title: 2010/386/CFSP: Decyzja Rady 2010/386/WPZiB z dnia 12 lipca 2010 r. aktualizująca wykaz osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu

text:
               13.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 178/28

         DECYZJA RADY 2010/386/WPZiB
   z dnia 12 lipca 2010 r.
   aktualizująca wykaz osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (1).

               (2)

               W dniu 22 grudnia 2009 r. Rada przyjęła decyzję 2009/1004/WPZiB aktualizującą wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB (2).

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB konieczne jest dokonanie pełnej weryfikacji wykazu osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie decyzja 2009/1004/WPZiB.

               (4)

               W niniejszej decyzji przedstawia się wynik przeglądu, który Rada przeprowadziła w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               (5)

               Rada ustaliła, że nie ma już podstaw, aby niektóre grupy nadal figurowały w wykazie osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               (6)

               Rada stwierdziła, że – z wyjątkiem grup, o których mowa w motywie 5 – pozostałe osoby, grupy i podmioty, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, brały udział w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, że właściwy organ podjął w stosunku do nich decyzję w rozumieniu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska oraz że powinny one nadal podlegać szczególnym środkom ograniczającym przewidzianym w tym wspólnym stanowisku.

               (7)

               Należy odpowiednio zaktualizować wykaz osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wykaz osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję 2009/1004/WPZiB.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. LARUELLE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 93.

      (2)  Dz.U. L 346 z 23.12.2009, s. 58.

      ZAŁĄCZNIK

         WYKAZ OSÓB, GRUP I PODMIOTÓW, O KTÓRYM MOWA W ART. 1

      1.   OSOBY

                  1.

                  ABOU, Rabah Naami (alias: Naami Hamza; Mihoubi Faycal; Fellah Ahmed; Dafri Rèmi Lahdi), ur. 1.2.1966 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  2.

                  ABOUD, Maisi (alias szwajcarski Abderrahmane), ur. 17.10.1964 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  3.

                  AL-MUGHASSIL, Ahmad Ibrahim (alias: ABU OMRAN; AL-MUGHASSIL, Ahmed Ibrahim), ur. 26.6.1967 r. w Katif-Bab al-Szamal (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  4.

                  AL-NASSER, Abdelkarim Hussein Mohamed, ur. w Al-Ihsa (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  5.

                  AL YACOUB, Ibrahim Salih Mohammed, ur. 16.10.1966 r. w Tarut (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  6.

                  ARIOUA, Kamel (alias Lamine Kamel), ur. 18.8.1969 r. w Konstantynie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  7.

                  ASLI, Mohamed (alias Dahmane Mohamed), ur. 13.5.1975 w miejscowości Ajn Taja (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  8.

                  ASLI, Rabah, ur. 13.5.1975 r. w miejscowości Ajn Taja (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  9.

                  ATWA, Ali (alias: BOUSLIM, Ammar Mansour; SALIM, Hassan Rostom), ur. w roku 1960 w Libanie, obywatel Libanu

                  10.

                  BOUYERI, Mohammed (alias: Abu ZUBAIR; SOBIAR; Abu ZOUBAIR), ur. 8.3.1978 r. w Amsterdamie (Holandia) – członek grupy Hofstadgroep

                  11.

                  DARIB, Noureddine (alias: Carreto; Zitoun Mourad) ur. 1.2.1972 r. w Algierii – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  12.

                  DJABALI, Abderrahmane (alias Touil), ur. 1.6.1970 r. w Algierii – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  13.

                  EL FATMI, Nouredine (alias: Nouriddin EL FATMI; Nouriddine EL FATMI; Noureddine EL FATMI; Abu AL KA’E KA’E; Abu QAE QAE; FOUAD; FZAD; Nabil EL FATMI; Ben MOHAMMED; Ben Mohand BEN LARBI; Ben Driss Muhand IBN LARBI; Abu TAHAR; EGGIE), ur. 15.8.1982 r. w Midarze (Maroko), paszport (marokański) nr N829139 – członek grupy Hofstadgroep

                  14.

                  EL-HOORIE, Ali Saed Bin Ali (alias: AL-HOURI, Ali Saed Bin Ali; EL-HOURI, Ali Saed Bin Ali), ur. 10.7.1965 r. lub 11.7.1965 r. w miejscowości El Dibabiya (Arabia Saudyjska), obywatel Arabii Saudyjskiej

                  15.

                  FAHAS, Sofiane Yacine, ur. 10.9.1971 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  16.

                  IZZ-AL-DIN, Hasan (alias: GARBAYA, Ahmed; SA-ID; SALWWAN, Samir), ur. w roku 1963 w Libanie, obywatel Libanu

                  17.

                  MOHAMMED, Chalid Szejk (alias: ALI, Salem; BIN CHALID, Fahd Bin Adballah; HENIN, Aszraf Refaat Nabith; WADUD, Chalid Adbul), ur. 14.4.1965 r. lub 1.3.1964 r. w Pakistanie, paszport nr 488555

                  18.

                  MOKTARI, Fateh (alias Ferdi Omar), ur. 26.12.1974 r. w Husajn Daj (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  19.

                  NOUARA, Farid, ur. 25.11.1973 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  20.

                  RESSOUS, Hoari (alias Hallasa Farid), ur. 11.9.1968 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  21.

                  SEDKAOUI, Noureddine (alias Nounou), ur. 23.6.1963 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  22.

                  SELMANI, Abdelghani (alias Gano), ur. 14.6.1974 r. w Algierze (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  23.

                  SENOUCI, Sofiane, ur. 15.4.1971 r. w Husajn Daj (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  24.

                  TINGUALI, Mohammed (alias: Mouh di Kouba), ur. 21.4.1964 r. w Al-Bulajdzie (Algieria) – członek ugrupowania Al-Takfir wal-Hijra

                  25.

                  WALTERS, Jason Theodore James (alias: Abdullah; David), ur. 6.3.1985 r. w Amersfoort (Holandia), paszport (holenderski) nr NE8146378 – członek grupy Hofstadgroep

            2.   GRUPY I PODMIOTY

                  1.

                  Organizacja Abu Nidala (znana również pod nazwami: Rewolucyjna Rada Fatah; Rewolucyjne Brygady Arabskie; Czarny Wrzesień; Rewolucyjna Organizacja Muzułmańskich Socjalistów)

                  2.

                  Brygady Męczenników Al-Aksy

                  3.

                  Al-Aqsa e.V. (Stowarzyszenie Al-Aksa)

                  4.

                  Al-Takfir wal-Hijra

                  5.

                  Aum Shinrikyō (znana również pod nazwami: AUM; Aum Najwyższa Prawda; Aleph)

                  6.

                  Babbar Chalsa

                  7.

                  Komunistyczna Partia Filipin i jej zbrojne ramię: Nowa Armia Ludowa, Filipiny

                  8.

                  Dżama’a al-Islamija (znana również pod nazwą Al-Dżama’a al-Islamija) (Grupa Islamska)

                  9.

                  „İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephes” – IBDA-C (Islamski Front Bojowników o Wielki Wschód)

                  10.

                  Hamas oraz jego odłam Hamas-Izz al-Din al-Kassem

                  11.

                  Hizbul Mudżahedin – HM

                  12.

                  Hofstadgroep

                  13.

                  Fundacja Ziemi Świętej na rzecz Pomocy i Rozwoju

                  14.

                  Międzynarodowa Federacja Młodzieży Sikhijskiej

                  15.

                  Siły Chalistan Zindabad

                  16.

                  Partia Pracujących Kurdystanu – PKK (znana również pod nazwami: KADEK; KONGRA-GEL)

                  17.

                  Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu

                  18.

                  Ejército de Liberación Nacional (Narodowa Armia Wyzwolenia)

                  19.

                  Palestyński Islamski Dżihad

                  20.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

                  21.

                  Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Naczelne Dowództwo

                  22.

                  Fuerzas armadas revolucionarias de Colombia – FARC (Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii)

                  23.

                  Devrimci Halk Kurtuluș Partisi-Cephesi – DHKP/C (Partia, Front i Armia Wyzwolenia Ludu Tureckiego) [znana również pod nazwami Devrimci Sol (Lewica Rewolucyjna); Dev Sol]

                  24.

                  Sendero Luminoso – SL (Świetlisty Szlak)

                  25.

                  Stichting Al Aqsa (Fundacja Al-Aksa) (zwana również pod nazwami: Stichting Al Aqsa Nederland; Al Aqsa Nederland)

                  26.

                  Teyrbazen Azadiya Kurdistan – TAK (znana również pod nazwami: Sokoły Wolności Kurdystanu; Jastrzębie Wolności Kurdystanu)

                  27.

                  Autodefensas Unidas de Colombia – AUC (Kolumbijskie Zjednoczone Siły Samoobrony / Kolumbijska Zjednoczona Grupa Samoobrony)


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/49 z dnia 7 stycznia 2016 r. w sprawie mianowania szefa misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM UKRAINE/1/2016)

text:
               19.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 12/47

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2016/49
   z dnia 7 stycznia 2016 r.
   w sprawie mianowania szefa misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM UKRAINE/1/2016)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/486/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją 2014/486/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji dotyczących kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją doradczą Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine), w tym decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               W dniu 23 lipca 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/1496 (2) przedłużającą mandat Kálmána MIZSEIA jako szefa misji doradczej EUAM Ukraine do dnia 30 listopada 2015 r.

               (3)

               W dniu 18 grudnia 2015 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował mianowanie Kęstutisa LANČINSKASA szefem misji EUAM Ukraine,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Kęstutis LANČINSKAS zostaje niniejszym mianowany szefem misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia 31 stycznia 2017 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 stycznia 2016 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 42.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/1496 z dnia 23 lipca 2015 r. przedłużająca mandat szefa misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM UKRAINE/3/2015) (Dz.U. L 233 z 5.9.2015, s. 7.).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/993 z dnia 20 czerwca 2016 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/778 w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w południowym rejonie środkowej części Morza Śródziemnego (operacja EUNAVFOR MED SOPHIA)

text:
               21.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 162/18

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/993
   z dnia 20 czerwca 2016 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/778 w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w południowym rejonie środkowej części Morza Śródziemnego (operacja EUNAVFOR MED SOPHIA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 maja 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/778 (1).

