title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 57/11/COL z dnia 2 marca 2011 r. zmieniająca po raz osiemdziesiąty drugi zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału dotyczącego stosowania od dnia 1 stycznia 2011 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego

text:
               15.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/20

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 57/11/COL
   z dnia 2 marca 2011 r.
   zmieniająca po raz osiemdziesiąty drugi zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału dotyczącego stosowania od dnia 1 stycznia 2011 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego
   URZĄD NADZORU EFTA („Urząd”),
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 61,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), w szczególności jego art. 24 i art. 5 ust. 2 lit. b),
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 24 porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wytyczne kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne,
   MAJĄC NA UWADZE, że dnia 1 grudnia 2010 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat w sprawie stosowania od dnia 1 stycznia 2011 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego (1),
   MAJĄC NA UWADZE, że wyżej wymieniony komunikat ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym zgodnie z celem jednorodności ustalonym w art. 1 Porozumienia EOG,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na stronie 11 załącznika XV do Porozumienia EOG Urząd przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   PO KONSULTACJI z Komisją Europejską,
   PO KONSULTACJI z państwami EFTA pismami z dnia 10 lutego 2011 r.,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W wytycznych dotyczących pomocy państwa wprowadza się zmiany poprzez dodanie nowego rozdziału dotyczącego stosowania od dnia 1 stycznia 2011 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego.
   Nowy rozdział jest ustanowiony w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Jedynie tekst niniejszej decyzji w języku angielskim jest autentyczny.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 marca 2011 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Per SANDERUD

            Przewodniczący

         Sabine MONAUNI-TÖMÖRDY

            Członek Kolegium

      (1)  Dz.U. C 329 z 7.12.2010, s. 7.

      ZAŁĄCZNIK

         STOSOWANIE OD DNIA 1 STYCZNIA 2011 R. REGUŁ POMOCY PAŃSTWA W ODNIESIENIU DO ŚRODKÓW WSPARCIA NA RZECZ BANKÓW W KONTEKŚCIE KRYZYSU FINANSOWEGO

      1.   Wprowadzenie

                  1.

                  Odkąd jesienią 2008 r. wybuchł światowy kryzys finansowy, Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) przyjął cztery zestawy wytycznych (1), które zawierają dokładne wskazówki dotyczące kryteriów zgodności wsparcia udzielanego przez państwo instytucjom finansowym (2) z wymogami art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”). Przedmiotowe wytyczne obejmują następujące rozdziały: zastosowanie zasad pomocy państwa do środków podjętych w odniesieniu do instytucji finansowych (3) („wytyczne bankowe”); dokapitalizowanie instytucji finansowych w związku z obecnym kryzysem finansowym (4) („wytyczne w sprawie dokapitalizowania”); postępowanie z aktywami o obniżonej jakości w sektorze bankowym EOG (5) („wytyczne w sprawie aktywów o obniżonej jakości”) oraz przywrócenie rentowności i oceny środków restrukturyzacyjnych stosowanych w sektorze finansowym w dobie kryzysu zgodnie z regułami pomocy państwa (6) („wytyczne w sprawie restrukturyzacji”). Trzy z czterech przywołanych wytycznych – wytyczne bankowe, wytyczne w sprawie dokapitalizowania i wytyczne w sprawie aktywów o obniżonej jakości – zawierają warunki wstępne zgodności z rynkiem wewnętrznym najważniejszych rodzajów pomocy udzielanej przez państwa EFTA, tj. gwarancji na zobowiązania, form dokapitalizowania i środków pomocy związanej z aktywami. Wytyczne w sprawie restrukturyzacji określają natomiast szczegółowo, jak powinien wyglądać plan restrukturyzacji (lub plan odzyskania rentowności) w specyficznym kontekście pomocy państwa związanej z kryzysem udzielanej instytucjom finansowym na podstawie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG.

                  2.

                  We wszystkich czterech rozdziałach wytycznych podkreśla się tymczasowy charakter dopuszczalności takich środków; każdy z nich przewiduje, że taki środek pomocy jest uzasadniony wyłącznie jako wyjątkowa reakcja na bezprecedensowe napięcia na rynkach finansowych i tylko tak długo, jak trwać będą te wyjątkowe okoliczności. Wytyczne w sprawie restrukturyzacji mają zastosowanie do pomocy na restrukturyzację zgłoszonej do dnia 31 grudnia 2010 r.; pozostałe wytyczne nie mają daty wygaśnięcia.

                  3.

                  W niniejszych wytycznych określa się parametry dotyczące tymczasowej dopuszczalności pomocy związanej z kryzysem udzielanej bankom od dnia 1 stycznia 2011 r.

            2.   Dalsze stosowanie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG oraz przedłużenie stosowania wytycznych w sprawie restrukturyzacji

                  4.

                  Podstawą prawną wytycznych Urzędu w sprawie pomocy udzielanej bankom w związku z kryzysem, a także poszczególnych decyzji w sprawie środków i programów pomocy wchodzących w zakres stosowania tych wytycznych, jest art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG, który wyjątkowo zezwala na pomoc mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa EFTA. W obliczu ogromnych napięć na rynkach finansowych, do których później doszedł wyjątkowo silny spadek realnej aktywności gospodarczej, w najpoważniejszej fazie kryzysu warunek istnienia poważnego zaburzenia był bez wątpienia spełniony na całym obszarze EOG.

                  5.

                  Ożywienie gospodarcze, rozprzestrzeniające się powoli od początku 2010 r., uzyskało nieco większe tempo niż można się było spodziewać w poprzednich miesiącach 2010 r. Mimo że ożywienie to ma wciąż niepewny i nierówny charakter w poszczególnych państwach obszaru EOG, w niektórych spośród nich zanotować można niewielki lub nawet bardziej solidny wzrost gospodarczy. Oprócz tego stan sektora bankowego w ogólnym ujęciu poprawił się w porównaniu z sytuacją sprzed roku, chociaż istnieją jeszcze pewne obszary zagrożenia. W związku z tym istnienie poważnych zaburzeń w gospodarce wszystkich państw EFTA nie jest już tak oczywiste, jak we wcześniejszych stadiach kryzysu. Urząd zdaje sobie sprawę z tych zmian, wciąż jednak uważa, że w obliczu niedawnego powrotu napięć na rynki finansowe oraz ryzyka poważniejszych negatywnych skutków związanych ze współzależnością gospodarek warunki konieczne do zatwierdzenia pomocy państwa na mocy art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG są spełnione. Uzasadnienie takiego stanowiska przedstawia w niniejszych wytycznych.

                  6.

                  Powrót napięć na rynki długów państwowych dramatycznie ilustruje utrzymującą się niestabilność rynków finansowych. Z uwagi na silne wewnętrzne powiązania i wzajemną zależność w ramach sektora finansowego w EOG pojawiły się obawy przed efektem domina. Wysoka niestabilność rynków finansowych oraz brak pewności co do perspektyw gospodarczych uzasadniają utrzymanie w charakterze siatki bezpieczeństwa możliwości uzasadnienia przez państwa EFTA konieczności skorzystania ze środków wsparcia związanych z kryzysem na podstawie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG.

                  7.

                  Dlatego też wytyczne bankowe, wytyczne o dokapitalizowaniu i wytyczne w sprawie aktywów o obniżonej jakości, zawierające wskazówki dotyczące kryteriów zgodności pomocy udzielanej bankom w związku z kryzysem na podstawie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG – głównie w formie gwarancji rządowych, dokapitalizowania i środków pomocy związanej z aktywami – powinny mieć nadal zastosowanie po dniu 31 grudnia 2010 r. Podobnie wytyczne w sprawie restrukturyzacji, dotyczące działań następczych w odniesieniu do tych środków wsparcia, również powinny być stosowane po tym terminie. Należy zatem wydłużyć okres stosowania wytycznych w sprawie restrukturyzacji, jedynych spośród omawianych czterech wytycznych z określoną datą wygaśnięcia – 31 grudnia 2010 r. – aby można było stosować je do pomocy na restrukturyzację zgłoszonej do dnia 31 grudnia 2011 r.

                  8.

                  Wytyczne te należy jednak dostosować, mając na uwadze przygotowanie do przejścia do fazy pokryzysowej. Należy także opracować nowe, stałe reguły dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację banków, udzielanej w normalnych warunkach rynkowych, które to reguły powinny być stosowane – jeśli pozwolą na to warunki rynkowe – od dnia 1 stycznia 2012 r. Ewentualną dalszą potrzebę udzielania wyjątkowej pomocy państwa związanej z kryzysem na rzecz sektora finansowego należy poddać ocenie z uwzględnieniem tego celu. Aby go osiągnąć, konieczne jest określenie wymogów zgodności takiej pomocy z rynkiem wewnętrznym w taki sposób, aby być jak najlepiej przygotowanym na nowy system ratowania i restrukturyzacji banków w oparciu o art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG.

            3.   Przyśpieszenie procesu wycofywania pomocy

                  9.

                  Ciągła dostępność środków pomocy na podstawie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG w związku ze szczególnymi warunkami rynkowymi nie powinna utrudniać procesu wycofywania się ze stosowania tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla banków. Rada do Spraw Gospodarczych i Finansowych na posiedzeniu dnia 2 grudnia 2009 r. zdecydowała o konieczności opracowania strategii stopniowego wycofywania środków wsparcia. Powinna być ona przejrzysta i należycie skoordynowana między państwami członkowskimi, aby uniknąć negatywnych skutków wynikających ze współzależności gospodarek, lecz jednocześnie uwzględnić specyficzne sytuacje w poszczególnych państwach członkowskich (7). W swoich konkluzjach Rada stwierdziła również, że zasadniczo proces wycofywania różnych form wsparcia na rzecz banków powinien zacząć się od wycofywania rządowych programów gwarancji, zachęcając do rezygnacji z pomocy banki w dobrej kondycji i skłaniając inne banki do rozwiązania swoich problemów.

                  10.

                  W następnych punktach Urząd określi etapy stopniowego wycofywania programów dokapitalizowania oraz środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości.

            3.1.   Bardziej rygorystyczne warunki zgodności gwarancji rządowych na mocy art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG

                  11.

                  Od dnia 1 stycznia 2011 r. Komisja zastosuje bardziej rygorystyczne warunki zgodności gwarancji rządowych z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG poprzez wprowadzenie podwyższonej opłaty gwarancyjnej oraz nowego wymogu przedstawienia planu odzyskiwania rentowności przez beneficjentów, którzy korzystają z nowych gwarancji i przekraczają pewien próg łącznych pozostających do spłaty gwarantowanych zobowiązań zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i w stosunku do swoich całkowitych zobowiązań (8). W obecnej sytuacji rynkowej konieczne wydaje się rozważenie tych warunków. Dlatego też można zezwolić na stosowanie systemów gwarancji rządowych do dnia 30 czerwca 2011 r., na niżej opisanych warunkach wprowadzonych w dniu 1 stycznia 2011 r. Urząd ponownie oceni warunki zgodności gwarancji państwowych z terminem późniejszym niż dnia 30 czerwca 2011 r. w pierwszej połowie 2011 r.

