title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1512 z dnia 30 sierpnia 2017 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               31.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 224/118

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1512
   z dnia 30 sierpnia 2017 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/183/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (zwanej dalej „KRLD”), zastępującą decyzję 2010/800/WPZiB (2) i wdrażającą między innymi rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwane dalej „rezolucjami RB ONZ”) nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013) i 2094 (2013).

               (2)

               W dniu 2 marca 2016 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję RB ONZ nr 2270 (2016), w której przewidziano nowe środki skierowane przeciwko KRLD.

               (3)

               W dniu 31 marca 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/476 (3) nadającą skuteczność tym środkom.

               (4)

               W dniu 27 maja 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/849 (4) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko KRLD, zastępującą decyzję 2013/183/WPZiB i wdrażającą między innymi rezolucje RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013) i 2270 (2016).

               (5)

               Rezolucja RB ONZ nr 2270 (2016) stanowi, że zamrożenie aktywów ma zastosowanie w odniesieniu do podmiotów rządu KRLD lub Partii Pracy Korei, lub osób działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, w przypadku gdy państwo członkowskie ONZ stwierdza, że są one powiązane z programami KRLD dotyczącymi rakietowych pocisków balistycznych lub broni jądrowej lub innymi działaniami zakazanymi na mocy odpowiednich rezolucji RB ONZ. Ponadto Rada uważa, że osoby działające w imieniu lub pod kierunkiem podmiotów rządu KRLD lub Partii Pracy Korei, w przypadku gdy Rada stwierdzi, że są one powiązane z programami KRLD dotyczącymi rakietowych pocisków balistycznych lub broni jądrowej lub innymi działaniami zakazanymi na mocy odpowiednich rezolucji RB ONZ, powinny podlegać ograniczeniom podróży.

               (6)

               Rada uważa za konieczne, aby dodać nowy załącznik, który będzie zawierał wykaz wspomnianych osób i podmiotów.

               (7)

               Rezolucja RB ONZ nr 2270 (2016) stanowi również, że zamrożenie aktywów mające zastosowanie w odniesieniu do podmiotów należących do rządu KRLD lub Partii Pracy Korei, lub osób działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, nie ma zastosowania w odniesieniu do środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych, które są wymagane do prowadzenia działalności misji KRLD przy ONZ i innych wyspecjalizowanych agencjach.

               (8)

               Wdrożenie niektórych środków przewidzianych w niniejszej decyzji wymaga dalszego działania Unii.

               (9)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2016/849,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji (WPZiB) 2016/849 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           pkt 2 otrzymuje brzmienie:

                                       „2)

                                       Instytucje finansowe podlegające jurysdykcji państw członkowskich nie prowadzą lub zaprzestają prowadzenia jakichkolwiek transakcji z:

                                                   a)

                                                   bankami mającymi siedzibę w KRLD, w tym banku centralnego KRLD;

                                                   b)

                                                   podlegającymi jurysdykcji państw członkowskich oddziałami lub jednostkami zależnymi banków mających siedzibę w KRLD;

                                                   c)

                                                   niepodlegającymi jurysdykcji państw członkowskich oddziałami lub jednostkami zależnymi banków mających siedzibę w KRLD;

                                                   d)

                                                   podmiotami finansowymi niemającymi siedziby w KRLD, które podlegają jurysdykcji państw członkowskich i które są kontrolowane przez osoby lub podmioty mające siedzibę w KRLD; lub

                                                   e)

                                                   podmiotami finansowymi niemającymi siedziby w KRLD lub niepodlegającymi jurysdykcji państw członkowskich, ale kontrolowanymi przez osoby lub podmioty mające siedzibę w KRLD,
                                                   chyba że takie transakcje wchodzą w zakres stosowania pkt 3 i wydano na nie zezwolenie zgodnie z pkt 4.”;

                           b)

                           pkt 5 otrzymuje brzmienie:

                                       „5.

                                       Nie wymaga się wcześniejszego zezwolenia, o którym mowa w pkt 4, w przypadku przekazywania środków finansowych lub transakcji niezbędnych do urzędowych celów misji dyplomatycznej lub konsularnej państwa członkowskiego w KRLD lub organizacji międzynarodowej korzystającej z immunitetów w KRLD zgodnie z prawem międzynarodowym.”;

               2)

               art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Państwa członkowskie zakazują wejścia do swoich portów wszelkim statkom, jeżeli są w posiadaniu informacji dających uzasadnione podstawy, by domniemywać, że dany statek jest własnością lub pod kontrolą, bezpośrednio lub pośrednio, osób lub podmiotów wymienionych w załączniku I, II, III lub V, lub zawiera ładunek, którego dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013) lub 2270 (2016) lub na mocy niniejszej decyzji.”;

               3)

               art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Zakazane są leasing lub czarter statków powietrznych lub statków pływających pod banderą państwa członkowskiego lub świadczenie usług załogowych na rzecz KRLD, wszelkich osób lub podmiotów wymienionych w załączniku I, II, III lub V, wszelkich innych podmiotów KRLD, wszelkich innych osób lub podmiotów, co do których państwo członkowskie stwierdziło, że pomagały w uniknięciu sankcji lub naruszeniu postanowień rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013) lub 2270 (2016) lub niniejszej decyzji, wszelkich osób lub podmiotów działających w imieniu lub pod kierunkiem wyżej wymienionych osób lub podmiotów oraz na rzecz wszelkich podmiotów będących własnością wyżej wymienionych osób lub podmiotów lub przez nie kontrolowanych.”;

               4)

               w art. 23 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

                           „d)

                           osób działających w imieniu podmiotów rządu KRLD lub Partii Pracy Korei lub pod ich kierunkiem, jeśli Rada stwierdzi, że są one związane z programami KRLD dotyczącymi rakietowych pocisków balistycznych lub broni jądrowej lub innymi działaniami zakazanymi na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013) lub 2270 (2016), nieobjętych załącznikiem I, II lub III, wymienionych w załączniku V do niniejszej decyzji.”;

               5)

               w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:

                                       „d)

                                       podmiotów należących do rządu KRLD lub Partii Pracy Korei lub osób lub podmiotów działających w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, lub podmiotów będących ich własnością lub przez nie kontrolowanych, jeśli Rada stwierdzi, że są one związane z programami KRLD dotyczącymi rakietowych pocisków balistycznych lub broni jądrowej lub innymi działaniami zakazanymi na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013) lub 2270 (2016), nieobjętych załącznikiem I, II lub III, wymienionych w załączniku V do niniejszej decyzji.”;

                           b)

                           w ust. 6 wyrażenie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
                           „6.   Ustęp 1 nie uniemożliwia osobie lub podmiotowi, które umieszczono w wykazie i wymieniono w załączniku II, III lub V, dokonania płatności należnej zgodnie z umową zawartą przed umieszczeniem ich w wykazie, pod warunkiem ustalenia przez odpowiednie państwo członkowskie, że:”;

               6)

               art. 28 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 28
               Artykuł 27 ust. 1 lit. d) i art. 27 ust. 2, w zakresie, w jakim odnosi się do osób i podmiotów objętych art. 27 ust. 1 lit. d), nie mają zastosowania w odniesieniu do środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych, które są wymagane do prowadzenia działalności misji KRLD przy ONZ i jej wyspecjalizowanych agencjach oraz powiązanych organizacji lub innych misji dyplomatycznych i konsularnych KRLD, ani do żadnych środków finansowych, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, co do których Komitet Sankcji stwierdzi wcześniej w poszczególnych przypadkach, że są wymagane do dostarczania pomocy humanitarnej, przeprowadzania denuklearyzacji lub wszelkich innych celów zgodnych z założeniami rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016).”;

               7)

               w art. 32 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                           „a)

                           osoby lub podmioty umieszczone w wykazach i wymienione w załącznikach I, II, III, IV lub V,”;

               8)

               w art. 33 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek państw członkowskich lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, przygotowuje wykazy w załączniku II, III lub V oraz przyjmuje zmiany do nich.”;

               9)

               w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Jeżeli Rada podejmie decyzję o zastosowaniu wobec danej osoby lub danego podmiotu środków, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. b) lub c) lub w art. 27 ust. 1 lit. b), c) lub d), odpowiednio zmienia załącznik II, III lub V.”;

               10)

               art. 35 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 35
               1.   Załączniki I, II, III i V zawierają uzasadnienie umieszczenia danych osób i podmiotów w wykazie, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub przez Komitet Sankcji w odniesieniu do załącznika I.
               2.   Załączniki I, II, III i V zawierają również informacje – o ile są one dostępne –niezbędne do zidentyfikowania danych osób lub podmiotów, przedstawione przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet Sankcji w odniesieniu do załącznika I. Jeżeli chodzi o osoby, informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportów i dokumentów tożsamości, płeć, adres, jeśli jest znany, a także funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji oraz miejsce prowadzenia działalności. Załącznik I zawiera także datę umieszczenia danej osoby lub danego podmiotu w wykazie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub przez Komitet Sankcji.”;

               11)

               w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Środki, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. b) i c) oraz w art. 27 ust. 1 lit. b), c) i d), poddawane są przeglądom regularnie, co najmniej raz na 12 miesięcy. Przestają one obowiązywać w odniesieniu do danych osób i podmiotów, jeżeli Rada stwierdzi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 33 ust. 2, że warunki ich stosowania nie są już spełniane.”;

               12)

               dodaje się załącznik zamieszczony w załączniku do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 sierpnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/183/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i uchylającej decyzję 2010/800/WPZiB (Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 52).

