title: 2007/814/WE: Decyzja Komisji z dnia 13 listopada 2007 r. uchylająca decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Republiki Korei, Meksyku, Polski, Afryki Południowej i Ukrainy

text:
               12.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 326/25

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 13 listopada 2007 r.
   uchylająca decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Republiki Korei, Meksyku, Polski, Afryki Południowej i Ukrainy
   (2007/814/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   WCZEŚNIEJSZE DOCHODZENIA ORAZ OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

               (1)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 (2) Rada nałożyła w sierpniu 1999 r. ostateczne cło antydumpingowe na przywóz lin i kabli stalowych pochodzących między innymi z Republiki Południowej Afryki.

               (2)

               W listopadzie 2005 r. w następstwie przeglądu wygaśnięcia wszczętego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Rada zdecydowała na mocy rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 (3), że należy utrzymać środki antydumpingowe stosowane wobec przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego między innymi z Republiki Południowej Afryki.

               (3)

               Komisja na mocy decyzji 1999/572/WE z dnia 13 sierpnia 1999 r. (4) zaakceptowała zobowiązanie cenowe złożone przez przedsiębiorstwo pochodzące z Republiki Południowej Afryki o nazwie Scaw Metals Group Haggie Steel Wire Rope (zwane dalej „Haggie” lub „przedsiębiorstwo”).

               (4)

               Na mocy decyzji 1999/572/WE Komisja zaakceptowała również zobowiązania cenowe złożone przez następujące przedsiębiorstwa: Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd, Indie; Aceros Camesa SA de CV, Meksyk oraz Joint Stock Company Silur, Ukraina. Komisja wycofała przyjęcie zobowiązania złożonego przez Joint Stock Company Silur, Ukraina, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1678/2003 (5). Środki antydumpingowe nałożone na liny i kable z drutu stalowego pochodzące z Meksyku wygasły 12 sierpnia 2004 r. (6). Komisja wycofała przyjęcie zobowiązania złożonego przez Usha Martin Industries & Usha Beltron Ltd na mocy decyzji Komisji 2006/38/WE z dnia 22 grudnia 2005 r.

               (5)

               W rezultacie przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z RPA, wytwarzanego przez przedsiębiorstwo w typie objętym zobowiązaniem („produkt objęty zobowiązaniem”), został zwolniony z ostatecznych ceł antydumpingowych.

               (6)

               Należy przy tym zauważyć, że niektóre rodzaje lin i kabli z drutu stalowego obecnie wytwarzane przez Haggie były wyłączone z zakresu zobowiązania. W rezultacie takie liny i kable z drutu stalowego podlegały zapłacie cła antydumpingowego przy wprowadzaniu ich do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty.

         B.   NARUSZENIA ZOBOWIĄZANIA
   1.   Obowiązki przedsiębiorstwa składającego zobowiązanie

               (7)

               Składając zobowiązanie, przedsiębiorstwo zobowiązuje się między innymi do dokonywania wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty Europejskiej powyżej określonych cen minimalnych (minimalne ceny importowe – MIP) ustanowionych w zobowiązaniu.

               (8)

               Przedsiębiorstwo w zobowiązaniu przyjęło ponadto do wiadomości fakt, że zwolnienie z ceł antydumpingowych przyznane w zobowiązaniu uzależnione jest od przedłożenia służbom celnym Wspólnoty „faktury w ramach zobowiązania”. Przedsiębiorstwo zobowiązało się także do niewystawiania takich faktur w ramach zobowiązania odnośnie do sprzedaży tych typów produktu objętego postępowaniem, których nie są objęte zobowiązaniem i które w związku z tym podlegają zapłacie cła antydumpingowego. Przedsiębiorstwo zobowiązało się do tego, aby faktury w ramach zobowiązania zawierały informacje określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1796/1999, a następnie w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1858/2005.

               (9)

               Warunki zobowiązania obligują przedsiębiorstwo do regularnego i szczegółowego informowania Komisji i do przedkładania kwartalnych sprawozdań ze sprzedaży do Wspólnoty Europejskiej produktu objętego postępowaniem. Sprawozdania takie powinny dotyczyć produktów objętych zobowiązaniem korzystających ze zwolnienia z zapłaty cła antydumpingowego, a także takich typów lin i kabli z drutu stalowego, które nie zostały objęte zobowiązaniem i które tym samym podlegają zapłacie cła antydumpingowego w związku z przywozem do Wspólnoty Europejskiej.

