title: Decyzja Rady (UE) 2018/1536 z dnia 9 października 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do przystąpienia Australii do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

text:
                  15.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 257/26

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1536
         z dnia 9 października 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w odniesieniu do przystąpienia Australii do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 2 czerwca 2015 r. Australia złożyła wniosek o przystąpienie do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych (zwanego dalej „zmienionym GPA”).

                     (2)

                     Zobowiązania Australii dotyczące zakresu zastosowania zostały określone w jej ostatecznej ofercie przedstawionej Stronom zmienionego GPA (zwanym dalej „Stronami”) w dniu 7 marca 2018 r.

                     (3)

                     Oferta Australii, jakkolwiek kompleksowa, nie przewiduje pełnego zakresu zastosowania. Należy zatem wprowadzić do unijnego zakresu zastosowania pewne wyłączenia szczególne odnoszące się do Australii. Te szczególne wyłączenia, odzwierciedlone w dodatku do niniejszej decyzji, staną się elementem warunków przystąpienia Australii do zmienionego GPA oraz zostaną odzwierciedlone w decyzji przyjętej przez Komitet ds. Zamówień Rządowych (zwany dalej „Komitetem GPA”) w odniesieniu do przystąpienia Australii.

                     (4)

                     Oczekuje się, że przystąpienie Australii do zmienionego GPA pozytywnie przyczyni się do dalszego międzynarodowego otwarcia rynków zamówień publicznych.

                     (5)

                     Zgodnie z art. XXII ust. 2 zmienionego GPA każdy członek WTO może przystąpić do zmienionego GPA na warunkach uzgodnionych między tym członkiem i Stronami, przy czym warunki takie są zawarte w decyzji Komitetu GPA.

                     (6)

                     Należy zatem ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu GPA w odniesieniu do przystąpienia Australii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych, polega na wyrażeniu zgody na przystąpienie Australii do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych, z zastrzeżeniem szczególnych warunków przystąpienia określonych w dodatku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 9 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            Dodatek

               WARUNKI UE DOTYCZĄCE PRZYSTĄPIENIA AUSTRALII DO GPA

            Z chwilą przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych:

                        —

                        sekcja 2 pkt 3 („Instytucje zamawiające administracji centralnej państw członkowskich UE”) w załączniku 1 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską otrzymuje brzmienie:

                                       „3.

                                       W przypadku towarów, usług, dostawców i usługodawców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady, Japonii, Hongkongu (Chiny), Singapuru, Korei, Armenii, wydzielonego obszaru celnego Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu, Nowej Zelandii i Australii zamówienia udzielane przez wymienione poniżej instytucje zamawiające administracji centralnej, pod warunkiem że nie są oznaczone gwiazdką”,

                        —

                        w uwadze 2 w uwagach do załącznika 1 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską wprowadza się następujące zmiany:

                                       „2.

                                       Postanowienia art. XVIII nie mają zastosowania do dostawców i usługodawców z Japonii, Korei, Stanów Zjednoczonych i Australii w zakresie podważania udzielenia zamówień dostawcy lub usługodawcy ze Stron innych niż wymienione powyżej, którzy zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa UE są małymi lub średnimi przedsiębiorstwami, do czasu, gdy UE uzna, że nie stosują one już środków dyskryminujących na korzyść niektórych małych i mniejszościowych przedsiębiorstw krajowych.”.

                  Z chwilą przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych:

                        —

                        w uwadze 1 w uwagach do załącznika 2 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską po lit. g) dodaje się litery w brzmieniu:

                                       „h)

                                       zamówienia udzielane przez regionalne i lokalne instytucje zamawiające (instytucje zamawiające jednostek administracyjnych wymienionych na poziomie NUTS 2 i 3 lub mniejszych jednostek administracyjnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 (z późniejszymi zmianami)) w odniesieniu do towarów, usług, dostawców i usługodawców z Australii;

                                       i)

                                       zamówienia o wartości między 200 000 SDR a 355 000 SDR udzielane przez regionalne instytucje zamawiające oraz o wartości między 200 000 SDR a 400 000 SDR udzielane przez podmioty prawa publicznego objęte niniejszym załącznikiem na towary i usługi dla dostawców i usługodawców z Australii;

                                       j)

                                       zamówienia udzielane przez podmioty zamawiające objęte niniejszym załącznikiem na:

                                                   (i)

                                                   pojazdy silnikowe, jak określono w działach nomenklatury scalonej wymienionych poniżej:

                                                               8702

                                                               Pojazdy silnikowe do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą

                                                               8703

                                                               Samochody i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi

                                                               8704

                                                               Pojazdy silnikowe do transportu towarów

                                                               8705

                                                               Pojazdy silnikowe specjalnego przeznaczenia, inne niż te zasadniczo przeznaczone do przewozu osób lub towarów (na przykład pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie, betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki, przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne)

                                                               8711

                                                               Motocykle (włączając motorowery) oraz rowery wyposażone w pomocnicze silniki, z wózkiem bocznym lub bez; wózki boczne

                                                               8713

                                                               Wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób

                                                   (ii)

                                                   części do pojazdów silnikowych, jak określono w działach nomenklatury scalonej wymienionych poniżej:

                                                               8706 00

                                                               Podwozia wyposażone w silniki, do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705

                                                               8707

                                                               Nadwozia (włączając kabiny), do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705

                                                               8708

                                                               Części i akcesoria do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705

                                                               8714

                                                               Części i akcesoria pojazdów objętych pozycjami od 8711 do 8713

                                                               8716

                                                               Przyczepy i naczepy; pozostałe pojazdy bez napędu mechanicznego; ich części

                                             w odniesieniu do dostawców i usługodawców z Australii.”,

                        —

                        w uwadze 2 w uwagach do załącznika 2 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską wprowadza się następujące zmiany:

                                       „2.

                                       Postanowienia art. XVIII nie mają zastosowania do dostawców i usługodawców z Japonii, Korei, Stanów Zjednoczonych i Australii w zakresie podważania udzielenia zamówień dostawcy lub usługodawcy ze Stron innych niż wymienione powyżej, które zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa UE są małymi lub średnimi przedsiębiorstwami, do czasu, gdy UE uzna, że nie stosują one już środków dyskryminujących na korzyść niektórych małych i mniejszościowych przedsiębiorstw krajowych.”.

                  Z chwilą przystąpienia Australii do Porozumienia w sprawie zamówień rządowych w uwadze 6 w uwagach do załącznika 3 do dodatku I Zobowiązania przedstawione przez Unię Europejską po lit. r) dodaje się litery w brzmieniu:

                           „s)

                           zamówienia udzielane przez podmioty zamawiające działające w następujących obszarach:

                           (i)

                           produkcja, transport lub dystrybucja wody pitnej objęte niniejszym załącznikiem;

                           (ii)

                           produkcja, transport lub dystrybucja energii elektrycznej objęte niniejszym załącznikiem;

                           (iii)

                           infrastruktura lotniskowa objęta niniejszym załącznikiem;

                           (iv)

                           porty morskie lub śródlądowe lub inne terminale objęte niniejszym załącznikiem;

                           (v)

                           miejskie przewozy kolejowe, tramwajowe, trolejbusowe lub autobusowe objęte niniejszym załącznikiem; oraz

                           (vi)

                           transport kolejowy objęty niniejszym załącznikiem

                     w odniesieniu do dostaw, usług, dostawców i usługodawców z Australii.”.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1574 z dnia 16 października 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Włoską

text:
                  19.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 262/60

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1574
         z dnia 16 października 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Włoską
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Włoch,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Luciana D'ALFONSA,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                        —

                        Giovanni LOLLI, Vicepresidente della Regione Abruzzo.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady z dnia 6 listopada 2018 r. dotycząca mianowania dwóch członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego z Bułgarii i Portugalii

text:
                  8.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 402/2

         DECYZJA RADY
         z dnia 6 listopada 2018 r.
         dotycząca mianowania dwóch członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego z Bułgarii i Portugalii
         (2018/C 402/03)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (1), w szczególności jego art. 4,
         uwzględniając przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich listy kandydatów na przedstawicieli państw członkowskich oraz przedłożone przez Komisję listy kandydatów na przedstawicieli organizacji pracodawców i organizacji pracowniczych,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją z dnia 16 lipca 2018 r. (2) i sprostowaniem do niej (3) Rada mianowała członków rady zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2018 r. do dnia 17 września 2021 r.