      (2)  Decyzja Rady 2010/800/WPZiB z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i uchylenia wspólnego stanowiska 2006/795/WPZiB (Dz.U. L 341 z 23.12.2010, s. 32).

      (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/476 z dnia 31 marca 2016 r. zmieniająca decyzję Rady 2013/183/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. L 85 z 1.4.2016, s. 38).

      (4)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/849 z dnia 27 maja 2016 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, uchylająca decyzję 2013/183/WPZiB (Dz.U. L 141 z 28.5.2016, s. 79).

      ZAŁĄCZNIK
      „
            ZAŁĄCZNIK V
            Wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. d) oraz w art. 27 ust. 1 lit. d)
         ”


title: 2007/850/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 22 listopada 2007 r. zmieniająca decyzję EBC/2001/16 w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich, począwszy od roku obrachunkowego 2002 (EBC/2007/15)

text:
               19.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 333/86

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 22 listopada 2007 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2001/16 w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich, począwszy od roku obrachunkowego 2002
   (EBC/2007/15)
   (2007/850/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 32,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 32 Statutu ESBC ustanawia ogólne zasady rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych (KBC) państw członkowskich, które przyjęły euro. Ogólne zasady określone w art. 32 Statutu ESBC znajdują zastosowanie także do dochodów uzyskiwanych z tytułu odpisów dotyczących banknotów euro wycofywanych z obiegu.

               (2)

               Artykuł 32.5 Statutu ESBC stwierdza, że suma dochodów pieniężnych KBC jest rozdzielana pomiędzy KBC proporcjonalnie do ich wpłaconych udziałów w kapitale EBC. Zgodnie z art. 32.7 Statutu ESBC Rada Prezesów jest uprawniona do podejmowania wszelkich innych środków koniecznych dla zastosowania art. 32. Kompetencja ta obejmuje prawo do uwzględniania innego typu czynników przy podejmowaniu decyzji o rozdzielaniu dochodów uzyskiwanych z tytułu odpisów dotyczących banknotów euro wycofywanych z obiegu. Zasady równego traktowania i słuszności wymagają wzięcia pod uwagę okresu, w którym emitowane były wycofane z obiegu banknoty. Klucz alokacji dla tego rodzaju dochodów powinien zatem odzwierciedlać zarówno odpowiedni udział w kapitale EBC, jak i długość fazy emisji.

               (3)

               Wycofywanie banknotów euro powinno być regulowane przez odrębne decyzje podejmowane na podstawie art. 5 decyzji EBC/2003/4 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro (1).

               (4)

               Niniejsza decyzja nie uchybia zobowiązaniom organów emitujących, zgodnie z decyzją EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie emisji banknotów euro (2).

               (5)

               Artykuł 14 ust. 2 wytycznych EBC/2007/2 z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET2) (3) przewiduje, że system TARGET2 zastąpi obecny system TARGET. KBC państw członkowskich, które przyjęły euro, dokonają migracji do TARGET2 według harmonogramu określonego w art. 13 wytycznych EBC/2007/2. Ponadto niektóre KBC państw członkowskich, które nie przyjęły euro, zostaną przyłączone do systemu TARGET2 na podstawie odrębnej umowy z EBC oraz KBC państw członkowskich, które przyjęły euro. Konieczna stała się zatem aktualizacja odniesień do terminu „TARGET” w decyzji EBC/2001/16 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich, począwszy od roku obrachunkowego 2002 (4).

               (6)

               Niezbędne są pewne dalsze zmiany w decyzji EBC/2001/16 dotyczące sposobu pomiaru dochodu pieniężnego oraz traktowania banknotów euro dostarczonych w ramach zaopatrzenia wstępnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji EBC/2001/16 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 1:
               po definicji „dziennej walutowej stopy referencyjnej” dodaje się następujące definicje:

                           „n)

                           »wycofane banknoty euro« oznaczają banknoty euro jakiegokolwiek typu lub serii, które zostały wycofane z obiegu na mocy decyzji Rady Prezesów przyjętej na podstawie art. 5 decyzji EBC/2003/4;

                           o)

                           »klucz emisji« oznacza średni klucz kapitału subskrybowanego w czasie fazy emisji danego typu lub serii wycofanych banknotów euro;

                           p)

                           »faza emisji« oznacza w odniesieniu do banknotów euro jakiegokolwiek typu lub serii okres rozpoczynający się z datą uwzględnienia pierwszej emisji banknotów euro tego typu lub serii w podstawie zobowiązań oraz kończący się z datą uwzględnienia w podstawie zobowiązań ostatniej emisji banknotów euro jakiegokolwiek typu lub serii;

                           q)

                           »odpisać« oznacza wyeliminować wycofane banknoty euro z pozycji bilansowej »banknoty w obiegu«.”;

               2)

               artykuł 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   W przypadku gdy wartość aktywów celowych KBC przekracza albo nie osiąga wartości jego podstawy zobowiązań, wówczas różnicę należy potrącić, stosując wobec wartości różnicy stopę referencyjną.”;

               3)

               po art. 5 dodaje się art. 5a w brzmieniu:
               „Artykuł 5a
               Kalkulacja i podział dochodu wynikającego z odpisów banknotów euro
               1.   Wycofane banknoty euro pozostają częścią podstawy zobowiązań do czasu ich wymiany lub odpisania, którekolwiek z nich nastąpi wcześniej.
               2.   Rada Prezesów może zdecydować o odpisaniu wycofanych banknotów euro, przy czy w takim przypadku określa ona datę odpisania oraz całkowitą sumę rezerw, jakie powinny być utworzone z tytułu tych wycofanych banknotów euro, których wymiany można się jeszcze spodziewać.
               3.   Wycofane banknoty euro podlegają odpisaniu w następujący sposób:

                           a)

                           w dacie odpisania, pozycje »banknoty w obiegu« w ramach bilansów EBC i poszczególnych KBC są pomniejszane o całkowitą wartość wycofanych banknotów euro nadal pozostających w obiegu. W tym celu rzeczywista wartość wycofanych banknotów euro, które zostały wprowadzone do obiegu, jest korygowana w celu osiągnięcia ich proporcjonalnej wartości obliczonej zgodnie z kluczem emisji, przy czym różnica zostanie rozliczona pomiędzy EBC oraz poszczególnymi KBC;

                           b)

                           poprawiona wartość wycofanych banknotów euro podlega odpisaniu z pozycji bilansowej »banknoty w obiegu« i przeniesieniu do rachunków zysków i strat poszczególnych KBC;

                           c)

                           każdy KBC ustanowi rezerwę z tytułu wycofanych banknotów euro, których wymiany można się jeszcze spodziewać. Rezerwa ta stanowić będzie równowartość udziału odpowiedniego KBC w całkowitej sumie rezerw, obliczonego z użyciem klucza emisji.

                     4.   Wycofane banknoty euro wymieniane po dacie odpisu podlegają uwzględnieniu w księgach KBC, który je przyjął. Wpływ wycofanych banknotów euro podlega przynajmniej raz w roku redystrybucji pomiędzy poszczególnymi KBC z użyciem klucza emisji, przy czym powstająca różnica podlega rozliczeniu. Każdy KBC dokona potrącenia swojego proporcjonalnego udziału w kwocie wycofywanych banknotów ze swoimi rezerwami, albo, w przypadku gdy wpływ banknotów przekracza utrzymywaną rezerwę, uwzględni wynikające z tego koszty w rachunku zysków i strat.
               5.   Rada Prezesów dokonuje corocznej rewizji całkowitej kwoty rezerw.”;

               4)

               w załączniku I wprowadza się zmiany określone w załączniku I do niniejszej decyzji;

               5)

               w załączniku II wprowadza się zmiany określone w załączniku II do niniejszej decyzji;

               6)

               od chwili migracji danego KBC do TARGET2 wszystkie odniesienia w decyzji EBC/2001/16 do terminu „TARGET” należy rozumieć jako odniesienia do terminu „TARGET2”.

