title: 2013/296/UE: Decyzja Rady z dnia 13 maja 2013 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz

text:
               20.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 168/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 maja 2013 r.
   dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   (2013/296/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2012/353/UE (1) Umowa między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie zmiany Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 27 czerwca 2012 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (2)

               Należy zatwierdzić Umowę.

               (3)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (2); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (3); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (5)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do dokonania w imieniu Unii Europejskiej notyfikacji przewidzianej w art. 2 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca (4).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2013 r.

            W imieniu Rady

         S. COVENEY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 174 z 4.7.2012, s. 4.

      (2)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (3)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (4)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
    ---documentbreak---

               20.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 168/1

         UMOWA
   między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   UNIA EUROPEJSKA,
   oraz
   REPUBLIKA MOŁDAWII,
   zwane dalej „Stronami”,
   UWZGLĘDNIAJĄC Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2008 r.,
   PRAGNĄC dalej ułatwiać kontakty międzyludzkie,
   UZNAJĄC znaczenie wprowadzenia turystycznego ruchu bezwizowego dla obywateli Republiki Mołdawii w stosownym czasie, pod warunkiem spełnienia wszystkich warunków bezpiecznej mobilności i odpowiedniego zarządzania nią,
   UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej oraz Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
   UWZGLĘDNIAJĄC Protokół w sprawie stanowiska Danii, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Danii,
   UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W Umowie między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz, zwanej dalej „Umową”, wprowadza się zmiany zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu:

               1)

               w tytule słowo „Wspólnotą” zastępuje się słowem „Unią”;

               2)

               w art. 2 ust. 1 i 2 słowo „Wspólnoty” zastępuje się słowami „Unii Europejskiej”, a w art. 3 lit. e) słowo „wspólnotowego” zastępuje się słowem „unijnego”;

               3)

               w art. 4 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           lit. d) otrzymuje brzmienie:

                                       „d)

                                       w przypadku kierowców przewożących towary w ruchu międzynarodowym i świadczących usługi transportu pasażerskiego, przemieszczających się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Republice Mołdawii:

                                                   —

                                                   pisemny wniosek sporządzony przez krajowe stowarzyszenie przewoźników Republiki Mołdawii zajmujących się międzynarodowym transportem drogowym, w którym podaje się cel, trasę podróży, czas trwania i częstotliwość przejazdów;”;

                           b)

                           lit. f) otrzymuje brzmienie:

                                       „f)

                                       w przypadku dziennikarzy i członków personelu technicznego towarzyszących im w celach zawodowych:

                                                   —

                                                   zaświadczenie lub inny dokument wydany przez organizację zawodową, stanowiące dowód, że dana osoba jest wykwalifikowanym dziennikarzem, oraz dokument wydany przez pracodawcę, zaświadczający, że cel podróży wiąże się z zadaniem dziennikarskim lub stanowiący dowód, że dana osoba jest członkiem personelu technicznego towarzyszącym dziennikarzowi w ramach swoich obowiązków zawodowych;”;

                           c)

                           lit. k) otrzymuje brzmienie:

                                       „k)

                                       w przypadku bliskich krewnych – małżonków, dzieci (w tym przysposobionych), rodziców (w tym opiekunów), dziadków i wnuków – odwiedzających obywateli Republiki Mołdawii legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich lub obywateli Unii Europejskiej zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami:

                                                   —

                                                   pisemny wniosek osoby przyjmującej;”;

                           d)

                           dodaje się literę w brzmieniu:

                                       „p)

                                       w przypadku uczestników oficjalnych programów współpracy transgranicznej Unii Europejskiej, takich jak Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI):

                                                   —

                                                   pisemny wniosek organizacji przyjmującej.”;

               4)

               w art. 5 ust. 1–3 otrzymują brzmienie:
               „1.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o pięcioletnim okresie ważności następującym kategoriom osób:

                           a)

                           członkom rządów i parlamentów krajowych i regionalnych oraz trybunałów konstytucyjnych i sądów najwyższych, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy, w zakresie pełnionych przez nich obowiązków;

                           b)

                           stałym członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Republiki Mołdawii uczestniczą regularnie w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

                           c)

                           małżonkom i dzieciom (w tym przysposobionym) poniżej 21. roku życia lub pozostającym na utrzymaniu rodziców oraz rodzicom (w tym opiekunom) odwiedzającym obywateli Republiki Mołdawii zamieszkujących legalnie na terytorium państw członkowskich lub obywateli Unii Europejskiej przebywających na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami;

                           d)

                           przedsiębiorcom i przedstawicielom organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

                           e)

                           dziennikarzom i członkom personelu technicznego towarzyszącym im w ramach swoich obowiązków zawodowych.

                     Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu będzie ograniczony do tego okresu, w szczególności w przypadku:

                           —

                           osób, o których mowa w lit. a), do okresu ich kadencji,

                           —

                           osób, o których mowa w lit. b), do okresu ważności statusu stałego członka oficjalnej delegacji,

                           —

                           osób, o których mowa w lit. c), do okresu ważności, na który zatwierdzono legalny pobyt obywateli Republiki Mołdawii, którzy przebywają legalnie w Unii Europejskiej,

                           —

                           osób, o których mowa w lit. d), do okresu ważności statusu przedstawiciela podmiotu gospodarczego lub umowy o pracę, lub

                           —

                           osób, o których mowa w lit. e), gdy umowa o pracę została zawarta

                     na mniej niż pięć lat.
               2.   Misje dyplomatyczne oraz służby konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o jednorocznym okresie ważności następującym kategoriom osób, pod warunkiem że w poprzednim roku takie osoby otrzymały przynajmniej jedną wizę, z której skorzystały zgodnie z prawnymi dotyczącymi wjazdu do danego kraju i pobytu w nim:

                           a)

                           członkom oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Republiki Mołdawii uczestniczą regularnie w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

                           b)

                           przedstawicielom organizacji społeczeństwa obywatelskiego odbywającym regularne podróże do państw członkowskich w celu udziału w szkoleniach, seminariach lub konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

                           c)

                           przedstawicielom wolnych zawodów uczestniczącym w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

                           d)

                           kierowcom przewożącym towary w ruchu międzynarodowym i świadczącym usługi transportu pasażerskiego, przemieszczającym się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Republice Mołdawii;

                           e)

                           członkom załóg pociągów, wagonów chłodniczych i lokomotyw w pociągach międzynarodowych przemieszczających się na obszar państw członkowskich;

                           f)

                           osobom biorącym udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

                           g)

                           studentom oraz studentom podyplomowym, którzy odbywają regularne podróże w celu podjęcia nauki lub udziału w szkoleniach, w tym w ramach programów wymiany;

                           h)

                           uczestnikom międzynarodowych imprez sportowych i osobom im towarzyszącym w celach zawodowych;

                           i)

                           uczestnikom oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie i inne miejscowości;

                           j)

                           uczestnikom oficjalnych programów współpracy transgranicznej Unii Europejskiej, takich jak Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI).

