title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/882 z dnia 18 czerwca 2018 r. dotycząca przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej i zmiany wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB

text:
               19.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/8

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/882
   z dnia 18 czerwca 2018 r.
   dotycząca przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej i zmiany wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 kwietnia 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/608 (1), która to decyzja przedłuża na okres kolejnych 24 miesięcy ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt niektórych Palestyńczyków na terytorium państw członkowskich wymienionych we wspólnym stanowisku 2002/400/WPZiB (2).

               (2)

               Republika Cypryjska powinna być dodana do wykazu państw członkowskich wymienionych w art. 2 wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB.

               (3)

               Na podstawie oceny stosowania wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB Rada uznaje, że celowe jest przedłużenie ważności tych zezwoleń na okres kolejnych 24 miesięcy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Państwa członkowskie wymienione w art. 2 wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB przedłużają ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt udzielonych zgodnie z art. 3 tego wspólnego stanowiska na okres kolejnych 24 miesięcy, począwszy od dnia 31 stycznia 2018 r.
   Artykuł 2
   We wspólnym stanowisku 2002/400/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 1
               Niniejsze wspólne stanowisko dotyczy 13 Palestyńczyków należących do grupy Palestyńczyków, w odniesieniu do których dnia 5 maja 2002 r. sporządzono Protokół ustaleń między władzami palestyńskimi a rządem Izraela dotyczący pokojowej ewakuacji Kościoła Narodzenia Pańskiego w Betlejem i którzy wyrazili zgodę na czasowe przewiezienie ich do państw członkowskich Unii Europejskiej i przyjęcie ich przez państwa członkowskie.”;

               2)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               13 Palestyńczyków określonych w art. 1 zostanie przyjętych, na zasadach pobytu tymczasowego i wyłącznie ze względów humanitarnych, przez następujące państwa członkowskie: Belgię, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Włochy i Portugalię.”.

         Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 18 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         R. PORODZANOV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/608 z dnia 18 kwietnia 2016 r. dotycząca przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej (Dz.U. L 104 z 20.4.2016, s. 18).

      (2)  Wspólne stanowisko Rady 2002/400/WPZiB z dnia 21 maja 2002 r. dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej (Dz.U. L 138 z 28.5.2002, s. 33).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/881 z dnia 18 czerwca 2018 r. wzywająca Komisję do przedłożenia analizy opcji, jakimi Unia dysponuje, by zaradzić kwestiom podniesionym w ustaleniach Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus w sprawie ACCC/C/2008/32 i, w stosownym przypadku, mając na uwadze wyniki analizy, wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1367/2006

text:
               19.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/6

         DECYZJA RADY (UE) 2018/881
   z dnia 18 czerwca 2018 r.
   wzywająca Komisję do przedłożenia analizy opcji, jakimi Unia dysponuje, by zaradzić kwestiom podniesionym w ustaleniach Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus w sprawie ACCC/C/2008/32 i, w stosownym przypadku, mając na uwadze wyniki analizy, wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1367/2006
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 241,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (1), w szczególności jego ust. 10 dotyczący stosowania art. 225 i 241 TFUE,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 lutego 2005 r. decyzją Rady 2005/370/WE (2) zatwierdzono w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (3) (zwana dalej „konwencją z Aarhus”). Konwencja z Aarhus przyczynia się do realizacji celów polityki Unii w dziedzinie środowiska, określonych w art. 191 TFUE.

               (2)

               Unia wdrożyła wynikające z konwencji z Aarhus obowiązki w odniesieniu do instytucji i organów UE w szczególności w drodze rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (4).

               (3)

               Zgodnie z niespornym, niesądowym i doradczym charakterem systemu dokonywania przeglądu przestrzegania postanowień, o którym mowa w art. 15 konwencji z Aarhus, ustanowiono Komitet ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus (zwany dalej „komitetem”). Komitet posiada kompetencje w zakresie dokonywania przeglądu przestrzegania przez Strony postanowień konwencji z Aarhus.

               (4)

               W dniu 17 marca 2017 r. Unia otrzymała ustalenia od Komitetu w sprawie ACCC/C/2008/32 dotyczącej dostępu do wymiaru sprawiedliwości na poziomie Unii (zwane dalej „ustaleniami”). W pkt 123 ustaleń Komitet stwierdził, że odnośna strona nie przestrzega art. 9 ust. 3 i 4 niniejszej konwencji w odniesieniu do dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości, ponieważ ani rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus, ani orzecznictwo TSUE nie zapewniają wdrożenia ani przestrzegania obowiązków wynikających z tych postanowień. Na podstawie tych ustaleń Biuro Konwencji z Aarhus przygotowało projekt decyzji VI/8f dotyczącej przestrzegania przez Unię Europejską jej obowiązków wynikających z konwencji (dalej zwany „projektem decyzji VI/8f”).

               (5)

               W dniu 17 lipca 2017 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2017/1346 (5) w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii podczas szóstej sesji spotkania stron konwencji z Aarhus w odniesieniu do sprawy dotyczącej przestrzegania konwencji („MOP”) w odniesieniu do projektu decyzji VI/8f. Stanowisko Unii zakładało zaakceptowanie projektu decyzji VI/8f z zastrzeżeniem wprowadzenia pewnych zmian do niej.

               (6)

               W dniu 14 września 2017 r. na szóstej sesji spotkania stron, która odbywała się w Budvie, Czarnogóra, omawiano między innymi projekt decyzji VI/8f, lecz nie wyrażono zgody na propozycje Unii, by zmienić jej tekst zgodnie z decyzją (UE) 2017/1346. W związku z brakiem porozumienia spotkanie stron postanowiło odłożyć dyskusję w sprawie projektu tej decyzji do czasu kolejnej zwykłej sesji w roku 2021.

               (7)

               W deklaracji z Budvy w sprawie demokracji środowiskowej na rzecz naszej zrównoważonej przyszłości, którą przyjęło spotkanie stron również w dniu 14 września 2017 r., wezwano strony i sygnatariuszy konwencji z Aarhus do zapewnienia wszystkim skutecznego i równego dostępu do wymiaru sprawiedliwości zgodnie z wymogami konwencji Aarhus.

               (8)

               W dniach 15–16 listopada 2017 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie „Planu działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki” oraz rezolucję w sprawie przeglądu wdrażania polityki ochrony środowiska UE, w których wzywa Komisję między innymi do złożenia nowego wniosku ustawodawczego dotyczącego przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w celu uwzględnienia zaleceń komitetu dotyczących sprawy ACCC/C/2008/32.

               (9)

               Na szóstej sesji spotkania stron Unia wyraziła gotowość do zbadania sposobów i środków takiego przestrzegania konwencji z Aarhus, które będzie zgodne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Unii oraz z jej systemem kontroli sądowej. Unia powinna podjąć konkretne działania w tym kierunku, poprzez wezwanie Komisji do przedstawienia analizy opcji, jakimi Unia dysponuje, by zaradzić kwestiom podniesionym w ustaleniach Komitetu w sprawie ACCC/C/2008/32. Wydaje się, że możliwe jest dokonanie zmian rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w sposób, który nie zmieni systemu kontroli sądowej Unii, polegający w szczególności na rozszerzeniu kategorii aktów Unii, w przypadku których można będzie żądać wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej.

               (10)

               Unia nadal w pełni popiera realizację istotnych celów konwencji z Aarhus,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Rada wzywa Komisję do przedłożenia do dnia 30 września 2019 r. analizy opcji, jakimi Unia dysponuje, by zaradzić kwestiom podniesionym w ustaleniach Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus w sprawie ACCC/C/2008/32 (dalej zwana „analizą”), służącej zbadaniu sposobów i środków takiego przestrzegania konwencji z Aarhus, które będzie zgodne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Unii oraz z jej systemem kontroli sądowej.
   2.   Analiza ma obejmować wpływ poszczególnych opcji, w tym zmiany rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, na kwestie prawne, finansowe i związane z zasobami ludzkimi.
   Artykuł 2
   1.   Rada wzywa Komisję do przedłożenia do dnia 30 września 2020 r., w stosownym przypadku mając na uwadze wyniki analizy wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 lub do poinformowania Rady o innych środkach następczych odnośnie do wyniku tej analizy.
   2.   Zgodnie z przyjętą praktyką Rada zwraca się do Komisji, by wraz z wnioskiem przedstawiła ocenę skutków.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 18 czerwca 2018 r.

            W imieniu Rady

         R. PORODZANOV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 4.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13).

