title: 2006/592/WE: Decyzja Rady z dnia 5 maja 2006 r. w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Singapuru dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               6.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 243/21

         DECYZJA RADY
   z dnia 5 maja 2006 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Singapuru dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2006/592/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Rządem Republiki Singapuru dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej „Umową”), zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Singapuru dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 7 ust. 2 Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 maja 2006 r.

            W imieniu Rady

         K.-H. GRASSER

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               6.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 243/22

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Singapuru dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   RZĄD REPUBLIKI SINGAPURU (zwany dalej „Singapurem”),
   z drugiej strony
   (zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”),
   STWIERDZAJĄC, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał, że niektóre postanowienia dwustronnych umów zawartych przez kilka państw członkowskich z państwami trzecimi są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że została zawarta pewna ilość dwustronnych umów lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Singapurem, zawierających podobne postanowienia, oraz że na państwach członkowskich ciąży zobowiązanie do podejmowania wszelkich odpowiednich kroków mających na celu usunięcie niezgodności między takimi umowami a Traktatem WE,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie szeregu aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między tym państwem członkowskim a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   UZNAJĄC, że spójność między prawem Wspólnoty Europejskiej a postanowieniami umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Singapurem będzie stanowić skuteczny środek, który zapewni kontynuację i rozwój usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Singapurem,
   STWIERDZAJĄC, że niniejsza umowa nie musi wpływać na postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Singapurem, które są zgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszej umowy celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Singapurem ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Singapuru, ani zmiana wykładni odnoszących się do praw przewozowych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej umowy „państwa członkowskie” oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej; „Umawiająca się Strona” oznacza umawiającą się stronę niniejszej Umowy; „strona” oznacza umawiającą się stronę odpowiedniej dwustronnej umowy dotyczącej usług lotniczych; „przewoźnik lotniczy” oznacza również przedsiębiorstwo lotnicze; „terytorium Wspólnoty Europejskiej” oznacza terytoria państw członkowskich, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
   2.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie, upoważnienie i cofnięcie
   1.   Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez dane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Singapur oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przewoźnika lotniczego przez Singapur, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez dane państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu, jeżeli dane państwo członkowskie potwierdza stosowanie postanowień ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
   3.   Po otrzymaniu takiego wyznaczenia i wniosków od wyznaczonego(-ych) przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) w wymaganej formie i w sposób wymagany dla zezwoleń eksploatacyjnych oraz dla zezwoleń technicznych każda ze stron wydaje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, właściwe upoważnienia i zezwolenia w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               a)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:

                           i)

                           przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności, wydaną przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; oraz

                           ii)

                           państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz

                           iii)

                           przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu ważną licencję na prowadzenie działalności; oraz

                           iv)

                           przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw;

               b)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Singapur:

                           i)

                           Singapur sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym; oraz

                           ii)

                           przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności w Singapurze.

         4.   Każda ze stron może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć zezwolenie eksploatacyjne lub zezwolenia techniczne wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez drugą stronę, jeżeli:

               a)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:

                           i)

                           przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności wydanej przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub

                           ii)

                           państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

                           iii)

                           przewoźnik lotniczy nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu licencję na prowadzenie działalności; lub

                           iv)

                           przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III, lub obywateli tych innych państw; lub

                           v)

                           można wykazać, że wykonywanie przez przewoźnika lotniczego praw przewozowych zgodnie z niniejszą Umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium innego państwa członkowskiego, w tym świadczenie usług oferowanych na rynku jako połączenia bezpośrednie lub z innego powodu stanowiących połączenia bezpośrednie, stanowiłoby obejście ograniczeń praw przewozowych nałożonych przez umowę między Singapurem a tym innym państwem członkowskim; lub

                           vi)

                           przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie i nie istnieje dwustronna umowa dotycząca usług lotniczych między Singapurem a tym państwem członkowskim, a można wykazać, że prawa przewozowe niezbędne do prowadzenia proponowanej działalności nie są wzajemnie dostępne dla wyznaczonego(-ych) przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) z Singapuru;

               b)

               w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Singapur:

                           i)

                           Singapur nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym; lub

                           ii)

                           przewoźnik lotniczy nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności w Singapurze.

         5.   Wykonując swoje prawa na mocy ust. 4, i bez uszczerbku dla jego praw wynikających z ust. 4 lit. a) pkt v) i vi) niniejszego artykułu, Singapur nie stosuje dyskryminacji między przewoźnikami lotniczymi z państw członkowskich ze względu na ich narodowość.
   Artykuł 3
   Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie (pierwsze państwo członkowskie) wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje drugie państwo członkowskie, prawa Singapuru wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między pierwszym państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Singapurem, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to drugie państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. d).
   2.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Singapur zgodnie z umową wymienioną w załączniku I, zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. d) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej, podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej. Prawo Wspólnoty Europejskiej jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
   Artykuł 5
   Załączniki do Umowy
   Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 6
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Umawiające się Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
   Artykuł 7
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   2.   Nie naruszając ust. 1, Umawiające się Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Singapurem, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
   Artykuł 8
   Wygaśnięcie
   1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.

      W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
      Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Luksemburgu, dnia dziewiątego czerwca roku dwa tysiące szóstego w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim. W razie rozbieżności między wersjami językowymi pierwszeństwo ma wersja angielska.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         Por el Gobierno de la República de Singapur
         Za vládu Singapurské republiky
         For Republikken Singapores regering
         Für die Regierung der Republik Singapur
         Singapuri Vabariigi valitsuse nimel
         Για την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σιγκαπούρης
         For the Government of the Republic of Singapore
         Pour le gouvernement de la République de Singapour
         Per il governo della Repubblica di Singapore
         Singapūras Republikas valdības vārdā
         Singapūro Respublikos Vyriausybės vardu
         A Szingapúri Köztársaság Kormánya részéről
         Għall-Gvern tar-Repubblika ta' Singapor
         Voor de regering van de Republiek Singapore
         W imieniu Rządu Republiki Singapuru
         Pelo Governo da República de Singapura
         Za vládu Singapurskej republiky
         Za vlado Singapurske republike
         Singaporen tasavallan hallituksen puolesta
         För Republiken Singapores regering

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Republiką Singapuru a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były już zawarte, podpisane lub stosowane tymczasowo

