstawową do kwoty wyrównania referencyjnego.1. Kwota podstawowa ustalana jest poprzez:a) obliczenie różnicy za poprzedni rok obrotowy, pomiędzy:- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej sumie płatności określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) i d) dokonanych w trakcie roku obrotowego, łącznie z dostosowaniami według stawki jednolitej dotyczącej poprzednich lat obrotowych, oraz- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej kwocie przydzielonych wydatków;b) stosowanie otrzymanej w ten sposób różnicy do całkowitej kwoty przydzielonych wydatków;c) pomnożenie wyniku przez 0,66.2. Wyrównanie referencyjne stanowi korektę wynikającą z zastosowania poniższych lit. a), b) i c), poprawione przez skutki w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa wynikające z przejścia na ograniczoną pułapem górnym stawkę podatku VAT i płatności określone w art. 2 ust. 1 lit. d).Wyrównanie referencyjne ustala się przez:a) obliczenie różnicy występującej w poprzednim roku obrotowym, pomiędzy:- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej sumie płatności z tytułu podatku VAT, które zostałyby dokonane w trakcie tego roku obrotowego, łącznie z dostosowaniami dotyczącymi poprzednich lat obrotowych, dla sum finansowanych przez środki określone w art. 2 ust. 1 lit. c) i d), gdyby stawka podatku VAT była stosowana do podstaw bez ograniczania pułapem górnym, oraz- udziałem procentowym Zjednoczonego Królestwa w całkowitej kwocie przydzielonych wydatków;b) stosowanie tak otrzymanej różnicy do całkowitej kwoty przydzielonych wydatków;c) pomnożenie wyniku przez 0,66;d) odjęcie płatności dokonanych przez Zjednoczone Królestwo uwzględnionych w ust. 1 lit. a) tiret pierwsze od tych uwzględnionych w ust. 2 lit. a) tiret pierwsze;e) odjęcie sumy wyliczonej w lit. d) od sumy wyliczonej w lit. c).3. Kwotę podstawową wyrównuje się w taki sposób, aby odpowiadała kwocie wyrównania referencyjnego.Artykuł 51. Koszt korekty ponoszą pozostałe Państwa Członkowskie zgodnie z następującymi uzgodnieniami:podział kosztów wylicza się najpierw w odniesieniu do udziału każdego Państwa Członkowskiego w płatnościach określonych w art. 2 ust. 1 lit. d), z wyłączeniem Zjednoczonego Królestwa; następnie dostosowuje się go w taki sposób, aby ograniczyć udział Republiki Federalnej Niemiec do dwóch trzecich udziału wynikającego z tego wyliczenia.2. Korektę przyznaje się Zjednoczonemu Królestwu poprzez zmniejszenie jego płatności wynikających z zastosowania art. 2 ust. 1 lit. c). Koszty poniesione przez pozostałe Państwa Członkowskie dodaje się do ich płatności wynikających ze stosowania w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego art. 2 ust. 1 lit. c) w wysokości do 1,4 % stawki podatku VAT i art. 2 ust. 1 lit. d).3. Komisja przeprowadza wyliczenia wymagane do zastosowania art. 4 i niniejszego artykułu.4. Jeżeli na początku roku obrotowego budżet nie zostanie przyjęty, korekta przyznana Zjednoczonemu Królestwu oraz koszty poniesione przez pozostałe Państwa Członkowskie wprowadzone do ostatecznie przyjętego budżetu są nadal stosowane.Artykuł 6Przychód określony w art. 2 wykorzystywany jest bez zróżnicowania na finansowanie wszystkich wydatków określonych w budżecie Wspólnot. Jednakże przychód potrzebny do pokrycia w całości lub w części rezerwy pieniężnej EFOGR, wprowadzonej do budżetu Wspólnot, nie jest wymagany od Państw Członkowskich do czasu utworzenia rezerwy. Przepisy dotyczące funkcjonowania tej rezerwy, w razie konieczności, przyjmuje się zgodnie z art. 8 ust. 2.Poprzedni akapit pozostaje bez uszczerbku dla traktowania wkładów niektórych Państw Członkowskich w odniesieniu do programów uzupełniających przewidzianych w art. 130l Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.Artykuł 7Każdą nadwyżkę przychodu Wspólnot nad całkowitą kwotą rzeczywistych wydatków w ciągu roku obrotowego przenosi się na następny rok obrotowy. Jednakże każda nadwyżka powstała w wyniku przeniesienia z rozdziałów gwarancji EFOGR do rezerwy pieniężnej traktowana jest jako środki własne.Artykuł 81. Środki własne Wspólnoty określone w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) pobierane są przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami krajowymi wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które w miarę potrzeby są dostosowywane do wymagań wynikających z reguł wspólnotowych. Komisja regularnie bada przepisy krajowe przedstawione jej przez Państwa Członkowskie, przekazuje Państwom Członkowskim poprawki, które uważa za konieczne, aby zapewnić ich zgodność z regułami wspólnotowymi, i składa sprawozdania władzom budżetowym. Państwa Członkowskie udostępnią Komisji środki zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a)–d).2. Bez uszczerbku dla weryfikacji ksiąg rachunkowych i kontroli, które są zgodne z prawem i odbywają się w regularnych odstępach czasu oraz zgodnie z art. 206a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, takie weryfikacje ksiąg i kontrole dotyczą głównie wiarygodności i skuteczności systemów krajowych oraz procedur dla określania podstawy środków własnych pochodzących z podatku VAT i PNB, oraz bez uszczerbku dla ustaleń dotyczących inspekcji zgodnie z art. 209 lit. c) tego Traktatu, Rada, stanowiąc jednomyślnie w sprawie wniosku Komisji i po konsultacjach z Parlamentem Europejskim, przyjmuje przepisy niezbędne do stosowania niniejszej decyzji i do umożliwienia inspekcji w zakresie poboru, udostępniania Komisji i dokonywania płatności w zakresie przychodów określonych w art. 2 i 5.Artykuł 9Mechanizm stopniowego zwrotu środków własnych pochodzących z podatku VAT lub wkładów finansowych opartych o PNB, wprowadzony do 1991 r. dla Królestwa Hiszpanii oraz Republiki Portugalskiej na mocy art. 187 i 374 Aktu Przystąpienia z 1985 r., ma zastosowanie do środków własnych pochodzących z podatku VAT lub wkładów finansowych opartych o PNB określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) i d) niniejszej decyzji. Ma on zastosowanie także do płatności dokonywanych przez te dwa Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji. W ostatnim przypadku stawka refundacji jest stawką stosowaną w odniesieniu roku, dla którego przyznana jest korekta.Artykuł 10Komisja przedkłada do końca 1991 r. sprawozdanie w sprawie funkcjonowania systemu, łącznie z ponownym zbadaniem korekty nierównowagi budżetowej przyznanej Zjednoczonemu Królestwu, ustanowionej niniejszą decyzją.Artykuł 111. Państwa Członkowskie powiadamiane są o niniejszej decyzji przez sekretarza generalnego Rady Wspólnot Europejskich; decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Państwa Członkowskie niezwłocznie informują sekretarza generalnego Rady Wspólnot Europejskich o zakończeniu procedur przyjęcia niniejszej decyzji zgodnie ze swoimi wymaganiami konstytucyjnymi.Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po otrzymaniu ostatniego powiadomienia określonego w akapicie drugim. Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 1988 r.2. a) Z zastrzeżeniem lit. b) i c), decyzja 85/257/EWG, Euratom tarci moc z dniem 1 stycznia 1988 r. Wszystkie odniesienia do decyzji z dnia 21 kwietnia 1970 r. lub decyzji 85/257/EWG, Euratom rozumiane są jako odniesienia do niniejszej decyzji.b) Artykuł 3 decyzji 85/257/EWG, Euratom jest nadal stosowany do obliczania i dostosowywania przychodu pochodzącego ze stosowania stawek do jednolitej nieograniczonej pułapem górnym podstawy wymiaru podatku od wartości dodanej w 1987 r. i w latach wcześniejszych. Dla 1988 r. odliczenie na rzecz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do wcześniejszych lat obrotowych oblicza się zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. b) pkt i), ii) oraz iii) wspomnianej decyzji. Podział kosztów jego finansowania oblicza się zgodnie z art. 5 ust. 1 niniejszej decyzji. Sumy odpowiadające odliczeniu i podziałowi kosztu jego finansowania oblicza się zgodnie z art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji. W przypadku zastosowania art. 2 ust. 7 płatności z tytułu podatku od wartości dodanej zastępuje się wkładami finansowymi według wyliczeń określonych w niniejszym ustępie dla każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego; system ten ma również zastosowanie do płatności z tytułu dostosowań korekt za lata poprzednie.c) Artykuł 4 ust. 2 decyzji 85/257/EWG, Euratom jest nadal stosowany do wkładów finansowych potrzebnych na sfinansowanie ukończenia programu uzupełniającego dla funkcjonowania reaktora HFR (reaktora wysokostrumieniowego) 1984–1987 r.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 24 czerwca 1988 r.W imieniu KomisjiM. BangemannPrzewodniczący[1] Dz.U. C 102 z 16.4.1988, str. 8.[2] Opinia wydana dnia 15 czerwca 1988 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. C 175 z 4.7.1988.[4] Dz.U. L 128 z 14.5.1985, str. 15.[5] Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 19.--------------------------------------------------


