title: 2009/543/WE: Decyzja Komisji z dnia 13 sierpnia 2008 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego farbom i lakierom zewnętrznym (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 4452) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               14.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 181/27

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 13 sierpnia 2008 r.
   ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego farbom i lakierom zewnętrznym
   (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 4452)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/543/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne można przyznać produktowi posiadającemu takie właściwości, dzięki którym może przyczyniać się on w znacznym stopniu do poprawy kluczowych aspektów środowiskowych.

               (2)

               Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że szczegółowe kryteria dotyczące przyznawania oznakowania ekologicznego należy ustalić dla poszczególnych grup produktów.

               (3)

               Należy przyjąć nową decyzję ustanawiającą kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego farbom i lakierom zewnętrznym.

               (4)

               Kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji powinny obowiązywać przez okres czterech lat.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji oparte są na projekcie kryteriów opracowanym przez Radę ds. Znakowania Ekologicznego Unii Europejskiej, ustanowioną na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000.

               (6)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Grupa produktów „farby i lakiery zewnętrzne” obejmuje przeznaczone do stosowania na zewnątrz dekoracyjne i ochronne farby i lakiery, bejce oraz produkty pokrewne, do budynków oraz mebli zewnętrznych, podłóg i ogrodzeń, zgodnie z ust. 2, przeznaczone dla amatorów i profesjonalistów, produkowane przede wszystkim do zastosowań zewnętrznych i wprowadzane na rynek w tym charakterze.
   Grupa ta obejmuje między innymi powłoki i farby podłogowe, produkty barwione przez dystrybutorów na życzenie dekoratorów, zarówno amatorów, jak i profesjonalistów, systemy barwiące, farby dekoracyjne w postaci cieczy lub past, które mogą być wstępnie przygotowane, barwione lub preparowane przez producentów w odpowiedzi na oczekiwania konsumentów, w tym farby do drewna, bejce do drewna i desek, powłoki murarskie i powłoki wykończeniowe do metalu (z wyjątkiem antykorozyjnych powłok wykończeniowych i środków gruntujących) oraz środki gruntujące (oraz podkładowe) związane z tymi systemami produktów.
   2.   „Farba” oznacza barwiony materiał do pokrywania w postaci cieczy, pasty lub proszku, który po zastosowaniu na podłożu tworzy nieprzezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych.
   „Lakier” oznacza bezbarwny materiał do pokrywania, który po zastosowaniu na podłożu tworzy stałą przezroczystą warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub specjalnych walorach technicznych.
   Po zastosowaniu farba i lakier wysychają, tworząc warstwę stałą, przylegającą do podłoża i chroniącą je.
   Farby i lakiery dekoracyjne stanowią farby i lakiery stosowane na budynkach i ich elementach wykończeniowych oraz zewnętrznych meblach, podłogach i ogrodzeniach w celach dekoracyjnych i ochronnych. Są one nakładane in situ. Pełnią funkcję dekoracyjną, stanowiąc jednocześnie warstwę ochronną.
   Bejce (lazury) oznaczają powłoki tworzące przezroczystą lub półprzezroczystą warstwę dekoracyjną i chroniącą drewno przed wpływem czynników atmosferycznych, która umożliwia łatwe utrzymywanie drewna w pożądanym stanie.
   Powłoki murarskie oznaczają powłoki, które tworzą warstwę dekoracyjną i ochronną, przeznaczone do stosowania na betonie, nadających się do malowania elementach murarskich, odlewach, krzemianie wapnia lub cemencie wzmocnionym włóknem. Są one zasadniczo przeznaczone do zastosowań zewnętrznych, ale można ich używać do wnętrz lub też na sufitach i sufitach balkonowych.
   „Systemy barwiące” oznaczają metodę przygotowywania kolorowych farb poprzez mieszanie „podkładu” z kolorowymi barwnikami.
   3.   Wymieniona grupa produktów nie obejmuje:

               a)

               powłok antykorozyjnych;

               b)

               powłok zabezpieczających przed zanieczyszczeniami;

               c)

               środków konserwujących do drewna;

               d)

               powłok do specjalnych zastosowań przemysłowych i profesjonalnych, włączając w to powłoki o podwyższonej trwałości;

               e)

               żadnych produktów przeznaczonych przede wszystkim do zastosowań wewnętrznych i wprowadzanych na rynek w takim charakterze.

         Artykuł 2
   1.   Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 oraz zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, farby i lakiery muszą należeć do grupy produktów „farby i lakiery zewnętrzne” zdefiniowanej w art. 1 oraz spełniać kryteria ekologiczne wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.
   2.   Jakościowe reaktywne powłoki dwuskładnikowe do celów specjalnych zastosowań muszą spełniać następujące warunki:

               a)

               oba komponenty muszą spełniać kryteria ekologiczne ustanowione w załączniku (z wyjątkiem kryterium dla lotnych związków organicznych);

               b)

               musi im towarzyszyć informacja, że komponentów nie wolno używać oddzielnie ani mieszać z innymi produktami;

               c)

               końcowy produkt gotowy do użycia musi również spełniać kryteria ekologicznie włącznie z kryterium dla lotnych związków organicznych.

         3.   Powłoki wprowadzane do obrotu, przeznaczone zarówno do wnętrz, jak i do zastosowań zewnętrznych, muszą spełniać zarówno kryteria ustanowione w niniejszej decyzji dla farb i lakierów zewnętrznych, jak i kryteria ustanowione w decyzji Komisji 2009/544/WE (2) dla farb i lakierów do wnętrz.
   Artykuł 3
   Kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji dotyczące grupy produktów „farby i lakiery zewnętrzne” obowiązują cztery lata od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 4
   Do celów administracyjnych grupie produktów „farby i lakiery zewnętrzne” przypisuje się numer kodu „33”.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 13 sierpnia 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Olli REHN

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 237 z 21.9.2000, s. 1.

      (2)  Zob. 39 s. niniejszego Dziennika Urzędowego.

      ZAŁĄCZNIK
      A.   RAMY

         Cel kryteriów

      Niniejsze kryteria mają na celu w szczególności:

                  —

                  wydajne wykorzystanie produktów i minimalizację odpadów,

                  —

                  zmniejszenie zagrożeń środowiskowych i innych (takich jak ozon troposferyczny) poprzez ograniczenie emisji rozpuszczalników,

                  —

                  zmniejszenie emisji substancji toksycznych i innych zanieczyszczeń do wód. Kryteria ustanowiono na poziomie promującym znakowanie ekologiczne tych farb i lakierów zewnętrznych, które wywierają mniejszy wpływ na środowisko naturalne.

         Wymogi w zakresie oceny i weryfikacji

      Określone wymogi w zakresie dotyczące oceny i weryfikacji podane są w ramach każdego kryterium.
      W przypadku gdy wnioskodawca jest zobowiązany do złożenia deklaracji, dokumentacji, analiz, sprawozdań z badań lub innych dowodów demonstrujących zgodność z kryteriami, dokumenty te mogą pochodzić odpowiednio od wnioskodawcy i/lub jego dostawcy(-ów) i/lub jego (ich) poddostawcy(-ów) itd.
      Gdy sytuacja tego wymaga, możliwe jest zastosowanie innych metod badawczych niż wskazane dla każdego kryterium, jeśli są one uznawane za równoważne przez właściwy organ oceniający wniosek.
      W stosownych przypadkach właściwe organy mogą wymagać odpowiedniej dokumentacji, a także mogą przeprowadzać niezależne badania weryfikacyjne.
      Zaleca się, aby przy ocenie wniosków oraz monitorowaniu zgodności z kryteriami właściwe organy brały pod uwagę wdrożenia uznanego systemu zarządzania środowiskiem, jak np. EMAS lub ISO 14001 (Uwaga: wdrażanie takich systemów zarządzania nie jest wymagane).
      Gdy w kryteriach wymienione są składniki, obejmują one zarówno substancje, jak i preparaty. „Substancje” i „preparaty” są zdefiniowane w rozporządzeniu REACH (rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1)).
      Właściwemu organowi przedstawiana jest dokładna receptura produktu w odniesieniu do każdej substancji wykorzystanej przez wnioskodawcę. Należy zgłosić każdą substancję, w tym zanieczyszczenia, występującą w stężeniu większym niż 0,01 % (m/m), jeżeli w kryteriach nie określono niższego stężenia.
      B.   KRYTERIA EKOLOGICZNE

      Wszystkie kryteria z wyjątkiem kryterium 3, które dotyczy lotnych związków organicznych, mają zastosowanie do farb i lakierów w ich opakowaniach. Zgodnie z dyrektywą 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) limity lotnych związków organicznych odnoszą się do gotowych produktów i dlatego maksymalną zawartość lotnych związków organicznych oblicza się na podstawie każdego zalecanego dodatku, takiego jak barwniki i/lub rozcieńczalniki. Do tego obliczenia potrzebne są dane dostarczane przez dostawców surowców na temat zawartości substancji stałych, zawartości lotnych związków organicznych oraz ciężaru właściwego produktu.
      Kryterium 1 i 2 stosuje się jedynie do farb białych i lekko barwionych (włącznie z warstwami wierzchnimi, podkładowymi i/lub przejściowymi).
      W odniesieniu do systemów barwiących kryterium 1 i 2 stosuje się jedynie do białych podkładów (podkład zawierający najwięcej TiO2). W przypadku gdy biały podkład nie spełnia wymogu wydajności co najmniej 6 m2 z litra przy zdolności krycia 98 % zgodnie z kryterium 7a, kryterium to musi być spełnione po zabarwieniu do znormalizowanego koloru RAL 9010.
      Kryterium 1 i 2 nie stosuje się do powłok przezroczystych.
      1.   Pigmenty białe

         Zawartość pigmentów białych (białe pigmenty nieorganiczne o współczynniku załamania powyżej 1,8): Zawartość białych pigmentów w farbach nie może przekraczać 38 g na m2 suchej powłoki o zdolności krycia 98 %. Wymóg ten nie dotyczy lakierów i bejc.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację o niestosowaniu lub dokumentację dotyczącą zawartości pigmentów białych i wydajności, wraz ze szczegółowym obliczeniem wykazującym zgodność z tym kryterium.
      2.   Ditlenek tytanu

