title: Decyzja Rady 2014/130/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu

text:
               12.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 71/14

      DECYZJA RADY 2014/130/WPZiB
   z dnia 10 marca 2014 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 marca 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/133/WPZiB (1) w sprawie mianowania Michela Dominique'a REVEYRANDA – DE MENTHONA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Sahelu. Mandat SPUE ma wygasnąć w dniu 28 lutego 2014 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 12 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   1.   Mandat Michela Dominique'a REVEYRANDA – DE MENTHONA na stanowisku SPUE w regionie Sahelu zostaje niniejszym przedłużony na okres od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 28 lutego 2015 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Do celów mandatu SPUE region Sahelu jest zdefiniowany jako obszar, na który główny nacisk położono w strategii UE na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu (zwanej dalej „Strategią”), to jest Mali, Mauretania i Niger. W przypadku kwestii mających skutki dla całego regionu SPUE współdziała – w stosownych przypadkach – z innymi państwami oraz podmiotami regionalnymi lub międzynarodowymi spoza regionu Sahelu.
   3.   W związku z potrzebą zastosowania podejścia regionalnego do wzajemnie powiązanych wyzwań dotyczących tego regionu, SPUE w regionie Sahelu prowadzi działania ściśle konsultując się z innymi odpowiednimi SPUE, w tym SPUE w południowym regionie Morza Śródziemnego, SPUE ds. Praw Człowieka oraz SPUE przy Unii Afrykańskiej.
   Artykuł 2
   Cele polityczne
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w odniesieniu do regionu Sahelu i ma służyć aktywnemu wspieraniu regionalnych i międzynarodowych wysiłków dla osiągnięcia trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w regionie. Celem SPUE jest ponadto poprawa jakości, intensywności i wpływu wieloaspektowego zaangażowania Unii w regionie Sahelu.
   2.   SPUE przyczynia się do rozwijania i wdrażania podejścia Unii obejmującego wszystkie aspekty działań Unii, w szczególności w dziedzinie polityki, bezpieczeństwa i rozwoju, w tym Strategii, oraz do koordynowania wszystkich odpowiednich instrumentów działań Unii.
   3.   Początkowo kwestią priorytetową będzie Mali i jej długotrwała stabilizacja oraz regionalne wymiary konfliktu w tym państwie.
   4.   W odniesieniu do Mali, cele polityki Unii to propagowanie, poprzez skoordynowane i efektywne wykorzystywanie wszystkich dostępnych jej instrumentów, powrotu Mali i jego ludności na drogę pokoju, pojednania, bezpieczeństwa i rozwoju. Szczególną uwagę należy także poświęcić Burkinie Faso i Nigerowi, w szczególności w związku ze zbliżającymi się wyrobami w tych państwach.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Dla osiągnięcia celów polityki Unii w odniesieniu do regionu Sahelu, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               aktywne przyczynianie się do wdrażania, koordynacji i rozwijania kompleksowego podejścia Unii do kryzysu w regionie, na podstawie jej Strategii, w celu zwiększenia ogólnej spójności i skuteczności działań Unii w regionie Sahelu, a w szczególności w Mali;

               b)

               współpracę z wszystkimi odpowiednimi podmiotami w regionie, rządami, władzami regionalnymi, organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi, społeczeństwem obywatelskim i diasporą, w celu realizacji celów Unii i przyczyniania się do lepszego rozumienia roli Unii w regionie Sahelu;

               c)

               reprezentowanie Unii na odpowiednich forach regionalnych i międzynarodowych, w tym w grupie ds. wsparcia i monitorowania sytuacji w Mali, oraz zapewnianie widoczności pomocy Unii w zarządzaniu kryzysowym i zapobieganiu konfliktom, w tym misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) oraz misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP SAHEL Niger);

               d)