                     (2)

                     Bułgaria i Portugalia przedstawiły kandydatury na przedstawicieli rządów,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego mianuje się, na okres do dnia 17 września 2021 r., następujące osoby:
            I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

                        Bułgaria

                        Maria TODOROVA

                        Portugalia

                        Sandra RIBEIRO

            Artykuł 2
            Członków, którzy nie zostali jeszcze wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

            (2)  Decyzja Rady z dnia 16 lipca 2018 r. odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (2018/C-253/03) (Dz.U. C 253 z 19.7.2018, s. 9).

            (3)  Sprostowanie do decyzji Rady z dnia 16 lipca 2018 r. odnawiającej skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Dz.U. C 325 z 14.9.2018, s. 20).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1663 z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej oraz na forum Centralnej Komisji ds. Żeglugi po Renie w odniesieniu do przyjęcia europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej

text:
                  8.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 278/20

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1663
         z dnia 6 listopada 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej oraz na forum Centralnej Komisji ds. Żeglugi po Renie w odniesieniu do przyjęcia europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Poprawiona Konwencja w sprawie żeglugi po Renie (zwana dalej „Konwencją”) weszła w życie z dniem 14 kwietnia 1967 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 46 Konwencji Centralna Komisja Żeglugi po Renie (CKŻR) jest uprawniona do przyjmowania rezolucji, które są wiążące dla członków CKŻR.

                     (3)

                     Europejski Komitet ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) utworzono dnia 3 czerwca 2015 r. w ramach CKŻR w celu opracowywania norm technicznych dla śródlądowych dróg wodnych w różnych dziedzinach, zwłaszcza w odniesieniu do statków, technologii informacyjnej i załóg.

                     (4)

                     CESNI przyjmie na swoim posiedzeniu w dniu 8 listopada 2018 r. standardy w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej (zwanych dalej „standardami w zakresie kwalifikacji zawodowych”). Na posiedzeniu plenarnym CKŻR zostanie również najprawdopodobniej przyjęta rezolucja, która wprowadzi te standardy do regulacji dotyczących załóg statków na Renie.

                     (5)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach CESNI oraz w ramach CKŻR, ponieważ standardy w zakresie kwalifikacji zawodowych będą miały decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 (1), a także wywołają skutek prawny na mocy przepisów regulujących działanie CKŻR po przyjęciu przez nią tych standardów.

                     (6)

                     Ważne jest, aby wymogi techniczne dotyczące członków załóg były jak najbardziej zharmonizowane w ramach różnych systemów prawnych w Europie, aby ułatwić mobilność, zapewniać bezpieczeństwo żeglugi oraz ochronę życia ludzkiego i środowiska. W szczególności państwa członkowskie, które są także członkami CKŻR, powinny być upoważnione do wspierania decyzji harmonizujących przepisy CKŻR z przepisami stosowanymi w Unii.

                     (7)

                     Standardy w zakresie kwalifikacji zawodowych opracowane przez CESNI przewidują minimalne zharmonizowane europejskie normy i obejmują standardy dotyczące kompetencji, standardy dotyczące egzaminów praktycznych, standardy dotyczące kondycji zdrowotnej i standardy dotyczące zatwierdzania symulatorów.

                     (8)

                     Ze skutkiem od dnia 18 stycznia 2022 r. art. 32 dyrektywy (UE) 2017/2397 odnosi się bezpośrednio do standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych jako standardów ustanowionych przez CESNI. Komisja jest uprawniona do zamieszczenia całego tekstu tych standardów w aktach delegowanych, do dokonania odpowiedniego wpisu lub aktualizacji danego odniesienia oraz do określenia daty rozpoczęcia stosowania.

                     (9)

                     Stanowisko Unii powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie będące członkami CESNI i CKŻR, działające wspólnie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Europejskiego Komitetu ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) w dniu 8 listopada 2018 r., polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej (odniesienia cesni (18)_29 – cesni (18)_42).

               2.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu plenarnym Centralnej Komisji Żeglugi po Renie (CKŻR), na którym podejmowane będą decyzje w sprawie europejskich standardów w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej (odniesienia cesni (18)_29 – cesni (18)_42), polega na poparciu wszystkich propozycji mających na celu dostosowanie wymogów zawartych w regulacjach dotyczących załóg statków na Renie do wymogów określonych w europejskich standardach w zakresie kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej.

            Artykuł 2

               1.   Stanowisko Unii, określone w art. 1 ust. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami CESNI, działające wspólnie.

               2.   Stanowisko Unii, określone w art. 1 ust. 2, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii będące członkami CKŻR, działające wspólnie.

            Artykuł 3
            Niewielkie zmiany techniczne stanowisk określonych w art. 1 mogą zostać uzgodnione bez kolejnej decyzji Rady.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych w żegludze śródlądowej oraz uchylająca dyrektywy Rady 91/672/EWG i 96/50/WE (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 53).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1664 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Lietuvos bankas

text:
                  8.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 278/22

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1664
         z dnia 6 listopada 2018 r.
         zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Lietuvos bankas
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Protokół nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
         uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 października 2018 r. udzielone Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznego biegłego rewidenta Lietuvos bankas (EBC/2018/23) (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, są badane przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów wyznaczonych na zalecenie Rady Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

                     (2)

                     Mandat zewnętrznego biegłego rewidenta Lietuvos bankas wygasł po przeprowadzeniu badania za rok obrachunkowy 2017.

                     (3)

                     W drodze zalecenia z dnia 18 maja 2018 r. (EBC/2018/15) (2), EBC zalecił wyznaczenie firmy UAB Deloitte Lietuva na zewnętrznego biegłego rewidenta Lietuvos bankas na lata obrachunkowe 2018–2021. Firma UAB Deloitte Lietuva nie przyjęła tego zadania. Niezbędne jest zatem wyznaczenie zewnętrznego biegłego rewidenta na lata obrachunkowe 2018–2021.

                     (4)

                     Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie firmy UAB Ernst & Young Baltic na zewnętrznego biegłego rewidenta Lietuvos bankas na lata obrachunkowe 2018–2021.

                     (5)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (3),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Art. 1 ust. 19 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

                  „19.   Firma UAB Ernst & Young Baltic zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Lietuvos bankas na lata obrachunkowe 2018–2021.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Europejskiego Banku Centralnego.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. C 370 z 12.10.2018, s. 1.

            (2)  Zalecenie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 18 maja 2018 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Lietuvos bankas (EBC/2018/15) (Dz.U. C 181 z 28.5.2018, s. 1).

            (3)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2018/1665 z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
                  8.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 278/23

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2018/1665
         z dnia 6 listopada 2018 r.
         w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Wielkie Księstwo Luksemburga
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
         uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         uwzględniając propozycję rządu Luksemburga,
         uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 18 września 2015 r. i 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE, Euratom) 2015/1600 (1) i (UE, Euratom) 2015/1790 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upływem kadencji Christophe'a HANSENA,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2020 r., zostaje niniejszym mianowana Claudine OTTO, Conseiller en affaires européennes, avis et affaires juridiques à la Chambre de Commerce.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1600 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 53).