title: 2013/59/UE: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka ze Szwecji

text:
               25.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/21

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 stycznia 2013 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka ze Szwecji
   (2013/59/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Szwecji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               W związku z wygaśnięciem mandatu Una ALDEGRENA zwolniło się jedno stanowisko członka Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Atykuł 1
   Na okres pozostały do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., na stanowisko członka Komitetu Regionów zostaje niniejszym mianowana:

               —

               Helene FRITZON, Ledamot i kommunfullmäktige, Kristianstads kommun.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

            W imieniu Rady

         M. NOONAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1585 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/396

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1585
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL za okres od dnia 27 czerwca do dnia 31 grudnia 2014 r. wraz z odpowiedziami wspólnego przedsięwzięcia (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsięwzięciu absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2014 (05587/2016 – C8-0059/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 209,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 72/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo ENIAC (4),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 74/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie ustanowienia wspólnego przedsiębiorstwa ARTEMIS w celu realizacji wspólnej inicjatywy technologicznej w zakresie systemów wbudowanych (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 561/2014 z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (6), w szczególności jego art. 1 ust. 2 i art. 12,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 110/2014 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących partnerstwa publiczno-prywatne, o których mowa w art. 209 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (8),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0119/2016),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS) absolutorium z wykonania budżetu Wspólnego Przedsięwzięcia za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL (wcześniej Wspólne Przedsiębiorstwo ENIAC i Wspólne Przedsiębiorstwo ARTEMIS), Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 80.

      (2)  Dz.U. C 422 z 17.12.2015, s. 81.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 21.

      (5)  Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 52.

      (6)  Dz.U. L 169 z 7.6.2014, s. 152.

      (7)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (8)  Dz.U. L 38 z 7.2.2014, s. 2.


title: Decyzja Komisji z dnia 30 stycznia 1981 r. w sprawie wykazu zakładów w Republice Urugwaju, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny i cielęciny, mięsa baraniego oraz mięsa zwierząt jednokopytnych do Wspólnoty

text:
Ważna informacja prawna

|

31981D0092

Dziennik Urzędowy L 058 , 05/03/1981 P. 0043 - 0045 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 3 Tom 13 P. 0019  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 03 Tom 21 P. 0045  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 3 Tom 13 P. 0019  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 03 Tom 21 P. 0045

		Decyzja Komisjiz dnia 30 stycznia 1981 r.w sprawie wykazu zakładów w Republice Urugwaju, które otrzymały zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny i cielęciny, mięsa baraniego oraz mięsa zwierząt jednokopytnych do Wspólnoty(81/92/EWG)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b),a także mając na uwadze, co następuje:zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty jeżeli nie spełniają warunków ogólnych i specjalnych ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;Urugwaj przekazał, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, wykaz zakładów, które otrzymały zezwolenie na wywóz do Wspólnoty;wspólnotowe kontrole na miejscu wykazały, że normy higieny wielu z tych zakładów są wystarczające i wobec tego mogą one zostać umieszczone w pierwszym wykazie zakładów sporządzonym zgodnie z art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, z których przywóz świeżego mięsa może zostać dopuszczony;sprawa innych zakładów, proponowanych przez Urugwaj, musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do prawodawstwa wspólnotowego; w międzyczasie i w celu uniknięcia nagłych zakłóceń przepływów handlowych, zakłady te mogą zostać dopuszczone tymczasowo do kontynuowania wywozu świeżego mięsa do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je przyjąć;wobec tego, konieczne będzie ponowne zbadanie i, w razie potrzeby, zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;należy przypomnieć, że przywóz świeżego mięsa podlega także innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie w odniesieniu do wymogów ochrony zdrowia, w tym specjalnym przepisom dla Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;warunki przywozu świeżego mięsa z zakładów zamieszczonych w wykazie, załączonym do niniejszej decyzji, podlegają w dalszym ciągu przepisom wspólnotowym ustanowionym odrębnie oraz ogólnym postanowieniom Traktatu; w szczególności przywóz z państw trzecich i ponowny wywóz do innych Państw Członkowskich niektórych kategorii mięsa, takich jak mięso ważące mniej niż trzy kilogramy lub mięso zawierające pozostałości niektórych substancji, które nie są jeszcze objęte specjalnymi zharmonizowanymi przepisami, podlega w dalszym ciągu ustawodawstwu zdrowotnemu Państwa Członkowskiego przywozu;środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Zakłady w Republice Urugwaju, wymienione w Załączniku, otrzymują niniejszym zezwolenie na przywóz świeżej wołowiny i cielęciny, mięsa baraniego oraz mięsa domowych zwierząt jednokopytnych do Wspólnoty.2. Przywóz z tych zakładów podlega nadal wspólnotowym przepisom weterynaryjnym ustanowionym odrębnie, w szczególności przepisom dotyczącym wymogów ochrony zdrowia.Artykuł 21. Państwa Członkowskie zakazują przywozu wskazanych kategorii świeżego mięsa, określonych w art. 1 ust. 1, pochodzących z zakładów innych niż te, które wymieniono w Załączniku.2. Do dnia 31 sierpnia 1981 r. zakazu tego nie stosuje się jednak do zakładów, których nie wymieniono w Załączniku, ale które otrzymały urzędowe zezwolenie i zostały zaproponowane przez władze urugwajskie na dzień 1 września 1980 r. zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, o ile przed dniem 1 września 1981 r. nie podjęto decyzji stanowiącej inaczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy.Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1981 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi oraz, w razie potrzeby, zmieniona przed dniem 1 lipca 1981 r.Artykuł 5Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 30 stycznia 1981 r.W imieniu KomisjiPoul DalsagerCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 28.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKWYKAZ ZAKŁADÓWI. WOŁOWINARzeźnie i zakłady rozbioruZakład nr | Adres |1 | Codadesa |2 | Colonia |3 | Carrasco |7 | Infrinsa |8 | Canelones |12 | Tacuarembo |14 | e.f.c.s.a. (planta Durazno) |106 | Inprognan |344 | San Jacinto |394 | Cybaran |II. MIĘSO BARANIEZakład nr | Adres |1 | Codadesa |2 | Colonia |3 | Carrasco |7 | Infrinsa |8 | Canelones |12 | Tacuarembo |14 | e.f.c.s.a. (planta Durazno) |106 | Inprognan |344 | San Jacinto |394 | Cybaran |III. MIĘSO KOŃSKIEZakład nr | Adres |303 | Clay, Montevideo |IV. CHŁODNIE SKŁADOWEZakład nr | Adres |903 | Acer, Montevideo |--------------------------------------------------


title: 2010/776/UE: Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 2010 r. zmieniająca decyzję 2004/211/WE w odniesieniu do zapisów dotyczących Brazylii, Kuwejtu i Syrii w wykazie państw trzecich oraz ich części, z których dozwolony jest przywóz do Unii Europejskiej żywych zwierząt z rodziny koniowatych, nasienia, komórek jajowych i zarodków koni (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 8950)  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               16.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/38

