title: Decyzja Rady (UE) 2017/2429 z dnia 5 grudnia 2017 r. uchylająca decyzję 2008/713/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Zjednoczonym Królestwie

text:
               23.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/6

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2429
   z dnia 5 grudnia 2017 r.
   uchylająca decyzję 2008/713/WE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Zjednoczonym Królestwie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 126 ust. 12,
   uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 lipca 2008 r., w następstwie zalecenia Komisji, w drodze decyzji 2008/713/WE (1) przyjętej na podstawie art. 104 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), Rada stwierdziła istnienie nadmiernego deficytu w Zjednoczonym Królestwie. Rada odnotowała, że – zgodnie z danymi przesłanymi przez władze Zjednoczonego Królestwa w ramach procedury nadmiernego deficytu w marcu 2008 r. – deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych Zjednoczonego Królestwa w roku 2008/2009 miał wynieść 3,2 % PKB, przekraczając tym samym określoną w Traktacie wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB. Ponadto po opublikowaniu budżetu z marca 2008 r. w dniu 13 maja 2008 r. zapowiedziano obniżenie podatku dochodowego od osób fizycznych w roku 2008/2009, co miało doprowadzić do dalszego wzrostu deficytu we wspomnianym roku budżetowym. Uwzględnienie tego środka w prognozie Komisji z wiosny 2008 r. oznaczało deficyt wynoszący 3,5 % PKB w roku 2008/2009. Uznano również, że nadmierny deficyt nie jest tymczasowy, ponieważ prognoza Komisji, uwzględniająca niezmienny kursu polityki, zapowiadała szacowany deficyt w roku 2009/2010 na poziomie 3,3 % PKB. Rada odnotowała ponadto, że wskaźnik ogólnego zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych pozostawał znacznie poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 60 % mimo prognozowanej tendencji wzrostowej do roku 2009/2010.

               (2)

               W tym samym dniu, zgodnie z art. 104 ust. 7 TWE oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 (2), Rada, na podstawie zalecenia Komisji, skierowała do Zjednoczonego Królestwa zalecenie w celu zlikwidowania nadmiernego deficytu najpóźniej do roku budżetowego 2009/2010. Rada wyznaczyła też dzień 8 stycznia 2009 r. jako termin na podjęcie skutecznych działań.

               (3)

               Zgodnie z art. 104 ust. 8 TWE w dniu 27 kwietnia 2009 r. Rada podjęła decyzję 2009/409/WE (3) stwierdzającą, że Zjednoczone Królestwo nie podjęło skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 8 lipca 2008 r.

               (4)

            Uwzględniając fakt, że sytuacja budżetowa Zjednoczonego Królestwa w roku budżetowym 2009/2010 była rezultatem wprowadzenia środków odpowiadających około 1,5 % PKB, które stanowiły właściwą odpowiedź na Europejski plan naprawy gospodarczej, oraz swobodnego działania automatycznych stabilizatorów, w dniu 2 grudnia 2009 r. Rada wydała zmienione zalecenie na podstawie art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), zalecając, aby Zjednoczone Królestwo zlikwidowało nadmierny deficyt do roku budżetowego 2014/2015. W szczególności – w celu obniżenia ogólnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych poniżej poziomu 3 % PKB w wiarygodny i trwały sposób –zalecono Zjednoczonemu Królestwu zapewnienie średniego rocznego wysiłku fiskalnego na poziomie 1
                   % PKB w okresie między rokiem 2010/2011 a 2014/2015. W swoim zaleceniu z dnia 2 grudnia 2009 r. Rada wyznaczyła dzień 2 czerwca 2010 r. jako termin na podjęcie skutecznych działań zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97.

               (5)

               W dniu 6 lipca 2010 r. Komisja stwierdziła, w oparciu o swoją prognozę z wiosny 2010 r., że Zjednoczone Królestwo podjęło skuteczne działania zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. wydanym na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE.

               (6)

            W dniu 19 czerwca 2015 r., zgodnie z art. 126 ust. 8 TFUE, Rada podjęła decyzję stwierdzającą, że Zjednoczone Królestwo nie podjęło skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. (4). Rada odnotowała, że w Zjednoczonym Królestwie wystąpiło znaczne spowolnienie wzrostu realnego PKB w wyniku światowego kryzysu gospodarczego i finansowego w 2008 r. i 2009 r., który wpłynął również negatywnie na finanse publiczne. Zjednoczone Królestwo wdrożyło następnie plan konsolidacji budżetowej, a ogólny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych, wyrażony jako odsetek PKB, malał we wszystkich kolejnych latach budżetowych od roku 2009/2010 do 2014/2015. Z drugiej strony, w okresie tym wzrosło ogólne zadłużenie sektora instytucji rządowych i samorządowych, napędzane głównie przez deficyt nominalny, ale także przez interwencje w sektorze finansowym. Rada stwierdziła, że mimo przyjęcia i wdrożenia programu konsolidacji budżetowej Zjednoczone Królestwo nie zlikwidowało swojego nadmiernego deficytu do roku 2014/2015. Ponadto Zjednoczone Królestwo nie zastosowało się do zalecenia Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. wzywającego do zapewnienia rocznego wysiłku fiskalnego na poziomie 1
                   % PKB.

               (7)

               W dniu 19 czerwca 2015 r., zgodnie z art. 126 ust. 7 TFUE oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97, Rada, na podstawie zalecenia Komisji, skierowała do Zjednoczonego Królestwa zalecenie, aby do roku budżetowego 2016/2017 skorygowało ono swój nadmierny deficyt. W szczególności Zjednoczonemu Królestwu zalecono, aby osiągnęło deficyt nominalny na poziomie 4,1 % PKB w roku 2015/2016 oraz 2,7 % PKB w roku 2016/2017, co odpowiadałoby, jak oczekiwano, rocznej poprawie salda strukturalnego na poziomie 0,5 % PKB w roku 2015/2016 oraz 1,1 % PKB w roku 2016/2017, biorąc za podstawę zaktualizowaną prognozę Komisji z wiosny 2015 r.

               (8)

               W dniu 16 listopada 2015 r. Komisja stwierdziła, że Zjednoczone Królestwo podjęło skuteczne działania na rzecz korekty nadmiernego deficytu do roku budżetowego 2016/2017 zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 19 czerwca 2015 r.