         Artykuł 2
   Przepis końcowy
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2008 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem w dniu 22 listopada 2007 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 78 z 25.3.2003, str. 16.

      (2)  Dz.U. L 337 z 20.12.2001, str. 52. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją EBC/2006/25 (Dz.U. L 24 z 31.1.2007, str. 13).

      (3)  Dz.U. L 237 z 8.9.2007, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 337 z 20.12.2001, str. 55. Decyzja zmieniona decyzją EBC/2006/7 (Dz.U. L 148 z 2.6.2006, str. 56).

      ZAŁĄCZNIK I
      W załączniku I do decyzji EBC/2001/16 wprowadza się następującą zmianę.
      Dodaje się akapit na końcu ust. 1 w części A w brzmieniu:

         „W przypadku gdy data wymiany gotówkowej przypada na dzień, w którym system TARGET/TARGET2 jest zamknięty, zobowiązanie nowego KBC Eurosystemu z tytułu banknotów euro dostarczonych w ramach wstępnego zaopatrzenia zgodnie z wytycznymi EBC/2006/9 z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie niektórych przygotowań do wymiany gotówkowej związanych z wprowadzeniem waluty euro oraz w sprawie zaopatrzenia wstępnego i zaopatrzenia wtórnego w banknoty i monety euro podmiotów poza strefą euro (1) i wprowadzonych do obiegu przed datą wymiany gotówkowej stanowi część podstawy zobowiązań (jako część rachunków korespondencyjnych w pozycji pasywów 10.4 HBS) do chwili, w której zobowiązanie to staje się częścią zobowiązań wewnętrznych Eurosystemu wynikających z transakcji w systemie TARGET/TARGET2.

         (1)  Dz.U. L 207 z 28.7.2006, str. 39.”.

      ZAŁĄCZNIK II
      W załączniku II do decyzji EBC/2001/16 wprowadza się następującą zmianę.
      Na końcu części A, po ustępie kończącym się słowami „wg stanu na 31 grudnia 2002 r.” dodaje się ustęp w brzmieniu:

                  „6.

                  roszczenia z tytułu banknotów euro dostarczonych w ramach wstępnego zaopatrzenia zgodnie z wytycznymi EBC/2006/9, a następnie wprowadzonych do obiegu przed datą wymiany gotówkowej (do daty wymiany gotówkowej część pozycji aktywów 4.1 HBS, a po tej dacie część rachunków korespondencyjnych w pozycji aktywów 9.5 HBS), ale tylko do chwili, w której roszczenie takie staje się częścią roszczeń wewnętrznych Eurosystemu wynikających z transakcji w systemie TARGET/TARGET2.”.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/274 z dnia 10 lutego 2017 r. ustanawiająca zasady przekazywania informacji zwrotnych dotyczących działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych oraz uchylająca decyzję (UE) 2016/3 (EBC/2017/6)

text:
               17.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 40/72

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/274
   z dnia 10 lutego 2017 r.
   ustanawiająca zasady przekazywania informacji zwrotnych dotyczących działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych oraz uchylająca decyzję (UE) 2016/3 (EBC/2017/6)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (1), w szczególności art. 6 ust. 1 i 7,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 Europejski Bank Centralny (EBC) odpowiada za skuteczne i spójne funkcjonowanie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (Single Supervisory Mechanism, SSM). Zgodnie z motywem 79 tego rozorządzenia posiadanie wysoko zmotywowanego, dobrze wyszkolonego i bezstronnego personelu jest nieodzowne dla skutecznego nadzoru.

               (2)

               Zgodnie z art. 3–6 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (2) EBC odpowiada za tworzenie i skład wspólnych zespołów nadzorczych składających się z pracowników EBC i właściwych organów krajowych. Koordynator wspólnego zespołu nadzorczego, przy pomocy subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych, zapewnia koordynację prac wspólnego zespołu nadzorczego.

               (3)

               Mając na uwadze istotną rolę subkoordynatorów koordynujących pracę członków wspólnych zespołów nadzorczych ze strony właściwych organów krajowych, konieczne i proporcjonalne jest wprowadzenie jednolitego procesu oceny zwrotnej działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w jednolitych zespołach nadzorczych. Ocena zwrotna może pomóc zapewnić należyte funkcjonowanie wspólnych zespołów nadzorczych poprzez przyczynianie się do ciągłej poprawy działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych.

               (4)

               Właściwe organy krajowe są wyłącznie odpowiedzialne za ocenę pracowniczą swojego personelu, a EBC jest wyłącznie odpowiedzialny za ocenę pracowniczą swojego personelu. Właściwe organy krajowe mogą jednak wykorzystywać informacje zwrotne przekazane zgodnie z niniejszą decyzją w zarządzaniu swoimi personelem oraz informacje te mogą być wykorzystywane na potrzeby wewnętrznych systemów ocen pracowniczych we właściwych organach krajowych, o ile taką możliwość dopuszczają właściwe przepisy krajowe.

               (5)

               Ocena zwrotna subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych przekazywana była pierwotnie podczas okresu próbnego zgodnie z decyzją Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/3 (EBC/2015/36) (3). Mając na uwadze zakończenie okresu próbnego, decyzja ta powinna zostać uchylona z uwagi na wymóg pewności prawa.

               (6)

               Doświadczenie zdobyte podczas okresu próbnego wskazuje, że mechanizm przeprowadzania oceny zwrotnej w odniesieniu do subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych może być przydatny dla zapewnienia skutecznego funkcjonowania wspólnych zespołów nadzorczych. Niezbędna jest jednak dalsza ocena. Należy zatem przedłużyć działanie mechanizmu przeprowadzania oceny zwrotnej na dalszy okres próbny jednego roku. Należy następnie przeprowadzić przegląd, by ocenić, czy przydatna byłaby kontynuacja mechanizmu przeprowadzania oceny zwrotnej na bardziej stałych zasadach.

               (7)

               Wyniki przeglądu przekazuje się Radzie ds. Nadzoru. W konsekwencji przeprowadzenia przeglądu należy wystąpić do Rady Prezesów z propozycją kontynuacji lub przerwania mechanizmu przeprowadzania oceny zwrotnej.

               (8)

               Zgodnie z art. 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 (4) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Danych Osobowych, który wydał w dniu 7 kwietnia 2015 r. opinię, w której stwierdził, że ocena zwrotna jest niezbędna do zarządzania jednolitymi zespołami nadzorczymi, i zaaprobował mechanizm oceny zwrotnej, zalecając jednocześnie określenie precyzyjnego działania tego mechanizmu w odpowiednim akcie prawnym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej decyzji stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 oraz art. 2 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (EBC/2014/17).
   Artykuł 2
   Ocena zwrotna
   1.   Koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych przekazują subkoordynatorom ze strony właściwych organów krajowych informacje zwrotne dotyczące ich osobistej działalności oraz działalności ich zespołów w ramach wykonywania zadań i osiągania celów wspólnego zespołu nadzorczego zgodnie z zasadami określonymi w załączniku I oraz uwzględniając kompetencje określone w załączniku II.
   2.   Koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych, po zasięgnięciu opinii danego subkoordynatora ze strony właściwych organów krajowych, ustalają główne zadania i cele dla subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych.
   3.   Koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych przekazują informacje zwrotne w odniesieniu do okresu podlegającego ocenie, który rozpoczyna się w dniu wejścia w życie niniejszej decyzji, a kończy z upływem 12 miesięcy.
   Artykuł 3
   Przegląd
   Po zakończeniu okresu podlegającego ocenie EBC, we współpracy z właściwymi organami krajowymi, dokona przeglądu działania mechanizmu oceny zwrotnej i przekaże swoje uwagi Radzie ds. Nadzoru. Raport ten powinien zawierać wniosek co do kontynuacji lub przerwania mechanizmu oceny zwrotnej.
   Artykuł 4
   Utrata mocy obowiązującej
   Traci moc decyzja (UE) 2016/3 (EBC/2015/36).
   Artykuł 5
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 15 lutego 2017 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 10 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady Prezesów EBC

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63.

      (2)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2017 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

      (3)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/3 z dnia 18 listopada 2015 r. ustanawiająca zasady przekazywania informacji zwrotnych dotyczących działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (EBC/2015/36) (Dz.U. L 1 z 5.1.2016, s. 4).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych. (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK I

         Zasady przekazywania informacji zwrotnych dotyczących działania subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych jednolitego mechanizmu nadzorczego

         Zasada 1

         Zakres oceny zwrotnej

      Subkoordynatorzy ze strony właściwych organów krajowych w ramach wspólnych zespołów nadzorczych Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego podlegają ocenie zwrotnej pod warunkiem że pracują we wspólnym zespole nadzorczym w wymiarze co najmniej 25 % pełnego etatu w rozumieniu odpowiedniego regulaminu zatrudnienia danego właściwego organu krajowego.

