title: Decyzja Rady z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 40/63

         DECYZJA RADY
   z dnia 16 czerwca 2008 r.
   w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
   (2010/90/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w związku z art. 300 ust. 2 pierwszy akapit zdanie pierwsze,
   uwzględniając Akt dołączony do Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 23 października 2006 r. Rada upoważniła Komisję w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich do wynegocjowania z Jordanią protokołu zmieniającego umowy podpisane między Wspólnotą Europejską a krajami trzecimi, w szczególności Układu eurośródziemnomorskiego o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordanią, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej.

               (2)

               Negocjacje zostały zakończone z wynikiem zadowalającym Komisję.

               (3)

               Tekst protokołu wynegocjowanego z Jordanią przewiduje w art. 8 ust. 2 jego tymczasowe stosowanie przed wejściem w życie.

               (4)

               Protokół, z zastrzeżeniem jego ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie, powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty i tymczasowo stosowany,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby/osób umocowanej/umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, uwzględniającego przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Bułgarii i Rumunii.
   Tekst protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Protokół stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2007 r., z zastrzeżeniem jego ewentualnego zawarcia w terminie późniejszym.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      PROTOKÓŁ
      do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a jordańskim królestwem haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
      KRÓLESTWO BELGII,
      REPUBLIKA BUŁGARII,
      REPUBLIKA CZESKA,
      KRÓLESTWO DANII,
      REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
      REPUBLIKA ESTOŃSKA,
      IRLANDIA,
      REPUBLIKA GRECKA,
      KRÓLESTWO HISZPANII,
      REPUBLIKA FRANCUSKA,
      REPUBLIKA WŁOSKA,
      REPUBLIKA CYPRYJSKA,
      REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
      REPUBLIKA LITEWSKA,
      WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
      REPUBLIKA WĘGIERSKA,
      MALTA,
      KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
      REPUBLIKA AUSTRII,
      RZECZPOSPOLITA POLSKA,
      REPUBLIKA PORTUGALSKA,
      RUMUNIA,
      REPUBLIKA SŁOWENII,
      REPUBLIKA SŁOWACKA,
      REPUBLIKA FINLANDII,
      KRÓLESTWO SZWECJI,
      ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
      zwane dalej „państwami członkowskimi WE”, reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej i
      WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
      zwana dalej „Wspólnotą”, reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską,
      z jednej strony,
      i JORDAŃSKIE KRÓLESTWO HASZYMIDZKIE,
      zwane dalej „Jordanią”,
      z drugiej strony,
      MAJĄC NA UWADZE, że Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, zwany dalej „Układem eurośródziemnomorskim”, został podpisany w Brukseli dnia 24 listopada 1997 r. i wszedł w życie z dniem 1 maja 2002 r.;
      MAJĄC NA UWADZE, że Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej oraz załączony do niego Akt zostały podpisane w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r. i weszły w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;
      MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, przystąpienie do Układu eurośródziemnomorskiego nowych Umawiających się Stron musi nastąpić poprzez zawarcie protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego;
      MAJĄC NA UWADZE, że na mocy art. 22 Układu eurośródziemnomorskiego przeprowadzone zostały konsultacje w celu zapewnienia, że uwzględnione zostaną wzajemne interesy Wspólnoty i Jordanii;
      UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
      Artykuł 1
      Republika Bułgarii i Rumunia stają się niniejszym Umawiającymi się Stronami Układu eurośródziemnomorskiego zawartego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, oraz tak samo jak pozostałe państwa członkowskie WE odpowiednio uwzględniają i przyjmują teksty układu, a także wspólne deklaracje, deklaracje jednostronne i wymiany listów.
      ROZDZIAŁ I

         ZMIANY DO TEKSTU UKŁADU EUROŚRÓDZIEMNOMORSKIEGO, WŁĄCZNIE Z JEGO ZAŁĄCZNIKAMI I PROTOKOŁAMI

      Artykuł 2
      Reguły pochodzenia
      W protokole 3 wprowadza się następujące zmiany:

                  1.

                  W art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 skreśla się odniesienia do nowych państw członkowskich.

                  2.

                  Załącznik IVa otrzymuje brzmienie:

                     Wersja w języku bułgarskim

                  Износителят на продуктите, обхванати от този документ (митническо разрешение № … (1)) декларира, че освен където е отбелязано друго, тези продукти са с … преференциален произход (2).

                     Wersja w języku hiszpańskim

                  El exportador de los productos incluidos en el presente documento [autorización aduanera no … (1)] declara que, salvo indicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial … (2).

                     Wersja w języku czeskim

                  Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (číslo povolení … (1)) prohlašuje, že kromě zřetelně označených mají tyto výrobky preferenční původ v … (2).

                     Wersja w języku duńskim

                  Eksportøren af varer, der er omfattet af nærværende dokument (toldmyndighedernes tilladelse nr. … (1)), erklærer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har præferenceoprindelse i … (2).

                     Wersja w języku niemieckim

                  Der Ausführer (Ermächtigter Ausführer; Bewilligungs-Nr. … (1)) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nicht anderes angegeben, präferenzbegünstigte … (2) Ursprungswaren sind.

                     Wersja w języku estońskim

                  Käesoleva dokumendiga hõlmatud toodete eksportija (tolli kinnitus nr. … (1)) deklareerib, et need tooted on … (2) sooduspäritoluga, välja arvatud juhul kui on selgelt näidatud teisiti.

                     Wersja w języku greckim

                  Ο εξαγωγέας των προϊόντων που καλύπτονται από το παρόν έγγραφο [άδεια τελωνείου υπ' αριθ. … (1)] δηλώνει ότι, εκτός εάν δηλώνεται σαφώς άλλως, τα προϊόντα αυτά είναι προτιμησιακής καταγωγής … (2).

                     Wersja w języku angielskim

                  The exporter of the products covered by this document (customs authorisation No … (1)) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … (2) preferential origin.

                     Wersja w języku francuskim

                  L'exportateur des produits couverts par le présent document [autorisation douanière no … (1)] déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l'origine préférentielle … (2).

                     Wersja w języku włoskim

                  L'esportatore delle merci contemplate nel presente documento [autorizzazione doganale n. … (1)] dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale … (2).

                     Wersja w języku łotewskim

                  To produktu eksportētājs, kuri ietverti šajā dokumentā (muitas atļauja Nr. . . (1)), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir preferenciāla izcelsme . . (2).

                     Wersja w języku litewskim

                  Šiame dokumente išvardytų prekių eksportuotojas (muitinės liudijimo Nr. … (1)) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra … (2) preferencinės kilmės prekės.

                     Wersja w języku węgierskim

                  A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (vámfelhatalmazási szám: … (1)) kijelentem, hogy eltérő egyértelmű jelzés hiányában az áruk preferenciális … (2) származásúak.

                     Wersja w języku maltańskim

                  L-esportatur tal-prodotti koperti b’dan id-dokument (awtorizzazzjoni tad-dwana Nru … (1)) jiddikjara li, ħlief fejn indikat xort'oħra b’mod ċar, dawn il-prodotti huma ta’ oriġini preferenzjali … (2).

                     Wersja w języku niderlandzkim

                  De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (douanevergunning nr. … (1)), verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële … oorsprong zijn (2).

                     Wersja w języku polskim

                  Eksporter produktów objętych tym dokumentem (upoważnienie władz celnych nr … (1)) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają … (2) preferencyjne pochodzenie.

                     Wersja w języku portugalskim

                  O abaixo assinado, exportador dos produtos abrangidos pelo presente documento [autorização aduaneira n.o … (1)], declara que, salvo indicação expressa em contrário, estes produtos são de origem preferencial … (2).

                     Wersja w języku rumuńskim

                  Exportatorul produselor ce fac obiectul acestui document [autorizația vamală nr. … (1)] declară că, exceptând cazul în care în mod expres este indicat altfel, aceste produse sunt de origine preferențială … (2).

                     Wersja w języku słoweńskim

                  Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom (pooblastilo carinskih organov št. … (1)) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno … (2) poreklo.

                     Wersja w języku słowackim

                  Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente [číslo povolenia … (1)] vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v … (2).

                     Wersja w języku fińskim

                  Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (tullin lupa n:o … (1)) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja … alkuperätuotteita (2).

                     Wersja w języku szwedzkim

                  Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (tullmyndighetens tillstånd nr … (1)) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande … ursprung (2).

                     Wersja w języku arabskim

                  3.

                  Załącznik IVb otrzymuje brzmienie:

                     Wersja w języku bułgarskim

                  Износителят на продуктите, обхванати от този документ (митническо разрешение № … (1)), декларира, че освен където е отбелязано друго, тези продукти са с … преференциален произход (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku hiszpańskim

                  El exportador de los productos incluidos en el presente documento [autorización aduanera no. … (1)] declara que, salvo indicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku czeskim

                  Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (číslo povolení … (1)) prohlašuje, že kromě zřetelně označených mají tyto výrobky preferenční původ v … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku duńskim

                  Eksportøren af varer, der er omfattet af nærværende dokument (toldmyndighedernes tilladelse nr. … (1)), erklærer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har præferenceoprindelse i … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku niemieckim

                  Der Ausführer (Ermächtigter Ausführer; Bewilligungs-Nr. … (1)) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nicht anderes angegeben, präferenzbegünstigte … (2) Ursprungswaren sind.

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku estońskim

                  Käesoleva dokumendiga hõlmatud toodete eksportija (tolli kinnitus nr. … (1)) deklareerib, et need tooted on … (2) sooduspäritoluga, välja arvatud juhul kui on selgelt näidatud teisiti.

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku greckim

                  Ο εξαγωγέας των προϊόντων που καλύπτονται από το παρόν έγγραφο [άδεια τελωνείου υπ’ αριθ. … (1)] δηλώνει ότι, εκτός εάν δηλώνεται σαφώς άλλως, τα προϊόντα αυτά είναι προτιμησιακής καταγωγής … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku angielskim

                  The exporter of the products covered by this document (customs authorisation No … (1)) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … (2) preferential origin.