               prowadzenie ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ), w szczególności ze Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Afryki Zachodniej i Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Mali, Unią Afrykańską (UA), w szczególności Wysokim Przedstawicielem UA ds. Mali i Sahelu, Wspólnotą Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS) i innymi istotnymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, w tym ze specjalnymi wysłannikami ds. regionu Sahelu, a także odpowiednimi podmiotami w obszarze Maghrebu;

               e)

               skrupulatne monitorowanie regionalnego i ponadgranicznego wymiaru kryzysu, w tym terroryzmu, przestępczości zorganizowanej, przemytu broni, handlu ludźmi, handlu narkotykami, przepływów migracyjnych i uchodźców oraz związanych z nimi przepływów finansowych, a także – w ścisłej współpracy z Koordynatorem UE ds. Zwalczania Terroryzmu – przyczynianie się do dalszej realizacji strategii UE w dziedzinie walki z terroryzmem;

               f)

               utrzymywanie regularnych kontaktów politycznych wysokiego szczebla z państwami w regionie dotkniętymi terroryzmem i przestępczością międzynarodową w celu zapewnienia spójnego i wszechstronnego podejścia i odgrywania przez Unię kluczowej roli w międzynarodowych wysiłkach na rzecz zwalczania terroryzmu i międzynarodowej przestępczości. Obejmuje to aktywne wspieranie przez Unię regionalnego budowania zdolności w zakresie bezpieczeństwa i zapewnianie odpowiednich działań służących zwalczaniu źródeł terroryzmu i przestępczości międzynarodowej w regionie Sahelu;

               g)

               dokładne śledzenie konsekwencji politycznych i w zakresie bezpieczeństwa wynikających z kryzysu humanitarnego w regionie;

               h)

               w odniesieniu do Mali – przyczynianie się do regionalnych i międzynarodowych działań z myślą o ułatwieniu zakończenia kryzysu w Mali, w szczególności całkowitego przywrócenia normalnych warunków konstytucyjnych i rządów na całym terytorium i rzeczywistego pluralistycznego dialogu ogólnonarodowego prowadzącego do zrównoważonego porozumienia politycznego;

               i)

               propagowanie tworzenia instytucji, reformy sektora bezpieczeństwa i długoterminowego procesu pokojowego oraz pojednania w Mali;

               j)

               przyczynianie się do realizacji w regionie, we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka polityk Unii w dziedzinie praw człowieka – w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także wytycznych UE w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet – oraz polityk Unii w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji i przygotowywanie dotyczących jej sprawozdań, a także formułowanie stosownych zaleceń; oraz utrzymywania regularnych kontaktów z właściwymi organami w Mali i regionie, biurem prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego, biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka oraz obrońcami praw człowieka i obserwatorami w regionie;

               k)

               monitorowanie przestrzegania właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) – i składanie stosownych sprawozdań – w szczególności w odniesieniu do rezolucji RB ONZ nr 2056 (2012), 2071 (2012), 2085 (2012) i 2100 (2013).

         2.   W celu sprawowania swojego mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w zakresie formułowania stanowiska Unii na forach regionalnych i międzynarodowych – w zależności od potrzeby, by aktywnie propagować i wzmacniać wszechstronne podejście UE do kryzysu w regionie Sahelu;

               b)

               utrzymuje ogólny ogląd wszystkich działań Unii i współpracuje ściśle z odpowiednimi delegaturami Unii.

         Artykuł 4
   Wdrożenie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wdrożenie mandatu działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej odpowiednimi departamentami, w szczególności dyrekcją ds. Afryki Zachodniej.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 28 lutego 2015 r. wynosi 1 350 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych i dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE informuje niezwłocznie Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego personelu oddelegowanego do obsługi SPUE jest pokrywane przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE jest ulokowany w tym samym miejscu co właściwe departamenty ESDZ lub delegatury Unii, celem zapewnienia spójności i zgodności ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz członków jego personelu ustala się odpowiednio z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE przyjmuje wszelkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący specyficzne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do tego obszaru geograficznego i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na tym obszarze geograficznym;

