title: Decyzja nr 12/2005 Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Trybunału Obrachunkowego

text:
               20.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/1

         Decyzja nr 12/2005 (1) Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Trybunału Obrachunkowego
   (2009/C 67/01)
   TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając swój regulamin wewnętrzny (2), w szczególności jego art. 30,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 143 ust. 2 oraz art. 144 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   w art. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej podkreśla się ideę otwartości, stwierdzając, że traktat ten wyznacza nowy etap w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku pomiędzy narodami Europy, w którym decyzje podejmowane są z możliwie największym poszanowaniem zasady otwartości i jak najbliżej obywateli;
   we wspólnej deklaracji (4) odnoszącej się do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (5), Parlament Europejski, Rada i Komisja wzywają pozostałe instytucje do przyjęcia wewnętrznych przepisów w zakresie publicznego dostępu do dokumentów, uwzględniających zasady i ograniczenia ustanowione tym rozporządzeniem;
   postanowienia zawarte w decyzji nr 18/97 Trybunału Obrachunkowego ustanawiającej przepisy wewnętrzne dotyczące rozpatrywania wniosków o dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Trybunału (6), przyjętej wcześniej niż rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, powinny zostać zrewidowane w świetle tego rozporządzenia oraz w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz Sądu Pierwszej Instancji;
   otwartość zwiększa mandat, skuteczność oraz odpowiedzialność administracji, umacniając tym samym zasady demokracji. W tym celu należy promować dobre praktyki administracyjne w zakresie dostępu do dokumentów;
   Pewne interesy publiczne oraz prywatne powinny być jednakże chronione w drodze wyjątku od zasady publicznego dostępu do dokumentów. W szczególności należy przestrzegać międzynarodowych standardów kontroli dotyczących poufnego charakteru informacji z kontroli,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel
   Celem niniejszej decyzji jest określenie warunków, ograniczeń i procedur, na podstawie których Trybunał Obrachunkowy zapewnia publiczny dostęp do dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu.
   Artykuł 2
   Beneficjenci i zakres
   1.   Z zastrzeżeniem ram i ograniczeń wytyczonych postanowieniami niniejszej decyzji oraz międzynarodowymi standardami poufności informacji z kontroli, każdy obywatel Unii Europejskiej oraz każda inna osoba fizyczna lub prawna zamieszkująca lub mająca siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów Trybunału Obrachunkowego zgodnie z zasadami, warunkami i ograniczeniami określonymi w niniejszej decyzji.
   2.   Trybunał Obrachunkowy, zgodnie z tymi samymi zasadami, warunkami i ograniczeniami, może udostępnić dokumenty każdej osobie fizycznej lub prawnej niezamieszkującej lub niemającej siedziby w państwie członkowskim.
   3.   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do wszystkich dokumentów Trybunału Obrachunkowego, czyli do dokumentów sporządzonych lub otrzymanych przez Trybunał oraz będących w jego posiadaniu.
   4.   Niniejsza decyzja nie podważa praw do publicznego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu Trybunału Obrachunkowego, które mogą wynikać z instrumentów prawa międzynarodowego lub realizujących je aktów wspólnotowych.
   Artykuł 3
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji:

               a)

               „dokument” oznacza każdą treść, niezależnie od nośnika (w formie papierowej lub elektronicznej bądź jako nagranie dźwiękowe, wizualne lub audiowizualne);

               b)

               „osoba trzecia” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub każdą jednostkę spoza Trybunału Obrachunkowego, w tym państwa członkowskie, inne instytucje i organy wspólnotowe, instytucje i organy spoza Wspólnoty oraz państwa trzecie.

         Artykuł 4
   Wyjątki
   1.   Trybunał Obrachunkowy odmawia prawa do dostępu do dokumentów, w przypadkach gdy ujawnienie informacji naruszałoby ochronę:

               a)

               interesu publicznego, w tym:

                           —

                           bezpieczeństwa publicznego,

                           —

                           kwestii obronnych i wojskowych,

                           —

                           stosunków międzynarodowych,

                           —

                           polityki finansowej, monetarnej lub ekonomicznej Wspólnoty lub państwa członkowskiego;

               b)

               prywatności i integralności jednostki, w szczególności na podstawie prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony danych osobowych.

         2.   Zgodnie z zasadami poufności ustanowionymi w art. 143 ust. 2 i 144 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich oraz podobnymi postanowieniami innych instrumentów prawa wspólnotowego Trybunał Obrachunkowy odmawia dostępu do uwag z kontroli. Trybunał może także odmówić dostępu do dokumentów wykorzystanych do przygotowania takich uwag.
   3.   Trybunał Obrachunkowy odmawia prawa do dostępu do dokumentów, w przypadkach gdy ujawnienie informacji naruszałoby ochronę:

               —

               interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej,

               —

               postępowań sądowych i porad prawnych,

               —

               inspekcji, dochodzeń i kontroli.

         4.   Trybunał może odmówić dostępu do dokumentu sporządzonego przez Trybunał Obrachunkowy do użytku wewnętrznego lub otrzymanego przez Trybunał, jeżeli dokument taki odnosi się do kwestii, w której nie podjęto jeszcze decyzji, oraz jeżeli ujawnienie takiego dokumentu zakłóciłoby proces decyzyjny Trybunału Obrachunkowego.
   Trybunał może odmówić dostępu do dokumentu zawierającego opinie sporządzone do użytku wewnętrznego jako część obrad i wstępnych konsultacji Trybunału Obrachunkowego także po przyjęciu danej decyzji, jeżeli ujawnienie takiego dokumentu zakłóciłoby proces decyzyjny Trybunału Obrachunkowego.
   5.   Jeżeli wniosek dotyczy dokumentu znajdującego się w posiadaniu Trybunału Obrachunkowego, a którego Trybunał nie jest autorem, Trybunał Obrachunkowy potwierdza otrzymanie wniosku oraz podaje imię i nazwisko osoby lub nazwę instytucji lub organu, do których należy skierować wniosek.
   6.   Jeżeli jedynie części żądanego dokumentu podlegają jednemu z wyjątków niniejszego artykułu, ujawnia się pozostałe części dokumentu.
   7.   Wyjątki określone w niniejszym artykule mają zastosowanie z zastrzeżeniem postanowień dotyczących publicznego dostępu do archiwów historycznych Wspólnot określonych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 (7).
   8.   Niezależnie od wyjątków określonych w niniejszym artykule Trybunał Obrachunkowy może zdecydować o udostępnieniu dokumentu, w całości lub części, w przypadku gdy uzasadnia to nadrzędny interes publiczny.
   Artykuł 5
   Wnioski o dostęp
   Wnioski o dostęp do dokumentów muszą zostać złożone na piśmie (8), w formie papierowej lub elektronicznej, w jednym z języków, wymienionych w art. 314 Traktatu WE (9), oraz muszą być wystarczająco precyzyjne, aby możliwe było zidentyfikowanie dokumentu przez Trybunał Obrachunkowy. Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uzasadnienia wniosku.
   Artykuł 6
   Rozpatrywanie wstępnych wniosków
   1.   Wnioski o dostęp do dokumentów rozpatrywane są przez dyrektora odpowiedzialnego za wsparcie kontroli i komunikację. Przesyła on wnioskodawcy potwierdzenie otrzymania wniosku, bada go i decyduje o dalszym postępowaniu.
   2.   W zależności od przedmiotu wniosku, przed podjęciem decyzji o udostępnieniu danego dokumentu dyrektor odpowiedzialny za wsparcie kontroli i komunikację informuje właściwego członka Trybunału, sekretarza generalnego, Departament Prawny lub przedstawiciela wewnętrznego odpowiedzialnego za ochronę informacji niejawnych oraz, w stosownych przypadkach, zasięga ich opinii.
   3.   Wnioski o dostęp do dokumentów są rozpatrywane bezzwłocznie. W terminie 15 dni roboczych od zarejestrowania wniosku Trybunał Obrachunkowy udziela zgody na dostęp do żądanego dokumentu i udostępnia go zgodnie z art. 9 lub podaje na piśmie powody całkowitej lub częściowej odmowy oraz informuje wnioskodawcę o jego prawie do ubiegania się o ponowne rozpatrzenie wniosku przez Trybunał zgodnie z art. 7.
   4.   W przypadku gdy wniosek dotyczy bardzo długiego dokumentu lub bardzo wielu dokumentów, Trybunał Obrachunkowy może nieformalnie porozumieć się z wnioskodawcą, aby znaleźć właściwe rozwiązanie. W takich przypadkach termin określony w ust. 3 może zostać przedłużony o 15 dni roboczych, pod warunkiem iż wnioskodawca zostanie poinformowany z wyprzedzeniem wraz z podaniem powodów.
   Artykuł 7
   Ponowne rozpatrzenie
   1.   W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy wnioskodawca, w terminie 15 dni roboczych od otrzymania odpowiedzi ze strony Trybunału Obrachunkowego, może ubiegać się o ponowne rozpatrzenie jego wniosku.
   2.   Brak odpowiedzi ze strony Trybunału Obrachunkowego w określonym terminie również uprawnia wnioskodawcę do ubiegania się o ponowne rozpatrzenie wniosku.
   Artykuł 8
   Procedura ponownego rozpatrywania wniosków
   1.   Wnioski o ponowne rozpatrzenie należy kierować do prezesa Trybunału Obrachunkowego. W zależności od przedmiotu wniosku, przed podjęciem decyzji o udostępnieniu danego dokumentu, prezes Trybunału Obrachunkowego konsultuje się z właściwym członkiem lub sekretarzem generalnym, a w razie potrzeby z Departamentem Prawnym lub przedstawicielem wewnętrznym odpowiedzialnym za ochronę informacji niejawnych.
   2.   Wniosek o ponowne rozpatrzenie należy rozpatrzyć bezzwłocznie. W terminie 15 dni roboczych od zarejestrowania takiego wniosku Trybunał Obrachunkowy udziela zgody na dostęp do żądanego dokumentu i udostępnia go zgodnie z art. 9 lub podaje na piśmie powody całkowitej lub częściowej odmowy. W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy Trybunał Obrachunkowy informuje wnioskodawcę o przysługujących mu możliwościach dalszego odwołania tj. możliwości wystąpienia na drogę sądową przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu i/lub złożenia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich, na podstawie warunków określonych odpowiednio w art. 230 i 195 Traktatu WE.
   3.   W szczególnych przypadkach, np. w odniesieniu do wniosku dotyczącego bardzo długiego dokumentu lub bardzo wielu dokumentów, termin określony w ust. 2 może zostać przedłużony o 15 dni roboczych, pod warunkiem iż wnioskodawca został poinformowany z wyprzedzeniem wraz z podaniem powodów.
   4.   Brak odpowiedzi ze strony Trybunału Obrachunkowego w określonym terminie oznacza odpowiedź negatywną i uprawnia wnioskodawcę do skorzystania z możliwości odwołania określonych w ust. 2.
   Artykuł 9
   Dostęp w następstwie złożenia wniosku
   1.   Wnioskodawca może zapoznać się z dokumentami, do których Trybunał Obrachunkowy udzielił mu dostępu, w siedzibie Trybunału Obrachunkowego w Luksemburgu lub otrzymując kopię lub też, w miarę możliwości, kopię w wersji elektronicznej. Dzień i godzinę udostępnienia dokumentów w siedzibie Trybunału uzgadniają wnioskodawca oraz dyrektor odpowiedzialny za wsparcie kontroli i komunikację.
   2.   Kosztami sporządzenia i wysłania kopii może zostać obciążony wnioskodawca. Obciążenie takie nie może przekroczyć faktycznego kosztu sporządzenia i wysłania kopii. Zapoznanie się z dokumentami na miejscu, kopie nieprzekraczające 20 stron formatu A4 oraz bezpośredni dostęp w formie elektronicznej są nieodpłatne.
   3.   Jeżeli dokument jest publicznie dostępny, Trybunał Obrachunkowy może wywiązać się ze swojego obowiązku udostępnienia żądanego dokumentu poprzez poinformowanie wnioskodawcy, w jaki sposób można go otrzymać.
   4.   Dokumenty są dostarczane w istniejącej wersji i formacie (w tym w formie elektronicznej lub innej) z uwzględnieniem preferencji wnioskodawcy. Trybunał nie jest zobowiązany do stworzenia nowego dokumentu lub do zgromadzenia informacji na prośbę wnioskodawcy.
   Artykuł 10
   Powielanie dokumentów
   1.   Dokumenty udostępnione na podstawie niniejszej decyzji nie mogą być powielane lub wykorzystywane do celów komercyjnych bez uprzedniej pisemnej zgody Trybunału Obrachunkowego.
   2.   Niniejsza decyzja nie podważa żadnych istniejących zasad dotyczących praw autorskich, które mogą ograniczać prawa osób trzecich do powielania lub wykorzystywania udostępnionych dokumentów.
   Artykuł 11
   Postanowienia końcowe
   1.   Uchyla się decyzję nr 18/97 Trybunału Obrachunkowego z dnia 20 lutego 1997 r.
   2.   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   3.   Decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia następnego miesiąca po miesiącu, w którym została przyjęta.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 marca 2005 r.

