title: Decyzja Rady 2003/847/WSiSW z dnia 27 listopada 2003 r. dotycząca środków kontroli i sankcji karnych w odniesieniu do nowych syntetycznych narkotyków 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0847

Dziennik Urzędowy L 321 , 06/12/2003 P. 0064 - 0065

		Decyzja Rady 2003/847/WSiSWz dnia 27 listopada 2003 r.dotycząca środków kontroli i sankcji karnych w odniesieniu do nowych syntetycznych narkotyków 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,uwzględniając Wspólne działanie Rady 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. dotyczące wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,uwzględniając inicjatywę Republiki Włoskiej,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Sprawozdania dotyczące oceny ryzyka dotyczące 2C-I (2,5-dimetoksy-4-jodofenyloetylotaminy), 2C-T-2 (2,5-dimetoksy-4-etylotiofenyloetyloamina), 2C-T-7 (2,5-dimetoksy-4-n)-propylotiofenyloetyloaminy), TMA-2 (2,4,5-trimetoksyamfetaminy) zostały sporządzone na podstawie art. 4 ust. 3 wspólnego działania 97/396/WSiSW na posiedzeniu zwołanym pod auspicjami Komitetu Naukowego Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.(2) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 są pochodnymi amfetaminy posiadającymi właściwości strukturalne fenyloetoloaminy, które są powiązane z działaniem halucynogennym oraz pobudzającym. W odniesieniu do 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 nie odnotowano we Wspólnocie śmiertelnych odurzeń oraz nie odnotowano odurzeń innych niż śmiertelne. Jednakże 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 są narkotykami halucynogennymi, powodują potencjalne ryzyko wspólne dla substancji halucynogennych, takich jak 2C-B, DOB, TMA oraz DOM, już sklasyfikowanych w Harmonogramie I lub II do Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. Z tego względu nie może zostać wykluczone ryzyko ostrej lub przewlekłej toksyczności.(3) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 nie są obecnie wymienione w jakimkolwiek z Harmonogramów do Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.(4) Obecnie 2C-I i 2C-T-2 są kontrolowane na podstawie przepisów prawa krajowego dotyczącego narkotyków w pięciu Państwach Członkowskich; 2C-T-7 oraz TMA-2 są kontrolowane w czterech Państwach Członkowskich.(5) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 nie mają żadnej wartości leczniczej lub wykorzystania przemysłowego.(6) 2C-I został zidentyfikowany w czterech Państwach Członkowskich; 2C-T-2 i 2C-T-7 został zidentyfikowany w sześciu Państwach Członkowskich; TMA-2 został zidentyfikowany w pięciu Państwach Członkowskich. Obecnie jedno Państwo Członkowskie zgłosiło jeden przypadek międzynarodowego handlu 2C-T-2 obejmujący dwa Państwa Członkowskie; nie odnotowano żadnego przypadku międzynarodowego handlu 2C-I, 2C-T-7 oraz TMA 2. Laboratoria zajmujące się produkcją 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 wykryto w trzech Państwach Członkowskich. W jednym z tych Państw Członkowskich przechwycono dużą ilość pośrednich prekursorów 2C-H oraz dokumentację wskazującą na produkcję 2C-I. Główni chemiczni prekursorzy 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 są dostępne w normalnym obrocie handlowym.(7) 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7 oraz TMA-2 powinny zostać poddane przez Państwa Członkowskie środkom kontrolnym i sankcjom karnym, jak przewidziano na podstawie ich ustawodawstwa zgodnego ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. w odniesieniu do substancji wymienionych w Harmonogramie I i II do Konwencji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, zgodnie z ich prawem krajowym, poddające 2C-I (2,5-dimetoksy-4-jodofenyloetylotaminę), 2C-T-2 (2,5-dimetoksy-4-etylotiofenyloetyloaminę), 2C-T-7 (2,5-dimetoksy-4-n)-propylotiofenyloetyloaminę) oraz TMA-2 (2,4,5-trimetoksyamfetaminę) działaniu środków kontrolnych i sankcji karnych, jak przewidziano w ustawodawstwie, zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. w odniesieniu do substancji wymienionych w Harmonogramie I i II do Konwencji.Artykuł 2Państwa Członkowskie, zgodnie z akapitem trzecim art. 5 ust. 1 wspólnego działania 97/396/WSiSW, podejmą środki określone w art. 1 w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna.W okresie sześciu miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja staje się skuteczna, Państwa Członkowskie powiadomią Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję o podjętych środkach.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 listopada 2003 r.W imieniu RadyR. CastelliPrzewodniczący[1] Dz.U. L 167 z 25.6.1997, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1418 z dnia 4 sierpnia 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi

text:
               4.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               LI 203/5

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1418
   z dnia 4 sierpnia 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1), w szczególności jej art. 3 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/145/WPZiB.

               (2)

               Jako część unijnej polityki nieuznawania bezprawnego przyłączenia Krymu i Sewastopola Rada zakazała dostarczania kluczowego sprzętu przeznaczonego do tworzenia, nabywania lub rozwijania projektów infrastrukturalnych na Krymie i w Sewastopolu w istotnych sektorach, w tym w sektorze energetycznym.

               (3)

               Z Rosji dostarczane są turbiny gazowe, które są jednym z zasadniczych elementów budowy nowych elektrowni na Krymie, co stanowi naruszenie postanowień umownych dotyczących pierwotnej sprzedaży tych turbin do Rosji przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Unii.

               (4)

               Celem tych elektrowni jest zapewnienie niezależnego źródła zasilania dla Krymu i Sewastopola, a tym samym pomoc w ich oddzieleniu się od Ukrainy i podważenie integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy. Ponadto działania te podważają unijną politykę nieuznawania bezprawnego przyłączenia Krymu i Sewastopola.

               (5)

               Ze względu na powyższe do wykazu osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB należy dodać kolejne osoby, podmioty i organy.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do decyzji 2014/145/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Osoby i podmioty wymienione w załączniku do niniejszej decyzji dodaje się do wykazu zawartego w załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 sierpnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 78 z 17.3.2014, s. 16.

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 1

      I.   Osoby

                  Imię i nazwisko

                  Informacje identyfikacyjne

                  Przyczyny

                  Data umieszczenia w wykazie

                  158.

                  Andrey Vladimirovich CHEREZOV (TSCHERESOW) (Andriej Władimirowicz CZIERIEZOW)
                  Черезов, Андрей Владимирович

                  Wiceminister energii Federacji Rosyjskiej
                  data ur. 12 października 1967 r.
                  miejsce ur. Salair, obwód kemerowski

                  Współodpowiedzialny za decyzję o przekazaniu turbin gazowych, które uprzednio zostały dostarczone przez przedsiębiorstwo Siemens Gas Turbine Technologies OOO przedsiębiorstwu OAO VO Technopromexport, z myślą o ich zainstalowaniu na Krymie. Ta decyzja przyczynia się do utworzenia niezależnego źródła zasilania dla Krymu i Sewastopola, tym samym pomagając w ich oddzieleniu od Ukrainy i podważając integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

                  4.8.2017

                  159.

                  Evgeniy Petrovich GRABCHAK (Jewgienij Pietrowicz GRABCZAK)
                  Грабчак, Евгений Петрович

                  Szef działu w Ministerstwie Energii Federacji Rosyjskiej.
                  data ur. 18 lipca 1981 r.
                  miejsce ur. Ust'-Łabinsk, Kraj Krasnodarski

                  Odpowiedzialny w Ministerstwie Energii Federacji Rosyjskiej za rozwój inwestycji elektroenergetycznych na Krymie. Te inwestycje przyczyniają się do utworzenia niezależnego źródła zasilania dla Krymu i Sewastopola, tym samym pomagając w ich oddzieleniu od Ukrainy i podważając integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

                  4.8.2017

                  160.

                  Sergey Anatolevich (Siergiej Anatoliewicz) TOPOR-GILKA (TOPOR-GIŁKA)
                  Топор-Гилка, Сергей Анатольевич

                  Dyrektor generalny przedsiębiorstwa OAO „VO TPE” aż do ogłoszenia jego upadłości, dyrektor generalny OOO „VO TPE”.
                  data ur. 17 lutego 1970 r.

                  Jako dyrektor generalny przedsiębiorstwa OAO „VO TPE” prowadził negocjacje z przedsiębiorstwem Siemens Gas Turbine Technologies OOO dotyczące zakupu i dostarczenia turbin gazowych na potrzeby elektrowni w Tamaniu (Kraj Krasnodarski, Federacja Rosyjska). Był odpowiedzialny za przekazanie tych turbin na Krym. W ten sposób przyczynił się do utworzenia niezależnego źródła zasilania dla Krymu i Sewastopola, tym samym pomagając w ich oddzieleniu od Ukrainy i podważając integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

                  4.8.2017

            II.   Podmioty

                  Imię i nazwisko

                  Informacje identyfikacyjne

                  Przyczyny

                  Data umieszczenia w wykazie

                  38.