      (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/1346 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas szóstej sesji spotkania stron konwencji z Aarhus w odniesieniu do sprawy dotyczącej przestrzegania konwencji ACCC/C/2008/32 (Dz.U. L 186 z 19.7.2017, s. 15).


title: Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE, Euratom) 2018/879 z dnia 13 czerwca 2018 r. w sprawie mianowania sędziów Trybunału Sprawiedliwości

text:
               19.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 155/4

         DECYZJA PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH (UE, Euratom) 2018/879
   z dnia 13 czerwca 2018 r.
   w sprawie mianowania sędziów Trybunału Sprawiedliwości
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 253 i 255,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 6 października 2018 r. wygasają kadencje czternastu sędziów i pięciu rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości. Należy dokonać mianowań na te stanowiska na okres rozpoczynający się w dniu 7 października 2018 r.

               (2)

               Kadencja sędziów i rzeczników generalnych trwa sześć lat.

               (3)

               Irmantas JARUKAITIS i Peter George XUEREB zostali zaproponowani na stanowiska sędziów Trybunału Sprawiedliwości.

               (4)

               Komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zaopiniował wymienionych kandydatów do wykonywania funkcji sędziego w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają niniejszym mianowane na stanowisko sędziego Trybunału Sprawiedliwości na okres od dnia 7 października 2018 r. do dnia 6 października 2024 r.:

               —

               Irmantas JARUKAITIS,

               —

               Peter George XUEREB.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 czerwca 2018 r.

         D. TZANTCHEV

            Przewodniczący


               19.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/243

         P8_TA(2016)0395
   Wniosek o uchylenie immunitetu Jeana-Marie Le Pena
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2016 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Jeana-Marie Le Pena (2016/2108(IMM))
   (2018/C 215/36)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając dwa wnioski o uchylenie immunitetu Jeana-Marie Le Pena skierowane w dniu 14 marca 2016 r. przez prokurator przy Sądzie Apelacyjnym w Paryżu i ogłoszone na posiedzeniu plenarnym w dniu 8 czerwca 2016 r. w związku z dwoma postępowaniami prowadzonymi przez sędziów śledczych przy Sądzie Wielkiej Instancji w Paryżu pod zarzutem nawoływania do nienawiści na tle rasowym (nr 2211/15/21 i 2226/15/9), przy czym oba postępowania dotyczą tych samych okoliczności faktycznych,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Jeana-Marie Le Pena zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej,

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0301/2016),

               A.

               mając na uwadze, że dwaj sędziowie śledczy przy Sądzie Wielkiej Instancji w Paryżu złożyli wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Jeana-Marie Le Pena w związku z zarzutem popełnienia czynu karalnego;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa członkowskiego z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu tego państwa członkowskiego;

               C.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej „żaden członek parlamentu nie może być ścigany, poszukiwany, zatrzymany, aresztowany bądź sądzony z powodu wyrażonych poglądów w związku z wykonywaniem swych funkcji lub z powodu głosowania” oraz że „żaden członek parlamentu nie może być aresztowany ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności w sprawach dotyczących zbrodni lub występku” bez zgody parlamentu;

               D.

               mając na uwadze, że art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przewiduje, iż wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               E.

               mając na uwadze, że celem tego przepisu jest zasadniczo zapewnienie posłom do Parlamentu Europejskiego możliwości korzystania z wolności słowa, przy tym jednak to prawo do wolności słowa nie zezwala na pomawianie, zniesławianie, podżeganie do nienawiści, naruszanie czci innych osób ani na wypowiedzi, które naruszają art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               F.

               mając na uwadze, że przepisy o immunitecie parlamentarnym podlegają wykładni w świetle wartości, celów i zasad traktatów unijnych;

               G.

               mając na uwadze, że w przypadku posła do PE immunitet obejmuje nie tylko opinie wyrażane przez niego na oficjalnych posiedzeniach Parlamentu, ale także opinie wyrażane poza nim, np. w mediach, kiedy istnieje „związek między wyrażoną opinią a […] obowiązkami parlamentarnymi”;

               H.

               mając na uwadze, że Jeanowi-Marie Le Penowi postawiono zarzut, iż w dniu 6 czerwca 2014 r. w nagraniu wideo umieszczonym w internecie publicznie nawoływał do nienawiści na tle rasowym;

               I.

               mając na uwadze, że nie zachodzi związek między zarzucaną wypowiedzią a działalnością parlamentarną Jeana-Marie Le Pena, dlatego Jean-Marie Le Pen nie działał w ramach wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego;

               J.

               mając na uwadze, że nie ma podstaw do podejrzenia, że zachodzi fumus persecutionis, czyli próba zaszkodzenia działalności parlamentarnej Jeana-Marie Le Pena;

               1.

               postanawia uchylić immunitet Jeana-Marie Le Pena;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwym władzom Republiki Francuskiej.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


               19.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/245

         P8_TA(2016)0396
   Wniosek o skorzystanie z przywilejów i immunitetu przez Jane Collins
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2016 r. w sprawie wniosku Jane Collins o skorzystanie z przywilejów i immunitetu (2016/2087(IMM))
   (2018/C 215/37)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek Jane Collins z dnia 3 maja 2016 r. dotyczący skorzystania z przywilejów i immunitetu w związku z postępowaniem cywilnym toczącym się w wydziale Queen’s Bench Division sądu High Court w Londynie (skarga nr HQ14DO4882), ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 11 maja 2016 r.,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Jamesa Carvera, który reprezentował Jane Collins, zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 7, 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2 oraz art. 7 i 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8–0297/2016),

               A.

               mając na uwadze, że Jane Collins złożyła wniosek o skorzystanie z przywilejów i immunitetu w związku z postępowaniem cywilnym toczącym się w wydziale Queen’s Bench Division sądu High Court w Londynie;

               B.

               mając na uwadze, że – po pierwsze – wniosek dotyczy skorzystania z prawa posłów do Parlamentu Europejskiego, przysługującego na mocy art. 7 Protokołu, do niepodlegania ograniczeniom administracyjnym lub innym w odniesieniu do swobody przepływu posłów do PE podróżujących do lub z miejsca obrad Parlamentu Europejskiego;

               C.

               mając na uwadze, że ta część wniosku odnosi się do przedstawionego przez Jane Collins zarzutu, iż uniemożliwiono jej wyjazdów na posiedzenia parlamentarne poprzez wyznaczanie terminów w toczącym się przeciwko niej postępowaniu sądowym;

               D.

               mając jednak na uwadze, że art. 7 Protokołu nie stosuje się do ograniczeń wynikających z postępowania sądowego, jako że podlegają one szczególnym uregulowaniom z art. 8 i 9 Protokołu (2), stąd wniosek o skorzystanie z przywileju parlamentarnego jest niedopuszczalny na gruncie art. 7 Protokołu;

               E.

               mając na uwadze, że – po drugie – wniosek dotyczy ochrony swobody posłów do Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 8 Protokołu, przed wszelką formą dochodzenia, postępowania sądowego czy zatrzymania z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               F.

               mając na uwadze, że ta część wniosku dotyczy sytuacji, w której wobec Jane Collins w Zjednoczonym Królestwie wniesiono roszczenie cywilne o odszkodowanie, w tym odszkodowanie kwalifikowane, w związku z zarzutem zniesławienia i oszczerstwa, a także żądanie, by zaprzestała powtarzania spornych twierdzeń;

               G.

               mając na uwadze, że zarzut zniesławienia i oszczerstwa dotyczy oskarżeń, jakie Jane Collins sformułowała na kongresie partyjnym;

               H.

               mając na uwadze, że immunitet parlamentarny przysługujący na mocy art. 8 Protokołu stosuje się do opinii wyrażonych przez posłów do Parlamentu Europejskiego tylko w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               I.

               mając na uwadze, że opinie wyrażone przez posłów do Parlamentu Europejskiego uznaje się za wyrażone w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych, tylko jeżeli opinie te odpowiadają subiektywnej ocenie, która wykazuje bezpośrednią i oczywistą więź z wykonywaniem takich obowiązków (3);

               J.

               mając jednak na uwadze, że nie istnieje bezpośrednia, oczywista więź między spornymi wypowiedziami a obowiązkami Jane Collins jako posłanki do Parlamentu Europejskiego, ponieważ wypowiedzi te nie odnoszą się do jej działalności jako posłanki do Parlamentu Europejskiego ani do polityki Unii Europejskiej, a ponadto zostały sformułowane w krajowej debacie politycznej;

               K.

               mając na uwadze, że z tego względu sporne wypowiedzi nie są objęte art. 8 Protokołu;

               1.

               nie wyraża zgody na skorzystanie przez Jane Collins z przywilejów i immunitetu;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwym władzom Zjednoczonego Królestwa, m.in. sędziemu Warby’emu.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

      (2)  Wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; pkt 49 i 51.

