title: 2014/607/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/277

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2012
   (2014/607/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2008/114/WE, Euratom z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającą statut Agencji Dostaw Euratomu (4), w szczególności jej art. 8,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0180/2014),

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Dostaw Euratomu absolutorium z wykonania budżetu Agencji na rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi generalnemu Agencji Dostaw Euratomu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 213.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 41 z 15.2.2008, s. 15.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 29 maja 1990 r. dotycząca zawarcia Porozumienia ustanawiającego Wspólny Fundusz Towarowy

text:
Ważna informacja prawna

|

31990D0373

Dziennik Urzędowy L 182 , 14/07/1990 P. 0001 - 0001 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 16 P. 0007  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 16 P. 0007

		Decyzja Radyz dnia 29 maja 1990 r.dotycząca zawarcia Porozumienia ustanawiającego Wspólny Fundusz Towarowy(90/373/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje:Porozumienie ustanawiające Wspólny Fundusz Towarowy odnosi się do spraw podlegających jurysdykcji Państw Członkowskich i spraw objętych wspólną polityką handlową;Porozumienie zostało podpisane przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie;Państwa Członkowskie zakończyły procedury ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przewidziane w art. 54 Porozumienia;istotne jest, aby również Wspólnota zatwierdziła Porozumienie złożone do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Porozumienie ustanawiające Wspólny Fundusz Towarowy zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.Wspólnota złoży Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych dokument zatwierdzający Porozumienie.Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu zatwierdzającego.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 29 maja 1990 r.W imieniu RadyM. Geoghegan-QuinnPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2011/210/WPZiB z dnia 1 kwietnia 2011 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej służącej wsparciu operacji pomocy humanitarnej w odpowiedzi na sytuację kryzysową w Libii (EUFOR Libya)

text:
               5.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 89/17

         DECYZJA RADY 2011/210/WPZiB
   z dnia 1 kwietnia 2011 r.
   w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej służącej wsparciu operacji pomocy humanitarnej w odpowiedzi na sytuację kryzysową w Libii (EUFOR Libya)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W przyjętej w dniu 26 lutego 2011 r. rezolucji w sprawie pokoju i bezpieczeństwa w Afryce (rezolucja RB ONZ nr 1970 (2011)) Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (Rada Bezpieczeństwa) wyraziła głębokie zaniepokojenie sytuacją w Libii oraz potępiła akty przemocy i użycie siły wobec ludności cywilnej. Ponadto Rada Bezpieczeństwa wezwała wszystkie państwa członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych do zapewnienia pomocy humanitarnej i innych form pomocy związanych z pomocą humanitarną w Libii.

               (2)

               W przyjętej w dniu 17 marca 2011 r. rezolucji w sprawie sytuacji w Libii (rezolucja RB ONZ nr 1973 (2011)) Rada Bezpieczeństwa przywołała rezolucję RB ONZ nr 1970 (2011) i wyraziła zdecydowaną wolę zapewnienia ochrony ludności cywilnej i obszarom przez nią zamieszkanym oraz szybkiego i niezakłóconego przepływu pomocy humanitarnej, jak również zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom organizacji humanitarnych. Ponadto z zadowoleniem przyjęła reakcję państw sąsiednich, w szczególności Tunezji i Egiptu, obejmującą działania na rzecz zaspokojenia potrzeb uchodźców i zagranicznych pracowników i wezwała społeczność międzynarodową do wsparcia tych wysiłków.

               (3)

               Ponadto Rada Bezpieczeństwa upoważniła państwa członkowskie do tego, by – po uprzednim powiadomieniu Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, działając na szczeblu krajowym lub z wykorzystaniem organizacji lub mechanizmów regionalnych oraz we współpracy z Sekretarzem Generalnym ONZ i z państwami członkowskimi Ligi Państw Arabskich – podjęły wszelkie niezbędne działania służące ochronie ludności cywilnej i obszarów przez nią zamieszkanych zagrożonych atakami w Libii, a jednocześnie wykluczyła obecność obcych sił okupacyjnych w jakiejkolwiek formie w którejkolwiek części terytorium Libii.

               (4)

               W konkluzjach z dnia 21 marca 2011 r. Rada wyraziła zaniepokojenie sytuacją w Libii i potępiła przypadki rażącego i systematycznego łamania praw człowieka, użycia siły i brutalnych represji wobec Libijczyków ze strony reżimu. Pozytywnie odniosła się do przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 1973 (2011) i podkreśliła zdecydowaną gotowość Unii do udziału w jej wdrażaniu i do podjęcia w tym celu razem ze wszystkimi partnerami międzynarodowymi, w szczególności z Ligą Państw Arabskich i innymi podmiotami regionalnymi, wspólnych i zdecydowanych działań. Rada potwierdziła, że najważniejszym celem Unii jest zapewnienie ochrony ludności cywilnej oraz wsparcie Libijczyków w realizowaniu ich dążeń do tego, by stać się społeczeństwem demokratycznym.
               Rada stwierdziła także, że Unia jest gotowa zapewnić w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony wsparcie pomocy humanitarnej – na wniosek Biura Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) i z poszanowaniem koordynacyjnej roli Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               (5)

               W dniu 24 marca 2011 r. Rada zatwierdziła koncepcję zarządzania kryzysowego w odpowiedzi na kryzys w Libii. Dalsze planowanie powinno być skoncentrowane na wsparciu pomocy humanitarnej. W szczególności, operacja nie będzie miała wpływu na neutralność i bezstronność podmiotów udzielających pomocy humanitarnej. Decyzja o rozpoczęciu operacji musi być poprzedzona wnioskiem OCHA i musi być podjęta w świetle aktualnej oceny ryzyka i zagrożenia.

               (6)

               Prowadzone są konsultacje i ścisła współpraca z rządami Egiptu i Tunezji w celu zapewnienia ich zezwolenia na ewentualną obecność wojskową Unii na terytorium, odpowiednio, Egiptu i Tunezji.

               (7)

               Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) powinien sprawować – pod kierunkiem Rady i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (Wysokiego Przedstawiciela) – kontrolę polityczną nad operacją wojskową Unii, zapewniać jej kierownictwo strategiczne i podejmować stosowne decyzje zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

               (8)

               Należy wynegocjować i zawrzeć umowy międzynarodowe dotyczące udziału państw trzecich w operacjach Unii oraz dotyczące statusu sił i personelu Unii.

               (9)

               Wydatki operacyjne wynikające z niniejszej decyzji, które mają wpływ na kwestie wojskowe lub obronne, powinny być ponoszone przez państwa członkowskie na mocy art. 41 ust. 2 TUE oraz zgodnie z decyzją Rady 2008/975/WPZiB z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającą mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (ATHENA) (1).

               (10)

               Art. 28 ust. 1 TUE upoważnia Radę do przyjmowania decyzji określających środki, jakie mają być oddane do dyspozycji Unii. Finansowa kwota odniesienia na początkowy okres czterech miesięcy na pokrycie wspólnych kosztów operacji wojskowej Unii Europejskiej jest możliwie najdokładniejszą aktualną wartością szacunkową i nie ma wpływu na ostateczne kwoty, które zostaną uwzględnione w budżecie podlegającym zatwierdzeniu zgodnie z zasadami określonymi w decyzji dotyczącej mechanizmu ATHENA.

               (11)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do TUE i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. Dania nie uczestniczy zatem w finansowaniu niniejszej operacji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Misja
   1.   W celu wsparcia mandatów rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1970 i 1973 (2011) Unia – jeżeli z wnioskiem wystąpi Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) – prowadzi w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony operację wojskową, zwaną dalej „EUFOR Libya”, dla udzielenia wsparcia pomocy humanitarnej w regionie. Operacja ta jest w pełni zgodna z Wytycznymi na temat wykorzystania aktywów obrony wojskowej i cywilnej do wsparcia działań humanitarnych Organizacji Narodów Zjednoczonych w przypadkach złożonych sytuacji kryzysowych oraz Wskazówkami na temat wykorzystania międzynarodowych aktywów wojskowych do wsparcia operacji humanitarnych w kontekście aktualnego kryzysu w Afryce Północnej.
   2.   W ramach wsparcia realizacji tego celu politycznego operacja EUFOR Libya, jeżeli z wnioskiem wystąpi OCHA, przy pełnym poszanowaniu wytycznych i wskazówek, o których mowa w ust. 1:

               —

               przyczynia się do bezpiecznego przemieszczania się i ewakuowania wysiedleńców,

               —

               wspiera działania agencji humanitarnych z wykorzystaniem konkretnych zdolności.