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku francuskim

                  L'exportateur des produits couverts par le présent document [autorisation douanière no … (1)] déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l'origine préférentielle … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku włoskim

                  L'esportatore delle merci contemplate nel presente documento [autorizzazione doganale n. … (1)] dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku łotewskim

                  To produktu eksportētājs, kuri ietverti šajā dokumentā (muitas atļauja Nr. . . (1)), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir preferenciāla izcelsme . . (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku litewskim

                  Šiame dokumente išvardytų prekių eksportuotojas (muitinės liudijimo Nr. … (1)) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra … (2) preferencinės kilmės prekės.

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku węgierskim

                  A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (vámfelhatalmazási szám: … (1)) kijelentem, hogy eltérő egyértelmű jelzés hiányában az áruk preferenciális … (2) származásúak.

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku maltańskim

                  L-esportatur tal-prodotti koperti b’dan id-dokument (awtorizzazzjoni tad-dwana Nru … (1)) jiddikjara li, ħlief fejn indikat xort'oħra b’mod ċar, dawn il-prodotti huma ta’ oriġini preferenzjali … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku niderlandzkim

                  De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (douanevergunning nr. … (1)), verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële … oorsprong zijn (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku polskim

                  Eksporter produktów objętych tym dokumentem (upoważnienie władz celnych nr … (1)) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają … (2) preferencyjne pochodzenie.

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku portugalskim

                  O abaixo assinado, exportador dos produtos abrangidos pelo presente documento [autorização aduaneira n.o … (1)], declara que, salvo indicação expressa em contrário, estes produtos são de origem preferencial … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku rumuńskim

                  Exportatorul produselor ce fac obiectul acestui document [autorizația vamală nr. … (1)] declară că, exceptând cazul în care în mod expres este indicat altfel, aceste produse sunt de origine preferențială … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku słoweńskim

                  Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom (pooblastilo carinskih organov št. … (1)) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno … (2) poreklo.

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku słowackim

                  Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente [číslo povolenia … (1)] vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v … (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku fińskim

                  Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (tullin lupa n:o … (1)) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja … alkuperätuotteita (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku szwedzkim

                  Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (tullmyndighetens tillstånd nr … (1)) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande … ursprung (2).

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

                     Wersja w języku arabskim

                              —

                              cumulation applied with … (name of the country/countries)

                              —

                              no cumulation applied (3)

            ROZDZIAŁ II

         POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE

      Artykuł 3
      Dowód pochodzenia i współpraca administracyjna
      1.   Dowody pochodzenia prawidłowo wydane przez Jordanię lub przez nowe państwo członkowskie w ramach umów preferencyjnych lub niezależnych uregulowań obowiązujących między nimi, są uznawane w odpowiednich państwach zgodnie z niniejszym protokołem, pod warunkiem że:

                  a)

                  uzyskanie takich dowodów uprawnia do preferencyjnego traktowania zgodnie z preferencyjnymi środkami taryfowymi zawartymi w niniejszym układzie lub we wspólnotowym systemie ogólnych preferencji taryfowych;

                  b)

                  dowód pochodzenia oraz dokumenty przewozowe zostały wydane nie później niż w dniu poprzedzającym dzień przystąpienia;

                  c)

                  dowód pochodzenia zostanie przedstawiony organom celnym w okresie czterech miesięcy od dnia przystąpienia.

            W przypadku gdy towary do przywozu zgłoszono władzom celnym w Jordanii lub nowym państwie członkowskim przed datą przystąpienia, w ramach umów preferencyjnych lub niezależnych uregulowań obowiązujących w tym czasie między Jordanią a nowym państwem członkowskim, dowód pochodzenia wystawiony z mocą wsteczną na podstawie tych umów lub uregulowań może również zostać uznany, pod warunkiem że zostanie on przedstawiony władzom celnym w ciągu czterech miesięcy od daty przystąpienia.
      2.   Jordania i nowe państwa członkowskie mają prawo zachować zezwolenia, w których został im nadany status „zatwierdzonych eksporterów” w ramach mających zastosowanie między nimi umów preferencyjnych lub niezależnych uregulowań, pod warunkiem że:

                  a)

                  zostało to przewidziane również w umowie zawartej między Jordanią a Wspólnotą przed dniem przystąpienia; oraz

                  b)

                  zatwierdzeni eksporterzy stosują obowiązujące na mocy takiej umowy reguły pochodzenia.

            Zezwolenia te wymieniane są na nowe zezwolenia wydane zgodnie z postanowieniami Układu nie później niż przed upływem jednego roku od daty przystąpienia.
      3.   Wnioski o retrospektywną weryfikację dowodów pochodzenia wydanych na mocy umów preferencyjnych lub niezależnych uregulowań, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być przedstawiane przez właściwe organy celne Jordanii lub nowych państw członkowskich i są uznawane przez te organy przez okres trzech lat od chwili wydania dowodu pochodzenia.
      Artykuł 4
      Tranzyt towarów
      1.   Postanowienia Układu mają zastosowanie do towarów wywożonych z Jordanii do jednego z nowych państw członkowskich lub z jednego z nowych państw członkowskich do Jordanii, które spełniają kryteria określone w protokole 3 oraz które w dniu przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej znajdują się w drodze albo w składzie czasowym, składzie celnym lub wolnym obszarze celnym na terenie Jordanii lub tego nowego państwa członkowskiego.
      2.   W takich przypadkach można przyznać preferencyjne traktowanie, które uzależnione jest od przedstawienia organom celnym kraju przywozu, przed upływem czterech miesięcy od daty przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne kraju wywozu.

         PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE

      Artykuł 5
      Jordańskie Królestwo Haszymidzkie zobowiązuje się w związku z przedmiotowym rozszerzeniem Wspólnoty nie wnosić żadnych roszczeń, wniosków i skarg, ani nie wprowadzać zmian i nie odwoływać żadnych koncesji na podstawie art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII porozumienia GATT 1994.
      Artykuł 6
      Niniejszy protokół stanowi integralną część Układu eurośródziemnomorskiego. Załączniki i deklaracje są integralnymi częściami protokołu.
      Artykuł 7
      1.   Niniejszy protokół zostanie zatwierdzony przez Wspólnotę, Radę Unii Europejskiej w imieniu państw członkowskich oraz przez Jordańskie Królestwo Haszymidzkie zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
      2.   Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu stosownych procedur, o których mowa w poprzednim ustępie. Dokumenty zatwierdzające są składane w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
      Artykuł 8
      1.   Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dacie złożenia ostatniego dokumentu zatwierdzającego.
      2.   Protokół stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 2007 r.
      Artykuł 9
      Niniejszy protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w każdym z języków urzędowych Umawiających się Stron, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.
      Artykuł 10
      Tekst Układu eurośródziemnomorskiego wraz z załącznikami i protokołami stanowiącymi jego integralną część oraz Akt końcowy wraz z załączonymi do niego deklaracjami zostaną sporządzone w językach bułgarskim i rumuńskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne z tekstem oryginalnym. Teksty te zatwierdzi Rada Stowarzyszenia.

         Съставено в Брюксел на тридесети ноември две хиляди и девета година.
         Hecho en Bruselas, el treinta de noviembre de dos mil nueve.
         V Bruselu dne třicátého listopadu dva tisíce devět.
         Udfærdiget i Bruxelles den tredivte november to tusind og ni.
         Geschehen zu Brüssel am dreißigsten November zweitausendneun.
         Kahe tuhande üheksanda aasta novembrikuu kolmekümnendal päeval Brüsselis.
         Έγινε στις Βρυξέλλες, στις τριάντα Νοεμβρίου δύο χιλιάδες εννιά.
         Done at Brussels on the thirtieth day of November in the year two thousand and nine.
         Fait à Bruxelles, le trente novembre deux mille neuf.
         Fatto a Bruxelles, addì trenta novembre duemilanove.
         Briselē, divi tūkstoši devītā gada trīsdesmitajā novembrī.
         Priimta du tūkstančiai devintų metų lapkričio trisdešimtą dieną Briuselyje.
         Kelt Brüsszelben, a kétezer-kilencedik év november harmincadik napján.
         Magħmul fi Brussell, fit-tletin jum ta' Novembru tas-sena elfejn u disgħa.
         Gedaan te Brussel, de dertigste november tweeduizend negen.
         Sporządzono w Brukseli dnia trzydziestego listopada roku dwa tysiące dziewiątego.
         Feito em Bruxelas, em trinta de Novembro de dois mil e nove.
         Întocmit la Bruxelles, la treizeci noiembrie două mii nouă.
         V Bruseli tridsiateho novembra dvetisícdeväť.
         V Bruslju, dne tridesetega novembra leta dva tisoč devet.
         Tehty Brysselissä kolmantenakymmenentenä päivänä marraskuuta vuonna kaksituhattayhdeksän.
         Som skedde i Bryssel den trettionde november tjugohundranio.

