title: Decyzja Rady 2006/865/WPZiB z dnia 28 listopada 2006 r. dotycząca wdrożenia wspólnego działania 2005/824/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)

text:
               1.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/46

      DECYZJA RADY 2006/865/WPZiB
   z dnia 28 listopada 2006 r.
   dotycząca wdrożenia wspólnego działania 2005/824/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/824/WPZiB z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) (1), w szczególności jego art. 11 ust. 2, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/824/WPZiB, w którym postanowiono o kontynuowaniu EUPM do dnia 31 grudnia 2007 r. Finansowa kwota referencyjna na rok 2007 ma być ustalana corocznie.

               (2)

               EUPM będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z wdrożeniem wspólnego działania 2005/824/WPZiB na rok 2007 wynosi 12 150 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
   3.   Za kwalifikujące się do pokrycia uznawane są wydatki poniesione od dnia 21 listopada 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 28 listopada 2006 r.

            W imieniu Rady

         E. HEINÄLUOMA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 55.


title: 2008/32/WE: Decyzja Rady z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie mianowania członka i zastępcy członka z Belgii do Komitetu Regionów

text:
               11.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 8/10

      DECYZJA RADY

   z dnia 6 grudnia 2007 r.
   w sprawie mianowania członka i zastępcy członka z Belgii do Komitetu Regionów
   (2008/32/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Belgii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana LETERME’A. Jedno stanowisko zastępcy członka zwalnia się w związku z mianowaniem pana SAUWENSA członkiem,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby są niniejszym mianowane do Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowisko członka:
               pan Johan SAUWENS, członek parlamentu flamandzkiego,
               oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:
               pan Ludwig CALUWE, członek parlamentu flamandzkiego.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2007 r.

            W imieniu Rady

         A. COSTA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: 2012/775/: Decyzja Rady z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Współpracy utworzonego na mocy Umowy o współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony

text:
               13.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/13

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 grudnia 2012 r.
   w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Współpracy utworzonego na mocy Umowy o współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony
   (2012/775/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. b) w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 22 Umowy o współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony (1) (zwanej dalej „umową”) stanowi, że Komitet Współpracy przyjmuje przepisy w celu wdrożenia zasad dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w art. 21 umowy.

               (2)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji, nie są nią związane ani jej nie stosują.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (4)

               Właściwe jest ustalenie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Współpracy.

               (5)

               Stanowisko Unii w ramach Komitetu Współpracy powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Komitetu Współpracy utworzonego na mocy Umowy o współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony, jest oparte na projekcie decyzji Komitetu Współpracy dołączonym do niniejszej decyzji.
   Przedstawiciele Unii w Komitecie Współpracy mogą, bez konieczności przyjęcia kolejnej decyzji Rady, uzgadniać niewielkie zmiany w tym projekcie decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. CHARALAMBOUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 84 z 28.3.2002, s. 43.

      PROJEKT
      DECYZJA KOMITETU WSPÓŁPRACY UE-SAN MARINO NR …/…
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
      KOMITET WSPÓŁPRACY,
      uwzględniając Umowę o współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony (1), w szczególności jej art. 22,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W art. 21 Umowy o współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony, (zwanej dalej „umową”) ustanowiono zasady koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego San Marino i systemów państw członkowskich.

                  (2)

                  Art. 22 umowy przewiduje, że Komitet Współpracy przyjmuje przepisy w celu wdrożenia tych zasad.

                  (3)

                  W odniesieniu do stosowania zasady niedyskryminacji w niniejszej decyzji nie powinno ustanawiać się jakichkolwiek dodatkowych praw wynikających z pewnych faktów bądź zdarzeń mających miejsce na terytorium drugiej umawiającej się strony, innych niż prawo do przenoszenia niektórych świadczeń, o ile takie fakty bądź zdarzenia nie są uwzględniane zgodnie z ustawodawstwem pierwszej umawiającej się strony.

                  (4)

                  Przy stosowaniu niniejszej decyzji prawo pracowników z San Marino do świadczeń rodzinnych powinno być uzależnione od tego, czy członkowie rodziny legalnie zamieszkują z danym pracownikiem w państwie członkowskim, w którym jest on zatrudniony. W przypadku gdy członkowie jego rodziny legalnie zamieszkują w innym państwie członkowskim, zastosowanie ma rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo (2). Niniejsza decyzja nie powinna uprawniać do jakichkolwiek świadczeń rodzinnych na rzecz członków rodziny pracownika zamieszkujących w państwie innym niż państwo członkowskie, np. w San Marino.

                  (5)

                  Rozporządzeniem (UE) nr 1231/2010 zakres stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4) rozszerzono na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo. Rozporządzenie (UE) nr 1231/2010 obejmuje już zasadę sumowania okresów ubezpieczenia przebytych przez pracowników będących obywatelami San Marino w różnych państwach członkowskich, w odniesieniu do prawa do niektórych świadczeń, zgodnie z art. 21 ust. 2 umowy.

                  (6)

                  W celu ułatwienia stosowania zasad koordynacji konieczne może się okazać wprowadzenie przepisów szczególnych, które odpowiadają szczególnym cechom ustawodawstwa San Marino.

                  (7)

                  Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich i San Marino, należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące współpracy między państwami członkowskimi a San Marino oraz między zainteresowaną osobą a instytucją właściwego państwa.

                  (8)

                  Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszą decyzją oraz w celu zapewnienia, aby nie utraciły one żadnych praw w wyniku jej wejścia w życie,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      CZĘŚĆ I

         PRZEPISY OGÓLNE

      Artykuł 1
      Definicje
      1.   Do celów niniejszej decyzji:

                  a)

                  „umowa” oznacza Umowę o współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką San Marino, z drugiej strony;

                  b)

                  „rozporządzenie” oznacza rozporządzenie (WE) nr 883/2004 mające zastosowanie w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

                  c)

                  „rozporządzenie wykonawcze” oznacza rozporządzenie (WE) nr 987/2009;

                  d)

                  „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

                  e)

                  „pracownik” oznacza:

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – pracownika najemnego w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa San Marino – pracownika najemnego w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  f)

                  „członek rodziny” oznacza:

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa San Marino – członka rodziny w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  g)

                  „ustawodawstwo” oznacza:

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich – ustawodawstwo w rozumieniu art. 1 lit. l) rozporządzenia, mające zastosowanie do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                              (ii)

                              w odniesieniu do San Marino – ustawodawstwo mające w San Marino zastosowanie do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                  h)

                  „świadczenia” oznaczają:

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich – świadczenia w rozumieniu art. 3 rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do San Marino – analogiczne świadczenia przysługujące na terytorium San Marino;

                  i)

                  „świadczenia podlegające przeniesieniu” oznaczają:

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich:

                                          —

                                          emerytury,

                                          —

                                          renty rodzinne,

                                          —

                                          renty z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

                                          —

                                          renty inwalidzkie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

                                    w rozumieniu rozporządzenia, z wyjątkiem specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych określonych w załączniku X do rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do San Marino – analogiczne świadczenia przewidziane w ustawodawstwie San Marino, z wyjątkiem specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.

