title: Decyzja Rady (UE) 2016/357 z dnia 15 stycznia 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte przez Unię Europejską na forum Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Była Jugosłowiańska Republika Macedonii w sprawie udziału byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, w charakterze obserwatora, w pracach Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz w sprawie warunków tego udziału, w ramach określonych w art. 4 oraz 5 rozporządzenia (WE) nr 168/2007, z uwzględnieniem postanowień dotyczących udziału w inicjatywach podejmowanych przez Agencję, wkładu finansowego oraz personelu

text:
               12.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 67/31

         DECYZJA RADY (UE) 2016/357
   z dnia 15 stycznia 2016 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte przez Unię Europejską na forum Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Była Jugosłowiańska Republika Macedonii w sprawie udziału byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, w charakterze obserwatora, w pracach Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz w sprawie warunków tego udziału, w ramach określonych w art. 4 oraz 5 rozporządzenia (WE) nr 168/2007, z uwzględnieniem postanowień dotyczących udziału w inicjatywach podejmowanych przez Agencję, wkładu finansowego oraz personelu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 352, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rada Europejska zebrana w Luksemburgu w grudniu 1997 r. uczyniła udział w agencjach unijnych sposobem przyspieszenia realizacji strategii przedakcesyjnej. W konkluzjach Rady Europejskiej wskazano, że „agencje, w których mogą brać udział państwa kandydujące, określa się dla każdego przypadku odrębnie”.

               (2)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 (1) przewiduje, że w pracach Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Agencją”) mogą, w charakterze obserwatorów, uczestniczyć państwa kandydujące w ramach określonych w art. 4 oraz 5 tego rozporządzenia.

               (3)

               Była jugosłowiańska republika Macedonii podziela cele i zamierzenia Agencji, a także akceptuje zakres i opis zadań Agencji określone w rozporządzeniu (WE) nr 168/2007.

               (4)

               Ostatecznym celem byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii jest członkostwo w Unii, a udział pracach w Agencji pomoże jej w osiągnięciu tego celu,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez Unię Europejską w Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Była Jugosłowiańska Republika Macedonii w sprawie udziału byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, w charakterze obserwatora, w pracach Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz w sprawie warunków tego udziału, opiera się na projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Była Jugosłowiańska Republika Macedonii dołączonym do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 stycznia 2016 r.

            W imieniu Rady

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1).

      PROJEKT
      DECYZJA NR …./2016 RADY STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE-BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII
      z dnia …
      w sprawie udziału byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, w charakterze obserwatora, w pracach Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz w sprawie warunków tego udziału, w ramach określonych w art. 4 oraz 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 168/2007, z uwzględnieniem postanowień dotyczących udziału w inicjatywach podejmowanych przez Agencję, wkładu finansowego oraz personelu
      RADA STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE-BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
      uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony (1),
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2), w szczególności jego art. 28 ust. 2,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Rada Europejska zebrana w Luksemburgu w grudniu 1997 r. uczyniła udział w agencjach unijnych sposobem przyspieszenia realizacji strategii przedakcesyjnej. W konkluzjach Rady Europejskiej wskazano, że „agencje, w których mogą brać udział państwa kandydujące, określa się dla każdego przypadku odrębnie”.

                  (2)

                  Była jugosłowiańska republika Macedonii podziela cele i zamierzenia Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Agencją”), a także akceptuje zakres i opis zadań Agencji określone w rozporządzeniu (WE) nr 168/2007.

                  (3)

                  Należy umożliwić byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii udział, w charakterze obserwatora, w pracach Agencji oraz określić warunki takiego udziału, z uwzględnieniem przepisów dotyczących udziału w inicjatywach podejmowanych przez Agencję, wkładu finansowego i personelu.

                  (4)

                  Agencja powinna zajmować się kwestiami praw podstawowych w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, w zakresie wskazanym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 168/2007 oraz w stopniu koniecznym do ich stopniowego uzgodnienia z prawem unijnym.

                  (5)

                  Zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. a) Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68, dyrektor Agencji może zezwolić na zatrudnienie obywateli byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii korzystających z pełni praw obywatelskich,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Była jugosłowiańska republika Macedonii uczestniczy, jako państwo kandydujące, w charakterze obserwatora w pracach Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 168/2007.
      Artykuł 2
      1.   Agencja może zajmować się kwestiami praw podstawowych w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, w zakresie określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 168/2007 oraz w stopniu koniecznym do stopniowego uzgodnienia ich z prawem unijnym.
      2.   W tym celu Agencja będzie mogła realizować w byłej jugosłowiańskiej republice Jugosławii zadania wskazane w art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 168/2007.
      Artykuł 3
      Była jugosłowiańska republika Macedonii przyczynia się finansowo do działań Agencji, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 168/2007, zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
      Artykuł 4
      1.   Była jugosłowiańska republika Macedonii wyznacza osoby spełniające kryteria przewidziane w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 168/2007 do pełnienia funkcji obserwatora i obserwatora zastępczego. Mogą oni uczestniczyć w pracach zarządu na tych samych zasadach, co członkowie i ich zastępcy wyznaczeni przez państwa członkowskie, jednak bez prawa głosu.
      2.   Była jugosłowiańska republika Macedonii mianuje urzędnika rządowego krajowym urzędnikiem łącznikowym, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 168/2007.
      3.   W terminie czterech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji była jugosłowiańska republika Macedonii informuje Komisję Europejską o imionach i nazwiskach, kwalifikacjach oraz danych kontaktowych osób, o których mowa w ust. 1 i 2.
      Artykuł 5
      Dane dostarczane do Agencji lub przekazywane przez Agencję mogą być publikowane i są publicznie udostępniane, pod warunkiem że poufne informacje są chronione w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii w tym samym stopniu, co w Unii.
      Artykuł 6
      Agencja ma w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii taką samą zdolność prawną, jaka przysługuje osobom prawnym na mocy prawa byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii.
      Artykuł 7
      Aby umożliwić Agencji i jej personelowi wykonywanie ich zadań, była jugosłowiańska republika Macedonii przyznaje przywileje i immunitety identyczne z przywilejami i immunitetami wskazanymi w art. 1–4, 5, 6, 10–13, 15, 17 oraz 18 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
      Artykuł 8
      Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia zobowiązań na mocy niniejszej decyzji i zawiadamiają o nich Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
      Artykuł 9
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po dniu jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Była Jugosłowiańska Republika Macedonii

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 84 z 20.3.2004, s. 13.

         (2)  Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.

         ZAŁĄCZNIK

            WKŁAD FINANSOWY BYŁEJ JUGOSŁOWIAŃSKIEJ REPUBLIKI MACEDONII W AGENCJĘ PRAW PODSTAWOWYCH UNII EUROPEJSKIEJ

                     1.