         Zasada 2

         Cel oceny zwrotnej

      W celu wsparcia oraz zapewnienia poprawy funkcjonowania Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego jako całości ocena zwrotna weryfikuje działalność subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych w ramach wykonywania ich zadań, mając na uwadze pogłębianie rozumienia przez nich celów Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz ich kompetencji jako subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych, a tym samym wzmacniając wyniki oraz integrację wspólnych zespołów nadzorczych.

         Zasada 3

         Proces oceny zwrotnej

                  1.

                  Na początku okresu objętego oceną koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych, po zasięgnięciu opinii danego subkoordynatora ze strony właściwych organów krajowych, ustalają główne zadania i cele dla każdego z subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych, który podlega ocenie zwrotnej na podstawie zasady 1. Zadania te i cele zapisuje się w formularzu oceny zwrotnej Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

                  2.

                  W czasie trwania okresu objętego oceną koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych przekazują subkoordynatorom ze strony właściwych organów krajowych bieżące wsparcie oraz nieformalne informacje zwrotne. Po zakończeniu okresu objętego oceną koordynatorzy wspólnych zespołów nadzorczych przekazują każdemu z subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych ocenę zwrotną na koniec okresu objętego oceną ustnie oraz pisemnie, na formularzu oceny zwrotnej Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Przed zamknięciem formularza oceny zwrotnej subkoordynatorowi umożliwia się zgłoszenie swoich uwag i komentarzy w odniesieniu do przekazanej mu oceny zwrotnej.

                  3.

                  Informacje zwrotne przekazywane zarówno na bieżąco, jak i na koniec okresu objętego oceną, uwzględniają główne zadania i cele subkoordynatorów ze strony właściwych organów krajowych, kompetencje pożądane w ramach SSM wskazane w załączniku II oraz wkład ich zespołu do całościowego funkcjonowania wspólnego zespołu nadzorczego.

         Zasada 4

         Dostęp do oceny zwrotnej

                  1.

                  Na wniosek właściwych organów krajowych ocena zwrotna na koniec okresu jest udostępniana tym organom krajowym i może być przez nie wykorzystywana na potrzeby wspierania bieżącego zarządzania pracownikami, o ile taką możliwość dopuszczają właściwe przepisy krajowe.

                  2.

                  Właściwe organy krajowe mogą zdecydować o wykorzystaniu ocen zwrotnych jako dodatkowego wkładu do swoich wewnętrznych systemów oceny pracowniczej, o ile taką możliwość dopuszczają właściwe przepisy krajowe.

                  3.

                  Dostęp do danych dotyczących oceny zwrotnej, w tym przekazywanie tych danych, zostanie przyznany właściwym organom krajowym zgodnie z art. 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

         Zasada 5

         Ochrona danych osobowych przetwarzanych w kontekście udzielania oceny zwrotnej

                  1.

                  Dane dotyczące oceny zwrotnej przetwarzane są przez ECB zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.

                  2.

                  Dane dotyczące oceny zwrotnej mogą być wykorzystywane wyłącznie na potrzeby opisane w zasadach 2 do 4 oraz mogą być przechowywane przez okres nie dłuższy niż pięć lat.

      ZAŁĄCZNIK II

         Wykaz kompetencji o szczególnym znaczeniu dla pracowników jednolitego mechanizmu nadzorczego (komptencje pożądane w ramach SSM)

            Wiedza merytoryczna
         : wiedza dotycząca polityki nadzorczej, metodologii oraz regulacji, w szczególności w kontekście Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, oraz w zakresie funkcjonowania instytucji finansowych. Podążanie za zmianami w tych obszarach i stosowanie wiedzy w odpowiednich dziedzinach działalności.

            Komunikacja
         : przekazywanie informacji osobom lub grupom osób w sposób jasny i zwięzły, zarówno ustnie, jak i pisemnie, celem zapewnienia zrozumienia przekazywanych informacji i komunikatu. Odpowiednie słuchanie innych i odpowiedzi.

            Współpraca i współdziałanie
         : budowanie i utrzymywanie bieżących relacji z współpracownikami, cechujących się atmosferą współpracy, mając na uwadze osiągnięcie przez zespół celów europejskich. Tworzenie i utrzymanie efektywnych relacji z innymi w celu zachęcania do pracy grupowej i jej wspierania. Proaktywne dzielenie się danymi, informacjami i wiedzą w ramach zespołu.

            Determinacja w osiąganiu celów
         : wykonywanie zadań z determinacją i wytrwałością, dążąc do wprowadzenia skutecznych rozwiązań przy stosowaniu własnych metod poszukiwania właściwego podejścia umożliwiającego osiągniecie celu.

            Wyrażanie poglądów i dociekliwość
         : analiza i ocena sytuacji, danych i informacji w celu wypracowania odpowiednich strategii planów i polityki działania. W razie potrzeby, rozumienie i formułowanie różnych i odmiennych poglądów na daną kwestię, zmiana podejścia, jeśli wymaga tego zmiana sytuacji, uwzględnianie spojrzenia na problem z nowej perspektywy oraz działanie w oparciu o rozwiązania przedstawione przez innych. Próba pełnego zrozumienia kwestii przed wyrażeniem zdania lub przyjęciem rozwiązania, przy jednoczesnym gromadzeniu pełnych i dokładnych informacji, podejmowanie prawidłowych ocen poprzez zadawanie w stosowny sposób dociekliwych pytań i ciągłe poszukiwanie potencjalnych problemów oraz różnych informacji.

            Szeroka świadomość i umiejętność przewidywania
         : spojrzenie poza własną rolę celem uzyskania szerszego kontekstu własnego działania poprzez pełne zrozumienie różnych funkcji lub obszarów, demonstrowanie świadomości zróżnicowanych kontekstów kulturowych oraz punktów widzenia oraz ocena wpływu własnych decyzji na innych. Spoglądanie w przyszłość i przewidywanie możliwości i zagrożeń mogących wystąpić w przyszłości, podejmowanie działań celem stworzenia możliwości lub uniknięcia problemów w przyszłości.

            Działanie w sposób obiektywny, z uczciwością i niezależnością
         : działanie w sposób niezależny i obiektywny w interesie Unii jako całości na podstawie profesjonalnych standardów Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, weryfikacja okoliczności celem uzyskania kompletnego i realistycznego obrazu sytuacji. Dążenie do obniżenia lub eliminacji uprzedzeń lub subiektywnych ocen poprzez poleganie na weryfikowalnych danych oraz faktach.

            Zarządzanie zespołami Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (znajduje zastosowanie wyłącznie do menedżerów)
         : kierowanie (wirtualnie/zdalnie) zespołami i prowadzenie ich do osiągnięcia celów zespołu. Koordynacja działalności zespołu ponad podziałami poprzez wskazanie kierunku działania i wykorzystanie kompetencji i różnorodności w najbardziej skuteczny i efektywny sposób. Praca nad ograniczeniem niejasności oraz radzenie sobie z nimi, jak również znajdowanie sposobów na osiągnięcie rezultatów również w niepewnych okolicznościach.


title: 2007/662/WE: Decyzja Rady z dnia 9 października 2007 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów pięciu członków i trzech zastępców członków ze Słowenii

text:
               13.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 270/17

      DECYZJA RADY

   z dnia 9 października 2007 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów pięciu członków i trzech zastępców członków ze Słowenii
   (2007/662/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Słowenii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Pięć stanowisk członków Komitetu Regionów zwolniło się wskutek wygaśnięcia mandatów pana SOVIČA, pana KOVAČIČA, pani PEČAN, pana ŠTEBEGO i pana HALBA. Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się wskutek wygaśnięcia mandatu pana COLARIČA i wskutek rezygnacji pana KOVŠEGO. Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w następstwie mianowania pani MAJCEN członkiem Komitetu Regionów (zamiana mandatów),

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., zostają niniejszym mianowani do Komitetu Regionów:

               a)

               na stanowiska członków:

                           pan Franci ROKAVEC, župan Občine Litija,

                           pan Franci VOVK, župan Občine Dolenjske Toplice,

                           pani Irena MAJCEN, županja Občine Slovenska Bystrica (zmiana mandatu),

                           pan Aleš ČERIN, podžupan Mestne občine Ljubljana,

                           pani Jasmina VIDMAR, članica občinskega sveta Mestne občine Maribor,

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           pan Antón ŠTIHEC, župan Mestne občine Murska Sobota,

                           pan Blaž MILAVEC, župan Občine Sodražica,

                           pan Jure MEGLIČ, podžupan Občine Tržič.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 9 października 2007 r.

