title: 2009/97/WE: Decyzja Rady z dnia 24 lipca 2008 r. dotycząca podpisania i tymczasowego stosowania Porozumienia o współpracy między Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i Wspólnotą Europejską w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych

text:
               5.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 36/18

      DECYZJA RADY

   z dnia 24 lipca 2008 r.
   dotycząca podpisania i tymczasowego stosowania Porozumienia o współpracy między Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i Wspólnotą Europejską w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych
   (2009/97/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 30 listopada 2007 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy dotyczącej kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych między Wspólnotą Europejską i Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty porozumienie o współpracy z ICAO w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku I oraz procedurą ad hoc określoną w załączniku II do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

               (3)

               Z zastrzeżeniem możliwości jego ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie, porozumienie powinno zostać podpisane i stosowane tymczasowo,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Porozumienia o współpracy między Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) i Wspólnotą Europejską w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia wspomnianego porozumienia.
   Tekst porozumienia jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jego zawarcia.
   Artykuł 3
   Z zastrzeżeniem wzajemności, porozumienie jest stosowane tymczasowo od daty jego podpisania do czasu zakończenia procedur wymaganych do jego formalnego zawarcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         B. HORTEFEUX

            Przewodniczący

      TŁUMACZENIE

         POROZUMIENIE O WSPÓŁPRACY MIĘDZY

      Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i Wspólnotą Europejską w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych
      ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWEGO LOTNICTWA CYWILNEGO („ICAO”),
      oraz
      WSPÓLNOTA EUROPEJSKA („WE”),
      zwane dalej „Stronami”,
      PRZYWOŁUJĄC Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisaną w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (zwaną dalej „konwencją chicagowską”), w szczególności jej załącznik 17 – Ochrona (zwany dalej „załącznikiem 17”),
      MAJĄC NA UWADZE rezolucję zgromadzenia ICAO A35-9, nakazującą Sekretarzowi Generalnemu kontynuację powszechnego programu kontroli ochrony lotnictwa (Universal Security Audit Programme – USAP), obejmującego regularne, obowiązkowe, systematyczne i zharmonizowane kontrole ochrony lotnictwa we wszystkich Umawiających się Państwach konwencji chicagowskiej (zwanych dalej „Umawiającymi się Państwami”),
      PRZYWOŁUJĄC rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (1) (zwane dalej „rozporządzeniem 2320/2002”) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem (WE) nr 300/2008”), które zastąpi rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 po przyjęciu niezbędnych środków wykonawczych,
      BIORĄC POD UWAGĘ rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/2003 z dnia 22 sierpnia 2003 r. ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (3), w szczególności jego art. 16 stanowiący, że Komisja Europejska będzie uwzględniać kontrole ochrony planowane lub niedawno przeprowadzone przez organizacje międzyrządowe w celu zapewnienia ogólnej efektywności różnych inspekcji i działań kontrolnych w dziedzinie ochrony lotnictwa,
      UWZGLĘDNIAJĄC stosowanie właściwych przepisów prawa wspólnotowego, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (4), oraz decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniającej jej regulamin wewnętrzny (zwanej dalej „decyzją 2001/844/WE, EWWiS, Euratom”), w szczególności jej sekcje 10 i 26 oraz zmiany do niej (5),
      MAJĄC NA UWADZE fakt, że większość norm zawartych w załączniku 17 zawarta jest także w rozporządzeniu (WE) nr 2320/2002 oraz że Komisja Europejska przeprowadza inspekcje w państwach członkowskich Unii Europejskiej (zwanej dalej „UE”) w celu monitorowania stosowania wspomnianego rozporządzenia,
      BIORĄC POD UWAGĘ, że podstawowe cele programu kontroli ICAO i programu inspekcji Komisji Europejskiej to poprawa poziomu ochrony lotnictwa poprzez ocenę wdrożenia właściwych norm, wykrywanie ewentualnych braków oraz, w razie potrzeby, zapewnienie usunięcia braków,
      BIORĄC POD UWAGĘ, że pożądane jest ustanowienie wzajemnej współpracy w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych w sposób zapewniający lepsze wykorzystanie ograniczonych zasobów oraz unikanie dublowania pracy, przy jednoczesnym zachowaniu uniwersalności oraz integralności programu ICAO USAP,
      BIORĄC POD UWAGĘ, że Komisji Europejskiej przysługują uprawnienia wykonawcze w zakresie zapewnienia wdrożenia prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony lotnictwa cywilnego,
      BIORĄC POD UWAGĘ, że podczas swojej 176 sesji Rada ICAO zarządziła, iż w miarę możliwości prowadzone przez ICAO kontrole ochrony lotnictwa powinny skupiać się na zdolności państwa do zapewnienia właściwego nadzoru krajowego, a ponadto zwróciła się do sekretarza generalnego o przeanalizowanie mechanizmów współpracy i najbardziej efektywnego wykorzystania zasobów w regionach, gdzie prowadzone są programy obowiązkowej regionalnej kontroli rządowej,
      1.   Postanowienia ogólne
      1.1.   Normy zawarte w załączniku 17, które nie są zawarte w prawodawstwie WE, nie są objęte zakresem niniejszego porozumienia o współpracy.
      1.2.   W odniesieniu do norm zawartych w załączniku 17, które są zawarte w prawodawstwie WE, ICAO oceni przeprowadzone przez Komisję Europejską inspekcje właściwych organów krajowych w państwach członkowskich UE w celu zweryfikowania przestrzegania tych norm przez Umawiające się Strony związane prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym ochrony lotnictwa cywilnego, zgodnie z art. 3 niniejszego porozumienia o współpracy.
      1.3.   Przeprowadzanie ocen ICAO we Wspólnocie Europejskiej omawiane jest na żądanie jednej ze stron, przy czym co najmniej raz w roku.
      1.4.   Kontrolerzy ICAO mogą co pewien czas dołączać do prowadzonych przez Komisję Europejską inspekcji portów lotniczych w UE jako obserwatorzy, po uzyskaniu przez Komisję Europejską wyraźnej zgody odnośnego państwa członkowskiego UE.
      2.   Informacje o inspekcjach Komisji Europejskiej we Wspólnocie Europejskiej, które należy przekazywać ICAO
      2.1.   zgodnie z decyzją 2001/844/WE, EWWiS, Euratom, upoważnionemu personelowi ICAO przekazywane są następujące informacje niejawne UE na poziomie „RESTREINT UE”:

                  A.

                  wspólne zasady i normy w dziedzinie ochrony lotnictwa, przyjęte zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 lub art. 4 rozporządzenia (WE) nr 300/2008; oraz

                  B.

                  w odniesieniu do przeprowadzanych przez Komisję Europejską inspekcji właściwych organów państw członkowskich UE:

                              a)

                              ogólne informacje o planowaniu inspekcji przeprowadzanych przez Komisję Europejską, w tym harmonogram inspekcji właściwych organów krajowych, oraz wszelkie jego zmiany i modyfikacje, natychmiast po ich wprowadzeniu;

                              b)

                              status działalności inspekcyjnej w stosunku zarówno do właściwych organów krajowych, jak i portów lotniczych, daty przedstawienia ostatecznych sprawozdań z inspekcji oraz daty otrzymania planów działania od odnośnego państwa;

                              c)

                              metodyka inspekcji Komisji Europejskiej;

                              d)

                              sprawozdanie z inspekcji właściwych organów krajowych wraz z otrzymanym od danego państwa planem działania w zakresie inspekcji właściwych organów krajowych, określającym działania i terminy usunięcia wszelkich wykrytych braków; oraz

                              e)

                              działania uzupełniające, podejmowane przez Komisję Europejską w związku z inspekcją właściwych organów krajowych.

            2.2.   ICAO ogranicza dostęp do przekazanych przez Komisję Europejską informacji niejawnych UE w kontekście przedmiotowej współpracy do upoważnionego personelu na zasadzie ścisłej potrzeby. Upoważniony personel nie ujawnia tych informacji żadnym osobom trzecim. ICAO wdraża wszelkie mechanizmy prawne i wewnętrzne niezbędne do ochrony poufności informacji przekazywanych przez Komisję Europejską.
      2.3.   Komisja Europejska i ICAO uzgadniają dodatkowe procedury ochrony informacji niejawnych przekazywanych przez Komisję Europejską zgodnie z niniejszym porozumieniem o współpracy. Procedury takie obejmują możliwość weryfikacji przez Komisję Europejską, które środki ochronne zostały wdrożone przez ICAO.
      3.   Przeprowadzane przez ICAO oceny systemu inspekcji Komisji Europejskiej w dziedzinie ochrony lotnictwa
      3.1.   Przeprowadzane przez ICAO oceny systemu inspekcji Komisji Europejskiej w dziedzinie ochrony lotnictwa polegają na analizie wymogów Komisji Europejskiej oraz informacji przekazywanych zgodnie z art. 2. W razie potrzeby ICAO składa wizyty w Dyrekcji Generalnej ds. Energii i Transportu Komisji Europejskiej w jej siedzibie w Brukseli w Belgii.
      3.2.   Szczególne warunki i praktyczne aspekty przeprowadzanych przez ICAO ocen systemu inspekcji Komisji Europejskiej w dziedzinie ochrony lotnictwa uzgadniane są w drodze wymiany pism między ICAO i Komisją Europejską.
      4.   Rozstrzyganie sporów
      4.1.   Wszelkie różnice zdań lub spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia o współpracy rozstrzygane są w drodze negocjacji między Stronami.
      4.2.   Żadne sformułowanie w niniejszym porozumieniu o współpracy ani w dokumentach z nim związanych nie będzie rozumiane jako zrzeczenie się przez Strony jakichkolwiek przywilejów czy immunitetów.
      5.   Pozostałe umowy
      5.1.   Niniejsze porozumienie o współpracy nie zastępuje ani nie wyklucza innych form współpracy między Stronami.
      6.   Przegląd – wejście w życie
      6.1.   Strony dokonują przeglądu wykonania niniejszego porozumienia o współpracy z końcem bieżącej fazy programu USAP oraz wcześniej, jeżeli jedna ze Stron uzna to za konieczne.
      6.2.   Do czasu jego wejścia w życie porozumienie o współpracy stosowane jest tymczasowo od daty jego podpisania.
      6.3.   Niniejsze porozumienie o współpracy wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po przekazaniu ostatniego z dwóch powiadomień, za pomocą których Strony poinformują się nawzajem o zakończeniu swoich procedur wewnętrznych.

         Sporządzono w Montrealu, dnia siedemnastego września dwa tysiące ósmego roku, w dwóch egzemplarzach, w języku angielskim.

               W imieniu Wspólnoty Europejskiej

               W imieniu Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

         (1)  Dz.U. L 355 z 30.12.2002, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 72.

         (3)  Dz.U. L 213 z 23.8.2003, s. 3.

         (4)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.