                     Wkład finansowy, który ma zostać wpłacony przez byłą jugosłowiańską republikę Macedonii do budżetu ogólnego Unii Europejskiej w celu udziału w Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Agencją”), zgodnie z pkt 2, odpowiada pełnym kosztom udziału w tej Agencji.

                     2.

                     Wkład finansowy, który ma zostać wpłacony przez byłą jugosłowiańską republikę Macedonii do budżetu Unii Europejskiej, wynosi:

                                 Rok 1:

                                 165 000 EUR

                                 Rok 2:

                                 170 000 EUR

                                 Rok 3:

                                 175 000 EUR

                     3.

                     Ewentualne wsparcie finansowe pochodzące z unijnych programów pomocy zostanie uzgodnione odrębnie zgodnie z odpowiednim programem unijnym.

                     4.

                     Wkład byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii będzie zarządzany zgodnie z rozporządzeniem finansowym (1) mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

                     5.

                     Koszty podróży i koszty utrzymania poniesione przez przedstawicieli i ekspertów byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii w celu wzięcia udziału w działalności Agencji lub spotkaniach związanych z wdrożeniem programu pracy Agencji są zwracane przez Agencję na takiej samej zasadzie, co w przypadku państw członkowskich Unii, i zgodnie z procedurami obowiązującymi obecnie w stosunku do tych państw.

                     6.

                     Po wejściu w życie niniejszej decyzji i na początku każdego następującego roku Komisja przesyła byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii wezwanie do wniesienia środków odpowiadających jej wkładowi do Agencji na mocy niniejszej decyzji. W pierwszym roku kalendarzowym swojego udziału była jugosłowiańska republika Macedonii wniesie wkład obliczony proporcjonalnie do daty rozpoczęcia udziału do końca roku. Wkład w kolejnych latach będzie zgodny z niniejszą decyzją.

                     7.

                     Wkład ten wyrażony jest w euro i wpłacany jest na prowadzone w euro konto bankowe Komisji.

                     8.

                     Była jugosłowiańska republika Macedonii wpłaca swój wkład na podstawie wezwania do wniesienia wkładu, z jej strony, nie później niż w terminie 30 dni od daty wysłania przez Komisję wezwania do wniesienia wkładu.

                     9.

                     W przypadku zwłoki przy wniesieniu wkładu przez byłą jugosłowiańską republikę Macedonii należą się odsetki od zaległej kwoty, począwszy od dnia wymagalności wkładu. Wysokość odsetek odpowiada stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny, w dniu wymagalności, przy operacjach w euro, powiększonej o 1,5 punktu procentowego.

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/21 z dnia 23 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję EBC/2008/17 określającą zasady składania wspólnych zamówień w Eurosystemie (EBC/2015/51)

text:
               9.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 6/5

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/21
   z dnia 23 grudnia 2015 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2008/17 określającą zasady składania wspólnych zamówień w Eurosystemie (EBC/2015/51)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 i art. 128,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 oraz art. 5, art. 16 i art. 24,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 lipca 2014 r. Rada Prezesów zdecydowała o przedłużeniu mandatu Biura Koordynacji Zamówień Eurosystemu (EPCO) do dnia 31 grudnia 2019 r. W dniu 7 stycznia 2015 r. Rada Prezesów postanowiła, że siedzibą EPCO w tym okresie będzie Banque centrale du Luxembourg.

               (2)

               Poza krajowymi bankami centralnymi zainteresowane udziałem w pracach EPCO oraz we wspólnych postępowaniach przetargowych mogą być organy krajowe państw członkowskich, organy i instytucje Unii lub organizacje międzynarodowe. Udział ten powinien podlegać warunkom określonym przez Radę Prezesów. Warunki te powinny być podobne do warunków mających zastosowanie do banków centralnych.

               (3)

               W dniu 13 listopada 2014 r. Rada Prezesów przyjęła wytyczne dotyczące systemu zamówień banknotów euro (1). Ponadto prawodawstwo Unii w zakresie zamówień zostało zmienione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (2), która wspiera wspólne zamówienia towarów i usług oraz korzystanie z określonych scentralizowanych technik zakupów. Rada Prezesów zamierza wykorzystać możliwości stwarzane przez zmienione przepisy poprzez zapewnienie udziału we wspólnych zamówieniach.

               (4)

               Priorytetem na liście zadań EPCO jest identyfikacja i ocena potencjalnych sytuacji kwalifikujących się do składania wspólnych zamówień, przy czym wycofanie się ze wspólnych zamówień podlega określonym z góry terminom.

               (5)

               W celu usprawnienia procedur budżetowych EPCO oraz wsparcia dodatkowych działań w kontekście składania wspólnych zamówień w dniu 7 stycznia 2015 r. Rada Prezesów zatwierdziła wykorzystanie puli środków finansowych do pokrycia budżetu wieloletniego. Rada Prezesów zmodyfikowała także planowanie zamówień w celu zwiększenia jego elastyczności; w ramach tych modyfikacji EPCO będzie przygotowywać kroczący plan zamówień, podlegający corocznemu zatwierdzeniu przez Radę Prezesów.

               (6)

               Przed zakończeniem mandatu EPCO efektywność i skuteczność tej instytucji powinna zostać poddana ocenie.

               (7)

               Decyzja EBC/2008/17 (3) powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany decyzji EBC/2008/17
   W decyzji EBC/2008/17 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Niniejsza decyzja nie narusza postanowień wytycznych Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/280 (4).

                  (4)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/280 z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie ustanowienia przez Eurosystem systemu produkcji i zamówień banknotów euro (EBC/2014/44) (Dz.U. L 47 z 20.2.2015, s. 29).”;"

               2)

               art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Biuro Koordynacji Zamówień Eurosystemu (EPCO) wykonuje następujące podstawowe zadania:

                           a)

                           wskazywanie możliwości składania wspólnych zamówień, zarówno objętych, jak i nieobjętych niniejszą decyzją, na podstawie zapotrzebowania w zakresie zamówień zgłaszanego do EPCO przez banki centralne;

                           b)

                           sporządzanie i aktualizacja w niezbędnym zakresie rocznego planu zamówień dotyczącego wspólnych postępowań przetargowych na podstawie analizy wskazanej w lit. a);

                           c)

                           opracowywanie wspólnych wymagań we współpracy z bankami centralnymi uczestniczącymi we wspólnym postępowaniu przetargowym;

                           d)

                           udzielanie bankom centralnym pomocy we wspólnych postępowaniach przetargowych;

                           e)

                           udzielanie bankom centralnym pomocy w składaniu zamówień odnoszących się do wspólnych przedsięwzięć Europejskiego Systemu Banków Centralnych – na wniosek banku centralnego prowadzącego dane przedsięwzięcie.