               c)

               zapewnia, by wszyscy członkowie jego zespołu, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla tego obszaru geograficznego;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydanych po dokonaniu regularnych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania o postępach oraz sprawozdania z wykonania mandatu – przedstawia Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   1.   SPUE regularnie składa WP i KPiB sprawozdania. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   2.   SPUE składa sprawozdania dotyczące najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii, takich jak jej wkład w reformy, z uwzględnieniem politycznych aspektów odnośnych projektów rozwojowych Unii, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja z innymi podmiotami unijnymi
   1.   SPUE w ramach Strategii przyczynia się do jedności, spójności i efektywności unijnych działań politycznych i dyplomatycznych oraz pomaga zapewnić spójne wykorzystanie wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii.
   2.   SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii i Komisji, jak również z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   3.   SPUE utrzymuje ścisłą współpracę w terenie z szefami delegatur Unii i z szefami misji państw członkowskich. SPUE, w ścisłej współpracy z właściwymi delegaturami Unii, zapewnia szefowi misji EUCAP Sahel Niger i dowódcy misji EUTM Mali wytyczne w zakresie sytuacji politycznej na miejscu. W razie potrzeby SPUE, dowódca misji EUTM Mali i cywilny dowódca operacji EUCAP Sahel Niger zasięgają nawzajem swojej opinii.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Przed 30 czerwca 2014 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a przed 30 listopada 2014 r. – szczegółowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 marca 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. VROUTSIS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/133/WPZiB z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Sahelu (Dz.U. L 75 z 19.3.2013, s. 29).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: 2011/737/,Euratom: Decyzja Komisji z dnia 9 listopada 2011 r. zmieniająca regulamin wewnętrzny Komisji

text:
               15.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 296/58

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 9 listopada 2011 r.
   zmieniająca regulamin wewnętrzny Komisji
   (2011/737/UE, Euratom)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 249,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając swoją decyzję 2010/138/UE, Euratom z dnia 24 lutego 2010 r. zmieniającą regulamin wewnętrzny Komisji (1),
   uwzględniając decyzję przewodniczącego Komisji C(2011)8000 z dnia 27 października 2011 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W art. 12 regulaminu wewnętrznego Komisji dodaje się nowy ust. 5 w brzmieniu:

      „5.   Członek Komisji, który chce wstrzymać procedurę pisemną w obszarze koordynacji polityki gospodarczej i budżetowej państw członkowskich i nadzoru nad nią, szczególnie w strefie euro, zwraca się do przewodniczącego z odpowiednio umotywowanym wnioskiem, wyraźnie określając odnośne elementy projektu decyzji i opierając się na niezależnej, obiektywnej ocenie momentu przyjęcia, struktury, uzasadnienia lub skutku projektu decyzji.
      Jeżeli przewodniczący uzna uzasadnienie wniosku za niedostateczne i jeśli wniosek o wstrzymanie procedury zostanie podtrzymany, może odmówić jej wstrzymania i zdecydować o kontynuowaniu procedury pisemnej; w takim przypadku sekretarz generalny zwraca się do pozostałych członków Komisji o przedstawienie swojego stanowiska, aby zapewnić poszanowanie kworum określonego w art. 250 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Przewodniczący może również włączyć tę kwestię, w celu jej przyjęcia, do porządku dziennego następnego posiedzenia Komisji.”.

   Artykuł 2
   W art. 23 regulaminu wewnętrznego Komisji dodaje się nowy ust. 5a w brzmieniu:

      „5a.   Konsultacje z dyrekcją generalną właściwą do spraw gospodarczych i finansowych są obowiązkowe w przypadku wszystkich inicjatyw, które dotyczą wzrostu, konkurencyjności lub stabilności gospodarczej w Unii Europejskiej lub w strefie euro lub które mogą mieć na nie wpływ.”.