               (9)

               Zgodnie z art. 4 Protokołu (nr 12) w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Komisja dostarcza dane na potrzeby stosowania tej procedury. W ramach stosowania tego protokołu państwa członkowskie przekazują dane na temat deficytu i długu sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz inne związane z tym zmienne dwa razy w roku, tj. przed dniem 1 kwietnia oraz przed dniem 1 października, zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2009 (5).

               (10)

               Rada podejmuje decyzje o uchyleniu decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na podstawie przekazanych danych. Ponadto decyzja w sprawie istnienia nadmiernego deficytu powinna być uchylona tylko wówczas, gdy prognozy Komisji wskazują, że deficyt nie przekroczy w okresie objętym prognozą wartości referencyjnej określonej w Traktacie na poziomie 3 % PKB (6).

               (11)

               Na podstawie danych dostarczonych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 479/2009, w następstwie programu konwergencji z 2017 r., powiadomienia z września 2017 r. przedstawionego przez Zjednoczone Królestwo oraz prognozy Komisji z jesieni 2017 r., uzasadnione jest sformułowanie następujących wniosków:

                           —

                           Zjednoczone Królestwo osiągnęło zalecane wartości docelowe ogólnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w ostatnich latach. Po osiągnięciu w roku 2009/2010 najwyższej wartości 10 % PKB nominalny ogólny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wykazywał stałą tendencję spadkową i obniżył się w roku 2015/2016 do 4 %, a w 2016/2017 – do 2,3 %, zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 19 czerwca 2015 r. Konsolidacja budżetowa realizowana w tym okresie opierała się w głównej mierze na wydatkach, przy czym całkowite wydatki bieżące spadły z 42,9 % PKB w roku 2009/2010 do 38 % PKB w roku 2016/2017. Przyczynił się do tego również, choć w mniejszym stopniu, wzrost wskaźnika dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych: z 37,4 % PKB w roku 2009/2010 do 38,6 % PKB w roku 2016/2017.

                           —

                           W programie konwergencji na 2016/2017 r. przedłożonym przez władze Zjednoczonego Królestwa w dniu 27 kwietnia 2017 r., obejmującym okres od roku 2016/2017 do 2021/2022, przewidziano wzrost ogólnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do 2,8 % PKB w roku 2017/2018, a następnie jego spadek do 1,9 % PKB w roku 2018/2019. Prognoza ta zakładała planowany ogólny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości 2,7 % w roku 2016/2017, zgodnie z danymi przekazanymi przez władze Zjednoczonego Królestwa w ramach procedury nadmiernego deficytu w marcu 2017 r. Po przedłożeniu programu konwergencji krajowy urząd statystyczny (ONS) skorygował w dół szacowaną wielkość ogólnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w roku 2016/2017 do 2,3 % PKB. Chociaż władze Zjednoczonego Królestwa nie opublikowały następnie zaktualizowanej prognozy dotyczącej ogólnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych, w swojej prognozie z jesieni 2017 r. Komisja przewidziała deficyt na poziomie 2,5 % w roku 2017/2018, 1,8 % w roku 2018/2019 oraz 1,3 % w roku 2019/2020, przy założeniu kontynuacji dotychczasowej polityki. Oczekuje się zatem, że w okresie objętym prognozą deficyt utrzyma się na poziomie niższym od wartości referencyjnej określonej w Traktacie, wynoszącej 3 % PKB.

                           —

                           Zgodnie ze swoją prognozą z jesieni 2017 r. Komisja szacuje, że w okresie między rokiem 2008/2009 a 2016/2017 saldo strukturalne, tj. ogólne saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, uległo poprawie o 3,2 % PKB.

                           —

                           Od czasu podjęcia przez Radę decyzji stwierdzającej, że w Zjednoczonym Królestwie istnieje nadmierny deficyt, tj. od dnia 8 lipca 2008 r., wskaźnik ogólnego zadłużenia brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych Zjednoczonego Królestwa znacząco się zwiększył. Wskaźnik ogólnego zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrósł z 41 % PKB w roku 2007/2008 do 86,8 % w roku 2016/2017, co odzwierciedla wyższy nominalny ogólny deficyt tego sektora, a także podejmowane w tym okresie interwencje w sektorze finansowym. Zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2017 r. zakłada się, że relacja długu do PKB osiągnęła najwyższą wartość w roku 2016/2017 i że będzie się ona stopniowo obniżać do poziomu 82,9 % PKB w roku 2019/2020.

               (12)

               Zgodnie z art. 126 ust. 12 TFUE decyzję Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu uchyla się, gdy nadmierny deficyt w danym państwie członkowskim zostanie, w ocenie Rady, skorygowany.

               (13)

               W opinii Rady nadmierny deficyt w Zjednoczonym Królestwie został skorygowany i w związku z tym należy uchylić decyzję 2008/713/WE.

               (14)

               Począwszy od roku 2017/2018, czyli roku budżetowego następującego po roku, w którym nastąpiła korekta nadmiernego deficytu, Zjednoczone Królestwo podlega części zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu i powinno w odpowiednim tempie czynić postępy na drodze do osiągnięcia minimalnego średniookresowego celu budżetowego, przestrzegając przy tym wartości odniesienia dotyczącej wydatków, oraz spełniać kryterium długu zgodnie z art. 2 ust. 1a rozporządzenia (WE) nr 1467/97,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Z ogólnej oceny wynika, że nadmierny deficyt w Zjednoczonym Królestwie został skorygowany.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję 2008/713/WE.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         T. TÕNISTE

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2008/713/WE z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie istnienia nadmiernego deficytu w Zjednoczonym Królestwie (Dz.U. L 238 z 5.9.2008, s. 5).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 6).

      (3)  Decyzja Rady 2009/409/WE z dnia 27 kwietnia 2009 r. stwierdzająca zgodnie z art. 104 ust. 8 Traktatu, czy Zjednoczone Królestwo podjęło skuteczne działania w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 8 lipca 2008 r. na mocy art. 104 ust. 7 (Dz.U. L 132 z 29.5.2009, s. 11).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2015/1098 z dnia 19 czerwca 2015 r. stwierdzająca, że Zjednoczone Królestwo nie podjęło skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. (Dz.U. L 180 z 8.7.2015, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2009 z dnia 25 maja 2009 r. o stosowaniu Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1).

