title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/89

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy
   (2010/501/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2008 – Tom I (C7-0176/2009) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2008 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2008 wraz z odpowiedziami instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności dotyczące wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw, wydane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE, a także art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7–0097/2010),

               1.

               udziela Sekretarzowi Generalnemu Trybunału Obrachunkowego absolutorium z wykonania budżetu tej instytucji na rok budżetowy 2008;

               2.

               swoje uwagi przedstawia w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 71 z 14.3.2008.

      (2)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 269 z 10.11.2009, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 122.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
    ---documentbreak---

               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/90

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2008 – Tom I (C7–0176/2009) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2008 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2008 wraz z odpowiedziami instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności dotyczące wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw wydane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE, a także art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7–0097/2010),

               1.

               zauważa, że w 2008 r. Trybunał Obrachunkowy dysponował środkami na zobowiązania wynoszącymi ogółem 133 mln EUR (2007 r.: 122 mln EUR; 2006 r.: 114 mln EUR), przy stopie wykorzystania wynoszącej 90,66 %, co jest poniżej średniej innych instytucji (95,67 %);

               2.

               przypomina, że jeśli chodzi o rok budżetowy 2008, audyt sprawozdania finansowego Trybunału Obrachunkowego przeprowadziła firma zewnętrzna, PricewaterhouseCoopers (jak również w 2007 r.; w poprzednich latach – KPMG), która doszła do następujących wniosków:

                           a)

                           w odniesieniu do poprawności sprawozdań finansowych na rok budżetowy 2008, „naszym zdaniem przedstawione sprawozdania finansowe dają prawdziwy i rzetelny obraz sytuacji finansowej Europejskiego Trybunału Obrachunkowego na dzień 31 grudnia 2008 r., a także jego wyników finansowych i przepływów pieniężnych na zakończony rok zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r., rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania wspomnianego rozporządzenia oraz zasadami rachunkowości Europejskiego Trybunału Obrachunkowego”; oraz

                           b)

                           w odniesieniu do wykorzystania środków finansowych przyznanych Trybunałowi oraz rzetelności procedur kontrolnych funkcjonujących w trakcie roku budżetowego 2008 „nie zwróciło naszej uwagi nic, co dawałoby nam podstawy, by sądzić, że we wszystkich istotnych aspektach i na podstawie (określonych) kryteriów, a) zasoby przeznaczone na potrzeby Trybunału nie zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem ani że b) stosowane procedury kontroli nie dają niezbędnych gwarancji zapewniających zgodność operacji finansowych z obowiązującymi zasadami i przepisami”;

               3.

               ponawia propozycję rozważenia możliwości opracowania bardziej racjonalnej struktury Trybunału i zwraca się do Trybunału o rozważenie alternatywnych modeli w celu zmniejszenia całkowitej liczby członków poprzez ograniczenie ich liczby i przyjęcie, na przykład sytemu rotacyjnego opartego na zasadzie równości członków;

               4.

               zauważa wysiłki Trybunału zmierzające do usprawnienia procedury publikowania i prezentowania sprawozdań rocznych; ma nadzieję, że w przyszłości uda się wprowadzić uzgodnioną procedurę dotyczącą tego decydującego etapu procesu udzielania absolutorium w poszanowaniu całkowitej niezależności Trybunału i prerogatyw właściwej komisji;

               5.

               zauważa, że obecna procedura publikacji i prezentacji specjalnych sprawozdań Trybunału, choć przyczynia się do zwiększenia tożsamości i widoczności Trybunału, budzi pewne zastrzeżenia: chociaż Parlament w pełni respektuje prawo Trybunału do przedłożenia w każdej chwili uwag w formie specjalnego sprawozdania, uważa on, że obecna procedura, która rozpoczyna się od publicznej prezentacji specjalnego sprawozdania i konferencji prasowej Trybunału jeszcze przed przedstawieniem specjalnego sprawozdania Komisji Kontroli Budżetowej, może nie w pełni odzwierciedlać rolę Trybunału jako instytucji sprawozdawczej pomagającej Parlamentowi i Radzie w wykonywaniu ich kompetencji kontrolnych w odniesieniu do wykonania budżetu;

               6.

               przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w sprawozdaniu z wzajemnej weryfikacji dokonanej przez międzynarodowy zespół przeprowadzający wzajemną weryfikację (dostarczonym w grudniu 2008 r.) wyciągnięto ogólne wnioski i stwierdzono, iż większość zaleceń przewidziano w ramach planu działania opracowanego przed weryfikacją; z zadowoleniem przyjmuje zamiar włączenia przez Trybunał innych zaleceń do strategii kontroli na okres 2009–2012 oraz jego dążenia do ich wdrożenia w tym okresie;

               7.

               zauważa, że pomimo zatrudnienia przez Trybunał 97 pracowników w 2008 r. (48 urzędników, 18 pracowników czasowych, 31 pracowników kontraktowych), ogólna liczba nieobsadzonych stanowisk na koniec 2008 r. (69) była wyższa niż na koniec 2007 r. (56); bierze pod uwagę fakt, że Trybunał otrzymał 22 dodatkowe stanowiska (ogółem 853), a także niedobór odpowiednich kandydatów, który nie pozwolił Trybunałowi na rekrutację zaplanowanej liczby nowych pracowników; zwraca się do Trybunału o informowanie go o postępach w skracaniu opóźnień w procesie rekrutacyjnym;

               8.

               z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie wspólnego komitetu ds. równości szans, dokonane postępy w dziedzinie IT i telekomunikacji oraz skuteczne zarządzanie przestrzenią biurową;

               9.

               zauważa, że sprawozdanie wewnętrznego biegłego rewidenta Trybunału za rok 2008 było w znacznej mierze pozytywne i w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje fakt, że większość zaleceń wewnętrznego biegłego rewidenta została zaakceptowana i uwzględniona w programach naprawczych; przyjmuje z zadowoleniem ustanowienie ram monitorowania skuteczności kontroli wewnętrznych, a także przyjęcie kluczowych wskaźników wydajności;

               10.

               z zadowoleniem przyjmuje nowy zintegrowany system zarządzania i kontroli finansowej (SAP), działający od dnia 1 stycznia 2008 r., który pozwolił uzyskać oszczędności budżetowe oraz większą skuteczność trzech zaangażowanych instytucji (Rady, Trybunału Obrachunkowego oraz Trybunału Sprawiedliwości), lecz ubolewa, że Trybunał Obrachunkowy nie wprowadził tego systemu wcześniej;

               11.

               z zadowoleniem przyjmuje bieżącą pomyślną współpracę międzyinstytucjonalną z Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie szkoleń;

               12.

               przypomina, w odniesieniu do oświadczeń majątkowych członków, że zgodnie z kodeksem postępowania przyjętym przez Trybunał jego członkowie składają oświadczenia majątkowe na ręce prezesa Trybunału, który zapewnia ich tajność, oraz że oświadczenia te nie są podawane do publicznej wiadomości; potwierdza swe stanowisko, że w interesie przejrzystości deklaracje majątkowe członków wszystkich instytucji UE powinny być dostępne w Internecie za pośrednictwem rejestru publicznego oraz wzywa Radę do podjęcia niezbędnych kroków w tej sprawie;

               13.

               wyraża zadowolenie z jakości rocznego sprawozdania z działalności Trybunału oraz umieszczenia rozdziału zawierającego szczegółowe informacje z wykonywania w ciągu roku wcześniejszych decyzji Parlamentu dotyczących absolutorium.

      (1)  Dz.U. L 71 z 14.3.2008.

      (2)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 269 z 10.11.2009, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 273 z 13.11.2009, s. 122.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Królestwem Norwegii

text:
               29.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 11 marca 2010 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Królestwem Norwegii
   (2010/652/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 172, w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała z Królestwem Norwegii Umowę o współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej (zwanej dalej „Umową”), którą parafowano w dniu 17 lipca 2009 r.

               (2)

               Umowa podlega ratyfikacji również przez państwa członkowskie.

               (3)

               Zgodnie z jej art. 12 ust. 4 Umowa powinna, do czasu jej wejścia w życie, być tymczasowo stosowana przez Unię Europejską, w odniesieniu do kwestii leżących w jej kompetencji, i przez Królestwo Norwegii.