            За държавите-членки
            Por los Estados miembros
            Za členské státy
            For medlemsstaterne
            Für die Mitgliedstaaten
            Liikmesriikide nimel
            Για τα κράτη μέλη
            For the Member States
            Pour les États membres
            Per gli Stati membri
            Dalībvalstu vārdā
            Valstybių narių vardu
            A tagállamok részéről
            Għall-Istati Membri
            Voor de lidstaten
            W imieniu państw członkowskich
            Pelos Estados-Membros
            Pentru statele membre
            Za členské štáty
            Za države članice
            Jäsenvaltioiden puolesta
            På medlemsstaternas vägnar

            За Европейската общност
            Por la Comunidad Europea
            Za Evropské společenství
            For Det Europæiske Fællesskab
            Für die Europäische Gemeinschaft
            Euroopa Ühenduse nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
            For the European Community
            Pour la Communauté européenne
            Per la Comunità europea
            Eiropas Kopienas vārdā
            Europos bendrijos vardu
            Az Európai Közösség részéről
            Għall-Komunità Ewropea
            Voor de Europese Gemeenschap
            W imieniu Wspólnoty Europejskiej
            Pela Comunidade Europeia
            Pentru Comunitatea Europeană
            Za Európske spoločenstvo
            Za Evropsko skupnost
            Euroopan yhteisön puolesta
            För Europeiska gemenskapen

            За Хашемитското кралство Йордания
            Por el Reino Hachemita de Jordania
            Za Jordánské hášimovské království
            For Det Hashemitiske Kongerige Jordan
            Für das Haschemitische Königreich Jordanien
            Jordaania Hašimiidi Kuningriigi nimel
            Για το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας
            For the Hashemite Kingdom of Jordan
            Pour le Royaume hachémite de Jordanie
            Per il Regno hashemita di Giordania
            Jordānijas Hāšemītu Karalistes vārdā
            Jordanijos Hašimitų Karalystės vardu
            A Jordán Hasimita Királyság részéről
            Għar-Renju Ħaxemit tal-Ġordan
            Voor het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië
            W imieniu Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego
            Pelo Reino Hachemita da Jordânia
            Pentru Regatul Hașemit al Iordaniei
            Za Jordánske hášimovské kráľovstvo
            Za Hašemitsko kraljevino Jordanijo
            Jordanian hašemiittisen kuningaskunnan puolesta
            På Hashemitiska konungariket Jordaniens vägnar


title: Decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2013 r. dotycząca mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               1.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/12

         DECYZJA RADY
   z dnia 28 stycznia 2013 r.
   dotycząca mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2013/C 30/06
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną Radzie przez Komisję w kategorii „przedstawiciele pracodawców”,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej w kategorii „przedstawiciele pracodawców” z ramienia Szwecji jest wolne,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

      PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW:

               SZWECJA

               Karin THAPPER

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2013 r.

            W imieniu Rady

         S. COVENEY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: Decyzja Komitetu Politycznego I Bezpieczeństwa ATALANTA/7/2009 z dnia 2 października 2009 r. zmieniająca decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ATALANTA/2/2009 w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej mającą na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) i decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ATALANTA/3/2009 w sprawie ustanowienia komitetu uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu zapobieganie aktom piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii, odstraszanie od nich oraz ich zwalczanie (Atalanta)

text:
               15.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 270/19

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/7/2009
   z dnia 2 października 2009 r.
   zmieniająca decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ATALANTA/2/2009 w sprawie przyjęcia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej mającą na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) i decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ATALANTA/3/2009 w sprawie ustanowienia komitetu uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu zapobieganie aktom piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii, odstraszanie od nich oraz ich zwalczanie (Atalanta)
   (2009/758/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1), w szczególności jego art. 10,
   uwzględniając decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/2/2009 (2) i decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/3/2009 (3) oraz addendum do tej decyzji (4),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dowódca operacji UE w dniach 17 listopada 2008 r., 16 grudnia 2008 r., 19 marca 2009 r. i 3 lipca 2009 r. przeprowadził konferencje w sprawie formowania i obsady sił.

               (2)

               Zgodnie z zaleceniem dowódcy operacji UE oraz opinią Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej w sprawie wkładu Czarnogóry wkład Czarnogóry należy zaakceptować.

               (3)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii Europejskiej, które mają wpływ na kwestie obronne,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/2/2009 art. 1 otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 1
      Wkłady państw trzecich
      W następstwie konferencji w sprawie formowania i obsady sił akceptuje się wkłady Norwegii, Chorwacji i Czarnogóry w operację wojskową UE mającą na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta).”.

   Artykuł 2
   Załącznik do decyzji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/3/2009 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 października 2009 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 109 z 30.4.2009, s. 52.

      (3)  Dz.U. L 112 z 6.5.2009, s. 9.

      (4)  Dz.U. L 119 z 14.5.2009, s. 40.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK

               WYKAZ PAŃSTW TRZECICH, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2 UST. 1

                        —

                        Norwegia

                        —

                        Chorwacja

                        —

                        Czarnogóra”.


title: 2006/515/WE: Decyzja Rady z dnia  18 maja 2006 r.  w sprawie zawarcia Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego

text:
               25.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 201/15

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 maja 2006 r.
   w sprawie zawarcia Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego
   (2006/515/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, 151, 181 i 181a w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W listopadzie 2004 r. Rada upoważniła Komisję do uczestniczenia w imieniu Wspólnoty w negocjacjach Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) dotyczących Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego (zwanej dalej „Konwencją UNESCO”). Komisja uczestniczyła w tych negocjacjach wraz z państwami członkowskimi.

               (2)

               Konwencja UNESCO została przyjęta na konferencji generalnej UNESCO w dniu 20 października 2005 r. w Paryżu.

               (3)

               Konwencja UNESCO jest istotnym i skutecznym środkiem propagowania różnorodności kulturowej i wymiany kulturowej, do których niezmierną wagę przywiązuje zarówno Wspólnota – co znajduje odzwierciedlenie w art. 151 ust. 4 Traktatu – jak i państwa członkowskie. Konwencja przyczynia się do zapewnienia wzajemnego szacunku oraz zrozumienia między kulturami na poziomie światowym.

               (4)

               Konwencja UNESCO powinna zostać zatwierdzona jak najszybciej.

               (5)

               Zarówno Wspólnota, jak i państwa członkowskie posiadają kompetencje w dziedzinach objętych Konwencją UNESCO. Wspólnota i państwa członkowskie powinny zatem stać się jej Umawiającymi się Stronami, tak aby mogli oni wspólnie wypełniać zobowiązania nakładane przez Konwencję UNESCO i wykonywać w sposób spójny prawa przyznane im przez nią w przypadku kompetencji mieszanej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Konwencję UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.
   2.   Tekst Konwencji UNESCO jest zawarty w załączniku 1 a) do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   1.   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu przystąpienia na ręce Dyrektora Generalnego UNESCO, zgodnie z art. 27 ust. 4 Konwencji UNESCO.
   2.   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty deklaracji kompetencji, zawartej w załączniku 1 b) do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 27 ust. 3 lit. c) Konwencji UNESCO.
   3.   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia, w chwili złożenia dokumentu przystąpienia, deklaracji jednostronnej, zawartej w załączniku 2 do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   W sprawach objętych kompetencją Wspólnoty, Komisja reprezentuje Wspólnotę na posiedzeniach organów utworzonych na mocy Konwencji UNESCO, w szczególności Konferencji Stron, o której mowa w art. 22 Konwencji UNESCO, oraz uczestniczy w jej imieniu w negocjacjach kwestii podlegających kompetencjom tych organów.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 maja 2006 r.

            W imieniu Rady

         Franz MORAK

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 27 kwietnia 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      ZAŁĄCZNIK 1a)

         TŁUMACZENIE
         KONWENCJA
         w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego
         Konferencja Generalna Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury, która zebrała się w Paryżu w dniach 3–21 października 2005 roku na 33 sesji,
         STWIERDZAJĄC, że różnorodność kulturowa jest cechą właściwą ludzkości,
         ŚWIADOMA, że różnorodność kulturowa stanowi wspólne dziedzictwo ludzkości oraz że powinna być szanowana i chroniona z korzyścią dla wszystkich,
         WIEDZĄC, że różnorodność kulturowa tworzy bogaty i zróżnicowany świat, poszerzający możliwości wyboru i stanowiący podłoże dla rozkwitu ludzkich zdolności oraz wartości, i jest w związku z tym główną siłą napędową trwałego i zrównoważonego rozwoju wspólnot, ludów i narodów,
         PRZYPOMINAJĄC, że różnorodność kulturowa rozwijająca się w warunkach demokracji, tolerancji, sprawiedliwości społecznej i wzajemnego poszanowania między narodami i kulturami, jest niezbędna dla pokoju i bezpieczeństwa w skali lokalnej, krajowej i międzynarodowej,
         UROCZYŚCIE PODKREŚLAJĄC wagę różnorodności kulturowej dla pełnej realizacji praw człowieka i podstawowych wolności głoszonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz w innych powszechnie uznawanych aktach,
         PODKREŚLAJĄC konieczność uwzględnienia kultury jako elementu strategicznego narodowych i międzynarodowych polityk rozwojowych oraz międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju, mając wzgląd również na Deklarację milenijną Organizacji Narodów Zjednoczonych (2000), która kładzie nacisk na eliminację ubóstwa,
         BIORĄC POD UWAGĘ, że kultura przybiera rozmaite formy w czasie i przestrzeni oraz że różnorodność ta przejawia się w niepowtarzalności i mnogości tożsamości, a także w formach wyrazu kulturowego narodów i społeczeństw tworzących ludzkość,
         UZNAJĄC znaczenie tradycyjnej wiedzy, a zwłaszcza systemów wiedzy ludów autochtonicznych, jako źródła bogactwa niematerialnego i materialnego oraz jej pozytywnego wkładu w trwały i zrównoważony rozwój, a także konieczność zapewnienia jej odpowiedniej ochrony i promocji,
         UZNAJĄC konieczność podejmowania kroków mających na celu ochronę różnorodności form wyrazu kulturowego, w tym różnorodności zawartych w nich treści, zwłaszcza w sytuacjach, w których grozi zanik lub poważne ograniczenie form wyrazu kulturowego,
         PODKREŚLAJĄC ZNACZENIE kultury dla spójności społecznej w ogóle, a jej wkład w poprawę statusu i roli kobiet w społeczeństwie w szczególności,
         ŚWIADOMA, że różnorodność kulturową zasila swobodny przepływ idei, a podsyca ją nieustająca wymiana i interakcje między kulturami,
         STWIERDZAJĄC Z CAŁĄ MOCĄ, że wolność myśli, wypowiedzi i informacji, a także różnorodność środków przekazu umożliwiają rozkwit form wyrazu kulturowego w społeczeństwach,
         UZNAJĄC, że różnorodność form wyrazu kulturowego, w tym tradycyjnych form wyrazu kulturowego, jest istotnym czynnikiem pozwalającym jednostkom i ludom na wyrażanie swoich idei i wartości oraz dzielenie się tymi ideami i wartościami z innymi,
         PRZYPOMINAJĄC, że różnorodność językowa jest podstawowym elementem różnorodności kulturowej, oraz PODKREŚLAJĄC Z CAŁĄ MOCĄ zasadniczą rolę, jaką edukacja odgrywa w ochronie i promowaniu form wyrazu kulturowego,
         BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie żywotności kultur, w tym dla osób należących do mniejszości i dla ludów autochtonicznych, żywotności, która przejawia się w ich wolności tworzenia, rozpowszechniania i dystrybucji własnych tradycyjnych form wyrazu kulturowego oraz w wolności korzystania z dostępu do nich w taki sposób, by było to korzystne dla ich rozwoju,
         PODKREŚLAJĄC żywotne znaczenie interakcji między kulturami i twórczości, które zasilają i odnawiają formy wyrazu kulturowego, a także umacniają rolę tych, którzy działają na rzecz rozwoju kultury dla postępu społeczeństwa jako całości,
         UZNAJĄC ZNACZENIE praw własności intelektualnej dla wspierania tych, którzy mają udział w twórczości kulturalnej,
         PRZEKONANA, że działalność, dobra i usługi kulturalne mają znaczenie zarówno ekonomiczne jak i kulturowe, ponieważ są nośnikami tożsamości, wartości oraz znaczeń i w związku z tym nie powinny być traktowane jako mające wyłącznie wartość handlową,
         ZAUWAŻAJĄC, że procesy globalizacji, wspomagane szybkim rozwojem technologii informacyjnych i komunikacyjnych, tworząc niespotykane dotąd warunki dla zbliżenia kultur, stanowią jednocześnie wyzwanie dla różnorodności kulturowej, zwłaszcza wobec zagrożenia brakiem równowagi między krajami bogatymi i biednymi,
         ŚWIADOMA szczególnego charakteru mandatu powierzonego UNESCO w celu zapewnienia poszanowania różnorodności kultur i zalecania zawierania takich umów międzynarodowych, jakie UNESCO uzna za konieczne dla ułatwienia swobodnego przepływu idei za pośrednictwem słów i obrazów,
         ODNOSZĄC SIĘ do postanowień aktów międzynarodowych przyjętych przez UNESCO i dotyczących różnorodności kulturowej oraz wykonywania praw kulturalnych, w szczególności do Powszechnej deklaracji UNESCO o różnorodności kulturowej z 2001 r.,
         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ KONWENCJĘ W DNIU 20 PAŹDZIERNIKA 2005 ROKU:
         I.   CELE I ZASADY PRZEWODNIE
         Artykuł 1
         Cele
         Celami niniejszej konwencji są:

                     a)

                     ochrona i promowanie różnorodności form wyrazu kulturowego;

                     b)

                     tworzenie takich warunków dla kultur, by mogły się w pełni rozwijać i swobodnie na siebie oddziaływać w sposób przynoszący im wzajemne korzyści;

                     c)

                     zachęcanie do dialogu kultur w celu zapewnienia szerszej i zrównoważonej wymiany kulturalnej na świecie na rzecz wzajemnego poszanowania kultur i szerzenia kultury pokoju;

                     d)

                     popieranie międzykulturowości w celu rozwijania interakcji między kulturami w duchu budowania pomostów między narodami;

                     e)

                     promowanie poszanowania różnorodności form wyrazu kulturowego i uświadamianie jej wartości na płaszczyźnie lokalnej, krajowej i międzynarodowej;

                     f)

                     potwierdzenie znaczenia związku między kulturą i rozwojem dla wszystkich krajów, zwłaszcza dla krajów rozwijających się, a także wspieranie działań podejmowanych na szczeblu krajowym i międzynarodowym, ukierunkowanych na uznanie prawdziwej wartości tego związku;

                     g)

                     uznanie szczególnego charakteru działalności, dóbr i usług kulturalnych jako nośników tożsamości, wartości oraz znaczeń;

                     h)

                     potwierdzenie suwerennego prawa państw do stosowania, przyjmowania i wprowadzania w życie polityk oraz środków, jakie uznają one za stosowne w celu ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego na swoim terytorium;

                     i)

                     umacnianie współpracy i solidarności międzynarodowej w duchu partnerstwa, zwłaszcza w celu zwiększenia potencjału krajów rozwijających się w zakresie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.

               Artykuł 2
         Zasady przewodnie
         Różnorodność kulturowa może być chroniona i promowana jedynie wtedy, gdy zagwarantowane są prawa człowieka i podstawowe wolności, takie jak wolność wypowiedzi, informacji i komunikowania a także gdy jednostka ma możliwość wyboru form wyrazu kulturowego. Nikt nie może powoływać się na postanowienia niniejszej konwencji w celu naruszenia praw człowieka i podstawowych wolności określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka lub zagwarantowanych prawem międzynarodowym ani w celu ograniczania ich zakresu.
         Państwa, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i z zasadami prawa międzynarodowego, mają suwerenne prawo do wprowadzania środków i polityk mających na celu ochronę i promowanie różnorodności form wyrazu kulturowego na swoim terytorium.
         Ochrona i promowanie różnorodności form wyrazu kulturowego zakładają uznanie równej godności i poszanowanie wszystkich kultur, w tym kultur osób należących do mniejszości i kultur ludów autochtonicznych.
         Międzynarodowa współpraca i solidarność powinny mieć na celu umożliwianie wszystkim krajom, a zwłaszcza krajom rozwijającym się, tworzenia i umacniania własnych środków wyrazu kulturowego na szczeblu lokalnym, krajowym i międzynarodowym, w tym przemysłów kultury, bez względu na to, czy przemysły te dopiero powstają, czy już istnieją.
         Z uwagi na fakt, że kultura jest jedną z głównych sił napędowych rozwoju, kulturowe aspekty rozwoju są równie istotne jak jego aspekty ekonomiczne, a jednostki i narody mają podstawowe prawo do uczestniczenia w kulturze i korzystania z niej.
         Różnorodność kulturowa jest wielkim bogactwem jednostek i społeczeństw. Ochrona, promowanie i zachowanie różnorodności kulturowej są podstawowym warunkiem trwałego i zrównoważonego rozwoju dla dobra obecnych i przyszłych pokoleń.
         Sprawiedliwy dostęp do szerokiej i zróżnicowanej gamy form wyrazu kulturowego pochodzących z całego świata oraz dostęp kultur do środków wyrazu i upowszechniania stanowią istotne czynniki wspierające różnorodność kulturową i pogłębiające wzajemne zrozumienie.
         Gdy Państwa wprowadzają środki mające na celu wspieranie różnorodności form wyrazu kulturowego, winny dbać o promowanie, w sposób właściwy, otwartości na inne kultury na świecie i zapewnić, by te środki były zgodne z celami niniejszej konwencji.
         II.   ZAKRES STOSOWANIA
         Artykuł 3
         Zakres stosowania
         Niniejszą konwencję stosuje się do polityk i środków wprowadzonych przez strony w związku z ochroną i promowaniem różnorodności form wyrazu kulturowego.
         III.   DEFINICJE
         Artykuł 4
         Definicje
         Dla celów niniejszej konwencji przyjmuje się następujące definicje:

                     1.

                        Różnorodność kulturowa

                     „Różnorodność kulturowa” odnosi się do wielości form, poprzez które kultury grup i społeczeństw znajdują swój wyraz. Wspomniane sposoby wyrażania kultury przekazywane są w obrębie grup i społeczeństw, a także pomiędzy nimi.
                     Różnorodność kulturowa przejawia się nie tylko w zróżnicowanych formach, poprzez które wyraża się, wzbogaca i jest przekazywane, dzięki rozmaitości form wyrazu kulturowego, dziedzictwo kulturowe ludzkości, ale także w różnych postaciach twórczości artystycznej, wytwarzania, rozpowszechniania, dystrybucji form wyrazu kulturowego i korzystania z nich, niezależnie od stosowanych środków i technik.

                     2.

                        Treść kulturowa

                     „Treść kulturowa” odnosi się do znaczenia symbolicznego, do wymiaru artystycznego oraz do wartości kulturowych, które wywodzą się z tożsamości kulturowych lub je wyrażają.

                     3.

                        Formy wyrazu kulturowego

                     „Formy wyrazu kulturowego” oznaczają formy, które są efektem twórczości jednostek, grup i społeczeństw i które zawierają treść kulturową.

                     4.

                        Działalność, dobra i usługi kulturalne

                     „Działalność, dobra i usługi kulturalne” oznaczają działalność, dobra i usługi, które – rozpatrywane z punktu widzenia ich właściwości, wykorzystania bądź celowości, niezależnie od wartości handlowej, jaką mogą mieć – przedstawiają lub przekazują formy wyrazu kulturowego. Działalność kulturalna może być celem samym w sobie lub też może przyczyniać się do wytwarzania dóbr i usług kulturalnych.

                     5.

                        Przemysły kultury

                     „Przemysły kultury” oznaczają przemysły wytwarzające i rozpowszechniające dobra lub usługi kulturalne, zgodnie z definicją określoną wyżej w ustępie 4.

                     6.

                        Polityki kulturalne i związane z nimi środki

                     „Polityki kulturalne i związane z nimi środki” oznaczają polityki i środki dotyczące kultury, wprowadzane na szczeblu lokalnym, krajowym, regionalnym lub międzynarodowym, bez względu na to, czy są one ukierunkowane na kulturę jako taką, czy też mają wywierać bezpośredni wpływ na formy wyrazu kulturowego jednostek, grup lub społeczeństw, w tym na tworzenie, wytwarzanie, rozpowszechnianie i dystrybucję działalności, dóbr i usług kulturalnych oraz na dostęp do nich.