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 15 grudnia 2010 r.
   zmieniająca decyzję 2004/211/WE w odniesieniu do zapisów dotyczących Brazylii, Kuwejtu i Syrii w wykazie państw trzecich oraz ich części, z których dozwolony jest przywóz do Unii Europejskiej żywych zwierząt z rodziny koniowatych, nasienia, komórek jajowych i zarodków koni
   (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 8950)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2010/776/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (1), w szczególności jej art. 12 ust. 1 i 4 oraz zdanie wprowadzające w art. 19, jak również ppkt (i) i (ii) tego artykułu,
   uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG (2), w szczególności jej art. 17 ust. 3 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dyrektywie 90/426/EWG ustanowiono warunki zdrowotne zwierząt odnośnie do przywozu do Unii żywych zwierząt z rodziny koniowatych. Stanowi ona, że przywóz zwierząt z rodziny koniowatych do Unii jest dozwolony jedynie z państw trzecich lub ich części, w których nosacizna podlega obowiązkowi zgłaszania i które są wolne od nosacizny przez okres co najmniej sześciu miesięcy.

               (2)

               Decyzja Komisji 2004/211/WE z dnia 6 stycznia 2004 r. ustanawiająca wykaz państw trzecich oraz części ich terytoriów, z których państwa członkowskie dopuszczają przywóz żywych zwierząt z rodziny koniowatych, nasienia, komórek jajowych i zarodków koni oraz zmieniająca decyzje 93/195/EWG i 94/63/WE (3) ustanawia wykaz państw trzecich lub ich części w przypadku zastosowania regionalizacji, z których państwa członkowskie zezwalają na przywóz zwierząt z rodziny koniowatych oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków; w decyzji wskazano również inne warunki mające zastosowanie do tego przywozu. Wykaz ten zamieszczono w załączniku I do wspomnianej decyzji. Brazylia, Kuwejt i Syria są obecnie wymienione w tym załączniku.

               (3)

               W kwietniu 2010 r. Brazylia powiadomiła Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) o potwierdzeniu przypadku nosacizny (Burkholderia mallei) u konia w Distrito Federal. W związku z powyższym decyzja 2004/211/WE została zmieniona decyzją Komisji 2010/333/UE (4), aby podkreślić, że przywóz do Unii zwierząt z rodziny koniowatych, a także nasienia, komórek jajowych i zarodków koni z Distrito Federal w Brazylii nie jest już dozwolony.

               (4)

               W dniu 1 listopada 2010 r. Brazylia poinformowała OIE, że wspomniany pojedynczy przypadek nosacizny w Distrito Federal został usunięty. W szczególności władze poinformowały, że od co najmniej sześciu miesięcy nie zgłoszono nowych ognisk, wprowadzono ograniczenia przemieszczania zwierząt z rodziny koniowatych z obszarów zakażonych na obszary wolne od choroby, a w ramach nadzoru, którym objęto ok. 5 000 zwierząt z rodziny koniowatych, nie stwierdzono dalszych przypadków.

               (5)

               Właściwe jest zatem ponowne umieszczenie Distrito Federal w wykazie obszarów zatwierdzonych do przywozu do Unii zwierząt z rodziny koniowatych, a także nasienia, komórek jajowych i zarodków koni, zamieszczonym w załączniku I do decyzji 2004/211/WE.

               (6)

               W październiku 2010 r. OIE poinformowała o wystąpieniu nosacizny w Kuwejcie.

               (7)

               Syria poinformowała OIE, że jej sytuacja dotycząca nosacizny jest nieznana, ponieważ w państwie tym nosacizna nie podlega już obowiązkowi zgłaszania. Stwierdzono, że źródłem nosacizny w państwach regionu były konie z Syrii, a niedawna inspekcja przeprowadzona przez OIE nie wykluczyła obecności tej choroby w Syrii.

               (8)

               W związku z powyższym przywóz zwierząt z rodziny koniowatych, a także nasienia, komórek jajowych i zarodków koni z Kuwejtu i Syrii nie powinien już być dozwolony. Należy zatem skreślić powyższe państwa trzecie z załącznika I do decyzji 2004/211/WE.

               (9)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/211/WE.

               (10)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku I do decyzji 2004/211/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               zapis dotyczący Brazylii otrzymuje brzmienie:

                           „BR

                           Brazylia

                           BR-0

                           Cały kraj

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           BR-1

                           Stan:
                           Rio Grande do Sul, Santa Catarina, Paraná, São Paulo, Mato Grosso do Sul, Goiás, Minas Gerais, Rio de Janeiro, Espíritu Santo, Rondônia, Mato Grosso, Distrito Federal

                           D

                           X

                           X

                           X

                           X

                           X

                           X

                           X

                           X

                           X”

               2)

               zapis dotyczący Kuwejtu otrzymuje brzmienie:

                           „K

                           Kuwejt

                           KW-0

                           Cały kraj

                           E

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —”

               3)

               zapis dotyczący Syrii otrzymuje brzmienie:

                           „SY

                           Syria

                           SY-0

                           Cały kraj

                           E

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —

                           —”

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2010 r.

            W imieniu Komisji

         John DALLI

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54.

      (3)  Dz.U. L 73 z 11.3.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 150 z 16.6.2010, s. 53.


title: Decyzja Rady 2014/349/WPZiB z dnia 12 czerwca 2014 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO

text:
               13.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 174/42

         DECYZJA RADY 2014/349/WPZiB
   z dnia 12 czerwca 2014 r.
   zmieniająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (1), EULEX KOSOWO
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 4 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/124/WPZiB (2).

               (2)

               W dniu 8 czerwca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/322/WPZiB (3) zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB i przedłużającą misję Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOWO) o dwa lata, do dnia 14 czerwca 2012 r.

               (3)

               W dniu 6 czerwca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/291/WPZiB (4) zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB i przedłużającą misję EULEX KOSOWO o dwa lata, do dnia 14 czerwca 2014 r.

               (4)

               W następstwie zaleceń zawartych w przeglądzie strategicznym przyjętym w 2014 r. należy przedłużyć misję EULEX KOSOWO o kolejne dwa lata.

               (5)

               W dniu 27 maja 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/241/WPZiB (5) zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB w celu zapewnienia nowej finansowej kwoty odniesienia obejmującej okres od dnia 15 czerwca 2013 r. do dnia 14 czerwca 2014 r. Należy zmienić wspólne działanie 2008/124/WPZiB, by zapewnić nową finansową kwotę odniesienia, która ma objąć okres przejściowy od dnia 15 czerwca 2014 r. do dnia 14 października 2014 r.

               (6)

               Misja EULEX KOSOWO będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić osiąganiu celów działań zewnętrznych Unii przedstawionych w art. 21 Traktatu.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/124/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym działaniu 2008/124/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           dodaje się ustęp w brzmieniu:
                           „1a.   Szef misji jest jej reprezentantem. Zadania w zakresie zarządzania kadrowego i finansowego szef misji może delegować na członków personelu misji, zachowując całościową odpowiedzialność za misję.”;

                           b)

                           uchyla się ust. 5;

                           c)

                           ust. 9 otrzymuje brzmienie:
                           „9.   Szef misji zapewnia, stosownie do potrzeb, ścisłą współpracę i koordynację działań EULEX KOSOWO z właściwymi władzami Kosowa i odpowiednimi podmiotami międzynarodowymi, w tym z NATO/KFOR, UNMIK, OBWE i państwami trzecimi zaangażowanymi w praworządność w Kosowie.”;

               2)

               art. 9 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Wszyscy członkowie personelu wypełniają swoje obowiązki i działają w interesie misji. Cały personel przestrzega zasad bezpieczeństwa i minimalnych norm ustalonych decyzją Rady 2013/488/UE (6).