            3.1.1.   Warunki cenowe

                  12.

                  Dostęp do gwarancji rządowych podlega opłacie, ustalanej zgodnie z zaleceniami EBC. W przypadku obligacji z terminem zapadalności przekraczającym jeden rok, opłata składa się z ryczałtowej opłaty w wysokości 50 punktów bazowych powiększonej o obowiązujące w danym banku średnie pięcioletnie swapy ryzyka kredytowego w odniesieniu do kredytów uprzywilejowanych („CDS”) odnotowane w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r. (9).

                  13.

                  Element ryzyka kredytowego w obecnym modelu wyceny opiera się na danych poprzedzających okres najgłębszego kryzysu w 2008 r. Różnice w wysokości CDS w poszczególnych bankach są znacznie większe niż przed kryzysem i przypuszczalnie takie pozostaną. Do tej pory było to uznawane za konieczne, by ułatwić bankom dostęp do zewnętrznego finansowania, a tym samym zabezpieczyć ich stabilność finansową. Jednakże zmiany na rynku finansowym w okresie dwóch lat, licząc od dnia 31 sierpnia 2008 r., w tym zmiany sytuacji kredytowej banków, nie zostały uwzględnione. A zatem, choć poprawił się ogólnie dostęp do finansowania rynkowego, banki, których sytuacja kredytowa uległa pogorszeniu, nadal korzystają z ratingu kredytowego ustalonego przed kryzysem i z pozornej zdolności kredytowej. Zwiększa to ryzyko zakłócenia konkurencji. Dowody wykazują, że banki mające niski rating korzystają z gwarancji w nieproporcjonalnie większym stopniu niż banki o wysokim ratingu, ponieważ normalnie płaciłyby one wyższą cenę rynkową ze względu na niski rating.

                  14.

                  W odpowiedzi na te zakłócenia cena rządowego wsparcia powinna być lepiej dostosowana do obecnych warunków rynkowych, lepiej odzwierciedlając obecną zdolność kredytową poszczególnych banków. Wymaga to w praktyce podwyższenia opłat gwarancyjnych ponoszonych przez beneficjentów.

                  15.

                  Skoordynowane podejście ze strony państw obszaru EFTA powinno przewidywać wspieranie stopniowego wycofywania systemów gwarancyjnych, przy równoczesnym zachowaniu pewnej elastyczności celem uwzględnienia różnej sytuacji państw EFTA i ich banków. W związku z tym Urząd uznaje za właściwe wprowadzenie minimalnej podwyżki opłat z tytułu gwarancji, która powinna być zróżnicowana stosownie do zdolności kredytowej banków. Takie zróżnicowanie wzmacnia sygnał cenowy wysyłany do słabszych banków, umożliwiając lepsze uzgodnienie ceny gwarancji z profilem ryzyka instytucji z niej korzystającej, zmniejszając tym samym zakłócenie konkurencji między instytucjami oraz przyczyniając się do ochrony idei równych szans dla banków działających na jednolitym rynku.

                  16.

                  Zatwierdzenie przedłużenia programu gwarancji (10) na okres po dniu 1 stycznia 2011 r. wymagałoby zatem podwyższenia ceny za gwarancje rządowe (11) w porównaniu z poziomem wynikający z formuły jej naliczania zaleconej przez EBC w październiku 2008 r. o co najmniej:

                              —

                              20 punktów bazowych dla banków o ratingu A+ lub A (12),

                              —

                              30 punktów bazowych dla banków o ratingu A- (13)

                              —

                              i 40 punktów bazowych dla banków o ratingu poniżej A-. Banki nie posiadające ratingu będą zaliczane do banków z ratingiem BBB (14).

                  17.

                  Państwa EFTA powinny mieć możliwość wykroczenia poza minimalne wymogi przy ustalaniu podwyżki opłaty gwarancyjnej. Jako dalszy element elastyczności umożliwiający państwom członkowskim dostosowanie warunków do sytuacji panującej w ich sektorze finansowym, Urząd byłby w stanie zaakceptować odmienny model obliczania podwyżki opłat, o ile zostanie jednoznacznie wykazane, że zaproponowana formuła prowadzi co najmniej do minimalnej podwyżki określonej powyżej w stosunku do danych banków (15).

            3.1.2.   Ocena rentowności banków, które nadal pozostają zależne od rządowych gwarancji spłaty zadłużenia

                  18.

                  Biorąc pod uwagę obecne kształtowanie się warunków rynkowych, dostęp do środków płynnych na rynku nie nastręcza już bankom poważnych trudności, jak miało to miejsce w bardziej niestabilnym okresie kryzysu. Tym samym uzasadnione wydaje się wprowadzenie rozróżnienia warunków korzystania z gwarancji państwa w zależności od tego, w jakim stopniu dany bank się na nich opiera. Ograniczone korzystanie z gwarancji mogłoby być dopuszczone bez przeprowadzania dalszych kontroli, lecz stosowanie gwarancji na większą skalę, zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i w stosunku do całkowitej wartości zobowiązań danego banku, powinno podlegać ocenie rentowności, co stanowiłoby warunek wstępny zgodności dalszego przedłużenia programów gwarancji z art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG. Utrzymująca się niezdolność do uzyskania znacznej części niezbędnych środków bez korzystania z gwarancji rządowych może wskazywać na to, iż na rynku panuje brak zaufania do rentowności modelu biznesowego danego banku. Należy unikać przypadków, w których bank jest w wysokim stopniu zależny od programów gwarancji, opracowanych w celu usunięcia niespotykanych trudności w dostępie do finansowania, nawet gdy te wyjątkowe okoliczności nie mają już miejsca, ponieważ może to prowadzić do sytuacji, w których bank ten będzie zwlekał z wprowadzeniem niezbędnych dostosowań strukturalnych.

                  19.

                  W związku z tym Urząd uważa, że właściwe jest, aby programy gwarancji, których obowiązywanie ma być przedłużone do okresu po dniu 1 stycznia 2011 r., uwzględniały próg dotyczący stosunku niezapłaconych zobowiązań objętych gwarancją do wszystkich zobowiązań banku oraz wielkość zobowiązań objętych gwarancją wyrażoną w wartościach bezwzględnych, której przekroczenie wiązałoby się z wymogiem przeprowadzenia oceny rentowności. W przypadku każdego banku, który zwróci się o udzielenie gwarancji rządowej w ramach programu obejmującego nowe lub odnowione zadłużenie, które ma być wyemitowane po dniu 1 stycznia 2011 r., i którego całkowita wielkość zobowiązań objętych gwarancją przekroczy ten próg w odniesieniu do obydwu elementów progu (wielkości bezwzględnej i względnej) lub będzie się utrzymywała ponad tym progiem (16), państwo EFTA, którego ten przypadek dotyczy, musiałoby przedstawić Urzędowi ocenę potwierdzającą długoterminową rentowność banku w ciągu trzech miesięcy od daty udzielenia gwarancji.

                  20.

                  Tego mechanizmu nie stosuje się w odniesieniu do banków, które są w trakcie restrukturyzacji lub są zobowiązane do przedstawienia planu restrukturyzacji lub są już poddawane ocenie rentowności w określonym czasie. W takich przypadkach przyznanie dodatkowej pomocy państwa należy uwzględnić w ramach trwającej oceny planów restrukturyzacji lub oceny rentowności (17).

                  21.

                  Próg określono jako stosunek niezapłaconych zobowiązań objętych gwarancją do całkowitych zobowiązań w wysokości 5 % oraz całkowitą wartość zadłużenia objętego gwarancją w wysokości 500 mln EUR. Określenie progu, którego przekroczenie wiąże się z oceną rentowności, opiera się na analizie porównawczej wykazującej, że zobowiązania zdecydowanej większości banków korzystających z gwarancji, które nie podlegają obecnie obowiązkowi przeprowadzenia restrukturyzacji (a nawet dużej części banków, które podlegają takiemu obowiązkowi), pozostają znacznie poniżej tego poziomu. W przypadku niewielkiej, lecz istotnej grupy banków, które przekroczyły ten limit, uzasadnione jest przeprowadzenie analizy mającej na celu określenie, czy znaczna zależność od gwarancji finansowania nie jest oznaką słabości ich modelu biznesowego, która w większym stopniu wiąże się z warunkami strukturalnymi. Fakt, iż przekroczenie progu wiąże się z oceną rentowności, zachęca sprawnie funkcjonujące banki do szybkiego powrotu do pozyskiwania finansowania głównie lub wyłącznie w warunkach niezakłóconej konkurencji. W przypadku wszystkich banków poddanych szczegółowej ocenie rentowności potwierdzona zostanie ich długoterminowa rentowność lub też zaistniałe wątpliwości w tym względzie będą wskazywać na potrzebę przeprowadzenia daleko idącej restrukturyzacji.

                  22.

                  Jeżeli chodzi o treść, jaką powinna zawierać ocena rentowności, należy się odnieść do wytycznych w sprawie restrukturyzacji stanowiących, że zasady dotyczące analizy sytuacji, w której znajduje się dany bank, mające na celu odzyskanie długoterminowej rentowności w planie restrukturyzacji mają zastosowanie na zasadzie analogii do przypadków, w których beneficjent pomocy nie jest poddany urzędowemu obowiązkowi przedstawienia planu restrukturyzacji, niemniej jednak musi się wykazać długoterminową rentownością. W szczególności bank będzie musiał wykazać, że posiada stabilną zdolność finansowania oraz, w razie potrzeby, poddać się testowi warunków skrajnych w obszarze płynności finansowej (18). W ocenie rentowności należy również uwzględnić wszelkie czynniki specyficzne dla instytucji finansowych będących beneficjentami (19) lub dla danego państwa EFTA (20) oraz sytuację panującą na danym rynku finansowym, mające wpływ na określenie rentowności oraz na wartość orientacyjną stosunku zobowiązań objętych gwarancją do całkowitych zobowiązań. Ogólna zasada mówi, że im większa jest zależność banku od gwarancji rządowych i im bardziej jest ona połączona z korzystaniem z innych form pomocy państwa lub z niską wiarygodnością kredytową (21), tym większa jest potrzeba przeprowadzenia zmiany modelu biznesowego w celu zapewnienia długoterminowej rentowności.

                  23.

                  Mechanizm wprowadzający wymóg przeprowadzenia oceny rentowności jest sygnałem, że w miarę jak sektor finansowy stopniowo wychodzi z kryzysu, banki mają się przygotować do powrotu do funkcjonowania w ramach normalnych mechanizmów rynkowych bez otrzymywania wsparcia ze strony państwa; mechanizm stanowi również zachętę dla instytucji indywidualnych do zmniejszenia zależności od gwarancji rządowych lub całkowitego zaprzestania ich stosowania. Jednocześnie jest on wystarczająco elastyczny, by należycie uwzględnić potencjalnie odmienne okoliczności mogące wpłynąć na sytuację różnych banków lub krajowych rynków finansowych, oraz uwzględnia możliwość pogorszenia się stabilności finansowej w wymiarze ogólnym, czego nie można wykluczyć na tym etapie, biorąc pod uwagę wciąż istniejące trudności w sytuacji rynków finansowych.