      (3)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C163/10, ECLI: EU:C:2011:543.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2018/992 z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) (EUTM Somalia/1/2018)

text:
               13.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 177/12

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2018/992
   z dnia 11 lipca 2018 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) (EUTM Somalia/1/2018)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając decyzję Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (1), w szczególności jej art. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji 2010/96/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB), zgodnie z art. 38 Traktatu o Unii Europejskiej, do podejmowania stosownych decyzji dotyczących sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego w odniesieniu do misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), w tym decyzji w sprawie mianowania kolejnych dowódców misji UE.

               (2)

               Decyzją Rady (WPZiB) 2017/971 (2) zmieniono strukturę dowodzenia misji EUTM Somalia. W rezultacie decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/396 (3) została uchylona, a generał brygady Maurizio MORENA został mianowany dowódcą sił misji UE dla EUTM Somalia.

               (3)

               W dniu 26 czerwca 2017 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2017/1160 (4) w sprawie mianowania pułkownika Pietra ADDISA – w miejsce generała brygady Maurizia MORENY– dowódcą sił misji UE dla EUTM Somalia.

               (4)

               W dniu 18 czerwca 2018 r. Komitet Wojskowy UE zalecił, by KPiB mianował pułkownika Matteo Giacomo SPREAFIKĘ – w miejsce generała brygady PIEREA ADDISA – dowódcą sił misji UE dla EUTM Somalia od dnia 16 lipca 2018 r.

               (5)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. W związku z tym Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Pułkownik Matteo Giacomo SPREAFICO zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), od dnia 16 lipca 2018 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 lipca 2018 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16.

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/971 z dnia 8 czerwca 2017 r. określająca uzgodnienia dotyczące planowania i prowadzenia misji wojskowych UE w dziedzinie WPBIO bez mandatu wykonawczego oraz zmieniająca decyzje 2010/96/WPZIB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa, 2013/34/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) i (WPZiB) 2016/610 w sprawie szkoleniowej misji wojskowej Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Republice Środkowoafrykańskiej (EUTM RCA) (Dz.U. L 146 z 9.6.2017, s. 133).

      (3)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/396 z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie mianowania dowódcy misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) i uchylająca decyzję (WPZiB) 2015/173 (EUTM Somalia/1/2016) (Dz.U. L 73 z 18.3.2016, s. 99).

      (4)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/1160 z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia) (EUTM Somalia/1/2017) (Dz.U. L 167 z 30.6.2017, s. 37).


Decyzja Komisji z dnia 26/06/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8919 - Permira VI G.P. / Exclusive France Holding and Exclusive Management SAS) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 26/06/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8954 - Baring Private Equity Asia Fund VI / PAI Partners SAS) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 31/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8983 - SPIGAS S.r.l. / CANARBINO S.p.A. / MIOGAS S.r.l.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 31/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9043 - ZF Friedrichshafen AG / Gustav Magenwirth GmbH & Co. KG / Brake Force One GmbH) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1249 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie działania Unii Europejskiej na rzecz wsparcia oenzetowskiego mechanizmu weryfikacji i inspekcji w Jemenie

text:
                  19.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 235/14

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1249
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie działania Unii Europejskiej na rzecz wsparcia oenzetowskiego mechanizmu weryfikacji i inspekcji w Jemenie
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 14 kwietnia 2015 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję RB ONZ nr 2216 (2015), która nałożyła embargo na dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie broni oraz materiałów pokrewnych wszelkiego rodzaju Alemu Abdullahowi Salehowi, byłemu prezydentowi Jemenu, i niektórym innym osobom i podmiotom, które miały zostać wyznaczone przez odnośny powołany w ramach Rady Bezpieczeństwa Komitet ds. Sankcji.

                     (2)

                     W odpowiedzi na wniosek rządu Jemenu z dnia 6 sierpnia 2015 r. i zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2216 (2015) Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. skierowanym do rządu Jemenu, wyraził zgodę na ustanowienie oenzetowskiego mechanizmu weryfikacji i inspekcji („UNVIM”) w celu ułatwienia niezakłóconego przepływu towarów komercyjnych do Jemenu oraz gospodarczego ożywienia tego kraju.

                     (3)

                     UNVIM rozpoczął działanie w dniu 5 maja 2016 r. Zapewnieniem działania UNVIM i zarządzaniem nim zajmuje się – w imieniu Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej („UN OCHA”), rządu Jemenu i zainteresowanych państw członkowskich ONZ – Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Obsługi Projektów („UNOPS”).

                     (4)

                     W dniu 3 kwietnia 2017 r. Rada podkreśliła, jak istotne jest zapewnienie skutecznej i terminowej obsługi żeglugi handlowej do Jemenu, a także wyraziła całkowite poparcie dla dalszego działania UNVIM oraz pełnego i niezakłóconego wykonywania jego mandatu. Rada wezwała także do pełnego wdrożenia ukierunkowanego embarga na broń nałożonego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ i potwierdziła, że w tym względzie rygorystyczne zastosowanie mają zasady określone we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/WPZiB (1).

                     (5)

                     W dniu 27 grudnia 2017 r. UNVIM przedstawił projekt z myślą o wzmocnieniu swoich działań i przedłużeniu ich na kolejny okres jednego roku – do marca 2019 r. – w szczególności poprzez dalsze przyspieszenie procedury wydawania zezwoleń dotyczących ładunków komercyjnych i zwiększenie swoich zdolności do rozmieszczania dodatkowego personelu i dodatkowych zasobów w odnośnych portach. Aby to wzmocnienie było możliwe, konieczne jest wsparcie na rzecz zwiększenia personelu UNVIM oraz na rzecz zakupu dodatkowego sprzętu do przeprowadzania inspekcji. Unia powinna wnieść wkład finansowy w takie wsparcie.

                     (6)

                     W dniu 25 czerwca 2018 r. Rada podkreśliła, jak istotne jest zapewnienie skutecznej i terminowej obsługi żeglugi handlowej w odnośnych portach, w tym w zakresie paliw, oraz wyraziła całkowite poparcie dla dalszego działania UNVIM i pełnego i niezakłóconego wykonywania jego mandatu, a także postanowiła rozważyć wzmocnienie mandatu UNVIM.

                     (7)

                     Techniczne wykonanie niniejszej decyzji należy powierzyć UNOPS. Wkład Unii na rzecz UNVIM w istotny sposób umożliwi UNVIM dalsze wykonywanie zadań polegających na świadczeniu usług monitorowania i inspekcji zapewniających, by ładunki komercyjne wwożone na jemeńskie wody terytorialne spełniały warunki rezolucji RB ONZ nr 2216 (2015). Jeśli mandat lub potrzeby UNVIM zmienią się w sposób podważający adekwatność lub stosowność projektu względem realizacji jego celów, wkład Unii będzie musiał zostać odpowiednio poddany ponownej ocenie.

                     (8)

                     Nadzór nad właściwym wykorzystaniem wkładu finansowego Unii należy powierzyć Komisji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Unia wspiera UNVIM, mając na względzie ogólny cel, którym jest przyczynienie się do przywrócenia niezakłóconego swobodnego przepływu towarów komercyjnych do Jemenu poprzez zapewnienie przejrzystej i skutecznej procedury wydawania zezwoleń dotyczących ładunków komercyjnych mających trafić do jemeńskich portów niebędących pod kontrolą rządu Jemenu.

               2.   Poszczególne cele projektu są następujące:

                           —

                           zwiększenie przepływu ładunków komercyjnych do Jemenu poprzez dalsze przyspieszenie procedury wydawania zezwoleń dotyczących ładunków komercyjnych i przywrócenie zaufania przedsiębiorstw żeglugowych, jeśli chodzi o dostępność portu w Al-Hudajdzie i As-Salif,

                           —

                           zwiększenie zdolności UNVIM do rozmieszczenia dodatkowego personelu i dodatkowych zasobów w Dżibuti, w Porcie Króla Abdullaha (Królestwo Arabii Saudyjskiej), w portach w Salali i Suharze (Oman) oraz w porcie w Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie), a także zwiększenie możliwości reagowania przez UNVIM, na wypadek gdyby w czasie trwania projektu powierzono mu dodatkowe obowiązki w porcie w Al-Hudajdzie.

               3.   Niniejszą decyzją Unia wnosi wkład w koszty związane ze wzmocnieniem UNVIM, a tym samym także w pomoc w zaspokajaniu potrzeb jemeńskiej ludności w ramach szerzej pojętej strategii pomocy humanitarnej.
               Szczegółowy opis przedsięwzięć w ramach projektu znajduje się w załączniku.