                           —

                           Umowa między Rządem Federalnym Austrii a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 8 sierpnia 1978 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Austria”),

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Belgii a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 29 maja 1967 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Belgia”),

                           —

                           Umowa dotycząca usług lotniczych między Rządem Republiki Singapuru a Rządem Republiki Cypryjskiej, sporządzona w Nikozji dnia 27 stycznia 1989 r. (zwana dalej „Umową Singapur-Cypr”),

                           —

                           Umowa między Czechosłowacką Republiką Socjalistyczną a Republiką Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Singapurze dnia 7 września 1971 r., w odniesieniu do której Republika Czeska oświadczyła, że uznaje jej postanowienia za wiążące, ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Republika Czeska”),

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Danii a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 20 grudnia 1966 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Dania”),

                           —

                           Projekt umowy dotyczącej usług lotniczych między Rządem Królestwa Danii a Rządem Republiki Singapuru, parafowany w Singapurze dnia 21 października 1998 r. i stosowany tymczasowo (zwany dalej „Projektem zmienionej umowy Singapur-Dania”),

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Finlandii a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 19 stycznia 1984 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Finlandia”),

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Francuskiej a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 29 czerwca 1967 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Francja”),

                           —

                           Umowa między Republiką Federalną Niemiec a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 15 lutego 1969 r., ze zmianami, uzupełniona Dodatkowym protokołem ustaleń, podpisanym w Bonn dnia 7 czerwca 2000 r. (zwana dalej „Umową Singapur-Niemcy”),

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Grecji a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 21 sierpnia 1971 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Grecja”),

                           —

                           Umowa dotycząca transportu lotniczego między Rządem Republiki Węgierskiej a Rządem Republiki Singapuru, sporządzona w Singapurze dnia 9 marca 1990 r. (zwana dalej „Umową Singapur-Węgry”),

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Włoskiej a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 28 czerwca 1985 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Włochy”),

                           —

                           Umowa między Rządem Irlandii a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 20 lutego 1981 r. (zwana dalej „Umową Singapur-Irlandia”),

                           —

                           Umowa dotycząca usług lotniczych między Rządem Republiki Łotewskiej a Rządem Republiki Singapuru, sporządzona w Singapurze dnia 6 października 1999 r. (zwana dalej „Umową Singapur-Łotwa”),

                           —

                           Umowa między Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Singapurze dnia 9 kwietnia 1975 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Luksemburg”),

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Malty a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Londynie dnia 19 lipca 1983 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Malta”),

                           —

                           Umowa między Rządem Królestwa Niderlandów a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 29 grudnia 1966 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Niderlandy”),

                           —

                           Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Singapuru o komunikacji lotniczej pomiędzy i poza ich odnośnymi terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 22 grudnia 1979 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Polska”),

                           —

                           Umowa dotycząca usług lotniczych między Republiką Portugalską a Republiką Singapuru załączona do protokołu ustaleń parafowanego w Singapurze dnia 7 listopada 1997 r. (zwana dalej „Projektem umowy Singapur-Portugalia”),

                           —

                           Umowa między Czechosłowacką Republiką Socjalistyczną a Republiką Singapuru, podpisana w Singapurze dnia 7 września 1971 r., w odniesieniu do której Republika Słowacka oświadczyła, że uznaje jej postanowienia za wiążące, ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Słowacja”),

                           —

                           Umowa dotycząca usług lotniczych między Rządem Republiki Słowackiej a Rządem Republiki Singapuru, parafowana w Singapurze dnia 27 grudnia 1996 r. i stosowana tymczasowo (zwana dalej „Projektem umowy Singapur-Słowacja”),

                           —

                           Umowa dotycząca usług lotniczych między Królestwem Hiszpanii a Republiką Singapuru, sporządzona w Madrycie dnia 11 marca 1992 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Hiszpania”),

                           —

                           Umowa między Rządem Republiki Singapuru a Rządem Królestwa Szwecji dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, podpisana w Singapurze dnia 20 grudnia 1966 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Szwecja”),

                           —

                           Projekt umowy dotyczącej usług lotniczych między Rządem Królestwa Szwecji a Rządem Republiki Singapuru, parafowany w Singapurze dnia 21 października 1998 r. i stosowany tymczasowo (zwany dalej „Projektem zmienionej umowy Singapur-Szwecja”),

                           —

                           Umowa między Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Rządem Republiki Singapuru dotycząca usług lotniczych świadczonych pomiędzy i poza ich terytoriami, sporządzona w Singapurze dnia 12 stycznia 1971 r., ze zmianami (zwana dalej „Umową Singapur-Zjednoczone Królestwo”).

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Republiką Singapuru a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie ani nie są stosowane tymczasowo.

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku I i o których mowa w art. 2–5 niniejszej Umowy

               a)

               Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Austria,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Belgia,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Cypr,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Republika Czeska,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Dania,

                           —

                           artykuł 3 Projektu zmienionej umowy Singapur-Dania,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Finlandia,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Francja,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Niemcy,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Grecja,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Węgry,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Irlandia,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Włochy,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Łotwa,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Luksemburg,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Malta,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Niderlandy,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Polska,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Portugalia,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Słowacja,

                           —

                           artykuł 3 Projektu umowy Singapur-Słowacja,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Szwecja,

                           —

                           artykuł 3 Projektu zmienionej umowy Singapur-Szwecja,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Zjednoczone Królestwo.