                     7.

                        Ochrona

                     „Ochrona” oznacza wprowadzenie środków mających na celu zachowanie, chronienie i pogłębianie różnorodności form wyrazu kulturowego.
                     „Chronić” oznacza wprowadzać wspomniane środki.

                     8.

                        Międzykulturowość

                     „Międzykulturowość” odnosi się do występowania różnych kultur i do równoważnych interakcji między nimi, a także do możliwości tworzenia wspólnych form wyrazu kulturowego na drodze dialogu i wzajemnego poszanowania.

               IV.   PRAWA I OBOWIĄZKI STRON
         Artykuł 5
         Zasada ogólna dotycząca praw i obowiązków
         1.   Strony potwierdzają z całą mocą, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych, zasadami prawa międzynarodowego i uznawanymi powszechnie aktami dotyczącymi praw człowieka, swoje suwerenne prawo do tworzenia i wdrażania polityki kulturalnej oraz do wprowadzania środków mających na celu ochronę i promowanie różnorodności form wyrazu kulturowego, a także do umacniania współpracy międzynarodowej dla osiągnięcia celów niniejszej konwencji.
         2.   Gdy strona wdraża polityki i wprowadza środki mające na celu ochronę i promowanie różnorodności form wyrazu kulturowego na swoim terytorium, polityka i środki stosowane przez tę stronę muszą być spójne z postanowieniami niniejszej konwencji.
         Artykuł 6
         Prawa stron na szczeblu krajowym
         1.   W ramach swej polityki kulturalnej i środków, o których mowa w art. 4 ust. 6, a także z uwagi na własne szczególne uwarunkowania i potrzeby, każda ze stron może wprowadzać środki mające na celu ochronę i promowanie różnorodności form wyrazu kulturowego.
         2.   Środki takie mogą obejmować:

                     a)

                     regulacje mające na celu ochronę i promowanie różnorodności form wyrazu kulturowego;

                     b)

                     środki, które w sposób właściwy stwarzają sprzyjające warunki dla krajowej działalności kulturalnej oraz krajowych dóbr i usług kulturalnych pośród całokształtu działalności kulturalnej oraz dóbr i usług kulturalnych dostępnych na terytorium danego kraju, w zakresie ich tworzenia, wytwarzania, rozpowszechniania, dystrybucji i korzystania z nich, w tym środki dotyczące języka stosowanego w takiej działalności oraz takich dobrach i usługach;

                     c)

                     środki mające na celu zapewnienie niezależnym krajowym przemysłom kultury i działalności sektora nieformalnego rzeczywistego dostępu do środków wytwarzania, rozpowszechniania i dystrybucji działalności kulturalnej oraz dóbr i usług kulturalnych;

                     d)

                     środki mające na celu przyznanie publicznej pomocy finansowej;

                     e)

                     środki mające na celu zachęcanie organizacji typu non-profit oraz instytucji publicznych i prywatnych, artystów i innych osób zawodowo związanych z kulturą do rozwijania i promowania swobodnej wymiany i swobodnego przepływu idei i form wyrazu kulturowego oraz działalności kulturalnej oraz dóbr i usług kulturalnych a także do pobudzania ducha kreatywności i przedsiębiorczości w prowadzonej działalności;

                     f)

                     środki mające na celu powoływanie i odpowiednie wspieranie instytucji publicznych;

                     g)

                     środki mające na celu zachęcanie i wspieranie artystów i innych osób, które mają udział w tworzeniu form wyrazu kulturowego;

                     h)

                     środki mające na celu promowanie różnorodności mediów, w tym za pomocą radia i telewizji publicznej.

               Artykuł 7
         Środki mające na celu promowanie form wyrazu kulturowego
         1.   Strony dołożą starań, by stworzyć na swoim terytorium warunki zachęcające jednostki i grupy społeczne do:

                     a)

                     tworzenia, wytwarzania, rozpowszechniania i dystrybucji własnych form wyrazu kulturowego oraz do korzystania z dostępu do nich, z należytym uwzględnieniem szczególnych uwarunkowań i potrzeb kobiet, jak też różnych grup społecznych, w tym osób należących do mniejszości i ludów autochtonicznych;

                     b)

                     dostępu do różnorodnych form wyrazu kulturowego pochodzących zarówno z ich terytorium, jak z innych krajów świata.

               2.   Strony dołożą również starań, by uznano istotny wkład artystów i innych osób zaangażowanych w proces twórczy, wspólnot kulturowych i organizacji wspierających ich w pracy, jak również ich kluczową rolę we wzbogacaniu różnorodności form wyrazu kulturowego.
         Artykuł 8
         Środki mające na celu ochronę form wyrazu kulturowego
         1.   Bez uszczerbku dla postanowień art. 5 i 6, strona może stwierdzić, że zaistniały okoliczności szczególne sprawiające, iż formy wyrazu kulturowego na jej terytorium narażone są na ryzyko zniszczenia lub inne poważne zagrożenie, bądź też wymagają one, w jakikolwiek sposób, natychmiastowej ochrony.
         2.   Strony mogą zastosować wszelkie odpowiednie środki mające na celu ochronę i zachowanie form wyrazu kulturowego w sytuacjach określonych w ust. 1, zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji.
         3.   Strony składają Międzyrządowemu Komitetowi, o którym mowa w art. 23, raport na temat wszelkich środków wprowadzonych w celu sprostania wymogom sytuacji, a Komitet może przedstawić odpowiednie zalecenia.
         Artykuł 9
         Wymiana informacji i przejrzystość
         Strony:

                     a)

                     w składanych co cztery lata raportach dla UNESCO przedstawiają stosowne informacje dotyczące środków wprowadzanych w celu ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego na swoim terytorium i na szczeblu międzynarodowym;

                     b)

                     wyznaczają punkt kontaktowy odpowiedzialny za dzielenie się informacjami dotyczącymi niniejszej konwencji;

                     c)

                     dzielą się i wymieniają informacjami dotyczącymi ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.

               Artykuł 10
         Edukacja i uwrażliwianie opinii publicznej
         Strony będą:

                     a)

                     ułatwiać i szerzyć zrozumienie dla wagi ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, zwłaszcza za pomocą programów edukacyjnych oraz poprzez uwrażliwianie, w większym stopniu, opinii publicznej;

                     b)

                     współpracować z innymi stronami oraz z organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi dla osiągnięcia celu określonego w niniejszym artykule;

                     c)

                     dokładać starań, by sprzyjać twórczości i zwiększać potencjał produkcyjny poprzez tworzenie programów edukacyjnych i szkoleniowych oraz wymianę w dziedzinie przemysłów kultury. Środki te powinny być wprowadzone w taki sposób, by nie wywierały negatywnego wpływu na tradycyjne formy produkcji.

               Artykuł 11
         Udział społeczeństwa obywatelskiego
         Strony uznają, że społeczeństwo obywatelskie pełni podstawową rolę w zakresie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego. Strony będą zachęcać społeczeństwo obywatelskie do aktywnego udziału w ich wysiłkach zmierzających do osiągnięcia celów niniejszej konwencji.
         Artykuł 12
         Rozwijanie współpracy międzynarodowej
         Strony dołożą starań by umacniać współpracę dwustronną, regionalną i międzynarodową w celu stworzenia warunków sprzyjających promowaniu różnorodności form wyrazu kulturowego, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji wymienionych w art. 8 i 17, przede wszystkim na rzecz:

                     a)

                     ułatwiania dialogu między stronami w zakresie polityki kulturalnej;

                     b)

                     zwiększenia potencjału sektora publicznego w publicznych instytucjach kulturalnych w zakresie strategii i zarządzania dzięki zawodowej i międzynarodowej wymianie kulturalnej oraz dzięki dzieleniu się najlepszymi praktykami;

                     c)

                     umacniania partnerstwa w ramach społeczeństwa obywatelskiego, organizacji pozarządowych i sektora prywatnego w celu popierania i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego;

                     d)

                     promowania wykorzystywania nowych technologii i zachęcania do partnerskiej współpracy w celu pełniejszego dzielenia się informacjami i lepszego wzajemnego zrozumienia w dziedzinie kultury, a także popierania różnorodności form wyrazu kulturowego;

                     e)

                     zachęcania do zawierania umów o koprodukcji i współrozpowszechnianiu.

               Artykuł 13
         Włączenie kultury do trwałego i zrównoważonego rozwoju
         Strony dołożą starań w celu włączenia kultury do polityki rozwojowej na wszystkich szczeblach, dążąc do stworzenia warunków sprzyjających trwałemu i zrównoważonemu rozwojowi oraz, w ramach tych działań, popierania aspektów związanych z ochroną i promowaniem różnorodności form wyrazu kulturowego.
         Artykuł 14
         Współpraca na rzecz rozwoju
         Strony będą się starały wspierać współpracę na rzecz trwałego i zrównoważonego rozwoju i ograniczenia ubóstwa, zwłaszcza w odniesieniu do szczególnych potrzeb krajów rozwijających się, w celu popierania tworzenia się dynamicznego sektora kultury, między innymi za pomocą następujących środków:

                     a)

                     umacnianie przemysłów kultury krajów rozwijających się poprzez:

                                 i)

                                 tworzenie i zwiększanie zdolności produkcji i dystrybucji w dziedzinie kultury w krajach rozwijających się;

                                 ii)

                                 ułatwianie szerszego dostępu działań, dóbr i usług kulturalnych krajów rozwijających się do rynku światowego i do międzynarodowych sieci dystrybucji;

                                 iii)

                                 umożliwianie powstawania zdolnych do funkcjonowania lokalnych i regionalnych rynków;

                                 iv)

                                 wprowadzanie, za każdym razem, gdy będzie to możliwe, właściwych środków w krajach rozwiniętych w celu ułatwienia dostępu działalności kulturalnej oraz dóbr i usług kulturalnych krajów rozwijających się do terytorium krajów rozwiniętych;