      (6)  Zgodnie z dokumentem zatytułowanym „Szczegółowe zasady wdrażania paktu stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i konwergencji” z dnia 3 września 2012 r. Zob.: http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/sgp/pdf/coc/code_of_conduct_en.pdf


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2017/2436 z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Republikę Włoską

text:
               23.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/37

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2017/2436
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Republikę Włoską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając propozycję rządu Włoch,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 18 września 2015 r. i 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE, Euratom) 2015/1600 (1) i (UE, Euratom) 2015/1790 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upływem kadencji Giancarla DURANTEGO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2020 r., zostaje niniejszym mianowany Giovanni SABATINI, Direttore Generale dell'ABI (Associazione Bancaria Italiana).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1600 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 53).

      (2)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1790 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 23).


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/2430 z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie mianowania szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/2/2017)

text:
               23.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/9

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2017/2430
   z dnia 8 grudnia 2017 r.
   w sprawie mianowania szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/2/2017)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/889/WPZiB (1) z dnia 25 listopada 2005 r. ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah), w szczególności jego art. 10 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 wspólnego działania 2005/889/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (zwany dalej „KPiB”) jest upoważniony, w myśl art. 38 Traktatu, do podejmowania odpowiednich decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad Misją Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               Natalia CEA została mianowana szefem misji EU BAM Rafah od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. decyzją EU BAM Rafah/1/2015 (2) przyjętą przez KPiB w dniu 7 lipca 2015 r.

               (3)

               Na mocy decyzji Rady (WPZiB) 2017/1193 z dnia 4 lipca 2017 r. (3) okres realizacji misji EU BAM Rafah został przedłużony do dnia 30 czerwca 2018 r.

               (4)

               W dniu 11 lipca 2017 r. KPiB przyjął decyzję EU BAM Rafah/1/2017 (4) w sprawie przedłużenia mandatu Nataliny CEI jako szefa misji EU BAM Rafah do dnia 30 czerwca 2018 r.

               (5)

               W dniu 1 grudnia 2017 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, aby szefem misji EU BAM Rafah w miejsce Nataliny CEI od dnia 4 grudnia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. został mianowany Günther FREISLEBEN,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Günther FREISLEBEN zostaje niniejszym mianowany szefem Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) na okres od dnia 4 grudnia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.
   Artykuł 2
   Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa UE BAM Rafah/1/2017 zostaje uchylona.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 4 grudnia 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2017 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 327 z 14.12.2005, s. 28.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/1128 z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie mianowania szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/1/2015) (Dz.U. L 184 z 11.7.2015, s. 16).

      (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1193 z dnia 4 lipca 2017 r. zmieniająca wspólne działanie 2005/889/WPZiB ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (Dz.U. L 172 z 5.7.2017, s. 12).

      (4)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/1280 z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah) (EU BAM Rafah/1/2017) (Dz.U. L 184 z 15.7.2017, s. 63).


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/2438 z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie mianowania szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) (EUMM GEORGIA/1/2017)

text:
               23.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/39

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2017/2438
   z dnia 19 grudnia 2017 r.
   w sprawie mianowania szefa Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) (EUMM GEORGIA/1/2017)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/452/WPZiB z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia (1), w szczególności jej art. 10 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji 2010/452/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji do celów sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego w stosunku do Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2238 (2) przedłużyła mandat EUMM Georgia do dnia 14 grudnia 2018 r.

               (3)

               W dniu 15 grudnia2017 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował mianowanie Erika HØEGA szefem misji EUMM Georgia od dnia 15 grudnia 2017 r. do dnia 14 grudnia 2018 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Erik HØEG zostaje niniejszym mianowany szefem Misji EUMM Georgia na okres od dnia 15 grudnia 2017 r. do dnia 14 grudnia 2018 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2017 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 213 z 13.8.2010, s. 43.

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2238 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniająca decyzję 2010/452/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia (Dz.U. L 337 z 13.12.2016, s. 15).


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2431 z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz utworzenia dwóch specjalnych grup roboczych

text:
               23.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 344/11

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2431
   z dnia 11 grudnia 2017 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz utworzenia dwóch specjalnych grup roboczych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 18 lutego 2017 r. i jest tymczasowo stosowana zgodnie z art. 59 ust. 2 i 3 Umowy oraz z art. 3 decyzji Rady (UE) 2017/434 (2).

               (2)

               Na mocy art. 49 Umowy ustanowiono Wspólny Komitet, między innymi w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i wykonania Umowy. Aby przyczynić się do skutecznego wykonania Umowy, Wspólny Komitet powinien jak najszybciej przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

               (3)

               Zgodnie z art. 49 Umowy Wspólny Komitet może podjąć decyzję w sprawie utworzenia specjalnych komitetów lub grup roboczych wspierających go w wykonywaniu jego zadań.

               (4)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz utworzenia specjalnych grup roboczych powinno opierać się na załączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, jakie być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy art. 49 Umowy, w odniesieniu do:

               a)

               przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu; oraz

               b)

               utworzenia dwóch specjalnych grup roboczych,

         opiera się na projektach decyzji Wspólnego Komitetu załączonych do niniejszej decyzji.
   2.   Niewielkie zmiany do projektów decyzji Wspólnego Komitetu mogą być uzgodnione przez Przedstawicieli Unii we Wspólnym Komitecie bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 3.

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/434 z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 1).

      PROJEKT
      DECYZJA NR 1/2017 WSPÓLNEGO KOMITETU UE–AFGANISTAN
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
      WSPÓLNY KOMITET UE–AFGANISTAN,
      uwzględniając Umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony, w szczególności jej art. 49 ust. 5,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 18 lutego 2017 r. i jest tymczasowo stosowana zgodnie z art. 59 ust. 2 i 3 Umowy oraz z art. 3 decyzji Rady (UE) 2017/434 (2).

                  (2)

                  Wspólny Komitet został ustanowiony zgodnie z art. 49 Umowy. Aby móc wykonywać powierzone mu zadania, Wspólny Komitet powinien przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu zamieszczony w załączniku do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Afganistan

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 3.

         (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/434 z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 1).