         Ditlenek tytanu: Emisje i zrzuty odpadów z produkcji pigmentów zawierających ditlenek tytanu nie przekraczają następujących wartości (zgodnie z dokumentem referencyjnym na temat najlepszych dostępnych technik wytwarzania dużych ilości chemikaliów nieorganicznych (BREF) z sierpnia 2007 r.):

                  —

                  emisje SOx (wyrażone jako SO2): 266 mg na m2 suchej powłoki (zdolność krycia 98 %),

                  —

                  odpady siarczanowe: 19 g na m2 suchej powłoki (zdolność krycia 98 %),

                  —

                  odpady chlorkowe: 3,9 g, 6,8 g i 12,5 g na m2 suchej powłoki (zdolność krycia 98 %) odpowiednio dla rutylu naturalnego, rutylu syntetycznego i rud żużlowych.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację o niestosowaniu lub odpowiednią dokumentację informującą o wielkościach stosownych emisji i zrzutów odpadów dla tych parametrów, zawartości ditlenku tytanu w produkcie oraz wydajności, wraz ze szczegółowym obliczeniem wykazującym zgodność z tym kryterium.
      3.   Lotne związki organiczne (VOC)

      Zawartość lotnych związków organicznych nie może przekraczać:

                  Klasyfikacja produktu (dyrektywa 2004/42/WE)

                  Limit zawartości lotnych związków organicznych (w g/l włącznie z wodą)

                  Powłoki na zewnętrzne ściany o podłożu mineralnym

                  40

                  Farby pokrywające wykończenia zewnętrzne z drewna i metalu wraz z podkładami

                  90

                  Lakiery i bejce do zewnętrznych elementów wykończeniowych, włącznie z bejcami kryjącymi

                  90

                  Bejce zewnętrzne o minimalnej grubości warstwy

                  75

                  Podkłady (do zastosowań zewnętrznych)

                  15

                  Podkłady klejące (do zastosowań zewnętrznych)

                  15

                  Powłoki jakościowe jednoskładnikowe

                  100

                  Jakościowe powłoki reaktywne dwuskładnikowe do celów specjalnych takich jak podłogi

                  100

            W tym kontekście „lotny związek organiczny (VOC)” oznacza każdy związek organiczny o początkowej temperaturze wrzenia mniejszej lub równej 250 °C, mierzonej przy normalnym ciśnieniu 101,3 kPa, zgodnie z definicją w dyrektywie 2004/42/WE. Do określenia limitów zawartości VOC wykorzystano podkategorie farb i lakierów wymienione w dyrektywie. Przytoczono jedynie kategorie odnoszące się do powłok zewnętrznych.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium. Dla każdego produktu wnioskodawca podaje zawartość lotnych związków organicznych.
      4.   Lotne węglowodory aromatyczne (VAH)

      Lotnych węglowodorów aromatycznych nie dodaje się bezpośrednio do produktu przed barwieniem lub w trakcie barwienia (gdzie stosowne), aczkolwiek można dodać składniki zawierające lotne węglowodory aromatyczne w takiej ilości, aby zawartość VAH w produkcie końcowym nie przekraczała 0,1 % (m/m).
      W tym kontekście „lotny węglowodór aromatyczny (VAH)” oznacza każdy związek organiczny, zgodnie z definicją w dyrektywie 2004/42/WE, o początkowej temperaturze wrzenia mniejszej lub równej 250 °C, mierzonej w normalnym ciśnieniu 101,3 kPa, i posiadający co najmniej jedno jądro aromatyczne w rozpisanym wzorze strukturalnym.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium stwierdzającą, że nie dodano żadnych VAH innych niż zawarte w prefabrykowanych składnikach i, gdzie stosowne, deklaracje dostawców tych składników potwierdzające zawartość VAH.
      5.   Metale ciężkie

      Następujące metale ciężkie lub ich związki nie mogą być stosowane jako składniki produktu lub barwniki (jeśli stosowne) (ani jako substancje, ani jako część stosowanych preparatów): kadm, ołów, chrom VI, rtęć, arsen, bar (z wyjątkiem siarczanu baru), selen, antymon.
      Kobaltu również nie dodaje się jako składnika, z wyjątkiem soli kobaltowych stosowanych jako sykatywa w farbach alkidowych. Ich stężenie, mierzone dla kobaltu jako metalu, nie może przekraczać 0,05 % (m/m) w gotowym produkcie. Z wymogu tego jest także zwolniony kobalt zawarty w pigmentach.
      Dopuszcza się śladowe ilości tych metali do 0,01 % (m/m) występujące w składnikach i pochodzące z zanieczyszczeń obecnych w surowcach.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium i, gdzie stosowne, deklaracje dostawców tych składników.
      6.   Substancje niebezpieczne

                  a)

                     Produkt: Produkt nie może być sklasyfikowany jako bardzo toksyczny, toksyczny, niebezpieczny dla środowiska, rakotwórczy, toksyczny dla rozrodczości, szkodliwy, żrący, mutagenny lub drażniący (jedynie jeżeli jest to spowodowane obecnością składników oznaczonych jako R43) zgodnie z dyrektywą 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) przed barwieniem i po barwieniu (gdzie stosowne).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium wraz z kartą bezpieczeństwa materiału w produkcie spełniającą wymogi załącznika II do rozporządzenia REACH.

                  b)

                     Składniki (bardzo toksyczne, toksyczne, rakotwórcze, mutagenne, toksyczne dla rozrodczości): Nie wolno stosować żadnego składnika włącznie ze składnikami stosowanymi do barwienia (jeżeli stosowne), któremu w dniu złożenia wniosku przypisuje się lub można przypisać którekolwiek z poniższych oznaczeń ryzyka (lub ich kombinację):

                              —

                              R23 (toksyczne przy wdychaniu),

                              —

                              R24 (toksyczne w kontakcie ze skórą),

                              —

                              R25 (toksyczne w przypadku połknięcia),

                              —

                              R26 (bardzo toksyczne przy wdychaniu),

                              —

                              R27 (bardzo toksyczne w kontakcie ze skórą),

                              —

                              R28 (bardzo toksyczne w przypadku połknięcia),

                              —

                              R33 (niebezpieczeństwo skutków kumulacyjnych),

                              —

                              R39 (niebezpieczeństwo wystąpienia poważnych nieodwracalnych zmian),

                              —

                              R40 (ograniczone dowody działania rakotwórczego),

                              —

                              R42 (może powodować uczulenie przy wdychaniu),

                              —

                              R45 (może powodować raka),

                              —

                              R46 (może powodować dziedziczne uszkodzenia genetyczne),

                              —

                              R48 (niebezpieczeństwo poważnego uszkodzenia zdrowia na skutek długotrwałego narażenia),

                              —

                              R49 (może powodować raka przy wdychaniu),

                              —

                              R60 (może upośledzać płodność),

                              —

                              R61 (może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki),

                              —

                              R62 (stwarza ryzyko upośledzenia płodności),

                              —

                              R63 (stwarza ryzyko szkodliwego działania na dziecko w łonie matki),

                              —

                              R68 (stwarza ryzyko powstania nieodwracalnych zmian),

                        ustanowionych w dyrektywie Rady 67/548/EWG (4) z późniejszymi zmianami lub w dyrektywie 1999/45/WE wraz z późniejszymi zmianami. Składniki aktywne wykorzystywane w recepturach jako konserwanty, którym przypisuje się jedno z następujących oznaczeń ryzyka: R23, R24, R25, R26, R27, R28, R39, R40 lub R48 (lub ich kombinację) mogą być stosowane pod warunkiem że ich udział w recepturze preparatu farby nie przekracza 0,1 % (m/m).
                  Alternatywnie można stosować Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (GHS) (5). W tym przypadku nie używa się składników, włącznie ze składnikami stosowanymi przy barwieniu (jeżeli stosowne), sklasyfikowanych w kategorii (lub jako kombinacja kategorii):

                              —

                              toksyczność ostra (pokarmowa) – kategoria I, II, III,

                              —

                              toksyczność ostra (skórna) – kategoria I, II, III,

                              —

                              toksyczność ostra (oddechowa) – kategoria I, II, III,

                              —

                              działanie uczulające na układ oddechowy – kategoria I,

                              —

                              substancje mutagenne – kategoria I, II,

                              —

                              substancje rakotwórcze – kategoria I, II,

                              —

                              substancje szkodliwe dla rozrodczości – kategoria I, II,

                              —

                              toksyczność układowa dla narządów docelowych (pojedyncze narażenie) – kategoria I, II,

                              —

                              toksyczność układowa dla narządów docelowych (wielokrotne narażenie) – kategoria I, II,

                        ustanowionych w ST/SG/AC.10/30 (6) i zmienionych w ST/SG/AC.10/34/Add.3 w sprawie Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów. Składniki aktywne wykorzystywane w recepturach jako konserwanty, którym przypisuje się jedno z następujących oznaczeń GHS, mogą być stosowane, pod warunkiem że ich udział w recepturze preparatu farby nie przekracza 0,1 % (m/m):

                              —

                              toksyczność ostra (pokarmowa, skórna, oddechowa) – I, II, III (tylko pokarmowa i skórna),

                              —

                              toksyczność układowa dla narządów docelowych (pojedyncze i/lub wielokrotne narażenie) – I, II (lub ich kombinacja), oraz

                              —

                              rakotwórczość – kategoria II.