            (2)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1790 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 23).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1714 z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony, w odniesieniu do regulaminu Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych

text:
                  14.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 286/22

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1714
         z dnia 6 listopada 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony, w odniesieniu do regulaminu Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 1 w związku z jego art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa ramowa między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową”) została podpisana w Manili w dniu 7 sierpnia 2017 r., a od dnia 4 października 2018 r. jest częściowo stosowana tymczasowo.

                     (2)

                     Art. 56 ust. 1 Umowy ustanawia Wspólny Komitet odpowiedzialny między innymi za wspieranie skutecznego stosowania Umowy.

                     (3)

                     Art. 56 ust. 4 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin oraz że może tworzyć podkomitety i grupy robocze w celu zbadania konkretnych kwestii.

                     (4)

                     Aby zapewnić skuteczne stosowanie Umowy, należy jak najszybciej przyjąć regulamin Wspólnego Komitetu oraz określić zakres uprawnień podkomitetów i grup roboczych.

                     (5)

                     Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do przyjęcia regulaminu Wspólnego Komitetu oraz określenia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych powinno zatem być oparte na załączonych projektach decyzji Wspólnego Komitetu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 56 Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią z drugiej, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu Wspólnego Komitetu oraz określenia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych oparte jest na projektach decyzji Wspólnego Komitetu dołączonych do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 237 z 15.9.2017, s. 7.

            PROJEKT
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–AUSTRALIA NR …/2018
            z dnia …
            w sprawie przyjęcia regulaminu Wspólnego Komitetu
            WSPÓLNY KOMITET UE–AUSTRALIA,
            uwzględniając Umowę ramową między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „Umową”), w szczególności jej art. 56,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Części Umowy są stosowane tymczasowo od dnia 4 października 2018 r.

                        (2)

                        Zgodnie z art. 56 ust. 1 Umowy, ustanowiono Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli Stron.

                        (3)

                        Zgodnie z art. 56 ust. 4 Umowy, Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Niniejszym przyjmuje się regulamin Wspólnego Komitetu zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Podpisano w …

                     W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Australia

                     Współprzewodniczący

               (1)  Dz.U. L 237 z 15.9.2017, s. 7.

            ZAŁĄCZNIK
            REGULAMIN WSPÓLNEGO KOMITETU

               Artykuł 1
               Zadania i skład

                  1.   Wspólny Komitet wykonuje zadania przewidziane w art. 56 Umowy.

                  2.   Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Stron na odpowiednim szczeblu.

               Artykuł 2
               Przewodniczący
               Wspólnemu Komitetowi przewodniczą wspólnie obie Strony.

               Artykuł 3
               Posiedzenia

                  1.   O ile Strony nie postanowią inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zasadniczo raz do roku. Posiedzenia Wspólnego Komitetu zwoływane są przez współprzewodniczących i odbywają się na zmianę w Brukseli i w Canberze, w terminie wspólnie uzgodnionym przez Strony. Za obopólną zgodą Stron nadzwyczajne posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą odbywać się na żądanie jednej ze Stron.

                  2.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zazwyczaj na szczeblu urzędników wyższego szczebla, ale mogą się one odbywać na szczeblu ministerialnym.

               Artykuł 4
               Upublicznienie
               O ile Strony nie postanowiły inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu nie są jawne.

               Artykuł 5
               Uczestnicy posiedzeń

                  1.   Przed każdym posiedzeniem sekretarze informują współprzewodniczących o planowanym składzie delegacji swojej Strony.

                  2.   W stosownych przypadkach oraz za zgodą Stron na posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą być zapraszani eksperci lub przedstawiciele innych podmiotów w charakterze obserwatorów lub w celu przedstawienia informacji na określony temat.

               Artykuł 6
               Sekretarze
               Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz przedstawiciel Departamentu Spraw Zagranicznych i Handlu Australii wspólnie sprawują funkcje sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszystkie komunikaty skierowane do współprzewodniczących oraz od nich wychodzące przekazywane są sekretarzom.

               Artykuł 7
               Porządek obrad

                  1.   Współprzewodniczący sporządzają wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Wstępny porządek obrad, wraz z odpowiednimi dokumentami, przekazywany jest drugiej Stronie nie później niż 15 dni przed posiedzeniem.

                  2.   Wstępny porządek obrad zawiera punkty przedłożone współprzewodniczącym nie później niż 21 dni przed posiedzeniem.

                  3.   Wspólny Komitet przyjmuje ostateczny porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za obopólną zgodą Stron w porządku obrad można umieścić punkty inne niż te, które znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

                  4.   Za zgodą Stron Umowy współprzewodniczący mogą skrócić terminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2, jeżeli jest to konieczne.

               Artykuł 8
               Protokół

                  1.   Sekretarze wspólnie przygotowują projekt protokołu każdego posiedzenia w ciągu 30 dni kalendarzowych od zakończenia posiedzenia. Projekt protokołu opiera się na podsumowaniu wniosków Wspólnego Komitetu sporządzonym przez współprzewodniczących.

                  2.   Projekt protokołu jest zatwierdzany przez Strony w terminie 45 dni kalendarzowych od zakończenia posiedzenia lub w dowolnym innym terminie uzgodnionym przez Strony. Po uzgodnieniu projektu protokołu współprzewodniczący i sekretarze podpisują oryginał w dwóch egzemplarzach. Każda ze Stron otrzymuje jeden egzemplarz oryginału.

               Artykuł 9
               Decyzje i zalecenia

                  1.   Wspólny Komitet może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze konsensusu Stron, zgodnie z art. 56 ust. 4 Umowy.

                  2.   Wspólny Komitet może zadecydować o przyjęciu decyzji lub zaleceń w drodze procedury pisemnej. W takich przypadkach Strony wspólnie ustalają okres trwania procedury. Jeśli po upływie tego okresu żadna ze Stron nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowanej decyzji lub proponowanego zalecenia, współprzewodniczący ogłaszają, że decyzję lub zalecenie przyjęto za obopólną zgodą.

                  3.   Decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu są opatrzone, odpowiednio, nazwą „decyzja” lub „zalecenie”, po której następuje sygnatura, data ich przyjęcia oraz opis przedmiotu. Każda decyzja określa datę jej wejścia w życie.

                  4.   Decyzje i zalecenia przyjęte przez Wspólny Komitet są sporządzane w dwóch egzemplarzach i są podpisywane przez współprzewodniczących.

                  5.   Każda Strona może zadecydować o publikacji decyzji i zaleceń Wspólnego Komitetu w swoim odpowiednim publikatorze urzędowym.

               Artykuł 10
               Korespondencja

                  1.   Korespondencja adresowana do Wspólnego Komitetu jest kierowana do sekretarza tej Strony, do której należy autor, a następnie sekretarz ten informuje drugiego sekretarza.

                  2.   Sekretarze zapewniają przekazanie współprzewodniczącym korespondencji skierowanej do Wspólnego Komitetu oraz rozesłanie jej, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 11.

                  3.   Korespondencja od współprzewodniczących Wspólnego Komitetu jest przesyłana Stronom przez sekretarzy i, w stosownych przypadkach, rozsyłana zgodnie z art. 11.

                  4.   Korespondencja skierowana do współprzewodniczących oraz od nich wychodząca może mieć dowolną formę pisemną, w tym formę poczty elektronicznej.

               Artykuł 11
               Dokumenty
               W przypadku gdy obrady Wspólnego Komitetu opierają się na dokumentach, dokumenty te będą numerowane i rozsyłane do uczestników posiedzenia przez sekretarzy.

               Artykuł 12
               Wydatki

                  1.   Każda ze Stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu obejmujące koszty personelu, podróży i pobytu, a także opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.

                  2.   Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.