                  (6)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).”;"

               3)

               art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu określa się w umowach zawieranych między EULEX KOSOWO a danym członkiem personelu.”;

               4)

               art. 14 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
               „7.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją 2013/488/UE.”;

               5)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 15a
               Uzgodnienia prawne
               EULEX KOSOWO ma zdolność do nabywania usług i towarów, do zawierania umów i uzgodnień administracyjnych, do zatrudniania personelu, do posiadania rachunków bankowych, do nabywania i zbywania aktywów i do realizacji pasywów, a także do bycia stroną postępowania sądowego — odpowiednio do potrzeb związanych z wykonaniem niniejszego wspólnego działania.”;

               6)

               w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                           „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie do dnia 14 października 2010 r. wynosi 265 000 000 EUR.
                           Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 października 2010 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. wynosi 165 000 000 EUR.
                           Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 grudnia 2011 r. do dnia 14 czerwca 2012 r. wynosi 72 800 000 EUR.
                           Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 14 czerwca 2013 r. wynosi 111 000 000 EUR.
                           Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 czerwca 2013 r. do dnia 14 czerwca 2014 r. wynosi 110 000 000 EUR.
                           Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 czerwca 2014 r. do dnia 14 października 2014 r. wynosi 34 000 000 EUR.
                           Finansowa kwota odniesienia na kolejne okresy działania EULEX KOSOWO jest ustalana przez Radę.”;

                           b)

                           ust. 4–6 otrzymują brzmienie:
                           „4.   EULEX KOSOWO odpowiada za wykonanie budżetu misji. W tym celu EULEX KOSOWO podpisuje umowę z Komisją.
                           5.   EULEX KOSOWO odpowiada za wszelkie roszczenia i zobowiązania powstające w wyniku realizacji mandatu od dnia 15 czerwca 2014 r. z wyjątkiem roszczeń związanych z poważnymi uchybieniami ze strony szefa misji, za które ponosi odpowiedzialność szef misji.
                           6.   Realizacja uzgodnień finansowych będzie bez uszczerbku dla struktury dowodzenia, o której mowa w art. 7, 8 i 11 oraz wymogów operacyjnych EULEX KOSOWO, w tym kompatybilności sprzętu i współdziałania jej zespołów.
                           7.   Do pokrycia kwalifikują się wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.”;

               7)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 16a
               Komórka ds. projektów
               1.   W skład EULEX KOSOWO wchodzi komórka ds. projektów, określająca i realizująca projekty. EULEX KOSOWO w stosownych przypadkach koordynuje i usprawnia realizację projektów wdrażanych przez państwa członkowskie i państwa trzecie w ramach ich obowiązków oraz doradza na ich temat, w obszarach związanych z EULEX KOSOWO i w ramach wspierania celów tej misji.
               2.   EULEX KOSOWO jest upoważniona do korzystania z wkładów finansowych państw członkowskich lub państw trzecich w celu realizacji projektów określonych jako stanowiące spójne uzupełnienie innych działań EULEX KOSOWO, jeżeli dany projekt:

                           a)

                           został uwzględniony w ocenie skutków finansowych odnoszącej się do niniejszego wspólnego działania; lub

                           b)

                           został włączony w trakcie obowiązywania mandatu za pomocą zmiany tej oceny skutków finansowych na wniosek szefa misji. EULEX KOSOWO zawiera z tymi państwami porozumienie, które w szczególności obejmuje konkretne zasady postępowania z wszelkiego rodzaju skargami stron trzecich w zakresie szkód zaistniałych z powodu działań lub zaniechania działań przez EULEX KOSOWO w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa. W żadnym razie Unia ani WP nie ponoszą odpowiedzialności wobec państw wnoszących wkład za działania lub zaniechanie działań przez EULEX KOSOWO w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa.

                     3.   KPiB zatwierdza przyjęcie wkładu finansowego państw trzecich na rzecz komórki ds. projektów.”;

               8)

               art. 18 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „1.   WP jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych, NATO/KFOR oraz innym stronom trzecim związanym z niniejszym wspólnym działaniem informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EULEX KOSOWO do odpowiedniej dla każdego z tych podmiotów klauzuli tajności oraz zgodnie z decyzją 2013/488/UE. W tym celu dokonuje się uzgodnień technicznych na szczeblu lokalnym.
               2.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia właściwym organom miejscowym informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EULEX KOSOWO, objętych klauzulą tajności do poziomu »RESTREINT UE/UE RESTRICTED«, zgodnie z decyzją 2013/488/UE. We wszelkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane właściwym organom miejscowym zgodnie z procedurami odpowiadającymi ich poziomowi współpracy z UE.”;

               9)

               art. 20 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsze wspólne działanie traci moc z dniem 14 czerwca 2016 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         Y. MANIATIS

            Przewodniczący

      (1)  Użycie tej nazwy nie ma wpływu na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.

      (2)  Wspólne działanie 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92).

      (3)  Decyzja Rady 2010/322/WPZIB z dnia 8 czerwca 2010 r. zmieniająca i przedłużająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (Dz.U. L 145 z 11.6.2010, s. 13).

      (4)  Decyzja Rady 2012/291/WPZiB z dnia 5 czerwca 2012 r. dotycząca zmiany i przedłużenia okresu obowiązywania wspólnego działania 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (Dz.U. L 146 z 6.6.2012, s. 46).

      (5)  Decyzja Rady 2013/241/WPZiB z dnia 27 maja 2013 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (Dz.U. L 141 z 28.5.2013, s. 47).


title: 2011/608/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/237

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2009
   (2011/608/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy zakończony dnia 31 grudnia 2009 r., wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsięwzięcia (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05894/2011 – C7-0051/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając decyzję Rady 2007/198/Euratom z dnia 27 marca 2007 r. powołującą Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej oraz przyznającą mu określone korzyści (3), w szczególności jej art. 5,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0131/2011),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej absolutorium z wykonania budżetu wspólnego przedsięwzięcia za rok budżetowy 2009;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 342 z 16.12.2010, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 58.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/238

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2009
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej za rok budżetowy zakończony dnia 31 grudnia 2009 r., wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsięwzięcia (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05894/2011 – C7-0051/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając decyzję Rady 2007/198/Euratom z dnia 27 marca 2007 r. powołującą Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej oraz przyznającą mu określone korzyści (3), w szczególności jej art. 5,
   uwzględniając regulamin finansowy Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej przyjęty decyzją rady zarządzającej wspólnego przedsięwzięcia z dnia 22 października 2007 r. (dalej zwany „regulaminem finansowym ITER”),
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0131/2011),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne za rok budżetowy 2009 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są legalne i prawidłowe,

               B.

               mając na uwadze, że Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej dopiero rozpoczyna działalność i że w 2009 r. nie w pełni wdrożyło system kontroli wewnętrznej oraz system informacji finansowej,

               C.

               mając na uwadze, że regulamin finansowy ITER opiera się na ramowym rozporządzeniu finansowym, które niedawno zmieniono w celu dostosowania go do zmian wprowadzonych w ogólnym rozporządzeniu finansowym,

               D.

               mając na uwadze, że w dniu 9 października 2008 r. Trybunał Obrachunkowy wydał opinię nr 4/2008 w sprawie regulaminu finansowego wspólnego przedsięwzięcia ITER,

      Wykonanie budżetu

               1.

               zauważa, że ostateczny budżet wspólnego przedsięwzięcia na rok 2009 wyniósł 173 600 000 EUR, a ogólna stopa wykorzystania środków na płatności wyniosła 65,3 %;

               2.

               uznaje, że wspólne przedsięwzięcie znajduje się wciąż na początkowym etapie funkcjonowania oraz że problem niepełnego wykorzystania środków dotyczy głównie opóźnień w realizacji programu energii syntezy jądrowej Euratom, co odnotował również Trybunał Obrachunkowy w 2008 r.;

               3.

               zauważa, że depozyty bankowe na kwotę 42 000 000 EUR wg stanu na koniec roku stanowią naruszenie zasady równowagi budżetu;

