title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/456 z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii (EBC/2016/3)

text:
               30.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 79/34

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/456
   z dnia 4 marca 2016 r.
   w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii (EBC/2016/3)
   (wersja przekształcona)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 3,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (1), w szczególności art. 4 ust. 1 i 7,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 stanowi, że Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwany dalej „Urzędem”) ma za zadanie wszczynanie i prowadzenie odnoszących się do nadużyć finansowych dochodzeń administracyjnych (zwanych dalej „dochodzeniami wewnętrznymi”) w instytucjach, organach, urzędach lub agencjach powołanych na mocy lub na podstawie Traktatów, w celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii. W tym celu Urząd prowadzi dochodzenia w poważnych sprawach związanych z wypełnianiem obowiązków służbowych, stanowiących zaniedbanie obowiązków urzędników i innych pracowników Unii, które może prowadzić do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub, w zależności od przypadku, postępowania karnego, lub równoważne niedopełnienie obowiązków przez członków instytucji i organów, szefów urzędów i agencji lub członków personelu instytucji, organów, urzędów lub agencji niepodlegających regulaminowi pracowniczemu urzędników i warunkom zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej łącznie „regulaminami pracowniczymi”).

               (2)

               W odniesieniu do Europejskiego Banku Centralnego (EBC) zakres tego typu obowiązków służbowych, w szczególności związanych z obowiązkiem profesjonalnego działania oraz zachowywania tajemnicy służbowej, został określony w: a) Warunkach zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego; b) Regulaminie pracowniczym Europejskiego Banku Centralnego; c) załączniku IIb do Warunków zatrudnienia dotyczącym warunków zatrudnienia krótkoterminowego oraz d) Regulaminie Europejskiego Banku Centralnego dotyczącym zatrudnienia krótkoterminowego; dodatkowe zasady zostały określone w: e) Kodeksie Postępowania dla członków Rady Prezesów (2); f) Uzupełniającym kodeksie kryteriów etycznych dla członków Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (3) oraz g) Kodeksie Postępowania dla członków Rady ds. Nadzoru Europejskiego Banku Centralnego (4) (zwanych dalej łącznie „warunkami zatrudnienia EBC”).

               (3)

               Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 przewiduje w art. 4 ust. 1, że w związku z ochroną interesów finansowych Unii oraz zwalczaniem nadużyć finansowych i innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach, urzędach i agencjach zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 oraz w decyzjach wydanych celem jego wykonania przez właściwe instytucje, organy, urzędy lub agencje. Art. 4 ust. 7 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 stanowi, że instytucje, organy, urzędy lub agencje przyjmują decyzje, w których „określa się w szczególności zasadę dotyczącą spoczywającego na urzędnikach, innych pracownikach, członkach instytucji lub organów, szefów urzędów lub agencji lub członkach personelu obowiązku współpracy z Urzędem i przekazywania mu informacji, przy jednoczesnym zapewnieniu poufności dochodzenia wewnętrznego”. Zgodnie z orzecznictwem Unii Urząd może wszcząć dochodzenie jedynie na podstawie wystarczająco poważnych podejrzeń (5).

               (4)

               Zgodnie z motywem 12 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 dochodzenia powinny być prowadzone zgodnie z Traktatami, w szczególności z Protokołem nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, z poszanowaniem regulaminów pracowniczych, jak również z poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności, a w szczególności zasady sprawiedliwości, prawa osób objętych dochodzeniem do wyrażania swoich poglądów co do faktów ich dotyczących oraz zasady, że wnioski z dochodzenia mogą się opierać wyłącznie na elementach posiadających wartość dowodową, a także zasad wspólnych dla państw członkowskich oraz uznawanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, takich jak na przykład poufność porad prawnych (zwana dalej „tajemnicą adwokacką”). W tym celu instytucje, organy, urzędy i agencje powinny określić zasady prowadzenia dochodzeń wewnętrznych.

               (5)

               Decyzja EBC/2004/11 (6) została przyjęta w celu ustanowienia zasad przeprowadzania w EBC dochodzeń wewnętrznych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/1999 (7). Mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013, a od przyjęcia decyzji EBC/2004/11 powołano nowe organy EBC, należy dokonać przeglądu obecnych ram prawnych.

               (6)

               Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 (8) ustanawia Radę ds. Nadzoru jako organ wewnętrzny EBC odpowiedzialny za planowanie i wykonywanie szczególnych zadań dotyczących polityk w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi. Na podstawie art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 EBC ustanowił Administracyjną Radę Odwoławczą (9) oraz zespół mediacyjny (10). Dodatkowo, na podstawie art. 3 ust. 1 oraz art. 143 ust. 1 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) (11), EBC ustanowił wspólne zespoły nadzorcze do nadzoru nad każdym istotnym nadzorowanym podmiotem lub istotną nadzorowaną grupą, oraz zespoły ds. kontroli na miejscu. Następnie, na podstawie art. 9a i 9b Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (12), ustanowiono odpowiednio Komitet ds. Etyki (13) oraz Komitet ds. Audytu.

               (7)

               Niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie do członków wspólnych zespołów nadzorczych oraz zespołów ds. kontroli na miejscu, którzy nie podlegają warunkom zatrudnienia EBC. Pracownicy właściwych organów krajowych będący członkami wspólnych zespołów nadzorczych oraz zespołów ds. kontroli na miejscu podlegają sferze kontroli EBC w sprawach związanych z wykonywaniem przez nich zadań powierzonych im przez EBC na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 stanowi, że EBC odpowiada za skuteczne i spójne funkcjonowanie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Na podstawie art. 6 ust. 1 oraz art. 146 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17) członkowie wspólnych zespołów nadzorczych oraz zespołów ds. kontroli na miejscu podlegają poleceniom właściwego koordynatora danego zespołu. Przepisy te oparte są na art. 6 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 nakładającego na EBC obowiązek przyjęcia przepisów dotyczących praktycznych rozwiązań w zakresie wdrażania współpracy w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

               (8)

               Przyjęcie niniejszej decyzji wymaga uzasadnienia przez EBC wszelkich ograniczeń wprowadzanych w odniesieniu do takich dochodzeń wewnętrznych, w przypadku gdy wpływają one na wykonywanie szczególnych zadań i obowiązków powierzonych EBC na mocy art. 127 i art. 128 Traktatu oraz na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Wskazane ograniczenia powinny zapewnić niezbędną poufność określonych danych EBC oraz realizację intencji prawodawcy, aby silniej przeciwdziałać nadużyciom finansowym. Z zastrzeżeniem wskazanych szczególnych zadań i obowiązków, EBC powinien być traktowany, również na potrzeby niniejszej decyzji, jako jednostka administracji publicznej podobna do pozostałych instytucji i organów Unii.

               (9)

               W wyjątkowych przypadkach rozpowszechnianie poza EBC niektórych poufnych informacji, jakimi dysponuje on w celu wykonywania swoich zadań, mogłoby poważnie zakłócić funkcjonowanie EBC. W tego typu przypadkach podjęcie decyzji o przyznaniu Urzędowi dostępu do takich informacji lub o ich przekazaniu na rzecz Urzędu należy do Zarządu EBC. W obszarach takich jak decyzje w zakresie polityki pieniężnej lub operacje dotyczące zarządzania rezerwami walutowymi i interwencji na rynkach walutowych przyznawany będzie dostęp do informacji pochodzących co najmniej sprzed roku. Dalsze ograniczenia, takie jak dotyczące informacji odnoszących się do zadań powierzonych EBC na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, danych otrzymywanych od właściwych organów krajowych w zakresie stabilności systemu finansowego lub poszczególnych instytucji kredytowych, a także informacji dotyczących zabezpieczeń banknotów euro oraz ich parametrów technicznych, nie powinny być ograniczone czasowo. Jakkolwiek niniejsza decyzja powinna ograniczać do określonych szczególnych obszarów działania zakres informacji, których rozpowszechnianie poza EBC mogłoby poważnie zakłócić jego funkcjonowanie, należy zastrzec możliwość dostosowania niniejszej decyzji do nieprzewidzianych zdarzeń przyszłych w celu zapewnienia nieprzerwanego wykonywania przez EBC zadań wyznaczonych mu w Traktacie.

               (10)

               Niniejsza decyzja powinna uwzględniać okoliczność, że członkowie Rady Prezesów i Rady Ogólnej EBC niebędący jednocześnie członkami Zarządu EBC wykonują poza funkcjami w ramach Europejskiego Systemu Banków Centralnych także funkcje krajowe, a członkowie Rady ds. Nadzoru, zespołu mediacyjnego, wspólnych zespołów nadzorczych oraz zespołów ds. kontroli na miejscu, którzy są przedstawicielami właściwych organów krajowych uczestniczących państw członkowskich wykonują poza funkcjami wynikającymi z rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 także funkcje krajowe. Wykonywanie takich funkcji krajowych jest regulowane prawem krajowym i pozostaje poza zakresem dochodzeń wewnętrznych Urzędu. W związku z tym niniejsza decyzja ma zastosowanie jedynie do działalności zawodowej prowadzonej przez takie osoby w ramach wykonywania obowiązków członka Rady Prezesów i Rady Ogólnej EBC, Rady ds. Nadzoru, zespołu mediacyjnego, wspólnych zespołów nadzorczych oraz zespołów ds. kontroli na miejscu.