            W imieniu Trybunału Obrachunkowego

         Hubert WEBER

            Prezes

      (1)  Zmieniona decyzją nr 14/2009 przyjętą przez Trybunał na posiedzeniu w dniu 5 lutego 2009 r.

      (2)  Dz.U. L 18 z 20.1.2005, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 173 z 27.6.2001, s. 5.

      (5)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.

      (6)  Dz.U. C 295 z 23.9.1998, s. 1.

      (7)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 zmienione rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1700/2003 (Dz.U. L 243 z 27.9.2003, s. 1).

      (8)  Wnioski należy kierować na adres: Cour des comptes européenne, directeur du „Soutien à l’audit et communication”, 12, rue Alcide De Gasperi, 1615 Luxembourg. Faks: +352 439342, e-mail: euraud@eca.europa.eu

      (9)  Obecnie: angielski, bułgarski, czeski, duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niderlandzki, niemiecki, polski, portugalski, rumuński, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski.


title: Decyzja Umawiających się Stron zebranych w Radzie z dnia 12 czerwca 2007 r. przyjmująca przepisy wykonawcze do art. 6a Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu)

text:
               15.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/78

      DECYZJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON ZEBRANYCH W RADZIE

   z dnia 12 czerwca 2007 r.
   przyjmująca przepisy wykonawcze do art. 6a Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu)
   (2007/413/WSiSW)
   UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY konwencji o Europolu, państwa członkowskie Unii Europejskiej,
   uwzględniając Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu) (1) zmienioną protokołem zmieniającym tę konwencję (2), w szczególności jej art. 6a akapit drugi,
   uwzględniając projekt sporządzony przez Zarząd oraz po konsultacji ze wspólnym organem nadzorczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Do Umawiających się Stron zebranych w Radzie należy przyjęcie przepisów wykonawczych do art. 6A konwencji o Europolu.

               (2)

               Przy przyjmowaniu tej decyzji Umawiające się Strony przestrzegają obowiązków wynikających dla nich z Konwencji o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, przyjętej przez Radę Europy w dniu 28 stycznia 1981 r.

               (3)

               Umawiające się strony biorą również pod uwagę zalecenie nr R(87)15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 r. regulujące wykorzystywanie danych osobowych przez policję,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji:

               a)

               „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej: osoba możliwa do zidentyfikowania to taka, która może zostać zidentyfikowana bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez odniesienie do numeru identyfikacyjnego lub do jednego lub kilku znaków szczególnych związanych z jej tożsamością fizyczną, psychologiczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną;

               b)

               „przetwarzanie danych osobowych” („przetwarzanie”) oznacza każdą operację lub ciąg operacji dokonywanych na danych osobowych – także metodami automatycznej obróbki danych – takich jak gromadzenie, zapis, porządkowanie, przechowywanie, dostosowywanie lub przekształcanie, odzyskiwanie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie przez przekazywanie, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób, zestawianie lub kompilowanie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie;

               c)

               „komputerowy system zgromadzonych informacji” oznacza system, o którym mowa w art. 6 ust. 1 konwencji o Europolu;

               d)

               „system informacyjny” oznacza system, o którym mowa w art. 7 ust. 1 konwencji o Europolu;

               e)

               „plik roboczy do analizy” oznacza plik stworzony do celów analizy, o której mowa w art. 10 ust. 1;

               f)

               „państwo członkowskie” oznacza umawiającą się stronę konwencji o Europolu;

               g)

               „strona trzecia” oznacza państwo trzecie lub organ, o którym mowa w art. 10 ust. 4 konwencji o Europolu;

               h)

               „odpowiednio upoważniony urzędnik Europolu” oznacza pracownika Europolu wyznaczonego przez dyrekcję Europolu do przetwarzania danych osobowych przechowywanych na podstawie niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Zakres zastosowania
   Niniejszą decyzję stosuje się do danych osobowych przekazywanych Europolowi w celu określenia, czy takie dane są istotne dla powierzonych mu zadań i czy mogą zostać włączone do komputerowego systemu zgromadzonych informacji, z wyjątkiem:

               a)

               danych osobowych wprowadzonych do systemu informacyjnego zgodnie z art. 9 ust. 1 konwencji o Europolu;

               b)

               danych osobowych przekazanych przez państwa członkowskie lub stronę trzecią w celu włączenia do pliku roboczego do analizy, a także danych osobowych wprowadzonych do pliku roboczego do analizy zgodnie z art. 10 konwencji o Europolu.

         Artykuł 3
   Dostęp i wykorzystywanie
   1.   Dostęp do danych osobowych przetwarzanych przez Europol na mocy niniejszej decyzji mają tylko odpowiednio upoważnieniu urzędnicy Europolu.
   2.   Bez uszczerbku dla art. 13 konwencji o Europolu, dane osobowe przetwarzane przez Europol na mocy niniejszej decyzji są wykorzystywane, wyłącznie w celu określenia, czy takie dane są istotne dla powierzonych Europolowi zadań i czy mogą zostać włączone do komputerowego system zgromadzonych informacji.
   Artykuł 4
   Zasady ochrony danych osobowych oraz bezpieczeństwa danych
   1.   Podczas przetwarzania danych na mocy niniejszej decyzji Europol przestrzega zasad ochrony danych osobowych oraz bezpieczeństwa danych, które to zasady określone są w konwencji o Europolu, w szczególności w art. 14 ust. 3, 16 i 25, a także zasad przyjętych w związanych z nimi przepisach wykonawczych.
   2.   Jeżeli Europol zdecyduje o włączeniu takich danych do komputerowego systemu zgromadzonych informacji lub o ich usunięciu lub zniszczeniu, informuje o tym państwo członkowskie lub stronę trzecią, które ich dostarczyły.
   Artykuł 5
   Terminy przechowywania danych osobowych
   1.   Decyzję w sprawie wykorzystania danych osobowych zgodnie z art. 3 ust. 2 podejmuje się możliwie najszybciej, jednak nie później niż 6 miesięcy po otrzymaniu takich danych przez Europol.
   2.   W przypadku braku takiej decyzji po upływie wspomnianego okresu wynoszącego 6 miesięcy dane osobowe zostają usunięte lub zniszczone, a państwo członkowskie lub strona trzecia, które ich dostarczyły, są o tym informowane.
   Artykuł 6
   Odpowiedzialność
   1.   Europol jest odpowiedzialny za zapewnienie przestrzegania art. 3, 4 i 5 niniejszej decyzji.
   2.   Przed przystąpieniem do przetwarzania danych zgodnie z niniejszą decyzją Europol informuje Zarząd i wspólny organ nadzorczy o sposobie, w jaki zamierza wywiązywać się z tego obowiązku.
   Artykuł 7
   Skuteczność
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 12 czerwca 2007 r.