                        Można stosować metyloetyloketoksym w farbach alkilowych, pod warunkiem że jego zawartość nie przekracza 0,3 % (m/m).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium wraz z kartą bezpieczeństwa materiału w produkcie, spełniającą wymogi załącznika II do rozporządzenia REACH.

                  c)

                     Składniki (niebezpieczne dla środowiska): Zawartość żadnego składnika, włącznie ze składnikami stosowanymi przy barwieniu (jeżeli stosowne), któremu w dniu złożenia wniosku przypisuje się lub można przypisać którekolwiek z poniższych oznaczeń ryzyka, nie może przekroczyć 2 % (m/m):

                              —

                              N R50 (bardzo toksyczne dla organizmów wodnych),

                              —

                              N R50/53 (bardzo toksyczne dla organizmów wodnych i może powodować długoterminowe niekorzystne zmiany w środowisku wodnym),

                              —

                              N R51/53 (toksyczne dla organizmów wodnych i może powodować długoterminowe niekorzystne zmiany w środowisku wodnym),

                              —

                              N R52/53 (szkodliwe dla organizmów wodnych i może powodować długoterminowe niekorzystne zmiany w środowisku wodnym),

                              —

                              R51 (toksyczne dla organizmów wodnych),

                              —

                              R52 (szkodliwe dla organizmów wodnych),

                              —

                              R53 (może powodować długotrwałe niekorzystne skutki w środowisku wodnym),

                        ustanowionych w dyrektywie 67/548/EWG lub dyrektywie 1999/45/WE.
                  Alternatywnie można stosować Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (GHS) (7). W tym przypadku zawartość żadnego składnika, włącznie ze składnikami stosowanymi przy barwieniu (jeżeli stosowne), któremu w dniu złożenia wniosku przypisuje się lub można przypisać którąkolwiek z poniższych kategorii, nie przekracza 2 % (m/m):
                  kategorie toksyczności dla środowiska wodnego (i ich kombinacje):

                              —

                              ostra I, II, III,

                              —

                              przewlekła I, II, III, IV,

                        ustanowionych w ST/SG/AC.10/30 i zmienionych w ST/SG/AC.10/34/Add.3 w sprawie Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów.
                  W każdym przypadku całkowita zawartość wszystkich składników, którym w dniu złożenia wniosku przypisuje się lub można przypisać którekolwiek z wymienionych oznaczeń ryzyka (lub ich kombinację) lub oznaczenie klasyfikacji w ramach GHS, nie może przekraczać 4 % (m/m).
                  Wymóg ten nie dotyczy amoniaku i alkiloamoniaku.
                  Wymóg ten nie ma wpływu na konieczność spełnienia warunku wymienionego w kryterium 6a) powyżej.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium wraz z wykazem składników oraz kartą bezpieczeństwa materiału w produkcie dla każdego składnika, spełniającą wymogi załącznika II do rozporządzenia REACH.

                  d)

                     Etoksylowane alkilofenole (APEO): Nie używa się APEO w produktach przed barwieniem i w trakcie barwienia (gdzie stosowne).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium.

                  e)

                     Związki izotiazolinonu: Zawartość związków izotiazolinonu w produkcie nie może przekraczać 0,05 % (m/m) przed barwieniem i po barwieniu (gdzie stosowne). W odniesieniu do powłok do drewna zawartość związków izotiazolinonu nie przekracza 0,2 % (m/m). Podobnie zawartość mieszaniny 5-chloro-2-metylo-2H-izotiazolo-3-onu (nr EC 247-500-7) i 2-metylo-2H-izotiazolo-3-onu (nr EC 220-239-6) (3:1) nie może przekraczać 0,0015 % (m/m).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium, wskazując ilości (jeśli występują).

                  f)

                  Perfluorowane związki alifatyczne (PFAS), perfluorowane kwasy karboksylowe (PFCA) włącznie z kwasem perfluorooctowym (PFOA) oraz substancje pochodne wymienione we „Wstępnym wykazie PFOS, PFAS, PFOA, PFCA, związków pochodnych i chemikaliów degradowalnych do PFCA (zmienionym w 2007 r.) (OECD)” są niedozwolone w produkcie. Wykaz OECD umieszczony jest w załączniku do niniejszego dokumentu na temat kryteriów.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium.

                  g)

                     Formaldehyd: Nie dodaje się wolnych formaldehydów. Składniki wnoszące do produktu formaldehydy mogą być dodawane w ilościach gwarantujących utrzymanie wynikowej całkowitej zawartości wolnych formaldehydów po barwieniu (gdzie stosowne) nieprzekraczającej 0,001 % (m/m).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium. Ponadto wnioskodawca dostarcza od dostawców surowców wyniki badań wykorzystujących metodę VdL-RL 03 (Wytyczne VdL 03) „Metoda acetylo-acetonowa oznaczania stężenia formaldehydu w produktach zapuszkowanych” oraz obliczenia odnoszące te dane do produktu końcowego i wykazujące, że możliwe końcowe maksymalne stężenie formaldehydu uwolnionego z substancji uwalniających formaldehyd nie przekracza 0,001 % (m/m). Alternatywnie, zawartość formaldehydu ze składników wnoszących formaldehyd do produktu można zmierzyć w produkcie końcowym poprzez zastosowanie krajowej normy lub zatwierdzonej metody opisanej w ISO/IEC 17025, opartej na wysokosprawnej chromatografii cieczowej.

                  h)

                     Fluorowcowane rozpuszczalniki organiczne: Niezależnie od kryteriów 6a, 6b i 6c, jedynie związki fluorowcowane, które w dniu złożenia wniosku zostały uprzednio ocenione i nie zostały sklasyfikowane w kategorii ryzyka (lub ich kombinacji): R26/27, R45, R48/20/22, R50, R51, R52, R53, R50/53, R51/53, R52/53 i R59 zgodnie z dyrektywami 67/548/EWG i 1999/45/WE, mogą być stosowane w produkcie przed barwieniem i w trakcie barwienia (jeśli stosowne).

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium.

                  i)

                     Ftalany: Niezależnie od kryteriów 6a, 6b i 6c, jedynie ftalany, które w dniu złożenia wniosku zostały uprzednio ocenione i nie zostały sklasyfikowane w kategorii ryzyka (lub ich kombinacji): R60, R61, R62, R50, R51, R52, R53, R50/53, R51/53 i R52/53 zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG i jej zmianami, mogą być stosowane w produkcie przed barwieniem i w trakcie barwienia (jeśli stosowne). Dodatkowo DNOP (ftalan di-(n-oktylowy)), DINP (ftalan di-izononylu), DIDP (ftalan di-izodecylu) są niedozwolone w produkcie.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia deklarację zgodności z tym kryterium.

            7.   Przydatność do użycia

                  a)

                     Wydajność: Wydajność farb białych i lekko barwionych (włącznie z warstwami wierzchnimi, gruntującymi, podkładowymi i/lub przejściowym) wynosi (przy zdolności krycia 98 %) co najmniej 6 m2 z jednego litra produktu.
                  W odniesieniu do systemów barwiących kryterium to stosuje się jedynie do białych podkładów (podkład zawierający najwięcej TiO2). W przypadku gdy biały podkład nie spełnia wymogu wydajności co najmniej 6 m2 z litra przy zdolności krycia 98 %, kryterium to musi być spełnione po barwieniu do znormalizowanego koloru RAL 9010. Kryterium to nie ma zastosowania w odniesieniu do wszystkich pozostałych podkładów wykorzystywanych do produkcji produktów barwionych – podkłady te z zasady zawierają mniej TiO2 i nie spełniają wymogu wydajności 6 m2 z litra produktu przy zdolności krycia 98 %. W odniesieniu do farb stanowiących część systemu barwiącego wnioskodawca musi umieścić na opakowaniu produktu informację dla konsumenta i/lub poinformować punkt sprzedaży, jaki odcień bądź środek gruntujący/podkład (jeśli to możliwe, oznakowany ekologicznie przez Wspólnotę) powinno się zastosować jako bazę przed położeniem ciemniejszego odcienia.
                  Wydajność środków gruntujących ze specjalnymi właściwościami nieprzepuszczalnymi/uszczelniającymi, przepuszczającymi/klejącymi oraz środków gruntujących ze specjalnymi właściwościami adhezyjnymi do aluminium i powłok galwanizowanych wynosi (przy zdolności krycia 98 %) co najmniej 6 m2 z jednego litra produktu.
                  Farby elastomerowe posiadają wydajność (przy zdolności krycia 98 %) nie mniejszą niż 4 m2 z jednego litra produktu.
                  Wymóg ten nie ma zastosowania do lakierów, bejc, powłok i farb podłogowych, farb podkładowych, adhezyjnych środków gruntujących lub wszelakich powłok przezroczystych.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych z wykorzystaniem metody ISO 6504/1 (Farby i lakiery – określanie zdolności krycia – Część 1: metoda Kubelka-Munka dla farb białych i lekko barwionych) lub 6504/3 (Część 3: ustalenie współczynnika kontrastu (nieprzezroczystości) farb lekko barwionych przy stałej wydajności), lub – dla farb zaprojektowanych specjalnie dla uzyskania trójwymiarowego efektu dekoracyjnego, stąd charakteryzujących się bardzo grubą warstwą – metodą NF T 30 073 (lub równoważną). W odniesieniu do podkładów wykorzystywanych do produkcji produktów barwionych nieocenionych zgodnie z wymienionymi kryteriami wnioskodawca przedstawia dowody, w jaki sposób konsument uzyska informację, że przed położeniem produktu powinien zastosować środek gruntujący i/lub szary (bądź w innym odpowiednim odcieniu) podkład.

                  b)

                     Odporność na wodę: Lakiery oraz powłoki i farby podłogowe muszą posiadać odporność na wodę zgodną z normą ISO 2812-3, czyli gwarantującą niezmieniony połysk i kolor po 24-godzinnym okresie działania wody i 16-godzinnym okresie powrotu do stanu normalnego.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych z wykorzystaniem metody ISO 2812/-3 (Farby i lakiery – określanie odporności na płyny – Część 3: Metoda wykorzystująca materiał wchłaniający).

                  c)