               (2)

               W dniu 23 maja 2016 r. Rada w swoich konkluzjach na temat operacji EUNAVFOR MED SOPHIA z zadowoleniem przyjęła gotowość przewodniczącego Rady Prezydenckiej Libijskiego Rządu Jedności Narodowej do współpracy z Unią na podstawie tych konkluzji, zgodziła się na przedłużenie mandatu operacji EUNAVFOR MED SOPHIA o rok oraz – zachowując jako priorytet jej główny mandat – na dodanie dwóch dodatkowych zadań:

                           —

                           budowania zdolności i szkolenia libijskiej straży przybrzeżnej i marynarki, a także wymiany informacji z nimi, w oparciu o wniosek prawowitych władz Libii, z uwzględnieniem potrzeby zachowania samoodpowiedzialności Libii,

                           —

                           przyczyniania się do wymiany informacji oraz do wdrażania embarga ONZ na broń na morzu pełnym u wybrzeży Libii na podstawie nowej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

               (3)

               Rada Bezpieczeństwa ONZ nakładała, zmieniała lub potwierdzała embargo na dostawy broni do Libii w drodze rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr: 1970 (2011), 1973 (2011), 2009 (2011), 2040 (2012), 2095 (2013), 2144 (2014), 2174 (2014), 2213 (2015), 2214 (2015) oraz 2278 (2016).

               (4)

               W dniu 14 czerwca 2016 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 2292 (2016) w sprawie embarga na broń nałożonego na Libię, w szczególności wyrażając obawę, że na pogarszanie się sytuacji w Libii wpływa przemyt nielegalnej broni i materiałów pokrewnych.

               (5)

               Rada podkreśla pilną potrzebę rozpoczęcia wdrażania operacyjnego dwóch zadań wspierających przez zakończeniem pierwotnego mandatu operacji EUNAVFOR MED SOPHIA.

               (6)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/778,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji (WPZiB) 2015/778 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Unia prowadzi wojskową operację zarządzania kryzysowego służącą zakłóceniu modelu działalności sieci przemytu ludzi i handlu ludźmi w południowym rejonie środkowej części Morza Śródziemnego (zwaną dalej »operacją EUNAVFOR MED SOPHIA«) poprzez podejmowanie systematycznych działań służących rozpoznawaniu, przejmowaniu i unieszkodliwianiu statków i zasobów wykorzystywanych przez przemytników i handlarzy, lub gdy podejrzewa się takie ich wykorzystywanie, zgodnie z mającymi zastosowanie postanowieniami prawa międzynarodowego, w tym UNCLOS i wszelkimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ. W tym celu operacja EUNAVFOR MED SOPHIA zapewnia również szkolenia libijskiej straży przybrzeżnej i marynarce wojennej. Ponadto operacja przyczynia się do zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią na swoim uzgodnionym obszarze działań zgodnie z rezolucją RB ONZ nr 1970 (2011) oraz późniejszymi rezolucjami w sprawie embarga na dostawy broni do Libii, w tym rezolucją RB ONZ nr 2292 (2016).”;

               2)

               w art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
               „Jeśli chodzi o jej podstawowe zadania odnoszące się do przemytu ludzi i handlu ludźmi, operacja EUNAVFOR MED SOPHIA będzie prowadzona w kolejnych fazach oraz zgodnie z wymogami prawa międzynarodowego.”;

               3)

               dodaje się artykuły w brzmieniu:
               „Artykuł 2a
               Budowanie potencjału oraz szkolenie libijskiej straży przybrzeżnej i marynarki wojennej
               1.   Jako zadanie wspierające, operacja EUNAVFOR MED SOPHIA pomaga w tworzeniu zdolności oraz szkoleniu libijskiej straży przybrzeżnej i marynarki wojennej w zadaniach związanych z egzekwowaniem prawa na morzu, w szczególności aby zapobiec przemytowi ludzi i handlowi ludźmi.
               2.   Gdy KPiB uzna, że zakończono niezbędne przygotowania, w szczególności jeśli chodzi o tworzenie sił i procedury weryfikacji stażystów, zadanie wspierające, o którym mowa w ust. 1, będzie wykonywane na pełnym morzu w uzgodnionym obszarze działań operacji EUNAVFOR MED SOPHIA określonym w odpowiednich dokumentach dotyczących planowania.
               3.   Zadanie wspierające, o którym mowa w ust. 1, może również być wykonywane na terytorium – w tym na wodach terytorialnych – Libii lub przyjmującego państwa trzeciego sąsiadującego z Libią, w przypadku gdy KPiB tak postanowi po wydaniu oceny przez Radę na podstawie zaproszenia przez Libię lub odnośnego państwa przyjmującego oraz zgodnie z prawem międzynarodowym.
               4.   Mając na uwadze wyjątkowe wymogi operacyjne, część wspierającego, o którym mowa w ust. 1, można przeprowadzić, na zaproszenie, w jednym z państw członkowskich, w tym w odpowiednich ośrodkach szkoleniowych.
               5.   W zakresie wymaganych przez zadanie wspierające, o którym mowa w ust. 1, operacja EUNAVFOR MED SOPHIA może gromadzić, przechowywać i przekazywać państwom członkowskim, UNSMIL, Europolowi i Fronteksowi informacje, w tym dane osobowe, zgromadzone do celów procedur weryfikacji ewentualnych stażystów, o ile udzielili oni swojej zgody na piśmie. Ponadto operacja EUNAVFOR MED SOPHIA może gromadzić i przechowywać niezbędne informacje medyczne i dane biometryczne stażystów, którzy wyrazili swoją zgodę na piśmie.
               Artykuł 2b
               Przyczynianie się do wymiany informacji oraz do wdrażania embarga ONZ na broń na morzu pełnym u wybrzeży Libii
               1.   W ramach zadania wspierającego, polegającego na przyczynianiu się do wdrażania embarga ONZ na broń na morzu pełnym u wybrzeży Libii, operacja EUNAVFOR MED SOPHIA gromadzi i przekazuje informacje odnośnym partnerom i agencjom za pośrednictwem mechanizmów określonych w dokumentach dotyczących planowania, aby przyczynić się do kompleksowej orientacji sytuacyjnej na morzu w uzgodnionym obszarze działań określonym w odpowiednich dokumentach dotyczących planowania. W przypadku gdy takie informacje są oznaczone klauzulą o poziomie nie wyższym niż »RESTREINT UE/EU RESTRICTED«, można je przekazywać odnośnym partnerom i agencjom zgodnie z decyzją 2013/488/UE oraz na podstawie uzgodnień zawartych między WP a tymi partnerami, z pełnym poszanowaniem zasad wzajemności i pluralizmu. Otrzymane informacje niejawne wykorzystywane są przez operację EUNAVFOR MED SOPHIA bez rozróżnienia pomiędzy członkami swojego personelu i wyłącznie na podstawie wymogów operacyjnych.
               2.   Gdy KPiB uzna, że spełnione są odnośne warunki, operacja EUNAVFOR MED SOPHIA rozpocznie, na określonym w odpowiednich dokumentach dotyczących planowania uzgodnionym obszarze działań na morzu pełnym u wybrzeży Libii, inspekcje statków płynących do Libii lub z tego kraju, w przypadku gdy zaistnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że statki te przewożą broń lub materiały pokrewne do Libii lub z tego kraju, bezpośrednio lub pośrednio, z naruszeniem embarga na broń nałożonego na Libię, oraz podejmuje stosowne działania w celu przejęcia i unieszkodliwienia takich towarów, w tym z myślą o przekierowaniu takich statków i ich załóg do odpowiedniego portu, aby ułatwić dokonanie takiego unieszkodliwienia, za zgodą państwa portu, zgodnie z odnośnymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym rezolucją RB ONZ nr 2292 (2016).
               3.   Zgodnie z odnośnymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym rezolucją RB ONZ nr 2292 (2016), operacja EUNAVFOR MED SOPHIA może, w trakcie inspekcji prowadzonych zgodnie z ust. 2, gromadzić dowody bezpośrednio związane z przewożeniem towarów zabronionych zgodnie z embargiem na dostawy broni do Libii. Może przekazywać takie dowody właściwym organom ścigania państw członkowskich lub odpowiednim organom Unii.”;

               4)

               art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   W okresie od dnia 18 maja 2015 r. do dnia 27 lipca 2016 r. kwota odniesienia dla wspólnych kosztów operacji EUNAVFOR MED SOPHIA wynosi 11,82 mln EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2015/528, wynosi 70 % w środkach na zobowiązania i 40 % w środkach na płatności.”;

               5)

               w art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
               „3.   W okresie od dnia 28 lipca 2016 r. do dnia 27 lipca 2017 r. kwota odniesienia dla wspólnych kosztów operacji EUNAVFOR MED SOPHIA wynosi 6 700 000 EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2015/528, wynosi 0 % w środkach na zobowiązania i 0 % w środkach na płatności.”;

               6)

               w art. 12 dodaje się ustęp w brzmieniu:
               „3a.   W przypadku konkretnej potrzeby operacyjnej WP jest upoważniony do udostępnienia prawowitym władzom Libii wszelkich informacji niejawnych UE do poziomu »RESTREINT UE/EU RESTRICTED« wytworzonych do celów operacji EUNAVFOR MED SOPHIA, zgodnie z decyzją 2013/488/UE. W tym celu WP dokonuje niezbędnych uzgodnień z właściwymi organami Libii.”;

               7)

               w art. 13 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Operacja EUNAVFOR MED SOPHIA zostaje zakończona w dniu 27 lipca 2017 r.”.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 20 czerwca 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/778 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w południowym rejonie środkowej części Morza Śródziemnego (operacja EUNAVFOR MED SOPHIA) (Dz.U. L 122 z 19.5.2015, s. 31).


title: Decyzja Rady 2009/569/WPZiB z dnia 27 lipca 2009 r. w sprawie wsparcia działań OPCW w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               29.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 197/96

      DECYZJA RADY 2009/569/WPZiB
   z dnia 27 lipca 2009 r.
   w sprawie wsparcia działań OPCW w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 23 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią UE”), której rozdział III zawiera wykaz środków służących zwalczaniu takiej proliferacji.