            W imieniu Rady

         W. SCHÄUBLE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 2.

      (2)  Dz.U. C 2 z 6.1.2004, str. 1.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 18 grudnia 2003 r. zmieniająca art. 1 lit. f) decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich począwszy od roku obrachunkowego 2002 (EBC/2003/22)

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0022(01)

Dziennik Urzędowy L 009 , 15/01/2004 P. 0039 - 0039

		Decyzja Europejskiego Banku Centralnegoz dnia 18 grudnia 2003 r.zmieniająca artykuł 1 literę f) decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich począwszy od roku obrachunkowego 2002(EBC/2003/22)(2004/48/WE)RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności artykuł 32,uwzględniając decyzję EBC/2001/16 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich począwszy od roku obrachunkowego 2002, [1]a także mając na uwadze, co następuje:(1) Artykuł 1 litera f) decyzji EBC/2001/16 określa "klucz kapitału subskrybowanego" poprzez odwołanie się do decyzji EBC/1998/13 z dnia 1 grudnia 1998 r. dotyczącej procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego. [2](2) Decyzja EBC/2003/17 z dnia 18 grudnia 2003 r. dotycząca procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego [3], uchyliła decyzję EBC/1998/13 z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2004 r. i określiła nowe wagi przypisane krajowym bankom centralnym w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (EBC) (dalej "wagi klucza kapitałowego").(3) Artykuł 1 litera f) decyzji EBC/2001/16 powinien podlegać odpowiedniej zmianie w zakresie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych Państw Członkowskich, które przyjęły EUR, począwszy od roku obrachunkowego 2004. Zmiana powinna wprowadzać ogólną definicję terminu "klucz kapitału subskrybowanego" w celu uniknięcia przyszłych zmian decyzji EBC/2001/16 w przypadku każdorazowego dostosowania klucza kapitałowego EBC.(4) W celu powiązania dochodu EBC osiągniętego w pierwszym kwartale pierwszego roku, do którego odnosi się każde pięcioletnie dostosowanie oraz dochodu EBC rozdystrybuowanego pod koniec takiego kwartału, niezbędne jest dokonanie derogacji punktu 1 w artykule 2 ustęp 1 decyzji EBC/2001/16, w celu zapewnienia kalkulacji dochodu osiągniętego w styczniu w takim kwartale na podstawie nowych wag klucza kapitałowego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Zmiany decyzji EBC/2001/16W decyzji EBC/2001/16 wprowadza się następujące zmiany:1) artykuł 1 litera f) otrzymuje brzmienie:"f) "klucz kapitału subskrybowanego" oznacza udziały krajowych banków centralnych (wyrażone w kwotach procentowych) w subskrybowanym kapitale EBC, ustalone w wyniku zastosowania do krajowych banków centralnych wag określonych w kluczu wymienionym w artykule 29 ustęp 1 Statutu w odniesieniu do odpowiedniego roku obrachunkowego."2) w artykule 2 ustęp 1 dodaje się następujący akapit:"Wewnętrzne salda Eurosystemu będących w obiegu banknotów EUR, w okresie od 1 stycznia do 31 stycznia pierwszego roku, do którego odnosi się każde pięcioletnie dostosowanie zgodnie z artykułem 29 ustęp 3 Statutu, podlegać będą kalkulacji w oparciu o dostosowany klucz kapitału subskrybowanego zastosowany do sald wszystkich banknotów EUR pozostających w obiegu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku."Artykuł 2Przepisy końcowe1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.2. Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Frankfurt nad Menem, dnia 18 grudnia 2003 r.Jean-Claude TrichetPrezes[1] Dz.U. L 337 z 20.12.2001, str. 55.[2] Dz.U. L 125 z 19.5.1999, str. 33.[3] Dz.U. L 9 z 15.1.2004, str. 27.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0468