               (4)

               Należy podpisać Umowę w imieniu Unii Europejskiej oraz stosować ją tymczasowo, jak określono w niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Umowy o współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Królestwem Norwegii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Zgodnie z art. 12 ust. 4 Umowy, w odniesieniu do kwestii leżących w kompetencji Unii Umowę stosuje się tymczasowo, do czasu jej wejścia w życie. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie informujące o dacie rozpoczęcia tymczasowego stosowania Umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 marca 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. BLANCO

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               29.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 283/12

         UMOWA O WSPÓŁPRACY
   w zakresie nawigacji satelitarnej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Królestwem Norwegii
   UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej również „Unią”,
   i
   KRÓLESTWO BELGII,
   REPUBLIKA BUŁGARII,
   REPUBLIKA CZESKA,
   KRÓLESTWO DANII,
   REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
   REPUBLIKA ESTOŃSKA,
   IRLANDIA,
   REPUBLIKA GRECKA,
   KRÓLESTWO HISZPANII,
   REPUBLIKA FRANCUSKA,
   REPUBLIKA WŁOSKA,
   REPUBLIKA CYPRYJSKA,
   REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
   REPUBLIKA LITEWSKA,
   WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
   REPUBLIKA WĘGIERSKA,
   MALTA,
   KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
   REPUBLIKA AUSTRII,
   RZECZPOSPOLITA POLSKA,
   REPUBLIKA PORTUGALSKA,
   RUMUNIA,
   REPUBLIKA SŁOWENII,
   REPUBLIKA SŁOWACKA,
   REPUBLIKA FINLANDII,
   KRÓLESTWO SZWECJI,
   ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
   umawiające się strony Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwane dalej „państwami członkowskimi”,
   z jednej strony, oraz
   KRÓLESTWO NORWEGII, zwane dalej „Norwegią”,
   z drugiej strony,
   przy czym Unia Europejska, państwa członkowskie i Norwegia zwane są dalej łącznie „Stronami”,
   UZNAJĄC aktywny udział Norwegii w programach Galileo i EGNOS od fazy definiowania obu programów,
   MAJĄC ŚWIADOMOŚĆ rozwoju sytuacji w zakresie zarządzania, praw własności i finansowania w odniesieniu do europejskich programów GNSS w wyniku rozporządzenia Rady (WE) nr 1321/2004 z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie ustanowienia struktur zarządzania europejskimi programami radionawigacyjnymi (1), zmian do tego rozporządzenia oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 683/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie dalszej realizacji europejskich programów nawigacji satelitarnej (EGNOS i Galileo) (2),
   MAJĄC NA UWADZE korzyści płynące ze równoważnego poziomu ochrony europejskich GNSS i ich usług na terytoriach Stron,
   UZNAJĄC zamiar przyjęcia i wprowadzenia przez Norwegię, w ramach jej jurysdykcji, środków zapewniających poziom bezpieczeństwa i ochrony równoważny z poziomem przyjętym w Unii Europejskiej,
   UZNAJĄC obowiązki Stron wynikające z prawa międzynarodowego,
   UZNAJĄC zainteresowanie Norwegii wszystkimi usługami Galileo, w tym usługami publicznymi o regulowanym dostępie (PRS),
   UZNAJĄC Umowę między Norwegią a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych,
   PRAGNĄC sformalizować ścisłą współpracę obejmującą wszystkie aspekty europejskich programów GNSS,
   MAJĄC NA UWADZE Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) jako właściwą podstawę prawną i instytucjonalną rozwijania współpracy między Unią Europejską a Norwegią w zakresie nawigacji satelitarnej,
   PRAGNĄC uzupełnić postanowienia Porozumienia EOG o umowę dwustronną dotyczącą nawigacji satelitarnej w sprawach mających szczególne znaczenie dla Norwegii, Unii i jej państw członkowskich,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel Umowy
   Głównym celem niniejszej Umowy jest dalsze zacieśnianie współpracy między Stronami poprzez uzupełnienie postanowień Porozumienia EOG mających zastosowanie w nawigacji satelitarnej.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               „europejskie globalne systemy nawigacji satelitarnej (GNSS)” obejmują system Galileo oraz europejski system wspomagania satelitarnego (EGNOS);

               b)

               „usługa rozszerzona” oznacza mechanizmy regionalne, takie jak EGNOS. Mechanizmy te umożliwiają użytkownikom GNSS uzyskanie usług o lepszych parametrach, na przykład o zwiększonej dokładności, dostępności, poprawności i niezawodności;

               c)

               „Galileo” oznacza niezależny, cywilny, europejski globalny system nawigacji satelitarnej i satelitarnego pomiaru czasu oferujący usługi GNSS, znajdujący się pod kontrolą cywilną, zaprojektowany i rozwijany przez Unię i jej państwa członkowskie. Eksploatacja systemu Galileo może zostać przekazana podmiotowi prywatnemu.
               Obok bezpiecznych usług publicznych o regulowanym dostępie (PRS) z ograniczoną dostępnością, których celem jest zaspokojenie potrzeb uprawnionych użytkowników z sektora publicznego, w ramach systemu Galileo przewiduje się usługi powszechnie dostępne, komercyjne, związane z bezpieczeństwem życia oraz poszukiwawczo-ratownicze;

               d)

               „środek regulacyjny” oznacza przepis ustawowy, wykonawczy, politykę, zasadę, procedurę, decyzję lub podobne działanie administracyjne dokonane przez Stronę;

               e)

               „informacje niejawne” oznaczają informacje, w każdej postaci, wymagające ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem, które mogłoby naruszyć w różnym stopniu podstawowe interesy – w tym również bezpieczeństwo narodowe – Stron lub poszczególnych państw członkowskich. Klauzula tajności takiej informacji jest wskazana za pomocą oznaczenia klauzuli tajności. Strony nadają takim informacjom klauzulę tajności zgodnie z właściwymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz muszą je chronić przed utratą poufności, integralności i dostępności.

         Artykuł 3
   Zasady współpracy
   1.   Strony zgadzają się stosować następujące zasady w odniesieniu do współpracy objętej niniejszą Umową:

               a)

               podstawę współpracy w zakresie nawigacji satelitarnej między Stronami stanowi Porozumienie EOG;

               b)

               swoboda świadczenia usług nawigacji satelitarnej na terytoriach Stron;

               c)

               swoboda korzystania ze wszystkich usług Galileo i EGNOS, w tym z usług publicznych o regulowanym dostępie (PRS), o ile spełnione są warunki korzystania z tych usług;

               d)

               ścisła współpraca w zakresie kwestii dotyczących bezpieczeństwa GNSS poprzez przyjęcie i wprowadzenie równoważnych środków bezpieczeństwa GNSS w Unii i Norwegii;

               e)

               należyte poszanowanie międzynarodowych obowiązków Stron w odniesieniu do infrastruktury naziemnej europejskiego GNSS.