                  OAO „VO Technopromexport” (OAO „VO TPE”)
                  Alias: Open Joint Stock Company „Foreign Economic Association”„Technopromexport” (Otwarta Spółka Akcyjna „Zagraniczne Stowarzyszenie Gospodarcze”„Technopromexport”)
                  Открытое акционерное общество Внешнеэкономическое объединение Технопромэкспорт

                  Adres: 119019, Moscow, Novyi Arbat str., 15, building 2
                  Data rejestracji: 27 lipca 1992 r.
                  Numer ewidencyjny: 1067746244026
                  Numer identyfikacji podatkowej: 7705713236

                  Kontrahent przedsiębiorstwa Siemens Gas Turbine Technologies OOO. Przedsiębiorstwo OAO „VO TPE” zakupiło turbiny gazowe, które zgodnie z deklaracją były przeznaczone dla elektrowni w Tamaniu (Kraj Krasnodarski, Federacja Rosyjska) i jako wykonawca było odpowiedzialne za przekazanie tych turbin przedsiębiorstwu OOO „VO TPE”, które z kolei przekazało je do instalacji na Krymie. W ten sposób przedsiębiorstwo to przyczyniło się do utworzenia niezależnego źródła zasilania dla Krymu i Sewastopola, tym samym pomagając w ich oddzieleniu od Ukrainy i podważając integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

                  4.8.2017

                  39.

                  OOO „VO Technopromexport” (OOO „VO TPE”)
                  Alias: Limited Liability Company „Foreign Economic Association”„Technopromexport” (Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością „Zagraniczne Stowarzyszenie Gospodarcze”„Technopromexport”)
                  Общество с ограниченной ответственностью „Внешнеэкономическое объединение Технопромэкспорт”

                  Adres: 119019, Moscow, Novyi Arbat str., 15, building 2
                  Data rejestracji: 8 maja 2014 r.
                  Numer ewidencyjny: 1147746527279
                  Numer identyfikacji podatkowej: 7704863782e

                  Obecny właściciel turbin gazowych pierwotnie dostarczonych przez przedsiębiorstwo Siemens Gas Turbine Technologies OOO przedsiębiorstwu OAO „VO TPE”. OOO „VO TPE” przekazało turbiny gazowe do instalacji na Krymie. W ten sposób przedsiębiorstwo to przyczyniło się do utworzenia niezależnego źródła zasilania dla Krymu i Sewastopola, tym samym pomagając w ich oddzieleniu od Ukrainy i podważając integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

                  4.8.2017

                  40.

                  ZAO Interavtomatika (IA)
                  Alias: ЗАО „Интеравтоматика”, CJSC „Interavtomatika”

                  Adres: 115280, Moscow, Avtozavodskaya st., 14,
                  Data rejestracji: 31 stycznia 1994 r.
                  Numer ewidencyjny: 1037739044111
                  Numer identyfikacji podatkowej: 7725056162

                  Przedsiębiorstwo specjalizujące się w systemach sterowania i łączności na potrzeby elektrowni. Zawarło umowy na inwestycje dotyczące budowy elektrowni i zainstalowania turbin gazowych w Sewastopolu i Symferopolu. W ten sposób przedsiębiorstwo to przyczyniło się do utworzenia niezależnego źródła zasilania dla Krymu i Sewastopola, tym samym pomagając w ich oddzieleniu od Ukrainy i podważając integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

                  4.8.2017


title: 2008/573/WE: Decyzja Rady z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Łotwy

text:
               11.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 183/36

      DECYZJA RADY

   z dnia 8 lipca 2008 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Łotwy
   (2008/573/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Łotwy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W następstwie wygaśnięcia mandatu pana Edgarsa ZALĀNSA zwolniło się jedno stanowisko członka. Jedno stanowisko zastępcy członka zwolniło się w związku z mianowaniem pani Indry RASSY na stanowisko członka Komitetu Regionów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           pani Indra RASSA, przewodnicząca samorządu okręgowego w Saldus i przewodnicząca samorządu lokalnego w Nīgrandes;

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           pan Janis RAŠČEVSKIS, przewodniczący samorządu okręgowego w Jēkabpils i przewodniczący samorządu lokalnego w Saukus.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         C. LAGARDE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2010/450/CFSP: Decyzja Rady 2010/450/WPZiB z dnia 11 sierpnia 2010 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie

text:
               12.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/42

         DECYZJA RADY 2010/450/WPZiB
   z dnia 11 sierpnia 2010 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/556/WPZiB (1) w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (zwanego dalej „SPUE”) w Sudanie.

               (2)

               Rosalind MARSDEN powinna zostać mianowana SPUE w Sudanie na okres od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może jednak wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”) w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Mianowanie
   Rosalind MARSDEN zostaje niniejszym mianowana SPUE w Sudanie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. Mandat SPUE może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii Europejskiej (zwanej dalej „UE” lub „Unią”) w Sudanie, współpraca ze stronami w Sudanie, z Unią Afrykańską (UA) i Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ) oraz z innymi zainteresowanymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi w dążeniu do pokojowego przejścia do demokracji w ramach ogólnego porozumienia pokojowego (CPA), w tym organizacja wiarygodnych referendów w sprawie Abyei i w sprawie samostanowienia Sudanu Południowego w styczniu 2011 roku. Cele te obejmują: aktywny udział w pełnej i terminowej realizacji CPA i ustaleń przyjętych po referendum; wspieranie budowania instytucji i propagowanie stabilności, bezpieczeństwa i rozwoju w Sudanie Południowym bez względu na wynik referendum w sprawie samostanowienia; poprawę bezpieczeństwa i ułatwienie politycznego rozwiązania konfliktu w Darfurze; wspieranie wymiaru sprawiedliwości, pojednania i poszanowania praw człowieka, w tym pełnej współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym oraz poprawę dostępu do pomocy humanitarnej w całym Sudanie.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby osiągnąć wymienione cele polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               współdziałanie z rządem Sudanu, rządem Sudanu Południowego, ugrupowaniami zbrojnymi z Darfuru, innymi stronami w Sudanie oraz społeczeństwem obywatelskim i organizacjami pozarządowymi, a także utrzymywanie ścisłej współpracy z UA i ONZ z myślą o realizacji celów polityki Unii;

               b)

               propagowanie spójnego międzynarodowego podejścia do kwestii Sudanu z zachowaniem bliskich kontaktów z UA, w szczególności z zespołem ekspertów UA wysokiego szczebla ds. wykonania (AUHIP), z ONZ, w tym bliskich i regularnych konsultacji z misją ONZ w Sudanie (UNMIS), i z połączoną operacją UA/ONZ w Darfurze (UNAMID), z Międzyrządowym Organem ds. Rozwoju (IGAD), z Ligą Państw Arabskich oraz z regionalnymi i innymi kluczowymi podmiotami, w tym ze specjalnym wysłannikiem USA;

               c)

               udział w pracach międzynarodowego forum konsultacyjnego w odniesieniu do spójnych wysiłków międzynarodowych na rzecz Sudanu;

               d)

               regularne utrzymywanie kontaktów politycznych na wysokim szczeblu z IGAD i głównymi podmiotami regionalnymi z myślą o dalszych postępach w realizacji CPA i ich wpływie na integrację Sudanu w regionie, tak by nawiązać aktywną współpracę z państwami regionu i głównymi państwami afrykańskimi w celu umocnienia konsensusu w sprawie realizacji CPA, w tym poszanowania wyniku referendum w sprawie samostanowienia Sudanu Południowego;

               e)

               wspieranie prac wspólnego mediatora ONZ/UA oraz AUHIP w odniesieniu do międzynarodowych starań na rzecz ułatwienia trwałego porozumienia pokojowego dla Darfuru oraz uważne śledzenie procesu negocjacji, w którym pośredniczą między innymi rządy Kataru, Egiptu, Libii i inne strony;

               f)

               w dziedzinie walki z bezkarnością w Sudanie i poszanowania praw człowieka, w tym praw dzieci i kobiet – śledzenie sytuacji i utrzymywanie regularnych kontaktów z władzami Sudanu, Urzędem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego, z UA i ONZ, w szczególności z Biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz z obserwatorami praw człowieka działającymi w regionie;

               g)

               reprezentowanie Unii, gdy jest to możliwe, w komisji oceniającej realizację porozumienia CPA;

               h)

               bez uszczerbku dla niezależności unijnych misji obserwacji wyborów (EU EOM) – aktywny udział w przygotowywaniu i rozmieszczaniu wszelkich takich misji w Sudanie w przyszłości oraz wspieranie działań podejmowanych w następstwie wydanych zaleceń; oraz

               i)

               aktywny udział w formułowaniu przyszłej strategii UE i jej zaangażowania po wygaśnięciu CPA, także pod względem wspierania konstruktywnych stosunków między Chartumem i Dżubą bez względu na wynik referendów.