                     Adhezja: Farby murarskie (z wyłączeniem przezroczystych środków gruntujących) powinny przejść zgodnie z EN 24624 (ISO 4624) test wytrzymałości na odrywanie, natomiast powłoki i farby podłogowe, podkłady do betonu oraz powłoki do drewna i metalu powinny uzyskać co najmniej wynik 2 w teście przyczepności zgodnie z EN 2409. Przy przeprowadzaniu testu zgodnie z EN 24624, jeśli wytrzymałość rozdzielcza podłoża jest mniejsza od siły przylegania farby, jest to uznawane za przejście testu; w przeciwnym razie adhezja farby musi przekraczać wartość progową 1,5 MPa.
                  Wnioskodawca ocenia środek gruntujący i/lub powłokę wierzchnią lub też oba jako część systemu (w trakcie badań system powinien dotyczyć produktów w miarę możliwości posiadających wspólnotowe oznakowanie ekologiczne (z wyjątkiem systemu przeznaczonego do powierzchni metalowych). Jeżeli ocenia jedynie powłokę wierzchnią, traktowane jest to jako najgorszy możliwy scenariusz dotyczący adhezji.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu, odpowiednio, metody EN ISO 2409 lub EN 24624 (ISO 4624).

                  d)

                     Ścieralność: Powłoki i farby podłogowe mają odporność na ścieranie nieprzekraczającą utraty 70 mg masy po 1 000 cykli badań przy 1 000 g obciążenia i kole CS10 zgodnie z EN ISO 7784-2:2006.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody EN ISO 7784-2:2006 wykazujących zgodność z wymienionym kryterium.

                  e)

                     Czynniki atmosferyczne: Murarskie farby wykończeniowe oraz powłoki wykończeniowe do drewna i metalu włącznie z lakierami są wystawiane na działanie sztucznych czynników atmosferycznych, w tym działaniu fluorescencyjnych lamp UV i skroplonej pary wodnej lub rozpylonej wody zgodnie z 11507:2007. Farby murarskie wystawia się na działanie w warunkach testowych przez 1 000 godzin, powłoki wykończeniowe (włącznie z lakierami) – przez 500 godzin. Warunki testowe wynoszą UVA 4 h/60 stopni C + wilgotność 4 h/50 stopni C.
                  Alternatywnie powłoki wykończeniowe i lakiery do drewna mogą być wystawiane na działanie czynników atmosferycznych przez 500 godzin w urządzeniu przyśpieszającym działanie czynników atmosferycznych QUV z cyklicznym wystawieniem na działanie promieni UV (A) i zraszanie zgodnie z EN 927-6.
                  Zmiana koloru próbek wystawionych na działanie czynników atmosferycznych nie jest większa niż ΔΕ * = 4, a zmniejszenie się połysku lakieru nie przekracza 30 % swojej wartości początkowej. Pomiaru połysku dokonuje się metodą ISO 2813. Kryterium zmiany koloru nie stosuje się do przezroczystych lakierów i podkładów.
                  Kredowanie badane jest metodą EN ISO 4628-6:2007 na wykończeniowych powłokach murarskich oraz na powłokach wykończeniowych do drewna i metalu (gdzie stosowne) po wystawieniu próbek na działanie czynników atmosferycznych. Powłoki powinny uzyskać w badaniu wynik 1,5 lub lepszy (0,5 lub 1,0). W normie podane są odniesienia wraz z ilustracjami.
                  Należy również ocenić następujące parametry w odniesieniu do wykończeniowych powłok murarskich oraz powłok wykończeniowych do drewna i metalu po wystawieniu próbek na działanie czynników atmosferycznych:

                              —

                              łuskowatość zgodnie z ISO 4628-5:2003; gęstość łusek 2 lub mniejsza, wielkość łusek 2 lub mniejsza,

                              —

                              podatność na pęknięcia zgodnie z ISO 4628-4:2003; ilość pęknięć 2 lub mniejsza, wielkość pęknięć 3 lub mniejsza,

                              —

                              podatność na odparzenia zgodnie z ISO 4628-2:2003; gęstość odparzeń 3 lub mniejsza, wielkość odparzeń 3 lub mniejsza.

                        Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwiących powyższe badania ogranicza się do stosowanej farby podkładowej.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych bądź metodą ISO 11507:2007 zgodnie z określonymi parametrami, bądź metodą EN 927-6, bądź obiema tymi metodami (jeśli właściwe). Ponadto wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przy zastosowaniu EN ISO 4628-2, 4, 5, 6, gdzie stosowne. Wnioskodawca przedstawia również deklarację, że, gdzie stosowne, zmiana koloru powłoki odpowiada parametrom ustanowionym w niniejszym dokumencie.

                  f)

                     Przepuszczalność pary wodnej: Jeśli stwierdza się, że zewnętrzne farby murarskie i do betonu są oddychające, farbę klasyfikuje się w klasie II (średnia przepuszczalność pary) lub wyżej zgodnie z metodą badania EN ISO 7783-2. Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwiących kryterium to jest ograniczone do badania farb podkładowych; wymogu tego nie stosuje się do przezroczystych środków gruntujących.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody EN ISO 7783-2.

                  g)

                     Przepuszczalność wody: Jeśli stwierdza się, że zewnętrzne farby murarskie i do betonu są wodoodporne lub elastomerowe, farbę klasyfikuje się w klasie III (niska przepuszczalność wody) zgodnie z metodą DIN EN 1062-3:1999. Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwiących kryterium to jest ograniczone do badania farb podkładowych. Wszystkie pozostałe farby murarskie klasyfikuje się w klasie II (średnia przepuszczalność wody) lub wyższej zgodnie z metodą badania DIN EN 1062-3:1999.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody DIN EN 1062-3:1999.

                  h)

                     Odporność na zagrzybienie: Jeśli stwierdza się, że wykończeniowe powłoki murarskie posiadają właściwości przeciwgrzybicze, powłoka uzyskuje wynik 2 lub lepiej (mniej niż 10 % zagrzybienia), jak określono w metodzie BS 3900:G6. Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwiących kryterium to jest ograniczone do badania farb podkładowych.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody BS 3900:G6.

                  i)

                     Wyrównywanie pęknięć: Jeśli stwierdza się, że farby murarskie (lub do betonu) posiadają właściwości elastomerowe, farba musi być sklasyfikowana co najmniej jako A1 w temperaturze 23 °C zgodnie z DIN EN 1062-7:2004. Ze względu na dużą liczbę możliwych kolorów barwiących kryterium to jest ograniczone do badania farb podkładowych.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody DIN EN 1062-7:2004.

                  j)

                     Odporność na zasady: Murarskie farby i środki gruntujące nie ulegają zniszczeniu w zauważalny sposób w przypadku skrapiania przez 24 godziny powłoki 10 % roztworem NaOH zgodnie z metodą ISO 2812-4:2007. Oceny dokonuje się po 24 godzinach od zakończenia skrapiania.

                     Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia sprawozdanie z badań przeprowadzonych przy zastosowaniu metody ISO EN 2812-4:2007.

            8.   Informacje dla konsumentów

      Następujące informacje należy podać na opakowaniu produktu lub dołączyć do opakowania:

                  —

                  zastosowanie, podłoże, warunki stosowania, dla których produkt jest przeznaczony. Informacja ta winna obejmować wskazówki na temat prac przygotowawczych itp., np. właściwego przygotowania podłoża, wskazówki na temat zastosowania zewnętrznego (gdzie stosowne) lub temperatury,

                  —

                  zalecenia co do środków czyszczących i usuwania odpadów (w celu ograniczenia zanieczyszczenia wody). Zalecenia te winny być dostosowane do danego rodzaju produktu i rodzaju zastosowania i mogą, jeśli to wskazane, mieć formę rysunkową,

                  —

                  zalecenia dotyczące warunków przechowywania produktu po otwarciu opakowania (w celu zmniejszenia ilości odpadów), w tym, jeśli właściwe, zalecenia w zakresie bezpieczeństwa,

                  —

                  w odniesieniu do ciemniejszych podkładów, do których nie stosuje się kryterium 7a), podaje się informacje dotyczące zastosowania właściwych środków gruntujących lub właściwej farby podkładowej (posiadających, jeśli to możliwe, oznakowanie ekologiczne Wspólnoty),

                  —

                  tekst informujący, że niewykorzystana farba wymaga specjalnego traktowania w celu bezpiecznego jej usunięcia ze środowiska i nie powinna zatem być wyrzucana razem z odpadami gospodarczymi. Informacja na temat unieszkodliwiania i zbierania udzielana jest przez władze lokalne,

                  —

                  zalecenia dotyczące zapobiegawczych środków ochronnych dla malarza. Następujący tekst (lub odpowiednik) należy umieści na opakowaniu lub do niego dołączyć:
                  Aby uzyskać więcej informacji wyjaśniających, dlaczego ten produkt został oznaczony kwiatkiem (wspólnotowym oznakowaniem ekologicznym), należy odwiedzić stronę internetową: http://ec.europa.eu/environment/ecolabel.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia wraz z wnioskiem wzór opakowania produktu oraz deklarację zgodności z niniejszym kryterium.
      9.   Informacje umieszczone na oznakowaniu ekologicznym

      W rubryce 2 etykiety oznakowania ekologicznego zawarty jest następujący tekst:

                  —

                  dobra wydajność w zastosowaniach zewnętrznych,

                  —

                  ograniczona zawartość substancji niebezpiecznych,

                  —

                  niska zawartość rozpuszczalników.

         Ocena i weryfikacja: Wnioskodawca przedstawia wzór opakowania produktu pokazujący jego oznakowanie oraz deklarację zgodności z niniejszym kryterium.

         (1)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 87.

         (3)  Dz.U. L 200 z 30.7.1999, s. 1.

         (4)  Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1.