               (2)

               W strategii UE podkreślono zasadniczą rolę konwencji o broni chemicznej (CWC) oraz Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) w tworzeniu świata wolnego od broni chemicznej. W ramach strategii UE, UE zobowiązała się do działań na rzecz powszechnego przestrzegania kluczowych traktatów i umów dotyczących rozbrojenia i nieproliferacji, w tym CWC. Cele strategii UE są uzupełniające wobec celów, do których zmierza OPCW jako podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie w życie CWC.

               (3)

               Dnia 22 listopada 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/797/WPZiB w sprawie wsparcia działań OPCW w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (1), które po wygaśnięciu zostało zastąpione wspólnym działaniem 2005/913/CFSP z dnia 12 grudnia 2005 r. (2) i wspólnym działaniem 2007/185/CFSP z dnia 19 marca 2007 r. (3) To ostatnie wygaśnie dnia 31 lipca 2009 r.

               (4)

               Dalsza tak intensywna i ukierunkowana pomoc UE na rzecz OPCW jest niezbędna do aktywnego wykonania postanowień rozdziału III strategii UE. Środki związane z upowszechnianiem CWC powinny być kontynuowane oraz dostosowane i kierowane do coraz mniejszej liczby państw niebędących stronami CWC. Działania te powinny być uzupełniane nowymi środkami na rzecz wsparcia określonych projektów prowadzonych przez OPCW, mających na celu pełną realizację postanowień CWC oraz zacieśnienie współpracy międzynarodowej w dziedzinie działalności chemicznej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   W celu natychmiastowego zastosowania niektórych elementów strategii UE w praktyce, Unia Europejska wspomaga działania OPCW, mając na uwadze następujące cele:

               —

               zwiększenie potencjału państw stron do wykonywania zobowiązań wynikających z konwencji, oraz

               —

               propagowanie upowszechniania konwencji przez zachęcanie do przystępowania do niej państw niebędących jej stronami.

         2.   W tym kontekście projekty OPCW, odpowiadające środkom zawartym w strategii UE, są następujące:

               Projekt I: Realizacja, weryfikacja i upowszechnianie na szczeblu krajowym
               Działania:

                           —

                           wizyty dwustronne służące udzielaniu pomocy technicznej,

                           —

                           szkolenie funkcjonariuszy celnych w zakresie technicznych aspektów zasad transferu zawartych w konwencji,

                           —

                           szkolenie eskort krajowych,

                           —

                           szkolenie organów krajowych w zakresie użytkowania elektronicznego narzędzia deklaracji,

                           —

                           ćwiczenie terenowe w zakresie inspekcji na żądanie.

               Projekt II: Współpraca międzynarodowa
               Działania:

                           —

                           kurs rozwijający umiejętności analityczne,

                           —

                           warsztaty w zakresie CWC i bezpieczeństwa procesów chemicznych.

               Projekt III: seminarium – wkład OPCW w bezpieczeństwo międzynarodowe i związane z tym wyzwania

               Projekt IV: wizytacje przedstawicieli Rady Nadzorczej w obiektach do niszczenia broni chemicznej

               Projekt V: druga sesja Doradczej Rady Naukowej

               Projekt VI: seminarium – wkład OPCW w sferę bezpieczeństwa i nieproliferacji

               Projekt VII: gotowość państw stron do zapobiegania atakom z użyciem związków chemicznych i reagowania na takie ataki
               Działania:

                           —

                           ćwiczenie symulacyjne,

                           —

                           warsztaty regionalne w zakresie art. X konwencji.

               Projekt VIII: Program dla Afryki
               Działania:

                           —

                           wizyty dwustronne służące udzielaniu pomocy technicznej,

                           —

                           działania informacyjne – instytucja akademicka i szkoleniowa – centrum im. Kofiego Aniana,

                           —

                           szkolenie funkcjonariuszy celnych w zakresie technicznych aspektów zasad transferu zawartych w konwencji,

                           —

                           kontakty z państwami niebędącymi stronami,

                           —

                           kurs rozwijający umiejętności analityczne,

                           —

                           kontakty z przemysłem – warsztaty w zakresie CWC i bezpieczeństwa procesów chemicznych,

                           —

                           warsztat regionalny – art. X i kwestie współpracy regionalnej w zakresie udzielania wsparcia i pomocy w sytuacjach kryzysowych.

         Szczegółowy opis tych projektów znajduje się w załączniku I do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   1.   Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) ds. WPZiB, jest odpowiedzialna za realizację niniejszej decyzji. Komisja jest w pełni włączona w prowadzone działania.
   2.   Realizację techniczną projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, prowadzi Sekretariat Techniczny OPCW (zwany dalej „Sekretariatem Technicznym”). Wykonuje on wyżej wymienione zadanie pod nadzorem prezydencji i pod kontrolą SG/WP. W tym celu SG/WP dokonuje niezbędnych uzgodnień z Sekretariatem Technicznym.
   3.   Prezydencja, SG/WP i Komisja regularnie koordynują projekt zgodnie ze swymi odpowiednimi kompetencjami.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia dla realizacji projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 2 110 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę finansową z Sekretariatem Technicznym. Zgodnie z tą umową Sekretariat Techniczny ma zapewnić widoczność wkładu UE, stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja podejmuje starania w celu zwarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w najkrótszym możliwym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Komisja informuje Radę o wszelkich trudnościach napotkanych w związku z tym i o dacie zawarcia umowy. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, powiadomienie o dacie zawarcia umowy o finansowaniu.
   Artykuł 4
   Prezydencja, wspomagana przez SG/WP, przedstawia Radzie sprawozdania z realizacji tej decyzji opracowywane na podstawie sprawozdań okresowych przygotowywanych przez Sekretariat Techniczny. Te sprawozdania stanowią podstawę dokonywanych przez Radę ocen Komisja jest w pełni włączona w prowadzone działania. Składa ona sprawozdania z aspektów finansowych projektów wymienionych w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 18 miesięcy od dnia zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3. Wygasa ona jednak 6 miesięcy po jej wejściu w życie, jeśli do tego czasu nie zostanie zawarta umowa o finansowaniu.
   Artykuł 6
   Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lipca 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 63.

      (2)  Dz.U. L 331 z 17.12.2005, s. 34.

      (3)  Dz.U. L 85 z 27.3.2007, s. 10.

      ZAŁĄCZNIK

         Wsparcie UE dla działań OPCW w ramach realizacji strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

         Projekt I: Realizacja, weryfikacja i upowszechnianie na szczeblu krajowym

         Cel:

      Zwiększenie potencjału państw stron do wykonywania zobowiązań wynikających z konwencji oraz zachęcenie państw niebędących stronami do lepszego zrozumienia korzyści wynikających z przystąpienia do konwencji i większego zaangażowania się w działalność OPCW.

         Cel:

      —   Cel 1

                  —

                  Państwa strony osiągają postęp w zakresie:

                              —

                              wypełniania krajowych wymogów realizacji zgodnie z art. VII konwencji,

                              —

                              spełnienia wymogów w zakresie deklaracji i deklaracji dotyczących inspekcji zgodnie z art. VI konwencji,

                              —

                              zrozumienia procedur związanych z inspekcją na żądanie przeprowadzoną zgodnie z art. IX konwencji, jak również odnośnych wyzwań i innych kwestii.

            —   Cel 2

                  —

                  Państwa niebędące stronami bardziej angażują się w działalność OPCW i coraz lepiej rozumieją konwencję i korzyści z niej płynące.

         Rezultaty:

      —   Rezultat 1

                  —

                  Organy krajowe zwiększyły swój potencjał opracowywania krajowych przepisów wykonawczych.

                  —

                  Funkcjonariusze celni zwiększyli swój potencjał identyfikowania związków chemicznych objętych konwencją i do przedstawiania organom krajowym dokładnych transferów planowanych związków chemicznych.

                  —

                  Organy krajowe zwiększyły swój potencjał przygotowywania i terminowego składania deklaracji, w szczególności w formie elektronicznej.

                  —

                  Urzędnicy organów krajowych zostali przeszkoleni, by eskortować zespoły OPCW przeprowadzające inspekcje, oraz

                  —

                  Państwa strony zwiększyły wiedzę na temat mechanizmu inspekcji na żądanie, który jest podstawowym dostępnym im narzędziem weryfikacji, pozwalającym na wyjaśnianie ewentualnych przypadków nieprzestrzegania konwencji.

                  —

                  Państwa strony są zapewniane o gotowości Sekretariatu Technicznego do pomyślnego przeprowadzania inspekcji na żądanie i skutecznego stosowania zasad weryfikacji zawartych w konwencji.

            —   Rezultat 2

                  —

                  Państwa niebędące stronami są bardziej zaangażowane w działania OPCW i lepiej zrozumiały korzyści wynikające z przystąpienia do konwencji.