            W imieniu Rady

         F. TEIXEIRA DOS SANTOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: 2007/834/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie stanowiska, które Wspólnoty powinny zająć w Zarządzie Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki w odniesieniu do przystąpienia Konfederacji Szwajcarskiej do Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i, występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki

text:
               15.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/29

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 22 listopada 2007 r.
   w sprawie stanowiska, które Wspólnoty powinny zająć w Zarządzie Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki w odniesieniu do przystąpienia Konfederacji Szwajcarskiej do Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i, występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki
   (2007/834/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ ORAZ KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3955/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowy ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki między Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej, Japonią, Federacją Rosyjską, występującymi jako jedna Strona, i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą (1), w szczególności jego art. 3 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, oraz rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 3956/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. o zawarciu przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i, występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki (2), w szczególności jego art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 grudnia 1992 r. Europejska Wspólnota Energii Atomowej i Europejska Wspólnota Gospodarcza, występujące jako jedna strona (zwane dalej „Wspólnotami”) zawarły umowę ustanawiającą Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki (zwaną dalej „umową”).

               (2)

               Dnia 27 lutego 2007 r. Konfederacja Szwajcarska powiadomiła Zarząd Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki (zwany dalej „Zarządem”) o swoim zamiarze przystąpienia do umowy.

               (3)

               Zgodnie z artykułem XIII umowy takie przystąpienie musi zostać zatwierdzone przez Zarząd.

               (4)

               Wspólnoty reprezentowane są w Zarządzie przez Prezydencję Rady i przez Komisję,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnot przystąpienie Konfederacji Szwajcarskiej do Umowy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Japonią, Federacją Rosyjską i, występującymi jako jedna Strona, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Europejską Wspólnotą Gospodarczą, ustanawiającej Międzynarodowe Centrum Nauki i Techniki.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przedstawicieli Prezydencji Rady i Komisji w Zarządzie do zatwierdzenia przystąpienia Konfederacji Szwajcarskiej do umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 listopada 2007 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. PINHO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 409 z 31.12.1992, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 409 z 31.12.1992, str. 10.


title: 2006/557/WE: Decyzja Komisji z dnia  8 sierpnia 2006 r.  zmieniająca decyzję Komisji 2005/802/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej

text:
               9.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 218/22

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 8 sierpnia 2006 r.
   zmieniająca decyzję Komisji 2005/802/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej
   (2006/557/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rada nałożyła, rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92 (2) („rozporządzenie pierwotne”), ostateczne cła antydumpingowe na przywóz chlorku potasu („potaż” lub „produkt objęty postępowaniem”) pochodzącego m.in. z Białorusi i Rosji.

               (2)

               W następstwie przeglądu wygaśnięcia środków zgodnie z art. 11 ust. 2 i przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego („poprzednie dochodzenie”) Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 969/2000 (3), zdecydowała, że wspomniane powyżej środki powinny zostać utrzymane, i zmieniła formę środków. Środki, o których mowa, zostały nałożone w formie ustalonej stawki, wyrażonej w euro na tonę, w stosunku do różnych kategorii i gatunków potażu.

               (3)

               W drodze rozporządzenia (WE) nr 992/2004 (4) Rada przewidziała zwolnienie z ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz do państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. („UE-10”), dokonywane na warunkach szczególnych zobowiązań („zobowiązania związane z rozszerzeniem”), i upoważniła Komisję do przyjęcia tych zobowiązań. Na tej podstawie i zgodnie z art. 8, art. 11 ust. 3, art. 21 i art. 22 lit. c) rozporządzenia podstawowego Komisja w drodze rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 (5) przyjęła zobowiązania związane z rozszerzeniem od: i) eksportującego producenta na Białorusi wspólnie z przedsiębiorstwami mającymi siedziby w Austrii, na Litwie i w Rosji; ii) eksportującego producenta w Rosji wspólnie z przedsiębiorstwami mającymi siedziby w Rosji i Austrii; oraz iii) eksportującego producenta w Rosji wspólnie z przedsiębiorstwem, które w momencie przyjęcia zobowiązań miało siedzibę na Cyprze.

               (4)

               W drodze rozporządzenia (WE) nr 858/2005 (6) Komisja przyjęła nowe zobowiązania od wyżej wymienionych producentów eksportujących do dnia 13 kwietnia 2006 r.

               (5)

               W następstwie dwóch odrębnych dochodzeń w sprawie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o które wnioski złożyli rosyjscy producenci eksportujący – JSC Silvinit i JSC Uralkali, Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 1891/2005, zmieniła rozporządzenie (EWG) nr 3068/92 i zastąpiła stałe stawki ceł indywidualnymi cłami ad valorem w odniesieniu do wszystkich rodzajów potażu wytwarzanych przez wymienione przedsiębiorstwa rosyjskie. Komisja przyjęła, w drodze decyzji 2005/802/WE (7), zobowiązania złożone przez JSC Silvinit i JSC Uralkali. W tamtym okresie JSC Silvinit posiadało wyłącznego dystrybutora – JSC International Potash Company w Moskwie – z którym wspólnie złożyło zobowiązanie.

               (6)

               W styczniu 2006 r. JSC Silvinit poinformowało Komisję, że zamierza zmienić swoje kanały sprzedaży do Wspólnoty i współpracować z Polyfer Handels GmbH, Wiedeń, Austria jako dystrybutorem. Aby uwzględnić tę zmianę, JSC Silvinit złożyło wniosek o dokonanie stosownej zmiany odpowiednich przepisów decyzji 2005/802/WE. W tym celu JSC Silvinit wraz z JSC International Potash Company i Polyfer Handels GmbH wspólnie złożyły zmienione zobowiązanie.

               (7)

               Stwierdzono, że włączenie Polyfer Handels GmbH jako dystrybutora do kanałów sprzedaży wykorzystywanych przez JSC Silvinit nie wpłynie na wykonalność i skuteczne monitorowanie zobowiązania.

               (8)

               W związku z powyższym uznano, iż należy odpowiednio zmienić część normatywną decyzji 2005/802/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 decyzji 2005/802/WE otrzymuje następujące brzmienie:

      „Artykuł 1
      W związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej przyjmuje się zobowiązania złożone przez wymienionych poniżej producentów eksportujących i przedsiębiorstwa:

                  Kraj

                  Przedsiębiorstwo

                  Dodatkowy kod Taric

                  Federacja Rosyjska

                  Towary produkowane przez JSC Silvinit, Solikamsk, Rosja, i sprzedawane przez JSC International Potash Company, Moskwa, Rosja, lub Polyfer Handels GmbH, Wiedeń, Austria, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie działającemu jako importer

                  A695

                  Federacja Rosyjska

                  Towary produkowane i sprzedawane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja, lub produkowane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja, i sprzedawane przez Uralkali Trading SA, Genewa, Szwajcaria, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie działającemu jako importer

                  A520”

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 sierpnia 2006 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 308 z 24.10.1992, str. 41. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1891/2005 (Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 14).

      (3)  Dz.U. L 112 z 11.5.2000, str. 4.

      (4)  Dz.U. L 182 z 19.5.2004, str. 23.

      (5)  Dz.U. L 183 z 20.5.2004, str. 16. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 588/2005 (Dz.U. L 98 z 16.4.2005, str. 11).

      (6)  Dz.U. L 143 z 7.6.2005, str. 11.

      (7)  Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 79.


title: 2007/397/WE: Decyzja Komisji z dnia 8 czerwca 2007 r. powołująca grupę ekspertów do spraw demograficznych

text:
               12.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 150/5

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 8 czerwca 2007 r.
   powołująca grupę ekspertów do spraw demograficznych
   (2007/397/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 140,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 140 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi, że Komisja zachęca do współpracy między państwami członkowskimi oraz ułatwia koordynację ich działań we wszystkich dziedzinach polityki społecznej.

               (2)

               W zgodzie z własnym komunikatem z dnia 12 października 2006 r., zatytułowanym „Demograficzna przyszłość Europy – przekształcić wyzwania w nowe możliwości” Komisja postanowiła skorzystać z pomocy grupy ekspertów rządowych.

               (3)

               Zadaniem tej grupy będzie przyczynienie się do opracowania polityki przystosowania do zmian demograficznych.