               4.

               uważa, że istotne jest ustanowienie warunków włączenia do budżetu wspólnego przedsięwzięcia na kolejny rok budżetowy salda rachunku dochodów i wydatków, jeśli jest ono dodatnie, aby sprecyzować stosowanie tego odstępstwa od ogólnej zasady równowagi budżetu;

      Prezentacja sprawozdania

               5.

               wzywa wspólne przedsięwzięcie do harmonizacji jego sprawozdania zgodnie ze wskazówkami Komisji;

               6.

               zauważa, że – w odróżnieniu od innych wspólnych przedsięwzięć Unii – ITER jest finansowany w całości ze środków publicznych;

      Systemy kontroli wewnętrznej

               7.

               wzywa wspólne przedsięwzięcie do ukończenia wdrażania systemu kontroli wewnętrznej i systemu informacji finansowej;

               8.

               wzywa ponadto wspólne przedsięwzięcie do uwzględnienia w regulaminie finansowym konkretnego zapisu, zgodnie z którym Służba Audytu Wewnętrznego (SAW) ma uprawnienia audytora wewnętrznego wspólnego przedsięwzięcia, na podstawie przepisu zawartego w ramowym rozporządzeniu finansowym dotyczącym organów Wspólnoty;

               9.

               uznaje w szczególności, że zadaniem (SAW) jako audytora wewnętrznego powinno być doradzanie wspólnemu przedsięwzięciu w sprawach związanych z ryzykiem, poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości zarządzania i systemów kontrolnych oraz poprzez wydawanie zaleceń mających na celu poprawę warunków wykonywania operacji i wspieranie należytego zarządzania finansami; jest ponadto zdania, że istotne jest, by wspólne przedsięwzięcie przedstawiało organowi udzielającemu absolutorium sprawozdanie sporządzone przez dyrektora wspólnego przedsięwzięcia, podsumowujące liczbę i rodzaj kontroli wewnętrznych przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego oraz zalecenia i działania podjęte odnośnie do tych zaleceń;

               10.

               jest zdania, że z uwagi na wielkość budżetu i złożoność zadań stojących przed wspólnym przedsięwzięciem powinno ono rozważyć powołanie komisji ds. audytu, która podlegałaby bezpośrednio radzie zarządzającej;

      Regulamin finansowy

               11.

               wzywa wspólne przedsięwzięcie do zmiany regulaminu finansowego, tak aby uwzględnić w nim zalecenia sformułowane przez Trybunał Obrachunkowy w opinii nr 4/2008 w sprawie tego regulaminu; uważa, że konieczne są dalsze udoskonalenia w odniesieniu do:

                           —

                           wyjątków od zasad budżetowych,

                           —

                           roli SAW,

                           —

                           powołania komisji ds. audytu,

                           —

                           opóźnienia w uiszczaniu składek członkowskich,

                           —

                           przepisów dotyczących przyznawania dotacji,

                           —

                           przepisów przejściowych, o których mowa w art. 133 regulaminu finansowego ITER.

      (1)  Dz.U. C 342 z 16.12.2010, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 58.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Tunezyjską ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 40/75

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 listopada 2009 r.
   w sprawie zawarcia Umowy w formie protokołu pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Tunezyjską ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony
   (2010/91/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 lutego 2006 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z jej partnerami z regionu śródziemnomorskiego w celu ustanowienia mechanizmu rozstrzygania sporów odnoszącego się do postanowień handlowych.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Komisja zakończyła negocjowanie Umowy w formie protokołu pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1).

               (4)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się Umowę w formie protokołu pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów, mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony.
   Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) upoważnionej(-ych) do podpisania umowy w formie protokołu, aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. BORG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.
   PROTOKÓŁ
   pomiędzy Unią Europejską a Republiką Tunezyjską ustanawiający mechanizm rozstrzygania sporów mający zastosowanie do sporów dotyczących postanowień handlowych Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA TUNEZYJSKA, zwana dalej „Tunezją”
   z drugiej strony,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   ROZDZIAŁ I

      CEL I ZAKRES

   Artykuł 1
   Cel
   Celem niniejszego protokołu jest uniknięcie wszelkich sporów handlowych między Stronami i ich rozstrzyganie w celu osiągnięcia, w miarę możliwości, wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   Artykuł 2
   Stosowanie protokołu
   1.   Postanowienia niniejszego protokołu mają zastosowanie w odniesieniu do wszelkich sporów dotyczących interpretacji i stosowania postanowień tytułu II (z wyjątkiem art. 24) Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (zwanego dalej „układem o stowarzyszeniu”), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej (1). Art. 86 układu o stowarzyszeniu ma zastosowanie do sporów dotyczących stosowania i interpretacji innych postanowień tego układu.
   2.   Procedury niniejszego protokołu stosuje się, jeżeli sześćdziesiąt dni po przekazaniu sporu Radzie Stowarzyszenia zgodnie z art. 86 układu o stowarzyszeniu Rada Stowarzyszenia nie doprowadziła do rozstrzygnięcia sporu.
   3.   Do celów ust. 2 spór uznaje się za rozstrzygnięty, jeśli Rada Stowarzyszenia podjęła decyzję zgodnie z art. 86 ust. 2 układu o stowarzyszeniu lub jeśli oświadczyła, że spór już nie istnieje.
   ROZDZIAŁ II

      KONSULTACJE I MEDIACJE

   Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Strony dokładają starań, by rozwiązać wszelkie spory dotyczące interpretacji i stosowania postanowień, o których mowa w art. 2, poprzez podejmowanie konsultacji prowadzonych w dobrej wierze pod auspicjami Rady Stowarzyszenia w celu szybkiego osiągnięcia sprawiedliwych i wspólnie uzgodnionych rozwiązań.
   2.   Strona wnioskuje o przeprowadzenie konsultacji na podstawie pisemnego wniosku przesłanego drugiej Stronie, którego kopia zostaje przesłana Podkomitetowi ds. Przemysłu, Handlu i Usług, z określeniem przedmiotowego środka oraz postanowień układu o stowarzyszeniu, które jej zdaniem mają zastosowanie.
   3.   Konsultacje przeprowadza się w ciągu czterdziestu dni od daty złożenia wniosku i odbywają się one na terytorium Strony przeciwko której wniesiono zarzut, chyba że Strony postanowią inaczej. Konsultacje uznaje się za zakończone w ciągu sześćdziesięciu dni od daty otrzymania wniosku, chyba że obie Strony postanawiają je kontynuować. Konsultacje, w szczególności wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   4.   Konsultacje w nagłych przypadkach, w tym w przypadkach dotyczących towarów nietrwałych lub sezonowych, przeprowadza się w ciągu piętnastu dni od daty otrzymania wniosku i uznaje się za zakończone w ciągu trzydziestu dni od daty otrzymania wniosku.
   5.   Jeśli Strona, do której kierowany jest wniosek, nie odpowiedziała na wniosek o konsultacje w ciągu dziesięciu dni roboczych od daty jego otrzymania lub jeśli w terminie określonym w ust. 3 lub, w stosownych przypadkach, w ust. 4 konsultacje nie odbyły się lub po ich zakończeniu nie osiągnięto porozumienia w sprawie wspólnie uzgodnionego rozwiązania, Strona skarżąca może wnioskować o powołanie organu arbitrażowego zgodnie z art. 5.
   Artykuł 4
   Mediacja
   1.   Jeśli w wyniku konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania, wówczas Strony mogą, za obopólną zgodą, odwołać się do mediatora. Wszelkie wnioski o mediacje należy składać pisemnie do Podkomitetu ds. Przemysłu, Handlu i Usług z podaniem środka będącego przedmiotem konsultacji, jak również wspólnie uzgodnionego zakresu kompetencji dotyczącego mediacji. Każda ze Stron zobowiązuje się życzliwie rozważyć wnioski o mediację.
   2.   O ile Strony nie wyznaczą osoby mediatora w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku o mediację, przewodniczący Podkomitetu ds. Przemysłu, Handlu i Usług lub osoba przez nich delegowana wyznaczają mediatora w drodze losowania spośród grona osób figurujących na liście, o której mowa w art. 19, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Wyboru dokonuje się w ciągu dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku o mediację. Mediator zwołuje spotkanie ze Stronami w ciągu trzydziestu dni daty jego wyznaczenia. Mediator otrzymuje od Stron oświadczenia nie później niż piętnaście dni przed spotkaniem i może zażądać dodatkowych informacji od Stron, ekspertów lub doradców technicznych, jeżeli uzna je za niezbędne. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje należy ujawnić obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia swoich uwag. Mediator wydaje opinię nie później niż czterdzieści pięć dni od swego wyznaczenia.
   3.   Opinia mediatora może zawierać zalecenie lub zalecenia dotyczące tego, jak rozstrzygnąć spór, zgodnie z postanowieniami, o których mowa w art. 2. Opinia mediatora nie ma charakteru wiążącego.
   4.   Strony mogą porozumieć się w sprawie zmiany terminów określonych w ust. 2. Mediator może również podjąć decyzję o zmianie tych terminów na wniosek jednej ze Stron, uwzględniając szczególne trudności, jakie napotyka ta Strona lub ze względu na złożony charakter sprawy.
   5.   Postępowanie obejmujące mediację, w szczególności opinia mediatora i wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły podczas postępowania, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w dalszych postępowaniach.
   6.   Za zgodą Stron procedury mediacyjne mogą być kontynuowane podczas trwania procedury arbitrażowej.
   7.   Zmiana mediatora następuje wyłącznie z powodów określonych w przepisach 18–21 regulaminu i zgodnie z ustalonymi tam procedurami.
   ROZDZIAŁ III

