title: 2005/492/WE: Decyzja Rady z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie podpisania Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu

text:
               13.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 182/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 31 stycznia 2005 r.
   w sprawie podpisania Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu
   (2005/492/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja, w imieniu Wspólnoty, prowadziła negocjacje dotyczące umowy o współpracy naukowej i technologicznej z Egiptem.

               (2)

               Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, należy podpisać Umowę parafowaną w dniu 4 marca 2004 r.,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania w imieniu Wspólnoty, Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu.
   Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 31 stycznia 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

   TŁUMACZENIE
   UMOWA
   o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej „Wspólnotą”)
   z jednej strony,
   oraz
   ARABSKA REPUBLIKA EGIPTU (dalej zwana „Egiptem”),
   z drugiej strony,
   dalej zwane „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 170 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy;
   UWZGLĘDNIAJĄC decyzję nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 czerwca 2002 r. dotyczącą szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006) (1);
   UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie nauki i technologii dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego oraz odniesienia zawarte w art. 43 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, podpisanego w dniu 25 czerwca 2001 r.;
   ZWAŻYWSZY, że Wspólnota i Egipt podjęły prace w zakresie wspólnych badań, rozwoju technologicznego i demonstracji w różnych obszarach wspólnego zainteresowania oraz zważywszy, że ich obopólny udział w działalności badawczo-rozwojowej na zasadzie wzajemności byłby korzystny dla obu Stron;
   PRAGNĄC ustanowić formalne ramy współpracy w dziedzinie badań naukowych i technologicznych umożliwiające rozszerzenie i zacieśnienie kooperacji w obszarach wspólnego zainteresowania oraz zachęcić do korzystania z wyników tej współpracy z uwzględnieniem wzajemnych interesów gospodarczych i społecznych;
   PRAGNĄC otworzyć Europejską Przestrzeń Badawczą na państwa trzecie, w szczególności na kraje partnerskie z obszaru śródziemnomorskiego;
   UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zakres i zasady
   1.   Strony popierają, rozwijają i ułatwiają współpracę między Wspólnotą a Egiptem w obszarach wspólnego zainteresowania, w których prowadzą działalność badawczo-rozwojową w zakresie nauki i technologii.
   2.   Współpraca opiera się na następujących zasadach:

               —

               promocja społeczeństwa opartego na wiedzy sprzyjająca rozwojowi społecznemu i gospodarczemu obu Stron,

               —

               wzajemne pożytki wynikające z ogólnego bilansu korzyści,

               —

               wzajemny dostęp do działań w ramach programów i projektów badawczych podjętych przez każdą ze Stron,

               —

               terminowa wymiana informacji mogących wywierać wpływ na współpracę,

               —

               odpowiednia wymiana i ochrona praw własności intelektualnej.

         Artykuł 2
   Środki współpracy
   1.   Podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania w Egipcie, określone w załączniku I, obejmujące osoby fizyczne lub osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, uczestniczą w pośrednich działaniach w ramach Programu ramowego Wspólnoty w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (zwanego dalej „Programem ramowym WE”) na takich samych warunkach, jakie mają zastosowanie do podmiotów prawnych Państw Członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem postanowień i warunków określonych w załącznikach I i II.
   2.   Podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich Wspólnoty, uczestniczą w egipskich programach i projektach badawczych o tematyce odpowiadającej zakresowi Programu ramowego WE na tych samych warunkach, jakie mają zastosowanie do egipskich podmiotów prawnych, z zastrzeżeniem postanowień i warunków określonych w załącznikach I i II.
   3.   Współpraca może obejmować również następujące formy i środki:

               —

               regularnych dyskusji na temat wytycznych i priorytetów polityki i planowania badań w Egipcie i we Wspólnocie,

               —

               rozmów na temat perspektyw i rozwoju współpracy,

               —

               terminowego dostarczania informacji dotyczących realizacji programów i projektów badawczych w Egipcie i we Wspólnocie oraz dotyczących wyników prac podjętych w ramach niniejszej Umowy,