            2.   Pozostałe terminy stosowane w niniejszej decyzji mają znaczenie im przypisane:

                  a)

                  w odniesieniu do państw członkowskich – w rozporządzeniu oraz rozporządzeniu wykonawczym;

                  b)

                  w odniesieniu do San Marino – w odpowiednim ustawodawstwie obowiązującym w San Marino.

            Artykuł 2
      Zakres podmiotowy
      Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

                  a)

                  pracowników, którzy są obywatelami San Marino i którzy są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium państwa członkowskiego i podlegają lub podlegali ustawodawstwu co najmniej jednego państwa członkowskiego, oraz do pozostałych przy życiu członków ich rodzin;

                  b)

                  członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że zamieszkują lub zamieszkiwali oni legalnie razem z danym pracownikiem podczas jego zatrudnienia w państwie członkowskim;

                  c)

                  pracowników, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i którzy są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium San Marino i podlegają lub podlegali ustawodawstwu San Marino, oraz do pozostałych przy życiu członków ich rodzin; oraz

                  d)

                  członków rodzin pracowników, o których mowa w lit. c), pod warunkiem że zamieszkują lub zamieszkiwali oni legalnie razem z danym pracownikiem podczas jego zatrudnienia w San Marino.

            Artykuł 3
      Równe traktowanie
      1.   Pracownicy, którzy są obywatelami San Marino i są legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim oraz wszyscy legalnie zamieszkujący z nimi członkowie ich rodzin traktowani są, w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h), w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do obywateli państw członkowskich, w których pracownicy ci są zatrudnieni.
      2.   Pracownicy, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i są legalnie zatrudnieni w San Marino oraz wszyscy legalnie zamieszkujący z nimi członkowie ich rodzin traktowani są, w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h), w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do obywateli San Marino.
      CZĘŚĆ II

         STOSUNKI MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A SAN MARINO

      Artykuł 4
      Uchylenie klauzul zamieszkania
      1.   Świadczenia podlegające przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), do których uprawnione są osoby, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), nie podlegają zmniejszeniu, zmianie, zawieszeniu, zniesieniu ani przepadkowi z racji zamieszkiwania przez beneficjenta:

                  (i)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu państwa członkowskiego – na terytorium San Marino; lub

                  (ii)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu San Marino – na terytorium jednego z państw członkowskich.

            2.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. b), są w okresie, w którym zamieszkują oni na terytorium San Marino, uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) ppkt (i) na takich samych zasadach, co członkowie rodziny pracownika będącego obywatelem danego państwa członkowskiego.
      3.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. d), są w okresie, w którym zamieszkują oni na terytorium państwa członkowskiego, uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) na takich samych zasadach, co członkowie rodziny pracownika będącego obywatelem San Marino.
      CZĘŚĆ III

         PRZEPISY RÓŻNE

      Artykuł 5
      Współpraca
      1.   Państwa członkowskie i San Marino przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje dotyczące zmian w swoim ustawodawstwie, które mogą mieć wpływ na wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   Do celów niniejszej decyzji władze i instytucje państw członkowskich i San Marino świadczą sobie wzajemnie pomoc i działają tak, jak przy wykonywaniu własnego ustawodawstwa. Pomoc administracyjna udzielana przez te władze i instytucje jest co do zasady wolna od opłat. Właściwe władze państw członkowskich i San Marino mogą jednak uzgodnić, że niektóre koszty podlegają zwrotowi.
      3.   Do celów niniejszej decyzji władze i instytucje państw członkowskich i San Marino mogą bezpośrednio porozumiewać się między sobą oraz z zainteresowanymi osobami lub z ich przedstawicielami.
      4.   Instytucje i osoby objęte zakresem niniejszej decyzji mają obowiązek wzajemnego informowania się i współpracy w celu zapewnienia właściwego wykonywania niniejszej decyzji.
      5.   Osoby objęte zakresem niniejszej decyzji powiadamiają jak najszybciej instytucje właściwego państwa członkowskiego lub San Marino – w przypadku gdy jest ono państwem właściwym – oraz państwa członkowskiego zamieszkania lub San Marino – w przypadku gdy jest ono państwem zamieszkania – o wszelkich zmianach w ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które mają wpływ na prawo do świadczeń przysługujące im na mocy niniejszej decyzji.
      6.   Niedopełnienie obowiązku powiadomienia ustanowionego w ust. 5 może skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym. Środki te muszą jednak odpowiadać środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie mogą uniemożliwiać osobom ubiegającym się o świadczenia korzystania z praw przyznanych im niniejszą decyzją ani tego korzystania nadmiernie utrudniać w praktyce.
      7.   Państwa członkowskie i San Marino mogą wprowadzić przepisy krajowe, które ustanawiają warunki weryfikacji uprawnień do świadczeń, w celu uwzględnienia faktu, że beneficjenci mają miejsce pobytu lub zamieszkania poza terytorium państwa, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Takie przepisy muszą być proporcjonalne, wolne od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i zgodne z zasadami określonymi w niniejszej decyzji. O przepisach tych powiadamia się Komitet Współpracy.
      Artykuł 6
      Kontrole administracyjne i badania lekarskie
      1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2, które korzystają ze świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), jak również do instytucji odpowiedzialnych za wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w San Marino, lub w przypadku gdy osoba taka lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium San Marino, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek instytucji będącej dłużnikiem badania lekarskie przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta, zgodnie z procedurami określonymi w ustawodawstwie stosowanym przez tę instytucję.
      Instytucja będąca dłużnikiem powiadamia instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania o wszelkich szczególnych wymogach, których w razie konieczności należy przestrzegać, a także o elementach, które mają wejść w zakres badania lekarskiego.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje sprawozdanie z badania lekarskiego instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie tego badania.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo do zlecenia przeprowadzenia badania beneficjenta przez wskazanego przez nią lekarza na terytorium, na którym przebywa lub zamieszkuje osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenie, albo w państwie, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Beneficjenta można jednak wezwać do powrotu do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu i gdy koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      3.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w San Marino, lub w przypadku gdy osoba taka lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania w San Marino, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek instytucji będącej dłużnikiem kontrolę administracyjną przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje sprawozdanie z kontroli administracyjnej instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie tej kontroli.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo zlecenia przeprowadzenia badania sytuacji beneficjenta wybranemu przez siebie specjaliście. Beneficjenta można jednak wezwać do powrotu do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu i gdy koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      4.   Jedno lub kilka państw członkowskich oraz San Marino mogą ustalić inne przepisy administracyjne, pod warunkiem że poinformują o tym Komitet Współpracy.
      5.   W drodze wyjątku od zasady nieodpłatnej wzajemnej pomocy administracyjnej określonej w art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji, rzeczywista kwota wydatków poniesionych na kontrole, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zwracana jest przez instytucję będącą dłużnikiem, która wystąpiła o przeprowadzenie takich kontroli, instytucji, do której wystąpiono o ich przeprowadzenie.
      Artykuł 7
      Stosowanie art. 24 umowy
      Art. 24 umowy stosuje się w przypadku, gdy jedna ze stron uzna, że druga strona nie wypełniła zobowiązań ustalonych w art. 5 i 6.
      Artykuł 8
      Przepisy szczególne dotyczące stosowania ustawodawstwa San Marino
      Komitet Współpracy może w razie potrzeby ustanawiać w załączniku II do niniejszej decyzji przepisy szczególne dotyczące stosowania ustawodawstwa San Marino.
      Artykuł 9
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych między państwem członkowskim a San Marino mogą nadal obowiązywać, pod warunkiem że nie wpływają one niekorzystnie na określone w niniejszej decyzji prawa lub obowiązki zainteresowanych osób.
      Artykuł 10
      Umowy uzupełniające procedury administracyjne służące wykonaniu niniejszej decyzji
      Jedno lub kilka państw członkowskich oraz San Marino mogą zawrzeć umowy, których celem jest uzupełnienie procedur administracyjnych służących wykonywaniu niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do zapobiegania oszustwom i błędom oraz ich zwalczania.
      CZĘŚĆ IV

         PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

      Artykuł 11
      Przepisy przejściowe
      1.   Niniejsza decyzja nie daje podstawy do nabycia jakichkolwiek praw za okres poprzedzający datę jej wejścia w życie.
      2.   Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 nabycie prawa na mocy niniejszej decyzji następuje, nawet jeżeli prawo to odnosi się do zdarzenia, które miało miejsce przed datą jej wejścia w życie.
      3.   Każde świadczenie, którego nie przyznano lub które zawieszono ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, podlega, na jej wniosek, przyznaniu lub przywróceniu od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, o ile prawa, za które uprzednio przysługiwały świadczenia, nie stanowiły podstawy do płatności w formie zryczałtowanej.
      4.   W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje złożony w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa nabyte zgodnie z niniejszą decyzją stają się skuteczne od tej daty i wykluczone jest powoływanie się w odniesieniu do zainteresowanych osób na przepisy ustawodawstwa państw członkowskich lub San Marino dotyczące utraty lub przedawnienia praw.
      5.   W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje złożony po upływie dwuletniego okresu, o którym mowa w ust. 4, prawa, które nie uległy utracie lub przedawnieniu, stają się skuteczne od daty złożenia wniosku, chyba że przepisy ustawodawstwa jednego z państw członkowskich lub San Marino są bardziej korzystne.
      Artykuł 12
      Załączniki do niniejszej decyzji
      1.   Załączniki do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część.
      2.   Na wniosek San Marino lub Unii Europejskiej załączniki mogą zostać zmienione decyzją Komitetu Współpracy.
      Artykuł 13
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono w

               W imieniu Komitetu Współpracy

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 84 z 28.3.2002, s. 43.

         (2)  Dz.U. L 344 z 29.12.2010, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

         ZAŁĄCZNIK I

            WYKAZ SPECJALNYCH NIESKŁADKOWYCH ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH PRZYSŁUGUJĄCYCH W SAN MARINO

         ZAŁĄCZNIK II

            PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE STOSOWANIA USTAWODAWSTWA SAN MARINO


title: 2011/189/UE: Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi

text:
               29.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 81/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 czerwca 2010 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi
   (2011/189/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia posiada kompetencje w zakresie przyjmowania środków ochrony morskich zasobów biologicznych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa oraz w zakresie zawierania porozumień z krajami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi.

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 98/392/WE (1) Unia jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., która wymaga od wszystkich członków społeczności międzynarodowej współpracy w działaniu na rzecz ochrony biologicznych zasobów mórz i zarządzania nimi.

               (3)

               Zgodnie z decyzją Rady 98/414/WE (2) Unia jest umawiającą się stroną Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz do zarządzania nimi.

               (4)

               W dniu 17 kwietnia 2007 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania w imieniu Wspólnoty konwencji o regionalnej organizacji ds. rybołówstwa (RFMO) na południowym Pacyfiku zajmującej się zasobami rybnymi nieobjętymi przez istniejące już regionalne organizacje ds. rybołówstwa.

               (5)

               Negocjacje te zakończono pomyślnie w dniu 14 listopada 2009 r. w Auckland w Nowej Zelandii, przyjmując projekt tekstu Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (zwanej dalej „konwencją”), która na mocy swego art. 36 ust. 1 otwarta jest do podpisu przez okres 12 miesięcy od dnia 1 lutego 2010 r.

               (6)

               Celem konwencji jest zapewnienie, poprzez jej skuteczne wprowadzenie w życie, długoterminowej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów połowowych na obszarze objętym konwencją.

               (7)

               Ponieważ statki pływające pod banderą państw członkowskich Unii prowadzą połowy zasobów na obszarze objętym konwencją, w interesie Unii jest, aby odegrała ona efektywną rolę we wprowadzaniu w życie konwencji.

               (8)

               Konwencja powinna zostać podpisana,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii podpisanie Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (zwanej dalej „konwencją”), z zastrzeżeniem zawarcia tej konwencji (3).
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (lub osób) umocowanej (umocowanych) do podpisania konwencji w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. BLANCO LÓPEZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 14.

      (3)  Tekst konwencji zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja nr A3 z dnia 17 grudnia 2009 r. dotycząca sumowania nieprzerwanych okresów delegowania przebytych na podstawie rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004  (Tekst mający znaczenie dla EOG )oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią

text:
               8.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 149/3

         DECYZJA NR A3
   z dnia 17 grudnia 2009 r.
   dotycząca sumowania nieprzerwanych okresów delegowania przebytych na podstawie rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)
   2010/C 149/04
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,
   uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (2),
   uwzględniając art. 12 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
   uwzględniając art. 5 i art. 14 do 21 rozporządzenia (WE) nr 987/2009,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dla celów niniejszej decyzji „delegowanie” oznacza każdy okres przebyty przez osoby wykonujące pracę najemną lub prowadzące działalność na własny rachunek, podczas którego osoba zainteresowana wykonuje swoją działalność w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1, art. 14a ust. 1, art. 14b ust. 1 lub art. 14b ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (3) oraz art. 12 ust. 1 lub art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

               (2)

               Celem przepisów art. 12 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, które wprowadzają wyjątek od ogólnej reguły ustanowionej w art. 11 ust. 3 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, jest w szczególności ułatwienie korzystania ze swobody świadczenia usług z myślą o pracodawcach, którzy delegują pracowników do państw członkowskich innych niż te, w których mają siedzibę, jak również ułatwienie pracownikom korzystania ze swobody przemieszczania się do innych państw członkowskich. Przepisy te mają także na celu przezwyciężenie przeszkód, które mogłyby zakłócać swobodę przepływu pracowników, oraz stymulowanie wzajemnego przenikania gospodarczego, a jednocześnie uniknięcie utrudnień administracyjnych, zwłaszcza dla pracowników i przedsiębiorstw.