                                 v)

                                 wspieranie pracy twórczej i ułatwianie, w miarę możliwości, mobilności artystów z krajów rozwijających się;

                                 vi)

                                 zachęcanie do właściwej współpracy między krajami rozwiniętymi i krajami rozwijającymi się, między innymi w dziedzinie muzyki i kinematografii;

                     b)

                     zwiększanie potencjału poprzez wymianę informacji, doświadczeń i wiedzy specjalistycznej, a także szkolenie zasobów ludzkich w krajach rozwijających się, zarówno w sektorze publicznym, jak prywatnym, zwłaszcza w zakresie strategii i zarządzania, tworzenia i wdrażania polityk, promowania i dystrybucji form wyrazu kulturowego, rozwoju średnich, małych i mikro-przedsiębiorstw, stosowania technologii, a także rozwoju i transferu umiejętności;

                     c)

                     transfer technologii poprzez wprowadzenie odpowiedniego systemu motywacyjnego dla transferu technologii i umiejętności zawodowych, zwłaszcza w dziedzinie przemysłów kultury i przedsięwzięć kulturalnych;

                     d)

                     pomoc finansowa poprzez:

                                 i)

                                 utworzenie Międzynarodowego Funduszu na rzecz Różnorodności Kulturowej, zgodnie z postanowieniami art. 18;

                                 ii)

                                 przyznawanie pomocy publicznej na rzecz rozwoju, w zależności od potrzeb, w tym pomocy technicznej w celu pobudzania i wspierania twórczości;

                                 iii)

                                 inne formy pomocy finansowej, np. pożyczki o niskim oprocentowaniu, subwencje i inne mechanizmy finansowania.

               Artykuł 15
         Sposoby współpracy
         Strony będą zachęcać do rozwijania współpracy na zasadach partnerstwa w obrębie sektora publicznego i prywatnego oraz organizacji typu non-profit, a także pomiędzy nimi, w celu podejmowania współpracy z krajami rozwijającymi się w zakresie umacniania ich zdolności ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego. Odpowiadając na konkretne potrzeby krajów rozwijających się, wspomniane nowatorskie formy partnerstwa będą kładły szczególny nacisk na rozwój infrastruktury, zasobów ludzkich i polityki oraz na wymianę działalności kulturalnej oraz dóbr i usług kulturalnych.
         Artykuł 16
         Preferencyjne warunki dla krajów rozwijających się
         Kraje rozwinięte będą ułatwiać wymianę kulturalną z krajami rozwijającymi się, przyznając w odpowiednich ramach instytucjonalnych i prawnych preferencyjne warunki artystom oraz innym pracownikom i działaczom sektora kultury, a także dobrom i usługom kulturalnym z krajów rozwijających się.
         Artykuł 17
         Współpraca międzynarodowa w sytuacjach poważnego zagrożenia form wyrazu kulturowego
         Strony będą współpracować w celu udzielania sobie wzajemnej pomocy, w szczególności na rzecz krajów rozwijających się, w sytuacjach, o których mowa w art. 8.
         Artykuł 18
         Międzynarodowy Fundusz na rzecz Różnorodności Kulturowej
         1.   Tworzy się „Międzynarodowy Fundusz na rzecz Różnorodności Kulturowej”, zwany dalej „funduszem”.
         2.   Fundusz będzie się składał z powierzonych mu środków depozytowych, zgodnie z regulaminem finansowym UNESCO.
         3.   Na środki Funduszu składają się:

                     a)

                     dobrowolne wpłaty dokonywane przez strony;

                     b)

                     fundusze przyznane na ten cel przez Konferencję Generalną UNESCO;

                     c)

                     wpłaty, darowizny lub zapisy dokonywane przez inne państwa, organizacje i programy systemu Narodów Zjednoczonych, inne regionalne lub międzynarodowe organizacje, a także instytucje publiczne lub prywatne bądź też osoby prywatne;

                     d)

                     wszelkie odsetki należne od środków Funduszu;

                     e)

                     fundusze uzyskane ze zbiórek i wpływy z imprez zorganizowanych na rzecz Funduszu;

                     f)

                     wszelkie inne środki dozwolone w regulaminie Funduszu.

               4.   Decyzję o wykorzystaniu środków Funduszu podejmuje Międzyrządowy Komitet na podstawie wytycznych przyjętych przez Konferencję Stron, o której mowa w art. 22.
         5.   Międzyrządowy Komitet może przyjmować wpłaty i inne formy pomocy na cele ogólne lub konkretne, dotyczące określonych projektów, pod warunkiem że te projekty zostały przezeń zatwierdzone.
         6.   Wpłaty na rzecz Funduszu nie mogą wiązać się z żadnymi warunkami natury politycznej, ekonomicznej bądź innej, które byłyby niezgodne z celami niniejszej konwencji.
         7.   Strony będą starać się dokonywać dobrowolnych wpłat w sposób regularny, aby umożliwić wprowadzanie w życie niniejszej konwencji.
         Artykuł 19
         Wymiana, analiza i upowszechnianie informacji
         1.   Strony uzgadniają, że będą wymieniać informacje i dzielić się wiedzą specjalistyczną w zakresie gromadzenia danych i statystyk dotyczących różnorodności form wyrazu kulturowego, a także w zakresie najlepszych praktyk na rzecz jej ochrony i promowania.
         2.   UNESCO będzie ułatwiać, dzięki mechanizmom istniejącym w ramach Sekretariatu, gromadzenie, analizę i rozpowszechnianie wszelkich stosownych informacji, statystyk i najlepszych praktyk.
         3.   Ponadto UNESCO utworzy i będzie aktualizować bank danych dotyczących poszczególnych sektorów i instytucji rządowych, prywatnych i typu non-profit, prowadzących działalność w zakresie form wyrazu kulturowego.
         4.   W celu ułatwienia gromadzenia danych UNESCO będzie zwracać szczególną uwagę na rozwijanie potencjału i wiedzy specjalistycznej stron, które składają wniosek o pomoc w tym zakresie.
         5.   Zbieranie informacji, o których mowa w niniejszym artykule, uzupełnia informacje gromadzone zgodnie z postanowieniami art. 9.
         V.   POWIĄZANIA Z INNYMI AKTAMI
         Artykuł 20
         Powiązania z innymi aktami: wzajemne wsparcie, komplementarność i brak podporządkowania
         1.   Strony uznają, że będą w dobrej wierze wypełniać swoje zobowiązania wynikające z niniejszej konwencji oraz wszystkich innych traktatów, których są stronami. W związku z powyższym postanowieniem, nie podporządkowując niniejszej konwencji postanowieniom żadnego innego traktatu:

                     a)

                     strony będą popierać wzajemne wspieranie się postanowień niniejszej konwencji oraz pozostałych traktatów, których są stronami; a także

                     b)

                     interpretując i stosując inne traktaty, których są stronami, lub podejmując inne zobowiązania międzynarodowe, strony będą uwzględniać stosowne postanowienia niniejszej konwencji.

               2.   Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie może być interpretowane jako zmieniające prawa i obowiązki stron wynikające z innych traktatów, których są stronami.
         Artykuł 21
         Konsultacje i współpraca międzynarodowa
         Strony podejmują się promować cele i zasady niniejszej konwencji na innych forach międzynarodowych. W tym celu oraz stosownie do potrzeb strony będą konsultować się wzajemnie, mając na uwadze wspomniane cele i zasady.
         VI.   ORGANY KONWENCJI
         Artykuł 22
         Konferencja Stron
         1.   Powołuje się Konferencję Stron. Konferencja Stron jest plenarnym i najwyższym organem niniejszej konwencji.
         2.   Konferencja Stron zbiera się na posiedzeniu zwyczajnym co dwa lata, w miarę możliwości w ramach Konferencji Generalnej UNESCO. Może zebrać się na posiedzeniu nadzwyczajnym, jeżeli podejmie taką decyzję lub jeżeli wniosek w tej sprawie zostanie skierowany do Międzyrządowego Komitetu przez co najmniej jedną trzecią stron.
         3.   Konferencja Stron uchwala swój regulamin wewnętrzny.
         4.   Zadania Konferencji Stron obejmują, między innymi:

                     a)

                     wybór członków Międzyrządowego Komitetu;

                     b)

                     otrzymywanie i analizę raportów stron niniejszej konwencji, przekazywanych przez Międzyrządowy Komitet;

                     c)

                     zatwierdzanie wytycznych operacyjnych przygotowywanych, na jej wniosek, przez Międzyrządowy Komitet;

                     d)

                     wprowadzanie wszelkich innych środków, jakie uzna za niezbędne dla promowania celów niniejszej konwencji.

               Artykuł 23
         Międzyrządowy Komitet
         1.   Przy UNESCO powołuje się Międzyrządowy Komitet na rzecz ochrony i promocji różnorodności form wyrazu kulturowego, zwany dalej „Międzyrządowym Komitetem”. Składa się on z przedstawicieli 18 państw będących stronami konwencji, wybieranych na czteroletnią kadencję przez Konferencję Stron po wejściu w życie niniejszej konwencji, zgodnie z postanowieniami art. 29.
         2.   Międzyrządowy Komitet zbiera się raz w roku.
         3.   Międzyrządowy Komitet podlega Konferencji Stron, działa zgodnie z jej wytycznymi i przed nią odpowiada.
         4.   Liczba członków Międzyrządowego Komitetu zostanie zwiększona do 24, gdy liczba stron konwencji osiągnie 50.
         5.   Wybór członków Międzyrządowego Komitetu podlega zasadom równej repartycji geograficznej i rotacji.
         6.   Bez uszczerbku dla innych kompetencji przyznanych mu na mocy niniejszej konwencji, Międzyrządowy Komitet będzie pełnić następujące funkcje:

                     a)

                     promowanie celów niniejszej konwencji oraz wspieranie i monitorowanie ich realizacji;

                     b)

                     przygotowywanie i przedkładanie do zatwierdzenia Konferencji Stron, na jej wniosek, wytycznych operacyjnych dotyczących wdrażania i stosowania postanowień konwencji;

                     c)

                     przekazywanie Konferencji Stron raportów stron konwencji z własnymi uwagami i streszczeniem ich treści;

                     d)

                     opracowywanie odpowiednich zaleceń w sytuacjach, o których jest powiadamiany przez strony, zgodnie ze stosownymi postanowieniami niniejszej konwencji, w szczególności zgodnie z postanowieniami art. 8;

                     e)

                     tworzenie procedur i innych mechanizmów konsultacyjnych dla promowania celów i zasad niniejszej konwencji na innych forach międzynarodowych;

                     f)

                     wykonywanie wszelkich innych zadań, powierzonych przez Konferencję Stron.