               (10)

               Jest oczywiste, że wyżej wymienione sprawozdania ze sprzedaży powinny być przedkładane w formie pełnej, wyczerpującej i całkowicie poprawnej oraz że transakcje są w pełni zgodne z warunkami zobowiązania.

               (11)

               Aby zagwarantować przestrzeganie warunków zobowiązania, przedsiębiorstwo zgodziło się zezwolić na wizyty weryfikacyjne na miejscu, na swoim terenie, w celu sprawdzenia dokładności i prawdziwości danych zawartych we wspomnianych sprawozdaniach kwartalnych i dostarczenia wszelkich informacji, które Komisja uzna za niezbędne.

               (12)

               Należy zauważyć, iż przedsiębiorstwo otrzymało już od służb Komisji wydane w dniu 28 października 2003 r. pisemne ostrzeżenie dotyczące naruszeń zobowiązania w związku z wystawianiem faktur w ramach zobowiązania dotyczących produktów nieobjętych zobowiązaniem lub w inny sposób będących przedmiotem środków antydumpingowych. W ostrzeżeniu tym Komisja stwierdziła, że w związku ze szczególnymi okolicznościami w jakich naruszenia te miały miejsce, nie miała ona na celu wycofania przyjęcia zobowiązania, tym niemniej wskazała, że jakiekolwiek dalsze naruszenia zobowiązania, nawet nieznaczne, utrudnią Komisji kontynuowanie przyjęcia zobowiązania od przedsiębiorstwa.

               (13)

               W tym kontekście przeprowadzono wizytę weryfikacyjną na terenie przedsiębiorstwa w RPA w dniach od 5 do 6 lutego 2007 r. Wizyta weryfikacyjna objęła okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.

         2.   Wyniki wizyty weryfikacyjnej na terenie przedsiębiorstwa

               (14)

               W trakcie wizyty weryfikacyjnej ustalono, że przedsiębiorstwo dwukrotnie wystawiło faktury w ramach zobowiązania (faktury w ramach zobowiązania nr: 935515 i 935516) dla produktów objętych środkami antydumpingowymi i nieobjętych zobowiązaniem. W związku z powyższym niniejsze transakcje w sposób niezgodny z prawem skorzystały ze zwolnienia z zapłaty cła antydumpingowego po przywiezieniu.

               (15)

               W trakcie wizyty weryfikacyjnej ustalono, że w jednym przypadku przedsiębiorstwo nie dostosowało jednostkowej ceny sprzedaży do warunków płatności. Brak tego dostosowania dla kosztu finansowego związanego z rzeczywistym czasem płatności doprowadził do powstania jednostkowej ceny sprzedaży poniżej stosowanej MIP.

               (16)

               Ponadto w trakcie wizyty weryfikacyjnej ustalono, że w wielu przypadkach przedsiębiorstwo wystawiło faktury w ramach zobowiązania niezgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 poprzez dodanie tekstu „Do sprzedaży za granicą, nieprzeznaczony do sprzedaży na terytorium Unii Europejskiej”.

               (17)

               Analiza faktur w ramach zobowiązania wystawionych w okresie badanym w trakcie wizyty weryfikacyjnej pokazała, że jedna transakcja nie została uwzględniona w sprawozdaniu kwartalnym ze sprzedaży w ramach zobowiązania przedkładanym Komisji. Ponadto ustalono, że przedsiębiorstwo składało sprawozdania dotyczące transakcji bez zamiaru wprowadzenia do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty jako takich, które przeznaczone były do wprowadzenia do wolnego obrotu na terenie Wspólnoty. W trakcie wizyty weryfikacyjnej stwierdzono ponadto pewną ilość transakcji, które zostały przedstawione w sprawozdaniu jako sprzedaż tranzytowa, choć w rzeczywistości towary były wprowadzone do wolnego obrotu we Wspólnocie. Ponadto zidentyfikowano różnice pomiędzy sprawozdaniami kwartalnymi ze sprzedaży w ramach zobowiązania i odpowiednimi fakturami.

         3.   Powody wycofania przyjęcia zobowiązania

               (18)

               Fakt, że przedsiębiorstwo wystawiło faktury w ramach zobowiązania dla produktu objętego postępowaniem, który nie był objęty zobowiązaniem oraz fakt, że transakcje te korzystały ze zwolnienia z zapłaty cła antydumpingowego przyznanego jedynie towarom objętym zobowiązaniem stanowią naruszenie zobowiązania.

               (19)

               Przedsiębiorstwo nie dopełniło obowiązku przestrzegania MIP dla wszelkiej sprzedaży produktu objętego postępowaniem.

