title: 2013/211/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofywania banknotów euro (EBC/2013/10)

text:
               30.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 118/37

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 19 kwietnia 2013 r.
   w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofywania banknotów euro
   (wersja przekształcona)
   (EBC/2013/10)
   (2013/211/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 128 ust. 1,
   uwzględniając art. 16 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zakres decyzji EBC/2003/4 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro (1) wymaga rozszerzenia o przyszłe serie banknotów euro. W tym celu w decyzji EBC/2003/4 należy wprowadzić szereg zmian technicznych. Ponadto, w świetle doświadczenia w stosowaniu i interpretacji decyzji EBC/2003/4, potrzebne jest dalsze wyjaśnienie i usprawnienie części zasad i procedur. W celu wprowadzenia powyższych zmian, z uwagi na wymogi jasności i przejrzystości, niezbędne jest zatem sporządzenie wersji przekształconej decyzji EBC/2003/4.

               (2)

               Zgodnie z art. 128 ust. 1 Traktatu oraz art. 16 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, Europejski Bank Centralny (EBC) ma wyłączne prawo do upoważniania do emisji banknotów euro w Unii. Przepisy te przewidują także, że banknoty takie mogą emitować EBC oraz krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”). Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (2) EBC i KBC wprowadzają banknoty euro do obiegu.

               (3)

               Europejski Instytut Walutowy (EIW) przeprowadził prace przygotowawcze do produkcji i emisji banknotów euro, w szczególności w odniesieniu do wzoru banknotów euro, ułatwił rozpoznawanie i akceptację nowych nominałów i parametrów banknotów euro przez użytkowników, uwzględniając szczególne wymagania wizualne i techniczne europejskich stowarzyszeń użytkowników banknotów.

               (4)

               Jako następca prawny EIW EBC jest właścicielem praw autorskich do wzorów banknotów euro będących pierwotnie własnością EIW. EBC oraz KBC działające w imieniu EBC mogą egzekwować wspomniane prawa autorskie w odniesieniu do reprodukcji emitowanych lub rozprowadzanych z naruszeniem tych praw, takich jak między innymi reprodukcje, które mogłyby mieć negatywny wpływ na pozycję banknotów euro.

               (5)

               EBC i KBC będą okresowo wprowadzać nowe serie banknotów euro z ulepszonymi zabezpieczeniami, korzystając z postępu w dziedzinie technologii produkcji banknotów od czasu wprowadzenia pierwszej serii.

               (6)

               Prawo EBC i KBC do emisji banknotów euro obejmuje właściwość w zakresie podejmowania wszystkich koniecznych środków prawnych mających na celu ochronę integralności banknotów euro jako środka płatniczego. EBC powinien podejmować środki mające na celu osiągnięcie minimalnego poziomu zabezpieczenia we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro, w celu zapewnienia, aby ogół społeczeństwa odróżniał reprodukcje od banknotów euro, które są emitowane przez EBC i KBC i nie są banknotami podrobionymi w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiającego środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (3) (zwanych dalej „autentycznymi banknotami euro”). Dlatego konieczne jest ustanowienie wspólnych reguł, zgodnie z którymi dozwolona będzie reprodukcja banknotów euro.

               (7)

               Przepisy niniejszej decyzji nie powinny naruszać stosowania prawa karnego, w szczególności w zakresie dotyczącym fałszerstw.

               (8)

               Reprodukcje banknotów euro w formie elektronicznej powinny być uznawane za zgodne z prawem tylko wtedy, jeżeli ich producent zastosuje właściwe środki techniczne uniemożliwiające wykonanie wydruków, które ogół społeczeństwa mógłby mylnie uznać za autentyczne banknoty euro.

               (9)

               Właściwość do podejmowania środków w celu ochrony integralności autentycznych banknotów euro jako środka płatniczego obejmuje kompetencję do wprowadzenia wspólnego systemu, w ramach którego KBC są gotowe do wymiany uszkodzonych autentycznych banknotów euro. W ramach tego systemu wyznaczone są określone kategorie banknotów euro, które powinny zostać zatrzymane przez KBC w przypadku ich przedstawienia do wymiany.

               (10)

               Część pierwotnego banknotu euro, którą należy przedstawić, aby banknot kwalifikował się do wymiany, podlega wymogom dotyczącym minimalnych wymiarów. Wymiary te powinny być wyrażone procentowo w stosunku do powierzchni pierwotnego banknotu euro, zanim został on uszkodzony, w celu zapobieżenia zniekształceniom wymiarów, na przykład w sytuacjach, kiedy banknot euro został uszkodzony z powodu skurczenia.

               (11)

               Rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 nakłada na instytucje kredytowe, a także, w ramach ich działalności w zakresie płatności, na innych dostawców usług płatniczych oraz inne instytucje uczestniczące w przetwarzaniu banknotów i monet oraz ich publicznym rozprowadzaniu, obowiązek zapewniania, aby otrzymane przez nie banknoty i monety euro, które zamierzają one wprowadzić ponownie do obiegu, były sprawdzane pod względem autentyczności w celu wykrycia podrobionych banknotów i monet.

               (12)

               Z uwagi na fakt, że autentyczne banknoty euro mogą zostać uszkodzone przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą w związku z popełnionym albo usiłowanym przestępstwem, powinno się zapewnić, aby w takich przypadkach banknoty mogły zostać wymienione wyłącznie przez osobę poszkodowaną w wyniku takiego popełnionego albo usiłowanego przestępstwa.

               (13)

               W celu wspierania właściwej obsługi urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą przez wszystkie instytucje i podmioty gospodarcze wymienione w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 wskazane jest pobieranie przez KBC od podmiotów zajmujących się obsługą banknotów opłaty stanowiącej wynagrodzenie za badanie przeprowadzone w związku z wymianą autentycznych banknotów euro, które zostały uszkodzone przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą.

               (14)

               Opłaty tej nie należy pobierać, jeżeli uszkodzenie jest wynikiem usiłowania lub popełnienia rozboju lub kradzieży, jak również, aby uniknąć naliczania opłat nieznacznej wysokości, powinna być ona pobierana tylko wówczas, gdy liczba przedstawionych do wymiany uszkodzonych autentycznych banknotów euro przekracza określone minimum.

               (15)

               Jeżeli KBC stosuje taki wymóg, autentyczne banknoty euro, które zostały uszkodzone w ilościach hurtowych z powodu uruchomienia się urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą, powinny być przedstawiane do wymiany w plikach składających się z minimalnej liczby banknotów euro.

               (16)

               Dla wsparcia działań mających na celu poprawę bezpieczeństwa obrotu gotówkowego, jak również aby nie zniechęcać do stosowania urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą, wskazane jest uznawanie rachunków instytucji kredytowych i podmiotów gospodarczych, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001, przedstawiających do wymiany autentyczne banknoty euro przypadkowo uszkodzone przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą, w dniu otrzymania takich banknotów, na zasadach podobnych do normalnych wpłat gotówkowych.

               (17)

               W celu wsparcia przeciwdziałania przez Unię Europejską korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, wskazane jest, aby Eurosystem określił sposób postępowania w przypadku wniosków o wymianę uszkodzonych autentycznych banknotów euro o wartości co najmniej 7 500 EUR. Zasady takie nie uchybiają dalej idącym wymogom w zakresie identyfikacji i sprawozdawczości przyjętym przez państwa członkowskie w ramach implementacji dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (4).

               (18)

               Wyłączne prawo EBC do upoważniania do emisji banknotów euro w Unii obejmuje kompetencję do wycofywania banknotów euro oraz do ustanawiania wspólnego systemu, w ramach którego EBC oraz KBC mogą dokonywać takiego wycofywania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Nominały i parametry
   1.   Banknoty euro obejmują siedem nominałów banknotów euro w zakresie od 5 euro do 500 euro, przedstawiających motyw „Epoki i style Europy”, o następujących parametrach podstawowych.

               Wartość nominalna
               (EUR)

               Wymiary (pierwsza seria)

               Wymiary (druga seria)

               Kolor dominujący

               Wzór

               5

               120 × 62 mm

               120 × 62 mm

               Szary

               Klasyczny

               10

               127 × 67 mm

               127 × 67 mm

               Czerwony

               Romański

               20

               133 × 72 mm

               133 × 72 mm

               Niebieski

               Gotycki

               50

               140 × 77 mm

               140 × 77 mm

               Pomarańczowy

               Renesansowy

               100

               147 × 82 mm

               Do rozstrzygnięcia

               Zielony

               Barok i rokoko

               200

               153 × 82 mm

               Do rozstrzygnięcia

               Żółto-brązowy

               Architektura żelaza i szkła

               500

               160 × 82 mm

               Do rozstrzygnięcia

               Purpurowy

               Współczesna architektura XX wieku

         2.   Siedem nominałów w serii banknotów euro przedstawia bramy i okna na stronie przedniej oraz mosty na stronie odwrotnej. Motywy na wszystkich siedmiu nominałach są typowe dla poszczególnych epok w sztuce europejskiej, o których mowa powyżej. Inne elementy wzoru obejmują:

               a)

               symbol Unii Europejskiej;

               b)

               nazwę waluty w alfabecie łacińskim i greckim oraz, dodatkowo dla drugiej serii banknotów euro, nazwę waluty cyrylicą;

               c)

               wersje skrótu „EBC” w językach urzędowych Unii Europejskiej; w przypadku pierwszej serii banknotów euro skrót EBC zamieszcza się tylko w następujących pięciu wersjach w językach urzędowych: BCE, ECB, EZB, EKT i EKP oraz, dodatkowo, w przypadku drugiej serii banknotów euro, skrót EBC zamieszcza się w następujących dziewięciu wersjach w językach urzędowych BCE, ECB, ЕЦБ, EZB, EKP, EKT, EKB, BĊE i EBC;

               d)

               symbol ©, który wskazuje na przysługujące EBC prawa autorskie; oraz

               e)

               podpis prezesa EBC.