               —

               wspólnych spotkań,

               —

               wizyt i wymiany pracowników naukowych, inżynierów i techników, w tym na potrzeby szkoleń,

               —

               wymiany i wspólnego korzystania ze sprzętu i materiałów,

               —

               regularnych i stałych kontaktów między kierownikami programu lub projektu ze strony Egiptu i Wspólnoty,

               —

               udziału ekspertów w seminariach, sympozjach i warsztatach,

               —

               wymiany informacji na temat praktyk, ustawodawstwa, regulacji i programów mających znaczenie dla współpracy zgodnie z niniejszą Umową,

               —

               szkoleń w zakresie badań i rozwoju technologicznego,

               —

               wzajemnego dostępu do informacji naukowych i technologicznych w zakresie niniejszej współpracy,

               —

               wszelkich innych sposobów przyjętych przez Wspólny Komitet Współpracy Naukowej i Technologicznej WE i Egiptu, o którym mowa w art. 4, oraz uznanych za zgodne z zasadami i procedurami obowiązującymi obie Strony.

         Artykuł 3
   Rozwój współpracy
   1.   Strony dołożą wszelkich starań, w zakresie obowiązującego ich prawa, aby ułatwiać swobodny przepływ i pobyt pracowników naukowych uczestniczących w działaniach objętych niniejszą Umową oraz transgraniczny przepływ towarów przeznaczonych do wykorzystania w tych działaniach.
   2.   W przypadku gdy na mocy własnych przepisów Wspólnota jednostronnie przyzna środki finansowe egipskiemu podmiotowi prawnemu uczestniczącemu w działaniach pośrednich Wspólnoty, Egipt zapewni, aby transakcja taka nie została obłożona żadnymi opłatami czy podatkami.
   Artykuł 4
   Zarządzanie Umową
   Wspólny Komitet Współpracy Naukowej i Technologicznej WE i Egiptu
   1.   Koordynacją i ułatwianiem działań wynikających z niniejszej Umowy z ramienia Egiptu zajmie się Akademia Badań Naukowych i Technologii, a z ramienia Wspólnoty służby Komisji WE odpowiedzialne za Program ramowy, działając w charakterze pełnomocników wykonawczych Stron (dalej zwanych „Pełnomocnikami Wykonawczymi”).
   2.   Pełnomocnicy Wykonawczy ustanowią wspólny komitet zwany „Wspólnym Komitetem Współpracy Naukowej i Technologicznej WE i Egiptu” (dalej zwany „Wspólnym Komitetem”), którego funkcje obejmować będą:

               —

               zapewnienie, ocenę i przegląd realizacji niniejszej Umowy, jak również zmianę załączników do niej lub przyjmowanie nowych załączników celem odzwierciedlenia zmian w polityce naukowej Stron, z zastrzeżeniem dopełnienia przez każdą ze Stron wewnętrznych procedur w tym zakresie,

               —

               coroczne identyfikowanie potencjalnych sektorów, w których należałoby rozwinąć lub ulepszyć współpracę oraz badanie wszelkich środków temu służących,

               —

               regularne omawianie przyszłych kierunków i priorytetów polityki naukowej i planowania badań w Egipcie i we Wspólnocie oraz perspektyw przyszłej współpracy w ramach niniejszej Umowy.