      PROCEDURY ROZSTRZYGANIA SPORÓW

      SEKCJA I

         Procedura arbitrażowa

   Artykuł 5
   Wszczęcie procedury arbitrażowej
   1.   W przypadku gdy Stronom nie uda się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji przewidzianych w art. 3 lub w drodze mediacji przewidzianej w art. 4, Strona skarżąca może złożyć wniosek o powołanie organu arbitrażowego.
   2.   Wniosek o powołanie organu arbitrażowego przedkłada się na piśmie Stronie, przeciwko której wniesiono zarzut, oraz Podkomitetowi ds. Przemysłu, Handlu i Usług. Strona skarżąca określa w swoim wniosku szczególny środek przedmiotowy oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 2. O powołanie organu arbitrażowego należy wnioskować nie później niż osiemnaście miesięcy od daty otrzymania wniosku o konsultacje, bez uszczerbku dla praw Strony skarżącej występowania z wnioskiem o nowe konsultacje w takiej samej sprawie w przyszłości.
   Artykuł 6
   Powołanie organu arbitrażowego
   1.   W skład organu arbitrażowego wchodzi trzech arbitrów.
   2.   W ciągu dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut wniosku o powołanie organu arbitrażowego, Strony konsultują się w celu osiągnięcia porozumienia co do składu organu arbitrażowego.
   3.   W przypadku gdy Strony nie są w stanie porozumieć się w kwestii jej składu w terminie wyznaczonym w ust. 2, jedna ze Stron może zwrócić się do przewodniczących Podkomitetu ds. Przemysłu, Handlu i Usług lub osoby przez nich delegowanej o wyznaczenie wszystkich trzech członków w drodze losowania spośród listy kandydatów sporządzonej na mocy art. 19 – jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę skarżącą, jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut, i jednego spośród osób wytypowanych przez Strony na stanowisko przewodniczącego. W przypadku gdy Strony porozumieją się co do jednego lub dwóch członków organu arbitrażowego, pozostałych członków wyznacza się według wyżej opisanej procedury.
   4.   Przewodniczący Podkomitetu ds. Przemysłu, Handlu i Usług, lub osoba przez nich delegowana, wyznaczają arbitrów w ciągu pięciu dni roboczych od złożenia przez jedną ze Stron wniosku, o którym mowa w ust. 3.
   5.   Za datę powołania organu arbitrażowego uznaje się dzień wyznaczenia trzech arbitrów.
   6.   Zmiana arbitra następuje wyłącznie z powodów i zgodnie z procedurami określonymi w przepisach 18–21 regulaminu.
   Artykuł 7
   Okresowe sprawozdanie organu arbitrażowego
   Organ arbitrażowy przekazuje Stronom sprawozdanie okresowe przedstawiające ustalenia faktyczne, możliwość zastosowania odpowiednich postanowień oraz ogólne uzasadnienie każdego z jego ustaleń i zaleceń, nie później niż w ciągu stu dwudziestu dni od daty jego powołania. Każda ze Stron może złożyć pisemny wniosek do organu arbitrażowego, aby dokonał on przeglądu szczegółowych aspektów sprawozdania okresowego w ciągu piętnastu dni od jego notyfikacji. Ustalenia ostatecznej decyzji organu arbitrażowego zawierają wystarczające uzasadnienie argumentów przedstawionych na etapie przeglądu okresowego i wyraźnie odpowiadają na pytania i uwagi obu Stron.
   Artykuł 8
   Decyzja organu arbitrażowego
   1.   W ciągu stu pięćdziesięciu dni od daty powołania organ arbitrażowy powiadamia Strony oraz Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług o swojej decyzji. Jeżeli przewodniczący organu arbitrażowego uzna, że organ nie zdoła dotrzymać tego terminu, powiadamia o tym na piśmie Strony oraz Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin zakończenia prac. W żadnym przypadku decyzja nie może zostać przekazana później niż sto osiemdziesiąt dni od daty powołania organu arbitrażowego.
   2.   W nagłych wypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy czyni wszystko, co w jego mocy, aby przekazać swoją decyzję w ciągu siedemdziesięciu pięciu dni od daty jego powołania. W każdym przypadku decyzję należy notyfikować nie później niż w ciągu dziewięćdziesięciu dni od daty powołania organu. Jeśli organ arbitrażowy uzna daną sprawę za pilną, wydaje decyzję wstępną w ciągu dziesięciu dni od daty jego powołania.
   3.   Na wniosek obu Stron organ arbitrażowy w dowolnej chwili zawiesza swoją działalność na uzgodniony przez Strony okres nieprzekraczający dwunastu miesięcy i wznawia ją po upływie tego uzgodnionego okresu na wniosek Strony skarżącej. Jeśli Strona skarżąca nie wnioskuje o wznowienie prac organu arbitrażowego przed wygaśnięciem uzgodnionego okresu zawieszenia, procedura ta zostaje zakończona. Zawieszenie i zakończenie prac organu arbitrażowego pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron w innym postępowaniu w tej samej sprawie.