                     Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu będzie ograniczony do tego okresu.
               3.   Misje dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu na okres ważności co najmniej dwóch lat i co najwyżej pięciu lat osobom wymienionym w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach takie osoby korzystały z jednorocznych wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami odwiedzanego państwa członkowskiego dotyczącymi wjazdu i pobytu, chyba że konieczność lub zamiar częstego lub regularnego odbywania podróży są wyraźnie ograniczone do krótszego okresu, w którym to przypadku okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu ogranicza się do tego okresu.”;

               5)

               w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           w ust. 2:

                                       (i)

                                       wyrażenie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
                                       „2.   Bez uszczerbku dla ust. 4 w odniesieniu do następujących kategorii osób odstępuje się od pobierania opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego:”;

                                       (ii)

                                       w lit. a) dodaje się następujące słowa:
                                       „lub obywatele Unii Europejskiej przebywający na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami”;

                                       (iii)

                                       w lit. j) dodaje się następujące wyrazy:
                                       „i członkowie personelu technicznego towarzyszący im w ramach swoich obowiązków zawodowych;”;

                                       (iv)

                                       dodaje się litery w brzmieniu:

                                                   „p)

                                                   osoby w wieku do lat 25 uczestniczące w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku;

                                                   q)

                                                   przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego odbywający podróże w celu udziału w szkoleniach, seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

                                                   r)

                                                   uczestnicy oficjalnych programów współpracy transgranicznej Unii Europejskiej, takich jak Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI).”;

                                       (v)

                                       dodaje się akapit w brzmieniu:
                                       „Akapit pierwszy stosuje się również, gdy celem podróży jest przejazd.”;

                           b)

                           dodaje się ustęp w brzmieniu:
                           „4.   Jeżeli państwo członkowskie współpracuje z usługodawcą zewnętrznym, mając na względzie wydawanie wiz, usługodawca zewnętrzny może pobrać opłatę administracyjną. Opłata jest proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego z tytułu wykonywania swoich zadań i nie przekracza 30 EUR. Dane państwo członkowskie utrzymuje możliwość składania wniosków przez wszystkie osoby ubiegające się o wizę bezpośrednio w swoich placówkach konsularnych. Usługodawca zewnętrzny prowadzi działania zgodnie z kodeksem wizowym i w pełnym poszanowaniu ustawodawstwa Republiki Mołdawii.”;

               6)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 6a
               Składanie wniosku bez osobistego stawiennictwa wnioskodawcy
               Placówki konsularne państw członkowskich mogą odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, jeżeli wiadomo, że wnioskodawca jest osobą uczciwą i wiarygodną, chyba że osobiste stawiennictwo wnioskodawcy jest konieczne w celu pobrania danych biometrycznych.”;

               7)

               art. 8 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 8
               Wyjazd w przypadku zgubienia lub kradzieży dokumentów
               Obywatele Unii Europejskiej i obywatele Republiki Mołdawii, którzy zgubili swój dowód tożsamości lub którym taki dokument skradziono podczas pobytu na terytorium Republiki Mołdawii lub państw członkowskich, mogą opuścić terytorium Republiki Mołdawii lub państw członkowskich na podstawie ważnego dowodu tożsamości upoważniającego do przekroczenia granicy, wydanego przez misję dyplomatyczną lub urząd konsularny danego państwa członkowskiego lub Republiki Mołdawii, bez konieczności posiadania wizy lub innego rodzaju upoważnienia.”;

               8)

               w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           tytuł otrzymuje brzmienie:

                              „Paszporty dyplomatyczne i służbowe”;

                           b)

                           ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                           „2.   Obywatele Republiki Mołdawii będący w posiadaniu ważnego służbowego paszportu biometrycznego mogą wjechać na terytorium państw członkowskich, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie bez wizy.”;

                           c)

                           dodaje się ustęp w brzmieniu:
                           „3.   Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium państw członkowskich przez okres nieprzekraczający 90 w każdym okresie 180 dni.”;

               9)

               w art. 12 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           w pierwszym zdaniu słowo „Wspólnoty” zastępuje się słowem „Unii”;

                           b)

                           w drugim zdaniu słowo „Wspólnotę” zastępuje się słowami „Unię Europejską”, a wyrażenie „Komisja Wspólnot Europejskich” zastępuje się wyrażeniem „Komisja Europejska”;

               10)

               w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           istniejący ustęp otrzymuje oznaczenie 1;

                           b)

                           dodaje się ustęp w brzmieniu:
                           „2.   Postanowienia umów dwustronnych lub ustaleń między poszczególnymi państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii zawarte przed wejściem w życie niniejszej Umowy przewidującej zwolnienie posiadaczy służbowych paszportów niebiometrycznych z obowiązku wizowego mają zastosowanie bez uszczerbku dla prawa danych państw członkowskich lub Republiki Mołdawii do wypowiedzenia lub zawieszenia tych dwustronnych umów lub ustaleń.”;

               11)

               w art. 14 dodaje się akapit pierwszy w brzmieniu:
               „Republika Mołdawii może ponownie wprowadzić obowiązek wizowy jedynie dla obywateli lub pewnych kategorii obywateli wszystkich państw członkowskich, ale nie dla obywateli lub pewnych kategorii obywateli poszczególnych państw członkowskich.”.

         Artykuł 2
   Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami; niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym ostatnia ze Stron zawiadamia drugą Stronę o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.

      Sporządzono w Brukseli dnia dwudziestego siódmego czerwca dwa tysiące dwunastego roku w dwóch egzemplarzach w każdym z oficjalnych języków Stron; każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

         За Европейския съюз
         Por la Unión Europea
         Za Evropskou unii
         For Den Europæiske Union
         Für die Europäische Union
         Euroopa Liidu nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
         For the European Union
         Pour l'Union européenne
         Per l'Unione europea
         Eiropas Savienības vārdā –
         Europos Sąjungos vardu
         Az Európai Unió részéről
         Għall-Unjoni Ewropea
         Voor de Europese Unie
         W imieniu Unii Europejskiej
         Pela União Europeia
         Pentru Uniunea Europeană
         Za Európsku úniu
         Za Evropsko unijo
         Euroopan unionin puolesta
         För Europeiska unionen
         Pentru Uniunea Europeană

         3a Република Молдова
         Por la República de Moldavia
         Za Moldavskou republiku
         For Republikken Moldova
         Für die Republik Moldau
         Moldova Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατία της Μολδαβίας
         For the Republic of Moldova
         Pour la République de Moldavie
         Per la Repubblica moldova
         Moldovas Republikas vārdā –
         Moldovos Respublikos vardu
         A Moldovai Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika tal-Moldova
         Voor de Republiek Moldavië
         W imieniu Republiki Mołdawii
         Pela República da Moldova
         Pentru Republica Moldova
         Za Moldavskú republiku
         Za Republiko Moldavijo
         Moldovan tasavallan puolesta
         För Republiken Moldavien
         Pentru Republica Moldova

   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WSPÓŁPRACY W ZAKRESIE DOKUMENTÓW PODRÓŻY
   Strony są zgodne, że wspólny komitet ustanowiony na mocy art. 12 Umowy ocenia, w ramach kontroli wykonania niniejszej Umowy, wpływ poziomu zabezpieczeń odpowiednich dokumentów podróży na funkcjonowanie niniejszej Umowy. W tym celu Strony zgadzają się regularnie informować się nawzajem o środkach podejmowanych, aby zapobiegać wprowadzaniu nadmiernej liczby dokumentów podróży oraz rozwijać techniczne aspekty zabezpieczeń dokumentów podróży, a także o środkach dotyczących procesu personalizacji wydawania dokumentów podróży.
   DEKLARACJA UNII EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCA DOKUMENTÓW, KTÓRE NALEŻY ZŁOŻYĆ Z WNIOSKIEM O WIZĘ KRÓTKOTERMINOWĄ
   Unia Europejska ustanowi zharmonizowaną listę dokumentów uzupełniających, zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. a) kodeksu wizowego, celem zapewnienia wymogu składania, co do zasady, tych samych dokumentów uzupełniających przez wnioskodawców z Republiki Mołdawii. Unia Europejska poinformuje Republikę Mołdawii na forum komitetu o sporządzeniu takiej listy. Unia Europejska poinformuje również obywateli Republiki Mołdawii zgodnie z art. 47 ust. 1 lit. a) kodeksu wizowego.
   DEKLARACJA UNII EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE WSPÓŁPRACY Z USŁUGODAWCAMI ZEWNĘTRZNYMI
   Unia Europejska zobowiązuje się do zlecania na zewnątrz przyjmowania wniosków wizowych wyłącznie w ostateczności, w przypadku zaistnienia szczególnych okoliczności lub powodów dotyczących sytuacji lokalnej, na przykład gdy duża liczba wnioskodawców nie pozwala na zorganizowanie przyjmowania wniosków i zbierania danych w odpowiednim terminie i w godnych warunkach; lub nie jest możliwe zapewnienie odpowiedniej dostępności na całym terytorium danego kraju trzeciego w żaden inny sposób; i gdy inne sposoby współpracy okażą się niewłaściwe w przypadku danego państwa członkowskiego.
   DEKLARACJA UNII EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE UŁATWIEŃ DLA CZŁONKÓW RODZIN
   Unia Europejska przyjmuje do wiadomości sugestię Republiki Mołdawii dotyczącą rozszerzenia definicji członków rodziny, którzy powinni mieć możliwość korzystania z ułatwień wizowych oraz wagę, jaką Republika Mołdawii przywiązuje do kwestii uproszczenia zasad przemieszczania się tej kategorii osób.
   Aby ułatwić przemieszczanie się większej liczbie krewnych (w szczególności siostrom, braciom i ich dzieciom) obywateli Republiki Mołdawii legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich lub obywateli Unii Europejskiej, Unia Europejska zwraca się do placówek konsularnych państw członkowskich o pełne korzystanie z przewidzianych w kodeksie wizowym możliwości zapewnienia ułatwień w wydawaniu wiz tym osobom, w szczególności poprzez ograniczenie liczby dokumentów wymaganych od wnioskodawców, zwolnienie z opłat manipulacyjnych i w stosownych przypadkach wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA SZWAJCARII I LIECHTENSTEINU
   Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią a Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umowy z dnia 26 października 2004 r., dotyczącej włączenia tych krajów we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.
   W związku z tym wskazane jest, aby władze Szwajcarii i Liechtensteinu oraz Republiki Mołdawii zawarły niezwłocznie dwustronne umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak Umowa między Unią Europejską a Republiką Mołdawii.