         2.   W celu sprawowania swojego mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i zdaje sprawozdania na temat określania stanowisk UE na forach międzynarodowych, aby w sposób proaktywny wspierać i umacniać konsekwentne podejście wobec Sudanu w ramach polityki UE;

               b)

               obserwuje wszystkie działania Unii i ściśle współpracuje z delegaturą Unii w Chartumie i delegaturą Unii przy UA w Addis Abebie;

               c)

               wspiera proces polityczny i działania związane z realizacją porozumienia CPA oraz negocjowanie ustaleń niezbędnych w okresie po referendum, jak również wysiłki podejmowane w dziedzinie budowania instytucji w Sudanie Południowym;

               d)

               przyczynia się do wdrażania polityki UE w odniesieniu do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr 1325 (2000) i 1820 (2008) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym poprzez monitorowanie wydarzeń w tej dziedzinie i składanie sprawozdań na ten temat; oraz

               e)

               śledzi zgodność działań podejmowanych przez strony w Sudanie z odpowiednimi rezolucjami RB ONZ, w szczególności nr 1556 (2004), 1564 (2004), 1590 (2005), 1591 (2005), 1593 (2005), 1612 (2005), 1663 (2006), 1672 (2006), 1679 (2006), 1769 (2007), 1778 (2007), 1881 (2009), 1882 (2009), 1891 (2009), 1919 (2010), oraz składa sprawozdania na ten temat.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. wynosi 1 820 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją. SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie lub daną instytucję Unii. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do Sekretariatu Generalnego Rady również mogą być zatrudniani przy SPUE. Członkowie personelu międzynarodowego zatrudniani na podstawie umów muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu lub wysyłającej instytucji Unii; personel ten wypełnia obowiązki i działa w interesie mandatu SPUE.
   4.   Biura SPUE mieszczą się w Chartumie i w Dżubie, a w ich skład wchodzą doradca polityczny oraz pracownicy niezbędni do zapewnienia wsparcia administracyjnego i logistycznego. Zgodnie z mandatem SPUE opisanym w art. 3 można również utworzyć mniejsze biuro w Darfurze, w przypadku gdy istniejące biura w Chartumie i Dżubie nie są w stanie zapewnić całego niezbędnego wsparcia personelowi SPUE rozmieszczonemu w regionie Darfuru.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do skompletowania personelu misji SPUE i jej sprawnego działania ustala się odpowiednio ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (2), w szczególności w odniesieniu do informacji niejawnych UE.
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatura Unii lub państwa członkowskie, zależnie od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji działania zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa danej misji opartego na wytycznych Sekretariatu Generalnego Rady, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również zarządzanie zdarzeniami związanymi z naruszeniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcia wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu rozmieszczani poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa w oparciu o wskaźniki ryzyka określone przez Sekretariat Generalny Rady dla obszaru prowadzenia misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz dostarczanie WP, Radzie i Komisji pisemnych sprawozdań o wdrażaniu tych zaleceń i o innych kwestiach związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   1.   SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB, SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   2.   SPUE składa KPiB regularne sprawozdania na temat sytuacji w Darfurze i na temat sytuacji w całym Sudanie.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE wspiera ogólną koordynację polityczną ze strony Unii. Pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii w terenie, aby zrealizować cele polityczne Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefem delegatur Unii, w tym delegatur w Chartumie i Addis Abebie, i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Pod koniec lutego 2011 roku SPUE przedstawia WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 188 z 20.7.2005, s. 43.

      (2)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1484 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/163

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1484
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając bilanse i sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2014 (COM(2015) 379 – C8-0248/2015),

               —

               uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2015) 295),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Komisji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenia Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2014 (05219/2016 – C8-0036/2016, 05220/2016 – C8-0037/2016, 05223/2016 – C8-0038/2016, 05224/2016 – C8-0039/2016),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2013 (COM(2015) 505) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2015) 194 i SWD(2015) 195),

               —

               uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (3) i zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r. (4),

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (5),

               —

               uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy Wspólnoty i zarządzania nią na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE (6),

               —

               uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej i zarządzania nią na mocy protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) w dniu 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (7),

               —

               uwzględniając art. 11 umowy wewnętrznej z dnia 17 lipca 2006 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (8),

               —

               uwzględniając art. 11 umowy wewnętrznej z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 26 czerwca 2013 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (9),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE (10),

               —

               uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (11),

               —

               uwzględniając art. 50 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (12),

               —

               uwzględniając art. 48 rozporządzenia Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (13),

               —

               uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0137/2016),

               1.

               udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu ósmego, dziewiątego, dziesiątego i jedenastego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2014;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 373 z 10.11.2015, s. 289.

      (2)  Dz.U. C 379 z 13.11.2015, s. 124.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (4)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

      (5)  Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.

      (7)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.

      (8)  Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.

      (9)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.

      (11)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.

      (12)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.

      (13)  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.


title: Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 1993 r. w sprawie zawarcia Konwencji Celnej w sprawie czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych (1954) i przyjęcia uchwały Narodów Zjednoczonych z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowania carnets de passage en douane oraz karnetów CPD dotyczących prywatnych pojazdów drogowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0110

Dziennik Urzędowy L 056 , 26/02/1994 P. 0001 - 0002 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 11 P. 0043  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 11 P. 0043

		Decyzja Radyz dnia 16 grudnia 1993 r.w sprawie zawarcia Konwencji Celnej w sprawie czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych (1954) i przyjęcia uchwały Narodów Zjednoczonych z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowania carnets de passage en douane oraz karnetów CPD dotyczących prywatnych pojazdów drogowych(94/110/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, zgodnie z jego art. 228 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Konwencja Celna w sprawie czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych, negocjowana pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych i podpisana w Nowym Jorku, dnia 4 czerwca 1954 r., dotyczy warunków i procedur czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych na terytoriach celnych Wspólnoty i państw trzecich i jest umową celną, która może wspomóc handel międzynarodowy;na mocy art. 34 ust. 1a Konwencja jest otwarta do przystępowania do niej regionalnych organizacji integracji ekonomicznej;ponadto wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty, z wyjątkiem Grecji, są Umawiającymi się Stronami tejże Konwencji;jeśli Wspólnota zdecyduje się zostać Umawiającą się Stroną, musi złożyć u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych dokument przystąpienia;obecnie obowiązujące we Wspólnocie przepisy, dotyczące czasowego przewozu pojazdów drogowych do użytku prywatnego, zgodne są z postanowieniami Konwencji, dlatego nie ma potrzeby wprowadzania jakichkolwiek zastrzeżeń w odniesieniu do Konwencji;właściwe jest zatwierdzenie Konwencji;jednocześnie stosowne jest przyjęcie uchwały Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowania carnets de passage en douane oraz karnetów CPD dla prywatnych pojazdów drogowych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Konwencja Celna w sprawie czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.Tekst Konwencji znajduje się w załączniku I.2. Uchwała Narodów Zjednoczonych z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowaniacarnets de passage en douaneoraz karnetówCPD dla prywatnych pojazdów drogowych zostaje niniejszym przyjęta przez Wspólnotę, z zastrzeżeniem warunków określonych w załączniku II do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu przystąpienia do Konwencji.2. Wyznaczona osoba notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęcie uchwały.3. Komisja otrzymuje niniejszym upoważnienie do przekazania Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych informacji, określonych w art. 32 ust. 1a Konwencji, po konsultacji z Państwami Członkowskimi i złożeniu dokumentu przystąpienia, określonego w ust. 1.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 1993 r.W imieniu RadyR. UrbainPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2288 z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2017 r., kwoty na 2016 r. oraz pierwszej raty za 2016 r., a także orientacyjnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot na lata 2018 i 2019

text:
               9.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/8

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2288
   z dnia 30 listopada 2015 r.
   w sprawie wysokości wkładów finansowych wpłacanych przez państwa członkowskie na rzecz Europejskiego Funduszu Rozwoju, w tym pułapu na 2017 r., kwoty na 2016 r. oraz pierwszej raty za 2016 r., a także orientacyjnej, niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot na lata 2018 i 2019
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy Unii Europejskiej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) („umowa wewnętrzna”), w szczególności jej art. 7,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2015/323 z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (2) (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym w sprawie 11. EFR”), w szczególności jego art. 21 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z procedurą określoną w art. 21–24 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR Komisja przedstawia wniosek określający pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na 2017 r., roczną kwotę wkładów na 2016 r., kwotę pierwszej raty wkładów za 2016 r. oraz orientacyjną, niewiążącą prognozę dotyczącą wkładów na lata 2018 i 2019.