            Artykuł 2

               1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).

               2.   Realizacja techniczna przedsięwzięć, o których mowa w art. 1, zostaje powierzona UNOPS. UNOPS wykonuje swoje zadanie pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z UNOPS.

            Artykuł 3

               1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 4 915 504,24 EUR.

               2.   Kwota przewidziana na okres sześciu miesięcy następujących po zawarciu umowy finansowej, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu wynosi 2 748 472,96 EUR. Pozostała kwota 2 167 031,28 EUR zostanie wykorzystana pod warunkiem, że Rada tak zdecyduje w następstwie przeglądu, o którym mowa w art. 5 ust. 2.

               3.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.

               4.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę finansową z UNOPS. Zgodnie z tą umową finansową zobowiązuje się UNOPS do wyeksponowania wkładu Unii.

               5.   Komisja dąży do zawarcia umowy finansowej, o której mowa w ust. 4, w jak najkrótszym terminie po dniu 18 września 2018 r. Informuje Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia tej umowy finansowej.

            Artykuł 4

               1.   WP składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez UNVIM, w tym w sprawie comiesięcznych posiedzeń komitetu sterującego UNVIM. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny.

               2.   Komisja przedstawia Radzie informacje na temat finansowych aspektów realizacji projektu, o którym mowa w art. 1.

            Artykuł 5

               1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               2.   Rada dokonuje przeglądu niniejszej decyzji pięć miesięcy po dniu zawarcia umowy finansowej, o której mowa w art. 3 ust. 4.

               3.   Niniejsza decyzja wygasa 12 miesięcy po dniu zawarcia umowy finansowej między Komisją a UNOPS, o której mowa w art. 3 ust. 4. Wygasa ona jednak sześć miesięcy po jej wejściu w życie, jeżeli do tego czasu nie zostanie zawarta umowa finansowa.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99).

            ZAŁĄCZNIK
            1.   Kontekst

                        a)

                        Skutkiem obecnego konfliktu w Jemenie jest kryzys humanitarny o bardzo dużym zasięgu, który sprawia, że pomocy potrzebuje ok. 75 % ludności (22,2 mln osób). Przeszkody w zakresie przywozu komercyjnego do Jemenu prowadzą do poważnych braków w artykułach pierwszej potrzeby, podwyżek cen dostępnych towarów oraz rozwoju czarnego rynku i sieci przemytniczych.
                        Aby zaradzić tragicznej sytuacji humanitarnej w Jemenie, należy bezwzględnie kontynuować regularne przepływy ładunków komercyjnych do tego kraju. Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2216 (2015) upoważnia państwa członkowskie ONZ do podjęcia niezbędnych kroków w celu zapobieżenia bezpośredniemu lub pośredniemu dostarczaniu, sprzedaży lub przekazywaniu przez obywateli państw członkowskich lub poprzez terytoria państw członkowskich lub z ich terytoriów – lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych – broni oraz materiałów pokrewnych wszelkiego rodzaju, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami wojskowymi i sprzętem wojskowym, sprzętem paramilitarnym oraz częściami zamiennymi do nich niektórym osobom i podmiotom, które mają zostać wyznaczone przez komitet ustanowiony na mocy tej rezolucji. Aby ułatwić niezakłócony przepływ towarów komercyjnych do Jemenu, rząd Jemenu zwrócił się do ONZ o świadczenie usługi monitorowania i inspekcji zapewniającej, by ładunki komercyjne wwożone na jemeńskie wody terytorialne spełniały warunki rezolucji RB ONZ nr 2216 (2015).
                        W grudniu 2015 r. zwrócono się do Biura Narodów Zjednoczonych ds. Obsługi Projektów („UNOPS”) o to, by w imieniu Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej („UN OCHA”), rządu Jemenu i zainteresowanych państw członkowskich ONZ zapewniło działanie mechanizmu nadzorowania usług monitorowania i inspekcji („UNVIM”) oraz zarządzało nim w celu ułatwienia niezakłóconego przepływu towarów komercyjnych do obszarów Jemenu niebędących pod kontrolą rządu Jemenu. UNVIM rozpoczął działanie w dniu 5 maja 2016 r.
                        W następstwie ograniczeń nałożonych w listopadzie 2017 r. przez koalicję na żeglugę do północnego Jemenu, UNVIM przeprowadził rozmowy z darczyńcami oraz partnerami zewnętrznymi, a także z koalicją. Propozycja przedłużenia działania UNVIM na okres od kwietnia 2018 r. do marca 2019 r. stanowiła odzwierciedlenie treści tych rozmów, które dotyczyły wzmocnienia jego zdolności, oraz służyła rozwianiu obaw co do przemytu broni na pokładzie statków handlowych i zmniejszeniu opóźnień w żegludze handlowej.
                        UNVIM działa obecnie w Dżibuti, gdzie dysponuje 4 osobami zajmującymi się monitorowaniem, 4 inspektorami, 4 zespołami psów wykrywających materiały wybuchowe, 13 osobami do obsługi zarządczo-technicznej i maksymalnie 7 osobami oddelegowanymi ze Zjednoczonego Królestwa, a także w Dżuddzie (Królestwo Arabii Saudyjskiej), gdzie 2 osoby zajmują się monitorowaniem. Trwają rozmowy dotyczące rozszerzenia działań monitorujących UNVIM w Porcie Króla Abdullaha (Królestwo Arabii Saudyjskiej), w portach w Salali i Suharze (Oman) oraz w porcie w Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie).

                        b)

                        UE stale podkreśla znaczenie skutecznej i terminowej obsługi żeglugi handlowej oraz wyraża poparcie dla dalszego działania UNVIM i niezakłóconego wykonywania jego mandatu. Wszelkie formy unijnego wsparcia na rzecz dalszego działania UNVIM należy zatem rozpatrywać z perspektywy poprawy skuteczności mechanizmu, co ma służyć zwiększeniu zdolności podmiotów i państw do dostarczania towarów komercyjnych ludności Jemenu. Jak przyznaje się w konkluzjach Rady z kwietnia 2017 r. konieczne jest całkowite wsparcie koalicji i rządu Jemenu, aby zapewnić UNVIM skuteczne działanie w pełnym wymiarze. Ponadto przedsięwzięcia UE należy też rozpatrywać w ramach szerzej pojętych zobowiązań UE na rzecz politycznego rozwiązania konfliktu, przy pełnym poparciu wysiłków specjalnego wysłannika ONZ.

                  2.   UNVIM – procedura inspekcji i weryfikacji

            Mechanizm UNVIM ma obecnie zastosowanie do wszystkich statków, o tonażu przekraczającym 100 ton metrycznych, mających zawinąć do jemeńskich portów niebędących pod kontrolą rządu Jemenu oraz do: 1) wszystkich statków transportujących towary komercyjne nabyte przez podmioty handlowe lub rządowe z siedzibą w Jemenie i przeznaczone do sprzedaży w Jemenie; 2) pomocy dwustronnej z państw członkowskich ONZ przekazywanej poza kanałem oenzetowskich agencji, funduszy i programów oraz uznawanych międzynarodowych organizacji humanitarnych.
            Procedura weryfikacji rozpoczyna się w momencie, gdy przedsiębiorstwo żeglugowe składa za pośrednictwem portalu www.vimye.org wniosek o zezwolenie, załącza niezbędne dokumenty i przedkłada całą niezbędną dokumentację UNVIM. W terminie 48 godzin UNVIM dokonuje przeglądu dokumentacji i wysyła powiadomienie do partnerów zewnętrznych, takich jak Komórka ds. Operacji Ewakuacyjnych i Humanitarnych Sił Koalicji (EHOC). Następnie UNVIM decyduje o tym, czy należy przeprowadzić inspekcję statku czy też nie, biorąc pod uwagę własną procedurę, w tym rozbieżności w otrzymanej dokumentacji, niezgłoszone zawinięcia do portów, podejrzane ruchy statku, przypadki wyłączania systemu automatycznej identyfikacji (AIS) na dłużej niż 4 godziny oraz informacje zwrotne od partnerów zewnętrznych. Inspekcje statków przeprowadzane są albo w porcie na wodach terytorialnych, albo na morzu na wodach międzynarodowych.
            Następnie przyznaje się zezwolenie albo odmawia się jego przyznania (anulowanie, odmowa lub cofnięcie). Przemieszczenia statków, które posiadają zezwolenie, są nadal monitorowane przez UNVIM za pośrednictwem AIS, w tym podczas tranzytu do strefy oczekiwania będącej pod kontrolą koalicji, ze strefy oczekiwania do obszaru kotwiczenia oraz z obszaru kotwiczenia do miejsca rozładunku. Śledzenie przez UNVIM kończy się w momencie, gdy statki posiadające zezwolenie opuszczają jemeńskie porty na Morzu Czerwonym po dokonaniu rozładunku i wypłynięciu z portu. W trakcie całej procedury UNVIM pozostaje w ścisłym kontakcie z przedsiębiorstwami żeglugowymi i dowódcą (kapitanem) statku oraz odgrywa kluczową rolę w rozwiązywaniu wszelkich problemów, jakie statek może napotkać na morzu, w tym pośredniczy w kontaktach z EHOC i koalicją. Ułatwianie przez UNVIM całej procedury przyznawania zezwoleń i stała komunikacja z przedsiębiorstwami żeglugowymi ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania zaufania międzynarodowych linii żeglugowych, a tym samym dla zapewnienia, by – pomimo trwającego konfliktu – kontynuowany był przywóz towarów komercyjnych przeznaczonych dla znacznej części jemeńskiej ludności.
            UNVIM stara się także utrzymać zaufanie międzynarodowej wspólnoty żeglugowej poprzez organizację cokwartalnych spotkań z jej przedstawicielami, służących zapewnieniu, że trudności i wyzwania, z którymi się spotykają, są odpowiednio rozumiane i rozstrzygane.
            3.   Cele ogólne