               Artykuł 13
               Zmiany regulaminu
               Zgodnie z art. 9 Strony mogą wspólnie uzgodnić wprowadzenie zmian do niniejszego regulaminu.

               Artykuł 14
               Podkomitety i grupy robocze

                  1.   Wspólny Komitet może podjąć decyzję o powołaniu podkomitetów i grup roboczych wspierających go w wykonywaniu jego obowiązków.

                  2.   Wspólny Komitet może zadecydować o zmianie zakresu uprawnień podkomitetu lub grupy roboczej, lub o rozwiązaniu podkomitetu lub grupy roboczej, które powołał.

            PROJEKT
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–AUSTRALIA NR …/2018
            z dnia …
            w sprawie określenia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych
            WSPÓLNY KOMITET UE–AUSTRALIA,
            uwzględniając Umowę ramową między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „Umową”), a w szczególności jej art. 56, a także art. 14 regulaminu Wspólnego Komitetu,
            a także mając na uwadze, że art. 14 ust. 1 regulaminu Wspólnego Komitetu stanowi, iż Wspólny Komitet może powoływać podkomitety i grupy robocze wspierające go w wykonywaniu jego obowiązków,
            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               Artykuł 1
               Niniejszym przyjmuje się zakres uprawnień podkomitetów i grup roboczych Wspólnego Komitetu określony w załączniku do niniejszej decyzji.

               Artykuł 2
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               Podpisano w …

                     W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Australia

                     Współprzewodniczący

               (1)  Dz.U. L 237 z 15.9.2017, s. 7.

            ZAŁĄCZNIK
            ZAKRES UPRAWNIEŃ PODKOMITETÓW I GRUP ROBOCZYCH WSPÓLNEGO KOMITETU

               Artykuł 1
               Podkomitety i grupy robocze mogą prowadzą dyskusje dotyczące wdrożenia Umowy w dziedzinach objętych zakresem ich kompetencji. Podkomitety i grupy robocze mogą również prowadzić dyskusje o kwestiach lub konkretnych projektach związanych z odpowiednimi obszarami współpracy dwustronnej.

               Artykuł 2

                  1.   Podkomitety i grupy robocze pracują pod nadzorem Wspólnego Komitetu. W ciągu 30 dni kalendarzowych od końca każdego swojego posiedzenia składają sprawozdanie współprzewodniczącym oraz przekazują im wnioski i protokół z posiedzenia.

                  2.   Podkomitety i grupy robocze nie posiadają uprawnień do podejmowania decyzji, ale mogą one z własnej inicjatywy przekazywać Wspólnemu Komitetowi zalecenia.

               Artykuł 3

                  1.   W skład podkomitetów i grup roboczych wchodzą przedstawiciele obu Stron.

                  2.   Podkomitety i grupy robocze mogą zapraszać na swoje posiedzenia ekspertów oraz zasięgać ich opinii na temat konkretnych punktów porządku obrad.

               Artykuł 4
               Podkomitetom i grupom roboczym współprzewodniczą obie Strony.

               Artykuł 5
               Każdemu podkomitetowi i grupie roboczej przewodniczą wspólnie przedstawiciele Stron, po jednym z każdej Strony.

               Artykuł 6

                  1.   Posiedzenia podkomitetów i grup roboczych odbywają się za każdym razem, gdy wymagają tego okoliczności, na pisemny wniosek jednej ze Stron. Każde posiedzenie odbywa się w terminie i w miejscu wspólnie ustalonym przez Strony.

                  2.   W przypadku gdy jedna ze Stron wnosi o zwołanie posiedzenia podkomitetu lub grupy roboczej, sekretarz drugiej Strony udziela odpowiedzi w terminie 15 dni roboczych od otrzymania takiego wniosku. W szczególnie pilnych przypadkach posiedzenia podkomitetów i grup roboczych mogą zostać zwołane w trybie przyspieszonym za obopólną zgodą Stron.

                  3.   Posiedzenia podkomitetów i grup roboczych zwoływane są wspólnie przez obu sekretarzy.

               Artykuł 7

                  1.   Każda ze Stron może zwrócić się do współprzewodniczących o umieszczenie danego punktu w porządku obrad posiedzenia. Takie wnioski są składane sekretarzom co najmniej 15 dni roboczych przed posiedzeniem, a wszelkie dokumenty uzupełniające co najmniej 10 dni roboczych przed posiedzeniem.

                  2.   Sekretarze przekazują Stronom projekt porządku obrad nie później niż 5 dni roboczych przed posiedzeniem. W wyjątkowych okolicznościach Strony mogą wspólnie postanowić o dodaniu punktów do porządku obrad w trybie przyspieszonym.

               Artykuł 8
               Sekretarze wspólnie sporządzają projekt protokołu każdego posiedzenia.

               Artykuł 9
               O ile Strony nie postanowią inaczej, posiedzenia podkomitetów i grup roboczych nie są jawne.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1875 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do pewnych zmian ujednoliconych przepisów technicznych – przepisów ogólnych – podsystemów (UTP GEN-B) oraz ujednoliconych przepisów technicznych – aplikacje telematyczne dla przewozów towarowych (UTP TAF)

text:
                  30.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 306/50

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1875
         z dnia 26 listopada 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Ekspertów Technicznych Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) w odniesieniu do pewnych zmian ujednoliconych przepisów technicznych – przepisów ogólnych – podsystemów (UTP GEN-B) oraz ujednoliconych przepisów technicznych – aplikacje telematyczne dla przewozów towarowych (UTP TAF)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwanej dalej „konwencją COTIF”) w drodze decyzji Rady 2013/103/UE (1).

                     (2)

                     Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Cypru i Malty, są umawiającymi się stronami konwencji COTIF i stosują tę konwencję.

                     (3)

                     Zgodnie z art. 8 konwencji COTIF ustanowiono Komisję Ekspertów Technicznych (zwaną dalej „CTE”) Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami. Zgodnie z art. 20 § 1 lit. b) konwencji COTIF oraz art. 6 i art. 8a załącznika F (APTU) do niej, CTE jest uprawniona do podejmowania decyzji w sprawie przyjęcia ujednoliconych przepisów technicznych (zwanych dalej „UTP”) lub przepisów zmieniających UTP w oparciu o załącznik F (APTU) i załącznik G (ATMF) do konwencji COTIF.

                     (4)

                     Na 11. posiedzeniu, które odbyło się w dniach 12 i 13 czerwca 2018 r., CTE postanowiła przyjąć w drodze procedury pisemnej zmiany w pkt 2.1, 2.2 i 2.3 UTP GEN-B w celu uwzględnienia w definicji podsystemów „infrastruktura” przejazdów kolejowych i innych obiektów inżynieryjnych, takich jak mosty, jak określono w dodatku do niniejszej decyzji.

                     (5)

                     Celem tych zmian jest dostosowanie definicji podsystemów zawartej w UTP GEN-B do unijnej definicji podsystemów zawartej w załączniku II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 (2) poprzez uwzględnienie w definicji podsystemów „infrastruktura” przejazdów kolejowych i innych obiektów inżynieryjnych, takich jak mosty.

                     (6)

                     Proponowane zmiany są zgodne z prawem i celami strategicznymi Unii i jednocześnie przyczyniają się do dostosowania przepisów OTIF do odpowiadających im przepisów unijnych; w związku z tym powinny zostać poparte przez Unię.