         Artykuł 2
   Mianowanie dowódcy operacji UE
   Wiceadmirał Claudio GAUDIOSI zostaje niniejszym mianowany dowódcą operacji Unii Europejskiej EUFOR Libya.
   Artykuł 3
   Wyznaczenie dowództwa operacji UE
   Dowództwo operacji EUFOR Libya znajduje się w Rzymie.
   Artykuł 4
   Planowanie i rozpoczęcie operacji
   Rada podejmuje decyzję o rozpoczęciu operacji wojskowej Unii Europejskiej, w świetle aktualnej oceny ryzyka i zagrożenia, po wcześniejszym zatwierdzeniu planu operacji i zasad zaangażowania.
   Artykuł 5
   Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
   1.   Pod kierunkiem Rady i Wysokiego Przedstawiciela, KPiB sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne operacji EUFOR Libya. Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji, zgodnie z art. 38 akapit trzeci TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do zmiany dokumentów związanych z planowaniem, w tym planu operacji, struktury dowodzenia, a także zasad zaangażowania. Obejmuje ono również uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawie mianowania dowódcy operacji Unii Europejskiej i dowódcy sił Unii Europejskiej. Rada zachowuje uprawnienia do podejmowania decyzji co do celów i zakończenia operacji EUFOR Libya.
   2.   KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania.
   3.   KPiB regularnie otrzymuje od przewodniczącego Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej (EUMC) sprawozdania dotyczące przebiegu operacji EUFOR Libya. KPiB może w stosownych przypadkach zapraszać na swoje posiedzenia dowódcę operacji Unii Europejskiej lub dowódcę sił Unii Europejskiej.
   Artykuł 6
   Kierownictwo wojskowe
   1.   EUMC monitoruje prawidłowe prowadzenie operacji EUFOR Libya, za której przebieg odpowiedzialny jest dowódca operacji Unii Europejskiej.
   2.   EUMC regularnie otrzymuje sprawozdania od dowódcy operacji Unii Europejskiej. Może w stosownych przypadkach zapraszać na swoje posiedzenia dowódcę operacji Unii Europejskiej lub dowódcę sił Unii Europejskiej.
   3.   Przewodniczący EUMC pełni rolę głównego punktu kontaktowego w relacjach z dowódcą operacji Unii Europejskiej.
   Artykuł 7
   Wykonanie decyzji i spójność działań Unii
   1.   Wysoki Przedstawiciel zapewnia wykonanie niniejszej decyzji i jej spójność z całością działań zewnętrznych Unii, w tym z działaniami Unii w zakresie pomocy humanitarnej.
   2.   Dowódca operacji Unii Europejskiej wspiera Wysokiego Przedstawiciela w wykonaniu niniejszej decyzji.
   Artykuł 8
   Współpraca z innymi podmiotami
   1.   Planowanie i prowadzenie operacji wykonywane jest w ścisłej współpracy z OCHA, które koordynuje całościową akcję humanitarną, z Organizacją Paktu Północnoatlantyckiego i innymi podmiotami, oraz jako uzupełnienie ich działań.
   2.   EUFOR Libya ściśle współpracuje z koordynatorem wyznaczonym (koordynatorami wyznaczonymi) przez Organizację Narodów Zjednoczonych, a także koordynatorem wyznaczonym (koordynatorami wyznaczonymi) przez Ligę Państw Arabskich i z jej państwami członkowskimi.
   3.   W stosownych przypadkach prowadzone są konsultacje z Unią Afrykańską.
   Artykuł 9
   Udział państw trzecich
   1.   Bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię lub dla jednolitych ram instytucjonalnych oraz zgodnie z odpowiednimi wytycznymi Rady Europejskiej, państwa trzecie, w szczególności państwa członkowskie Ligi Państw Arabskich, mogą zostać zaproszone do udziału w operacji.
   2.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do zaproszenia państw trzecich, by zadeklarowały swój wkład, i do podjęcia, na zalecenie dowódcy operacji Unii Europejskiej i EUMC, stosownych decyzji w sprawie przyjęcia proponowanych wkładów.
   3.   Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów zawieranych na mocy art. 37 TUE i zgodnie z procedurą określoną w art. 218 TFUE. Jeżeli Unia i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego Unii, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście niniejszej operacji.
   4.   Państwa trzecie wnoszące istotny wkład wojskowy w operację EUFOR Libya mają w odniesieniu do bieżącego zarządzania operacją takie same prawa i obowiązki jak państwa członkowskie biorące udział w operacji.
   5.   Rada upoważnia niniejszym KPiB do podjęcia stosownych decyzji w sprawie ustanowienia komitetu uczestników w przypadku wniesienia przez państwa trzecie istotnych wkładów wojskowych.
   Artykuł 10
   Status sił dowodzonych przez Unię i personelu tych sił
   Status sił dowodzonych przez Unię i personelu tych sił, w tym przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania ich misji i jej sprawnego przebiegu, może stanowić przedmiot umów zawieranych na mocy art. 37 TUE i zgodnie z procedurą określoną w art. 218 ust. 3 TFUE.
   Artykuł 11
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Wspólnymi kosztami operacji EUFOR Libya zarządza się zgodnie z decyzją 2008/975/WPZiB.
   2.   Ustala się finansową kwotę odniesienia dla wspólnych kosztów operacji EUFOR Libya w wysokości 7 900 000 EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji 2008/975/WPZiB, wynosi 30 %.
   Artykuł 12
   Udostępnianie informacji stronom trzecim
   1.   Wysoki Przedstawiciel zostaje niniejszym upoważniony do udostępniania Egiptowi, Lidze Państw Arabskich, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Afrykańskiej, Tunezji i innym stronom trzecim związanym z niniejszą decyzją informacji i dokumentów niejawnych Unii sporządzonych do celów operacji EUFOR Libya opatrzonych klauzulą tajności o poziomie nie wyższym niż stosowny dla każdego z nich oraz zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa (2).
   2.   Wysoki Przedstawiciel zostaje niniejszym upoważniony do udostępniania Egiptowi, Lidze Państw Arabskich, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Afrykańskiej, Tunezji i innym stronom trzecim związanym z niniejszą decyzją dokumentów jawnych Unii odnoszących się do obrad Rady dotyczących operacji EUFOR Libya, które objęte są obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (3).
   Artykuł 13
   Wejście w życie i zakończenie
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Operacja EUFOR Libya kończy się nie później niż cztery miesiące od osiągnięcia wstępnej zdolności operacyjnej, chyba że Rada postanowi inaczej.
   3.   Niniejsza decyzja traci moc z dniem zamknięcia dowództwa operacji Unii Europejskiej lub dowództwa sił, w zależności od tego, co nastąpi później, zgodnie z zatwierdzonymi planami dotyczącymi zakończenia operacji EUFOR Libya oraz bez uszczerbku dla stosownych procedur dotyczących audytu i prezentacji sprawozdań finansowych operacji EUFOR Libya określonych w decyzji 2008/975/WPZiB.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 kwietnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         MARTONYI J.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 96.

      (2)  Decyzja Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: 2006/230/WE: Decyzja Rady z dnia  18 lipca 2005 r.  w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady o przetwarzaniu danych API/PNR

text:
               21.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 82/14

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 lipca 2005 r.
   w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady o przetwarzaniu danych API/PNR
   (2006/230/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 7 marca 2005 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Wspólnoty negocjacji z Kanadą w sprawie Umowy o przetwarzaniu i przekazywaniu Kanadyjskiej Agencji Służb Granicznych zaawansowanych informacji o pasażerach (API) oraz zapisu danych dotyczących nazwiska pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych.