   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 listopada 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 55 z 5.3.2010, s. 60.


title: 2011/563/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/107

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   (2011/563/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2009 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009 (SEC(2010) 963 – C7-0219/2010) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2009 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2009 wraz z odpowiedziami instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności rozliczeń, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE, a także art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0117/2011),

               1.

               udziela Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych absolutorium z wykonania jego budżetu za rok budżetowy 2009;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 69 z 13.3.2009.

      (2)  Dz.U. C 308 z 12.11.2010, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 303 z 9.11.2010, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 308 z 12.11.2010, s. 129.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
    ---documentbreak---

               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/108

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009, sekcja IX – Europejski Inspektor Ochrony Danych
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2009 (1),
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009 (SEC(2010) 963 – C7-0219/2010) (2),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Inspektora Ochrony Danych dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2009 r.,
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2009 wraz z odpowiedziami instytucji (3),
   uwzględniając poświadczenie wiarygodności rozliczeń, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (4),
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 274, 275 i 276 Traktatu WE, a także art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0117/2011),

               1.

               zwraca uwagę, że Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) dysponował w 2009 r. środkami na zobowiązania wynoszącymi ogółem 7 000 000 EUR (w 2008 r.: 5 300 000 EUR (6)), przy stopie wykorzystania wynoszącej 81,44 % – poniżej średniej pozostałych instytucji (97,69 %);

               2.

               zwraca uwagę, że w trakcie przygotowania sprawozdania rocznego dotyczącego roku budżetowego 2009 Trybunał Obrachunkowy dokonał dogłębnej oceny systemów nadzoru i kontroli Trybunału Sprawiedliwości, Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i EIOD, która obejmowała przegląd dodatkowej próby transakcji wymagających płatności związanych z zasobami ludzkimi oraz innymi wydatkami administracyjnymi;

               3.

               zwraca uwagę, że Trybunał Obrachunkowy ustalił, że w czterech z dziesięciu przypadków służby EIOD dysponowały niewystarczająco aktualnymi informacjami mającymi potwierdzić, że dodatki przewidziane w regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej (7) były wypłacane zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi i ustawodawstwem krajowym. Trybunał Obrachunkowy ustalił, że mogło to pociągnąć za sobą ryzyko dokonania nieprawidłowych lub nienależnych płatności;

               4.

               popiera sugestię Trybunału Obrachunkowego, by wymagać od pracowników EIOD dostarczania w odpowiednich terminach dokumentów potwierdzających ich sytuację osobistą, oraz że EIOD powinien poprawić system monitorowania terminowości składania i kontroli tych dokumentów;

               5.

               odnotowuje odpowiedź EIOD w tej sprawie, iż z racji niewielkich rozmiarów urzędu przy przetwarzaniu dokumentacji dotyczącej dodatków socjalnych EIOD pomaga obecnie Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (ang. PMO), i że raz na rok PMO aktualizuje informacje dotyczące dodatków na rodzinę i dzieci pozostające na utrzymaniu, na podstawie specjalnych formularzy skierowanych do pracowników EIOD, zaś dodatki socjalne są aktualizowane na podstawie informacji zgromadzonych za pomocą formularzy. Z zadowoleniem przyjmuje zamiar EIOD poprawy monitorowania informacji odnoszących się do dodatków socjalnych w świetle zalecenia Trybunału Obrachunkowego, i wzywa EIOD do złożenia sprawozdania z działań podjętych w tym względzie w swym rocznym sprawozdaniu z działalności;

               6.

               zwraca uwagę na ustalenia Trybunału Obrachunkowego, że EIOD nie wdrożył w stosownych przypadkach wymaganego przez rozporządzenie finansowe systemu kontroli ex post i że standardy kontroli wewnętrznej przyjęte przez EIOD nie przewidują należytego dokumentowania wyjątków od standardowych procedur finansowych w centralnym rejestrze;

               7.