               (4)

               Należy zapewnić zachowanie komplementarności i dążyć do uniknięcia podwojenia zadań w stosunku do działań innych grup i komitetów europejskich zajmujących się sprawami demograficznymi, w szczególności Komitetu ds. Zatrudnienia, Komitetu Ochrony Socjalnej, Komitetu Polityki Gospodarczej, Komitetu Ekonomiczno-Finansowego oraz Komitetu Doradczego ds. Równości Szans dla Kobiet i Mężczyzn, a także grupy wysokiego szczebla ds. włączania równouprawnienia płci do głównego nurtu polityki. Komisja będzie informowała wymienione organy o postępach prac grupy ekspertów ds. demograficznych.

               (5)

               W skład grupy wejdą przedstawiciele rządów państw członkowskich oraz niezależni eksperci.

               (6)

               Należy zatem powołać grupę ekspertów do spraw demograficznych, określić jej uprawnienia i strukturę organizacyjną,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym powołuje się przy Komisji na odnawialną, pięcioletnią kadencję „grupę ekspertów do spraw demograficznych”, dalej zwaną „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Zadaniem grupy jest doradzanie Komisji w ramach procesu śledzenia zmian demograficznych oraz wdrażania kierunków polityki wytyczonych w komunikacie Komisji o demograficznej przyszłości Europy z dnia 12 października 2006 r. – dokument COM(2006) 571.
   W szczególności, zadaniem grupy będzie:

               —

               wspomaganie Komisji w wyciąganiu wniosków z wyników badań, w rozpoznawaniu informacji istotnych pod kątem sprawozdań w dziedzinie demografii oraz ułatwianiu wymiany dobrych praktyk, dla której odpowiednim miejscem będzie forum demograficzne; analiza rezultatów licznych działań i prac badawczych w tej sferze prowadzonych przez instytucje europejskie,

               —

               umożliwienie państwom członkowskim wyrażenia opinii na temat działań, jakie należy podjąć w obliczu wyzwania demograficznego, a także na temat poszczególnych inicjatyw wynikających z komunikatu z dnia 12 października 2006 r. o demograficznej przyszłości Europy i jego następstw, zwłaszcza w dziedzinach, które nie zostały w pełni ogarnięte pracami istniejących komitetów i grup doradczych,

               —

               wspomaganie Komisji w opracowaniu przyszłych sprawozdań w dziedzinie demografii oraz w ocenie stanu przygotowań UE do zmian demograficznych (zestawienie, które ma być włączone do rocznego sprawozdania z postępów we wdrażaniu strategii lizbońskiej),

               —

               umożliwienie wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w dziedzinie polityki rodzinnej, a także wspieranie wysiłków zmierzających do poprawy jakości życia osób spełniających obowiązki rodzinne,

               —

               pozyskiwanie wkładu partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, wnoszonego w formie ustnej i pisemnej.

         Przewodniczący grupy może zalecać Komisji możliwość zasięgania opinii grupy na określony temat.
   Artykuł 3
   Skład – sposób powoływania
   1.   W skład grupy wchodzą eksperci rządów państw członkowskich oraz eksperci niezależni.
   Każde z państw członkowskich wyznacza na swojego reprezentanta jednego eksperta rządowego.
   Spośród specjalistów kompetentnych w poszczególnych dziedzinach wymienionych w art. 2 Komisja mianuje występujących indywidualnie niezależnych ekspertów, którzy mają jej doradzać niezależnie od wszelkich zewnętrznych wpływów.
   2.   Stosuje się następujące przepisy:

               —

               członkowie grupy pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub wygaśnięcia mandatu,

               —

               członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub naruszą warunki określone w tiret pierwszym lub drugim niniejszego artykułu lub w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na czas pozostały do wygaśnięcia ich mandatu,

               —

               nazwiska wyznaczonych członków występujących indywidualnie publikowane są na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans, a także w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C. Nazwiska te są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych.

         Artykuł 4
   Tryb funkcjonowania
   1.   Komisja mianuje przewodniczącego grupy.
   2.   Przedstawiciel Komisji może zaprosić do udziału w pracy grupy lub podgrup ekspertów lub obserwatorów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia figurującego w programie posiedzenia, w przypadku gdy jest to stosowne i/lub konieczne.
   3.   W przypadku gdy Komisja stwierdzi, iż informacje uzyskane w wyniku prac grupy dotyczą spraw poufnych, nie mogą one być ujawniane.
   4.   Posiedzenia grupy odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji i jej służb, zgodnie z określonymi przez Komisję procedurami i harmonogramem. Mogą również być zwoływane w innym miejscu, w szczególności na wniosek jednego z państw członkowskich, którego życzeniem byłoby gościć obrady grupy w związku z innym wydarzeniem mającym szczególne znaczenie z punktu widzenia zainteresowań grupy. Sekretariat prowadzony jest przez służby Komisji. W posiedzeniach tych mogą uczestniczyć inni zainteresowani urzędnicy Komisji.
   5.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o wzór regulaminu wewnętrznego przyjęty przez Komisję.
   6.   Służby Komisji mogą publikować w Internecie w oryginalnym języku danego dokumentu wszelkie podsumowania, wnioski, fragmenty wniosków lub też dokumenty robocze grupy.
   Artykuł 5
   Koszty posiedzeń
   Komisja refunduje koszty podróży i pobytu ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji. Eksperci rządowi nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
   Koszty związane z organizacją posiedzeń zwracane są w zakresie dostępnych środków przeznaczonych dla danych służb w ramach procedury rocznego przydziału środków.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 czerwca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Vladimír ŠPIDLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1599 z dnia 13 września 2017 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom

text:
               23.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 245/3

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2017/1599
   z dnia 13 września 2017 r.
   w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udzielenia pomocy Włochom
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 11,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami żywiołowymi.

               (2)

               Środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (3). Cały przydział środków na 2016 r. pozostał niewykorzystany, przeniesiono go na kolejny rok zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013 i został on częściowo wykorzystany w kwietniu 2017 r. Przydział środków na 2017 r. nie został jeszcze wykorzystany.

               (3)

               W dniu 16 listopada 2016 r. Włochy złożyły wniosek o pomoc finansową z funduszu w związku z trzęsieniem ziemi, które dotknęło regiony Abruzja, Lacjum, Marche i Umbria w dniu 24 sierpnia 2016 r. Kolejne trzęsienia ziemi nawiedziły obszary wcześniej dotknięte trzęsieniami ziemi i znacznie zwiększyły skalę uprzednio zgłoszonych szkód. W związku z tym Włochy złożyły ostateczny wniosek w dniu 15 lutego 2017 r. zawierający zaktualizowane szacunki z uwzględnieniem szkód poniesionych w okresie od dnia 24 sierpnia 2016 r. do dnia 18 stycznia 2017 r.

               (4)

               Wniosek Włoch spełnia warunki przyznania wkładu finansowego z funduszu ustanowione w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2012/2002.

               (5)

               W związku z tym należy uruchomić środki z funduszu, aby zapewnić wkład finansowy dla Włoch.

               (6)

               Ponieważ kwota, która może zostać uruchomiona na 2017 r., nie jest wystarczająca do pokrycia pełnego wkładu, różnicę należy wyjątkowo sfinansować z rocznej kwoty dostępnej na 2018 r., zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013.

               (7)

               Aby skrócić do minimum czas potrzebny na uruchomienie środków z funduszu, niniejsza decyzja powinna wejść w życie z dniem jej przyjęcia,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2017 uruchamia się środki z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 1 196 797 579 EUR dla Włoch w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Stosuje się ją od dnia 13 września 2017 r.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 13 września 2017 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         A. TAJANI

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884).


               16.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/211

         P7_TA(2012)0432
   Mianowanie nowego Komisarza
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie zatwierdzenia mianowania Tonia Borga członkiem Komisji
   (2015/C 419/41)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 246 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               —

               uwzględniając pkt 6 Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (1),

               —

               uwzględniając złożoną dnia 16 października 2012 r. rezygnację Johna Dalli ze stanowiska członka Komisji,

               —

               uwzględniając pismo Rady z dnia 25 października 2012 r., zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem w sprawie decyzji dotyczącej mianowania Tonia Borga członkiem Komisji, która ma zostać przyjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji,

               —

               uwzględniając wysłuchanie Tonia Borga przeprowadzone przed Komisją Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności wspólnie z Komisją Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów i Komisją Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które odbyło się dnia 13 listopada 2012 r., oraz oświadczenie w sprawie oceny wydane po przeprowadzeniu wysłuchania,

               —

               uwzględniając art. 106 i załącznik XVII do Regulaminu,

               1.

               zatwierdza mianowanie Tonia Borga członkiem Komisji na okres pozostały do zakończenia kadencji Komisji do dnia 31 października 2014 r.;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.


title: 2012/525/UE: Decyzja Rady z dnia 24 września 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec

text:
               28.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 263/42

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 września 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec
   (2012/525/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) oraz 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Petera MÜLLERA.