         ZAŁĄCZNIK

            Regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu

         Artykuł 1
         Skład i przewodnictwo
         1.   Wspólny Komitet wykonuje zadania określone w art. 49 Umowy.
         2.   W skład Wspólnego Komitetu wchodzą przedstawiciele stron na najwyższym możliwym szczeblu; Wspólnemu Komitetowi przewodniczy naprzemiennie, przez okres roku kalendarzowego, strona, która jest gospodarzem jego posiedzeń w danym roku kalendarzowym.
         3.   Wspólnemu Komitetowi przewodniczą naprzemiennie Minister Finansów Islamskiej Republiki Afganistanu oraz Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Mogą oni delegować uprawnienie do przewodniczenia wszystkim lub niektórym posiedzeniom Wspólnego Komitetu na urzędnika wysokiego szczebla.
         Artykuł 2
         Posiedzenia
         1.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się raz do roku. Posiedzenia Wspólnego Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego. Posiedzenia odbywają się na przemian w Brukseli i w Kabulu w terminie uzgodnionym przez strony. Za zgodą stron można zwoływać – na wniosek jednej ze stron – sesje nadzwyczajne Wspólnego Komitetu.
         2.   Za zgodą stron posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą odbywać się w drodze wyjątku w formie wideokonferencji.
         Artykuł 3
         Uczestnicy
         1.   Przed każdym posiedzeniem Wspólnego Komitetu każda ze stron informuje przewodniczącego o planowanym składzie swojej delegacji.
         2.   W porozumieniu ze stronami przewodniczący może zaprosić na posiedzenie ekspertów lub przedstawicieli innych organów w charakterze obserwatorów lub w celu udzielenia informacji na określony temat.
         Artykuł 4
         Upublicznienie
         1.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się przy drzwiach zamkniętych, chyba że przewodniczący w porozumieniu ze stronami podejmie decyzję o upublicznieniu posiedzenia.
         2.   Wspólny Komitet może wydawać publiczne oświadczenia, jeżeli uzna to za stosowne.
         Artykuł 5
         Sekretariat
         Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i przedstawiciel rządu Islamskiej Republiki Afganistanu wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszystkie powiadomienia skierowane do przewodniczącego oraz od niego wychodzące przekazywane są sekretarzom. Korespondencja skierowana do przewodniczącego oraz od niego wychodząca może mieć dowolną formę pisemną, w tym wiadomości elektronicznej.
         Artykuł 6
         Porządek obrad
         1.   Przewodniczący sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia Wspólnego Komitetu. Wstępny porządek obrad, wraz z odpowiednimi dokumentami, przekazywany jest stronom nie później niż 15 dni kalendarzowych przed datą posiedzenia.
         2.   Każda ze stron może zwrócić się do przewodniczącego o wprowadzenie punktu do porządku obrad.
         3.   Wspólny Komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą stron w porządku obrad można wprowadzić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.
         4.   Przewodniczący może, w szczególnych okolicznościach i w porozumieniu ze stronami, skrócić terminy, o których mowa w ust. 1, w celu uwzględnienia wymogów danego przypadku.
         Artykuł 7
         Protokół
         1.   Wynik posiedzeń Wspólnego Komitetu ma formę uzgodnionego protokołu.
         2.   Przewodniczący podsumowuje wnioski, do jakich doszedł Wspólny Komitet na każdym posiedzeniu. Na podstawie tych wniosków obydwaj sekretarze wspólnie sporządzają projekt protokołu, w miarę możliwości na zakończenie posiedzenia lub najpóźniej w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty posiedzenia.
         3.   Strony zatwierdzają projekt protokołu w miarę możliwości na zakończenie posiedzenia lub najpóźniej w ciągu 45 dni kalendarzowych od daty posiedzenia lub przed upływem terminu uzgodnionego przez strony. Po zatwierdzeniu projektu protokołu przez strony przewodniczący i sekretarze podpisują oryginał w dwóch egzemplarzach. Każda ze stron otrzymuje jeden egzemplarz oryginału.
         Artykuł 8
         Decyzje i zalecenia
         1.   Decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu przyjmowane są za porozumieniem stron.
         2.   Decyzje lub zalecenia Wspólnego Komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu. W każdej decyzji określa się jej datę wejścia w życie.
         3.   Wspólny Komitet może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej. W takich przypadkach strony ustalają okres trwania procedury. Jeśli po upływie tego okresu żadna ze stron nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowanej decyzji lub proponowanego zalecenia, przewodniczący ogłasza, że decyzję lub zalecenie przyjęto za porozumieniem stron.
         4.   Decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu są sporządzane w dwóch autentycznych egzemplarzach podpisanych przez przewodniczącego.
         5.   Każda ze stron może opublikować decyzje i zalecenia Wspólnego Komitetu w swoim odpowiednim publikatorze urzędowym.
         Artykuł 9
         Koszty
         1.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki w związku z uczestnictwem w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.
         2.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz z tłumaczeniem pisemnym.
         3.   Wydatki związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
         Artykuł 10
         Specjalne komitety i grupy robocze
         1.   Wspólny Komitet może ustanawiać specjalne komitety lub grupy robocze wspierające go w wykonywaniu jego zadań.
         2.   Wspólny Komitet może podjąć decyzję o rozwiązaniu istniejącego specjalnego komitetu lub istniejącej grupy roboczej oraz określić lub zmieniać zakres ich uprawnień.
         3.   Specjalne komitety lub grupy robocze zdają Wspólnemu Komitetowi szczegółowe sprawozdania ze swej działalności po każdym ze swoich posiedzeń i mogą przekazywać zalecenia Wspólnemu Komitetowi.

      PROJEKT
      DECYZJA NR 2/2017 WSPÓLNEGO KOMITETU UE–AFGANISTAN
      z dnia …
      w sprawie ustanowienia dwóch specjalnych grup roboczych oraz określenia zakresu ich uprawnień
      WSPÓLNY KOMITET UE–AFGANISTAN,
      uwzględniając Umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony, a w szczególności jej art. 49 ust. 3 oraz art. 10 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 18 lutego 2017 r. i jest tymczasowo stosowana zgodnie z jej art. 59.

                  (2)

                  Aby przyczynić się do skutecznego wykonania Umowy, należy określić jej ramy instytucjonalne.

                  (3)

                  Zgodnie z art. 49 ust. 3 Umowy oraz z art. 10 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu może on podjąć decyzję w sprawie utworzenia specjalnych komitetów lub grup roboczych wspierających go w wykonywaniu jego zadań.