               odnotowuje odpowiedź EIOD w tej sprawie, że transakcje przeprowadzane przez EIOD, łącznie ze zwrotami płatności bezpośrednich dokonanych przez inne instytucje w imieniu EIOD, są już przedmiotem kontroli ex ante; z zadowoleniem przyjmuje zamiar EIOD, by – w świetle zalecenia Trybunału Obrachunkowego – zbadać możliwości wdrożenia procesu kontroli ex post, począwszy od 2011 r., i wzywa EIOD do złożenia sprawozdania z działań podjętych w tym względzie w swym rocznym sprawozdaniu z działalności;

               8.

               przyjmuje i rozumie stanowisko EIOD dotyczące niewielkich rozmiarów urzędu i szczególnej sytuacji, w której dokumenty przetwarzane są wspólnie w oparciu o porozumienia o współpracy i usługi; wzywa jednak EIOD do wyjaśnienia, jaka dodatkowa pomoc międzyinstytucjonalna będzie konieczna, by umożliwić EIOD wypełnienie zalecenia Trybunału Obrachunkowego, oraz do wskazania, kiedy udałoby się je zrealizować; z zadowoleniem przyjmuje decyzję EIOD o wdrożeniu uwagi Trybunału Obrachunkowego w sprawie standardów kontroli wewnętrznej poprzez stworzenie centralnej listy zarejestrowanych wyjątków, i wzywa EIOD do złożenia sprawozdania z działań podjętych w tym względzie w swym rocznym sprawozdaniu z działalności;

               9.

               zwraca uwagę, że Trybunał Obrachunkowy wskazał w swym sprawozdaniu rocznym, że audyt nie nasunął żadnych dalszych uwag odnośnie do EIOD;

               10.

               zauważa, że z uwagi na niewielki rozmiar urzędu, EIOD współpracuje w obszarze administracyjnym z szeregiem innych instytucji, w szczególności ze służbami Komisji (DG. ds. ADMIN, BUDG, EAC, IAS), Urzędem Publikacji, służbami Parlamentu (w zakresie budynków i infrastruktury, bezpieczeństwa, usług technologii informatycznej, drukarni, komunikacji itp.), jak również ze służbą tłumaczeniową Rady; gratuluje EIOD pomyślnego wzmocnienia współpracy administracyjnej;

               11.

               przypomina, że w oparciu o porozumienie o współpracy administracyjnej zawarte między sekretarzami generalnymi Komisji, Parlamentu i Rady podpisane wraz z EIOD dnia 7 grudnia 2006 r. na dalszy okres trzech lat z mocą od dnia 16 stycznia 2007 r., administracyjną obsługę wszystkich zadań EIOD zapewnia Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji, ocena zaś (w praktyce przeprowadzona przez wewnętrznego audytora Komisji działającego jako służba audytu wewnętrznego EIOD na mocy porozumienia o współpracy administracyjnej) wykazała, że działanie i skuteczność systemu kontroli wewnętrznej były odpowiednie i zapewniły racjonalną pewność osiągnięcia przez EIOD jego celów;

               12.

               z zadowoleniem przyjmuje coroczną publikację oświadczeń majątkowych wybieranych członków instytucji (EIOD i jego zastępcy), zawierających odpowiednie informacje na temat piastowanych stanowisk lub działalności zawodowej, za którą pobierają wynagrodzenie i która podlega opodatkowaniu;

               13.

               wzywa EIOD, aby w następnym rocznym sprawozdaniu z działalności (za rok budżetowy 2010) umieścił podsumowanie wykonywania w ciągu roku decyzji Parlamentu dotyczących absolutorium.

      (1)  Dz.U. L 69 z 13.3.2009.

      (2)  Dz.U. C 308 z 12.11.2010, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 303 z 9.11.2010, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 308 z 12.11.2010, s. 129.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  2006: 4 100 000 EUR.