               (20)

               Wystawienie faktur w ramach zobowiązania niezgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 w ramach sprzedaży produktu objętego zobowiązaniem może być myląca dla organów celnych i może nie pozwalać organom celnym skutecznie monitorować zobowiązania i w związku z powyższym sprawić, że zobowiązanie będzie pozbawione racji bytu.

               (21)

               Fakty wymienione w motywie 17 doprowadziły do stwierdzenia, że kwartalne sprawozdania ze sprzedaży składane przez przedsiębiorstwo w ramach zobowiązania nie były pełne, wyczerpujące lub całkowicie poprawne, w związku z powyższym sprawozdania te nie były wystarczająco wiarygodne, aby je wykorzystać dla monitorowania zobowiązania. Niestosowanie wymagań w zakresie sprawozdawczości również stanowi naruszenie zobowiązania.

         4.   Uwagi pisemne i przesłuchanie
   a)   Brak zrozumienia zasad zobowiązania

               (22)

               Przedsiębiorstwo w uwadze pisemnej przyznało, że błędy powstałe w trakcie wystawiania faktur w ramach zobowiązania i sporządzania sprawozdania wynikały z braku zrozumienia technicznych przepisów dotyczących zobowiązania, niewłaściwego odczytania tekstu i/lub niezapoznania się z nim przez przedsiębiorstwo. W uwagach pisemnych i w trakcie przesłuchania w dniu 26 kwietnia 2007 r. stwierdzono ponadto, że zmiany w strukturze zarządzania wyższego stopnia i reorganizacja przedsiębiorstwa przyczyniły się do braku zrozumienia kompleksowych wymogów zobowiązania.

               (23)

               Przedsiębiorstwo potwierdziło również otrzymanie pisemnego ostrzeżenia od służb Komisji w dniu 28 października 2003 r. Tym niemniej przedsiębiorstwo twierdziło, iż nie otrzymało sprawozdania weryfikacyjnego, które w jego przekonaniu przedstawiałoby błędy popełnione w rzeczywistości. Przedsiębiorstwo twierdziło, że fakt, iż nie zostało ono poinformowane o rzeczywistych błędach, również przyczynił się do braku zmiany postępowania odnośnie do przygotowania sprawozdań składanych w ramach zobowiązania i do braku lepszego zrozumienia zobowiązania.

               (24)

               W odpowiedzi na te argumenty należy zauważyć, iż w dniu 18 września 2003 r. przedsiębiorstwo otrzymało od Komisji pismo, które szczegółowo przedstawiało zidentyfikowane naruszenia. Pisemne ostrzeżenie z dnia 28 października 2003 r. nie powtarzało już szczegółowo wszystkich naruszeń, lecz odwoływało się do wcześniejszej korespondencji pomiędzy Komisją a przedsiębiorstwem.

               (25)

               Należy również zauważyć, że przedsiębiorstwo mogło popełnić błąd, odnosząc się do sprawozdania weryfikacyjnego. Komisja nie przeprowadzała wizyty weryfikacyjnej przed wystosowaniem w dniu 28 października 2003 r. pisemnego ostrzeżenia, jako że naruszenia, które doprowadziły do wystosowania pisemnego ostrzeżenia ustalono w oparciu o późniejszą analizę sprawozdań w ramach zobowiązania. Komisja przeprowadziła weryfikację w maju 2004 r., lecz w związku z faktem, iż weryfikacja ta nie doprowadziła do dalszych działań, nie było konieczności przesyłania przedsiębiorstwu żadnego pisma w tym zakresie.

               (26)

               Poza tym przedsiębiorstwo w trakcie przesłuchania stwierdziło, że po wizycie weryfikacyjnej przeprowadzono reorganizację całego systemu w oparciu o uwagi przedstawione na miejscu w celu wprowadzenia koniecznych zmian niezbędnych do wypełnienia warunków zobowiązania.

               (27)

               Argumenty przedstawione przez przedsiębiorstwo na swoją obronę odnośnie do braku zrozumienia zobowiązania nie zmieniają opinii Komisji, iż przedsiębiorstwo nie wypełniło swoich obowiązków w ramach zobowiązania. Należy również zauważyć, iż przedsiębiorstwo otrzymało już w przeszłości pisemne ostrzeżenie dotyczące naruszeń zobowiązania i nie podjęło działań koniecznych w celu uniknięcia kolejnych naruszeń zobowiązania. Brak zrozumienia zasad zobowiązania stanowi znaczące zagrożenie dla skuteczności i wiarygodności systemu monitorowania zobowiązania.

         b)   Proporcjonalność

               (28)