Dziennik Urzędowy L 184 , 17/07/1999 P. 0023 - 0026

		Decyzja Radyz dnia 28 czerwca 1999 r.ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [1](1999/468/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202 tiret trzecie,uwzględniając wniosek Komisji [2],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) W przyjmowanych przez siebie aktach Rada ma przyznać Komisji uprawnienia do wykonywania norm ustanowionych przez Radę; Rada może nałożyć określone wymagania dotyczące wykonywania tych uprawnień; może również, w szczególnych i uzasadnionych przypadkach, zastrzec dla siebie prawo bezpośredniego wykonywania uprawnień wykonawczych.(2) Rada przyjęła decyzję 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4]; decyzja ta przewiduje ograniczoną liczbę warunków wykonywania takich uprawnień.(3) Deklaracja nr 31 załączona do Aktu Końcowego Konferencji Międzyrządowej, która przyjęła Traktat z Amsterdamu, wzywa Komisję do przedłożenia Radzie projektu zmian decyzji 87/373/EWG.(4) W celu uniknięcia pomyłek uznano, że zamiast zmieniać decyzję nr 87/373/EWG bardziej odpowiednie jest zastąpienie jej nową decyzją i uchylenie decyzji 87/373/EWG.(5) Głównym celem niniejszej decyzji jest zapewnienie kryteriów wyboru procedury działania komitetów, tak aby osiągnąć większą spójność i przewidywalność wyboru rodzaju komitetu, przyjmując, że takie kryteria mają charakter niewiążący.(6) W dziedzinie środków zarządzania przestrzegać należy procedury zarządzania; dotyczy to między innymi środków realizacji wspólnej polityki rolnej, czy wspólnej polityki rybołówstwa oraz realizacji programów mających istotny wpływ na budżet; takie środki zarządzania powinny być podejmowane przez Komisję w drodze procedury zapewniającej podjęcie decyzji w odpowiednim terminie; jednakże jeśli Radzie zostaną przedstawione środki niewymagające pilnej realizacji, Komisja powinna wykorzystać swobodę decyzji w zakresie odroczenia ich zastosowania.(7) W dziedzinie środków o ogólnym zasięgu mających na celu stosowanie istotnych przepisów aktów podstawowych należy przestrzegać procedury regulacyjnej; dotyczy to również środków ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin oraz środków opracowanych w celu dostosowania lub aktualizacji niektórych mniej istotnych przepisów aktu podstawowego; środki takie należy przyjąć przy zastosowaniu skutecznej procedury zgodnej w pełni z prawem Komisji do podejmowania inicjatywy legislacyjnej.(8) Procedury doradczej należy przestrzegać w każdym przypadku gdy jest ona uważana za najwłaściwszą; procedura doradcza będzie nadal stosowana w tych przypadkach, w których ma zastosowanie obecnie.(9) Drugim celem niniejszej decyzji jest uproszczenie warunków wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji oraz zwiększenie zaangażowania Parlamentu Europejskiego w przypadkach gdy akt podstawowy przyznający Komisji uprawnienia wykonawcze został przyjęty zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu; z tego względu uznano, że właściwe jest zmniejszenie liczby procedur oraz dostosowanie ich do odpowiednich uprawnień zainteresowanych instytucji, a w szczególności uwzględnianie opinii Parlamentu Europejskiego, odpowiednio, przez Komisję lub Radę, w przypadkach gdy uzna, iż projekt działań przedłożony komitetowi lub propozycja przedłożona Radzie na podstawie procedury regulacyjnej przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym.(10) Trzecim celem niniejszej decyzji jest sprawniejsze informowanie Parlamentu Europejskiego poprzez zapewnienie, by Komisja informowała Parlament regularnie o działaniach komitetów, przekazywała mu dokumenty związane z ich działalnością i informowała za każdym razem, kiedy przekazuje Radzie rozwiązania lub propozycje rozwiązań, które należy przyjąć.(11) Czwartym celem niniejszej decyzji jest sprawniejsze informowanie społeczeństwa o procedurach komitetów poprzez zastosowanie do nich obowiązujących Komisję zasad i warunków publicznego dostępu do aktów, sporządzenie spisu wszystkich komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu uprawnień wykonawczych, sporządzanie rocznego sprawozdania, w celu jego publikacji, o działalności komitetów, oraz zapewnienie udostępnienia publicznego w rejestrze wszystkich danych bibliograficznych przekazanych Parlamentowi Europejskiemu dokumentów dotyczących komitetów.(12) Niniejsza decyzja nie zmienia w żaden sposób procedur komitetów utworzonych w celu wykonania wspólnej polityki handlowej i zasad konkurencji ustanowionych w Traktatach i nieopartych na decyzji 87/373/EWG,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Z wyjątkiem określonych i uzasadnionych przypadków, w których prawo Rady do bezpośredniego wykonywania określonych uprawnień wykonawczych przez nią samą zastrzeżono w akcie podstawowym, takie uprawnienia są przyznawane Komisji zgodnie z odpowiednimi przepisami aktu podstawowego. Przepisy te określają istotne elementy przyznanych w ten sposób uprawnień.Jeśli akt podstawowy nakłada określone wymogi proceduralne dotyczące przyjęcia środków wykonawczych, takie wymagania powinny być zgodne z procedurami przewidzianymi w artykułach 3, 4, 5 i 6.Artykuł 2Wybór metod proceduralnych przyjęcia środków wykonawczych jest oparty na następujących kryteriach:a) środki zarządzania, takie jak te dotyczące realizacji wspólnej polityki rolnej, rybołówstwa lub też planów mających istotny wpływ na budżet, powinny być przyjmowane z zachowaniem procedury zarządzania;b) środki o ogólnym zasięgu, mające na celu stosowanie istotnych przepisów aktów podstawowych oraz środki ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin powinny być przyjmowane z zachowaniem procedury regulacyjnej; jeśli akt podstawowy określa, że mniej istotne przepisy można przyjąć lub aktualizować na drodze procedur wykonawczych, takie środki należy przyjąć z zachowaniem procedury regulacyjnej;c) bez uszczerbku dla lit. a) i b), procedurę doradczą należy stosować w każdym przypadku gdy uznaje się ją za najwłaściwszą.Artykuł 3Procedura doradcza1. Komisję wspomaga komitet doradczy złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.2. Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi propozycję działań, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy, zarządzając w razie potrzeby głosowanie.3. Opinia zostaje odnotowana w protokole; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo wnosić o umieszczenie w protokole swojego stanowiska.4. Komisja uwzględnia w najwyższym stopniu opinię przedstawioną przez komitet. Komisja informuje komitet o tym, w jaki sposób została uwzględniona jego opinia.Artykuł 4Procedura zarządzania1. Komisję wspomaga komitet zarządzający złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.2. Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi propozycję działań, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy. W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje podjęta większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu. Głosy Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie głosuje.3. Komisja, bez uszczerbku dla art. 8, przyjmuje środki, które są stosowane natychmiast. Jeśli jednak środki te nie są zgodne z opinią komitetu, są one niezwłocznie przekazywane przez Komisję do wiadomości Rady. W takim przypadku Komisja może odroczyć zastosowanie środków, o których podjęła decyzję, na okres określony w każdym akcie podstawowym, ale który w żadnym przypadku nie przekracza trzech miesięcy od daty przekazania do wiadomości.4. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie przewidzianym w ust. 3.Artykuł 5Procedura regulacyjna1. Komisję wspomaga komitet regulacyjny złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.2. Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi propozycję działań, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy. W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje podjęta większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu. Głosy Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie głosuje.3. Bez uszczerbku dla art. 8, Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią komitetu.4. Jeśli przewidziane środki są niezgodne z opinią komitetu lub jeśli opinia nie została przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie propozycję działań jakie należy podjąć i informuje o tym Parlament Europejski.5. Jeśli Parlament Europejski uzna, że propozycja przedstawiona przez Komisję zgodnie z aktem podstawowym, przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w tym akcie podstawowym, informuje o swoim stanowisku Radę.6. Jeśli wynika to ze stanowiska Parlamentu, Rada może podjąć większością kwalifikowaną decyzję w sprawie propozycji, w terminie wskazanym w każdym akcie podstawowym, w żadnym przypadku nieprzekraczającym trzech miesięcy od daty przekazania Radzie.Jeśli w tym okresie Rada stwierdzi większością kwalifikowaną, że sprzeciwia się propozycji, Komisja zbada ją ponownie. Komisja może przedłożyć Radzie zmienioną propozycję, przedłożyć ponownie propozycję lub przedstawić propozycję legislacyjną na podstawie Traktatu.Jeśli po upływie tego okresu Rada nie przyjmie proponowanego aktu wykonawczego ani nie sprzeciwi się propozycji środków wykonawczych, Komisja przyjmuje proponowane środki wykonawcze.Artykuł 6Procedura w sprawie środków ochronnychJeśli akt podstawowy przyznaje Komisji uprawnienie do decydowania o środkach ochronnych, można zastosować następującą procedurę:a) Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o wszystkich decyzjach dotyczących środków ochronnych. Można postanowić, że przed podjęciem decyzji Komisja przeprowadzi konsultacje z Państwami Członkowskimi zgodnie z procedurami określonymi w każdym przypadku;b) każde Państwo Członkowskie może przekazać Radzie decyzję Komisji, w terminie określonym w danym akcie podstawowym;c) Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w danym akcie podstawowym. Można również określić w akcie podstawowym, że Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję przyjętą przez Komisję. Jeśli Rada nie podejmie decyzji w wymienionym wyżej terminie, decyzję Komisji uważa się za uchyloną.Artykuł 71. Każdy komitet przyjmuje na wniosek przewodniczącego swój własny regulamin wewnętrzny, przygotowany na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.W stopniu, w jakim to konieczne, istniejące komitety dostosują swój regulamin do standardowego.2. Stosujące się do Komisji zasady i warunki publicznego dostępu do dokumentów odnoszą się do komitetów.3. Parlament Europejski jest regularnie informowany przez Komisję o działaniach komitetów. W tym celu otrzymuje porządki obrad komitetów, przedłożone komitetom propozycje środków zmierzających do realizacji aktów przyjętych na mocy procedury określonej w art. 251 Traktatu, wyniki głosowań, wnioski z posiedzeń oraz wykazy organów i organizacji, do których należą członkowie komitetów, wyznaczeni przez Państwa Członkowskie. Parlament Europejski jest informowany za każdym razem, kiedy Komisja przekazuje Radzie środki lub propozycje środków, które mają być przyjęte.4. Komisja w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz wszystkich komitetów, które pomagają Komisji w wykonywaniu uprawnień wykonawczych. Wykaz ten określa akt(-y) podstawowy(-e), na mocy którego(-ych) utworzono każdy z komitetów. Od roku 2000 Komisja przedstawia roczne sprawozdanie z prac komitetów.5. Dane bibliograficzne wszystkich dokumentów przesłanych do Parlamentu Europejskiego zgodnie z ust. 3 zostaną udostępnione publicznie w rejestrze, który zostanie utworzony przez Komisję w roku 2001.Artykuł 8Jeśli Parlament Europejski określi w uzasadnionej rezolucji, że projekt środków wykonawczych, przyjęcie których jest rozważane i które zostały przedstawione komitetowi zgodnie z aktem podstawowym przyjętym na mocy art. 251 Traktatu przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym, Komisja ponownie zbada proponowane środki. Komisja, uwzględniając rezolucję i w terminie określonym w stosowanej procedurze, może przedłożyć komitetowi nowy projekt środków, kontynuować realizację procedury lub przedłożyć projekt Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie Traktatu.Komisja informuje Parlament Europejski i komitet, o działaniach, które zamierza podjąć na podstawie rezolucji Parlamentu Europejskiego oraz o ich przyczynach.Artykuł 9Decyzja 87/373/EWG traci moc.Artykuł 10Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 28 czerwca 1999 r.W imieniu RadyM. NaumannPrzewodniczący[1] Trzy oświadczenia do protokołu Rady odnoszące się do niniejszej decyzji są opublikowane w Dz.U. C 203 z 17 czerwca, str. 1.[2] Dz.U. C 279, z 8.9.1998, str. 5.[3] Opinia wydana dnia 6 maja 1999 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[4] Dz.U. L 197, z 18.7.1987, str. 33.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia  10 kwietnia 2006 r.  dotycząca zawarcia Umowy o współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską

text:
               28.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 115/49

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 kwietnia 2006 r.
   dotycząca zawarcia Umowy o współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską
   (2006/313/WPZiB)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając zalecenie Prezydencji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na posiedzeniu w dniu 25 kwietnia 2005 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, wspieraną odpowiednio przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz przez Komisję, do podjęcia rokowań zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej w celu zawarcia przez Unię Europejską umowy o współpracy i pomocy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym.

               (2)

               Po otrzymaniu takiego upoważnienia Prezydencja wynegocjowała wspomnianą wyżej umowę.

               (3)

               Umowa ta powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa o współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Rada przyjmuje do wiadomości, że Komisja zamierza ukierunkować swoją działalność na osiągnięcie celów i priorytetów umowy, w odpowiednich przypadkach poprzez stosowne działania Wspólnoty.
   Artykuł 4
    Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 10 kwietnia 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               28.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 115/50

         UMOWA
   o współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską
   MIĘDZYNARODOWY TRYBUNAŁ KARNY,
   zwany dalej „Trybunałem”,
   z jednej strony, oraz
   UNIA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „UE”, reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
   z drugiej strony,
   zwane dalej Stronami,
   ZWAŻYWSZY na zasadnicze znaczenie i priorytet, które należy nadać umocnieniu praworządności oraz poszanowaniu praw człowieka i prawa humanitarnego, jak również utrzymaniu pokoju i wzmocnieniu bezpieczeństwa międzynarodowego, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych oraz z art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej,
   UWZGLĘDNIAJĄC, że zasady Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, jak również zasady funkcjonowania Trybunału są w pełni zgodne z zasadami i celami Unii Europejskiej,
   PODKREŚLAJĄC znaczenie wymiaru sprawiedliwości zgodnego z zasadami państwa prawa oraz z zasadami sprawiedliwości proceduralnej, ze szczególnym uwzględnieniem praw oskarżonego przewidzianych w Statucie Rzymskim,
   UWZGLĘDNIAJĄC szczególną rolę pokrzywdzonych i świadków w postępowaniu przed Trybunałem oraz potrzebę zastosowania specjalnych środków w celu zapewnienia im bezpieczeństwa i umożliwienia im efektywnego udziału w postępowaniu, zgodnie ze Statutem Rzymskim,
   PRZYPOMINAJĄC, że strategia bezpieczeństwa europejskiego, przyjęta przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r., wspiera porządek międzynarodowy opierający się na efektywnym multilateralizmie,
   MAJĄC NA UWADZE wspólne stanowisko Rady 2003/444/WPZiB z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego, jak również plan działania Rady powstały na bazie wspomnianego wspólnego stanowiska oraz w szczególności kluczową rolę, jaką Międzynarodowy Trybunał Karny odgrywa w zapobieganiu poważnym przestępstwom podlegającym jego jurysdykcji oraz w ich zwalczaniu,
   ZWAŻYWSZY, że Unia Europejska zobowiązała się do wspierania skutecznego funkcjonowania Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz zapewniania mu powszechnego poparcia poprzez promowanie przystąpienia możliwie jak największej liczby państw do Statutu Rzymskiego,
   PRZYPOMINAJĄC, że niniejsza Umowa musi być interpretowana w powiązaniu i zgodnie z Rzymskim Statutem Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz z Regułami Procesowymi i Dowodowymi,
   PRZYPOMINAJĄC, że art. 87 ust. 6 Statutu Rzymskiego stanowi, iż Trybunał może zwrócić się do organizacji międzyrządowej o przekazanie informacji lub dokumentów oraz że Trybunał może zwrócić się również o inne formy współpracy i pomocy, które mogą zostać uzgodnione z tą organizacją i które są zgodne z jej kompetencjami i mandatem,
   ZWAŻYWSZY, że niniejsza Umowa dotyczy warunków współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską, a nie między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a państwami członkowskimi Unii Europejskiej,
   ZWAŻYWSZY, że w tym celu Międzynarodowy Trybunał Karny i Unia Europejska powinny osiągnąć porozumienie co do warunków współpracy i pomocy, stanowiące uzupełnienie wspólnego stanowiska 2003/444/WPZiB oraz planu działania UE powstałego na bazie tego stanowiska,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel Umowy
   Niniejsza Umowa, zawierana między Unią Europejską („UE”) a Międzynarodowym Trybunałem Karnym („Trybunałem”), zgodnie z postanowieniami odpowiednio Traktatu o Unii Europejskiej („Traktat o UE”) i Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego („Statut”), określa warunki współpracy i pomocy między UE i Trybunałem.
   Artykuł 2
   Definicje
   1.   Do celów niniejszej Umowy „UE” oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej „Radą”), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją Europejską”). „UE” nie oznacza indywidualnych państw członkowskich.
   2.   Do celów niniejszej Umowy „Trybunał” oznacza:

               a)

               Prezydium,

               b)

               Wydział Odwoławczy, Wydział Orzekający i Wydział Przygotowawczy,

               c)

               Urząd Prokuratora,

               d)

               Sekretariat,

               e)

               Sekretariat Zgromadzenia Państw Stron.

         Artykuł 3
   Umowy z państwami członkowskimi
   1.   Niniejszej Umowy ani umów i porozumień na mocy art. 11 niniejszej Umowy nie stosuje się do złożonych przez Trybunał wniosków o udzielenie informacji pochodzących od danego państwa członkowskiego, innych niż dokumenty UE zawierające informacje niejawne. W takiej sytuacji wniosek jest składany bezpośrednio odpowiedniemu państwu członkowskiemu.
   2.   Artykuł 73 Statutu stosuje się odpowiednio do wniosków złożonych UE przez Trybunał na mocy niniejszej Umowy.
   Artykuł 4
   Obowiązek współpracy i udzielania pomocy
   Mając na uwadze ułatwienie skutecznego wypełniania swych obowiązków, UE i Trybunał uzgadniają, że w odpowiednich przypadkach będą ze sobą blisko współpracować oraz konsultować się wzajemnie w dziedzinach będących przedmiotem ich wspólnego zainteresowania zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu odpowiednich postanowień Traktatu o UE i Statutu. W celu ułatwienia wypełniania obowiązku współpracy i udzielania pomocy Strony zgadzają się nawiązać odpowiednie regularne kontakty pomiędzy Trybunałem a ośrodkiem współpracy z Trybunałem utworzonym przez UE.
   Artykuł 5
   Uczestnictwo w posiedzeniach
   UE może zaprosić Trybunał do uczestnictwa w posiedzeniach lub konferencjach zorganizowanych pod jej auspicjami, podczas których omawiane będą kwestie stanowiące przedmiot zainteresowania Trybunału, w celu udzielenia pomocy w odniesieniu do spraw podlegających jurysdykcji Trybunału.
   Artykuł 6
   Promowanie wartości stanowiących podstawę Statutu
   UE i Trybunał współpracują, w odpowiednich przypadkach, poprzez podejmowanie inicjatyw promujących rozpowszechnianie zasad, wartości i postanowień Statutu, jak również związanych z nim instrumentów.
   Artykuł 7
   Wymiana informacji
   1.   UE i Trybunał zapewniają – w jak najszerszym wykonalnym zakresie – regularną wymianę informacji i dokumentów stanowiących przedmiot obopólnego zainteresowania, zgodnie ze Statutem oraz Regułami Procesowymi i Dowodowymi.
   2.   Przy poszanowaniu swych obowiązków i kompetencji wynikających z Traktatu o UE, UE zobowiązuje się do współpracy z Trybunałem oraz do udostępniania Trybunałowi informacji i dokumentów będących w jej posiadaniu, o które Trybunał może występować zgodnie z art. 87 ust. 6 Statutu.
   3.   UE może, z własnej inicjatywy oraz zgodnie z Traktatem o UE, udostępniać informacje lub dokumenty, które mogą mieć istotne znaczenie dla prac Trybunału.
   4.   Sekretarz Trybunału, zgodnie ze Statutem oraz z Regułami Procesowymi i Dowodowymi, przekazuje informacje i dokumentację związaną z pismami procesowymi, postępowaniem ustnym, orzeczeniami i zarządzeniami Trybunału, które mogą stanowić przedmiot zainteresowania UE.
   Artykuł 8
   Ochrona bezpieczeństwa
   Jeżeli współpraca, obejmująca ujawnianie informacji lub dokumentów, o której mowa w niniejszej Umowie, zagrażałaby bezpieczeństwu obecnych lub byłych pracowników UE lub też w inny sposób naruszałaby bezpieczeństwo albo utrudniała właściwe przeprowadzenie jakichkolwiek operacji lub działań UE, Trybunał może zarządzić, w szczególności na wniosek UE, podjęcie właściwych środków bezpieczeństwa.
   Artykuł 9
   Informacje niejawne
   Postanowienia dotyczące udostępniania przez UE organowi Trybunału informacji niejawnych UE są zawarte w załączniku do niniejszej Umowy, który stanowi jej integralną część.
   Artykuł 10
   Zeznania pracowników Unii Europejskiej
   1.   W przypadku wezwania przez Trybunał urzędnika lub innego pracownika UE do złożenia zeznań, UE zobowiązuje się do pełnej współpracy z Trybunałem oraz – w razie konieczności i przy poszanowaniu swych obowiązków i kompetencji wynikających z Traktatu o UE oraz jego właściwych postanowień – do zastosowania wszelkich niezbędnych środków w celu umożliwienia Trybunałowi wysłuchania zeznań tej osoby, w szczególności poprzez uchylenie wobec tej osoby obowiązku zachowania poufności.
   2.   W odniesieniu do art. 8 Strony uznają, że w przypadku wezwania urzędnika lub innego pracownika UE do złożenia zeznań przed Trybunałem wymagane może być zastosowanie środków bezpieczeństwa.
   3.   UE jest upoważniona, zgodnie ze Statutem oraz Regułami Procesowymi i Dowodowymi, do wyznaczenia pełnomocnika świadczącego pomoc urzędnikowi lub innemu pracownikowi UE występującemu przed Trybunałem w charakterze świadka.
   Artykuł 11
   Współpraca między Unią Europejską a Prokuratorem
   1.   Przy pełnym poszanowaniu Traktatu o UE:

               i)

               UE zobowiązuje się do współpracy z Prokuratorem, w ramach której udostępnia Prokuratorowi dodatkowe, żądane przez niego informacje będące w jej posiadaniu, zgodnie ze Statutem oraz Regułami Procesowymi i Dowodowymi;

               ii)

               UE zobowiązuje się do współpracy z Prokuratorem zgodnie z art. 54 ust. 3 lit. c) Statutu;

               iii)

               UE, zgodnie z art. 54 ust. 3 lit. d) Statutu, zawiera takie porozumienia i umowy, niestojące w sprzeczności ze Statutem, które mogą być niezbędne do ułatwienia jej współpracy z Prokuratorem.

         2.   Prokurator zwraca się w formie pisemnej z wnioskiem o udzielenie informacji do Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela. Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel udzieli odpowiedzi na piśmie nie później niż po upływie miesiąca.
   3.   UE i Prokurator mogą uzgodnić, że UE, na zasadach poufności, udostępnia Prokuratorowi dokumenty lub informacje służące wyłącznie w celu uzyskania nowych dowodów oraz że takie dokumenty lub informacje nie mogą być ujawniane bez zgody UE innym organom Trybunału ani stronom trzecim na żadnym etapie postępowania ani po jego zakończeniu. Stosuje się postanowienia dotyczące informacji niejawnych zawarte w art. 9.
   Artykuł 12
   Przywileje i immunitety
   Jeżeli Trybunał zamierza wykonywać swoją jurysdykcję w odniesieniu do osoby, która jest podejrzana o popełnienie zbrodni podlegającej jurysdykcji Trybunału, a osoba taka, zgodnie z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego, jest chroniona przywilejami lub immunitetami, odpowiednia instytucja UE zobowiązuje się do pełnej współpracy z Trybunałem oraz – przy poszanowaniu swych obowiązków i kompetencji wynikających z Traktatu o UE i jego właściwych postanowień – do zastosowania wszelkich niezbędnych środków w celu umożliwienia Trybunałowi wykonywania jego jurysdykcji, w szczególności poprzez uchylenie takich przywilejów lub immunitetów zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa międzynarodowego.
   Artykuł 13
   Uzgodnienia dotyczące personelu
   Zgodnie z art. 44 ust. 4 Statutu, UE i Trybunał zgadzają się określić, indywidualnie dla każdego przypadku, w jakich wyjątkowych okolicznościach Trybunał może skorzystać z fachowej wiedzy personelu oddanego mu nieodpłatnie do dyspozycji przez UE, w celu wsparcia prac jednego z organów Trybunału.
   Artykuł 14
   Usługi i obiekty
   UE, na wniosek Trybunału i dla jego celów, zapewnia zależnie od dostępności obiekty i usługi, które mogą być konieczne, w tym także – w odpowiednich przypadkach – wsparcie w terenie. Zasady i warunki, na których UE może zapewnić takie obiekty, usługi lub wsparcie, są odpowiednio przedmiotem wcześniejszych uzgodnień dodatkowych.
   Artykuł 15
   Szkolenia
   UE dokłada starań, by stosownie do potrzeb i w porozumieniu z Trybunałem wspierać przygotowywanie szkoleń i pomocy dla sędziów, prokuratorów, urzędników i pełnomocników w zakresie pracy związanej z działalnością Trybunału.
   Artykuł 16
   Korespondencja
   1.   Do celów niniejszej Umowy:

               a)

               w odniesieniu do UE:
               Wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:

                           Rada Unii Europejskiej

                           Chief Registry Officer

                           Rue de la Loi/Wetstraat, 175

                           B-1048 Bruksela

                     Wszelka korespondencja przekazywana jest państwom członkowskim, Komisji Europejskiej i ośrodkowi współpracy UE z Trybunałem za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej Rady (Chief Registry Officer), z zastrzeżeniem ust. 2;

               b)

               w odniesieniu do Trybunału:
               Wszelka korespondencja jest kierowana, odpowiednio, do Sekretarza lub Prokuratora.

         2.   Wyjątkowo, korespondencja od jednej ze Stron dostępna wyłącznie dla poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony może być ze względów operacyjnych kierowana do poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony, oznaczonych konkretnie jako jej odbiorcy, oraz dostępna wyłącznie dla nich, z uwzględnieniem ich uprawnień oraz zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu. W przypadku UE korespondencja taka jest przekazywana poprzez kierownika kancelarii tajnej Rady (Chief Registry Officer).
   Artykuł 17
   Wykonanie Umowy
   1.   Urząd Prokuratora i Sekretariat Trybunału oraz Sekretarz Generalny Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór nad wykonywaniem niniejszej Umowy zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami.
   2.   W celu wykonania niniejszej umowy Trybunał i UE mogą zawierać porozumienia, jakie zostaną uznane za właściwe.
   Artykuł 18
   Rozstrzyganie sporów
   Wszelkie spory pomiędzy UE a Trybunałem powstałe w związku z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Umowy są rozwiązywane w drodze konsultacji między Stronami.
   Artykuł 19
   Wejście w życie i przegląd
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po jej podpisaniu przez Strony.
   2.   Niniejsza Umowa może być na wniosek jednej ze Stron poddana przeglądowi w celu rozważenia ewentualnych jej zmian. Umowa zostaje poddana przeglądowi nie później niż pięć lat po jej wejściu w życie.
   3.   Wszelkie zmiany niniejszej Umowy dokonywane są wyłącznie w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron.
   Artykuł 20
   Wypowiedzenie
   Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze Stron w drodze pisemnego wypowiedzenia przekazanego drugiej Stronie. Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po jego otrzymaniu przez drugą Stronę, lecz nie narusza zobowiązań podjętych wcześniej na mocy postanowień niniejszej Umowy. W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione na podstawie niniejszej Umowy pozostają nadal chronione zgodnie z jej postanowieniami.
   W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, posiadając odpowiednio należyte umocowanie, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.

      Hecho en Luxemburgo, el diez de abril de dos mil seis.
      V Lucemburku dne desátého dubna dva tisíce šest.
      Udfærdiget i Luxembourg den tiende april to tusind og seks.
      Geschehen zu Luxemburg am zehnten April zweitausendsechs.
      Kahe tuhande kuuenda aasta aprillikuu kümnendal päeval Luxembourgis.
      Έγινε στο Λουξεμβούργο, στις δέκα Απριλίου δύο χιλιάδες έξι.
      Done at Luxembourg on the tenth day of April in the year two thousand and six.
      Fait à Luxembourg, le dix avril deux mille six.
      Fatto a Lussemburgo, addì dieci aprile duemilase.
      Luksemburgā, divtūkstoš sestā gada desmitajā aprīlī.
      Priimta du tūkstančiai šeštų metų balandžio dešimtą dieną Liuksemburge.
      Kelt Luxembourgban, a kettőezer hatodik év április tizedik napján.
      Magħmul fil-Lussemburgu, fl-għaxra jum ta' April tas-sena elfejn u sitta.
      Gedaan te Luxemburg, de tiende april tweeduizend zes.
      Sporządzono w Luksemburgu dnia dziesiątego kwietnia roku dwutysięcznego szóstego.
      Feito no Luxemburgo, em dez de Abril de dois mil e seis.
      V Luxemburgu dňa desiateho apríla dvetisícšesť.
      V Luxembourgu, desetega aprila leta dva tisoč šest.
      Tehty Luxemburgissa kymmenentenä päivänä huhtikuuta vuonna kaksituhattakuusi.
      Som skedde i Luxemburg den tionde april tjugohundrasex.

         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωοη
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen

         Por la Corte Penal Internacional
         Za Mezinárodní trestní soud
         For Den Internationale Straffedomstol
         Für den Europäischen Strafgerichtshof
         Rahvusvahelise Kriminaalkohtu nimel
         Για to Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο
         For the International Criminal Court
         Pour la Cour Pénale Internationale
         Per la Corte Penale Internazionale
         Starptautiskās Krimināltiesas vārdā
         Tarptautinio baudžiamojo teismo vardu
         A Nemzetközi Büntetőbíróság részéről
         Għall-Qorti Kriminali Internazzjonali
         Voor het Internationaal Strafhof
         W imieniu Międzynarodowego Trybunału Karnego
         Pelo Tribunal Penal Internacional
         Za Medzinárodný trestný súd
         Za Mednarodno Kazensko Sodišče
         Kansainvälisen rikostuomioistuimen puolesta
         För Internationella brottmålsdomstolen

   ZAŁĄCZNIK

               1.

               Jeżeli którykolwiek z organów Trybunału, w rozumieniu art. 34 Statutu, wystąpi z wnioskiem o udzielenie informacji niejawnych, mogą one zostać udostępnione tylko zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa (1).
               Do celów niniejszej Umowy informacje niejawne oznaczają wszelkie informacje (tj. wiedzę, która może być przekazywana w dowolnej formie) lub materiały określone jako wymagające ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem i które zostały oznaczone klauzulą tajności (zwane dalej „informacjami niejawnymi”).
               W szczególności:

                           (i)

                           Trybunał zapewnia, że udostępnione mu informacje niejawne UE zachowują klauzulę tajności przyznaną im przez UE, jak również chroni i zabezpiecza takie informacje w stopniu równoważnym ochronie przewidzianej w przepisach Rady dotyczących bezpieczeństwa. W tym kontekście Trybunał zapewnia ochronę wymaganą przez UE zgodnie z zasadami, środkami i procedurami, które zostaną przyjęte na mocy ust. 4;

                           (ii)

                           Trybunał nie wykorzystuje udostępnionych mu informacji niejawnych UE do celów innych niż te, w których informacje i dokumenty niejawne UE zostały mu udostępnione;

                           (iii)

                           Trybunał nie ujawnia takich informacji ani dokumentów stronom trzecim bez uprzedniej pisemnej zgody ze strony UE, stosownie do zasady uzyskania zgody podmiotu zastrzegającego, która to zasada jest określona w przepisach Rady dotyczących bezpieczeństwa;

                           (iv)

                           Trybunał zapewnia, że dostęp do uzyskanych przez niego informacji niejawnych UE będzie dozwolony wyłącznie w zgodzie z zasadą ograniczonego dostępu;

                           (v)

                           Trybunał zapewnia, że wszystkie osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków urzędowych muszą uzyskać dostęp do informacji UE opatrzonych klauzulą CONFIDENTIEL UE lub wyższą, albo osoby, które z uwagi na pełnione obowiązki mogą mieć dostęp do takich informacji, zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do tych informacji, stosownie do uzgodnień, które mają zostać przyjęte na podstawie ust. 4 w oparciu o obiektywne kryteria;

                           (vi)

                           Trybunał zapewnia, że przed udostępnieniem informacji niejawnych UE wszystkie osoby, które muszą uzyskać dostęp do takich informacji, są informowane o wymogach wynikających z przepisów dotyczących bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do sklasyfikowania danych informacji jako niejawnych, jak również zapewnia, że osoby te spełniają wymogi wynikające z tych przepisów;

                           (vii)

                           Informacje niejawne UE są przekazywane Trybunałowi pocztą dyplomatyczną, pocztą wojskową, pocztą spełniającą odpowiednie wymogi bezpieczeństwa, za pośrednictwem bezpiecznych sieci telekomunikacyjnych lub doręczane osobiście, uwzględniając rodzaj klauzuli tajności, którą objęte są dane informacje niejawne UE. Trybunał z wyprzedzeniem podaje Sekretariatowi Generalnemu Rady UE nazwę i adres organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo informacji niejawnych oraz dokładne adresy, na które należy przekazywać informacje, jak również zapewnia, że adresy te zostały sprawdzone pod względem bezpieczeństwa;

                           (viii)

                           Trybunał zapewnia, że wszystkie budynki, strefy, biura, pomieszczenia, systemy łączności i systemy informacyjne i tym podobne, w których są przechowywane lub przetwarzane informacje niejawne UE, podlegają ochronie z zastosowaniem właściwych środków zabezpieczenia fizycznego, stosownie do uzgodnień, które mają zostać przyjęte na podstawie ust. 4;

                           (ix)

                           Trybunał zapewnia, że udostępnione mu dokumenty niejawne UE są wpisywane, z chwilą ich wpływu, do specjalnego rejestru. Trybunał zapewnia, że kopie udostępnionych mu dokumentów niejawnych UE, które mogą być wykonane przez organ otrzymujący, oraz ich liczba i sposób rozdzielenia są wpisywane do wyżej wymienionego rejestru. Trybunał powiadamia UE o dacie zwrotu tych dokumentów lub przedstawia poświadczenie ich zniszczenia;

                           (x)

                           Trybunał powiadamia Sekretariat Generalny Rady UE o każdym przypadku naruszenia wymogów bezpieczeństwa wobec udostępnionych mu informacji niejawnych UE. W takim wypadku Trybunał wszczyna dochodzenie i podejmuje odpowiednie środki celem zapobieżenia powtórnemu wystąpieniu podobnych sytuacji, stosownie do uzgodnień, które mają zostać przyjęte na podstawie ust. 4.