               (2)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Rządem Kanady o przetwarzaniu danych API/PNR.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, w celu związania nią Wspólnoty (2).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lipca 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. STRAW

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Data wejścia w życie niniejszej Umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
    ---documentbreak---

               21.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 82/15

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady o przetwarzaniu zaawansowanych informacji o pasażerach oraz zapisu danych dotyczących nazwiska pasażera
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I RZĄD KANADY, zwane dalej Stronami,
   UZNAJĄC konieczność przestrzegania podstawowych praw i wolności, w szczególności prawa do prywatności, oraz wagę poszanowania tych wartości w trakcie zapobiegania i zwalczania terroryzmu, związanej z nim przestępczości oraz innych rodzajów przestępczości o charakterze ponadnarodowym, w tym przestępczości zorganizowanej;
   UWZGLĘDNIAJĄC wymóg Rządu Kanady dotyczący przekazywania przez przewoźników lotniczych właściwym władzom Kanady zaawansowanych informacji o pasażerach oraz zapisu danych dotyczących nazwiska pasażera (zwane dalej „API/PNR”), w zakresie, w jakim są one zbierane i zawarte w automatycznych systemach rezerwacji oraz odprawy, należących do przewoźników;
   UWZGLĘDNIAJĄC dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1), w szczególności jej art. 7 lit. c);
   UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania podjęte przez właściwe władze w odniesieniu do sposobu przetwarzania danych API/PNR otrzymanych przez przewoźników lotniczych (zwane dalej „zobowiązaniami”);
   UWZGLĘDNIAJĄC odpowiednią decyzję Komisji, zgodnie z art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE (zwaną dalej „decyzją”), na mocy której uznaje się, że właściwe władze Kanady zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych API/PNR dotyczących lotów pasażerskich przekazywanych ze Wspólnoty Europejskiej (zwanej dalej „Wspólnotą”) do Kanady, zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami, które są załączone do omawianej decyzji;
   UWZGLĘDNIAJĄC poprawione wytyczne w sprawie API przyjęte przez Światową Organizację Celną (WCO), Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA) oraz Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego (ICAO);
   ZOBOWIĄZUJĄC SIĘ do współpracy z ICAO w dziedzinie rozwoju wielostronnych standardów przekazywania danych PNR otrzymanych od komercyjnych linii lotniczych;
   UWZGLĘDNIAJĄC przyszłą możliwość dokonania zmian w załączniku I do niniejszej Umowy przy stosowaniu uproszczonych procedur, w szczególności w odniesieniu do zapewnienia wzajemności między Stronami,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel
   1.   Celem niniejszej Umowy jest zapewnienie, że dane API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach są dostarczane przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności, w szczególności prawa do prywatności.
   2.   Kwalifikująca się trasa to przelot obsługiwany przez przewoźnika lotniczego z terytorium jednej ze Stron na terytorium Strony występującej z wnioskiem.
   Artykuł 2
   Właściwe organy
   Właściwymi organami Strony występującej z wnioskiem są organy Kanady lub Unii Europejskiej odpowiedzialne za przetwarzanie danych API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach, jak określono w załączniku I do niniejszej Umowy, który stanowi jej integralną część.
   Artykuł 3
   Przetwarzanie danych API/PNR
   1.   Strony zgadzają się na przetwarzanie danych API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach zgodnie z zobowiązaniami podjętymi przez właściwe organy otrzymujące dane API/PNR.
   2.   Zobowiązania ustanawiają zasady i procedury przekazywania właściwym organom danych API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach i ich ochrony.
   3.   Właściwe organy przetwarzają otrzymane dane API/PNR i traktują osoby podróżujące na kwalifikujących się trasach, do których te dane się odnoszą, zgodnie z obowiązującym prawem i wymogami konstytucyjnymi, bez dyskryminacji, w szczególności ze względu na przynależność państwową i/oraz kraj zamieszkania.
   Artykuł 4
   Dostęp, korekta i zapis
   1.   Właściwy organ zapewnia osobie, która nie przebywa na terytorium podlegającym właściwości tego organu i do której odnoszą się dane API/PNR przetworzone zgodnie z niniejszą Umową, zarówno dostęp do danych, jak i możliwość korekty, jeśli są one błędne, lub dodanie zapisu informującego, że wniesiony został wniosek o korektę.
   2.   Możliwość dostępu do takich danych, ich korekta i zapis przyznane przez właściwy organ jest przyznawana w okolicznościach podobnych do tych, w jakich miałyby do nich dostęp osoby przebywające na terytorium podlegającym właściwości tego organu.
   Artykuł 5
   Obowiązek przetwarzania danych API/PNR
   1.   W związku ze stosowaniem niniejszej Umowy we Wspólnocie, w zakresie przetwarzania danych osobowych, przewoźnicy lotniczy obsługujący kwalifikujące się trasy ze Wspólnoty do Kanady przetwarzają dane API/PNR zawarte w ich automatycznych systemach rezerwacji oraz odprawy tak, jak jest to wymagane przez właściwe organy Kanady, zgodnie z prawem Kanady. Wykaz danych PNR, które przewoźnicy lotniczy obsługujący kwalifikujące się trasy przekazują właściwym organom Kanady zgodnie z ust. 1, jest zawarty w załączniku II do niniejszej Umowy, który stanowi jej integralną część.
   2.   Obowiązek określony w ust. 1 stosuje się wyłącznie w czasie obowiązywania decyzji, przestaje wywoływać skutki prawne w dniu, w którym decyzja traci moc, jest uchylona lub wygasa bez odnowienia.
   Artykuł 6
   Wspólny Komitet
   1.   Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli każdej ze Stron. Tożsamość tych osób zostanie przekazana drugiej Stronie drogą dyplomatyczną. Wspólny Komitet zbiera się na posiedzenia. Miejsce posiedzenia, data oraz porządek obrad ustalane są za obopólną zgodą. Pierwsze posiedzenie odbywa się w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy.
   2.   Wspólny Komitet, między innymi:

               a)

               odgrywa rolę kontaktową w odniesieniu do wykonywania niniejszej Umowy i innych spraw z nią związanych;

               b)

               rozwiązuje, w ramach swoich możliwości, spory, które mogą wyniknąć z wykonywania niniejszej Umowy i innych spraw z nią związanych;

               c)

               organizuje wspólne przeglądy, o których mowa w art. 8, oraz ustala szczegółowe zasady wspólnego przeglądu;

               d)

               przyjmuje swój regulamin.

         3.   Strony reprezentowane we Wspólnym Komitecie mogą uzgodnić zmiany do załącznika I do niniejszej Umowy, które będą stosowane od dnia dokonania takiego uzgodnienia.
   Artykuł 7
   Rozstrzyganie sporów
   W przypadku wszelkich sporów, które nie zostały rozwiązane przez Wspólny Komitet, Strony konsultują się ze sobą w trybie pilnym na wniosek jednej ze Stron.
   Artykuł 8
   Wspólne przeglądy
   Zgodniez załącznikiem III do niniejszej Umowy, Strony przeprowadzają corocznie wspólny przegląd, chyba że ustalono inaczej, wykonania niniejszej Umowy i innych kwestii z nią związanych, w tym zagadnień takich, jak określenie przez ICAO wytycznych dotyczących PNR.
   Artykuł 9
   Wejście w życie, poprawki oraz wygaśnięcie Umowy
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony notyfikacji, iż procedury niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej Umowy zostały przez nie zakończone. Niniejsza Umowa wchodzi w życie z datą drugiej notyfikacji.
   2.   Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 3, do niniejszej Umowy mogą zostać wprowadzone zmiany w drodze Umowy pomiędzy Stronami. Zmiany takie wchodzą w życie 90 dni po wymianie przez Strony notyfikacji o zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych.
   3.   Niniejsza Umowa może w każdej chwili zostać rozwiązana przez każdą ze Stron po pisemnym powiadomieniu co najmniej na 90 dni przed proponowaną datą rozwiązania Umowy.
   Artykuł 10
   Celem niniejszej Umowy nie jest odstępstwo od przepisów prawnych Stron lub ich zmiana.
   W DOWÓD POWYŻSZEGO, odpowiednio upoważnieni niżej podpisani, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.