               Biorąc pod uwagę naruszenia zobowiązania cenowego, przedsiębiorstwo przyznało, że naruszenie zobowiązania cenowego miało miejsce w jednym przypadku, w związku z faktem, iż przedsiębiorstwo nie poczyniło koniecznych korekt w cenach sprzedaży odnośnie do płatności przeterminowanej. Przedsiębiorstwo twierdziło jednakże, że ceny sprzedaży we wszystkich innych transakcjach były ściśle zgodne z MIP. Ponadto twierdzono, że płatność przeterminowana miała miejsce w związku z nieprzewidzianymi okolicznościami, jako że przedmiotowy klient zwykle płaci za towary z góry przed ich wysłaniem.

               (29)

               Odpowiadając na te argumenty, należy zauważyć, że zgodnie ze zobowiązaniem przedsiębiorstwo obiecało zapewnić, że ceny sprzedaży netto przy sprzedaży objętej zobowiązaniem będą co najmniej równe MIP określonym w zobowiązaniu.

               (30)

               Ponadto rozporządzenie podstawowe w kwestii proporcjonalności, pośrednio lub bezpośrednio, nie nakłada wymogu, iż naruszenie zobowiązania musi dotyczyć minimalnej wartości procentowej sprzedaży lub minimalnej wartości procentowej MIP.

               (31)

               Takie podejście zostało ponadto potwierdzone w orzecznictwie Sądu Pierwszej Instancji, które mówi, że każde naruszenie zobowiązania jest wystarczającą podstawą dla wycofania przyjęcia zobowiązania (7).

               (32)

               Dlatego argumenty przedstawione przez przedsiębiorstwo w odniesieniu do proporcjonalności nie zmieniają opinii Komisji, że doszło do naruszenia zobowiązania i że należy wycofać przyjęcie zobowiązania.

         c)   Dobra wiara przedsiębiorstwa

               (33)

               Przedsiębiorstwo utrzymywało, że w czasie przedkładania Komisji okresowych sprawozdań było ono przekonane, że sprawozdania były pełne, wyczerpujące i całkowicie poprawne.

               (34)

               W żadnym wypadku przedsiębiorstwo nie próbowało przedstawiać nieprawdziwych informacji lub zataić jakichkolwiek wymaganych informacji.

               (35)

               Przedsiębiorstwo podkreślało również, zarówno w uwagach pisemnych, jak i w trakcie przesłuchania, że nie osiągnęło żadnej korzyści z naruszeń zobowiązania poza dwoma przypadkami i że błędy nie zostały popełnione w ramach strategii obejścia ceł.

               (36)

               Nawiązując do powyższych motywów, należy stwierdzić, że nie zauważono, aby przedsiębiorstwo starało się celowo czerpać korzyści z nieprzestrzegania wymogów zobowiązania lub też uniemożliwiać monitorowanie. Tym niemniej powtarzające się przypadki błędów sprawiają, że właściwe monitorowanie zobowiązania jest pozbawione racji bytu.

         C.   UCHYLENIE DECYZJI 1999/572/WE

               (37)

               W związku z powyższym przyjęcie zobowiązania powinno zostać wycofane, a decyzja Komisji 1999/572/WE powinna zostać uchylona. Dlatego ostateczne cło antydumpingowe nałożone art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1858/2005 powinno obowiązywać,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym uchyla się decyzję 1999/572/WE.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 13 listopada 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1674/2003 (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 1).

      (3)  Dz.U. L 299 z 16.11.2005, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 121/2006 (Dz.U. L 22 z 26.1.2006, str. 1).

      (4)  Dz.U. L 217 z 17.8.1999, str. 63. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/38/WE (Dz.U. L 22 z 26.1.2006, str. 54).

      (5)  Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 13.

      (6)  Dz.U. C 203 z 11.8.2004, str. 4.

      (7)  W tym kontekście patrz: sprawa T-51/96 Miwon przeciwko Radzie, Rec. (2000) str. II-1841, pkt 52; sprawa T-340/99 Arne Mathisen S przeciwko Radzie, Rec. (2002) str. II-2905, pkt 80.


title: Decyzja Rady z dnia 4 października 1999 r. dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0677