         Działania:

      Wizyty dwustronne służące udzielaniu pomocy technicznej: państwa strony otrzymają wsparcie za pośrednictwem wizyt służących udzielaniu pomocy technicznej, które będą planowane w każdym indywidualnym przypadku i przeprowadzane w celu udzielenia konkretnego wsparcia, aby sprostać wymogom zawartym we wnioskach państw stron. Wsparcie to będzie obejmowało uświadamianie i działania informacyjne prowadzone za pośrednictwem krajowych warsztatów podnoszenia świadomości, specjalistycznych kursów szkoleniowych, udzielania pomocy w opracowywaniu krajowych przepisów wykonawczych i związanych z nimi środków oraz zagadnienia związane z przemysłem dotyczące art. VI.
      Szkolenie funkcjonariuszy celnych w zakresie aspektów technicznych zasad transferu zawartych w konwencji: funkcjonariusze celni otrzymali wsparcie w ramach poprzednich trzech wspólnych działań. Na podstawie zdobytych doświadczeń prowadzone będą działania informacyjne skierowane do funkcjonariuszy celnych za pośrednictwem kursów szkoleniowych, aby usprawnić gromadzenie i przekazywanie organom krajowym danych dotyczących importu i eksportu planowanych związków chemicznych. Regionalne i subregionalne kursy szkoleniowe będą obejmować praktyczne pokazy i ćwiczenia.
      Szkolenie eskort krajowych: zorganizowany zostanie kurs, mający zwiększyć świadomość państw stron co do ich praw i obowiązków w trakcie prowadzenia inspekcji w ramach art. VI. Samo szkolenie eskort krajowych odbędzie się na subregionalnym kursie szkoleniowym stworzonym, by przekazać odpowiednie informacje o systemie weryfikacji, w szczególności o prowadzeniu inspekcji w ramach art. VI. Na takim kursie szkoleniowym będą również prowadzone praktyczne ćwiczenia bezpośrednio w obiekcie oraz ćwiczenia symulacyjne.
      Szkolenie organów krajowych w zakresie użytkowania elektronicznego narzędzia deklaracji: kursy i warsztaty uświadamiające na szczeblu regionalnym lub subregionalnym dostarczą personelowi organów krajowych narzędzia i wiedzę potrzebne do gromadzenia, przechowywania i analizowania informacji dotyczących produkcji, przetwarzania i konsumpcji związków chemicznych podwójnego zastosowania, dzięki czemu będzie on lepiej przygotowany, by przedstawiać dokładne i terminowe deklaracje oraz określać potencjalne zagrożenia lub działania proliferacyjne.
      Ćwiczenie terenowe w zakresie inspekcji na żądanie: przeprowadzone zostanie pełnowymiarowe ćwiczenie terenowe, aby zwiększyć wiedzę i zrozumienie państw członkowskich w zakresie procedur stosowanych w trakcie inspekcji na żądanie. Ćwiczenie to będzie również okazją, by Sekretariat Techniczny przetestował i zwiększył swoje umiejętności i zdolności w zakresie organizowania inspekcji na żądanie, jak również by określił problemy, które – o ile nie zostaną zidentyfikowane lub rozwiązane – mogą wpłynąć na możliwości sekretariatu związane ze skutecznym prowadzeniem prawdziwych inspekcji na żądanie.
      Kontakty z państwami niebędącymi stronami: przedstawiciele państw niebędących stronami, którzy mogą wywierać wpływ na działania krajowe związane z przystępowaniem/ratyfikacją oraz podmioty zaangażowane bezpośrednio w kwestie istotne dla konwencji będą sponsorowani, aby brać udział w różnych programach organizowanych przez komórkę współpracy i pomocy międzynarodowej (ICA). Programy te będą obejmować warsztaty regionalne dla organów krajowych państw stron oraz warsztaty regionalne dla funkcjonariuszy celnych. W razie konieczności personel Komórki Stosunków Zagranicznych Sekretariatu Technicznego również będzie sponsorowany, by uczestniczyć w tych spotkaniach w celu nawiązania koniecznych kontaktów i współdziałania ze sponsorowanymi uczestnikami z państw niebędących stronami. Ponadto – w ramach tego planu wspierania państw niebędących stronami – w razie konieczności przewiduje się też specjalne wizyty i uzgodnienia obejmujące takie państwa.

         Projekt II: Współpraca międzynarodowa

         Cel:

      Zwiększenie potencjału technologicznego państw stron za pośrednictwem współpracy międzynarodowej w zakresie działalności chemicznej do celów niezakazanych na mocy konwencji.

         Cel:

      —   Cel 1

                  —

                  Państwa strony o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym angażują się w międzynarodowe inicjatywy współpracy na rzecz pokojowego wykorzystywania chemii.

                  —

                  Państwa strony w krajach o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym zwiększają potencjał swoich laboratoriów finansowanych ze środków publicznych w zakresie realizacji konwencji w dziedzinie pokojowego wykorzystywania chemii.

            —   Cel 2

                  —

                  Państwa strony w krajach o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym osiągają postępy w propagowaniu wdrażania konwencji w dziedzinie przemysłu na szczeblu krajowym, zgodnie z art. XI, dzięki usprawnieniu metod zarządzania bezpieczeństwem procesów chemicznych.

         Rezultaty:

      —   Rezultat 1

                  —

                  Zwiększony potencjał państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym do angażowania się w międzynarodowe inicjatywy współpracy na rzecz pokojowego wykorzystywania chemii.

                  —

                  Podwyższony poziom kompetencji technicznych w laboratoriach finansowanych z funduszy publicznych w państwach stronach o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym w zakresie analizowania związków chemicznych związanych z realizacją konwencji na szczeblu krajowym oraz pokojowego zastosowania chemii przy wykorzystaniu nowoczesnych metod analizy, w szczególności chromatografii gazowej (GC) i chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas (GC/MS).

            —   Rezultat 2

                  —

                  Zwiększony potencjał państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym do angażowania się w międzynarodowe inicjatywy współpracy na rzecz pokojowego wykorzystywania związków chemicznych.

                  —

                  Zwiększony poziom kompetencji i zrozumienia personelu małych i średnich przedsiębiorstw, przedstawicieli związków przemysłowców i organów krajowych lub instytucji rządowych państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym dotyczący praktyk bezpiecznego zarządzania w małych i średnich przedsiębiorstwach chemicznych.

         Działania:

      Kurs rozwijający umiejętności analityczne: w trakcie tego dwutygodniowego kursu uczestnicy będą brać udział w szkoleniach teoretycznych i otrzymają wiedzę praktyczną na temat chromatografii gazowej oraz chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas w zakresie sprzętu, walidacji i optymalizacji systemu oraz eliminowania problemów. Zostanie również położony nacisk na przygotowywanie próbek środowiskowych oraz na analizy GC i GC/MS takich próbek w przypadku związków chemicznych, których dotyczy konwencja. Uczestnicy przejdą również intensywne szkolenie praktyczne dotyczące przygotowywania różnych matryc próbek, które będą analizowane przy pomocy GC z detektorami selektywnymi pierwiastków oraz przy pomocy GC/MS metodą zderzania elektronów i jonizacji chemicznej oraz zostaną zaznajomione z podstawami procedur ekstrakcji, oczyszczania i derywatyzacji. Kurs będzie realizowany przy wsparciu VERIFIN/Uniwersytetu Technicznego w Delft lub podobnych renomowanych instytucji wybranych w przejrzysty sposób.
      Kontakty z przemysłem – warsztaty w zakresie CWC i bezpieczeństwa procesów chemicznych: przedstawione zostanie wprowadzenie do konwencji oraz do realizowanych zgodnie z nią międzynarodowych programów współpracy. Na warsztatach tych zostaną omówione m.in. najlepsze praktyki w przemyśle i elementy koncepcji zarządzania bezpieczeństwem procesowym. Oprócz przeglądu analizy zagrożeń procesowych (PHA) oraz analizy zagrożeń i zdolności operacyjnych (HAZOP) na warsztatach zostaną również omówione zasady czynnika ludzkiego, zarządzanie zmianami oraz kultura bezpieczeństwa/uczestnictwo pracowników.

         Projekt III: Seminarium – wkład OPCW w międzynarodowy wymiar bezpieczeństwa i wyzwania

         Cel:

      Wesprzeć skuteczną realizację konwencji i zwiększyć zrozumienie jej ogólnego wkładu w międzynarodowy pokój i bezpieczeństwo.

         Cel:

                  —

                  Cel 1 – przedstawienie całościowego przeglądu roli i znaczenia konwencji w międzynarodowej strukturze bezpieczeństwa.

                  —

                  Cel 2 – zwiększenie świadomości najważniejszych zainteresowanych stron konwencji na szczeblu krajowym, regionalnym i międzynarodowym w zakresie postanowień konwencji i strategii jej realizacji.

                  —

                  Cel 3 – propagowanie kontaktów i synergii oraz innych form współpracy między agencjami na rzecz bezpieczeństwa międzynarodowego.

         Rezultaty:

                  —

                  Rezultat 1 – zainteresowane strony są lepiej poinformowane o znaczeniu konwencji i intensywniej wspierają prace OPCW, w tym jej program i działalność na całym świecie.

                  —

                  Rezultat 2 – zainteresowane strony są bardziej świadome konwencji i innowacyjnych strategii służących jej realizacji.

                  —

                  Rezultat 3 – państwa niebędące stronami zintensyfikowały dialog i współpracę z OPCW, co ułatwi im przystąpienie do konwencji.

                  —

                  Rezultat 4 – przemysł chemiczny zwiększa swój potencjał koordynacji wspólnych inicjatyw mających na celu wykonanie konwencji.

         Działania:

      Seminarium: seminarium zostanie zorganizowane w Hadze lub w zainteresowanym państwie stronie. Personel Sekretariatu Technicznego, przedstawiciele innych organizacji międzyrządowych, państwa strony, przemysł chemiczny i środowisko naukowe przedstawią prezentacje odpowiednich tematów związanych z konwencją. Seminarium będzie również dla Sekretariatu Technicznego okazją do przeprowadzenia konsultacji dwustronnych z uczestniczącymi organizacjami międzyrządowymi i państwami niebędącymi stronami. Seminarium to zostanie zorganizowane wspólnie z państwem gospodarzem lub jakąkolwiek inną zainteresowaną (i odpowiednią) organizacją lub przy wsparciu tych podmiotów.

         Projekt IV: wizytacje przedstawicieli Rady Nadzorczej w obiektach do niszczenia broni chemicznej

         Cel:

      Dokonać postępów w likwidowaniu zapasów broni chemicznej oraz obiektów produkcji broni chemicznej zgodnie z środkami weryfikacyjnymi przewidzianymi w konwencji.

         Cel:

                  —

                  Cel 1 – państwa strony mogą śledzić postępy na drodze do całkowitego zniszczenia zapasów broni chemicznej oraz określać i rozwiązywać na wczesnym etapie problemy związane z całkowitym zniszczeniem tych zapasów.

                  —

                  Cel 2 – państwa strony są bardziej przekonane, że podejmowane są wymierne i konkretne kroki zmierzające do całkowitego zniszczenia zapasów broni chemicznej.

         Rezultaty:

                  —

                  Rezultat 1 – państwa strony lepiej rozumieją problemy i trudności techniczne związane ze zniszczeniem broni chemicznej.

                  —

                  Rezultat 2 – państwa strony są bardziej przekonane, że podejmowane są wymierne i konkretne kroki zmierzające do całkowitego zniszczenia zapasów broni chemicznej.