            4.   Rezygnacja z rozróżnienia na banki stabilne finansowo i banki znajdujące się w trudnej sytuacji na potrzeby przedstawiania planu restrukturyzacji

                  24.

                  Na początku kryzysu Urząd wprowadził rozróżnienie na instytucje finansowe znajdujące się w trudnej sytuacji lub niestabilne finansowo, tj. borykające się z endogennymi problemami strukturalnymi związanymi np. z ich szczególnym modelem biznesowym lub strategią inwestycyjną, oraz instytucje finansowe zasadniczo stabilne finansowo, tj. takie, których problemy wynikają jedynie i przede wszystkim z wyjątkowej sytuacji w związku z kryzysem finansowym, a nie ze stabilności ich modelu biznesowego, braku efektywności czy też podejmowania nadmiernego ryzyka. Podstawą tego rozróżnienia są przede wszystkim wskaźniki przedstawione w wytycznych dotyczących dokapitalizowania: adekwatność kapitałowa, bieżące marże swapów ryzyka kredytowego, ocena inwestycyjna banku i prognozy na przyszłość, a także, między innymi, względny zakres dokapitalizowania. Jeśli chodzi o ostatni wskaźnik, wskaźnikiem pozwalającym odróżnić banki zasadniczo stabilne finansowo od banków znajdujących się w trudnej sytuacji jest według Urzędu pomoc otrzymana w formie dokapitalizowania i środków pomocy związanej z aktywami przekraczająca 2 % ważonych ryzykiem aktywów banku. Dokapitalizowanie banku znajdującego się w trudnej sytuacji wymaga przedstawienia Urzędowi planu restrukturyzacji, a dokapitalizowanie banku stabilnego finansowo – planu odzyskania rentowności.

                  25.

                  Przyczyną wprowadzenia takiego rozróżnienia i określenia szeregu wskaźników, w tym progu 2 % ważonych ryzykiem aktywów banku, była obawa, że w przeciwnym wypadku potrzeby kapitałowe wynikające z utraty wartości aktywów, wyższe oczekiwania rynków co do poziomu kapitału w bankach i tymczasowe trudności w zdobywaniu kapitału na rynku doprowadzą do tego, że banki stabilne finansowo ograniczą kredyty dla sektorów gospodarki realnej, aby w przypadku korzystania z pomocy państwa nie musieć przedkładać planu restrukturyzacji. Obecnie cały sektor bankowy ma jednak mniejsze trudności z uzyskaniem kapitału na rynkach lub poprzez, między innymi, zyski zatrzymane (22) i może w związku z tym zaspokajać swoje potrzeby kapitałowe bez uciekania się do pomocy państwa (23). Kwota kapitału pozyskanego przez instytucje finansowe na rynku znacznie wzrosła w 2009 i 2010 r., co pokazuje, że na nowo uzyskały one dostęp do rynków kapitałowych oraz że przygotowują się do nowych wymagań regulacyjnych (24).

                  26.

                  Rozróżnienie na banki stabilne finansowo i te znajdujące się w trudnej sytuacji nie wydaje się już zatem istotne do decydowania o tym, które banki powinny omawiać z Urzędem swoją restrukturyzację. W związku z tym banki, które w 2011 r. wciąż będą korzystać z pomocy państwa w celu pozyskania kapitału lub w zakresie aktywów o obniżonej jakości, powinny być zobowiązane do przedstawienia Urzędowi planu restrukturyzacji pokazującego ich determinację do podjęcia koniecznych działań restrukturyzacyjnych i odzyskania rentowności bez zbędnej zwłoki. Począwszy od dnia 1 stycznia 2011 r., każdy beneficjent nowego środka w zakresie dokapitalizowania lub aktywów o obniżonej jakości będzie zatem zobowiązany do przedstawienia planu restrukturyzacji (25).

                  27.

                  Oceniając potrzeby restrukturyzacyjne banków, Urząd weźmie pod uwagę specyficzną sytuację każdej instytucji, stopień, w jakim taka restrukturyzacja konieczna jest do odzyskania przez bank rentowności niewymagającej dalszego wsparcia państwa oraz wcześniejsze korzystanie z pomocy państwa. Ogólną zasadą jest, że im więcej dany bank korzystał wcześniej z pomocy państwa, tym większa jest potrzeba przeprowadzenia głębokiej restrukturyzacji w celu zapewnienia długoterminowej rentowności. W ramach oceny indywidualnej uwzględnione zostaną również wszelkie szczególne sytuacje zachodzące na rynku, a w przypadku poważnego wstrząsu zagrażającego stabilności finansowej jednego lub kilku państw EFTA ramy prawne dotyczące restrukturyzacji zostaną zastosowane w odpowiednio elastyczny sposób.

                  28.

                  Zobowiązanie banków korzystających z pomocy strukturalnej (tj. dokapitalizowania lub środków w zakresie aktywów o obniżonej jakości) do przedstawiania planu restrukturyzacji i jednoczesne akceptowanie faktu, że samo korzystanie z gwarancji na refinansowanie nie zobowiązywałoby ich do przedstawiania takiego planu, jest sygnałem dla banków, że w miarę jak sektor finansowy stopniowo wychodzi z kryzysu, muszą one przygotować się na powrót do normalnych mechanizmów rynkowych bez wsparcia państwa. Motywuje to poszczególne instytucje wciąż potrzebujące pomocy do przyspieszenia koniecznych działań restrukturyzacyjnych. Jednocześnie umożliwia to stosowanie wystarczająco elastycznego podejścia uwzględniającego potencjalnie odmienne okoliczności wpływające na sytuację różnych banków lub krajowych rynków finansowych. Taka strategia uwzględnia również możliwość pogorszenia się stabilności finansowej w wymiarze ogólnym lub w zakresie poszczególnych krajów, czego nie można dziś wykluczyć, biorąc pod uwagę wciąż utrzymujące się trudności w sytuacji rynków finansowych.

            5.   Zakres czasowy, perspektywy ogólne

                  29.

                  Dalsze stosowanie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG i przedłużenie stosowania wytycznych dotyczących restrukturyzacji będzie trwało od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. (26). Takie przedłużenie na zmienionych warunkach należy również postrzegać w kontekście stopniowego przechodzenia do bardziej trwałego systemu wytycznych w zakresie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację banków w oparciu o art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG, które powinny, jeśli pozwolą na to warunki rynkowe, być stosowane od dnia 1 stycznia 2012 r.

         (1)  Wytyczne w sprawie zastosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG i art. 1 Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd dnia 19.1.1994 r., opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994 r., s. 1.Wytyczne zostały ostatnio zmienione dnia 17 grudnia 2008 r. („Wytyczne w sprawie pomocy państwa”). Zaktualizowana wersja wytycznych dotyczących pomocy państwa jest opublikowana na stronie internetowej Urzędu:
      http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

         (2)  Aby ułatwić lekturę niniejszego dokumentu, instytucje finansowe określane są w nim ogólnie jako „banki”.

         (3)  Decyzja 28/09/COL z 29.1.2009.

         (4)  Decyzja 28/09/COL z 29.1.2009.

         (5)  Decyzja 191/09/COL z 22.4.2009.

         (6)  Decyzja 472/09/COL z 25.11.2009.

         (7)  Wnioski te zostały zatwierdzone przez Radę Europejską na posiedzeniu w dniu 11 grudnia 2009 r. Na podobne rozwiązanie nalegał Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 9 marca 2010 r. dotyczącej sprawozdania w sprawie polityki konkurencji za rok 2008
      (http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=TA&language=EN&reference=P7-TA-2010-0050) stwierdzając, że okres interwencji państwa nie powinien być niepotrzebnie przedłużany oraz że jak najszybciej należy opracować strategie wycofywania pomocy.

         (8)  Z klauzulą elastyczności umożliwiającą ponowną ocenę sytuacji i zastosowanie odpowiednich środków zaradczych w przypadku poważnego nowego wstrząsu na rynkach finansowych w całej EOG lub też w jednym lub kilku państwach EFTA.

         (9)  Zob. http://www.ecb.int/pub/pdf/other/recommendations_on_guaranteesen.pdf.

         (10)  Indywidualne zgłoszenia gwarancji rządowych udzielanych poza programem wymagałyby ogólnie opłat gwarancyjnych udzielanych na takich samych zasadach. Jeżeli na beneficjencie ciążą zobowiązania związane z restrukturyzacją i niższa opłata może być uzasadniona w świetle danych okoliczności, odstępstwo to będzie musiało zostać uwzględnione w ogólnej ocenie restrukturyzacji oraz środkach potrzebnych do zminimalizowania zakłócenia konkurencji.

         (11)  Obejmuje to gwarancje zabezpieczające zobowiązania o terminie zapadalności wynoszącym rok lub krócej.

         (12)  Lub A1 i A2, w zależności od stosowanego systemu ratingowego.

         (13)  Lub A3, w zależności od stosowanego systemu ratingowego.

         (14)  W przypadku różnej oceny przez poszczególne agencje ratingowe dla potrzeb obliczenia podwyżki należy wybrać wyższy rating. Data ratingu uwzględnianego przez obliczaniu opłaty gwarancyjnej to dzień, w którym gwarancja została udzielona w stosunku do określonej emisji obligacji przez beneficjenta.

         (15)  Np. zmiana okresu referencyjnego CDS określonego w zaleceniach EBC z października 2008 r., która ewidentnie prowadzi do podwyżki o co najmniej 20 punktów bazowych dla banków o ratingu A+ i A, 30 punktów bazowych dla banków o ratingu A- oraz 40 punktów bazowych dla banków o ratingu poniżej A-.

         (16)  Ocena zostanie przeprowadzona, kiedy państwo EFTA otrzyma wniosek o zatwierdzenie gwarancji dla emisji nowego lub odnowionego długu od dnia 1 stycznia 2011 r., i będzie zawierała informacje dotyczące wielkości długu, który ma objąć wnioskowana gwarancja oraz wszelkich istniejących niespłaconych długów objętych gwarancją w stosunku do całkowitych zobowiązań/bilansu w określonym czasie. Niespłacone zobowiązania przekraczające próg na skutek długów wyemitowanych przed dniem 1 stycznia 2011 r. nie wiążą się z wymogiem przeprowadzenia oceny rentowności, chyba że bank podejmie się emisji nowego długu, utrzymując zobowiązania objęte gwarancją powyżej progu.

         (17)  Na przykład w sytuacji, kiedy bank jest już poddawany ocenie rentowności z powodu dokapitalizowania, a próg gwarancji został przekroczony, należy rozszerzyć zakres oceny, tak aby uwzględniała ona powody, dla których bank nadal jest zależny od gwarancji państwa, oraz zawierała test płynności i analizę, czy i do jakiego stopnia przewiduje się dalsze korzystanie z gwarancji państwa.

         (18)  Wytyczne w sprawie restrukturyzacji, pkt 8 i sekcja 2, także sekcje powiązane w pkt 40 wytycznych w sprawie dokapitalizowania oraz załącznik V wytycznych w sprawie aktywów o obniżonej jakości.