         2.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na struktury instytucjonalne ustanowione na mocy prawa Unii Europejskiej do celów działań w ramach programu Galileo. Niniejsza Umowa nie ma również wpływu na obowiązujące środki regulacyjne w ramach realizacji zobowiązań w zakresie nierozprzestrzeniania i kontroli wywozu, kontroli niematerialnego transferu technologii, ani na krajowe środki bezpieczeństwa.
   Artykuł 4
   Widmo radiowe
   1.   Strony zgadzają się współpracować w kwestiach dotyczących widma radiowego w zakresie europejskich systemów nawigacji satelitarnej w Międzynarodowym Związku Telekomunikacyjnym (ITU), uwzględniając Protokół ustaleń w sprawie zarządzania przez ITU zgłoszeniami częstotliwości dla usług satelitarnych w zakresie radionawigacji satelitarnej systemu Galileo podpisany w dniu 5 listopada 2004 r.
   2.   W tym względzie Strony chronią odpowiednie przydziały częstotliwości dla europejskich systemów nawigacji satelitarnej, aby zapewnić dostępność usług tych systemów dla dobra użytkowników.
   3.   Ponadto Strony uznają znaczenie ochrony widma radionawigacyjnego przed zakłóceniami i interferencją. W tym celu Strony identyfikują źródła interferencji oraz poszukują wzajemnie akceptowalnych rozwiązań w zakresie walki z tą interferencją.
   4.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako odstąpienie od obowiązujących przepisów ITU, w tym Regulaminu radiokomunikacyjnego ITU.
   Artykuł 5
   Infrastruktura naziemna europejskiego GNSS
   1.   Norwegia podejmuje wszelkie możliwe środki, aby ułatwić rozmieszczanie, utrzymanie i wymianę infrastruktury naziemnej europejskiego GNSS („infrastruktura naziemna”) na terytoriach podlegających jej jurysdykcji.
   2.   Norwegia podejmuje wszelkie możliwe środki w celu zapewnienia ochrony oraz ciągłego i niezakłóconego działania infrastruktury naziemnej rozmieszczonej na jej terytorium, w tym, w razie potrzeby, z użyciem organów ścigania. Norwegia podejmuje wszelkie możliwe środki w celu ochrony infrastruktury przed lokalną interferencją radiową, włamaniami do systemów komputerowych i próbami podsłuchu.
   3.   Stosunki umowne dotyczące infrastruktury naziemnej zostaną uzgodnione między Komisją Europejską a posiadaczem praw własności. Władze Norwegii w pełni uznają szczególny status infrastruktury naziemnej i dokonają wcześniejszych uzgodnień z Komisją Europejską, na ile to możliwe, przed podjęciem jakichkolwiek działań dotyczących infrastruktury naziemnej.
   4.   Norwegia umożliwia ciągły i niczym nieograniczony dostęp do infrastruktury naziemnej wszystkim osobom wyznaczonym lub w inny sposób uprawnionym przez Unię Europejską. W tym celu Norwegia ustanawia punkt kontaktowy przyjmujący informacje na temat osób udających się do obiektów infrastruktury naziemnej oraz w inny sposób ułatwiający tym osobom przemieszczanie się i wykonywanie działań w praktyce.
   5.   Przewożone archiwa, wyposażenie infrastruktury naziemnej i dokumenty, niezależnie od ich postaci, posiadające urzędową pieczęć lub oznaczenie nie podlegają kontroli służb celnych ani policji.
   6.   W przypadku zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa infrastruktury naziemnej lub jej działania Norwegia i Komisja Europejska bezzwłocznie przekazują sobie informacje na temat zdarzenia oraz kroków, jakie należy podjąć w celu rozwiązania zaistniałej sytuacji. Komisja Europejska może wyznaczyć inną zaufaną jednostkę jako punkt kontaktowy z Norwegią do celów przekazywania takich informacji.
   7.   Strony ustanowią w oddzielnej umowie bardziej szczegółowe procedury w odniesieniu do kwestii zawartych w ust. 1–6. Takie procedury powinny między innymi precyzować kwestie kontroli, obowiązków punktów kontaktowych, wymogów dla kurierów oraz środków przeciwdziałania lokalnym interferencjom częstotliwości radiowych i próbom wrogich działań.
   Artykuł 6
   Bezpieczeństwo
   1.   Strony są przekonane o potrzebie ochrony globalnego systemu nawigacji satelitarnej przed zagrożeniami, takimi jak używanie niezgodne z przeznaczeniem, interferencja, zakłócenia funkcjonowania i wrogie działania. W związku z tym Strony podejmują wszelkie możliwe kroki, w tym – w razie potrzeby – w formie oddzielnych umów, aby zapewnić ciągłość, ochronę i bezpieczeństwo usług nawigacji satelitarnej oraz odpowiedniej infrastruktury i najważniejszych zasobów na swoich terytoriach.
   Komisja Europejska zamierza opracować środki ochrony, kontroli i zarządzania szczególnie chronionymi zasobami, informacjami i technologiami europejskich programów GNSS, aby przeciwdziałać takim zagrożeniom i niepożądanemu rozprzestrzenianiu.
   2.   W tym kontekście Norwegia potwierdza swój zamiar przyjęcia i wdrożenia w stosownym czasie, w ramach swojej jurysdykcji, środków zapewniających poziom bezpieczeństwa i ochrony równoważny z poziomem przyjętym w Unii Europejskiej.
   Uznając to, Strony podejmą kwestie dotyczące bezpieczeństwa GNSS, łącznie z akredytacją, we właściwych komitetach struktury zarządzania europejskim GNSS. Praktyczne ustalenia i procedury należy określić w regulaminach właściwych komitetów, uwzględniając również ramy Porozumienia EOG.
   3.   W przypadku zajścia zdarzenia, w którym nie byłoby możliwe osiągnięcie takiego równoważnego poziomu bezpieczeństwa i ochrony, Strony przeprowadzają konsultacje w celu rozwiązania zaistniałej sytuacji. W razie potrzeby zakres współpracy w tym sektorze może zostać odpowiednio dostosowany.
   Artykuł 7
   Wymiana informacji niejawnych
   1.   Wymiana i ochrona informacji niejawnych Unii odbywa się zgodnie z Umową między Królestwem Norwegii a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych (3), podpisaną w dniu 22 listopada 2004 r., oraz ustaleniami wykonawczymi do tej umowy.
   2.   Norwegia może wymieniać informacje niejawne na temat Galileo posiadające krajowe oznaczenie klauzuli tajności z tymi państwami członkowskimi, z którymi zawarła w tej sprawie umowę dwustronną.
   3.   Strony podejmują starania w celu ustanowienia kompleksowych i spójnych ram prawnych umożliwiających wymianę między nimi informacji niejawnych dotyczących programu Galileo.
   Artykuł 8
   Kontrola wywozu
   1.   Aby zapewnić stosowanie przez Strony jednolitej polityki kontroli wywozu i nierozprzestrzeniania w odniesieniu do Galileo, Norwegia potwierdza swój zamiar przyjęcia i wdrożenia w stosownym czasie, w ramach swojej jurysdykcji, środków zapewniających poziom kontroli wywozu i nierozprzestrzeniania technologii, danych i elementów Galileo równoważny stosowanemu w Unii i jej państwach członkowskich.
   2.   W przypadku zajścia zdarzenia, w którym nie byłoby możliwe osiągnięcie takiego równoważnego poziomu kontroli wywozu i nierozprzestrzeniania, Strony przeprowadzają konsultacje w celu rozwiązania zaistniałej sytuacji. W razie potrzeby zakres współpracy w tym sektorze może zostać odpowiednio dostosowany.
   Artykuł 9
   Usługa publiczna o regulowanym dostępie
   Norwegia wyraziła zainteresowanie oferowaną przez system Galileo usługą publiczną o regulowanym dostępie, uważając ją za istotny element swojego udziału w europejskich programach GNSS. Strony zgadzają się podjąć działania w tej kwestii po określeniu polityki i ustaleń operacyjnych regulujących dostęp do usługi publicznej o regulowanym dostępie (PRS).
   Artykuł 10
   Współpraca międzynarodowa
   1.   Strony uznają znaczenie działań koordynacyjnych na międzynarodowych forach normalizacyjnych i certyfikacyjnych zajmujących się globalnymi usługami nawigacji satelitarnej. Strony w szczególności będą wspólnie przyczyniać się do wypracowywania norm Galileo i wspierać ich stosowanie na całym świecie, kładąc nacisk na interoperacyjność z innymi GNSS.
   2.   W związku z powyższym, w celu wspierania i realizacji celów niniejszej Umowy, Strony stosownie do potrzeb współpracują w zakresie zaistniałych kwestii związanych z GNSS, w szczególności na forum Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, Międzynarodowej Organizacji Morskiej oraz ITU.
   Artykuł 11
   Konsultacje i rozwiązywanie sporów
   Na wniosek dowolnej ze Stron, Strony niezwłocznie konsultują się w sprawie wszelkich kwestii związanych z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Umowy. Wszelkie spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy rozwiązywane są w drodze konsultacji między Stronami.
   Artykuł 12
   Wejście w życie i rozwiązanie umowy
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu wymaganych w tym celu procedur.
   Powiadomienia kierowane są do Sekretariatu Generalnego Rady, depozytariusza niniejszej Umowy.
   2.   Wygaśnięcie lub rozwiązanie niniejszej Umowy nie ma wpływu na ważność ani na okres obowiązywania jakichkolwiek ustaleń dokonanych na jej podstawie, ani na poszczególne prawa i obowiązki powstałe w obszarze praw własności intelektualnej.
   3.   Zmiany niniejszej Umowy możliwe są w drodze wzajemnego porozumienia Stron w formie pisemnej. Wszelkie zmiany wchodzą w życie w dniu otrzymania ostatniej noty dyplomatycznej, w której informuje się drugą Stronę o zakończeniu procedur wewnętrznych niezbędnych do wejścia tych zmian w życie.
   4.   Niezależnie od ust. 1 Norwegia oraz Unia Europejska, w odniesieniu do kwestii leżących w jej kompetencji, zgadzają się tymczasowo stosować niniejszą Umowę od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym powiadomiły się one wzajemnie o zakończeniu wymaganych w tym celu procedur.
   5.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę, w drodze pisemnego powiadomienia przekazanego drugiej Stronie, z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
   Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i norweskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

         Voor het Koninkrijk België
         Pour le Royaume de Belgique
         Für das Königreich Belgien

         За Република България

         Za Českou republiku

         På Kongeriget Danmarks vegne

         Für die Bundesrepublik Deutschland

         Eesti Vabariigi nimel

         Thar cheann Na hÉireann
         For Ireland

         Για την Ελληνική Δημοκρατία

         Por el Reino de España

         Pour la République française

         Per la Repubblica italiana

         Για την Κυπριακή Δημοκρατία

         Latvijas Republikas vārdā

         Lietuvos Respublikos vardu

         Pour le Grande-Duché de Luxembourg

         A Magyar Köztársaság részéről

         Għal Malta

         Voor het Koninkrijk der Nederlanden

         Für die Republik Österreich

         W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

         Pela República Portuguesa

         Pentru România

         Za Republiko Slovenijo

         Za Slovenskú republiku

         Suomen tasavallan puolesta
         För Republiken Finland

         För Konungariket Sverige

         For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā
         Europos Sąjunga vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         For Kongeriket Norge

      (1)  Dz.U. L 246 z 20.7.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 196 z 24.7.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 362 z 9.12.2004, s. 29.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 922/2009/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (ISA) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               3.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 260/20

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 922/2009/WE
   z dnia 16 września 2009 r.
   w sprawie rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (ISA)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
   stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 154 Traktatu, aby pomóc w osiągnięciu celów, o których mowa w art. 14 i 158 Traktatu oraz umożliwić obywatelom Unii Europejskiej, podmiotom gospodarczym, wspólnotom regionalnym i lokalnym pełne czerpanie korzyści z ustanowienia obszaru bez granic wewnętrznych, Wspólnota powinna przyczyniać się do tworzenia i rozwoju sieci transeuropejskich, podejmując działania na rzecz promowania wzajemnych połączeń, interoperacyjności oraz dostępności tych sieci.