         (5)  Dnia 27 czerwca 2007 r. Komisja Europejska przyjęła wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji i mieszanin oraz zmieniającego dyrektywę 67/548/EWG i rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (COM(2007) 355 wersja ostateczna). Więcej informacji na temat pokrywania się istniejącego systemu i systemu GHS znajduje się w załączniku VII w tomie III przyjętego wniosku: http://ec.europa.eu/enterprise/reach/docs/ghs/ghs_prop_vol_iii_en.pdf

         (6)  Komitet Ekspertów Narodów Zjednoczonych ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych oraz Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów: http://www.unece.org/trans/main/dgdb/dgcomm/ac10rep.html

         (7)  Zob. przypis 5.


title: Decyzja Rady 2005/426/WPZiB z dnia 6 czerwca 2005 r. dotycząca wprowadzenia w życie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych określonych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ)

text:
               8.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 144/52

      DECYZJA RADY 2005/426/WPZiB
   z dnia 6 czerwca 2005 r.
   dotycząca wprowadzenia w życie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych określonych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB (1), w szczególności jego art. 2, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki mające na celu zamrożenie wszystkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób fizycznych, które zostały postawione w stan oskarżenia przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii (MTKJ).

               (2)

               W dniu 18 kwietnia 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/316/WPZiB zmieniającą listę znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB.

               (3)

               W związku z tym, że Vujadin POPOVIC i Nebojsa PAVKOVIC znajdują się w areszcie Trybunału, ich nazwiska powinny zostać usunięte z listy.

               (4)

               W dniu 22 kwietnia 2005 r. MTKJ przyjął „Postanowienie zezwalające na wycofanie, z całkowitym zastrzeżeniem, aktu oskarżenia przeciwko Goranowi BOROVNICY (Goran BOROVNICA)”, domniemanemu zmarłemu. Nazwisko to powinno również zostać usunięte z listy.

               (5)

               Lista znajdująca się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Listę osób znajdującą się w załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 6 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. KRECKÉ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 315 z 14.10.2004, str. 52. Wspólne stanowisko ostatnio zmienione decyzją 2005/316/WPZiB (Dz.U. L 100 z 20.4.2005, str. 54).

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK
            Lista osób, o których mowa w art. 1

                        Nazwisko i imię: DJORDJEVIC Vlastimir
                        Data urodzenia: 1948 r.
                        Miejsce urodzenia: Vladicin Han, Serbia i Czarnogóra
                        Obywatelstwo: Serbia-Czarnogóra

                        Nazwisko i imię: GOTOVINA Ante
                        Data urodzenia: 12.10.1955 r.
                        Miejsce urodzenia: wyspa Pasman, gmina Zadar, Republika Chorwacji
                        Obywatelstwo: chorwackie – francuskie

                        Nazwisko i imię: HADZIC Goran
                        Data urodzenia: 7.9.1958 r.
                        Miejsce urodzenia: Vinkovci, Republika Chorwacji
                        Obywatelstwo: Serbia-Czarnogóra

                        Nazwisko i imię: KARADZIC Radovan
                        Data urodzenia: 19.6.1945 r.
                        Miejsce urodzenia: Petnjica, Savnik, Czarnogóra, Serbia-Czarnogóra
                        Obywatelstwo: Bośnia-Hercegowina

                        Nazwisko i imię: LUKIC Milan
                        Data urodzenia: 6.9.1967 r.
                        Miejsce urodzenia: Visegrad, Bośnia-Hercegowina
                        Obywatelstwo: Bośnia-Hercegowina
                        Prawdopodobnie Serbia-Czarnogóra

                        Nazwisko i imię: LUKIC Sredoje
                        Data urodzenia: 5.4.1961 r.
                        Miejsce urodzenia: Visegrad, Bośnia-Hercegowina
                        Obywatelstwo: Bośnia-Hercegowina
                        Prawdopodobnie Serbia-Czarnogóra

                        Nazwisko i imię: MLADIC Ratko
                        Data urodzenia: 12.3.1942 r.
                        Miejsce urodzenia: Bozanovici, gmina Kalinovik, Bośnia-Hercegowina
                        Obywatelstwo: Bośnia-Hercegowina
                        Prawdopodobnie Serbia-Czarnogóra

                        Nazwisko i imię: TOLIMIR Zdravko
                        Data urodzenia: 27.11.1948 r.
                        Miejsce urodzenia:
                        Obywatelstwo: Bośnia-Hercegowina

                        Nazwisko i imię: ZELENOVIC Dragan
                        Data urodzenia: 12.2.1961 r.
                        Miejsce urodzenia: Foca, Bośnia-Hercegowina
                        Obywatelstwo: Bośnia-Hercegowina

                        Nazwisko i imię: ZUPLJANIN Stojan
                        Data urodzenia: 22.9.1951 r.
                        Miejsce urodzenia: Kotor Varos, Bośnia-Hercegowina
                        Obywatelstwo: Bośnia-Hercegowina”


title: Decyzja Komisji z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie utworzenia komitetów naukowych w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiskaTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0210