               (3)

               Warunkami decydującymi dla stosowania art. 12 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia jest istnienie bezpośredniego związku między pracodawcą i zatrudnionym przez niego pracownikiem oraz występowanie powiązań między pracodawcą i państwem członkowskim, w którym ma on swoją siedzibę. Warunkiem decydującym dla stosowania art. 12 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia jest zwykłe prowadzenie podobnej znacznej działalności w państwie członkowskim, w którym taka osoba ma swoją siedzibę.

               (4)

               Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71 przewidywany okres delegowania nie może przekroczyć 12 miesięcy, z możliwością przedłużenia o kolejnych 12 miesięcy ze względu na nieprzewidziane okoliczności. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2004 przewidywany okres delegowania nie może przekroczyć łącznie 24 miesięcy.

               (5)

               Każde przedłużenie nieprzerwanego okresu delegowania powyżej maksymalnego czasu trwania określonego w rozporządzeniach wymaga porozumienia zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 lub art. 16 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

               (6)

               Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 nie zawiera wyraźnego przepisu przejściowego dotyczącego sumowania okresów delegowania przebytych na podstawie rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (WE) nr 883/2004. Zamiarem prawodawcy było przedłużenie maksymalnego możliwego i przewidywanego okresu delegowania z 12 do 24 miesięcy. Procedury i inne warunki delegowania znacznie się nie zmieniły.

               (7)

               Mając na względzie ciągłość prawną między starym i nowym rozporządzeniem oraz w celu zapewnienia jednolitego stosowania zasad delegowania w okresie przejściowym między rozporządzeniami (EWG) nr 1408/71 i (WE) nr 883/2004,
               działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Wszystkie okresy delegowania przebyte na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 są uwzględniane przy obliczaniu nieprzerwanego okresu delegowania na podstawie rozporządzenia (WE) nr 883/2004, tak aby całkowity okres nieprzerwanego delegowania przebyty na podstawie obydwu rozporządzeń nie mógł przekroczyć 24 miesięcy.

               2.

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 987/2009.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Lena MALMBERG

      (1)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 149 z 5.7.1971, s. 2.


title: 2011/597/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/209

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2009
   (2011/597/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2009,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2009 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając decyzję Rady 2008/114/WE, Euratom z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającą statut Agencji Dostaw Euratomu (3), w szczególności jej art. 8,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0144/2011),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Agencji Dostaw Euratomu za rok budżetowy 2009;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi generalnemu Agencji Dostaw Euratomu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 41 z 15.2.2008, s. 15.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2010/222/: Decyzja Komisji z dnia 19 kwietnia 2010 r. w sprawie przystąpienia Komisji Europejskiej do Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii

text:
               20.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/12

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 19 kwietnia 2010 r.
   w sprawie przystąpienia Komisji Europejskiej do Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii
   (2010/222/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska określiła dla sektora energetycznego cele zwiększenia bezpieczeństwa dostaw oraz redukcji emisji gazów cieplarnianych, wynikających ze zużycia energii, poprzez zwiększenie udziału energii ze źródeł odnawialnych. Istotnym elementem strategii w zakresie energetyki odnawialnej jest bioenergia. Unia Europejska dąży do zapewnienia zrównoważonej produkcji biomasy, przyjęła także kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopaliw i biopłynów.

               (2)

               W ramach współpracy z międzynarodowymi partnerami, w tym krajami rozwijającymi się, Komisja aktywnie uczestniczy w dialogu energetycznym oraz w innych formach współpracy w zakresie energetyki. Osiągnięcie pełnego potencjału bioenergetyki i wynikających z niej korzyści możliwe jest jedynie wówczas, gdy inne kraje również przyjmą strategie na rzecz bioenergii i będą je realizować w sposób zrównoważony. Odpowiednie ramy współpracy międzynarodowej mogą istotnie przyspieszyć realizację celu, jakim jest zrównoważona produkcja energii.

               (3)

               W planie działań z Gleneagles z 2005 r. grupa G8 opowiedziała się za utworzeniem Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii, mającego wspierać efektywne ekonomicznie upowszechnianie biomasy i biopaliw, szczególnie w krajach rozwijających się. W ramach Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii, mając na celu promowanie bioenergetyki w sposób zrównoważony, powołano grupy zadaniowe do spraw metodologii w zakresie gazów cieplarnianych oraz do spraw zrównoważonego charakteru.

               (4)

               W dniu 12 kwietnia 2007 r. przewodniczący Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii, pismem skierowanym do przewodniczącego Barroso, zaprosił Komisję do przystąpienia do Partnerstwa; zaproszenie to zostało później ponowione.

               (5)

               Dzięki uczestnictwu w Globalnym Partnerstwie na rzecz Bioenergii Komisja będzie mogła usprawnić koordynację realizowanych przez nią na arenie międzynarodowej działań w zakresie bioenergetyki i powiązanych aspektów zrównoważonego charakteru.

               (6)

               Globalne Partnerstwo na rzecz Bioenergii opiera się na składkach członkowskich. Składki takie mają charakter dobrowolny, a decyzja o uczestnictwie nie obliguje Komisji do wnoszenia wkładu finansowego do wspólnego budżetu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Komisja Europejska (zwana dalej „Komisją”) uczestniczy w charakterze partnera w Globalnym Partnerstwie na rzecz Bioenergii.
   Artykuł 2
   Komisarz ds. energii lub jego wyznaczony przedstawiciel jest upoważniony do podpisania w imieniu Komisji mandatu Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 kwietnia 2010 r.

            W imieniu Komisji

         Günther OETTINGER

            Członek Komisji


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1141 z dnia 13 lipca 2015 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)

text:
               14.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/18

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/1141
   z dnia 13 lipca 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 16 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/392/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 22 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/482/WPZiB (2) przedłużającą stosowanie decyzji 2012/392/WPZiB do dnia 15 lipca 2016 r. i przewidującą finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 15 lipca 2015 r.

               (3)

               W dniu 23 kwietnia 2015 r. Rada Europejska zobowiązała się zwiększyć unijną obecność na morzu, by zapobiec nielegalnym przepływom migracyjnym i wzmocnić wewnętrzną solidarność i odpowiedzialność. Zobowiązała się też zwiększyć wsparcie dla Nigru, m.in. monitorować i kontrolować granice i trasy lądowe, z wykorzystaniem obecnych operacji w dziedzinie WPBiO w regionie. W wyniku śródokresowego przeglądu strategicznego, w dniu 13 maja 2015 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa uzgodnił nowy kierunek działań operacyjnych, w którymi połączono zaangażowanie w Niamey ze stałą obecnością w Agadezie.