Dziennik Urzędowy L 269 , 19/10/1999 P. 0017 - 0017

		Decyzja Radyz dnia 4 października 1999 r.dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży(1999/677/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 181 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze co następuje:(1) Na mocy art. 177 Traktatu, polityka Wspólnoty w obszarze współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich harmonijnej i stopniowej integracji z gospodarką światową oraz zmniejszaniu ubóstwa w tych krajach.(2) Wspólnota powinna zatwierdzić, w dążeniu do osiągnięcia swoich celów w obszarze stosunków zewnętrznych, Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 21 Umowy [2].Artykuł 3Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 14 Umowy.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 4 października 1999 r.W imieniu RadyK. HäkämiesPrzewodniczący[1] Dz.U. C 219 z 30.7.1999, str. 189.[2] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/103 z dnia 11 stycznia 2017 r. zmieniająca decyzję (UE) 2016/948 w sprawie realizacji programu zakupu w sektorze przedsiębiorstw (EBC/2017/4)

text:
               20.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 16/57

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/103
   z dnia 11 stycznia 2017 r.
   zmieniająca decyzję (UE) 2016/948 w sprawie realizacji programu zakupu w sektorze przedsiębiorstw (EBC/2017/4)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, a także art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/948 (EBC/2016/16) (1) ustanawia program zakupu w sektorze przedsiębiorstw. Łącznie z trzecim programem zakupu zabezpieczonych obligacji, programem zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami oraz programem zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych program zakupu w sektorze przedsiębiorstw stanowi część rozszerzonego programu zakupu aktywów (zwanego dalej „programem zakupu aktywów”). Program zakupu aktywów ma na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, łagodzenie warunków zaciągania kredytów przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie, zgodnie z podstawowym celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC), jakim jest utrzymanie stabilności cen.

               (2)

               Program zakupu aktywów jest proporcjonalnym środkiem ograniczającym ryzyko pogorszenia się perspektywy inflacyjnych, gdyż prowadzi do dalszego rozluźnienia warunków monetarnych i finansowych, w tym mających znaczenie dla warunków kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych, wspierając w ten sposób konsumpcję oraz wydatki inwestycyjne w strefie euro i przyczyniając się przez to do powrotu stóp inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie. Program zakupu aktywów spełnia wymagania traktatowe stawiane bankom centralnym Eurosystemu, w tym w zakresie zakazu finansowania ze środków banku centralnego oraz nie wpływa negatywnie na działalność Eurosystemu z perspektywy zasad funkcjonowania otwartej gospodarki wolnorynkowej z wolną konkurencją.

               (3)

               W dniu 8 grudnia 2016 r., wykonując swoje zadanie utrzymywania stabilności cen, Rada Prezesów podjęła decyzję o zmianie niektórych założeń programu zakupu aktywów, tak aby umożliwić osiągnięcie jego celów. Zmiany te są zgodne z zakresem zadań Rady Prezesów w obszarze polityki pieniężnej, nie naruszają zobowiązań traktatowych banków centralnych Eurosystemu oraz w odpowiedni sposób uwzględniają potrzeby zarządzania ryzykiem.

               (4)

               W szczególności horyzont zakupów objętych programem zakupu aktywów powinien zostać rozszerzony do końca grudnia 2017 r. lub w razie konieczności dłużej, a w każdym razie do czasu, gdy Rada Prezesów uzna, iż nastąpiło stałe dostosowanie się ścieżki inflacji do poziomu minimalnie poniżej, ale blisko 2 % w średnim okresie.

               (5)

               Kwota płynności dostarczanej na rynek za pośrednictwem łącznych miesięcznych zakupów w ramach programu zakupu aktywów powinna nadal wynosić 80 miliardów EUR do końca marca 2017 r. Od kwietnia 2017 r. kwota łącznych miesięcznych zakupów w ramach programu zakupu aktywów powinna utrzymywać się na poziomie 60 miliardów EUR do końca grudnia 2017 r. lub w razie konieczności dłużej, a w każdym razie do czasu, gdy Rada Prezesów uzna, iż nastąpiło stałe dostosowanie się ścieżki inflacji do celu inflacyjnego. Jeżeli w międzyczasie perspektywy staną się mniej korzystne lub jeżeli warunki finansowe przestaną być zbieżne z dalszym postępem w kierunku osiągnięcia stałego dostosowania ścieżki inflacji do celu inflacyjnego, Rada Prezesów zamierza zwiększyć rozmiary lub czas trwania programu.