                     EPCO może także wykonywać inne zadania niż wymienione powyżej, w szczególności poprzez działanie na rzecz przyjmowania najlepszych praktyk dotyczących składania zamówień w ramach Eurosystemu oraz rozwijania infrastruktury (np. umiejętności, narzędzi funkcjonalnych, systemów informacyjnych, procesów) niezbędnych do składania wspólnych zamówień.”;

               3)

               art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Banki centralne finansują budżet EPCO zgodnie z zasadami ustalonymi przez Radę Prezesów; zasady te mogą opierać się na puli środków finansowych pokrywających budżet wieloletni lub na projekcie budżetu rocznego, i mogą obejmować zachęty motywujące do prowadzenia wspólnych zamówień.”;

               4)

               art. 3 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
               „7.   Komitet Sterujący EPCO dokonuje oceny sprawności i skuteczności działalności EPCO w odpowiednim momencie przed wygaśnięciem mandatu EPCO. Na podstawie tej oceny Rada Prezesów zdecyduje, czy konieczne będzie przeprowadzenie procedury wyboru innego banku centralnego, który udostępni siedzibę EPCO.”;

               5)

               art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Po stwierdzeniu możliwości złożenia wspólnego zamówienia EPCO zaprasza banki centralne do udziału we wspólnym postępowaniu przetargowym. Banki centralne informują EPCO z odpowiednim wyprzedzeniem, czy zamierzają uczestniczyć we wspólnym postępowaniu przetargowym, a jeśli tak – przekazują EPCO swoje wymagania biznesowe. W procedurach nie wymagających publikacji ogłoszenia o zamówieniu bank centralny może wycofać się z udziału we wspólnym zamówieniu aż do momentu formalnego potwierdzenia udziału. W procedurach wymagających publikacji ogłoszenia o zamówieniu bank centralny może wycofać się z udziału w dowolnym momencie przed publikacją ogłoszenia o zamówieniu.”;

               6)

               art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Każdego roku EPCO przedstawia Radzie Prezesów do zatwierdzenia aktualny plan zamówień dotyczący wspólnych postępowań przetargowych, obejmujący nazwy prowadzących banków centralnych. Rada Prezesów podejmuje decyzję w przedmiocie zatwierdzenia planu zamówień i jego wdrożenia po zasięgnięciu opinii Komitetu Sterującego EPCO.”;

               7)

               art. 5 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 5
               Udział innych instytucji
               Rada Prezesów może zapraszać krajowe banki centralne państw członkowskich, które nie przyjęły euro, do udziału w pracach EPCO i we wspólnych postępowaniach przetargowych na takich samych warunkach, jak w przypadku banków centralnych Eurosystemu. Ponadto Rada Prezesów może zapraszać organy krajowe państw członkowskich, organy i instytucje Unii lub organizacje międzynarodowe do udziału w pracach EPCO i we wspólnych postępowaniach przetargowych na warunkach określonych przez Radę Prezesów w takim zaproszeniu. Zaproszenie takie ogranicza się do wspólnych zamówień towarów i usług niezbędnych do zaspokajania wspólnych potrzeb banków centralnych i zaproszonych podmiotów, na warunkach podobnych do warunków mających zastosowanie do banków centralnych Eurosystemu.”.

         Artykuł 2
   Postanowienia końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 23 grudnia 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/280 z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie ustanowienia przez Eurosystem systemu produkcji i zamówień banknotów euro (EBC/2014/44) (Dz.U. L 47 z 20.2.2015, s. 29).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).

      (3)  Decyzja EBC/2008/17 z dnia 17 listopada 2008 r. określająca zasady składania wspólnych zamówień w Eurosystemie (Dz.U. L 319 z 29.11.2008, s. 76).


title: 2006/442/WE: Decyzja nr 207 z dnia  7 kwietnia 2006 r.  dotycząca interpretacji art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 dotyczących kumulacji świadczeń i zasiłków rodzinnych (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)

text:
               29.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 175/83

      DECYZJA NR 207
   z dnia 7 kwietnia 2006 r.
   dotycząca interpretacji art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 dotyczących kumulacji świadczeń i zasiłków rodzinnych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)
   (2006/442/WE)
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DO SPRAW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
   uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), na podstawie którego Komisja administracyjna odpowiedzialna jest za rozwiązywanie wszystkich kwestii administracyjnych oraz za kwestię wykładni, wynikające z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i późniejszych rozporządzeń,
   uwzględniając art. 76 i art. 79 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia i art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Niezbędne jest poznanie zakresu świadczeń i zasiłków rodzinnych należnych „z tytułu wykonywania zawodu” lub „z tytułu wykonywania działalności zawodowej lub handlowej”, o których mowa w art. 76 i w art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.

               (2)

               W przypadku, gdy świadczenia rodzinne wypłacane są dwóm różnym osobom w tym samym okresie na tego samego członka rodziny na mocy ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego oraz na mocy ustawodawstwa państwa, na którego terytorium zamieszkują członkowie rodziny, uprawnienie do świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych na mocy ustawodawstwa pierwszego państwa jest zawieszane, do wysokości świadczeń rodzinnych przewidzianej w ustawodawstwie drugiego państwa, zgodnie z art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, jeżeli świadczenia rodzinne należne „z tytułu wykonywania zawodu” na mocy ustawodawstwa drugiego z wymienionych państw. Artykuł 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 zawiera podobny przepis dotyczący świadczeń dla emerytów/rencistów i sierot.

               (3)

               Artykuł 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 nie rozróżniają między świadczeniami bądź zasiłkami należnymi z tytułu wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej bez wynagrodzenia a tymi należnymi z tytułu wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej za wynagrodzeniem.

               (4)

               Ponadto, ustawodawstwa niektórych państw członkowskich przewidują, że okresy zawieszenia lub przerwania faktycznego wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej z powodu urlopu wypoczynkowego, bezrobocia, czasowej niezdolności do pracy, strajków lub lokautu traktuje się albo jako okresy wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej w celu nabycia uprawnienia do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, albo jako okresy bezczynności zawodowej uprawniające, w odpowiednich przypadkach, albo per se albo w wyniku wcześniejszego wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej, do wypłaty świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych.

               (5)

               Celem uniknięcia niepewności bądź różnic w interpretacji, niezbędne jest zdefiniowanie zakresu wyrażeń „wykonywanie zawodu” oraz „wykonywanie działalności zawodowej lub handlowej”.