Dziennik Urzędowy L 066 , 04/03/2004 P. 0045 - 0050

		Decyzja Komisjiz dnia 3 marca 2004 r.w sprawie utworzenia komitetów naukowych w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2004/210/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 i 153,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komitety naukowe zostały utworzone decyzją Komisji 97/404/WE z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia Naukowego Komitetu Sterującego [1] oraz decyzją Komisji 97/579/WE z dnia 23 lipca 1997 r. w sprawie utworzenia komitetów naukowych w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności [2].(2) Odpowiedzialność Naukowego Komitetu Sterującego (NKS) związana z doradztwem naukowym w sprawie gąbczastej encefalopatii bydła oraz pasażowalnej encefalopatii gąbczastej zostały przeniesione na Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) powołany rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [3].(3) Również odpowiedzialność pięciu z ośmiu komitetów naukowych powołanych decyzją 97/579/WE zostały przeniesione na EFSA, mianowicie odpowiedzialność Komitetu Naukowego ds. Żywności, Komitetu Naukowego ds. Żywienia Zwierząt, Komitetu Naukowego ds. Zdrowia Zwierząt i ich Dobrostanu, Komitetu Naukowego ds. Środków Weterynaryjnych Związanych ze Zdrowiem Publicznym oraz Komitetu Naukowego ds. Roślin.(4) Kadencja członków pozostałych trzech komitetów naukowych powołanych decyzją Komisji 97/579/WE, mianowicie Komitetu Naukowego ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów, Komitetu Naukowego ds. Produktów Leczniczych i Urządzeń Medycznych oraz Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska, dobiegła końca. Członkowie tych komitetów pozostają na swoich stanowiskach, dopóki nie zostaną zastąpieni lub też dopóki ich nominacje nie zostaną przedłużone.(5) W związku z tym konieczne jest zastąpienie decyzji 97/404/WE i decyzji 97/579/WE oraz uchylenie powyższych aktów.(6) Właściwe i terminowe doradztwo naukowe jest podstawowym wymogiem niezbędnym dla wniosków, decyzji i polityki Komisji związanej z bezpieczeństwem konsumentów, zdrowiem publicznym i środowiskiem.(7) Doradztwo komitetów naukowych w sprawach związanych z bezpieczeństwem konsumenta, zdrowiem publicznym i środowiskiem musi opierać się na zasadzie precyzji, niezależności i przejrzystości, jak to szerzej przedstawiono w komunikacie Komisji w sprawie "Zbierania i wykorzystywania przez Komisję ekspertyz: zasady i wskazówki. Poszerzanie wiedzy w celu ulepszenia polityki" [4].(8) Istotne jest, aby komitet naukowy jak najlepiej wykorzystał doświadczenia zewnętrzne w UE oraz poza nią, tak jak to może być konieczne w przypadku konkretnego zagadnienia.(9) Jest to moment na zdefiniowanie struktury doradczej komitetu naukowego w świetle doświadczenia operacyjnego, ustanowienia EFSA oraz przyszłego zapotrzebowania Komisji na niezależne doradztwo naukowe. Struktura taka powinna zapewniać elastyczność, aby umożliwić komitetowi doradzanie Komisji w sprawach podlegających ustalonym dziedzinom kompetencji, a także w sytuacjach pojawiających się i nowo rozpoznanych zagrożeń dla zdrowia oraz w sprawach niewchodzących w zakres kompetencji innych organów oceny zagrożenia dla Wspólnoty.(10) Zapotrzebowanie na niezależne doradztwo naukowe, zarówno w określonych, jak i nowych dziedzinach odpowiedzialności Wspólnoty, podlegające zakresowi kompetencji Komitetu Naukowego ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów oraz Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska, będzie prawdopodobnie wzrastać.(11) Zapotrzebowanie na doradztwo naukowe ze strony Komitetu Naukowego ds. Produktów Leczniczych i Urządzeń Medycznych jest zbyt niskie, aby uzasadnić jego dalsze istnienie jako oddzielnego komitetu. Jednakże z uwagi na potencjalne znaczenie tej dziedziny, a szczególnie urządzeń medycznych, konieczne jest zachowanie jego kompetencji w celu umożliwienia doradztwa naukowego przez odpowiedni komitet naukowy.(12) W celu wzmocnienia ich spójności naukowej, synergizmu i wielodyscyplinarnego podejścia, a jednocześnie zmniejszenia pokrywania się odpowiedzialności, konieczne jest ponowne zdefiniowanie zakresów kompetencji komitetów naukowych oraz zapewnienie systematycznej i uporządkowanej koordynacji.(13) Ważne jest, aby Komisja mogła przyjąć proaktywny stosunek do wczesnej oceny pojawiających się i nowo rozpoznanych zagrożeń,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Struktura doradcza oraz zakres kompetencji komitetu naukowego1. Niniejszym ustanawia się następujące komitety naukowe:a) Komitet Naukowy ds. Produktów Konsumenckich (w dalszej części SCCP);b) Komitet Naukowy ds. Zagrożenia dla Zdrowia i Środowiska (w dalszej części SCHER);c) Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (w dalszej części SCENIHR).2. Zakres kompetencji komitetów naukowych będzie taki, jak to zostało określone w załączniku I, bez uszczerbku dla kompetencji przyznanych przez prawodawstwo Wspólnoty innym organom Wspólnoty podejmującym się oceny ryzyka, takim jak Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz Europejska Agencja ds. Oceny Produktów Leczniczych.Artykuł 2Misja1. Komisja zwraca się z prośbą o opinię naukową wydaną przez komitety naukowe w przypadkach ustalonych przez prawo wspólnotowe. Komisja może również zwrócić się z prośbą o opinię wydaną przez komitety w kwestiach:a) o szczególnym znaczeniu dla bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego oraz środowiska; a takżeb) nieobjętych mandatem innych organów Wspólnoty.2. Prośby o opinię naukową w kwestiach, które nie podlegają zakresowi kompetencji pojedynczego komitetu naukowego lub które muszą być konsultowane przez kilka komitetów, są wystosowywane zgodnie z przepisami proceduralnymi określonymi w art. 10 ust. 2 lit. c). To samo ma zastosowanie przy konieczności wyjaśnienia próśb o opinie naukowe zgodnie z zasadami procedury określonej w art. 10 ust. 2 lit. b).3. Komisja może domagać się od komitetu naukowego przyjęcia opinii naukowej w określonym terminie.4. Komitety naukowe zwracają uwagę Komisji na określony lub pojawiający się problem podlegający ich kompetencjom, który ich zdaniem może spowodować rzeczywiste lub potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego lub środowiska. Komisja określa działania, które należy podjąć, łącznie, jeżeli jest to stosowne, z prośbą o opinię naukową w tej sprawie.5. Zgodnie z ust. 3 komitet naukowy może zażądać dodatkowych informacji od partnerów w celu uzupełnienia opinii naukowej.Komitet naukowy może ustalić ostateczny termin przekazania potrzebnych informacji. Jeżeli potrzebne informacje nie zostaną przekazane w ostatecznym terminie, komitet może przyjąć opinię na podstawie posiadanych informacji.Artykuł 3Mianowanie członków komitetów naukowych oraz członków współpracujących1. W skład SCCP i SCHER wchodzi maksymalnie po 19 członków. Zostają oni mianowani na podstawie ich wiedzy naukowej oraz, zgodnie z tym, rozmieszczenia geograficznego, które odzwierciedla różnorodność problemów naukowych i podejścia do nich we Wspólnocie.2. SCENIHR składa się z 13 członków. Są oni mianowani na podstawie ich szerokiej wiedzy dotyczącej zastosowania oceny ryzyka oraz, zgodnie z tym, rozmieszczenia geograficznego, które odzwierciedla różnorodność problemów naukowych i podejścia we Wspólnocie.Dla określonych pytań SCENIHR może wyznaczyć jako wsparcie maksymalnie sześciu członków współpracujących, wybranych na podstawie ich wiedzy naukowej. Członkowie współpracujący mają takie same prawa do uczestniczenia w dyskusjach oraz takie same obowiązki, jak członkowie.3. Członkowie każdego komitetu naukowego są ekspertami naukowymi w jednej lub kilku dziedzinach należących do zakresu kompetencji komitetu i wspólnie obejmują możliwie najszerszy zakres zagadnień.4. Komisja mianuje członków komitetu naukowego z listy odpowiednich kandydatów opracowanej po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji wezwania do wyrażenia zainteresowań.5. Żaden z członków Komitetu Naukowego nie może być mianowany do więcej niż jednego Komitetu powołanego w art. 1 ust. 1.Artykuł 4Opracowanie listy rezerwowej1. Kandydaci uznani za odpowiednich na stanowisko w Komitecie Naukowym, lecz nie wybrani, zostają wprowadzeni na listę rezerwową. Lista rezerwowa może być wykorzystywana przez:a) Komisję w celu rozpoznania odpowiednich kandydatów do zastąpienia członków zgodnie z art. 7 ust. 2;b) SCENIHR w celu rozpoznania członków współpracujących, dysponujących potrzebną wiedzą w zakresie odpowiedniego zagadnienia;c) komitety naukowe w celu rozpoznania ekspertów zewnętrznych w grupach roboczych.2. Członkowie współpracujący zostaną wybrani z listy rezerwowej lub z listy sporządzonej przez inne organy Wspólnoty w wyniku procedury otwartej selekcji opracowanej w celu spełnienia wymogu precyzji i niezależności.Artykuł 5Wybory przewodniczących i wiceprzewodniczących1. Każdy Komitet Naukowy wybiera przewodniczącego oraz dwóch wiceprzewodniczących spośród swoich członków. Wybór zostaje dokonany zwykłą większością członków komitetu. Okres sprawowania funkcji przewodniczącego i wiceprzewodniczącego wynosi trzy lata, z możliwością przedłużenia.2. Procedura wyborów przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komitetów naukowych zostaje określona w regulaminach.Artykuł 6Koordynacja komitetów naukowychPrzewodniczący wspomagają Komisję w sprawach związanych z koordynacją trzech komitetów naukowych zgodnie z regulaminami, o których mowa w art. 10 ust. 2 lit. d).Artykuł 7Okres sprawowania funkcji1. Członkowie komitetów naukowych są mianowani na okres trzech lat i nie mogą pełnić swoich funkcji dłużej niż przez trzy kolejne kadencje. Pełnią swoje funkcje do czasu aż zostaną zastąpieni lub ponownie mianowani.Członkowie, których trzecia kadencja z rzędu w komitecie naukowym dobiegła właśnie końca, mogą zostać wybrani na członków innego komitetu naukowego.2. W przypadku stwierdzenia, że dany członek nie uczestniczy w pracach komitetu naukowego lub pragnie zrezygnować, Komisja może zakończyć jego członkostwo i wyznaczyć następcę z listy rezerwowej przewidzianej w art. 4.Artykuł 8Grupy robocze oraz udział ekspertów zewnętrznych1. W porozumieniu z Komisją komitety naukowe mogą zaprosić wyspecjalizowanych zewnętrznych ekspertów, którzy ich zdaniem posiadają odpowiednią wiedzę naukową, do udziału w swoich pracach.2. Komitety naukowe mogą tworzyć określone grupy robocze o jasno sprecyzowanych zadaniach. Powyższe grupy naukowe tworzy się zwłaszcza wtedy, gdy zaistnieje konieczność ekspertyzy zewnętrznej w celu wypełnienia mandatu komitetu. W takich przypadkach bierze on pod uwagę doświadczenie grup roboczych w chwili sporządzania opinii naukowej.3. Każdej grupie roboczej przewodniczy członek komitetu naukowego, który powołał te grupy, i jemu składają one raporty.4. Gdy dane pytanie jest wspólne dla kilku różnych komitetów naukowych, powołuje się wspólną grupę roboczą, w której skład wejdą członkowie komitetów, zainteresowani członkowie współpracujący oraz, w koniecznych przypadkach, eksperci zewnętrzni.Artykuł 9Wynagrodzenie i zwrot kosztówCzłonkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący oraz eksperci zewnętrzni są uprawnieni do otrzymania wynagrodzenia za uczestnictwo w spotkaniach Komitetów oraz za świadczenie usług sprawozdawców w sprawie