                  (4)

                  Aby umożliwić prowadzenie dyskusji na szczeblu eksperckim w kluczowych obszarach wchodzących w zakres Umowy, należy ustanowić specjalne grupy robocze. Strony mogą ponadto postanowić o zmianie wykazu specjalnych komitetów lub grup roboczych lub zakresu ich zadań.

                  (5)

                  Specjalne grupy robocze powinny być w stanie rozpocząć działalność w odpowiednim czasie,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Niniejszym ustanawia się specjalne grupy robocze wymienione w załączniku A. Zakres uprawnień specjalnych grup roboczych określono w załączniku B.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Afganistan

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 3.

         ZAŁĄCZNIK A

            Wspólny Komitet UE–Afganistan

            Specjalne grupy robocze

                     1.

                     Specjalna grupa robocza ds. praw człowieka, dobrych rządów i migracji;

                     2.

                     Specjalna grupa robocza ds. rozwoju gospodarczego i społecznego.

            ZAŁĄCZNIK B

               Zakres uprawnień specjalnych grup roboczych ustanowionych na mocy Umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony

            Artykuł 1
            Specjalne grupy robocze mogą omawiać wdrażanie Umowy w obszarach, którymi się zajmują. Może też prowadzić dyskusje o kwestiach lub konkretnych projektach związanych z odpowiednimi obszarami współpracy dwustronnej.
            Artykuł 2
            Specjalne grupy robocze wykonują swoje zadania pod nadzorem Wspólnego Komitetu. W ciągu 30 dni kalendarzowych od daty każdego swojego posiedzenia składają sprawozdanie przewodniczącemu Wspólnego Komitetu oraz przekazują mu wnioski i protokół z posiedzenia.
            Artykuł 3
            1.   W skład specjalnych grup roboczych wchodzą przedstawiciele stron.
            2.   Specjalne grupy robocze mogą zapraszać na swoje posiedzenia ekspertów i zasięgać ich opinii dotyczących określonych punktów porządku obrad.
            Artykuł 4
            Specjalnym grupom roboczym przewodniczy strona, która przewodniczy Wspólnemu Komitetowi.
            Artykuł 5
            Przedstawiciel Unii Europejskiej i przedstawiciel rządu Afganistanu wspólnie sprawują funkcje sekretarzy specjalnych grup roboczych.
            Artykuł 6
            1.   Posiedzenia specjalnych grup roboczych zwoływane są gdy wymagają tego okoliczności na pisemny wniosek jednej ze stron, co najmniej raz w roku. Każde posiedzenie odbywa się w terminie i w miejscu wspólnie uzgodnionym przez strony.
            2.   Po otrzymaniu wniosku jednej ze stron o zwołanie posiedzenia specjalnej grupy roboczej sekretarz drugiej strony udziela odpowiedzi w terminie 15 dni roboczych od daty otrzymania tego wniosku. W szczególnie pilnych przypadkach posiedzenie specjalnej grupy roboczej może zostać zwołane w trybie przyspieszonym za zgodą stron.
            3.   Posiedzenia specjalnych grup roboczych zwoływane są wspólnie przez obu sekretarzy.
            Artykuł 7
            1.   Każda ze stron może zwrócić się do przewodniczącego o wprowadzenie punktu do porządku obrad specjalnej grupy roboczej. Wnioski o wprowadzenie punktu do porządku obrad składa się u sekretarzy nie później niż 15 dni roboczych przed datą danego posiedzenia. Wszelką dokumentację towarzyszącą należy dostarczyć sekretarzom co najmniej 10 dni roboczych przed posiedzeniem.
            2.   Sekretarze przekazują stronom wstępny porządek obrad nie później niż 5 dni roboczych przed posiedzeniem. Za zgodą stron w wyjątkowych przypadkach do porządku obrad można wprowadzać punkty z niewielkim wyprzedzeniem.
            Artykuł 8
            1.   Sekretarze wspólnie sporządzają projekt protokołu każdego posiedzenia.
            2.   Posiedzenia specjalnych grup roboczych odbywają się przy drzwiach zamkniętych, chyba że przewodniczący w porozumieniu ze stronami podejmie decyzję o upublicznieniu posiedzenia.


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2017/2461 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady

text:
               29.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/36

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2017/2461
   z dnia 12 grudnia 2017 r.
   w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając art. 11 ust. 6 regulaminu wewnętrznego Rady (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Kiedy przyjęcie aktu przez Radę wymaga większości kwalifikowanej, należy sprawdzić, czy państwa członkowskie stanowiące większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 65 % ludności Unii.

               (2)

               Tę wartość procentową oblicza się na podstawie danych dotyczących liczby ludności, które figurują w załączniku III do regulaminu wewnętrznego Rady (zwanego dalej „regulaminem wewnętrznym”).

               (3)

               Artykuł 11 ust. 6 regulaminu wewnętrznego stanowi, że ze skutkiem od dnia 1 stycznia każdego roku Rada ma dostosować dane liczbowe określone w tym załączniku, zgodnie z danymi, którymi dysponuje Urząd Statystyczny Unii Europejskiej w dniu 30 września poprzedniego roku.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić regulamin wewnętrzny na rok 2018,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Załącznik III do regulaminu wewnętrznego otrzymuje brzmienie:
   „
         ZAŁĄCZNIK III
         Dane dotyczące liczby ludności Unii i liczby ludności każdego państwa członkowskiego do celów wykonania postanowień dotyczących głosowania w Radzie większością kwalifikowaną
         Do celów stosowania art. 16 ust. 4 TUE i art. 238 ust. 2 i 3 TFUE, liczba ludności Unii i liczba ludności każdego państwa członkowskiego, a także wyrażony procentowo stosunek liczby ludności każdego państwa członkowskiego do liczby ludności Unii, na okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., wynoszą:

                     Państwo członkowskie

                     Liczba ludności

                     Procentowy stosunek do liczby ludności Unii (%)