               (6)

               Niezbędne jest również poznanie zakresu terminu „działalność zawodowa lub handlowa”, o którym mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72.

               (7)

               W przypadku, gdy świadczenia lub zasiłki rodzinne wypłacane są dwóm różnym osobom w tym samym okresie na tego samego członka rodziny na mocy ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego oraz na mocy ustawodawstwa drugiego państwa, zgodnie z którym nabycie prawa do świadczeń nie jest uzależnione od spełnienia warunków ubezpieczenia, zatrudnienia lub działalności na własny rachunek, uprawnienie do świadczeń rodzinnych na mocy ustawodawstwa pierwszego państwa zostaje zawieszone, do wysokości świadczeń rodzinnych przewidzianej w ustawodawstwie drugiego państwa, zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) i) rozporządzenia (EWG) nr 574/72, jeżeli działalność zawodowa lub handlowa wykonywana jest w drugim z wymienionych państw. Artykuł 10 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zawiera podobny przepis dotyczący świadczeń dla emerytów/rencistów i sierot.

               (8)

               W kwestii kumulacji świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych, celem art. 10 ust. 1 jest nadanie wykonywaniu działalności zawodowej lub handlowej w państwie członkowskim, gdzie uprawnienie do świadczeń lub zasiłków rodzinnych nie wynika z wykonywania tego rodzaju działalności, takiego samego skutku jak w państwach członkowskich, w których takie uprawnienie wynika z prowadzenia tego typu działalności. Wykładnia art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 jest taka sama.

               (9)

               W przypadku, gdy status aktywnego zatrudnienia pracownika zawieszono z powodu bezpłatnego urlopu z tytułu urodzenia dziecka, który jest przeznaczony na wychowywanie tego dziecka, Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odniósł się do art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w połączeniu z art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (3). Dlatego też tego rodzaju urlop bezpłatny również należy kwalifikować jako wykonywanie zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej dla celów art. 76 oraz art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 jak również dla celów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72. W tym kontekście Trybunał potwierdził, że wyżej przywołane przepisy mogą być stosowane tak długo, jak dana osoba posiada status osoby zatrudnionej lub prowadzącej działalność na własny rachunek w znaczeniu art. 1 ust. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, który wymaga, aby dana osoba była objęta przynajmniej jednym działem zabezpieczenia społecznego. Wyklucza to osoby przebywające na urlopie bezpłatnym, które nie są dłużej objęte żadnym systemem zabezpieczenia społecznego danego państwa członkowskiego.

               (10)

               Może istnieć wyłącznie niewyczerpujący wykaz przypadków, w których podczas urlopu dana osoba uznawana jest za wykonującą zawód bądź działalność zawodową lub handlową ze względu na różnorodność systemów dotyczących urlopów bezpłatnych w państwach członkowskich oraz na zachodzące zmiany w ustawodawstwie krajowym. Dlatego też nie jest właściwe definiowanie wszystkich przypadków, w których urlop bezpłatny jest równoważny z wykonywaniem zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej oraz przypadków, w których konieczny bliski związek z działalnością dochodową nie istnieje.
               Po przeprowadzeniu analizy w świetle warunków ustanowionych w art. 80 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1)

               Dla celów art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 świadczenia rodzinne lub zasiłki rodzinne uważa się za należne „z tytułu wykonywania zawodu” lub „z tytułu wykonywania działalności zawodowej lub handlowej”, w szczególności:

                           a)

                           z racji faktycznego wykonywania zawodu bądź wykonywania działalności zawodowej lub handlowej, czy to za wynagrodzeniem, czy bez; oraz

                           b)

                           w trakcie jakiegokolwiek okresu czasowego zawieszenia wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej

                                       i)

                                       w wyniku choroby, macierzyństwa, wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub bezrobocia, o ile w związku z tymi zdarzeniami wypłacane są wynagrodzenia lub świadczenia, z wyłączeniem emerytur/rent; lub

                                       ii)

                                       w okresie urlopu płatnego, strajku lub lokautu; lub

                                       iii)

                                       w trakcie urlopu bezpłatnego na wychowywanie dziecka, tak długo jak urlop ten uważany jest za równoważny wykonywaniu zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem.

               2)

               Dla celów art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 za „wykonywanie działalności zawodowej lub handlowej” uważa się w szczególności:

                           a)

                           faktyczne wykonywanie jakiejkolwiek działalności zawodowej lub handlowej, czy to za wynagrodzeniem, czy bez; oraz

                           b)

                           czasowe zawieszenie tego rodzaju działalności zawodowej lub handlowej

                                       i)

                                       w wyniku choroby, macierzyństwa, wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub bezrobocia, o ile w związku z tymi zdarzeniami wypłacane są wynagrodzenia lub świadczenia, z wyłączeniem emerytur/rent; lub

                                       ii)

                                       w okresie urlopu płatnego, strajku lub lokautu; lub

                                       iii)

                                       w trakcie urlopu bezpłatnego na wychowywanie dziecka, tak długo jak urlop ten uważany jest za równoważny wykonywaniu działalności zawodowej lub handlowej zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem.

               3)

               Niniejsza decyzja zastępuje decyzję nr 119 z dnia 24 lutego 1983 r. Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Przewodniczący Komisji Administracyjnej

         Bernhard SPIEGEL

      (1)  Dz.U. L 149 z 5.7.1971, str. 2. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 629/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 114 z 27.4.2006, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 74 z 27.3.1972, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 629/2006.

      (3)  Orzeczenie z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie C-543/03, „Dodl i Oberhollenzer/Tiroler Gebietskrankenkasse”.


title: Decyzja Rady 2012/711/WPZiB z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie wsparcia dla działań Unii mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB

text:
               20.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 321/62

         DECYZJA RADY 2012/711/WPZiB
   z dnia 19 listopada 2012 r.
   w sprawie wsparcia dla działań Unii mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejska strategia bezpieczeństwa przyjęta przez szefów państw i rządów w dniu 12 grudnia 2003 r. przedstawia pięć kluczowych wyzwań, które stoją przed Unią w sytuacji panującej po zakończeniu zimnej wojny: terroryzm, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia, konflikty regionalne, załamanie państwa i przestępczość zorganizowana. Skutki niekontrolowanego przepływu broni konwencjonalnej mają zasadnicze znaczenie w przypadku czterech z tych pięciu wyzwań. Strategia podkreśla, jak ważna jest kontrola wywozu w ograniczaniu proliferacji.