            Aby UNVIM mógł bez przeszkód wykonywać swój mandat, przedmiotowe działanie ma ogólnie na celu przyczynienie się do przywrócenia niezakłóconego swobodnego przepływu towarów komercyjnych do Jemenu poprzez zapewnienie przejrzystej i skutecznej procedury wydawania zezwoleń dotyczących ładunków komercyjnych mających trafić do jemeńskich portów niebędących pod kontrolą rządu Jemenu.
            Poszczególne cele są następujące:

                        —

                        Zwiększenie przepływu ładunków komercyjnych do Jemenu poprzez dalsze przyspieszenie procedury wydawania zezwoleń dotyczących ładunków komercyjnych i przywrócenie zaufania przedsiębiorstw żeglugowych, jeśli chodzi o dostępność portu w Al-Hudajdzie i As-Salif, pomimo trwającego konfliktu.

                        —

                        Zwiększenie zdolności UNVIM do rozmieszczenia dodatkowego personelu i dodatkowych zasobów w Dżibuti, w Porcie Króla Abdullaha (Królestwo Arabii Saudyjskiej), w portach w Salali i Suharze (Oman) oraz w porcie w Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie), a także zwiększenie możliwości reagowania przez UNVIM, na wypadek gdyby w czasie trwania projektu powierzono mu dodatkowe obowiązki w porcie w Al-Hudajdzie.

                  Jeśli mandat lub potrzeby UNVIM zmienią się w sposób podważający adekwatność lub stosowność projektu względem realizacji wymienionych wyżej celów, wkład UE należy odpowiednio poddać ponownej ocenie.
            4.   Opis przedsięwzięć

            UNOPS będzie odpowiadać za techniczną realizację projektu.
            Przedsięwzięcie 1: Zwiększenie liczby osób zajmujących się monitorowaniem w ramach UNVIM. Zostanie zatrudnionych: maksymalnie pięć (5) dodatkowych osób zajmujących się monitorowaniem i maksymalnie dwie (2) osoby dokonujące inspekcji ładunków na potrzeby Dżibuti, Portu Króla Abdullaha i portu w Dżuddzie (Królestwo Arabii Saudyjskiej), portów w Salali i Suharze (Oman) oraz portu w Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie) lub wszelkich innych lokalizacji, w tym wstępnie rozważanej Al-Hudajdy. Zwiększenie zdolności pozwoliłoby UNVIM dostosowywać się szybko do rozwoju wydarzeń oraz zwiększyć swój zasięg operacyjny w zakresie przeprowadzenia inspekcji statków, a jednocześnie zapewniłoby ciągłość działania UNVIM. W Dżibuti na potrzeby UNVIM zatrudniona zostanie również dodatkowa osoba, która m.in. będzie zajmowała się kontaktami z UE, w szczególności z delegaturami UE w regionie Morza Czerwonego.
            Planowane przedsięwzięcia:

                        —

                        UNOPS zatrudni nowe osoby zajmujące się monitorowaniem, nowych inspektorów oraz wspomnianą dodatkową osobę zgodnie z zasadami i procedurami zatrudniania obowiązującymi w UNOPS.

                        —

                        O tworzeniu nowych stanowisk UNOPS będzie z wyprzedzeniem informować ESDZ.

                  Ramy czasowe: cały czas trwania projektu.
            Przedsięwzięcie 2: Wynajem części portu w Dżibuti. Na mocy umowy o współpracy w ramach projektu podpisanej z władzami Dżibuti w dniu 1 maja 2018 r. UNVIM wynajmuje nabrzeża i miejsca cumowania w porcie Dżibuti, by zapewnić stałe miejsce przeprowadzania inspekcji. W porcie tym odnawiany jest obecnie nowy obiekt, który ułatwi pracę osób zajmujących się monitorowaniem, inspektorów i psów wykrywających materiały wybuchowe. Przyczyni się to także do przyspieszenia procedury inspekcji.
            Ramy czasowe: cały czas trwania projektu.
            Przedsięwzięcie 3: Zwiększenie z 4 do 6 liczby psów wykrywających materiały wybuchowe (PWMW) w Dżibuti: UNVIM zwiększy liczbę psów i ich przewodników z 4 do 6. Ponieważ psy wymagają odpoczynku podczas inspekcji i zważywszy na warunki klimatyczne w Dżibuti, zwiększenie liczby inspekcji wymaga zadbania o dodatkowe zdolności, by zapewnić dobrostan psów i ciągłość operacyjną.
            Planowane przedsięwzięcia:

                        —

                        W kwestii oenzetowskich procedur udzielania zamówień – UNOPS albo opublikuje nowe zaproszenie do składania ofert dotyczące PWMW i ich przewodników, by udzielić zamówienia, albo zmodyfikuje istniejącą umowę z podmiotem obecnie obsługującym UNVIM (TDI – The Development Initiative).

                        —

                        Włączenie nowych PWMW do istniejącego zespołu składającego się z 4 PWMW i ich przewodników.

                  Ramy czasowe: cały czas trwania projektu.
            Przedsięwzięcie 4: Zakup dodatkowego sprzętu do przeprowadzania inspekcji: w celu wsparcia zespołu UNVIM w Dżibuti w skanowaniu kontenerów i ładunków, UNVIM zakupi dwa (2) przenośne skanery. Ten dodatkowy sprzęt ułatwi terminowe przeprowadzanie inspekcji statków w porcie w Dżibuti i na wodach międzynarodowych.
            Planowane przedsięwzięcia:

                        —

                        Opracowanie specyfikacji technicznej (w toku).

                        —

                        W kwestii procedur udzielania zamówień przez UNOPS – opublikowanie międzynarodowego zaproszenia do składania ofert na dostawę sprzętu oraz udzielenie zamówienia.

                        —

                        Dostarczenie sprzętu i przeszkolenie odnośnego personelu.

                  Ramy czasowe: pierwsze 4 miesiące projektu.
            Pod koniec projektu przeprowadzone zostanie zbycie aktywów zgodnie z umową podpisaną z Komisją Europejską.
            Przedsięwzięcie 5: Realizacja projektu
            UNOPS zapewni nadzór nad zarządzaniem programem; będzie on obejmował opracowywanie celów pośrednich, przeglądy wewnętrzne, nadzór nad umowami i zarządzanie finansowe. Przewidziane przedsięwzięcia obejmują:

                        —

                        Udzielenie zamówienia na usługi zewnętrzne lub zawarcie umowy na usługi specjalne w odniesieniu do pomocy technicznej przy realizacji projektu.

                        —

                        Zarządzanie finansowe i zarządzanie umowami w odniesieniu do usług, które UNOPS zleca stronom trzecim.

                  Ramy czasowe: cały czas trwania projektu.
            5.   Oczekiwane wyniki

            Oczekuje się, że dzięki zwiększeniu działań operacyjnych UNVIM, w ramach projektu osiągnięte zostaną następujące wyniki:

                        —

                        Zapobieżenie napływowi zakazanych towarów do jemeńskich portów na Morzu Czerwonym.

                        —

                        Ułatwienie swobodnego przepływu towarów komercyjnych do jemeńskich portów na Morzu Czerwonym.