               (2)

               W swoich konkluzjach z dnia 1 grudnia 2005 r. na temat komunikatu Komisji zatytułowanego „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia” Rada podkreśliła, że bardziej skoncentrowane, skuteczne i zintegrowane polityki w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK), zarówno na poziomie europejskim, jak i krajowym, są niezbędne do osiągnięcia celów w zakresie wzrostu gospodarczego i zwiększenia wydajności. Komisja została wezwana do wspierania efektywnego korzystania z TIK w usługach publicznych poprzez wymianę doświadczeń oraz do wypracowania wspólnego podejścia do kluczowych kwestii, takich jak interoperacyjność oraz skuteczne wykorzystanie otwartych standardów.

               (3)

               W swojej rezolucji z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie europejskiego społeczeństwa informacyjnego na rzecz wzrostu i zatrudnienia (4) Parlament Europejski wezwał do udzielenia pierwszeństwa kwestiom interoperacyjności oraz najlepszym praktykom w dziedzinie elektronicznych usług sektora publicznego dla obywateli i przedsiębiorstw, kierując się dążeniem do ułatwienia swobody i nieograniczania przemieszczania się, przedsiębiorczości oraz zatrudniania obywateli w państwach członkowskich. Parlament Europejski wezwał również państwa członkowskie do wdrożenia inicjatyw i programów i2010 w trakcie reformy administracji publicznych w celu zapewnienia lepszych, wydajniejszych i łatwiej dostępnych usług dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz obywateli.

               (4)

               W ramach deklaracji ministerialnej, podpisanej dnia 24 listopada 2005 r. w Manchesterze, ministrowie odpowiedzialni za politykę w zakresie TIK postanowili, między innymi, współpracować ze sobą oraz z Komisją w celu skuteczniejszego dzielenia się istniejącymi narzędziami, wspólnymi specyfikacjami, standardami i rozwiązaniami oraz wspierania wspólnego opracowywania rozwiązań tam, gdzie jest to konieczne.

               (5)

               W ramach deklaracji ministerialnej, podpisanej dnia 19 września 2007 r. w Lizbonie, ministrowie wezwali Komisję, między innymi, do usprawnienia współpracy pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją w celu określenia, opracowania, wdrożenia i monitorowania transgranicznej i międzysektorowej interoperacyjności oraz stwierdzili, że przyszłe przepisy wspólnotowe powinny w szczególności przewidywać i oceniać wpływ takich przepisów na infrastrukturę TIK oraz przekształcanie usług.

               (6)

               Z uwagi na szybki rozwój TIK istnieje ryzyko, że państwa członkowskie zdecydują się na różne lub niekompatybilne rozwiązania, co mogłoby doprowadzić do powstania nowych barier, które zakłóciłyby prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz związanych z nim swobód przepływu. Mogłoby to spowodować negatywne skutki dla otwartości i konkurencyjności rynków oraz dla świadczenia obywatelom lub przedsiębiorcom niektórych usług publicznych, przy czym mogą mieć one wymiar ekonomiczny lub pozaekonomiczny. Państwa członkowskie i Komisja powinny zwiększyć swoje starania na rzecz unikania fragmentaryzacji rynku, dążenia do interoperacyjności oraz promowania ustalonych wspólnie rozwiązań TIK, zapewniając jednocześnie odpowiednie zarządzanie.

               (7)

               Obywatele i przedsiębiorstwa również skorzystaliby z powszechnych, możliwych do ponownego wykorzystania interoperacyjnych rozwiązań i interoperacyjnych procesów zaplecza administracyjnego, ponieważ rozwiązania te promowałyby wydajne i skuteczne świadczenie usług publicznych przedsiębiorcom i obywatelom ponad granicami i sektorami.

               (8)

               Niezbędne jest podejmowanie nieustannych wysiłków w celu zapewnienia transgranicznej i międzysektorowej interoperacyjności, w celu wymiany doświadczeń, opracowania i utrzymania wspólnych i podzielanych podejść, jak również oceny wpływu prawodawstwa wspólnotowego na TIK w celu wspierania sprawnych i skutecznych kontaktów transgranicznych, między innymi, w zakresie wdrażania tego prawodawstwa, przy jednoczesnym zmniejszaniu obciążeń i kosztów administracyjnych.

               (9)

               Wyzwaniom tym można sprostać poprzez bliską współpracę, koordynację oraz dialog pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi, w ścisłej współpracy z sektorami odpowiedzialnymi za wdrażanie polityk Unii Europejskiej oraz, w stosownych przypadkach, z innymi zainteresowanymi stronami, jednocześnie mając na uwadze priorytety i językowe zróżnicowanie Unii Europejskiej, a także poprzez ustalanie wspólnych stanowisk w kluczowych kwestiach takich jak interoperacyjność i rzeczywiste stosowanie otwartych standardów.

               (10)

               Usługi infrastrukturalne powinny być świadczone w sposób zrównoważony zgodnie z decyzją 2004/387/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperatywnego świadczenia ogólnoeuropejskich usług eGovernment dla administracji publicznej, przedsiębiorstw i obywateli (IDABC) (5), która zobowiązuje Komisję do określenia mechanizmów zapewnienia finansowej i operacyjnej trwałości usług infrastrukturalnych. Takie usługi infrastrukturalne zostały uzgodnione z państwami członkowskimi podczas wdrażania decyzji nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) (6) oraz decyzji nr 1720/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. przyjmującej szereg działań i środków w celu zapewnienia interoperacyjności i dostępu do transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) (7), oraz podczas realizacji IDABC i innych odnośnych programów.

               (11)

               Po zakończeniu programu IDABC dnia 31 grudnia 2009 r. należy przejść do realizacji wspólnotowego programu dotyczącego rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (program ISA), który sprosta tym wyzwaniom.

               (12)

               Program ISA powinien powstać w oparciu o doświadczenia nabyte w związku z realizacją programów IDA i IDABC. Należy również uwzględnić wnioski z ocen programu IDABC dotyczących adekwatności, skuteczności, wydajności, przydatności oraz spójności tego programu. Szczególną zaś uwagę należy zwrócić na potrzeby wyrażone przez użytkowników. Wykazano, że skoordynowane podejście, poprzez wspólne i dzielone rozwiązania, tworzone i wdrażane we współpracy z państwami członkowskimi, może prowadzić do szybszego osiągania wyników o lepszej jakości i spełnienia wymogów administracyjnych. Działania w ramach programów IDA i IDABC wniosły już i nadal wnoszą istotny wkład w zapewnianie interoperacyjności w zakresie elektronicznej wymiany informacji pomiędzy europejskimi administracjami publicznymi z pozytywnymi skutkami pośrednimi dla jednolitego rynku.

               (13)

               W celu uniknięcia fragmentaryzacji i zapewnienia całościowego podejścia podczas ustalania priorytetów programu ISA należy w odpowiedni sposób uwzględnić europejską strategię interoperacyjności oraz europejskie ramy interoperacyjności.

               (14)

               Rozwiązania tworzone lub wdrażane w ramach programu ISA powinny być stymulowane popytem oraz, w miarę możliwości, tworzyć część spójnego ekosystemu usług ułatwiających kontakty pomiędzy europejskimi administracjami publicznymi oraz zapewniających, ułatwiających lub umożliwiających transgraniczną i międzysektorową interoperacyjność.

               (15)

               Program ISA powinien zapewnić dostępność wspólnych ram, wspólnych usług oraz podstawowych narzędzi wspierających transgraniczne i międzysektorowe kontakty pomiędzy europejskimi administracjami publicznymi, jak również wesprzeć sektory w ocenie wpływu prawodawstwa wspólnotowego na TIK oraz w planowaniu wdrożenia odpowiednich rozwiązań.

               (16)

               Wspólne ramy powinny zawierać, między innymi, wspólne specyfikacje, wytyczne i metodyki, jak również wspólne strategie. Tego rodzaju ramy powinny spełniać wymogi ustanowione w istniejących przepisach wspólnotowych.