               (2)

               W dniu 5 czerwca 1998 r. Unia przyjęła politycznie wiążący Kodeks postępowania UE w sprawie wywozu uzbrojenia, który określa kryteria regulujące legalny handel bronią konwencjonalną. Kodeks był regularnie uaktualniany.

               (3)

               Zgodnie ze strategią UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej oraz amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi, przyjętą przez Radę Europejską obradującą w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r., Unia powinna wspierać na szczeblu regionalnym i międzynarodowym wzmocnienie kontroli wywozu oraz propagowanie kryteriów kodeksu postępowania w sprawie wywozu uzbrojenia, m.in. pomagając państwom trzecim w sporządzaniu odpowiednich projektów ustawodawstwa krajowego oraz propagując środki zmierzające do zwiększenia przejrzystości.

               (4)

               Kodeks postępowania w sprawie wywozu uzbrojenia został zastąpiony w dniu 8 grudnia 2008 r. prawnie wiążącym wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB (1) określającym wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego. Wspólne stanowisko 2008/944/WPZiB określa osiem kryteriów, zgodnie z którymi należy oceniać wnioski dotyczące wywozu broni konwencjonalnej. Zawiera również mechanizm powiadamiania i konsultacji w sprawie odmowy wywozu broni, jak również środki przejrzystości, takie jak coroczna publikacja rocznego sprawozdania UE w sprawie wywozu broni.

               (5)

               Zgodnie z art. 7 wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB oraz w celu zmaksymalizowania skuteczności tego wspólnego stanowiska państwa członkowskie zgodziły się współdziałać w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), aby wzmocnić współpracę i propagować zbieżność ich działań w dziedzinie wywozu technologii wojskowej i sprzętu wojskowego. Kilka państw trzecich wyraziło oficjalne wsparcie dla zasad i kryteriów sformułowanych we wspólnym stanowisku 2008/944/WPZiB.

               (6)

               Art. 11 wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB stanowi, że państwa członkowskie dokładają wszelkich starań, aby zachęcić inne państwa wywożące broń do stosowania kryteriów zawartych w tym wspólnym stanowisku.

               (7)

               Unię i jej państwa członkowskie obowiązuje poufność przy wymianie informacji w sprawie polityki wywozu broni, w szczególności w kontaktach z będącymi beneficjentami państwami trzecimi.

               (8)

               W dniu 6 grudnia 2006 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), wspierane przez wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, przyjęło rezolucję nr 61/89 zatytułowaną „Ku traktatowi o handlu bronią: ustanowienie wspólnych międzynarodowych standardów przywozu, wywozu i przekazywania broni konwencjonalnej”, co oficjalnie rozpoczęło działania ONZ podejmowane na rzecz wynegocjowania traktatu o handlu bronią.

               (9)

               W dniu 12 stycznia 2010 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ, przy wsparciu wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, przyjęło rezolucję nr 64/48 zatytułowaną „Traktat o handlu bronią”, na mocy której zwołano konferencję ONZ w sprawie traktatu o handlu bronią, która miała obradować przez cztery kolejne tygodnie w roku 2012, aby opracować prawnie wiążący instrument obejmujący najwyższe możliwe standardy międzynarodowe dotyczące przekazywania broni konwencjonalnej.

               (10)

               Na konferencji ONZ w sprawie traktatu o handlu bronią w lipcu 2012 r. nie uzgodniono ostatecznej wersji tekstu traktatu, ale osiągnięto znaczne postępy, co zostało odzwierciedlone w projekcie tekstu traktatu przedstawionym przez przewodniczącego konferencji dnia 26 lipca 2012 r. Unia w pełni wspiera szybkie zakończenie negocjacji na początku 2013 r. przez zwołanie końcowej krótszej konferencji ONZ w sprawie traktatu o handlu bronią, na tych samych zasadach, co obowiązujące podczas pierwszej konferencji, w celu zakończenia negocjacji w sprawie traktatu na podstawie projektu tekstu przewodniczącego z dnia 26 lipca 2012 r.

               (11)

               Rada przyjęła w latach 2005, 2006, 2007, 2010 i 2012 konkluzje, w których wsparła negocjacje traktatu o handlu bronią, podkreślając znaczenie, jakie ma w tym procesie współpraca z innymi państwami i organizacjami regionalnymi.

               (12)

               W dniu 17 marca 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/230/WPZiB w sprawie wspierania działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu uzbrojenia (2). W ramach tego wspólnego działania zorganizowano serię czterech seminariów regionalnych dla państw w Europie Południowo-Wschodniej, Europie Wschodniej, na Zakaukaziu i w Afryce Północnej.

               (13)

               W dniu 22 grudnia 2009 r. Rada przyjęła decyzję 2009/1012/WPZiB w sprawie wspierania działań UE mających na celu propagowanie wśród państw trzecich kontroli wywozu uzbrojenia oraz zasad i kryteriów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB (3). W ramach decyzji 2009/1012/WPZiB zorganizowano serię pięciu seminariów regionalnych dla państw w Europie Południowo-Wschodniej, Europie Wschodniej, na Zakaukaziu i w Afryce Północnej. Decyzja 2009/1012/WPZiB umożliwiła również zorganizowanie czterech wizyt studyjnych – których gospodarzami były państwa członkowskie – przeznaczonych dla państw kandydujących do UE.

               (14)

               W ciągu ostatnich lat Unia udzielała wsparcia, aby ulepszyć kontrolę wywozu towarów podwójnego zastosowania w państwach trzecich w ramach projektów podejmowanych z wykorzystaniem instrumentów finansowych UE innych niż budżet WPZiB.

               (15)

               Rada powierzyła Niemieckiemu Federalnemu Biuru Gospodarki i Kontroli Wywozu (zwanemu dalej „BAFA”) techniczną realizację decyzji 2009/1012/WPZiB i pomyślnie zakończyła organizowanie wszystkich działań tam przewidzianych w styczniu 2012 r. BAFA została również określona jako agencja wykonawcza finansowanych przez UE projektów dotyczących kontroli wywozu towarów podwójnego zastosowania w ramach Instrumentu na rzecz Stabilności. W związku z tym wybór BAFA jako agencji realizującej dalsze działania Unii w dziedzinie kontroli wywozu jest usprawiedliwiony jej udowodnionym doświadczeniem, kwalifikacjami i konieczną wiedzą fachową związaną z realizacją odnośnego dorobku prawnego Unii i jego propagowaniem wśród państw trzecich; wybór ten wzmocni też ciągłość i ogólną spójność unijnej pomocy w tej dziedzinie,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby propagować pokój i bezpieczeństwo zgodnie z europejską strategią bezpieczeństwa, Unia dąży do realizacji następujących celów:

               a)

               propagowanie ulepszonych kontroli wywozu broni przez państwa trzecie zgodnie z zasadami przedstawionymi we wspólnym stanowisku 2008/944/WPZiB oraz dążenie do komplementarności i synergii unijnych programów pomocowych w dziedzinie kontroli wywozu towarów podwójnego zastosowania;

               b)

               wspieranie wysiłków państw trzecich podejmowanych na szczeblu krajowym i regionalnym, aby uczynić handel bronią konwencjonalną bardziej odpowiedzialnym i przejrzystym.