                        —

                        Budowanie zaufania wśród międzynarodowej wspólnoty żeglugowej poprzez opracowanie przejrzystej i sprawnej procedury przywozu towarów komercyjnych do jemeńskim portów na Morzu Czerwonym, pomimo trwającego konfliktu.

                        —

                        Wsparcie rządu Jemenu w zaopatrywaniu ludności w niezbędne artykuły pierwszej potrzeby, co nie jest w pełni możliwe z wykorzystaniem pomocy humanitarnej i lokalnych źródeł.

                  6.   Szacowany czas realizacji

            Realizacja projektu ma trwać 12 miesięcy i zostanie podzielona na 2 półroczne okresy (6 + 6). Pierwszy etap zakończy się w marcu 2019 r., a drugi rozpocznie się w kwietniu 2019 r. Ponieważ obecne ustalenia finansowe UNVIM z darczyńcami obowiązują jedynie do marca 2019 r., decyzja Rady przewiduje szczególne rozwiązanie w odniesieniu do okresu po tej dacie.
            Rozwiązaniem tym jest klauzula przeglądowa stanowiąca, że wkład UE musi zostać poddany ponownej ocenie, zanim państwa członkowskie wydadzą pozytywną opinię co do nieprzerwanego przedłużenia wkładu UE na kolejnych sześć miesięcy.
            W związku z tym umowa o delegowaniu między Komisją a UNOPS zostanie podpisana na wstępny okres 6 miesięcy i będzie mogła zostać przedłużona na kolejny okres 6 miesięcy wyłącznie pod warunkiem wydania pozytywnej opinii przez państwa członkowskie.
            7.   Wyeksponowanie wkładu Unii

            UNOPS jako podmiot odpowiedzialny za techniczną realizację projektu będzie dbać o odpowiednie wyeksponowanie wsparcia finansowego zapewnianego przez Unię, np. w sprawozdaniach oraz podczas organizowanych imprez lub spotkań. Flaga UE będzie widoczna na wszystkich dokumentach UNVIM.
            UNVIM/UNOPS odpowiednio wyeksponują wkład Unii, m.in. poprzez umieszczenie logo UE, na wszystkich niezużywalnych urządzeniach zakupionych z wykorzystaniem unijnych środków. W odniesieniu do przypadków, w których umieszczenie takich informacji mogłoby zagrażać przywilejom i immunitetom przysługującym UNOPS lub bezpieczeństwu jego personelu lub beneficjentów końcowych, uzgodnione zostaną stosowne rozwiązania alternatywne.
            8.   Udział UE w komitecie sterującym UNVIM

            W skład komitetu sterującego UNVIM wchodzą: Królestwo Arabii Saudyjskiej (EHOC i Ministerstwo Obrony), Zjednoczone Emiraty Arabskie, rząd Jemenu (oficer łącznikowy UNVIM z siedzibą w Dżibuti i przedstawiciel Ministerstwa Transportu), UNOPS i OCHA. UE będzie brać udział w comiesięcznych posiedzeniach komitetu sterującego UNVIM, podobnie jak Stany Zjedoczone, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo, które uczestniczą w tych posiedzeniach w charakterze obserwatorów ze względu na bycie darczyńcami na rzecz UNVIM.
            9.   Sprawozdawczość

            UNVIM/UNOPS będzie przedstawiać ESDZ miesięczne sprawozdanie z postępów w dążeniu do osiągnięcia oczekiwanych wyników projektu. Sprawozdania te będą udostępniane odnośnemu organowi Rady.
            ESDZ będzie składać sprawozdanie odnośnemu organowi Rady z comiesięcznych posiedzeń komitetu sterującego UNVIM.
            Co kwartał w Brukseli UNVIM/UNOPS będą bezpośrednio składać sprawozdanie odnośnemu organowi Rady.
            UNVIM/UNOPS przedstawią sprawozdanie końcowe i sprawozdanie finansowe w terminie sześciu miesięcy od zakończenia okresu realizacji projektu.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1247 z dnia 18 września 2018 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)

text:
                  19.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 235/7

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1247
         z dnia 18 września 2018 r.
         zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 16 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/392/WPZiB (1) ustanawiającą misję Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze, aby wspomóc budowanie zdolności nigerskich podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo służących zwalczaniu terroryzmu i przestępczości zorganizowanej (EUCAP Sahel Niger).

                     (2)

                     Rada przedłużyła mandat misji do dnia 15 lipca 2018 r. na mocy decyzji (WPZiB) 2016/1172 (2) oraz zapewniła jej finansową kwotę odniesienia na ten sam okres w drodze decyzji (WPZiB) 2017/1253 (3). Ponadto Rada przedłużyła mandat misji oraz jej finansową kwotę odniesienia do dnia 30 września 2018 r. w drodze decyzji (WPZiB) 2018/997 (4).

                     (3)

                     W dniu 28 czerwca 2018 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie migracji.

                     (4)

                     W następstwie przeglądu strategicznego tej misji Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zalecił zmianę i przedłużenie mandatu misji EUCAP Sahel Niger o dwa lata.

                     (5)

                     EUCAP Sahel Niger będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej.

                     (6)

                     Należy odpowiednio zmienić decyzję 2012/392/WPZiB,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji 2012/392/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

                        a)

                        art. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

                           „Artykuł 1
                           Misja
                           Unia ustanawia misję Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze, aby wspomóc budowanie zdolności nigerskich podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo służących do zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej (EUCAP Sahel Niger), w tym również z myślą o poprawie ich zdolność do kontrolowania i zwalczania nielegalnej migracji oraz do zmniejszenia poziomu związanej z nią przestępczości.

                           Artykuł 2
                           Cele
                           W kontekście realizacji strategii Unii Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu, celem EUCAP Sahel Niger jest umożliwienie władzom nigerskim opracowania niezbędnych ram strategicznych oraz nadanie istniejącym strategiom bardziej operacyjnego charakteru. Celem EUCAP Sahel Niger jest również przyczynienie się do opracowania zintegrowanego, wielodyscyplinarnego, spójnego, zrównoważonego podejścia uwzględniającego prawa człowieka w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej wśród różnych nigerskich podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. EUCAP Sahel Niger wspiera również władze centralne i lokalne oraz siły bezpieczeństwa Nigru w opracowaniu polityk, technik i procedur służących skuteczniejszemu kontrolowaniu i zwalczaniu migracji nieuregulowanej.

                           Artykuł 3
                           Zadania

                              1.   Aby zrealizować cele określone w art. 2, EUCAP Sahel Niger:

                                          a)

                                          poprawia współpracę między różnymi podmiotami z dziedziny bezpieczeństwa w Nigrze i wspiera opracowywanie ram strategicznych oraz nadaje istniejącym strategiom z tej dziedziny bardziej operacyjny charakter;

                                          b)

                                          wzmacnia zdolność nigerskich sił bezpieczeństwa w walce z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną poprzez doradztwo, szkolenie, oraz, w stosownych przypadkach, mentorstwo;

                                          c)

                                          wspomaga nigerskie siły bezpieczeństwa przy opracowywaniu procedur i technik służących skuteczniejszemu kontrolowaniu i zwalczaniu nieuregulowanej migracji oraz przy zmniejszaniu poziomu związanej z nią przestępczości poprzez doradztwo strategiczne i szkolenia, w tym również z kontroli granicznej, w ramach wspierania celów Unii dotyczących migracji;

                                          d)

                                          ułatwia koordynację regionalną i międzynarodową w walce z terroryzmem, przestępczością zorganizowaną i nieuregulowaną migracją.

                              2.   EUCAP Sahel Niger koncentruje się na działaniach, o których mowa w ust. 1, które przyczyniają się do usprawnienia kontroli terytorium Nigru, w tym koordynacji z nigerskimi siłami zbrojnymi.

                              3.   Wykonując swoje zadania, misja EUCAP Sahel Niger zmierza do zapewniania, aby zdolność Nigru do zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej była rozwijana w sposób trwały, w szczególności poprzez poprawę zarządzania kadrami przez Niger, logistyki i polityk szkoleniowych w tej dziedzinie.

                              4.   EUCAP Sahel Niger nie pełni żadnych funkcji wykonawczych.”;

                        b)

                        w art. 13 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
                        „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUCAP Sahel Niger przez okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2020 r. wynosi 63 400 000 EUR.”;

                        c)

                        w art. 16 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
                        „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 30 września 2020 r.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2012/392/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 187 z 17.7.2012, s. 48).

            (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/1172 z dnia 18 lipca 2016 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 193 z 19.7.2016, s. 106).