title: 2014/469/UE: Decyzja Rady podjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie mianowania członka Komisji Europejskiej

text:
               18.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 212/16

         DECYZJA RADY
   podjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji
   z dnia 17 lipca 2014 r.
   w sprawie mianowania członka Komisji Europejskiej

      (2014/469/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 246 akapit drugi,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 9 lutego 2010 r. Rada Europejska przyjęła decyzję 2010/80/UE (2) w sprawie mianowania Komisji Europejskiej na okres do dnia 31 października 2014 r.

               (2)

               W piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. przewodniczący Komisji José Manuel DURÃO BARROSO poinformował Radę, że Janusz LEWANDOWSKI zrezygnował ze stanowiska członka Komisji ze skutkiem od dnia 30 czerwca 2014 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 246 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w przypadku wakatu spowodowanego rezygnacją członek Komisji jest zastępowany, na okres pozostający do zakończenia kadencji, przez nowego członka posiadającego takie samo obywatelstwo.

               (4)

               W związku z tym należy mianować nowego członka Komisji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji José Manuelem DURÃO BARROSO, Rada mianuje Jacka DOMINIKA członkiem Komisji na okres pozostający do zakończenia kadencji, tj. do dnia 31 października 2014 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 16 lipca 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 38 z 11.2.2010, s. 7.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1995 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

text:
               16.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1995
   z dnia 11 listopada 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 15 lipca 2013 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z niektórymi pozostałymi członkami Światowej Organizacji Handlu na podstawie art. XXIV ust. 6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę.

               (3)

               Negocjacje te zakończono, a w dniu 12 lipca 2016 r. parafowano Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII GATT z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej (zwane dalej „Porozumieniem”).

               (4)

               Porozumienie powinno zostać podpisane,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii na podstawie art. XXIV ust. 6 oraz art. XXVIII GATT z 1994 r. w sprawie zmiany list koncesyjnych Republiki Chorwacji w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia tego Porozumienia (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. ŽIGA

            Przewodniczący

      (1)  Tekst Porozumienia zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jego zawarcia.


title: 2014/471/UE: Decyzja Rady podjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie mianowania członka Komisji Europejskiej

text:
               18.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 212/18

         DECYZJA RADY
   podjęta za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji
   z dnia 17 lipca 2014 r.
   w sprawie mianowania członka Komisji Europejskiej

      (2014/471/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 246 akapit drugi,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 9 lutego 2010 r. Rada Europejska przyjęła decyzję 2010/80/UE (2) w sprawie mianowania Komisji Europejskiej na okres do dnia 31 października 2014 r.

               (2)

               W piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. przewodniczący Komisji José Manuel DURÃO BARROSO poinformował Radę, że Viviane REDING zrezygnowała ze stanowiska członka Komisji ze skutkiem od dnia 30 czerwca 2014 r.

               (3)

               Zgodnie z art. 246 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w przypadku wakatu spowodowanego rezygnacją członek Komisji ma zostać zastąpiony, na okres pozostający do zakończenia kadencji, przez nowego członka posiadającego takie samo obywatelstwo.

               (4)

               W związku z tym należy mianować nowego członka Komisji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Za wspólnym porozumieniem z przewodniczącym Komisji José Manuelem DURÃO BARROSO, Rada mianuje Martine REICHERTS członkiem Komisji na okres pozostający do zakończenia kadencji, tj. do dnia 31 października 2014 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 16 lipca 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 38 z 11.2.2010, s. 7.


title: 2013/129/UE: Decyzja Rady z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli

text:
               15.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 72/11

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 marca 2013 r.
   w sprawie poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli
   (2013/129/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych (1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,
   uwzględniając inicjatywę Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Sprawozdanie na temat oceny zagrożeń dotyczące 4-metyloamfetaminy zostało sporządzone na podstawie art. 6 decyzji 2005/387/WSiSW w ramach sesji specjalnej komitetu naukowego Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii w poszerzonym składzie, a następnie przedłożone Komisji w dniu 29 listopada 2012 r.

               (2)

               4-metyloamfetamina jest syntetyczną pierścieniową metylowaną pochodną amfetaminy, którą przechwytuje się głównie w postaci proszku lub pasty w próbkach zawierających amfetaminę i kofeinę, choć występuje również w formie tabletek lub płynu. Substancja ta pojawiła się na nielegalnym rynku amfetaminy, gdzie jest sprzedawana i stosowana jako objęta kontrolą amfetamina. W jednym przypadku wykryto ją w produkcie handlowym sprzedawanym przez internet. Głównym chemicznym prekursorem służącym do syntezy 4-metyloamfetaminy jest 4-metylowy metylobenzyloketon (4-metylowy BMK), który wydaje się być dostępny w sprzedaży przez internet i nie podlega kontroli na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r.

               (3)

               Doniesienia na temat specyficznych fizycznych skutków 4-metyloamfetaminy są rzadkie, ponieważ osoby, które stosują tę substancję, zwykle nie są tego świadome. Z niewielu dostępnych relacji wynika, że ma ona właściwości pobudzające. Nieliczne dostępne dane dotyczące stosowania 4-metyloamfetaminy przez ludzi wskazują, że do jej działań niepożądanych należą: hipertermia, nadciśnienie, anoreksja, mdłości, pocenie się, zaburzenia trawienia, kaszel, wymioty, ból głowy, kołatanie serca, bezsenność, paranoja, lęk i depresja. Aktualnie dostępne dane są niewystarczające do określenia, jakie są relatywne właściwości uzależniające tej substancji.

               (4)

               Z dostępnych, ograniczonych źródeł danych wynika, że 4-metyloamfetamina charakteryzuje się podobną ostrą toksycznością jak inne środki pobudzające. Istnieją przesłanki wskazujące, że łączenie 4-metyloamfetaminy z innymi substancjami, w tym amfetaminą i kofeiną, może prowadzić do zwiększenia ogólnej toksyczności.

               (5)

               W sumie w czterech państwach członkowskich odnotowano 21 śmiertelnych przypadków, w których podczas sekcji zwłok w badanych próbkach wykryto 4-metyloamfetaminę, osobno lub w połączeniu z co najmniej jedną substancją, zwłaszcza amfetaminą. Choć na podstawie dostępnych informacji nie da się stwierdzić z całą pewnością, jaką rolę odegrała 4-metyloamfetamina wśród przyczyn tych zgonów, w niektórych przypadkach substancja ta była dominującym wykrytym narkotykiem, a jej poziom był porównywalny z poziomem amfetaminy w pewnych przypadkach, w których przyczyną śmierci było zażycie amfetaminy.