               (11)

               Niniejsza decyzja powinna również uwzględniać możliwość wykonywania przez zewnętrznych członków Administracyjnej Rady Odwoławczej EBC, Komitetu ds. Audytu oraz Komitetu ds. Etyki innych funkcji, niż związane z ich mandatem. Wykonywanie takich funkcji pozostaje poza zakresem dochodzeń wewnętrznych Urzędu. W związku z tym niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie jedynie do działalności zawodowej prowadzonej przez takie osoby w ramach wykonywania obowiązków członka Administracyjnej Rady Odwoławczej EBC, Komitetu ds. Audytu oraz Komitetu ds. Etyki.

               (12)

               Artykuł 37 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) stanowi, że członkowie organów oraz pracownicy EBC zobowiązani są, także po zakończeniu pełnienia obowiązków, do nieujawniania informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej. Na podstawie art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 członkowie Rady ds. Nadzoru, personel EBC i personel oddelegowany przez uczestniczące państwa członkowskie wykonujący obowiązki nadzorcze podlegają, również po zakończeniu pełnienia swoich obowiązków, tym samym wymogom dotyczącym zachowania tajemnicy służbowej. Art. 22 ust. 1 decyzji EBC/2014/16 oraz art. 2 ust. 4 decyzji (UE) 2015/433 (EBC/2014/59) wprowadzają odpowiednio te same zasady w odniesieniu do członków Administracyjnej Rady Odwoławczej EBC i ich zastępców oraz Komitetu EBC ds. Audytu. Punkt 6 Mandatu Komitetu ds. Audytu (14) stanowi, że członkowie Komitetu ds. Audytu nie ujawniają osobom ani instytucjom spoza EBC i Eurosystemu żadnych informacji o charakterze poufnym otrzymanych podczas wykonywania swoich obowiązków. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 Urząd i jego pracownicy podlegają tym samym warunkom dotyczącym poufności i tajemnicy służbowej, które mają zastosowanie do pracowników EBC na podstawie Statutu ESBC i warunków zatrudnienia EBC.

               (13)

               Na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 właściwe organy krajowe udzielają pracownikom Urzędu, zgodnie z przepisami krajowymi, niezbędnego wsparcia w celu umożliwienia im skutecznego wypełniania ich zadań. Rząd Republiki Federalnej Niemiec oraz EBC są stronami Porozumienia w sprawie siedziby Europejskiego Banku Centralnego z dnia 18 września 1998 r. (15), które wdraża w odniesieniu do EBC postanowienia Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, obejmując przy tym postanowienia dotyczące nietykalności pomieszczeń, archiwów i środków komunikacji EBC oraz przywilejów i immunitetów dyplomatycznych członków Zarządu EBC.

               (14)

               Mając na uwadze zastąpienie rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 oraz znaczącą liczbę koniecznych zmian, należy uchylić decyzję EBC/2004/11 i zastąpić ją niniejszą decyzją,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zakres zastosowania
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

               —

               członków Rady Prezesów oraz Rady Ogólnej EBC – w sprawach związanych z pełnieniem przez nich funkcji członków tych organów EBC,

               —

               członków Zarządu EBC,

               —

               członków Rady ds. Nadzoru EBC – w sprawach związanych z pełnieniem przez nich funkcji członków tego organu,

               —

               członków Administracyjnej Rady Odwoławczej EBC – w sprawach związanych z pełnieniem przez nich funkcji członków tego organu,

               —

               członków zespołu mediacyjnego EBC – w sprawach związanych z pełnieniem przez nich funkcji członków tego organu,

               —

               członków Komitetu ds. Audytu EBC – w sprawach związanych z pełnieniem przez nich funkcji członków tego organu,

               —

               członków Komitetu ds. Etyki EBC – w sprawach związanych z pełnieniem przez nich funkcji członków tego organu,

               —

               członków organów lub innych członków personelu krajowych banków centralnych lub właściwych organów krajowych, uczestniczących w posiedzeniach Rady Prezesów, Rady Ogólnej EBC oraz Rady ds. Nadzoru w charakterze osób zastępujących lub towarzyszących – w sprawach związanych z pełnieniem tych funkcji,

         (zwanych dalej łącznie „osobami uczestniczącymi w pracy organów decyzyjnych i innych organów”), oraz

               —

               osób zatrudnionych na stałe lub czasowo w EBC, podlegających warunkom zatrudnienia EBC,

               —

               osób pracujących na rzecz EBC na podstawie innej niż umowa o pracę, w tym pracowników właściwych organów krajowych będących członkami wspólnych zespołów nadzorczych oraz zespołów ds. kontroli na miejscu – w sprawach związanych z ich pracą dla EBC,

         (zwanych dalej łącznie „właściwymi osobami”).
   Artykuł 2
   Obowiązek współpracy z Urzędem
   Z zastrzeżeniem odpowiednich postanowień Traktatu, Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, Statutu ESBC oraz regulaminów pracowniczych, z poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności oraz ogólnych zasad wspólnych dla państw członkowskich, a także zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 oraz zasadami określonymi w niniejszej decyzji, osoby uczestniczące w pracy organów decyzyjnych i innych organów, jak również właściwe osoby mają obowiązek w pełni współpracować z przedstawicielami Urzędu prowadzącymi dochodzenie wewnętrzne oraz udzielać wszelkiego wsparcia wymaganego dla prowadzenia dochodzenia, przy jednoczesnym zapewnieniu poufności dochodzenia wewnętrznego.
   Artykuł 3
   Obowiązek przekazywania informacji o bezprawnych działaniach
   1.   Właściwe osoby, które powezmą wiadomość o okolicznościach pozwalających przypuszczać, że ma miejsce możliwy przypadek nadużycia finansowego, korupcji lub innych bezprawnych działań mających wpływ na interesy finansowe Unii, powinny niezwłocznie poinformować o takich okolicznościach dyrektora Dyrekcji EBC ds. Audytu Wewnętrznego, członka wyższej kadry zarządzającej właściwego dla ich obszaru działania bądź członka Zarządu nadzorującego ich obszar działania. Osoba ta powinna niezwłocznie przekazać taką informację dyrektorowi Dyrekcji Generalnej – Sekretariatu. W żadnym wypadku właściwe osoby nie mogą być poddawane niesprawiedliwemu lub dyskryminującemu traktowaniu na skutek przekazania informacji, o których mowa w niniejszym artykule.
   2.   Osoby uczestniczące w pracy organów decyzyjnych i innych organów, które powezmą wiadomość o okolicznościach, o których mowa w ust. 1, informują o nich dyrektora Dyrekcji Generalnej – Sekretariatu lub prezesa EBC.
   3.   Jeżeli dyrektor Dyrekcji Generalnej – Sekretariatu lub, gdy ma to zastosowanie, prezes EBC, otrzymają informacje o okolicznościach określonych w ust. 1 lub 2, wówczas – z zastrzeżeniem art. 4 niniejszej decyzji – przekazują te informacje niezwłocznie Urzędowi oraz informują odpowiednio Dyrekcję ds. Audytu Wewnętrznego oraz, gdy ma to zastosowanie, prezesa EBC.
   4.   Osoby uczestniczące w pracy organów decyzyjnych i innych organów, jak również właściwe osoby, mogą zawiadomić Urząd bezpośrednio, bez obowiązku stosowania się do postanowień art. 4, w przypadku gdy dysponują informacjami o konkretnych okolicznościach potwierdzających przypuszczenie wystąpienia przypadku nadużycia finansowego, korupcji lub innych bezprawnych działań w rozumieniu ust. 1, a przy tym mają uzasadnione powody zakładać, iż postępowanie przewidziane w ustępach poprzedzających nie doprowadzi w tym konkretnym przypadku do przekazania Urzędowi informacji o takich okolicznościach.
   Artykuł 4
   Współpraca z Urzędem w odniesieniu do informacji szczególnego znaczenia
   1.   W wyjątkowych przypadkach, gdy rozpowszechnianie pewnych informacji poza EBC mogłoby poważnie zakłócić funkcjonowanie EBC, Zarząd podejmuje decyzję o tym, czy przyznać Urzędowi dostęp do takich informacji, względnie przekazać takie informacje na rzecz Urzędu. Postanowienie powyższe odnosi się do informacji dotyczących: decyzji w zakresie polityki pieniężnej bądź też operacji dotyczących zarządzania rezerwami walutowymi i interwencji na rynkach walutowych – z zastrzeżeniem, iż informacje takie pochodzą sprzed co najmniej roku, informacji odnoszących się do zadań powierzonych EBC na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, danych otrzymywanych przez EBC od właściwych organów krajowych w zakresie stabilności systemu finansowego lub poszczególnych instytucji kredytowych, a także informacji dotyczących zabezpieczeń banknotów euro oraz ich parametrów technicznych.
   2.   Każda taka decyzja Zarządu podejmowana jest z uwzględnieniem wszystkich istotnych czynników, takich jak poziom szczególnego znaczenia informacji wymaganej przez Urząd w ramach dochodzenia, jej znaczenie dla dochodzenia oraz waga podejrzeń, o jakich prezes EBC został poinformowany przez Urząd, członka organów decyzyjnych i innych organów lub właściwą osobę, jak również stopień zagrożenia dla funkcjonowania EBC w przyszłości. W przypadku odmowy dostępu decyzja powinna zawierać uzasadnienie. Zarząd może podjąć decyzję o nieprzyznaniu Urzędowi dostępu do danych otrzymanych w zakresie stabilności systemu finansowego lub poszczególnych instytucji kredytowych, jeżeli sam Zarząd lub odpowiedni właściwy organ krajowy uzna, że ujawnienie określonych informacji mogłoby zagrozić stabilności systemu finansowego lub określonej instytucji kredytowej.
   3.   W szczególnie wyjątkowych przypadkach dotyczących informacji związanych z określonym obszarem działalności EBC, cechujących się szczególnym znaczeniem równoważnym kategoriom informacji określonych w ust. 1, Zarząd może podjąć decyzję o tymczasowym nieudzielaniu Urzędowi dostępu do takich informacji. Do decyzji takich ma zastosowanie ust. 2, przy czym będą one obowiązywać przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy. Po upływie tego okresu Urząd uzyska dostęp do takich informacji, o ile Rada Prezesów nie zmieni do tego czasu niniejszej decyzji, dodając do kategorii zawartych w ust. 1 dalszą kategorię, obejmującą wskazane informacje.
   Artykuł 5
   Współpraca zapewniana przez EBC w prowadzeniu dochodzeń wewnętrznych
   1.   W przypadku gdy dochodzi do wszczęcia dochodzenia wewnętrznego, członek kadry zarządzającej EBC odpowiedzialny za bezpieczeństwo przyznaje dostęp do pomieszczeń EBC funkcjonariuszom Urzędu okazującym pisemne upoważnienie udzielone przez Dyrektora Generalnego Urzędu określające:

               a)

               ich tożsamość i stanowisko zajmowane w Urzędzie;

               b)

               przedmiot i cel dochodzenia;

               c)

               podstawy prawne dochodzenia oraz wynikające z nich uprawnienia w ramach dochodzenia.

         Niezwłocznie powiadomieni zostają prezes EBC, wiceprezes oraz dyrektor Dyrekcji ds. Audytu Wewnętrznego.
   2.   Dyrekcja ds. Audytu Wewnętrznego wspiera Urząd w zakresie praktycznej organizacji dochodzenia.
   3.   Osoby uczestniczące w pracy organów decyzyjnych i innych organów, jak również właściwe osoby, są zobowiązane przekazywać wszelkie żądane informacje funkcjonariuszom Urzędu prowadzącym postępowanie, chyba że informacje takie mogą być uznane za informacje szczególnego znaczenia w rozumieniu art. 4, w którym to przypadku Zarząd podejmuje odpowiednią decyzję dotyczącą udzielenia informacji lub odmowy jej udzielenia. Dyrekcja ds. Audytu Wewnętrznego prowadzi ewidencję wszelkich przekazanych informacji.
   Artykuł 6
   Powiadamianie osób zainteresowanych
   1.   W przypadkach, w których może dojść do indywidualnego wskazania osoby uczestniczącej w pracy organów decyzyjnych i innych organów lub właściwej osoby w nadużyciach finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności w rozumieniu art. 3 ust. 1, zainteresowana osoba powinna zostać o tym szybko powiadomiona, o ile nie przyniesie to szkody dla prowadzonego dochodzenia (16). W żadnym przypadku po zakończeniu dochodzenia nie można przedstawiać wniosków dotyczących określonej z nazwiska osoby uczestniczącej w pracy organów decyzyjnych i innych organów lub właściwej osoby bez umożliwienia zainteresowanej osobie zajęcia stanowiska w stosunku do wszystkich faktów z nią związanych, w tym wszelkich dowodów świadczących przeciwko niej. Zainteresowanej osobie przysługuje prawo zachowania milczenia, powstrzymywania się od składania obciążających ją wyjaśnień oraz do samodzielnego uzyskiwania pomocy prawnej.
   2.   W sprawach, w których konieczne jest zachowanie całkowitej poufności dla celów prowadzonego postępowania lub wymagane jest zastosowanie procedur dochodzeniowych należących do właściwości krajowych organów sądowych, wykonanie obowiązku umożliwienia zajęcia stanowiska przez osobę uczestniczącą w pracy organów decyzyjnych i innych organów lub właściwą osobę, może zostać – w porozumieniu z prezesem lub wiceprezesem EBC – zawieszone na czas określony.
   Artykuł 7
   Zawiadomienie o umorzeniu dochodzenia
   Jeżeli po przeprowadzeniu dochodzenia wewnętrznego żaden z zarzutów postawionych osobie uczestniczącej w pracy organów decyzyjnych i innych organów lub właściwej osobie nie może być podtrzymany, dochodzenie wewnętrzne zostaje umorzone decyzją dyrektora generalnego Urzędu, który zawiadamia o tym w formie pisemnej zainteresowaną osobę uczestniczącą w pracy organów decyzyjnych i innych organów lub właściwą osobę.
   Artykuł 8
   Uchylenie immunitetu
   Każde żądanie krajowego organu policyjnego lub sądowego dotyczące uchylenia odpowiedniego immunitetu sądowego obejmującego osobę uczestniczącą w pracy organów decyzyjnych i innych organów lub właściwą osobę w związku z możliwymi przypadkami nadużyć finansowych, korupcji i innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii jest przekazywane do zaopiniowania dyrektorowi generalnemu Urzędu. W przypadku osób uczestniczących w pracy organów decyzyjnych i innych organów decyzję o uchyleniu odpowiedniego immunitetu podejmuje Rada Prezesów, natomiast w przypadku właściwych osób decyzję taką podejmuje Zarząd.
   Artykuł 9
   Wejście w życie i utrata mocy obowiązującej
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Ze skutkiem od dwudziestego dnia po publikacji niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej traci moc decyzja EBC/2004/11.
   3.   Odniesienia do decyzji EBC/2004/11 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 4 marca 2016 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1.

      (2)  Kodeks Postępowania dla członków Rady Prezesów (Dz.U. C 123 z 24.5.2002, s. 9).

      (3)  Uzupełniający kodeks kryteriów etycznych dla członków Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (wydany na podstawie art. 11 ust. 3 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego) (Dz.U. C 104 z 23.4.2010, s. 8).

      (4)  Kodeks postępowania członków Rady Nadzoru Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. C 93 z 20.3.2015, s. 2).

      (5)  Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, sprawa C-11/00, ECLI: EU:C:2003:395.

      (6)  Decyzja EBC/2004/11 z dnia 3 czerwca 2004 r. w sprawie warunków prowadzenia przez Europejski Urząd do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych dochodzeń w Europejskim Banku Centralnym w związku z zapobieganiem nadużyciom finansowym, korupcji oraz innym bezprawnym działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot Europejskich oraz w sprawie zmiany Warunków Zatrudnienia Pracowników Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 230 z 30.6.2004, s. 56).

      (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1).

      (8)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

      (9)  Decyzja EBC/2014/16 z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie ustanowienia Administracyjnej Rady Odwoławczej i jej regulaminu operacyjnego (Dz.U. L 175 z 14.6.2014, s. 47).

      (10)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 673/2014 z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie ustanowienia zespołu mediacyjnego i jego regulaminu (EBC/2014/26) (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 72).

      (11)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      (12)  Decyzja EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmująca Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33).

      (13)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/433 z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Etyki i jego regulaminu (EBC/2014/59) (Dz.U. L 70 z 14.3.2015, s. 58).

      (14)  Publikacja dostępna w serwisie internetowym EBC pod adresem www.ecb.europa.eu.

      (15)  Federalny dziennik ustaw (Bundesgesetzblatt) nr 45, 1998 z 27.10.1998 oraz nr 12, 1999 z 6.5.1999.

      (16)  Art. 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych. (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1) znajduje zastosowanie do ograniczania dostępu do informacji podmiotom danych w przypadku, gdy dane są przetwarzane.


title: 2004/890/WE: Decyzja Rady z dnia 20 grudnia 2004 w sprawie wypowiedzenia przez Wspólnotę Europejską od Konwencji o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach

text:
               23.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 375/27

      DECYZJA RADY

   z dnia 20 grudnia 2004
   w sprawie wypowiedzenia przez Wspólnotę Europejską od Konwencji o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach
   (2004/890/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Wspólnota jest Stroną Konwencji o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach (2) (zwaną dalej „Konwencją Gdańską”).

               (2)

               Artykuł XIX Konwencji Gdańskiej przewiduje możliwość wypowiedzenia konwencji przez Umawiającą się Stronę.

               (3)

               Estonia, Łotwa. Litwa i Polska są zobowiązane do podjęcia kroków koniecznych do wypowiedzenia Konwencji Gdańskiej z dniem 1 maja 2004 r. lub w możliwie najszybszym terminie po tej dacie zgodnie z art. 6 ust. 12 Aktu Przystąpienia z 2003 r.

               (4)

               Po dokonaniu wypowiedzenia przez te nowe Państwa Członkowskie, Wspólnota i Federacja Rosyjska pozostaną jedynymi Stronami Konwencji Gdańskiej a około 95 % obszaru objętego konwencją będą stanowić wody Wspólnoty.

               (5)

               Utrzymywanie międzynarodowej organizacji rybołówstwa w celu zarządzania rybołówstwem na wodach, które leżą w całości w jurysdykcji jedynie dwóch Stron, byłoby niewspółmierne i nieefektywne. W świetle powyższego Wspólnota powinna wypowiedzieć Konwencję Gdańską,

         PODEJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wspólnota Europejska wypowiada Konwencję o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do zawiadomienia depozytariusza Konwencji o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i Bełtach o wypowiedzeniu konwencji przez Wspólnotę Europejską.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 2004 r.