      SPORZĄDZONO w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Luksemburgu dnia trzeciego października dwa tysiące piątego roku w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny. W razie rozbieżności pierwszeństwo przed innymi wersjami językowymi mają wersje angielska i francuska.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar

         Por el Gobierno de Canadá
         Za vládu Kanady
         For Canadas regering
         Für die Regierung Kanadas
         Kanada valitsuse nimel
         Για την Κυβέρνηση του Καναδά
         For the Government of Canada
         Pour le gouvernement du Canada
         Per il governo del Canada
         Kanādas Valdības vārdā
         Kanados Vyriausybės vardu
         Kanada kormánya részéről
         Għall-Gvern tal-Kanada
         Voor de Regering van Canada
         W imieniu rządu Kanady
         Pelo Governo do Canadá
         Za vládu Kanady
         Za Vlado Kanade
         Kanadan hallituksen puolesta
         På Canadas regerings vägnar

      (1)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).
   ZAŁĄCZNIK I
   Właściwe organy
   Dla celów art. 3 właściwym organem w przypadku Kanady jest Kanadyjska Agencja Służb Granicznych (CBSA).
   ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz danych PNR, które należy zgromadzić

               1.

               Numer rejestracji PNR (record locator)

               2.

               Data rezerwacji

               3.

               Data(-y) planowanej podróży

               4.

               Nazwisko

               5.

               Inne nazwiska na PNR

               6.

               Informacje o wszystkich formach płatności

               7.

               Adres do korespondencji

               8.

               Numery telefonu kontaktowego

               9.

               Cała trasa podróży dla danego PNR

               10.

               Informacje o programie dla często podróżujących pasażerów [ograniczone do liczby zebranych mil i adresu(-ów)]

               11.

               Biuro podróży

               12.

               Pracownik biura podróży

               13.

               Informacje o rozdziale/podziale PNR

               14.

               Informacje podane na bilecie

               15.

               Numer biletu

               16.

               Numer siedzenia

               17.

               Data wydania biletu

               18.

               Informacje o lotach, na które pasażer nie stawił się w przeszłości

               19.

               Numery przywieszki bagażowej

               20.

               Informacje o pasażerach z biletami zarezerwowanymi w ostatnim momencie

               21.

               Informacja o miejscu siedzenia

               22.

               Bilety w jedną stronę

               23.

               Wszystkie zebrane informacje APIS

               24.

               Bilet typu standby

               25.

               Kolejność w trakcie odprawy pasażerskiej

         ZAŁĄCZNIK III
   Wspólny przegląd
   Przed przeprowadzeniem wspólnego przeglądu Strony informują się wzajemnie o składzie swoich zespołów, w których mogą znajdować się odpowiednie organy zajmujące się ochroną prywatności lub danych, cłami, imigracją, przestrzeganiem prawa, wywiadem oraz zakazami, a także innymi formami egzekwowania prawa, bezpieczeństwem granic i/lub bezpieczeństwem lotnictwa, w tym eksperci z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
   Z zastrzeżeniem obowiązujących przepisów prawnych, od każdego uczestnika przeglądu można wymagać przestrzegania poufności dyskusji oraz posiadania odpowiednich certyfikatów dostępu do informacji niejawnych. Jednakże poufność nie będzie stanowiła przeszkody dla złożenia przez każdą Stronę odpowiedniego sprawozdania na temat wyników wspólnego przeglądu ich właściwym organom, w tym Parlamentowi Kanady oraz Parlamentowi Europejskiemu.
   Strony ustalą wspólnie szczegółowe zasady wspólnego przeglądu.


title: Wybór Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 20 stycznia 2010 r. o wyborze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich#ZAŁĄCZNIK

text:
               11.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 305/19

         Środa, 20 stycznia 2010 r.Wybór Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
   P7_TA(2010)0001
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 20 stycznia 2010 r. o wyborze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
   2010/C 305 E/06

      Parlament Europejski,

   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 24 ust. 3 i art.228,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając swoją decyzję 94/262/EWWS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (1),
   uwzględniając art. 204 Regulaminu,
   uwzględniając zaproszenie do składania kandydatur (2),
   uwzględniając głosowanie w dniu 20 stycznia 2010 r.,

               1.

               powołuje Nikiforosa Diamandourosa na stanowisko Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich;

               2.

               wzywa Nikiforosa Diamandourosa do złożenia ślubowania przed Trybunałem Sprawiedliwości;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do opublikowania załączonej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

               4.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i Trybunałowi Sprawiedliwości.

      (1)  Dz.U. L 113 z 4.5.1994, str. 15.

      (2)  Dz.U. C 216 z 10.9.2009, str. 7.

      Środa, 20 stycznia 2010 r.ZAŁĄCZNIK

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
         z dnia 20 stycznia 2010 r.
         o wyborze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
         PARLAMENT EUROPEJSKI,
         Uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 24 ust. 3 i art.228,
         Uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a w szczególności jego art. 106a,
         Uwzględniając swoją decyzję 94/262/EWWS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (1),
         Uwzględniając art. 204 Regulaminu,
         Uwzględniając zaproszenie do składania kandydatur (2),
         Uwzględniając głosowanie w dniu 20 stycznia 2010 r.,
         POSTANAWIA:
         wybrać Nikiforosa DIAMANDOUROSA na stanowisko Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

            Sporządzono w Strasburgu, dnia 20 stycznia 2010 r.

                  W imieniu Parlamentu Europejskiego,

                  Przewodniczący

               Jerzy BUZEK

         (1)  Dz.U. L 113 z 4.5.1994, str. 15.

         (2)  Dz.U. C 216 z 10.9.2009, str. 7.


title: Decyzja Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 1 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania Inspektora Ochrony Danych Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS/2015/1)

text:
               20.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/18

         DECYZJA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO
   z dnia 1 czerwca 2015 r.
   w sprawie mianowania Inspektora Ochrony Danych Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego
   (ERRS/2015/1)
   (2015/C 204/06)
   RADA GENERALNA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (1),
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (2), w szczególności art. 24,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1096/2010 z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie powierzenia Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególnych zadań w zakresie funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (3), w szczególności art. 6,
   uwzględniając decyzję Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 13 lipca 2012 r. ustanawiającą przepisy dotyczące ochrony danych w Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego (4), w szczególności art. 3,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Mianuje się Barbarę Eggl na stanowisko Inspektora Ochrony Danych Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) ze skutkiem od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 31 maja 2017 r. Barbara Eggl będzie pełnić funkcję Inspektora Ochrony Danych ERRS jako pracownik i Inspektor Ochrony Danych Europejskiego Banku Centralnego.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 1 czerwca 2015 r.

            Przewodniczący ERRS

         Mario DRAGHI

      (1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 162.

      (4)  Dz.U. C 286 z 22.9.2012, s. 16.


title: 2011/281/UE: Decyzja Komisji z dnia 16 maja 2011 r. zmieniająca decyzję 2009/146/WE w odniesieniu do zastąpienia członków komitetów naukowych członkami z zespołu doradców naukowych utworzonego decyzją 2008/721/WE

text:
               17.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 129/15

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 16 maja 2011 r.
   zmieniająca decyzję 2009/146/WE w odniesieniu do zastąpienia członków komitetów naukowych członkami z zespołu doradców naukowych utworzonego decyzją 2008/721/WE
   (2011/281/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Komisji 2008/721/WE z dnia 5 września 2008 r. w sprawie utworzenia struktury doradczej komitetów naukowych i ekspertów w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska oraz uchylającą decyzję 2004/210/WE (1), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2008/721/WE Komisja utworzyła trzy komitety naukowe w dziedzinie bezpieczeństwa konsumentów, zdrowia publicznego i środowiska: Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS), Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER) oraz Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (SCENIHR), a także Zespół Doradców Naukowych ds. Oceny Ryzyka (dalej: „Zespół”).