               (4)

               Należy zmienić decyzję 2012/392/WPZiB, by przedłużyć okres objęty finansową kwotą odniesienia do dnia 15 lipca 2016 r. W okresie 3 miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji kwota ta zostanie zaktualizowana po przeprowadzeniu kolejnego planowania działań operacyjnych w związku z zastosowaniem dwutorowego podejścia łączącego pogłębione zaangażowanie w Niamey ze stałą obecnością w Agadezie.

               (5)

               EUCAP Sahel Niger będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji Rady 2012/392/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 16 lipca 2012 r. do dnia 31 października 2013 r. wynosi 8 700 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 15 lipca 2014 r. wynosi 6 500 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 16 lipca 2014 r. do dnia 15 lipca 2015 r. wynosi 9 155 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 16 lipca 2015 r. do dnia 15 lipca 2016 r. wynosi 9 800 000 EUR.”;

               2)

               art. 13a otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 13a
               Komórka ds. projektów
               1.   W skład EUCAP Sahel Niger wchodzi komórka ds. projektów określająca i realizująca projekty, które są zgodne z celami misji i ułatwiają realizację jej mandatu. EUCAP Sahel Niger w stosownych przypadkach ułatwia i zapewnia doradztwo w związku z projektami – dotyczącymi dziedzin związanych z EUCAP Sahel Niger i wspierającymi jej cele – realizowanymi przez państwa członkowskie oraz państwa trzecie w ramach ich odpowiedzialności.
               2.   Z zastrzeżeniem ust. 3 EUCAP Sahel Niger jest uprawniona do korzystania z wkładów finansowych UE oraz państw członkowskich lub państw trzecich w celu wdrażania projektów, co do których stwierdzono, że w spójny sposób uzupełniają inne działania EUCAP Sahel Niger, jeżeli projekty te:

                           a)

                           zostały uwzględnione w ocenie skutków finansowych odnoszącej się do niniejszej decyzji; lub

                           b)

                           zostały włączone, w trakcie obowiązywania mandatu misji i w drodze zmiany sprawozdania finansowego na wniosek szefa misji.

                     W razie formalnego wystąpienia przez Komisję lub te państwa o zarządzanie ich wkładami finansowymi przez EUCAP Sahel Niger, EUCAP Sahel Niger zawiera umowę z Komisją lub z tymi państwami, obejmującą przede wszystkim szczególne procedury postępowania ze skargami stron trzecich, dotyczącymi szkód wyrządzonych przez działania lub zaniechania EUCAP Sahel Niger w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa. W żadnym razie Unia ani WP nie ponoszą odpowiedzialności wobec państw członkowskich wnoszących wkład za działania lub zaniechania EUCAP Sahel Niger w związku z korzystaniem ze środków finansowych udostępnionych przez te państwa.
               3.   Przyjęcie wkładu finansowego od UE lub państw trzecich na rzecz komórki ds. projektów podlega zatwierdzeniu przez KPiB.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 16 lipca 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. ETGEN

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/392/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 187 z 17.7.2012, s. 48).

      (2)  Decyzja Rady 2014/482/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 31).


C 287 E/158          PL                            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                             24.11.2006

Środa, 18 stycznia 2006 r.

              P6_TA(2006)0011

              Komisja śledcza do zbadania sprawy kryzysu w spółce Equitable Life Assurance
              Society

              Wniosek dotyczacy decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie utworzenia komisji śledczej do
                           zbadania sprawy kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society

              Parlament Europejski,

              — uwzględniając art. 193 Traktatu WE,

              — uwzględniając decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia
                19 kwietnia 1995 r. w sprawie szczegółowych przepisów regulujących egzekwowanie przez Parlament
                Europejski jego prawa do prowadzenia dochodzeń (1),

              — uwzględniając art. 176 Regulaminu,

              — uwzględniając wniosek złożony przez 213 posłów do Parlamentu Europejskiego,

              — uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 14 grudnia 2005 r. wyrażającą zgodę na
                powołanie komisji śledczej badającej zarzuty postawione w petycji 0611/2004 Arthura White'a (Brytyj-
                czyka) i w petycji 0029/2005 Paula Braithwaite (Brytyjczyka) złożonej w imieniu Obywatelskiej Grupy
                Członków Equitable (Equitable Members' Action Group) oraz innych petycjach w tej samej sprawie
                nadesłanych z Niemiec i Irlandii, z których wszystkie dotyczyły Equitable Life Assurance Society (Equi-
                table Life),

              1. podejmuje decyzję o ustanowieniu komisji śledczej celem zbadania domniemanych nieprawidłowości
              lub niegospodarności przy stosowaniu prawa wspólnotowego w związku z kryzysem w spółce Equitable
              Life, bez uszczerbku dla właściwości sądów krajowych i wspólnotowych;

              2.   postanawia, że komisja śledcza:

              — zbada domniemane nieprawidłowości lub niegospodarność przy stosowaniu dyrektywy 92/96/EWG (2),
                obecnie skodyfikowanej w dyrektywie 2002/83/WE (3), przez właściwe władze Zjednoczonego Króle-
                stwa w związku z Equitable Life, szczególnie w odniesieniu do systemu nadzoru i zapewnienia odpo-
                wiedniej kontroli stanu finansowego przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, w tym ich wypłacalności,
                wprowadzenia odpowiednich rezerw technicznych i ich pokrycia przez odpowiadające im aktywa;

              — oceni, czy Komisja spełniła swój obowiązek kontroli dokonania właściwej i terminowej transpozycji
                prawa wspólnotowego, oraz sprawdza, czy słabe punkty struktury instytucjonalnej przyczyniły się do
                powstania tej sytuacji;

              — oceni zarzuty stawiane organom nadzorczym Zjednoczonego Królestwa, że przez wiele lat, a przynaj-
                mniej od 1989 r., zaniedbywali obowiązek ochrony właścicieli polis poprzez surowy nadzór spra-
                wozdań finansowych i tworzenia rezerw oraz sytuacji finansowej Equitable Life;

              (1) Dz.U. L 113 z 19.5.1995, str. 1.
              (2) Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonaw-
                  czych i administracyjnych dotyczących bezpośrednich ubezpieczeń na życie i zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i
                  90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (Dz.U. L 360 z 9.12.1992, str. 1).
              (3) Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie
                  (Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/68/WE (Dz.U. L 323 z
                  9.12.2005, str. 1).
 ---pagebreak--- 24.11.2006           PL                              Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                              C 287 E/159

                                                                                Środa, 18 stycznia 2006 r.