               (2)

               Zgodnie z art. 52 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) przesłał Komisji swoje uaktualnione szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

               (3)

               Art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego w sprawie 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładu w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wpłacenia wkładów w ramach 10. EFR.

               (4)

               W dniu 10 listopada 2014 r., Rada przyjęła decyzję ustalającą pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2016 r. w wysokości 3 350 000 000 EUR dla Komisji oraz 250 000 000 EUR dla EBI.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 akapit drugi decyzji Rady 2013/759/UE (3), po wejściu w życie umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR odpowiednio zmniejsza się wkłady wniesione przez państwa członkowskie, które określono w art. 1 ust. 2 lit. a) umów wewnętrznych w sprawie 8., 9. i 10. EFR. Zmniejszenie to będzie miało wpływ na wkłady państw członkowskich w latach 2015, 2016 i 2017 zgodnie z wariantem korekty wybranym przez poszczególne państwa członkowskie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Pułap rocznej kwoty wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2017 r. ustala się niniejszym na 3 850 000 000 EUR dla Komisji i 150 000 000 EUR dla EBI.
   Artykuł 2
   Roczną kwotę wkładów państw członkowskich na poczet EFR na 2016 r. ustala się niniejszym na 3 600 000 000 EUR. Zostaje ona podzielona na 3 450 000 000 EUR dla Komisji i 150 000 000 EUR dla EBI.
   Artykuł 3
   Poszczególne wkłady na poczet EFR, które państwa członkowskie mają przekazać Komisji i EBI w ramach pierwszej raty za 2016 r., określono w załączniku do niniejszej decyzji.
   Płatność tych wkładów może być połączona z dostosowaniem w ramach wykorzystania odliczeń funduszy przeznaczonych na mocy decyzji 2013/759/UE, w oparciu o plan dostosowania przekazany przez poszczególne państwa członkowskie Komisji w chwili przyjmowania trzeciej raty za 2015 r.
   Artykuł 4
   Orientacyjną prognozę dotyczącą spodziewanych rocznych kwot na 2018 r. wkładów ustala się niniejszym na 4 150 000 000 EUR dla Komisji i 250 000 000 dla EBI i na 4 150 000 000 dla Komisji i 300 000 000 dla EBI.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         É. SCHNEIDER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 58 z 3.3.2015, s. 17.

      (3)  Decyzja Rady 2013/759/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. dotycząca przejściowych środków zarządzania EFR w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wejścia w życie 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (Dz.U. L 335 z 14.12.2013, s. 48).

      ZAŁĄCZNIK

                  Państwa członkowskie

                  Klucz dot. 10. EFR w %

                  Pierwsza rata za 2016 r.

                  wpłacana na rzecz EBI 10. EFR

                  wpłacana na rzecz Komisji 10. EFR

                  Ogółem

                  AUSTRIA

                  2,41

                  0,00

                  42 175 000,00

                  42 175 000,00

                  BELGIA

                  3,53

                  0,00

                  61 775 000,00

                  61 775 000,00

                  BUŁGARIA

                  0,14

                  0,00

                  2 450 000,00

                  2 450 000,00

                  CYPR

                  0,09

                  0,00

                  1 575 000,00

                  1 575 000,00

                  REPUBLIKA CZESKA

                  0,51

                  0,00

                  8 925 000,00

                  8 925 000,00

                  DANIA

                  2,00

                  0,00

                  35 000 000,00

                  35 000 000,00

                  ESTONIA

                  0,05

                  0,00

                  875 000,00

                  875 000,00

                  FINLANDIA

                  1,47

                  0,00

                  25 725 000,00

                  25 725 000,00

                  FRANCJA

                  19,55

                  0,00

                  342 125 000,00

                  342 125 000,00

                  NIEMCY

                  20,50

                  0,00

                  358 750 000,00

                  358 750 000,00

                  GRECJA

                  1,47

                  0,00

                  25 725 000,00

                  25 725 000,00

                  WĘGRY

                  0,55

                  0,00

                  9 625 000,00

                  9 625 000,00

                  IRLANDIA

                  0,91

                  0,00

                  15 925 000,00

                  15 925 000,00

                  WŁOCHY

                  12,86

                  0,00

                  225 050 000,00

                  225 050 000,00

                  ŁOTWA

                  0,07

                  0,00

                  1 225 000,00

                  1 225 000,00

                  LITWA

                  0,12

                  0,00

                  2 100 000,00

                  2 100 000,00

                  LUKSEMBURG

                  0,27

                  0,00

                  4 725 000,00

                  4 725 000,00

                  MALTA

                  0,03

                  0,00

                  525 000,00

                  525 000,00

                  NIDERLANDY

                  4,85

                  0,00

                  84 875 000,00

                  84 875 000,00

                  POLSKA

                  1,30

                  0,00

                  22 750 000,00

                  22 750 000,00

                  PORTUGALIA

                  1,15

                  0,00

                  20 125 000,00

                  20 125 000,00

                  RUMUNIA

                  0,37

                  0,00

                  6 475 000,00

                  6 475 000,00

                  SŁOWACJA

                  0,21

                  0,00

                  3 675 000,00

                  3 675 000,00

                  SŁOWENIA

                  0,18

                  0,00

                  3 150 000,00

                  3 150 000,00

                  HISZPANIA

                  7,85

                  0,00

                  137 375 000,00

                  137 375 000,00

                  SZWECJA

                  2,74

                  0,00

                  47 950 000,00

                  47 950 000,00

                  ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

                  14,82

                  0,00

                  259 350 000,00

                  259 350 000,00

                  OGÓŁEM UE-27

                  100,00

                  0,00

                  1 750 000 000,00

                  1 750 000 000,00


title: Decyzja Rady z dnia 13 kwietnia 1989 r. przyjmująca rezolucję nr 46 dotyczącą zgodności kontenerów z normami dotyczącymi transportu towarów pod zamknięciami celnymi

text:
Ważna informacja prawna

|

31989D0285

Dziennik Urzędowy L 111 , 22/04/1989 P. 0039 - 0040 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0033  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0033