                     Niemcy

                     82 437 641

                     16,10

                     Francja

                     67 024 633

                     13,09

                     Zjednoczone Królestwo

                     65 808 573

                     12,85

                     Włochy

                     61 219 113

                     11,95

                     Hiszpania

                     46 528 966

                     9,08

                     Polska

                     37 972 964

                     7,41

                     Rumunia

                     19 638 309

                     3,83

                     Niderlandy

                     17 220 721

                     3,36

                     Belgia

                     11 365 834

                     2,22

                     Grecja

                     10 757 293

                     2,10

                     Republika Czeska

                     10 467 628

                     2,04

                     Portugalia

                     10 309 573

                     2,01

                     Szwecja

                     10 080 000

                     1,97

                     Węgry

                     9 797 561

                     1,91

                     Austria

                     8 752 500

                     1,71

                     Bułgaria

                     7 101 859

                     1,39

                     Dania

                     5 743 947

                     1,12

                     Finlandia

                     5 499 447

                     1,07

                     Słowacja

                     5 435 343

                     1,06

                     Irlandia

                     4 774 833

                     0,93

                     Chorwacja

                     4 154 213

                     0,81

                     Litwa

                     2 847 904

                     0,56

                     Słowenia

                     2 065 895

                     0,40

                     Łotwa

                     1 950 116

                     0,38

                     Estonia

                     1 315 635

                     0,26

                     Cypr

                     854 802

                     0,17

                     Luksemburg

                     589 370

                     0,12

                     Malta

                     440 433

                     0,09

                     UE-28

                     512 155 106

                     Próg (65 %)

                     332 900 819

               ”
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         S. MIKSER

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2458 z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

text:
               29.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/27

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2458
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 (2) przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)

               Jordańskie Królestwo Haszymidzkie (zwane dalej „Jordanią”) wyraziło chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami trzecimi stowarzyszonymi w ramach „Horyzontu 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020), uczestniczącymi w PRIMA.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Jordania ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umów międzynarodowych o współpracy naukowo-technicznej określających warunki uczestnictwa Jordanii w PRIMA.

               (4)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2211 (3) Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającą warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (zwaną dalej „Umową”) podpisano w dniu 10 listopada 2017 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającą warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA).
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji, o której mowa w art. 4 ust. 2 Umowy (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 30 listopada 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2017/2211 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (Dz.U. L 316 z 1.12.2017, s. 13).

      (4)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2456 z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

text:
               29.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/23

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2456
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 (2) przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)

               Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna (zwana dalej „Algierią”) wyraziła chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami trzecimi stowarzyszonymi w ramach „Horyzontu 2020” - programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020), uczestniczącymi w PRIMA.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Algieria ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki uczestnictwa Algerii w PRIMA.

               (4)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2209 (3) Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającą warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (zwaną dalej „Umową”) podpisano w dniu 26 października 2017 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającą warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (4).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji, o której mowa w art. 5 ust. 2 Umowy (5).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 30 listopada 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2017/2209 z dnia 25 września 2017 r. o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określająca warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (Dz.U. L 316 z 1.12.2017, s. 1).

      (4)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 316 z 1.12.2017, s. 3 wraz z decyzją w sprawie jej podpisania.

      (5)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2462 z dnia 18 grudnia 2017 r. upoważniająca Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
               29.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/38

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2462
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   upoważniająca Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)

               Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)

               Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)

               Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)

               Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)

               Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)

               Konwencja haska z 1980 r. stanowi, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)

               Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do tej konwencji ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)

               Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)

               Gruzja złożyła dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 24 lipca 1997 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Gruzji w dniu 1 października 1997 r.

               (11)

               Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Danii, Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Gruzji do konwencji haskiej z 1980 r. Gruzja zaakceptowała przystąpienie Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Gruzji wynika, że Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Gruzji zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)

               Republika Południowej Afryki złożyła dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 8 lipca 1997 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Republice Południowej Afryki w dniu 1 października 1997 r.

               (13)

               Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Luksemburga i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. Republika Południowej Afryki zaakceptowała przystąpienie Bułgarii, Estonii, Litwy, Łotwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Republice Południowej Afryki wynika, że Luksemburg i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Republiki Południowej Afryki zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (14)

               Luksemburg i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (15)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (16)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Luksemburg i Rumunia zostają niniejszym upoważnione do wyrażenia zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki w interesie Unii do konwencji haskiej z 1980 r.
   2.   Luksemburg i Rumunia składają, najpóźniej do dnia 19 grudnia 2018 r., oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii, w brzmieniu:

      „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2462 .”.

   3.   Luksemburg i Rumunia informują Radę i Komisję o złożeniu ich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r. i przekazują tekst tych oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.
   Artykuł 2
   Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Luksemburga i Rumunii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 30 listopada 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

      (3)  ECLI: EU:C:2014:2303


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2457 z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określającej warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)

text:
               29.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/25

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2457
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określającej warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 (2) przewidziano uczestnictwo Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

               (2)

               Arabska Republika Egiptu (zwana dalej „Egiptem”) wyraziła chęć przystąpienia do PRIMA jako państwo uczestniczące na równi z państwami członkowskimi i państwami trzecimi stowarzyszonymi w ramach programu „Horyzontu 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020), uczestniczącymi w PRIMA.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji (UE) 2017/1324 Egipt ma stać się państwem uczestniczącym w PRIMA z zastrzeżeniem zawarcia z Unią umowy międzynarodowej o współpracy naukowo-technicznej, określającej warunki jego uczestnictwa w PRIMA.

               (4)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2210 (3) Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określającą warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (zwaną dalej „Umową”) podpisano w dniu 27 października 2017 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określającą warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (4).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji, o której mowa w art. 4 ust. 2 Umowy (5).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 30 listopada 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2017/2210 z dnia 25 września 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określającej warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (Dz.U. L 316 z 1.12.2017, s. 7).

      (4)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 316 z 1.12.2017, s. 9 wraz z decyzją w sprawie jej podpisania.

      (5)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2463 z dnia 18 grudnia 2017 r. upoważniająca Chorwację, Niderlandy, Portugalię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie San Marino do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
               29.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/41

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2463
   z dnia 18 grudnia 2017 r.
   upoważniająca Chorwację, Niderlandy, Portugalię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie San Marino do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)

               Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)

               Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)

               Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)

               Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)

               Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)

               Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)

               Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do tej konwencji ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)

               Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)

               San Marino złożyło swój dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 14 grudnia 2006 r. W odniesieniu do San Marino Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w dniu 1 marca 2007 r.