         3.   Wspólny Komitet, złożony z przedstawicieli Pełnomocników Wykonawczych, przyjmuje własny regulamin.
   4.   Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, na przemian we Wspólnocie i w Egipcie. Nadzwyczajne spotkania odbywają się na wniosek którejkolwiek ze Stron. Wnioski i zalecenia Wspólnego Komitetu są przesyłane do wiadomości Komitetu Stowarzyszenia Układu Eurośródziemnomorskiego między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   Wzajemne wkłady w działalność naukową w ramach niniejszej Umowy ustalone są zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I i podlegają ustawodawstwu, przepisom, politykom i warunkom realizacji programów, obowiązującym na terytorium każdej Strony.
   Artykuł 6
   Rozpowszechnianie i wykorzystywanie wyników i informacji
   Rozpowszechnianie i wykorzystywanie osiągniętych albo otrzymanych w ramach wymiany wyników, jak również informowanie, zarządzanie, przyznawanie i wykonywanie praw własności intelektualnej wynikających z działalności naukowej podjętej na mocy niniejszej Umowy podlega warunkom określonym w załączniku II.
   Artykuł 7
   Postanowienia końcowe
   1.   Załączniki I i II stanowią integralną część niniejszej Umowy.
   Wszelkie pytania i spory dotyczące interpretacji lub realizacji niniejszej Umowy są rozstrzygane za porozumieniem Stron.
   2.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w chwili dokonania przez Strony wzajemnych notyfikacji o zakończeniu własnych wewnętrznych procedur koniecznych do jej zawarcia. Do momentu zakończenia przez Strony wewnętrznych procedur koniecznych do zawarcia Umowy, Strony stosują Umowę tymczasowo od momentu jej podpisania.
   Jeżeli Strona powiadomi drugą Stronę o tym, że nie zawrze Umowy, niniejszym uzgadnia się, iż projekty i działania, rozpoczęte podczas tymczasowego stosowania Umowy i będące w trakcie realizacji w momencie dokonywania takiego powiadomienia, będą kontynuowane aż do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie.
   3.   Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą Umowę w dowolnym czasie z zachowaniem dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia.
   Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania niniejszej Umowy będą kontynuowane aż do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie.
   4.   W przypadku gdy jedna ze Stron postanowi wprowadzić zmiany w swoich programach i projektach badawczych, o których mowa w art. 1 ust. 1, Pełnomocnik Wykonawczy tej Strony powiadomi Pełnomocnika Wykonawczego drugiej Strony o szczegółach tych zmian.
   Niezależnie od brzmienia drugiego akapitu ust. 2, niniejsza Umowa może zostać rozwiązana na wzajemnie uzgodnionych warunkach, jeżeli jedna ze Stron powiadomi drugą Stronę w terminie jednego miesiąca od przyjęcia zmian, o których mowa w pierwszym akapicie, o zamiarze rozwiązania niniejszej Umowy.
   5.   Niniejsza Umowa ma zastosowanie z jednej strony na terytoriach, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, oraz na warunkach określonych w tym Traktacie, a z drugiej strony, na terytorium Arabskiej Republiki Egiptu. Nie wyklucza to prowadzenia, zgodnie z prawem międzynarodowym, współpracy na morzu, w przestrzeni kosmicznej czy na terytorium państw trzecich.
   6.   Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w duńskiej, niderlandzkiej, angielskiej, fińskiej, francuskiej, niemieckiej, greckiej, włoskiej, portugalskiej, hiszpańskiej, szwedzkiej i arabskiej wersji językowej, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna.

      Sporządzono w Kairze, dnia 21 czerwca 2005 r.

            W imieniu rządu Arabskiej Republiki Egiptu

            W imieniu Wspólnoty Europejskiej

      (1)  Dz.U. L 232 z 29.8.2002, str. 1. Decyzja zmieniona decyzją nr 786/2004/WE (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 7).
   ZAŁĄCZNIK I
   Zasady i warunki uczestnictwa podmiotów prawnych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej i z Egiptu
   Dla celów niniejszej Umowy podmiot prawny oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną utworzoną zgodnie z prawem miejsca jej siedziby lub prawem wspólnotowym, lub prawem międzynarodowym, posiadającą osobowość prawną oraz uprawnioną do bycia podmiotem wszelkich praw i obowiązków.
   I.   ZASADY I WARUNKI UCZESTNICTWA EGIPSKICH PODMIOTÓW PRAWNYCH W DZIAŁANIACH POŚREDNICH PROGRAMU RAMOWEGO WE

               1.

