title: 2006/850/WE: Decyzja Rady z dnia 20 listopada 2006 r. rozszerzająca na nieuczestniczące państwa członkowskie stosowanie decyzji 2006/849/WE zmieniającej i rozszerzającej decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program Perykles )

text:
               28.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/30

      DECYZJA RADY

   z dnia 20 listopada 2006 r.
   rozszerzająca na nieuczestniczące państwa członkowskie stosowanie decyzji 2006/849/WE zmieniającej i rozszerzającej decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles”)
   (2006/850/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Przyjmując decyzję 2006/849/WE (1), Rada zaznaczyła, że powinna ona mieć zastosowanie w uczestniczących państwach członkowskich, które określone są w art. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (2).

               (2)

               Wymiana informacji i personelu oraz działania wspierające i szkoleniowe w ramach programu „Perykles” powinny być jednak jednolite w całej Wspólnocie, należy zatem podjąć konieczne kroki, aby zagwarantować taki sam poziom ochrony euro w państwach członkowskich, w których euro nie jest oficjalną walutą,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Stosowanie decyzji 2006/849/WE zostaje rozszerzone na państwa członkowskie inne niż uczestniczące państwa członkowskie, które są określone w art. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 974/98.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 listopada 2006 r.

            W imieniu Rady

         J. KORKEAOJA

            Przewodniczący

      (1)  Patrz: strona 28 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (2)  Dz.U. L 139 z 11.5.1998, str. 1.


title: 2014/888/UE: Decyzja Rady z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, protokołu do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym dotyczącego zagadnień właściwych dla taboru kolejowego, przyjętego w Luksemburgu w dniu 23 lutego 2007 r.

text:
               10.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 353/9

         DECYZJA RADY
   z dnia 4 grudnia 2014 r.
   w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, protokołu do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym dotyczącego zagadnień właściwych dla taboru kolejowego, przyjętego w Luksemburgu w dniu 23 lutego 2007 r.

      (2014/888/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia działa na rzecz ustanowienia wspólnej przestrzeni sądowej opartej na zasadzie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych.

               (2)

               Protokół do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym dotyczący zagadnień właściwych dla taboru kolejowego (zwany dalej „protokołem kolejowym”), przyjęty w Luksemburgu w dniu 23 lutego 2007 r., stanowi cenny wkład w uregulowania na szczeblu międzynarodowym w tej dziedzinie. W związku z tym pożądane jest, by postanowienia tego aktu dotyczące spraw należących do wyłącznej kompetencji Unii zaczęły obowiązywać możliwie jak najszybciej.

               (3)

               Komisja w imieniu ówczesnej Wspólnoty Europejskiej negocjowała protokół kolejowy w zakresie tych części, które należą do wyłącznej kompetencji Wspólnoty.

               (4)

               Art. XXII ust. 1 protokołu kolejowego stanowi, że regionalne organizacje integracji gospodarczej, właściwe w zakresie określonych spraw uregulowanych tym protokołem, mogą podpisać, przyjąć, zatwierdzić wyżej wymieniony protokół lub do niego przystąpić.

               (5)

               Protokół obejmuje również niektóre zagadnienia uregulowane przez rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 (1), które od dnia 10 stycznia 2015 r. ma zostać zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (2), przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 (3), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (4), dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE (5) oraz rozporządzenie (WE) nr 881/2004 (6).

               (6)

               Wspólnota podpisała protokół kolejowy w dniu 10 grudnia 2009 r. w następstwie przyjęcia w dniu 30 listopada 2009 r. decyzji Rady 2009/940/WE (7).

               (7)

               Unii przysługują wyłączne kompetencje w zakresie niektórych spraw uregulowanych protokołem kolejowym, natomiast w pozostałych sprawach uregulowanych przez ten akt właściwe są państwa członkowskie.

               (8)

               Unia powinna zatem zatwierdzić protokół kolejowy.

               (9)

               Art. XXII ust. 2 protokołu kolejowego stanowi, że w momencie podpisania, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia regionalna organizacja integracji gospodarczej składa oświadczenie określające sprawy regulowane przez przedmiotowy protokół, w odniesieniu do których państwa członkowskie tej organizacji przekazały jej swoje kompetencje.

               (10)

               Wspólnota złożyła wymagane oświadczenie dotyczące jej kompetencji w momencie podpisywania protokołu kolejowego. Unia powinna jednak ponownie złożyć to oświadczenie w momencie zatwierdzania protokołu kolejowego, aby skorygować pewien błąd rzeczowy oraz uwzględnić zmiany ustawodawcze i przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii.

               (11)

               Art. VII, VIII, IX i X protokołu kolejowego mają zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy Umawiające się Państwo złożyło oświadczenie na mocy art. XXVII protokołu kolejowego, na warunkach określonych w tym oświadczeniu. W momencie zatwierdzania protokołu kolejowego Unia nie powinna składać oświadczenia na mocy art. XXVII ust. 2 dotyczącego stosowania art. VIII ani nie powinna składać żadnego z oświadczeń na mocy art. XXVII ust. 1 i 3. Nie wpłynie to na kompetencje państw członkowskich w zakresie przepisów prawa materialnego dotyczących upadłości.

               (12)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 44/2001, które z dniem 10 stycznia 2015 r. zostanie zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012, oraz są związane rozporządzeniem (WE) nr 1346/2000, rozporządzeniem (WE) nr 593/2008, dyrektywą 2008/57/WE oraz rozporządzeniem (WE) nr 881/2004, i w związku z tym uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (13)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Protokół do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym dotyczący zagadnień właściwych dla taboru kolejowego, przyjęty w Luksemburgu w dniu 23 lutego 2007 r. (8).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Unii dokumentu zatwierdzającego, o którym mowa w art. XXI protokołu kolejowego (9).
   Artykuł 3
   W momencie zatwierdzania protokołu kolejowego Unia składa oświadczenie zawarte w załączniku, zgodnie z art. XXII ust. 2 przedmiotowego protokołu.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         A. ORLANDO

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160 z 30.6.2000, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6).

      (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (Dz.U. L 191 z 18.7.2008, s. 1).

      (6)  Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (rozporządzenie w sprawie Agencji) (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1).

      (7)  Decyzja Rady 2009/940/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie podpisania przez Wspólnotę Europejską Protokołu do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym dotyczącego zagadnień właściwych dla taboru kolejowego, uzgodnionego w Luksemburgu w dniu 23 lutego 2007 r. (Dz.U. L 331 z 16.12.2009, s. 1).

      (8)  Tekst protokołu kolejowego został opublikowany w Dz.U. L 331 z 16.12.2009, s. 5, wraz z decyzją w sprawie podpisania.

      (9)  Termin wejścia w życie protokołu kolejowego w Unii Europejskiej zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      ZAŁĄCZNIK
      Oświadczenie, jakie ma być sporządzone na mocy art. XXII ust. 2 dotyczące właściwości Unii Europejskiej w sprawach uregulowanych przez Protokół do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym dotyczący zagadnień właściwych dla taboru kolejowego („protokół kolejowy”), przyjęty w Luksemburgu w dniu 23 lutego 2007 r., w odniesieniu do których państwa członkowskie przekazały swoje kompetencje Unii

                  1.

                  Art. XXII protokołu kolejowego stanowi, że regionalne organizacje integracji gospodarczej złożone z suwerennych państw i posiadające kompetencje w zakresie niektórych spraw uregulowanych przez ten protokół mogą go podpisać, zaakceptować, zatwierdzić lub do niego przystąpić pod warunkiem złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. XXII ust. 2. Unia podjęła decyzję o zatwierdzeniu protokołu kolejowego, w związku z czym składa takie oświadczenie.

                  2.

                  Państwami członkowskimi Unii Europejskiej są: Królestwo Belgii, Republika Bułgarii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Irlandia, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Chorwacji, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Rumunia, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

                  3.

                  Niniejsze oświadczenie nie ma jednak zastosowania do Królestwa Danii, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                  4.

                  Niniejsze oświadczenie nie ma zastosowania do terytoriów państw członkowskich, na których nie ma zastosowania Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zob. art. 355 tego Traktatu), i nie przesądza o podobnych dokumentach lub stanowiskach, które mogą zostać przyjęte na mocy protokołu kolejowego przez zainteresowane państwa członkowskie w imieniu i w interesie tych terytoriów.

                  5.

                  Państwa członkowskie Unii Europejskiej przekazały Unii kompetencje w odniesieniu do spraw, które mogą wywrzeć wpływ na lub zmienić przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1), które od dnia 10 stycznia 2015 r. ma zostać zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (2), rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 (3), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (4), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE (5) oraz rozporządzenia (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (6).

                  6.

                  Jeśli chodzi o system numeracji pojazdów, Unia przyjęła w drodze decyzji Komisji 2006/920/WE (7), zmienionej w dniu 14 listopada 2012 r. decyzją Komisji 2012/757/UE (8), system numeracji, który może być odpowiedni do celów identyfikacji taboru kolejowego w myśl art. XIV protokołu kolejowego.
                  Ponadto, jeżeli chodzi o wymianę danych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a rejestrem międzynarodowym, Unia poczyniła znaczne postępy w następstwie decyzji Komisji 2007/756/WE (9), zmienionej w dniu 14 listopada 2012 r. decyzją 2012/757/UE. Na mocy tej decyzji państwa członkowskie Unii Europejskiej wprowadziły krajowe rejestry pojazdów, przy czym należy unikać dublowania danych z danymi rejestru międzynarodowego.