         (5)  Decyzje 2005/94/WE, Euratom, 2006/70/WE, Euratom oraz 2006/548/WE, Euratom.


title: Decyzja Rady 2003/211/WPZiB z dnia 24 lutego 2003 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego w sprawie bezpieczeństwa informacji

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0211

Dziennik Urzędowy L 080 , 27/03/2003 P. 0035 - 0035

		Decyzja Rady 2003/211/WPZiBz dnia 24 lutego 2003 r.dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego w sprawie bezpieczeństwa informacjiRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,uwzględniając zalecenie Prezydencji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Porozumienie tymczasowe w sprawie bezpieczeństwa między Sekretariatem Generalnym Rady a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego zostało zawarte w dniu 26 lipca 2000 r. w drodze wymiany listów między sekretarzami generalnymi obu organizacji.(2) Rada Europejska w Barcelonie podkreśliła znaczenie jak najszybszego zawarcia stałych porozumień między Unią Europejską i NATO. W tym celu zwróciła się również do Prezydencji i do Wysokiego Przedstawiciela o podjęcie stosownych działań na wysokim szczeblu w celu zagwarantowania pozytywnych wyników. Wśród umów, o których mowa, była również Umowa w sprawie bezpieczeństwa informacji.(3) W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2001 r. odpowiednich przepisów w zakresie bezpieczeństwa Rada i Komisja są w stanie w pełni przestrzegać zobowiązań wynikających z wykonania takiej umowy.(4) W następstwie decyzji Rady z dnia 15 kwietnia 2002 r. upoważniającej Prezydencję do rozpoczęcia negocjacji z NATO, Prezydencja, wspomagana przez sekretarza generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę w sprawie bezpieczeństwa informacji.(5) Umowa ta powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa między Unią Europejską a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego w sprawie bezpieczeństwa informacji jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym umocowany do podpisania umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.Artykuł 3Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lutego 2003 r.W imieniu RadyG. PapandreouPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: 2010/777/UE: Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 2010 r. zmieniająca dyrektywę Rady 2008/90/WE w celu przedłużenia okresu obowiązywania odstępstwa dotyczącego warunków przywozu materiału rozmnożeniowego roślin sadowniczych oraz roślin sadowniczych przeznaczonych do produkcji owoców z państw trzecich (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 8992)

text:
               16.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/40

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 15 grudnia 2010 r.
   zmieniająca dyrektywę Rady 2008/90/WE w celu przedłużenia okresu obowiązywania odstępstwa dotyczącego warunków przywozu materiału rozmnożeniowego roślin sadowniczych oraz roślin sadowniczych przeznaczonych do produkcji owoców z państw trzecich
   (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 8992)
   (2010/777/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (1), w szczególności jej art. 12 ust. 2 akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja jest zobowiązana na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/90/EWG do zadecydowania, czy materiał rozmnożeniowy roślin sadowniczych oraz rośliny sadownicze wytwarzane w państwie trzecim oraz spełniające te same wymogi odnoszące się do obowiązków dostawcy, tożsamości, cech, zdrowia roślin, podłoża uprawowego, pakowania, przeprowadzonych inspekcji, oznaczania i plombowania odpowiadają pod każdym z wyżej wymienionych względów materiałowi rozmnożeniowemu roślin sadowniczych i roślinom sadowniczym produkowanym w Unii i spełniającym wymogi niniejszej dyrektywy.

               (2)

               Dostępne obecnie informacje dotyczące warunków stosowanych w państwach trzecich wciąż jednak są niewystarczające, aby na tym etapie umożliwić Komisji podjęcie takiej decyzji wobec któregoś z państw trzecich.

               (3)

               W celu uniknięcia zakłóceń mechanizmów handlowych powinno zezwolić się państwom członkowskim przywożącym z państw trzecich materiał rozmnożeniowy roślin sadowniczych oraz rośliny sadownicze na dalsze stosowanie wobec tych produktów wymogów odpowiadających wymogom stosowanym do produktów wyprodukowanych w Unii zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy 2008/90/WE.

               (4)

               Należy zatem umożliwić stosowanie tych wymogów w okresie odpowiadającym okresowi przejściowemu, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2008/90/WE.

               (5)

               Okres stosowania odstępstwa ustanowionego dyrektywą 2008/90/WE w odniesieniu do takiego przywozu należy w związku z tym przedłużyć do dnia 31 grudnia 2018 r.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2008/90/WE.

               (7)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Materiału Rozmnożeniowego oraz Roślin Rodzajów i Gatunków Owocowych,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 12 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2008/90/WE datę „31 grudnia 2010 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2018 r.”.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2010 r.

            W imieniu Komisji

         John DALLI

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 267 z 8.10.2008, s. 8.


title: 2007/789/WE: Decyzja Komisji z dnia 4 grudnia 2007 r. zawieszająca ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1420/2007 na przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu

text:
               5.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 317/79

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 4 grudnia 2007 r.
   zawieszająca ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1420/2007 na przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu
   (2007/789/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 14 ust. 4,
   po konsultacji z komitetem doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1420/2007 (2), ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemomanganu (włącznie z żelazokrzemomanganem) („SiMn”) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) i Kazachstanu, objętego kodami CN 7202 30 00 oraz ex 8111 00 11 (kod TARIC 8111001110) („produkt objęty postępowaniem”). Stawka cła antydumpingowego wynosi odpowiednio 8,2 % i 6,5 % w przypadku produktu pochodzącego z ChRL i Kazachstanu.

               (2)

               Komisja otrzymała informacje o zmianie warunków rynkowych, która nastąpiła po okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, wskazanym w rozporządzeniu (WE) nr 1420/2007, i która może stanowić uzasadnienie zawieszenia obowiązujących obecnie środków zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym Komisja zbadała czy takie zawieszenie jest uzasadnione.

         B.   PODSTAWA

               (3)

               Zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe mogą zostać zawieszone w interesie Wspólnoty, jeżeli warunki rynkowe tymczasowo uległy zmianie w takim zakresie, że wskutek zawieszenia szkoda nie powinna wystąpić ponownie, z zastrzeżeniem, że przemysł wspólnotowy miał możliwość wyrażenia opinii na ten temat i opinia ta została uwzględniona. Artykuł 14 ust. 4 określa ponadto że wspomniane środki antydumpingowe mogą zostać wprowadzone ponownie w dowolnym terminie, jeżeli przyczyna zawieszenia ustała.

               (4)

               Od okresu objętego pierwotnym dochodzeniem odnotowano wzrost światowych cen SiMn wskazujący na zmianę sytuacji i warunków rynkowych. W związku z powyższym Komisja przeprowadziła dalsze dochodzenie, aby ocenić ostatnie zmiany wielkości przywozu i cen produktu objętego postępowaniem w okresie od 1 lipca 2006 do 30 września 2007 r. oraz ich wpływ na szkodę wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu, a także na ogólny interes Wspólnoty.

               (5)

               Na podstawie zebranych informacji, ustalono, że do trzeciego kwartału 2007 r. ceny rynkowe SiMn na rynku wspólnotowym wzrosły po okresie objętym pierwotnym dochodzeniem o około 69 %, tj. z średnio 622 EUR/MT w trzecim kwartale 2006 r. do średnio 1 051 EUR/MT w trzecim kwartale 2007 r. W szczególności odnotowano znaczny wzrost o około 42 % między drugim i trzecim kwartałem 2007 r. Wskazane trendy można również zauważyć na innych głównych rynkach światowych, a także w odniesieniu do przywozu SiMn do Wspólnoty.

               (6)

               Krzemomangan jest podstawowym surowcem używanym do produkcji stali. Opisany powyżej wzrost cen można przypisać tymczasowym niedoborom dostaw połączonym z wyższym popytem na SiMn, który był wynikiem zwiększonego światowego popytu na stal. Przykłady odnoszące się do poprzednich nagłych wzrostów cen, takich jak te, które miały miejsce w 2004 r., wskazują, że opisany brak równowagi między popytem i podażą na omawianym rynku ma charakter przejściowy. Ceny bowiem zwykle powracają do swoich długoterminowych poziomów po tym jak wolne moce produkcyjne dotyczące SiMn zostaną w pełni wykorzystane.

               (7)

               Między okresem objętym pierwotnym dochodzeniem i okresem od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r. udział w rynku przywozu SiMn pochodzącego z ChRL i Kazachstanu zmniejszył się o 0,6 punktu procentowego do 9,8 % ogólnej konsumpcji we Wspólnocie. Konsumpcja we WE wzrosła o 20 %.

               (8)

               W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego należy zauważyć, że od okresu objętego pierwotnym dochodzeniem sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się. Między okresem objętym pierwotnym dochodzeniem i okresem od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r. wielkość sprzedaży i produkcji wzrosła odpowiednio o 15 % i 19 %. Jednakże udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się o 1,1 punktu procentowego do 23,8 %. Sytuacja w zakresie zysków uległa istotnej poprawie, a rentowność przemysłu wspólnotowego osiągnęła 42 % w trzecim kwartale 2007 r., znacznie przekraczając zysk na poziomie 5 % ustalony jako odpowiedni w pierwotnym dochodzeniu.

               (9)

               Jak wskazano w motywach 157 do 163 rozporządzenia (WE) nr 1420/2007, wprowadzenie środków, o których mowa, miało wywrzeć negatywny, chociaż w ograniczonym stopniu, wpływ na użytkowników spowodowany wzrostem kosztów związanym z ewentualną potrzebą zorganizowania nowych lub alternatywnych źródeł dostaw. Mając na uwadze tymczasową zmianę warunków rynkowych oraz to, że przemysł wspólnotowy nie ponosi obecnie szkody, wszelki negatywny wpływ wywierany na użytkowników mógłby zostać usunięty poprzez zawieszenie wymienionych środków. W konsekwencji można stwierdzić, że wskazane zawieszenie leży w ogólnym interesie Wspólnoty.

               (10)

               Uwzględniając tymczasową zmianę warunków rynkowych, a w szczególności wysoki poziom cen SiMn na rynku wspólnotowym, który znacznie przewyższa poziom usuwający szkodę określony w pierwotnym dochodzeniu, w połączeniu z brakiem równowagi między popytem i podażą w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, uznaje się, że szkoda związana z przywozem produktu objętego postępowaniem z ChRL i Kazachstanu najprawdopodobniej nie wystąpi ponownie w wyniku zawieszenia środków. Proponuje się zatem zawieszenie obowiązujących środków na dziewięć miesięcy zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

         C.   KONSULTACJE Z PRZEMYSŁEM WSPÓLNOTOWYM

               (11)

               Na podstawie art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, Komisja poinformowała przemysł wspólnotowy o swoim zamiarze zawieszenia wymienionych środków antydumpingowych. Przemysł wspólnotowy miał możliwość przedstawienia uwag i nie sprzeciwił się zawieszeniu środków antydumpingowych.

         D.   WNIOSEK

               (12)

               Dlatego Komisja uważa, że zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego spełniono wszystkie wymogi zawieszenia cła antydumpingowego nałożonego na produkt objęty postępowaniem. W związku z powyższym należy zawiesić na okres dziewięciu miesięcy cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1420/2007.