         2.   Unia dąży do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 1, przy pomocy następujących działań prowadzonych w ramach projektów:

               a)

               kontynuowanie propagowania wśród państw trzecich kryteriów i zasad wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB na podstawie osiągnięć w realizacji decyzji 2009/1012/WPZiB i wspólnego działania 2008/230/WPZiB;

               b)

               wspomaganie państw trzecich, w odpowiednich przypadkach, w przygotowywaniu, uaktualnianiu i realizacji odnośnych środków ustawodawczych i administracyjnych mających na celu utworzenie skutecznego systemu kontroli wywozu broni konwencjonalnej;

               c)

               pomoc państwom w szkoleniu urzędników udzielających zezwoleń i urzędników organów ścigania, tak aby kontrola wywozu uzbrojenia była odpowiednio realizowana i egzekwowana;

               d)

               propagowanie przejrzystości i odpowiedzialności w międzynarodowym handlu bronią, w tym przez wspieranie krajowych i regionalnych środków propagujących przejrzystość oraz odpowiednią kontrolę wywozu broni konwencjonalnej;

               e)

               zachęcanie państw trzecich, by wspierały i realizowały prawnie wiążący traktat o handlu bronią, ustanawiający wspólne standardy światowego handlu bronią konwencjonalną.

         Szczegółowy opis działań prowadzonych w ramach projektów, o których mowa w niniejszym ustępie, przedstawiono w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „Wysokim Przedstawicielem”) odpowiada za wykonanie niniejszej decyzji.
   2.   Realizacja techniczna działań prowadzonych w ramach projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, będzie prowadzona przez BAFA.
   3.   BAFA wykonuje swoje zadania pod kierownictwem Wysokiego Przedstawiciela. W tym celu Wysoki Przedstawiciel dokonuje niezbędnych ustaleń z BAFA.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację działań, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 1 860 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie finansową kwotą odniesienia, o której mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę o finansowaniu z BAFA. Umowa ta zawiera zobowiązanie BAFA do zapewnienia wyeksponowania wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w możliwie najszybszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy o finansowaniu.
   Artykuł 4
   Wysoki Przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z realizacji niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez BAFA. Sprawozdania te stanowią dla Rady podstawę do przeprowadzenia oceny. Komisja składa sprawozdania z aspektów finansowych realizacji działań, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja traci moc 24 miesiące po dacie zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub sześć miesięcy po dacie jej przyjęcia, jeśli w tym czasie nie zawarto umowy o finansowaniu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

      (2)  Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 81.

      (3)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 16.

      ZAŁĄCZNIK

         DZIAŁANIA PROWADZONE W RAMACH PROJEKTÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 2

      1.   Cele

      Cele niniejszej decyzji polegają na propagowaniu ulepszonych kontroli wywozu broni przez państwa trzecie oraz na wspieraniu wysiłków państw trzecich podejmowanych na szczeblu krajowym i regionalnym, aby uczynić handel bronią konwencjonalną bardziej odpowiedzialnym i przejrzystym. Dążenie do realizacji tych celów będzie odbywać się zgodnie z zasadami przedstawionymi we wspólnym stanowisku 2008/944/WPZiB oraz przy dążeniu do komplementarności i synergii unijnych programów pomocowych w dziedzinie kontroli wywozu towarów podwójnego zastosowania.
      Aby osiągnąć powyższe cele, Unia będzie kontynuować propagowanie wśród państw trzecich kryteriów i zasad wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB na podstawie osiągnięć w realizacji decyzji 2009/1012/WPZiB i wspólnego działania 2008/230/WPZiB. W tym celu państwa trzecie otrzymają, w odpowiednich przypadkach, pomoc w przygotowywaniu, uaktualnianiu i realizacji odnośnych środków ustawodawczych i administracyjnych mających na celu utworzenie skutecznego systemu kontroli wywozu broni konwencjonalnej. Należy również wesprzeć szkolenie urzędników udzielających zezwoleń i urzędników organów ścigania w państwach trzecich odpowiedzialnych za realizację i egzekwowanie kontroli wywozu broni, jak również środki krajowe i regionalne propagujące przejrzystość oraz odpowiednią kontrolę wywozu broni konwencjonalnej.
      Podjęte zostaną również wysiłki zmierzające do realizacji celu polegającego na tym, by uczynnić handel bronią konwencjonalną bardziej odpowiedzialnym i przejrzystym, przez propagowanie wśród państw trzecich opracowania i realizacji prawnie wiążącego traktatu o handlu bronią, ustanawiającego wspólne standardy światowego handlu bronią konwencjonalną.
      2.   Opis działań prowadzonych w ramach projektu

      2.1.   Cel projektu

      Dostarczenie pomocy technicznej kilku zainteresowanym państwom trzecim, które wykazały wolę poprawy stosowanych przez siebie standardów i praktyk w dziedzinie kontroli wywozu technologii wojskowej i sprzętu wojskowego oraz wolę dostosowania własnych standardów i praktyk do standardów i praktyk uzgodnionych i stosowanych przez państwa członkowskie oraz przedstawionych we wspólnym stanowisku 2008/944/WPZiB, a także w dołączonym podręczniku użytkownika.
      2.2.   Opis projektu

      2.2.1.   Warsztaty regionalne

      W ramach projektu odbędzie się maksymalnie osiem dwudniowych warsztatów przeznaczonych dla urzędników z państw trzecich i obejmujących szkolenia w odpowiednich dziedzinach kontroli wywozu broni konwencjonalnej. Uczestnikami seminarium będą m.in. urzędnicy państwowi z państw trzecich, np. urzędnicy celni i urzędnicy organów ścigania, urzędnicy z odnośnych ministerstw i organów wykonawczych, przedstawiciele parlamentów krajowych oraz przedstawiciele przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego. Szkolenie będą prowadzić specjaliści z krajowych administracji państw członkowskich, będący przedstawicielami państw, które zastosowały się do wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB, urzędnicy odnośnych instytucji Unii, przedstawiciele sektora prywatnego i społeczeństwa obywatelskiego.
      Warsztaty mogą odbywać się w państwie będącym beneficjentem lub w innym miejscu, które zostanie określone po konsultacjach z Grupą Roboczą ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej (COARM) oraz z Wysokim Przedstawicielem.
      Warsztaty regionalne zostaną zorganizowane dla następujących krajów:

                  a)

                  maksymalnie 3 warsztaty dla krajów w Europie Południowo-Wschodniej;

                  b)

                  maksymalnie 3 warsztaty dla państw w Europie Wschodniej i na Kaukazie uczestniczących w europejskiej polityce sąsiedztwa;

                  c)

                  maksymalnie 2 warsztaty dla państw w Afryce Północnej położonych nad Morzem Śródziemnym, uczestniczących w europejskiej polityce sąsiedztwa.