               (3)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Stephana TOSCANIEGO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Helma KUHN-THEIS, Bevollmächtigte für Europaangelegenheiten

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Isolde RIES, Vizepräsidentin des Landtages des Saarlandes.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2010/444/CFSP: Decyzja Rady 2010/444/WPZiB z dnia 11 sierpnia 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM)

text:
               12.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 211/32

         DECYZJA RADY 2010/444/WPZiB
   z dnia 11 sierpnia 2010 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 października 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/724/WPZiB (1) w sprawie mianowania Erwana FOUÉRÉ Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (zwanym dalej „SPUE”) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM).

               (2)

               W dniu 16 marca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/156/WPZiB (2) przedłużającą mandat SPUE do dnia 31 sierpnia 2010 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 28 lutego 2011 r. lub do czasu, gdy Rada uzna, na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „WP”), że w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych wyznaczono stosowne zadania, odpowiadające zadaniom określonym w decyzji 2010/156/WPZiB, i podejmie decyzję o zakończeniu mandatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji Rady 2010/156/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 1
               Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
               Mandat Erwana FOUÉRÉ jako SPUE w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2011 r. lub do czasu, gdy Rada uzna, na wniosek WP, że w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych wyznaczono stosowne zadania, odpowiadające zadaniom określonym w obecnej decyzji, i podejmie decyzję o zakończeniu mandatu.”;

               2)

               art. 5 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 5
               Finansowanie
               1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. wynosi 340 000 EUR.
               2.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z wykonywaniem mandatu SPUE w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 28 lutego 2011 r. wynosi 310 000 EUR.
               3.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
               4.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszystkie wydatki.”.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 272 z 18.10.2005, s. 26.

      (2)  Dz.U. L 67 z 17.3.2010, s. 6.


title: Decyzja Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie stosowania do francuskich departamentów zamorskich niektórych przepisów Traktatu odnoszących się do prawa przedsiębiorczości oraz płatności

text:
Ważna informacja prawna

|

31964D0350

Dziennik Urzędowy 093 , 11/06/1964 P. 1484 - 1484 Specjalne wydanie duńskie: Seria I Rozdział 1963-1964 P. 0135  Specjalne wydanie angielskie: Seria I Rozdział 1963-1964 P. 0144  Specjalne wydanie greckie: Rozdział 06 Tom 3 P. 0003  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 06 Tom 1 P. 0042  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 06 Tom 1 P. 0042

		Decyzja Radyz dnia 25 lutego 1964 r.w sprawie stosowania do francuskich departamentów zamorskich niektórych przepisów Traktatu odnoszących się do prawa przedsiębiorczości oraz płatności(64/350/EWG)RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 227 ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:na mocy art. 227 ust. 2 akapit drugi, do Rady należy określenie warunków stosowania do francuskich departamentów zamorskich postanowień Traktatu, które nie są wymienione w pierwszym akapicie ust. 2 tego artykułu, w szczególności postanowień art. 52–58 i 106 Traktatu;warunki gospodarcze tych departamentów oraz wymogi odnoszące się do ich gospodarczego i społecznego rozwoju powodują, że właściwym jest stosowanie art. 52–58 oraz niektórych postanowień art. 106 Traktatu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Artykuł 52–58 Traktatu mają zastosowanie do francuskich departamentów zamorskich zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszej decyzji.Uchwalając dyrektywy wprowadzające w życie Program ogólny ds. zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości, Rada może przyjąć w drodze wyjątku, w niezbędnym zakresie, szczególne dyrektywy w sprawie ustanowienia osób i spółek we francuskich departamentach zamorskich.Artykuł 2Bez uszczerbku dla wykonania środków przyjętych zgodnie z Traktatem i Konwencją wykonawczą z dnia 25 marca 1957 r. oraz środków, które mają być przyjęte zgodnie z art. 1, prawo przedsiębiorczości we francuskich departamentach zamorskich jest stopniowo rozszerzane na spółki i obywateli z Państw Członkowskich innych niż Francja, tak aby wszelka dyskryminacja została zlikwidowana najpóźniej w trzy lata po zastosowaniu niniejszej decyzji.Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, uchwala dyrektywy niezbędne do realizacji tego stopniowego rozszerzenia.Jednakże obywatele i spółki z danego Państwa Członkowskiego mogą korzystać we francuskim departamencie zamorskim, w odniesieniu do określonej działalności, z przepisów określonych w akapicie pierwszym jedynie w takim zakresie, w jakim państwo, którego są obywatelami, przyznaje w odniesieniu do tej samej działalności tego samego rodzaju korzyści obywatelom i spółkom z Francji.Artykuł 3Postanowienia art. 106 Traktatu, w zakresie w jakim nie są objęte decyzją Rady z dnia 11 maja 1960 r. w sprawie stosowania w Algierii i we francuskich departamentach zamorskich postanowień Traktatu dotyczących przepływu kapitału, mają zastosowanie do francuskich departamentów zamorskich.Artykuł 4Niniejsza decyzja staje się skuteczna dla Państw Członkowskich tego samego dnia, co decyzja Rady w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą.Data ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 25 stycznia 1964 r.W imieniu RadyH. FayatPrzewodniczący--------------------------------------------------


Ważna informacja prawna

|

52007DP0173

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie zmian do Regulaminu Parlamentu Europejskiego w celu dostosowania procedur wewnętrznych do wymogów związanych z uproszczeniem prawa wspólnotowego (2005/2238(REG))