               (17)

               W celu zapewnienia eksploatacji i usprawnienia istniejących wspólnych usług w ramach programów IDA i IDABC oraz innych podobnych inicjatyw program ISA powinien wspierać tworzenie, industrializację, eksploatację oraz usprawnianie nowych wspólnych usług w odpowiedzi na nowe potrzeby i wymagania.

               (18)

               Z uwagi na obowiązek administracji lokalnych i regionalnych polegający na zapewnianiu skutecznego funkcjonowania i interoperacyjności europejskich administracji publicznych ważne jest, by rozwiązania uwzględniały potrzeby administracji lokalnych i regionalnych.

               (19)

               W celu usprawnienia istniejących podstawowych narzędzi wielokrotnego użytku opracowanych w ramach programów IDA i IDABC oraz innych podobnych inicjatyw program ISA powinien wspierać tworzenie, dostarczanie i usprawnianie działania nowych podstawowych narzędzi wielokrotnego użytku w odpowiedzi na nowe potrzeby i wymogi powstałe, między innymi, w wyniku oceny wpływu ustawodawstwa wspólnotowego na TIK.

               (20)

               Przy tworzeniu, usprawnianiu i wdrażaniu wspólnych rozwiązań, podstawą lub uzupełnieniem dla programu ISA powinna być, w stosownych przypadkach, wymiana doświadczeń i rozwiązań, jak również wymiana i promocja dobrych praktyk. W tym kontekście powinno się promować zgodność z europejskimi ramami interoperacyjności oraz otwartość standardów i specyfikacji.

               (21)

               Rozwiązania tworzone lub wdrażane w ramach programu ISA powinny opierać się na zasadzie neutralności technologicznej i przystosowalności, aby także zapewnić obywatelom, przedsiębiorstwom i administracjom wolny wybór technologii, z której będą korzystać.

               (22)

               We wszystkich działaniach objętych programem ISA należy zastosować zasady bezpieczeństwa, ochrony prywatności i danych osobowych.

               (23)

               O ile należy wspierać uczestnictwo wszystkich państw członkowskich w działaniach objętych programem ISA, dopuszcza się również inicjowanie działań przez kilka państw członkowskich. Państwa członkowskie niebiorące udziału w takich działaniach należy zachęcać do przyłączenia się na późniejszym etapie.

               (24)

               Program ISA powinien przyczynić się do wdrożenia wszelkich przyszłych inicjatyw i2010 i, aby uniknąć powielania wysiłków, powinien on uwzględniać inne programy wspólnotowe w zakresie TIK, a w szczególności program TIK na rzecz wspierania polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych stanowiący część programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013), zgodnie z decyzją nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8).

               (25)

               Współdziałanie z sektorem prywatnym i innymi podmiotami dowiodło już swojej skuteczności i wartości dodanej. Należy zatem dążyć do synergii z tymi zainteresowanymi stronami w celu priorytetowego traktowania, w stosownych przypadkach, rozwiązań dostępnych i utrzymywanych na rynku. W tym kontekście należy kontynuować obecną praktykę organizowania konferencji, warsztatów i innych spotkań w celu współdziałania z tymi zainteresowanymi stronami. Nadal powinno się promować stałe korzystanie z platform elektronicznych. Ponadto wykorzystywać należy wszelkie inne środki uważane za stosowne w celu utrzymywania kontaktów z tymi zainteresowanymi stronami.

               (26)

               Program ISA należy realizować zgodnie ze wspólnotowymi zasadami udzielania zamówień publicznych.

               (27)

               Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjmować zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (9).

               (28)

               Program ISA powinien podlegać regularnemu monitoringowi i ocenie, co umożliwi wprowadzanie do niego poprawek.

               (29)

               Należy wspierać współpracę międzynarodową i w tym zakresie otworzyć program ISA na kraje Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz kraje kandydujące. Ponadto należy wspierać współpracę z krajami trzecimi, a także organizacjami lub instytucjami międzynarodowymi, zwłaszcza w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego i wschodniego oraz z krajami sąsiadującymi, w szczególności z krajami Bałkanów Zachodnich i z krajami regionu Morza Czarnego.

               (30)

               Należy dogłębniej zbadać możliwość wykorzystania funduszy przedakcesyjnych do ułatwienia udziału krajów kandydujących w programie ISA oraz możliwość współfinansowania z funduszy strukturalnych oraz przez użytkowników stosowania wspólnych ram i podstawowych narzędzi stworzonych lub udoskonalonych w ramach programu ISA.

               (31)

               W celu zapewnienia rozsądnego wykorzystania środków finansowych Wspólnoty oraz uniknięcia zbędnej rozbudowy wyposażenia, powtarzania badań oraz różnicowania podejść należy umożliwić wykorzystanie rozwiązań tworzonych lub wdrażanych w ramach programu ISA poprzez inicjatywy pozawspólnotowe, o ile koszty nie są pokrywane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, zaś główny cel Wspólnoty w odniesieniu do tego rozwiązania nie jest zagrożony.

               (32)

               Niniejsza decyzja ustanawia pulę środków finansowych dla wieloletniego programu, która stanowi zasadniczy punkt odniesienia dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej w rozumieniu pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (10). Pula ta powinna również pokrywać koszty związane z działaniami przygotowawczymi, monitorowaniem, kontrolą, audytem i oceną, wymagane bezpośrednio do zarządzania programem i osiągnięcia jego celów, w szczególności z badaniami, spotkaniami ekspertów, środkami przekazywania informacji i publikacji, wydatkami związanymi z systemami TIK i sieciami wymiany i przetwarzania informacji, wraz z wszelkimi innymi wydatkami na pomoc techniczną i administracyjną, które Komisja może ponieść w związku z zarządzaniem programem.

               (33)

               W związku z tym, że cel niniejszej decyzji, jakim jest ułatwienie sprawnych i skutecznych elektronicznych kontaktów transgranicznych i międzysektorowych pomiędzy europejskimi administracjami publicznymi, co umożliwi świadczenie elektronicznych usług publicznych wspierających realizację polityki i działań Wspólnoty, nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, a z uwagi na zakres i skutki proponowanego działania może być osiągnięty w lepszy sposób na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot i cel
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia, na okres 2010–2015, program dotyczący rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych, w tym administracji lokalnych i regionalnych oraz instytucji i organów wspólnotowych, dostarczający wspólnych i dzielonych rozwiązań ułatwiających interoperacyjność (program ISA).
   2.   Celem programu ISA jest wsparcie współpracy pomiędzy europejskimi administracjami publicznymi poprzez ułatwienie sprawnych i skutecznych elektronicznych kontaktów transgranicznych i międzysektorowych pomiędzy tymi administracjami, w tym podmiotami pełniącymi funkcje publiczne w ich imieniu, umożliwiając świadczenie elektronicznych usług publicznych wspierających wdrażanie polityki i działań Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Definicje
   Na użytek niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „interoperacyjność” oznacza możliwość współdziałania różnych odrębnych organizacji na rzecz osiągnięcia uzgodnionych i korzystnych dla wszystkich stron celów, przy jednoczesnym dzieleniu się informacjami i wiedzą pomiędzy tymi organizacjami poprzez wspierane przez nie procesy biznesowe, za pomocą wymiany danych za pośrednictwem odpowiednich systemów TIK;

               b)

               „rozwiązania” oznaczają wspólne ramy, wspólne usługi i podstawowe narzędzia;

               c)

               „wspólne ramy” oznaczają strategie, specyfikacje, metodyki, wytyczne oraz podobne podejścia i dokumenty;

               d)

               „wspólne usługi” oznaczają podstawowe aplikacje operacyjne oraz infrastrukturę o charakterze ogólnym, spełniające wymagania użytkowników w różnych obszarach polityki;

               e)

               „podstawowe narzędzia” oznaczają platformy referencyjne, wspólne platformy i platformy współpracy, wspólne komponenty i podobne elementy składowe, które spełniają wymagania użytkowników na różnych obszarach polityki;

               f)

               „działania” oznaczają badania, projekty oraz środki towarzyszące;

               g)

               „środki towarzyszące” oznaczają działania strategiczne i podnoszące świadomość, działania wspierające zarządzanie programem ISA oraz działania związane z wymianą doświadczeń oraz wymianą i promocją dobrych praktyk.

         Artykuł 3
   Obszary działania
   Program ISA ma na celu wspierać i promować:

               a)

               ustanawianie i usprawnianie wspólnych ram wspierających interoperacyjność transgraniczną i międzysektorową;

               b)

               ocenę wpływu proponowanego lub przyjętego prawodawstwa wspólnotowego na TIK, jak również planowanie wprowadzania systemów TIK wspierających wdrażanie takiego prawodawstwa;

               c)

               eksploatację i usprawnianie istniejących wspólnych usług oraz tworzenie, industrializację, eksploatację i usprawnianie nowych wspólnych usług, w tym interoperacyjność kluczowych infrastruktur publicznych (KIP);

               d)

               usprawnianie istniejących podstawowych narzędzi wielokrotnego użytku oraz tworzenie, dostarczanie i usprawnianie nowych podstawowych narzędzi wielokrotnego użytku.