                     (7)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach CTE, ponieważ zmiany w pkt 2.1, 2.2 i 2.3 UTP GEN-B w oparciu o załącznik F (APTU) do konwencji COTIF będą wiążące dla Unii. Ponadto należy wesprzeć wszystkie dostosowania UTP TAF do specyfikacji technicznych sprzyjających interoperacyjności w Unii (TSI TAF),

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji Ekspertów Technicznych Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r. w odniesieniu do zmian w pkt 2.1, 2.2 i 2.3 ujednoliconych przepisów technicznych – przepisów ogólnych – podsystemów (UTP GEN-B) oraz ujednoliconych przepisów technicznych – aplikacje telematyczne dla przewozów towarowych (UTP TAF oparte jest na dodatku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Decyzje CTE po ich przyjęciu zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               J. BOGNER-STRAUSS

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

            (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei w Unii Europejskiej (Dz.U. L 138 z 26.5.2016, s. 44).

            ZAŁĄCZNIK

               Propozycje zmian do przyjęcia w drodze procedury pisemnej przez Komisję Ekspertów Technicznych OTIF

                        1.

                        Głosowanie za proponowanymi przez CTE zmianami w pkt 2.1, 2.2 i 2.3 ujednoliconych przepisów technicznych GEN-B przedstawionymi w dokumencie roboczym CTE „TECH-18010-CTE11-5” i określonymi poniżej:
                        „2.1.   Infrastruktura
                        COTIF obejmuje infrastrukturę […] w zakresie związanym z interfejsami z pojazdami. […]
                        2.2.   Energia
                        COTIF obejmuje podsystem »energia« jedynie w zakresie związanym z interfejsami z pojazdami. W związku z tym podsystem »energia« obejmuje wyłącznie linie napowietrzne (sieć trakcyjną) oraz jakość dostarczonej energii.
                        2.3.   Sterowanie – urządzenia przytorowe
                        COTIF obejmuje podsystem »sterowanie – urządzenia przytorowe« […] w zakresie związanym z interfejsami z pojazdami.”

                        2.

                        Głosowanie za proponowanymi przez CTE zmianami ujednoliconych przepisów technicznych TAF polegającymi na aktualizacji wykazu dokumentów technicznych w ujednoliconych przepisach technicznych TAF oraz dostosowaniu go do odpowiadającego mu nowego zmienionego wykazu w (dodatku I do) TSI TAF.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1869 z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych

text:
                  30.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 306/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1869
         z dnia 26 listopada 2018 r.
         w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (1) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

                     (2)

                     W Umowie między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych (2) należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

                     (3)

                     Dnia 9 października 2014 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych (zwanej dalej „Umową”). Negocjacje w sprawie Umowy zakończyły się pomyślnie jej parafowaniem dnia 31 października 2017 r.

                     (4)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

                     (5)

                     Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

                     (6)

                     Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę oraz zatwierdzić deklarację załączoną do niniejszej decyzji, a także dołączone do Umowy wspólne deklaracje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych, służbowych lub urzędowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia (5).

            Artykuł 2
            Zatwierdza się, w imieniu Unii, deklarację załączoną do niniejszej decyzji oraz wspólne deklaracje dołączone do Umowy.

            Artykuł 3
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               J. BOGNER-STRAUSS

                  Przewodnicząca

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

            (2)  Dz.U. L 66 z 12.3.2011, s. 2.

            (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (5)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.

            ZAŁĄCZNIK

               Oświadczenie Unii dotyczące wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) oraz państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen

            Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen oraz rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 weszło w życie 29 grudnia 2017 r.
            W związku z tym od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2226 (1) do celów niniejszej Umowy państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen będą oznaczać państwa członkowskie posługujące się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych. Okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym będzie obliczany z uwzględnieniem okresu pobytu we wszystkich państwach członkowskich posługujących się systemem wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych.

               (1)  Data rozpoczęcia stosowania zostanie ustalona przez Komisję zgodnie z art. 73 rozporządzenia (UE) 2017/2226.


Decyzja Komisji z dnia 03/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9025 - PIZZA HUT INTERNATIONAL, LLC / TELEPIZZA GROUP, S.A.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/2008 z dnia 17 grudnia 2018 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)

text:
                  18.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 322/24

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/2008
         z dnia 17 grudnia 2018 r.
         zmieniająca i przedłużająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 15 kwietnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/219/WPZiB (1) w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali).

                     (2)

                     Rada między innymi przedłużyła mandat misji do dnia 14 stycznia 2019 r. decyzją (WPZiB) 2017/50 (2) oraz zapewniła jej finansową kwotę odniesienia na ten sam okres decyzją (WPZiB) 2017/2264 (3).

                     (3)

                     Do czasu zatwierdzenia przez Radę dokumentów planowania dotyczących regionalizacji Sahelu oraz do czasu przyjęcia przez Radę decyzji odpowiednio zmieniającej decyzję 2014/219/WPZiB, obowiązywanie tej decyzji należy przedłużyć do dnia 28 lutego 2019 r.

                     (4)

                     Obowiązywanie finansowej kwoty odniesienia powinno zostać zatem przedłużone do dnia 28 lutego 2019 r.

                     (5)

                     Należy odpowiednio zmienić decyzję 2014/219/WPZiB.

                     (6)

                     EUCAP Sahel Mali będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji 2014/219/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        w art. 14 ust. 1 akapit piąty otrzymuje brzmienie:
                        „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Mali w okresie od dnia 15 stycznia 2018 r. do dnia 28 lutego 2019 r. wynosi 28 450 000 EUR”;

                        2)

                        w art. 18 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
                        „Niniejsza decyzja ma zastosowanie do dnia 28 lutego 2019 r.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
            Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 stycznia 2019 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady 2014/219/WPZiB z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (Dz.U. L 113 z 16.4.2014, s. 21).

            (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/50 z dnia 11 stycznia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (Dz.U. L 7 z 12.1.2017, s. 18).

            (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2264 z dnia 7 grudnia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/219/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Mali (EUCAP Sahel Mali) (Dz.U. L 324 z 8.12.2017, s. 52).


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/2049 z dnia 12 grudnia 2018 r. dotycząca zatwierdzenia wielkości emisji monet euro w 2019 r. (EBC/2018/35)

text:
                  21.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 327/87

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2018/2049
         z dnia 12 grudnia 2018 r.
         dotycząca zatwierdzenia wielkości emisji monet euro w 2019 r. (EBC/2018/35)
         ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CANTRALNEGO,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 128 ust. 2,
         uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/2332 z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie ram proceduralnych dotyczących zatwierdzania wielkości emisji monet euro (EBC/2015/43) (1), w szczególności art. 2 ust. 9,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Od 1 stycznia 1999 r. Europejski Bank Centralny (EBC) dysponuje wyłącznym prawem do zatwierdzania wielkości emisji monet przez państwa członkowskie, których walutą jest euro.

                     (2)

                     19 państw członkowskich, których walutą jest euro, przedstawiło EBC wnioski o zatwierdzenie wielkości emisji monet euro w 2019 r. wraz z wyjaśnieniami dotyczącymi zastosowanej metodologii prognozowania. Niektóre z tych państw członkowskich przedstawiły również dodatkowe informacje dotyczące monet obiegowych, które były dostępne i które państwa te uznały za ważne w kontekście uzasadnienia wniosku o zatwierdzenie wielkości emisji.

                     (3)

                     Jako że państwa członkowskie mają prawo emisji monet euro z zastrzeżeniem zgody EBC co do wielkości tej emisji, wielkość emisji, na którą EBC wydał zgodę, nie może być przez państwa członkowskie przekraczana bez uprzedniej zgody EBC.