               Uczestnictwo podmiotów prawnych posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania w Egipcie w działaniach pośrednich Programu ramowego WE odbywa się na warunkach określonych przez Parlament Europejski i Radę zgodnie z art. 167 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
               Ponadto podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania w Egipcie mogą uczestniczyć w działaniach pośrednich podejmowanych zgodnie z art. 164 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               2.

               Wspólnota może przyznawać środki finansowe podmiotom prawnym posiadającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w Egipcie, uczestniczącym w działaniach pośrednich, o których mowa w ust. 1, na zasadach i warunkach określonych w decyzji podjętej przez Parlament Europejski i Radę zgodnie z art. 167 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, rozporządzeniami finansowymi Wspólnoty Europejskiej oraz wszelkim innym właściwym prawem wspólnotowym.

               3.

               Umowa zawarta przez Wspólnotę z jakimkolwiek egipskim podmiotem prawnym celem wykonania działania pośredniego przewidywać będzie kontrole i audyty przeprowadzane przez lub z upoważnienia Komisji lub Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich.
               W duchu współpracy i wzajemnych korzyści właściwe władze egipskie zapewnią należytą i realną pomoc, jaka może się okazać niezbędna lub przydatna w danych okolicznościach w celu wykonania takich kontroli i audytów.

         II.   ZASADY I WARUNKI UCZESTNICTWA PODMIOTÓW PRAWNYCH Z PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ W EGIPSKICH PROGRAMACH I PROJEKTACH BADAWCZYCH

               1.

               Każdy podmiot prawny posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie, utworzony zgodnie z prawem krajowym danego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej lub zgodnie z prawem wspólnotowym, może brać udział wspólnie z egipskimi podmiotami prawnymi w projektach egipskich programów badawczo-rozwojowych.

               2.

               Z zastrzeżeniem ust. 1 oraz załącznika II, prawa i obowiązki podmiotów prawnych posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie, uczestniczących w egipskich projektach naukowych w ramach programów badawczo-rozwojowych, zasady i warunki mające zastosowanie do przedkładania i oceny wniosków oraz przyznawania i zawierania umów na takie projekty podlegają egipskiemu prawu, regulacjom oraz dyrektywom władz regulującym prowadzenie programów badawczo-rozwojowych oraz mającym zastosowanie do egipskich podmiotów prawnych i zapewniającym równe traktowanie, przy uwzględnieniu charakteru współpracy w tej dziedzinie między Egiptem a Wspólnotą.
               Przyznawanie środków finansowych podmiotom prawnym mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie, a uczestniczącym w egipskich projektach naukowych w ramach programów badawczo-rozwojowych, odbywa się zgodnie z egipskim prawem, regulacjami oraz dyrektywami władz regulującymi prowadzenie programów badawczo-rozwojowych, mającymi zastosowanie do podmiotów prawnych z państw trzecich uczestniczących w egipskich projektach naukowych w ramach programów badawczo-rozwojowych.

               3.

               Egipt regularnie informuje podmioty prawne ze Wspólnoty i Egiptu o aktualnych egipskich programach i możliwościach uczestnictwa podmiotów prawnych posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie.

         ZAŁĄCZNIK II
   Zasady przyznawania praw własności intelektualnej
   I.   ZASTOSOWANIE
   Dla celów niniejszej Umowy „własność intelektualna” ma znaczenie określone w art. 2 Konwencji ustanawiającej Światową Organizację Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 r.
   Dla celów niniejszej Umowy wiedza oznacza wyniki, w tym informacje, niezależnie od tego, czy mogą podlegać ochronie, jak również prawa autorskie i prawa odnoszące się do takich informacji, wynikające z dokonania zgłoszeń lub rejestracji praw patentowych, wzorów, odmian roślin, uzupełniających świadectw ochronnych lub podobnych form ochrony.
   II.   PRAWA WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ PODMIOTÓW PRAWNYCH STRON

               1.