               (6)

               4-metyloamfetaminę wykryto w 15 państwach członkowskich, a jedno państwo członkowskie zgłosiło, że na jego terytorium miała miejsce produkcja tej substancji. Trudno oszacować, jak rozpowszechnione jest stosowanie 4-metyloamfetaminy. Nie ma informacji na temat popytu na tę konkretną substancję ze strony grup osób zażywających narkotyki i nie jest ona wprowadzana do obrotu za pośrednictwem sklepów internetowych.

               (7)

               Z dostępnych informacji wynika, że 4-metyloamfetamina jest wytwarzana i rozpowszechniana przez te same grupy przestępcze, które są zaangażowane w produkcję i sprzedaż amfetaminy.

               (8)

               Z medycznego punktu widzenia 4-metyloamfetamina nie ma żadnej znanej, stwierdzonej lub uznanej wartości ani zastosowania w Unii; substancja ta nie została również dopuszczona do obrotu w Unii. Poza jej wykorzystaniem jako analitycznego wzorca odniesienia oraz do badań naukowych nie ma żadnych przesłanek wskazujących, że mogłaby być stosowana w jakimkolwiek innym uzasadnionym celu.

               (9)

               4-metyloamfetamina nie podlega obecnie procedurze badania w ramach systemu Organizacji Narodów Zjednoczonych ani nie została poddana takiemu badaniu. W ośmiu państwach członkowskich substancja ta podlega kontroli na podstawie przepisów o kontroli narkotyków zgodnie z zobowiązaniami tych państw wynikającymi z Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. Dwa inne państwa członkowskie w swoich przepisach krajowych stosują do tego produktu definicję rodzajową fenyloetyloaminy, natomiast jedno państwo członkowskie kontroluje go na mocy ustawodawstwa dotyczącego leków.

               (10)

               W sprawozdaniu na temat oceny zagrożeń stwierdzono, że dowody naukowe dotyczące właściwości 4-metyloamfetaminy i zagrożeń wynikających z jej zażywania są nieliczne i potrzebne są dalsze badania na temat ogólnych zagrożeń zdrowotnych i społecznych związanych z tą substancją. Istnieją jednak wystarczające podstawy do poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli w całej Unii. Ze względu na zagrożenia zdrowotne, których przyczyną jest ta substancja, o czym świadczy jej wykrycie w kilku śmiertelnych przypadkach, zwłaszcza jeśli jest stosowana w połączeniu z innymi substancjami, a także ze względu duże podobieństwo do amfetaminy pod względem wyglądu i działania oraz fakt, że osoby mogą zażywać tę substancję nieświadomie, oraz ze względu na niewielką wartość i zastosowanie medyczne 4-metyloamfetaminy powinna ona zostać poddana środkom kontroli w całej Unii.

               (11)

               Ponieważ w 10 państwach członkowskich 4-metyloamfetamina już jest objęta kontrolą, poddanie jej środkom kontroli na terenie całej Unii może pomóc w uniknięciu problemów związanych z transgranicznym egzekwowaniem prawa oraz współpracą sądową.

               (12)

               Środki kontroli obowiązujące w całej Unii mogą też przyczynić się do zapobieżenia sytuacji, w której 4-metyloamfetamina byłaby wykorzystywana jako alternatywa do amfetaminy na nielegalnym rynku narkotyków,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym w całej Unii poddaje się środkom kontroli nową substancję psychoaktywną 4-metyloamfetaminę.
   Artykuł 2
   Państwa członkowskie w terminie do dnia 17 marca 2014 r. podejmą niezbędne środki, zgodnie ze swoim prawem krajowym, w celu poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli oraz sankcjom karnym przewidzianym przez ustawodawstwo krajowe tych państw zgodnie z ich zobowiązaniami w ramach Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2013 r.

            W imieniu Rady

         A. SHATTER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32.


title: 2009/202/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/117

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2006
   (2009/202/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Centrum (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (4), w szczególności jego art. 12a,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0110/2008),

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego zostały przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg rachunkowych Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego za rok budżetowy 2006;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 46.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 86.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2011/286/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 maja 2011 r. w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

text:
               19.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 132/13

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 2 maja 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami
   (2011/286/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (1), w szczególności jego pkt 26,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (2),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.

               (2)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia funduszu w granicach rocznego pułapu wynoszącego 1 mld EUR.

               (3)

               Rozporządzenie (WE) nr 2012/2002 zawiera przepisy, na mocy których można uruchomić fundusz.

               (4)

               Polska, Słowacja, Węgry, Republika Czeska, Chorwacja i Rumunia złożyły wnioski o uruchomienie funduszu w związku z klęską żywiołową spowodowaną przez osunięcia ziemi i poważną powódź,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 182 388 893 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 maja 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         CSÉFALVAY Z.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.


title: 2014/31/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 29 sierpnia 2013 r. określająca warunki przekazywania udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz korekty opłaconego kapitału (EBC/2013/29)

text:
               21.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 16/55

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 29 sierpnia 2013 r.
   określająca warunki przekazywania udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz korekty opłaconego kapitału
   (EBC/2013/29)
   (2014/31/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 28 ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2013/28 z dnia 29 sierpnia 2013 r. w sprawie procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (1) dokonuje korekty wag przypisanych krajowym bankom centralnym (KBC) w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (EBC) (zwanych dalej „wagami klucza kapitałowego” i „kluczem kapitałowym”). Korekta ta wymaga, aby Rada Prezesów określiła warunki przenoszenia udziałów kapitałowych pomiędzy KBC będącymi członkami Europejskiego Systemu Banków Centralnych w dniu 31 grudnia 2013 r. – tak, aby zapewnić zgodność pomiędzy udziałami w kapitale a wprowadzonymi korektami. Dlatego też niezbędne jest przyjęcie nowej decyzji uchylającej z dniem 1 stycznia 2014 r. decyzję EBC/2013/18 z dnia 21 czerwca 2013 r. określającą warunki przekazywania udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz korekty opłaconego kapitału (2).

               (2)

               Decyzja EBC/2013/30 z dnia 29 sierpnia 2013 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (3), określa sposób i zakres obowiązku opłacenia przez KBC państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC strefy euro”), kapitału EBC w związku z korektą klucza kapitałowego. Decyzja EBC/2013/31 z dnia 30 sierpnia 2013 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne spoza strefy euro (4) określa wartość procentową, jaką krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą nie jest euro (zwane dalej „KBC spoza strefy euro”), są zobowiązane opłacić z dniem 1 stycznia 2014 r. w związku z korektą klucza kapitałowego.

               (3)

               KBC strefy euro, z wyjątkiem Latvijas Banka, opłaciły już swoje udziały w subskrybowanym kapitale EBC zgodnie z wymogami decyzji EBC/2013/19 z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (5). W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji EBC/2013/30, w celu wyrównania do kwot wskazanych w tabeli zawartej w art. 1 decyzji EBC/2013/30, KBC strefy euro przekazują dodatkową kwotę na rzecz EBC bądź otrzymują zwrot odpowiedniej kwoty od EBC.

               (4)

               Ponadto odrębna decyzja Rady Prezesów w sprawie opłacenia przez Latvijas Banka kapitału, przekazania aktywów rezerwy walutowej oraz wniesienia wkładu na poczet rezerw kapitałowych i celowych Europejskiego Banku Centralnego zobowiązuje Latvijas Banka, który od dnia 1 stycznia 2014 r. stanie się KBC strefy euro, do opłacenia pozostałej części swego udziału w kapitale subskrybowanym EBC w celu osiągnięcia kwoty wskazanej obok nazwy Latvijas Banka w tabeli zawartej w art. 1 decyzji EBC/2013/30, z uwzględnieniem skorygowanego klucza kapitałowego.