      (7)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.


title: 2014/588/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/231

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych za rok budżetowy 2012
   (2014/588/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Urzędu (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (4), w szczególności jego art. 64,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0232/2014),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych za rok budżetowy 2012;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 134.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: 2013/386/UE: Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2013 r. przedłużająca okres stosowania właściwych środków przewidzianych wobec Republiki Gwinei w decyzji 2011/465/UE oraz zmieniająca tę decyzję

text:
               17.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 194/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 lipca 2013 r.
   przedłużająca okres stosowania właściwych środków przewidzianych wobec Republiki Gwinei w decyzji 2011/465/UE oraz zmieniająca tę decyzję
   (2013/386/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1), ostatnio zmienioną w Wagadugu dnia 22 czerwca 2010 r. (2) („umowa o partnerstwie AKP-UE”), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania umowy o partnerstwie AKP-WE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją Rady 2011/465/UE (4) przyjęto wobec Republiki Gwinei (zwana dalej „Gwineą”) właściwe środki na podstawie art. 96 ust. 2 lit. c) umowy o partnerstwie AKP-UE.

               (2)

               Ta Decyzja Rady, której okres obowiązywania przedłużono i zmieniono decyzją Rady 2012/404/UE (5), uzależnia ponowne podjęcie współpracy z Gwinei od realizacji dwóch etapów, mianowicie opracowania i przyjęcia szczegółowego harmonogramu przeprowadzenia wyborów parlamentarnych przed końcem 2012 r. oraz przeprowadzenia wolnych i przejrzystych wyborów parlamentarnych.

               (3)

               W następstwie przekazania przez przewodniczącego niezależnej krajowej komisji wyborczej Gwinei harmonogramu wyborczego, przewidującego przeprowadzenie wyborów parlamentarnych w dniu 12 maja 2013 r., Rada uznała, że pierwszy etap został zakończony.

               (4)

               Okres obowiązywania decyzji 2011/465/UE, przedłużony i zmieniony decyzją 2012/404/UE, kończy się dnia 19 lipca 2013 r.

               (5)

               W dekrecie prezydenckim z dnia 13 kwietnia 2013 r. wyznaczono termin wyborów parlamentarnych na dzień 30 czerwca 2013 r. Określony prawem termin opublikowania przez Sąd Najwyższy Gwinei ostatecznych wyników wyborów wypada po dniu 19 lipca 2013 r.

               (6)

               Należy zatem przedłużyć okres stosowania właściwych środków przewidzianych w decyzji 2011/465/UE na okres 12 miesięcy. Należy również przedłużyć do końca października 2013 r. ostateczny termin przeprowadzenia wolnych i przejrzystych wyborów parlamentarnych w Gwinei,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 3 decyzji 2011/465/UE datę „19 lipca 2013 r.” zastępuje się datą „19 lipca 2014 r.”.
   Artykuł 2
   Ostateczny termin zobowiązania ciążącego na Gwinei do przeprowadzenia wolnych i przejrzystych wyborów parlamentarnych, przewidziany we właściwych środkach, określonych w załączniku do decyzji 2011/465/UE, przedłuża się do dnia 31 października 2013 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         V. JUKNA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.

      (4)  Dz.U. L 195 z 27.7.2011, s. 2.

      (5)  Dz.U. L 188 z 18.7.2012, s. 17.


Ważna informacja prawna

|

52007BP0122(01)

1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Kształcenia za rok budżetowy 2005 (C6-0396/2006 - 2006/2163(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0238 - 0239