               2.

               Podczas wdrażania powyższego ust. 1 ogólne udostępnianie informacji nie jest możliwe, chyba że Strony ustanowiły i uzgodniły między sobą procedury odnoszące się do niektórych kategorii informacji.

               3.

               Przed udostępnieniem Trybunałowi informacji niejawnych UE ich klauzula tajności może zostać obniżona lub zniesiona, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa. Dokument niejawny UE, zawierający krajowe informacje niejawne, może zostać udostępniony personelowi Trybunału, który został odpowiednio sprawdzony pod względem bezpieczeństwa, albo jego klauzula tajności może zostać obniżona lub zniesiona i może on zostać udostępniony Trybunałowi jedynie za wyraźną pisemną zgodą podmiotu, przez który ten dokument został wytworzony.

               4.

               W celu wykonania niniejszej Umowy dokonuje się uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa z trzema poniżej wymienionymi organami, tak aby określić standardy wzajemnej ochrony bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy:

                           a)

                           Biuro Bezpieczeństwa Trybunału jest odpowiedzialne za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych przekazywanych Trybunałowi na podstawie niniejszej Umowy;

                           b)

                           Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działające w imieniu Rady i z jej upoważnienia, jest odpowiedzialne za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie i zabezpieczeniu informacji niejawnych przekazywanych UE na podstawie niniejszej Umowy;

                           c)

                           Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działająca w imieniu Komisji Europejskiej i z jej upoważnienia, odpowiedzialna jest za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na podstawie niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na jej terenie;

                           d)

                           W odniesieniu do UE standardy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.

               5.

               Strony zapewniają sobie wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania. Organy określone w ust. 4 przeprowadzają wzajemne konsultacje i inspekcje dotyczące bezpieczeństwa w celu oceny skuteczności uzgodnień w tym zakresie w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, który ma zostać określony zgodnie z ust. 4.

               6.

               Strony zapewniają organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa, które zostaną wdrożone do systemów bezpieczeństwa Stron, które mają zostać ustanowione zgodnie z ust. 4 w celu zagwarantowania równoważnego stopnia ochrony informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.

               7.

               Przed początkowym udostępnieniem informacji niejawnych stanowiących przedmiot niniejszej Umowy organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w ust. 4 muszą zgodzić się co do tego, że strona otrzymująca te informacje jest w stanie je chronić i zabezpieczać w sposób odpowiadający uzgodnieniom, które mają zostać przyjęte na podstawie ust. 4.

               8.

               Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ogranicza możliwości udostępnienia Trybunałowi przez UE informacji opatrzonych najwyższą klauzulą tajności, z zastrzeżeniem, że Trybunał zapewni tym informacjom stopień ochrony równoważny przewidzianemu w przepisach Rady dotyczących bezpieczeństwa.

      (1)  Decyzja Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/959 z dnia 19 czerwca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/386/WPZiB w sprawie środków ograniczających w odpowiedzi na bezprawne przyłączenie Krymu i Sewastopola

text:
               20.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 156/25

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/959
   z dnia 19 czerwca 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2014/386/WPZiB w sprawie środków ograniczających w odpowiedzi na bezprawne przyłączenie Krymu i Sewastopola
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 czerwca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/386/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 19 marca 2015 r. Rada Europejska stwierdziła, że nie uznaje i nie przestaje potępiać bezprawnej aneksji Krymu i Sewastopola przez Federację Rosyjską oraz jest zdecydowana w pełni realizować swoją politykę nieuznawania tej aneksji.

               (3)

               Na podstawie przeglądu decyzji 2014/386/WPZiB należy przedłużyć obowiązywanie środków ograniczających do dnia 23 czerwca 2016 r.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/386/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 5 akapit drugi decyzji 2014/386/WPZiB otrzymuje następujące brzmienie:

      „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 23 czerwca 2016 r.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 19 czerwca 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. REIRS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/386/WPZiB z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odpowiedzi na bezprawne przyłączenie Krymu i Sewastopola. (Dz.U. L 183 z 24.6.2014, s. 70).


title: 2010/74/: Decyzja Komisji z dnia 4 lutego 2010 r. zmieniająca decyzję 2005/629/WE ustanawiającą Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa

text:
               10.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 37/52

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 4 lutego 2010 r.
   zmieniająca decyzję 2005/629/WE ustanawiającą Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa
   (2010/74/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 33 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji 2005/629/WE (2) ustanawia Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa („STECF”), który dostarcza Komisji specjalistyczne ekspertyzy naukowe.

               (2)

               Decyzja 2005/629/WE określa procedury dotyczące mianowania członków STECF, kadencje jego członków, zasady dotyczące zapraszania ekspertów zewnętrznych, tworzenia grup roboczych oraz procedury przyjmowania regulaminu wewnętrznego STECF. Procedury te powinny zostać uproszczone poprzez umożliwienie podejmowania decyzji administracyjnych na odpowiednim szczeblu.

               (3)

               Aby uniknąć pomylenia z dziennymi dietami wypłacanymi prywatnym ekspertom zapraszanym przez Komisję, dodatki przyznawane zgodnie z decyzją 2005/629/WE członkom STECF i ekspertom zewnętrznym uczestniczącym w posiedzeniach STECF powinny być nazwane „rekompensatą”.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/629/WE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2005/629/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Komisja mianuje członków STECF z listy kwalifikujących się kandydatów. Lista zostaje sporządzona po opublikowaniu otwartego zaproszenia do składania wniosków na stronie internetowej Komisji.”;

               2)

               w art. 7 wyrażenie „Za zgodą Komisji” zastępuje się wyrażeniem „Po zasięgnięciu opinii departamentu Komisji odpowiedzialnego za sprawę”;

               3)

               w art. 8 wyrażenie „Po uzyskaniu zgody Komisji” zastępuje się wyrażeniem „Po zasięgnięciu opinii departamentu Komisji odpowiedzialnego za sprawę”;

               4)

               w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           nagłówek otrzymuje brzmienie:
                           „Zwroty kosztów i rekompensata”;

                           b)

                           ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                           „1.   Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni są uprawnieni do otrzymania rekompensaty za uczestnictwo w pracach STECF, jak przewidziano w załączniku.”;

               5)

               w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                           „1.   Przed zorganizowaniem sesji plenarnych STECF i jego grup roboczych STECF zasięga opinii departamentu Komisji odpowiedzialnego za sprawę.”;

                           b)

                           ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                           „3.   Eksperci, którzy nie są członkami STECF, mogą zostać zaproszeni do udziału w posiedzeniach STECF i jego grup roboczych na wniosek departamentu Komisji odpowiedzialnego za sprawę.”;

               6)

               w art. 11 ust. 1 wyrażenie „za zgodą Komisji” zastępuje się wyrażeniem „po zasięgnięciu opinii departamentu Komisji odpowiedzialnego za sprawę”;

               7)

               załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 lutego 2010 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

      (2)  Dz.U. L 225 z 31.8.2005, s. 18.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK

               REKOMPENSATA

            Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni są uprawnieni do otrzymania następujących rekompensat w związku z ich uczestnictwem w pracach STECF:

                        —

                        Uczestnictwo w sesjach plenarnych STECF i grupach roboczych STECF

                                    EUR za cały dzień

                                    Sesje plenarne STECF

                                    Grupy robocze STECF

                                    Przewodniczący

                                    300

                                    300

                                    Wiceprzewodniczący (1)

                                    300

                                    0

                                    Inni uczestnicy

                                    250

                                    250

                              Udział w pracach wyłącznie porannych lub popołudniowych daje prawo do otrzymania rekompensaty w wysokości 50 % pełnej dziennej rekompensaty.

                        —

                        Sprawozdania

                                    EUR

                                    Opinie STECF na sesjach plenarnych lub przekazywane w formie korespondencji (2)

                                    Sprawozdania przygotowawcze (3) przed sesjami plenarnymi STECF i grup roboczych

                                    Sprawozdawca

                                    300

                                    300 (4)

         (1)  Jego obecność przewidziana tylko na posiedzeniach plenarnych STECF.

         (2)  Rekompensata wypłacana za sporządzenie opinii.

         (3)  Podsumowania, zapytania i informacje ogólne.

         (4)  Rekompensata powinna być wypłacana maksymalnie w ciągu 15 dni na podstawie terminu ustalonego przez Komisję zgodnie ze szczegółowymi informacjami zawartymi w uprzednio podpisanej umowie. Komisja może jednak podjąć decyzję o przedłużeniu tego terminu, jeżeli uzna to za konieczne.”