                  7.

                  Unia nie składa oświadczenia na mocy art. XXVII ust. 2 dotyczącego stosowania art. VIII ani żadnego z oświadczeń na podstawie art. XXVII ust. 1 i 3. Państwa członkowskie zachowują kompetencje w zakresie przepisów prawa materialnego dotyczących upadłości.

                  8.

                  Wykonywanie kompetencji, które państwa członkowskie przekazały Unii na mocy Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, może podlegać, ze swej natury, ciągłym zmianom. W ramach Traktatów właściwe instytucje mogą podejmować decyzje określające zakres kompetencji Unii. W związku z tym ta ostatnia zastrzega sobie prawo odpowiedniego zmieniania niniejszego oświadczenia, przy czym nie stanowi to warunku wykonywania posiadanych przez nią kompetencji w odniesieniu do spraw uregulowanych przez protokół kolejowy.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160 z 30.6.2000, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (Dz.U. L 191 z 18.7.2008, s. 1).

         (6)  Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (rozporządzenie w sprawie Agencji) (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1).

         (7)  Decyzja Komisji 2006/920/WE z dnia 11 sierpnia 2006 r. w sprawie specyfikacji technicznej dla interoperacyjności w zakresie podsystemu „Ruch kolejowy” transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (Dz.U. L 359 z 18.12.2006, s. 1).

         (8)  Decyzja Komisji 2012/757/UE z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności w zakresie podsystemu Ruch kolejowy systemu kolei w Unii Europejskiej i zmieniająca decyzję 2007/756/WE (Dz.U. L 345 z 15.12.2012, s. 1).

         (9)  Decyzja Komisji 2007/756/WE z dnia 9 listopada 2007 r. przyjmująca wspólną specyfikację dotyczącą krajowego rejestru pojazdów kolejowych określonego w art. 14 ust. 4 i 5 dyrektyw 96/48/WE i 2001/16/WE (Dz.U. L 305 z 23.11.2007, s. 30).


               22.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 316/272

         P8_TA(2015)0295
   Pytania wymagające odpowiedzi na piśmie (wykładnia art. 130 ust. 3 Regulaminu)
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 września 2015 r. w sprawie pytań wymagających odpowiedzi na piśmie (wykładnia art. 130 ust. 3 Regulaminu) (2015/2152(REG))
   (2017/C 316/31)

      Parlam ent Europejski,

               —

               uwzględniając pismo przewodniczącej Komisji Spraw Konstytucyjnych z dnia 4 września 2015 r.,

               —

               uwzględniając art. 226 Regulaminu,

               1.

               przyjmuje następującą wykładnię art. 130 ust. 3 Regulaminu:
               „Wyrażenie »w wyjątkowych przypadkach« należy interpretować, jako oznaczające, że dodatkowe pytanie dotyczy sprawy pilnej i nie można czekać z jego złożeniem do następnego miesiąca. Ponadto, liczba pytań składanych na mocy art. 130 ust. 3 akapit drugi musi być mniejsza od dopuszczalnej liczby pięciu pytań miesięcznie.”

               2.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.


title: Decyzja Rady 2012/514/WPZiB z dnia 24 września 2012 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/576/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa, mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga)

text:
               25.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 257/16

         DECYZJA RADY 2012/514/WPZiB
   z dnia 24 września 2012 r.
   zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/576/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa, mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/576/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa, mającej odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL DR Konga) (1) ostatnio zmienioną decyzją 2011/537/WPZiB (2). EUPOL DR Konga kończy się w dniu 30 września 2012 r.

               (2)

               W dniu 13 lipca 2012 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zatwierdził zalecenie, by misję EUPOL DR Konga przedłużyć na jeden rok, po czym ma nastąpić dwunastomiesięczna ostateczna faza przejścia, w ramach której zadania misji zostaną przekazane organom lokalnym.

               (3)

               EUPOL DR Konga powinna zatem zostać przedłużona do dnia 30 września 2013 r.

               (4)

               Należy również określić finansową kwotę odniesienia, przeznaczoną na pokrycie wydatków związanych z EUPOL DR Konga na okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.

               (5)

               Należy również dostosować niektóre przepisy dotyczące informacji niejawnych UE.

               (6)

               EUPOL DR Konga będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/576/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Misja policyjna Unii Europejskiej podejmowana w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa, mająca odniesienie do wymiaru sprawiedliwości w Demokratycznej Republice Konga (dalej zwana „EUPOL DR Konga” lub „misją”), ustanowiona wspólnym działaniem 2007/405/WPZiB, zostaje przedłużona na okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2013 r.”;

               2)

               art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Aby uczynić proces reform kongijskiej policji krajowej (PNC) dojrzalszym i bardziej zrównoważonym, EUPOL DR Konga pomaga władzom kongijskim w realizacji planu działań w zakresie policji wykorzystując wytyczne zawarte w ramach strategicznych. Misja wspomagać będzie także podejmowane na szczeblu lokalnym i międzynarodowym starania na rzecz usprawnienia PNC. Misja EUPOL DR Konga koncentruje na konkretnych działaniach i projektach, które mają ułatwić jego działania w jej ramach na poziomie strategicznym procesu reformy, na budowaniu zdolności, a także na usprawnieniu współdziałania między kongijską policją krajową a szerszym systemem wymiaru sprawiedliwości, by skuteczniej pomagać w zwalczaniu przemocy seksualnej i bezkarności. Misja EUPOL DR Konga działa w ścisłej koordynacji i współpracy z innymi darczyńcami unijnymi, międzynarodowymi i dwustronnymi, by nie dopuścić do powielania działań.”;

               3)

               art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Wszyscy członkowie personelu przestrzegają określonych dla danej misji minimalnych norm bezpieczeństwa operacyjnego oraz planu bezpieczeństwa misji wspierającego unijną politykę bezpieczeństwa w terenie. W odniesieniu do ochrony informacji niejawnych Unii powierzonych członkom personelu w trakcie pełnienia obowiązków, cały personel przestrzega zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych na mocy decyzji Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).

               4)

               art. 12 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 12
               Bezpieczeństwo
               1.   Cywilny dowódca operacji kieruje planowaniem przez szefa misji środków bezpieczeństwa dla EUPOL DR Konga oraz zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie zgodnie z art. 5 i 9.
               2.   Szef misji jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo misji i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do misji, zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V TUE, jak również z jej instrumentami wspierającymi.
               3.   Szef misji jest wspierany przez wyższego szczeblem funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (SMSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłych stosunkach służbowych z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ).
               4.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUPOL DR Konga uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Personel przechodzi również regularne szkolenia uaktualniające w obszarze działań organizowane przez SMSO.
               5.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją 2011/292/UE.”;

               5)

               w art. 14 ust. 1 wprowadza się akapit w brzmieniu:
               „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. wynosi 6 750 000 EUR.”;

               6)

               art.16 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 16
               Udostępnianie informacji niejawnych
               1.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami misji, informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE / EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE.
               2.   WP jest również upoważniony, zgodnie z potrzebami operacyjnymi misji, do udostępniania ONZ niejawnych informacji i dokumentów UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy ONZ dokonują niezbędnych uzgodnień.
               3.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu wszelkich informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE /EU RESTRICTED”, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP oraz właściwe organy państwa przyjmującego dokonują niezbędnych uzgodnień.
               4.   WP jest upoważniony do udostępnienia państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, wszelkich dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do misji i objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady. (4)

               5.   WP może przenieść uprawnienia, o których mowa w ust. 1-4, a także prawo do dokonania uzgodnień, o których mowa w ust. 2 i 3, na osoby, których jest zwierzchnikiem, na cywilnego dowódcę operacji lub na szefa misji.

               7)

               w art. 18 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
               „Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2013 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 254 z 29.9.2010, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 236 z 13.9.2011, s. 8.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.”;

      (4)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).”;


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1838 z dnia 10 października 2017 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               11.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 261/17

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1838
   z dnia 10 października 2017 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2016/849 z dnia 27 maja 2016 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, uchylającą decyzję 2013/183/WPZiB (1),
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 27 maja 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/849.

               (2)

               W dniu 11 września 2017 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję nr 2375 (2017), w której wyraziła bardzo poważne zaniepokojenie zarówno w związku z próbą jądrową przeprowadzoną przez Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (zwaną dalej „KRLD”) w dniu 2 września 2017 r., jak i z niebezpieczeństwem, jakie niosą ze sobą prowadzone stale przez KRLD działania związane z bronią jądrową oraz rakietowymi pociskami balistycznymi, dla pokoju i stabilności w regionie i poza nim. RB ONZ stwierdziła też, że w dalszym ciągu istnieje wyraźne zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

               (3)

               W rezolucji RB ONZ nr 2375 (2017) rozszerzono zakaz wywozu i przywozu niektórych towarów z i do KRLD oraz ograniczenia dotyczące inwestycji w tym kraju.

               (4)

               Zakazano też wydawania pozwoleń na pracę dla obywateli KRLD w ramach jurysdykcji państw członkowskich.

               (5)

               W rezolucji tej przewidziano również nasilenie operacji przechwytywania statków towarowych na morzu.