            (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1253 z dnia 11 lipca 2017 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 179 z 12.7.2017, s. 15).

            (4)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/997 z dnia 13 lipca 2018 r. zmieniająca decyzję 2012/392/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. L 178 z 16.7.2018, s. 7).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1248 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie

text:
                  19.9.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 235/9

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1248
         z dnia 18 września 2018 r.
         w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Rozwiązanie konfliktu izraelsko-palestyńskiego jest strategicznym priorytetem Unii, która musi nadal aktywnie angażować się w tę kwestię, do czasu aż zostanie ona rozstrzygnięta w oparciu o rozwiązanie dwupaństwowe.

                     (2)

                     Należy mianować Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie (MEPP) na okres do dnia 29 lutego 2020 r.

                     (3)

                     SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
            Susanna TERSTAL zostaje niniejszym mianowana specjalną przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie (MEPP) do dnia 29 lutego 2020 r. Rada może zadecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).

            Artykuł 2
            Cele polityki

               1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w odniesieniu do procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.

               2.   Ogólnym celem jest osiągnięcie kompleksowego pokoju wypracowanego w oparciu o rozwiązanie dwupaństwowe, w którym Izrael oraz demokratyczne, integralne terytorialnie, samodzielne, pokojowe i suwerenne państwo palestyńskie współistnieją w bezpiecznych i uznanych granicach, utrzymując normalne stosunki ze swoimi sąsiadami zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych RB ONZ 242 (1967) i 338 (1973), a także mając na uwadze inne odpowiednie rezolucje, w tym rezolucję RB ONZ 2334 (2016), zgodnie z zasadami madryckimi, w tym z zasadą „ziemia za pokój”, harmonogramem działań, porozumieniami osiągniętymi dotychczas przez strony oraz arabską inicjatywą pokojową, jak również zaleceniami kwartetu bliskowschodniego (zwanego dalej „kwartetem”) z dnia 1 lipca 2016 r. W świetle różnych aspektów stosunków izraelsko-arabskich wymiar regionalny ma zasadnicze znaczenie dla kompleksowego pokoju.

               3.   W ramach realizacji tego celu politycznymi priorytetami są utrzymanie rozwiązania dwupaństwowego oraz wznowienie i wspieranie procesu pokojowego. Jasne parametry definiujące podstawę negocjacji są kluczowymi elementami pomyślnego wyniku. Unia określiła swe stanowisko odnośnie do tych parametrów w konkluzjach Rady z grudnia 2009 r., grudnia 2010 r. oraz z lipca 2014 r. i będzie je nadal aktywnie promować.

               4.   Unia zobowiązała się do współpracy ze stronami i z partnerami w ramach społeczności międzynarodowej, w tym także poprzez uczestnictwo w kwartecie oraz do czynnego angażowania się na rzecz inicjatyw międzynarodowych mających na celu nadanie negocjacjom nowej dynamiki.

            Artykuł 3
            Mandat

               1.   Dla osiągnięcia wymienionych celów polityki mandat SPUE obejmuje:

                           a)

                           wnoszenie przez Unię aktywnego i skutecznego wkładu w działania i inicjatywy prowadzące do ostatecznego rozstrzygnięcia konfliktu izraelsko-palestyńskiego w oparciu o rozwiązanie dwupaństwowe oraz zgodnie z parametrami określonymi przez Unię i odpowiednimi rezolucjami RB ONZ, w tym RB ONZ 2334 (2016), a także przedstawianie propozycji działań Unii w tym zakresie;

                           b)

                           ułatwianie i utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi stronami procesu pokojowego, stosownymi podmiotami politycznymi, innymi krajami tego regionu, członkami kwartetu i innymi właściwymi krajami, a także z ONZ i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Liga Państw Arabskich, z myślą o współpracy we wzmacnianiu procesu pokojowego;

                           c)

                           podejmowanie odpowiednich działań na rzecz promowania i tworzenia ewentualnych nowych ram negocjacyjnych w konsultacji ze wszystkimi kluczowymi zainteresowanymi stronami oraz państwami członkowskimi Unii, szczególnie poprzez realizowanie celów wspólnej deklaracji przyjętej przez uczestników konferencji, która odbyła się w Paryżu 15 stycznia 2017 r. (1);

                           d)

                           aktywne wspieranie negocjacji pokojowych między stronami i wnoszenie w nie wkładu, w tym także przedstawianie w imieniu Unii – i zgodnie z jej spójną i utrwaloną polityką – propozycji dotyczących tych negocjacji;

                           e)

                           zapewnianie stałej obecności Unii na odpowiednich forach międzynarodowych;

                           f)

                           wnoszenie wkładu w zarządzanie kryzysowe i zapobieganie kryzysom, w tym w odniesieniu do Gazy;

                           g)

                           w odpowiedzi na prośby, przyczynianie się do wprowadzania w życie porozumień międzynarodowych osiągniętych przez strony oraz kontaktowanie się z nimi na szczeblu dyplomatycznym w przypadku nieprzestrzegania warunków tych porozumień;

                           h)

                           wnoszenie wkładu w wysiłki polityczne mające na celu spowodowanie zasadniczej zmiany prowadzącej do trwałego rozwiązania w sprawie Strefy Gazy, która jest integralną częścią przyszłego państwa palestyńskiego i powinna być omawiana podczas negocjacji;

                           i)

                           zwracanie szczególnej uwagi na czynniki mające wpływ na regionalny wymiar procesu pokojowego, na kontakty z partnerami arabskimi oraz na wdrażanie arabskiej inicjatywy pokojowej;

                           j)

                           podejmowanie konstruktywnych działań z sygnatariuszami porozumień w ramach procesu pokojowego, mających na celu wsparcie przestrzegania podstawowych zasad demokracji, w tym poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego, praw człowieka oraz praworządności;

                           k)

                           składanie wniosków dotyczących możliwości interwencji Unii w procesie pokojowym i najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii oraz prowadzonych przez Unię aktualnie działań związanych z procesem pokojowym, takich jak wkład Unii w reformy palestyńskie, wraz z aspektami politycznymi odpowiednich przedsięwzięć Unii w zakresie rozwoju;

                           l)

                           nakłanianie stron do powstrzymywania się od jednostronnych działań zagrażających trwałości rozwiązania dwupaństwowego, w szczególności w Jerozolimie oraz na obszarze C okupowanego Zachodniego Brzegu;

                           m)

                           regularne składanie – w charakterze emisariusza ds. kontaktów z kwartetem – sprawozdań na temat postępów i przebiegu negocjacji oraz na temat działań kwartetu, a także przyczynianie się do przygotowywania posiedzeń wysłanników kwartetu w oparciu o stanowiska Unii i w koordynacji z innymi członkami kwartetu;

                           n)

                           przyczynianie się do realizacji polityki Unii w zakresie praw człowieka we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, w tym wytycznych Unii dotyczących praw człowieka, zwłaszcza wytycznych Unii w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych oraz dotyczących przemocy wobec kobiet i dziewcząt, zwalczania wszelkich form dyskryminacji wobec nich, jak również polityki Unii dotyczącej rezolucji RB ONZ 1325 (2000) dotyczącej kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, także przez nadzorowanie i składanie sprawozdań na temat wydarzeń oraz formułowanie zaleceń w tym zakresie;

                           o)

                           przyczynianie się do lepszego zrozumienia roli Unii wśród podmiotów mających wpływ na opinię publiczną w regionie.

               2.   SPUE wspiera działania WP oraz śledzi wszystkie działania Unii w regionie związane z procesem pokojowym na Bliskim Wschodzie.

            Artykuł 4
            Wykonywanie mandatu

               1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.

               2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE w ramach jego mandatu, nie naruszając uprawnień WP.

               3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwych działów.

               4.   SPUE będzie odbywał regularne wizyty w regionie i zapewni ścisłą koordynację działań z Biurem Przedstawiciela Unii w Jerozolimie, z delegaturą Unii w Tel Awiwie oraz z innymi odpowiednimi delegaturami Unii w regionie.

            Artykuł 5
            Finansowanie

               1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie do dnia 29 lutego 2020 r. wynosi 1 730 000 EUR.

               2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

               3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją.

               4.   SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki do momentu zatwierdzenia przez Komisję końcowego sprawozdania, w którym formalnie dokona ona finansowego zamknięcia mandatu.

            Artykuł 6
            Powołanie i skład zespołu

               1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych, zgodnie z wymogami związanymi z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.

               2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenia takiego oddelegowanego personelu pokrywa instytucja wysyłająca. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii mogą być również oddelegowani do pracy ze SPUE. Członkowie personelu międzynarodowego zatrudniani na podstawie umów muszą mieć obywatelstwo jednego z państw członkowskich.