         (19)  W tym na przykład większy udział zadłużenia objętego gwarancją, który można wytłumaczyć szczególnym wysiłkiem zmierzającym do utrzymania lub zwiększenia poziomu pożyczek dla gospodarki realnej, będącego w interesie publicznym, i który jest popierany przez dane państwo EFTA, pod warunkiem, że takie działanie jest zgodne ze wspólnym rynkiem.

         (20)  Należycie uwzględniając sytuację makroekonomiczną państwa EFTA w ujęciu ogólnym, a w szczególności takie elementy jak ryzyko dotyczące państw będących emitentami, wywierające bezpośredni wpływ na warunki uzyskania dostępu do finansowania przez banki mające siedzibę w państwie EFTA.

         (21)  Zgodnie z ratingiem beneficjenta lub spreadem swapów ryzyka kredytowego (CDS).

         (22)  Aby zwiększyć swoje bufory kapitałowe, banki zdecydowały się sprzedać niestrategiczne aktywa, takie jak udziały w przemyśle, lub skoncentrować się na konkretnych sektorach geograficznych. Zob. Europejski Bank Centralny, EU Banking Sector Stability, wrzesień 2010 r.

         (23)  Według Europejskiego Banku Centralnego we wszystkich państwach członkowskich UE w ciągu 2009 r. znacznie wzrósł wskaźnik ogólnej wypłacalności banków. Ponadto informacje dotyczące wybranych dużych banków w Unii sugerują, że poprawa wskaźników kapitałowych miała również miejsce w pierwszej połowie 2010 r. Towarzyszył jej wzrost zysków zatrzymanych oraz dalsze pozyskiwanie kapitału prywatnego i publiczne zastrzyki kapitałowe na rzecz niektórych banków. Zob. Europejski Bank Centralny: EU Banking Sector Stability, wrzesień 2010 r.

         (24)  Nowe otoczenie regulacyjne przygotowane przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, tzw. pakiet Bazylea III, przygotowuje do wprowadzenia w życie nowych reguł kapitałowych, które powinny umożliwić bankom spełnienie za pewien czas nowych wymogów kapitałowych. Warto zauważyć w tym kontekście, że po pierwsze większość największych banków w Unii Europejskiej w ciągu ostatnich dwóch lat zwiększyła swoje bufory kapitałowe w celu podniesienia swych zdolności pokrywania strat, a po drugie inne banki w Unii powinny mieć wystarczająco dużo czasu (nawet do 2019 r.) na stworzenie buforów kapitałowych przy wykorzystaniu, między innymi, zysków zatrzymanych. Należy również zauważyć, że „uzgodnienia tymczasowe” przewidziane w nowych ramach prawnych ustanowiły okres ochronny w odniesieniu do istniejących publicznych zastrzyków kapitałowych do dnia 1 stycznia 2018 r. Ponadto ilościowa ocena skutków przeprowadzona przez Komitet Bazylejski i potwierdzona obliczeniami Komisji wskazuje na stosunkowo ograniczony wpływ na działalność kredytową banków. Nowe wymogi kapitałowe nie powinny więc wpłynąć na propozycje przedstawione w niniejszych wytycznych.

         (25)  Zasada ta będzie miała zastosowanie do wszystkich środków w zakresie dokapitalizowania lub aktywów o obniżonej jakości, bez względu na to, czy są to indywidualne środki pomocy, czy też przyznano je w ramach programu pomocy.

         (26)  Istniejące lub nowe programy wsparcia banków (bez względu na to, jakie instrumenty wsparcia obejmują: gwarancje, dokapitalizowanie, przywracanie płynności, środki na rzecz ratowania aktywów lub inne) będą przedłużane lub zatwierdzane tylko na okres sześciu miesięcy, aby umożliwić ewentualne dostosowania w połowie 2011 r.


title: 2012/549/UE, Euratom: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2010

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/90

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2010
   (2012/549/UE, Euratom)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (1),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010 (COM(2011) 473 – C7-0256/2011) (2),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat działań podjętych w następstwie decyzji o udzieleniu absolutorium za rok budżetowy 2009 (COM(2011) 736) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SEC(2011) 1350 i SEC(2011) 1351),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2010 r. (COM(2011) 643) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SEC(2011) 1189),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Agencji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2010 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2010 (06084/2012 – C7-0052/2012), przy czym należy zauważyć, że po raz pierwszy Zjednoczone Królestwo, Niderlandy i Szwecja odmówiły zalecenia udzielenia absolutorium z wykonania budżetu,

               —

               uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 55, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (6), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (7), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

               —

               uwzględniając decyzję Komisji 2004/858/WE z dnia 15 grudnia 2004 r. ustanawiającą agencję wykonawczą o nazwie „Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego” do zarządzania działaniem wspólnotowym w dziedzinie zdrowia publicznego, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (8),

               —

               uwzględniając decyzję Komisji 2008/544/WE z dnia 20 czerwca 2008 r. zmieniającą decyzję 2004/858/WE w celu przekształcenia „Agencji wykonawczej programu zdrowia publicznego” w „Agencję Wykonawczą ds. Zdrowia i Konsumentów” (9),

               —

               uwzględniając art. 76 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A7-0098/2012),

               A.

               mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, zaś na mocy art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dokonuje tego we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami,

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2010;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w rezolucji, która stanowi integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z decyzją w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część obu tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Zdrowia i Konsumentów, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zlecenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 64 z 12.3.2010.

      (2)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 93.

      (4)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 134.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (8)  Dz.U. L 369 z 16.12.2004, s. 73.

      (9)  Dz.U. L 173 z 3.7.2008, s. 27.


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 40/04/COL z dnia  17 marca 2004 r.  — Zmieniająca po raz czterdziesty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez zmianę rozdziału 26a:  wielosektorowe zasady ramowe dotyczące pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych  oraz propozycja dotycząca odpowiednich środków

text:
               20.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/15

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   nr 40/04/COL
   z dnia 17 marca 2004 r.
   Zmieniająca po raz czterdziesty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez zmianę rozdziału 26a: „wielosektorowe zasady ramowe dotyczące pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych” oraz propozycja dotycząca odpowiednich środków
   (2006/C 168/07)
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61 do 63 oraz Protokół 26,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit. b), art. 1 w części I Protokołu 3 oraz art. 18 i 19 w części II Protokołu 3 (3),
   ZGODNIE Z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   ZGODNIE Z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia oraz wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,
   PRZYWOŁUJĄC Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (4) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA (5) w dniu 19 stycznia 1994 r.,
   MAJĄC NA UWADZE, że w dniu 1 listopada 2003 r. Komisja Wspólnot Europejskich (zwana dalej „Komisją WE”) opublikowała komunikat dotyczący zmiany Wielosektorowych zasad ramowych dotyczących pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych (2002) w sprawie utworzenia wykazu sektorów stojących przed problemami strukturalnymi oraz dotyczący propozycji odpowiednich środków zgodnie z art. 88 ust. 1 Traktatu WE w odniesieniu do sektora motoryzacyjnego i sektora włókien syntetycznych (6),
   MAJĄC NA UWADZE, że omawiane zasady ramowe mają również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że należy zagwarantować jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa na całym Europejskim Obszarze Gospodarczym,
   MAJĄC NA UWADZE, że doświadczenia zebrane w ostatnich latach oraz informacje dostępne na temat sytuacji panującej obecnie w odpowiednich sektorach skłoniły Urząd do podjęcia decyzji o utrzymaniu ograniczeń obowiązujących w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej w sektorze motoryzacyjnym i sektorze włókien syntetycznych,
   MAJĄC NA UWADZE, że Urząd Nadzoru EFTA postanowił nie włączać sektora budownictwa okrętowego do zakresu Wielosektorowych zasad ramowych,
   MAJĄC NA UWADZE, że Urząd Nadzoru EFTA postanowił wprowadzić poprawkę techniczną do brzmienia przepisów przejściowych dla sektora motoryzacyjnego, tak aby mogły być one stosowane w odniesieniu do pomocy przyznanej po dniu 31 grudnia 2003 r.,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA przyjmie, po konsultacji z Komisją WE, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję WE,
   PO KONSULTACJI z Komisją WE,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO konsultacji, które Urząd Nadzoru EFTA odbył z Państwami EFTA w przedmiotowej sprawie na wielostronnym spotkaniu dnia 3 lutego 2004 r.,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1.

               Rozdział 26A Wytycznych w sprawie pomocy państwa zmienia się w sposób opisany w załączniku I do niniejszej decyzji. Proponuje się także odpowiednie środki wymienione w załączniku I.

               2.

               Państwa EFTA zostają poinformowane pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji wraz z załącznikiem I. Państwa EFTA muszą wyrazić swoją zgodę na odpowiednie środki w ciągu jednego miesiąca od daty otrzymania niniejszego wniosku.

               3.

               Komisja WE zostaje poinformowana, zgodnie z lit. d) Protokołu 27 Porozumienia EOG, poprzez przekazanie jej egzemplarza niniejszej decyzji wraz z Załącznikiem I.

               4.

               Niniejsza decyzja, wraz z Załącznikiem I, zostaje opublikowana w sekcji dotyczącej spraw EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               5.

               W przypadku przyjęcia przez państwa EFTA propozycji dotyczącej odpowiednich środków zostaje opublikowane obwieszczenie skrócone w sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz w jego Suplemencie EOG (zawarte w załączniku 2).

               6.

               Decyzja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 marca 2004 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Hannes HAFSTEIN

            Przewodniczący

         Einar M. BULL

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (3)  Protokół 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale zmieniony przez Państwa EFTA dnia 10 grudnia 2001 r. Zmiany weszły w życie dnia 28 sierpnia 2003 r.

      (4)  Zwane dalej „Wytycznymi w sprawie pomocy państwa”.

      (5)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z tego samego dnia, ostatnio zmienione decyzją Kolegium nr 39/04/COL z dnia 17 marca 2004 r., dotychczas nieopublikowaną.

      (6)  Dz.U. C 263 z 1.11.2003, str. 3.

      ZAŁĄCZNIK 1
      ZMIANY DO ROZDZIAŁU 26A WIELOSEKTOROWYCH ZASAD RAMOWYCH DOTYCZĄCYCH POMOCY REGIONALNEJ NA RZECZ DUŻYCH PROJEKTÓW INWESTYCYJNYCH (1)

      Punkt 26A.5. podpunkt 4 otrzymuje brzmienie:

         Sektory, w których występują poważne problemy strukturalne, mogą zostać określone w wykazie sektorów stanowiącym załącznik do zasad ramowych. W sektorach tych nie zatwierdza się regionalnej pomocy inwestycyjnej zgodnie z postanowieniami zawartymi w niniejszej sekcji. Możliwości techniczne, jak również polityczne i gospodarcze przyjęcia takiego wykazu sektorów zostaną zbadane przed końcem 2005 r. Jeśli Urząd podejmie decyzję o przyjęciu wspomnianego wykazu sektorów, zostanie on zatwierdzony oraz opublikowany przed dniem 31 marca 2006 r., a wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. Wszelkie odpowiednie środki zgodnie z art. 1 ust. 1 w części I oraz art. 18 w części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, które mogą okazać się niezbędne w tym kontekście, zostaną zaproponowane przed dniem 1 lipca 2006 r.