               (6)

               Niezbędne jest podjęcie przez Unię dalszych działań w celu wprowadzenia w życie niektórych środków na mocy niniejszej decyzji.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2016/849,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji (WPZiB) 2016/849 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                           „b)

                           wszelkich produktów, materiałów, wyposażenia, towarów i technologii określonych przez Radę Bezpieczeństwa lub komitet utworzony na mocy pkt 12 rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) (zwany dalej »Komitetem Sankcji«) zgodnie z pkt 8 lit. a) ppkt (ii) rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), pkt 5 lit. b) rezolucji RB ONZ nr 2087 (2013), pkt 20 rezolucji RB ONZ nr 2094 (2013), pkt 25 rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016) oraz pkt 4 rezolucji RB ONZ nr 2375(2017), które mogłyby posłużyć do realizacji programów KRLD dotyczących broni jądrowej, rakietowych pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia;”;

               2)

               art. 1 ust. 1 lit. i) otrzymuje brzmienie:

                           „i)

                           wszelkich innych produktów wymienionych w wykazie broni konwencjonalnej podwójnego zastosowania przyjętym przez Komitet Sankcji zgodnie z pkt 7 rezolucji RB ONZ nr 2331(2016) oraz pkt 5 rezolucji RB ONZ nr 2375(2017).”;

               3)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 6c
               1.   Zakazane jest nabywanie od KRLD przez obywateli państw członkowskich – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – wyrobów włókienniczych (w tym m.in. tkanin i częściowo lub całkowicie wykończonych wyrobów odzieżowych), bez względu na to, czy pochodzą one z terytorium KRLD, czy nie.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji udzielił uprzedniej zgody w odniesieniu do danego przypadku.
               3.   Państwa członkowskie mogą zezwolić na przywóz wyrobów włókienniczych (w tym m.in. tkanin i częściowo lub całkowicie wykończonych wyrobów odzieżowych), w odniesieniu do których zawarto pisemne umowy przed dniem 11 września 2017 r., aż do dnia 10 grudnia 2017 r., pod warunkiem że Komitet Sankcji zostanie powiadomiony o takim przywozie do dnia 24 stycznia 2018 r.”;

               4)

               art. 9 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 9
               1.   Zakazany jest przywóz, zakup lub przekazywanie z KRLD produktów naftowych.
               2.   Zakazane jest bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie KRLD przez obywateli państw członkowskich lub poprzez terytoria państw członkowskich lub z ich terytoriów – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – wszelkich produktów naftowych rafinowanych, bez względu na to, czy pochodzą one z terytoriów państw członkowskich, czy nie.
               3.   Ustęp 2 nie ma zastosowania do bezpośredniego lub pośredniego dostarczania, sprzedaży lub przekazywania KRLD przez obywateli państw członkowskich lub poprzez terytoria państw członkowskich lub z ich terytoriów – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – produktów naftowych rafinowanych w ilości nieprzekraczającej 500 000 baryłek w początkowym trzymiesięcznym okresie rozpoczynającym się w dniu 1 października 2017 r. i kończącym w dniu 31 grudnia 2017 r. oraz produktów naftowych rafinowanych w ilości nieprzekraczającej 2 000 000 baryłek na rok w okresie dwunastu miesięcy rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia 2018 r., a następnie w okresach rocznych, bez względu na to, czy produkty te pochodzą z terytoriów państw członkowskich, czy nie, pod warunkiem że:

                           a)

                           dane państwo członkowskie powiadomi Komitet Sankcji co 30 dni o ilościach dostarczanych, sprzedawanych lub przekazywanych KRLD produktów naftowych rafinowanych wraz z informacjami na temat wszystkich stron danej transakcji; oraz

                           b)

                           w takim dostarczaniu, sprzedaży lub przekazywaniu produktów naftowych rafinowanych nie będą uczestniczyły osoby lub podmioty, które są związane z programami KRLD dotyczącymi broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych lub z innymi działaniami zakazanymi na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016), 2321 (2016), 2356 (2017), 2371 (2017) lub 2375 (2017), w tym osoby lub podmioty umieszczone w wykazie, osoby lub podmioty działające na ich rzecz lub pod ich kierunkiem, podmioty stanowiące ich własność lub kontrolowane przez nie, bezpośrednio lub pośrednio, lub osoby lub podmioty pomagające w uniknięciu sankcji; oraz

                           c)

                           takie dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie produktów naftowych rafinowanych będzie służyło wyłącznie zapewnieniu środków utrzymania obywateli KRLD i nie będzie miało związku z generowaniem dochodów na rzecz programów KRLD dotyczących broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych ani na rzecz innych działań zakazanych na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016), 2321 (2016), 2356 (2017), 2371 (2017) lub 2375 (2017).

                     4.   Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym artykułem.”;

               5)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 9b
               1.   Zakazane jest dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie KRLD przez państwo członkowskie w dowolnym okresie 12 miesięcy po dniu 11 września 2017 r. ropy naftowej w ilościach przekraczających ilości dostarczone, sprzedane lub przekazane przez dane państwo członkowskie w dwunastomiesięcznym okresie poprzedzającym tę datę.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet Sankcji w danym przypadku uprzednio stwierdził, że dana wysyłka ropy naftowej będzie służyła wyłącznie zapewnieniu środków utrzymania obywateli KRLD i nie będzie miała związku z programami KRLD dotyczącymi broni jądrowej lub rakietowych pocisków balistycznych ani innymi działaniami zakazanymi na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016), 2321 (2016), 2356 (2017), 2371 (2017) lub 2375 (2017).
               3.   Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym artykułem.”;

               6)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 9c
               Zakazane jest bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie KRLD przez obywateli państw członkowskich, poprzez terytoria państw członkowskich lub z ich terytoriów – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – wszelkiego rodzaju kondensatów i skroplonego gazu ziemnego, bez względu na to, czy towary te pochodzą z terytoriów państw członkowskich, czy nie. Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym artykułem.”;

               7)

               w art. 11 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

                           „c)

                           tworzenia, utrzymywania i prowadzenia wszelkiego rodzaju spółek joint venture lub jednostek spółdzielczych – nowych lub istniejących – przez obywateli państw członkowskich lub na terytoriach państw członkowskich z podmiotami lub osobami z KRLD bez względu na to, czy te podmioty lub osoby działają na rzecz lub w imieniu rządu KRLD, czy nie;”;

               8)

               w art. 11 dodaje się ustępy w brzmieniu:
               „3.   Ustęp 2 lit. c) nie mają zastosowania do spółek joint venture lub jednostek spółdzielczych, w szczególności do projektów dotyczących infrastruktury użyteczności publicznej niemających charakteru komercyjnego i nie przynoszących zysków, które zostały uprzednio indywidualnie zatwierdzone przez Komitet Sankcji.
               4.   Państwa członkowskie rozwiązują wszelkie takie istniejące spółki joint venture lub jednostki spółdzielcze nie później niż w dniu 9 stycznia 2018 r., jeżeli takie spółki lub jednostki nie zostały indywidualnie zatwierdzone przez Komitet Sankcji. Państwo członkowskie rozwiązuje takie istniejące spółki joint venture lub jednostki spółdzielcze w ciągu 120 dni po odrzuceniu przez Komitet Sankcji stosownych wniosków o zatwierdzenie.”;

               9)

               w art. 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Za zgodą państwa bandery państwa członkowskie dokonują kontroli statków na pełnym morzu, o ile posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by przypuszczać, że ładunek takich statków zawiera produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
               Jeśli państwo członkowskie będące państwem bandery nie wyrazi zgody na dokonanie kontroli na pełnym morzu, kieruje ono dany statek do stosownego i dogodnego portu, tak by władze lokalne mogły przeprowadzić wymaganą kontrolę zgodnie z ust. 18 rezolucji RB ONZ nr 2270 (2016).
               Jeśli państwo bandery nie wyrazi zgody na dokonanie na pełnym morzu i nie skieruje danego statku do stosownego i dogodnego portu w celu przeprowadzenia wymaganej kontroli, lub gdy dany statek odmówi umożliwienia kontroli na pełnym morzu lub udania się do wskazanego portu zgodnie z poleceniem państwa bandery, państwa członkowskie niezwłocznie przedkładają Komitetowi Sankcji sprawozdanie zawierające stosowne informacje dotyczące danego incydentu, statku i państwa bandery.”;

               10)

               art. 16 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
               „6.   Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zajęcia i usunięcia – na przykład przez zniszczenie, uniemożliwienie obsługiwania lub użytkowania, składowanie lub przekazywanie w celu usunięcia do państwa innego niż państwo pochodzenia lub przeznaczenia – produktów, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016), 2321 (2016), 2371 (2017) lub 2375 (2017) i które zostały zidentyfikowane w trakcie kontroli; dokonują tego w sposób zgodny z ich zobowiązaniami w ramach mającego zastosowanie prawa międzynarodowego.”;

               11)

               w art. 16 dodaje się ustęp w brzmieniu:
               „9.   Państwa członkowskie zakazują swoim obywatelom, osobom podlegającym ich jurysdykcji, podmiotom zarejestrowanym na ich terytorium lub podlegającym ich jurysdykcji oraz statkom pływającym pod ich banderą ułatwiania przeładunków »burta w burtę« lub uczestniczenia w takich przeładunkach na statki pływające pod banderą KRLD lub ze statków pływających pod banderą KRLD wszelkich produktów lub towarów, które są przedmiotem sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu z KRLD lub do KRLD.”;