               Każda ze Stron zapewni, by prawa własności intelektualnej podmiotów prawnych posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie drugiej Strony, uczestniczących w działaniach prowadzonych na mocy niniejszej Umowy, oraz prawa i obowiązki pokrewne wynikające z takiego uczestnictwa były zgodne z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi, które mają zastosowanie wobec Stron, w tym z Porozumieniem TRIPS („Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej” administrowane przez Światową Organizację Handlu), jak również Konwencją berneńską (Akt paryski 1971) i Konwencją paryską (Akt sztokholmski 1967).

               2.

               Podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania w Egipcie, uczestniczące w działaniach pośrednich w ramach Programu Ramowego WE, mają takie same prawa i obowiązki w zakresie własności intelektualnej jak podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie, na warunkach określonych decyzją podjętą przez Parlament Europejski i Radę zgodnie z art. 167 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w umowie zawartej odpowiednio ze Wspólnotą, przy czym takie prawa i obowiązki pozostają zgodne z ust. 1.

               3.

               Podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie, uczestniczące w egipskich programach lub projektach naukowych, mają takie same prawa i obowiązki w zakresie własności intelektualnej jak podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania w Egipcie, uczestniczące w takich programach lub projektach badawczych, przy czym takie prawa i obowiązki pozostają zgodne z ust. 1.

         III.   PRAWA WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ STRON

               1.

               O ile Strony nie postanowią inaczej, do wiedzy uzyskanej przez Strony w trakcie działań podejmowanych w ramach art. 2 ust. 2 niniejszej Umowy stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           Strona uzyskująca taką wiedzę jest jej właścicielem. Jeżeli ustalenie odnośnego do wkładu pracy Stron nie jest możliwe, wiedza taka stanowi współwłasność Stron.

                           b)

                           Strona będąca właścicielem wiedzy przyznaje drugiej Stronie prawa dostępu do niej w celu prowadzenia działań, o których mowa art. 2 ust. 2 niniejszej Umowy. Prawa dostępu przyznawane są bezpłatnie.

               2.

               O ile Strony nie postanowią inaczej, do dzieł literackich Stron o charakterze naukowym stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           W przypadku opublikowania przez Stronę danych, informacji i wyników naukowych i technicznych, wynikających i związanych z działaniami prowadzonymi na mocy niniejszej Umowy, za pośrednictwem czasopism, artykułów, raportów, książek, a także nagrań wideo i oprogramowania, druga Strona otrzymuje niewyłączną, nieodwołalną i bezpłatną licencję na dokonywanie tłumaczenia, powielania, adaptacji, przekazywania oraz publicznego rozpowszechniania tych prac na całym świecie.

                           b)

                           We wszystkich kopiach danych i informacji chronionych prawami autorskimi, które podlegają publicznemu rozpowszechnianiu i przygotowywaniu zgodnie z niniejszą sekcją, należy wymienić nazwiska autora lub autorów dzieła, chyba że autor wyraźnie odmówi ujawnienia swojego nazwiska. Kopie takie powinny zawierać również wyraźne stwierdzenie faktu współpracy i udzielenia wsparcia przez Strony.

               3.

               O ile Strony nie postanowią inaczej, do informacji niejawnych Stron stosuje się następujące zasady:

                           a)

                           Przy przekazywaniu drugiej Stronie informacji dotyczących działań prowadzonych na podstawie niniejszej Umowy, każda ze Stron oznaczy informacje, które pragnie zachować jako niejawne, za pomocą stosownych oznaczeń lub legend.

                           b)

                           Strona otrzymująca może, na własną odpowiedzialność, przekazać niejawne informacje organom i osobom jej podlegającym dla potrzeb wdrażania niniejszej Umowy.

                           c)

                           Strona otrzymująca może, za uprzednią pisemną zgodą Strony udostępniającej informacje niejawne, rozpowszechniać takie informacje niejawne szerzej, niż jest to dozwolone postanowieniami ust. b). Strony współpracują celem wypracowania procedur ubiegania się i otrzymywania uprzedniej pisemnej zgody na takie szersze rozpowszechnianie informacji, przy czym każda ze Stron udzieli takiej zgody w zakresie dozwolonym jej polityką wewnętrzną, przepisami i prawem.