		Decyzja Radyz dnia 13 kwietnia 1989 r.przyjmująca rezolucję nr 46 dotyczącą zgodności kontenerów z normami dotyczącymi transportu towarów pod zamknięciami celnymi(89/285/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:rezolucja nr 46 dotycząca zgodności kontenerów z normami transportu towarów pod zamknięciami celnymi, przyjęta dnia 20 listopada 1987 r. przez Grupę Ekspertów Europejskiej Komisji Gospodarczej (EWG) ds. Celnych Związanych z Transportem, zawiera środki, których skutki mają, z jednej strony, zapewnić właściwe stosowanie Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z 1975 (Konwencja TIR), z drugiej zaś strony, uniemożliwić oszustwa, które mogłyby być popełnione z powodu niezgodności kontenerów z normami stosowanymi w transporcie towarów pod zamknięciami celnymi, zapobiec im lub je wykryć;rezolucja ta może zostać przyjęta przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Rezolucja nr 46 dotycząca zgodności kontenerów ze normami transportu towarów pod zamknięciami celnymi zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym.Tekst wyżej wymienionej rezolucji dołączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej o przyjęciu przez Wspólnotę, ze skutkiem natychmiastowym, rezolucji nr 46.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 kwietnia 1989 r.W imieniu RadyP. SolbesPrzewodniczący--------------------------------------------------ŚRODKI MAJĄCE NA CELU ZAPEWNIENIE CIĄGŁEJ ZGODNOŚCI KONTENERÓW Z NORMAMI TRANSPORTU TOWARÓW POD ZAMKNIĘCIAMI CELNYMIREZOLUCJA NR 46przyjęta dnia 20 listopada 1987 r. przez Grupę Ekspertów ds. Celnych Związanych z TransportemGRUPA EKSPERTÓW EUROPEJSKICH DS. CELNYCH ZWIĄZANYCH Z TRANSPORTEM,uwzględniając przepisy art. 13 i 14 Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem Karnetów TIR z 1975 r. (Konwencja TIR) oraz jej załącznik 7,uwzględniając potrzebę ciągłej zgodności kontenerów z normami transportu towarów pod zamknięciami celnymi;ZALECA Umawiającym się Stronom Konwencji TIR (1975 r.) następujące środki w celu zapewnienia ciągłej zgodności kontenerów z normami transportu towarów pod zamknięciami celnymi (art. 13 i 14 Konwencji TIR (1975 r.) oraz jej załącznik 7):1. Jeśli kontener posiada poważną usterkę i w konsekwencji nie odpowiada już normom, na podstawie, których został dopuszczony do transportu pod zamknięciami celnymi, urząd celny powinna powiadomić stronę odpowiedzialną za kontener i umożliwić jej przywrócenie kontenera do stanu, w którym był dopuszczony do przewozu, o ile może to zostać dokonane w krótkim czasie. Po odpowiednich naprawach kontener może kontynuować podróż pod zamknięciami celnymi. Jeśli kontener nie jest naprawiony właściwie lub, jeśli zainteresowana strona woli dokonać jego naprawy w kraju, w którym dopuszczono go do przewozu, urząd celny powinien:a) odmówić nałożenia zabezpieczeń celnych i wydania pozwolenia na przewóz jeśli zabezpieczenia celne są uważane za konieczne; lubb) wycofać kontener z obrotu i przenieść jego zawartość do innego środka transportu; lubc) zezwolić na kontynuowanie przez kontener podróży z zastosowaniem odpowiednich procedur, które nie niosą za sobą ryzyka przemytu, utraty lub zniszczenia zawartości kontenera, przy jednoczesnym odnotowaniu usterki kontenera na dokumentach tranzytowych.Organy celne powinny spowodować usunięcie z kontenera tabliczki dopuszczenia go do przewozu, jeśli uznają to za niezbędne w celu zapewnienia, że kontener zostanie właściwie naprawiony.2. Jeśli urząd celny spowoduje usunięcie z kontenera tabliczki dopuszczenia kontenera do przewozu lub, jeśli w większej liczbie kontenerów odkryte zostaną poważne usterki, które sprawią, że kontenery te nie będą odpowiadać już normom, na podstawie, których dopuszczono je do transportu pod zamknięciami celnymi, organ zatwierdzający na dopuszczenie do przewozu lub, tam gdzie to właściwe, administracja celna odpowiedzialna za wydawanie pozwoleń, powinny zostać powiadomione odpowiednio. Organy, które pierwotnie wystawiły pozwolenie powinny zostać zaproszone do uczestniczenia w procesie ponownego wydawania pozwolenia, jeśli przeprowadzany jest on poza obszarem tej Umawiającej się Strony.Uwaga:Kontener uważa się za posiadający poważną usterkę, jeśli:a) towary mogą zostać usunięte lub wprowadzone do kontenera bez spowodowania wyraźnych znaków naruszenia zabezpieczonych zamknięciami celnymi części kontenera lub bez zerwania zamknięć celnych;b) zamknięcia celne nie mogą zostać w sposób prosty i skuteczny przytwierdzone do kontenera;c) zawiera on ukryte miejsca, w których towary mogą zostać ukryte;d) przestrzeń, w której przechowuje się towary jest niedostępna dla kontroli celnej.ŻĄDA, aby Umawiające się Strony powiadomiły Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej, jeśli to możliwe do dnia 1 lipca 1988 r., o tym, czy przyjmują niniejszą rezolucję;ŻĄDA, aby Sekretarza Generalny rozpowszechniał odpowiedzi otrzymane od rządów.--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/811 z dnia 28 kwietnia 2016 r. zmieniająca decyzję EBC/2014/34 w sprawie środków dotyczących ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (EBC/2016/11)

text:
                  21.5.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 132/129

            DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/811
      z dnia 28 kwietnia 2016 r.
      zmieniająca decyzję EBC/2014/34 w sprawie środków dotyczących ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (EBC/2016/11)
      RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
      uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
      uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 12 ust. 1, art. 18 ust. 1 tiret drugie oraz art. 34 ust. 1 tiret drugie,
      uwzględniając wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie implementacji ram prawnych polityki pieniężnej Eurosystemu (EBC/2014/60) (1),
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 1 ust. 4 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) Rada Prezesów EBC może w dowolnym czasie zmieniać narzędzia, instrumenty, wymogi, kryteria i procedury realizacji operacji polityki pieniężnej Eurosystemu.

                  (2)

                  W dniu 29 lipca 2014 r., wykonując swoje zadanie utrzymywania stabilności cen oraz w kontekście środków mających na celu wzmacnianie działania mechanizmu transmisyjnego polityki pieniężnej poprzez wsparcie podaży kredytu dla realnej gospodarki, Rada Prezesów przyjęła decyzję EBC/2014/34 (2). Na mocy tej decyzji postanowiono o przeprowadzeniu serii ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (TLTRO) w okresie dwóch lat.

                  (3)

                  W dniu 10 marca 2016 r., w celu wzmocnienia akomodacyjnego nastawienia polityki pieniężnej EBC oraz wzmocnienia transmisji polityki pieniężnej poprzez dalsze wspieranie podaży kredytów bankowych do realnej gospodarki, Rada Prezesów podjęła decyzję o przeprowadzeniu nowej serii czterech ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (TLTRO-II). Warunki operacji TLTRO-II zostaną określone w odrębnej decyzji. W celu umożliwienia instytucjom spłaty kwot pożyczonych w ramach TLTRO oraz zaciągnięcia pożyczek w ramach TLTRO-II Rada Prezesów podjęła decyzję o wprowadzeniu w lipcu 2016 r. dodatkowej możliwości dobrowolnej spłaty wszystkich niespłaconych należności z tytułu TLTRO.

                  (4)

                  Rada Prezesów zdecydowała także, że uczestnicy, którzy przekazali dane wymagane do obliczenia obowiązkowej wcześniejszej spłaty we wrześniu 2016 r., nie będą podlegali dalszym obowiązkom sprawozdawczym.

                  (5)

                  W celu zapewnienia instytucjom kredytowym wystarczającej ilości czasu na dokonanie przygotowań operacyjnych do pierwszej operacji TLTRO-II niniejsza decyzja powinna wejść w życie bez zbędnej zwłoki.

                  (6)

                  Decyzja EBC/2014/34 powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Zmiany
      W decyzji EBC/2014/34 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  art. 6 otrzymuje brzmienie:
                  „Artykuł 6
                  Wcześniejsza spłata
                  1.   Bez uszczerbku dla ust. 2, począwszy od upływu 24 miesięcy po każdej TLTRO, uczestnicy mają raz na pół roku możliwość wypowiedzenia lub obniżenia kwoty TLTRO przed terminem wymagalności. Daty wcześniejszej spłaty przypadają w dniu rozliczenia podstawowej operacji refinansującej Eurosystemu, zgodnie z informacją określoną przez Eurosystem.
                  2.   Uczestnicy mają także możliwość wypowiedzenia lub obniżenia kwoty TLTRO przed terminem wymagalności w terminie przypadającym w dniu rozliczenia pierwszej TLTRO przeprowadzonej na podstawie decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/810 (EBC/2016/10) (*). W celu skorzystania z procedury wcześniejszej spłaty w tej pierwszej dacie wcześniejszej spłaty uczestnik zawiadamia odpowiedni KBC, że ma zamiar dokonać spłaty w ramach procedury wcześniejszej spłaty w dacie wcześniejszej spłaty, z wyprzedzeniem co najmniej trzech tygodni przed daną datą wcześniejszej spłaty. Zawiadomienie takie staje się wiążące dla uczestnika na trzy tygodnie przed datą wcześniejszej spłaty, której dotyczy. W celu uniknięcia wątpliwości dodatkowy limit zadłużenia dostępny w odniesieniu do TLTRO, które mają być przeprowadzone w czerwcu 2016 r., i obliczony zgodnie z art. 4 ust. 3 określa się w oparciu o kwoty pożyczone w ramach TLTRO przeprowadzonych od marca 2015 r., bez potrącenia kwot spłaconych w pierwszej dacie wcześniejszej spłaty.
                  3.   W odniesieniu do wszystkich innych dat spłaty, w celu skorzystania z procedury wcześniejszej spłaty uczestnik zawiadamia odpowiedni KBC, że ma zamiar dokonać spłaty w ramach procedury wcześniejszej spłaty w dacie wcześniejszej spłaty z wyprzedzeniem co najmniej dwóch tygodni przed daną datą wcześniejszej spłaty. Takie zawiadomienie staje się wiążące dla uczestnika na dwa tygodnie przed datą wcześniejszej spłaty, której dotyczy.
                  4.   Jeżeli do dnia spłaty uczestnik nie rozliczy, w całości lub w części, kwoty należnej zgodnie z procedurą wcześniejszej spłaty, może zostać nałożona kara finansowa. Mająca zastosowanie kara finansowa podlega obliczeniu zgodnie z załącznikiem VII do wytycznych Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) (**) i odpowiada karze finansowej mającej zastosowanie w przypadku niewykonania obowiązku zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia oraz rozrachunku kwoty przyznanej kontrahentowi w przypadku transakcji odwracalnych na potrzeby polityki pieniężnej. Nałożenie kary finansowej nie narusza prawa KBC do skorzystania ze środków przewidzianych na wypadek niewykonania zobowiązania, o których mowa w art. 166 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60).