               12)

               art. 18a otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 18a
               1.   Państwo członkowskie, pod którego banderą pływa statek umieszczony w wykazie na mocy decyzji Komitetu Sankcji, cofa, jeżeli Komitet tak postanowi, prawo tego statku do podnoszenia bandery.
               2.   Państwo członkowskie, pod którego banderą pływa statek umieszczony w wykazie na mocy decyzji Komitetu Sankcji, kieruje, jeżeli Komitet tak postanowi, ten statek do portu określonego przez Komitet, w porozumieniu z państwem portu.
               3.   Państwo członkowskie, pod którego banderą pływa statek umieszczony w wykazie na mocy decyzji Komitetu Sankcji, niezwłocznie wyrejestrowuje ten statek, jeżeli Komitet tak postanowi.
               4.   Państwa członkowskie zakazują, jeżeli Komitet Sankcji tak postanowi, umieszczając statek w wykazie, zawinięcia do ich portów przez dany statek, z wyjątkiem sytuacji wyjątkowych lub powrotu tego statku do portu macierzystego, chyba że Komitet Sankcji uprzednio stwierdzi, że takie zawinięcie do portu jest wymagane ze względów humanitarnych lub innych względów zgodnych z celami rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016), 2321 (2016), 2356 (2017) lub 2371 (2017).
               5.   Państwa członkowskie, jeżeli Komitet Sankcji tak postanowi, umieszczając statek w wykazie, obejmują statek zamrożeniem aktywów.
               6.   W załączniku IV wskazane są statki, o których mowa w ust. 1–5 niniejszego artykułu, umieszczone w wykazie na mocy decyzji Komitetu Sankcji zgodnie z pkt 12 rezolucji RB ONZ nr 2321 (2016), pkt 6 rezolucji RB ONZ 2371(2017) oraz pkt 6 i 8 rezolucji RB ONZ nr 2375 (2017).”;

               13)

               art. 26a otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 26a
               1.   Państwa członkowskie nie wydają pozwoleń na pracę dla obywateli KRLD podlegających ich jurysdykcji w związku z wjazdem na ich terytorium.
               2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy Komitet Sankcji uprzednio stwierdził w odniesieniu do danego przypadku, że zatrudnienie obywateli KRLD w jurysdykcji danego państwa członkowskiego jest wymagane na potrzeby dostarczenia pomocy humanitarnej, denuklearyzacji lub wszelkich innych względów zgodnych z celami rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016), 2321 (2016), 2356 (2017), 2371 (2017) lub 2375 (2017).
               3.   Ustęp 1 nie ma zastosowania do pozwoleń na pracę, w odniesieniu do których zawarto pisemne umowy przed dniem 11 września 2017 r.”;

               14)

               art. 32 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 32
               Nie przysługują żadne roszczenia, w związku z umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie lub częściowo, z powodu środków ustanowionych na podstawie rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016) lub 2375(2017), w tym środków przyjętych przez Unię lub jedno z jej państw członkowskich zgodnie lub w związku z realizacją odnośnych decyzji Rady Bezpieczeństwa ONZ lub środków objętych niniejszą decyzją, w tym roszczenia o rekompensatę lub z tytułu gwarancji, zwłaszcza roszczenia o odroczenie zapłaty zobowiązania, gwarancji lub rekompensaty, zwłaszcza gwarancji finansowej lub rekompensaty finansowej, bez względu na formę, jeżeli roszczenia takie są wnoszone przez:

                           a)

                           osoby lub podmioty umieszczone w wykazach i wymienione w załącznikach I, II lub III;

                           b)

                           każdą inną osobę lub podmiot w KRLD, w tym rząd KRLD, północnokoreańskie organy publiczne, korporacje i agencje; lub

                           c)

                           każdą osobę lub podmiot działający za pośrednictwem lub w imieniu jednej z osób lub podmiotów, o których mowa w lit. a) lub b).”;

               15)

               nagłówek załącznika IV otrzymuje brzmienie:
               „Wykaz statków, o których mowa w art. 18a ust. 6”;

               16)

               uchyla się załącznik VI.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 października 2017 r.

            W imieniu Rady

         T. TÕNISTE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 28.5.2016, s. 79.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/1496 z dnia 23 lipca 2015 r. przedłużająca mandat szefa misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM UKRAINE/3/2015)

text:
               5.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 233/7

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2015/1496
   z dnia 23 lipca 2015 r.
   przedłużająca mandat szefa misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM UKRAINE/3/2015)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/486/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W myśl decyzji 2014/486/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji dotyczących kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją doradczą Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine), w tym decyzji o mianowaniu szefa misji.

               (2)

               W dniu 24 lipca 2014 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przyjął decyzję 2014/644/WPZiB (2) w sprawie mianowania Kálmána MIZSEIA szefem misji doradczej EUAM Ukraine od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 31 lipca 2015 r.

               (3)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, aby przedłużyć mandat Kálmána MIZSEIA jako szefa misji EUAM Ukraine od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 30 listopada 2015 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Mandat Kálmána MIZSEIA jako szefa misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 listopada 2015 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lipca 2015 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 42.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa 2014/644/WPZiB z dnia 24 lipca 2014 r. w sprawie mianowania szefa misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (EUAM Ukraine/1/2014) (Dz.U. L 267 z 6.9.2014, s. 6).


title: Decyzja Komisji z dnia 13 stycznia 1987 r. w sprawie wykazu zakładów w Brazylii zatwierdzonych w celu przywozu produktów mięsnych do Wspólnoty

text:
Ważna informacja prawna

|

31987D0119

Dziennik Urzędowy L 049 , 18/02/1987 P. 0037 - 0038 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 3 Tom 22 P. 0208  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 3 Tom 22 P. 0208

		Decyzja Komisjiz dnia 13 stycznia 1987 r.w sprawie wykazu zakładów w Brazylii zatwierdzonych w celu przywozu produktów mięsnych do Wspólnoty(87/119/EWG)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 86/469/EWG [2], w szczególności jej art. 17 ust. 1,a także mając na uwadze, co następuje:na mocy art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG muszą zostać ustalone wykazy zakładów w państwach trzecich zatwierdzonych do wywozu produktów mięsnych do Wspólnoty; zakłady te muszą spełniać warunki ustanowione w Załączniku do wspomnianej dyrektywy;Brazylia przekazała wykaz zakładów zatwierdzonych do wywozu produktów mięsnych do Wspólnoty;wizytacje z ramienia Wspólnoty wykazały, że normy higieny niektórych z tych zakładów są wystarczające; mogą one wobec tego zostać umieszczone na wstępnym wykazie zakładów ustanowionym zgodnie ze art. 17 ust. 1, z których przywóz produktów mięsnych może być zatwierdzony;sprawa innych zakładów wnioskowanych przez Brazylię musi zostać rozpatrzona ponownie na podstawie dodatkowych informacji dotyczących ich norm higieny i zdolności do szybkiego dostosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego;w międzyczasie, w celu uniknięcia jakiegokolwiek nagłego zakłócenia w istniejących przepływach handlowych, zakłady te mogą zostać tymczasowo zatwierdzone do kontynuowania wywozu produktów mięsnych do tych Państw Członkowskich, które są gotowe je zaakceptować;konieczne będzie wobec tego ponowne zbadanie i w razie potrzeby zmiana niniejszej decyzji w świetle środków podjętych w tym celu i dokonanych ulepszeń;niniejsza decyzja jest oparta na istniejących przepisach wspólnotowych stosowanych do przywozu z państw trzecich; konieczne będzie wobec tego ponowne rozpatrzenie niniejszej decyzji, jeżeli wyżej wspomniane przepisy mają zostać zmodyfikowane;ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy 77/99/EWG, przepisy stosowane w innych przypadkach przez Państwa Członkowskie dotyczące przywozu produktów mięsnych z państw trzecich nie mogą być bardziej korzystne niż przepisy regulujące handel wewnątrzwspólnotowy; w odniesieniu do tego przywóz produktów mięsnych z zakładów wymienionych na wykazie zawartym w załączniku do niniejszej decyzji podlega w dalszym ciągu innemu ustawodawstwu weterynaryjnemu, szczególnie w odniesieniu do wymogów zdrowotnych zwierząt i ogólnym przepisom Traktatu;środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić przywóz produktów mięsnych z Brazylii tylko z zakładów wymienionych w Załączniku.2. Jednakże Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać w dalszym ciągu do dnia 15 sierpnia 1987 r. przywóz produktów mięsnych pochodzących z zakładów, które nie są wymienione w Załączniku, ale które zostały urzędowo zatwierdzone i zaproponowane przez organy brazylijskie na dzień 8 maja 1986 r., o ile przed dniem 16 sierpnia 1987 r. nie zostanie podjęta decyzja stanowiąca inaczej.Komisja przekazuje wykaz tych zakładów Państwom Członkowskim.3. Przywóz pochodzący z zakładów określonych w ust. 1 podlega w dalszym ciągu przepisom weterynaryjnym ustanowionym odrębnie, szczególnie w odniesieniu do wymogów dotyczących zdrowia zwierząt.Artykuł 2Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 stycznia 1987 r.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi i w razie potrzeby zmieniona przed dniem 16 sierpnia 1987 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 13 stycznia 1987 r.W imieniu KomisjiFrans AndriessenWiceprzewodniczący[1] Dz.U. L 26 z 31.1.1977, str. 85.[2] Dz.U. L 275 z 26.9.1986, str. 36.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKWYKAZ ZAKŁADÓWNr zatwierdzenia | Zakład | Adres || |SIF | 7 | Swift Armour SA Indústria e Comércio | Santana do Livramento, |SIF | 10 | Frigorífico Bordon SA | São Paulo, São Paulo |SIF | 381 | Frigorífico Kaiowa SA | Guarulhos, São Paulo |SIF | 385 | Frigorífico Mouran SA | Andradina, São Paulo |SIF | 736 | Sola SA Indústrias Alimentícias | Tres Rios, Rio de Janeiro |SIF | 1676 | Swift Armour SA Indústria e Comércio | Uberlandia, Minas Gerais |SIF | 2015 | Sadia Oeste SA Indústria e Comércio | Varzea Grande, Mato Grosso |SIF | 2023 | Frigorífico Quatro Rios SA | Votuporanga, São Paulo |--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2016/1147 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Królestwo Belgii

text:
               14.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 189/58