               (13)

               Komisja będzie śledzić zmiany w przywozie i cenach produktu objętego postępowaniem. Jeżeli w jakimkolwiek momencie dojdzie do ponownego wystąpienia zwiększonych wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL i Kazachstanu po dumpingowych cenach, a w konsekwencji do wyrządzenia szkody przemysłowi wspólnotowemu, Komisja podejmie konieczne kroki w celu przywrócenia cła antydumpingowego, uwzględniając podstawowe przepisy regulujące ocenę szkody. W stosownych przypadkach możliwe będzie wszczęcie przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zawiesza się na okres dziewięciu miesięcy cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1420/2007 na nr przywóz krzemomanganu (włącznie z żelazokrzemomanganem), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu, objętego kodami CN 7202 30 00 oraz ex 8111 00 11 (kod TARIC 8111001110).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 grudnia 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

      (2)  Patrz str. 5 Dz.U.


title: 2008/227/WE: Decyzja Komisji z dnia 17 marca 2008 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu polialkoholu winylowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych

text:
               18.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 75/66

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 17 marca 2008 r.
   w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu polialkoholu winylowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych
   (2008/227/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
   po konsultacji z komitetem doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   ŚRODKI TYMCZASOWE

               (1)

               Dnia 19 grudnia 2006 r. Komisja opublikowała zawiadomienie (2) o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty polialkoholu winylowego (PVAL) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) i Tajwanu. Dnia 17 września 2007 r. Komisja nałożyła na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1069/2007 (3) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz PVAL pochodzącego z ChRL. Nie nałożono żadnych środków tymczasowych na przywóz PVAL z Tajwanu.

               (2)

               Jak określono w motywie 13 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 października 2005 r. do dnia 30 września 2006 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). W odniesieniu do tendencji mających znaczenie dla oceny szkody Komisja przeprowadziła analizę danych obejmujących okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

         B.   PÓŹNIEJSZA PROCEDURA

               (3)

               Wskutek decyzji o nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz PVAL pochodzącego z ChRL i nienakładaniu takich środków na przywóz z Tajwanu niektóre zainteresowane strony przedłożyły wyjaśnienia na piśmie. Strony, które zwróciły się z wnioskiem o złożenie ustnych wyjaśnień, otrzymały taką możliwość. Komisja kontynuowała zbieranie i sprawdzanie wszystkich informacji, które uznała za konieczne do dokonania ostatecznych ustaleń.

               (4)

               Komisja wzmogła dochodzenie w aspektach dotyczących interesu Wspólnoty i w drodze wyjątku pozwoliła, aby użytkownicy z branży papierniczej, będącej ważnym sektorem dotychczas niewspółpracujących użytkowników, wypełnili kwestionariusz dla użytkowników.

               (5)

               Wszystkie strony objęte postępowaniem zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zakończyć postępowanie dotyczące przywozu PVAL pochodzącego z ChRL i Tajwanu oraz uwolnić kwoty zabezpieczone z tytułu cła tymczasowego. Stronom przysługiwało prawo składania, w określonym terminie, oświadczeń w odniesieniu do ujawnionych faktów.

               (6)

               Uwzględniono pisemne i ustne wyjaśnienia zainteresowanych stron i dokonano odpowiednich sprostowań w ustaleniach.

         C.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

               (7)

               Użytkownik wspomniany w motywie 16 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych podtrzymał i rozwinął swoje argumenty za wyłączeniem z zakresu produktu pewnego gatunku („kwestionowanego gatunku”) zwanego „PVAL o niskiej zawartości popiołu na liczbowo średnią masę cząsteczkową”), w który użytkownik zaopatrywał się m.in. w ChRL. Użytkownik ten twierdził, że (i) Komisja nie podała wystarczających przesłanek uznania, że kwestionowany gatunek posiada takie same własności fizyczne i techniczne, co inne gatunki mieszczące się w definicji produktu i utrzymywał, że (ii) gatunek ten miał ściśle określonych użytkowników końcowych. Ponadto stwierdził, że (iii) kwestionowany gatunek jest kopolimerem i stąd też nie mieści się w zakresie definicji produktu.

               (8)

               Zanim zarzuty użytkownika zostaną zbadane szczegółowo, należy zauważyć, że zawartość popiołu w PVAL to miernik jego nieczystości; im niższa zawartość popiołu, tym czystszy PVAL. Poza tym pojęcie „niskiej zawartości popiołu” jest subiektywne. Nie ma ogólnie przyjętej normy w tym względzie, co oznacza, że każdy producent sam decyduje, jaki limit zawartości popiołu w PVAL uważa za niski. Ustalono, że w praktyce limity te znacząco różnią się od siebie: wśród producentów objętych dochodzeniem limit niskiej zawartości popiołu w PVAL waha się od 0,09 % do 0,5 % maksymalnej zawartości popiołu. Wspomniany użytkownik nie zalicza się do podmiotów najbardziej restrykcyjnych pod tym względem, tzn. przyjęty przez niego limit niskiej zawartości popiołu inne zainteresowane strony prawdopodobnie uznałyby za raczej wysoki.

               (9)

               Jeżeli chodzi o kwestie podniesione przez wskazaną stronę, określone w motywie 7 powyżej, to poddano je wnikliwym rozważaniom i da się je podsumować następująco.

         (i)   Kwestionowany gatunek ma inne podstawowe własności fizyczne i techniczne

               (10)

               Należy przypomnieć, że podstawowe własności fizyczne i techniczne produktu objętego postępowaniem zostały wstępnie określone w motywie 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Produkt objęty postępowaniem zdefiniowano tam jako szczególny rodzaj żywicy posiadający określone parametry techniczne. Parametry wymienione w definicji produktu pozwalające na odróżnienie produktu objętego podstępowaniem od innych gatunków PVAL dotyczą lepkości (3 mPas–61 mPas mierzonej w roztworze 4 %) oraz stopnia hydrolizy (84,0 mol %–99,9 mol %).

               (11)

               Wszystkie gatunki objęte zakresem definicji produktu czasami określa się jako gatunki standardowe, co oznacza, że można je wytworzyć za pomocą standardowej linii produkcyjnej PVAL, a koszty ich produkcji są zbliżone. Przeciwnie jest w przypadku gatunków sklasyfikowanych pod tym samym kodem CN, ale nieobjętych zakresem definicji: nie da się ich wytworzyć za pomocą standardowej linii produkcyjnej PVAL, wymagają innej technologii produkcji i dodatkowych urządzeń, a stąd koszt ich produkcji może się znacząco różnić. Gatunki nieobjęte definicją produktu mają również zdecydowanie odmienne właściwości w porównaniu do tych objętych definicją produktu. Odnośnie do stopnia lepkości i hydrolizy: (i) gatunki o małej lepkości to PVAL o niskiej masie cząsteczkowej, bardzo trudne w obróbce, co m.in. skutkuje niską wydajnością produkcyjną, podczas gdy (ii) gatunki o dużej lepkości, również trudne w obróbce, są używane do nanoszenia zaawansowanych technologicznie, błyszczących powłok na papier, kiedy wymagana jest spoista powierzchnia wolna od zwykle powstających pęknięć; (iii) gatunki o wysokim stopniu hydrolizy również mają głównie takie zastosowanie, a (iv) gatunki PVAL o niskim stopniu hydrolizy nie rozpuszczają się w wodzie lub dają niestabilne roztwory wodne. Używa się ich zasadniczo do produkcji zawiesin PCV, a przy podwyższonych temperaturach produkty takie wytrącają się z roztworu.

               (12)

               Użytkownik stwierdził, że przy wytwarzaniu żywicy PVB potrzebnej do produkcji folii PVB niezwykle istotne jest sześć własności PVAL. Kombinacja parametrów pozwalających na zachowanie tych sześciu własności sprawia, że kwestionowany gatunek jest unikalny w porównaniu z innymi gatunkami PVAL występującymi na runku. Podczas analizy tego zarzutu rzeczywiście ustalono, że do potrzeb niektórych zastosowań substancja musi posiadać bardziej ścisłe właściwości techniczne, niż do innych zastosowań. Jednakże jednocześnie stwierdzono, że rzeczywiście wszystkie gatunki, w tym handlowe gatunki objęte definicją produktu, czasami określane jako „gatunki standardowe”, posiadają unikalną kombinację własności. W zależności od przewidywanych zastosowań wybiera się ten czy inny gatunek. Dzieje się tak nie tylko w przypadku zastosowań wspomnianego użytkownika, lecz również przy innych zastosowaniach. W związku z powyższym zarzut został oddalony.

         (ii)   Kwestionowany gatunek ma ściśle określonych użytkowników końcowych

               (13)

               Wspomniany użytkownik zakwestionował także sposób postrzegania rynku użytkowników PVAL i konkretnie zarzucił, że rynek użytkowników butyralu poliwinylu (PVB) jest bardzo zróżnicowany. W tym względzie, jak już wskazano w rozporządzeniu podstawowym, użytkownik używał przedmiotowego gatunku PVAL do produkcji PVB, stanowiącej największy odsetek zastosowań PVAL we Wspólnocie, wynoszący 25–29 % konsumpcji PAL, jak również najszybciej rozwijające się zastosowanie z uwagi na silny wzrost popytu na folię PVB. Podążając w dół łańcucha produkcji, dochodzenie również wykazało, że blisko 90 % PVB wytwarzanego we Wspólnocie jest następnie wykorzystywane do produkcji folii PVB; takie jest również zastosowanie końcowe PVB u wspomnianego użytkownika (a nie jest on jedynym wspólnotowym producentem folii PVB). Stąd też potwierdza się wniosek zawarty w motywie 17 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że specyficzne wykorzystanie tej zainteresowanej strony stanowi jedno z podstawowych zastosowań, a ze względu na znaczenie rynkowe nie można go określić mianem „niestandardowego”.

               (14)

               Jeżeli chodzi o zarzucane specyficzne wykorzystanie, wspomniany użytkownik utrzymywał także, że kwestionowanego gatunku nie można zastąpić innymi rodzajami, co świadczy o tym specyficznym wykorzystaniu. W tej kwestii przede wszystkim ustalono, że użytkownik ten nie zaopatrywał się wyłącznie u chińskiego producenta objętego postępowaniem i dotychczas posiadał kilka innych źródeł. Faktycznie podczas OD pozyskał od niego mniej niż 5 % swoich zakupów PVAL, dlatego też wniósł o wyłączenie go z puli odbiorców producenta z ChRL objętego postępowaniem. Pozostałe zakupywane ilości pochodziły od trzech innych producentów PVAL z różnych krajów. Ponadto ustalono, że chociaż większości pozostałych gatunków sprzedawanych na rynku wspólnotowym rzeczywiście nie można używać w zastępstwie kwestionowanego gatunku, to kwestionowany gatunek jako taki może posłużyć do innych zastosowań i był również dostępny na rynku wspólnotowym po cenach zbliżonych do cen innych gatunków przywożonych z ChRL. Mając na uwadze powyższe, argument, że kwestionowanego gatunku nie można zastąpić innymi został oddalony.

         (iii)   Kwestionowany gatunek jest kopolimerem, a nie homopolimerem

               (15)

               Po nałożeniu tymczasowych środków użytkownik podniósł zarzut, że PVAL o niskiej zawartości popiołu jest kopolimerem, a nie homopolimerem. Zarzut ten opiera się na stwierdzeniu, że polimer ten posiada dwa bloki w strukturze. Po zbadaniu tej kwestii ustalono, że PVAL jest rezultatem pierwotnej polimeryzacji homopolimerów. Jednakże dalszy proces hydrolizy pozostaje zawsze niepełny (między 84,0 mol % a 99,9 mol %), stąd w tym zakresie można także dowieść, że PVAL posiada dwa bloki w strukturze i może być nazwany kopolimerem.