         Artykuł 2
   Zasady reprodukcji banknotów euro
   1.   „Reprodukcja” oznacza każdy wizerunek materialny lub niematerialny, który wykorzystuje całość lub część banknotu euro opisanego w art. 1 lub część elementów jego wzoru, takich jak kolor, wymiary oraz wykorzystanie liter lub symboli, który to wizerunek może przypominać lub dawać ogólne wrażenie autentycznego banknotu euro, niezależnie od:

               a)

               rozmiaru wizerunku; lub

               b)

               materiału/materiałów lub techniki/technik wykorzystanych do jego produkcji; lub

               c)

               tego, czy elementy wzoru banknotu euro, takie jak litery lub symbole, zostały zmienione lub uzupełnione o dodatkowe elementy.

         2.   Reprodukcje, które ogół społeczeństwa może mylnie uznać za autentyczne banknoty euro, uważa się za niezgodne z prawem.
   3.   Reprodukcje spełniające następujące kryteria uważa się za zgodne z prawem, ponieważ nie istnieje ryzyko, że ogół społeczeństwa może mylnie uznać je za autentyczne banknoty euro.

               a)

               jednostronne reprodukcje banknotu euro opisanego w art. 1, pod warunkiem że wymiary reprodukcji wynoszą co najmniej 125 % zarówno długości, jak i szerokości lub co najwyżej 75 % zarówno długości, jak i szerokości odpowiedniego banknotu euro opisanego w art. 1; lub

               b)

               dwustronne reprodukcje banknotu euro opisanego w art. 1, pod warunkiem że wymiary reprodukcji wynoszą co najmniej 200 % zarówno długości, jak i szerokości lub co najwyżej 50 % zarówno długości, jak i szerokości odpowiedniego banknotu euro opisanego w art. 1; lub

               c)

               reprodukcje pojedynczych elementów wzoru banknotu euro opisanego w art. 1, pod warunkiem że taki element wzoru nie jest przedstawiony na tle przypominającym banknot; lub

               d)

               jednostronne reprodukcje przedstawiające część strony przedniej lub strony odwrotnej banknotu euro, pod warunkiem że taka część jest mniejsza niż jedna trzecia pierwotnej strony przedniej lub odwrotnej banknotu euro opisanego w art. 1; lub

               e)

               reprodukcje wykonane z materiału wyraźnie różniącego się od papieru, który w wyraźny sposób odróżnia się od materiału wykorzystywanego do banknotów; lub

               f)

               reprodukcje niematerialne udostępnione elektronicznie na stronach internetowych, poprzez przewody lub bezprzewodowo lub w jakikolwiek inny sposób, który pozwala na publiczny dostęp do tych niematerialnych reprodukcji w dowolnie wybranym miejscu i czasie, pod warunkiem że:

                           —

                           przekątnie na reprodukcji jest umieszczone słowo „SPECIMEN” (wzór) napisane czcionką Arial lub czcionką podobną do czcionki Arial, oraz

                           —

                           rozdzielczość reprodukcji elektronicznej w jej rozmiarze pierwotnym nie przekracza 72 punktów na cal (dpi).

         4.   W przypadku reprodukcji, o których mowa w ust. 3 lit. f),

               —

               długość słowa „SPECIMEN” wynosi co najmniej 75 % długości reprodukcji, oraz

               —

               wysokość słowa „SPECIMEN” wynosi co najmniej 15 % szerokości reprodukcji, oraz

               —

               słowo „SPECIMEN” przedstawione jest w kolorze nieprzezroczystym (nieprzejrzystym), kontrastującym z dominującym kolorem danego banknotu euro opisanego w art. 1.

         5.   Na pisemny wniosek EBC i KBC wydają potwierdzenie, że reprodukcje niespełniające kryteriów określonych w ust. 3, o ile nie mogą być mylnie uznane przez ogół społeczeństwa za autentyczne banknoty euro opisane w art. 1, również są zgodne z prawem. Jeżeli reprodukcja jest produkowana na terytorium tylko jednego państwa członkowskiego, którego walutą jest euro, wnioski, o których mowa powyżej, kieruje się do KBC tego państwa członkowskiego. We wszystkich innych przypadkach wnioski takie kieruje się do EBC.
   6.   Zasady reprodukcji banknotów euro mają również zastosowanie do banknotów euro, które zostały wycofane lub straciły swój status legalnego środka płatniczego zgodnie z niniejszą decyzją.
   Artykuł 3
   Wymiana uszkodzonych autentycznych banknotów euro
   1.   KBC, na wniosek oraz na warunkach określonych w ust. 2 oraz w odpowiednich decyzjach Rady Prezesów, o których mowa w art. 6, wymienia uszkodzone autentyczne banknoty euro w następujących przypadkach:

               a)

               jeżeli do wymiany przedstawione zostaje ponad 50 % banknotu euro; albo

               b)

               jeżeli do wymiany przedstawione zostaje 50 % lub mniej powierzchni banknotu euro, o ile wnioskodawca udowodni, że brakujące części zostały zniszczone.

         2.   Poza przepisami ust. 1 do wymiany uszkodzonych autentycznych banknotów euro stosuje się następujące warunki dodatkowe:

               a)

               jeżeli istnieją wątpliwości co do tytułu prawnego wnioskodawcy do banknotów euro: obowiązek identyfikacji spoczywa na wnioskodawcy, podobnie jak obowiązek dostarczenia dowodu, że jest on właścicielem albo jest z innego tytułu uprawniony do złożenia wniosku;

               b)

               jeżeli istnieją wątpliwości co do autentyczności banknotów euro: obowiązek identyfikacji spoczywa na wnioskodawcy;

               c)

               jeżeli przedstawione są autentyczne banknoty euro poplamione tuszem, skażone lub impregnowane: wnioskodawca składa pisemne wyjaśnienie dotyczące rodzaju plam, skażenia lub impregnacji;

               d)

               jeżeli autentyczne banknoty euro zostały uszkodzone przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą: wnioskodawca składa pisemne oświadczenie co do przyczyny neutralizacji banknotu;

               e)

               jeżeli autentyczne banknoty euro zostały uszkodzone przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą w związku z usiłowaniem popełnienia lub popełnieniem rozboju lub kradzieży albo inną działalnością przestępczą: banknoty wymienia się wyłącznie na wniosek właściciela lub osoby z innego tytułu uprawnionej do złożenia wniosku, będących osobami poszkodowanymi w wyniku usiłowania popełnienia lub popełnienia przestępstwa prowadzącego uszkodzenia banknotów;

               f)

               jeżeli autentyczne banknoty euro zostały uszkodzone przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą i zostały one przedstawione przez instytucje i podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001: wspomniane instytucje i podmioty gospodarcze przekazują pisemne oświadczenie co do przyczyny neutralizacji banknotu, numery i cechy urządzenia zabezpieczającego przed kradzieżą, szczegółowe dane osoby przedstawiającej uszkodzone banknoty oraz datę ich przedstawienia;

               g)

               jeżeli autentyczne banknoty euro zostały uszkodzone w ilościach hurtowych z powodu uruchomienia się urządzeń zabezpieczających przed kradzieżą: w możliwym zakresie, na żądanie KBC, banknoty przedstawia się w plikach po 100 banknotów euro, o ile liczba przedstawianych banknotów euro jest do tego wystarczająca;

               h)

               jeżeli instytucje i podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001, przedstawiają do wymiany, w ramach jednej lub wielu transakcji, uszkodzone autentyczne banknoty euro o wartości co najmniej 7 500 EUR: dokumentację dotyczącą pochodzenia banknotów i identyfikacji klienta lub, w odpowiednich przypadkach, rzeczywistego beneficjenta w rozumieniu dyrektywy 2005/60/WE, przedkładają takie instytucje i podmioty gospodarcze. Obowiązek ten ma również zastosowanie w przypadku zaistnienia wątpliwości co do tego, czy osiągnięty został próg wartości 7 500 EUR. Zasady określone w niniejszym ustępie nie naruszają bardziej restrykcyjnych wymogów w zakresie identyfikacji i sprawozdawczości przyjętych przez państwa członkowskie w ramach transpozycji dyrektywy 2005/60/WE.

         3.   Nie uchybiając powyższemu:

               a)

               jeżeli KBC wiedzą lub mają wystarczające powody, by uważać, że autentyczne banknoty euro zostały uszkodzone celowo, odmawiają wymiany i zatrzymują banknoty euro w celu uniemożliwienia powrotu takich banknotów euro do obiegu lub przedstawienia ich do wymiany przez wnioskodawcę w innym KBC. Jednakże KBC wymieniają uszkodzone autentyczne banknoty euro, jeżeli wiedzą lub mają wystarczające powody, aby uważać, że wnioskodawcy działają w dobrej wierze, albo jeżeli wnioskodawcy mogą udowodnić, że działają w dobrej wierze. Banknotów euro, które są uszkodzone w niewielkim stopniu, np. mają adnotacje, liczby lub krótkie zdania, z zasady nie uważa się za banknoty euro uszkodzone celowo; oraz

               b)

               jeżeli KBC wiedzą lub mają wystarczające powody, aby uważać, że zostało popełnione przestępstwo, odmawiają wymiany uszkodzonych autentycznych banknotów euro i zatrzymują je, za potwierdzeniem odbioru, jako dowód do przedstawienia właściwym organom w celu wszczęcia lub wsparcia toczącego się dochodzenia w sprawie karnej. O ile właściwe organy nie zdecydują inaczej, po zakończeniu dochodzenia autentyczne banknoty kwalifikują się do wymiany na warunkach określonych w ust. 1 i 2;

               c)

               jeżeli KBC wiedzą lub mają wystarczające powody, aby uważać, że uszkodzone autentyczne banknoty euro są skażone w stopniu niosącym ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa, wymieniają uszkodzone autentyczne banknoty euro pod warunkiem przedstawienia przez wnioskodawcę badania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa wykonanego przez odpowiedni organ.