                           d)

                           Nieudokumentowane informacje niejawne lub inne informacje poufne przedstawione w trakcie seminariów i innych spotkań przedstawicieli Stron organizowanych w ramach niniejszej Umowy lub informacje będące rezultatem przekazywania personelu, korzystania z obiektów lub działań pośrednich pozostaną poufne, jeżeli otrzymujący takie informacje niejawne lub inne informacje poufne lub uprzywilejowane został powiadomiony o poufnym charakterze przekazywanych mu informacji w chwili ich przekazywania, zgodnie z ust. a).

                           e)

                           Każda ze Stron dołoży wszelkich starań celem zagwarantowania, aby informacje niejawne otrzymane przez nią na mocy ust. a) i d) pozostały pod kontrolą przewidzianą w niniejszej Umowie. Jeżeli jedna ze Stron będzie świadoma, że nie będzie mogła lub że na podstawie rozsądnych przesłanek można oczekiwać, że nie będzie mogła wypełnić postanowień dotyczących nierozpowszechniania informacji zawartych w ust. a) i d), natychmiast poinformuje o tym drugą Stronę. Strony będą odtąd konsultować się w celu określenia odpowiednich metod postępowania.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/435 z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie zawarcia Umowy zmieniającej po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r.

text:
               14.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 67/31

         DECYZJA RADY (UE) 2017/435
   z dnia 28 lutego 2017 r.
   w sprawie zawarcia Umowy zmieniającej po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r.
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 23 lutego 2009 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia, w imieniu Unii i jej państw członkowskich, negocjacji mających na celu zmianę, po raz drugi, Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (2), zmienionej po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (3) („umowa z Kotonu”).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady 2010/648/UE (4) umowa zmieniająca po raz drugi umowę z Kotonu („umowa”) została podpisana przez strony na posiedzeniu Rady Ministrów AKP–UE w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (3)

               Zgodnie z decyzją nr 2/2010 Rady Ministrów AKP–UE (5) umowa była tymczasowo stosowana od dnia 31 października 2010 r.

               (4)

               Należy zatwierdzić umowę,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę zmieniającą po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (6).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane, w imieniu Unii, do złożenia dokumentu zatwierdzającego przewidzianego w art. 93 umowy z Kotonu, w celu wyrażenia wiążącej zgody Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         J. HERRERA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 257.

      (2)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27.

      (4)  Decyzja Rady z dnia 14 maja 2010 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy zmieniającej po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 1).

      (5)  Decyzja nr 2/2010 Rady Ministrów AKP–UE z dnia 21 czerwca 2010 r. w sprawie środków przejściowych mających zastosowanie od dnia podpisania do dnia wejścia w życie Umowy zmieniającej po raz drugi Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zmienioną po raz pierwszy w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 68).

      (6)  Umowa, wraz z deklaracjami dołączonymi do Aktu Końcowego, została opublikowana w Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.


title: 2013/52/UE: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2013 r. upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych

text:
               25.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 22/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 22 stycznia 2013 r.
   upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych
   (2013/52/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 329 ust. 1,
   uwzględniając wnioski złożone przez Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Austrii, Republikę Portugalską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia ustanawia rynek wewnętrzny.

               (2)

               Zgodnie z art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada uchwala przepisy dotyczące harmonizacji ustawodawstw odnoszących się do podatków obrotowych, akcyzy i innych podatków pośrednich w zakresie, w jakim harmonizacja ta jest niezbędna do zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji.

               (3)

               W 2011 r. Komisja odnotowała toczącą się na wszystkich szczeblach debatę dotyczącą dodatkowego opodatkowania sektora finansowego. Debata ta wynika z chęci zapewnienia, aby sektor finansowy uczestniczył w należny i znaczący sposób w ponoszeniu kosztów kryzysu oraz aby w przyszłości opodatkowanie tego sektora było sprawiedliwe względem innych sektorów, a także, aby zniechęcić do podejmowania nadmiernie ryzykownych działań przez instytucje finansowe, uzupełnić środki regulacyjne mające na celu uniknięcie przyszłych kryzysów oraz wygenerować dodatkowe dochody dla budżetów ogólnych lub konkretnych celów politycznych.