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2016/1147
   z dnia 12 lipca 2016 r.
   w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Królestwo Belgii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając propozycję rządu Belgii,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 18 września 2015 r. i 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE, Euratom) 2015/1600 (1) i (UE, Euratom) 2015/1790 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upływem kadencji Rudiego THOMAESA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2020 r., zostaje niniejszym mianowany Paul SOETE, Ancien Administrateur délégué d'AGORIA.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. KAŽIMÍR

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1600 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 53).

      (2)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1790 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 23).


title: Decyzja NR 147 z dnia 10 października 1990 r. dotycząca stosowania art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71

text:
Ważna informacja prawna

|

31991D0425

Dziennik Urzędowy L 235 , 23/08/1991 P. 0021 - 0027 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 5 Tom 5 P. 0091  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 5 Tom 5 P. 0091

		Decyzja NR 147z dnia 10 października 1990 r.dotycząca stosowania art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71(91/425/EWG)KOMISJA ADMINISTRACYJNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, na podstawie którego jest odpowiedzialna za rozwiązywanie wszystkich kwestii administracyjnych oraz związanych z wykładnią, wynikających z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i późniejszych rozporządzeń,uwzględniając art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r., na podstawie którego obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest przygotowanie wzorów świadectw, zaświadczeń, deklaracji, wniosków i innych dokumentów niezbędnych w celu stosowania rozporządzeń,uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3427/89 z dnia 30 października 1989 r., zmieniające, w szczególności, art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71,a także mając na uwadze, co następuje:artykuł 76 stanowi obecnie, w ust. 1, że w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych wynikających z ustawodawstwa właściwego państwa oraz z ustawodawstwa państwa zamieszkania członków rodziny, kwotę przewidzianą przez ustawodawstwo właściwego państwa zawiesza się do wysokości kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo państwa zamieszkania członków rodziny, oraz w ust. 2, że jeżeli wniosek o świadczenie nie został złożony w państwie zamieszkania, właściwa instytucja innego państwa może zastosować przepisy ust. 1, tak jakby świadczenia zostały przyznane w tym pierwszym państwie;niezbędne jest zatem określenie procedury wykonania wyżej wymienionego artykułu w odniesieniu do informacji, które dostarcza instytucja miejsca zamieszkania instytucji właściwej do celów wyżej wymienionego zawieszenia, porównywania kwot przewidzianych przez oba ustawodawstwa, oraz do określenia dodatku wyrównawczego, do którego wypłaty może zostać zobowiązana właściwa instytucja;w tym celu konieczne jest sporządzenie zmienionego wzoru formularza E 411;język, w którym formularze mają być wydane, został ustalony zaleceniem nr 15 Komisji Administracyjnej;ponadto niezbędne jest określenie kursu wymiany walut stosowanego do wyżej wymienionego porównania,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:1. a) Jeśli właściwa instytucja nie posiada informacji wskazujących, że zawód (lub działalność uważana za zawodową w rozumieniu decyzji nr 119) uprawniający do pobierania świadczeń rodzinnych jest wykonywany w państwie zamieszkania członków rodziny, instytucja ta wypłaca świadczenia rodzinne w pełnej wysokości.b) W razie wątpliwości, lub gdy istnieje pewność co do faktu, że zawód (lub działalność uważana za zawodową w rozumieniu decyzji nr 119) uprawniający do pobierania świadczeń rodzinnych w państwie zamieszkania członków rodziny jest wykonywany, właściwa instytucja może zawiesić wypłacanie świadczeń rodzinnych. W takim przypadku niezwłocznie zwraca się do instytucji miejsca zamieszkania członków rodziny z prośbą o podanie informacji dotyczących prawa do świadczeń rodzinnych w Państwie zamieszkania członków rodziny, zgodnie z poprawionym wzorem formularza E 411 załączonym poniżej.Właściwe władze Państw Członkowskich udostępniają niniejszy formularz, zainteresowanym instytucjom właściwym. Formularz ten jest udostępniany w językach urzędowych Wspólnoty i opracowany w taki sposób, że różne wersje językowe w pełni się pokrywają, tak, żeby umożliwić zainteresowanej osobie otrzymanie formularza wydrukowanego w jej własnym języku.c) Następnie, właściwa instytucja przesyła co roku formularz E 411 instytucji miejsca zamieszkania członków rodziny. Ta ostatnia instytucja zwraca formularz właściwej instytucji w ciągu trzech miesięcy od dnia jego otrzymania.d) Po otrzymaniu informacji dostarczonej przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny, właściwa instytucja porównuje, dla każdego członka rodziny, kwotę świadczeń rodzinnych przyznaną przez ustawodawstwo państwa zamieszkania członków rodziny (wskazaną w informacji poświadczonej przez instytucję miejsca zamieszkania) i kwotę świadczeń rodzinnych przyznanych przez ustawodawstwo przez nią stosowane.e) Po dokonaniu porównania, właściwa instytucja, gdy sytuacja tego wymaga, przyznaje dodatek do świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zamieszkania członków rodziny, równy różnicy między wysokością świadczenia przewidzianą przez to ustawodawstwo a wysokością świadczenia należną na podstawie ustawodawstwa państwa właściwego.Wysokość dodatku ustala się po raz pierwszy nie później niż dwanaście miesięcy po nabyciu prawa do świadczeń w Państwie Członkowskim zamieszkania członków rodziny i we właściwym państwie. Dodatek będzie następnie ustalany przynajmniej raz na dwanaście miesięcy.Jeśli na podstawie ustawodawstwa, które stosuje właściwa instytucja, nie przysługuje świadczenie na tego samego członka rodziny, lub jeśli kwota określona przez to ustawodawstwo jest niższa niż ta poświadczona przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny, właściwa instytucja nie wypłaca dodatku.Gdy na podstawie ustawodawstwa, które stosuje właściwa instytucja, świadczenia przysługują na tego samego członka rodziny, i ich kwota jest wyższa niż ta poświadczona przez instytucję miejsca zamieszkania członków rodziny, wypłaca ona dodatek równy różnicy między tymi dwiema kwotami.Jeśli świadczenia są należne na podstawie ustawodawstwa, które stosuje właściwa instytucja, natomiast żadne świadczenia nie przysługują na podstawie ustawodawstwa państwa zamieszkania dla tego samego członka rodziny, dana instytucja wypłaca te świadczenia w pełnej wysokości.Właściwa instytucja może podliczyć łącznie kwoty należne jako dodatek dla całej rodziny przed wypłaceniem danych kwot osobom zainteresowanym.f) Zaliczka na dodatek wyrównawczy może być przyznana przez właściwą instytucję. W takim przypadku, jeśli następnie okaże się, że wysokość zaliczki przekracza należną kwotę, właściwa instytucja dokonuje koniecznych odliczeń, potrącając nadpłaconą kwotę z dodatku, który wypłaca osobie zainteresowanej za następny okres.g) W przypadku gdy nie złożono wniosku o wypłatę świadczeń rodzinnych w państwie zamieszkania członków rodziny i jeśli informacje posiadane przez instytucję miejsca zamieszkania nie pozwalają na określenie wysokości świadczeń rodzinnych, które byłyby należne, gdyby wniosek został złożony, dana instytucja przesyła właściwej instytucji ogólną skalę stawek, przewidzianą przez ustawodawstwo, które stosuje, a która obowiązuje w danym okresie lub okresach.2. W celu porównania obu kwot właściwa instytucja przelicza na swoją walutę kwotę świadczeń rodzinnych, przewidzianą przez ustawodawstwo państwa zamieszkania członków rodziny, przy użyciu kursu wymiany, określonego w art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72. Należy zastosować kurs wymiany z dnia dokonywania porównania.3. Niniejsza decyzja jest stosowana od pierwszego dnia miesiąca po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.M. T. FerraroPrzewodniczący Komisji Administracyjnej--------------------------------------------------+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/1041 z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką i uchylająca decyzję (UE) 2015/300 (EBC/2016/18)

text:
               28.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/14

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/1041
   z dnia 22 czerwca 2016 r.
   w sprawie kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką i uchylająca decyzję (UE) 2015/300 (EBC/2016/18)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 12 ust. 1, art. 18 oraz art. 34 ust. 1 tiret drugie,
   uwzględniając wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/510 z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie implementacji ram prawnych polityki pieniężnej Eurosystemu (EBC/2014/60) (1) (wytyczne w sprawie dokumentacji ogólnej), w szczególności ich art. 1 ust. 4, część czwartą tytuł I, II, IV, V, VI i VIII oraz część szóstą,
   uwzględniając wytyczne EBC/2014/31 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń oraz zmieniające wytyczne EBC/2007/9 (2), w szczególności ich art. 1 ust. 3 oraz art. 8,
   uwzględniając decyzję Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/10) (3), w szczególności jej art. 3 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego Europejski Bank Centralny (EBC) i krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro, mogą dokonywać właściwie zabezpieczonych operacji kredytowych z instytucjami kredytowymi oraz innymi uczestnikami rynku.