         Artykuł 4
   Wprowadzenie opłaty za wymianę autentycznych banknotów euro uszkodzonych przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą
   1.   W przypadku wnioskowania przez instytucje i podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001, o wymianę, zgodnie z art. 3, autentycznych banknotów euro uszkodzonych przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą, KBC pobierają opłatę.
   2.   Opłata ta wynosi 10 eurocentów za jeden uszkodzony banknot.
   3.   Opłatę pobiera się tylko w przypadku wymiany co najmniej 100 uszkodzonych banknotów euro. Opłatę pobiera się za wszystkie wymienione banknoty euro.
   4.   Opłaty nie pobiera się, jeżeli banknoty euro zostały uszkodzone w związku z usiłowaniem popełnienia lub popełnieniem rozboju lub kradzieży albo inną działalnością przestępczą.
   Artykuł 5
   Uznawanie wartością autentycznych banknotów euro przypadkowo uszkodzonych przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą i przedstawionych do wymiany
   1.   KBC uznają prowadzone przez siebie rachunki instytucji i podmiotów gospodarczych, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001, wartością autentycznych banknotów euro przypadkowo uszkodzonych przez urządzenia zabezpieczające przed kradzieżą w dniu otrzymania takich banknotów, pod warunkiem że:

               a)

               banknoty euro nie zostały uszkodzone w związku z popełnieniem rozboju lub kradzieży albo inną działalnością przestępczą;

               b)

               KBC może niezwłocznie zweryfikować, czy wnioskowana kwota odpowiada co najmniej w przybliżeniu wartości przedstawionych banknotów; oraz

               c)

               zostaną przedstawione wszystkie inne informacje, których zażąda KBC.

         2.   Kwotą odkrytej po przetworzeniu różnicy pomiędzy wartością przypadkowo uszkodzonych autentycznych banknotów euro przedstawionych do wymiany a kwotą przekazaną przed przetwarzaniem uznaje się lub obciąża przedstawiającą banknoty instytucję lub podmiot gospodarczy.
   3.   Opłaty, o których mowa w art. 4, oblicza się na podstawie rzeczywistej liczby przypadkowo uszkodzonych autentycznych banknotów euro przetworzonych przez KBC.
   Artykuł 6
   Wycofywanie banknotów euro
   Wycofanie typu lub serii banknotów euro reguluje decyzja Rady Prezesów opublikowana do ogólnej wiadomości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i innych mediach. Decyzja taka obejmuje co najmniej następujące kwestie:

               —

               typ lub serię banknotów euro, które mają być wycofane z obiegu,

               —

               czas trwania okresu wymiany,

               —

               datę, z którą typ lub seria banknotów euro traci status legalnego środka płatniczego,

               —

               sposób postępowania z przedstawionymi banknotami euro po upływie okresu wycofania lub po utracie statusu legalnego środka płatniczego.

         Artykuł 7
   Wejście w życie i utrata mocy obowiązującej
   1.   Traci moc decyzja EBC/2003/4.
   2.   Odniesienia do decyzji EBC/2003/4 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.
   3.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 19 kwietnia 2013 r.

            W imieniu Rady Prezesów EBC

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 78 z 25.3.2003, s. 16.

      (2)  Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6.

      (4)  Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15.

      ZAŁĄCZNIK

         TABELA KORELACJI

                  Decyzja EBC/2003/4

                  Niniejsza decyzja

                  Artykuł 1

                  Artykuł 1

                  Artykuł 2

                  Artykuł 2

                  Artykuł 3

                  Artykuł 3

                  Artykuł 4

                  Artykuł 4

                  Artykuł 5

                  Artykuł 6

                  Artykuł 6

                  Artykuł 7


title: 2012/96/UE: Decyzja Rady z dnia 17 lutego 2012 r. w sprawie dostosowania właściwych środków przewidzianych po raz pierwszy w decyzji 2002/148/WE w sprawie zakończenia konsultacji z Zimbabwe na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-WE oraz przedłużenia okresu ich stosowania

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 47/47

         DECYZJA RADY
   z dnia 17 lutego 2012 r.
   w sprawie dostosowania właściwych środków przewidzianych po raz pierwszy w decyzji 2002/148/WE w sprawie zakończenia konsultacji z Zimbabwe na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-WE oraz przedłużenia okresu ich stosowania
   (2012/96/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1), zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (2) i po raz drugi w Wagadugu dnia 23 czerwca 2010 r. (3), zwaną dalej „Umową o partnerstwie AKP-UE”, w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania umowy o partnerstwie AKP-WE (4), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie decyzji Rady 2002/148/WE (5) zakończono konsultacje z Republiką Zimbabwe prowadzone na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy o partnerstwie AKP-UE i przyjęto właściwe środki określone w załączniku do tej decyzji. Od tej pory co roku przedłużano ich stosowanie.

               (2)

               Decyzją Rady 2011/106/UE (6) okres obowiązywania tych środków został przedłużony o kolejne 12 miesięcy, do dnia 20 lutego 2012 r.

               (3)

               W międzyczasie powołanie rządu jedności narodowej uznano za zmianę, która umożliwi wznowienie konstruktywnych stosunków między Unią Europejską a Zimbabwe oraz wsparcie dla procesu reform w tym kraju.

               (4)

               Mimo że ogólna sytuacja uległa poprawie, tempo wdrażania reform politycznych pozostaje zbyt wolne, a ponadto nadal nie wdrożono pewnych kluczowych elementów Umowy o partnerstwie AKP-UE, do których przyjęcia rząd jedności narodowej zobowiązał się w ogólnym porozumieniu politycznym.

               (5)

               Unia Europejska dostrzega wysiłki poczynione przez Południowoafrykańską Wspólnotę Rozwoju oraz RPA, działające jako podmioty ułatwiające wdrożenie ogólnego porozumienia politycznego, mające na celu stworzenie warunków sprzyjających przeprowadzeniu wiarygodnych wyborów. Spokojny przebieg referendum w sprawie konstytucji będzie istotnym krokiem w tym procesie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym utrzymuje się stosowanie środków, o których mowa w piśmie załączonym do niniejszej decyzji, jako środków właściwych w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy o partnerstwie AKP-UE.
   Środki te stosuje się przez okres sześciu miesięcy, od dnia 20 lutego 2012 r. do dnia 20 sierpnia 2012 r. Środki te podlegają stałemu przeglądowi i będą ponownie ocenione pod względem konkretnych postępów we wdrażaniu ogólnego porozumienia politycznego oraz w przygotowaniu pokojowych i wiarygodnych wyborów.
   Pismo zamieszczone w załączniku do niniejszej decyzji skierowane jest do prezydenta Zimbabwe Roberta Mugabe z kopią do premiera Morgana Tsvangirai oraz do Welshmana Ncube.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         M. SAREEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27.

      (3)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

      (4)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.

      (5)  Dz.U. L 50 z 21.2.2002, s. 64.

      (6)  Dz.U. L 43 z 17.2.2011, s. 31.