         Artykuł 4
   Zasady ogólne
   Działania rozpoczęte lub kontynuowane w ramach programu ISA opierają się na następujących zasadach:

               a)

               technologicznej neutralności i przystosowalności;

               b)

               otwartości;

               c)

               ponownego wykorzystania;

               d)

               ochrony prywatności i danych osobowych; oraz

               e)

               bezpieczeństwa.

         Artykuł 5
   Działania
   1.   Wspólnota, we współpracy z państwami członkowskimi, wdraża działania określone w kroczącym programie prac, ustanowionym na mocy art. 9, zgodnie z przepisami wykonawczymi zawartymi w art. 8. Działania tego rodzaju wdraża Komisja.
   2.   Badanie składa się z jednego etapu i zakończone jest sprawozdaniem końcowym.
   3.   Projekt, w stosownych przypadkach, obejmuje trzy etapy:

               a)

               etap początkowy, prowadzący do powstania karty projektu;

               b)

               etap wykonawczy, zakończony sporządzeniem sprawozdania z wykonania projektu; oraz

               c)

               etap operacyjny, rozpoczynany wraz z udostępnieniem rozwiązania.

         Odpowiednie etapy projektu określane są wraz z włączeniem działania do kroczącego programu prac.
   4.   Realizacja programu ISA odbywa się ze wsparciem środków towarzyszących.
   Artykuł 6
   Karta projektu i sprawozdanie z jego wykonania
   1.   Karta projektu zawiera opis:

               a)

               zakresu, celów i problemu lub możliwości, w tym oczekiwanych beneficjentów rozwiązania i korzyści płynących z jego zastosowania oraz ilościowych i jakościowych wskaźników pomiaru takich korzyści;

               b)

               podejścia, w tym aspektów organizacyjnych projektu, takich jak etapy, wyniki i kluczowe kroki, jak również środki umożliwiające komunikację wielojęzyczną;

               c)

               zainteresowanych stron i użytkowników, jak również odnośnej struktury zarządzania;

               d)

               szczegółów rozwiązania, w tym jego spójności z innymi rozwiązaniami i zależności od nich, podziału oczekiwanych kosztów, terminów i wymogów oraz oszacowania całkowitych kosztów własności, w tym ewentualnych rocznych kosztów eksploatacji;

               e)

               właściwości rozwiązań; oraz

               f)

               ograniczeń, w tym wymogów dotyczących bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych.

         2.   Sprawozdanie z wykonania projektu zawiera opis:

               a)

               zakresu, celów i problemu lub możliwości w porównaniu do karty projektu;

               b)

               skuteczności projektu, w tym pomiaru osiągnięć, poniesionych kosztów, faktycznych terminów realizacji i wymogów w porównaniu do karty projektu, analizy oczekiwanego zwrotu z inwestycji oraz całkowitych kosztów własności, w tym rocznych kosztów eksploatacji;

               c)

               aspektów organizacyjnych, w tym przydatności zastosowanej struktury zarządzania, oraz, w stosownych przypadkach, zaleceń dotyczących struktury zarządzania po realizacji projektu;

               d)

               w stosownych przypadkach – proponowanego planu wdrożenia rozwiązania na etapie operacyjnym oraz wskaźników poziomu usług; oraz

               e)

               użytkownika końcowego oraz dostępnych technicznych materiałów pomocniczych.

         Artykuł 7
   Rozwiązania
   1.   Wspólne ramy ustala się i utrzymuje za pomocą badań.
   Badania służą również jako pomoc w ocenie wpływu proponowanego lub przyjętego prawodawstwa wspólnotowego na TIK oraz w planowaniu procesu wprowadzania rozwiązań wspierających wdrażanie takiego prawodawstwa.
   2.   Badania są publikowane i przekazywane przedmiotowo właściwym komisjom Parlamentu Europejskiego jako podstawa dla przyszłych zmian w prawodawstwie, niezbędnych w celu zapewnienia interoperacyjności systemów TIK wykorzystywanych przez europejskie administracje publiczne.
   3.   Podstawowe narzędzia ustala się i utrzymuje za pomocą projektów. Projekty są ponadto środkiem tworzenia, industrializacji, eksploatacji i utrzymywania wspólnych usług.
   Artykuł 8
   Przepisy wykonawcze
   1.   Przy wdrażaniu programu ISA uwzględnia się odpowiednio europejską strategię interoperacyjności oraz europejskie ramy interoperacyjności.
   2.   Wspiera się uczestnictwo jak największej możliwej liczby państw członkowskich w badaniu lub projekcie. Do badania lub projektu można się przyłączyć na każdym etapie i zachęca się państwa członkowskie nieuczestniczące w badaniu lub projekcie do przystąpienia do nich na późniejszym etapie.
   3.   Aby zapewnić interoperacyjność między systemami krajowymi i wspólnotowymi, określane są wspólne ramy, wspólne usługi i podstawowe narzędzia w odniesieniu do istniejących standardów europejskich albo do publicznie dostępnych lub otwartych specyfikacji na rzecz wymiany informacji i integracji usług.
   4.   Tworzenie lub usprawnianie rozwiązań opiera się, w stosownych przypadkach, na wymianie doświadczeń oraz na wymianie i promocji dobrych praktyk.
   5.   Aby uniknąć powielania działań oraz przyspieszyć tworzenie rozwiązań, uwzględnia się, w stosownych przypadkach, wyniki osiągnięte w ramach innych odpowiednich inicjatyw Wspólnoty lub państw członkowskich.
   Aby zmaksymalizować synergię oraz zapewnić podjęcie połączonych i wzajemnie uzupełniających się wysiłków, koordynuje się, w stosownych przypadkach, działania z innymi odpowiednimi inicjatywami wspólnotowymi.
   6.   Podejmowanie działań, określanie etapów takich działań oraz opracowywanie kart projektów i sprawozdań z ich wykonania jest przeprowadzane i monitorowane przez Komisję w ramach realizacji kroczącego programu prac ustanowionego zgodnie z art. 9.
   Artykuł 9
   Kroczący program prac
   1.   Komisja ustanawia kroczący program prac w celu realizacji działań na okres stosowania niniejszej decyzji.
   2.   Komisja zatwierdza kroczący program prac oraz, przynajmniej raz w roku, jego wszelkie zmiany.
   3.   Bez uszczerbku dla art. 10 ust. 4 procedura zarządzania, o której mowa w art. 12 ust. 2, ma zastosowanie do zatwierdzenia kroczącego programu prac przez Komisję oraz wszelkich jego zmian.
   4.   W odniesieniu do każdego działania kroczący program prac zawiera, w stosownych przypadkach:

               a)

               opis zakresu, celów, problemu lub możliwości, oczekiwanych beneficjentów i korzyści oraz podejścia technicznego i organizacyjnego;

               b)

               podział oczekiwanych kosztów oraz, w stosownych przypadkach, kluczowe kroki, które należy wykonać.

         5.   Projekt może zostać uwzględniony w kroczącym programie prac na dowolnym jego etapie.
   Artykuł 10
   Przepisy budżetowe
   1.   Podstawą uwolnienia środków jest osiągnięcie wymienionych niżej, konkretnych kluczowych etapów:

               a)

               w przypadku rozpoczęcia badania, środka towarzyszącego lub początkowego etapu projektu – włączenia działania do kroczącego programu prac;

               b)

               w przypadku rozpoczęcia etapu wykonawczego projektu – karty projektu;

               c)

               w przypadku rozpoczęcia kolejnego etapu operacyjnego projektu – sprawozdania z wykonania.