               (2)

               Standardowe kryteria i minimalne wymogi w zakresie jakości kredytowej, określające kryteria kwalifikowania aktywów rynkowych jako zabezpieczenia na potrzeby operacji polityki pieniężnej Eurosystemu, określone są w wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60), w szczególności w art. 59 oraz w części czwartej tytuł II.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 ust. 4 wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) Rada Prezesów EBC może w dowolnym czasie zmieniać narzędzia, instrumenty, wymogi, kryteria i procedury realizacji operacji polityki pieniężnej Eurosystemu. Zgodnie z art. 59 ust. 6 wytycznych (UE) 2015/510 (ECB/2014/60) Eurosystem zastrzega sobie prawo do ustalenia, czy określona emisja, emitent, dłużnik lub gwarant spełnia wymogi jakości kredytowej Eurosystemu na podstawie informacji, jakie uzna za właściwe w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony Eurosystemu przed ryzykiem.

               (4)

               Zgodnie z art. 8 ust. 2 wytycznych EBC/2014/31 wymogi Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej nie mają zastosowania do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez rządy centralne państw członkowskich, których walutą jest euro, w ramach programu Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego, chyba że Rada Prezesów uzna, że dane państwo członkowskie nie spełnia warunków udzielenia wsparcia finansowego lub warunków programu makroekonomicznego.

               (5)

               W lutym 2015 r. Rada Prezesów uznała za niemożliwe przyjęcie założenia, że trwający wówczas przegląd realizacji programu Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego wsparcia finansowego dla Republiki Greckiej doprowadzi do pozytywnego rezultatu. W konsekwencji w decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/300 (EBC/2015/6) (4) stwierdzono, że nie powinno się dłużej uważać, że Republika Grecka realizuje program Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego na potrzeby art. 6 ust. 1 i art. 8 wytycznych EBC/2014/31 oraz że w odniesieniu do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką powinno się stosować wymogi Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej. W dniu 19 sierpnia 2015 r., po wygaśnięciu programu europejskiego instrumentu stabilności finansowej (EFSF) w zakresie pomocy finansowej dla Grecji, rada zarządzająca Europejskiego Mechanizmu Stabilności (EMS) zatwierdziła nowy trzyletni program wsparcia finansowego dla Grecji.

               (6)

               Pierwsza transza w ramach nowego programu EMS została wypłacona po podjęciu wszystkich wymaganych środków i osiągnięciu kluczowych etapów, przyczyniając się do stopniowej stabilizacji greckiej gospodarki i pozwalając na rekapitalizację greckiego systemu bankowego pod koniec 2015 r. Po uprzednim zakończeniu działań uzgodnionych w ramach programu na pierwszy przegląd w dniu 17 czerwca 2016 r. Rada Dyrektorów EMS zatwierdziła wypłatę pierwszej części drugiej transzy programu. Pierwszy przegląd programu EMS został zatem zakończony z powodzeniem.

               (7)

               Rada Prezesów dokonała oceny skutków nowego programu EMS dla Grecji, jego trwającego wdrażania oraz determinacji władz Grecji, aby doprowadzić do pełnego wdrożenia programu.

               (8)

               Na podstawie wspomnianej wyżej oceny Rada Prezesów uznaje, że Republika Grecka spełnia warunki programu i podjęła decyzję o przywróceniu rynkowym instrumentom dłużnym emitowanym lub w pełni gwarantowanym przez Republikę Grecką statusu kwalifikowanego zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu. Należy zatem uchylić decyzję (UE) 2015/300 (EBC/2015/6).

               (9)

               W świetle szczególnych warunków rynkowych oraz warunków związanych z ryzykiem kredytowym w odniesieniu do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką Rada Prezesów zdecydowała o zmianie wykazu redukcji wartości mających zastosowanie do tych instrumentów na podstawie art. 8 ust. 3 wytycznych EBC/2014/31.

               (10)

               Zgodnie z przeszłymi obradami Rady Prezesów potencjalne zakupy rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez Republikę Grecką w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (PSPP) zostaną rozważone na późniejszym etapie, przy uwzględnieniu postępów w zakresie analizy i zwiększania zdolności obsługi długu publicznego Grecji oraz innych czynników związanych z zarządzaniem ryzykiem,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Kryteria kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką
   1.   Uznaje się, że Republika Grecka realizuje program Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego.
   2.   W odniesieniu do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką nie mają zastosowania minimalne wymogi Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej określone w wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60), w szczególności w ich art. 59 oraz w części czwartej.
   Artykuł 2
   Wykaz redukcji wartości mający zastosowanie do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką
   Rynkowe instrumenty dłużne emitowane lub w pełni gwarantowane przez Republikę Grecką podlegają określonym redukcjom wartości, wskazanym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Zakupy w ramach programu PSPP
   Zakupów rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez rząd centralny Republiki Greckiej na podstawie decyzji (UE) 2015/774 (EBC/2015/10) dokonuje się – zgodnie z art. 5 ust. 3 tej decyzji oraz w ramach limitów ustalonych przez Radę Prezesów zgodnie z tą decyzją – po przeprowadzeniu przez Radę Prezesów pozytywnej oceny postępów poczynionych w zakresie analizy i zwiększania zdolności obsługi długu publicznego Grecji oraz innych czynników związanych z zarządzaniem ryzykiem.
   Artykuł 4
   Uchylenie
   Uchyla się decyzję (UE) 2015/300 (EBC/2015/6).
   Artykuł 5
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2016 r.
   2.   W przypadku rozbieżności pomiędzy postanowieniami niniejszej decyzji, decyzji (UE) 2015/774 (EBC/2015/10), wytycznych (UE) 2015/510 (EBC/2014/60) lub wytycznych EBC/2014/31 wdrożonych na poziomie krajowym przez krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro, decydujące znaczenie mają postanowienia niniejszej decyzji.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 22 czerwca 2016 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 91 z 2.4.2015, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 240 z 13.8.2014, s. 28.

      (3)  Dz.U. L 121 z 14.5.2015, s. 20.

      (4)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/300 z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką (EBC/2015/6) (Dz.U. L 53 z 25.2.2015, s. 29).

      ZAŁĄCZNIK

         WYKAZ REDUKCJI WARTOŚCI MAJĄCY ZASTOSOWANIE DO RYNKOWYCH INSTRUMENTÓW DŁUŻNYCH EMITOWANYCH LUB W PEŁNI GWARANTOWANYCH PRZEZ REPUBLIKĘ GRECKĄ

                  Obligacje skarbowe

                  Pozostały okres zapadalności (w latach)

                  Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów z kuponem o stałym oprocentowaniu i o zmiennym oprocentowaniu

                  Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów zerokuponowych

                  0–1

                  15,0

                  15,0

                  1–3

                  33,0

                  35,5

                  3–5

                  45,0

                  48,5

                  5–7

                  54,0

                  58,5

                  7–10

                  56,0

                  62,0

                  > 10

                  57,0

                  71,0

                  Obligacje banków gwarantowane przez państwo i obligacje przedsiębiorstw niefinansowych gwarantowane przez państwo

                  Pozostały okres zapadalności (w latach)

                  Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów z kuponem o stałym oprocentowaniu i o zmiennym oprocentowaniu

                  Redukcje wartości mające zastosowanie do instrumentów zerokuponowych

                  0–1

                  23,0

                  23,0

                  1–3

                  42,5

                  45,0

                  3–5

                  55,5

                  59,0

                  5–7

                  64,5

                  69,5

                  7–10

                  67,0

                  72,5

                  > 10

                  67,5

                  81,0


title: Decyzja Komisji z dnia 27 października 2016 r. w sprawie zastąpienia członka grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT

text:
               4.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 405/4

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 27 października 2016 r.
   w sprawie zastąpienia członka grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT
   (2016/C 405/04)
   KOMISJA EUROPEJSKA
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Komisji C(2015) 3261 final z dnia 19 maja 2015 r. ustanawiającą platformę programu REFIT, w szczególności jej art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji C(2015) 3261 final ustanawiająca platformę programu REFIT (dalej zwaną „platformą”) stanowi w art. 4, że w skład platformy wchodzić będzie grupa rządowa i grupa zainteresowanych stron oraz że grupa zainteresowanych stron składać się będzie z maksymalnie 20 ekspertów, z których dwoje reprezentować będzie Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów, a pozostali będą przedstawicielami przedsiębiorstw, włącznie z MŚP, oraz partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które dysponują bezpośrednim doświadczeniem w stosowaniu przepisów unijnych. Powołani do grupy zainteresowanych stron eksperci działają we własnym imieniu lub reprezentują wspólne interesy pewnej liczby zainteresowanych stron.