      ZAŁĄCZNIK

         PISMO DO PREZYDENTA ZIMBABWE

      Unia Europejska przywiązuje ogromną wagę do postanowień art. 9 Umowy o partnerstwie AKP-UE. Poszanowanie praw człowieka, instytucji demokratycznych oraz praworządności, jako zasadnicze elementy umowy o partnerstwie, stanowią podstawę naszych stosunków.
      W piśmie z dnia 19 lutego 2002 r. Unia Europejska poinformowała Pana o decyzji w sprawie zakończenia konsultacji prowadzonych na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP-UE oraz o decyzji w sprawie zastosowania właściwych środków w rozumieniu art. 96 ust. 2 lit. c) wspomnianej umowy. W wysyłanych co roku pismach, w tym w ostatnim z dnia 23 lutego 2011 r., Unia Europejska poinformowała Pana o swoich decyzjach o pozostawieniu w mocy właściwych środków i przedłużeniu okresu ich stosowania.
      Od momentu powstania rządu jedności narodowej w 2009 r. Unia Europejska z zadowoleniem przyjmuje postępy osiągane w oparciu o ogólne porozumienie polityczne. Unia Europejska pragnie ponownie podkreślić, że przywiązuje ogromną wagę do dialogu politycznego przewidzianego w art. 8 Umowy o partnerstwie AKP-UE, który oficjalnie rozpoczęto na wniosek rządu Zimbabwe na spotkaniu trojki ministerialnej UE-Zimbabwe w dniach 18–19 czerwca 2009 r. w Brukseli. Obie strony uzgodniły, że celem tego dialogu politycznego jest stopniowa normalizacja stosunków między UE a Zimbabwe oraz jednoczesne wdrożenie reform przewidzianych w ogólnym porozumieniu politycznym, co pozwoli utorować drogę dla przeprowadzenia pokojowych i wiarygodnych wyborów.
      W ramach ogólnego procesu wznowienia współpracy Unia Europejska podjęła działania mające na celu złagodzenie środków obowiązujących w odniesieniu do Zimbabwe. Właściwe środki zmieniono w taki sposób, aby umożliwić wsparcie instytucji i procesów związanych z wdrożeniem ogólnego porozumienia politycznego. Unia Europejska udzieliła tymczasowej przejściowej pomocy finansowej w formie pakietów krótkoterminowych.
      Od tej pory Unia Europejska kontynuuje wspieranie aktualnych działań rządu jedności narodowej zmierzających do wdrożenia postanowień ogólnego porozumienia politycznego i z zadowoleniem przyjmuje osiągnięcia dokonane w zakresie stabilizowania gospodarki i przywrócenia świadczenia podstawowych usług społecznych. Unia Europejska nadal jednak oczekuje dalszych postępów we wdrażaniu szeregu reform politycznych w ramach ogólnego porozumienia politycznego, w tym dotyczących procesu konstytucyjnego oraz reform niezbędnych do stworzenia sprzyjających warunków do przeprowadzenia pokojowych i wiarygodnych wyborów. W tym kontekście Unia Europejska z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane pod przewodnictwem Republiki Południowej Afryki oraz Południowoafrykańskiej Wspólnoty Rozwoju, jak również stworzenie planu działań przez wszystkie uczestniczące strony.
      Ponadto Unia Europejska przyjmuje z zadowoleniem oświadczenia wydane przez wszystkie partie w Zimbabwe, w których opowiadają się one przeciwko przemocy politycznej, oraz nadal ma nadzieję, że ostatnim postępom społeczno-gospodarczym towarzyszyć będą reformy polityczne prowadzące do pokojowych i wiarygodnych wyborów.
      W celu dalszego wspierania procesu przemian Unia Europejska podjęła decyzję, aby:

                  —

                  przedłużyć okres stosowania właściwych środków określonych w decyzjach Rady 2002/148/WE i 2010/97/WPZiB na ograniczony czas wynoszący sześć miesięcy; w ten sposób Unia Europejska po raz kolejny podkreśla swoją gotowość do ponownego rozważenia swojego stanowiska, po podjęciu konkretnych działań na rzecz wdrożenia ogólnego porozumienia politycznego oraz przygotowywaniu wyborów,

                  —

                  przygotować krajowy dokument strategicznego w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju, który zostanie podpisany i wdrożony jak tylko umożliwią to okoliczności.

            W międzyczasie Unia Europejska będzie nadal udzielała tymczasowej pomocy na rzecz ożywienia gospodarczego, sektorów socjalnych oraz wdrożenia ogólnego porozumienia politycznego.
      Wszystkie inne środki wymienione w załączniku do decyzji Rady 2002/148/WE stosuje się bez zmian. Decyzja Rady może, w razie zmiany okoliczności, podlegać przeglądowi w każdym momencie do dnia 20 sierpnia 2012 r.
      Mając na uwadze powyższe, Unia Europejska pragnie zaprosić rząd Zimbabwe do pogłębionego dialogu politycznego w ramach art. 8 Umowy o partnerstwie AKP-UE w celu określenia dalszych kroków prowadzących do normalizacji stosunków między Unią Europejską a Zimbabwe. W tym kontekście Unia Europejska oczekuje wizyty Komitetu Zimbabwe ds. Wznowienia Współpracy w Brukseli i ma nadzieję, że takie spotkanie będzie można zorganizować w niedalekiej przeszłości.
      Z poważaniem,

               W imieniu Komisji

            …

               W imieniu Rady

            …


title: 2011/158/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie odnowienia kadencji członków Komitetu Nadzoru Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

text:
               15.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 67/26

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY I KOMISJI
   z dnia 15 lutego 2011 r.
   w sprawie odnowienia kadencji członków Komitetu Nadzoru Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
   (2011/158/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA I KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiającą Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (1), w szczególności jej art. 4,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (3) dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w szczególności art. 11 ust. 2,
   uwzględniając decyzję 2005/833/WE, Euratom Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 4 listopada 2005 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Nadzoru Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (4),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 oraz rozporządzenia (Euratom) nr 1074/1999 stanowi, że Komitet Nadzoru „jest złożony z pięciu niezależnych osób z zewnątrz posiadających kwalifikacje wymagane w swoich krajach do sprawowania wyższych stanowisk odnoszących się do obszaru działalności Urzędu” oraz że osoby te są mianowane za wspólnym porozumieniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

               (2)

               Na podstawie art. 11 ust. 3 kadencja członków Komitetu Nadzoru trwa trzy lata i może być raz odnowiona. Kadencja aktualnych członków Komitetu Nadzoru wygasła z dniem 30 listopada 2008 r. Członkowie sprawowali swoje funkcje po wygaśnięciu kadencji na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia.

               (3)

               Biorąc pod uwagę fakt, że kadencja członków Komitetu Nadzoru nie powinna przekraczać sześciu lat, kadencja obecnych członków, którzy sprawują swoje funkcje po wygaśnięciu pierwszej kadencji, powinna zostać odnowiona do dnia 30 listopada 2011 r.,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają ponownie mianowane członkami Komitetu Nadzoru Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) do dnia 30 listopada 2011 r.:

               —

               pan Peter STRÖMBERG,

               —

               pan Kálmán GYÖRGYI,

               —

               pani Rosalind WRIGHT,

               —

               pan Luis LÓPEZ SANZ-ARÁNGUEZ,

               —

               pani Diemut R. THEATO.

         Artykuł 2
   Komisja powiadamia zainteresowane osoby o swojej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 grudnia 2008 r.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         Algirdas ŠEMETA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 20.

      (2)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 8.

      (4)  Dz.U. L 312 z 29.11.2005, s. 49.


title: 2005/769/WE: Decyzja Komisji z dnia 27 października 2005 r. ustanawiająca zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 oraz uchylająca decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r.

text:
               5.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 291/24

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 27 października 2005 r.
   ustanawiająca zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 oraz uchylająca decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r.
   (2005/769/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego (1), w szczególności jego art. 19 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2519/97 z dnia 16 grudnia 1997 r. ustanawiającego ogólne zasady pozyskiwania produktów, jakie mają być dostarczone na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 jako wspólnotowa pomoc żywnościowa (2), Komisja może upoważnić organizacje międzynarodowe i pozarządowe, będące beneficjentami pomocy wspólnotowej, do samodzielnego dokonywania zakupu i pozyskiwania produktów w celu ich wykorzystania jako dostawy pomocowe, pod warunkiem określenia przez Komisję zasad i procedur, które będą następnie obowiązujące w tym zakresie.

               (2)

               Artykuł 164 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3) („przepisy wykonawcze”) stanowi, że w sytuacji, w której wykonanie działań, na które może być przyznana dotacja wspólnotowa, wiąże się z zamówieniami, wówczas umowa w sprawie przyznania dotacji, zawarta w tym celu, powinna zawierać zasady dotyczące zamówień, które beneficjent musi stosować.

               (3)

               Zgodnie z art. 120 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) („rozporządzenie finansowe”), udzielenie zamówienia przez beneficjenta dotacji podlega zasadom określonym w rozporządzeniu finansowym oraz przepisom wykonawczym do tego rozporządzenia.

               (4)

               Zasady dotyczące zamówień, które muszą być stosowane przez organy określone w części 2 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1292/96 w zakresie realizacji polityki pomocy żywnościowej, są już określone w umowach w sprawie przyznania dotacji, zawartych w tym celu przez Komisję z tymi organizacjami międzynarodowymi; w przypadku organizacji pozarządowych zasady zamówień i inne warunki konieczne dla pozyskiwania pomocy żywnościowej i do przestrzegania zasad finansowych określonych w rozporządzeniu finansowym oraz jego przepisach wykonawczych powinny opierać się w szczególności na zasadach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2519/97, odpowiednio dostosowanych dla uwzględnienia sytuacji w zakresie zarządzania finansowego.

               (5)

               W przypadkach, w których Komisja upoważnia organizacje pozarządowe do nabywania i pozyskiwania pomocy żywnościowej w ramach umów zawieranych w celu realizacji rocznego programu pracy dotyczącego pomocy żywnościowej, powinny obowiązywać zasady dotyczące zamówień publicznych, bez uszczerbku dla prawa urzędnika zatwierdzającego Komisji do umieszczenia w takich umowach dodatkowych wymogów służących należytemu zarządzaniu finansowemu. Z tego względu należy uchylić decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r.

               (6)

               Zgodnie z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1292/96, o niniejszym środku został poinformowany Komitet ds. Pomocy Żywnościowej i Bezpieczeństwa Żywności,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zasady składania zamówień na pomoc żywnościową przez organizacje pozarządowe upoważnione przez Komisję do nabywania i pozyskiwania produktów, które mają być dostarczane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1292/96, są określone w Załączniku do niniejszej decyzji. Zasady te stanowią integralną część umów i konwencji zawartych przez Komisję w tym celu.
   Artykuł 2
   Uchyla się decyzję Komisji z dnia 3 września 1998 r. upoważniającą niektóre organizacje otrzymujące pomoc żywnościową Komisji do samodzielnego nabywania niektórych produktów z przeznaczeniem na dostawy jako pomoc żywnościowa Komisji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 października 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Louis MICHEL

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 166 z 5.7.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 346 z 17.12.1997, str. 23.