      Punkt 26A.5. podpunkt 5 otrzymuje brzmienie:

         W celu zbadania możliwości technicznych sporządzenia wykazu sektorów miara poważnych problemów strukturalnych opierać się będzie zasadniczo na danych odzwierciedlających widoczną konsumpcję na odpowiednim poziomie klasyfikacji produktów według działalności (CPA) (2) w EOG lub, o ile informacje takie nie będą dostępne, na jakimkolwiek innym podziale rynku ogólnie przyjętym dla rozpatrywanych produktów, dla którego istnieją łatwo dostępne dane statystyczne. Uwzględnić można także inne odnośne dane i informacje, w tym także badania sektorowe. Żaden sektor nie zostanie włączony na podstawie czysto mechanicznego podejścia statystycznego. Wykaz sektorów może być w razie potrzeby w każdej chwili aktualizowany.

      Pierwsze zdanie pkt 26A.5. podpunktu 6 otrzymuje brzmienie:

         O ile Urząd podejmie decyzję o przyjęciu wykazu sektorów, z dniem 1 stycznia 2007 r. dla sektorów wpisanych do wykazu sektorów o poważnych problemach strukturalnych wszelka regionalna pomoc inwestycyjna dotycząca projektów inwestycyjnych, w przypadku których wydatki kwalifikowane przekraczają kwotę określoną przez Urząd w chwili sporządzania wykazu sektorów (3), musi być indywidualnie zgłaszana Urzędowi, nie naruszając przepisów w sprawie zastosowania wyłączenia grupowego w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (4), włączonych decyzją Komitetu Wspólnego EOG nr 88/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (5) do Porozumienia EOG.

      Punkt 26A.8 podpunkt 1 otrzymuje brzmienie:
      Do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz nie naruszając przepisów Aktu, o którym mowa w pkt 1 lit. f) załącznika XV do Porozumienia EOG (6) włączonego do tego załącznika decyzją Komitetu Wspólnego EOG nr 88/2002:

                  a)

                  dla kwot pomocy przekraczających 5 mln EUR wyrażonych jako ekwiwalent dotacji brutto maksymalna intensywność pomocy dla regionalnej pomocy inwestycyjnej w sektorze motoryzacyjnym, zgodnie z definicją zawartą w załączniku C, przyznawanej w ramach istniejących programów pomocy ogranicza się do 30 % odpowiedniego pułapu pomocy regionalnej;

                  b)

                  jakiekolwiek wydatki poniesione w związku z projektami inwestycyjnymi w sektorze włókien syntetycznych, zgodnie z definicją zawartą w załączniku D, nie kwalifikują się do pomocy inwestycyjnej.

            Punkt ten wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
      Uchyla się pkt 26A. 8 podpunkty 2 i 3.
      Po pkt 26A.9 podpunkt 2 dodaje się dwa nowe pkt 26A.9 podpunkt 3 i pkt 26A.9 podpunkt 4:

                     26A.9. podpunkt 3 (3):

                     W związku z potrzebą posiadania jasnego zbioru zasad stosujących się do inwestycji regionalnych w sektorze motoryzacyjnym i sektorze włókien syntetycznych od dnia 1 stycznia 2004 r. przy braku wykazu sektorów, w których występują poważne problemy strukturalne, Urząd podjął decyzję o zaproponowaniu następujących odpowiednich środków określonych w art. 1 ust. 1 w części I oraz art. 18 w części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale:

                                 —

                                 dalszym stosowaniu istniejących przepisów przejściowych dla sektora włókien syntetycznych, zgodnie z definicją zawartą w załączniku D, do dnia 31 grudnia 2006 r.,

                                 —

                                 ograniczeniu, w przypadku kwot pomocy przekraczających 5 mln EUR wyrażonych jako ekwiwalent dotacji brutto, maksymalnej intensywności pomocy dla regionalnej pomocy inwestycyjnej w sektorze motoryzacyjnym, zgodnie z definicją zawartą w załączniku C, przyznawanej w ramach istniejących programów pomocy do 30 % odpowiedniego pułapu pomocy regionalnej.

                     26A.9 podpunkt 4:

                     Państwa EFTA wzywa się do wyrażenia wyraźnej zgody na zaproponowane odpowiednie środki w terminie określonym w skierowanym do nich piśmie. W przypadku braku odpowiedzi Urząd uzna, że dane Państwo EFTA nie wyraża zgody na zaproponowane środki.

         (1)  Zmiany są zgodne z komunikatem Komisji Europejskiej dotyczącym zmiany Wielosektorowych zasad ramowych dotyczących pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych (2002) w sprawie utworzenia wykazu sektorów stojących przed problemami strukturalnymi oraz dotyczącym propozycji odpowiednich środków zgodnie z art. 88 ust. 1 Traktatu WE w odniesieniu do sektora motoryzacyjnego i sektora włókien syntetycznych (Dz.U. C 263 z 1.11.2003, str. 3).

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3696/93 z dnia 29 października 1993 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji produktów według działalności (CPA) w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej (Dz.U. L 342 z 31.12.1993, str. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 204/2002 (Dz.U. L 36 z 6.2.2002, str. 1). Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3696/93 zostało włączone do Porozumienia EOG decyzją Komitetu Wspólnego EOG nr 7/94 z dnia 21 marca 1994 r., Dz.U. L 160 z 28.6.1994, ostatnio zmienioną decyzją Komitetu Wspólnego EOG nr 110/2002, Dz.U. L 298 z 31.10.2002 oraz Suplement EOG nr 54. Por. pkt 20 lit. b) załącznika XXI do Porozumienia EOG.

         (3)  Kwota ta zasadniczo może zostać określona na poziomie 25 mln EUR, jej wysokość może być jednak różna w zależności od sektora.

         (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 33).

         (5)  Dz.U. L 266 z 3.10.2002 i Suplement EOG nr 49, por. pkt 1 lit. f) załącznika XV do Porozumienia EOG.

         (6)  Wyłączenie grupowe w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw.


				|

		52014PC0223

			Wniosek DECYZJA RADY określająca stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do WTO /* COM/2014/0223 final - 2014/0125 (NLE) */