               (2)

               Artykuł 4 ust. 4 decyzji stanowi, że Komisja, na wniosek pierwszego wiceprzewodniczącego Komisji, mianuje członków grupy zainteresowanych stron wybranych spośród kandydatów, którzy mają bezpośrednie doświadczenie w stosowaniu przepisów unijnych i odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur. Nominacje te zapewniają w możliwie największym stopniu zrównoważoną reprezentację różnych sektorów, interesów i regionów Unii oraz płci. Art. 4 ust. 5 decyzji stanowi, że członkowie zostaną powołani do dnia 31 października 2019 r. Zgodnie z art. 4 ust. 6 decyzji, członkowie, którzy złożą rezygnację, mogą zostać zastąpieni na pozostały okres swojej kadencji.

               (3)

               Decyzja Komisji C(2015) 9063 final z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania członków grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT (1) stanowi, że gdyby którykolwiek z członków grupy zainteresowanych stron przestał być jej członkiem w czasie kadencji platformy, pierwszy wiceprzewodniczący może wyznaczyć następcę z pierwotnej listy kandydatów, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur na stanowisko członka grupy zainteresowanych stron.

               (4)

               W związku z rezygnacją pana Linasa Lasiauskasa jako członka grupy zainteresowanych stron w dniu 23 czerwca 2016 r., pierwszy wiceprzewodniczący Komisji mianował pana Paolo Falcioniego w zastępstwie pana Linasa Lasiauskasa, którego ma zastąpić do końca jego kadencji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Pan Paolo Falcioni zostaje mianowany członkiem grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT do dnia 31 października 2019 r. (zob. załącznik do niniejszej decyzji).

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 października 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Frans TIMMERMANS

            Pierwszy Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. C 425 z 18.12.2015, s. 8.

      ZAŁĄCZNIK

                  Nazwisko

                  Obywatelstwo

                  Reprezentujący wspólne interesy zainteresowanych stron w danym obszarze polityki

                  Obecny pracodawca

                  Pan Paolo Falcioni

                  IT

                  TAK

                  Europejska Rada Producentów Artykułów Gospodarstwa Domowego


title: 2010/485/UE: Decyzja Komisji z dnia 1 września 2010 r. w sprawie adekwatności właściwych organów Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki na mocy dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 5676)  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 240/6

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 1 września 2010 r.
   w sprawie adekwatności właściwych organów Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki na mocy dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
   (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 5676)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2010/485/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającą dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającą dyrektywę Rady 84/253/EWG (1), w szczególności jej art. 47 ust. 3 akapit pierwszy,
   po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 47 ust. 1 i art. 53 dyrektywy 2006/43/WE, począwszy od dnia 29 czerwca 2008 r. w przypadku inspekcji lub dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów lub firm audytorskich właściwe organy państw członkowskich mogą zezwolić na przekazanie właściwym organom kraju trzeciego dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich jedynie pod warunkiem uznania adekwatności tych organów kraju trzeciego przez Komisję i istnienia opartych o zasadę wzajemności porozumień roboczych pomiędzy właściwymi organami kraju trzeciego a właściwymi organami danych państw członkowskich. Należy zatem określić, które właściwe organy krajów trzecich są uznawane za adekwatne do celów przekazywania dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich właściwym organom kraju trzeciego.

               (2)

               Przekazanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich właściwym organom kraju trzeciego jest istotną kwestią dotykającą interesu publicznego związaną z pełnieniem niezależnego nadzoru publicznego. Każde tego rodzaju przekazanie przez właściwe organy państw członkowskich powinno się zatem odbywać jedynie w celach związanych z wykonywaniem uprawnień nadzoru publicznego, zewnętrznym zapewnieniem jakości oraz przeprowadzaniem dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich przez właściwe organy danego kraju trzeciego. Państwa członkowskie powinny zagwarantować, aby dwustronne porozumienia robocze umożliwiające przekazywanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów, będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich między właściwymi organami tych państw oraz właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki, zawierały właściwe zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony zawartych w przekazywanej dokumentacji danych osobowych, informacji objętych tajemnicą służbową oraz wrażliwych informacji handlowych dotyczących zarówno przedsiębiorstw, których sprawozdania finansowe podlegają badaniu, jak również biegłych rewidentów takich przedsiębiorstw. Osoby obecnie lub w przeszłości zatrudniane przez właściwe organy kraju trzeciego, które otrzymują te informacje, są zobowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej.

               (3)

               Nie naruszając art. 47 ust. 4 dyrektywy 2006/43/WE, państwa członkowskie powinny zagwarantować, aby w celach związanych z nadzorem publicznym, zapewnieniem jakości oraz przeprowadzaniem dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich, kontakty między biegłymi rewidentami lub firmami audytorskimi z państw członkowskich a właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki odbywały się za pośrednictwem właściwych organów danego państwa członkowskiego.

               (4)

               W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli jest do niezbędne do zapewnienia skutecznego nadzoru, państwa członkowskie mogą zadecydować o dopuszczeniu wspólnych inspekcji. Państwa członkowskie mogą zezwolić na podjęcie współpracy z właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki w formie wspólnych inspekcji lub też delegowania obserwatorów bez uprawnień do prowadzenia inspekcji lub dochodzeń, którzy nie mieliby również dostępu do poufnej dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich. Współpracę tego rodzaju należy prowadzić wyłącznie na warunkach określonych w art. 47 ust. 2 dyrektywy 2006/43/WE i w niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do wymogu poszanowania zasad suwerenności, poufności i wzajemności. Państwa członkowskie powinny zagwarantować, aby wszelkie wspólne inspekcje prowadzone przez ich właściwe organy z udziałem właściwych organów Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium państw członkowskich zgodnie z art. 47 dyrektywy 2006/43/WE odbywały się pod przewodnictwem właściwego organu danego państwa członkowskiego.

               (5)

               Przetwarzanie danych osobowych na mocy przywołanej dyrektywy podlega przepisom dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (2). Dlatego też w przypadku gdy przekazanie właściwym organom Australii lub Stanów Zjednoczonych Ameryki dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich wiąże się z ujawnieniem danych osobowych, powinno się ono zawsze odbywać zgodnie z przepisami dyrektywy 95/46/WE. Państwa członkowskie powinny zagwarantować właściwe zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony przekazywanych danych osobowych, w szczególności za pomocą wiążących porozumień zgodnych z przepisami rozdziału IV dyrektywy 95/46/WE, zawartych pomiędzy ich właściwymi organami a właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki, jak również zagwarantować, aby te ostatnie nie ujawniały dalej danych osobowych zawartych w przekazywanej dokumentacji roboczej z badania lub w innych przekazywanych dokumentach będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich bez uprzedniej zgody właściwych organów danych państw członkowskich.

               (6)

               Ocenę adekwatności właściwych organów kraju trzeciego należy przeprowadzać w oparciu o wymogi w zakresie współpracy określone w art. 36 dyrektywy 2006/43/WE lub w oparciu o zasadniczo równoważne rezultaty funkcjonalne. Ocenę adekwatności należy przeprowadzać w szczególności w oparciu o uprawnienia wykonywane przez właściwe organy Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki, wdrożone przez nie zabezpieczenia przeciwko łamaniu zasad poufności i tajemnicy zawodowej oraz określoną w dotyczących ich przepisach ustawowych i wykonawczych ich zdolność do współpracy z właściwymi organami państw członkowskich.

               (7)

               W związku z faktem, iż biegli rewidenci i firmy audytorskie spółek unijnych, które wyemitowały papiery wartościowe w Australii lub w Stanach Zjednoczonych Ameryki lub które wchodzą w skład grupy publikującej w tych krajach ustawowe skonsolidowane sprawozdania finansowe, podlegają ustawodawstwu krajowemu tych krajów, należy zdecydować, czy właściwe organy państw członkowskich mogą przekazywać dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich właściwym organom tych krajów jedynie w celach związanych z wykonywaniem przez nie uprawnień nadzoru publicznego, zewnętrznym zapewnieniem jakości oraz przeprowadzaniem dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich.

               (8)

               Oceny adekwatności do celów art. 47 dyrektywy 2006/43/WE przeprowadzone zostały w odniesieniu do właściwych organów Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki. Decyzje dotyczące adekwatności tych organów należy podjąć na podstawie tych ocen.

               (9)

               Australijska Komisja ds. Papierów Wartościowych i Inwestycji (Australian Securities and Investments Commission) jest organem właściwym w zakresie nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewnienia jakości oraz dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Stosuje ona odpowiednie zabezpieczenia zabraniające ujawniania informacji poufnych przez jej obecnych lub byłych pracowników jakimkolwiek organom lub osobom trzecim oraz przewidujące sankcje za takie postępowanie. Wykorzystywałaby ona przekazaną dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich jedynie do celów związanych z nadzorem publicznym, zewnętrznym zapewnieniem jakości oraz przeprowadzaniem dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Na mocy australijskich przepisów ustawowych i wykonawczych może ona przekazywać właściwym organom wszystkich państw członkowskich dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu australijskich biegłych rewidentów lub firm audytorskich. Na tej podstawie należy uznać Australijską Komisję ds. Papierów Wartościowych i Inwestycji za organ adekwatny w myśl art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE.