                     (4)

                     Zgodnie z art. 2 ust. 9 decyzji (UE) 2015/2332 (EBC/2015/43), w sytuacji, w której nie jest wymagana modyfikacja wnioskowanej wielkości emisji monet, uprawnienie do przyjmowania decyzji dotyczących zatwierdzania rocznych wniosków o zgodę na roczną wielkość emisji monet składanych przez państwa członkowskie, których walutą jest euro, zostało przekazane Zarządowi,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Zatwierdzenie wielkości emisji monet euro w 2019 r.
            EBC niniejszym zatwierdza wielkość emisji monet przez państwa członkowskie, których walutą jest euro, w 2019 r., zgodnie z następującą tabelą:

                        Wielkość emisji monet euro zatwierdzonej na rok 2019

                        Monety obiegowe

                        Monety kolekcjonerskie
                        (nie przeznaczone do obiegu)

                        Wielkość emisji monet

                        (w milionach euro)

                        (w milionach euro)

                        (w milionach euro)

                        Belgia

                        46,0

                        1,0

                        47,0

                        Niemcy

                        401,0

                        231,0

                        632,0

                        Estonia

                        10,2

                        0,3

                        10,5

                        Irlandia

                        11,0

                        0,5

                        11,5

                        Grecja

                        110,9

                        0,6

                        111,5

                        Hiszpania

                        357,2

                        30,0

                        387,2

                        Francja

                        235,8

                        50,1

                        285,9

                        Włochy

                        204,2

                        2,1

                        206,3

                        Cypr

                        13,5

                        0,1

                        13,6

                        Łotwa

                        15,7

                        0,2

                        15,9

                        Litwa

                        22,0

                        0,7

                        22,7

                        Luksemburg

                        12,4

                        0,2

                        12,6

                        Malta

                        9,0

                        0,2

                        9,2

                        Niderlandy

                        25,0

                        3,0

                        28,0

                        Austria

                        73,2

                        153,4

                        226,6

                        Portugalia

                        43,1

                        2,5

                        45,6

                        Słowenia

                        22,0

                        1,5

                        23,5

                        Słowacja

                        17,0

                        1,2

                        18,2

                        Finlandia

                        15,0

                        10,0

                        25,0

                           Razem

                           1 644,2

                           488,6

                           2 132,8

            Artykuł 2
            Skuteczność
            Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem zawiadomienia o niej adresatów.

            Artykuł 3
            Adresaci
            Niniejsza decyzja jest adresowana do państw członkowskich, których walutą jest euro.

            Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 12 grudnia 2018 r.

               Mario DRAGHI

                  Prezes EBC

            (1)  Dz.U. L 328 z 12.12.2015, s. 123.


title: Decyzja Rady z dnia 17 grudnia 2018 r. dotycząca mianowania trzech członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego z Bułgarii, Chorwacji i Włoch

text:
                  21.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 460/9

         DECYZJA RADY
         z dnia 17 grudnia 2018 r.
         dotycząca mianowania trzech członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego z Bułgarii, Chorwacji i Włoch
         (2018/C 460/08)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (1), w szczególności jego art. 4,
         uwzględniając przedłożone Radzie przez Komisję listy kandydatów na przedstawicieli organizacji pracodawców,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją z dnia 16 lipca 2018 r. (2) i sprostowaniem do niej (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2018 r. do dnia 17 września 2021 r.

                     (2)

                     Komisja przedstawiła trzy kandydatury na przedstawicieli organizacji pracodawców,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego mianuje się, na okres do dnia 17 września 2021 r., następujące osoby:
            PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW:

                        Bułgaria

                        Daniela SIMIDCHIEVA

                        Chorwacja

                        Jasminka MARTINOVIĆ

                        Włochy

                        Alfonso BALSAMO

            Artykuł 2
            Członków, którzy nie zostali jeszcze wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

            (2)  Decyzja Rady z dnia 16 lipca 2018 r. odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (2018/C 253/03) (Dz.U. C 253 z 19.7.2018, s. 9).

            (3)  Sprostowanie do decyzji Rady z dnia 16 lipca 2018 r. odnawiającej skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Dz.U. C 325 z 14.9.2018, s. 20).


               21.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 463/89

      P8_TA(2018)0030
      Przegląd porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie nowelizacji Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (2017/2233(ACI))
      (2018/C 463/21)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 5 października 2017 r.,

                  —

                  uwzględniając wymianę pism między przewodniczącym i przewodniczącym Komisji, zwłaszcza skierowane przez tego ostatniego pismo z dnia 2 października 2017 r., w którym zgadza się on na projekty propozycji przedstawione przez przewodniczącego w dniu 7 września 2017 r.,

                  —

                  uwzględniając Porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską oraz projekty poprawek do tego porozumienia (1),

                  —

                  uwzględniając art. 10 ust. 1 i 4 oraz art. 17 ust. 3 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), a także art. 245 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

                  —

                  uwzględniając art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 295 TFUE,

                  —

                  uwzględniając program prac Komisji na 2017 r. (2),

                  —

                  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie reformy prawa wyborczego Unii Europejskiej (3),

                  —

                  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie deklaracji komisarzy o braku konfliktu interesów – wytyczne (4),

                  —

                  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony (5),

                  —

                  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 września 2017 r. w sprawie rozliczalności, przejrzystości i rzetelności w instytucjach UE (6),

                  —

                  uwzględniając projekt decyzji Komisji z dnia 12 września 2017 r. w sprawie kodeksu postępowania dla członków Komisji Europejskiej, zwłaszcza jego art. 10 dotyczący udziału w europejskich strategiach politycznych podczas kadencji,

                  —

                  uwzględniając aktualizację badania Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej zatytułowanego „The Code of conduct for Commissioners – Improving effectiveness and efficiency” [Kodeks postępowania komisarzy – poprawa efektywności i skuteczności],

                  —

                  uwzględniając art. 140 ust. 1 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0006/2018),

                  A.

                  mając na uwadze, że art. 10 ust. 1 TUE stanowi, że podstawą funkcjonowania Unii jest demokracja przedstawicielska oraz że Komisja jako organ wykonawczy Unii odgrywa zasadniczą rolę w funkcjonowaniu Unii;

                  B.

                  mając na uwadze, że art. 10 ust. 3 i art. 11 TUE przyznają każdemu obywatelowi Unii prawo do uczestniczenia w demokratycznym życiu Unii,

                  C.

                  mając na uwadze, że art. 17 ust. 3 TUE przewiduje, że Komisja jest całkowicie niezależna w wykonywaniu swoich zadań, a członkowie Komisji są wybierani ze względu na swe ogólne kwalifikacje i zaangażowanie w sprawy europejskie spośród osób, których niezależność jest niekwestionowana, i nie zwracają się o instrukcje do żadnego rządu, instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej ani ich od nich nie przyjmują;

                  D.

                  mając na uwadze, że celem projektów poprawek jest zastosowanie zasad demokratycznych przy wyborze przewodniczącego Komisji, zgodnie z art. 17 ust. 7 TUE;

                  E.

                  mając na uwadze, że projekty poprawek umożliwiają członkom Komisji kandydowanie w wyborach do Parlamentu Europejskiego bez składania rezygnacji z pełnionej funkcji;

                  F.

                  mając na uwadze, że powszechną praktyką w państwach członkowskich jest, iż członkowie rządu kandydują w krajowych wyborach parlamentarnych, nie musząc rezygnować z zajmowanego stanowiska;

                  G.

                  mając na uwadze, że projekty poprawek umożliwiają także europejskim partiom politycznym wyznaczenie członków Komisji na głównych kandydatów („Spitzenkandidaten”) na stanowisko przewodniczącego Komisji;

                  H.

                  mając na uwadze, że Parlament już wyraził poparcie dla procesu wyznaczania głównych kandydatów, o czym wyraźnie mowa w Traktacie, w swoim wniosku o nowelizację Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich (7);

                  I.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej partie polityczne na poziomie europejskim przyczyniają się do kształtowania europejskiej świadomości politycznej; oraz mając na uwadze, że art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 1 TUE rozszerzają tę funkcję na obywateli i stowarzyszenia przedstawicielskie,

                  J.