      (3)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.
   ZAŁĄCZNIK
   Organizacja pozarządowa będąca beneficjentem pomocy wspólnotowej (dalej zwana „organizacją pozarządową”) jest zobowiązana stosować określone poniżej zasady pozyskiwania produktów, które mają być dostarczone zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1292/96 jako wspólnotowa pomoc żywnościowa, bez uszczerbku dla jakichkolwiek dodatkowych wymogów dotyczących zarządzania finansowego, przewidzianych w umowie zawartej z beneficjentem w celu realizacji polityki pomocy żywnościowej.
   I.   ZASADY OGÓLNE
   Niniejszy załącznik stosuje się do towarów dostarczanych franco miejsce przeznaczenia.
   II.   MIEJSCE NABYCIA TOWARÓW
   Zależnie od warunków ustanowionych dla danej dostawy, produkt, który ma być dostarczony, powinien być nabywany we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z krajów rozwijających się, wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1292/96, w miarę możliwości należącym do tego samego regionu geograficznego. O ile to możliwe, produkty powinny być w pierwszej kolejności nabywane w kraju działalności lub w kraju sąsiednim.
   W wyjątkowych przypadkach, przy zachowaniu zgodności z procedurami określonymi w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1292/96, produkty mogą być nabywane na rynkach krajów innych niż wymienione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1292/96.
   Organizacja pozarządowa zapewni, że produkty, które mają być dostarczone jako pomoc żywnościowa, mogą być swobodnie przywożone do kraju beneficjenta i nie będą podlegać przywozowym należnościom celnym ani podatkowi o skutku równoważnym.
   III.   CHARAKTERYSTYKA PRODUKTÓW
   Produkty powinny w największym możliwym zakresie odpowiadać zwyczajom żywieniowym ludności będącej beneficjentem.
   Cechy produktów, które mają być pozyskane jako pomoc żywnościowa, powinny być zgodne z wymogami określonymi w komunikacie Komisji dotyczącym charakterystyk produktów, które mają być dostarczane jako wspólnotowa pomoc żywnościowa (1).
   Również opakowanie powinno być zgodne z wymogami określonymi w komunikacie Komisji dotyczącym pakowania produktów, które mają być dostarczane jako wspólnotowa pomoc żywnościowa (2).
   IV.   ZASADY DOTYCZĄCE PRZYNALEŻNOŚCI PAŃSTWOWEJ
   Udział w procedurach przetargowych przewidzianych w ramach pozyskiwania produktów, które mają być dostarczone jako pomoc żywnościowa, jest otwarty na tych samych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej lub z krajów rozwijających się, wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1292/96.
   Oferent musi być legalnie zarejestrowany i być w stanie przedstawić na żądanie dowód rejestracji.
   V.   MOŻLIWE PRZYCZYNY WYKLUCZENIA Z UDZIAŁU W PROCEDURACH PRZETARGOWYCH ORAZ Z UDZIELANIA ZAMÓWIEŃ
   1.   Możliwe przyczyny wykluczenia z udziału w procedurach przetargowych
   Oferenci są wykluczani z udziału w procedurze przetargowej, jeżeli:

               a)

               znajdują się w stanie upadłości lub likwidacji, ich sprawami zarządzają sądy, zawarli ugodę z wierzycielami, zawiesili prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają postępowaniu sądowemu dotyczącemu tych spraw lub znajdują się w analogicznej sytuacji wynikającej z podobnej procedury przewidzianej w ustawodawstwie lub regulacjach krajowych;

               b)

               zostali skazani za przestępstwo związane z ich działalnością zawodową wyrokiem mającym powagę rzeczy osądzonej;

               c)

               są winni poważnego wykroczenia zawodowego udowodnionego za pomocą dowolnych środków, które beneficjent dotacji może uzasadnić;

               d)

               nie wypełnili zobowiązań odnoszących się do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne lub zapłacenia podatków zgodnie z przepisami prawa kraju, w którym mają siedzibę lub z przepisami prawa kraju beneficjenta dotacji lub kraju, w którym zamówienie ma być realizowane;

               e)

               podlegają wyrokowi mającemu powagę rzeczy osądzonej za nadużycie finansowe, korupcję, udział w organizacji przestępczej lub jakąkolwiek inną działalność sprzeczną z prawem naruszającą finansowe interesy Wspólnot;

               f)

               w następstwie innej procedury przetargowej lub procedury przyznania dotacji finansowanej z budżetu wspólnotowego uznano, że istotnie naruszyli warunki umowy poprzez niewypełnienie swoich zobowiązań umownych.

         Oferenci muszą zaświadczyć, że nie znajdują się w żadnej z sytuacji wymienionych powyżej.
   2.   Wykluczenie z udzielenia zamówień
   Zamówienia nie mogą zostać udzielone oferentom, którzy w czasie procedury przetargowej:

               a)

               podlegają konfliktowi interesów;

               b)

               są winni złożenia nieprawdziwych informacji wymaganych przez beneficjenta dotacji jako warunek udziału w procedurze zamówienia lub też nie złożą tych informacji.

         VI.   PROCEDURY UDZIELANIA ZAMÓWIEŃ
   1.   Przepisy ogólne
   Organizacja pozarządowa ogłasza międzynarodowy otwarty przetarg na zamówienia na dostawy o wartości równej lub wyższej niż 150 000 EUR. W przypadku międzynarodowego otwartego przetargu organizacja pozarządowa publikuje ogłoszenie o przetargu we wszystkich właściwych mediach, w szczególności na własnych stronach internetowych, w prasie międzynarodowej oraz prasie krajowej, w której prowadzona jest Akcja, lub w innych czasopismach specjalistycznych.
   Zamówienia na dostawy o wartości równej lub przekraczającej 30 000 EUR, lecz niższej niż 150 000 EUR, udzielane są w otwartym przetargu opublikowanym lokalnie. W przypadku lokalnej otwartej procedury przetargowej, ogłoszenie o przetargu publikowane jest we wszystkich właściwych mediach, jednak tylko w kraju, w którym prowadzona jest Akcja. Ogłoszenie o przetargu musi jednak zapewniać innym kwalifikującym się dostawcom takie same szanse, jak firmom lokalnym.
   Zamówienia na dostawy o wartości nieprzekraczającej 30 000 EUR mogą być przyznawane jedynie w ramach konkurencyjnej procedury negocjacyjnej nieobejmującej publikacji, w ciągu której organizacja pozarządowa prowadzi konsultacje z co najmniej trzema wybranymi dostawcami oraz prowadzi negocjacje dotyczące warunków zamówienia z jednym lub większą liczbą spośród nich.
   Zamówienia na dostawy o wartości mniejszej niż 5 000 EUR mogą być przyznawane na podstawie jednej oferty.
   Terminy przyjmowania ofert i wniosków o uczestnictwo muszą być wystarczająco długie, aby zapewnić zainteresowanym stronom rozsądny i właściwy okres na przygotowanie i przedłożenie ofert.
   2.   Procedura negocjacyjna
   Beneficjent może zastosować procedurę negocjacyjną na podstawie jednej oferty w następujących przypadkach:

               a)

               w przypadku kiedy z powodu wyjątkowo pilnej potrzeby spowodowanej przez wydarzenia, których beneficjent nie mógł przewidzieć i które w żaden sposób nie mogą być mu przypisane, niemożliwe jest dotrzymanie terminów dla przeprowadzenia procedur, o których mowa w pkt VI.1 powyżej. Okoliczności przywoływane dla uzasadnienia wyjątkowo pilnej potrzeby nie mogą w żaden sposób być związane z beneficjentem.
               Akcje prowadzone w sytuacjach kryzysowych określonych przez Komisję uważa się za spełniające kryterium wyjątkowo pilnej potrzeby. Komisja poinformuje beneficjenta o zaistnieniu oraz końcu sytuacji kryzysowej;

               b)

               w przypadku uzupełniających dostaw dokonywanych przez początkowego dostawcę, przeznaczonych jako częściowe zastąpienie normalnych dostaw lub instalacji lub jako rozszerzenie istniejących dostaw lub instalacji, jeżeli zmiana dostawcy zmuszałaby beneficjenta do nabycia sprzętu mającego inne charakterystyki techniczne, powodujące niekompatybilność lub nieproporcjonalne trudności techniczne w eksploatacji i konserwacji;

               c)

               w przypadku gdy procedura przetargowa nie powiodła się, to znaczy jeżeli nie otrzymano oferty wartościowej pod względem jakościowym i/lub finansowym. W takich przypadkach, po odwołaniu procedury przetargowej, beneficjent może prowadzić negocjacje z oferentem lub oferentami wybranymi spośród uczestników przetargu, pod warunkiem, że początkowe warunki przetargu nie ulegną zasadniczym zmianom;

               d)

               w przypadku gdy dane zamówienie miałoby być udzielone podmiotom na zasadzie formalnego lub faktycznego monopolu, co wymaga odpowiedniego uzasadnienia decyzji Komisji o udzieleniu zamówienia;

               e)

               zamówienie z wolnej ręki może zostać udzielone, jeśli jest uzasadnione wyjątkowymi warunkami dostawy, szczególnie w przypadku dostawy eksperymentalnej.