               (11)

               Z wyjątkiem Chorwacji, Danii, Niderlandów, Portugalii i Rumunii, wszystkie państwa członkowskie wyraziły już zgodę na przystąpienie San Marino do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w San Marino wynika, że Chorwacja, Niderlandy, Portugalia i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie San Marino zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)

               Chorwacja, Niderlandy, Portugalia i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie San Marino do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie San Marino do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Chorwacja, Niderlandy, Portugalia i Rumunia zostają niniejszym upoważnione, w interesie Unii, do wyrażenia zgody na przystąpienie San Marino do konwencji haskiej z 1980 r.
   2.   Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, składają, najpóźniej do dnia 19 grudnia 2018 r., oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie San Marino do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii, w brzmieniu:

      „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie San Marino do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2463.”.

   3.   Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, informują Radę i Komisję o złożeniu ich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie San Marino do konwencji haskiej z 1980 r.i przekazują Komisji tekst tych oświadczeń w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.
   Artykuł 2
   Te państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie San Marino do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Chorwacji, Niderlandów, Portugalii i Rumunii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         K. SIMSON

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 30 listopada 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).

      (3)  ECLI:EU:C:2014:2303


               9.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 50/150

         P8_TA(2016)0074
   Niewyrażenie sprzeciwu wobec aktu wykonawczego: szkolenie, testowanie i okresowe sprawdzanie pilotów w zakresie nawigacji w oparciu o charakterystyki systemów
   Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 w odniesieniu do szkolenia, testowania i okresowego sprawdzania pilotów w zakresie nawigacji w oparciu o charakterystyki systemów (D042244/03 – 2016/2545(RPS))
   (2018/C 050/18)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając projekt rozporządzenia Komisji (D042244/03,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE (1), w szczególności jego art. 7 ust. 6,

               —

               uwzględniając opinię wydaną dnia 18 grudnia 2015 r. przez komitet, o którym mowa w art. 65 wyżej wspomnianego rozporządzenia,

               —

               uwzględniając pismo Komisji z dnia 12 lutego 2016 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia,

               —

               uwzględniając pismo Komisji Transportu i Turystyki z dnia 23 lutego 2016 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

               —

               uwzględniając art. 5a ust. 3 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Transportu i Turystyki,

               —

               uwzględniając art. 106 ust. 4 lit. d) i art. 105 ust. 6 Regulaminu,

               —

               uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 8 marca 2016 r.,

               A.

               mając na uwadze, że projekt rozporządzenia Komisji ma na celu m.in. przedłużenie o jeden rok obecnego okresu przejściowego dla posiadaczy licencji pilota turystycznego, od dnia 8 kwietnia 2016 r. do kwietnia 2017 r.;

               B.

               mając na uwadze, że ostateczny termin na wniesienie przez Parlament sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia Komisji upływa w dniu 23 kwietnia 2016 r.;

               C.

               mając na uwadze, że wejście w życie rozporządzenia Komisji do dnia 8 kwietnia 2016 r. pozwoliłoby uniknąć luki prawnej w odniesieniu do sytuacji kilku tysięcy obywateli UE posiadających licencję pilota turystycznego (PPL) wydaną przez Federalną Administrację Lotnictwa Cywilnego (FAA) Stanów Zjednoczonych;

               D.

               mając na uwadze, że jeśli ta data nie zostanie zmieniona, owi piloci będą zobowiązani do potwierdzenia lub konwersji swych licencji FAA na licencję UE, co będzie wymagało znacznych zasobów i czasu zarówno ze strony władz krajowych, jak i samych pilotów;

               E.

               mając na uwadze, że Komisja i Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego są gotowe uzgodnić uproszczoną procedurę w celu ułatwienia wzajemnego uznawania i konwersji takich licencji pilota pomiędzy UE i USA, oraz że ta nowa procedura będzie dostępna dla pilotów w drugiej połowie 2016 r.;

               1.

               oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec projektu rozporządzenia Komisji;

               2.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Komisji i – tytułem informacji – Radzie.

      (1)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.


               15.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/247

         P8_TA(2016)0116
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Jan Gregor
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie powołania Jana Gregora na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0412/2015 – 2015/0815(NLE))
   (Konsultacja)
   (2018/C 058/36)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0412/2015),

               —

               uwzględniając art. 121 swojego Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8–0057/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Jana Gregora na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


               15.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/248

         P8_TA(2016)0117
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Ladislav Balko
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie powołania Ladislava Balko na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0413/2015 – 2015/0816(NLE))
   (Konsultacja)
   (2018/C 058/37)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0413/2015),

               —

               uwzględniając art. 121 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0055/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przesłuchała kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje pozytywną opinię w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Ladislava Balko na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


               15.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/249

         P8_TA(2016)0118
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Janusz Wojciechowski
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie powołania Janusza Wojciechowskiego na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0414/2015 – 2015/0817(NLE))
   (Konsultacja)
   (2018/C 058/38)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0414/2015),

               —

               uwzględniając art. 121 swojego Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0061/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje opinię negatywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Janusza Wojciechowskiego na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


               15.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/250

         P8_TA(2016)0124
   Niewyrażenie sprzeciwu wobec aktu delegowanego: szczegółowe zasady dotyczące niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego
   Decyzja Parlamentu Europejskiego o niewyrażeniu sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 5 kwietnia 2016 r. w sprawie sprostowania do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (C(2016)01934 – 2016/2639(DEA))
   (2018/C 058/39)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2016)01934),

               —

               uwzględniając pismo Komisji z dnia 11 marca 2016 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

               —

               uwzględniając pismo Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów z dnia 7 kwietnia 2016 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

               —

               uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 160 i art. 284 ust. 5,

               —

               uwzględniając zalecenie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów dotyczące decyzji,

               —

               uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

               —

               uwzględniając fakt, iż nie wyrażono żadnego sprzeciwu w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który to termin upłynął w dniu 13 kwietnia 2016 r.,

               A.

               mając na uwadze, że po opublikowaniu rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (2) wykryto dwa błędy;

               B.

               mając na uwadze, że pierwszy błąd dotyczy domniemania zgłoszenia celnego określonego w art. 139 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 w odniesieniu do niektórych rodzajów towarów, o których mowa w art. 136 ust. 1 tego rozporządzenia delegowanego; mając na uwadze, że porządek towarów wymienionych w art. 136 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 został zmieniony podczas ostatecznego przeglądu tego rozporządzenia delegowanego przed jego przyjęciem, ale omyłkowo odniesienia do tych towarów w art. 139 tego rozporządzenia delegowanego nie zostały zaktualizowane; mając na uwadze, że należy zatem poprawić te odniesienia;