               (5)

               Również KBC spoza strefy euro opłaciły już określoną procentowo część swoich udziałów w subskrybowanym kapitale EBC zgodnie z wymogami decyzji EBC/2013/20 z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne spoza strefy euro (6). W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji EBC/2013/31, w celu wyrównania do kwot wskazanych w trzeciej kolumnie tabeli zawartej w art. 1 decyzji EBC/2013/31, KBC spoza strefy euro przekazują dodatkową kwotę na rzecz EBC bądź otrzymują zwrot odpowiedniej kwoty od EBC,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przekazanie udziałów kapitałowych
   Uwzględniając udział w kapitale EBC subskrybowany przez poszczególne KBC na dzień 31 grudnia 2013 r., jak również udział w kapitale EBC subskrybowany przez poszczególne KBC od dnia 1 stycznia 2014 r. w wyniku korekty wag klucza kapitałowego zgodnie z art. 2 decyzji EBC/2013/28, KBC dokonają odpowiedniego przekazania udziałów kapitałowych pomiędzy sobą w drodze przekazów do EBC bądź z EBC – tak, aby zapewnić zgodność pomiędzy udziałami w kapitale na dzień 1 stycznia 2014 r. a skorygowanymi wagami. W tym celu uznaje się, na mocy postanowień niniejszego artykułu i bez konieczności dokonywania dalszych formalności lub wydawania dalszych aktów, że poszczególne KBC przekazały lub otrzymały z dniem 1 stycznia 2014 r. udziały w subskrybowanym kapitale EBC wskazane obok ich nazw w czwartej kolumnie tabeli zawartej w załączniku I do niniejszej decyzji, przy czym znak „+” odnosi się do udziału kapitałowego, który EBC przekaże na rzecz danego KBC, a znak „-” do udziału kapitałowego, który dany KBC przekaże na rzecz EBC.
   Artykuł 2
   Korekta opłaconego kapitału
   1.   Uwzględniając wysokość kapitału EBC, który poszczególne KBC już opłaciły, oraz wysokość kapitału EBC, który poszczególne KBC opłacą z dniem 1 stycznia 2014 r. zgodnie z art. 1 decyzji EBC/2013/30 – w odniesieniu do KBC strefy euro, oraz zgodnie z art. 1 decyzji EBC/2013/31 – w odniesieniu do KBC spoza strefy euro, w pierwszym dniu operacyjnym transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET2) następującym po dniu 1 stycznia 2014 r. poszczególne KBC przekażą lub otrzymają kwotę netto wskazaną obok ich nazw w czwartej kolumnie tabeli zawartej w załączniku II do niniejszej decyzji, przy czym znak „+” odnosi się do kwoty, którą KBC przekaże na rzecz EBC a znak „-” do kwoty, którą EBC przekaże na rzecz KBC.
   2.   W pierwszym dniu operacyjnym systemu TARGET2 następującym po dniu 1 stycznia 2014 r. EBC i KBC zobowiązane do przekazania określonych kwot zgodnie z ust. 1 przekażą osobno odsetki od odpowiednich kwot naliczone za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia takiego przekazania. Podmioty przekazujące i otrzymujące powyższe odsetki będą tożsame z podmiotami przekazującymi i otrzymującymi kwoty, w stosunku do których odsetki zostały naliczone.
   Artykuł 3
   Przepisy ogólne
   1.   Przekazy określone w art. 2 zostaną dokonane za pośrednictwem systemu TARGET2.
   2.   W przypadku gdy dany KBC nie ma dostępu do systemu TARGET2, przekaże on kwoty określone w art. 2 w drodze uznania rachunku wskazanego w odpowiednim czasie przez EBC lub KBC.
   3.   Odsetki naliczane zgodnie z art. 2 ust. 2 oblicza się w oparciu o okresy dzienne, przy użyciu metody naliczania przyjmującej 360-dniowy rok oraz przy zastosowaniu stopy procentowej równej ostatniej dostępnej krańcowej stopie procentowej zastosowanej przez Eurosystem w ofertach przetargowych na podstawowe operacje refinansujące.
   4.   EBC oraz KBC zobowiązane do przekazania odpowiednich kwot zgodnie z art. 2 wydadzą, przy zastosowaniu odpowiednich procedur, instrukcje niezbędne do prawidłowego i terminowego przekazania środków.
   Artykuł 4
   Wejście w życie i utrata mocy obowiązującej
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.
   2.   Z dniem 1 stycznia 2014 r. traci moc decyzja EBC/2013/18.
   3.   Odniesienia do decyzji EBC/2013/18 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 29 sierpnia 2013 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Zob. s. 53 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (2)  Dz.U. L 187 z 6.7.2013, s. 17.

      (3)  Zob. s. 61 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (4)  Zob. s. 63 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (5)  Dz.U. L 187 z 6.7.2013, s. 23.

      (6)  Dz.U. L 187 z 6.7.2013, s. 25.

      ZAŁĄCZNIK I

         KAPITAŁ SUBSKRYBOWANY PRZEZ KBC

                  (EUR)

                  Udział subskrybowany na dzień 31 grudnia 2013 r.

                  Udział subskrybowany od dnia 1 stycznia 2014 r.

                  Udział podlegający przekazaniu

                     KBC strefy euro

                  Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique

                  261 705 370,91

                  268 222 025,17

                  6 516 654,26

                  Deutsche Bundesbank

                  2 030 803 801,28

                  1 948 208 997,34

                  –82 594 803,94

                  Eesti Pank

                  19 268 512,58

                  20 870 613,63

                  1 602 101,05

                  Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland

                  120 276 653,55

                  125 645 857,06

                  5 369 203,51

                  Bank of Greece

                  210 903 612,74

                  220 094 043,74

                  9 190 431,00

                  Banco de España

                  893 420 308,48

                  957 028 050,02

                  63 607 741,54

                  Banque de France

                  1 530 028 149,23

                  1 534 899 402,41

                  4 871 253,18

                  Banca d’Italia

                  1 348 471 130,66

                  1 332 644 970,33

                  –15 826 160,33

                  Central Bank of Cyprus

                  14 429 734,42

                  16 378 235,70

                  1 948 501,28

                  Latvijas Banka

                  29 682 169,38

                  30 537 344,94

                  855 175,56

                  Banque centrale du Luxembourg

                  18 824 687,29

                  21 974 764,35

                  3 150 077,06

                  Bank Ċentrali ta’ Malta/Central Bank of Malta

                  6 873 879,49

                  7 014 604,58

                  140 725,09

                  De Nederlandsche Bank

                  429 352 255,40

                  433 379 158,03

                  4 026 902,63

                  Oesterreichische Nationalbank

                  209 680 386,94

                  212 505 713,78

                  2 825 326,84

                  Banco de Portugal

                  190 909 824,68

                  188 723 173,25

                  –2 186 651,43

                  Banka Slovenije

                  35 397 773,12

                  37 400 399,43

                  2 002 626,31

                  Národná banka Slovenska

                  74 486 873,65

                  83 623 179,61

                  9 136 305,96

                  Suomen Pankki

                  134 836 288,06

                  136 005 388,82

                  1 169 100,76

                     KBC spoza strefy euro

                  Българска народна банка (Narodowy bank bułgarski)

                  93 571 361,11

                  92 986 810,73

                  – 584 550,38

                  Česká národní banka

                  157 384 777,79

                  174 011 988,64

                  16 627 210,85

                  Danmarks Nationalbank

                  159 712 154,31

                  161 000 330,15

                  1 288 175,84

                  Hrvatska narodna banka

                  64 354 667,03

                  65 199 017,58

                  844 350,55

                  Lietuvos bankas

                  44 306 753,94

                  44 728 929,21

                  422 175,27

                  Magyar Nemzeti Bank

                  148 735 597,14

                  149 363 447,55

                  627 850,41

                  Narodowy Bank Polski

                  525 889 668,45

                  554 565 112,18

                  28 675 443,73

                  Banca Națională a României

                  264 660 597,84

                  281 709 983,98

                  17 049 386,14

                  Sveriges riksbank

                  244 775 059,86

                  246 041 585,69

                  1 266 525,83

                  Bank of England

                  1 562 265 020,29

                  1 480 243 941,72

                  –82 021 078,57

                  Razem (1)

                  10 825 007 069,61

                  10 825 007 069,61

                  0,00

         (1)  W związku z zaokrągleniami wskazane kwoty mogą nie sumować się do kwoty podanej w rubryce „Razem”.