         2.   Ewentualne kluczowe etapy do osiągnięcia w fazie wykonawczej oraz operacyjnej określa się w kroczącym programie prac.
   3.   Jeżeli projekt zostaje uwzględniony w kroczącym programie prac na etapie wykonawczym lub operacyjnym, środki uwalnia się po włączeniu tego projektu do kroczącego programu prac.
   4.   Zmiany kroczącego programu prac dotyczące przyznanych środków budżetowych w wysokości przekraczającej 400 000 EUR na działanie wprowadza się zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 12 ust. 2.
   5.   Program ISA jest realizowany zgodnie ze wspólnotowymi zasadami udzielania zamówień publicznych.
   Artykuł 11
   Wkład finansowy Wspólnoty
   1.   Ustanowienie i usprawnienie wspólnych ram i podstawowych narzędzi jest w całości finansowane w ramach programu ISA. Stosowanie tych ram i narzędzi jest finansowane przez użytkowników.
   2.   Tworzenie, industrializacja i usprawnianie wspólnych usług jest finansowane w całości w ramach programu ISA. Eksploatacja tego rodzaju usług jest w całości finansowana w ramach programu ISA w zakresie, w jakim ich wykorzystanie może służyć interesom Wspólnoty. W innych przypadkach korzystanie z tych usług, w tym ich eksploatacja w sposób zdecentralizowany, finansowane jest przez użytkowników.
   3.   Środki towarzyszące są w całości finansowane w ramach programu ISA.
   Artykuł 12
   Komitet
   1.   Komisję wspiera komitet ds. rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (komitet ISA).
   2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
   3.   Długość okresu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
   Artykuł 13
   Monitorowanie i ocena
   1.   Komisja monitoruje regularnie realizację programu ISA oraz bada synergię z komplementarnymi programami Wspólnoty.
   Komisja przekazuje komitetowi ISA roczne sprawozdanie z realizacji programu ISA.
   2.   Rozwiązania podlegają przeglądowi co dwa lata.
   3.   Program ISA podlega ocenie okresowej i ocenie końcowej, których wyniki są przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednio do dnia 31 grudnia 2012 r. oraz dnia 31 grudnia 2015 r. W tym kontekście przedmiotowo właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może zwrócić się do Komisji o przedstawienie wyników oceny i o odpowiedzi na pytania postawione przez posłów.
   Oceny dotyczą kwestii takich, jak adekwatność, skuteczność, wydajność, przydatność, trwałość oraz spójność działań w ramach programu ISA i zawierają porównanie osiągnięć z celem programu ISA oraz kroczącego programu prac. W ocenie końcowej bada się ponadto zakres, w jakim program ISA osiągnął wyznaczony cel.
   W ramach oceny bada się również korzyści, jakie Wspólnota odniosła z rozwoju wspólnej polityki, określa obszary potencjalnego rozwoju i weryfikuje synergię z innymi inicjatywami Wspólnoty w dziedzinie interoperacyjności transgranicznej i międzysektorowej.
   Artykuł 14
   Współdziałanie z zainteresowanymi stronami
   Komisja gromadzi zainteresowane strony w celu wymiany poglądów między nimi i z Komisją na temat kwestii objętych programem ISA. W tym celu Komisja organizuje konferencje, warsztaty i inne spotkania. Komisja korzysta z interaktywnych platform elektronicznych oraz może wykorzystywać wszelkie inne środki kontaktu, które uważa za stosowne.
   Artykuł 15
   Współpraca międzynarodowa
   1.   Kraje Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz kraje kandydujące mogą uczestniczyć w programie ISA w ramach odpowiednich umów zawartych ze Wspólnotą.
   2.   Wspierana jest współpraca z innymi krajami trzecimi oraz organizacjami i instytucjami międzynarodowymi, zwłaszcza w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego i wschodniego, a także z krajami sąsiadującymi, zwłaszcza z krajami Bałkanów Zachodnich i z krajami regionu Morza Czarnego. Koszty z tym związane nie są pokrywane w ramach programu ISA.
   3.   Program ISA promuje, w stosownych przypadkach, ponowne wykorzystanie jego rozwiązań przez kraje trzecie.
   Artykuł 16
   Inicjatywy pozawspólnotowe
   Bez uszczerbku dla innych polityk Wspólnoty rozwiązania tworzone i wdrażane w ramach programu ISA mogą zostać wykorzystane w pozawspólnotowych inicjatywach, o ile budżet ogólny Unii Europejskiej nie zostanie obciążony dodatkowymi kosztami, zaś główny cel Wspólnoty związany z rozwiązaniem nie jest zagrożony.
   Artykuł 17
   Przepisy finansowe
   1.   Pula środków finansowych na realizację działań Wspólnoty na podstawie niniejszej decyzji na okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. wynosi 164 100 000 EUR, z czego 103 500 000 EUR przeznacza się na okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Kwotę na okres po dniu 31 grudnia 2013 r. uznaje się za potwierdzoną, jeżeli w odniesieniu do tego etapu jest ona zgodna z ramami finansowymi mającymi zastosowanie do okresu rozpoczynającego się w 2014 r.
   2.   Roczne środki zatwierdzane są przez władzę budżetową w granicach ram finansowych.
   Artykuł 18
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzje stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 16 września 2009 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         C. MALMSTRÖM

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 25 lutego 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. C 200 z 25.8.2009, s. 58.

      (3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 27 lipca 2009 r.

      (4)  Dz.U. C 291 E z 30.11.2006, s. 133.

      (5)  Dz.U. L 144 z 30.4.2004, s. 62 (decyzja zamieszczona w Dz.U. L 181 z 18.5.2004, s. 25).

      (6)  Dz.U. L 203 z 3.8.1999, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 203 z 3.8.1999, s. 9.

      (8)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 15.

      (9)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

      (10)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.


                  23.12.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 482/169

            P7_TA(2014)0035
      Zmiana Regulaminu Parlamentu Europejskiego dotycząca uchylenia i skorzystania z immunitetu
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie zmiany Regulaminu Parlamentu Europejskiego dotycząca uchylenia i skorzystania z immunitetu (2013/2031(REG))
      (2016/C 482/28)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając pismo przewodniczącego Komisji Prawnej z dnia 9 listopada 2012 r.,

                  —

                  uwzględniając art. 211 i 212 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinię Komisji Prawnej (A7-0012/2014),

                  1.

                  podejmuje decyzję o wprowadzeniu do Regulaminu poniższych zmian;

                  2.

                  przypomina, iż zmiany te wchodzą w życie pierwszego dnia najbliższej sesji miesięcznej;

                  3.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie i Komisji.

         Poprawka 1

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 5 – ustęp 1 a (nowy)

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        1a.

                        Immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego członków.

         Poprawka 2

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 6 – ustęp 1

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                  1.   Wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami
                        oraz
                      immunitetami Parlament
                        dąży przede wszystkim do
                      utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia ustawodawczego oraz do zagwarantowania niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji.

                  1.   Wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami
                        i
                      immunitetami, Parlament
                        działa w celu
                      utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia ustawodawczego oraz do zagwarantowania niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji.
                        Każdy wniosek o uchylenie immunitetu jest oceniany zgodnie z art. 7, 8 i 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz zgodnie z zasadami, o których mowa w niniejszym artykule.

         Poprawka 3

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 6 – ustęp 2

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        2.

                        Każdy wniosek w sprawie uchylenia immunitetu posła skierowany do Przewodniczącego przez właściwy organ państwa członkowskiego jest przedstawiany na posiedzeniu plenarnym oraz przekazywany właściwej komisji.

                        skreślony

         Poprawka 4

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 6 – ustęp 3

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        3.

                        Każdy wniosek dotyczący skorzystania z immunitetu i przywilejów skierowany do Przewodniczącego przez posła lub byłego posła jest przedstawiany na posiedzeniu plenarnym oraz przekazywany właściwej komisji.

                        skreślony

         Poprawka 5

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 6 – ustęp 4

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        4.

                        W przypadku zatrzymania posła lub pozbawienia go swobody przemieszczania się, gdy zachodzi podejrzenie naruszenia jego przywilejów i immunitetu, Przewodniczący, po konsultacji z przewodniczącym właściwej komisji i jej sprawozdawcą, może zainicjować w trybie pilnym działania zmierzające do potwierdzenia przywilejów i immunitetu posła. Przewodniczący informuje o podjętej inicjatywie właściwą komisję oraz Parlament.

                        skreślony

         Poprawka 6

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 6 – ustęp 4 a (nowy)

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        4a.

                        Gdy poseł został wezwany do wystąpienia w charakterze świadka lub biegłego, wniosek o uchylenie immunitetu nie jest konieczny, pod warunkiem że:

                              —

                                    nie będzie zobowiązany stawić się w terminie uniemożliwiającym bądź utrudniającym wykonywanie obowiązków parlamentarnych lub będzie mógł dostarczyć oświadczenie w formie pisemnej lub każdej innej, które nie zakłóci wykonywania obowiązków parlamentarnych; oraz

                              —

                                    nie będzie zobowiązany do składania zeznań dotyczących informacji poufnych, które uzyskał w związku z wykonywanym mandatem, a których ujawnienie uznałby za niewskazane.

         Poprawka 7

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 6 a (nowy)

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        Artykuł 6a

                        Korzystanie z przywilejów i immunitetu

                        1.

                        W przypadkach gdy istnieje podejrzenie, że przywileje lub immunitet posła lub byłego posła zostały naruszone przez organy władz państwa członkowskiego, można złożyć zgodnie z art. 7 ust. - 1 Regulaminu wniosek o podjęcie przez Parlament decyzji, czy rzeczywiście doszło do naruszenia tych przywilejów lub immunitetu.