                  mając na uwadze, że projekty poprawek wprowadzają także niezbędne gwarancje ochrony przejrzystości, bezstronności, poufności i kolegialności, które to zasady mają zastosowanie do komisarzy startujących w kampanii wyborczej;

                  K.

                  mając na uwadze, że projekty poprawek zobowiązują przewodniczącego Komisji do informowania Parlamentu o środkach podjętych w celu zagwarantowania poszanowania zasad niezależności, uczciwości i roztropności zapisanych w art. 245 TFUE oraz w kodeksie postępowania członków Komisji Europejskiej, w przypadku gdy komisarze startują jako kandydaci w kampaniach wyborczych do Parlamentu Europejskiego;

                  L.

                  mając na uwadze, że projekty poprawek stanowią, że członkowie Komisji nie mogą wykorzystywać zasobów ludzkich ani materialnych Komisji do działań związanych z kampanią wyborczą;

                  1.

                  przypomina, że przewodniczący Komisji będzie wybierany przez Parlament Europejski na wniosek Rady Europejskiej, przy uwzględnieniu wyników wyborów do Parlamentu Europejskiego i po przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji, w związku z czym, podobnie jak w 2014 r., europejskie partie polityczne będą musiały wysunąć głównych kandydatów („Spitzenkandidaten”), aby zapewnić europejskim obywatelom kandydatów do wyboru na przewodniczącego Komisji Europejskiej podczas wyborów do Parlamentu Europejskiego;

                  2.

                  przypomina, że proces wyznaczania głównych kandydatów odzwierciedla równowagę instytucjonalną między Parlamentem a Radą Europejską, zgodnie z postanowieniami traktatów; podkreśla ponadto, że ten kolejny krok w umacnianiu parlamentarnego wymiaru Unii jest zasadą, której nie można odrzucić;

                  3.

                  podkreśla, że nie zgadzając się na proces wyznaczania głównych kandydatów, Rada ryzykowałaby również przedstawienie Parlamentowi do zatwierdzenia kandydata na przewodniczącego Komisji, który nie uzyskał wystarczającej większości parlamentarnej;

                  4.

                  obawia się, że Parlament Europejski będzie gotów odrzucić w procedurze mianowania przewodniczącego Komisji każdego kandydata, który nie został wyznaczony jako główny kandydat przed wyborami do Parlamentu Europejskiego;

                  5.

                  uważa, że proces wyznaczania głównych kandydatów sprzyja również przejrzystości, ponieważ kandydatów na stanowisko przewodniczącego Komisji podaje się do wiadomości publicznej przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, a nie po nich, jak miało to miejsce uprzednio;

                  6.

                  podkreśla, że proces wyznaczania głównych kandydatów umacnia świadomość polityczną obywateli europejskich przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, a także polityczną legitymację zarówno Parlamentu, jak i Komisji dzięki połączeniu odnośnych wyborów bardziej bezpośrednio z wyborem głosujących; w związku z tym uznaje istotną wartość dodaną zasady wyznaczania głównych kandydatów w dążeniu do umocnienia politycznego charakteru Komisji Europejskiej;

                  7.

                  uważa, że legitymacja polityczna Komisji zostałaby wzmocniona, gdyby na członków Komisji wyznaczano większą liczbę wybranych w wyborach posłów do Parlamentu Europejskiego;

                  8.

                  przypomina, że przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2014 r. wszystkie duże europejskie partie polityczne przeprowadziły proces wyznaczania głównych kandydatów, wskazując swojego kandydata na przewodniczącego Komisji, oraz że odbyły się publiczne debaty kandydatów, co dało początek konstytucyjnej i politycznej praktyce, która odzwierciedla równowagę międzyinstytucjonalną przewidzianą postanowieniami traktatów;

                  9.

                  uważa, że proces wyznaczania głównych kandydatów w 2014 r. okazał się sukcesem, i podkreśla, że wybory do Parlamentu Europejskiego w 2019 r. będą okazją do umocnienia zwyczaju wykorzystywania tej praktyki;

                  10.

                  zachęca europejskie partie polityczne do wyznaczania ich własnych „Spitzenkandidaten” w drodze otwartego, przejrzystego i demokratycznego współzawodnictwa;

                  11.

                  uważa, że projekty poprawek są zgodne z art. art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 7 TUE, i z zadowoleniem przyjmuje je jako ulepszenie umacniające proces demokratycznego wyboru przewodniczącego Komisji Europejskiej;

                  12.

                  przyjmuje do wiadomości wejście w życie zmienionego kodeksu postępowania członków Komisji Europejskiej, który ma na celu uściślenie obowiązków komisarzy, zarówno w trakcie sprawowania tej funkcji, jak i po jej zakończeniu; przypomina opinie już wyrażone przez Parlament Europejski, zwłaszcza w odniesieniu do okresu karencji po zakończeniu sprawowania urzędu, przejrzystości, mianowania niezależnej komisji etycznej i udziału w kampaniach wyborczych w wyborach do Parlamentu Europejskiego;

                  13.

                  uważa, że istotne jest, by ująć w kodeksie postępowania członków Komisji rygorystyczne standardy dotyczące przejrzystości, bezstronności i gwarancji, aby uniknąć wszelkich ewentualnych konfliktów interesów w odniesieniu do członków Komisji biorących udział w kampanii wyborczej;

                  14.

                  przypomina zwłaszcza swój apel o trzyletni okres karencji mający zastosowanie do członków Komisji po zaprzestaniu pełnienia urzędu;

                  15.

                  zatwierdza poprawki do Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską, załączone do niniejszej decyzji;

                  16.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania poprawek wraz z przewodniczącym Komisji i zarządzenia ich publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

                  17.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z załącznikiem Komisji oraz do wiadomości Rady i parlamentów państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.

         (2)  Komunikat Komisji z dnia 25 października 2016 r.„Program prac Komisji na rok 2017. Na rzecz Europy, która chroni, wspiera i broni” (COM(2016)0710).

         (3)  Dz.U. C 366 z 27.10.2017, s. 7.

         (4)  Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0477.

         (5)  Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0049.

         (6)  Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0358.

         (7)  Akt dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich załączony do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom (Dz.U. L 278 z 8.10.1976, s. 1.) zmienionej decyzją Rady 93/81/Euratom, EWWiS, EWG (Dz.U. L 33 z 9.2.1993, s. 15.) i decyzją Rady 2002/772/WE, Euratom (Dz.U. L 283 z 21.10.2002, s. 1).

            ZAŁĄCZNIK

            Porozumienie między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską zmieniające pkt 4 Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską

            (Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on porozumieniu opublikowanemu w Dz.U. L 45 z 17.2.2018, s. 46.)


               21.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 463/73

      P8_TA(2018)0022
      Powołanie komisji specjalnej ds. unijnej procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie powołania komisji specjalnej ds. unijnej procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu, jej zakresu odpowiedzialności, składu liczbowego i czasu trwania mandatu (2018/2534(RSO))
      (2018/C 463/16)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając projekt decyzji Konferencji Przewodniczących,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (UE) nr 546/2011 z dnia 10 czerwca 2011 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do jednolitych zasad oceny i udzielania zezwolenia na środki ochrony roślin (2),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1056 z dnia 29 czerwca 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosat (3) i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1313 z dnia 1 sierpnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej glifosat (4),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (5),

                  —

                  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 13 kwietnia 2016 r. (6) i z dnia 24 października 2017 r. (7) w sprawie projektu rozporządzenia wykonawczego Komisji w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011,

                  —

                  uwzględniając decyzję Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich w sprawie 12/2013/MDC z dnia 18 lutego 2016 r. dotyczącej praktyk Komisji w zakresie udzielania zezwoleń i wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (pestycydów),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (8),

                  —

                  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie C-442/14 Bayer CropScience SA-NV i Stichting De Bijenstichting przeciwko College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden,