                     (*)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/810 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie drugiej serii ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (EBC/2016/10) (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 107)."

                     (**)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie implementacji ram prawnych polityki pieniężnej Eurosystemu (EBC/2014/60) (Dz.U. L 91 z 2.4.2015, s. 3).”;"

                  2)

                  art. 7 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
                  „1.   Uczestnicy TLTRO, których łączna kwota netto kwalifikowanych kredytów w okresie od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. jest niższa od stosowanych do nich wartości odniesienia w dniu 30 kwietnia 2016 r., są obowiązani do spłaty swoich wstępnych i dodatkowych kredytów w ramach TLTRO w całości w dniu 28 września 2016 r., chyba że Eurosystem określi inną datę. Obliczenia techniczne określone są w załączniku I.
                  2.   Jeżeli całkowita kwota kredytów uczestnika w związku z jego dodatkowym limitem zadłużenia w TLTRO przeprowadzonych od marca 2015 r. do czerwca 2016 r. przekroczy dodatkowy limit zadłużenia obliczony dla referencyjnego miesiąca przydziału środków – kwietnia 2016 r., kwota nadmiernych dodatkowych kredytów podlega spłacie w dniu 28 września 2016 r., chyba że Eurosystem określi inną datę. Obliczenia techniczne określone są w załączniku I.”;

                  3)

                  art. 7 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
                  „5.   Jeżeli do dnia spłaty uczestnik nie rozliczy, w całości lub w części, kwoty należnej zgodnie z procedurą obowiązkowej wcześniejszej spłaty, może zostać nałożona kara finansowa. Mająca zastosowanie kara finansowa podlega obliczeniu zgodnie z załącznikiem VII do wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) i odpowiada karze finansowej mającej zastosowanie w przypadku niewykonania obowiązku zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia oraz rozrachunku kwoty przyznanej kontrahentowi w przypadku transakcji odwracalnych na potrzeby polityki pieniężnej. Nałożenie kary finansowej nie narusza prawa KBC do skorzystania ze środków przewidzianych na wypadek niewykonania zobowiązania, o których mowa w art. 166 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60).”;

                  4)

                  art. 8 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
                  „4.   Instytucja uczestnicząca w TLTRO, posiadająca niespłacone zobowiązania wynikające z TLTRO, jest obowiązana do składania wypełnionych formularzy sprawozdawczych z częstotliwoscią kwartalną zgodnie z ust. 1 do momentu przekazania wszystkich danych wymaganych do określenia obowiązku dokonania obowiązkowej spłaty zgodnie z art. 7.”;

                  5)

                  art. 8 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
                  „8.   Każdy uczestnik TLTRO jest obowiązany do przeprowadzenia corocznego badania dokładności danych przekazywanych zgodnie z ust. 1, chyba że dokonał on spłaty wszystkich kwot pozostających do spłaty na podstawie TLTRO zgodnie z art. 6 ust. 2. Badanie to może odbyć się w ramach audytu rocznego i być przeprowadzone przez zewnętrznego biegłego rewidenta. Zamiast korzystać z usług zewnętrznego biegłego rewidenta uczestnicy mogą zaplanować przeprowadzenie badania w równoważny sposób zaakceptowany przez Eurosystem. O wyniku badania informuje się KBC uczestników. W przypadku uczestnictwa w grupie TLTRO wyniki przekazywane są KBC członków grupy TLTRO. Na wniosek KBC uczestnika szczegółowe wyniki badania przeprowadzonego zgodnie z niniejszym ustępem udostępnia się temu KBC oraz, w przypadku uczestnictwa w grupie, następnie przekazuje się KBC członków grupy TLTRO.”.

            Artykuł 2
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 maja 2016 r.

         Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 28 kwietnia 2016 r.

            Mario DRAGHI

               Prezes EBC

         (1)  Dz.U. L 91 z 2.4.2015, s. 3.

         (2)  Decyzja EBC/2014/34 z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie środków dotyczących ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (Dz.U. L 258 z 29.8.2014, s. 11).


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1791 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Włoch

text:
               7.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 260/27

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1791
   z dnia 5 października 2015 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Włoch
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Włoch,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia, 5 lutego i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) oraz (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Onofria INTRONY,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko zastępcy członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               —

               Roberto CIAMBETTI, Consigliere e Presidente del Consiglio regionale della Regione Veneto.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 5 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         N. SCHMIT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               LI 336/7

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/2231
   z dnia 12 grudnia 2016 r.
   zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 20 grudnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/788/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 17 października 2016 r. Rada przyjęła konkluzje, w których wyraziła głębokie zaniepokojenie sytuacją polityczną w Demokratycznej Republice Konga (DRK). W szczególności zdecydowanie potępiła akty skrajnej przemocy, do których doszło w dniach 19 i 20 września w Kinszasie, stwierdzając, że akty te pogłębiły jeszcze bardziej sytuację impasu, w jakiej znalazła się DRK z powodu niezwołania wyborów prezydenckich w terminie przewidzianym w konstytucji, tj. do dnia 20 grudnia 2016 r.

               (3)

               Rada podkreśliła, że aby stworzyć atmosferę sprzyjającą prowadzeniu dialogu i organizacji wyborów, rząd DRK musi wyraźnie zobowiązać się do czuwania nad przestrzeganiem praw człowieka i praworządności oraz zaprzestać wykorzystywania wymiaru sprawiedliwości jako narzędzia politycznego. Rada wezwała również wszystkie zainteresowane strony, by odrzuciły stosowanie przemocy.

               (4)

               Rada wyraziła również gotowość do wykorzystania wszelkich dostępnych jej środków, w tym środków ograniczających wobec osób odpowiedzialnych za poważne przypadki łamania praw człowieka, podżeganie do przemocy lub stwarzanie przeszkód w dążeniu do wyjścia z kryzysu w sposób oparty na konsensusie i pokojowy, z poszanowaniem dążenia narodu DRK do wybrania swoich przedstawicieli.

               (5)

               Należy w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję 2010/788/WPZiB.

               (6)

               Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/788/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 3 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 3
               1.   Środki ograniczające przewidziane w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 i 2 nakłada się na osoby oraz podmioty wskazane przez Komitet ds. Sankcji w związku z udziałem w czynach zagrażających pokojowi, stabilności lub bezpieczeństwu w DRK lub w związku ze wspieraniem takich czynów. Czyny takie obejmują:

                           a)

                           naruszenie embarga na broń i podobnych środków, o których mowa w art. 1;

                           b)

                           działania politycznych i wojskowych przywódców zagranicznych ugrupowań zbrojnych działających w DRK, którzy utrudniają rozbrojenie i dobrowolną repatriację lub przesiedlenie członków tych ugrupowań;

                           c)

                           działania politycznych i wojskowych przywódców bojówek kongijskich, w tym tych otrzymujących wsparcie spoza DRK, którzy utrudniają członkom tych bojówek rozbrojenie, demobilizację i reintegrację;

                           d)

                           rekrutowanie lub wykorzystywanie dzieci w konfliktach zbrojnych w DRK, z naruszeniem obowiązującego prawa międzynarodowego;

                           e)

                           udział w planowaniu czynów w DRK stanowiących, w zależności od przypadku, łamanie lub naruszanie praw człowieka lub łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym czynów obejmujących działania wymierzone w ludność cywilną, takich jak zabijanie i okaleczanie, gwałty i inne akty przemocy seksualnej, uprowadzenia, przymusowe wysiedlenia i ataki na szkoły i szpitale, lub udział w kierowaniu takimi czynami lub ich popełnianiu;

                           f)

                           utrudnianie dostępu do pomocy humanitarnej lub dystrybucji tej pomocy w DRK;

                           g)

                           wspieranie osób lub podmiotów, w tym ugrupowań zbrojnych lub siatek przestępczych, prowadzących działania destabilizujące w DRK poprzez nielegalną eksploatację zasobów naturalnych lub nielegalny handel tymi zasobami, w tym złotem, dziką fauną i florą lub produktami z dzikiej fauny i flory;

                           h)

                           działania w imieniu lub pod kierunkiem wskazanej osoby lub podmiotu bądź w imieniu lub pod kierunkiem podmiotu będącego własnością wskazanej osoby lub podmiotu lub kontrolowanego przez wskazaną osobę lub podmiot;

                           i)

                           planowanie lub finansowanie ataków na personel pokojowy MONUSCO lub personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, kierowanie takimi atakami lub uczestniczenie w nich;

                           j)

                           zapewnianie pomocy finansowej, materialnej lub technologicznej bądź towarów lub usług wskazanej osobie lub podmiotowi.