               19.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/180

         P7_TA(2013)0236
   Wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Jacka Olgierda Kurskiego
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Jacka Olgierda Kurskiego (2013/2019(IMM))
   (2016/C 065/26)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Jacka Olgierda Kurskiego, skierowany dnia 16 stycznia 2013 r. przez prokuratora generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wnioskiem z dnia 2 stycznia 2013 r. złożonym przez dyrektora Biura Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji, działającego w imieniu Komendanta Głównego Policji, oraz ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 4 lutego 2013 r.;

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Jacka Olgierda Kurskiego, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r. oraz 6 września 2011 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 105 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7, art. 7b ust. 1 i art. 7c, w związku z art. 10b, polskiej ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora,

               —

               uwzględniając art. 6 ust. 2 oraz art. 7 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7-0187/2013),

               A.

               mając na uwadze, że prokurator generalny Rzeczypospolitej Polskiej zwrócił się o uchylenie immunitetu poselskiego posła do Parlamentu Europejskiego Jacka Olgierda Kurskiego w związku z postępowaniem dotyczącym domniemanego wykroczenia;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               C.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 105 ust. 2 konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w czasie trwania mandatu poselskiego poseł na Sejm nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez uprzedniej zgody Sejmu;

               D.

               mając na uwadze, że Jacek Olgierd Kurski jest oskarżony o popełnienie wykroczenia drogowego z art. 92 § 1 ~ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. 2010 nr 46 poz. 275 ze zmianami);

               E.

               mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego, oczywistego związku z wykonywaniem przez Jana Olgierda Kurskiego mandatu posła do Parlamentu Europejskiego ani nie stanowi opinii lub stanowiska zajętego przezeń w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               F.

               mając na uwadze, że zarzuty w oczywisty sposób nie pozostają w związku ze statusem Jacka Olgierda Kurskiego jako posła do Parlamentu Europejskiego;

               G.

               mając na uwadze, że nie ma powodu podejrzewać zaistnienie fumus persecutionis;

               1.

               podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Jacka Olgierda Kurskiego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji prokuratorowi generalnemu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Jackowi Olgierdowi Kurskiemu.

      (1)  Wyrok z dnia 12 maja 1964 r. w sprawie 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier (Zbiór 1964, s. 387); wyrok z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 149/85, Wybot/Faure i inni (Zbiór 1964, s. 2391); wyrok z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-345/05, Mote/Parlament (Zbiór 2008, s. II-2849); wyrok z dnia 21 października 2008 r. w połączonych sprawach C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente (Zbiór 2008, s. I-7929); wyrok z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06, Gollnisch/Parlament (Zbiór 2010, s. II-1135); wyrok z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-163/10, Patriciello (Zbiór 2011, s. I-7565).


title: Decyzja rady z dnia 12 lipca 2002 r. zmieniająca Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0653

Dziennik Urzędowy L 218 , 13/08/2002 P. 0001 - 0001

		Decyzja radyz dnia 12 lipca 2002 r.zmieniająca Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich(2002/653/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wsp¾lnotę Europejską, w szczególności jego art. 245 akapit drugi,uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001,uwzględniając opinię Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:państwom trzecim należy zapewnić udział w postępowaniach prejudycjalnych przed Trybunałem Sprawiedliwości w przypadku gdy umowa odnosząca się do określonego przedmiotu, zawarta przez Radę i jedno lub większą liczbą państw trzecich przewiduje, iż państwa te powinny być uprawnione do przedkładania Trybunałowi memoriałów lub uwag na piśmie, jeśli sąd Państwa Członkowskiego przedkłada Trybunałowi Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne, dotyczące kwestii objętej zakresem takiej umowy,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W artykule 20 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dodaje się następujący akapit:"W przypadku gdy umowa odnosząca się do określonego przedmiotu, zawarta przez Radę i jedno lub większą liczbę państw trzecich przewiduje, iż państwa te powinny być uprawnione do przedkładania Trybunałowi memoriałów lub uwag na piśmie, jeśli sąd Państwa Członkowskiego przedkłada Trybunałowi Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne dotyczące kwestii objętej zakresem takiej umowy, to wówczas decyzja sądu zawierająca takie pytanie jest notyfikowana również zainteresowanym państwom trzecim. W terminie dwóch miesięcy od notyfikacji, państwa te mogą wnosić do Trybunału memoriały lub uwagi na piśmie."Artykuł 2Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, 12 lipca 2002 r.W imieniu RadyT. PedersenPrzewodniczący[1] Opinia wydana dnia 22 lutego 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Opinia wydana 14 maja 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 23 grudnia 1963 r. w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją

text:
Ważna informacja prawna

|

31964D0732

Dziennik Urzędowy 217 , 29/12/1964 P. 3685 - 3686 Specjalne wydanie greckie: Rozdział 11 Tom 1 P. 0048  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 11 Tom 1 P. 0018  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 11 Tom 1 P. 0018

		Decyzja Radyz dnia 23 grudnia 1963 r.w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją(64/732/EWG)RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,uwzględniając Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisany w Ankarze dnia 12 września 1963 r.,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego z dnia 28 listopada 1963 r. [1],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją oraz jego protokoły, jak również deklaracje dołączone do Aktu Końcowego podpisanego w Ankarze dnia dwunastego września roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego trzeciego, zostają zawarte, zatwierdzone i ratyfikowane w imieniu Wspólnoty.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji niniejszej decyzji zgodnie z art. 31 ust. 2 Układu ustanawiającego stowarzyszenie.Sporządzono w Brukseli, dnia 23 grudnia 1963 r.W imieniu RadyL. De BlockPrzewodniczący[1] Dz.U. 182 z 12.12.1963, str. 2906/63.--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/101 z dnia 11 stycznia 2017 r. zmieniająca decyzję EBC/2014/40 w sprawie realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (EBC/2017/2)

text:
               20.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 16/53

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/101
   z dnia 11 stycznia 2017 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2014/40 w sprawie realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (EBC/2017/2)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, a także art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2014/40 (1) ustanowiła trzeci program zakupu zabezpieczonych obligacji (zwany dalej „trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji”). Łącznie z programem zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, programem zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych oraz programem zakupu w sektorze przedsiębiorstw trzeci program zakupu zabezpieczonych obligacji stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów (zwanego dalej „programem zakupu aktywów”). Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jakim jest utrzymanie stabilności cen.

               (2)

               Program zakupu aktywów jest proporcjonalnym środkiem ograniczającym ryzyko pogorszenia się perspektywy inflacyjnych, gdyż prowadzi do dalszego rozluźnienia warunków monetarnych i finansowych, w tym mających znaczenie dla warunków kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych, wspierając w ten sposób konsumpcję oraz wydatki inwestycyjne w strefie euro i przyczyniając się przez to do powrotu stóp inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie. Program zakupu aktywów spełnia wymagania traktatowe stawiane bankom centralnym Eurosystemu, w tym w zakresie zakazu finansowania ze środków banku centralnego oraz nie wpływa negatywnie na działalność Eurosystemu z perspektywy zasad funkcjonowania otwartej gospodarki wolnorynkowej z wolną konkurencją.

               (3)

               W dniu 8 grudnia 2016 r., wykonując swoje zadanie utrzymywania stabilności cen, Rada Prezesów podjęła decyzję o zmianie niektórych założeń programu zakupu aktywów, tak aby umożliwić osiągnięcie jego celów. Zmiany te są zgodne z zakresem zadań Rady Prezesów w obszarze polityki pieniężnej, nie naruszają zobowiązań traktatowych banków centralnych Eurosystemu oraz w odpowiedni sposób uwzględniają potrzeby zarządzania ryzykiem.

               (4)

               W szczególności horyzont zakupów objętych programem zakupu aktywów powinien zostać rozszerzony do końca grudnia 2017 r. lub w razie konieczności dłużej, a w każdym razie do czasu, gdy Rada Prezesów uzna, iż nastąpiło stałe dostosowanie się ścieżki inflacji do poziomu minimalnie poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie.

               (5)

               Kwota płynności dostarczanej na rynek za pośrednictwem łącznych miesięcznych zakupów w ramach programu zakupu aktywów powinna nadal wynosić 80 miliardów EUR do końca marca 2017 r. Od kwietnia 2017 r. kwota łącznych miesięcznych zakupów w ramach programu zakupu aktywów powinna utrzymywać się na poziomie 60 miliardów EUR do końca grudnia 2017 r. lub w razie konieczności dłużej, a w każdym razie do czasu, gdy Rada Prezesów uzna, iż nastąpiło stałe dostosowanie się ścieżki inflacji do celu inflacyjnego. Jeżeli w międzyczasie perspektywy staną się mniej korzystne lub jeżeli warunki finansowe przestaną być zbieżne z dalszym postępem w kierunku osiągnięcia stałego dostosowania ścieżki inflacji do celu inflacyjnego, Rada Prezesów zamierza zwiększyć rozmiary lub czas trwania programu.

               (6)

               Aby zapewnić nieprzerwaną i niezakłóconą realizację zakupów w ramach programu zakupu aktywów w planowanym horyzoncie czasowym, należy w ramach tego programu w niezbędnym zakresie dopuścić zakupy papierów wartościowych o stopie zwrotu do wykupu poniżej stopy depozytu w banku centralnym.

               (7)

               Decyzja EBC/2014/40 powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany
   W decyzji EBC/2014/40 w art. 2 dodaje się pkt 7 w brzmieniu:

                  „7.

                  Dopuszcza się zakupy nominalnych zabezpieczonych obligacji o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub najniższej możliwej stopie zwrotu (yield to worst)), która jest równa lub wyższa od stopy depozytu w banku centralnym. W niezbędnym zakresie dopuszcza się zakupy nominalnych zabezpieczonych obligacji o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub najniższej możliwej stopie zwrotu (yield to worst)), która jest poniżej stopy depozytu w banku centralnym.”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2017 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 11 stycznia 2017 r.

            W imieniu Rady Prezesów EBC

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja EBC/2014/40 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (Dz.U. L 335 z 22.11.2014, s. 22).