      ZAŁĄCZNIK II

         KAPITAŁ OPŁACONY PRZEZ KBC

                  (EUR)

                  Udział opłacony na dzień 31 grudnia 2013 r.

                  Udział opłacony od dnia 1 stycznia 2014 r.

                  Kwota przekazywanej płatności

                     KBC strefy euro

                  Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique

                  261 705 370,91

                  268 222 025,17

                  6 516 654,26

                  Deutsche Bundesbank

                  2 030 803 801,28

                  1 948 208 997,34

                  –82 594 803,94

                  Eesti Pank

                  19 268 512,58

                  20 870 613,63

                  1 602 101,05

                  Banc Ceannais na hÉireann/Central Bank of Ireland

                  120 276 653,55

                  125 645 857,06

                  5 369 203,51

                  Bank of Greece

                  210 903 612,74

                  220 094 043,74

                  9 190 431,00

                  Banco de España

                  893 420 308,48

                  957 028 050,02

                  63 607 741,54

                  Banque de France

                  1 530 028 149,23

                  1 534 899 402,41

                  4 871 253,18

                  Banca d’Italia

                  1 348 471 130,66

                  1 332 644 970,33

                  –15 826 160,33

                  Central Bank of Cyprus

                  14 429 734,42

                  16 378 235,70

                  1 948 501,28

                  Latvijas Banka

                  1 113 081,35

                  30 537 344,94

                  29 424 263,59

                  Banque centrale du Luxembourg

                  18 824 687,29

                  21 974 764,35

                  3 150 077,06

                  Bank Ċentrali ta’ Malta/Central Bank of Malta

                  6 873 879,49

                  7 014 604,58

                  140 725,09

                  De Nederlandsche Bank

                  429 352 255,40

                  433 379 158,03

                  4 026 902,63

                  Oesterreichische Nationalbank

                  209 680 386,94

                  212 505 713,78

                  2 825 326,84

                  Banco de Portugal

                  190 909 824,68

                  188 723 173,25

                  –2 186 651,43

                  Banka Slovenije

                  35 397 773,12

                  37 400 399,43

                  2 002 626,31

                  Národná banka Slovenska

                  74 486 873,65

                  83 623 179,61

                  9 136 305,96

                  Suomen Pankki

                  134 836 288,06

                  136 005 388,82

                  1 169 100,76

                     KBC spoza strefy euro

                  Българска народна банка (Narodowy bank bułgarski)

                  3 508 926,04

                  3 487 005,40

                  –21 920,64

                  Česká národní banka

                  5 901 929,17

                  6 525 449,57

                  623 520,40

                  Danmarks Nationalbank

                  5 989 205,79

                  6 037 512,38

                  48 306,59

                  Hrvatska narodna banka

                  2 413 300,01

                  2 444 963,16

                  31 663,15

                  Lietuvos bankas

                  1 661 503,27

                  1 677 334,85

                  15 831,58

                  Magyar Nemzeti Bank

                  5 577 584,89

                  5 601 129,28

                  23 544,39

                  Narodowy Bank Polski

                  19 720 862,57

                  20 796 191,71

                  1 075 329,14

                  Banca Națională a României

                  9 924 772,42

                  10 564 124,40

                  639 351,98

                  Sveriges riksbank

                  9 179 064,74

                  9 226 559,46

                  47 494,72

                  Bank of England

                  58 584 938,26

                  55 509 147,81

                  –3 075 790,45

                  Razem (1)

                  7 653 244 410,99

                  7 697 025 340,21

                  43 780 929,22

         (1)  W związku z zaokrągleniami wskazane kwoty mogą nie sumować się do kwoty podanej w rubryce „Razem”.


               2.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/21

         P8_TA(2015)0087
   Wniosek Gabriele Albertiniego o skorzystanie z immunitetu i przywilejów
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie wniosku Gabriele Albertiniego o skorzystanie z immunitetu i przywilejów (2014/2096(IMM))
   (2016/C 324/05)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek Gabriele Albertiniego z dnia 28 lipca 2014 r. przedstawiony na posiedzeniu plenarnym w dniu 16 września 2014 r., dotyczący skorzystania z immunitetu poselskiego w związku z toczącymi się postępowaniem karnym przed sądem w Brescii (Włochy) (nr ref. 7061/13 R.G.),

               —

               uwzględniając wniosek Gabriele Albertiniego z dnia 30 lipca 2014 r. przedstawiony na posiedzeniu plenarnym w dniu 16 września 2014 r., dotyczący ponownego rozpatrzenia wniosku w sprawie skorzystania z immunitetu poselskiego w związku z toczącym się postępowaniem cywilnym przed sądem w Brescii (Włochy) (nr ref. 17851/12 R.G.),

               —

               uwzględniając wniosek Gabriele Albertiniego z dnia 17 lipca 2013 r. przedstawiony na posiedzeniu plenarnym w dniu 9 września 2013 r., dotyczący ponownego rozpatrzenia wniosku w sprawie skorzystania z immunitetu poselskiego w związku z toczącym się ww. postępowaniem cywilnym,

               —

               po wysłuchaniu wyjaśnień Gabriele Albertiniego zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dni: 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając swoją decyzję z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie wniosku Gabriele Algertiniego o skorzystanie z immunitetu i przywilejów (2),

               —

               uwzględniając swoją decyzję z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie wniosku Gabriele Algertiniego o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o skorzystanie z immunitetu i przywilejów (3),

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2 oraz art. 7 ust. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0058/2015),

               A.

               mając na uwadze, że były poseł do Parlamentu Europejskiego Gabriele Albertini złożył wniosek o skorzystanie z immunitetu poselskiego w związku z postępowaniem karnymi toczącym się przed tym samym sądem, mając na uwadze, że zwrócił się on także o ponowne rozpatrzenie wniosku w sprawie skorzystania z immunitetu poselskiego w związku z toczącym się postępowaniem cywilnym przed tym samym sądem;

               B.

               mając na uwadze, że wniosek o skorzystanie z immunitetu ma związek z zarzutem dotyczącym zniesławiających oświadczeń zawartych w zapytaniu pisemnym, które G. Albertini złożył do włoskiego ministra sprawiedliwości w dniu 22 października 2012 r., aby dowiedzieć się, czy postępowanie prokuratora Alfreda Robledy, który wszczął śledztwo w sprawie faktów zaszłych w gminie Mediolan i związanych ze sprawowaną przez G.Albertiniego funkcją burmistrza tego miasta w roku 2005, stanowiło naruszenie etyki zawodowej i w związku z tym podlegało postepowaniu dyscyplinarnemu;

               C.

               mając na uwadze, że wniosek o ponowne rozpatrzenie związany jest z pozwem przeciwko Gabriele Albertiniemu, złożonym przed sądem w Brescii przez Alfreda Robledę, w związku z zarzutem zniesławiających wypowiedzi G. Albertiniego w dwóch wywiadach: pierwszym opublikowanym we włoskiej gazecie Il Sole 24 Ore w dniu 26 października 2011 r. oraz drugim opublikowanym przez włoską gazetę Corriere della Sera w dniu 19 lutego 2012 r.;

               D.