               (16)

               Aby uniknąć niejasności, za właściwe uznano wyjaśnienie zakresu definicji produktu określonej w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Zatem produkt objęty postępowaniem zostaje ostatecznie zdefiniowany jako kopolimerowe polialkohole winylowe (PVAL) uzyskane w wyniku polimeryzacji homopolimerów, o lepkości (mierzonej w roztworze 4 %) wynoszącej co najmniej 3 mPas, lecz nie większej niż 61 mPas i o stopniu hydrolizy przynajmniej 84,0 mol %, jednak nie przekraczającym 99,9 mol %, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu, zgłaszane zwykle w ramach kodu CN ex 3905 30 00.

         D.   DUMPING
   1.   Tajwan

               (17)

               W odniesieniu do Tajwanu nie nałożono żadnych środków tymczasowych, gdyż, jak określono w motywach 29 i 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wstępnie stwierdzono, że w przypadku przywozu produktów pochodzących z Tajwanu nie doszło do dumpingu.

               (18)

               Jak wspomniano w motywie 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jedyne współpracujące przedsiębiorstwo z Tajwanu, Chang Chun Petrochemical Co. Ltd. („CCP”) jest jedynym producentem eksportującym produkt objęty postępowaniem na Tajwanie i według danych Eurostatu ma 100 % udziału w wywozie z Tajwanu na obszar WE podczas okresu dochodzenia.

               (19)

               Obaj producenci wspólnotowi, Kuraray Europe GmbH i Celanese Chemicals Ibérica S.L. zarzucili, że CCP w rzeczywistości dopuściło się dumpingu w OD i zwrócili się do Komisji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie ustaleń, czy doszło do dumpingu w przypadku CCP.

         1.1.   Koszty surowca

               (20)

               Obaj producenci wspólnotowi zarzucili, że koszt produkcji CCP był znacznie wyższy, niż ustaliła Komisja, ponieważ koszty monomeru octanu winylu (VAM), będącego głównym surowcem do produkcji PVAL, zostały niedoszacowane. W tym względzie podkreślili, że dostawca VAM do CCP jest spółką powiązaną. Na poparcie swoich argumentów jeden z producentów wspólnotowych przedstawił przeprowadzoną przez firmę doradczą analizę działalności CCP związanej z produkcją PVAL oraz publikacje na temat cen VAM na rynku międzynarodowym.

               (21)

               Przedłożone informacje zostały zbadane. Z porównania między cenami VAM podanymi w wyżej wspomnianych publikacjach a cenami zweryfikowanymi w toku postępowania zarówno w Europie, jak i w Azji jasno wynika, że ceny zamieszczone w publikacjach są zawyżone. Ponadto same publikacje zawierają wzmianki, że ceny w nich podane są jedynie szacunkowe, a rzeczywiste ceny na rynku mogą być wyższe lub niższe, oraz że opublikowanymi cenami najlepiej posługiwać się jako wskaźnikami. Mimo że ceny te rzeczywiście mogą być przydatne przy śledzeniu tendencji w czasie, to nie wydaje się, by przedstawiały one rzeczywiste ceny.

               (22)

               Ponadto dochodzenie wykazało, że sprzedaż VAM dokonana przez powiązanego dostawcę do CCP odbywała się po cenach na tym samym poziomie, co ceny pobierane od niepowiązanych klientów tego dostawcy, oraz że ceny za VAM płacone przez CCP pokrywają się z cenami płaconymi przez innych producentów w Azji, mianowicie w Japonii.

               (23)

               Oprócz tego koszty VAM zamieszczone we wspomnianej analizie bazowały na wyższym poziomie konsumpcji, niż rzeczywisty poziom konsumpcji CCP. Mając na uwadze, że poziom konsumpcji VAM zależy od mieszanin PAL poddawanych pełnej lub częściowej hydrolizie, stwierdzono, iż rzeczywisty poziom konsumpcji VAM pokrywa się ze zweryfikowanymi poziomami innych producentów zarówno w Azji, jak i w Europie, uwzględniając odpowiednie mieszaniny produktu.

               (24)

               Ze względów określonych w motywach 20–23 powyżej stwierdzono, że koszty VAM ponoszone przez CCP nie były niedoszacowane, a zarzuty w tym przedmiocie zostały oddalone.

         1.2.   Inne koszty

               (25)

               Na podstawie ustaleń w kwestii kosztów zamieszczonych we wspomnianej analizie, jeden z dwóch producentów wspólnotowych podniósł zarzut, że obok kosztów VAM, inne składniki kosztów produkcji PVAL ponoszonych przez CCP, m.in. koszty eksploatacyjne, inne koszty ogólne produkcji oraz koszty ogólne i administracyjne (SG&A) zostały również niedoszacowane. Jednakże nie przedstawiono żadnego konkretnego materiału dowodowego na poparcie oszacowań kosztów zawartych w analizie.

               (26)

               Ponownie zbadano faktyczne dane dotyczące CCP zweryfikowane na miejscu i potwierdzono, że w obliczeniach w celu stwierdzenia dumpingu posłużono się prawidłowymi kosztami. Dlatego też zarzut został oddalony.

         1.3.   Obliczanie wartości normalnej

               (27)

               Jeden z producentów wspólnotowych podniósł zarzut, że w przypadku CCP wartość normalną należało skonstruować dla wszystkich rodzajów produktów, ponieważ na tajwańskim rynku PVAL występuje specyficzna sytuacja spowodowana sztucznie zaniżonymi cenami, zwłaszcza w porównaniu do zakresów cenowych opublikowanych dla Azji, oraz że nabywcami w większości operacji sprzedaży na tajwańskim rynku krajowym w OD byli powiązani klienci.

               (28)

               Faktycznie nie ma dowodów pozwalających stwierdzić, że ceny sprzedaży na rynku krajowym na Tajwanie są sztucznie zaniżone. Opublikowane ceny PVAL to jedynie zakresy cenowe o bardzo ogólnym charakterze podane dla całej Azji (z wyłączeniem Chin), bez wyszczególnienia danych gatunków produktu objętego postępowaniem i dlatego nie mogą posłużyć do porównania z cenami na Tajwanie. Na takiej podstawie nie można uznać cen tajwańskich za sztucznie zaniżone. Jeżeli chodzi o zarzut braku wystarczająco reprezentatywnej sprzedaży z udziałem niepowiązanych klientów, potwierdzono, że wielkość sprzedaży klientom niepowiązanym była wystarczająca do ustalenia wartości normalnej.

               (29)

               Ten sam producent wspólnotowy również podniósł, że z uwagi na zarzucaną specyficzną sytuację rynkową spowodowaną sztucznie zaniżonymi cenami PVAL na rynku krajowym na Tajwanie, kwot zysku, które posłużyły do skonstruowania wartości normalnych dla CCP, nie należy ustalać zgodnie z formułą wprowadzającą art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

               (30)

               Ze względów wymienionych w motywie 28 powyżej brakuje przyczyny, dla której kwota zysku ustalona zgodnie z formułą wprowadzającą art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego byłaby niewłaściwa do skonstruowania wartości normalnych. Dlatego też zarzut został oddalony.

               (31)

               Zainteresowane strony powiadomiono o powyższych ustaleniach oraz przyznano im termin na zgłaszanie uwag. Nie otrzymano dalszych informacji od producentów wspólnotowych ani od pozostałych zainteresowanych stron, które mogłyby wpłynąć na zmianę tymczasowego stwierdzenia dumpingu w przypadku Tajwanu.

               (32)

               Mając na uwadze powyższe, potwierdza się, że margines dumpingu w przypadku Tajwanu, wyrażony jako udział procentowy ceny eksportowej, wynosi poniżej 2 %, jak określono w motywie 29 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Dlatego zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego należy zakończyć bieżące postępowanie w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Tajwanu.

         2.   Chińska Republika Ludowa („ChRL”)
   2.1.   Traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej i traktowanie indywidualne

               (33)

               Wobec braku uwag do ustaleń dotyczących traktowania MET i IT niniejszym potwierdza się motywy 31–39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.2.   Kraj analogiczny

               (34)

               Obaj producenci wspólnotowi, Kuraray Europe GmbH i Celanese Chemicals Ibérica S.L. ponownie podkreślili, że to Japonia powinna zostać wybrana jako kraj analogiczny do ChRL, a nie Tajwan.

               (35)

               Stwierdzili oni, że Japonia jest bardziej odpowiednia jako kraj analogiczny, niż Tajwan, ponieważ konkurencja na japońskim rynku PVAL jest znacznie bardziej prężna, aniżeli na rynku tajwańskim, jako że: (i) rynek tajwański jest zdominowany przez jedynego producenta tajwańskiego, CCP, podczas gdy na rynku japońskim funkcjonuje czterech producentów; (ii) przywóz PVAL objętego dochodzeniem do Tajwanu jest ograniczony, oraz (iii) krajowy popyt na produkt podobny na Tajwanie jest niski.

               (36)

               W odniesieniu do zarzucanej dominacji CCP na rynku w Tajwanie należy przypomnieć, że na poziom konkurencji ma również wpływ przywóz i w tym względzie, jak już zostało stwierdzone w motywie 46 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Tajwan odnotowuje wyższy odsetek przywozu w konsumpcji krajowej (15 %) niż Japonia (3 %).

               (37)

               Zarzut, że przywóz PVAL dotyczy w głównej mierze produktów spoza zakresu produktu objętego dochodzeniem, nie został poparty wystarczającym materiałem dowodowym i dlatego też nie można go uznać.

               (38)

               Jeżeli chodzi o zarzucany ograniczony popyt na produkt podobny na Tajwanie, to należy podkreślić, że wielkość tajwańskiego rynku krajowego PVAL przekracza 15 000 ton, z czego większość stanowi produkt podobny. Oprócz tego, mimo że według twierdzenia jednego producenta wspólnotowego faktycznie istnieje ograniczony popyt, ponieważ większość sprzedaży CCP trafia do klientów powiązanych, to w toku dochodzenia stwierdzono, że jest wręcz przeciwnie. Z tych względów zarzut ograniczonego popytu na produkt podobny został oddalony.

               (39)

               Z powodów określonych w motywach 36–38 powyżej zarzut dotyczący niewystarczającej konkurencji na rynku tajwańskim został oddalony.

               (40)

               Jeden z producentów wspólnotowych zarzucał, że zarówno pod względem produkcji, jak i sprzedaży japoński rynek PVAL jest stanowczo bardziej reprezentatywny dla rynku chińskiego, niż rynek tajwański. Jednakże nawet gdy produkcja i sprzedaż krajowa na rynku tajwańskim są mniejsze niż produkcja i sprzedaż krajowa na rynku japońskim, to nadal są na tyle duże, by móc przeprowadzić nad wyraz trafne porównanie z PVAL chińskim i jego wywozem do WE.

               (41)

               Ten sam producent wspólnotowy oświadczył również, że Japonia to lepszy kraj analogiczny niż Tajwan, gdyż w Japonii, podobnie jak w ChRL, występują zarówno zintegrowani, jak i niezintegrowani producenci PVAL. Jednakże należy zauważyć, że o ile prawdą jest, iż w ChRL występują oba typy producentów, to zarówno producent tajwański, jak i jedyny współpracujący i zweryfikowany producent japoński posiadają zintegrowany proces produkcyjny. Dlatego też aspekt ten nie stanowi wyróżnika przesądzającego o pierwszeństwie Japonii nad Tajwanem.