         Działania:

      Wizytacje w obiektach do niszczenia broni chemicznej (CWDF): do chwili obecnej odbyły się trzy wizytacje – w obiekcie do niszczenia broni chemicznej w Anniston w Stanach Zjednoczonych Ameryki (październik 2007 r.), w CWDF w Szczuczie w Federacji Rosyjskiej (wrzesień 2008 r.) oraz w CWDF w Pueblo i Umatilla, a także w Stanach Zjednoczonych Ameryki (czerwiec 2008 r.). Trzy dotychczasowe wizytacje okazały się przydatne w udzielaniu odpowiedzi na pytania i wątpliwości dotyczące programu państwa strony posiadającego broń i związane z wypełnieniem zobowiązań co do zniszczenia przez to państwo posiadanej broni chemicznej w ramach zatwierdzonego przedłużonego terminu. Zatem zgodnie z decyzją podjętą na konferencji oczywiste jest, że do roku 2012 oba państwa strony posiadające broń poddadzą się następnym takim wizytacjom w swych działających obiektach do niszczenia broni chemicznych oraz w obiektach obecnie budowanych.

         Projekt V: Druga sesja Doradczej Rady Naukowej

         Cel:

      Umożliwić konferencji państw stron, Radzie Nadzorczej lub państwom stronom szersze uwzględnianie postępu naukowego i technicznego oraz jego potencjalnego wpływu na realizację konwencji.

         Cel:

      Umożliwić dyrektorowi generalnemu udzielenie specjalnych porad organom OPCW ustalającym politykę oraz państwom stronom w dziedzinach nauki i technologii związanych z konwencją.

         Rezultaty:

                  —

                  Rezultat 1 – państwa strony otrzymują porady i zalecenia w dziedzinach nauki i technologii związanych z konwencją.

                  —

                  Rezultat 2 – państwa strony otrzymują najnowsze dane i więcej informacji w dziedzinach nauki i technologii związanych z konwencją.

         Działania:

      Doradcza Rada Naukowa (SAB): jesienią 2009 roku w Hadze odbędzie się druga sesja Doradczej Rady Naukowej. W trakcie tej trzydniowej sesji Doradcza Rada Naukowa nadal będzie rozwiązywała kwestie związane z postępem naukowym i technologicznym oraz jego potencjalnym wpływem na realizację konwencji. Na sesji zostanie omówiony również raport tymczasowej grupy roboczej dotyczący próbkowania i analizy, który zostanie przygotowany w trakcie zwołanego posiedzenia tej grupy przed drugą sesją SAB. Tymczasowa grupa robocza omawia kwestie związane z nowymi i dodatkowymi technikami analiz w miejscu wytwarzania, analiz poza miejscem wytwarzania i analiz toksyn (rycyny i saksytoksyny) – w miejscu wytwarzania oraz poza miejscem wytwarzania.

         Projekt VI: Seminarium – wkład OPCW w sferę bezpieczeństwa i nieproliferacji

         Cel:

      Wspieranie wysiłków globalnych ukierunkowanych na nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia, w szczególności broni chemicznej.

         Cel:

                  —

                  Cel 1 – organy krajowe i inne zainteresowane strony zaangażowane w realizację konwencji zwiększają swój potencjał zapobiegania rozprzestrzenianiu broni chemicznej oraz atakom terrorystycznym przy użyciu związków chemicznych.

                  —

                  Cel 2 – ustanawia się forum współpracy wielostronnej zainteresowanych stron, służące jako narzędzie wspierania konkretnych działań państw stron w sferze nierozprzestrzeniania broni chemicznej w walce z terroryzmem.

         Rezultaty:

                  —

                  Rezultat 1 – strony zainteresowane konwencji są bardziej świadome zagrożenia proliferacji oraz wyzwań związanych z bronią chemiczną i atakami terrorystycznymi z wykorzystaniem toksycznych związków chemicznych.

                  —

                  Rezultat 2 – państwa strony są lepiej przygotowane na zagrożenia związane z atakami terrorystycznymi przy wykorzystaniu toksycznych związków chemicznych w różnych warunkach.

                  —

                  Rezultat 3 – organy krajowe i odpowiedni partnerzy krajowi i międzynarodowi, przemysł chemiczny, środowisko naukowe i OPCW mogą poprawić synergię i nawiązać dalsze kontakty zmierzając do wspólnego celu – pełnej i skutecznej realizacji konwencji.

                  —

                  Rezultat 4 – państwa strony o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym uczestniczą w wymianie wiedzy i doświadczeń w zakresie weryfikacji i innych środków wykonawczych oraz poszerzają wiedzę na temat ostatnich wydarzeń w sferze systemu weryfikacji konwencji i ochrony przed bronią chemiczną.

         Działania:

      Seminarium: na seminarium zostaną przedstawione prezentacje Sekretariatu Technicznego dotyczące różnych kwestii związanych z realizacją konwencji oraz jej wkładu w bezpieczeństwo i nieproliferację. Prezentacji dokonają różne zainteresowane strony konwencji; w kontekście seminarium zostaną też zorganizowane specjalistyczne warsztaty dotyczące odpowiednich aspektów ryzyka związanego z rozprzestrzenianiem broni chemicznej oraz przypuszczaniem ataków terrorystycznych z wykorzystaniem toksycznych związków chemicznych. Seminarium będzie również okazją do przedyskutowania i przedstawienia pytań i odpowiedzi w kwestiach związanych z wkładem OPCW w bezpieczeństwo i nieproliferację.

         Projekt VII: Gotowość państw stron do zapobiegania atakom z użyciem związków chemicznych i reagowania na takie ataki

         Cel:

      Przyczynić się do rozwoju na szczeblu krajowym zdolności państw stron do redukcji ryzyka ataku terrorystycznego z wykorzystaniem związków chemicznych oraz usprawnić ich reagowanie na prośby o pomoc w przypadku wykorzystania związków chemicznych lub groźby ich użycia.

         Cel:

      —   Cel 1 – państwa strony o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym zwiększają swój potencjał:

                  —

                  zmniejszania ryzyka potencjalnego dostępu terrorystów do materiałów, wyposażenia i wiedzy, które mogą być wykorzystane w atakach terrorystycznych na fabryki chemiczne,

                  —

                  oceny adekwatności istniejących planów, polityk i procedur reagowania na ataki terrorystyczne na fabryki chemiczne,

                  —

                  reagowania w przypadku ataków terrorystycznych z wykorzystaniem związków chemicznych,

                  —

                  przećwiczenia własnych procesów decyzyjnych, w tym wymiany informacji i koordynacji działań z partnerami krajowymi i międzynarodowymi w przypadku ataków terrorystycznych na fabryki chemiczne,

                  —

                  rozpoczęcia prac nad stworzeniem platformy współpracy różnych grup docelowych, aby reagować w przypadku ataków terrorystycznych polegających na uwolnieniu toksycznych związków chemicznych.

            —   Cel 2

                  —

                  państwa strony są bardziej świadome tego, jakie znaczenie ma terminowe i pełne przedstawienie deklaracji w sprawie programów krajowych związanych z celami ochronnymi,

                  —

                  państwa strony mają wkład w gotowość OPCW do reagowania na prośby o wsparcie,

                  —

                  państwa strony w regionach lub podregionach są zachęcane do podtrzymywania kontaktów służących tworzeniu sieci regionalnych, aby usprawnić skoordynowane reakcje na sytuacje nadzwyczajne związane z bronią chemiczną.

         Rezultaty:

      —   Rezultat 1 – zwiększenie świadomości państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym w zakresie:

                  —

                  użycia przez terrorystów toksycznych związków chemicznych lub ochrony i bezpieczeństwa fabryk chemicznych,

                  —

                  potrzeby propagowania współpracy obejmującej sytuacje nadzwyczajne związane z użyciem broni chemicznej w przypadku ataków terrorystycznych.

            —   Rezultat 2 - zwiększenie potencjału państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym w zakresie:

                  —

                  zmniejszania ryzyka potencjalnego dostępu terrorystów do materiałów, wyposażenia i wiedzy, które mogą być wykorzystane w atakach terrorystycznych na fabryki chemiczne,

                  —

                  reagowania w przypadku ataków terrorystycznych z wykorzystaniem toksycznych związków chemicznych,

                  —

                  wymiany informacji i koordynacji działań z partnerami krajowymi i międzynarodowymi w przypadku ataków terrorystycznych na fabryki chemiczne.

            —   Rezultat 3 – państwa strony są świadome, jakie znaczenie ma terminowe i pełne przedstawienie deklaracji w sprawie programów krajowych związanych z celami ochronnymi.

      —   Rezultat 4 – państwa strony mają większe możliwości, by przedstawiać OPCW oferty pomocy w odpowiedzi na prośby o taką pomoc.

      —   Rezultat 5 – państwa strony rozwinęły kontakty, które mogą przełożyć się na przyszłą współpracę na szczeblu regionalnym w odpowiedzi na sytuację nadzwyczajną związaną z bronią chemiczną.

         Działania:

      Ćwiczenie symulacyjne: działanie to ma na celu rozwinąć zdolności państw stron do zmniejszenia ryzyka związanego z przechwyceniem broni chemicznej do celów terrorystycznych. Będzie ono obejmować zapobieganie ewentualnemu dostępowi terrorystów do materiałów, wyposażenia i wiedzy, które mogą być wykorzystywane w rozwoju i produkcji broni chemicznej. Opracowana zostanie szczegółowa koncepcja ćwiczenia symulacyjnego. Podstawowym scenariuszem tego ćwiczenia będzie atak terrorystyczny na fabrykę chemiczną z uwolnieniem toksycznych związków chemicznych. Na ćwiczeniu symulacyjnym zostanie przeanalizowane podejmowanie decyzji międzyrządowych, wymiana informacji i świadczenie pomocy przez odnośne organizacje krajowe i międzynarodowe. Ćwiczenie symulacyjne będzie w przyszłości powtarzane w innych regionach na podstawie modułu opracowanego przez Sekretariat Techniczny i państwa strony. W działaniach tych będą uczestniczyć pokrewne działy w komórce współpracy i pomocy międzynarodowej, komórce weryfikacji i komórce inspekcji. Ćwiczenie symulacyjne zostanie zorganizowane przez biuro projektów specjalnych.
      Warsztat regionalny: warsztat regionalny ma na celu ułatwić omówienie i analizę pewnych kwestii związanych z pomocą i ochroną, ze szczególnym naciskiem na takie dziedziny, jak prawa i obowiązki państw stron zgodnie z art. X konwencji, składanie deklaracji dotyczących programów ochronnych, analiza słabości i obszarów problematycznych art. X oraz przegląd działań wspierających i ochronnych w regionie. Państwa strony przedstawią prezentacje, aby podzielić się zdobytym doświadczeniem i wnioskami.