         3.   Obowiązki związane ze złożeniem oferty
   Organizacja pozarządowa określa w ogłoszeniu o przetargu formę i termin obowiązujące przy składaniu ofert.
   Wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i oferty uznane za spełniające wymogi muszą zostać ocenione i uporządkowane przez komitet oceniający na podstawie kryteriów wyłączenia, wyboru i przyznawania, ogłoszonych z wyprzedzeniem. Komitet musi składać się z nieparzystej liczby członków i liczyć co najmniej trzech członków oraz posiadać wszelkie możliwości techniczne i administracyjne konieczne do wydania rzetelnej opinii o ofertach.
   Dla każdej partii towaru może zostać złożona tylko jedna oferta. Jest ona ważna jedynie wówczas, jeśli dotyczy kompletnej partii. Jeśli partia jest podzielona na mniejsze części, wartość oferty jest ustalana jako średnia wartości poszczególnych części. Jeśli przetarg odnosi się do dostawy więcej niż jednej partii, dla każdej partii należy złożyć osobną ofertę. Oferent nie ma obowiązku złożenia ofert dla wszystkich partii.
   Oferty powinny zawierać:

               —

               nazwę i adres oferenta,

               —

               numery referencyjne przetargu, partii i akcji,

               —

               masę netto partii lub konkretną wartość pieniężną, na którą opiewa oferta,

               —

               proponowaną cenę za tonę netto produktu, po której oferent podejmuje się realizacji dostawy zgodnie z określonymi warunkami,

         lub

               —

               jeśli przetarg dotyczy zamówienia na dostawę maksymalnej ilości danego produktu za określoną kwotę pieniędzy – ilość netto oferowanych produktów,

               —

               koszty transportu dla określonego etapu dostarczenia produktu,

               —

               ostateczny termin dostarczenia produktu.

         Oferta jest ważna jedynie wraz z dowodem złożenia gwarancji przetargowej. Kwota gwarancji przetargowej, wyrażona w walucie płatności, oraz okres ważności są określane w ogłoszeniu o przetargu. Kwota gwarancji powinna stanowić minimalnie 1 % całkowitej wartości oferty, a okres ważności powinien wynosić co najmniej jeden miesiąc.
   Gwarancja jest wnoszona na rzecz organizacji pozarządowej w formie zabezpieczenia udzielonego przez instytucję kredytową uznaną w Państwie Członkowskim lub zaakceptowaną przez daną organizację pozarządową. Gwarancja powinna być nieodwołalna i możliwa do wyegzekwowania na pierwsze żądanie.
   W przypadku pozyskiwania produktów w kraju, który sam jest beneficjentem pomocy żywnościowej, organizacja pozarządowa może określić w ogłoszeniu o przetargu inne warunki gwarancji, biorąc pod uwagę zwyczaje przyjęte w danym kraju.
   Gwarancja zostaje zwolniona:

               —

               drogą listu lub faksu wysłanego przez organizację pozarządową – w przypadku nieprzyjęcia lub odrzucenia oferty bądź nieudzielenia zamówienia,

               —

               po złożeniu gwarancji dostawy przez oferenta wyznaczonego jako dostawca.

         Gwarancja podlega utracie, jeśli dostawca nie złoży gwarancji dostawy w rozsądnym terminie po udzieleniu zamówienia, a także jeśli oferent wycofa ofertę po jej złożeniu.
   Oferty, które nie zostały złożone zgodnie z powyższymi przepisami bądź też zawierają warunki lub zastrzeżenia inne niż określone w ogłoszeniu o przetargu, zostają odrzucone.
   Złożona i odebrana oferta nie może zostać zmieniona ani wycofana.
   Zamówienie zostaje złożone oferentowi, który złoży ofertę o najniższej cenie przy spełnieniu wszystkich warunków określonych w ogłoszeniu o przetargu, w szczególności dotyczących produktów, które mają być pozyskane. Jeśli kilku oferentów złoży jednocześnie oferty o tej samej najniższej cenie, o przyznaniu zamówienia decyduje losowanie.
   Po udzieleniu zamówienia zarówno dostawca, jak i pozostali oferenci, którzy nie otrzymali zamówienia, otrzymują stosowną informację listownie lub faksem.
   Organizacja pozarządowa może postanowić o nieudzieleniu zamówienia po upływie pierwszego lub drugiego terminu, szczególnie jeśli ceny złożonych ofert wykraczają poza normalne ceny rynkowe. Organizacja pozarządowa nie jest zobowiązana do uzasadniania swojej decyzji. Oferenci zostaną poinformowani na piśmie o decyzji o nieudzieleniu zamówienia w ciągu trzech dni roboczych.
   VII.   OBOWIĄZKI DOSTAWCY I WARUNKI DOSTAWY
   Organizacja pozarządowa określa w ogłoszeniu o przetargu warunki dotyczące obowiązków dostawcy zgodnie z niniejszymi zasadami; dostawca wypełnia swoje obowiązki zgodnie z wszelkimi warunkami określonymi w ogłoszeniu o przetargu oraz wynikającymi ze złożonej przez niego oferty.
   Dostawca na własny koszt organizuje transport najwłaściwszą trasą, z uwzględnieniem zatwierdzonego terminu, z portu wysyłki lub miejsca załadunku określonego w złożonej ofercie do miejsca ostatecznego przeznaczenia określonego w ogłoszeniu o przetargu.
   Na pisemną prośbę dostawcy organizacja pozarządowa może zezwolić na zmianę portu wysyłki lub miejsca załadunku, pod warunkiem pokrycia kosztów wynikających z tej zmiany przez dostawcę.
   Dostawca jest zobowiązany wykupić polisę ubezpieczenia morskiego lub zapewnić pokrycie roszczeń w ramach polisy ogólnej. Suma ubezpieczenia powinna być równa co najmniej cenie oferty; ubezpieczenie powinno pokrywać wszelkie ryzyka związane z przewozem i wszelkimi innymi czynnościami związanymi z dostawą, wykonywanymi przez dostawcę do określonego etapu dostarczenia produktu. Ubezpieczenie powinno pokrywać również wszelkie koszty sortowania, wycofania lub zniszczenia uszkodzonych towarów, ponownego pakowania i analizy towarów w sytuacji, kiedy średnia nie uniemożliwia ich przyjęcia przez beneficjenta.
   Towary nie mogą być dostarczane w partiach oddzielnymi statkami, chyba że organizacja pozarządowa wyrazi na to zgodę. W takim wypadku organizacja pozarządowa zobowiąże dostawcę do poniesienia kosztów dodatkowych kontroli.
   Jeśli jest to wskazane, w ogłoszeniu o przetargu może być określona data, przed którą wszelkie dostawy zostaną uznane za przedwczesne.
   Dostawa jest uznawana za zakończoną w momencie, w którym wszystkie towary są faktycznie dostarczone franco miejsce przeznaczenia. Dostawca ponosi wszelkie koszty do momentu udostępnienia towarów w magazynie przeznaczenia.
   Dostawca ponosi wszelkie ryzyko, w tym ryzyko straty lub obniżenia jakości, na jakie mogą być narażone towary do momentu zakończenia dostawy i zarejestrowania tego faktu przez organ nadzoru w ostatecznym świadectwie zgodności (patrz: pkt VIII).
   Dostawca niezwłocznie informuje beneficjenta i organ nadzoru na piśmie o wykorzystanych środkach transportu, datach załadunku, oczekiwanej dacie dotarcia do miejsca przeznaczenia oraz wszelkich wydarzeniach, jakie nastąpią w trakcie przewozu towarów.
   Dostawca dopełnia formalności związanych z zezwoleniem na wywóz i odprawą celną, a także ponosi wszystkie związane z tym koszty i opłaty.
   W celu zapewnienia wypełnienia zobowiązań, w rozsądnym terminie po otrzymaniu zawiadomienia o udzieleniu zamówienia dostawca składa gwarancję dostawy. Gwarancja, wyrażona w walucie płatności, wynosi od 5 do 10 % łącznej ceny oferty. Okres ważności gwarancji upływa jeden miesiąc po dacie ostatecznego dostarczenia towarów. Gwarancja jest składana w ten sam sposób, jak gwarancja przetargowa.
   Gwarancja dostawy zostaje w pełni zwolniona drogą listu lub faksu wysłanego przez organizację pozarządową w momencie gdy dostawca:

               —

               zrealizuje dostawę zgodnie z wszelkimi przyjętymi zobowiązaniami,

               —

               zostanie zwolniony z obowiązków,

         lub

               —

               nie zrealizuje dostawy z powodu działania siły wyższej, uznanego przez organizację pozarządową.

         VIII.   NADZÓR
   Natychmiast po udzieleniu zamówienia organizacja pozarządowa przekazuje dostawcy informację o agencji, która będzie odpowiadać za sprawdzanie i poświadczanie jakości, ilości, pakowania i oznaczania dostarczanych towarów w ramach każdej dostawy, wydawanie świadectw zgodności lub świadectw dostawy oraz ogólną koordynację wszystkich etapów dostawy (agencja ta będzie dalej zwana „agencją nadzoru”).
   Po otrzymaniu informacji o udzieleniu zamówienia dostawca przekazuje agencji nadzoru na piśmie nazwę i adres producenta, zakładu odpowiedzialnego za pakowanie lub zakładu odpowiedzialnego za magazynowanie towarów, które mają być dostarczone, oraz przybliżoną datę produkcji lub pakowania, a także nazwę swojego przedstawiciela w miejscu dostarczenia towarów.
   Agencja nadzoru przeprowadza co najmniej dwie kontrole na podstawie określonego zakresu wymagań i obowiązków, zgodnego z międzynarodowymi normami kontroli, w następujący sposób:

               a)

               kontrola pośrednia następuje w momencie załadunku towarów lub w zakładzie produkcyjnym. Kontrola końcowa następuje na określonym etapie dostarczania towarów;

               b)

               po zakończeniu kontroli pośredniej agencja nadzoru wydaje dostawcy tymczasowe świadectwo zgodności, zawierające w razie konieczności zastrzeżenia. Agencja nadzoru stwierdza, czy zastrzeżenia są na tyle istotne, aby uznać towary za niedopuszczalne na danym etapie dostarczania;

               c)

               po zakończeniu kontroli końcowej agencja nadzoru wydaje dostawcy ostateczne świadectwo zgodności, określając w szczególności datę zakończenia dostawy oraz ilość netto dostarczonych towarów; świadectwo to może w razie konieczności zawierać zastrzeżenia;

               d)

               w razie wydania uzasadnionego „zawiadomienia o zastrzeżeniach” agencja nadzoru w jak najkrótszym czasie informuje o tym dostawcę i organizację pozarządową. Jeśli dostawca zamierza zakwestionować wobec agencji nadzoru lub organizacji pozarządowej poczynione ustalenia, może tego dokonać w ciągu dwóch dni roboczych od wydania wspomnianego zawiadomienia.