                     Wykaz odpowiednich osób i podmiotów, których dotyczy niniejszy ustęp, znajduje się w załączniku I.
               2.   Środki ograniczające przewidziane w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 i 2 nakłada się na osoby i podmioty:

                           a)

                           utrudniające oparte na konsensusie i pokojowe rozwiązania zmierzające do przeprowadzenia w DRK wyborów, w tym poprzez akty przemocy, represje lub nawoływanie do przemocy, lub poprzez podważanie praworządności;

                           b)

                           uczestniczące w planowaniu czynów stanowiących poważne przypadki łamania lub naruszania praw człowieka w DRK, kierowaniu tymi czynami lub ich popełnianiu;

                           c)

                           powiązane z osobami i podmiotami, o których mowa w lit. a) i b);

                     zgodnie z wykazem znajdującym się w załączniku II.”;

               2)

               art. 4 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 4
               1.   Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do tego, by zapobiec wjazdowi na lub przejazdowi przez ich terytoria osób, o których mowa w art. 3.
               2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
               3.   W odniesieniu do osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, ust. 1 niniejszego artykułu nie stosuje się, jeżeli:

                           a)

                           Komitet ds. Sankcji stwierdzi z wyprzedzeniem i odrębnie w każdym przypadku, że taki wjazd lub przejazd jest uzasadniony z powodów humanitarnych, w tym w związku z obowiązkami religijnymi;

                           b)

                           Komitet ds. Sankcji stwierdzi, że zwolnienie byłoby zgodne z celami stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, którymi to celami są pokój i pojednanie narodowe w DRK oraz stabilność w regionie;

                           c)

                           Komitet ds. Sankcji zezwoli z wyprzedzeniem i odrębnie w każdym przypadku na przejazd osób powracających na terytorium państwa, którego są obywatelami, lub biorących udział w działaniach służących postawieniu przed sądem sprawców poważnych naruszeń praw człowieka lub międzynarodowego prawa humanitarnego; lub

                           d)

                           taki wjazd lub przejazd jest konieczny do celów przeprowadzenia postępowania sądowego.

                     W przypadkach gdy państwo członkowskie zezwala, zgodnie z tym ustępem, na wjazd na lub przejazd przez swoje terytorium osób wskazanych przez Komitet ds. Sankcji, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
               4.   W odniesieniu do osób, o których mowa w art. 3 ust. 2, ust. 1 niniejszego artykułu pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie związane jest zobowiązaniem wynikającym z prawa międzynarodowego, a mianowicie:

                           a)

                           państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;

                           b)

                           państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub pod jej auspicjami;

                           c)

                           zastosowanie znajduje umowa wielostronna przyznająca przywileje i immunitety; lub

                           d)

                           na podstawie Traktatu pojednawczego (Traktat laterański) z 1929 r. zawartego między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

                     5.   Uznaje się, że ust. 4 stosuje się również wtedy, gdy państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
               6.   Jeżeli państwo członkowskie udziela zezwolenia na podstawie ust. 4 lub 5, informuje o tym należycie Radę.
               7.   W przypadku osób, o których mowa w art. 3 ust. 2, państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienie ze środków nałożonych na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadkach gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniu międzyrządowym, włącznie z takimi posiedzeniami, które są popierane przez Unię Europejską lub których gospodarzem jest Unia Europejska lub państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE, jeżeli prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio propagujący polityczne cele środków ograniczających, w tym demokrację, prawa człowieka i praworządność w DRK.
               8.   Państwo członkowskie, zamierzające przyznać zwolnienie, o którym mowa w ust. 7, powiadamia o tym Radę na piśmie. Zwolnienie uważa się za przyznane, chyba że co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw na piśmie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
               9.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 4, 5, 6, 7 lub 8 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osób wymienionych w załączniku II, zezwolenie jest bezwzględnie ograniczone do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których bezpośrednio dotyczy”;

               3)

               art. 5 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 5
               1.   Dokonuje się zamrożenia wszystkich środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych będących własnością lub kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez osoby lub podmioty, o których mowa w art. 3, oraz wszystkich środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, którymi dysponują podmioty będące własnością lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby lub podmioty, o których mowa w art. 3, lub którymi dysponują jakiekolwiek osoby lub podmioty działające w imieniu osób i podmiotów, o których mowa w art. 3, lub pod ich kierunkiem, zgodnie z opisem w załączniku I i II.
               2.   Żadne środki finansowe, inne aktywa finansowe ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio lub pośrednio, osobom i podmiotom, o których mowa w ust. 1, lub na rzecz tych osób i podmiotów.
               3.   W odniesieniu do osób i podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1, państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienie ze środków, o których mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych:

                           a)

                           niezbędnych do pokrycia podstawowych wydatków, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

                           b)

                           przeznaczonych na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych;

                           c)

                           przeznaczonych wyłącznie na pokrycie należności lub opłat manipulacyjnych, zgodnie z przepisami prawa krajowego, związanych z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych środków finansowych lub innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych;

                           d)

                           niezbędnych do pokrycia wydatków nadzwyczajnych – po powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji przez dane państwo członkowskie i po otrzymaniu zgody tego Komitetu; lub

                           e)

                           będących przedmiotem sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego zastawu lub wyroku, w którym to przypadku środki finansowe, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania wyroku z zastrzeżeniem, że zastaw został ustanowiony lub że wyrok został wydany przed wskazaniem przez Komitet ds. Sankcji odpowiednich osób lub podmiotów, oraz z zastrzeżeniem, że zastaw nie został ustanowiony, a wyrok nie został wydany na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w art. 3, po powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji przez dane państwo członkowskie.

                     4.   Zwolnienie, o którym mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), może zostać ustanowione po powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji przez dane państwo członkowskie o zamiarze udzielenia, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz przy braku negatywnej decyzji Komitetu ds. Sankcji w ciągu czterech dni roboczych od daty takiego powiadomienia.
               5.   W odniesieniu do osób i podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 2, właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są:

                           a)

                           niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób i podmiotów oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

                           b)

                           przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych;

                           c)

                           przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat manipulacyjnych związanych z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; lub

                           d)

                           niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że właściwy organ poinformował właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję, co najmniej dwa tygodnie przed udzieleniem zezwolenia, o powodach, dla których uważa, że specjalne zezwolenie powinno zostać przyznane.

                     Państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego ustępu.
               6.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych osób i podmiotów wymienionych w załączniku II, jeżeli spełnione są następujące warunki:

                           a)

                           środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed dniem, w którym dana osoba lub podmiot zostali umieszczeni w wykazie znajdującym się w załączniku II, lub przedmiotem orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego podlegającego wykonaniu w danym państwie członkowskim, przed tym dniem lub później;

                           b)

                           środki finansowe lub zasoby gospodarcze będą wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące praw osób, którym takie roszczenia przysługują;

                           c)

                           orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na rzecz osoby lub podmiotu wymienionego w załączniku I lub II; oraz

                           d)

                           uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

                     Państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego ustępu.
               7.   W przypadku osób i podmiotów wymienionych w załączniku II można również przyznać zwolnienia dotyczące środków finansowych i zasobów gospodarczych, które są niezbędne do celów humanitarnych, takich jak świadczenie lub ułatwianie świadczenia pomocy, w tym artykułów medycznych i żywności, wysyłanie pracowników pomocy humanitarnej oraz związanej z tym pomocy lub ewakuacja z DRK.
               8.   Ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają osobie lub podmiotowi umieszczonym w wykazie znajdującym się w załączniku II dokonywania płatności należnych z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia takiej osoby lub takiego podmiotu w tym wykazie, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność ta nie została bezpośrednio ani bezpośrednio otrzymana przez osobę lub podmiot umieszczony w wykazie znajdującym się w załączniku I lub II.
               9.   Ust. 2 nie stosuje się do następujących wpływów na zamrożonych rachunkach:

                           a)

                           odsetek lub innych dochodów z tych rachunków;

                           b)

                           płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami ograniczającymi, lub

                           c)

                           płatności należnych osobom i podmiotom, o których mowa w art. 3 ust. 2, z tytułu orzeczeń sądowych, arbitrażowych lub decyzji administracyjnych wydanych w Unii lub podlegających wykonaniu w danym państwie członkowskim,

                     pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają ust. 1.”;

               4)

               art. 6 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 6
               1.   Rada wprowadza zmiany w wykazie zawartym z załączniku I na podstawie ustaleń dokonanych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Komitet ds. Sankcji.
               2.   Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, sporządza i zmienia wykaz znajdujący się w załączniku II”;