		1.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Fundacji na rzecz Kształcenia za rok budżetowy 2005 (C6-0396/2006 — 2006/2163(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Fundacji na rzecz Kształcenia na rok budżetowy 2005, [1],- uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Fundacji na rzecz Kształcenia za rok budżetowy 2005 oraz odpowiedzi Fundacji [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 - C6-0080/2007),- uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1360/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia [4], a w szczególności jego art. 11,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0113/2007),1. udziela dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Kształcenia absolutorium z wykonania budżetu fundacji za rok budżetowy 2005;2. przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, dyrektorowi Europejskiej Fundacji na rzecz Kształcenia, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 40.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 73.[3] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U. L 131 z 23.5.1990, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1648/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 22).[5] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: 2003/196/: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 196/03/COL z dnia  5 listopada 2003 r.  zmieniająca po raz trzydziesty ósmy Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału 9B: Skargi – formularz skarg dotyczących pomocy państwa, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem

text:
               25.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 139/28

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

   nr 196/03/COL
   z dnia 5 listopada 2003 r.
   zmieniająca po raz trzydziesty ósmy Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału 9B: Skargi – formularz skarg dotyczących pomocy państwa, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61 do 63 oraz Protokół 26,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit b) i art. 1 w części I Protokołu 3 (3),
   ZGODNIE Z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   ZGODNIE Z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia oraz wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,
   PRZYWOŁUJĄC Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (4) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA (5) dnia 19 stycznia 1994 r.,
   MAJĄC NA UWADZE, że dnia 16 maja 2003 r. Komisja Europejska opublikowała nowy formularz skarg dotyczących pomocy państwa, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem (6),
   MAJĄC NA UWADZE, że formularz ten ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że należy zagwarantować jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa na całym terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA przyjmie, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   PO KONSULTACJI z Komisją Europejską,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO konsultacji, które Urząd Nadzoru EFTA odbył z państwami EFTA w przedmiotowej sprawie na wielostronnym spotkaniu dnia 20 czerwca 2003 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Wytyczne w sprawie pomocy państwa zmienia się, dodając nowy rozdział 9B: „Skargi – formularz skarg dotyczących pomocy państwa, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem”.

               2.

               W załączniku I do wytycznych w sprawie pomocy państwa dodaje się nową sekcję III: „Formularz skarg dotyczących pomocy państwa, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem”.

               3.

               Nowy rozdział 9B oraz nowa sekcja III załącznika I do wytycznych w sprawie pomocy państwa zamieszcza się w Załączniku do niniejszej decyzji.

               4.

               Państwa EFTA zostają poinformowane pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji wraz z Załącznikiem.

               5.

               Komisja Europejska zostaje poinformowana, zgodnie z lit. d) Protokołu 27 do Porozumienia EOG, poprzez przekazanie jej egzemplarza niniejszej decyzji wraz z Załącznikiem.

               6.

               Niniejsza decyzja wraz z Załącznikiem zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               7.

               Decyzja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 listopada 2003 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Einar M. BULL

            Przewodniczący

         Hannes HAFSTEIN

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (3)  Protokół 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale zmieniony przez państwa EFTA dnia 10 grudnia 2001 r. Zmiany weszły w życie dnia 28 sierpnia 2003 r.

      (4)  Zwane dalej „wytycznymi w sprawie pomocy państwa”.

      (5)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z tego samego dnia, ostatnio zmienione decyzją Kolegium nr 264/02COL z dnia 18.12.2002 r., dotychczas nieopublikowaną.

      (6)  Formularz skarg dotyczących pomocy państwa, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem (Dz.U. C 116 z 16.5.2003, str. 3).