         Koszty kontroli, o których mowa powyżej, pokrywa organizacja pozarządowa. Dostawca ponosi wszelkie konsekwencje finansowe ewentualnych wad jakościowych lub opóźnionego przedstawienia towarów do kontroli.
   Jeśli dostawca lub beneficjent zgłasza sprzeciw wobec ustaleń kontroli, wówczas agencja nadzoru, po otrzymaniu upoważnienia od organizacji pozarządowej, organizuje przegląd kontrolny, obejmujący, w zależności od rodzaju sprzeciwu, przegląd wyrywkowy, analizę i/lub powtórne ważenie lub powtórną kontrolę pakowania. Przegląd kontrolny jest dokonywany przez agencję lub laboratorium wyznaczone w drodze uzgodnienia pomiędzy dostawcą, beneficjentem końcowym i agencją nadzoru.
   Koszty przeglądu kontrolnego, o którym mowa, ponosi strona przegrywająca.
   Jeśli po dokonaniu kontroli lub przeglądu kontrolnego nie zostanie wydane świadectwo zgodności, dostawca jest zobowiązany do wymiany produktów.
   Koszty wymiany i związanych z nią kontroli ponosi dostawca.
   Agencja nadzoru wysyła do przedstawicieli dostawcy i beneficjenta końcowego pisemne zaproszenia do obecności przy działaniach kontrolnych, szczególnie przy pobieraniu próbek do analiz. Pobieranie próbek odbywa się zgodnie z praktyką zawodową. Przy kontroli wyrywkowej agencja nadzoru pobiera dwie dodatkowe próbki, które będą przechowywane zapieczętowane do dyspozycji organizacji pozarządowej na potrzeby ewentualnych dalszych kontroli lub na wypadek zgłoszenia sprzeciwu przez beneficjenta lub dostawcę.
   Koszty towarów pobranych jako próbki pokrywa dostawca.
   Odbiorca towarów wydaje dostawcy świadectwo odbioru niezwłocznie po dostarczeniu produktów franco miejsce przeznaczenia oraz doręczeniu beneficjentowi przez dostawcę oryginału ostatecznego świadectwa zgodności oraz faktury pro forma, określającej wartość towarów oraz wartość ich bezpłatnego przewozu do beneficjenta.
   Dla towarów dostarczanych luzem stosuje się tolerancję 3 % wagi (wyłączając wagę próbek) poniżej zamówionej ilości. Dla towarów dostarczanych w opakowaniach tolerancja jest ograniczona do 1 %. W wypadku przekroczenia zakresów tolerancji organizacja pozarządowa może zobowiązać dostawcę do zrealizowania dostawy uzupełniającej na takich samych warunkach finansowych, jakie zastosowano do dostawy początkowej.
   IX.   WARUNKI PŁATNOŚCI
   Suma, którą organizacja pozarządowa zapłaci dostawcy, nie może przekroczyć ceny oferty powiększonej o wszelkie koszty i pomniejszonej w sposób określony poniżej.
   Jeśli na etapie dostarczania towarów zostanie stwierdzone, że jakość, pakowanie lub oznaczenie towarów nie odpowiada specyfikacjom w stopniu, który nie uniemożliwia wydania świadectwa odbioru, organizacja pozarządowa może przy obliczaniu sumy płatności zastosować obniżenia.
   Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej suma gwarancji dostawy podlega częściowej utracie na zasadzie kumulacji w następujących przypadkach:

               —

               10 % wartości niedostarczonych towarów, z uwzględnieniem zakresów tolerancji, o których mowa w pkt VIII powyżej,

               —

               0,1 % wartości towarów dostarczonych po terminie za każdy dzień zwłoki,

               —

               jeśli jest to uzasadnione i jedynie pod warunkiem, że zostało to przewidziane w ogłoszeniu o przetargu – 0,1 % za każdy dzień przedwczesnego dostarczenia towarów.

         Kwoty gwarancji podlegające utracie zostaną potrącone z ostatecznej kwoty płatności. Gwarancje zostaną następnie zwolnione jednocześnie w całości.
   Organizacja pozarządowa może zwrócić dostawcy, na jego pisemną prośbę, dodatkowe koszty, np. koszty magazynowania lub ubezpieczenia, faktycznie poniesione przez dostawcę (z wyłączeniem wszelkich kosztów administracyjnych), określone przez organizację pozarządową na podstawie odpowiednich dokumentów uzasadniających, pod warunkiem, że świadectwo odbioru lub świadectwo dostarczenia zostało wydane bez zastrzeżeń dotyczących rodzaju dochodzonych kosztów, w wypadku:

               —

               przedłużenia okresu dostarczenia towarów na prośbę odbiorcy, lub

               —

               opóźnienia przekraczającego 30 dni od daty dostarczenia towarów do wydania świadectwa odbioru lub wydania ostatecznego świadectwa zgodności.

         Dodatkowe koszty nie są uznawane, jeśli przekraczają:

               —

               1 EUR za tonę towarów dostarczanych luzem oraz 2 EUR za tonę towarów przetworzonych na tydzień w przypadku kosztów magazynowania,

               —

               0,75 % rocznie wartości towarów w przypadku kosztów ubezpieczenia.

         Kwota płatności jest płatna na wniosek dostawcy dostarczony w dwóch egzemplarzach. Do wniosku o dokonanie płatności pełnej ceny oferty lub sumy pozostałej do zapłaty powinny być dołączone następujące dokumenty:

               —

               faktura opiewająca na żądaną sumę,

               —

               oryginał świadectwa odbioru,

               —

               podpisana i poświadczona przez dostawcę kopia odpowiadająca oryginałowi ostatecznego świadectwa zgodności.

         Po dostarczeniu 50 % całkowitej ilości towarów określonych w ogłoszeniu o przetargu dostawca może złożyć wniosek o dokonanie płatności zaliczkowej, dołączając fakturę opiewającą na żądaną sumę oraz kopię tymczasowego świadectwa zgodności.
   Wszelkie wnioski o dokonanie płatności pełnej ceny oferty lub kwoty pozostającej do zapłaty są przedstawiane organizacji pozarządowej po wydaniu świadectwa odbioru. Wszelkie płatności są dokonywane w terminie 60 dni od otrzymania przez organizację pozarządową pełnego i dokładnego wniosku o dokonanie płatności. W wypadku nieuzasadnionych opóźnień przysługują odsetki za zwłokę według miesięcznej stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny.
   X.   PRZEPIS KOŃCOWY
   O tym, czy niedostarczenie towarów lub niewypełnienie obowiązków przez dostawcę można przypisać działaniu siły wyższej, decyduje organizacja pozarządowa. Koszty wynikające z działania siły wyższej uznanej przez organizację pozarządową ponosi ta organizacja.

      (1)  Dz.U. C 312 z 31.10.2000, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 267 z 13.9.1996, str. 1.


title: 2008/365/WE: Decyzja Komisji z dnia 30 kwietnia 2008 r. powołująca grupę ekspertów w dziedzinie edukacji finansowej

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/36

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 30 kwietnia 2008 r.
   powołująca grupę ekspertów w dziedzinie edukacji finansowej
   (2008/365/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wśród działań Wspólnoty Europejskiej wymienia stworzenie rynku wewnętrznego charakteryzującego się zniesieniem między państwami członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie towarów, osób, usług i kapitału.

               (2)

               Artykuł 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską zobowiązuje Komisję, by w swoich wnioskach dotyczących ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego w dziedzinie ochrony konsumentów przyjęła jako podstawę wysoki poziom ochrony, uwzględniając wszelkie zmiany oparte na faktach naukowych.

               (3)

               Artykuł 149 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wymaga, aby Wspólnota przyczyniała się do rozwoju edukacji o wysokiej jakości, poprzez zachęcanie do współpracy między państwami członkowskimi oraz, jeśli jest to niezbędne, poprzez wspieranie i uzupełnianie ich działalności, w pełni szanując odpowiedzialność państw członkowskich za treść nauczania i organizację systemów edukacyjnych, jak również ich różnorodność kulturową i językową.

               (4)

               Artykuł 153 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wymaga, aby Wspólnota popierała interesy konsumentów i zapewniała wysoki poziom ochrony konsumentów, przyczyniała się do ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów, jak również wspierała ich prawa do informacji, edukacji i organizowania się w celu ochrony ich interesów.