Dziennik Urzędowy 076 E , 27/03/2008 P. 0089 - 0091

		P6_TA(2007)0173Uproszczenie prawa wspólnotowego (zmiana Regulaminu)Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie zmian do Regulaminu Parlamentu Europejskiego w celu dostosowania procedur wewnętrznych do wymogów związanych z uproszczeniem prawa wspólnotowego (2005/2238(REG))Parlament Europejski,- uwzględniając projekt zmiany w Regulaminie B6-0582/2005,- uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany "Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego" (COM(2005)0535),- uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 15 i 16 czerwca 2006 r., szczególnie ich pkt 41,- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego [1],- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie przeglądu wniosków legislacyjnych nierozpatrzonych przez prawodawcę [2],- uwzględniając komunikat Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany "Strategiczny przegląd procesu lepszego stanowienia prawa w Unii Europejskiej" (COM(2006)0689),- uwzględniając art. 201 oraz art. 202 Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinię Komisji Prawnej (A6-0143/2007),A. mając na uwadze, że Parlament w wymienionej wyżej rezolucji z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego (pkt 21) zobowiązał się "do podjęcia refleksji nad uproszczeniem swoich procedur i wewnętrznych technik legislacyjnych w celu przyspieszenia prac nad dokumentami objętymi upraszczaniem, przestrzegając zarazem procedur wprowadzonych przez prawo pierwotne, w tym przypadku przez Traktat WE",B. mając na uwadze, że techniki kodyfikacji i przekształcania należą do najważniejszych narzędzi służących uproszczeniu prawa wspólnotowego, które wpisuje się w ramy nowej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Europie,C. mając na uwadze, że Regulamin zawiera przepis dotyczący kodyfikacji, wymagający rewizji, nie zawiera jednak żadnych przepisów dotyczących przekształcenia,D. mając na uwadze, że Parlament poprzez ponowną analizę i doprecyzowanie procedur ma zamiar poważnie przyczynić się do wysiłków w zakresie uproszczenia prawodawstwa oraz zmobilizować Komisję do sporządzania większej liczby wniosków zmierzających do takiego uproszczenia,E. mając na uwadze, że pożądane są podobne działania ze strony Rady;1. podejmuje decyzję o wprowadzeniu do swojego Regulaminu poniższych zmian;2. przypomina, iż zmiany te wchodzą w życie pierwszego dnia najbliższej sesji miesięcznej;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do zawiadomienia Rady i Komisji o niniejszej decyzji.TEKST OBOWIĄZUJĄCY | POPRAWKI |Poprawka 1Artykuł 801. Jeśli Komisja przedstawia Parlamentowi wniosek dotyczący oficjalnej kodyfikacji prawa wspólnotowego, wniosek ten przekazywany jest komisji właściwej w kwestiach prawnych. Jeżeli wniosek ten nie wnosi do obowiązującego prawa wspólnotowego żadnych zmian o charakterze merytorycznym, zastosowanie ma procedura przewidziana w art. 43. | 1. Jeśli Komisja przedstawia Parlamentowi wniosek dotyczący kodyfikacji prawa wspólnotowego, wniosek ten przekazywany jest komisji właściwej w kwestiach prawnych. Komisja ta rozpatruje wniosek zgodnie z ustaleniami przyjętymi na poziomie międzyinstytucjonalnym [3] w celu zbadania, czy ogranicza się on do ściśle pojętej kodyfikacji, bez zmian o charakterze merytorycznym. |2. Przewodniczący komisji przedmiotowo właściwej lub wyznaczony przez nią sprawozdawca mogą uczestniczyć w rozpatrywaniu oraz sporządzaniu wniosku dotyczącego kodyfikacji. W razie potrzeby komisja przedmiotowo właściwa może wydać uprzednią opinię. | 2. Na własny wniosek lub na wniosek komisji właściwej w kwestiach prawnych, komisja przedmiotowo właściwa w sprawie aktów prawnych będących przedmiotem kodyfikacji może być powołana do wydania opinii w sprawie zasadności przeprowadzenia kodyfikacji. |3. Na zasadzie odstępstwa od postanowień art. 43 ust. 3 procedura uproszczona nie może być stosowana do wniosku dotyczącego oficjalnej kodyfikacji, jeżeli sprzeciwia się temu większość członków komisji właściwej w kwestiach prawnych lub komisji przedmiotowo właściwej. | 3. Poprawki do tekstu wniosku nie są dopuszczalne. Na wniosek sprawozdawcy przewodniczący komisji właściwej w kwestiach prawnych może jednak przedłożyć tej komisji do zatwierdzenia zmiany dotyczące dostosowań technicznych, pod warunkiem że są one niezbędne dla zapewnienia zgodności wniosku z zasadami kodyfikacji i nie wnoszą do wniosku zmian merytorycznych. || 4. Jeżeli komisja właściwa w kwestiach prawnych uzna, że wniosek nie obejmuje zmian merytorycznych, przedkłada go do zatwierdzenia Parlamentowi. W przypadku gdy komisja uzna, że wniosek wnosi zmiany merytoryczne do prawa wspólnotowego, komisja ta proponuje Parlamentowi jego odrzucenie. W obu przypadkach Parlament stanowi w drodze jednego głosowania, bez poprawek i debaty. |Poprawka 2Artykuł 80a (nowy)| Artykuł 80a Przekształcenie 1. W przypadku przedłożenia Parlamentowi przez Komisję wniosku dotyczącego przekształcenia prawa wspólnotowego, wniosek ten przekazywany jest komisji właściwej w kwestiach prawnych oraz komisji przedmiotowo właściwej. 2. Komisja właściwa w kwestiach prawnych rozpatruje wniosek zgodnie z ustaleniami przyjętymi na poziomie międzyinstytucjonalnym [4] w celu zbadania, czy nie obejmuje on zmian merytorycznych innych niż te, które określono w nim jako takie. Poprawki do tekstu wniosku nie są dopuszczalne w ramach rozpatrywania wniosku. Art. 80 ust. 3 akapit drugi stosuje się jednak w odniesieniu do przepisów niezmienionych we wniosku dotyczącym przekształcenia. 3. Jeżeli komisja właściwa w kwestiach prawnych uzna, że wniosek nie wnosi do prawa wspólnotowego zmian merytorycznych innych niż te, które we wniosku określono jako takie, informuje o tym komisję przedmiotowo właściwą. W takim przypadku, poza poprawkami spełniającymi warunki przewidziane w art. 150 i 151, komisja przedmiotowo właściwa dopuszcza wyłącznie poprawki dotyczące części wniosku zawierających zmiany. Poprawki do niezmienionych fragmentów mogą być jednak dopuszczone w drodze wyjątku, po rozpatrzeniu każdej z nich przez przewodniczącego tej komisji, jeżeli uzna on, że istnieją ku temu istotne przyczyny związane z wewnętrzną spójnością tekstu lub związkiem tych poprawek z innymi dopuszczonymi zmianami. Przyczyny te należy wymienić w pisemnym uzasadnieniu do poprawek. 4. Jeżeli komisja właściwa w kwestiach prawnych uzna, że wniosek obejmuje zmiany merytoryczne inne niż te, które określono w nim jako takie, proponuje Parlamentowi odrzucenie wniosku i informuje o tym komisję przedmiotowo właściwą. Przewodniczący zwraca się w tym przypadku do Komisji o wycofanie wniosku. Jeżeli Komisja wycofa wniosek, Przewodniczący stwierdza bezprzedmiotowość procedury i informuje o tym Radę. W przypadku niewycofania wniosku przez Komisję Parlament odsyła go do komisji przedmiotowo właściwej, która rozpatruje wniosek zgodnie ze zwykłą procedurą. |[1] Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, str. 136.[2] Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, str 140.[3] Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r., Szybsza metoda pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych, pkt 4, Dz.U. C 102 z 4.4.1996, str. 2.[4] Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej systematycznego stosowania technik przekształcenia tekstów prawnych, pkt. 9, Dz.U. C 77 z 28.3.2002, str. 1.--------------------------------------------------


               5.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/99

         P7_TA(2013)0108
   Wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Ewalda Stadlera
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2013 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Ewalda Stadlera (2012/2239(IMM))
   (2016/C 045/18)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek prokuratury w Wiedniu z dnia 9 lipca 2012 r. o uchylenie immunitetu Ewalda Stadlera w związku ze prowadzonym śledztwem, ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 10 września 2012 r.,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Ewalda Stadlera w dniu 20 lutego 2013 r., zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając art. 57 austriackiego Bundesverfassungsgesetz (federalnej ustawy konstytucyjnej),

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r. i 6 września 2011 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 6 ust. 2 i art. 7 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7-0120/2013),

               A.

               mając na uwadze, że prokuratura w Wiedniu zwróciła się z wnioskiem o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Ewalda Stadlera, żeby umożliwić austriackim władzom przeprowadzenie niezbędnego śledztwa i wszczęcie postępowania sądowego przeciwko Ewaldowi Stadlerowi;

               B.

               mając na uwadze, że uchylenie immunitetu Ewalda Stadlera wiąże się z zarzutami dotyczącymi przestępstwa usiłowania poważnego wymuszenia z par. 15, par. 105 ust. 1 i par. 106 ust. 1 pkt 1 austriackiego kodeksu karnego oraz przestępstwa składania fałszywych zeznań z par. 288 ust. 1 kodeksu karnego;

               C.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego na terytorium swojego państwa korzystają z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               D.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 57 ust 2 austriackiej federalnej ustawy konstytucyjnej posłowie do Rady Narodowej (Nationalrat) mogą być zatrzymani w związku z popełnieniem przestępstwa tylko za zgodą Rady Narodowej, chyba że zostali złapani na gorącym uczynku, a także że przeszukanie w mieszkaniu posła do Rady Narodowej podobnie wymaga zgody Rady Narodowej; mając na uwadze, że na podstawie art. 57 ust. 3 austriackiej federalnej ustawy zasadniczej posła do Rady Narodowej nie wolno pociągać do odpowiedzialności za czyn karalny, chyba że przedmiotowe przestępstwo w sposób oczywisty nie wiąże się z działalnością polityczną danego posła, a także mając na uwadze, że zgodnie z tym przepisem jeśli dany poseł lub jedna trzecia członków odpowiedniej komisji stałej złoży taki wniosek, to zainteresowany organ musi uzyskać decyzję Rady Narodowej stwierdzającą, czy istnieje wspomniany związek z działalnością polityczną;

               E.

               mając na uwadze, że dla dalszego prowadzenia śledztwa przeciwko Ewaldowi Stadlerowi konieczne jest zniesienie jego immunitetu;

               F.

               mając na uwadze, że Ewald Stadler jest posłem do Parlamentu Europejskiego od 7 grudnia 2011 r.;

               G.

               mając na uwadze, że od marca 2010 r. prokuratura w Wiedniu prowadziła śledztwo przeciwko Ewaldowi Stadlerowi;

               H.

               mając na uwadze, że art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej i art. 57 austriackiej federalnej ustawy zasadniczej (Bundesverfassungsgesetz) nie wykluczają uchylenia immunitetu Ewalda Stadlera;

               I.

               mając na uwadze, że w związku z tym w danym przypadku wskazane jest uchylenie immunitetu;

               1.

               podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Ewalda Stadlera;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwym władzom Republiki Austriackiej oraz Ewaldowi Stadlerowi.

      (1)  Wyrok z dnia 12 maja 1964 r. w sprawie 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier (Zbiór 1964, s. 387); wyrok z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 149/85, Wybot/Faure i inni (Zbiór 1964, s. 2391); wyrok z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-345/05, Mote/Parlament (Zbiór 2008, s. II-2849); wyrok z dnia 21 października 2008 r. w połączonych sprawach C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente (Zbiór 2008, s. I-7929); wyrok z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06, Gollnisch/Parlament (Zbiór 2010, s. II-1135); wyrok z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-163/10, Patriciello (Zbiór 2011, s. I-7565).