               (6)

               Aby zapewnić nieprzerwaną i niezakłóconą realizację zakupów w ramach programu zakupu aktywów w planowanym horyzoncie czasowym, należy w niezbędnym zakresie w ramach tego programu dopuścić zakupy papierów wartościowych o stopie zwrotu do wykupu poniżej stopy depozytu w banku centralnym.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2016/948 (EBC/2016/16),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany
   W art. 2 decyzji (UE) 2016/948 (EBC/2016/16) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

      „5.   Dopuszcza się zakupy nominalnych obligacji przedsiębiorstw o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub najniższej możliwej stopie zwrotu (yield to worst)), która jest równa lub wyższa od stopy depozytu w banku centralnym. W niezbędnym zakresie dopuszcza się zakupy nominalnych obligacji przedsiębiorstw o ujemnej stopie zwrotu do wykupu (lub najniższej możliwej stopie zwrotu (yield to worst)), która jest poniżej stopy depozytu w banku centralnym.”.

   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2017 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 11 stycznia 2017 r.

            W imieniu Rady Prezesów EBC

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/948 z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie realizacji programu zakupu w sektorze przedsiębiorstw (EBC/2016/16) (Dz.U. L 157 z 15.6.2016, s. 28).


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1860 z dnia 13 października 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz, odnośnie do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego

text:
               17.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 273/9

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1860
   z dnia 13 października 2015 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz, odnośnie do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/628/UE z dnia 22 października 2013 r. dotyczącą zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz (1),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz (2) (zwana dalej „Umową”) weszła w życie dnia 1 stycznia 2014 r.

               (2)

               Art. 12 Umowy przewiduje ustanowienie przez Strony Wspólnego Komitetu ekspertów (zwanego dalej „Komitetem”).

               (3)

               Art. 12 ust. 4 Umowy przewiduje, że Komitet uchwala regulamin wewnętrzny.

               (4)

               Należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu odnośnie do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz, odnośnie do przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.
   2.   Przedstawiciele Unii we Wspólnym Komitecie mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie techniczne zmiany w projekcie decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 13 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 289 z 31.10.2013, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 289 z 31.10.2013, s. 2.

      PROJEKT
      DECYZJA NR …/2015 WSPÓLNEGO KOMITETU USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ ARMENII O UŁATWIENIACH W WYDAWANIU WIZ
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
      WSPÓLNY KOMITET,
      uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Republiką Armenii o ułatwieniach w wydawaniu wiz (zwaną dalej „Umową”), w szczególności jej art. 12 ust. 4,
      a także mając na uwadze, że Umowa weszła w życie dnia 1 stycznia 2014 r.,
      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Przewodnictwo
      Wspólnemu Komitetowi (zwanemu dalej „Komitetm”) przewodniczą wspólnie przedstawiciel Unii Europejskiej i przedstawiciel Republiki Armenii.
      Artykuł 2
      Zadania Komitetu
      1.   Zgodnie z art. 12 ust. 2 Umowy Komitet realizuje w szczególności następujące zadania:

                  a)

                  monitoruje wykonanie Umowy;

                  b)

                  proponuje zmiany lub uzupełnienia do Umowy;

                  c)

                  rozstrzyga spory dotyczące interpretacji bądź stosowania postanowień Umowy.

            2.   Aby wspierać wykonanie Umowy, Komitet może przyjąć zalecenia zawierające wskazówki lub „najlepsze praktyki”.
      Artykuł 3
      Posiedzenia
      1.   Posiedzenia Komitetu odbywają się w miarę potrzeby, na wniosek jednej ze Stron, przynajmniej raz w roku.
      2.   Strony są gospodarzami posiedzeń na zmianę, chyba że uzgodniono inaczej.
      3.   Posiedzenia Komitetu zwoływane są przez współprzewodniczących.
      4.   Współprzewodniczący wyznaczają datę posiedzenia i wymieniają na czas dokumenty niezbędne do zapewnienia jego właściwego przygotowania, w miarę możliwości na 14 dni przed danym posiedzeniem.
      5.   Strona będąca gospodarzem posiedzenia zajmuje się kwestiami logistyki.
      Artykuł 4
      Delegacje
      1.   Strony przekazują sobie informacje o planowanym składzie swoich delegacji co najmniej na siedem dni przed każdym posiedzeniem.
      2.   Unię Europejską reprezentuje Komisja, którą wspomagają eksperci z państw członkowskich.
      Artykuł 5
      Porządek obrad
      1.   Nie później niż 14 dni przed posiedzeniem współprzewodniczący sporządzają wstępny porządek obrad posiedzenia. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których jeden ze współprzewodniczących otrzymał, nie później niż 14 dni przed posiedzeniem, wniosek o włączenie do porządku obrad.
      2.   Każda ze Stron może dodawać punkty do wstępnego porządku obrad w dowolnym czasie przed posiedzeniem, jeżeli druga ze Stron wyrazi na to zgodę. Wnioski o dodanie punktów do wstępnego porządku obrad są przesyłane na piśmie i uwzględniane w miarę możliwości.
      3.   Współprzewodniczący przyjmują ostateczny porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkt niezamieszczony we wstępnym porządku obrad może zostać umieszczony w porządku obrad za zgodą Stron i uwzględniony w miarę możliwości.
      Artykuł 6
      Protokół z posiedzenia
      1.   Współprzewodniczący Strony będącej gospodarzem posiedzenia sporządza możliwie jak najszybciej projekt protokołu.
      2.   W protokole określa się, zgodnie z ogólną zasadą, w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