               5)

               art. 7 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 7
               1.   W przypadku gdy Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Komitet ds. Sankcji umieści osobę lub podmiot w wykazie, Rada umieszcza taką osobę lub podmiot w załączniku I. Rada przekazuje bezpośrednio, jeżeli adres jest znany, lub w drodze opublikowania ogłoszenia swoją decyzję i uzasadnienie umieszczenia w wykazie danej osobie lub podmiotowi, umożliwiając takiej osobie lub takiemu podmiotowi przedstawienie uwag.
               2.   Rada przekazuje decyzję, o której mowa w art. 6 ust. 2, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, danej osobie lub danemu podmiotowi bezpośrednio – gdy adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie lub takiemu podmiotowi przedstawienie uwag.
               3.   W przypadku przedstawienia uwag lub istotnych nowych dowodów Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i odpowiednio informuje daną osobę lub dany podmiot”;

               6)

               art. 8 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 8
               1.   Załącznik I zawiera powody umieszczenia w wykazie osób lub podmiotów przekazane przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Komitet ds. Sankcji.
               2.   W załączniku I zamieszczane są także, w miarę dostępności, informacje przekazane przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przez Komitet ds. Sankcji niezbędne do identyfikacji danych osób lub podmiotów. W przypadku osób informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W przypadku podmiotów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załączniku I zamieszcza się także datę wskazania przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przez Komitet ds. Sankcji.
               3.   Załącznik II zawiera powody umieszczenia w wykazie danych osób i podmiotów.
               4.   W załączniku II zamieszczane są także, w miarę dostępności, informacje niezbędne do identyfikacji danych osób lub podmiotów. W przypadku osób fizycznych informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W przypadku podmiotów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności”;

               7)

               art. 9 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 9
               1.   Niniejsza decyzja jest poddawana przeglądom, zmieniana lub uchylana stosownie do potrzeb, w szczególności w świetle odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
               2.   Środki, o których mowa w art. 3 ust. 2, stosuje się do dnia 12 grudnia 2017 r. W stosownych przypadkach ich okres obowiązywania jest przedłużany lub są one zmieniane, jeżeli Rada uzna, że ich cele nie zostały osiągnięte.”;

               8)

               załącznik do decyzji 2010/788/WPZiB staje się załącznikiem I, a nagłówki w tym załączniku otrzymują brzmienie: „a) Wykaz osób, o których mowa w art. 3 ust. 1” oraz „b) Wykaz podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 grudnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/788/WPZiB z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga i uchylenia wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB (Dz.U. L 336 z 21.12.2010, s. 30).

      ZAŁĄCZNIK
      Dodaje się następujący załącznik:

            „ZAŁĄCZNIK II
            WYKAZ OSÓB I PODMIOTÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 3 UST. 2
            A.   OSOBY

                        Imię i nazwisko

                        Dane identyfikacyjne

                        Powody umieszczenia w wykazie

                        Data umieszczenia w wykazie

                        1.

                        Ilunga Kampete

                        alias Gaston Hughes Ilunga Kampete; alias Hugues Raston Ilunga Kampete.
                        ur. 24 listopada 1964 r. w Lubumbashi, nr wojskowego dowodu tożsamości: 1-64-86-22311-29. Obywatelstwo DRK.

                        Jako dowódca Gwardii Republikańskiej (GR) Ilunga Kampete był odpowiedzialny za rozmieszczone w terenie oddziały GR, które użyły siły w sposób nieproporcjonalny oraz dopuściły się brutalnych represji we wrześniu 2016 r. w Kinszasie. Z racji pełnionej funkcji Ilunga Kampete brał zatem udział w planowaniu czynów stanowiących poważne przypadki łamania praw człowieka w DRK, w kierowaniu takimi czynami lub ich popełnianiu.

                        12.12.2016

                        2.

                        Gabriel Amisi Kumba

                        alias Gabriel Amisi Nkumba; alias „Tango Fort”; alias „Tango Four”.
                        ur. 28 maja 1964 r. w Malela, nr wojskowego dowodu tożsamości: 1-64-87-77512-30. Obywatelstwo DRK.

                        Dowódca 1. strefy obrony kongijskiej armii (FARDC), której siły użyły siły w sposób nieproporcjonalny oraz dopuściły się brutalnych represji we wrześniu 2016 r. w Kinszasie. Z racji pełnionej funkcji Gabriel Amisi Kumba brał zatem udział w planowaniu czynów stanowiących poważne przypadki łamania praw człowieka w DRK, w kierowaniu takimi czynami lub ich popełnianiu.

                        12.12.2016

                        3.

                        Ferdinand Ilunga Luyoyo

                        ur. 8 marca 1973 r. w Lubumbashi
                        Nr paszportu: OB0260335 (ważny od 15 kwietnia 2011 r. do 14 kwietnia 2016 r.). Obywatelstwo DRK.

                        Jako dowódca organu zajmującego się tłumieniem zamieszek Légion Nationale d'Intervention Narodowej Policji Konga (PNC) Ferdinand Ilunga Luyoyo był odpowiedzialny za użycie siły w sposób nieproporcjonalny oraz dopuszczenie się brutalnych represji we wrześniu 2016 r. w Kinszasie. Z racji pełnionej funkcji Ferdinand Ilunga Luyoyo brał zatem udział w planowaniu czynów stanowiących poważne przypadki łamania praw człowieka w DRK, w kierowaniu takimi czynami lub ich popełnianiu.

                        12.12.2016

                        4.

                        Celestin Kanyama

                        alias Kanyama Tshisiku Celestin; alias Kanyama Celestin Cishiku Antoine, alias Kanyama Cishiku Bilolo Célestin, alias Esprit de mort
                        ur. 4 października 1960 r. w Kanandze. Obywatelstwo DRK. Nr paszportu: OB0637580 (ważny od 20 maja 2014 r. do 19 maja 2019 r.).
                        Otrzymał wizę Schengen nr 011518403 wydaną 2 lipca 2016 r.

                        Jako komisarz policji w Kinszasie (PNC) Celestin Kanyama był odpowiedzialny za użycie siły w sposób nieproporcjonalny oraz dopuszczenie się brutalnych represji we wrześniu 2016 r. w Kinszasie. Z racji pełnionej funkcji Celestin Kanyama brał zatem udział w planowaniu czynów stanowiących poważne przypadki łamania praw człowieka w DRK, w kierowaniu takimi czynami lub ich popełnianiu.

                        12.12.2016

                        5.

                        John Numbi

                        alias John Numbi Banza Tambo; alias John Numbi Banza Ntambo; alias Tambo Numbi.
                        ur. 16 sierpnia 1962 r. w Jadotville-Likasi-Kolwezi. Obywatelstwo DRK.

                        Były inspektor-generał Narodowej Policji Konga (PNC) John Numbi pozostaje wpływową postacią, która była szczególnie zaangażowana w kampanię brutalnego zastraszania podczas wyborów gubernatorów w czerech prowincjach DRK (tworzących wcześniej prowincję Katanga) w marcu 2016 r. i jako taki jest odpowiedzialny za utrudnianie opartych na konsensusie i pokojowych rozwiązań zmierzających do przeprowadzenia w DRK wyborów.

                        12.12.2016

                        6.

                        Roger Kibelisa

                        alias Roger Kibelisa Ngambaswi.
                        Obywatelstwo DRK.

                        Jako dyrektor ds. wewnętrznych Narodowych Służb Wywiadowczych (ANR) Roger Kibelisa jest zaangażowany w kampanię zastraszania członków opozycji prowadzoną przez funkcjonariuszy ANR, w tym bezprawne zatrzymania i aresztowania. Roger Kibelisa podważał zatem praworządność oraz utrudniał oparte na konsensusie i pokojowe rozwiązania zmierzające do przeprowadzenia w DRK wyborów.

                        12.12.2016

                        7.

                        Delphin Kaimbi

                        alias Delphin Kahimbi Kasagwe; alias Delphin Kayimbi Demba Kasangwe; alias Delphin Kahimbi Kasangwe; alias Delphin Kahimbi Demba Kasangwe; alias Delphin Kasagwe Kahimbi.
                        ur. 15 stycznia 1969 r. (lub 15 lipca 1969 r.) w Kiniezire/Goma. Obywatelstwo DRK. Nr paszportu dyplomatycznego: DB0006669 (ważny od 13 listopada 2013 r. do 12 listopada 2018 r.)

                        Szef organu wywiadu wojskowego (byłego DEMIAP), stanowiącego część Narodowego Centrum Operacji, struktury dowodzenia i kontrolowania odpowiedzialnej za bezprawne aresztowania i brutalne represje w Kinszasie we wrześniu 2016 r. oraz odpowiedzialnej za siły, które brały udział w zastraszaniu oraz bezprawnych aresztowaniach, co utrudnia oparte na konsensusie i pokojowe rozwiązania zmierzające do przeprowadzenia w DRK wyborów.

                        12.12.2016

                  B.   PODMIOTY”.