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Austria,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Belgia,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Cypr,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Republika Czeska,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Dania,

                           —

                           artykuł 4 Projektu zmienionej umowy Singapur-Dania,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Finlandia,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Francja,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Niemcy,

                           —

                           artykuł 5 Umowy Singapur-Grecja,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Węgry,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Irlandia,

                           —

                           artykuł 5 Umowy Singapur-Włochy,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Łotwa,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Luksemburg,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Malta,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Niderlandy,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Polska,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Portugalia,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Słowacja,

                           —

                           artykuł 4 Projektu umowy Singapur-Słowacja,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 3 Umowy Singapur-Szwecja,

                           —

                           artykuł 4 Projektu zmienionej umowy Singapur-Szwecja,

                           —

                           artykuł 4 Umowy Singapur-Zjednoczone Królestwo.

               c)

               Kontrola regulacyjna:

                           —

                           artykuł 11 Umowy Singapur-Cypr,

                           —

                           artykuł 14 Projektu zmienionej umowy Singapur-Dania,

                           —

                           artykuł 8a Umowy Singapur-Finlandia,

                           —

                           artykuł 9A załącznika F do Dodatkowego protokołu ustaleń, podpisanego w Bonn dnia 7 czerwca 2000 r. – stosowany tymczasowo w ramach Umowy Singapur-Niemcy,

                           —

                           artykuł 8 Umowy Singapur-Węgry,

                           —

                           artykuł 8 Umowy Singapur-Łotwa,

                           —

                           artykuł 15 Umowy Singapur-Portugalia,

                           —

                           artykuł 8 Projektu umowy Singapur-Słowacja,

                           —

                           artykuł 10 Umowy Singapur-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 14 Projektu zmienionej umowy Singapur-Szwecja,

                           —

                           artykuł 11a Umowy Singapur-Zjednoczone Królestwo.

               d)

               Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           artykuł 9 Umowy Singapur-Austria,

                           —

                           artykuł 10 Umowy Singapur-Belgia,

                           —

                           artykuł 13 Umowy Singapur-Cypr,

                           —

                           artykuł 10 Umowy Singapur-Republika Czeska,

                           —

                           artykuł 10 Umowy Singapur-Dania,

                           —

                           artykuł 10 Projektu zmienionej umowy Singapur-Dania,

                           —

                           artykuł 11 Umowy Singapur-Finlandia,

                           —

                           artykuł 9 Umowy Singapur-Francja,

                           —

                           artykuł 7 Umowy Singapur-Niemcy,

                           —

                           artykuł 11 Umowy Singapur-Grecja,

                           —

                           artykuł 12 Umowy Singapur-Węgry,

                           —

                           artykuł 11 Umowy Singapur-Irlandia,

                           —

                           artykuł 8 Umowy Singapur-Włochy,

                           —

                           artykuł 12 Umowy Singapur-Łotwa,

                           —

                           artykuł 9 Umowy Singapur-Luksemburg,

                           —

                           artykuł 11 Umowy Singapur-Malta,

                           —

                           artykuł 10 Umowy Singapur-Niderlandy,

                           —

                           artykuł 9 Umowy Singapur-Polska,

                           —

                           artykuł 18 Umowy Singapur-Portugalia,

                           —

                           artykuł 10 Umowy Singapur-Słowacja,

                           —

                           artykuł 12 Projektu umowy Singapur-Słowacja,

                           —

                           artykuł 6 Umowy Singapur-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 10 Umowy Singapur-Szwecja,

                           —

                           artykuł 10 Projektu zmienionej umowy Singapur-Szwecja,

                           —

                           artykuł 9 Umowy Singapur-Zjednoczone Królestwo.

         ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


title: 2007/477/WE: Decyzja Komisji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Austrię na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej

text:
               10.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 180/11

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 25 czerwca 2007 r.
   w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Austrię na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej
   (2007/477/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (1), w szczególności jej art. 3a ust. 2,
   uwzględniając opinię Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 23a dyrektywy 89/552/EWG,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Pismem z dnia 12 marca 2001 r. Austria powiadomiła Komisję o środkach przyjmowanych zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG.

               (2)

               Komisja zweryfikowała, w ciągu trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia, zgodność tychże środków z prawem wspólnotowym, w szczególności w zakresie proporcjonalności środków oraz przejrzystości procedury konsultacji krajowych.

               (3)

               W swojej analizie Komisja wzięła pod uwagę dostępne dane dotyczące sytuacji w dziedzinie mediów w Austrii.

               (4)

               Lista wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, włączona do środków przyjętych przez Austrię, została sporządzona w sposób jasny i przejrzysty i po przeprowadzeniu w Austrii szerokich konsultacji.

               (5)

               Komisja została przekonana, że wydarzenia wymienione w środkach przyjętych przez Austrię spełniają przynajmniej dwa z następujących kryteriów uznawanych za rzetelne wskaźniki znaczenia wydarzenia dla społeczeństwa: i) szczególny powszechny oddźwięk w państwie członkowskim, a nie tylko znaczenie dla tych, którzy zazwyczaj śledzą dany sport lub aktywność; ii) ogólnie uznawane, szczególne znaczenie kulturowe dla społeczeństwa państwa członkowskiego, w szczególności jako czynnik wzmacniający tożsamość kulturową; iii) uczestnictwo drużyny narodowej w danym wydarzeniu w kontekście zawodów lub turnieju o znaczeniu międzynarodowym oraz iv) fakt, że wydarzenie było tradycyjnie transmitowane w ogólnodostępnym programie telewizyjnym i zyskiwało dużą widownię telewizyjną.

               (6)

               Szereg wydarzeń wymienionych w ramach środków przyjętych przez Austrię, w tym letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie, Mistrzostwa Świata i Mistrzostwa Europy w piłce nożnej, w których uczestniczy reprezentacja narodowa Austrii, jak również mecze inauguracyjne, półfinały i finały tych turniejów (drużyny męskie), stanowią wydarzenia kategorii tradycyjnie uznawanej za mającą doniosłe znaczenie dla społeczeństwa, wymienione wprost w motywie 18 dyrektywy 97/36/WE. Wydarzenia te mają szczególny powszechny oddźwięk w Austrii, ponieważ są popularne wśród szerokiej publiczności, a nie tylko tych osób, które zazwyczaj śledzą wydarzenia sportowe.

               (7)

               Finał Pucharu Austrii w piłce nożnej ma szczególny powszechny oddźwięk w Austrii, ponieważ piłka nożna jest najpopularniejszym sportem w tym państwie członkowskim.

               (8)

               Mistrzostwa Świata FIS w Narciarstwie Alpejskim oraz Mistrzostwa Świata FIS w Narciarstwie Klasycznym mają szczególny powszechny oddźwięk w Austrii, zważywszy na fakt, że narciarstwo jest bardzo popularnym sportem stanowiącym część ogólnego szkolnego wychowania sportowego w tym państwie członkowskim. Ponadto szczególne znaczenie kulturowe tych wydarzeń jako czynnika wzmacniającego austriacką tożsamość narodową wynika z sukcesów austriackich uczestników tych zawodów oraz znaczenia turystyki narciarskiej w Austrii.