                  a)

                  dokumenty przedstawione Komitetowi;

                  b)

                  oświadczenia, o których zamieszczenie wystąpiła Strona; oraz

                  c)

                  podjęte decyzje, poczynione zalecenia oraz przyjęte wnioski w sprawie poszczególnych punktów.

            3.   W protokole określa się również osoby wchodzące w skład poszczególnych delegacji, uczestniczące w posiedzeniu, a także wskazuje ministerstwa, agencje lub organy przez nie reprezentowane.
      4.   Komitet przyjmuje protokół podczas kolejnego posiedzenia.
      Artykuł 7
      Decyzje i zalecenia Komitetu
      1.   Komitet podejmuje decyzje za zgodą obu Stron.
      2.   Decyzje Komitetu noszą nazwę „decyzje”, po której następuje numer seryjny oraz opis ich przedmiotu. Należy również określić datę, z którą decyzja staje się skuteczna. Decyzje są podpisywane przez przedstawicieli Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron. Decyzje są sporządzane w dwóch egzemplarzach, przy czym każda wersja jest na równi autentyczna.
      3.   Do zaleceń Komitetu stosuje się odpowiednio ust. 1 i 2.
      Artykuł 8
      Wydatki
      1.   Każda Strona jest odpowiedzialna za wydatki przez nią poniesione z tytułu swego udziału w posiedzeniach Komitetu, w tym wydatki na personel, podróż oraz pobyt, jak również wydatki pocztowo-telekomunikacyjne.
      2.   Pozostałe wydatki związane z organizacją posiedzeń ponosi zasadniczo Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
      Artykuł 9
      Procedury administracyjne
      1.   Posiedzenia Komitetu nie są otwarte dla publiczności, chyba że Komitet postanowi inaczej.
      2.   Protokoły i inne dokumenty Komitetu są traktowane jako poufne.
      3.   Za zgodą obu współprzewodniczących zaproszeni mogą być uczestnicy inni niż urzędnicy Stron i państw członkowskich; podlegają oni wówczas tym samym wymogom dotyczącym poufności.
      4.   Strony mogą organizować publiczne konferencje lub w inny sposób informować opinię publiczną o rezultatach posiedzeń Komitetu.
      Artykuł 10
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               W imieniu Unii Europejskiej

               W imieniu Republiki Armenii

      WSPÓLNA DEKLARACJA ZAŁĄCZONA DO REGULAMINU WEWNĘTRZNEGO
      W celu zapewnienia nieprzerwanego, zharmonizowanego oraz poprawnego wykonania Umowy Republika Armenii, państwa członkowskie oraz Komisja Europejska podejmują, pomiędzy formalnymi posiedzeniami Wspólnego Komitetu, kontakty nieformalne służące rozwiązywaniu pilnych kwestii. Poinformują one, podczas kolejnego posiedzenia Wspólnego Komitetu, o tych kwestiach i kontaktach nieformalnych.


title: 2012/559/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/120

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   (2012/559/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (1),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010 (COM(2011) 473 – C7–0264/2011) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2010 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2010 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy w odniesieniu do roku budżetowego 2010 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0093/2012),

               1.

               udziela Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2010;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 64 z 12.3.2010.

      (2)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 326 z 10.11.2011, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 134.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
    ---documentbreak---

               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/121

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (1),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010 (COM(2011) 473 – C7–0264/2011) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2010 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2010 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie (4) wiarygodności rozliczeń, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy w odniesieniu do roku budżetowego 2010 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0093/2012),

               1.

               podkreśla, że w swoim sprawozdaniu rocznym za rok 2010 Trybunał Obrachunkowy stwierdził, co następuje: „Chociaż specjalistyczny charakter funkcji sprawowanej przez EIOD może stanowić uzasadnienie dla zorganizowania konkursu wewnętrznego [zorganizowanego w 2009 r. w dziedzinie prawnej, w dziedzinie technologii, w dziedzinie zasobów ludzkich i wsparcia administracyjnego], praktyka ta nie powinna stanowić normy. Najlepszą praktyką jest korzystanie z usług Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), który regularnie organizuje otwarte konkursy” (pkt 7.32);