               C.

               mając na uwadze, że drugi błąd dotyczy art. 141 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446; mając na uwadze, że obowiązujący obecnie art. 233 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (3), przewidujący możliwość w kilku ograniczonych i bardzo konkretnych przypadkach uznania przekroczenia granicy za zgłoszenie w przypadku odprawy czasowej, wywozu lub powrotnego wywozu, przez pomyłkę nie został uwzględniony w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/2446 a także mając na uwadze, że w związku z tym nie ma możliwości zadeklarowania niektórych towarów poprzez samą czynność przekroczenia granicy terytorium celnego Unii; mając na uwadze, że art. 141 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 powinien zatem zostać poprawiony;

               D.

               mając na uwadze, że te dwa błędy mogą wpłynąć na przepływy handlowe i mieć bardzo negatywne skutki dla organów celnych i podmiotów gospodarczych, jeśli nie zostaną poprawione przed dniem 1 maja 2016 r., kiedy to zaczną obowiązywać odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) nr 952/2013;

               E.

               mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane może wejść w życie dopiero z chwilą upływu okresu kontroli przez Parlament i Radę, jeżeli ani Parlament, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu lub jeżeli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament, jak i Rada poinformują Komisję o niewyrażeniu sprzeciwu; mając na uwadze, że okres kontroli został określony zgodnie z art. 284 ust. 5 rozporządzeniu (UE) nr 952/2013 na dwa miesiące od dnia powiadomienia, tj. do dnia 5 czerwca 2016 r., i może być przedłużony o dalsze dwa miesiące

               F.

               mając jednak na uwadze, że ze względu na pilny charakter sprawy Komisja zwróciła się w dniu 11 marca 2016 r. o wcześniejsze potwierdzenie przez Parlament Europejski rozporządzenia delegowanego przed dniem 1 maja 2016 r.;

               1.

               oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).


               15.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/245

         P8_TA(2016)0114
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Samo Jereb
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie powołania Samona Jereba na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0025/2016 – 2016/0804(NLE))
   (Konsultacja)
   (2018/C 058/34)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0025/2016),

               —

               uwzględniając art. 121 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0060/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania zgłoszonego przez Radę kandydata na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje opinię pozytywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Samona Jereba na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz przekazania jej do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


               15.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/246

         P8_TA(2016)0115
   Mianowanie członka Trybunału Obrachunkowego – Mihails Kozlovs
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie powołania Mihailsa Kozlovsa na członka Trybunału Obrachunkowego (C8-0411/2015 – 2015/0814(NLE))
   (Konsultacja)
   (2018/C 058/35)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0411/2015),

               —

               uwzględniając art. 121 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8–0059/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               B.

               mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

               1.

               wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Mihailsa Kozlovsa przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również pozostałym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


               15.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/223

         P8_TA(2016)0099
   Wniosek o uchylenie immunitetu Hermanna Winklera
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Hermanna Winklera (2016/2000(IMM))
   (2018/C 058/24)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Hermanna Winklera przekazany przez prokuraturę w Lipsku dnia 25 września 2015 r. w związku ze wstępnym śledztwem w sprawie wypadku drogowego (sygn. akt 600 AR 3037/15), ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 14 grudnia 2015 r.,

               —

               uwzględniając fakt, że Hermann Winkler zrezygnował z prawa do udzielenia wyjaśnień zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 46 niemieckiej ustawy zasadniczej (Grundgesetz),

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0062/2016),

               A.

               mając na uwadze, że prokuratura w Lipsku (Niemcy) zwróciła się o uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego Hermanna Winklera w związku z wszczęciem śledztwa w sprawie zarzucanego przestępstwa;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               C.

               mając na uwadze, że na mocy art. 46 ust. 2 niemieckiej ustawy zasadniczej (Grundgesetz) poseł nie może zostać pociągnięty do odpowiedzialności za czyn karalny bez zgody Parlamentu, chyba że został ujęty w trakcie popełniania czynu lub w ciągu następnej doby;

               D.

               mając na uwadze, że wniosek dotyczy wstępnego śledztwa w sprawie poważnego wypadku drogowego, który miał miejsce w dniu 23 września 2015 r. i w którym uczestniczył Hermann Winkler;

               E.

               mając na uwadze, że postępowanie karne nie dotyczy opinii wyrażonych lub głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               F.

               mając na uwadze, że w świetle informacji zgromadzonych przez komisję nie ma podstaw do stwierdzenia, że postępowanie karne wszczęto z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła (fumus persecutionis);

               G.

               mając na uwadze, że w związku z tym zarzucane przestępstwo nie ma związku z pełnioną przez Hermanna Winklera funkcją posła do Parlamentu Europejskiego;

               H.

               mając na uwadze, że w tej sytuacji wskazane jest uchylenie immunitetu parlamentarnego,

               1.

               postanawia uchylić immunitet Hermanna Winklera;

               2.

               zobowiązuje przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji odpowiednim władzom niemieckim i Hermannowi Winklerowi.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/225 z dnia 15 lutego 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/346 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka

text:
               16.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/14

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/225
   z dnia 15 lutego 2018 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/346 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/440/WPZiB (1) w sprawie mianowania Stavrosa LAMBRINIDISA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (zwanym dalej „SPUE”) ds. Praw Człowieka.

               (2)

               W dniu 27 lutego 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/346 (2) przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka. Mandat SPUE wygasa w dniu 28 lutego 2019 r.

               (3)

               Decyzja (WPZiB) 2017/346 przewidywała dla SPUE finansową kwotę odniesienia obejmującą okres od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 28 lutego 2018 r. Należy określić nową finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 28 lutego 2019 r.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2017/346,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 5 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2017/346 dodaje się akapit w brzmieniu:

      „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 28 lutego 2019 r. wynosi 894 178 EUR”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2018 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2018 r.

            W imieniu Rady

         K. VALCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/440/WPZiB z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka (Dz.U. L 200 z 27.7.2012, s. 21).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/346 z dnia 27 lutego 2017 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka (Dz.U. L 50 z 28.2.2017, s. 66).