               (4)

               W tym kontekście w dniu 28 września 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych i zmieniającej dyrektywę 2008/7/WE (1). Głównym celem tego wniosku było zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i uniknięcie zakłóceń konkurencji.

               (5)

               Na posiedzeniu Rady w dniu 22 czerwca 2012 r. potwierdzono, że nie ma jednomyślnego poparcia dla wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w formie proponowanej przez Komisję. W dniu 29 czerwca 2012 r. Rada Europejska ze swojej strony stwierdziła, że zaproponowana dyrektywa nie zostanie przyjęta przez Radę w rozsądnym terminie. Na posiedzeniu Rady w dniu 10 lipca 2012 r. odniesiono się do utrzymujących się istotnych różnic opinii na temat potrzeby ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych na poziomie Unii i potwierdzono, że zasada zharmonizowanego opodatkowania transakcji finansowych nie otrzyma jednomyślnego poparcia w ramach Rady w przewidywalnej przyszłości.

               (6)

               W tych okolicznościach 11 państw członkowskich, a mianowicie Belgia, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Austria, Portugalia, Słowenia i Słowacja, zwróciło się do Komisji z wnioskami w pismach otrzymanych pomiędzy dniem 28 września i 23 października 2012 r., informując, że pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie podatku od transakcji finansowych. Wymienione państwa członkowskie wnioskowały, aby zakres i cele wzmocnionej współpracy oprzeć na wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy z dnia 28 września 2011 r. Odniosły się również w szczególności do potrzeby unikania działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków, zakłóceń oraz przenoszeniem do innych jurysdykcji.

               (7)

               Wzmocniona współpraca powinna zapewnić niezbędne ramy prawne w celu ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w uczestniczących państwach członkowskich i harmonizację podstawowych cech podatku. W miarę możliwości powinno to pozwolić uniknąć zachęt do arbitrażu podatkowego i zaburzeń alokacji pomiędzy rynkami finansowymi, a także możliwości podwójnego opodatkowania lub braku opodatkowania, jak również działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków.

               (8)

               Warunki określone w art. 20 TUE oraz w art. 326 i 329 TFUE zostały spełnione.

               (9)

               Na posiedzeniu Rady w dniu 29 czerwca 2012 r. odnotowano, a w dniu 10 lipca 2012 r. potwierdzono, że Unia jako całość nie będzie mogła zrealizować w rozsądnym terminie celu, jakim jest przyjęcie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych. W związku z tym warunek określony w art. 20 ust. 2 TUE stanowiący, że wzmocniona współpraca może być ustanowiona wyłącznie w ostateczności, został spełniony.

               (10)

               Pod względem merytorycznym dziedzina, w której byłaby prowadzona wzmocniona współpraca, a mianowicie ustanowienie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w Unii, jest dziedziną objętą art. 113 TFUE, a zatem podlegającą postanowieniom Traktatów.

               (11)

               Wzmocniona współpraca w dziedzinie ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych ma na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przy skali tej współpracy unika się współistnienia odmiennych krajowych systemów, a co za tym idzie nadmiernego rozdrobnienia rynku, jak również związanych z tym problemów w postaci zakłóceń konkurencji, zakłóceń w handlu, między produktami, podmiotami i obszarami geograficznymi, oraz zachęt dla podmiotów do unikania opodatkowania poprzez transakcje o niskiej wartości ekonomicznej. Takie kwestie są szczególnie istotne w rozpatrywanej dziedzinie, ponieważ odznacza się ona wysoką zmiennością podstaw opodatkowania. W ten sposób współpraca ta sprzyja realizacji celów Unii, chroni jej interesy i wzmacnia proces jej integracji zgodnie z art. 20 ust. 1 TUE.