               7.   Międzyrządowy Komitet, zgodnie ze swoim regulaminem wewnętrznym, może w każdej chwili zaprosić do uczestnictwa w swoich zebraniach instytucje publiczne lub prywatne a także osoby fizyczne w celu zasięgnięcia opinii w konkretnych sprawach.
         8.   Międzyrządowy Komitet sporządzi swój regulamin wewnętrzny i przedstawi go do zatwierdzenia Konferencji Stron.
         Artykuł 24
         Sekretariat UNESCO
         1.   Organy konwencji obsługuje Sekretariat UNESCO.
         2.   Sekretariat przygotowuje dokumentację Konferencji Stron i Międzyrządowego Komitetu oraz projekty porządku obrad ich zebrań, pomaga przy wdrażaniu podjętych uchwał i sporządza raporty dotyczące wykonywania ich decyzji.
         VII.   POSTANOWIENIA KOŃCOWE
         Artykuł 25
         Rozwiązywanie sporów
         1.   W przypadku sporu między stronami konwencji w sprawie interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, strony będą dążyć do rozstrzygnięcia sporu w drodze negocjacji.
         2.   Jeżeli zainteresowane strony nie osiągną porozumienia w drodze negocjacji, mogą za wspólną zgodą zwrócić się o pośrednictwo strony trzeciej w rozstrzygnięciu sporu lub wnieść o mediację strony trzeciej.
         3.   Jeżeli nie skorzystano z procedury pośrednictwa ani mediacji, a spór nie został rozstrzygnięty w drodze negocjacji, pośrednictwa ani mediacji, strona może wnieść o wszczęcie postępowania pojednawczego zgodnie z procedurą opisaną w załączniku do niniejszej konwencji. Strony w dobrej wierze rozważą propozycję rozwiązania sporu przedstawioną przez komisję pojednawczą.
         4.   Każda ze stron może, w chwili ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, oświadczyć, że nie uznaje postępowania pojednawczego, o którym mowa powyżej. Każda ze stron, która złożyła takie oświadczenie może wycofać je w dowolnym terminie składając oficjalne zgłoszenie dyrektorowi generalnemu UNESCO.
         Artykuł 26
         Procedura państw członkowskich w zakresie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia
         1.   Niniejsza konwencja podlega procedurze państw członkowskich UNESCO w zakresie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, zgodnie z odrębnymi procedurami konstytucyjnymi tych państw.
         2.   Instrumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zostaną złożone u dyrektora generalnego UNESCO.
         Artykuł 27
         Przystąpienie
         1.   Niniejsza konwencja jest otwarta na przystąpienie każdego państwa niebędącego członkiem UNESCO, a będącego członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jednej z jej wyspecjalizowanych agend, które zostało zaproszone do przystąpienia do niej przez Konferencję Generalną UNESCO.
         2.   Niniejsza konwencja jest również otwarta na przystąpienie do niej terytoriów korzystających z całkowitej autonomii wewnętrznej, uznanej za taką przez Organizację Narodów Zjednoczonych, lecz które nie uzyskały pełnej niepodległości w rozumieniu rezolucji 1514 (XV) Zgromadzenia Ogólnego, a które posiadają kompetencje w sprawach, których dotyczy niniejsza konwencja, w tym kompetencję do zawierania traktatów w tych kwestiach.
         3.   Następujące postanowienia stosuje się do organizacji regionalnej integracji gospodarczej:

                     a)

                     niniejsza konwencja jest również otwarta na przystąpienie każdej organizacji regionalnej integracji gospodarczej, wobec której, z zastrzeżeniem poniższych postanowień, postanowienia niniejszej konwencji będą w pełni wiążące, w takim samym zakresie, jak wobec państw będących jej stronami;

                     b)

                     w przypadku gdy jedno lub więcej państw członkowskich takiej organizacji jest również stronami konwencji, dana organizacja i państwo lub państwa członkowskie uzgadniają zakres swojej odpowiedzialności przy wykonywaniu zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji. Wspomniany podział odpowiedzialności wchodzi w życie natychmiast po zakończeniu procedury zgłoszeniowej, o którym mowa w punkcie c). Dana organizacja i państwa członkowskie nie są upoważnione do wspólnego wykonywania praw przyznanych im na mocy niniejszej konwencji. Ponadto, w dziedzinach wchodzących w zakres ich kompetencji, organizacje regionalnej integracji gospodarczej dysponują, przy korzystaniu z przysługującego im prawa głosu, liczbą głosów równą liczbie ich państw członkowskich będących stronami niniejszej konwencji. Organizacja ta nie będzie korzystać z prawa głosu, jeżeli którekolwiek z jej państw członkowskich wykonuje przysługujące mu prawo głosu lub odwrotnie;

                     c)

                     organizacja regionalnej integracji gospodarczej i jej państwo lub państwa członkowskie, które uzgodniły podział zakresów odpowiedzialności przewidziany w punkcie b), informują strony o proponowanym podziale w następujący sposób:

                                 i)

                                 w akcie przystąpienia organizacja ta wskazuje w sposób szczegółowy podział zakresów odpowiedzialności w sprawach podlegających niniejszej konwencji;

                                 ii)

                                 w przypadku późniejszych zmian wprowadzonych do poszczególnych zakresów odpowiedzialności, organizacja regionalnej integracji gospodarczej informuje depozytariusza o każdej propozycji zmiany zakresów odpowiedzialności; natomiast depozytariusz informuje strony o wspomnianej zmianie;

                     d)

                     państwa członkowskie organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które stają się stronami konwencji, uznaje się za posiadające nadal kompetencje we wszystkich dziedzinach, które nie były przedmiotem przeniesienia kompetencji na rzecz organizacji, wyraźnie zadeklarowanego lub zgłoszonego depozytariuszowi;

                     e)

                     za „organizację regionalnej integracji gospodarczej” uznaje się organizację składającą się z suwerennych państw będących członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jednej z jej wyspecjalizowanych agend, której państwa te przekazały swoje kompetencje w dziedzinach podlegających niniejszej konwencji i która uzyskała właściwe, zgodne z procedurami wewnętrznymi umocowanie, by stać się jej stroną.

               4.   Akt przystąpienia składany jest u dyrektora generalnego UNESCO.
         Artykuł 28
         Punkt kontaktowy
         Z chwilą, gdy stają się stronami niniejszej konwencji, każda ze stron wyznacza „punkt kontaktowy” zgodnie z postanowieniami art. 9.
         Artykuł 29
         Wejście w życie
         1.   Niniejsza konwencja wejdzie w życie w terminie trzech miesięcy po dacie złożenia trzydziestego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, jednak tylko wobec państw lub organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które złożą odpowiednie dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do tego dnia włącznie. Wejdzie ona w życie dla każdej innej strony w terminie trzech miesięcy po złożeniu przez stronę instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
         2.   Do celów niniejszego artykułu żaden z dokumentów złożonych przez organizację regionalnej integracji gospodarczej nie powinien zostać uznany za dołączony do dokumentów złożonych już przez państwa członkowskie tejże organizacji.
         Artykuł 30
         Federalne lub nieunitarne systemy konstytucyjne
         Uznając fakt, że umowy międzynarodowe są jednakowo wiążące dla stron niezależnie od ich systemów konstytucyjnych, poniższe postanowienia stosuje się do stron o federalnym lub niejednolitym systemie konstytucyjnym:

                     a)

                     odnośnie do postanowień niniejszej konwencji, których stosowanie podlega kompetencji federalnej lub centralnej władzy ustawodawczej, zobowiązania rządu federalnego lub centralnego będą takie same, jak zobowiązania stron niebędących państwami federalnymi;

                     b)

                     odnośnie do postanowień niniejszej konwencji, których stosowanie podlega kompetencji poszczególnych jednostek składowych, takich jak stany, hrabstwa, prowincje lub kantony, które nie są, na mocy systemu konstytucyjnego federacji, zobowiązane do wprowadzania środków ustawodawczych, rząd federalny przekaże, w razie konieczności, te postanowienia do wiadomości jednostek składowych, takich jak stany, hrabstwa, prowincje lub kantony, z zaleceniem ich przyjęcia.