               (9)

               Koncert Noworoczny Filharmoników Wiedeńskich ma szczególne znaczenie kulturowe jako kluczowy element austriackiej tożsamości narodowej z uwagi na wyjątkowo wysoką jakość tego wydarzenia kulturalnego i fakt, że przyciąga ono bardzo dużą światową widownię.

               (10)

               Bal w Operze Wiedeńskiej ma szczególny powszechny oddźwięk w Austrii jako wydarzenie „kultury popularnej” i jest symbolem sezonu balowego o szczególnym znaczeniu w austriackiej tradycji kulturowej. Istotny wkład tego wydarzenia w światową reputację Opery Wiedeńskiej, związany z tym, że zazwyczaj uczestniczą w nim światowej sławy śpiewacy operowi, potwierdza jego szczególne znaczenie kulturowe dla Austrii.

               (11)

               Wymienione wydarzenia były tradycyjnie transmitowane w ogólnodostępnej telewizji i przyciągały szeroką widownię telewizyjną.

               (12)

               Środki przyjęte przez Austrię wydają się być proporcjonalne w stopniu uzasadniającym odstępstwo od fundamentalnej, zapisanej w Traktacie WE zasady swobody świadczenia usług, z uwagi na ważny interes publiczny, jakim jest zapewnienie szerokiego publicznego dostępu do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa.

               (13)

               Środki przyjęte przez Austrię są zgodne z zasadami WE dotyczącymi konkurencji w tym sensie, że definicja nadawców wyłonionych do transmisji wymienionych wydarzeń jest oparta na obiektywnych kryteriach, które pozwalają na rzeczywistą i potencjalną konkurencję w zakresie zdobycia praw do transmisji tych wydarzeń. Ponadto, liczba wymienionych wydarzeń nie jest nieproporcjonalna w stopniu, który mógłby zakłócić konkurencję na rynku odbiorców końcowych telewizji ogólnodostępnej i telewizji płatnej.

               (14)

               Po powiadomieniu przez Komisję innych państw członkowskich o środkach przyjętych przez Austrię i konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 23a dyrektywy 89/552/EWG, Dyrektor Generalny ds. Edukacji i Kultury poinformował Austrię pismem z dnia 31 maja 2001 r., że Komisja Europejska nie zamierza kwestionować środków, o których została powiadomiona.

               (15)

               Środki przyjęte przez Austrię weszły w życie z dniem 1 października 2001 r.

               (16)

               Środki przyjęte przez Austrię zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C (2) zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG.

               (17)

               Z wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-33/01, Infront WM przeciwko Komisji, wynika, że deklaracja, iż środki przyjęte zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG są zgodne z prawem wspólnotowym, stanowi decyzję w rozumieniu art. 249 Traktatu WE, która musi w związku z tym zostać przyjęta przez Komisję. W związku z powyższym konieczne jest stwierdzenie na mocy niniejszej decyzji, że środki zgłoszone przez Austrię są zgodne z prawem wspólnotowym. Środki przyjęte ostatecznie przez Austrię i określone w załączniku do niniejszej decyzji winny zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Środki przyjęte zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG, o których Austria powiadomiła Komisję w dniu 12 marca 2001 r., opublikowane w
         Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich C 16 z dnia 19 stycznia 2002 r., są zgodne z prawem wspólnotowym.
   Artykuł 2
   Środki przyjęte ostatecznie przez Austrię i określone w załączniku do niniejszej decyzji zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 czerwca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Viviane REDING

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60).

      (2)  Dz.U. C 16 z 19.1.2002, str. 8.

      ZAŁĄCZNIK
      Publikacja na mocy art. 3a ust. 2 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej
      Środki przyjęte przez Austrię, które mają zostać opublikowane zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG, zostały określone w następujących fragmentach Bundesgesetzblatt (Federalnego Dziennika Ustaw – I nr 85/2001 i II nr 305/2001):

         „85.   Ustawa Federalna o wykonywaniu wyłącznych praw do nadawania programów telewizyjnych (ustawa o wyłącznych prawach telewizyjnych (Fernseh-Exclusivrechtegesetz – FERG))
         Izba Niższa Parlamentu (Nationalrat) uchwala, co następuje:
         Artykuł I

                     § 1.

                                 (1)

                                 Przepisy niniejszej ustawy stosuje się, z wyjątkiem § 5, tylko do nadawców telewizyjnych podlegających przepisom austriackiej ustawy o działalności transmisyjnej (Österreichischer Rundfunkgesetz – ORF-Gesetz), opublikowanej w Federalnym Dzienniku Ustaw (BGBl.) nr 379/1984, lub przepisom ustawy o telewizji prywatnej (Privatfernsehgesetz), BGBl. I nr 84/2001.

                                 (2)

                                 § 3 nie stosuje się do praw do rozpowszechniania programów telewizyjnych nabytych przed wejściem niniejszej ustawy w życie, chyba że leżące u jej podstaw umowy zostały przedłużone po wejściu w życie ustawy.

               § 2.   Dla celów niniejszej ustawy »wydarzenie o szczególnym znaczeniu dla społeczeństwa« oznacza tylko te wydarzenia, o których mowa w zarządzeniu wydanym na mocy § 4 niniejszej ustawy.

                     § 3.

                                 (1)

                                 W przypadku, gdy nadawca telewizyjny nabył wyłączne prawa do nadania transmisji z wydarzenia, o którym mowa w zarządzeniu wydanym na mocy § 4 ustawy, jest zobowiązany zapewnić możliwość oglądania tego wydarzenia na kanale telewizyjnym ogólnodostępnym w Austrii przez przynajmniej 70 % osób opłacających abonament i odbiorców zwolnionych z opłat abonamentowych, zgodnie z ustaleniami zawartymi w zarządzeniu (całkowita lub częściowa transmisja bezpośrednia lub nadanie z opóźnieniem). Dla celów niniejszego punktu nadawanie uznaje się za »opóźnione« w przypadku, gdy między początkiem wydarzenia a rozpoczęciem transmisji upłynie nie więcej niż 24 godziny.