         Projekt VIII: Program dla Afryki

         Cel:

      Zwiększenie potencjału państw stron do wykonywania zobowiązań wynikających z konwencji oraz zachęcenie państw niebędących stronami do lepszego zrozumienia korzyści wynikających z przystąpienia do konwencji i większego zaangażowania się w działalność OPCW.

         Cel:

      —   Cel 1 – państwa strony z Afryki osiągają postępy w zakresie:

                  —

                  wypełniania krajowych środków realizacji zgodnie z art. VII konwencji,

                  —

                  spełnienia wymogów w zakresie deklaracji i deklaracji dotyczących inspekcji zgodnie z art. VI konwencji.

            —   Cel 2

                  —

                  państwa strony z Afryki osiągają postępy w kierunku: włączenia konwencji do programu Międzynarodowego Centrum Szkoleń w zakresie Utrzymywania Pokoju im. Kofiego Annana (ang. Kofi Annan International Peacekeeping Training Centre (KAIPTC)).

            —   Cel 3

                  —

                  państwa niebędące stronami bardziej angażują się w działalność OPCW i coraz lepiej rozumieją konwencję i korzyści z niej płynące.

            —   Cel 4

                  —

                  afrykańskie państwa strony o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym angażują się w międzynarodowe inicjatywy współpracy na rzecz pokojowego wykorzystywania chemii,

                  —

                  afrykańskie państwa strony o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym zwiększają potencjał swoich laboratoriów finansowanych ze środków publicznych w zakresie realizacji konwencji w dziedzinie pokojowego wykorzystywania chemii.

            —   Cel 5

                  —

                  państwa strony z Afryki są bardziej świadome tego, jakie znaczenie ma terminowe i pełne przedstawianie deklaracji w sprawie programów krajowych związanych z celami ochronnymi,

                  —

                  państwa strony z Afryki mają wkład w gotowość OPCW do reagowania na prośby o wsparcie,

                  —

                  państwa strony z Afryki w regionach lub podregionach są zachęcane do podtrzymywania kontaktów służących tworzeniu sieci regionalnych, aby usprawnić skoordynowane reakcje na sytuacje nadzwyczajne związane z bronią chemiczną.

         Rezultaty:

      —   Rezultat 1

                  —

                  Organy krajowe zwiększyły swój potencjał opracowywania krajowych przepisów wykonawczych.

                  —

                  Funkcjonariusze celni zwiększyli swój potencjał identyfikowania związków chemicznych związanych z konwencją i przedstawiania organom krajowym dokładnych transferów planowanych związków chemicznych.

                  —

                  Organy krajowe zwiększyły swój potencjał przygotowywania i terminowego składania deklaracji, w szczególności w formacie elektronicznym.

                  —

                  Urzędnicy organów krajowych zostali przeszkoleni, by eskortować zespoły OPCW przeprowadzające inspekcje.

            —   Rezultat 2

                  —

                  Personel KAIPTC i uczestnicy programów centrum lepiej zapoznają się z konwencją.

            —   Rezultat 3

                  —

                  Państwa niebędące stronami są bardziej zaangażowane w działania OPCW i lepiej zrozumiały korzyści wynikające z przystąpienia do konwencji.

            —   Rezultat 4

                  —

                  Zwiększony potencjał afrykańskich państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym do angażowania się w międzynarodowe inicjatywy współpracy na rzecz pokojowego wykorzystywania chemii.

                  —

                  Podwyższony poziom kompetencji technicznych w laboratoriach finansowanych z funduszy publicznych w afrykańskich państwach stronach o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym w zakresie analizowania związków chemicznych związanych z realizacją konwencji na szczeblu krajowym oraz pokojowego zastosowania chemii przy wykorzystaniu nowoczesnych metod analizy, w szczególności GC i GC/MS.

                  —

                  Zwiększony potencjał afrykańskich państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym do angażowania się w międzynarodowe inicjatywy współpracy na rzecz pokojowego wykorzystywania związków chemicznych.

                  —

                  Zwiększony poziom kompetencji i zrozumienia personelu małych i średnich przedsiębiorstw, przedstawicieli związków przemysłowców i organów krajowych/instytucji rządowych afrykańskich państw stron o gospodarkach rozwijających się lub gospodarkach w okresie przejściowym dotyczący praktyk bezpiecznego zarządzania w małych i średnich przedsiębiorstwach chemicznych.

            —   Rezultat 5

                  —

                  Państwa strony z Afryki są świadome tego, jakie znaczenie ma terminowe i pełne przedstawianie deklaracji w sprawie programów krajowych związanych z celami ochronnymi.

                  —

                  Państwa strony z Afryki mają większe możliwości, by przedstawiać OPCW oferty pomocy w odpowiedzi na prośby o taką pomoc.

                  —

                  Państwa strony z Afryki rozwinęły kontakty, które mogą przełożyć się na przyszłą współpracę na szczeblu regionalnym w odpowiedzi na sytuacje nadzwyczajne związane z bronią chemiczną.

         Działania:

      Wizyty dwustronne służące udzielaniu pomocy technicznej: państwa strony z Afryki otrzymają wsparcie za pośrednictwem wizyt służących udzielaniu pomocy technicznej, które będą planowane w każdym indywidualnym przypadku i przeprowadzane w celu udzielenia konkretnego wsparcia, aby sprostać wymogom zawartym we wnioskach państw stron z Afryki. Wsparcie to będzie obejmowało uświadamianie i działania informacyjne prowadzone za pośrednictwem krajowych warsztatów podnoszenia świadomości, specjalistycznych kursów szkoleniowych, udzielania pomocy w opracowywaniu krajowych przepisów wykonawczych i związanych z nimi środków oraz zagadnienia związane z przemysłem dotyczące art. VI.
      Działania informacyjne – instytucja akademicka i szkoleniowa – centrum im. Kofiego Annana: personel OPCW będzie wizytował KAIPTC, by przedstawiać prezentacje dotyczące różnych aspektów konwencji. Jako że KAIPTC oferuje szeroki wachlarz programów szkoleniowych dla funkcjonariuszy wojskowych i cywilnych, których zadaniem jest ustalanie polityki w rządzie, to działanie informacyjne Sekretariatu Technicznego ma na celu osiągnąć postępy we wprowadzaniu konwencji do programu KAIPTC.
      Szkolenie funkcjonariuszy celnych w zakresie aspektów technicznych zasad transferu zawartych w konwencji: funkcjonariusze celni otrzymali wsparcie w ramach poprzednich trzech wspólnych działań. Na podstawie zdobytych doświadczeń prowadzone będą działania informacyjne skierowane do funkcjonariuszy celnych za pośrednictwem kursów szkoleniowych, aby ulepszyć gromadzenie i przekazywanie organom krajowym danych dotyczących importu i eksportu planowanych związków chemicznych. Regionalne i subregionalne kursy szkoleniowe będą obejmować praktyczne pokazy i ćwiczenia.
      Kontakty z państwami niebędącymi stronami: przedstawiciele państw z Afryki niebędących stronami którzy mogą wpływać na poglądy związane z przystępowaniem lub ratyfikacją oraz podmioty zaangażowane bezpośrednio w kwestie istotne dla konwencji, w tym służby celne, otrzymają środki na udział w różnych programach organizowanych przez dział współpracy międzynarodowej. Programy te będą obejmować warsztaty regionalne dla organów krajowych państw stron oraz warsztaty regionalne dla funkcjonariuszy celnych. W razie konieczności personel komórki stosunków zagranicznych Sekretariatu Technicznego również otrzyma środki, by uczestniczyć w tych spotkaniach w celu nawiązania koniecznych kontaktów i współdziałania ze sponsorowanymi uczestnikami z państw niebędących stronami.
      Kurs rozwijający umiejętności analityczne: w trakcie tego dwutygodniowego kursu uczestnicy z państw z Afryki będą brać udział w szkoleniach teoretycznych i otrzymają wiedzę praktyczną na temat chromatografii gazowej oraz chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas w zakresie sprzętu, walidacji i optymalizacji systemu oraz eliminowania problemów. Zostanie również położony nacisk na przygotowywanie próbek środowiskowych oraz na analizy GC i GC/MS takich próbek w przypadku związków chemicznych, których dotyczy konwencja. Uczestnicy przejdą również intensywne szkolenie praktyczne dotyczące przygotowywania różnych matryc próbek, które będą analizowane przy pomocy GC z detektorami selektywnymi pierwiastków oraz przy pomocy GC/MS metodą zderzania elektronów i jonizacji chemicznej oraz zostaną zaznajomione z podstawami procedur ekstrakcji, oczyszczania i derywatyzacji. Kurs będzie realizowany przy wsparciu VERIFIN / Uniwersytetu Technicznego w Delft lub podobnych renomowanych instytucji wybranych w przejrzysty sposób.
      Kontakty z przemysłem – warsztaty w zakresie CWC i bezpieczeństwa procesów chemicznych: Przedstawione zostanie wprowadzenie do konwencji oraz do realizowanych zgodnie z nią międzynarodowych programów współpracy. Na warsztatach tych zostaną omówione m.in. najlepsze praktyki w przemyśle i elementy koncepcji zarządzania bezpieczeństwem procesowym. Oprócz przeglądu analizy zagrożeń procesowych (PHA) oraz analizy zagrożeń i zdolności operacyjnych (HAZOP) na warsztatach zostaną również omówione zasady czynnika ludzkiego, zarządzanie zmianami oraz kultura bezpieczeństwa i uczestnictwo pracowników.
      Warsztat regionalny – art. X i kwestie współpracy regionalnej w zakresie udzielania wsparcia i pomocy w sytuacjach kryzysowych: Warsztat regionalny ma na celu ułatwić omówienie i analizę pewnych kwestii związanych z pomocą i ochroną, ze szczególnym naciskiem na takie dziedziny, jak prawa i obowiązki państw stron zgodnie z art. X konwencji, składanie deklaracji dotyczących programów ochronnych, analiza słabości i obszarów problematycznych art. X oraz przegląd działań wspierających i ochronnych w regionie. Państwa strony z Afryki przedstawią prezentacje, aby podzielić się zdobytym doświadczeniem i wnioskami.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1632 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/153