               Artykuł 31
         Wypowiedzenie
         1.   Każda ze stron może wypowiedzieć niniejszą konwencję.
         2.   Wypowiedzenie będzie zgłoszone na piśmie dokumentem złożonym dyrektorowi generalnemu UNESCO.
         3.   Wypowiedzenie nabierze mocy po upływie dwunastu miesięcy od otrzymania dokumentu wypowiedzenia. Wypowiedzenie nie wpływa w jakikolwiek sposób na zobowiązania finansowe podjęte przez wypowiadającą stronę, aż do dnia, w którym nabierze mocy.
         Artykuł 32
         Zadania depozytariusza
         Dyrektor generalny UNESCO, jako depozytariusz niniejszej konwencji, informuje państwa członkowskie organizacji, państwa niebędące jej członkami i organizacje regionalnej integracji gospodarczej, o których mowa w art. 27, a także Organizację Narodów Zjednoczonych, o deponowaniu wszelkich instrumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, o których mowa w art. 26 i 27, jak również o wypowiedzeniach, o których mowa w art. 31.
         Artykuł 33
         Zmiany
         1.   Każda ze stron może, za pomocą pisemnego oświadczenia skierowanego do dyrektora generalnego, zgłaszać propozycje zmian do niniejszej konwencji. Dyrektor generalny przekazuje takie oświadczenie wszystkim stronom. Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od daty przekazania wspomnianego oświadczenia co najmniej połowa stron udzieli pozytywnej odpowiedzi w sprawie wspomnianego wniosku, dyrektor generalny przedstawi tę propozycję na najbliższym posiedzeniu Konferencji Stron do dyskusji i ewentualnego przyjęcia.
         2.   Zmiany uchwalane są większością dwóch trzecich głosów stron obecnych i uczestniczących w głosowaniu.
         3.   Po uchwaleniu zmian do niniejszej konwencji są one przedstawiane stronom do ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
         4.   Dla stron, które ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły zmiany lub przystąpiły do nich, zmiany te wchodzą w życie po upływie trzech miesięcy od złożenia dokumentów, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, przez dwie trzecie stron. W związku z powyższym dla każdej ze stron, która ratyfikuje, przyjmuje, zatwierdza zmianę lub przystępuje do niej, zmiana ta wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez stronę dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
         5.   Procedury określonej w ust. 3 i 4 nie stosuje się do zmian przyjętych w odniesieniu do art. 23 dotyczących liczby członków Komitetu Międzyrządowego. Zmiany te wchodzą w życie z chwilą ich przyjęcia.
         6.   Państwo lub organizacja regionalnej integracji gospodarczej, o której mowa w art. 27, stając się stroną niniejszej konwencji po wejściu w życie zmian zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu, uznaje się, o ile nie wyrazi innych zamiarów, za:

                     a)

                     stronę niniejszej konwencji w jej zmienionym kształcie; oraz

                     b)

                     stronę niniejszej konwencji w jej niezmienionym kształcie w stosunku do każdej strony, wobec której zmiany te nie są wiążące.

               Artykuł 34
         Teksty autentyczne
         Niniejsza konwencja została sporządzona w językach: angielskim, arabskim, chińskim, hiszpańskim, francuskim i rosyjskim, przy czym wszystkie wersje językowe są jednakowo autentyczne.
         Artykuł 35
         Rejestracja
         Zgodnie z art. 102 Karty Narodów Zjednoczonych, niniejsza konwencja zostanie zarejestrowana w Sekretariacie Organizacji Narodów Zjednoczonych na wniosek dyrektora generalnego UNESCO.

         ZAŁĄCZNIK
         POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE
         Artykuł 1
         Komisja pojednawcza
         Na wniosek jednej ze stron sporu powoływana jest komisja pojednawcza. Komisja składa się z pięciu członków, o ile strony nie postanowią inaczej; każda z zainteresowanych stron wyznacza dwóch członków, a wyznaczeni w ten sposób członkowie wspólnie wybierają przewodniczącego.
         Artykuł 2
         Członkowie komisji
         W przypadku sporu między więcej niż dwoma stronami, strony działające we wspólnym interesie wyznaczają wspólnie swoich członków komisji za obopólną zgodą. Jeżeli co najmniej dwie strony działają we własnym odrębnym interesie lub w sytuacji, gdy nie osiągnięto porozumienia co do wspólnoty interesów stron, wówczas strony te mianują swoich członków oddzielnie.
         Artykuł 3
         Nominacja
         Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku o utworzenie komisji pojednawczej strony nie wyznaczyły wszystkich członków komisji, brakujących nominacji dokonuje w terminie kolejnych dwóch miesięcy dyrektor generalny UNESCO na prośbę strony, która wniosek złożyła.
         Artykuł 4
         Przewodniczący komisji
         Jeżeli w terminie dwóch miesięcy po nominacji ostatniego członka komisja nie wybierze swojego przewodniczącego, dyrektor generalny powołuje przewodniczącego na wniosek strony, w terminie kolejnych dwóch miesięcy.
         Artykuł 5
         Decyzje
         Komisja pojednawcza podejmuje decyzje większością głosów swych członków. Komisja samodzielnie określa własne procedury działania, o ile strony uczestniczące w sporze nie postanowią inaczej. Komisja przedstawia propozycję rozstrzygnięcia sporu, którą strony rozważają w dobrej wierze.
         Artykuł 6
         Różnice zdań
         W przypadku różnicy zdań na temat kompetencji komisji pojednawczej, komisja samodzielnie decyduje, czy wspomniane kompetencje posiada.

      ZAŁĄCZNIK 1b)

         Deklaracja Wspólnoty Europejskiej na mocy art. 27 ust. 3 lit. c) Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego
         Następujące państwa są obecnie członkami Wspólnoty Europejskiej: Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotwy, Republika Litwy, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Węgierska, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
         Niniejsza deklaracja wymienia kompetencje przekazane Wspólnocie przez państwa członkowskie na mocy Traktatów w dziedzinach objętych konwencją.
         Do wyłącznych kompetencji Wspólnoty należy wspólna polityka handlowa (art. 131–134 Traktatu), z wyłączeniem handlowych aspektów własności intelektualnej oraz handlu usługami w obszarach objętych art. 133 ust. 5 i 6 Traktatu (w szczególności zaś, w tym kontekście, handlu usługami w dziedzinie kultury i usługami audiowizualnymi), które należą do kompetencji mieszanych Wspólnoty i jej państw członkowskich. Wspólnota prowadzi politykę współpracy na rzecz rozwoju (art. 177–181 Traktatu) oraz politykę współpracy z krajami uprzemysłowionymi (art. 181a Traktatu), bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich. Wspólnota dzieli kompetencje w zakresie swobodnego przepływu dóbr, osób, usług i kapitału (art. 23–31 oraz 39–60 Traktatu), konkurencji (art. 81–89 Traktatu) oraz rynku wewnętrznego, włącznie z własnością intelektualną (art. 94–97 Traktatu). Na mocy art. 151 Traktatu, w szczególności jego ust. 4, Wspólnota uwzględnia aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień Traktatu, zwłaszcza w celu poszanowania i propagowania różnorodności jej kultur.
         Wspólnotowe akty prawne wymienione poniżej ilustrują zakres kompetencji Wspólnoty, zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

                     Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, str. 1).

                     Rozporządzenie Rady (WE) nr 2051/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. – oświadczenia dotyczące rozporządzenia Rady wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. (Dz.U. L 346 z 31.12.2001, str. 1).

                     Decyzja Rady 2005/599/WE z dnia 21 czerwca 2005 r. dotycząca podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy zmieniającej Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 26).

                     Rozporządzenie Rady (WE) 2698/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) 1488/96 w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego (Dz.U. L 311 z 12.12.2000, str. 1).

                     Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wraz z późniejszymi zmianami, stosowane w dalszym ciągu względem Bułgarii i Rumunii (Dz.U. L 375 z 23.12.1989, str. 11).

                     Rozporządzenie Rady (WE) 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1628/96 i zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 i (EWG) nr 1360/90 oraz decyzje 97/256/WE i 1999/311/WE (Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 1).

                     Rozporządzenie Rady (EWG) nr 443/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami (Dz.U. L 52 z 27.2.1992, str. 1).

                     Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczące świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (Dz.U. L 12 z 18.1.2000, str. 1).

                     Decyzja nr 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań wspierający organy działające na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 40).

                     Decyzja nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 lutego 2000 r. ustanawiająca program „Kultura 2000” (Dz.U. L 63 z 10.3.2000, str. 1).

                     Decyzja nr 1419/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. ustanawiająca działanie Wspólnoty na rzecz obchodów „Europejskiej Stolicy Kultury” w latach 2005–2019 (Dz.U. L 166 z 1.7.1999, str. 1).

                     Decyzja Rady z dnia 22 września 1997 r. dotycząca przyszłości działania w dziedzinie kultury w Europie (Dz.U. C 305 z 7.10.1997, str. 1).

                     Decyzja Rady z dnia 22 września 1997 r. dotycząca transgranicznego systemu stałych cen książek w europejskich strefach językowych (Dz.U. C 305 z 7.10.1997, str. 2).

                     Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23). Dyrektywa zmieniona dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60).

                     Decyzja Rady 2000/821/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie realizacji programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001–2005) (Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 82).

                     Decyzja nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 stycznia 2001 r. w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA – Kształcenie) (2001–2005) (Dz.U. L 26 z 27.1.2001, str. 1).

                     Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1), w odniesieniu do pomocy przyznawanej przez państwo.

                     Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 45).

                     Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.6.2001, str. 10).

                     Dyrektywa 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. L 272 z 13.10.2001, str. 32).

                     Dyrektywa Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248 z 6.10.1993, str. 15).

                     Dyrektywa Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U. L 290 z 24.11.1993, str. 9).

                     Dyrektywa Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346 z 27.11.1992, str. 61).

               Wykonywanie kompetencji Wspólnoty podlega ze swojej natury stałemu rozwojowi. W związku z tym Wspólnota zastrzega sobie w tym zakresie prawo notyfikowania w przyszłości innych deklaracji dotyczących podziału kompetencji pomiędzy Wspólnotą Europejską a państwami członkowskimi.

      ZAŁĄCZNIK 2

         Deklaracja jednostronna w imieniu Wspólnoty w związku ze złożeniem Aktu przystąpienia

            „W odniesieniu do kompetencji Wspólnoty opisanych w deklaracji zgodnie z art. 27 ust. 2 lit. c) konwencji, konwencja jest wiążąca dla Wspólnoty, która zapewni jej właściwe wdrożenie. Z tego wynika, że państwa członkowskie Wspólnoty, które są Stronami konwencji, stosują w swoich wzajemnych stosunkach postanowienia konwencji zgodnie z wewnętrznymi zasadami Wspólnoty i bez uszczerbku dla stosownych zmian, jakim te zasady mogą podlegać.”.