                                 (2)

                                 Dla celów niniejszej ustawy »ogólnodostępne kanały telewizyjne« oznaczają kanały, które widzowie mogą odbierać bez jakichkolwiek dodatkowych lub regularnie wnoszonych opłat z tytułu korzystania ze sprzętu technicznego służącego do odkodowywania. W rozumieniu niniejszego punktu termin »dodatkowe opłaty« nie obejmuje opłaty abonamentowej (§ 2 ustawy o opłatach abonamentowych (Rundfunkgebührengesetz – RGG)), opłaty programowej (§ 20 RFG), opłaty za podłączenie do sieci kablowej oraz stałej opłaty płatnej na rzecz operatora sieci kablowej.

                                 (3)

                                 Zobowiązanie, o którym mowa w pkt 1, zostaje uznane za wypełnione, jeśli zostaną przedstawione dowody, że nadawca telewizyjny podjął wszelkie działania, jakich w uzasadniony sposób można było od niego oczekiwać w normalnych warunkach rynkowych, w celu zapewnienia możliwości oglądania wydarzenia, o którym mowa w pkt 1, na ogólnodostępnych kanałach telewizyjnych. Nadawca telewizyjny w celu osiągnięcia polubownego rozstrzygnięcia co do przedmiotu takich warunków może przedłożyć sprawę do Federalnego Senatu ds. Komunikacji (Bundeskommunikationssenat). Federalny Senat ds. Komunikacji zaangażuje wszelkie strony do podjęcia wysiłków w celu osiągnięcia porozumienia i sporządzi pisemny protokół z negocjacji i ich wyniku.

                                 (4)

                                 W przypadku nieosiągnięcia porozumienia, Federalny Senat ds. Komunikacji, na wniosek jednego z zainteresowanych nadawców telewizyjnych, podejmuje decyzję, czy dany nadawca w odpowiedni sposób wywiązał się ze zobowiązań określonych w pkt 1 i 3. W przypadku, gdy nadawca nie wywiązał się w odpowiedni sposób z tych zobowiązań, Federalny Senat ds. Komunikacji przejmuje rolę nadawcy przy ustalaniu, co oznaczają »normalne warunki rynkowe«, o których mowa w pkt 3. W szczególności Federalny Senat ds. Komunikacji ustala odpowiednią cenę rynkową za przyznanie praw do transmisji.

                                 (5)

                                 Przeciwko nadawcy telewizyjnemu, który nie wywiązał się w odpowiedni sposób ze zobowiązań określonych w pkt 1, można wystąpić o odszkodowanie w postępowaniu cywilnym. Roszczenie o odszkodowanie obejmuje także odszkodowanie za utratę zysków.

                                 (6)

                                 Postępowanie o odszkodowanie jest dozwolone wyłącznie po wydaniu decyzji, o której mowa w pkt 4. Nie uchybiając postanowieniom pkt 7, sąd oraz strony postępowania, o których mowa w pkt 4, obowiązuje orzeczenie, od którego nie ma możliwości wniesienia odwołania.

                                 (7)

                                 W przypadku, gdy w ramach postępowania, o którym mowa w pkt 6, sąd uzna decyzję za niezgodną z prawem, sąd zawiesza postępowanie i wnosi skargę do Najwyższego Sądu Administracyjnego (Verwaltungsgerichtshof – VwGH) na mocy art. 131 ust. 2 Konstytucji Federalnej (B-VG), wnosząc o wydanie wyroku deklaratoryjnego potwierdzającego niezgodność decyzji z prawem. Po wydaniu wyroku przez Najwyższy Sąd Administracyjny, sąd kontynuuje postępowanie i orzeka w sprawie sporu zgodnie z opinią prawną Najwyższego Sądu Administracyjnego.

                     § 4.

                                 (1)

                                 Rząd Federalny określi, w formie zarządzenia, które z wydarzeń, o których mowa w § 2, mają szczególne znaczenie dla społeczeństwa Austrii. Zarządzenie obejmuje tylko te wydarzenia, które spełniają przynajmniej dwa z poniższych kryteriów:

                                             1.

                                             wydarzenie już przyciąga szeroką uwagę w Austrii, szczególnie ze względu na doniesienia w mediach;

                                             2.

                                             wydarzenie jest wyrazem austriackiej tożsamości kulturowej, artystycznej lub społecznej;

                                             3.

                                             wydarzenie – szczególnie z uwagi na biorących w nim udział czołowych sportowców austriackich – jest wydarzeniem sportowym o szczególnym znaczeniu dla kraju lub przyciąga uwagę szerokiej widowni w Austrii ze względu na swoje międzynarodowe znaczenie;

                                             4.

                                             transmisje z wydarzenia były uprzednio nadawane w ogólnodostępnej telewizji.

                                 (2)

                                 Zarządzenie określa, czy wydarzenie pokazywane w ogólnodostępnej telewizji ma być transmitowane bezpośrednio, czy nadane z opóźnieniem, oraz czy nadane ma być w całości, czy tylko w części. Wydarzenie jest transmitowane w sposób bezpośredni i w całości, o ile nie istnieją obiektywne przyczyny (np. różne strefy czasowe, różne wydarzenia/części tego samego wydarzenia organizowane w tym samym czasie), dla których odstąpienie od takiego nadawania jest konieczne i właściwe.

                                 (3)

                                 Wydanie zarządzenia i wprowadzenie do niego poprawek zostanie poprzedzone konsultacjami z nadawcami telewizyjnymi, posiadaczami praw, przedstawicielami kręgów gospodarczych, konsumentami, pracownikami oraz osobami działającymi na polu kultury i sportu. Projekt zarządzenia zostanie opublikowany w dodatku urzędowym (Amtsblatt) do gazety Wiener Zeitung, a każdemu zostanie zapewniona możliwość przedstawienia komentarza w terminie ośmiu tygodni. Następnie projekt zostanie przekazany do Komisji Europejskiej. Zarządzenie może zostać wydane tylko wówczas, gdy w terminie trzech miesięcy od jego przedłożenia Komisji Europejskiej, Komisja Europejska nie wniesie żadnych zastrzeżeń co do jego wydania.
                                 […]

               § 6.   Odpowiedzialność za nadzór nad przepisami niniejszej ustawy dotyczącymi kwestii prawnych spoczywa na Federalnym Senacie ds. Komunikacji w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą nadawców telewizyjnych (§ 11 ustawy KommAustria (KOG), BGBl. I nr 32/2001).

                     § 7.

                                 (1)

                                 Uznaje się, że osoba naruszająca zobowiązania na mocy:

                                             1.