określonych zagadnień, zgodnie z załącznikiem II.Komisja zwraca koszty podróży i utrzymania.Artykuł 10Regulaminy1. Komitety naukowe przyjmują wspólne regulaminy w porozumieniu z Komisją. Regulaminy zapewniają wypełnianie swoich zadań przez komitety naukowe zgodnie z zasadami precyzji, niezależności i przejrzystości w zakresie uzasadnionych wniosków o zachowanie tajemnicy handlowej.2. Regulaminy określają w szczególności:a) wybory przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komitetów naukowych;b) procedury:i) koordynacji i podziału zagadnień;ii) przyjmowania opinii w normalnych warunkach; oraziii) przyjmowania opinii w warunkach przyspieszonej pisemnej procedury, jeżeli pilność sprawy wymaga zastosowania takiej procedury;c) wyznaczenie komitetu naukowego odpowiedzialnego za zagadnienia wspólne dla więcej niż jednego komitetu naukowego;d) procedury w celu zapewnienia koordynacji między komitetami naukowymi, łącznie ze sprawami odnoszącymi się do harmonizacji oceny ryzyka;e) tworzenie i organizację grup roboczych komitetów naukowych;f) zaangażowanie ekspertów zewnętrznych, a w przypadku SCENIHR – członków współpracujących;g) wyznaczenie sprawozdawców oraz określenie ich zadań w związku z przygotowywaniem projektów opinii dla komitetów naukowych;h) postać oraz treść opinii naukowych oraz procedury w celu zapewnienia i poprawienia ich spójności;i) procedury w celu rozpoznania, rozstrzygania, czy też wyjaśniania różniących się od siebie opinii ze Wspólnotą oraz organami międzynarodowymi realizującymi podobne zadania, łącznie z wymianą informacji i organizacją wspólnych spotkań;j) organizację przesłuchań grup przemysłowych lub innych grup szczególnych interesów;k) odpowiedzialność i zobowiązania członków, członków współpracujących oraz ekspertów zewnętrznych w związku z ich kontaktami z wnioskodawcami, grupami szczególnych interesów i innymi partnerami;l) reprezentacje komitetów naukowych w działaniach zewnętrznych, zwłaszcza w związku z innymi organami Wspólnoty lub organami międzynarodowymi zaangażowanymi w pokrywające się działania.Artykuł 11Zasady głosowaniaKażdy komitet naukowy stanowi większością głosów swoich członków.Artykuł 12Przyjmowanie opinii naukowychKomitety naukowe przyjmują opinie zwykłą większością głosów członków komitetu.Artykuł 13Opinie rozbieżne1. Komitety naukowe pomagają Komisji w rozpoznaniu na wczesnym etapie potencjalnej lub rzeczywistej rozbieżności między swoimi opiniami naukowymi a opiniami naukowymi organów Wspólnoty i organów międzynarodowych realizujących podobne zadania. Pomagają one Komisji w unikaniu, rozwiązywaniu lub wyjaśnianiu opinii rozbieżnych.2. W przypadku stwierdzenia poważnych rozbieżności w kwestiach naukowych, kiedy to organem związanym z danym zagadnieniem jest organ Wspólnoty, zainteresowany komitet naukowy, na wniosek Komisji, współpracuje z zainteresowanym organem w celu rozstrzygnięcia rozbieżności lub też przedstawienia Komisji wspólnego dokumentu, wyjaśniającego sporną kwestię naukową i określającego odpowiednie niejasności w danych. Dokument ten zostaje opublikowany.Artykuł 14Niezależność1. Członkowie komitetów naukowych oraz członkowie współpracujący działają osobiście. Nie przekazują oni swoich zadań innym członkom lub osobom trzecim.2. Członkowie komitetów naukowych oraz członkowie współpracujący zobowiązują się działać niezależnie od wszelkich wpływów zewnętrznych.W tym celu składają oni deklarację o zaangażowaniu w działanie na rzecz interesu publicznego oraz deklarację zainteresowania świadczącą o braku lub o istnieniu jakichkolwiek interesów, które mogłyby zostać uznane za naruszające ich niezależność.Deklaracje te zostają złożone na piśmie i są udostępniane opinii publicznej. Członkowie komitetów naukowych składają deklarację co roku.3. Członkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący i eksperci zewnętrzni uczestniczący w pracach grup roboczych podczas każdego spotkania składają deklarację o wszelkich interesach, które mogłyby zostać uznane za naruszające ich niezależność w związku z punktami porządku obrad.Artykuł 15Przejrzystość1. Wnioski o sporządzenie opinii, porządki obrad, protokoły obrad oraz opinie komitetów naukowych są publikowane niezwłocznie i z uwzględnieniem konieczności tajemnicy handlowej.2. Opinie mniejszości są zawsze przedstawiane w opiniach komitetów naukowych ze wskazaniem odpowiednich członków lub członków współpracujących.3. Regulaminy są publikowane na stronie internetowej Komisji.4. Nazwiska członków komitetów naukowych są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Są one również udostępniane na stronie internetowej Komisji wraz z krótkim życiorysem każdego członka.Nazwiska uczestników grup roboczych zostają podane wraz z opinią, w której przygotowaniu uczestniczyli.5. Lista rezerwowa wynikająca z wezwania do wyrażania zainteresowania jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jest ona również udostępniana na stronie internetowej Komisji.Artykuł 16PoufnośćCzłonkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący oraz eksperci zewnętrzni nie ujawniają informacji uzyskanych w wyniku pracy komitetów naukowych lub też jednej z grup roboczych, jeżeli zostaną poinformowani, że są one poufne.Artykuł 17Sekretariat komitetów naukowych Komisji1. Komitety naukowe i ich grupy robocze są zwoływane przez Komisję.2. Komisja zapewnia sekretariat naukowy i administracyjny dla komitetów naukowych i ich grup roboczych.3. Sekretariat jest odpowiedzialny za zapewnienie wsparcia naukowego i administracyjnego koniecznego w celu ułatwienia skutecznego funkcjonowania komitetów naukowych zgodnie z przepisami proceduralnymi, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu precyzji, niezależności i przejrzystości.4. Sekretariat zapewnia naukową i techniczną koordynację działań komitetów naukowych, a w koniecznych przypadkach koordynację ich działań z działaniami innych organów Wspólnoty i organów międzynarodowych.Artykuł 18Zastąpienie komitetów naukowychKomitety naukowe powołane art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji zastępują istniejące komitety naukowe powołane decyzją 97/579/WE w sposób następujący:a) Komitet naukowy ds. Produktów Konsumenckich zastępuje Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych przeznaczonych dla konsumentów;b) Komitet Naukowy ds. Zagrożenia dla Zdrowia i Środowiska zastępuje Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska;c) Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia zastępuje Komitet Naukowy ds. Produktów Leczniczych i Urządzeń Medycznych.Artykuł 19Uchylenia1. Decyzje 97/404/WE oraz 97/579/WE zostają uchylone.Jednakże trzy komitety powołane tymi decyzjami pełnią nadal swoje funkcje do czasu rozpoczęcia funkcjonowania komitetów naukowych utworzonych niniejszą decyzją.2. Wszelkie odniesienia do uchylonych decyzji należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji; odniesienia do komitetów oraz sekcji powołanych do życia uchylonymi decyzjami należy rozumieć jako mające zastosowanie do komitetów powołanych niniejszą decyzją.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 marca 2004 r.W imieniu KomisjiDavid ByrneCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 169 z 27.6.1997r, str. 85. Decyzja zmieniona decyzją 2000/443/WE (Dz.U. L 179 z 18.7.2000, str. 13).[2] Dz.U. L 237 z 28.8.1997, str. 18. Decyzja zmieniona decyzją 2000/443/WE.[3] Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4).[4] COM(2002) 713 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie: "Zbierania i wykorzystywania przez Komisję ekspertyz: zasady i wskazówki. Poszerzanie wiedzy w celu ulepszenia polityki".--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IZAKRES KOMPETENCJI1. Komitet Naukowy ds. Produktów KonsumenckichZapewnia on opinie w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa produktów konsumenckich (produkty nieżywnościowe przeznaczone dla konsumenta). W szczególności porusza on kwestie związane z bezpieczeństwem i właściwościami alergicznymi produktów kosmetycznych i ich składników w odniesieniu do ich wpływu na zdrowie konsumenta, zabawek, wyrobów tekstylnych, ubrań, artykułów użytku osobistego, artykułów gospodarstwa domowego, takich jak detergenty oraz usług świadczonych konsumentom, takich jak wykonywanie tatuaży.2. Komitet Naukowy ds. Zagrożenia dla Zdrowia i ŚrodowiskaZapewnia on opinie w kwestiach dotyczących badania toksyczności i ekotoksyczności składników chemicznych, biochemicznych i biologicznych, których wykorzystywanie może mieć szkodliwe konsekwencje dla zdrowia człowieka i dla środowiska. W szczególności porusza on kwestie związane z nowymi i już istniejącymi substancjami chemicznymi, ograniczeniami i dystrybucją substancji niebezpiecznych, biocydami, odpadami, zanieczyszczeniami, materiałami plastikowymi i innymi wykorzystywanymi w rurociągach wodnych (np. nowe substancje organiczne), wodą pitną, jakością powietrza otaczającego w pomieszczeniach i na zewnątrz.Porusza on kwestie związane z narażeniem człowieka na mieszanki chemiczne, uczuleniami oraz rozpoznawaniem endokrynologicznych czynników zaburzających.3. Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla ZdrowiaZapewnia on opinie w kwestiach dotyczących pojawiających się i nowo rozpoznanych zagrożeń oraz szerokich, złożonych i wielodyscyplinarnych problemów, wymagających dokładnej oceny ryzyka dla zdrowia konsumenta lub zdrowia publicznego oraz problemów pokrewnych, nieobjętych przez żaden inny wspólnotowy organ oceny ryzyka.Do przykładów potencjalnych obszarów działalności można zaliczyć potencjalne ryzyko związane z wzajemnym oddziaływaniem czynników ryzyka, efekty synergistyczne, efekty kumulacyjne, oporność antybakteryjną, nowe technologie, takie jak nanotechnologie, wyroby medyczne, łącznie z tymi, w skład których wchodzą substancje pochodzenia zwierzęcego i/lub ludzkiego, inżynieria tkanek, produkty krwiopochodne, ograniczenie użycia nawozów, nowotwory układu endokrynologicznego, zagrożenia fizyczne, takie jak hałas czy pole elektromagnetyczne (pochodzące z telefonów komórkowych, przekaźników i elektronicznego sprzętu domowego), oraz metody oceny nowych zagrożeń.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIWYNAGRODZENIECzłonkowie komitetów naukowych, członkowie współpracujący oraz eksperci zewnętrzni są uprawnieni do wynagrodzenia za ich uczestnictwo w pracach komitetów naukowych w sposób następujący:Za uczestnictwo w posiedzeniach:- 300 EUR za każdy pełny dzień uczestnictwa lub 150 EUR za uczestnictwo w posiedzeniu porannym lub popołudniowym Komitetu Naukowego, grupy roboczej lub też w posiedzeniu zewnętrznym, w którym członkowie biorą udział w związku z pracami komitetów naukowych.Za prowadzenie działania sprawozdawcy w przypadku pytań wymagających co najmniej jednego dnia na przygotowanie szkicu opinii oraz przy podpisanej wcześniej przez Komisję zgodzie:- 300 EUR.- W przypadkach całkowicie uzasadnionych oraz w ramach możliwości budżetu suma ta może zostać wyjątkowo podwyższona do 600 EUR za pytania wymagające szczególnie dużych nakładów pracy.Do zagadnień szczególnie złożonych, o charakterze wielodyscyplinarnym, można wyznaczyć więcej niż jednego sprawozdawcę.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 26 maja 2016 r. o powołaniu czterech członków zarządu Europejskiej Agencji Leków