               mając na uwadze, że G. Albertini użył bardzo podobnych, żeby nie powiedzieć identycznych, wyrażeń zarówno w zapytaniu pisemnym, jak i w wywiadach, a także mając na uwadze, że istota obu postępowań jest taka sama, co potwierdził także G. Albertini na piśmie i podczas wysłuchania; mając na uwadze, że w związku z tym taką samą decyzję – o utrzymaniu lub uchyleniu immunitetu G. Albertiniego – należy podjąć w odniesieniu do obu postępowań;

               E.

               mając na uwadze, że zarówno złożenie zapytania pisemnego, jak i udzielenie wywiadów miało miejsce, kiedy G. Albertini był posłem do Parlamentu Europejskiego;

               F.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

               G.

               mając na uwadze, że – zgodnie z utrwaloną w Parlamencie praktyką – fakt, że postępowania prawne mają charakter cywilny lub administracyjny albo dotyczą pewnych aspektów objętych prawem cywilnym lub administracyjnym, sam w sobie nie uniemożliwia stosowania immunitetu przewidzianego w tym artykule;

               H.

               mając na uwadze, że w decyzji z dnia 21 maja 2013 r. Parlament uznał, iż okoliczności sprawy, przedstawione w pozwie oraz w zeznaniach ustnych G. Albertiniego złożonych przed Komisją Prawną, wskazują, że odnośne wypowiedzi nie mają bezpośredniego ani oczywistego związku z wykonywaniem przez G. Albertiniego obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że w związku z tym Parlament nie udzielił zgody na skorzystanie przez G. Albertiniego z immunitetu;

               I.

               mając na uwadze, że pismem z dnia 17 lipca 2013 r. G. Albertini zwrócił się o ponowne rozpatrzenie decyzji z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie nieudzielenia zgody na skorzystanie przez niego z immunitetu; mając na uwadze, że decyzją z dnia 24 lutego 2014 r. Parlament zgodził się z zaleceniem Komisji Prawnej dotyczącym niepodejmowania działań w związku z tym wnioskiem w świetle wcześniejszej decyzji Parlamentu z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie nieudzielenia zgody na skorzystanie z immunitetu przez G. Albertiniego;

               J.

               mając na uwadze, że pismem z dnia 30 lipca 2014 r. G. Albertini po raz drugi zwrócił się o ponowne rozpatrzenie decyzji z dnia 21 maja 2013 r.; mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu G. Albertini wielokrotnie od września 2014 r. do marca 2015 r. dostarczał dodatkowe dokumenty związane z jego sprawą;

               K.

               mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości uznał, iż oświadczenie złożone przez posła poza pomieszczeniami Parlamentu Europejskiego może stanowić opinię wyrażoną w czasie pełnienia przez niego obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8 protokołu, ponieważ nie jest istotne miejsce składania takiego oświadczenia, lecz jego charakter i treść (4); mając jednakże na uwadze, że związek między wyrażaną opinią i obowiązkami parlamentarnymi posła musi być bezpośredni i oczywisty (5);

               L.

               mając na uwadze, że dokumenty dostarczone ostatnio przez G. Albertiniego nie wykazały związku między wypowiedziami posła i jego obowiązkami służbowymi jako posła do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że dostarczają one raczej elementów, które zasadniczo wiążą się z najnowszymi etapami ww. postępowań, z faktami zaszłymi po udzieleniu wywiadów i złożeniu zapytania pisemnego oraz z ich oddźwiękiem w prasie; mając na uwadze, że elementy te mają dowieść, iż użyte wyrażenia nie są zniesławiające w swojej treści oraz że zarówno postępowanie cywilne, jak i karne zostały wszczęte z powodu osobistej i politycznej wrogości wobec G. Albertiniego;

               M.

               mając jednakże na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 7 Regulaminu decyzje dotyczące immunitetu nie mogą w żadnym przypadku stanowić o winie bądź braku winy posła oraz o zasadności wszczęcia wobec niego postępowania karnego na podstawie zarzutów, które są mu stawiane, nawet wtedy, gdy badanie wniosku pozwala właściwej komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy; mając na uwadze, że zgodnie z ustaloną praktyką w Parlamencie przepis ten ma również zastosowanie do postępowania cywilnego;

               N.

               mając na uwadze, że zasada fumus persecutionis – tj. wystarczająco poważne i precyzyjne podejrzenie, że sprawę wniesiono z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności danego posła – ma zastosowanie jedynie do przypadków korzystania z immunitetu objętych art. 9 protokołu, a więc do postępowań sądowych dotyczących przestępstw innych niż popełnione w drodze wyrażania opinii lub zajmowania stanowiska w głosowaniu, bo te ostatnie objęte są wyłącznie artykułem 8 protokołu (6); mając na uwadze, że ponieważ G. Albertini jest byłym posłem do Parlamentu Europejskiego, art. 9 nie ma zastosowania do jego sprawy;

               O.

               mając na uwadze, że w każdym razie przedmiotowa sprawa wynika z opinii wyrażonych przez posła, a także mając na uwadze, że w tym kontekście determinującym kryterium skorzystania z immunitetu na mocy art. 8 protokołu jest dowód bezpośredniego i oczywistego związku między tymi opiniami i wykonywaniem obowiązków parlamentarnych;

               P.

               mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie nie wykazano takiego związku; mając zatem na uwadze, że wcześniejsze – potwierdzone dwukrotnie przez Parlament – stwierdzenie, iż G. Albertini, wyrażając odnośne opinie, nie działał w ramach wykonywania swoich obowiązków służbowych jako posła do Parlamentu Europejskiego, nadal jest w mocy;

               1.

               podtrzymuje swoje decyzje z dnia 21 maja 2013 r. oraz z dnia 24 lutego 2014 r. odpowiednio w sprawie nieudzielenia zgody na skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejów oraz w sprawie niepodejmowania działań w sprawie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie w związku z wszczętym przeciwko niemu postępowaniem cywilnym;

               2.

               na tej samej podstawie podejmuje decyzję o nieudzieleniu zgody na skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejów w związku z wszczętym przeciwko niemu postępowaniem karnym;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji właściwym władzom Republiki Włoskiej oraz Gabriele Albertiniemu.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

      (2)  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0195.

      (3)  Protokół z dnia 24 lutego 2014 r., pkt 7.

      (4)  Wyrok w sprawie Patriciello, cytowany powyżej, ust. 30.

      (5)  Wyrok w sprawie Patriciello, cytowany powyżej, ust. 35.

      (6)  Wyrok w sprawie Marra, cytowany powyżej, ust. 45.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/414 z dnia 10 marca 2016 r. upoważniająca Republikę Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Maltę do przystąpienia do Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, w interesie Unii Europejskiej

text:
               22.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 75/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/414
   z dnia 10 marca 2016 r.
   upoważniająca Republikę Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Maltę do przystąpienia do Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, w interesie Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konwencja haska z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych (zwana dalej „Konwencją”) upraszcza sposoby przekazywania dokumentów sądowych i pozasądowych pomiędzy umawiającymi się państwami. W ten sposób ułatwia współpracę sądową w transgranicznych sporach cywilnych i handlowych.

               (2)

               Wiele państw, w tym państwa członkowskie, z wyjątkiem Republiki Austrii oraz Malty, jest stroną Konwencji. Republika Austrii oraz Malta wyraziły chęć zostania stronami Konwencji. W interesie Unii leży, aby wszystkie państwa członkowskie były stronami Konwencji. Ponadto, w ramach unijnej polityki zewnętrznej w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych Unia propaguje przystąpienie do Konwencji i jej ratyfikację przez państwa trzecie.

               (3)

               Unia posiada kompetencję zewnętrzną w odniesieniu do Konwencji w zakresie, w jakim jej postanowienia wpływają na niektóre przepisy prawodawstwa unijnego, lub w zakresie, w jakim przystąpienie kolejnych państw członkowskich do Konwencji zmienia zakres niektórych przepisów prawodawstwa unijnego, takich jak art. 28 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (2).