                                             § 3 pkt (1); lub
                                             […]
                                             popełniła wykroczenie administracyjne i podlega grzywnie w wysokości od 36 000 do 58 000 euro nakładanej przez Federalny Senat ds. Komunikacji.

                                 (2)

                                 W ramach procedury przewidzianej w pkt 1 Federalny Senat ds. Komunikacji przeprowadza przesłuchanie publiczne.

                                 (3)

                                 Federalny Senat ds. Komunikacji stosuje przepisy ustawy o ogólnych procedurach administracyjnych z 1991 r. (Allgemeine Verwaltungsverfahrensgesetz 1991) (BGBl. nr 51) oraz, w przypadkach przewidzianych w pkt 1, ustawy o karach administracyjnych z 1991 r. (Verwaltungsstrafgesetz 1991) (BGBl. nr 52).

                                 (4)

                                 W przypadku powtarzających się i poważnych naruszeń przepisów niniejszej ustawy przez nadawcę telewizyjnego (§ 2 pkt 1 ustawy o telewizji prywatnej, BGBl. I nr 84/2001), Federalny Senat ds. Komunikacji wszczyna postępowanie o cofnięcie koncesji lub zakaz nadawania za pośrednictwem sieci kablowych, jak przewidziano w § 63 ustawy o telewizji prywatnej.
                                 […]

                     § 9.

                                 (1)

                                 Egzekwowanie przepisów niniejszej ustawy zostaje powierzone Rządowi Federalnemu w zakresie § 4 pkt 1, 2 oraz 3, ostatnie zdanie, Ministrowi Sprawiedliwości w zakresie § 3 pkt 5–7, oraz Kanclerzowi Federalnemu w zakresie wszystkich pozostałych przepisów.

                                 (2)

                                 Wymogi określone w pierwszym i drugim zdaniu § 4 pkt 3 mogą zostać pominięte w przypadku, gdy zarządzenie zostaje wydane po raz pierwszy po wejściu w życie niniejszej ustawy federalnej, jeśli, w ramach przygotowywania procedury powiadamiania na mocy art. 3a ust. 1 i 2 dyrektywy 89/552/EWG, zmienionej dyrektywą 97/36/WE, już wcześniej przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami, a treść planowanego zarządzenia została ogłoszona publicznie w odpowiedni sposób w ramach tych konsultacji.

               § 10.   Postanowienia § 1-4, § 6-9 oraz § 11 niniejszej ustawy stanowią transpozycję art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23), zmienionej dyrektywą 97/36/WE (Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60).
         […]
         § 11.   Niniejsza ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2001 r.

               KLESTIL
               SCHÜSSEL”

         „305.   Zarządzenie w sprawie wydarzeń o szczególnym znaczeniu dla społeczeństwa
         Na mocy § 4 pkt 1 ustawy federalnej o wykonywaniu wyłącznych praw do nadawania programów telewizyjnych (ustawa o wyłącznych prawach telewizyjnych (Fernseh-Exclusivrechtegesetz – FERG)), BGBl. I nr 85/2001, wydaje się następujące zarządzenie:

                     § 1.

                     Wydarzeniami o szczególnym znaczeniu dla społeczeństwa są:

                                 1.

                                 letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie;

                                 2.

                                 mecze Mistrzostw Świata Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) w piłce nożnej (drużyny męskie) z udziałem narodowej reprezentacji Austrii, jak również mecz inauguracyjny, finały i półfinały Mistrzostw Świata w piłce nożnej (drużyny męskie);

                                 3.

                                 mecze Mistrzostw Europy w piłce nożnej (drużyny męskie) z udziałem narodowej reprezentacji Austrii, jak również mecz inauguracyjny, finały i półfinały Mistrzostw Europy w piłce nożnej (drużyny męskie);

                                 4.

                                 finały Pucharu Austrii w piłce nożnej;

                                 5.

                                 Mistrzostwa Świata FIS w narciarstwie alpejskim;

                                 6.

                                 Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym;

                                 7.

                                 Koncert Noworoczny Filharmoników Wiedeńskich;

                                 8.

                                 Bal w Operze Wiedeńskiej.

                     § 2.

                                 (1)

                                 Nadawcy telewizyjni, którzy nabyli wyłączne prawa do nadania transmisji z wydarzeń, o których mowa w § 1, winni zapewnić możliwość oglądania tych wydarzeń bezpośrednio i w całości w ogólnodostępnej telewizji.

                                 (2)

                                 Dozwolone jest nadanie zarejestrowanej wersji wydarzeń lub nadanie częściowej transmisji z wydarzeń, o których mowa w § 1 pkt 1, 5, 6 oraz 8, jeśli:

                                             1.

                                             części jednego z wydarzeń, o których mowa w § 1, lub więcej niż jedno wydarzenie, o którym mowa w § 1, odbywają się w tym samym czasie; lub

                                             2.

                                             w przeszłości wydarzenie nie było nadawane w całości ze względu na jego długość.

                     § 3.

                     Niniejsze zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2001 r.

               SCHÜSSEL – RIESS-PASSER – FERRERO-WALDNER – GEHRER – GRASSER — STRASSER – BÖHMDORFER – MOLTERER – HAUPT – FORSTINGER – BARTENSTEIN.”


title: 2007/512/WE: Decyzja Rady z dnia 15 lutego 2007 r. dotycząca podpisania w imieniu Wspólnoty i tymczasowego stosowania Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w działaniach Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej

text:
               20.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/15

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 lutego 2007 r.
   dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej
   (2007/511/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a) oraz art. 66 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (2) w działaniach agencji uczestniczą kraje włączone we wdrażanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen. Warunki ich uczestnictwa określają dalsze porozumienia zawarte pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami.

               (2)

               W związku z upoważnieniem Komisji w dniu 7 października 2004 r. zakończono negocjacje z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczące porozumień w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w działaniach Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani nie podlega jej stosowaniu. W związku z tym, że na mocy postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską niniejsza decyzja oparta jest na dorobku Schengen, Dania podejmuje, zgodnie z art. 5 wyżej wspomnianego protokołu, w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji przez Radę, decyzję o ewentualnym wdrożeniu niniejszej decyzji do swojego prawa krajowego.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którego stosowaniu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (3). W związku z tym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest ona dla niego wiążąca i nie jest ono zobowiązane do jej stosowania.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którego stosowaniu Irlandia nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (4). W związku z tym Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest ona dla niej wiążąca i nie jest zobowiązana do jej stosowania.