            2.2.2.   Program wymiany personelu

      Projekt ten będzie prowadzony w formie maksymalnie sześciu wizyt studyjnych odnośnych urzędników organów rządowych, celnych lub udzielających zezwoleń z państw członkowskich oraz maksymalnie ośmiu trwających nie dłużej niż miesiąc wizyt studyjnych urzędników rządowych lub udzielających zezwoleń z państw członkowskich; wizyty te będą składane odnośnym organom państw beneficjentów.
      2.2.3.   Pomoc indywidualna udzielana państwom beneficjentom

      Projekt ten będzie prowadzony w formie maksymalnie dziesięciu warsztatów dwudniowych dla indywidualnych państw beneficjentów, na które to warsztaty zostaną zaproszeni urzędnicy państwowi, w tym urzędnicy rządowi, urzędnicy udzielający zezwoleń i urzędnicy organów ścigania z państw beneficjentów. Najlepiej, by spotkania te odbywały się w państwach beneficjentach; specjaliści z państw członkowskich będą przekazywać wiedzę fachową.
      2.2.4.   Portale internetowe służące zwiększeniu kontroli wywozu uzbrojenia w państwach trzecich

      Projekt będzie polegał na opracowaniu portalu internetowego dostępnego dla urzędników państw członkowskich i dla urzędników z państw trzecich, służącego propagowaniu kontroli wywozu uzbrojenia zgodnie z zasadami i parametrami wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB. Portal zapewni państwom beneficjentom stały dostęp do zasobów technicznych do realizacji i wzmacniania kontroli wywozu broni; ułatwi też wymianę odnośnych informacji w sprawie innych działań popularyzatorskich Unii przewidzianych w niniejszej decyzji z urzędnikami z państw beneficjentów, którzy nie mogli uczestniczyć bezpośrednio w działaniach pomocowych i popularyzatorskich. Będzie również dostarczać techniczne i szczegółowe informacje dotyczące systemu kontroli wywozu w państwach członkowskich i w państwach beneficjentach, które mają być wykorzystane jako materiały dodatkowe w trakcie działań pomocowych zgodnie z niniejszą decyzją.
      Portal internetowy zostanie również uzupełniony o zestaw działań, które zwiększą widoczność działań popularyzatorskich Unii i będą propagować dostosowanie się do wspólnego działania 2008/944/WPZiB. Działania takie będą również polegać na publikacji regularnych biuletynów i odpowiedniej kampanii medialnej.
      2.2.5.   Spotkania oceniające

      Aby przedstawić ocenę śródokresową i końcową działań prowadzonych w ramach tej decyzji, przy wspólnym udziale państw beneficjentów i państw członkowskich, w Brukseli zostaną zorganizowane maksymalnie dwa spotkania dwudniowe przy okazji posiedzeń COARM. Do uczestnictwa w tych spotkaniach może zostać zaproszonych maksymalnie dwóch przedstawicieli odpowiedzialnych za kontrolę wywozu broni z każdego państwa beneficjenta.
      3.   Koordynacja innych projektów pomocowych unii w dziedzinie kontroli wywozu

      Na podstawie doświadczeń z poprzednich działań popularyzatorskich Unii w dziedzinie kontroli wywozu – obejmujących zarówno towary podwójnego zastosowania, jak i broń konwencjonalną – należy dążyć do maksymalnej synergii i komplementarności w trakcie udzielania pomocy państwom trzecim, aby zapewnić jak największą skuteczność i spójność działań Unii. W tym celu należy zachować możliwość organizowania pewnych działań, o których mowa w pkt 2.2.1–2.2.4, w powiązaniu z innymi działaniami związanymi z kontrolą wywozu towarów podwójnego zastosowania finansowanymi z instrumentów finansowych Unii innych niż budżet WPZiB. Działania te muszą być prowadzone w pełnym poszanowaniu ograniczeń prawnych i finansowych dotyczących korzystania z odnośnych instrumentów finansowych Unii.
      4.   Beneficjenci

      Beneficjentami działań prowadzonych w ramach projektów będą urzędnicy państwowi, przedstawiciele przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego z następujących państw:

                  (i)

                  państwa Europy Południowo-Wschodniej (Albania, Bośnia i Hercegowina, była jugosłowiańska republika Macedonii, Chorwacja, Czarnogóra i Serbia);

                  (ii)

                  państwa w Afryce Północnej położone nad Morzem Śródziemnym, uczestniczące w europejskiej polityce sąsiedztwa (Algieria, Egipt, Libia, Maroko i Tunezja);

                  (iii)

                  państwa w Europie Wschodniej i na Kaukazie uczestniczące w europejskiej polityce sąsiedztwa (Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Republika Mołdawii i Ukraina).

            Konkretne państwa beneficjenci dla każdego rodzaju działań przewidzianych w niniejszej decyzji Rady będą wybierane na podstawie następujących kryteriów:

                  —

                  zaangażowanie państwa trzeciego w ulepszenie kontroli wywozu broni konwencjonalnej oraz dostosowanie go do standardów Unii,

                  —

                  znaczenie danego państwa trzeciego w światowym handlu bronią,

                  —

                  wpływ poprzednio udzielonej unijnej pomocy na krajowy system wywozu broni konwencjonalnej danego państwa trzeciego oraz oczekiwane długoterminowe i trwałe skutki dalszej pomocy.