			   	UZASADNIENIE
I. WPROWADZENIE
Członkowie Światowej Organizacji
Handlu (WTO) oraz Afganistan osiągnęli końcową fazę
uzgadniania warunków przystąpienia Afganistanu do tej organizacji. Jest to
wynikiem 10 lat negocjacji, które trwały od momentu złożenia przez
Afganistan wniosku o członkostwo w WTO w 2004 r. Złożony
przez Afganistan wniosek o przystąpienie został zbadany zgodnie z
wytycznymi określonymi przez Radę Generalną WTO w sprawie
przystąpienia krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC). Teraz
warunki przystąpienia Afganistanu muszą zostać zatwierdzone
decyzją Rady, zanim UE będzie mogła formalnie poprzeć
tę zgodę w WTO.
Poniżej znajduje się streszczenie
warunków przystąpienia.
II. STRESZCZENIE WARUNKÓW
PRZYSTĄPIENIA AFGANISTANU DO WTO, Z PODZIAŁEM WEDŁUG SEKTORÓW
Lista zobowiązań
Towary (ogółem)
Średnia ostateczna stawka skonsolidowana
(FBR) w liście przystąpienia Afganistanu wynosi 15,1 %.
Średnia FBR w przypadku produktów rolnych
wynosi 29,6 %, czyli jest wyższa niż stawka 8,8 %
obowiązująca w przypadku produktów przemysłowych. Najwyższe
poziomy taryf są także wyższe w rolnictwie (maksymalnie
60–70 % w przypadku niektórych produktów rolnych w odróżnieniu od
maksymalnie 50 % wobec towarów przemysłowych).
Afganistan wdroży FBR od dnia
przystąpienia z wyjątkiem przywozu niewielkiej liczby produktów z
zakresu technologii informacyjnych, takich jak obwody elektroniczne czy kamery
wideo (które i tak zostaną w pełni zliberalizowane do 2019 r.).
Te uśrednione
poziomy taryf są bardzo racjonalne, uwzględniając status LDC
Afganistanu, jak również niewielki rozmiar i podatność na
zagrożenia jego gospodarki. Dotychczasowe praktyki UE w odniesieniu do LDC
polegały na przyjmowaniu wyższych poziomów taryf za racjonalne dla
gospodarek o porównywalnej wielkości. W tej sytuacji listą
zobowiązań nie są związane:
–
41 pozycji taryfy celnej obejmujących produkty
rolne, handel którymi jest uznany za zabroniony w Afganistanie (wieprzowina i
produkty wieprzowe, piwo, wino i napoje spirytusowe) oraz
–
183 pozycje taryfy celnej obejmujące towary
przemysłowe, co odpowiada 4,4 % liczby przemysłowych pozycji
taryfy celnej w liście (zgodnie z niedawno przyjętymi wytycznymi w
sprawie negocjacji przystąpienia LDC do WTO, które zezwalają na
maksymalnie 5 % przemysłowych pozycji taryfy celnej, które nie
są związane zobowiązaniami).
Towary przemysłowe
–
Średnia FBR w przypadku produktów
nierolniczych wynosi 8,8 %.
–
Najwyższe średnie stawki wynoszące
30 % dotyczą wyrobów ceramicznych, zaś następne w
kolejności średnie stawki 15–20 % obowiązują w przypadku mebli,
wyrobów szklanych i wyrobów włókienniczych.
–
Najniższa stawka 0 % oferowana w przypadku
produktów w zakresie technologii informacyjnych zostanie wdrożona do 2019
r.
–
Najwyższe poziomy taryf w przypadku towarów
przemysłowych wynoszą 50 % (pojazdy osobowe), a następnie 30 % w
przypadku wyrobów ceramicznych i różnych wyrobów włókienniczych.
–
183 niezwiązane pozycje taryfy celnej
dotyczące towarów przemysłowych odnoszą się do surowców,
dywanów, obuwia i mebli.
Produkty rolne
–
Średnia FBR w przypadku produktów rolnych
wynosi 29,6 %.
–
Najwyższe poziomy taryf w rolnictwie
wynoszą 70 % w przypadku niektórych soków owocowych oraz 60 % w
odniesieniu do wielu różnych produktów rolnych, takich jak jagnięcina
i wołowina, warzywa, owoce, orzechy, pomidory, ziemniaki, tytoń i
woda mineralna.
–
41 niezwiązanych pozycji taryfy celnej w
zakresie produktów rolnych dotyczy produktów, których handel jest uznany za
zabroniony w Afganistanie (wieprzowina i produkty wieprzowe, piwo, wino i
napoje spirytusowe).
Cła wywozowe
Afganistan podjął zobowiązania
w zakresie zawieszenia i obniżki ceł wywozowych. Nie będzie
wprowadzał ceł wywozowych na produkty, które obecnie nie
podlegają takim cłom. Jeśli chodzi o obowiązujące
cła, to maksymalna stawka skonsolidowana dotycząca surowców zostanie
obniżona w ciągu pięciu lat od daty przystąpienia.
Usługi
Lista szczegółowych zobowiązań
Afganistanu w zakresie usług jest satysfakcjonująca,
uwzględniając jego status LDC. Afganistan podejmie zobowiązania
dotyczące dostępu do rynku i traktowania narodowego w szerokim
zakresie sektorów usług, w tym usług świadczonych w ramach
wolnych zawodów, usług informatycznych, obsługi firm, usług
komunikacyjnych (kurierskich i telekomunikacyjnych), usług budowlanych,
usług dystrybucyjnych, prywatnych usług edukacyjnych, usług w
zakresie środowiska naturalnego, usług finansowych (ubezpieczeniowych
i bankowych), usług szpitalnych, usług hotelarskich i restauracyjnych
oraz usług transportowych (usług transportu morskiego i lotniczego
oraz usług pomocniczych).
Zobowiązania wynikające z
Protokołu
W końcowej, wielostronnej fazie
negocjacji poprzedzających przystąpienie, członkowie WTO
wspólnie dołożyli starań, aby zapewnić podstawową
zgodność praw i instytucji Afganistanu w sferze handlu z zasadami i
porozumieniami WTO, określając wspomniane prawa i instytucje w
Protokole przystąpienia oraz w sprawozdaniu grupy roboczej.
Wnioski o okresy przejściowe zostały
złożone w wielu dziedzinach; szczególne znaczenie dla UE mają
następujące kwestie:
Stosowanie podatków wewnętrznych do
przywozu: stała stawka podatku i podatek od
dochodów przedsiębiorstw, które obowiązują obecnie,
będą w pełni zgodne z zobowiązaniami WTO dopiero w 2020 r.;
w przypadku pozostałych podatków wewnętrznych i opłat
przywozowych dostosowanie do WTO nastąpi z dniem przystąpienia.
Bariery techniczne w handlu (TBT): Afganistan w pełni wdroży Porozumienie w sprawie barier
technicznych w handlu do dnia 1 stycznia 2016 r. Plan działania
określono w sprawozdaniu grupy roboczej.
Środki sanitarne i fitosanitarne
(SPS): Afganistan będzie korzystał z okresu
przejściowego do dnia 1 stycznia 2018 r. w celu pełnego
wdrożenia Porozumienia SPS, jak określono w planie działań
zawartym w sprawozdaniu grupy roboczej.
Środki dotyczące inwestycji i
związane z handlem (TRIMS): Pełne
wdrożenie porozumienia TRIMS stanie się skuteczne przed dniem 31
grudnia 2020 r. Do tego dnia z ustawy dotyczącej węglowodorów oraz
ustawy o górnictwie będą musiały zostać usunięte
wymogi stosowania materiałów miejscowego pochodzenia.
Handlowe aspekty praw własności
intelektualnej (TRIPS): Pełne wdrożenie
porozumienia TRIPS stanie się skuteczne przed dniem 1 stycznia 2016 r. jak
określono w planie działań zawartym w sprawozdaniu grupy
roboczej.
III. ZALECENIE
Przedkładając Radzie do
zatwierdzenia warunki przystąpienia Afganistanu do WTO, Komisja uznaje,
że stanowią one wyważony, aczkolwiek ambitny pakiet
zobowiązań otwierających rynek, który przyniesie znaczne
korzyści zarówno dla Afganistanu, jak i dla jego partnerów handlowych
należących do WTO.
2014/0125 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
określająca stanowisko, jakie ma
zająć Unia Europejska na forum Rady Generalnej Światowej
Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Islamskiej Republiki
Afganistanu do WTO
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100
ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej,
a także mając na uwadze, co
następuje:
(1)       W dniu 21 listopada 2004 r.
rząd Islamskiej Republiki Afganistanu wystąpił o
przystąpienie do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego
Światową Organizację Handlu (WTO), na podstawie art. XII tego
Porozumienia.
(2)       W dniu 13 grudnia 2004 r.
powołano grupę roboczą ds. przystąpienia Islamskiej
Republiki Afganistanu w celu wypracowania porozumienia w sprawie warunków
przystąpienia, które byłyby możliwe do zaakceptowania dla
Islamskiej Republiki Afganistanu oraz dla wszystkich członków WTO.
(3)       Występując w
imieniu Unii, Komisja wynegocjowała złożoną serię
zobowiązań dotyczących otwarcia rynku przez Islamską
Republikę Afganistanu, które zaspokajają wnioski Unii.
(4)       Zobowiązania te zawarto
obecnie w Protokole przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do WTO.
(5)       Przystąpienie do WTO
powinno przyczynić się w sposób pozytywny i trwały do
postępu reform gospodarczych i zrównoważonego rozwoju Islamskiej
Republiki Afganistanu.
(6)       Z powyższych
względów Protokół przystąpienia powinien zostać
zatwierdzony.
(7)       Zgodnie z art. XII Porozumienia
ustanawiającego WTO warunki przystąpienia są uzgadniane
między państwem przystępującym a WTO i zatwierdzane ze
strony WTO przez konferencję ministerialną WTO. Zgodnie z art. IV
ust. 2 Porozumienia ustanawiającego WTO w przerwach między sesjami
konferencji ministerialnej jej funkcje pełni Rada Generalna.
(8)       Dlatego konieczne jest
określenie stanowiska Unii na forum Rady Generalnej WTO w sprawie
przystąpienia Islamskiej Republiki Afganistanu do WTO,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stanowiskiem Unii Europejskiej na forum Rady
Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia
Islamskiej Republiki Afganistanu do WTO jest zatwierdzenie przystąpienia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem
jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
                                                                       W
imieniu Rady
                                                                       Przewodniczący


Ważna informacja prawna

|

52007DP0209

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie weryfikacji mandatu Beniamino Donniciego (2007/2121(REG))

Dziennik Urzędowy 102 E , 24/04/2008 P. 0446 - 0448

		P6_TA(2007)0209Weryfikacja mandatu Beniamino DonniciegoDecyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie weryfikacji mandatu Beniamino Donniciego (2007/2121(REG))Parlament Europejski,- uwzględniając Akt z 20 września 1976 r. dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich [1],- uwzględniając art. 3, 4 i 9 Regulaminu oraz załącznik I do Regulaminu,- uwzględniając oficjalny komunikat, wydany przez właściwy włoski organ krajowy, o wyborze Beniamino Donniciego do Parlamentu Europejskiego,- uwzględniając sprzeciw ze strony Achille Occhetta otrzymany w dniu 25 marca 2007 r., dotyczący ważności wyboru Beniamino Donniciego do Parlamentu Europejskiego,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0198/2007),A. mając na uwadze, że art. 7 ust. 1 i 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. wymienia stanowiska, których nie można łączyć z funkcją posła do Parlamentu Europejskiego,B. mając na uwadze, że w świetle art. 9 Regulaminu i załącznika I do Regulaminu posłowie do Parlamentu Europejskiego są zobowiązani do złożenia oświadczeń dotyczących ich działalności zawodowej oraz każdej innej funkcji lub działalności, z tytułu której otrzymują wynagrodzenie,C. mając na uwadze, że art. 3 ust. 5 Regulaminu stanowi, co następuje: "Jeżeli nominacja posła następuje w wyniku rezygnacji kandydatów znajdujących się na tej samej liście, komisja odpowiedzialna za weryfikację mandatów czuwa nad tym, by rezygnacja ta przebiegała zgodnie z duchem i literą Aktu z dnia 20 września 1976 r. oraz art. 4 ust. 3 niniejszego Regulaminu",D. mając na uwadze, że krajowe przepisy dotyczące europejskiej procedury wyborczej muszą być zgodne z podstawowymi zasadami systemu prawnego Wspólnoty, wspólnotowym prawem pierwotnym oraz z duchem i literą Aktu z 1976 r.; mając zatem na uwadze, że stosując lub interpretując przepisy krajowe dotyczące europejskiej procedury wyborczej, właściwe krajowe organy legislacyjne, administracyjne i sądowe nie mogą nie uwzględniać zasad prawa wyborczego Wspólnoty,E. mając na uwadze, że zgodność rezygnacji z mandatu złożonej przez Achille Occhettę z duchem i literą Aktu z 1976 r. należy oceniać w świetle art. 6 tego Aktu, który stanowi, że posłowie do Parlamentu Europejskiego "nie są związani żadnymi instrukcjami ani nie otrzymują mandatu wiążącego" oraz że wolność i niezależność posłów stanowią rzeczywistą, podstawową zasadę,F. mając na uwadze, że Statut posła (który będzie w mocy od 2009 r.) przewiduje w art. 2 ust. 1, że "Posłowie są wolni i niezależni."; mając na uwadze, że z kolei ust. 2 — będący naturalną kontynuacją ust. 1 — stanowi, że "Porozumienia w sprawie złożenia mandatu przed upływem kadencji lub na jej zakończenie są nieważne",G. mając na uwadze, że wspomniane przepisy Statutu posła służą jedynie wyraźnemu potwierdzeniu zasad wolności i niezależności, zawartych już w Akcie z 1976 r., oraz że w Statucie posła zostały one jasno zapisane jako gwarancja dla Parlamentu Europejskiego i zasiadających w nim posłów,H. mając na uwadze, że chociaż Statut posła do Parlamentu Europejskiego wejdzie w życie z początkiem następnej kadencji Parlamentu w 2009 r., stanowi on, biorąc pod uwagę obecny system prawny Wspólnoty, instrument prawa pierwotnego, przyjęty przez Parlament Europejski przy bezwarunkowej aprobacie Rady oraz stosownie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,I. mając na uwadze, że Parlament Europejski i krajowe organy odpowiedzialne za wdrożenie lub interpretację przepisów krajowych dotyczących europejskiej procedury wyborczej muszą we właściwy sposób uwzględniać zasady i przepisy Statutu posła oraz muszą, np., zgodnie z zasadą lojalnej współpracy ustanowionej na mocy art. 10 Traktatu WE, powstrzymywać się od przyjmowania środków lub przepisów wyraźnie sprzecznych ze Statutem,J. mając na uwadze, że zasady i przepisy Statutu posła niewątpliwie stanowią część zasad, o których mowa w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i na których opiera się Unia Europejska (w tym zasad demokracji i praworządności) i których musi ona przestrzegać jako ogólnych zasad prawa Wspólnoty,K. mając na uwadze, że zakres prawny art. 6 Aktu z 1976 r. obejmuje kandydatów, którzy oficjalnie figurują na liście wybranych kandydatów — przy czym jest to w interesie Parlamentu Europejskiego, zważywszy, że wybrani kandydaci są potencjalnymi posłami do tego Parlamentu,L. mając na uwadze, że rezygnacja z wyboru złożona przez Achille Occhettę jest rezultatem woli wynikającej z porozumienia zawartego — przed ogłoszeniem kandydatów wybranych w wyborach europejskich, które odbyły się w dniach 12 i 13 czerwca 2004 r. — z innym kandydatem z listy "Società civile Di Pietro-Occhetto" oraz że wskutek tego owa rezygnacja musi zostać uznana za niezgodną z duchem i literą Aktu z 1976 r., a w konsekwencji za nieważną,M. mając na uwadze, że uznanie za nieważną rezygnacji złożonej przez Achille Occhettę podważa faktyczną i prawną podstawę istnienia i ważności mandatu jego następcy — Beniamino Donniciego,N. mając na uwadze, że regionalny sąd administracyjny dla Lacjum (sąd pierwszej instancji w danej sprawie) w swoim wyroku z dnia 21 lipca 2006 r. stwierdził, że rezygnacja złożona przez Achille Occhettę przed ogłoszeniem nazwisk wybranych kandydatów, nie może być uważana za równoznaczną z rezygnacją z miejsca w kolejności na liście wybranych kandydatów — zważywszy, iż poszanowanie woli wyborców zmusza do uznania wyników wyborczych za nierozporządzalne i niepodlegające zmianie — oraz że wspomniana rezygnacja nie ma wpływu na przyjmowanie ewentualnych aktów subrogacji w przypadkach niezgodności, utraty mandatu, niewybieralności lub rezygnacji z nominacji lub mandatu ze strony osób uprawnionych; mając dalej na uwadze, że w konsekwencji kandydat, który nie zamierza przyjąć mandatu, do którego został wybrany, ma prawo, jeżeli spełnione są warunki zastępstwa — wycofać swoją decyzję o rezygnacji i przyjąć miejsce przeznaczone do obsadzenia w drodze subrogacji,O. mając na uwadze, że Rada Stanu ostatecznym orzeczeniem mającym powagę rzeczy osądzonej unieważniła ogłoszenie Achille Occhetty posłem do Parlamentu Europejskiego,P. mając na uwadze, że zgodnie z art. 12 Aktu z 1976 r. Parlament Europejski, i tylko Parlament Europejski, weryfikuje mandaty posłów wybranych w głosowaniu powszechnym; mając na uwadze, że to podstawowe uprawnienie Parlamentu Europejskiego nie może być podważone, a tym bardziej unieważnione na mocy decyzji podjętej przez organy krajowe z jawnym pogwałceniem właściwych zasad i przepisów prawa Wspólnoty, nawet jeśli taka decyzja została prawomocnie podjęta przez najwyższy organ sądowy danego państwa członkowskiego, jak miało to miejsce w przypadku orzeczenia włoskiej Rady Stanu, czego dotyczy niniejsza decyzja; mając na uwadze, że w swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości potwierdził ważność tego uprawnienia, także w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń krajowych wydanych z naruszeniem prawa Wspólnoty, i orzekł na niekorzyść państwa,Q. mając na uwadze, że Parlament Europejski może legalnie zanegować ważność mandatu Beniamino Donniciego, a jednocześnie nie brać pod uwagę orzeczenia wydanego przez włoską Radę Stanu, sprzecznego z duchem i literą Aktu z 1976 r., i w rezultacie utrzymać w mocy mandat Achille Occhetty;1. stwierdza nieważność mandatu posła do Parlamentu Europejskiego Beniamino Donniciego, o którego wyborze poinformowały właściwe organy krajowe;2. potwierdza ważność mandatu Achille Occhetty;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji właściwemu włoskiemu organowi krajowemu, a także Beniamino Donniciemu i Achille Occheccie.[1] Dz.U. L 278 z 8.10.1976, str. 5. Akt ostatnio zmieniony decyzją 2002/772/WE, Euratom (Dz.U. L 283 z 21.10.2002, str. 1).--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1870 z dnia 6 października 2015 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek z Włoch – EGF/2015/004 IT/Alitalia)