               (2)

               Decyzją 2009/146/WE (2) Komisja powołała członków SCCS, SCHER i SCENIHR oraz doradców naukowych wchodzących w skład Zespołu.

               (3)

               Zgodnie z art. 12 decyzji 2008/721/WE komitety naukowe przyjęły wspólny regulamin, w którym ustalono między innymi kryteria uczestnictwa dotyczące członków komitetów naukowych i warunki, na jakich wygasa członkostwo w komitecie, jak określono w pkt 4 lit. a) załącznika II do tejże decyzji.

               (4)

               Artykuł 5 ust. 2 decyzji 2008/721/WE stanowi, że gdy członek komitetu naukowego nie spełnia kryteriów uczestnictwa określonych w regulaminie lub pragnie zrezygnować, Komisja może zakończyć jego członkostwo i wyznaczyć następcę z Zespołu.

               (5)

               Dwóch członków SCHER, jeden członek SCCS i jeden członek SCENIHR zrezygnowało, a dwóch członków SCCS nie spełniło kryteriów uczestnictwa i ich członkostwo powinno zostać zakończone. Konieczne jest powołanie nowych członków, aby zapewnić dostępność potrzebnych rodzajów wiedzy specjalistycznej w poszczególnych komitetach.

               (6)

               Zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji 2008/721/WE eksperci z Zespołu, którzy mają zastąpić tych członków komitetów naukowych, którzy zrezygnowali lub których członkostwo zostało zakończone, zostali wybrani na podstawie ich wiedzy specjalistycznej i zgodnie z rozmieszczeniem geograficznym, które odzwierciedla różnorodność zagadnień naukowych i podejść, szczególnie w Europie.

               (7)

               Członków, którzy zrezygnowali lub których członkostwo zostało zakończone, powinno się powołać do Zespołu jako doradców do spraw oceny ryzyka,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkostwo ekspertów wymienionych w pkt 1 załącznika do niniejszej decyzji zostaje zakończone.
   Ekspertów tych powołuje się do Zespołu jako doradców naukowych do spraw oceny ryzyka.
   Ekspertów wymienionych w pkt 2 załącznika do niniejszej decyzji powołuje się na członków komitetów naukowych utworzonych decyzją 2008/721/WE, zgodnie ze wskazaniami podanymi w tymże załączniku.
   Artykuł 2
   W załącznikach I i II do decyzji 2009/146/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 maja 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 241 z 10.9.2008, s. 21.

      (2)  Dz.U. L 49 z 20.2.2009, s. 33.

      ZAŁĄCZNIK
      W załącznikach I i II do decyzji 2009/146/WE wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  nazwiska następujących ekspertów usuwa się z załącznika I i umieszcza w załączniku II:

                     Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów

                              Nazwisko

                              Imię

                              Macierzysty instytut lub organizacja

                              GALLI

                              Corrado

                              University of Milan, Milan, Italy

                              SAVOLAINEN

                              Kai

                              Finnish Institute of Occupational Health, Helsinki, Finland

                              EISENBRAND

                              Gerhard

                              University of Kaiserslautern, Kaiserslautern, Germany

                     Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska

                              Nazwisko

                              Imię

                              Macierzysty instytut lub organizacja

                              CALOW

                              Peter

                              Roskilde University, Roskilde, Denmark

                              DAVISON

                              John

                              French National Institute for Agricultural Research (INRA), Paris, France

                     Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia

                              Nazwisko

                              Imię

                              Macierzysty instytut lub organizacja

                              STAHL

                              Dorothea

                              Paracelsus Private Medical University, Salzburg, Austria

                  2)

                  nazwiska następujących ekspertów umieszcza się w załączniku I w sposób podany poniżej i usuwa z załącznika II:

                     Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów

                              Nazwisko

                              Imię

                              Macierzysty instytut lub organizacja

                              NIELSEN

                              Elsa

                              Technical University of Denmark, Søborg, Denmark

                              VAN BENTHEM

                              Jan

                              National Institute for Public Health and the Environment (RIVM), Bilthoven, the Netherlands

                     Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska

                              Nazwisko

                              Imię

                              Macierzysty instytut lub organizacja

                              ALTENBURGER

                              Rolf

                              Helmholtz Centre for Environmental Research, Leipzig, Germany

                              KRÄTKE

                              Renate

                              Federal Institute for Risk Assessment (BfR), Berlin, Germany

                     Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia

                              Nazwisko

                              Imię

                              Macierzysty instytut lub organizacja

                              HENSTEN

                              Arne

                              University of Tromsö, Tromsö, Norway


title: 2010/682/UE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie uruchomienia na Słowacji zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych

text:
               11.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 293/58

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2010 r.
   w sprawie uruchomienia na Słowacji zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych
   (2010/682/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1), w szczególności jej art. 25,
   uwzględniając decyzję Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW (2), w szczególności jej art. 20 oraz rozdział 4 załącznika do niej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie postanowień przejściowych załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej skutki prawne aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu uchylenia, unieważnienia lub zmiany tych aktów w zastosowaniu Traktatów.

               (2)

               W związku z tym zastosowanie ma art. 25 decyzji 2008/615/WSiSW i Rada musi jednomyślnie zdecydować, czy państwa członkowskie wdrożyły przepisy rozdziału 6 tej decyzji.

               (3)

               Artykuł 20 decyzji 2008/616/WSiSW przewiduje, że decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW, mają być podejmowane na podstawie sprawozdania z oceny opartego na kwestionariuszu. W odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych zgodnie z rozdziałem 2 decyzji 2008/615/WSiSW sprawozdanie z oceny ma być oparte na wynikach wizyty ewaluacyjnej i operacji pilotażowej.

               (4)

               Zgodnie z rozdziałem 4 pkt 1.1 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW kwestionariusz opracowany przez odpowiednią grupę roboczą Rady dotyczy każdej z zautomatyzowanych metod wymiany danych i musi być wypełniony przez państwo członkowskie w momencie uznania przez to państwo, że spełnia ono wymogi dotyczące wymiany danych w odpowiedniej kategorii danych.

               (5)

               Słowacja wypełniła kwestionariusz dotyczący ochrony danych i kwestionariusz dotyczący wymiany danych daktyloskopijnych.

               (6)

               Słowacja z powodzeniem przeprowadziła operację pilotażową z Austrią.

               (7)

               Austriacko-niemiecki zespół oceniający przeprowadził na Słowacji wizytę ewaluacyjną i sporządził sprawozdanie z tej wizyty, które przekazano odpowiedniej grupie roboczej Rady.

               (8)

               Radzie przedstawiono całościowe sprawozdanie z oceny podsumowujące rezultaty kwestionariusza, wizytę ewaluacyjną i operację pilotażową dotyczącą wymiany danych daktyloskopijnych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych daktyloskopijnych Słowacja w pełni wdrożyła przepisy ogólne dotyczące ochrony danych zawarte w rozdziale 6 decyzji 2008/615/WSiSW i jest uprawniona do otrzymywania i przekazywania danych osobowych na mocy art. 9 tej decyzji od daty wejścia w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. WATHELET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.


title: Decyzja Rady z dnia 22 listopada 1984 r. dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Nowej Zelandii zmieniającego Porozumienie w sprawie wspólnej dyscypliny między Nową Zelandią a Wspólnotą dotyczące sera

text:
Ważna informacja prawna

|

31984D0561

Dziennik Urzędowy L 308 , 27/11/1984 P. 0059 - 0059 Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 11 Tom 21 P. 0091  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 11 Tom 21 P. 0091

		Decyzja Radyz dnia 22 listopada 1984 r.dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Nowej Zelandii zmieniającego Porozumienie w sprawie wspólnej dyscypliny między Nową Zelandią a Wspólnotą dotyczące sera(84/561/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:podczas negocjacji handlowych Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT), Wspólnota zawarła Porozumienie z Nową Zelandią dotyczące sera [1];jeżeli cele Porozumienia mają być osiągnięte, należy zmienić niektóre jego postanowienia;Komisja rozpoczęła negocjacje z Nową Zelandią w tej sprawie i osiągnęła zadowalające porozumienie z tym krajem,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Nowej Zelandii zmieniające Porozumienie w sprawie wspólnej dyscypliny między Nową Zelandią a Wspólnotą dotyczące sera jest niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.Tekst Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Porozumienia w celu zobowiązania Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 listopada 1984 r.W imieniu RadyJ. BrutonPrzewodniczący[1] Dz.U. L 71 z 17.3.1980, str. 144.--------------------------------------------------


title: 2007/430/WE: Decyzja Komisji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych

text:
               21.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/30

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 19 czerwca 2007 r.
   w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych
   (2007/430/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z komitetem doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 3 marca 2006 r. Komisja otrzymała skargę złożoną zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego dotyczącą wyrządzającego szkodę dumpingowego przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu. Skarga została złożona przez CIRFS (Comité International de la Rayonne et des Fibres Synthétiques) reprezentujący ponad 50 % całkowitej wspólnotowej produkcji PSF.