               (42)

               Ten sam producent wspólnotowy utrzymywał również, że mieszaniny produktu i zastosowania PVAL na rynku japońskim są bardziej porównywalne do mieszanin i zastosowań w ChRL. W tym względzie potwierdzono, że mieszaniny i zastosowania produktu na rynku tajwańskim gwarantują należytą porównywalność między PVAL tajwańskimi a chińskimi, podczas gdy nie ma dowodów, jakoby PVAL japońskie zapewniały lepszą porównywalność.

               (43)

               W końcu poziom współpracy w wybranym kraju to ważny element do ustalenia miarodajnej wartości normalnej. W Japonii tylko jeden spośród czterech producentów produktu podobnego współpracował podczas dochodzenia, podczas gdy na Tajwanie były dostępne wszystkie stosowne dane obejmujące cały kraj, jako że dochodzenie toczyło się wobec Tajwanu. Faktycznie tajwańskie przedsiębiorstwo posiadało znacznie szerszy udział w rynku krajowym, aniżeli jedyny współpracujący producent japoński, co pozwoliło na lepsze oszacowanie wartości normalnej.

               (44)

               Z przyczyn wyszczególnionych w motywach 36–43 powyżej zarzut podniesiony przez obu producentów wspólnotowych, że najwłaściwszym krajem analogicznym do ChRL jest Japonia, został odrzucony, niniejszym potwierdza się zatem motywy 40–46 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.3.   Wartość normalna

               (45)

               Jeden producent wspólnotowy zarzucił, że wartość normalną dla kraju analogicznego (Tajwanu) należało skonstruować dla wszystkich typów produktów, a kwoty zysku, które posłużyły do skonstruowania wartości normalnej, nie powinny zostać ustalone zgodnie z formułą wprowadzającą art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego z uwagi na specyficzną sytuację rynkową na Tajwanie spowodowaną sztucznie zaniżonymi cenami.

               (46)

               Jednakże z przyczyn wyszczególnionych w motywach 28–30 powyżej zarzuty te zostały oddalone. Wobec tego niniejszym potwierdza się motyw 47 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.4.   Cena eksportowa

               (47)

               Wobec braku uwag odnośnie do ceny eksportowej niniejszym potwierdza się motywy 48–50 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.5.   Porównanie

               (48)

               Wobec braku uwag odnośnie do porównania niniejszym potwierdza się motyw 51 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

         2.6.   Margines dumpingu

               (49)

               Wobec braku uwag odnośnie do marginesu dumpingu niniejszym potwierdza się motywy 52–53 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi krajowy margines dumpingu dla ChRL wynosi 10 %.

         E.   SZKODA
   1.   Produkcja wspólnotowa i przemysł wspólnotowy

               (50)

               Ze względu na brak jakichkolwiek nowych i ważnych informacji lub argumentów w tym względzie ustalenia w motywach 54–60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.

         2.   Konsumpcja we Wspólnocie

               (51)

               W wyniku przeglądu informacji statystycznych udostępnionych przez Eurostat oraz sprawdzenia ich z informacjami z innych źródeł wyszło na jaw, że wielkość przywozu z USA, jak to opisano w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, była zaniżona, szczególnie za rok 2003 (zob. motyw 80 poniżej). Dlatego zdecydowano się na zastąpienie tych danych danymi z amerykańskiej bazy danych o wywozie z USA. Po ostatecznym ujawnieniu faktów ustalono w dalszej kolejności, że dane Eurostatu dotyczące przywozu PVAL z Chin były błędne i należało je skorygować (zob. motyw 56 poniżej).

               (52)

               Wartości liczbowe dotyczące konsumpcji skorygowano odpowiednio w sposób następujący:

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           Konsumpcja w tonach

                           143 515

                           154 263

                           166 703

                           166 755

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           107

                           116

                           116

               (53)

               Widać, że w okresie badanym nastąpił wzrost popytu na produkt objęty postępowaniem o 16 %. Inne wnioski, jak podsumowano w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, pozostają w mocy.

               (54)

               Wobec braku nowych i popartych materiałem dowodowym informacji lub argumentów w tej konkretnej kwestii, niniejszym potwierdza się motywy 61–64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z wyjątkiem zmian wprowadzonych do motywów 61 i 64, zgodnie z tym, co ustalono powyżej.

         3.   Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

               (55)

               Ponieważ potwierdzono, że margines dumpingu dla Tajwanu wynosi de minimis, przywóz produktów pochodzących z Tajwanu jest ostatecznie wyłączony z oceny szkody.

               (56)

               Po ostatecznym ujawnieniu faktów pewne zainteresowane strony wyraziły poważne obawy dotyczące wiarygodności danych liczbowych Eurostatu dotyczących przywozu PVAL z ChRL w 2003 r. Sprawę tę zbadano i stwierdzono, że miały miejsce znaczące błędy w sprawozdawczości dotyczące tego przywozu. W konsekwencji wielkość przywozu PVAL z ChRL skorygowano, jak następuje:

                           Przywóz

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           ChRL tony

                           16 197

                           14 710

                           21 561

                           21 513

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           91

                           133

                           133

               (57)

               Zamiast spadku przywozu z Chin w okresie badanym, jak ustalono na wstępnym etapie w oparciu o błędne dane z 2003 r., przywóz z ChRL wzrósł o 33 % w okresie badanym, po czym spadł o 9 % w 2004 r. w porównaniu z rokiem 2003.

               (58)

               W związku z powyższym oraz zważywszy na zmianę wartości liczbowych konsumpcji we Wspólnocie (zob. motyw 51 powyżej), udział w rynku przywozu z ChRL w okresie badanym ulega odpowiedniej zmianie:

                           Udział w rynku ChRL

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           Rynek Wspólnoty

                           11,3 %

                           9,5 %

                           12,9 %

                           12,9 %

                           Index (2003 = 100)

                           100

                           84

                           115

                           114

               (59)

               Udział w rynku przywozu z ChRL zwiększył się o 1,6 punktów procentowych w badanym okresie. Podczas OD przywóz z Chin stanowił 12,9 % całego rynku wspólnotowego.

               (60)

               Wobec skorygowanych danych dotyczących przywozu za rok 2003 ceny przywozu pochodzącego z ChRL, jak to opisano w motywie 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostały odpowiednio zmodyfikowane. Średnia cena przywozu zmniejszyła się w związku z tym o 3 %.

                           Ceny jednostkowe

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           ChRL (EUR/tona)

                           1 162

                           1 115

                           1 164

                           1 132

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           96

                           100

                           97

               (61)

               W wyniku ostatecznego ujawnienia faktów, skarżący wnioskował, że Komisja nie powinna była wyłączać żadnego odpowiadającego modelu z obliczeń dotyczących podcięcia cenowego. Dowodził on, że w wyniku takiego postępowania ceny wspólnotowe przywozu z ChRL byłyby dramatycznie zawyżone. Odnośnie do tej kwestii w motywie 70 rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych rzeczywiście przewiduje wyłączenie z porównania podcięcia cenowego ograniczonej ilości modeli („NKP”) ponieważ uznano, że porównanie każdego modelu musi być uzasadnione i obiektywne, zatem nie powinno się zezwalać na porównanie standardowego gatunku ze specjalnym gatunkiem objętym zakresem definicji.

               (62)

               Przedmiotowe NKP stanowiły 34 % chińskiego przywozu w OD, lecz przemysł wspólnotowy (nie skarżący) produkował je w bardzo małych ilościach wynoszących około 0,1–0,5 % jego sprzedaży produktu podobnego w OD. O ile przywóz PVAL z ChRL w ramach tych NKP dotyczył standardowego gatunku PVAL, to producent wspólnotowy ww. NKP wnioskował do Komisji, że w jego przypadku przedmiotowe NKP obejmowały specjalne produkty wysokiej jakości do użytku w niszowych zastosowaniach, których nie można zastąpić standardowym PVAL. Poza tym nie produkował ich w ramach swojej standardowej linii produkcyjnej, lecz w specjalnym zakładzie na zasadzie produkcji partiami. Producent wspólnotowy objęty dochodzeniem również szczegółowo dowodził, że przedmiotowy PVAL nie konkurował ze standardowym PVAL. W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że dla przedmiotowych NKP importowanych z ChRL, które należały do standardowego PVAL, brak było odpowiadających gatunków sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy. W związku z faktem, że obliczenie podcięcia cenowego mogło nadal w tej sytuacji opierać się na reprezentacyjnej ilości (tj. 54 % przywozu objętego postępowaniem), zdecydowano się na wyłączenie tych NKP z porównania.

               (63)

               Na tej podstawie oraz zważywszy, że wniosek skarżącego nie zawierał żadnych przeciwstawnych dowodów, potwierdza się, że wyłączenie tych NKP z obliczeń podcięcia cenowego jest uzasadnione oraz oddala się tym samym przedmiotowy wniosek.

               (64)

               Wobec braku nowych i popartych materiałem dowodowym informacji lub argumentów w tej kwestii, niniejszym potwierdza się motywy 65–71 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z wyjątkiem danych o imporcie z Chin i udziale w rynku, które sprostowano powyżej.

         4.   Sytuacja przemysłu wspólnotowego

               (65)

               Z uwagi na zmianę wartości liczbowych konsumpcji we Wspólnocie (zob. motyw 51 powyżej) udział w rynku przemysłu wspólnotowego w okresie badanym ulega odpowiedniej zmianie:

                           Udział w rynku Przemysł Wspólnoty

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           101

                           96

                           103

               (66)

               Jak stwierdzono w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przemysł wspólnotowy pod względem wielkości sprzedaży skorzystał na zwiększonym popycie na rynku wspólnotowym.

         5.   Wnioski dotyczące szkody

               (67)

               Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których zdecydowano o nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych kilka stron utrzymywało, że większość wskaźników wspólnotowych kształtowało się dodatnio, stąd też nie występuje szkoda materialna. Według twierdzeń jednej ze stron Komisja doszła do wniosku, że przemysł wspólnotowy poniósł szkodę materialną wyłącznie na podstawie spadku cen sprzedaży przez przemysł wspólnotowy.

               (68)

               W tym względzie należy przypomnieć, że jak wskazano w motywie 90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, rzeczywiście niektóre wskaźniki kształtowały się dodatnio w okresie badanym, z uwagi na duży i wciąż rosnący popyt na rynku wspólnotowym. Jednakże spadek cen na rynku wspólnotowym w połączeniu z gwałtownym światowym wzrostem kosztów surowca doprowadził do negatywnej zmiany wszystkich wskaźników finansowych, takich jak rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy finansowe. Szczegółowe wyjaśnienia znajdują się w motywach 84 i 85 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Mimo że, jak stanowi art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ocena jednego lub więcej niż jednego istotnego czynnika ekonomicznego nie musi stanowić decydującej wskazówki, to oczywiste jest, że wskaźniki finansowe zaliczają się do wskaźników kluczowych. Dlatego też argument strony został odrzucony.

               (69)

               Wobec braku nowych i popartych materiałem dowodowym informacji lub argumentów w tej konkretnej kwestii, niniejszym potwierdza się motywy 72–92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z wyjątkiem motywów 75 i 76, które sprostowano powyżej.