               (4)

               Konwencja nie przewiduje udziału regionalnych organizacji integracji gospodarczej takich jak Unia. W związku z tym Unia nie może przystąpić do Konwencji.

               (5)

               Rada powinna zatem upoważnić Republikę Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Maltę do przystąpienia do Konwencji w interesie Unii. Państwa członkowskie zachowują swoją kompetencję w tych dziedzinach Konwencji, które nie mają wpływu na przepisy unijne ani nie zmieniają ich zakresu, zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (6)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1393/2007 (3) i w związku z tym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Rada upoważnia niniejszym Republikę Austrii do podpisania i ratyfikowania, a Maltę do przystąpienia do Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, w interesie Unii.
   Tekst Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   1.   Republika Austrii podejmuje kroki niezbędne do złożenia swojego aktu ratyfikacji Konwencji w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów w rozsądnym terminie, lecz nie później niż w dniu 31 grudnia 2017 r.
   2.   Republika Austrii informuje Radę oraz Komisję o dacie złożenia swojego aktu ratyfikacji.
   Artykuł 3
   1.   Po dniu, w którym niniejsza decyzja stanie się skuteczna, Malta powiadomi Ministerstwo Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów o dacie, z którą Konwencja zacznie mieć zastosowanie do Malty.
   2.   Malta informuje również Radę i Komisję o dacie, o której mowa w ust. 1.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Austrii oraz Malty.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         K.H.D.M. DIJKHOFF

            Przewodniczący

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/20 (Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 79).


title: Decyzja Komisji z dnia 18 września 1986 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Ochrony Środowiska na Obszarach Poważnie Zagrożonych (basen Morza Śródziemnego)

text:
Ważna informacja prawna

|

31986D0479

Dziennik Urzędowy L 282 , 03/10/1986 P. 0023 - 0024 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 7 P. 0146  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 7 P. 0146

		Decyzja Komisjiz dnia 18 września 1986 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Ochrony Środowiska na Obszarach Poważnie Zagrożonych (basen Morza Śródziemnego)(86/479/EWG)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,a także mając na uwadze, co następuje:program działań Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie środowiska (1982–86) przyjęty przez Radę dnia 7 lutego 1983 r. [1] wyraźnie stwierdza, że środowisko należy uznać za źródło powstawania ograniczeń dla dalszego rozwoju ekonomicznego i społecznego;dnia 11 kwietnia 1984 r. Komisja przyjęła komunikat określający strategię i plan działania w zakresie ochrony środowiska Morza Śródziemnego [2], wzywający do podjęcia szeregu skoordynowanych działań, które stworzyłyby warunki sprzyjające harmonijnemu rozwojowi społeczno-ekonomicznych działań w regionie;Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie wyżej wymienionego komunikatu, zatwierdzającą propozycję utworzenia komitetu doradczego [3];basen Morza Śródziemnego jest regionem o szczególnym charakterze przestrzennym, społeczno-ekonomicznym i kulturowym, którego problemy i potencjał wymagają szczególnej uwagi w polityce Wspólnoty;Komisja musi zasięgać opinii ekspertów z Państw Członkowskich w sprawie zanieczyszczenia obszarów, których środowisko jest w sposób szczególny zagrożone;ponadto konieczne jest, aby Wspólnota posiadała forum, na którym eksperci mogą spotykać się w celu zbierania informacji i doświadczeń krajowych, co ułatwia koordynację działań podejmowanych lub planowanych na poziomie krajowym, międzynarodowym lub wspólnotowym,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Pod przewodnictwem Komisji tworzy się Komitet Doradczy ds. Ochrony Środowiska na Obszarach Poważnie Zagrożonych, dalej zwany "Komitetem".Artykuł 2Komitet służy Komisji pomocą w zakresie wprowadzania w życie programu określonego w komunikacie dotyczącym ochrony środowiska w basenie Morza Śródziemnego, w szczególności:1) Gromadzi informacje na temat aktualnych i przewidywalnych problemów dotyczących środowiska oraz działań przedsięwziętych lub planowanych.2) Rozpoznaje sprawy i wydaje opinie w sprawie studiów wykonalności, analiz opisowych oraz projektów pilotażowych lub demonstracyjnych, w stosunku do których proponowany jest wkład finansowy pochodzący ze wspólnotowych środków budżetowych przeznaczonych na rzecz bezpośrednich działań Wspólnoty w regionach, w których środowisko jest w sposób szczególny zagrożone.3) Ukierunkowuje swoją pracę na badanie i opracowywanie zagadnień, których rozwiązanie będzie wymagało zaangażowania poważniejszych zasobów i w zakresie których można będzie oczekiwać wyników wyłącznie po upływie dłuższego okresu czasu.4) Wykorzystując wymienione zasoby rozwija średnioterminową i długoterminową strategię oraz plan działania, mające na celu ochronę środowiska w basenie Morza Śródziemnego.Artykuł 3Komitet składa się maksymalnie z 16 wysoko wykwalifikowanych specjalistów będących ekspertami w dziedzinach określonych w art. 2.Artykuł 4Komisja powołuje ekspertów na podstawie wniosków złożonych przez Państwa Członkowskie.Artykuł 5Zgodnie z procedurą określoną w art. 4 dla każdego członka Komitetu wyznaczony zostaje jego zastępca. Nie naruszając art. 9, zastępca bierze udział w posiedzeniach Komitetu i uczestniczy w jego pracach wyłącznie w przypadku, gdy członek Komitetu, którego zastępuje, nie może uczestniczyć osobiście.Artykuł 6Kadencja członków Komitetu wynosi dwa lata. Po upływie kadencji członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do czasu, gdy zostaną zastąpieni lub gdy ich kadencja zostanie przedłużona. Kadencja członka Komitetu lub jego zastępcy upływa przed końcem dwuletniego okresu w przypadku, gdy dana osoba umiera lub rezygnuje albo w przypadku, gdy rząd, który wysunął jej kandydaturę, zażąda zastąpienia danej osoby. Następca zostaje wyznaczony na okres pozostający do końca kadencji, zgodnie z procedurą określoną w art. 4.Za wykonywane zadania nie przysługuje wynagrodzenie.Artykuł 7Lista członków Komitetu i ich zastępców jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 8Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.Artykuł 9Przewodniczący może zaprosić do wzięcia udziału w pracy Komitetu w charakterze eksperta każdą osobę posiadającą szczególne doświadczenie w zakresie określonego punktu porządku obrad.Eksperci biorą udział wyłącznie w dyskusjach dotyczących zagadnień, w związku z którymi zostali zaproszeni na obrady.Artykuł 10W przypadku gdy zajdzie taka konieczność, Komisja może przydzielić do Komitetu jedną lub więcej osób posiadających szczególne doświadczenie w wybranej omawianej dziedzinie.Artykuł 11Przedstawiciele zainteresowanych wydziałów Komisji uczestniczą w pracy Komitetu.Obsługa sekretariatu jest zapewniona przez Komisję.Artykuł 12Zgodnie z wymaganiami, Komitet uchwala swój regulamin.Artykuł 13Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu, członkowie Komitetu zobowiązani są do nieujawniania informacji uzyskanych w czasie pracy w Komitecie, w przypadku gdy Komisja ich powiadamia, że wymagana opinia lub poruszana kwestia dotyczy spraw poufnych. W takich przypadkach wyłącznie członkowie Komitetu oraz przedstawiciele wydziałów Komisji mają prawo do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu.Artykuł 14Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 18 września 1986 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 września 1986 r.W imieniu KomisjiStanley Clinton DavisCzłonek Komisji[1] Dz.U. C 46 z 17.2.1983, str. 1.[2] Dz.U. C 133 z 21.5.1984, str. 12.[3] Dz.U. C 141 z 10. 06.1985, str. 493.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 8 października 2015 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 7 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015

text:
               13.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 października 2015 r.
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 7 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015
   (2015/C 338/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 41,
   a także mając na uwadze, co następuje:

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 7 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 zostało przyjęte w dniu 8 października 2015 r.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 69 z 13.3.2015, s. 1.