               (2)

               W wyniku wszczęcia dochodzenia antydumpingowego w dniu 12 kwietnia 2006 r. Komisja rozporządzeniem (WE) nr 2005/2006 (2) nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów („PSF”) pochodzących z Malezji i Tajwanu („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”). Tymczasowe cła antydumpingowe w formie ceł ad valorem w wysokości od 12,4 % do 23 % w przypadku Malezji oraz od 14,7 % do 29,5 % w przypadku Tajwanu miały zastosowanie od dnia 29 grudnia 2006 r.

               (3)

               Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ujawniono stronom fakty i ustalenia, na podstawie których przyjęto rozporządzenie. Stronom wyznaczono termin, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.

               (4)

               Niektóre z zainteresowanych stron przedstawiły uwagi w formie pisemnej. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.

               (5)

               Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Na podstawie tych ustaleń Komisja sformułowała wniosek, że istnieją istotne powody wynikające z interesu Wspólnoty, aby nie wprowadzać środków antydumpingowych względem przywozu PSF z krajów, których dotyczy postępowanie.

               (6)

               Komisja powiadomiła o wszystkich istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza zakończyć postępowanie. Ponadto zainteresowanym stronom wyznaczono termin, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji, oraz umożliwiono im wypowiedzenie się w formie ustnej. Uwagi przedstawione przez strony ustnie bądź na piśmie zostały rozpatrzone oraz, w stosownych przypadkach, uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.

               (7)

               Pierwotnie, po konsultacji z komitetem doradczym, Komisja przedłożyła Radzie sprawozdanie o wynikach konsultacji wraz z wnioskiem o zakończenie postępowanie ze względu na interes Wspólnoty.

         B.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (8)

               W międzyczasie, w drodze skierowanego do Komisji pisma z dnia 23 maja 2007 r., skarżący formalnie wycofał swoją skargę dotyczącą przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu.

               (9)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, chyba że będzie to sprzeczne z interesem Wspólnoty.

               (10)

               Komisja stwierdziła, iż należy zakończyć obecne postępowanie, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty.

               (11)

               W czasie postępowania Komisja zwróciła się do wszystkich znanych stron, których dotyczy postępowanie, w celu zasięgnięcia ich opinii. Poza przemysłem wspólnotowym, użytkownicy i stowarzyszenia użytkowników składali oświadczenia i/lub wypowiadali się ustnie w sprawie możliwego wpływu wprowadzenia ostatecznych środków. Na podstawie tych nowych ustaleń Komisja sformułowała wniosek, że istnieją istotne powody wynikające z interesu Wspólnoty, aby nie wprowadzać środków antydumpingowych względem przywozu PSF z krajów, których dotyczy postępowanie. Na podstawie poniżej wyłożonych argumentów dokonano oceny ogółu różnorodnych interesów cząstkowych.

               (12)

               Po wprowadzeniu środków tymczasowych jeden z importerów oraz wielu użytkowników i stowarzyszeń użytkowników wystąpiło z zarzutem, że poziom środków jest szczególnie wysoki, czego skutkiem jest uniemożliwienie tym podmiotom przywozu z ich największych źródeł zaopatrzenia w Azji. Potwierdzili oni argumenty przedstawione już przez innych użytkowników przed wprowadzeniem środków tymczasowych, opisane w motywach od 156 do 158 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, i zgłosili nowe zarzuty.

               (13)

               W celu szczegółowego zbadania znaczenia dla sprawy nowych kwestii podniesionych przez przemysł wykorzystujący produkt objęty postępowaniem, Komisja zwróciła się do stron z prośbą o przekazanie danych i potwierdzających ich dowodów, zachęcając wszystkich użytkowników i ich stowarzyszenia do dalszej współpracy w dochodzeniu. Odnotowano wyższy stopień współpracy w porównaniu z sytuacją przed wprowadzeniem środków tymczasowych, jako że w dochodzeniu współpracowali użytkownicy mający ponad 10 % udziału w łącznej wspólnotowej konsumpcji PSF i około 15 % udziału w łącznym przywozie z krajów, których dotyczy postępowanie. Uwzględniono także uczestnictwo w dochodzeniu głównych stowarzyszeń użytkowników (reprezentujących przedsiębiorstwa posiadające ponad 50 % udziału w łącznej konsumpcji PSF we Wspólnocie), zapewniając w ten sposób dostateczne uzasadnienie sformułowanym ustaleniom i wnioskom dotyczącym konieczności zakończenia dochodzenia ze względu na interes Wspólnoty.

               (14)

               Zdaniem użytkowników wprowadzenie środków pogłębi problem niedoborów zaopatrzenia w PSF, ponieważ przemysł wspólnotowy nie jest w stanie zaspokoić popytu w UE. Sytuacja ta wpłynie także na wzrost cen PSF, a w konsekwencji także i cen produktów przemysłu przetwórczego, zagrażając ich konkurencyjności na rynku, na którym istotną rolę odgrywa przywóz tanich produktów gotowych. W tych okolicznościach należy się spodziewać w krótkiej perspektywie czasowej spadku zatrudnienia w przemysłach wspólnotowych wykorzystujących PSF.

         a)   Niedobory zaopatrzenia

               (15)

               Użytkownicy PSF twierdzą, że staną się bardziej uzależnieni od przywozu od bardzo ograniczonej liczby producentów w innych krajach trzecich, gdyż pogarsza się oferowane przez producentów wspólnotowych zaopatrzenie generalnie we wszystkie rodzaje PSF. Jest to spowodowane przekształceniami producentów wspólnotowych, związanymi z odejściem od PSF na rzecz innych produktów. Na przykład La Seda de Barcelona zmniejszyła swoją produkcję PSF, by móc zwiększyć ilość produkowanego politereftalanu etylenu (PET). Niedobory zaopatrzenia pogarszane są także przez problemy z produkcją wywołane pożarem w Trevira w grudniu 2006 r. oraz trudności finansowe Tergal (od listopada 2006 r. pod zarządem w ramach postępowania upadłościowego „procedure de sauvegarde”), który był najbardziej niezawodnym dostawcą PSF dla przędzalnictwa. Na końcu należy przypomnieć, że jeden z producentów wspólnotowych (Pennine Fibres) ogłosił upadłość.

               (16)

               Użytkownicy, w szczególności producenci pościeli i materiałów obiciowych, obawiają się poważnych niedoborów, zwłaszcza w przypadku następujących włókien używanych w produkcji włóknin (3):

                           1)

                           HCS (włókna silikonowane puste sprzężone), których duże ilości w rozsądnym czasie może dostarczyć tylko jeden koreański producent (poza dostawcami tajwańskimi);

                           2)

                           LMP: jak twierdzą użytkownicy, tylko jedna firma w Korei byłaby w stanie dostarczyć te włókna w dużych ilościach.

               (17)

               Dodatkowe dane dostarczone przez jednego ze współpracujących producentów wspólnotowych po przedstawieniu tymczasowych wniosków wykazują, że rodzaje PSF sprzedawane przez przemysł wspólnotowy różnią się od rodzajów PSF przywożonych z Malezji i Tajwanu.