         F.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
   1.   Skutki przywozu po cenach dumpingowych

               (70)

               Kilka zainteresowanych stron zwróciło uwagę na tymczasowe ustalenie, że wielkość przywozu z Chin zmniejszyła się znacząco między 2003 r. a 2004 r. Podnieśli oni zarzut, że z uwagi na fakt, iż w tym samym okresie rentowność przemysłu wspólnotowego odnotowała dramatyczny spadek o 62 %, obniżka cen nie mogła być spowodowana zmniejszeniem wielkości przywozu z Chin.

               (71)

               W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi w toku dochodzenia przywóz z ChRL spowodował podcięcie cenowe w przemyśle wspólnotowym o 3,3 % w OD, a przywóz z ChRL w całym okresie badanym był zgłaszany na granicy Wspólnoty po cenach niższych od cen uzyskiwanych przez przemysł wspólnotowy. Różnice pomiędzy cenami importowymi z ChRL a cenami sprzedaży przez przemysł wspólnotowy wydają się być większe w 2003 r. niż w OD. Jednakże z takiej analizy nie należy wyciągać żadnych wniosków dotyczących podcięcia w latach poprzedzających OD; dokładny i miarodajny margines podcięcia można obliczyć wyłącznie dla OD i należy to czynić wyłącznie na podstawie porównania każdego modelu, z odpowiednią korektą uwzględniającą koszty ponoszone po odprawie oraz różnice w poziomie handlu. Dane takie były dostępne tylko dla OD. Nie można zatem stwierdzić, czy przywóz z ChRL powodował podcięcie cen przemysłu wspólnotowego w całym okresie badanym.

               (72)

               Ponadto w toku dochodzenia ustalono, że doszło do znaczącego spadku cen na rynku. Taki spadek cen był szkodliwy, zważywszy na gwałtowny wzrost kosztów głównego surowca w tym samym okresie, jak wykazano w motywach 78 i 79 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Mając na względzie zgłoszone uwagi wspomniane w motywie 70 powyżej, przeprowadzono analizę kształtowania się z roku na rok cen surowca w badanym okresie. Jak wspomniano w motywie 78 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, głównym surowcem wykorzystywanym do produkcji PVAL jest monomer octanu winylu lub „VAM”. Jego koszt to około 65 % kosztów całkowitych produkcji PVAL. W poniższej tabeli podano koszt VAM w przeliczeniu na tonę PVAL w okresie badanym:

                           Przemysł wspólnotowy

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           Koszt VAM na tonę PVA

                           Indeks

                           100

                           107

                           119

                           130

               (73)

               Analiza wykazała, że w 2004 r. wzrost kosztów surowca był umiarkowany w porównaniu do wzrostu tych kosztów w 2005 r. i w OD. Biorąc pod uwagę wyżej omówiony sposób kształtowania się cen surowca, doskonale zilustrowany poprzez kształtowanie się kosztów VAM przedstawione w tabeli powyżej i który nie był blisko związany z trendem w zakresie rentowności, można wyciągnąć wniosek, że ostry spadek rentowności w 2004 r. był spowodowany spadkiem cen sprzedaży przez przemysł wspólnotowy o ponad 7 %, jak wskazano w motywie 79 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, a nie wzrostem kosztów surowca.

               (74)

               Biorąc powyższe pod uwagę, udziały w rynku w 2004 r. zostały poddane dalszej analizie pod względem wartości bezwzględnych, jak również w porównaniu do 2003 r., tak aby ustalić, czy import po cenach dumpingowych uwzględniony indywidualnie miał rzeczywisty wpływ na szkodę. Ustalono, że w 2004 r. przemysł wspólnotowy zwiększył swój udział w rynku o 1 %. W tym samym czasie udział przywozu z Chin stracił 16 % udziału w rynku. W rezultacie w 2004 r. udział przemysłu wspólnotowego w rynku był ponad czterokrotnie większy od udziału przywozu z ChRL w rynku. W tych okolicznościach uznano, że rzeczywiście trudno przypisywać spadek cen w decydującym roku 2004 przywozowi z ChRL, skoro jego wielkość była względnie nieznaczna i mocno się zmniejszała.

               (75)

               Po ostatecznym ujawnieniu faktów przemysł wspólnotowy oponował, że nawet przy niewielkim udziale w rynku przywóz po cenach dumpingowych spowodował poważne zakłócenie na rynku, z uwagi na charakter tej działalności. Twierdził on, że Komisja dowodziła, że PVAL jest towarem, i że najniższa cena odnotowana na rynku w ogromnym zakresie warunkuje cenę rynkową, do której inni producenci muszą się dostosować, jeżeli nie chcą stracić zamówień. Należy wyjaśnić, że Komisja w dokumentach dotyczących ostatecznego ujawnienia faktów jedynie cytowała tezę skarżącego bez zamiaru jej potwierdzania. Skarżący dowodził następnie, że ten rzekomy wpływ przywozu z ChRL na ceny przemysłu wspólnotowego ilustruje spadkowa tendencja w cenach sprzedaży osiąganych przez przemysł wspólnotowy w okresie badanym, przy jednoczesnym skoku cen surowca VAM. Przemysł wspólnotowy utrzymywał, że jego położenie nie pozwala, by skutki wzrostu cen surowca uderzyły w klientów, gdyż z uwagi na silnie odczuwalną presję cenową, jaką stwarza przywóz dumpingowy doszłoby do wyraźnego spadku rentowności, zwrotu z inwestycji i przepływów finansowych.

               (76)

               Niemniej jednak po bliższym przyjrzeniu się rozwojowi sytuacji da się zauważyć, że znaczące pogorszenie się kondycji finansowej przemysłu wspólnotowego nastąpiło przede wszystkim od 2004 r. do OD. W 2003 r., kiedy przywóz z ChRL osiągnął poziom 11,3 %, a ceny sprzedaży nie różniły się znacznie od cen w następnych latach, przemysł wspólnotowy radził sobie zadowalająco, zwłaszcza pod względem rentowności. Ta ocena stanu rzeczy jest poparta faktem, że nawet przemysł wspólnotowy określił rok (2002 oraz) 2003 jako rok „przed poważną penetracją przywozu przez przywóz dumpingowy na rynek wspólnotowy”. Potwierdzają to ustalenia poczynione w toku dochodzenia i stąd też w motywie 131 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych uznano, że 2003 r. faktycznie był rokiem normalnej sytuacji konkurencyjnej na rynku wspólnotowym. Nie zaprzeczyły temu zainteresowane strony i stąd pojawiła się sugestia, że w 2003 r. zakłócenia w handlu, o ile miały miejsce, były nieznaczne. W 2004 r. z kolei, kiedy przywóz z ChRL zmniejszył się, podczas gdy jego ceny sprzedaży pozostawały zasadniczo na tym samym poziomie, sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego nagle drastycznie się pogorszyła.

               (77)

               Po ostatecznym ujawnieniu faktów przemysł wspólnotowy twierdził, że Komisja błędnie wymagała, aby przywóz po cenach dumpingowych był główną przyczyną szkody. W tym zakresie należy odnotować, że Komisja nie wymagała, aby przywóz po cenach dumpingowych był główną przyczyną szkody. W rzeczywistości art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego stwierdza, że „wielkości i/lub poziomy cen […] wywierają wpływ na przemysł wspólnotowy […], oraz że wpływ ten można uznać za istotny (podkreślenia dodano)”.

               (78)

               Dalsza analiza faktów ustalonych w trakcie dochodzenia wykazała, że przywóz po cenach dumpingowych analizowany indywidualnie miał wpływ na poniesienie przez przemysł wspólnotowy szkody. Zważywszy jednak na jego zasadniczo ograniczony udział w rynku w odniesieniu do rosnącego udziału przemysłu wspólnotowego oraz na brak widocznego związku w czasie pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych a odniesieniem przez przemysł wspólnotowy największej szkody, wpływ ten nie może być uznany za zasadniczy.

               (79)

               W związku z powyższym nie można stwierdzić, że przywóz po cenach dumpingowych miał wpływ na szkodę odniesioną przez przemysł wspólnotowy, którą można by uznać za zasadniczą.

         2.   Wpływ pozostałych czynników

               (80)

               Po nałożeniu tymczasowych środków uzyskano informacje wskazujące na niekompletność danych Eurostatu w odniesieniu do przywozu z USA. Po nałożeniu środków tymczasowych napłynęły informacje wskazujące na niekompletność danych Eurostatu o przywozie z USA. Odnotowane wielkości okazały się zbyt niskie w porównaniu do danych o wywozie pozyskanych z amerykańskiej bazy danych eksportowych, wskutek czego przeprowadzono korektę przeliczonych na euro wartości względem poziomu cif na granicy Wspólnoty. Wpływ skorygowanych wielkości przywozu z ChRL w 2003 r. na wyliczoną konsumpcję we Wspólnocie również miał wpływ na udział w rynku pozostałych krajów w tym roku. Tabele w motywie 97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych skorygowano w następujący sposób:
               Przywóz pochodzący z innych krajów trzecich (wielkość)

                           Import (tony)

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           USA

                           19 804

                           26 663

                           25 771

                           26 298

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           135

                           130

                           133

                           Japonia

                           13 682

                           11 753

                           12 694

                           14 151

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           86

                           93

                           103

                           Tajwan (zakres)

                           11 000–14 000

                           13 000–16 500

                           10 000–13 000

                           9 000–12 000

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           118

                           88

                           83

               Przywóz pochodzący z innych krajów trzecich (średnia cena)

                           Cena przeciętna (EUR)

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           USA

                           1 308

                           1 335

                           1 446

                           1 416

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           102

                           111

                           108

                           Japonia

                           1 916

                           1 532

                           1 846

                           1 934

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           80

                           96

                           101

                           Tajwan

                           1 212

                           1 207

                           1 308

                           1 302

                           Indeks (2003 = 100)

                           100

                           100

                           108

                           108

               Udziały w rynku

                           Udział w rynku (%)

                           2003

                           2004

                           2005

                           OD

                           USA %

                           13,8

                           17,3

                           15,5

                           15,8

                           Japan %

                           9,5

                           7,6

                           7,6

                           8,5

                           Tajwan (Indeks)

                           100

                           109

                           76

                           71

               (81)

               Główna różnica w porównaniu do rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych polega na zmianie wielkości przywozu z USA oraz tendencji, którą można zaobserwować w odniesieniu do tego przywozu. Faktycznie w okresie badanym doszło do nieznacznego wzrostu wielkości przywozu PVAL z USA, tj. wzrostu udziału w rynku o 2 punkty procentowe, podczas gdy w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych błędnie stwierdzono, że wzrost ten podwoił się w tym okresie. Ponadto ceny cif na granicy Wspólnoty odnotowane dla tego przywozu były ogólnie wyższe, niż wynika to ze wstępnych ustaleń, jakoby ceny w OD były wyższe o 4,3 %. Pozostałe wnioski dotyczące tego przywozu, podsumowane w motywie 98 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, pozostają bez zmian.