               (5)

               Edukacja finansowa ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia, by jednolity rynek mógł przynieść bezpośrednie korzyści obywatelom Europy poprzez umożliwienie im podejmowania świadomych decyzji dotyczących nabywania usług finansowych i zrozumienia podstaw prywatnych finansów, jak stwierdzono w komunikacie Komisji Jednolity rynek Europy XXI wieku
                   (1).

               (6)

               Znaczenie edukacji finansowej zostało również uznane w białej księdze Polityka w dziedzinie usług finansowych na lata 2005–2010 (2), w Zielonej księdze w sprawie detalicznych usług finansowych na jednolitym rynku (3), w konkluzjach Rady ECOFIN z dnia 8 maja 2007 r. (4) oraz w rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie polityki w dziedzinie usług finansowych (5).

               (7)

               Komisja wydała komunikat Edukacja finansowa
                   (6), w którym między innymi ogłoszono ustanowienie grupy ekspertów posiadających praktyczne doświadczenie w dziedzinie edukacji finansowej.

               (8)

               Grupa ekspertów musi przyczynić się do wymiany informacji o najlepszych praktykach w zakresie edukacji finansowej i promowania tych praktyk, a także musi wspierać Komisję w jej działaniach w obszarze edukacji finansowej.

               (9)

               Członkami grupy muszą być osoby posiadające doświadczenie i specjalistyczną wiedzę w dziedzinie edukacji finansowej, będące przedstawicielami szeregu zainteresowanych stron z sektora publicznego i prywatnego.

               (10)

               Należy w związku z tym ustanowić grupę ekspertów ds. edukacji finansowej oraz określić strukturę i zakres obowiązków tej grupy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym ustanowiona zostaje grupa ekspertów ds. edukacji finansowej, zwana dalej „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Zadania grupy obejmują:

               —

               wymianę informacji o najlepszych praktykach w zakresie edukacji finansowej i promowanie tych praktyk,

               —

               udzielanie Komisji porad na temat sposobu wdrażania zasad zapewniania wysokiej klasy programów edukacji finansowej, przewidzianych w komunikacie Komisji Edukacja finansowa,

               —

               wspieranie Komisji w identyfikacji jakichkolwiek prawnych, regulacyjnych, administracyjnych i innych przeszkód utrudniających zapewniane programów edukacji finansowej,

               —

               doradzanie Komisji odnośnie do sposobów uporania się z tymi przeszkodami,

               —

               wkład w przygotowanie szeregu inicjatyw przedstawionych w komunikacie w sprawie edukacji finansowej oraz ocena tych zaplanowanych inicjatyw w okresie do 2010 r.

         Komisja może konsultować się z grupą w każdej kwestii związanej z edukacją finansową.
   Artykuł 3
   Skład – powoływanie
   1.   Po przyjęciu niniejszej decyzji Komisja opublikuje zaproszenie do składania wniosków przez organy państw członkowskich, instytucje naukowe, podmioty świadczące usługi finansowe, organizacje konsumentów i, w stosownych przypadkach, inne grupy, które chciałyby zaproponować kandydatów na członków grupy ekspertów. Przyjmuje się również wnioski od osób indywidualnych.
   2.   Członkowie grupy są powoływani przez Komisję spośród specjalistów posiadających kwalifikacje i doświadczenie w dziedzinie edukacji finansowej. Członkowie są powoływani osobiście i wymaga się od nich, by przy doradzaniu Komisji byli niezależni od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych.
   3.   Nazwiska kandydatów, których uznano za odpowiednich, ale których nie powołano, mogą zostać umieszczone na liście rezerwowej, z której Komisja może korzystać jeśli wystąpi konieczność zastąpienia członków grupy.
   4.   W skład grupy wchodzi nie więcej niż 25 członków.
   5.   Obowiązują następujące zasady:

               —

               Członkowie grupy są powoływani na trzyletnią odnawialną kadencję. Pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia albo wygaśnięcia ich mandatu. Ich kadencja rozpoczyna się wraz z pierwszym posiedzeniem grupy.

               —

               Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, którzy złożą rezygnację, lub którzy naruszą warunki określone w niniejszym ustępie lub w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich mandatu.

               —

               Członkowie powołani osobiście składają corocznie oświadczenie, w którym zobowiązują się działać w interesie publicznym oraz oświadczenie stwierdzające brak, względnie istnienie, konfliktu interesów, który mógłby zagrażać ich bezstronności.

               —

               Nazwiska członków zostaną opublikowane w publicznym rejestrze grup ekspertów oraz na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług. Nazwiska członków będą gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.

         Artykuł 4
   Działanie
   1.   Grupie przewodniczy Komisja.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa może ustanowić podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii, których zakres obowiązków ustalany jest przez grupę. Natychmiast po wypełnieniu swoich zadań podgrupy są rozwiązywane.
   3.   Przewodniczący może zaprosić do wzięcia udziału w obradach grupy lub podgrupy obserwatorów posiadających specjalistyczną wiedzę w dziedzinie, którą zajmuje się grupa, jeżeli ich udział byłby przydatny i/lub konieczny.
   4.   Informacje uzyskane w wyniku prac grupy lub podgrupy nie mogą być one ujawniane, jeśli Komisja uzna, iż dotyczą one spraw poufnych.
   5.   Posiedzenia grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z procedurami i harmonogramem określonymi przez Komisję, która zapewnia również obsługę sekretariatu. W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć inni zainteresowani sprawą urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego przyjęty przez Komisję (7).
   7.   Komisja może publikować na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego i Usług, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze grupy.
   Artykuł 5
   Koszty posiedzeń
   1.   Komisja zwraca koszty podróży i pobytu ponoszone przez członków i obserwatorów w związku z działalnością grupy zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji. Członkowie grupy nie otrzymują wynagrodzenia za swoją działalność.
   2.   Koszty posiedzeń są refundowane w granicach środków przyznanych danemu departamentowi w ramach corocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Charlie McCREEVY

            Członek Komisji

      (1)  COM(2007) 724 i towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji „Inicjatywy w dziedzinie detalicznych usług finansowych”, SEC(2007) 1520.

      (2)  COM(2005) 629 wersja ostateczna.

      (3)  COM(2007) 226.

      (4)  9171/07 (Presse 97).

      (5)  P6_TA-PROV(2007)0338/A6-0248/2007.

      (6)  COM(2007) 808.

      (7)  Załącznik III do dokumentu SEC(2005) 1004.


Ważna informacja prawna

|

52007BP0115(02)

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia ksiąg rachunkowych w związku z wykonaniem budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005 (C6-0389/2006 - 2006/2156(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0197 - 0198

		2.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zamknięcia ksiąg rachunkowych w związku z wykonaniem budżetu Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005 (C6-0389/2006 — 2006/2156(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005, wraz z odpowiedziami udzielonymi przez centrum [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 — C6-0080/2007),- uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. ustanawiające Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii [4], a w szczególności jego art. 12a,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0118/2007),1. odnotowuje następujące dane figurujące w rocznych sprawozdaniach finansowych Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za lata budżetowe 2004 i 2005:Źródło: Dane zgromadzone przez centrum. Powyższa tabela przedstawia skróconą wersję danych dostarczonych przez Centrum w jego własnym sprawozdaniu finansowym.(w tysiącach EUR) |Rachunek przychodów i wydatków za lata budżetowe 2004 i 2005 || 2005 | 2004 |DochodyDotacje wspólnotowe | 8189 | 5675 |Inne dochody | 151 | 455 |Dochody finansowe | | 21 |Dotacje z PHARE | 90 | 82 |Dochody ogółem (a) | 8430 | 6233 |WydatkiPersonel — Tytuł I budżetu— Płatności | 3008 | 2645 |— Środki przeniesione | 70 | 85 |Administracja — Tytuł II budżetu— Płatności | 550 | 447 |— Środki przeniesione | 582 | 37 |Działania operacyjne — Tytuł III budżetu— Płatności | 2731 | 2352 |— Środki przeniesione | 667 | 745 |Dochody przeznaczone na określony cel (PHARE i inne)— Płatności | 0 | 7 |— Środki przeniesione | 90 | 0 |Wydatki ogółem (b) | 7698 | 6318 |Wynik w danym roku budżetowym (a-b) | 732 | -85 |Saldo przeniesione z poprzedniego roku budżetowego | 231 | 98 |Anulowane środki przeniesione | 210 | 241 |Środki do ponownego wykorzystania z poprzedniego roku budżetowego, niewykorzystane | | 0 |Umorzone długi | | -23 |Różnice kursowe | -2 | 0 |Umorzenia w roku obrachunkowym | 1171 | 231 |2. zatwierdza zamknięcie ksiąg rachunkowych Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii za rok budżetowy 2005;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 46.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 93.[3] Dz.U. L 248 z 16.09.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U. L 151 z 10.06.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1652/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 33).[5] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: 2008/375/WE: Decyzja Rady z dnia 29 kwietnia 2008 r. dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie udziału Republiki Turcji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii

text:
               17.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 129/48

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 kwietnia 2008 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie udziału Republiki Turcji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
   (2008/375/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (2) przewiduje w art. 13, że centrum ma być otwarte na udział państw trzecich, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i jej państw członkowskich celami i pracą centrum.

               (2)

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie udziału Turcji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii została podpisana w imieniu Wspólnoty w dniu 30 października 2007 r. (3), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Turcji w sprawie udziału Republiki Turcji w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 kwietnia 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 308 E z 16.12.2006, s. 17.

      (2)  Dz.U. L 36 z 12.2.1993, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1651/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, s. 30).

      (3)  Dz.U. L 323 z 8.12.2007, s. 24.