      SEKCJA II

         Wykonanie decyzji

   Artykuł 9
   Wykonanie decyzji organu arbitrażowego
   Każda ze Stron podejmuje wszelkie środki niezbędne w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego, a Strony dołożą wszelkich starań, by ustalić termin wykonania tej decyzji.
   Artykuł 10
   Rozsądnie krótki termin na wykonanie decyzji
   1.   Nie później niż trzydzieści dni od daty przekazania Stronom decyzji organu arbitrażowego Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, powiadamia Stronę skarżącą i Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług o tym, ile czasu potrzebuje na wykonanie decyzji (rozsądnie krótki termin), jeśli niezwłoczne dostosowanie nie jest możliwe.
   2.   Jeżeli Strony nie mogą się porozumieć co do rozsądnie krótkiego terminu, w którym należy wykonać decyzję organu arbitrażowego, Strona skarżąca składa w ciągu dwudziestu dni od otrzymania przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut, powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, pisemny wniosek do organu arbitrażowego w celu ustalenia długości tego terminu. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić jednocześnie drugą Stronę oraz Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług. W ciągu trzydziestu dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz Podkomitetowi ds. Przemysłu, Handlu i Usług.
   3.   Rozsądnie krótki termin może zostać przedłużony za obopólnym porozumieniem Stron.
   Artykuł 11
   Przegląd środków podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego
   1.   Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, przed upływem rozsądnie krótkiego terminu powiadamia drugą Stronę oraz Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług o wszelkich środkach, które podjęła w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego.
   2.   W przypadku braku porozumienia co do istnienia lub zgodności środka zgłoszonego na podstawie ust. 1 z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. Wniosek taki musi określać szczególny środek przedmiotowy oraz wyjaśniać, w jaki sposób środek ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 2. Organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu dziewięćdziesięciu dni od daty złożenia takiego wniosku. W nagłych wypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu czterdziestu pięciu dni od daty złożenia wniosku.
   Artykuł 12
   Tymczasowe środki zaradcze w przypadku niewykonania decyzji
   1.   Jeżeli przed upływem rozsądnie krótkiego terminu Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, nie powiadomi o podjęciu środków służących wykonaniu decyzji organu arbitrażowego lub jeżeli organ arbitrażowy uzna, że środek zgłoszony na podstawie art. 11 ust. 1 jest sprzeczny ze zobowiązaniem nałożonym na tę Stronę na mocy postanowień, o których mowa w art. 2, Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, na wniosek Strony skarżącej, jest zobowiązana do przedstawienia propozycji tymczasowej rekompensaty.
   2.   Jeśli w ciągu trzydziestu dni od upłynięcia rozsądnie krótkiego terminu Strony nie dojdą do porozumienia co do sposobu rekompensaty lub jeśli w decyzji podjętej na podstawie art. 11 organ arbitrażowy uzna, że środek podjęty w celu wykonania decyzji narusza postanowienia, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca uzyska prawo – po wcześniejszym powiadomieniu drugiej Strony oraz Podkomitetu ds. Przemysłu, Handlu i Usług – do zawieszenia zobowiązań wynikających z postanowień, o których mowa w art. 2, w stopniu adekwatnym do zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem postanowień. Podejmując takie środki, Strona skarżąca bierze pod uwagę ich wpływ na rozwój i gospodarkę Strony, przeciwko której wniesiono zarzut. Strona skarżąca może zastosować zawieszenie na czas dziesięciu dni roboczych po otrzymaniu powiadomienia przez Stronę, przeciwko której wniesiono zarzut, chyba że Strona ta złoży wniosek o arbitraż na podstawie ust. 3.
   3.   Jeśli Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, uzna stopień zawieszenia za nieadekwatny do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanych naruszeniem, może zwrócić się z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić drugą Stronę oraz Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług przed upływem dziesięciu dni roboczych, o których mowa w ust. 2. Organ arbitrażowy, po zasięgnięciu w razie potrzeby opinii specjalistów, w ciągu trzydziestu dni od daty złożenia wniosku przekazuje Stronom oraz organowi instytucjonalnemu odpowiedzialnemu za zagadnienia związane z handlem swoją decyzję w sprawie stopnia zawieszenia zobowiązań. Zawieszenie zobowiązań nie może nastąpić przed przekazaniem decyzji organu arbitrażowego i musi być zgodne z decyzją tego organu.
   4.   Zawieszenie zobowiązań ma charakter tymczasowy i stosuje się je jedynie do czasu wycofania środka uznanego za sprzeczny z postanowieniami, o których mowa w art. 2 lub do czasu zmiany takiego środka w sposób zapewniający jego zgodność z tymi postanowieniami, na mocy art. 13 lub też do czasu rozstrzygnięcia sporu przez Strony.
   Artykuł 13
   Ocena środków podjętych w celu wykonania decyzji o zawieszeniu zobowiązań
   1.   Strona, przeciwko której wniesiono zarzut, powiadamia drugą Stronę oraz Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług o środkach podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego oraz o wniosku o zakończenie wprowadzonego przez Stronę skarżącą zawieszenia zobowiązań.
   2.   Jeżeli w ciągu trzydziestu dni od daty otrzymania takiego powiadomienia Strony nie osiągną porozumienia w kwestii zgodności zgłoszonego środka z postanowieniami, o których mowa w art. 2, Strona skarżąca może zwrócić się do organu arbitrażowego z pisemnym wnioskiem o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku należy powiadomić jednocześnie drugą Stronę oraz Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług. W ciągu czterdziestu pięciu dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz Podkomitetowi ds. Przemysłu, Handlu i Usług. Jeśli organ arbitrażowy uzna, że środek podjęty w celu wykonania decyzji jest zgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 2, następuje przerwanie zawieszenia zobowiązań.

      SEKCJA III

         Postanowienia wspólne

   Artykuł 14
   Wspólnie uzgodnione rozwiązanie
   Strony mogą w dowolnym momencie wspólnie uzgodnić rozwiązanie sporu podlegającego niniejszemu protokołowi. O takim rozwiązaniu powiadamiają Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług oraz organ arbitrażowy. Po otrzymaniu powiadomienia o wspólnie uzgodnionym rozwiązaniu organ kończy prace i procedurę należy zakończyć.
   Artykuł 15
   Regulamin
   1.   Procedury rozstrzygania sporów, o których mowa w rozdziale III niniejszego protokołu, określa regulamin załączony do protokołu.
   2.   Wszystkie posiedzenia organu arbitrażowego są otwarte dla publiczności zgodnie z regulaminem, chyba że Strony postanowią inaczej.
   Artykuł 16
   Informacje i porady techniczne
   Na wniosek jednej ze Stron lub z własnej inicjatywy organ arbitrażowy może w związku z prowadzonym przez siebie postępowaniem uzyskać informacje, które uzna za stosowne. W szczególności organ arbitrażowy ma także prawo w razie potrzeby zwrócić się o opinię do ekspertów. Przed dokonaniem wyboru takich ekspertów organ arbitrażowy przeprowadza konsultacje ze Stronami. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje należy ujawnić obu Stronom, dając im możliwość zgłoszenia swoich uwag. Zainteresowane osoby fizyczne lub prawne mające swoją siedzibę na terytorium Stron mogą składać organowi arbitrażowemu raporty amicus curiae zgodnie z regulaminem. Takie raporty ograniczają się do aspektów rzeczowych sporu i nie poruszają kwestii prawnych.
   Artykuł 17
   Reguły interpretacji
   Organ arbitrażowy interpretuje postanowienia, o których mowa w art. 2, zgodnie z zasadami wykładni międzynarodowego prawa publicznego, w tym Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Decyzje organu arbitrażowego nie mogą rozszerzać ani ograniczać praw i obowiązków przewidzianych w art. 2.
   Artykuł 18
   Decyzje organu arbitrażowego
   1.   Organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby decyzje podejmowane były w drodze konsensu. Jednak w przypadku, gdy decyzja nie może być podjęta w drodze konsensu, sprawa będąca przedmiotem decyzji rozstrzygana jest większością głosów. W żadnym jednak wypadku odrębne opinie arbitrów nie są publikowane.
   2.   Wszystkie decyzje organu arbitrażowego mają dla Stron moc wiążącą i nie ustanawiają żadnych praw lub obowiązków dla osób fizycznych lub prawnych. W decyzji podaje się fakty ustalone w sprawie, zakres zastosowania odpowiednich postanowień układu o stowarzyszeniu oraz ogólne uzasadnienie ustaleń i wniosków. Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług podaje decyzję organu arbitrażowego w całości do wiadomości publicznej, chyba że ze względu na poufność informacji handlowych postanowi inaczej.
   ROZDZIAŁ IV