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1632
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając bilanse i sprawozdania finansowe ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013 (COM(2014) 487 – C8-0146/2014),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie zarządzania finansami ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013,

                  —

                  uwzględniając informacje finansowe dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju (COM(2014) 350),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań finansowanych z ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju w roku budżetowym 2013 wraz z odpowiedziami Komisji (1),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając zalecenia Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania działań w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013 (05135/2015 – C8-0050/2015, 05136/2015 – C8-0051/2015, 05138/2015 – C8-0052/2015),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2012 (COM(2014) 607) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2014) 285 i SWD(2014) 286),

                  —

                  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (3), zmienioną w Wagadugu (Burkina Faso) dnia 22 czerwca 2010 r. (4),

                  —

                  uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (decyzjąa o stowarzyszeniu zamorskim) (5),

                  —

                  uwzględniając art. 33 umowy wewnętrznej z dnia 20 grudnia 1995 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie w sprawie finansowania pomocy Wspólnoty i zarządzania nią na podstawie drugiego Protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP–WE (6),

                  —

                  uwzględniając art. 32 umowy wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie w sprawie finansowania pomocy Wspólnoty i zarządzania nią na podstawie Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w Kotonu (Benin) w dniu 23 czerwca 2000 r. oraz w sprawie przyznania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (7),

                  —

                  uwzględniając art. 11 umowy wewnętrznej z dnia 17 lipca 2006 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie w sprawie finansowania pomocy Wspólnoty z wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie ze zmienioną umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przyznania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE (8),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 74 rozporządzenia finansowego z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczącego rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP–WE (9),

                  —

                  uwzględniając art. 119 rozporządzenia finansowego z dnia 27 marca 2003 r. mającego zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (10),

                  —

                  uwzględniając art. 142 rozporządzenia Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (11),

                  —

                  uwzględniając art. 93 i art. 94 tiret trzecie Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0102/2015),

         1.

            stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdanie finansowe ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju zostało przedstawione w tabeli 2 sprawozdania rocznego Trybunału Obrachunkowego;

         2.

            zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków ósmego, dziewiątego i dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju za rok budżetowy 2013;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. C 398 z 12.11.2014, s. 1.

         (2)  Dz.U. C 401 z 13.11.2014, s. 264.

         (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

         (4)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

         (5)  Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1 oraz Dz.U. L 324 z 7.12.2001, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 156 z 29.5.1998, s. 108.

         (7)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 355.

         (8)  Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32.

         (9)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, s. 53.

         (10)  Dz.U. L 83 z 1.4.2003, s. 1.

         (11)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 10 sierpnia 1998 r. zmieniająca wspólne stanowisko 96/184/WPZiB określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0498

Dziennik Urzędowy L 225 , 12/08/1998 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 10 sierpnia 1998 r.zmieniająca wspólne stanowisko 96/184/WPZiB określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii(98/498/WPZiB)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,uwzględniając wspólne stanowisko 96/184/WPZiB określone przez Radę dnia 26 lutego 1996 r. na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii [1],a także mając na uwadze, co następuje:Rada doszła do wniosku, że rozwój wydarzeń w Słowenii, w szczególności jej polityka wobec wywozu broni uzasadnia zniesienie w odniesieniu do tego państwa środków ograniczających, nałożonych we wspólnym stanowisku 96/184/WPZiB,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W pkt 2 ii) wspólnego stanowiska 96/184/WPZiB skreśla się odniesienia do Słowenii.Artykuł 2Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.Sporządzono w Brukseli, dnia 10 sierpnia 1998 r.W imieniu RadyW. SchüsselPrzewodniczący[1] Dz.U. L 58 z 7.3.1996, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/607 z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) i uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/102 (ATALANTA/3/2015)

text:
               17.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 100/79

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2015/607
   z dnia 15 kwietnia 2015 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) i uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/102 (ATALANTA/3/2015)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii („dowódca sił UE”).

               (2)

               W dniu 20 stycznia 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/102 (2) w sprawie mianowania wiceadmirała Jonasa HAGGRENA dowódcą sił UE.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie komandora Alfonsa GÓMEZA FERNÁNDEZA DE CÓRDOBY nowym dowódcą sił UE na miejsce wiceadmirała Jonasa HAGGRENA.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE popiera to zalecenie.

               (5)

               Należy w związku z tym uchylić decyzję (WPZiB) 2015/102.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Komandor Alfonso GÓMEZ FERNÁNDEZ DE CÓRDOBA zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) od dnia 6 maja 2015 r.
   Artykuł 2
   Decyzja (WPZiB) 2015/102 zostaje niniejszym uchylona.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 maja 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/102 z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) i uchylenia decyzji Atalanta/4/2014 (ATALANTA/1/2015) (Dz.U. L 16 z 23.1.2015, s. 31).


title: 2009/705/WE: Decyzja Komisji z dnia 14 września 2009 r. ustanawiająca Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów

text:
               16.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 244/21

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 14 września 2009 r.
   ustanawiająca Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów
   (2009/705/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W ramach ochrony konsumentów przewidzianej w art. 153 Traktatu jest właściwe, aby Komisja zasięgnęła opinii konsumentów w sprawie problemów dotyczących ochrony ich interesów na poziomie wspólnotowym.

               (2)

               Od 1973 r. Komisja jest wspomagana przez grupę konsultacyjną utworzoną w tym celu przez kolejne decyzje, z których ostatnią jest decyzja Komisji 2003/709/WE z dnia 9 października 2003 r. ustanawiająca Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów (1).

               (3)

               Długi czas funkcjonowania Grupy uwidocznił konieczność poprawy jej skuteczności, reprezentatywności i otwartości. Dlatego też przepisom odnoszącym się do tworzenia podgrup i przyjmowania opinii Grupy należy nadać większą przejrzystość i powinny one odzwierciedlać najlepsze praktyki wypracowane w ciągu ostatnich lat.

               (4)

               W związku z tym właściwe jest również zweryfikowanie procedury mianowania członków Grupy reprezentujących krajowe organizacje konsumenckie oraz nałożenie na członków Grupy dodatkowych obowiązków sprawozdawczych, tak aby bardziej zaangażować krajowe organizacje konsumenckie w prace Grupy.

               (5)

               Należy dopilnować, aby Grupa i jej członkowie aktywnie i skutecznie starali się wprowadzić perspektywę konsumentów do szerokich dyskusji zainteresowanych stron, co obecnie stanowi normę prowadzenia konsultacji w Europie.

               (6)

               Ze względu na ochronę danych przetwarzanie danych osobowych dotyczących członków Grupy musi podlegać wspólnotowym przepisom o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Europejska Grupa Konsultacyjna ds. Konsumentów
   Niniejszym ustanawia się Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów, zwaną dalej „Grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   1.   Komisja może zasięgać opinii Grupy w sprawie wszystkich zagadnień związanych z interesami konsumentów na poziomie wspólnotowym.
   2.   Grupa:

               a)

               stanowi grupę dla celów ogólnych dyskusji dotyczących zagadnień związanych z interesami konsumentów;

               b)

               Reprezentuje konsumentów na innych forach i na życzenie uczestniczy w pracach grup doradzających Komisji w związku z zagadnieniami odnoszącymi się do unijnej polityki ochrony konsumenta;

               c)

               doradza Komisji podczas wstępnego przygotowywania polityk i działań mających wpływ na sytuację konsumentów;

               d)

               może wydawać opinię w sprawach wspólnotowych mających wpływ na sytuację konsumentów;

               e)

               informuje Komisję o rozwoju sytuacji w odniesieniu do polityki ochrony konsumenta w państwach członkowskich;

               f)

               stanowi źródło informacji i opinii na temat działań wspólnotowych dla organizacji krajowych.

         Artykuł 3
   Członkostwo
   1.   Grupa złożona jest z:

               a)

               jednego członka z każdego państwa członkowskiego reprezentującego krajowe organizacje konsumenckie;

               b)

               jednego członka z każdej europejskiej organizacji konsumenckiej.

         2.   Krajowe organizacje konsumenckie, o których mowa w ust. 1 lit. a), muszą być reprezentatywne, zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi, dla konsumentów i działać na szczeblu krajowym.
   3.   Europejskie organizacje konsumenckie, o których mowa w ust. 1 lit. b), muszą spełniać wymogi jednego z dwóch następujących zbiorów kryteriów:

               a)

               są pozarządowe, niekomercyjne, niezależne od interesów branżowych, handlowych, gospodarczych lub innego rodzaju sprzecznych interesów;

                           (i)

                           ich głównym celem i działaniem jest promowanie i ochrona zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów we Wspólnocie;

                           (ii)

                           zostały upoważnione do reprezentowania interesów konsumentów na szczeblu wspólnotowym przez krajowe organizacje konsumenckie w co najmniej połowie państw członkowskich, które są reprezentatywne, zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi, dla konsumentów i działają na szczeblu regionalnym lub krajowym; oraz

                           (iii)

                           przekazały Komisji zadowalające informacje dotyczące ich członkostwa, zasad wewnętrznych i źródeł finansowania;

                     lub

               b)

               są pozarządowe, niekomercyjne, niezależne od interesów branżowych, handlowych, gospodarczych lub innego rodzaju sprzecznych interesów; oraz

                           (i)

                           ich głównym celem i działaniem jest reprezentowanie interesów konsumentów w procesie normalizacji na poziomie wspólnotowym; oraz

                           (ii)

                           zostały upoważnione w co najmniej dwóch trzecich państw członkowskich do reprezentowania interesów konsumentów na poziomie wspólnotowym przez:

                                       —

                                       organy reprezentatywne, zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi, dla krajowych organizacji konsumenckich w państwach członkowskich; lub

                                       —

                                       w przypadku braku takich organów, przez krajowe organizacje konsumenckie w państwach członkowskich, które są reprezentatywne, zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi, dla konsumentów oraz działają na szczeblu krajowym.