               (82)

               Odnośnie do motywów 97 i 99 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych kilka zainteresowanych stron wyraziło poważne wątpliwości co do miarodajności cen odnotowanych przez Eurostat dla przywozu z Japonii, gdyż średnie ceny jednostkowe dla tego przywozu były znacznie wyższe, niż średnie ceny jednostkowe PVAL pochodzącego z innych źródeł. Jedna zainteresowana strona podniosła zarzut, że wysokie średnie ceny sprzedaży są wynikiem błędnego uwzględnienia innych, droższych produktów, takich jak PVB. Należy tu podkreślić, że dane te gruntownie zbadano i na podstawie takiej analizy sformułowano wniosek, jak stanowi motyw 99 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że przywóz z Japonii nie mógł przyczynić się do wywołania negatywnej tendencji cenowej, która doprowadziła do poważnego zakłócenia sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego. Przez wzgląd na kompletność i jasność przedstawiono streszczenie tej analizy.

               (83)

               Dalsze badanie danych Eurostatu dotyczących przywozu z Japonii potwierdziło, że nie uwzględniono żadnych innych produktów poza PVAL i stąd dane nie zostały zawyżone przez droższe produkty. Oprócz tego, jak już wskazano w zarzucie, przy ustalaniu wielkości przywozu z Japonii uwzględniono niewielkie ilości PVAL innego niż produkt podobny, prawdopodobnie o znacznie wyższych cenach jednostkowych. Przy obliczaniu średniej wartości przywozu z Japonii na podstawie danych statystycznych nie da się wykluczyć wpływu cenowego innych gatunków PVAL, jako że w danych tych nie ma rozróżnienia pomiędzy produktem podobnym a innymi gatunkami PVAL. Jednakże biorąc pod uwagę przybliżone wielkości tego przywozu i mając na względzie średnie ceny obliczone dla całego przywozu z Japonii w OD, stwierdzono, że mało prawdopodobne jest, by wyłączenie gatunków PVAL nieobjętych zakresem definicji produktu skutkowało taką średnią ceną CIF na granicy Wspólnoty produktu podobnego, która powodowałaby podcięcie poziomu cen sprzedaży we Wspólnocie w OD. Ponadto można było zweryfikować 25 % przywozu z Japonii w OD i dotyczył on gatunków PVAL objętych zakresem definicji produktu. Sprzedaż ta trafiała do powiązanych stron, tj. po cenach transferowych i ustalono, że ceny odsprzedaży tych zakupów pierwszym niezależnym klientom były średnio o 8 %–10 % wyższe niż ceny, które mógł uzyskać przemysł wspólnotowy. W związku z tym sformułowano, a następnie podtrzymano wniosek, że nic nie wskazuje na to, by przywóz PVAL z Japonii w OD spowodował podcięcie cen przemysłu wspólnotowego i stąd też nie można stwierdzić, że przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.

               (84)

               Niektóre zainteresowane strony miały również wątpliwości co do tego, jak przywóz z Japonii po tak wysokich cenach zdołał utrzymać swój duży udział w rynku przy zagorzałej konkurencji cenowej na rynku wspólnotowym. W tej mierze należy przede wszystkim zauważyć, że, jak wspomniano w motywie 83 powyżej, uwzględnienie innych, droższych gatunków PVAL z pewnością zawyżyło średnie ceny przywozu z Japonii podawane przez Eurostat. Bazując na zweryfikowanych danych dotyczących około 25 % przywozu z Japonii, średnie ceny tego przywozu do pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie zdają się być wyższe o 8 %–10 % od cen przemysłu wspólnotowego. Nie jest to jednakże skutek dokładnego porównania cen identycznych gatunków, a raczej przybliżona różnica między średnimi cenami sprzedaży części produktów przywożonych z Japonii a średnimi cenami sprzedaży uzyskiwanymi przez przemysł wspólnotowy. Na tej podstawie da się stwierdzić, że wynik analizy cen przywozu z Japonii nie przeczy wnioskowi, iż ceny rynkowe we Wspólnocie odnotowały faktyczny spadek, zatem argument ten oddalono.

               (85)

               Jedna zainteresowana strona zarzuciła, że od 2003 r. do 2006 r. wielkość przywozu z Tajwanu zwiększyła się wbrew ustaleniom Komisji o spadku udziału w rynku oraz że wzrost średnich cen tego przywozu był mniejszy, niż stwierdziła Komisja. Zarzut ten został poparty analizą danych Eurostatu. W tym względzie należy zauważyć, że, jak wskazano w motywie 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, posłużono się faktycznymi danymi liczbowymi jedynego producenta tajwańskiego w pełni współpracującego w toku dochodzenia. Te zweryfikowane dane uznano za bardziej miarodajne niż dane Eurostatu, zwłaszcza skoro w OD producent ten sprzedawał także znaczne ilości PVAL objętego kodem CN ex 3905 30 00, ale nie mieszczącego się w zakresie definicji produktu. Dlatego zarzut zainteresowanej strony został oddalony.

               (86)

               Mając na względzie analizę cen przywozu z USA przeprowadzona przez Komisję inna strona zarzuciła, że przywóz z Tajwanu przyczynił się do spadku cen na rynku wspólnotowym. Twierdziła ona, że na potrzeby obliczenia średnich cen sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi Komisja skorygowała w górę ceny przywozu z USA podane przez Eurostat, które i tak już przewyższały ceny tajwańskie, i tak skorygowane ceny mieściły się zasadniczo w tym samym przedziale, co ceny przemysłu wspólnotowego. Dlatego też niepotrzebnie skorygowane ceny tajwańskie powodowały podcięcie cen przemysłu wspólnotowego i przyczyniły się do szkody, którą odniósł przemysł wspólnotowy.

               (87)

               Zarzut ten został oddalony. W rzeczywistości ceny przywozu z Tajwanu we wspomnianych motywach 97 i 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych to ceny na poziomie cif na granicy Wspólnoty. Do celów obliczeń podcięcia cenowego dokonano kilku korekt tych cen (uwzględniono cło przywozowe, koszty po odprawie, poziom handlu). W tym przypadku wysokość korekty w celu uwzględnienia poziomu handlu była znaczna, jako że praktycznie całą sprzedaż prowadzili handlowcy/dystrybutorzy we Wspólnocie. Późniejszych obliczeń podcięcia cenowego można było dokonać na poziomie PCN, uzyskując w ten sposób bardzo dokładne dane liczbowe, które faktycznie nie wykazały podcięcia.

               (88)

               Kilka zainteresowanych stron podniosło zarzut, że spadek rentowności był spowodowany przez sam przemysł wspólnotowy. Twierdzili oni, że z powodu stworzenia dodatkowych mocy produkcyjnych w 2004 r. przemysł wspólnotowy stanął wobec problemu ogromnych nadmiarowych ilości wytworzonego PVAL, które musiał zbyć. Strony te argumentowały, że sam skarżący przystąpił do agresywnej polityki podcinania cen pozostałych dostawców PVAL, aby maksymalnie zwiększyć sprzedaż i wykluczyć konkurencję z rynku. W opinii tych stron tłumaczy to spadek cen PVAL w okresie badanym. Skarżący uznali, że producenci chińscy raczej podążali za tendencjami cenowymi, niż sami dyktowali ceny.

               (89)

               Jeżeli chodzi o ten argument, dochodzenie rzeczywiście wykazało, że inwestycje poczynione przez przemysł wspólnotowy w celu zwiększenia mocy produkcyjnych umożliwiły przemysłowi wspólnotowemu sprzedaż znacznych dodatkowych ilości na rynku wspólnotowym. Fakt ten świadczy z jednej strony o słuszności decyzji o podjęciu inwestycji z uwagi na spodziewany wzrost rynku. W okresie badanym konsumpcja PVAL na rynku wspólnotowym mocno się zwiększyła, jak wyjaśniono w motywach 51–53 powyżej, co spowodowało wzrost całkowitej sprzedaży. Oprócz tego analiza danych Eurostatu z okresu po zakończeniu OD (od lipca 2006 r. do września 2007 r.) dotyczących konsumpcji oraz sprzedaży we Wspólnocie oraz danych liczbowych dostarczonych przez strony objęte dochodzeniem potwierdziła znaczny wzrost konsumpcji oraz dalsze zwiększenie wielkości sprzedaży przez przemysł wspólnotowy o 10 %.

               (90)

               Jednakże równolegle w toku dochodzenia ustalono, że fabryka PVAL powinna utrzymywać ciągłość produkcji, by maksymalnie zwiększyć wydajność. Dotyczy to także przemysłu wspólnotowego. Dochodzenie wykazało, że z uwagi na zwiększenie mocy produkcyjnych, do którego doszło w latach 2004–2006, od 2004 r. znacznie wzrosła wielkość produkcji. Przemysł wspólnotowy w następstwie ostatecznego ujawnienia faktów dowodził, że dodatkowa linia produkcyjna PVA była dostępna od 2005 r., oraz że z tego powodu brak było dodatkowych mocy produkcyjnych w 2004 r. Tym niemniej dochodzenie wykazało, że w 2004 r. moce produkcyjne były 7 % wyższe w porównaniu do 2003 r. W tym samym czasie przemysł wspólnotowy obniżył swoje ceny sprzedaży o 7 % oraz w 2005 r., kiedy proces zwiększania mocy produkcyjnych prawie dobiegł końca i osiągnął 129 % mocy posiadanych w roku 2003, ceny wciąż pozostawały o 5 % niższe od poziomu z roku 2003, bez względu na duży wzrost kosztów surowca, jak wspomniano w motywie 72 powyżej (+ 19 % odnośnie do VAM). W międzyczasie przemysł wspólnotowy zwiększył o 12 % sprzedaż niezależnym konsumentom, a dalszy wzrost sprzedaży o kolejne 10 punktów procentowych odnotowano w 2005 r. Na tej podstawie wydaje się, że możliwy jest związek pomiędzy cenami sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz ilością produkowanego PVAL.

               (91)

               Dwie zainteresowane strony utrzymywały, że inwestycje w celu zwiększenia mocy produkcyjnych spowodowały pogorszenie się kluczowych wskaźników finansowych, co ujemnie wpłynęło na rentowność przemysłu wspólnotowego. W tym względzie w toku dochodzenia ustalono, że – jak stanowi motyw 103 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych – koszty związane ze zwiększeniem mocy produkcyjnych dało się określić i nie miały one większego wpływu na bardzo wyraźną tendencję zniżkową zaobserwowaną w rozwoju sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego. W związku z tym zarzut, że koszty te spowodowały ostre pogorszenie się najważniejszych wskaźników finansowych przemysłu wspólnotowego został oddalony.

               (92)

               Jedna zainteresowana strona twierdziła, że ustalanie cen sprzedaży na własny użytek mogło negatywnie wpłynąć na wskaźniki rentowności skarżącego. W tej kwestii należy zauważyć, że sprzedaż PVAL powiązanym stronom została gruntownie zweryfikowana. Po pierwsze rozgraniczono tę sprzedaż od sprzedaży stronom niepowiązanym. Nie uwzględniono jej zatem we wskaźnikach finansowych określonych w motywach 84 i 85 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, o czym wspomniano w motywie 84. Po drugie weryfikacja sprzedaży na własny użytek wykazała, że ustalanie cen tej sprzedaży, wynoszącej mniej niż 20 % całkowitej wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego w OD, nie wpłynęło negatywnie na odnotowywaną wielkość sprzedaży PVAL przez przemysł wspólnotowy niepowiązanym stronom. Stąd też argument ten odrzucono.