      POSTANOWIENIA OGÓLNE

   Artykuł 19
   Lista arbitrów
   1.   Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego protokołu sporządza listę przynajmniej piętnastu osób chętnych i zdolnych do pełnienia roli arbitrów. Każda ze Stron proponuje przynajmniej pięć osób mogących pełnić rolę arbitra. Strony wybierają także przynajmniej pięć osób mających pełnić rolę przewodniczącego organu arbitrażowego, niebędących obywatelami żadnej ze Stron. Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług zapewnia, by na liście tej zawsze znajdowała się odpowiednia liczba osób.
   2.   Arbitrzy muszą posiadać specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego. Muszą nimi być osoby niezależne, działające w imieniu własnym, niedziałające na polecenie żadnego rządu czy organizacji; oraz niepowiązane z rządem żadnej ze Stron, a ich postępowanie musi być zgodne z kodeksem postępowania, znajdującym się w załączniku do niniejszego protokołu.
   3.   Podkomitet ds. Przemysłu, Handlu i Usług może sporządzić dodatkową listę przynajmniej piętnastu osób posiadających fachową wiedzę sektorową w zakresie szczególnych zagadnień objętych układem o stowarzyszeniu. W przypadku odwołania się do procedury wyznaczania członków, o której mowa w art. 6 ust. 2, przewodniczący Podkomitetu ds. Przemysłu, Handlu i Usług mogą skorzystać z listy sektorowej za zgodą obu Stron.
   Artykuł 20
   Odniesienie do zobowiązań wobec WTO
   1.   Odwołanie się do postanowień niniejszego protokołu dotyczących rozstrzygania sporów pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnych działań w ramach WTO, w tym również działań z zakresu rozstrzygania sporów.
   2.   Jeżeli jednak jedna ze Stron w odniesieniu do konkretnego środka wszczęła postępowanie o rozstrzygnięcie sporu – na mocy niniejszego protokołu, lub porozumienia WTO – do czasu zakończenia tego postępowania nie może ona wszcząć postępowania o rozstrzygnięcie sporu w odniesieniu do tego samego środka z tytułu drugiej z wymienionych podstaw prawnych. Ponadto Strona nie może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest identyczne na mocy układu o stowarzyszeniu i na mocy Porozumienia WTO, z tytułu obu podstaw prawnych. W takim przypadku, po wszczęciu postępowania o rozstrzygnięcie sporu, Strona nie dochodzi na drugim forum roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest identyczne na mocy drugiego porozumienia, chyba że wybrane forum z powodów proceduralnych lub sądowniczych nie umożliwi dokonania ustaleń dotyczących roszczeń związanych z naruszeniem tego zobowiązania.
   3.   Do celów ust. 2:

               —

               postępowanie w sprawie rozstrzygania sporu w ramach porozumienia WTO uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 6 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów w ramach WTO i uznaje się je za zakończone, gdy Organ Rozstrzygania Sporów przyjmie sprawozdanie organu oraz, w zależności od przypadku, sprawozdanie Organu Apelacyjnego, zgodnie z art. 16 i 17 ust. 14 tego uzgodnienia,

               —

               postępowanie w sprawie rozstrzygania sporu na mocy niniejszego protokołu uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 5 ust. 1 i uznaje się je za zakończone, gdy organ arbitrażowy przekaże swoją decyzję Podkomitetowi ds. Przemysłu, Handlu i Usług zgodnie z art. 8.

         4.   Żadne z postanowień niniejszego protokołu nie wyklucza możliwości zawieszenia realizacji zobowiązań przez jedną ze Stron, jeśli zezwala na to Organ Rozstrzygania Sporów WTO. Nie można w oparciu o Porozumienie WTO uniemożliwić jednej ze Stron zawieszenia zobowiązań na mocy niniejszego protokołu.
   Artykuł 21
   Terminy
   1.   Wszystkie terminy określone w niniejszym protokole, łącznie z terminami dotyczącymi przekazywania decyzji przez organ arbitrażowy, liczy się w dniach kalendarzowych od dnia następującego po wykonaniu czynności lub wystąpieniu faktu, do którego się odnoszą, o ile nie postanowiono inaczej.
   2.   Każdy termin, o którym mowa w niniejszym protokole, może być zmieniony za obopólnym porozumieniem Stron. Strony zobowiązują się życzliwie rozważać wnioski o przedłużenie terminu, uzasadnione trudnościami, jakie napotyka jedna ze Stron w spełnieniu wymogów procedur niniejszego protokołu. Na wniosek jednej ze Stron organ arbitrażowy może przedłużyć obowiązujące w postępowaniu terminy, uwzględniając różny poziom rozwoju Stron.
   Artykuł 22
   Przegląd i zmiana protokołu
   1.   Po wejściu w życie niniejszego protokołu i załączników do niego Rada Stowarzyszenia może w dowolnym momencie dokonać przeglądu ich wdrożenia w celu podjęcia decyzji o ich dalszym stosowaniu, wprowadzeniu zmian lub rozwiązaniu.
   2.   W przeglądzie Rada Stowarzyszenia może rozważyć możliwość utworzenia Organu Apelacyjnego wspólnego dla wielu układów eurośródziemnomorskich.
   3.   Rada Stowarzyszenia może zdecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego protokołu i załączników do niego. Strony stosują niniejszą decyzję po realizacji swoich procedur wewnętrznych.
   Artykuł 23
   Wejście w życie
   Niniejszy protokół zostaje zatwierdzony przez Strony zgodnie z ich właściwymi procedurami. Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają się o zakończeniu procedur, o których mowa w niniejszym artykule.

      Podpisano w Brukseli, dnia 9 grudnia 2009 r., w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz arabskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unií
         For Det Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā
         Europos Sajungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         På Europeiska unionens vägnar

         За Република Тунис
         Por la República de Túnez
         Za Tuniskou republiku
         For Den Tunesiske Republik
         Für die Tunesische Republik
         Tuneesia Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατίας της Τυνησίας
         For the Republic of Tunisia
         Pour la République tunisienne
         Per la Repubblica tunisina
         Tunisijas Republikas vārdā
         Tuniso Respublikos vardu
         A Tunéziai Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika tat-Tuniżija
         Voor de Republiek Tunesië
         W imieniu Republiki Tunezyjskiej
         Pela República da Tunísia
         Pentru Republica Tunisia
         Za Tuniskú republiku
         Za Republiko Tunizijo
         Tunisian tasavallan puolesta
         För Republiken Tunisien

      (1)  Postanowienia niniejszego protokołu pozostają bez uszczerbku dla art. 34 protokołu dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej.
   ZAŁĄCZNIKI

                  ZAŁĄCZNIK I:

            REGULAMIN POSTĘPOWANIA ARBITRAŻOWEGO

                  ZAŁĄCZNIK II:

            KODEKS POSTĘPOWANIA CZŁONKÓW ORGANU ARBITRAŻOWEGO I MEDIATORÓW


title: Decyzja Komisji z dnia 9 kwietnia 2003 r. zmieniająca decyzję 2000/690/WE ustanawiającą Zespół ds. Polityki PrzedsiębiorczościTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0247

Dziennik Urzędowy L 093 , 10/04/2003 P. 0027 - 0027

		Decyzja Komisjiz dnia 9 kwietnia 2003 r.zmieniająca decyzję 2000/690/WE ustanawiającą Zespół ds. Polityki Przedsiębiorczości(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2003/247/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzją Komisji 2000/690/WE z dnia 8 listopada 2000 r. ustanowiony został Zespół ds. Polityki Przedsiębiorczości [1], którego Izba Zawodowa składa się maksymalnie z 40 członków. W związku z rozszerzeniem, liczba członków Izby Zawodowej, reprezentującej szeroki zakres doświadczenia w dziedzinach ważnych dla przedsiębiorstw, powinna zostać zwiększona.(2) Dlatego decyzja 2000/690/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułW art. 2 ust. 1 tiret drugie decyzji 2000/690/WE liczbę "40" zastępuje się liczbą "45".Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 9 kwietnia 2003 r.W imieniu KomisjiErkki LiikanenCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 285 z 10.11.2000, str. 24.--------------------------------------------------


title: 2011/268/UE: Decyzja Rady z dnia 2 maja 2011 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Bułgarii

text:
               6.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 118/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 2 maja 2011 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Bułgarii
   (2011/268/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Bułgarii,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upłynięciem kadencji Żeljazko CHRISTOWA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany Iwan KOKAŁOW, wiceprzewodniczący КНСБ (CITUB – Konfederacja Niezależnych Związków Zawodowych Bułgarii).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 maja 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.