            W imieniu Rady

         P. VAN GEEL

            Przewodniczący

      (1)  Opinia wydana dnia 14 grudnia 2004 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 237 z 26.8.1983, str. 4.


title: 2010/278/: Decyzja Rady z dnia 10 maja 2010 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Niemiec

text:
               19.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 123/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 maja 2010 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Niemiec
   (2010/278/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając decyzję 2006/524/WE, Euratom (1),
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   uwzględniając opinię Komisji,
   a także mając na uwadze, że stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Wilfrieda WOLLERA,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r., zostaje niniejszym mianowany Egbert BIERMANN, Hauptvorstand IG BCE [Zarząd Główny Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Wydobywczego, Chemicznego i Energetycznego].
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 maja 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. Á. MORATINOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 207 z 28.7.2006, s. 30.


title: Decyzja Rady z dnia 20 maja 1999 r. określająca, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawę prawną dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0436

Dziennik Urzędowy L 176 , 10/07/1999 P. 0017 - 0030

		Decyzja Radyz dnia 20 maja 1999 r.określająca, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawę prawną dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen(1999/436/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,działając na podstawie art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie Protokołu stanowiącego Załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem Schengen");a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit pierwszy Protokołu Schengen, dorobek Schengen określony w załączniku do Protokołu, od dnia wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu stosuje się bezzwłocznie do trzynastu Państw Członkowskich określonych w art. 1 Protokołu, bez uszczerbku dla postanowień zawartych w jego art. 2 ust. 2.(2) Przepisy niniejszej decyzji w niczym nie naruszają utrzymania zobowiązań prawnych wynikających z Konwencji z 1990 r.(3) Upoważnienie określone w art. 2 ust. 1 akapit drugi Protokołu Schengen, w myśl którego Rada, stanowiąc jednomyślnie i zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatów, określa podstawę prawną dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen, jako jedno z zadań zawiera określenie podstawy prawnej przyszłych wniosków i inicjatyw zmierzających do zmiany lub uzupełnienia dorobku Schengen, które, zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit pierwszy Protokołu z Schengen, podlegają stosownym postanowieniom Traktatów, w tym regulacjom określającym formę przyjmowanego aktu, oraz procedurę, według której będzie on przyjmowany.(4) Niektóre postanowienia Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r. wzywają Umawiające się Strony do ustanowienia sankcji dla ich skutecznego stosowania, nie wymagając jednakże harmonizacji tych sankcji; dlatego podstawą prawną, jaką należy określić dla tych postanowień, powinna być podstawa prawna określona dla zasad, których naruszenie winno podlegać sankcjom, bez uszczerbku dla podstawy prawnej każdego środka, który zostanie podjęty w przyszłości w celu zharmonizowania sankcji.(5) Określenie podstawy prawnej zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatów dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen nie narusza obowiązków spoczywających na Państwach Członkowskich, zgodnie z art. 64 TWE oraz art. 33 TUE, w odniesieniu do utrzymania prawa i porządku publicznego oraz ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego.(6) Określenie podstawy prawnej zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatów dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen lub stwierdzenie, że nie zachodzi potrzeba określenia podstawy prawnej dla tych postanowień lub decyzji, nie narusza prawa Państw Członkowskich do przeprowadzania kontroli towarów będących przedmiotem zakazów lub ograniczeń ustanowionych przez Państwa Członkowskie, jeżeli są one zgodne z prawem wspólnotowym.(7) Określenie podstawy prawnej zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską dla postanowień Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r. dotyczących, w szczególności, warunków wjazdu na terytorium Umawiających się Stron lub wydawania wiz nie narusza zasad, które obecnie określają uznawanie ważności dokumentów podróży.(8) Prawa i obowiązki Danii zostały określone przez art. 3 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz przez art. 1–5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii.(9) W celu włączenia Schengen do Unii Europejskiej należy wziąć pod uwagę relacje między Protokołem w sprawie stanowiska Danii, Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w sprawie niektórych kwestii dotyczących Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej oraz Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, na podstawie którego przewiduje się wiele form przyjęcia i udziału w dorobku Schengen oraz jego dalszego rozwijania.(10) Sam Protokół Schengen przewiduje udział Republiki Islandii i Królestwa Norwegii we wdrożeniu dorobku Schengen i jego dalszym rozwoju na podstawie Układu podpisanego w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r.(11) Akty przyjęte na podstawie wniosku lub inicjatywy zmierzających do rozwinięcia dorobku Schengen zawierają odniesienie do Protokołu Schengen w celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego oraz umożliwienia stosowania przepisów odnoszących się do Protokołu z Schengen w każdym przypadku.(12) Uwzględniając art. 134 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r., włączenie dorobku Schengen w ramy Wspólnoty Europejskiej nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w zakresie uznawania państw i jednostek terytorialnych, ich władz i dokumentów podróży oraz innych dokumentów przez nie wydawanych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejsza decyzja określa podstawy prawne dla postanowień i decyzji stanowiących dorobek Schengen, wymienionych w załącznikach A–D, z wyjątkiem tych postanowień i decyzji, w odniesieniu do których Rada, działając na podstawie art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu Schengen, stwierdziła, że podstawa prawna nie jest konieczna.Artykuł 2Podstawy prawne Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r. między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga i Królestwem Holandii, wykonawczej do Układu w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach zewnętrznych, podpisanego w Schengen dnia 14 czerwca 1985 r. (zwanej dalej "Konwencją z Schengen") oraz jej Aktu Końcowego określa się zgodnie z załącznikiem A.Artykuł 3Podstawy prawne dla postanowień umów w sprawie przystąpienia do Konwencji z Schengen zawartych z Republiką Włoską (podpisanej w Paryżu dnia 27 listopada 1990 r.), Królestwem Hiszpanii i Republiką Portugalską (podpisanych w Bonn dnia 25 czerwca 1991 r.), Republiką Grecką (podpisanej w Madrycie dnia 6 listopada 1992 r.), Republiką Austrii (podpisanej w Brukseli dnia 28 kwietnia 1995 r.), Królestwem Danii, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji (podpisanych w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r.) oraz ich Aktów Końcowych i deklaracji określa się zgodnie z załącznikiem B.Artykuł 4Podstawy prawne dla decyzji i deklaracji Komitetu Wykonawczego ustanowionego przez Konwencję z Schengen określa się zgodnie z załącznikiem C.Artykuł 5Podstawy prawne dla aktów przyjętych w celu wykonania Konwencji z Schengen przez organy, którym Komitet Wykonawczy przyznał kompetencje do podejmowania decyzji, określa się zgodnie z załącznikiem D.Artykuł 6W odniesieniu do Państw Członkowskich wymienionych w art. 1 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, zakres terytorialny postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen, dla których Rada, zgodnie z art. 2 ust. 1 zdanie drugie wyżej wspomnianego Protokołu, określiła podstawę prawną w Traktacie UE część trzecia tytuł IV, oraz zakres terytorialny środków rozszerzających lub zmieniających te postanowienia i decyzje jest określony w art. 138 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z 1990 r. oraz w odpowiednich postanowieniach aktów dotyczących przystąpienia do tej Konwencji.Artykuł 7Niniejsza decyzja nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w odniesieniu do uznawania państw i jednostek terytorialnych, jak również paszportów, dokumentów tożsamości lub dokumentów podróży wydawanych przez ich organy.Artykuł 8Akty przyjmowane na podstawie wniosku lub inicjatywy zmierzających do dalszego rozwoju dorobku Schengen zawierają w preambule odniesienie do Protokołu Schengen.Artykuł 9Niniejsza decyzja wchodzi w życie bezzwłocznie. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 20 maja 1999 r.W imieniu RadyE. BulmahnPrzewodniczący--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK AArtykuł 2Dorobek Schengen | Podstawa prawna UE |1. Układ między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisany w Schengen, dnia 14 czerwca 1985 r. | artykuł 2 Protokołu Schengen |2. Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen, Akt Końcowy i odnośne wspólne deklaracje | |artykuł 1, z wyjątkiem definicji "wniosek o udzielenie azylu", "osoba ubiegająca się o azyl" i "postępowanie w sprawie wniosków o udzielenie azylu" | Definicje mają zastosowanie we wszystkich artykułach Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, do których niniejsza decyzja przypisuje podstawę prawną UE |artykuł 2 ust. 1 | artykuł 62 ust. 1 TWE |artykuł 2 ust. 2 i 3 | artykuł 62 ust. 1 TWE, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu postanowień zawartych w art. 64 ust. 1 TWE |artykuł 3 | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE, przy uznaniu, że określenie formy, metod i surowości sankcji przewidzianych w tym artykule należy do Państw Członkowskich |artykuł 4 ust. 1–3 | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE, w zakresie, w jakim postanowienia te dotyczą kontroli osób dla celów podjęcia decyzji dotyczącej obywatelstwa/wjazdu i bez uszczerbku dla zasad kontroli dla celów bezpieczeństwa narodowego oraz, w razie potrzeby, kontroli dla celów fiskalnych |artykuł 5, z wyjątkiem ust. 1 lit. e) | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE |artykuł 5 ust. 1 lit. e) | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu postanowień art. 64 ust. 1 TWE oraz uznaniu, że postanowienia te powinny być rozumiane w świetle deklaracji dotyczącej art. 64 ust. 1 TWE (dawny art. 73L ust. 1) (deklaracja nr 19) przyjętej na Konferencji międzyrządowej w 1996 r. |artykuł 6 | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE: również tu ma zastosowanie deklaracja do art. 4 ust. 1–3 |artykuł 7 | artykuł 66 TWE: o ile postanowienia te dotyczą kontroli osób w celu podjęcia decyzji o obywatelstwie/wjeździe, bez uszczerbku dla zasad kontroli dla celów bezpieczeństwa narodowego oraz, w razie potrzeby, kontroli i dla celów fiskalnych, oraz w zakresie, w jakim nie dotyczą one form współpracy policji w rozumieniu tytułu III Konwencji wykonawczej z Schengen z 1990 r. |artykuł 8 | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE: również w tym przypadku stosuje się uwagę dotyczącą art. 4 ust. 1 – 3. |artykuł 9 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE, przy pełnym poszanowaniu przepisów art. 64 ust. 2 TWE |artykuł 10 ust. 1 i 3 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |artykuł 11 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |artykuł 12 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |artykuł 13 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |artykuł 14 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE, przy uznaniu, że obecne zasady dotyczące uznawania dokumentów podróży pozostają nienaruszone |artykuł 15 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |artykuł 16 | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |artykuł 17 ust. 1, 2 i ust. 3 lit. a)–f) | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |artykuł 17 ust. 3 lit. g) | artykuł 63 ust. 3 TWE |artykuł 18 | artykuł 62 ust. 2 i art. 63 ust. 3 TWE |artykuł 19 ust. 1 | artykuł 62 ust. 3 TWE |artykuł 19 ust. 3 i 4 | artykuł 62 ust. 3 TWE |artykuł 20 | artykuł 62 ust. 3 TWE |artykuł 21 | artykuł 62 ust. 3 TWE |artykuł 22 | artykuł 62 ust. 3 TWE |artykuł 23 ust. 1 | artykuł 62 ust. 3 TWE |artykuł 23 ust. 2, 3, 4 i 5 | artykuł 62 ust. 3 i art. 63 ust. 3 TWE |artykuł 24 | artykuł 62 ust. 3 i art. 63 ust. 3 TWE |artykuł 25 | artykuł 62 ust. 3 i art. 63 ust. 3 TWE |artykuł 26 | artykuł 63 ust. 3 TWE, przy jednoczesnym uznaniu, że określenie formy, metod i surowości sankcji przewidzianych w tym artykule należy do Państw Członkowskich |artykuł 27 ust. 1 | artykuł 63 ust. 3 TWE, przy uznaniu, że określenie formy, metod i surowości sankcji przewidzianych w tym artykule należy do Państw Członkowskich |artykuł 27 ust. 2 i 3 | artykuł 30 ust. 1, art. 31 i 34 TUE |artykuł 39 | artykuły 34 i 30 TUE |artykuł 40 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 41 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 42 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 43 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 44 | artykuły 34 i art. 30 ust. 1 TUE |artykuł 45 | artykuły 34 i art. 30 ust. 1 TUE |artykuł 46 | artykuły 34 i art. 30 ust. 1 TUE |artykuł 47 | artykuły 34 i art. 30 ust. 1 TUE |artykuł 48 | artykuły 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 49 | artykuły 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 50 | artykuły 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 51 | artykuły 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 52 | artykuły 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 53 | artykuły 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 54 | artykuły 34 i 31 TUE |artykuł 55 | artykuły 34 i 31 TUE |artykuł 56 | artykuły 34 i 31 TUE |artykuł 57 | artykuły 34 i 31 TUE |artykuł 58 | artykuły 34 i 31 TUE |artykuł 59 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 61 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 62 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 63 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 64 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 65 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 66 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 67 | artykuł 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 68 | artykuł 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 69 | artykuł 34 i art. 31 lit. a) TUE |artykuł 71 | artykuł 34 i art. 30 i 31 TUE |artykuł 72 | artykuł 34 i 31 TUE |artykuł 73 | artykuł 34, art. 30 ust. 1 i art. 31 TUE |artykuł 75 | artykuł 95 TWE |artykuł 76 | artykuł 95 i 152 TWE, w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą jedynie środków odnoszących się do legalnego handlu reglamentowanymi narkotykami i których przedmiotem jest funkcjonowanie rynku wewnętrznego; oraz, przy jednoczesnym zachowaniu kompetencji każdego Państwa Członkowskiego, art. 30 ust. 1 lit. a) i art. 34 TUE, w zakresie, w jakim postanowienia te dotyczą elementów systemu kontroli lub systemów wykonawczych Państw Członkowskich, dotyczących legalnych lub nielegalnych narkotyków |artykuł 82 | artykuł 95 TWE |artykuł 91 | artykuł 95 TWE |artykuł 92–119 | Do określenia w późniejszym terminie |artykuł 126 ust. 1 i 2 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE |artykuł 126 ust. 3 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE; art. 95, w zakresie, w jakim chodzi o dane osobowe, które wymieniane są zgodnie z przepisami art. 16 i 25 Konwencji z Schengen z 1990 r. lub na podstawie Wspólnych Instrukcji Konsularnych |artykuł 126 ust. 4 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE |artykuł 127 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE; art. 95 TWE; z poszanowaniem art. 127 ust. 1, w zakresie, w jakim w przypadku danych Państw Członkowskich dyrektywa 95/46/WE nie stosuje się jeszcze w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych zawartych w kartotekach prowadzonych ręcznie; ponadto stosuje się deklarację na podstawie art. 126 ust. 3 lit. a), d) i f) |artykuł 128 ust. 1 i 3 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE |artykuł 128 ust. 2 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE, i art. 95 TWE |artykuł 129 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE |artykuł 130 | artykuł 30 ust. 1 i art. 34 TUE |artykuł 136 | artykuł 62 ust. 2 TWE (z uwzględnieniem Protokołu w sprawie stosunków zewnętrznych Państw Członkowskich, dotyczącego przekraczania granic zewnętrznych, załączonego do TWE na mocy Traktatu z Amsterdamu) |Akt Końcowy: deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (również w związku z art. 8 Protokołu Schengen) |Akt Końcowy: deklaracja 3 | artykuły 30, 31 i 34 TUE |--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK BArtykuł 3Dorobek Schengen | Podstawa prawna UE |Umowa podpisana w Paryżu dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie przystąpienia Republiki Włoskiej do Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami Państw Członkowskich Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, jej Akt Końcowy i odnośne deklaracje: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu (również w związku z art. 8 Protokołu Schengen) |Wspólna deklaracja w sprawie art. 2 i 3 umowy w sprawie przystąpienia | artykuł 32 TUE |Umowa podpisana w Bonn dnia 25 czerwca 1991 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii do Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami Państw Członkowskich Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, do której Republika Włoska przystąpiła na mocy umowy podpisanej w Paryżu dnia 27 listopada 1990 r., jej Akt Końcowy i odnośne deklaracje: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (do rozpatrzenia również w powiązaniu z art. 8 Protokołu Schengen) |część III deklaracja 2 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |Umowa podpisana w Bonn dnia 25 czerwca 1991 r. w sprawie przystąpienia Republiki Portugalskiej do Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami Państw Członkowskich Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, do której Republika Włoska przystąpiła na mocy umowy podpisanej w Paryżu dnia 27 listopada 1990 r., jej Akt Końcowy i odnośne deklaracje: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 5 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 6 | artykuł 34 i art. 31 lit. a) TUE |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (do rozpatrzenia również w powiązaniu z art. 8 Protokołu Schengen) |część III deklaracja 1 | artykuł 62 ust. 3 TWE |Umowa podpisana w Madrycie dnia 6 listopada 1993 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej do Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami Państw Członkowskich Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, do której przystąpiły: Republika Włoska, na mocy umowy podpisanej w Paryżu dnia 27 listopada 1990 r. oraz Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalii, na mocy umowy podpisanej w Bonn dnia 25 czerwca 1991 r., jej Akt Końcowy i odnośne deklaracje: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 5 | artykuł 34 i art. 31 lit. a) TUE |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (do rozpatrzenia również w powiązaniu z art. 8 Protokołu Schengen) |część III deklaracja 2 | artykuł 31 lit. a) TUE |Umowa podpisana w Brukseli dnia 28 kwietnia 1995 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii do Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami Państw Członkowskich Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, do której przystąpiły: Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalii oraz Republika Grecka na mocy umów podpisanych odpowiednio: dnia 27 listopada 1990 r., dnia 25 czerwca 1991 r. oraz dnia 6 listopada 1992 r., jak również jej Akt Końcowy: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (również w związku z art. 8 Protokołu Schengen) |Umowa podpisana w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii do Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., jej Akt Końcowy i odnośna deklaracja: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 5 ust. 2 | artykuł 2 ust. 1 Protokołu Schengen |artykuł 6 | artykuł 2 ust. 1 Protokołu z Schengen |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (również w związku z art. 8 Protokołu Schengen) |część II deklaracja 3 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |Umowa podpisana w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Finlandii do Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., jak również jej Akt Końcowy i odnośna deklaracja: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 5 | artykuł 2 ust. 1 Protokołu Schengen |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (również w związku z art. 8 Protokołu Schengen) |część