               (12)

               Ustanowienie wspólnego zharmonizowanego systemu podatku od transakcji finansowych nie znajduje się w wykazie dziedzin objętych wyłącznymi kompetencjami Unii, określonych w art. 3 ust. 1 TFUE. Ponieważ ustanowienie takiego systemu służy funkcjonowaniu rynku wewnętrznego zgodnie z art. 113 TFUE, wchodzi ono w zakres kompetencji dzielonych Unii w rozumieniu art. 4 TFUE, a tym samym – w zakres niewyłącznych kompetencji Unii.

               (13)

               Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie jest podejmowana w poszanowaniu Traktatów i prawa Unii w myśl art. 326 akapit pierwszy. Zgodnie z art. 326 akapit drugi TFUE współpraca ta nie będzie naruszać rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; nie będzie też stanowić przeszkody ani dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi ani prowadzić do zakłócenia konkurencji między nimi.

               (14)

               Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie nie narusza kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich, które w niej nie uczestniczą, zgodnie z art. 327 TFUE. Taki system nie wpływałby na możliwość zachowania lub wprowadzenia podatku od transakcji finansowych na podstawie niezharmonizowanych przepisów krajowych w przypadku państw członkowskich, które nie uczestniczą we współpracy. Wspólny system podatku od transakcji finansowych przyznawałby uczestniczącym państwom członkowskim prawa do nakładania podatku jedynie na podstawie odpowiednich łączników.

               (15)

               Z zastrzeżeniem spełnienia wszelkich warunków uczestnictwa określonych w niniejszej decyzji wzmocniona współpraca w dziedzinie, o której mowa powyżej, pozostaje cały czas otwarta dla wszystkich państw członkowskich gotowych, zgodnie z art. 328 TFUE, przestrzegać aktów już przyjętych w ramach tej współpracy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Austrii, Republikę Portugalską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką do podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy w dziedzinie ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych przy zastosowaniu odpowiednich postanowień Traktatów.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.

            W imieniu Rady

         M. NOONAN

            Przewodniczący

      (1)  COM(2011) 594 final z dnia 28 września 2011 r.


title: Decyzja Komisji z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie mianowania członków Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych do celów reprezentowania organizacji pacjentów (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               14.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/7

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 maja 2015 r.
   w sprawie mianowania członków Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych do celów reprezentowania organizacji pacjentów
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2015/C 161/05)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 wymaga się, aby Komisja mianowała przedstawicieli organizacji pacjentów na okres trzech lat.

               (2)

               Kadencja trzech członków reprezentujących organizacje pacjentów wygasa dnia 30 czerwca 2015 r.

               (3)

               Członków Komitetu powinno się mianować na okres trzech lat rozpoczynający się w dniu 1 lipca 2015 r.

               (4)

               W przypadku gdy członek mianowany na mocy niniejszej decyzji nie jest już w stanie wnosić rzeczywistego wkładu w prace Komitetu lub podaje się do dymisji, Komisja może na okres trwania mandatu tego członka mianować członka zastępczego z listy rezerwowej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane członkami Komitetu na okres trzech lat, począwszy od dnia 1 lipca 2015 r.:

               —

               Lesley GREENE

               —

               Pauline EVERS

               —

               Mario RICCIARDI.

         Artykuł 2
   Następujące osoby zostają niniejszym wpisane na listę rezerwową, w kolejności odzwierciedlającej ich osiągnięcia:

               —

               Julián Isla GÓMEZ

               —

               Loris Angelo BRUNETTA

               —

               Baiba ZIEMELE.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2015 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Vytenis ANDRIUKAITIS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 18 z 22.1.2000, s. 1.


title: 2010/303/: Decyzja Rady z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Danii

text:
               28.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 129/69

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 maja 2010 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Danii
   (2010/303/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Danii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE i 2010/29/UE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Jensa Jørgena NYGAARDA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Jan BOYE

                  Rådmand

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 maja 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. SEBASTIÁN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22 i Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.