               (18)

               Użytkownicy wspólnotowi twierdzili także, że trudno jest przestawić się na inne źródła zaopatrzenia, w szczególności w krajach trzecich niepodlegających środkom antydumpingowym. Argumentowano, że producenci eksportujący PSF potrzebują czasu, by wznowić wywóz do Wspólnoty, zwłaszcza że istnieje ryzyko ponownego wprowadzenia ceł po osiągnięciu przez przywóz określonego pułapu ilościowego. Ponadto, nawet jeśli użytkownicy byliby w stanie zakupić PSF od nowych dostawców mających siedziby w innych krajach, muszą sprawdzić, czy rodzaje PSF wytwarzane przez tych producentów nadają się do potrzeb ich produkcji. W każdym razie, użytkownicy stwierdzili, że ani we Wspólnocie, ani w krajach trzecich nie ma producentów niepodlegających środkom antydumpingowym i posiadających wystarczające moce produkcyjne, by dostarczyć odpowiednie ilości specyficznych włókien produkowanych na Tajwanie.

               (19)

               Dostępne dane Eurostatu wskazują, że przywóz z Indonezji, Tajlandii i Indii, w przypadku którego środki antydumpingowe zostały uchylone z końcem października 2006 r., w wartościach względnych szybko zwiększał się do końca 2006 r. Powyższe dane mogą sugerować, że na rynku wspólnotowym są już dostępne inne źródła zaopatrzenia. Jednakże dotyczy to wciąż stosunkowo niewielkich ilości, więc producenci ci nie mogą szybko reagować na popyt użytkowników. Jest zatem bardzo prawdopodobne, że w przypadku wprowadzenia środków dotyczących przywozu z Tajwanu i Malezji użytkownicy będą musieli zamawiać większą część potrzebnych im włókien z krajów podlegających cłom antydumpingowym.

               (20)

               Przemysł wspólnotowy nie zgłosił żadnych uwag odnośnie do argumentu przedstawionego w motywie 158 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotyczącego ograniczonych mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego w porównaniu z potrzebami wspólnotowych użytkowników PSF. Dowody wskazują na to, iż przemysł wspólnotowy i inni producenci wspólnotowi nie są w stanie lub nie są skłonni do poczynienia wysiłków niezbędnych do zaspokojenia popytu we Wspólnocie. Ponadto dochodzenie przeprowadzone po wprowadzeniu środków tymczasowych wykazało, że użytkownicy wspólnotowi napotykają na poważne trudności z uzyskaniem pewnych rodzajów PSF z krajów trzecich niepodlegających środkom antydumpingowym.

               (21)

               Wiele wskazuje również na to, że zwiększony popyt w innych krajach trzecich na niektóre rodzaje PSF niedostępne we Wspólnocie doprowadził już do wzrostu cen. Zatem sytuacja powstała w wyniku wprowadzenia środków wywiera wpływ także na inne źródła zaopatrzenia.

               (22)

               Sądząc na podstawie powyższych informacji zaopatrzenie w PSF może pozostać problematyczne na rynku wspólnotowym, nawet jeżeli użytkownicy wspólnotowi mają dostęp do pewnych alternatywnych źródeł zaopatrzenia oraz pomimo niedawnego otwarcia nowych fabryk PSF (4) I przywrócenia mocy produkcyjnych w Trevira z końcem marca 2007 r.

         b)   Wzrost cen PSF

               (23)

               Wspólnotowi użytkownicy PSF twierdzili, że po wprowadzeniu środków tymczasowych odczuli znaczący wzrost cen niektórych rodzajów PSF, nie tylko z krajów, których dotyczy postępowanie, ale także od innych dostawców z siedzibą w Korei i w Indiach. Na wzrost cen PSF na rynku wspólnotowym miało wpływ także zwiększenie popytu w stosunku do dostępnych źródeł zaopatrzenia niepodlegających środkom antydumpingowym.

               (24)

               Użytkownicy przedstawili informacje, z których wynika, że po wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych względem przywozu z Tajwanu i Malezji wzrosły ceny „włókien specjalistycznych” oferowanych przez inne kraje trzecie. Fakt, że użytkownicy wspólnotowi nie mogą w pełni polegać na wspólnotowych dostawcach pewnych rodzajów PSF ani na innych producentach z innych krajów trzecich niepodlegających środkom antydumpingowym, prawdopodobnie doprowadzi w krótkiej perspektywie czasowej do dalszego wzrostu cen.

         c)   Wpływ proponowanych środków na koszty

               (25)

               Dalsza analiza możliwych skutków wprowadzenia środków ujawniła, że ewentualny wzrost cen surowców może być bardziej dotkliwy dla producentów pościeli i materiałów obiciowych niż dla przędzalnictwa. Marża zysku producentów jaśków, kołder, poduszek, materiałów obiciowych itp. wynosi średnio poniżej 5 %, podczas gdy PSF mają 30 % udziału w łącznych kosztach produkcji. Biorąc pod uwagę, że wspomniani producenci są głównymi użytkownikami LMP i HCS, w przypadku których niedobory zaopatrzenia prawdopodobnie pogłębią się po wprowadzeniu środków, ich koszty produkcji mogą wzrosnąć nawet o 6–8 %.

               (26)

               Oczywistym jest, że w przypadku takiego wzrostu kosztów, produkcja pościeli będzie poważnie dotknięta skutkami rosnącej konkurencji z chińskimi produktami gotowymi, w związku z czym producenci ci nie będą w stanie przedstawić atrakcyjnej oferty swoim klientom, to jest dużym sieciom detalicznym o ogromnej sile rynkowej. Decyzja o nałożeniu ceł antydumpingowych na przywóz z Malezji i Tajwanu doprowadzi do dalszego osłabienia ich konkurencyjności.

               (27)

               W motywie 164 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych sformułowano wniosek o ograniczonym wpływie proponowanych środków na przemysł przetwórczy. Na podstawie powyższych faktów i ustaleń dalsze dochodzenie wykazało, że wzrost kosztów użytkowników osiągnie średnio 0,4–1,5 %, podczas gdy w przypadku producentów pościeli, zwłaszcza tych, którzy sprowadzają większość potrzebnych im PSF z Tajwanu, wzrost kosztów może wynieść 6–8 %. Skutki wprowadzenia środków nie będą zatem rozkładać się równomiernie na użytkowników, a sytuacja gospodarcza niektórych z nich ulegnie poważnemu pogorszeniu.

         d)   Wzrost cen produktów przetworzonych

               (28)

               Użytkownicy twierdzili także, że jeżeli środki antydumpingowe stosowane względem przywozu z Tajwanu i Malezji zostaną utrzymane na obecnym poziomie, nieunikniony jest wzrost cen produktów przetworzonych na rynku wspólnotowym. Doprowadzi to z kolei do zwiększenia przywozu tanich produktów przetworzonych, co pogłębi problemy przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem. Ostatnie dane statystyczne jasno pokazują, że po wprowadzeniu środków antydumpingowych dotyczących przywozu PSF z Chin, ilości niektórych przywożonych towarów gotowych zawierających PSF (5) wzrosły o 39 %.

               (29)

               Prawdą jest istnienie związku między wprowadzeniem środków antydumpingowych dotyczących chińskich PSF oraz zwiększeniem przywozu produktów przetworzonych z Chin. Dane statystyczne wskazują na to, że nie jest to odizolowany przypadek oraz że wcześniej wprowadzone środki antydumpingowe dotyczące PSF z różnych krajów trzecich doprowadziły do podobnej reakcji krajów, których dotyczy postępowanie. Wzrost cen PSF obciąży w pełni konsumentów produktów przetworzonych lub nastąpią cięcia w zatrudnieniu we wspólnotowym przemyśle przetwórczym, jeśli ograniczy on swoją produkcję w związku ze zwiększonym przywozem z krajów trzecich.

         e)   Konsekwencje dla zatrudnienia na rynku wspólnotowym

               (30)

               Dochodzenie wykazało, że produkcja PSF nie należy do pracochłonnych. Przemysł wspólnotowy zatrudnia mniej niż 700 osób we Wspólnocie, podczas gdy przy produkcji PSF we Wspólnocie zatrudnionych jest łącznie mniej niż 3 000 osób. Ze względu na fakt, że, jak wskazano powyżej, większość rodzajów PSF sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy różni się od rodzajów PSF przywożonych z Malezji i Tajwanu oraz, biorąc pod uwagę stały wzrost popytu na PSF we Wspólnocie, nie można uznać, by wiele stanowisk pracy było zagrożonych w przypadku niewprowadzenia ostatecznych środków.