             — oceni stan skarg złożonych przez obywateli europejskich spoza Zjednoczonego Królestwa i stosowność
               środków prawnych dostępnych w ramach prawodawstwa brytyjskiego lub europejskiego dla właścicieli
               polis z innych Państw Członkowskich;

             — wniesie propozycje, jakie uzna za niezbędne w tej sprawie;

             3. postanawia, że komisja śledcza przedstawi Parlamentowi wstępne sprawozdanie po 4 miesiącach od
             rozpoczęcia prac, oraz sprawozdanie końcowe po 12 miesiącach od momentu przyjęcia niniejszej decyzji;

             4.   postanawia, że w skład komisji wchodzić będzie 22 posłów Parlamentu Europejskiego.

             P6_TA(2006)0012

             Komisja tymczasowa do spraw domniemanego wykorzystania przez CIA państw
             europejskich do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów

             Decyzja w sprawie powołania komisji tymczasowej do spraw domniemanego wykorzystania
                 przez CIA państw europejskich do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów

             Parlament Europejski,

             — mając na uwadze przywiązanie Unii Europejskiej do zasad wolności, demokracji, poszanowania dla
               praw człowieka i podstawowych wolności oraz do rządów prawa, jak podkreślono w preambule Trak-
               tatu o Unii Europejskiej, a w szczególności w jego art. 6 i 7,

             — pamiętając, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przestrze-
               ganie praw podstawowych również stanowi część porządku konstytucyjnego Wspólnoty,

             — pamiętając, że ochrona godności ludzkiej jest jednym z kluczowych założeń Karty Praw Podstawowych
               Unii Europejskiej proklamowanej przez instytucje w dniu 7 grudnia 2000 r. oraz że ta podstawowa
               wartość zostałaby pogwałcona w przypadku okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania
               osób, bez względu na przyczynę takiego traktowania, przy pośrednim lub bezpośrednim udziale
               Państw Członkowskich i instytucji UE,

             — mając na uwadze swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie domniemanego wykorzystania
               przez CIA państw europejskich do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów (1), w której, w
               świetle dochodzenia prowadzonego przez Radę Europy, zauważono potrzebę powołania komisji
               tymczasowej Parlamentu Europejskiego, która miałaby wspierać takie dochodzenie, w szczególności,
               jeżeli w sprawę uwikłane są Państwa Członkowskie,

             — uwzględniając art. 175 Regulaminu,

             (1) Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0529.


title: 2013/80/UE: Decyzja Komisji z dnia 13 lutego 2013 r. kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu spawanych rur, przewodów rurowych oraz profili drążonych o przekroju poprzecznym kwadratowym lub prostokątnym, z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, pochodzących z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Turcji i Ukrainy

text:
               14.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/36

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 lutego 2013 r.
   kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu spawanych rur, przewodów rurowych oraz profili drążonych o przekroju poprzecznym kwadratowym lub prostokątnym, z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, pochodzących z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Turcji i Ukrainy
   (2013/80/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 16 lutego 2012 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała skargę dotyczącą domniemanego dumpingu wyrządzającego szkodę w odniesieniu do przywozu spawanych rur, przewodów rurowych oraz profili drążonych o przekroju poprzecznym kwadratowym lub prostokątnym, z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna („elementy drążone”), pochodzących z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Turcji i Ukrainy („państwa, których dotyczy postępowanie”).

               (2)

               Skarga została złożona w imieniu producentów unijnych („skarżący”) reprezentujących ponad 25 % łącznej produkcji unijnej elementów drążonych. Wspomniana skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na przywóz dumpingowy i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia postępowania antydumpingowego.

               (3)

               Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja wszczęła w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu elementów drążonych pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie.

               (4)

               Komisja przesłała kwestionariusze do przemysłu unijnego, producentów eksportujących w państwach, których dotyczy postępowanie, importerów oraz władz byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Turcji i Ukrainy. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

               (5)

               Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

         B.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (6)

               W piśmie z dnia 23 listopada 2012 r. skierowanym do Komisji skarżący oficjalnie wycofali skargę.

               (7)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, o ile nie jest to sprzeczne z interesem Unii.

               (8)

               Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ dochodzenie nie ujawniło żadnych okoliczności lub powodów wskazujących, iż takie zakończenie nie leżałoby w interesie Unii.

               (9)

               Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Nie wpłynęły żadne uwagi wskazujące, że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Unii.

               (10)

               Komisja stwierdza zatem, iż postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii elementów drążonych pochodzących z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Turcji i Ukrainy powinno zostać zakończone bez wprowadzania środków,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu spawanych rur, przewodów rurowych oraz profili drążonych o przekroju poprzecznym kwadratowym lub prostokątnym, z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, obecnie objętych kodami CN 7306 61 92 i 7306 61 99 oraz pochodzących z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Turcji i Ukrainy, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 lutego 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. C 96 z 31.3.2012, s. 13.


title: 2014/898/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/22/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie i uchylenia decyzji BiH/19/2012

text:
               13.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 358/17

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA BiH/22/2014
   z dnia 4 grudnia 2014 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie i uchylenia decyzji BiH/19/2012

      (2014/898/WPZiB)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2004/570/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania dalszych decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE.

               (2)

               W dniu 27 listopada 2012 r. KPiB przyjął decyzję BiH/19/2012 (2) w sprawie mianowania generała dywizji Dietera HEIDECKERA dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie generała dywizji Johanna LUIFA nowym dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie na miejsce generała dywizji Dietera HEIDECKERA.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE poparł to zalecenie.

               (5)

               Należy zatem uchylić decyzję BiH/19/2012.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne.

               (7)

               W dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. Rada Europejska na posiedzeniu w Kopenhadze przyjęła deklarację stwierdzającą, że uzgodnienia „Berlin plus” i ich wykonanie będą miały zastosowanie tylko do tych państw członkowskich Unii, które są również członkami NATO albo stronami „Partnerstwa dla Pokoju”, i które wskutek tego zawarły z NATO dwustronne umowy dotyczące bezpieczeństwa,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał dywizji Johann LUIF zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie od dnia 15 grudnia 2014 r.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję BiH/19/2012.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 grudnia 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 252 z 28.7.2004, s. 10.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/19/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. L 333 z 5.12.2012, s. 45).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1780 z dnia 5 października 2015 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)

text:
               6.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 259/21

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/1780
   z dnia 5 października 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 16 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/392/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 22 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/482/WPZiB (2) przedłużającą stosowanie decyzji 2012/392/WPZiB do dnia 15 lipca 2016 r. i ustalającą finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 15 lipca 2015 r.