text:
               20.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 275/26

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/1870
   z dnia 6 października 2015 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek z Włoch – EGF/2015/004 IT/Alitalia)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest zapewnienie wsparcia zwolnionym pracownikom i osobom samozatrudnionym, które zaprzestały prowadzenia działalności w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją, w wyniku dalszego trwania światowego kryzysu finansowego i gospodarczego lub w wyniku nowego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, oraz w celu udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Środki EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3).

               (3)

               Dnia 24 marca 2015 r. Włochy złożyły wniosek EGF/2015/004 IT/Alitalia dotyczący wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Gruppo Alitalia (4) we Włoszech. Wniosek został uzupełniony o informacje dodatkowe, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013. Wniosek ten spełnia wymogi dotyczące określenia wkładu finansowego z EFG określone w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na kwotę 1 414 848 EUR w odpowiedzi na wniosek złożony przez Włochy.

               (5)

               W celu ograniczenia do minimum czasu potrzebnego do uruchomienia EFG niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie od dnia jej przyjęcia,

         PRZYMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 414 848 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 6 października 2015 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 6 października 2015 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         N. SCHMIT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).

      (4)  Alitalia Compagnia Aerea Italiana S.p.A. oraz Air One S.p.A. (CAI First S.p.A., CAI Second S.p.A. oraz Alitalia Loyalty).


title: Decyzja nr 1411/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnotowych ram współpracy wspierającej zrównoważony rozwój miast