               (93)

               Inna zainteresowana strona twierdziła, że domniemany kryzys na rynku budowlanym w Niemczech w pierwszych latach badanego okresu mógł spowodować pogorszenie się kluczowych wskaźników finansowych przemysłu wspólnotowego. Jednakże nie przedstawiono żadnych dowodów na potwierdzenie tej tezy, a dane statystyczne wyraźnie wskazują na tendencję wzrostową konsumpcji PVAL oraz na jeszcze silniejszą tendencję konsumpcji PVB. Dlatego argument ten został odrzucony.

               (94)

               W następstwie ostatecznego ujawnienia faktów przemysł wspólnotowy dowodził, że skupiając się na roku 2003 i 2004, nie przeprowadzono wystarczającej analizy związku przyczynowego dla lat 2004–2006. W tym zakresie należy po pierwsze odnotować, że 2003 i 2004 są dwoma pierwszymi latami badanego okresu i jako takie na pewno nie mogą być uznane za „przedawnione”. Ponadto jak to podsumowano w motywie 91 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, grupa wskaźników pokazujących szkodę to grupa wskaźników finansowych, podczas gdy większość pozostałych wskaźników pokazywała zmiany na korzyść. W obliczu takiej sytuacji jedynym rozsądnym podejściem ze strony organu prowadzącego dochodzenie jest skupienie większej uwagi na okresie, w którym wskaźniki finansowe pogorszyły się w największym stopniu, co miało miejsce w 2004 r., kiedy to rentowność przemysłu wspólnotowego spadła o 62 %, jego zwrot z inwestycji zmniejszył się o 83 %, a przepływy finansowe spadły o 45 %. W końcu, jak to opisano w motywach 70–93 powyżej, uważa się, że analiza związku przyczynowego nie jest ograniczona do lat 2003–2004 i obejmuje cały badany okres, tj. od roku 2003 do końca OD (wrzesień 2006 r.). W związku z powyższym wniosek zostaje odrzucony.

         3.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

               (95)

               Podsumowując, na podstawie dalszej analizy podjętej w oparciu o uwagi otrzymane po nałożeniu środków tymczasowych nie można potwierdzić, że przywóz po cenach dumpingowych miał istotny wpływ na szkodę odniesioną przez przemysł wspólnotowy. Zważywszy na (i) względnie niewielki i malejący udział przywozu po cenach dumpingowych z ChRL w rynku (spadek z 11,3 % do 12,9 %) oraz znacznie istotniejszy i rosnący w niewielkim stopniu udział sprzedaży przemysłu wspólnotowego w rynku (w OD ponad trzykrotnie większy od udziału ChRL) oraz (ii) ograniczone, chociaż nie bez znaczenia, podcięcie cenowe praktykowane przez przywóz z ChRL, można sformułować wniosek, że niskich cen na rynku wspólnotowym w kontekście wzrostu cen surowca, które spowodowały szkodę dla przemysłu wspólnotowego, nie można przypisywać przywozowi po cenach dumpingowych z ChRL. Dlatego też nie da się ustalić w stopniu wystarczającym związku przyczynowego w rozumieniu art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego pomiędzy przywozem dumpingowym z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.

         G.   WNIOSEK

               (96)

               W związku z powyższym należy zakończyć postępowanie, ponieważ stwierdzony margines dumpingu ze strony Tajwanu jest mniejszy niż 2 % oraz w związku z faktem że brak jest związku przyczynowego pomiędzy dumpingiem a szkodą w odniesieniu do przywozu z ChRL,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu kopolimerowych polialkoholi winylowych (PVAL) uzyskanych w wyniku polimeryzacji homopolimerów, o lepkości (mierzonej w roztworze 4 %) wynoszącej co najmniej 3 mPas, lecz nie większej niż 61 mPas, i o stopniu hydrolizy przynajmniej 84,0 mol %, jednak nie przekraczającym 99,9 mol %, zgłaszanych zwykle w ramach kodu CN ex 3905 30 00 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Zwalnia się kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1069/2007 na przywóz niektórych polialkoholi winylowych w postaci żywic homopolimerowych o lepkości (mierzonej w roztworze 4 %) wynoszącej co najmniej 3 mPas, lecz nie większej niż 61 mPas i o stopniu hydrolizy co najmniej 84,0 mol %, jednak nie przekraczającym 99,9 mol %, zgłaszanych zwykle w ramach kodu CN ex 3905 30 00 (kod TARIC 3905300020) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 17 marca 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s. 17).

      (2)  Dz.U. C 311 z 19.12.2006, s. 47.

      (3)  Dz.U. L 243 z 18.9.2007, s. 23.


title: Decyzja Rady z dnia 27 października 2003 r. zatwierdzająca przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r.

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0793

Dziennik Urzędowy L 296 , 14/11/2003 P. 0020 - 0021

		Decyzja Radyz dnia 27 października 2003 r.zatwierdzająca przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r.(2003/793/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [4], które jest oparte na podstawie art. 308 Traktatu, jest przeznaczone do stworzenia rynku, który działa właściwie i proponuje warunki, które są podobne do tych uzyskiwanych na rynku krajowym. W celu stworzenia rynku tego typu oraz stopniowego doprowadzenia go do jednolitego rynku wymienione rozporządzenie utworzyło system wspólnotowego znaku towarowego, według którego przedsiębiorstwa mogą w drodze jednego systemu proceduralnego uzyskać wspólnotowe znaki towarowe, które są objęte jednolitą ochroną oraz których skutek rozciąga się na cały obszar Wspólnoty Europejskiej.(2) W następstwie przygotowań rozpoczętych przez Światową Organizację Własności Intelektualnej z udziałem Państw Członkowskich, które są członkami Unii Madryckiej, Państw Członkowskich, które nie są członkami Unii Madryckiej i Wspólnoty Europejskiej, Konferencja dyplomatyczna dotycząca zawarcia Protokołu odnoszącego się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków przyjęła Protokół odnoszący się Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków (zwanego dalej "Protokołem madryckim") w dniu 27 czerwca 1989 r. w Madrycie.(3) Protokół madrycki został przyjęty w celu wprowadzenia określonych nowych cech do systemu międzynarodowej rejestracji znaków istniejącego na podstawie Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. ze zmianami (zwanego dalej "Porozumieniem madryckim") [5].(4) Cele Protokołu madryckiego mają ułatwić niektórym państwom, w szczególności Państwom Członkowskim, które nie są obecnie jego stroną, sposób przystąpienia do systemu międzynarodowej rejestracji znaków.(5) W porównaniu do Porozumienia madryckiego Protokół madrycki wprowadził w art. 14 jako jedną z głównych innowacji możliwość, aby organizacje międzyrządowe, które mają biuro regionalne do celów rejestracji znaków ze skutkiem na terytorium organizacji, mogły stać się stroną Protokołu madryckiego.(6) Możliwość, aby organizacja międzyrządowa, która ma biuro regionalne do celów rejestracji znaków, mogła stać się stroną Protokołu madryckiego została wprowadzona w Protokole madryckim w celu umożliwienia, w szczególności Wspólnocie Europejskiej, przystąpienia do wymienionego Protokołu.(7) Protokół madrycki wszedł w życie dnia 1 grudnia 1995 r. i zaczął być stosowany dnia 1 kwietnia 1996 r., a system wspólnotowego znaku towarowego także zaczął być stosowany w terminie późniejszym.(8) System wspólnotowego znaku towarowego oraz system międzynarodowej rejestracji znaków ustanowione w Protokole madryckim są uzupełniające. Dlatego w celu umożliwienia spółkom osiągania zysków z korzyści wspólnotowego znaku towarowego poprzez Protokół madrycki i vice versa konieczne jest umożliwienie wnioskodawcom o wspólnotowy znak towarowy i posiadaczom takich znaków ubiegania się o ochronę międzynarodową ich znaków towarowych poprzez wypełnienie międzynarodowego wniosku na podstawie Protokołu madryckiego oraz, odwrotnie, posiadaczom międzynarodowej rejestracji na podstawie Protokołu madryckiego ubiegania się o ochronę ich znaków towarowych na podstawie systemu wspólnotowego znaku towarowego.(9) Ponadto, ustanowienie połączenia między systemem wspólnotowego znaku towarowego międzynarodowej rejestracji na podstawie Protokołu madryckiego wsparłoby harmonijny rozwój działalności gospodarczej, zlikwiduje zniekształcenia konkurencji, obniży koszty oraz zwiększy poziom integracji i funkcjonowania rynku wewnętrznego. Dlatego, przystąpienie Wspólnoty do Protokołu madryckiego jest konieczne, aby system wspólnotowego znaku towarowego stał się bardziej atrakcyjny.(10) Należy upoważnić Komisję Europejską do reprezentowania Wspólnoty Europejskiej w Zgromadzeniu Związku Madryckiego po przystąpieniu Wspólnoty do Protokołu madryckiego. Wspólnota Europejska nie wyrazi opinii w sprawach odnoszących się jedynie do Porozumienia madryckiego.(11) Właściwość Wspólnoty w sprawie zawierania lub przystępowania do umów międzynarodowych lub Traktatów nie wynika tylko z wyraźnego nadania przez Traktat, ale może również wynikać z innych postanowień Traktatu oraz z aktów przyjętych na podstawie tych postanowień przez instytucje Wspólnoty.(12) Niniejsza decyzja nie narusza prawa Państw Członkowskich do uczestniczenia w Zgromadzeniu Związku Madryckiego w odniesieniu do ich krajowych znaków towarowych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół odnoszący się do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków, przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r. (zwanego dalej Protokołem madryckim), zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do spraw w zakresie ich kompetencji.Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 21. Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do złożenia do depozytu dokumentu przystąpienia dyrektorowi generalnemu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej od dnia, w którym Rada przyjęła środki, które są konieczne do ustanowienia połączenia między wspólnotowym znakiem towarowym a Protokołem madryckim.2. Deklaracje i powiadomienia, które są dołączone do niniejszej decyzji, są dokonywane w dokumencie przystąpienia.Artykuł 31. Niniejszym upoważnia się Komisję do reprezentowania Wspólnoty Europejskiej w posiedzeniach Zgromadzenia Związku Madryckiego odbywających się pod auspicjami Światowej Organizacji Własności Intelektualnej.2. We wszystkich sprawach w zakresie kompetencji Wspólnoty w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego, Komisja negocjuje w Zgromadzeniu Związku Madryckiego w imieniu Wspólnoty zgodnie z następującymi ustaleniami:a) stanowisko, które Wspólnota może przyjąć w Zgromadzeniu, jest przygotowywane przez odpowiednią grupę roboczą Rady lub, jeżeli nie jest to możliwe, na posiedzeniach na miejscu zwołanych w trakcie pracy w ramach Światowej Organizacji Własności Intelektualnej;b) w zakresie decyzji dotyczących rozporządzenia (WE) nr 40/94 lub wszelkich innych aktów Rady wymagających jednomyślności stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Radę, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji;c) w zakresie innych decyzji wpływających na wspólnotowy znak towarowy, stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 października 2003 r.W imieniu RadyA. MatteoliPrzewodniczący[1] Dz.U. C 293 z 5.10.1996, str. 11.[2] Dz.U. C 167 z 2.6.1997, str. 252.[3] Dz.U. C 89 z 19.3.1997, str. 14.[4] Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1653/2003, (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 36).[5] Porozumienie madryckie o międzynarodowej rejestracji znaków ostatnio poprawione w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. i zmienione dnia 2 października 1979 r.--------------------------------------------------