               (3)

               W dniu 13 lipca 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1141 (3) ustalającą finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 15 lipca 2016 r. Rada podkreśliła w tej decyzji, że finansowa kwota odniesienia zostanie zaktualizowana w terminie trzech miesięcy od przyjęcia tej decyzji, po przeprowadzeniu kolejnego planowania działań operacyjnych w związku z zastosowaniem dwutorowego podejścia łączącego pogłębione zaangażowanie w Niamey ze stałą obecnością w Agadezie.

               (4)

               Z uwagi na kolejne planowanie działań operacyjnych finansowa kwota odniesienia na okres od dnia 16 lipca 2015 r. do dnia 15 lipca 2016 r. powinna zostać zaktualizowana.

               (5)

               EUCAP Sahel Niger będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 13 decyzji Rady 2012/392/WPZiB ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

      „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 16 lipca 2012 r. do dnia 31 października 2013 r. wynosi 8 700 000 EUR.
      Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 15 lipca 2014 r. wynosi 6 500 000 EUR.
      Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 16 lipca 2014 r. do dnia 15 lipca 2015 r. wynosi 9 155 000 EUR.
      Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 16 lipca 2015 r. do dnia 15 lipca 2016 r. wynosi 18 400 000 EUR.
      2.   Wszelkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Postępowania o udzielenie zamówień publicznych przez EUCAP SAHEL NIGER są otwarte dla osób fizycznych i prawnych bez ograniczeń. Ponadto do towarów zakupionych przez EUCAP SAHEL NIGER nie mają zastosowania reguły pochodzenia.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 5 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         N. SCHMIT

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/392/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 187 z 17.7.2012, s. 48).

      (2)  Decyzja Rady 2014/482/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 31)

      (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1141 z dnia 13 lipca 2015 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 185 z 14.7.2015, s. 18).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/785 z dnia 19 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               20.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 131/73

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/785
   z dnia 19 maja 2016 r.
   zmieniająca decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/183/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i uchylającą decyzję 2010/800/WPZiB (1), w szczególności jej art. 19 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/183/WPZiB.

               (2)

               Zważywszy na powagę sytuacji w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB należy dodać 18 osób i jeden podmiot. Należy też zaktualizować wpisy dotyczące dwóch osób zawarte w tym załączniku.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do decyzji 2013/183/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 maja 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 52.

      ZAŁĄCZNIK

                  1)

                  W części I lit. A. załącznika II do decyzji 2013/183/WPZiB wymienione poniżej osoby dodaje się do wykazu osób i podmiotów odpowiedzialnych za programy KRLD dotyczące broni jądrowej, rakietowych pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia, osób lub podmiotów działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub podmiotów będących ich własnością lub kontrolowanych przez nie objętych środkami ograniczającymi:

                              Nazwisko
                              (i ewent. pseudonimy)

                              Dane identyfikacyjne

                              Uzasadnienie

                              15.

                              CHOE Kyong-song

                              Generał pułkownik armii KRLD. Były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która to komisja jest jednym z głównych organów do spraw związanych z obroną narodową w KRLD. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              16.

                              CHOE Yong-ho

                              Generał pułkownik armii KRLD. Były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która to komisja jest jednym z głównych organów do spraw związanych z obroną narodową w KRLD. Dowódca sił powietrznych. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              17.

                              HONG Sung-Mu
                              (alias HUNG Sung Mu)

                              Data urodzenia: 1.1.1942 r.

                              Zastępca dyrektora Munitions Industry Department (MID) (Departamentu Dostaw Wojskowych). Odpowiada za rozwój programów dotyczących broni konwencjonalnej i pocisków rakietowych, w tym rakietowych pocisków balistycznych. Uznawany za jedną z głównych osób odpowiedzialnych za programy rozwoju przemysłowego dotyczące broni jądrowej. Odpowiada za programy KRLD dotyczące broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              18.

                              JO Chun-Ryong
                              (alias CHO Chun Ryo'ng, JO Chun-Ryong, JO Cho Ryong)

                              Data urodzenia: 4.4.1960 r.

                              Przewodniczący Drugiego Komitetu Ekonomicznego (od 2014 r.) odpowiedzialny za zarządzanie fabrykami i zakładami produkującymi amunicję w KRLD. Drugi Komitet Ekonomiczny został wskazany w rezolucji RB ONZ nr 2270(2016) w związku z jego zaangażowaniem w kluczowych kwestiach dotyczących programu pocisków balistycznych, nadzorowaniem przez niego produkcji pocisków balistycznych w KRLD oraz kierowaniem działaniami KOMID będącego głównym podmiotem zajmującym się handlem bronią w KRLD. Członek Komisji Obrony Narodowej. Uczestniczył w licznych programach związanych z pociskami balistycznymi. Jest jedną z kluczowych osób w przemyśle zbrojeniowym KRLD. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              19.

                              JO Kyongchol

                              Generał armii KRLD, były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która to komisja jest jednym z głównych organów do spraw związanych z obroną narodową w KRLD. Dyrektor dowództwa wojskowych sił bezpieczeństwa. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              20.

                              KIM Chun-sam

                              Generał broni, były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która to komisja jest jednym z głównych organów ds. obrony narodowej KRLD. Dyrektor departamentu operacyjnego sztabu wojskowego armii KRLD i pierwszy zastępca szefa sztabu wojskowego. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              21.

                              KIM Chun-sop

                              Członek Komisji Obrony Narodowej, który jest jednym z głównych organów ds. obrony narodowej KRLD. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              22.

                              KIM Jong-gak

                              Data urodzenia: 20.7.1941 r.
                              Miejsce urodzenia: Pyongyang

                              Wicemarszałek armii KRLD, były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która to komisja jest jednym z głównych organów ds. obrony narodowej KRLD. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              23.

                              KIM Rak Kyom
                              (alias KIM Rak-gyom)

                              Czterogwiazdkowy generał, dowódca sił strategicznych (zwanych też siłami rakietowymi o znaczeniu strategicznym), które, jak się przypuszcza, obecnie dowodzą 4 jednostkami pocisków strategicznych i taktycznych, w tym brygadą KN08 (międzykontynentalne rakiety balistyczne). Stany Zjednoczone wskazały siły strategiczne jako uczestniczące w działaniach, które istotnie przyczyniły się do proliferacji broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia. Były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która to komisja jest jednym z głównych organów ds. obrony narodowej KRLD. Doniesienia medialne wskazują, że KIM był obecny przy teście silnika międzykontynentalnej rakiety balistycznej w kwietniu 2016 r. z KIM Jung Unem. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              24.

                              KIM Won-hong

                              Data urodzenia: 7.1.1945
                              Miejsce urodzenia: Pyongyang
                              Nr paszportu: 745310010

                              Generał, dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa Państwowego. Minister bezpieczeństwa państwowego. Członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei oraz Komisji Obrony Narodowej, które są głównymi organami do spraw związanych z obroną narodową KRLD. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              25.