               (6)

               Zgodnie z decyzją Rady 2007/512/WE (5) i z zastrzeżeniem możliwości zawarcia go w późniejszym terminie, porozumienie zostało podpisane w imieniu Wspólnoty w dniu 1 lutego 2007 r.

               (7)

               Porozumienie powinno zostać zawarte,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie warunków uczestnictwa tych państw w działaniach Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
   Tekst porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji (6).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu zatwierdzającego, przewidzianego w art. 9 ust. 1 porozumienia, wyrażającego zgodę Wspólnoty na to, aby porozumienie było dla niej wiążące.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 lutego 2007 r.

            W imieniu Rady

         W. SCHÄUBLE

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, str. 43.

      (4)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, str. 20.

      (5)  Patrz: 17 str. niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (6)  Patrz: 19 str. niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady z dnia 13 marca 1989 r. w sprawie przyjęcia Drugiego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty

text:
Ważna informacja prawna

|

31989D0331

Dziennik Urzędowy L 136 , 19/05/1989 P. 0013 - 0013

		Decyzja Radyz dnia 13 marca 1989 r.w sprawie przyjęcia Drugiego Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty(89/331/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z rozporządzeniem EWG nr 893/88 [1] pobieranie należności celnych stosowanych przez Wspólnotę Dziesięciu w odniesieniu do określonych produktów przywożonych z Hiszpanii i Portugalii zostało całkowicie zawieszone, kiedy spadły one do poziomu 2 % lub niżej;należy zatwierdzić Drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [2], podpisanej w Brukseli dnia 14 maja 1973 r., w celu zapewnienia całkowitego zawieszenia ceł od produktów objętych Umową, przywożonych z Hiszpanii do Norwegii, w przypadku gdy takie cła spadają do poziomu 2 % lub niżej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Drugi Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnoty.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 3 Protokołu [3].Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 13 marca 1989 r.W imieniu RadyC. Solchaga CatalanPrzewodniczący[1] Dz.U. L 87 z 31.3.1988, str. 1.[2] Dz.U. L 171 z 27.6.1972, str. 2.[3] Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------


title: 2004/756/WE: Decyzja Rady z dnia 4 października 2004 r. dotycząca zawarcia umowy odnawiającej umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki

text:
               11.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 4 października 2004 r.
   dotycząca zawarcia umowy odnawiającej umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki
   (2004/756/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 13 października 1998 r. (2) Rada zatwierdziła zawarcie umowy dotyczącej współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki.

               (2)

               Artykuł 12 lit. b) stanowi, co następuje: „Niniejsza Umowa jest zawarta na okres pięciu lat. Na podstawie przeglądu dokonanego przez Strony, w ostatnim roku każdego późniejszego okresu Umowa może być przedłużona, wraz z możliwymi zmianami na kolejne okresy pięciu lat za wzajemnym pisemnym porozumieniem Stron.”.

               (3)

               Władze Stanów Zjednoczonych Ameryki powiadomiły służby Komisji, że opowiadają się za przedłużeniem wyżej wymienionej umowy na okres kolejnych pięciu lat. Szybkie odnowienie tej umowy leży zatem w najlepiej rozumianym interesie obu stron.

               (4)

               Treść odnowionej umowy będzie taka sama, jak treść umowy, która wygasła w dniu 13 października 2003 r.

               (5)

               Umowa odnawiająca umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty na dodatkowy okres pięciu lat umowę odnawiającą umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki.
   Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania umowy w celu wyrażenia przez Wspólnotę zgody na związanie tą umową.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 4 października 2004 r.

            W imieniu Rady

         A. J. DE GEUS

            Przewodniczący

      (1)  Opinia wydana dnia 16 grudnia 2003 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 284 z 22.10.1998, str. 35.
   UMOWA
   odnawiająca umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej „Wspólnotą”),
   z jednej strony, i
   RZĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie nauki i technologii dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego;
   UZNAJĄC, że Wspólnota oraz Stany Zjednoczone Ameryki prowadzą działania badawcze i technologiczne w wielu obszarach wspólnego zainteresowania oraz że udział we wzajemnych działaniach związanych z badaniami i rozwojem na zasadzie wzajemności zapewni obopólne korzyści;
   UWZGLĘDNIAJĄC umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych, podpisaną dnia 5 grudnia 1997 r. w Waszyngtonie, która wygaśnie w dniu 13 października 2003 r.;
   PRAGNĄC prowadzić współpracę w dziedzinie nauki i technologii w formalnych ramach ustanowionych tą umową,
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa dotycząca współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki, podpisana dnia 5 grudnia 1997 r. w Waszyngtonie, która wygaśnie w dniu 13 października 2003 r., zostaje niniejszym odnowiona na dodatkowy okres pięciu lat.
   Artykuł 2
   Niniejsza umowa wchodzi w życie z dniem, w którym Strony powiadomią się wzajemnie w formie pisemnej o zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych, niezbędnych do wejścia w życie umowy.
   Artykuł 3
   Niniejszą umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

            W imieniu Wspólnoty Europejskiej

            W imieniu Rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki


title: 2014/55/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 27 grudnia 2013 r. zmieniająca decyzję EBC/2010/21 w sprawie rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2013/52)

text:
               4.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 33/7

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 27 grudnia 2013 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2010/21 w sprawie rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Banku Centralnego
   (EBC/2013/52)
   (2014/55/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 26 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2010/21 (1) określa zasady sporządzania rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

               (2)

               Artykuł 24 decyzji EBC/2010/21 stanowi, że jeżeli w decyzji tej nie przewidziano szczególnych procedur rachunkowych, oraz w przypadku braku innych ustaleń Rady Prezesów, EBC przestrzega zasad wyceny zgodnych z przyjętymi przez Unię Europejską Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR), odpowiednimi dla działalności i sprawozdań EBC.

               (3)

               Do uznawania zysków i strat aktuarialnych z tytułu świadczeń po okresie zatrudnienia EBC stosuje MSR 19 „Świadczenia pracownicze”, zgodnie z metodą „korytarzową”.

               (4)

               MSR 19 został zmieniony i stosuje się do okresów rocznych rozpoczynających się nie wcześniej niż w dniu 1 stycznia 2013 r. Zmieniony MSR 19 nie przewiduje metody „korytarzowej”.