text:
               3.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 maja 2016 r.
   o powołaniu czterech członków zarządu Europejskiej Agencji Leków
   (2016/C 197/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (1), w szczególności jego art. 65 ust. 1 i 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 stycznia 2016 r. Komisja, działając zgodnie z art. 65 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004, przedstawiła listę kandydatów, przedstawicieli organizacji pacjentów, organizacji lekarzy i organizacji lekarzy weterynarii, do powołania do zarządu Europejskiej Agencji Leków.

               (2)

               Parlament Europejski rozpatrzył tę listę kandydatów i przedstawił swoją opinię na jej temat Radzie w dniu 21 kwietnia 2016 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym powołane do zarządu Europejskiej Agencji Leków na okres trzech lat, poczynając od dnia 15 czerwca 2016 r.:

               ORGANIZACJE PACJENTÓW

               ORGANIZACJE LEKARZY

               ORGANIZACJE LEKARZY WETERYNARII

               Yann LE CAM
               Ilaria PASSARANI

               Wolf-Dieter LUDWIG

               Nancy DE BRIYNE

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 maja 2016 r.

            W imieniu Rady

         H.G.J. KAMP

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.


title: Decyzja Komisji (UE) 2015/1302 z dnia 28 lipca 2015 r. w sprawie wskazania profili organizacji „Integrating the Healthcare Enterprise” na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               29.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 199/43

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/1302
   z dnia 28 lipca 2015 r.
   w sprawie wskazania profili organizacji „Integrating the Healthcare Enterprise” na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (1), w szczególności jego art. 13 ust. 1,
   po konsultacji z ekspertami do spraw normalizacji i ekspertami branżowymi z europejskiej wielostronnej platformy ds. normalizacji ICT,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Kwestie normalizacji odgrywają istotną rolę we wspieraniu realizacji strategii „Europa 2020”, jak określono w komunikacie Komisji zatytułowanym „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (2). W kilku inicjatywach przewodnich strategii „Europa 2020” podkreśla się znaczenie dobrowolnej normalizacji na rynkach produktowych lub usługowych dla zapewnienia zgodności i interoperacyjności między produktami i usługami, pobudzania rozwoju technologicznego i wspierania innowacji.

               (2)

               Stworzenie jednolitego rynku cyfrowego stanowi priorytet dla Unii Europejskiej, jak podkreślono w strategii rocznego wzrostu gospodarczego na 2015 r. (3). Komisja rozpoczęła realizację strategii jednolitego rynku cyfrowego (4), w której podkreślono rolę normalizacji i interoperacyjności w tworzeniu europejskiej gospodarki cyfrowej o długoterminowym potencjale wzrostu.

               (3)

               W społeczeństwie cyfrowym dokumenty normalizacyjne okazują się niezbędne do zapewnienia wzajemnej interoperacyjności urządzeń, aplikacji, repozytoriów danych, usług i sieci. W komunikacie Komisji zatytułowanym „Strategiczna wizja w zakresie norm europejskich — Postęp w celu poprawy i przyspieszenia zrównoważonego wzrostu gospodarki europejskiej do roku 2020” (5) uznaje się specyfikę normalizacji ICT, gdzie rozwiązania, aplikacje i usługi ICT są często rozwijane przez globalne fora i konsorcja ICT, które wyłoniły się jako wiodące organizacje w zakresie opracowywania takich norm.

               (4)

               Rozporządzenie (UE) nr 1025/2012 ma na celu modernizację i poprawę ram normalizacji europejskiej. Ustanawia ono system, za pomocą którego Komisja może podjąć decyzję o wskazaniu najbardziej odpowiednich i najszerzej akceptowanych specyfikacji technicznych ICT wydanych przez organizacje, które nie są europejskimi, międzynarodowymi lub krajowymi organizacjami normalizacyjnymi. Możliwość wykorzystania pełnego zakresu specyfikacji technicznych ICT przy zamawianiu sprzętu, oprogramowania i usług technologii informatycznych umożliwi interoperacyjność, pomoże uniknąć efektu dominacji jednej technologii w przypadku administracji publicznej i będzie sprzyjać konkurencyjności w zakresie dostarczania interoperacyjnych rozwiązań ICT.

               (5)

               Kwalifikowalne specyfikacje techniczne ICT na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych muszą spełniać wymogi określone w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1025/2012. Zgodność z tymi wymogami daje organom publicznym gwarancję, że specyfikacje techniczne ICT są ustalane zgodnie z zasadami otwartości, uczciwości, obiektywności i niedyskryminacji, które są uznawane przez Światową Organizację Handlu w dziedzinie normalizacji.

               (6)

               Decyzję o wskazaniu specyfikacji ICT przyjmuje się po konsultacji z europejską wielostronną platformą ds. normalizacji ICT, ustanowioną decyzją Komisji 2011/C 349/04 (6), oraz po dodatkowych konsultacjach z ekspertami branżowymi.

               (7)

               W dniu 2 października 2014 r. europejska wielostronna platforma ds. normalizacji ICT dokonała oceny zgodności 27 profili organizacji „Integrating the Healthcare Enterprise” (IHE) z wymogami określonymi w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 i wydała pozytywną opinię odnośnie do ich wskazania na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych. Ocena 27 profili IHE została następnie przedłożona do konsultacji w ramach sieci e-zdrowie ustanowionej na podstawie art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE (7), w wyniku których potwierdzono pozytywną opinię odnośnie do ich wskazania.

               (8)

               IHE opracowuje specyfikacje techniczne ICT w zakresie technologii informacyjnych w dziedzinie opieki zdrowotnej. 27 profili IHE stanowi szczegółowe specyfikacje opracowane przez okres 15 lat w ramach komitetów IHE, które optymalizują wybór ugruntowanych standardów opisujących różne poziomy interoperacyjności (tj. poziomy protokołu komunikacji, techniczne, syntaktyczne, semantyczne i dotyczące zastosowań) z myślą o znalezieniu interoperacyjnych rozwiązań dla wymiany lub udostępniania danych medycznych.

               (9)

               Wspomnianych 27 profili posiada potencjał zwiększenia interoperacyjności usług i aplikacji e-zdrowia z korzyścią dla pacjentów oraz środowiska medycznego. Profile te powinny zatem zostać wskazane jako kwalifikowalne specyfikacje techniczne ICT na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Profile organizacji „Integrating the Healthcare Enterprise” wymienione w załączniku kwalifikują się na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 lipca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 12.

      (2)  COM(2010) 2020 final z dnia 3 marca 2010 r.

      (3)  COM(2014) 902.

      (4)  Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”, COM(2015) 192 final z dnia 6 maja 2015 r.

      (5)  COM(2011) 311 final z dnia 1 czerwca 2011 r.

      (6)  Decyzja Komisji 2011/C 349/04 z dnia 28 listopada 2011 r. ustanawiająca europejską wielostronną platformę ds. normalizacji ICT (Dz.U. C 349 z 30.11.2011, s. 4).

      (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45).

      ZAŁĄCZNIK

         LISTA PROFILI ORGANIZACJI „INTEGRATING THE HEALTHCARE ENTERPRISE” KWALIFIKOWALNYCH NA POTRZEBY DOKONYWANIA ODNIESIEŃ W ZAMÓWIENIACH PUBLICZNYCH

                  1.

                  IHE XCPD: Cross-Community Patient Discovery;

                  2.

                  IHE XCA: Cross-Community Access;

                  3.

                  IHE XCF: Cross-Community Fetch;

                  4.

                  IHE XDR: Cross-Enterprise Document Reliable Interchange;

                  5.

                  IHE CT: Consistent Time;

                  6.

                  IHE ATNA: Audit Trail and Node Authentication;

                  7.

                  IHE BPPC: Basic Patient Privacy Consents;

                  8.

                  IHE XUA: Cross-Enterprise User Assertion;

                  9.

                  IHE PRE: Pharmacy Prescription;

                  10.

                  IHE DIS: Pharmacy Dispense;

                  11.

                  IHE XPHR: Exchange of Personal Health Record Content;

                  12.

                  IHE XD-MS: Cross-Enterprise Sharing of Medical Summaries Integration Profile;

                  13.

                  IHE XD-SD: Cross-Enterprise Sharing of Scanned Documents;

                  14.

                  IHE PIX: Patient Identifier Cross-Referencing;

                  15.

                  IHE PDQ: Patient Demographics Query;

                  16.

                  IHE XDS.b: Cross-Enterprise Document Sharing;

                  17.

                  IHE XDS-I.b: Cross-Enterprise Document Sharing for Imaging;

                  18.

                  IHE XD-LAB: Laboratory Reports;

                  19.

                  IHE XDM: Cross-Enterprise Document Media Interchange;

                  20.

                  IHE SVS: Sharing Value Sets;

                  21.

                  IHE SWF: Radiology Scheduled Workflow;

                  22.

                  IHE SWF.b: Radiology Scheduled Workflow;

                  23.

                  IHE PIR: Patient Information Reconciliation;

                  24.

                  IHE PAM: Patient Administration Management;

                  25.

                  IHE LTW: Laboratory Testing Workflow;

                  26.

                  IHE LCSD: Laboratory Code Sets Distribution;

                  27.

                  IHE LWA: Laboratory Analytical Workflow.


title: Decyzja Rady z dnia 25 lutego 2009 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               3.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/10

      DECYZJA RADY

   z dnia 25 lutego 2009 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2009/C 123/04
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, a w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydatury przedstawione przez rząd CYPRU,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 18 września 2006 r. (2) Rada mianowała członków Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2006 r. do dnia 17 września 2009 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Michaela PHYSENTZIDES zwolniło się stanowisko członka zarządu centrum w kategorii przedstawicieli rządów.

               (3)

               Wyznaczonego przez Cypr członka zarządu wspomnianego centrum należy mianować na pozostałą część obecnej kadencji, która wygasa w dniu 17 września 2009 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Zarządu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2009 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

      PRZEDSTAWICIEL RZĄDÓW

   CYPR: dr George OXINOS

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lutego 2009 r.

            W imieniu Rady

         J. ŠEBESTA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 240 z 5.10.2006 s. 1.


title: 2011/126/UE: Decyzja Rady z dnia 21 lutego 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Unią Gospodarczą i Walutową Afryki Zachodniej dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych

text:
               25.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 51/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 lutego 2011 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Unią Gospodarczą i Walutową Afryki Zachodniej dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych
   (2011/126/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               W imieniu Wspólnoty Europejskiej Komisja wynegocjowała Umowę z Unią Gospodarczą i Walutową Afryki Zachodniej dotyczącą pewnych aspektów przewozów lotniczych zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 30 listopada 2009 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2010/144/WE (1).

               (4)

               W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Wspólnotą Europejską a Unią Gospodarczą i Walutową Afryki Zachodniej dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych (zwana dalej „Umową”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 Umowy i składa następujące oświadczenie:

      „W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym od tej daty wykonuje wszelkie prawa i ponosi wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia do »Wspólnoty Europejskiej« lub »Wspólnoty« w tekście Umowy, w odpowiednich przypadkach, traktuje się jako odniesienia do »Unii Europejskiej«.”.

   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 lutego 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.2010, s. 15