                  —

                  uwzględniając art. 197 Regulaminu,

                  A.

                  mając na uwadze, że wyrażono obawy w związku z oceną glifosatu, dotyczące w szczególności tego, czy miała miejsce niezależna, obiektywna i przejrzysta ocena, czy kryteria klasyfikacji zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (9) zostały odpowiednio zastosowane, oraz czy odpowiednie wytyczne zostały właściwie wykorzystane;

                  B.

                  mając na uwadze, że wyrażono obawy dotyczące zastosowania przez Komisję kryteriów zatwierdzenia i zasady ostrożności określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 w momencie technicznego przedłużenia zatwierdzenia glifosatu w 2016 r. i przyjęcia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1313 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/2324;

                  1.

                  podejmuje decyzję o powołaniu komisji specjalnej ds. unijnej procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu, która w ramach przyznanych jej ściśle określonych kompetencji będzie podejmować następujące czynności:

                              a)

                              analiza i ocena procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu w Unii, w tym stosowanej metodyki i jej jakości naukowej, przeprowadzenia procedury niezależnie od wpływów branży i jawności procesu podejmowania decyzji oraz jego wyników;

                              b)

                              oparta na danych naukowych analiza i ocena potencjalnych niedociągnięć w ocenie naukowej wykonywanej w związku z zatwierdzaniem lub odnawianiem zatwierdzenia substancji czynnych, takich jak glifosat, przez odpowiednie agencje unijne, a także przestrzegania przez agencje UE odpowiednich obowiązujących unijnych przepisów, wytycznych i kodeksów postępowania;

                              c)

                              analiza i ocena, czy Komisja działała zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 przy podejmowaniu decyzji, w szczególności w odniesieniu do warunków zatwierdzenia glifosatu i odnowienia zatwierdzenia glifosatu;

                              d)

                              analiza i ocena ewentualnych konfliktów interesu na wszystkich szczeblach procedury zatwierdzania, w tym na szczeblu organów krajowych państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy i mającego za zadanie sporządzenie sprawozdania z oceny na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

                              e)

                              analiza i ocena, czy unijne agencje odpowiedzialne za ocenę i klasyfikację substancji czynnych dysponują wystarczającymi zasobami kadrowymi i środkami finansowymi do wykonywania spoczywających na nich obowiązków; analiza i ocena możliwości zamówienia lub przeprowadzenia niezależnych badań i testów, oraz ich finansowania;

                              f)

                              wydawanie zaleceń, które uzna za niezbędne, dotyczących procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zarówno zdrowia ludzi, jak i zwierząt oraz ochrony środowiska; związane z tym wizyty i przesłuchania z udziałem instytucji UE i odpowiednich agencji, instytucji międzynarodowych i krajowych, organizacji pozarządowych i podmiotów prywatnych;

                  2.

                  podkreśla, że wszystkie zalecenia komisji specjalnej będą przedkładane właściwym komisjom stałym Parlamentu, które w razie potrzeby podejmą dalsze działania;

                  3.

                  postanawia, że kompetencje oraz dostępne zasoby komisji stałych Parlamentu odpowiedzialnych za kwestie związane z przyjmowaniem, monitorowaniem i wdrażaniem prawodawstwa Unii odnoszącego się do obszaru kompetencji komisji specjalnej, pozostają bez zmian;

                  4.

                  postanawia, że jeżeli działalność komisji specjalnej obejmie przesłuchania, z których zeznania mają charakter poufny lub zawierają dane osobowe, lub obejmie wymianę poglądów lub wysłuchania z udziałem organów lub podmiotów na temat informacji poufnych, w tym badań naukowych lub ich części, którym przyznano status poufności zgodnie z art. 63 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, to posiedzenia odbywać się będą przy drzwiach zamkniętych; postanawia ponadto, że świadkowie i eksperci mają prawo wygłosić oświadczenie lub złożyć zeznanie przy drzwiach zamkniętych;

                  5.

                  postanawia, że listy osób zaproszonych na publiczne posiedzenia i osób biorących w nich udział oraz protokoły z tych posiedzeń będą podawane do wiadomości publicznej;

                  6.

                  postanawia, że dokumenty poufne otrzymane przez komisję specjalną będą poddawane ocenie na podstawie procedury określonej w art. 210a Regulaminu; postanawia ponadto, że te informacje mogą być wykorzystywane wyłącznie do sporządzenia końcowego sprawozdania komisji specjalnej;

                  7.

                  postanawia, że komisja specjalna będzie liczyć 30 członków zgodnie z art. 199 ust. 1 Regulaminu;

                  8.

                  postanawia, że kadencja komisji specjalnej potrwa dziewięć miesięcy, chyba że Parlament wydłuży ten okres przed jego wygaśnięciem, oraz że kadencja rozpoczyna się z dniem posiedzenia inauguracyjnego; postanawia, że komisja specjalna przedłoży Parlamentowi sprawozdanie końcowe zawierające ustalenia faktyczne i zalecenia dotyczące działań i inicjatyw, które należy podjąć.

         (1)  Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 155 z 11.6.2011, s. 127.

         (3)  Dz.U. L 173 z 30.6.2016, s. 52.

         (4)  Dz.U. L 208 z 2.8.2016, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 333 z 15.12.2017, s. 10.

         (6)  Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0119.

         (7)  Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0395.

         (8)  Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

         (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).


               21.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 463/82

      P8_TA(2018)0028
      Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: daty rozpoczęcia stosowania dwóch rozporządzeń delegowanych
      Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 20 grudnia 2017 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/2358 i rozporządzenie delegowane (UE) 2017/2359 w odniesieniu do ich dat rozpoczęcia stosowania (C(2017)08681 – 2017/3032(DEA))
      (2018/C 463/19)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)08681) („zmieniające rozporządzenie delegowane”),

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 24 stycznia 2018 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

                  —

                  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (1), w szczególności jej art. 25 ust. 2, art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 4 i 5, art. 30 ust. 6 i art. 39 ust. 5,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

                  —

                  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 6 lutego 2018 r.,

                  A.

                  mając na uwadze, że zmieniające rozporządzenie delegowane Komisji powinno być stosowane przed dniem 23 lutego 2018 r., tj. przed datą wejścia w życie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/2358 i rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/2359 („dwóch rozporządzeń delegowanych”), przy czym pełne wykorzystanie trzymiesięcznego okresu kontroli przysługującego Parlamentowi mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której dwa rozporządzenia delegowane weszłyby w życie przed zmienioną datą rozpoczęcia stosowania dyrektywy (UE) 2016/97 („dyrektywa w sprawie dystrybucji ubezpieczeń”), tj. 1 października 2018 r., zgodnie z propozycją Komisji zawartą we wniosku dotyczącym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę (UE) 2016/97 w odniesieniu do daty rozpoczęcia stosowania przez państwa członkowskie środków transpozycji (COM(2017)0792);

                  B.

                  mając na uwadze, że szybka publikacja zmieniającego rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym pozwoliłaby na dostosowanie dat rozpoczęcia stosowania dwóch rozporządzeń delegowanych do zmienionej daty rozpoczęcia stosowania dyrektywy w sprawie dystrybucji ubezpieczeń;

                  C.

                  mając na uwadze, że jest to zbieżne z decyzjami Parlamentu z dnia 25 października 2017 r. (2) w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec dwóch rozporządzeń delegowanych, w których to decyzjach Parlament zwraca się do Komisji o dokonanie oceny, czy data rozpoczęcia stosowania dyrektywy w sprawie dystrybucji ubezpieczeń mogłaby zostać wydłużona do dnia 1 października 2018 r.;

                  1.

                  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

         (1)  Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19.

         (2)  Teksty przyjęte P8_TA(2017)0404 i P8_TA(2017)0405.