               3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie organowi wysyłającemu, wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.

               4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu, co odpowiedni dział ESDZ, delegatura Unii w Tel Awiwie i biuro przedstawiciela Unii w Jerozolimie, aby zapewnić spójność i zgodność ich działań.

            Artykuł 7
            Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
            Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i członków personelu SPUE uzgadnia się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.

            Artykuł 8
            Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
            SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).

            Artykuł 9
            Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne

               1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ i Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.

               2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie zapewniają w razie potrzeby wsparcie logistyczne w regionie.

            Artykuł 10
            Bezpieczeństwo
            Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na podstawie tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionym zakresie, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze, za który SPUE jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

                        a)

                        sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący specyficzne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który SPUE jest odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także zawierający plan awaryjny i plan ewakuacyjny;

                        b)

                        zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który SPUE jest odpowiedzialny;

                        c)

                        zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem lub niezwłocznie po przyjeździe na obszar, za który SPUE jest odpowiedzialny, odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla tego obszaru;

                        d)

                        zapewnia wdrożenie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – składa Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

            Artykuł 11
            Składanie sprawozdań
            SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może udzielać informacji Parlamentowi Europejskiemu.

            Artykuł 12
            Koordynacja

               1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby zrealizować cele polityki Unii. W stosownych przypadkach należy dążyć do współdziałania z państwami członkowskimi. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami służb Komisji. SPUE regularnie udziela informacji delegaturom Unii i misjom państw członkowskich, w szczególności współpracuje z biurem przedstawiciela UE w Jerozolimie, delegaturą Unii w Tel Awiwie.

               2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z odpowiednimi szefami misji państw członkowskich, szefami delegatur Unii oraz szefami misji w dziedzinie WPBiO. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej współpracy z szefem delegatury Unii w Tel Awiwie i z biurem przedstawiciela Unii w Jerozolimie, zapewnia szefom Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) oraz Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EUBAM Rafah) wskazówki na temat lokalnej sytuacji politycznej. SPUE współpracuje również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w terenie.

            Artykuł 13
            Pomoc w zakresie roszczeń
            SPUE i personel SPUE udzielają pomocy przy dostarczaniu informacji w związku z roszczeniami i zobowiązaniami wynikającymi z mandatów poprzednich SPUE ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, oraz zapewniają w tym celu pomoc administracyjną i dostęp do odpowiednich akt.

            Artykuł 14
            Przegląd
            Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do dnia 31 stycznia 2019 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 30 listopada 2019 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.

            Artykuł 15
            Wejście w życie
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Jedno z państw członkowskich (Zjednoczone Królestwo) wzięło w niej udział jedynie w charakterze obserwatora i nie podpisało wspólnej deklaracji, którą przyjęto na konferencji.

            (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1485 z dnia 28 września 2018 r. określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) oraz załączonych przepisów do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN)

text:
                  5.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 251/25

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1485
         z dnia 28 września 2018 r.
         określająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) oraz załączonych przepisów do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) weszła w życie w dniu 29 stycznia 1968 r. Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN) weszła w życie w dniu 29 lutego 2008 r.

                     (2)

                     Unia nie jest Umawiającą się Stroną ADR ani ADN. Wszystkie państwa członkowskie są Umawiającymi się Stronami ADR, a 13 państw członkowskich jest Umawiającymi się Stronami ADN.

                     (3)

                     Zgodnie z art. 14 ADR każda Umawiająca się Strona może zaproponować jedną lub więcej poprawek do załączników do ADR. Grupa robocza ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15 może przyjąć projekt poprawek do tych załączników. Zgodnie z art. 20 ADN Komitet Wykonawczy może przyjmować projekty poprawek do załączonych przepisów do ADN. Taki projekt poprawki jest uważany za przyjęty, chyba że w ciągu trzech miesięcy od daty jego przekazania przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, co najmniej jedna trzecia Umawiających się Stron lub też pięć z nich, jeżeli jedna trzecia przewyższa tę liczbę, przekaże Sekretarzowi Generalnemu pisemną notyfikację o ich sprzeciwie wobec zaproponowanej zmiany.

                     (4)

                     Proponowane poprawki przyjęte w okresie dwuletnim 2016–2018 przez WP.15 i Komitet Wykonawczy ADN zostały przekazane Umawiającym się Stronom ADR i ADN w dniu 1 lipca 2018 r.

                     (5)

                     Proponowane poprawki mogą mieć decydujący wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/68/WE (1). Dyrektywa ta ustanawia wymagania dotyczące drogowego, kolejowego lub śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych w obrębie państw członkowskich lub między nimi, poprzez odniesienie do ADR, do Regulaminu międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), stanowiącego załącznik C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) i do ADN. Zgodnie z art. 4 dyrektywy 2008/68/WE transport towarów niebezpiecznych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi jest dozwolony pod warunkiem zgodności z przepisami ADR, RID lub ADN, o ile nie zastrzeżono inaczej w załącznikach do tej dyrektywy. Zgodnie z art. 8 dyrektywy 2008/68/WE Komisja jest uprawniona do dostosowania załączników do tej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego, w szczególności w celu uwzględnienia zmian w ADR, RID i ADN.

                     (6)

                     Proponowane poprawki dotyczą norm technicznych lub ujednoliconych przepisów technicznych i mają na celu zapewnienie bezpiecznego i wydajnego transportu towarów niebezpiecznych przy jednoczesnym uwzględnieniu postępu naukowego i technicznego w tym sektorze oraz opracowywania nowych substancji i artykułów stwarzających zagrożenie podczas transportu. Rozwój drogowego i śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych, zarówno w Unii, jak i między Unią a jej państwami sąsiadującymi, stanowi kluczowy element wspólnej polityki transportowej i zapewnia właściwe funkcjonowanie wszystkich gałęzi przemysłu produkujących lub stosujących towary sklasyfikowane jako niebezpieczne zgodnie z ADR i ADN.

                     (7)

                     Wszystkie proponowane poprawki są uzasadnione i korzystne, a zatem Unia powinna je poprzeć. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do proponowanych poprawek załączników do ADR oraz załączonych przepisów do ADN powinno w związku z tym opierać się na dodatku do niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do proponowanych poprawek do załączników do ADR oraz załączonych przepisów do ADN, opiera się na dodatku do niniejszej decyzji.
            Niewielkie zmiany do proponowanych poprawek do załączników do ADR i do załączonych przepisów do ADN mogą zostać uzgodnione bez kolejnej decyzji Rady, zgodnie z art. 2.

            Artykuł 2
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, w odniesieniu do proponowanych poprawek do załączniku do ADR, jak określono w art. 1, jest wyrażane przez państwa członkowskie, które są Umawiającymi się Stronami ADR, działające wspólnie w interesie Unii.
            Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, w odniesieniu do proponowanych poprawek do załączonych przepisów do ADN, jak określono w art. 1, jest wyrażane przez państwa członkowskie, które są Umawiającymi się Stronami ADN, działające wspólnie w interesie Unii.

            Artykuł 3
            Odniesienie do zaakceptowanych poprawek do załączników do ADR i załączonych przepisów do ADN, wraz z datami ich wejścia w zycie, jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               M. SCHRAMBÖCK

                  Przewodnicząca

            (1)  Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13).

            ZAŁĄCZNIK

                        Propozycja

                        Dokument referencyjny

                        Notyfikacja

                        Przedmiot

                        Uwagi

                        Stanowisko UE

                        1

                        ECE/TRANS/WP.15/240

                           C.N.304.2018.TREATIES-XI.B.14

                        Projekty zmian do załączników A i B do ADR

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15

                        Zgoda na zmiany

                        2

                        ECE/TRANS/WP.15/240/Add.1

                           C.N.304.2018.TREATIES-XI.B.14

                        Projekty zmian do załączników A i B do ADR – Addendum (Ponownie wydane 8 czerwca 2018 r.)

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15

                        Zgoda na zmiany

                        3

                        ECE/TRANS/WP.15/240/Corr.1

                           C.N.304.2018.TREATIES-XI.B.14

                        Projekty zmian do załączników A i B do ADR – Corrigendum (Ponownie wydane 8 czerwca 2018 r.)

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach grupy roboczej ds. transportu towarów niebezpiecznych – WP.15

                        Zgoda na zmiany

                        4

                        ECE/ADN/45

                           C.N.297.2018.TREATIES-XI.D.6

                        Projekty zmian przepisów załączonych do ADN

                        Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach komitetu administracyjnego ADN

                        Zgoda na zmiany