         4.   Orientacyjny wykaz organizacji, które obecnie spełniają kryteria ustanowione w ust. 3, zamieszczony jest w załączniku.
   Artykuł 4
   Mianowanie
   1.   Członkowie Grupy reprezentujący krajowe organizacje konsumenckie są mianowani zgodnie z ust. 2 i 3.
   2.   Każde państwo członkowskie zgłasza trzech kandydatów za pośrednictwem krajowych organów reprezentujących organizacje konsumenckie, ustanowionych przez dane państwo członkowskie, jeśli takie istnieją, lub za pośrednictwem właściwych organów krajowych. Kandydaci należą do najbardziej reprezentatywnych krajowych organizacji konsumenckich zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi.
   3.   Komisja mianuje jednego członka i jednego zastępcę na państwo członkowskie zgodnie z następującymi kryteriami:

               a)

               kandydaci mają szerokie kwalifikacje i doświadczenie w sprawach dotyczących konsumentów w UE;

               b)

               pierwszeństwo mają kandydaci, którzy wcześniej nie byli członkami Grupy;

               c)

               zachowana jest równowaga płci.

         4.   Członkowie Grupy reprezentujący europejskie organizacje konsumenckie oraz jeden zastępca na każdego członka są mianowani przez Komisję na wniosek europejskich organizacji konsumenckich.
   5.   Zastępcy automatycznie przejmują obowiązki członków podczas ich nieobecności.
   6.   Komisja ogłasza listę członków i ich zastępców na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C. Nazwiska członków i ich zastępców są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (2).
   Artykuł 5
   Kadencja
   1.   Kadencja członków i ich zastępców wynosi trzy lata i jest odnawialna zgodnie z procedurą określoną w art. 4.
   2.   Po zakończeniu trzyletniego okresu członkowie i ich zastępcy pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia lub odnowienia kadencji.
   3.   Kadencja członków i ich zastępców upływa przed zakończeniem trzyletniego okresu

               a)

               w przypadku rezygnacji, przejścia na emeryturę lub śmierci;

               b)

               jeśli krajowe organy lub władze, które przedstawiły ich jako kandydatów, wystąpią o ich zastąpienie;

               c)

               jeśli Komisja wystąpi o zastąpienie członków lub ich zastępców, którzy nie są już w stanie wypełniać skutecznie powierzonej im funkcji lub którzy nie wypełniają zobowiązań określonych w art. 7 ust. 6.

         4.   Członkowie i ich zastępcy są zastępowani na czas pozostały do końca trzyletniego okresu zgodnie z procedurą określoną w art. 4. Niezależnie od przepisów art. 4 ust. 2, jeśli zastąpiony ma być tylko jeden członek lub jeden jego zastępca reprezentujący krajowe organizacje konsumenckie, krajowe organy lub władze proponują dwóch nowych kandydatów, z których Komisja mianuje jednego zgodnie z art. 4 ust. 3.
   Artykuł 6
   Współpracownicy i eksperci
   1.   Na wniosek Komisji Grupa może zwrócić się do przedstawicieli innych organizacji, których jednym z głównych celów jest promowanie interesów konsumentów i które w tym celu działają aktywnie na szczeblu europejskim, o włączenie się w jej pracę.
   2.   Grupa może zwrócić się do dowolnej osoby posiadającej specjalistyczną wiedzę w kwestii punktu porządku dziennego z prośbą o wzięcie udziału w jej pracach jako ekspert.
   Artykuł 7
   Działanie
   1.   Komisja:

               a)

               określa formę i terminy posiedzeń Grupy;

               b)

               przewodniczy posiedzeniom Grupy;

               c)

               zapewnia obsługę sekretariatu i organizuje pracę Grupy.

         2.   Mogą zostać ustanowione podgrupy do badania szczególnych zagadnień na zasadach i warunkach ustalonych przez grupę. Podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.
   3.   Grupa może wydawać opinie na prośbę Komisji lub na wniosek członka za zgodą Komisji. Komisja, jeżeli występuje o opinię, może ustalić termin, w którym opinia ma być wydana. Dla każdej opinii Grupa może wyznaczyć jednego lub więcej sprawozdawców spośród swoich członków. Sprawozdawca ponosi ogólną odpowiedzialność za przygotowanie opinii.
   4.   Grupa przyjmuje swój własny regulamin na podstawie wniosku złożonego przez Komisję.
   5.   Komisja publikuje na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie opinie, streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze Grupy.
   6.   Członkowie Grupy reprezentujący krajowe organizacje konsumenckie informują stowarzyszenia, które reprezentują w Grupie, i konsultują się z nimi. Każdy członek stosuje skuteczne mechanizmy sprawozdawcze w celu systematycznego informowania wszystkich organizacji konsumenckich na szczeblu krajowym o pracy Grupy oraz przekazuje Grupie ich opinie.
   7.   Każdy członek przygotowuje sprawozdanie dla Komisji do dnia 1 marca na temat prac przedsięwziętych w minionym roku kalendarzowym w ramach wypełniania swoich obowiązków przewidzianych w ust. 6. Treść tego sprawozdania zostanie określona bardziej szczegółowo w regulaminie.
   Artykuł 8
   Poufność
   Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu, członkowie Grupy oraz ich zastępcy nie ujawniają żadnych informacji uzyskanych w wyniku swojej pracy w Grupie lub jej podgrupach, w przypadku gdy Komisja poinformuje ich, że żądana opinia lub podniesione zagadnienie ma charakter poufny.
   Artykuł 9
   Koszty posiedzeń
   1.   Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu, ponoszone przez członków w związku z pracami Grupy, są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   2.   Członkowie nie otrzymują wynagrodzenia za swoją działalność.
   3.   Koszty posiedzeń są zwracane w granicach rocznego budżetu przyznanego Grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 10
   Uchylenie
   Niniejszym uchyla się decyzję 2003/709/WE.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 września 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Meglena KUNEVA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 258 z 10.10.2003, s. 35.

      (2)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      Organizacje spełniające obecnie kryteria ustanowione w art. 3 ust. 3:

                  —

                  BEUC (Bureau Européen des Unions des Consommateurs) – Europejska Organizacja Konsumentów,

                  —

                  ANEC (European Association for the Co-ordination of Consumer Representation in Standardisation) – europejskie stowarzyszenie ds. koordynacji udziału konsumentów w procesie normalizacji.


1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej za rok budżetowy 2005 (C6-0393/2006 - 2006/2160(DEC))


title: 2008/584/WE: Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2008 r. zmieniająca decyzję 2006/493/WE ustanawiającą kwotę wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. , jej podział na poszczególne lata oraz minimalną kwotę, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji

text:
               16.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/26

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 lipca 2008 r.
   zmieniająca decyzję 2006/493/WE ustanawiającą kwotę wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., jej podział na poszczególne lata oraz minimalną kwotę, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji
   (2008/584/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w szczególności jego art. 69 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2006/493/WE (2) określa kwotę wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., jej podział na poszczególne lata oraz minimalną kwotę, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji.

               (2)

               W związku z tym, że na mocy postanowień pkt 48 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (3) władza budżetowa podjęła decyzję o przeniesieniu niektórych niewykorzystanych w 2007 r. środków przeznaczonych na wsparcie wspólnotowe na rzecz rozwoju obszarów wiejskich z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, należy zmienić decyzję 2006/493/WE w celu dokonania ponownego przydziału przedmiotowych środków na zobowiązania na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/493/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Załącznik do decyzji 2006/493/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. BARNIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 277 z 21.10.2005, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 146/2008 (Dz.U. L 46 z 21.2.2008, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 195 z 15.7.2006, s. 22.

      (3)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. Porozumienie ostatnio zmienione decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/371/WE (Dz.U. L 128 z 16.5.2008, s. 8).

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK
            Całkowita kwota środków na pokrycie zobowiązań na lata 2007–2013, jej podział na poszczególne lata oraz minimalna kwota, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji (1)

                        Ceny z 2004 r. w EUR (2)

                        2007

                        2008

                        2009

                        2010

                        2011

                        2012

                        2013

                        Razem

                        Całkowita kwota dla UE-25 oraz Bułgarii i Rumunii

                        9 325 497 783

                        10 788 767 263

                        10 515 007 756

                        10 278 583 653

                        9 824 886 713

                        9 588 187 168

                        9 356 225 581

                        69 677 155 918

                        Minimalna kwota dla regionów kwalifikujących się w ramach celu konwergencji

                        27 676 975 284

            Całkowita kwota środków na pokrycie zobowiązań na lata 2007–2013, jej podział na poszczególne lata oraz minimalna kwota, która zostanie skoncentrowana w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji (3)

                        Ceny bieżące w EUR (4)

                        2007

                        2008

                        2009

                        2010

                        2011

                        2012

                        2013

                        Razem

                        Całkowita kwota dla UE-25 oraz Bułgarii i Rumunii

                        9 896 292 851

                        11 678 108 653

                        11 609 418 209

                        11 575 354 634

                        11 285 706 554

                        11 234 089 442

                        11 181 555 662

                        78 460 526 005

                        Minimalna kwota dla regionów kwalifikujących się w ramach celu konwergencji

                        31 232 644 963

         (1)  Przed obowiązkową modulacją i innymi przesunięciami z wydatków związanych z rynkiem i płatności bezpośrednich w ramach wspólnej polityki rolnej na rozwój obszarów wiejskich.

         (2)  Kwoty zaokrąglono do najbliższego euro.

         (3)  Przed obowiązkową modulacją i innymi przesunięciami z wydatków związanych z rynkiem i płatności bezpośrednich w ramach wspólnej polityki rolnej na rozwój obszarów wiejskich.

         (4)  Kwoty zaokrąglono do najbliższego euro.”