II deklaracja 3 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |Umowa podpisana w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Szwecji do Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., jak również jej Akt Końcowy i odnośna deklaracja: | |artykuł 2 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 3 | artykuły 34 i 32 TUE |artykuł 4 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |artykuł 5 | artykuł 2 ust. 1 Protokołu Schengen |część II deklaracja 1 | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen (również w związku z art. 8 Protokołu Schengen) |część II deklaracja 3 | artykuł 34 i art. 31 lit. b) TUE |--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK CArtykuł 4KLASYFIKACJA DECYZJI I DEKLARACJI KOMITETU WYKONAWCZEGODecyzje Komitetu WykonawczegoDecyzja | Przedmiot | Podstawa prawna UE |SCH/Com-ex (93) 10 14.12.1993 | Potwierdzenie deklaracji Ministrów i Sekretarzy Stanu z dnia 19 czerwca 1992 r. i z dnia 30 czerwca 1993 r. w sprawie wprowadzenia w życie | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen w związku z art. 8, o ile deklaracje te nie straciły aktualności z powodu czasu lub wydarzeń |SCH/Com-ex (93) 14 14.12.1993 | Polepszenie praktycznej współpracy między organami sądowymi w zakresie zwalczania handlu narkotykami | artykuł 31 lit. a), art. 34 TUE |SCH/Com-ex (93) 16 14.12.1993 | Rozporządzenia finansowe w sprawie kosztów instalowania i funkcjonowania C. SIS | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (93) 21 14.12.1993 | Przedłużenie jednolitej wizy | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (93) 22 rev 14.12.1993 | Poufnego charakter niektórych dokumentów | artykuł 207 TWE i art. 41 TEU |SCH/Com-ex (93) 24 14.12.1993 | Wspólne zasady unieważnienia, zniesienia i skrócenia okresu ważności jednolitej wizy | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (94) 1 rev 2 26.4.1994 | Środki dostosowawcze mające na celu zniesienie przeszkód i ograniczeń w ruchu drogowym na przejściach granicznych znajdujących się na granicach wewnętrznych | artykuł 62 ust. 1 TWE |SCH/Com-ex (94) 2 26.4.1994 | Wydawanie jednolitych wiz na granicy | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (94) 15 rev 21.11.1994 | Wprowadzenie skomputeryzowanej procedury konsultacji z organami centralnymi określonymi w art. 17 ust. 2 Konwencji wykonawczej | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (94) 16 rev 21.11.1994 | Uzyskiwanie wspólnych pieczęci wjazdu i wyjazdu | artykuł 62 ust. 2 TWE |SCH/Com-ex (94) 17 rev 4 22.12.1994 | Wprowadzenie i stosowanie systemu Schengen na lotniskach i w portach lotniczych | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE |SCH/Com-ex (94) 25 22.12.1994 | Wymianainformacjistatystycznych w sprawie wydawania wiz | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE w powiązaniu z art. 66 TWE |SCH/Com-ex (94) 28 rev 22.12.1994 | Zaświadczenie przewidziane w art. 75 do celów przewożenia środków odurzających i substancji psychotropowych | artykuł 95 TWE |SCH/Com-ex (94) 29 rev 2 22.12.1994 | Wprowadzanie w życie Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 19 czerwca 1990 r. | artykuł 62 ust. 1 TWE, z uwzględnieniem art. 64 ust. 1 TWE |SCH/Com-ex (95) PV 1 rev (punkt nr 8) | Wspólna polityka wizowa | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (95) 20 rev 2 20.12.1995 | Zatwierdzenie dokumentu SCH/I (95) 40 rev 6 w sprawie procedury stosowania art. 2 ust. 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen | artykuł 62 ust. 1 TWE |SCH/Com-ex (95) 21 20.12.1995 | Szybka wymiana między państwami Schengen statystycznych i szczególnych danych dotyczących możliwych wadliwych działań na granicach zewnętrznych | artykuł 66 TWE |SCH/Com-ex (96) 13 rev 27.6.1996 | Zasady wydawania wiz Schengen zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE, o ile nie chodzi o kwestie ujęte w art. 30 Konwencji wykonawczej |SCH/Com-ex (96) 27 19.12.1996 | Wydawanie na granicy tranzytowych wiz morskich | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (97) 2 rev 2 25.4.1997 | Przetarg na wstępne studium SIS II | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (97) 6 rev 2 24.6.1997 | Podręcznik Schengen w sprawie współpracy policji w sprawach porządku i bezpieczeństwa publicznego | artykuł 30 ust. 1 TUE |SCH/Com-ex (97) 18 7.10.1997 | Udział Norwegii i Islandii w kosztach zainstalowania i funkcjonowania C.SIS | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (97) 24 7.10.1997 | Rozwój SIS | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (97) 29 rev 2 7.10.1997 | Wprowadzanie w życie Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen w Grecji | artykuł 2 ust. 2 Protokołu Schengen |SCH/Com-ex (97) 32 15.12.1997 | Harmonizacja polityki wizowej | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (97) 34 rev 15.12.1997 | Wykonanie wspólnego działania w sprawie jednolitego formularza dokumentu pobytowego | artykuł 63 ust. 3 lit. a) TWE |SCH/Com-ex (97) 35 15.12.1997 | Zmiana rozporządzeń finansowych w sprawie C.SIS | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (97) 39 rev 15.12.1997 | Główne zasady dotyczące środków dowodowych i poszlak w ramach umów o ponownym przyjęciu między państwami Schengen | artykuł 62 ust. 3, art. 63 ust. 3 TWE |SCH/Com-ex (98) 1, 2 rev 21.4.1998 | Raport z działalności oddziałów specjalnych | artykuł 62 ust. 2 lit. a) TWE |SCH/Com-ex (98) 10 21.4.1998 | Współpraca między Umawiającymi się Stronami w zakresie zwracania obcokrajowców drogą lotniczą | artykuł 62 ust. 3, art. 63 ust. 3 TWE |SCH/Com-ex (98) 11 21.4.1998 | C.SIS z połączeniami 15/18 | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (98) 12 21.4.1998 | Wymiana statystyk dotyczących wydanych wiz na poziomie lokalnym | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE |SCH/Com-ex (98) 17 23.6.1998 | Poufny charakter niektórych dokumentów | artykuł 41 TUE, art. 207 TWE |SCH/Com-ex (98) 18 rev 23.6.1998 | Środki, jakie należy podjąć wobec krajów, które stwarzają problemy w zakresie wydawania dokumentów pozwalających na usunięcie ich obywateli z terytorium Schengen PONOWNE PRZYJĘCIE – WIZA | artykuł 62 ust. 3 TWE |SCH/Com-ex (98) 19 23.6.1998 | Monako WIZA – GRANICE ZEWNĘTRZNE – SIS | artykuł 62 ust. 3 TWE |SCH/Com-ex (98) 21 23.6.1998 | Wstawianie pieczęci do paszportów osób ubiegających się o wizę WIZA | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE, z uwzględnieniem art. 64 ust. 2 TWE |SCH/Com-ex (98) 26 def 16.9.1998 | Ustanowienie Stałego Komitetu ds. Konwencji Wykonawczej z Schengen | artykuł 66 TWE, art. 30, 31 TUE |SCH/Com-ex (98) 29 rev 23.6.1998 | Klauzula porządkująca, obejmująca cały techniczny dorobek Schengen | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (98) 35 rev 2 16.9.1998 | Przekazanie Wspólnego Podręcznika państwom ubiegającym się o członkostwo w UE | artykuł 41 TUE, art. 207 TWE |SCH/Com-ex (98) 37 def 2 16.9.1998 | Plan działań zmierzających do walki z nielegalną imigracją | artykuły 62, 63 TWE, art. 30 TUE |SCH/Com-ex (98) 43 rev 16.12.1998 | Komitet ad hoc dla Grecji | artykuł 2 w związku z załącznikiem do Protokołu Schengen |SCH/Com-ex (98) 49 rev 3 16.12.1998 | Wprowadzenie w życie Konwencji wykonawczej w Grecji | artykuł 2 w związku z załącznikiem do Protokołu Schengen |SCH/Com-ex (98) 51 rev 3 16.12.1998 | Transgraniczna współpraca policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania przestępczości | artykuł 30 TUE |SCH/Com-ex (98) 52 16.12.1998 | Poradnik transgranicznej współpracy policji | artykuł 30 TUE |SCH/Com-ex (98) 53 rev 2 16.12.1998 | Harmonizacja polityki wizowej; zniesienie szarych wykazów | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE, z uwzględnieniem art. 64 ust. 2 TWE |SCH/Com-ex (98) 56 16.12.1998 | Podręcznik dotyczący dokumentów, w których może być umieszczona wiza | artykuł 62 ust. 2 lit. b) pkt ii) TWE |SCH/Com-ex (98) 57 16.12.1998 | Wprowadzenie zharmonizowanych formularzy zapewniających dowód zaproszenia, zakwaterowania i akceptacji obowiązku zapewnienia wsparcia | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE, z uwzględnieniem art. 64 ust. 2 TWE |SCH/Com-ex (98) 59 rev 16.12.1998 | Skoordynowane rozmieszczenie doradców ds. dokumentów | artykuł 62 ust. 2 lit. b) TWE, art. 63 ust. 3 TWE |SCH/Com-ex (99) 3 28.4.1999 | Budżet Help Desk 1999 | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (99) 4 28.4.1999 | Koszty zainstalowania C.SIS | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (99) 5 28.4.1999 | Podręcznik SIRENE | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (99) 6 28.4.1999 | Sytuacja w dziedzinie telekomunikacji | artykuł 30 TUE |SCH/Com-ex (99) 7 rev 2 28.4.1999 | Oficerowie łącznikowi | artykuł 30 TUE |SCH/Com-ex (99) 8 rev 2 28.4.1999 | Wynagrodzenie informatorów | artykuł 30 TUE |SCH/Com-ex (99) 10 28.4.1999 | Nielegalny handel bronią | artykuł 95 TWE |SCH/Com-ex (99) 11 rev 2 28.4.1999 | Porozumienie w sprawie współpracy w ramach procedur dotyczących przestępstw drogowych | artykuł 31 TUE |SCH/Com-ex (99) 13 28.4.1999 | Przyjęcie nowych wersji Wspólnego Podręcznika i Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz wycofanie poprzednich wersji | artykuły 62, 63 TWE |SCH/Com-ex (99) 14 28.4.1999 | Podręcznik dotyczący dokumentów, w których może być umieszczana wiza | artykuł 62 TWE |SCH/Com-ex (99) 18 28.4.1999 | Poprawa współpracy policji w dziedzinie zapobiegania przestępstwom i wykrywania ich | artykuł 30 TUE |Deklaracje Komitetu WykonawczegoDeklaracja | Przedmiot | Podstawa prawna UE |SCH/Com-ex (96) decl 5 18.4.1996 | Definicja pojęcia "cudzoziemiec" | do określenia w późniejszym terminie |SCH/Com-ex (96) decl 6 rev 2 26.6.1996 | Deklaracja w sprawie ekstradycji | artykuł 31 lit. b) TUE w powiązaniu z art. 34 TUE |SCH/Com-ex (97) decl 13 rev 2 21.4.1998 | Uprowadzanie małoletnich | artykuł. 31 lit. a), art. 34 TUE |SCH/Com-ex (99) decl 2 rev 28.4.1999 | Struktura SIS | do określenia w późniejszym terminie |--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK DArtykuł 5DECYZJE GRUPY CENTRALNEJDecyzja | Przedmiot | Podstawa prawna UE |SCH/C (98) 117 27.10.1998 | Plan działań do walki z nielegalną imigracją | artykuły 62, 63 TWE, art. 30 TUE |SCH/C (99) 25 22.3.1999 | Ogólne zasady wynagradzania informatorów i denuncjatorów | artykuł 30 TUE |--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 23 października 2000 r. zmieniająca decyzję 2000/265/WE w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty finansowe zarządzania, przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, umowami zawartymi przez niego, w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, SISNET