                        2.

                        Taki wniosek o wyrażenie zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetu można złożyć zwłaszcza wtedy, gdy uzna się, że istnieją okoliczności stanowiące administracyjne lub inne ograniczenie swobody przemieszczania się posłów udających się na miejsce obrad Parlamentu lub z niego powracających bądź ograniczenie swobody wyrażania opinii lub głosowania podczas wykonywania obowiązków, albo że istnieją okoliczności objęte zakresem art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

                        3.

                        Wniosek posła o wyrażenie zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetu nie jest dopuszczalny, jeżeli wpłynął już wniosek o uchylenie immunitetu tego posła lub o skorzystanie z tego immunitetu, dotyczący tego samego postępowania prawnego, niezależnie od tego, czy decyzja została już podjęta.

                        4.

                        Wniosek posła o wyrażenie zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetu nie będzie dalej brany pod uwagę, jeżeli wpłynie wniosek o uchylenie immunitetu tego posła dotyczący tego samego postępowania prawnego.

                        5.

                        W przypadku gdy podjęto decyzję o odmowie wyrażenia zgody na skorzystanie przez posła z przywilejów i immunitetu, poseł może zwrócić się o ponowne rozpatrzenie decyzji, przedstawiając nowe dowody. Wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji jest niedopuszczalny, jeżeli zostanie wniesiona skarga na decyzję na mocy art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub jeżeli Przewodniczący uzna, że przedstawione nowe dowody nie są dostatecznie przekonujące, by uzasadnić ponowne rozpatrzenie.

         Poprawka 8

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 6 b (nowy)

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        Artykuł 6b

                        Działanie Przewodniczącego w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu

                        1.

                        W przypadku zatrzymania posła lub pozbawienia go swobody przemieszczania się, gdy zachodzi podejrzenie naruszenia jego przywilejów i immunitetu, Przewodniczący, po konsultacji z przewodniczącym właściwej komisji i jej sprawozdawcą, może zainicjować w trybie pilnym działania zmierzające do potwierdzenia przywilejów i immunitetu posła. Przewodniczący informuje o podjętej inicjatywie właściwą komisję oraz Parlament.

                        2.

                        W przypadku gdy Przewodniczący działa na podstawie uprawnień nadanych mu na mocy ust. 1, komisja zapoznaje się z inicjatywą Przewodniczącego na swoim najbliższym posiedzeniu. Komisja może sporządzić sprawozdanie oraz przedstawić je w Parlamencie, jeśli uzna to za konieczne.

         Poprawka 9

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp - 1 (nowy)

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        -1.

                        Każdy wniosek o uchylenie immunitetu posła skierowany do Przewodniczącego przez właściwy organ państwa członkowskiego lub wniosek o wyrażenie zgody na skorzystanie z immunitetu i przywilejów skierowany przez posła lub byłego posła jest ogłaszany na posiedzeniu plenarnym oraz przekazywany właściwej komisji.

         Poprawka 10

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp 1

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                  1.   Wnioski o uchylenie immunitetu lub o skorzystanie z immunitetu
                        i przywilejów są niezwłocznie
                      rozpatrywane przez
                        właściwą
                      komisję
                        w kolejności, w jakiej zostały wniesione
                     .

                  1.   Wnioski o uchylenie immunitetu lub o
                        wyrażenie zgody na
                      skorzystanie z
                        przywilejów i
                      immunitetu
                        są
                      rozpatrywane przez komisję
                        niezwłocznie, lecz z uwzględnieniem ich względnej złożoności
                     .

         Poprawka 11

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp 3

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                  3.   Komisja może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie wszelkich informacji, które uzna za niezbędne do ustalenia zasadności uchylenia immunitetu lub skorzystania z niego.
                        Zainteresowany poseł ma możliwość udzielenia wyjaśnień, może także przedłożyć wszelkie dokumenty oraz dowody pisemne, które uzna za istotne. Posła może reprezentować inny poseł.

                  3.   Komisja może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie wszelkich informacji, które uzna za niezbędne do ustalenia zasadności uchylenia immunitetu lub skorzystania z niego.

         Poprawka 12

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp 3 a (nowy)

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        3a.

                        Zainteresowany poseł ma możliwość udzielenia wyjaśnień, może także przedłożyć wszelkie dokumenty oraz dowody pisemne, które uzna za istotne. Posła może reprezentować inny poseł.

                        Poseł nie uczestniczy w debacie nad wnioskiem o uchylenie jego immunitetu lub dotyczącym go wnioskiem o wyrażenie zgody na skorzystanie z immunitetu, z wyjątkiem samego wysłuchania.

                        Przewodniczący komisji kieruje do posła zaproszenie do udzielenia wyjaśnień z podaniem dnia i godziny. Poseł może zrezygnować z prawa do udzielenia wyjaśnień.

                        Jeżeli poseł nie stawi się na wysłuchanie na podstawie tego zaproszenia, uznaje się, że zrezygnował z prawa do udzielenia wyjaśnień, chyba że zwróci się on o usprawiedliwienie jego niestawienia się w zaproponowanym dniu i godzinie, podając powody. Przewodniczący komisji podejmuje decyzję o przyjęciu wniosku o usprawiedliwienie na podstawie podanych powodów i od tej decyzji nie ma odwołania.

                        Jeżeli przewodniczący komisji postanowi przyjąć wniosek o usprawiedliwienie, kieruje do posła zaproszenie do udzielenia wyjaśnień z podaniem innego dnia i godziny. Jeżeli poseł nie stawi się pomimo drugiego zaproszenia do udzielenia wyjaśnień, procedura toczy się dalej bez udzielenia przez niego wyjaśnień. Nie można wówczas przyjąć żadnych kolejnych wniosków o usprawiedliwienie lub o możliwość udzielenia wyjaśnień.

         Poprawka 13

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp 5

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        5.

                        Gdy poseł został wezwany do wystąpienia w charakterze świadka lub biegłego, wniosek o uchylenie immunitetu nie jest konieczny, pod warunkiem że:

                        skreślony

                              —

                                    nie będzie zobowiązany stawić się w terminie uniemożliwiającym bądź utrudniającym wykonywanie czynności parlamentarnych lub będzie mógł dostarczyć oświadczenie w formie pisemnej lub każdej innej, które nie zakłóci wykonywania obowiązków parlamentarnych;

                              —

                                    nie będzie zobowiązany do składania zeznań dotyczących informacji poufnych, które uzyskał w związku z wykonywanym mandatem, a których ujawnienie uznałby za niewskazane.

         Poprawka 14

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp 6

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        6.

                        W przypadku wniosku o skorzystanie z przywilejów lub immunitetu komisja stwierdza, czy istnieją okoliczności stanowiące administracyjne lub inne ograniczenie swobody przemieszczania się posłów udających się na miejsce obrad Parlamentu lub z niego powracających bądź swobody wyrażania opinii lub głosowania podczas wykonywania mandatu lub czy wchodzą one w zakres art. 9 Protokołu o przywilejach i immunitetach nieobjęty prawem krajowym. Komisja przedstawia właściwemu organowi propozycję wyciągnięcia odpowiednich wniosków.

                        skreślony

         Poprawka 15

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp 10

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        10.

                        W przypadku, gdy Przewodniczący działa na podstawie uprawnień nadanych mu w art. 6 ust. 4, właściwa komisja zapoznaje się z inicjatywą Przewodniczącego w trakcie najbliższego posiedzenia. Komisja może sporządzić sprawozdanie oraz przedstawić je w Parlamencie, jeśli uzna to za konieczne.

                        skreślony

         Poprawka 16

         Regulamin Parlamentu Europejskiego

         Artykuł 7 – ustęp 12 a (nowy)

                     Tekst obowiązujący

                     Poprawka

                        12a.

                        Komisja opracowuje zasady stosowania niniejszego artykułu.


title: 2012/694/UE: Decyzja Rady z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie mianowania członka z Luksemburga do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

text:
               9.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 310/50

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 listopada 2012 r.
   w sprawie mianowania członka z Luksemburga do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
   (2012/694/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Luksemburga,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Christiana ZEYENA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany Christophe ZEEB, Conseiller à la Chambre de Commerce du Luxembourg.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: 2013/514/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 października 2013 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/008 IT/De Tomaso Automobili z Włoch)

text:
               22.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 280/24

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 9 października 2013 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/008 IT/De Tomaso Automobili z Włoch)
   (2013/514/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 milionów EUR.

               (3)

               W dniu 5 listopada 2012 r. Włochy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie De Tomaso Automobili S.p.A. i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 5 marca 2013 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określania wkładu finansowego. Komisja wnosi więc o uruchomienie kwoty 2 594 672 EUR.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla niniejszego wniosku złożonego przez Włochy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 2 594 672 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 9 października 2013 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         V. LEŠKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.