               (31)

               Jednakże zgodnie z danymi przedstawionymi Komisji, użytkownicy konsumujący około 10 % PSF we Wspólnocie zatrudniają ponad 7 000 osób przy produkcji wyrobów zawierających PSF. Można zatem zakładać, że w tym przypadku około 70 000 stanowisk pracy jest uzależnionych od przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem, z których co najmniej 10 % związanych jest z produkcją pościeli i materiałów obiciowych, charakteryzującą się, jak wskazano wyżej, bardzo niskimi marżami zysku, a jednocześnie będącą głównym użytkownikiem włókien LMP i HCS. Ponadto, w oparciu o dane o udziale kosztów pracy w kosztach produkcji przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem, ustalono, że średni wpływ na koszty w wysokości 1 % jest równoważny od 2,5 do 7,75 % kosztów pracy. W związku z tym wprowadzenie ostatecznych środków może w krótkiej perspektywie czasowej doprowadzić do utraty znaczącej liczby stanowisk pracy we wspólnotowym przemyśle przetwórczym w ramach wyrównania wzrostu cen surowców lub w następstwie prawdopodobnej likwidacji lub zmniejszenia produkcji pościeli.

               (32)

               Przed wycofaniem skargi analizowano także wpływ na przemysł wspólnotowy. Dostępne informacje wskazywały na to, że producenci wspólnotowi nie zaopatrują wszystkich użytkowników we Wspólnocie w PSF w pożądanych ilościach i rodzajach.

               (33)

               Ponadto dochodzenie wykazało, że biorąc pod uwagę kapitałochłonność tej branży, poziom inwestycji w przemyśle wspólnotowym jest niski, zaś producenci wolą inwestować w inne produkty, takie jak PET.

               (34)

               Jak wskazano w motywie 166 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w dochodzeniu współpracował tylko jeden dostawca surowców. Poparł on jednoznacznie nałożenie ceł, które pozwoliłyby przemysłowi wspólnotowemu na utrzymanie rentowności, a także umocniłyby pozycję jego samego. Dostawca ten nie dostarczył informacji dotyczących wpływu wprowadzenia lub niewprowadzenia środków na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą.

               (35)

               Jak argumentował przemysł wspólnotowy, produkujący rzekomo 40 % PSF z butelek PET poddanych recyklingowi, oraz stowarzyszenie producentów działających w branży recyklingu, niewprowadzenie ostatecznych środków względem przywozu PSF po cenach dumpingowych z Malezji i Tajwanu ograniczy moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego w zakresie przetwarzania odpadowych butelek na PSF. Ponadto twierdzili oni, że niewprowadzenie środków będzie miało niekorzystny wpływ na środowisko ze względu na wzrost emisji CO2, do którego dojdzie, jeżeli przemysł recyklingowy będzie wysyłał poza Europę odpady plastikowe obecnie sprzedawane wspólnotowym producentom PSF.

               (36)

               Po pierwsze należy zauważyć, że znaczące ilości włókien przywożonych z krajów, których dotyczy postępowanie, to LMP lub włókna używane w przędzalnictwie, podczas gdy, zgodnie z obecnie dostępnymi informacjami, do wytworzenia zarówno LMP, jak i większości włókien używanych w przędzalnictwie niezbędny jest materiał pierwotny.

               (37)

               Po drugie, według dowodów przedstawionych Komisji, popyt na pochodzące z Azji butelki PET poddane recyklingowi jest znaczący i rośnie, zatem niewprowadzenie środków antydumpingowych nie będzie stanowić przeszkody dla podmiotów zajmujących się recyklingiem butelek PET w sprzedaży ich produktów na rynku światowym.

               (38)

               Wreszcie, o ile argument dotyczący CO2 mógł odgrywać pewną rolę w ramach polityki ochrony handlu, po raz pierwszy przedstawiono go rok po wszczęciu obecnego postępowania, co uniemożliwia należytą weryfikację jego prawdziwości.

               (39)

               Biorąc pod uwagę oświadczenia przedłożone przez różne strony oraz wyniki dochodzenia, stwierdza się, że wprowadzenie ostatecznych środków antydumpingowych względem przywozu PSF po cenach dumpingowych pochodzącego z Malezji i Tajwanu znacząco wpłynie na użytkowników wspólnotowych. Nie można zatem potwierdzić wniosku sformułowanego w motywie 168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

               (40)

               Należy zbadać, czy suma korzyści, które może osiągnąć przemysł wspólnotowy, zrównoważy prawdopodobne straty, w szczególności dla użytkowników i, do pewnego stopnia, dla konsumentów. Zmniejsza się wielkość i zróżnicowanie zaopatrzenia oferowanego przez producentów wspólnotowych. Jest to spowodowane między innymi przekształceniami producentów przemysłowych, związanymi z odejściem od PSF na rzecz innych produktów (na przykład w przypadku la Seda de Barcelona) i trudnościami finansowymi Tergal. Na rynku wspólnotowym występuje problem z zaopatrzeniem w niektóre rodzaje włókien, podczas gdy producenci wspólnotowi nie mogą lub nie są skłonni do poczynienia wysiłków niezbędnych do zaspokojenia popytu. Ponadto wprowadzenie środków prawdopodobnie doprowadzi do znaczącego wzrostu cen niektórych rodzajów PSF, niedostępnych w dostatecznych ilościach we Wspólnocie. Należy także wziąć pod uwagę fakt, że niektórzy użytkownicy PSF (w szczególności producenci pościeli) mają bardzo niskie marże zysku, w związku z czym będą musieli przerzucić na konsumentów każdy wzrost cen PSF lub zaprzestać działalności w przypadku gdy konkurencja z krajów trzecich nie pozwoli im na podniesienie cen.

               (41)

               W związku z powyższym nie można stwierdzić, że zakończenie postępowania po wycofaniu skargi byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty.

               (42)

               Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag.

               (43)

               Stwierdza się zatem, że należy zakończyć postępowanie antydumpingowe w sprawie przywozu do Wspólnoty syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu, nie wprowadzając środków antydumpingowych.

               (44)

               Należy zwolnić cła tymczasowo zabezpieczone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2005/2006,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów, niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, objętych kodem CN ex 5503 20 00, pochodzących z Tajwanu i Malezji, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Rozporządzenie (WE) nr 2005/2006 niniejszym traci moc.
   Artykuł 3
   Zwalnia się kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2005/2006.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 19 czerwca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 379 z 28.12.2006, str. 65.

      (3)  Potwierdzają to niezależne źródła. W sprawozdaniu PCI z sierpnia 2006 r. stwierdza się rzeczywiście na stronie 16, że „W pewnych przypadkach przemysł europejski nie jest w stanie zastąpić oferty przemysłu wschodnioazjatyckiego, zwłaszcza w sektorze włókien niskotopliwych i dwuskładnikowych, które pozostaną słabą stroną europejskich przedsiębiorstw włókienniczych.”

      (4)  Według informacji przekazanych przez przemysł wspólnotowy, w 2006 r. otwarto nowe fabryki PSF w Polsce, Rumunii i Bułgarii. Nie przedstawiono jednak danych, z których wynikałoby, czy doprowadzi to do wzrostu mocy produkcyjnych w porównaniu z sytuacją w ODS. Nie dostarczono także informacji na temat zmian mocy produkcyjnych przemysłu UE w odniesieniu do zmian popytu.

      (5)  Artykuły pościelowe i podobne wyposażenie (kołdry, pierzyny, poduchy, pufy i jaśki) wypchane materiałami innymi niż pierze, pokryte lub nie (kod CN 9404 90 90).