            COARM może, na wniosek Wysokiego Przedstawiciela, zdecydować o zmianie wykazu państw beneficjentów na podstawie odpowiedniego uzasadnienia.
      5.   Ocena skutków

      Skutki niniejszej decyzji należy ocenić technicznie po zakończeniu ostatnich przewidzianych w niej działań. Ocena skutków zostanie przeprowadzona przez Wysokiego Przedstawiciela we współpracy z odnośnymi grupami roboczymi Rady oraz, w odpowiednich przypadkach, z delegaturami Unii w państwach beneficjentach oraz z innymi odpowiednimi podmiotami.
      6.   Czas realizacji

      Całkowity szacowany czas trwania projektu wynosi 24 miesiące.
      7.   Wykonawcza jednostka techniczna

      Techniczne wykonanie przedmiotowej decyzji zostanie powierzone BAFA, które będzie wykonywać zadania pod kierownictwem Wysokiego Przedstawiciela.
      8.   Sprawozdawczość

      BAFA będzie przygotowywało regularne sprawozdania, w tym po zakończeniu każdego z opisywanych działań. Sprawozdania powinny być przedkładane Wysokiemu Przedstawicielowi nie później niż w terminie sześciu tygodni po zakończeniu odnośnych działań.
      9.   Szacunkowy całkowity koszt projektu i wkład finansowy unii

      Całkowity koszt projektu wynosi 1 860 000 EUR.


Ważna informacja prawna

|

52004DP0384

Dziennik Urzędowy 085 E , 07/04/2005 P. 0050 - 0051

		P5_TA(2004)0384Zatwierdzenie Komisji Europejskiej w nowym składzieDecyzja Parlamentu Europejskiego o zatwierdzeniu Komisji Europejskiej w nowym składzieParlament Europejski,- zważywszy na art. 214 ust. 2 akapit trzeci oraz art. 215 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,- zważywszy na Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypru, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słoweńskiej i Republiki Słowackiej i zmiany w Traktatach, na których oparta jest Unia Europejska [1], a w szczególności art. 45 Traktatu,- mając na względzie kandydatów nominowanych na stanowiska Członków Komisji przez 10 nowych Państw Członkowskich, mianowicie Pétera Balázsa, Joe Borga, Jána Figel'a, Dalię Grybauskaitė, Danutę Hübner, Siima Kallasa, Sandrę Kalniete, Markosa Kyprianou, Janeza Potočnika i Pavla Teličkę,- mając na względzie przesłuchania kandydatów przeprowadzone przez Konferencję Przewodniczących Komisji Parlamentu w dniach 13- 15 kwietnia 2004 r.,- mając na względzie zamiar Rady mianowania 10 nowych Członków Komisji najpóźniej w dniu 5 maja 2004 r., sformułowany przez Radę w piśmie z dnia 26 lutego 2004 r. do Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego,- mając na względzie rezygnację Michela Barniera ze stanowiska Członka Komisji, złożoną w dniu 31 marca 2004 r.,- mając na względzie nominację przez Rząd Republiki Francuskiej dnia 1 kwietnia 2004 r. Jacquesa Barrota na Członka Komisji,- mając na względzie rezygnację Pedro Solbesa Miry ze stanowiska Członka Komisji, złożoną w dniu 17 kwietnia 2004 r.,- mając na względzie nominację przez Królestwo Hiszpanii dnia 19 kwietnia 2004 r. Joaquína Almunii na Członka Komisji,- mając na względzie przesłuchania kandydatów mających zastąpić Michela Barniera i Pedro Solbesa Mirę, przeprowadzone odpowiednio w dniach 26 i 27 kwietnia 2004 r.,- mając na względzie prezentację nowego rozszerzonego składu Komisji przez jej Przewodniczącego w dniu 5 maja 2004 r.,- mając na względzie art. 33 Regulaminu Parlamentu,A. biorąc pod uwagę wyniki przesłuchań dziesięciu nominowanych Komisarzy z nowych Państw Członkowskich zawarte w pismach zawierających ich ocenę, wystosowanych przez poszczególnych przewodniczących komisji parlamentarnych do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji Parlamentu oraz w rekomendacji Konferencji Przewodniczących Komisji Parlamentu przekazanej Konferencji Przewodniczących,B. przypomina, iż, zgodnie z procedurą przewidzianą w Traktatach i w Regulaminie Parlamentu, Parlament musi zatwierdzić nowy skład Komisji przed objęciem przez nią obowiązków w dniu 1 listopada 2004 r., a także iż na tym etapie muszą odbyć się wyczerpujące, stanowiące podstawę decyzji przesłuchania przed komisjami Parlamentu,C. C. stoi na stanowisku, że Komisja pod przewodnictwem Romano Prodiego winna w dalszym ciągu pełnić swoje funkcje stosownie do swojego harmonogramu prawodawczego i roboczego na rok 2004 oraz do rezolucji Parlamentu z dnia 17 grudnia 2003 r. [2] w tej sprawie aż do końca trwania jej mandatu, lecz oczekuje, że w okresie po wyborach nie będzie ona podejmować nowych inicjatyw o dużym znaczeniu politycznym, które dotyczyłyby okresu po wygaśnięciu jej mandatu,D. przywołując decyzję Rady z dnia 9 lipca 1999 r. [3] o niepodejmowaniu kroków w celu zastąpienia ustępujących Komisarzy domaga się od Państw Członkowskich i Rady powstrzymania się od wyznaczania kandydatów na miejsce obecnych członków Komisji, którzy ustąpią przed zakończeniem okresu jej urzędowania,E. ponawia swój apel o utrzymanie równoległości kadencji Parlamentu Europejskiego i Komisji,F. wzywa do rewizji procedury tak, aby uwzględniała ona sytuację, w której poszczególni Członkowie Komisji ustępują przed końcem swojej kadencji,1. zatwierdza Komisję w jej nowym składzie na pozostały do końca kadencji okres do 31 października 2004 r.;2. zobowiązuje Przewodniczącego Parlamentu do przekazania tej decyzji Radzie, Komisji i rządom Państw Członkowskich.[1] Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33.[2] P5_TA(2003)0585.[3] Dz.U. L 192 z 24.7.1999, str. 53.--------------------------------------------------


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/2210 z dnia 27 października 2015 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii na rok budżetowy 2013

text:
               1.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/34

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/2210
   z dnia 27 października 2015 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii na rok budżetowy 2013
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2013,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami Instytutu (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie udzielenia Europejskiemu Instytutowi Innowacji i Technologii absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2013 (05304/2015 – C8-0054/2015),

               —

               uwzględniając decyzję z dnia 29 kwietnia 2015 r. (3) odraczającą udzielenie absolutorium na rok budżetowy 2013, jak również odpowiedzi dyrektora Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii,

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 294/2008 z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiające Europejski Instytut Innowacji i Technologii (6), w szczególności jego art. 21,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (8), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając drugie sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0282/2015),

               1.

               udziela dyrektorowi Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii absolutorium z wykonania budżetu Instytutu na rok budżetowy 2013;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 442 z 10.12.2014, s. 184.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 255 z 30.9.2015, s. 409.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (8)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.