               2.

               wyraża zadowolenie, że w latach 2009–2010 EIOD zorganizował w ścisłej współpracy z EPSO konkurs otwarty w dziedzinie ochrony danych w celu zatrudnienia wysoko wyspecjalizowanego personelu;

               3.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził – na podstawie przeprowadzonych prac kontrolnych – że w łącznych płatnościach za rok budżetowy zakończony dnia 31 grudnia 2010 r. w zakresie wydatków administracyjnych i innych instytucji i organów nie wystąpił istotny poziom błędu; zauważa, że najbardziej prawdopodobny poziom błędu w przypadku sektora „wydatków administracyjnych” szacowany jest ogółem na 0,4 % (punkty 7.9, 7.10 i 7.32);

               4.

               przypomina, że w trakcie roku budżetowego 2009 Trybunał Obrachunkowy zwrócił się do EIOD, aby wymagał od swoich pracowników przedstawiania w regularnych odstępach czasu dokumentów potwierdzających ich sytuację osobistą; zauważa, że w międzyczasie EIOD skorygował błędy stwierdzone w poświadczeniu wiarygodności z 2009 r. – w latach 2010 i 2011 – i wdrożył narzędzia pozwalające usprawnić zarządzanie dodatkami; podkreśla, że Trybunał Obrachunkowy zweryfikuje poczynione postępy w sprawozdaniu rocznym za rok 2011;

               5.

               stwierdza, że w 2010 r. EIOD dysponował środkami na zobowiązania o łącznej wartości 7 104 351 EUR (w 2009 r. – 7 mln EUR) przy stopie wykorzystania środków wynoszącej 82,73 % (w 2009 r. – 81,44 %); podkreśla, że budżet EIOD jest czysto administracyjny, jako że wydatki dotyczą w 65 % osób związanych z instytucją (tytuł 1), a w 35 % – budynków, mebli, wyposażenia i różnych wydatków operacyjnych (tytuł 2);

               6.

               zwraca się do EIOD o przygotowywanie budżetu rocznego odpowiadającego jego potrzebom (tytuł 1 został wykorzystany zaledwie w 75 % w 2010 r.) oraz o zadbanie o lepsze wykonanie budżetu (pkt 7.35);

               7.

               z zadowoleniem zauważa, że zalecenia zawarte w sprawozdaniach Trybunału Obrachunkowego i Komisji za rok budżetowy 2009 zostały wdrożone w następujący sposób:

                           —

                           w odniesieniu do przepływu środków finansowych („workflow”) wprowadzono nowy wewnętrzny system kontroli finansowej,

                           —

                           wyznaczono koordynatora ds. księgowości,

                           —

                           ustanowiono centralny rejestr odstępstw, oraz

                           —

                           system kontroli ex post jest obecnie przyjmowany;

               8.

               dostrzega gruntowną reorganizację personelu przeprowadzoną w 2010 r. i domaga się informacji na temat nowej struktury organizacyjnej; w tym celu wyraża życzenie, aby w swoim sprawozdaniu rocznym z działalności EIOD przedstawił również działania zrealizowane w związku z zaleceniami Parlamentu;

               9.

               zauważa, że utworzenie zabezpieczonego elektronicznego systemu zarządzania sprawami jest krokiem naprzód; pragnie uzyskać informacje o postępach prac w następnym sprawozdaniu rocznym z działalności;

               10.

               zauważa, że EIOD ustanowi system ustalający główne wskaźniki wydajności w planie zarządzania („management plan”) na rok 2012, jak również tablicę wyników, która dzięki systemowi wzorców („benchmarking”) czyni starania służb wymiernymi; plan ten zostanie poddany ocenie jako część sprawozdania rocznego z działalności za 2012 r.;

               11.

               zauważa, że sprawozdanie roczne z działalności za rok 2011 będzie zawierać rozdział dotyczący działań podjętych w związku z rezolucją Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium;

               12.

               wyraża życzenie, aby w sprawozdaniu rocznym z działalności za rok 2011 przedstawiono wyczerpujący plan zatrudnienia obejmujący ogół zasobów ludzkich, którymi dysponuje EIOD, w podziale na kategorie, grupy zaszeregowania, płeć, udział w szkoleniach zawodowych i obywatelstwo.

      (1)  Dz.U. L 64 z 12.3.2010.

      (2)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 326 z 10.11.2011, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 134.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.