               (5)

               Załącznik I do decyzji EBC/2010/21 powinien zostać zmieniony w celu wprowadzenia przekazywania wyników ponownej wyceny wartości zobowiązania (składnika aktywów) netto w odniesieniu do świadczeń po okresie zatrudnienia po stronie pasywnej bilansu EBC w ramach pozycji 14 „Różnice z wyceny”.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić brzmienie decyzji EBC/2010/21,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiana decyzji EBC/2010/21
   Załącznik I do decyzji EBC/2010/21 otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2013 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 27 grudnia 2013 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja EBC/2010/21 z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 35 z 9.2.2011, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do decyzji EBC/2010/21 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w tabeli „Pasywa”, w pozycji bilansu 14 (Różnice z wyceny), kolumna „Klasyfikacja składników pozycji bilansu” otrzymuje brzmienie:

                              „a)

                              Różnice z wyceny związane ze zmianami cen na złoto, każdy rodzaj papierów wartościowych w euro, każdy rodzaj papierów wartościowych w walutach obcych, opcje; różnice wyceny rynkowej odnoszące się do ryzyka stopy procentowej instrumentów pochodnych; rachunki z aktualizacji wyceny związane ze zmianami kursów walutowych dla każdej pozycji walutowej netto, w tym walutowych transakcji terminowych, swapów walutowych i SDR
                              Specjalne rachunki z aktualizacji wyceny wynikające z wpłat zgodnie z art. 48 ust. 2 Statutu ESBC dotyczące banków centralnych państw członkowskich, dla których uchylono derogację. Zob. art. 13 ust. 2.

                              b)

                              Wyniki ponownej wyceny wartości zobowiązania (składnika aktywów) netto w odniesieniu do świadczeń po okresie zatrudnienia, które stanowią pozycję netto następujących podpozycji:

                                          (i)

                                          Zyski i straty aktuarialne wartości bieżącej zobowiązań z tytułu określonych świadczeń

                                          (ii)

                                          Zwrot z aktywów programu, z wyłączeniem kwot uwzględnionych jako odsetki netto od zobowiązania (składnika aktywów) netto

                                          (iii)

                                          Wszelkie zmiany wysokości pułapu aktywów, z wyłączeniem kwot uwzględnionych jako odsetki netto od zobowiązania (składnika aktywów) netto z tytułu określonych świadczeń”;

                  2)

                  w tabeli „Pasywa”, w pozycji bilansu 14 (Różnice z wyceny), kolumna „Zasada wyceny” otrzymuje brzmienie:

                              „a)

                              Różnica z aktualizacji wyceny pomiędzy kosztem średnim a wartością rynkową, waluty obce przeliczane po rynkowym kursie walutowym

                              b)

                              Zgodnie z art. 24 ust. 2”.


title: Decyzja Zarządu Europolu z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie wyrażenia zgody na warunki i procedury określone przez Europol w celu przyjęcia kwot, o których mowa w dodatku do decyzji zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r. w sprawie opodatkowania dochodów i uposażeń wypłacanych pracownikom Europolu na rzecz Europolu

text:
               25.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 105/18

      DECYZJA ZARZĄDU EUROPOLU

   z dnia 9 kwietnia 2009 r.
   w sprawie wyrażenia zgody na warunki i procedury określone przez Europol w celu przyjęcia kwot, o których mowa w dodatku do decyzji zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r. w sprawie opodatkowania dochodów i uposażeń wypłacanych pracownikom Europolu na rzecz Europolu
   (2009/346/WE)
   ZARZĄD EUROPOLU,
   uwzględniając protokół sporządzony na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 41 ust. 3 Konwencji o Europolu w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektorów oraz pracowników Europolu (1), a w szczególności jego art. 10,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 6 kwietnia 2009 r. Rada podjęła decyzję w sprawie waloryzacji dochodów i uposażeń urzędników Europolu o 1,7 % z mocą wsteczną od dnia 1 lipca 2007 r.

               (2)

               W dniu 9 kwietnia 2009 r. zarząd podjął decyzję w sprawie wprowadzenia w życie podwyżki kwot, o których mowa w art. 4 dodatku do decyzji zarządu z dnia 16 listopada 1999 r. (2) o taki sam procent i z tym samym dniem, jak określono decyzją Rady z dnia 6 kwietnia 2009 r., o której mowa w pkt 1.

               (3)

               Zgodnie z tą samą decyzją zarządu z dnia 9 kwietnia 2009 r. wartości ustalone w niniejszy sposób zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Z mocą od dnia 1 lipca 2007 r.:

               1.

               Wartość, o której mowa w pierwszym zdaniu art. 4 dodatku do decyzji zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r., zastępuje się kwotą 115,61 EUR.

               2.

               Wartości w walucie euro podane w tabeli zawartej w art. 4 dodatku do decyzji zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r. zastępuje się następująco:

                           8 % dla kwot od 115,61 EUR do 2 036,45 EUR

                           10 % dla kwot od 2 036,46 EUR do 2 804,90 EUR

                           12,5 % dla kwot od 2 804,91 EUR do 3 214,56 EUR

                           15 % dla kwot od 3 214,57 EUR do 3 650,62 EUR

                           17,5 % dla kwot od 3 650,63 EUR do 4 060,32 EUR

                           20 % dla kwot od 4 060,33 EUR do 4 457,42 EUR

                           22,5 % dla kwot od 4 457,43 EUR do 4 867,09 EUR

                           25 % dla kwot od 4 867,10 EUR do 5 264,21 EUR

                           27,5 % dla kwot od 5 264,22 EUR do 5 673,87 EUR

                           30 % dla kwot od 5 673,88 EUR do 6 070,99 EUR

                           32,5 % dla kwot od 6 071,00 EUR do 6 480,66 EUR

                           35 % dla kwot od 6 480,67 EUR do 6 878,40 EUR

                           40 % dla kwot od 6 878,41 EUR do 7 288,09 EUR

                           45 % dla kwot powyżej 7 288,10 EUR.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Hadze, dnia 9 kwietnia 2009 r.

         Viktor ČECH

            Przewodniczący zarządu

      (1)  Dz.U. C 221 z 19.7.1997, s. 2.

      (2)  Dz.U. C 65 z 28.2.2001, s. 6.