                              PAK Jong-chon

                              Generał pułkownik armii KRLD, dowódca Ludowych Sił Zbrojnych Korei, zastępca szefa sztabu i dyrektor Departamentu Dowodzenia Siłą Ognia. Szef dowództwa wojskowego oraz dyrektor departamentu dowództwa artylerii. Były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która to komisja jest jednym z głównych organów ds. obrony narodowej KRLD. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              26.

                              RI Jong-su

                              Wiceadmirał. Były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei, która jest głównym organem do spraw związanych z obroną narodową KRLD. Głównodowodzący Koreańskiej Marynarki, biorący udział w rozwijaniu programów pocisków balistycznych oraz w rozwijaniu zdolności sił morskich KRLD w zakresie broni jądrowej. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              27.

                              SON Chol-ju

                              Generał pułkownik Koreańskich Ludowych Sił Zbrojnych i dyrektor polityczny Sił Powietrznych i Przeciwlotniczych, które nadzorują rozwój unowocześnionych rakiet przeciwlotniczych. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              28.

                              YUN Jong-rin

                              Generał, były członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei oraz członek Komisji Obrony Narodowej, które są głównymi organami do spraw związanych z obroną narodową KRLD. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              29.

                              PAK Yong-sik

                              Czterogwiazdkowy generał, członek Departamentu Bezpieczeństwa Państwowego, minister obrony. Członek Centralnej Komisji Wojskowej Partii Robotniczej Korei oraz Komitetu Obrony Narodowej, które są głównymi organami do spraw związanych z obroną narodową w KRLD. Był obecny przy przeprowadzeniu prób z rakietami balistycznymi w marcu 2016 r. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              30.

                              HONG Yong Chil

                              Zastępca Dyrektora Munitions Industry Department (MID) (Departamentu Dostaw Wojskowych). MID – wskazany przez RB ONZ 2 marca 2016 r. – uczestniczy w kluczowych kwestiach programu KRLD dotyczącego pocisków balistycznych. MID nadzoruje rozwój pocisków balistycznych w KRLD, w tym Taepo Dong-2, produkcji broni oraz dotyczących jej programów badań i rozwoju. Drugi Komitet Ekonomiczny oraz Druga Akademia Nauk Przyrodniczych – również wskazane w sierpniu 2010 r. – podlegają MID. MID w ostatnich latach pracuje nad rozwojem samobieżnej międzykontynentalnej rakiety balistycznej KN08. HONG towarzyszył KIM Jong Unowi przy okazji licznych wydarzeń związanych z rozwojem programów KRLD dotyczących broni jądrowej i rakiet balistycznych i uznaje się, że odegrał znaczącą rolę w próbach jądrowych w KRLD dnia 6 stycznia 2016 r. Wicedyrektor Komitetu Centralnego Partii Robotniczej Korei. Odpowiada za wspieranie i promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              31.

                              RI Hak Chol
                              (alias RI Hak Chul, RI Hak Cheol)

                              Data urodzenia: 19.1.1963 r. lub 8.5.1966 r.
                              Nr paszportu: 381320634, PS- 563410163

                              Prezes przedsiębiorstwa Green Pine Associated Corporation („Green Pine”), umieszczonego w wykazie przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Według Komitetu Sankcji ONZ Green Pine przejął część działalności Korea Mining Development Trading Corporation (KOMID). KOMID został wskazany przez Komitet w kwietniu 2009 r. i stanowi główny podmiot zajmujący się handlem bronią w KRLD oraz jest głównym eksporterem towarów i wyposażenia związanych z pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną. Green Pine jest też odpowiedzialne za około połowę eksportu broni i powiązanego sprzętu przez KRLD. Green Pine zostało objęte sankcjami w związku z eksportem broni lub powiązanego sprzętu z Korei Północnej. Green Pine specjalizuje się w produkcji uzbrojenia dla marynarki wojennej takiego jak okręty podwodne, łodzie wojskowe oraz systemy pocisków oraz eksportuje torpedy i wsparcie techniczne dla irańskich firm z sektora obrony. Green Pine zostało umieszczone w wykazie Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.

                              32.

                              YUN Chang Hyok

                              Data urodzenia: 9.8.1965 r.

                              Zastępca Dyrektora Satellite Control Centre, National Aerospace Development Administration – NADA (Ośrodka Kontroli Satelitarnej, Krajowej Administracji Rozwoju Przemysłu Lotniczego i Kosmonautycznego). NADA podlega sankcjom na mocy rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016) w związku z udziałem programem KRLD w zakresie rozwoju wiedzy i technologii kosmicznej, w tym wystrzeliwania satelitów i rakiet nośnych. Rezolucja RB ONZ 2270 (2016) potępiła wystrzelenie satelity przez KRLD w dniu 7 lutego 2016 r. z wykorzystaniem technologii rakietowych pocisków balistycznych, które stanowiło poważne naruszenie rezolucji nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013) oraz 2094 (2013). Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                  2)

                  W części I lit. B. załącznika II do decyzji Rady 2013/183/WPZiB dodaje się wymieniony poniżej podmiot do wykazu podmiotów odpowiedzialnych za programy KRLD dotyczące broni jądrowej, rakietowych pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia objętych środkami ograniczającymi:

                              Nazwa
                              (i ewentualne inne nazwy)

                              Dane identyfikacyjne

                              Uzasadnienie

                              13.

                              Strategic Rocket Forces (Strategiczne Siły Rakietowe)

                              W ramach narodowych sił zbrojnych KRLD podmiot ten bierze udział w rozwijaniu i operacyjnym wdrażaniu programów dotyczących rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                  3)

                  W części I lit. A. załącznika II do decyzji 2013/183/WPZiB wpisy dotyczące wymienionych poniżej osób w wykazie osób i podmiotów odpowiedzialnych za programy KRLD dotyczące broni jądrowej, rakietowych pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia, osób lub podmiotów działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub podmiotów będących ich własnością lub kontrolowanych przez nie objętych środkami ograniczającymi otrzymują brzmienie:

                              Nazwa
                              (i ewentualne inne nazwy)

                              Dane identyfikacyjne

                              Uzasadnienie

                              3.

                              CHU Kyu-Chang
                              (alias JU Kyu-Chang)

                              Data urodzenia: 25.11.1928 r.
                              Miejsce urodzenia: South Hamgyo'ng Province

                              Członek Komisji Obrony Narodowej, który jest jednym z głównych organów ds. obrony narodowej KRLD. Były dyrektor Departamentu Uzbrojenia w Komitecie Centralnym Partii Robotniczej Korei. Odpowiada za wspieranie lub promowanie programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakiet balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

                              8.

                              PAEK Se-bong

                              Rok urodzenia: 1946

                              Były Przewodniczący Drugiego Komitetu Ekonomicznego (odpowiedzialny za program balistyczny) Komitetu Centralnego Partii Robotniczej Korei. Członek Narodowego Komitetu Obrony