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D1411

Dziennik Urzędowy L 191 , 13/07/2001 P. 0001 - 0005

		Decyzja nr 1411/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Radyz dnia 27 czerwca 2001 r.w sprawie wspólnotowych ram współpracy wspierającej zrównoważony rozwój miastPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Traktat przewiduje rozwój i realizację wspólnotowej polityki ochrony środowiska oraz ustala cele i zasady, według których powinno się tę politykę prowadzić.(2) Przyjmując decyzję nr 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5], Wspólnota potwierdziła swoje zaangażowanie w ogólne podejście i strategię wybrane przez Komisję w swoim programie "W kierunku zrównoważonego rozwoju" [6].(3) Wiele z międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, zwłaszcza w odniesieniu do działań ukierunkowanych na przeciwdziałanie zmianom klimatu, można zrealizować jedynie we współpracy z władzami lokalnymi.(4) W swoim komunikacie zatytułowanym "Zrównoważona urbanizacja w Unii Europejskiej: ramy działania" z dnia 28 października 1998 r. Komisja złożyła obietnicę zapewnienia "stałego wsparcia dla działań polegających na ustanawianiu przez samorządy lokalne sieci współpracy" oraz "zapewnienia odpowiedniej podstawy prawnej dla finansowania takich działań na zasadzie wieloletniej".(5) Parlament Europejski przyjął uchwały [7] w sprawie wzmocnienia polityki Unii Europejskiej w zakresie środowiska miejskiego.(6) Komitet Regionów przyjął opinie w sprawie transgranicznej i transnarodowej współpracy pomiędzy władzami lokalnymi [8] oraz w sprawie komunikatu Komisji, zatytułowanego "Problem miast: ukierunkowania na debatę europejską" [9].(7) Piąty Program Działania w zakresie ochrony środowiska uznaje fakt, że wszystkie zainteresowane strony, łącznie z Komisją i władzami lokalnymi, powinny podjąć wspólne starania, działając na zasadzie partnerstwa, aby osiągnąć cel, jakim jest zrównoważony rozwój, i dzielić stosowne obowiązki.(8) Rozdział 28 Agendy 21, który był przedmiotem protokołu podpisanego na Szczycie Ziemi w Rio w 1992 r., przewiduje, że większość władz lokalnych w każdym kraju podejmie proces konsultacji ze swoim społeczeństwem i osiągnie konsensus w sprawie lokalnej Agendy 21 dla społeczności.(9) Cele zrównoważonej urbanizacji i wdrażania Agendy 21 oraz prawo wspólnotowe wymagają definicji, wypracowania i wymiany dobrych doświadczeń praktycznych pomiędzy władzami lokalnymi oraz podniesienia poziomu ich świadomości.(10) Należy wzmocnić zdolności sieci władz lokalnych na poziomie europejskim, należy wypracować i wymieniać dobre doświadczenia praktyczne w dziedzinie zrównoważonego rozwoju miejskiego oraz lokalnej Agendy 21, a działania te powinny być koordynowane w celu przekazywania Komisji informacji i opinii od władz lokalnych w sprawie nowych i pojawiających się możliwości w dziedzinach dotyczących zrównoważonego rozwoju.(11) Ze względu na to, że cele proponowanego działania, mianowicie wymiana dobrych doświadczeń praktycznych na skalę europejską oraz podniesienie świadomości władz lokalnych poprzez sieci europejskie nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak to przewiduje art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustaloną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów.(12) Należy określić priorytetowe obszary działania, które mogłyby być wspierane w ramach współpracy wspólnotowej.(13) Należy ustanowić skuteczne metody monitoringu i oceny oraz zapewnić odpowiednie informacje dla potencjalnych beneficjentów i dla opinii publicznej.(14) Wprowadzenie w życie ram współpracy powinno być oceniane w świetle doświadczenia uzyskanego podczas pierwszych pięciu lat realizacji, o czym należy powiadomić Parlament Europejski i Radę.(15) Niniejsza decyzja ustanawia ramy finansowe na całkowity okres trwania programu, które mają być głównym punktem odniesienia dla władz budżetowych w znaczeniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [10].(16) Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym ustanawia się wspólnotowe ramy współpracy (zwane odtąd "ramami współpracy") w celu zapewnienia wsparcia finansowego i technicznego sieciom władz lokalnych zorganizowanym w przynajmniej czterech Państwach Członkowskich i łączące w razie potrzeby miasta w krajach wymienionych w art. 8, w celu zachęcania do tworzenia, wymiany i wdrażania dobrych doświadczeń praktycznych w następujących dziedzinach:- wdrażanie ustawodawstwa Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska,- zrównoważony rozwój miast,- lokalna Agenda 21.Głównymi partnerami są Komisja, sieci władz lokalnych, wszystkie zorganizowane miejskie grupy interesu, sieci społeczności, takie jak organizacje pozarządowe, uniwersytety i inni uczestnicy, zorganizowani na poziomie europejskim.Artykuł 21. Rodzaje działalności kwalifikującej się do wsparcia wspólnotowego zgodnie z ramami współpracy określa Załącznik.2. Komisja może zapewnić wsparcie każdej sieci władz lokalnych, jak to określa art. 1 lub, w przypadku przedsięwzięć towarzyszących, wspomnianych w części C Załącznika, innym beneficjentom, którzy chcą rozwijać taką działalność.3. Wsparcie Wspólnoty odnosi się do działań zaplanowanych do wykonania w ciągu roku, którego dotyczy udział finansowy i/lub w ciągu kolejnych dwóch lat.4. Indykatywny podział wsparcia finansowego pomiędzy rodzaje działalności podaje Załącznik.Artykuł 3Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 11 ust. 2 Komisja ocenia i wybiera spośród przedłożonych propozycji projektów te, które mają być finansowane według tematów priorytetowych wymienionych w art. 4.Artykuł 41. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obwieszczenie opisujące tematy priorytetowe, w ramach których projekty są finansowane i określające kryteria wyboru i przyznawania funduszy oraz stosowania procedur zatwierdzających.2. Propozycje projektów korzystających z funduszy składane są do Komisji przez sieć lokalnych władz zgodnie z ustaleniami art. 1 i odnośnie do rodzajów działalności wskazanej w części C Załącznika przez innych kwalifikowanych beneficjentów.3. Zaproszenie do składania propozycji projektów zgodnie z ramami współpracy jest ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich każdego roku do 31 stycznia. Po dokonaniu oceny propozycji Komisja podejmuje decyzję, do 31 maja, które projekty będzie finansować. Decyzja w sprawie projektów korzystających z takiego finansowania prowadzi do zawarcia umowy z beneficjentami odpowiedzialnymi za wykonanie umowy określającej prawa i obowiązki partnerów.4. Wykaz beneficjentów i projektów finansowanych w ramach współpracy jest podawany do wiadomości publicznej wraz z informacją o kwocie przyznanego dofinansowania.Artykuł 5Komisja zapewnia spójność, komplementarność i synergię pomiędzy działaniami Wspólnoty i projektami wdrażającymi ramy współpracy oraz innymi programami wspólnotowymi, zwłaszcza inicjatywą URBAN, wymienioną w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [12]. Projekty finansowane w ramach innych programów wspólnotowych i funduszy nie kwalifikują się do finansowania zgodnie z niniejszymi ramami współpracy.Artykuł 61. Niniejsze ramy współpracy stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r. i kończy się z dniem 31 grudnia 2004 r. Ramy finansowe dla wdrażania niniejszych ram współpracy na okres 2001-2004 wynoszą 14 mln EUR.Roczne przyznane środki zatwierdza władza budżetowa w granicach prognoz finansowych.2. Wsparcie finansowe w wysokości 350000 EUR lub więcej można uzyskać jedynie wówczas, gdy sprawozdania finansowe beneficjenta za poprzedni rok zostały poświadczone przez zarejestrowanego audytora. Sprawozdania finansowe za okres, w którym wykorzystywane są dotacje, również poświadcza zarejestrowany audytor.Wsparcie finansowe wynoszące mniej niż 350000 EUR można uzyskać jedynie wówczas, gdy sprawozdania finansowe beneficjenta są dostępne, w postaci uznanej przez Komisję, za rok poprzedni i przedstawione w takiej postaci za okres, w którym wykorzystywana jest dotacja.Artykuł 7Projekty przyczyniają się do celów wymienionych w art. 1 i są wybierane na podstawie następujących kryteriów ogólnych:a) korzystny stosunek kosztów do zysków;b) trwały efekt mnożnikowy na poziomie europejskim;c) efektywna i zrównoważona współpraca pomiędzy różnymi partnerami w odniesieniu do programowania i wykonywania działań oraz uczestnictwa finansowego;d) udział w finansowaniu;e) wkład w podejście wielonarodowe, w szczególności we współpracę transgraniczną wewnątrz Wspólnoty i, gdzie właściwe, poza jej granicami z krajami sąsiadującymi;f) wkład w zintegrowane podejście wielosektorowe i w zrównoważoną urbanizację, z uwzględnieniem jej wymiaru społecznego, gospodarczego i ochrony środowiska;g) stopień zaangażowania wszystkich partnerów, łącznie z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego;h) wkład w umacnianie i ożywianie usług publicznych interesu ogólnego.Artykuł 8Niniejsze ramy współpracy są otwarte na uczestnictwo ze strony sieci władz lokalnych, łącznie z miastami krajów Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty, jak również innych krajów, które zawarły umowy stowarzyszeniowe ze Wspólnotą.Artykuł 91. Aby zapewnić sukces działaniom wykonywanym przez beneficjentów wsparcia wspólnotowego, Komisja podejmuje odpowiednie kroki w celu:a) potwierdzenia, że działania zaproponowane Komisji zostały wykonane prawidłowo;b) zapobiegania i podejmowania działań przeciw nieprawidłowościom;c) odzyskania, gdzie właściwe, kwot nieprawidłowo wypłaconych.2. Nie naruszając procedury audytu finansowego przeprowadzanego przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu lub kontroli przeprowadzanych zgodnie z art. 279 lit. c) Traktatu, urzędnicy i inny personel Komisji mogą przeprowadzać kontrole w miejscu realizacji projektu, łącznie z kontrolami wyrywkowymi, dotyczącymi działań finansowanych w niniejszych ramach współpracy.Komisja informuje beneficjentów z wyprzedzeniem o wszelkich kontrolach w miejscu realizacji projektu, chyba ze istnieją uzasadnione powody, żeby podejrzewać nadużycie finansowe lub nieprawidłowe wykorzystanie funduszy pomocowych.3. Beneficjenci wsparcia finansowego przechowują, w celu udostępnienia ich Komisji, wszelkie dokumenty towarzyszące dotyczące wydatków na działalność przez okres pięciu lat od ostatniej płatności na rzecz takiej działalności. Dokumenty te mogą być przechowywane w postaci elektronicznej.Artykuł 101. Komisja może zmniejszyć, zawiesić lub odebrać wsparcie finansowe przyznane na mocy umowy, jeśli stwierdzi nieprawidłowości lub jeśli dowie się, że bez jej aprobaty umowa została poddana zmianom, które stoją w sprzeczności z ustalonymi celami lub warunkami realizacji umowy.2. Jeśli nie przestrzegano terminów lub jeśli tylko część przyznanego wsparcia finansowego jest uzasadniona postępem w realizacji umowy, Komisja prosi beneficjenta o złożenie wyjaśnień w określonym terminie. Jeśli beneficjent nie udzieli zadowalającej odpowiedzi, Komisja może anulować pozostałą część pomocy finansowej i zażądać niezwłocznej spłaty całej kwoty już otrzymanej przez beneficjenta. Komisja zobowiązuje się dokonać dokładnej i szybkiej oceny takich wyjaśnień.3. Beneficjenci składają do Komisji roczne sprawozdania z postępu prac w odniesieniu do umów obejmujących okres powyżej jednego roku oraz sprawozdanie finansowe z każdej umowy w ciągu sześciu miesięcy od jej zrealizowania. Komisja określa formę i treść sprawozdań. Jeśli sprawozdania nie zostaną złożone w ustalonym terminie, beneficjent przestaje kwalifikować się do otrzymania kolejnych funduszy w ramach niniejszej decyzji. Komisja zobowiązuje się do oceny sprawozdań w rozsądnym terminie, tak aby uniknąć niepotrzebnych opóźnień w płatnościach.4. Wszelkie dokonane nieuprawnione wpłaty są zwracane Komisji. Do kwot niespłaconych we właściwym czasie mogą być doliczane odsetki. Komisja ustala szczegółowe sposoby wykonywania postanowień zawartych w niniejszym ustępie.Artykuł 111. Komisja jest wspomagana przez Komitet Doradczy.2. Przy dokonywaniu odniesienia do niniejszego ustępu obowiązuje art. 3 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.3. Komitet uchwala swój regulamin.Artykuł 12Komisja ocenia wdrażanie niniejszych ram współpracy i w tym kontekście składa sprawozdanie do Parlamentu Europejskiego i do Rady najpóźniej do dnia 31 marca 2003 r.Artykuł 13Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 czerwca 2001 r.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoN. FontainePrzewodniczącyW imieniu RadyB. RosengrenPrzewodniczący[1] Dz.U. C 56 E z 29.2.2000, str. 68.[2] Dz.U. C 204 z 18.7.2000, str. 35.[3] Dz.U. C 317 z 6.11.2000, str. 33.[4] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2000 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 18 czerwca 2001 r.[5] Dz.U. L 275 z 10.10.1998, str. 1.[6] Dz.U. C 138 z 17.5.1993, str. 5.[7] Dz.U. C 226 z 20.7.1998, str. 34 i 36 orazDz.U. C 279 z 1.10.1999, str. 44.[8] Dz.U. C 51 z 22.2.1999, str. 21.[9] Dz.U. C 251 z 10.8.1998, str. 11.[10] Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1.[11] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.[12] Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKRodzaje działalności kwalifikującej się do wspólnotowego wsparcia finansowego | Indykatywna alokacja środków 100 % |A.Informacja i wymiana informacji dotyczącej zrównoważonej urbanizacji i lokalnej Agendy 21 oraz poprawa jakości środowiska naturalnego na tych obszarach, gdzie problemy dotyczące środowiska występują razem z problemami społeczno-ekonomicznymi:instrumenty służące doskonaleniu szkoleń, informacji, dokumentacji i podnoszeniu świadomości, dla profesjonalistów, grup docelowych, lokalnych decydentów i ogółu społeczeństwa, wraz z władzami lokalnymi chcącymi rozpoczynać projekty w celu usprawnienia działalności w zakresie ochrony środowiska;wsparcie, przekazywanie i rozpowszechnianie dobrych doświadczeń praktycznych i rezultatów projektów pokazowych w dziedzinach, w których problemy dotyczące ochrony środowiska występują razem z problemami społeczno-ekonomicznymi, łącznie z władzami lokalnymi, które nie są zaangażowane w sieci objęte niniejszą decyzją. | 40 % |B.Współpraca pomiędzy partnerami mającymi swój udział w zrównoważonym rozwoju oraz w Agendzie 21 na poziomie europejskim:promocja współpracy pomiędzy partnerami określonymi przez wspólnotowy program działania w zakresie ochrony środowiska;zgodnie z zasadami subsydiarności i partnerstwa uzupełnianie prac wykonywanych w ramach programów narodowych, w celu poprawy władz lokalnych, łącznie z wdrażaniem wspólnotowej polityki dotyczącej ochrony środowiska, projektów przemian miejskich i planów regeneracji miejskiej, w celu poprawy jakości lokalnego środowiska miejskiego w podejściu zintegrowanym;ułatwianie dialogu, koordynacji i wymiany informacji pomiędzy sieciami władz lokalnych, zorganizowanymi na poziomie europejskim i na poziomie instytucji wspólnotowych;wspieranie zakładania spółek osobowych wraz z partnerami z krajów wymienionych w art. 8. | 40 % |C.Przedsięwzięcia towarzyszące, konieczne w celu analizy i monitorowania działalności w sferze zrównoważonego rozwoju miast i lokalnej Agendy 21:sprawozdania dotyczące poziomu, stopnia i charakteru problemów miejskich, którymi można się zająć na poziomie wspólnotowym;analityczne przeglądy z wnikania zrównoważonego podejścia lokalnego do rozwoju miast w obszarach innych niż polityka ochrony środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem spójności związków z polityką strukturalną;badania i funkcje wspomagające w zakresie konsolidacji, koordynacji, wykorzystania, rozpowszechniania i rozwoju inicjatywy monitorującej inicjatywę "W kierunku zrównoważonej charakterystyki lokalnej/wspólne wskaźniki europejskie". | 20 % |--------------------------------------------------


title: 2013/17/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/026 IT/Emilia-Romagna Motorcycles złożony przez Włochy)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 8/16

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 12 grudnia 2012 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/026 IT/Emilia-Romagna Motorcycles złożony przez Włochy)
   (2013/17/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 30 grudnia 2011 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 30 grudnia 2011 r. Włochy przedłożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w dziesięciu przedsiębiorstwach prowadzących działalność ujętą w dziale 30 klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja pozostałego sprzętu transportowego) w regionie Emilia-Romagna (ITH5) według klasyfikacji NUTS II we Włoszech i uzupełniła go dodatkowymi informacjami, z których ostatnie dostarczono dnia 10 września 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 2 658 495 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla niniejszego wniosku złożonego przez Włochy,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 2 658 495 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 12 grudnia 2012 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.