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0664

Dziennik Urzędowy L 278 , 31/10/2000 P. 0024 - 0024

		Decyzja Radyz dnia 23 października 2000 r.zmieniająca decyzję 2000/265/WE w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty finansowe zarządzania, przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, umowami zawartymi przez niego, w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, "SISNET"(2000/664/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem Schengen"),a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja 1999/870/WE [1] upoważniła zastępcę sekretarza generalnego Rady do działania, w kontekście działań związanych z włączeniem dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, jako przedstawiciel niektórych Państw Członkowskich w celu zawierania umów dotyczących instalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, "SISNET" oraz do zarządzania takimi umowami.(2) Zobowiązania finansowe wynikające z tych umów nie obciążają ogólnego budżetu Unii Europejskiej. Dlatego też przepisy zawarte w rozporządzeniu finansowym z dnia 21 grudnia 1997 r. stosowanym wobec budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] nie mają zastosowania.(3) W związku z tym, na podstawie decyzji 2000/265/WE [3], przyjęte zostało rozporządzenie finansowe określające szczególne zasady określania szczegółowych procedur ustanawiania i wykonywania budżetu wymaganego dla pokrycia wszelkich wydatków ponoszonych w trakcie zawierania umów, zobowiązań wynikających z tych umów po ich podpisaniu, odzyskiwania składek, które mają być opłacone przez zainteresowane Państwa oraz przedstawiania i audytu rachunków.(4) Zasady prawidłowego prowadzenia rachunkowości wymagają wprowadzenia pomniejszych, formalnych zmian w wyżej wymienionym rozporządzeniu finansowym.(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu "Protokołu Schengen",PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W decyzji Rady 2000/265/WE wprowadza się następujące zmiany:1. W art. 7 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"b) środki przyznane na płatności z tytułu zobowiązań prawidłowo zaksięgowanych między dniem 1 stycznia a dniem 15 grudnia, które do dnia 31 grudnia nie zostały uregulowane, przesuwane są automatycznie, wyłącznie na następny rok budżetowy."2. W art. 7 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"2. Bez względu na przepisy ust. 1, zastępca sekretarza generalnego Rady ma prawo przesyłania grupie roboczej Systemu Informatycznego Schengen, zwanej dalej "grupą roboczą SIS", przed dniem 31 stycznia, odpowiednio uzasadnionych wniosków o przesunięcie na następny rok budżetowy środków niezrealizowanych na dzień 15 grudnia, jeżeli środki przyznane w odpowiednich działach budżetu na następny rok budżetowy nie pokrywają potrzeb."3. W art. 21 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: "Płatności są dokonywane przez rachunek bankowy, utworzony specjalnie w tym celu w imieniu Sekretariatu Generalnego Rady."Artykuł 21. Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.2. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 23 października 2000 r.W imieniu RadyJ. GlavanyPrzewodniczący[1] Dz.U. L 337 z 30.12.1999, str. 41.[2] Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2673/1999 (Dz.U. L 326 z 18.12.1999, str. 1).[3] Dz.U. L 85 z 6.4.2000, str. 12.--------------------------------------------------


title: 2010/341/CFSP: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL Afganistan/2/2010 z dnia 11 czerwca 2010 r. dotycząca mianowania szefa misji EUPOL Afganistan

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 154/28

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUPOL AFGANISTAN/2/2010
   z dnia 11 czerwca 2010 r.
   dotycząca mianowania szefa misji EUPOL Afganistan
   (2010/341/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/279/WPZiB z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL Afganistan) (1), w szczególności jej art. 10 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 10 ust. 1 decyzji 2010/279/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji, w tym w szczególności decyzji o mianowaniu szefa misji, w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją EUPOL AFGANISTAN.

               (2)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by szefem misji od dnia 15 lipca 2010 r. mianować generała brygady Jukkę Petriego SAVOLAINENA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Szefem misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie od dnia 15 lipca 2010 r. zostaje niniejszym mianowany generał brygady Jukka Petri SAVOLAINEN.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli 11 czerwca 2010 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         C. FERNÁNDEZ-ARIAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 123 z 19.5.2010, s. 4.


title: Decyzja Komisji z dnia 26 lipca 1999 r. zmieniająca decyzję 98/610/WE, Euratom, ustanawiającą grupy ekspertów wspomagające Komisję w sprawach treści i kierunków kluczowych działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego (notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2359)Tekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0506

Dziennik Urzędowy L 194 , 27/07/1999 P. 0065 - 0065

		Decyzja Komisjiz dnia 26 lipca 1999 r.zmieniająca decyzję 98/610/WE, Euratom, ustanawiającą grupy ekspertów wspomagające Komisję w sprawach treści i kierunków kluczowych działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2359)(Tekst mający znaczenie dla EOG)(1999/506/WE, Euratom)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Swoją decyzją 98/610/WE, Euratom [1], Komisja ustanowiła grupy ekspertów wspomagające Komisję w sprawach treści i kierunków kluczowych działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego.(2) W związku z tym, członkowie grup ekspertów zostali mianowani przez Komisję w charakterze osobistym na okres dwóch lat; w trakcie tego okresu niezbędne może być mianowanie nowych członków, mające na celu rozszerzenie zakresu pochodzenia geograficznego, osiągniecie lepszej równowagi kwalifikacji naukowych i technicznych oraz zastąpienie członków, którzy dłużej nie mogą już w nich uczestniczyć.(3) Konieczne jest, jako zasada ogólna, zapewnienie jednolitości grup ekspertów, ułatwienie zarządzania nimi przez służby Komisji i zapewnienie wymaganego stopnia przejrzystości.(4) W związku z tym, mandat nowych członków powinien wygasnąć w tym samym czasie, co innych członków wyznaczonych wcześniej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W art. 4 ust. 1 decyzji 98/610/WE, Euratom, akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"Członkowie grup ekspertów są mianowani przez Komisję w charakterze osobistym na okres nie dłuższy niż dwa lata. Mandat ten może zostać odnowiony tylko raz, na okres nieprzekraczający dwóch lat."Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej przyjęcia.Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lipca 1999 r.W imieniu KomisjiÉdith CressonCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 290 z 29.10.1998, str. 57.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji Kształcenia za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/182

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji Kształcenia za rok budżetowy 2008
   (2010/536/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Fundacji Kształcenia za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Fundacji Kształcenia za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Fundacji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1339/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia (3), w szczególności jego art. 17,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0083/2010),

               1.

               udziela Dyrektorowi Europejskiej Fundacji Kształcenia absolutorium z wykonania budżetu fundacji za rok budżetowy 2008;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Dyrektorowi Europejskiej Fundacji Kształcenia, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 136.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 82.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/183

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji Kształcenia za rok budżetowy 2008
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Fundacji Kształcenia za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczce sprawozdania finansowego Europejskiej Fundacji Kształcenia za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Fundacji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1339/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia (3), w szczególności jego art. 17,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0083/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy twierdzi, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2008 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania zostały przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 23 kwietnia 2009 r. Parlament Europejski udzielił Dyrektorowi Europejskiej Fundacji Kształcenia absolutorium z wykonania budżetu fundacji za rok budżetowy 2007 (5), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                           —

                           odnotował stwierdzenie Trybunału Obrachunkowego, że kwota dochodów przeznaczonych na określony cel umieszczona w budżecie korygującym została nieprawidłowo obliczona (powinna wynosić 1 200 000 EUR, a nie 3 400 000 EUR),