               (10)

               Komisja Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki (Securities and Exchange Commission of the United States of America) jest organem właściwym w zakresie dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich; zakresem niniejszej decyzji należy objąć jedynie uprawnienia Komisji Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki stosuje odpowiednie zabezpieczenia zabraniające ujawniania informacji poufnych przez jej obecnych lub byłych pracowników jakimkolwiek organom lub osobom trzecim oraz przewidujące sankcje za takie postępowanie. Wykorzystywałaby ona przekazaną dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich jedynie do celów związanych z przeprowadzaniem dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Stanów Zjednoczonych Ameryki Komisja Papierów Wartościowych i Giełd może przekazywać właściwym organom wszystkich państw członkowskich dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich ze Stanów Zjednoczonych, dotyczące dochodzeń, które może ona przeprowadzać w odniesieniu do tych biegłych rewidentów i firm audytorskich. Na tej podstawie należy uznać Komisję Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki za organ adekwatny w myśl art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE.

               (11)

               Rada ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki (Public Company Accounting Oversight Board of the United States of America) jest organem właściwym w zakresie nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewnienia jakości oraz dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Stosuje ona odpowiednie zabezpieczenia zabraniające ujawniania informacji poufnych przez jej obecnych lub byłych pracowników jakimkolwiek organom lub osobom trzecim oraz przewidujące sankcje za takie postępowanie. Wykorzystywałaby ona przekazaną dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich jedynie do celów związanych z nadzorem publicznym, zewnętrznym zapewnieniem jakości oraz przeprowadzaniem dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Stanów Zjednoczonych Ameryki może ona zapewniać właściwym organom wszystkich państw członkowskich bezpośredni dostęp do dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich ze Stanów Zjednoczonych, ale zgodnie z tymi przepisami nie może ona przekazywać tego rodzaju dokumentów właściwym organom państw członkowskich.

               (12)

               Komisja Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki może jednak udostępniać właściwym organom wszystkich państw członkowskich sprawozdania z inspekcji sporządzane przez Radę ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do biegłych rewidentów lub firm audytorskich ze Stanów Zjednoczonych, jak również, po uprzednim złożeniu przez te organy odpowiedniego wniosku wraz z uzasadnieniem, dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich ze Stanów Zjednoczonych, związane z tego rodzaju inspekcjami. W związku z tym współpraca między właściwymi organami państw członkowskich i Radą ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie inspekcji dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich prowadzi do rezultatów zasadniczo równoważnych rezultatom, jakie są osiągane w przypadku bezpośredniej wymiany dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich, o której mowa w art. 36 dyrektywy 2006/43/WE. Na tej podstawie należy uznać Radę ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki za organ adekwatny w myśl art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE.

               (13)

               Przekazanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich powinno obejmować udostępnienie lub przekazanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich organom uznanych za adekwatne na mocy niniejszej decyzji, po uprzednim uzyskaniu zgody właściwych organów państw członkowskich, oraz udostępnienie lub przekazanie tego rodzaju dokumentacji takim organom przez właściwe organy państw członkowskich. W związku z tym w przypadku inspekcji lub dochodzeń biegłym rewidentom i firmom audytorskim nie należy zezwalać na udostępnianie lub przekazywanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w ich posiadaniu takim organom na warunkach innych niż określone w niniejszej decyzji i w art. 47 dyrektywy 2006/43/WE, na przykład na podstawie zgody biegłego rewidenta, firmy audytorskiej lub przedsiębiorstwa będącego ich klientem.

               (14)

               Niniejsza decyzja nie powinna stanowić uszczerbku dla umów współpracy, o których mowa w art. 25 ust. 4 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (3).

               (15)

               Ponieważ niniejszą decyzję przyjmuje się w kontekście okresu przejściowego przyznanego biegłym rewidentom i firmom audytorskim z niektórych krajów trzecich decyzją Komisji 2008/627/WE z dnia 29 lipca 2008 r. dotyczącą okresu przejściowego w odniesieniu do działalności w zakresie rewizji finansowej biegłych rewidentów i jednostek audytorskich z niektórych krajów trzecich (4), niniejsza decyzja nie powinna wykluczać żadnych ostatecznych decyzji Komisji w sprawie równoważności podejmowanych na mocy art. 46 dyrektywy 2006/43/WE.

               (16)

               Celem niniejszej decyzji jest ułatwienie skutecznej współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich a właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki, aby umożliwić im wykonywanie ich funkcji w zakresie nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewnienia jakości oraz przeprowadzania dochodzeń, a jednocześnie chronić prawa podmiotów, których to dotyczy. Państwa członkowskie powinny powiadomić Komisję o zawartych z tymi organami porozumieniach roboczych, aby umożliwić jej dokonanie oceny, czy współpraca odbywa się zgodnie z art. 47 dyrektywy 2006/43/WE.

               (17)

               Ostatecznym celem współpracy z Australią i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w zakresie nadzoru nad audytem jest osiągnięcie sytuacji wzajemnego zaufania do swoich systemów nadzoru, w której tylko w wyjątkowych przypadkach konieczne będzie przekazywanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich. Wzajemne zaufanie ma być oparte na równoważności systemów nadzoru nad audytem w Unii i w tych krajach.

               (18)

               Rada ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki pragnie kontynuować ocenę systemów nadzoru nad audytem w państwach członkowskich, zanim podejmie decyzję o uznawaniu wyników nadzoru sprawowanego przez właściwe organy tych państw. Z tego względu mechanizm współpracy między właściwymi organami państw członkowskich a Radą ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Komisją Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki należy poddać przeglądowi zmierzającemu do oceny postępów poczynionych w kierunku osiągnięcia wzajemnego zaufania do swoich systemów nadzoru. Z powyższych względów z dniem 31 lipca 2013 r. niniejsza decyzja powinna utracić moc w odniesieniu do Rady ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Komisji Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki.

               (19)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 48 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Za adekwatne w myśl art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE uznaje się następujące właściwe organy krajów trzecich:

               1)

               Australijska Komisja ds. Papierów Wartościowych i Inwestycji (Australian Securities and Investments Commission);

               2)

               Rada ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki (Public Company Accounting Oversight Board of the United States of America);

               3)

               Komisja Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki (Securities and Exchange Commission of the United States of America).

         Artykuł 2
   1.   Na mocy art. 53 dyrektywy 2006/43/WE, począwszy od dnia 29 czerwca 2008 r., w przypadku inspekcji lub dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich każde przekazanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich jest uwarunkowane uprzednią zgodą właściwego organu danego państwa członkowskiego lub jest dokonywane przez właściwy organ danego państwa członkowskiego.
   2.   Przekazanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich nie służy żadnym innym celom oprócz nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewnienia jakości lub przeprowadzania dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich.
   3.   W przypadku gdy dokumentacja robocza z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich znajdują się w wyłącznym posiadaniu biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej zarejestrowanych w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rejestracji biegłego rewidenta grupy, a właściwy organ państwa członkowskiego rejestracji biegłego rewidenta grupy otrzymał wniosek o przekazanie od któregokolwiek z organów, o których mowa w art. 1, tego rodzaju dokumentacja lub dokumenty są przekazywane właściwemu organowi danego kraju trzeciego wyłącznie pod warunkiem udzielenia wyraźnej zgody na przekazanie przez właściwy organ tego pierwszego państwa członkowskiego.
   4.   Państwa członkowskie gwarantują, że dwustronne porozumienia robocze umożliwiające przekazywanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich między właściwymi organami tych państw oraz właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki zawierają właściwe zabezpieczenia w odniesieniu do ochrony zawartych w przekazywanej dokumentacji danych osobowych, informacji objętych tajemnicą służbową oraz wrażliwych informacji handlowych dotyczących zarówno przedsiębiorstw, których sprawozdania finansowe podlegają badaniu, jak również biegłych rewidentów takich przedsiębiorstw.
   5.   Nie naruszając przepisów art. 47 ust. 4 dyrektywy 2006/43/WE, państwa członkowskie gwarantują, że – dla celów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz przeprowadzania dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich – dwustronne porozumienia robocze umożliwiające wzajemne przekazywanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich między właściwymi organami tych państw oraz właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki stanowią, że kontakty między biegłymi rewidentami lub firmami audytorskimi z państw członkowskich a właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki odbywają się za pośrednictwem właściwych organów danego państwa członkowskiego.
   6.   Jedynie w przypadkach, gdy to niezbędne, państwa członkowskie dopuszczają wspólne inspekcje. Państwa członkowskie gwarantują, że wszelkie wspólne inspekcje prowadzone przez ich właściwe organy z udziałem właściwych organów Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium państw członkowskich zgodnie z art. 47 dyrektywy 2006/43/WE odbywają się – co do zasady – pod przewodnictwem właściwego organu danego państwa członkowskiego.
   7.   Państwa członkowskie gwarantują, że wszelkie dwustronne porozumienia robocze między właściwymi organami państw członkowskich a właściwymi organami Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki spełniają warunki współpracy określone w niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   W odniesieniu do właściwych organów wymienionych w art. 1 pkt 2 i 3 niniejsza decyzja traci moc z dniem 31 lipca 2013 r.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 września 2010 r.

            W imieniu Komisji

         Michel BARNIER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87.

      (2)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

      (3)  Dz.U. L 390 z 31.12.2004, s. 38.

      (4)  Dz.U. L 202 z 31.7.2008, s. 70.