                           —

                           zauważył, że w oświadczeniu o wiarygodności (załączonym do rocznego sprawozdania z działalności) dyrektor podtrzymuje poczynione w ubiegłym roku zastrzeżenia dotyczące niepewności politycznej w krajach partnerskich, zarządzania finansami w związku z umową Tempus oraz ewentualnych społecznych, prawnych, finansowych i związanych z renomą fundacji skutków pomocy technicznej w ramach programu Tempus;

               1.

               wyraża zadowolenie, że Trybunał Obrachunkowy uznał sprawozdanie finansowe Fundacji za rok 2008 za legalne i prawidłowe;

      Poziom działalności

               2.

               zwraca uwagę, że w ocenie tymczasowej fundacji (EAC/06/05 sprawozdanie końcowe, dnia 25 maja 2006 r.) jako zasadniczo pozytywny oceniono wpływ jej działań na bezpośrednich beneficjentów; zauważa jednak, że trudno jest udowodnić wpływ na instytucje rządowe ze względu na trudność w ustaleniu bezpośredniego powiązania między skutkami projektów Fundacji a działalnością tych instytucji;

               3.

               wyraża uznanie dla Fundacji, która we wsparciu Komisji w 2008 r. uzyskała wskaźnik satysfakcji Komisji w wysokości 97 %; podkreśla w szczególności, że najczęściej wnioski kierowane do Fundacji dotyczyły dziedziny polityki i wkładu w przygotowanie europejskiego instrumentu sąsiedztwa (32 %), następnie określania (21 %), programowania (11 %) i identyfikacji projektów (10 %), a także działań następczych;

               4.

               zwraca się do Fundacji o przedstawienie – w tabeli, która zostanie dołączona do kolejnego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego – zestawienia porównawczego działań zrealizowanych w roku, którego dotyczy absolutorium, oraz działań zrealizowanych w poprzednim roku budżetowym, aby umożliwić organowi udzielającemu absolutorium dokonanie lepszej oceny działalności Fundacji na przestrzeni lat;

      Obszar działania Fundacji

               5.

               zauważa, że w wyniku przekształcenia w 2008 r. rozporządzenia Rady (EWG) nr 1360/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiającego Europejską Fundację Kształcenia (6) Fundacja uzyskała możliwość rozwijania wiedzy specjalistycznej w innych obszarach niż w latach poprzednich; zauważa, że w rezultacie rozporządzenie (WE) nr 1339/2008 określa nowe mechanizmy proceduralne zatwierdzania rozszerzenia tematycznego i geograficznego obszaru działania Fundacji;

      Współpraca z Europejskim Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)

               6.

               ze względu na pokrewieństwo tematyczne wzywa do ścisłej współpracy i wykorzystania efektu synergii między Europejską Fundacją Kształcenia a Europejskim Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego oraz zwraca się z prośbą o regularne udzielanie informacji przez obydwu dyrektorów w sprawozdaniu z działalności;

      Audyt wewnętrzny

               7.

               przyznaje, że od 2006 r. wdrożono 12 z 27 zaleceń przygotowanych przez służbę kontroli wewnętrznej; zauważa, że wśród 15 zaleceń, które jeszcze nie zostały wdrożone, 6 jest uznawanych za „bardzo ważne”; nalega w związku z tym, aby fundacja bezzwłocznie wprowadziła pewne wewnętrzne standardy kontroli (dotyczące dokumentacji procedur, nadzoru nad transakcjami finansowymi i ciągłości działań) oraz pewne zalecenia z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi (dotyczące zarządzania zasobami ludzkimi w planie rocznym i sprawozdaniu z działalności, ustalania celów oraz rejestracji czasu pracy);

      Zasoby kadrowe

               8.

               jest zaniepokojony stwierdzeniami Trybunału Obrachunkowego dotyczącymi braku przejrzystości w doborze personelu oraz interwencją Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), który wszczął dochodzenie (OF/2009/0370); zwraca uwagę na wytyczne Unii dla polityki zatrudnienia, w szczególności na dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (7), w odniesieniu do kryteriów selekcji i warunków naboru; oczekuje, że wszystkie agencje Unii zastosują się przynajmniej do tych wytycznych, oraz wzywa Fundację, żeby dała przykład, wdrażając w przyszłości uczciwe, przejrzyste i wszechstronne procedury naboru;

               9.

               nalega, aby Fundacja przedstawiła sprawozdanie na temat wykorzystania zasobów ludzkich; wskazuje przede wszystkim, że niewłaściwe uwzględnienie zasobów ludzkich w planowaniu rocznym i sprawozdaniu z działalności pociąga za sobą ryzyko utraty wydajności i braku przejrzystości w wykorzystaniu personelu Fundacji; podkreśla ponadto, że cele ustanowione dla poszczególnych pracowników powinny być w większym stopniu powiązane z rocznymi i strategicznymi celami Fundacji oraz że roczne planowanie i budżetowanie powinno obejmować także system rejestracji czasu pracy;

               10.

               przyjmuje do wiadomości uwagi Trybunału Obrachunkowego, który wykrył różne uchybienia w procedurach rekrutacyjnych; podkreśla przede wszystkim konieczność, aby komisje konkursowe dostarczały wystarczających informacji na temat zastosowanych procedur, wskazując między innymi uzasadnienia decyzji i ich daty, w celu zapewnienia przejrzystości procedur;

               11.

               przyjmuje jednak do wiadomości, że Fundacja oświadczyła obecnie, że rozpoczęła dogłębną weryfikację procedur naboru w odpowiedzi na ustalenia Trybunału Obrachunkowego, prowadzoną w toku audytu wewnętrznego prowadzonego przez służby audytu wewnętrznego w 2008 r.; w związku z tym wzywa Fundację do informowania organu udzielającego absolutorium o podjętych działaniach i ich skutkach;

               12.

               przyjmuje do wiadomości odpowiedź Fundacji, która uznaje za uzasadnioną opinię Trybunału Obrachunkowego w sprawie dodatku za rozłąkę dla pracowników, którym odmówiono tego dodatku na podstawie błędnej interpretacji obowiązujących przepisów; wyraża uznanie dla Fundacji z tytułu zobowiązania się do przeanalizowania tych przypadków i wprowadzenia w rezultacie odpowiednich zmian;

               13.

               jeżeli chodzi o inne uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 5 maja 2010 r. (8) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 136.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 82.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 149.

      (6)  Dz.U. L 131 z 23.5.1990, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16.

      (8)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0139 (zob. s. 241 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2007

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/202

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2007
   (2009/683/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Agencji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa (4), w szczególności jego art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0179/2009),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2007;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi wykonawczemu Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Klaus WELLE

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 78.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
   REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 23 kwietnia 2009 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2007
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2007 (1),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2007, wraz z odpowiedziami Agencji (2),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (5588/2009 – C6-0060/2009),

               —

               uwzględniając traktat WE, w szczególności jego art. 276,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa (4), w szczególności jego art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0179/2009),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy (ETO) oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że roczne sprawozdania finansowe za rok budżetowy 2007 są wiarygodne oraz że transakcje leżące u ich podstaw zostały przeprowadzone zgodnie z prawem,

               1.

               stwierdza, że Agencja uzyskała niezależność finansową w listopadzie 2007 r. i że w związku z tym absolutorium za rok 2007 obejmuje jedynie bardzo krótki okres;

               2.

               zauważa, że Agencja otrzymała w pełni pozytywne poświadczenie wiarygodności od ETO; zachęca Agencję do dalszego dążenia do zapewnienia wysokiej jakości zarządzania finansowego;

               3.

               stwierdza, że budżet Agencji w roku 2007 wyniósł 5 000 000 EUR, z czego ponad połową zarządzała Komisja, w związku z tym, że Agencja nabyła niezależność finansową dopiero krótko przed końcem roku;

               4.

               zauważa uwagę ETO stwierdzającą, że Agencja nie ustanowiła odpowiednich procedur w celu określenia środków podlegających przeniesieniu, co doprowadziło do tego, że co najmniej 125 000 EUR zostało przeniesione bez prawnych zobowiązań; zauważa, że Agencja zobowiązała się do zapobieżenia podobnym przypadkom w roku 2008;

               5.

               przyjmuje do wiadomości odpowiedź Agencji na uwagi ETO dotyczące nieprzyjęcia wewnętrznych standardów kontroli, z której wynika, że jej zarząd przyjął standardy kontroli wewnętrznej w marcu 2008 r.;

               6.

               zauważa, że zdaniem ETO Agencja nie udokumentowała dotychczas w wystarczającym stopniu swoich wewnętrznych procedur kontroli; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Agencja wprowadziła system audytu wewnętrznego i zatrudniła pracowników odpowiedzialnych za dalszy rozwój systemów kontroli wewnętrznej w 2008 r.;

               7.

               zauważa, że ETO stwierdził, iż opis systemu księgowego przygotowany przez urzędnika zatwierdzającego nie został jeszcze zatwierdzony przez księgowego; zwraca się do Agencji, aby zawarła w swoim sprawozdaniu z zarządzania budżetem i finansami za rok 2008 informacje o tym, czy zatwierdzenie miało miejsce;

               8.

               w odniesieniu do innych uwag towarzyszących decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zarządzania finansami i kontroli agencji UE (6).

      (1)  Dz.U. C 278 z 31.10.2008, s. 78.

      (2)  Dz.U. C 311 z 5.12.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Zob. s. 206 niniejszego Dziennika Urzędowego.