      ZAŁĄCZNIK

         „9B. SKARGI – FORMULARZ SKARG DOTYCZĄCYCH POMOCY PAŃSTWA, CO DO KTÓREJ ISTNIEJE DOMNIEMANIE NIEZGODNOŚCI Z PRAWEM
         Artykuł 1 ust. 3 w części I oraz art. 2 ust. 1 w części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale stanowią, że Urząd Nadzoru EFTA informowany jest, w czasie pozwalającym mu na przedstawienie uwag, o wszelkich zamiarach przyznania lub zmiany pomocy. Dane państwo EFTA nie powinno realizować proponowanych przez siebie środków do czasu zakończenia tej procedury i wydania ostatecznej decyzji.
         Pomoc przyznana z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów stanowi »pomoc niezgodną z prawem«.
         Zgodnie z art. 10 ust. 1 w części II Protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA we wszystkich przypadkach, w których posiada informacje o pomocy, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem, winien je bezzwłocznie zbadać niezależnie od źródła ich pochodzenia.
         Ponadto, zgodnie z art. 20 ust. 2 w części II przytoczonego Protokołu, zainteresowana strona trzecia może przekazać Urzędowi Nadzoru EFTA informacje o pomocy, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem lub co do której istnieje domniemanie nadużycia (zwane dalej »skargą«).
         Urząd Nadzoru EFTA może otrzymać skargę od dowolnej osoby lub dowolnego przedsiębiorstwa. Postępowanie jest bezpłatne. Przy rozpatrywaniu skarg Urząd Nadzoru EFTA zobowiązany jest przestrzegać zasad proceduralnych określonych w Protokole 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, a w szczególności prawa danego państwa EFTA do obrony.
         Ponadto strony trzecie, których interesy zostały naruszone wskutek przyznania pomocy niezgodnej z prawem, dysponują rozwiązaniem, które można zastosować alternatywnie lub równolegle do złożenia skargi do Urzędu Nadzoru EFTA, a które polega na wniesieniu sprawy do sądów krajowych.
         Urząd Nadzoru EFTA nie może jednak udzielać porad w sprawie procedur krajowych dostępnych w indywidualnych sprawach.
         Formularz skarg w sekcji III załącznika I do niniejszych wytycznych określa informacje wymagane przez Urząd Nadzoru EFTA do rozpatrzenia skargi dotyczącej pomocy, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem lub nadużycia. W przypadku niemożności wypełnienia wszystkich części formularza należy podać stosowne powody.
         Formularz dostępny jest na serwerze internetowym Urzędu Nadzoru EFTA pod adresem: http://www.eftasurv.int
         Na stronie internetowej Urzędu Nadzoru EFTA znajduje się także wiele przydatnych informacji o zasadach pomocy państwa stosowanych w Europejskim Obszarze Gospodarczym, które skarżącym lub ich doradcom mogą być pomocne przy wypełnianiu formularza.
         Formularz należy wysłać na niżej podany adres Dyrekcji ds. Konkurencji i Pomocy Państwa w Urzędzie Nadzoru EFTA:

                     EFTA Surveillance Authority

                     Competition and State Aid Directorate

                     74, Rue de Trèves

                     B-1040 Brussels

               SEKCJA III
         Formularz skarg dotyczących pomocy państwa, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem
         Formularz należy przesłać na niżej podany adres Dyrekcji ds. Konkurencji i Pomocy Państwa w Urzędzie Nadzoru EFTA:

                     EFTA Surveillance Authority

                     Competition and State Aid Directorate

                     74, Rue de Trèves

                     B-1040 Brussels

               I.A.   Informacje o skarżącym
         I.1.   Nazwisko i imię skarżącego lub nazwa przedsiębiorstwa:
         I.2.   Adres skarżącego lub siedziba przedsiębiorstwa:
         I.3.   Numer telefonu, numer faksu, adres poczty elektronicznej:
         I.4.   Nazwisko, adres, numer telefonu, numer faksu, adres poczty elektronicznej osoby, z którą należy się kontaktować:
         I.5.   Jeśli skarżącym jest przedsiębiorstwo, krótki opis skarżącego oraz obszaru/ów i miejsc/a prowadzenia działalności:
         I.6.   Krótkie podsumowanie, w jaki sposób przyznanie pomocy, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem, wpływa na interesy skarżącego:
         I.B.   Informacje o pełnomocniku skarżącego
         I.7.   W przypadku składania skargi w imieniu innej strony (osoby lub przedsiębiorstwa) należy również podać nazwisko, adres, numer faksu, adres poczty elektronicznej pełnomocnika oraz dołączyć pisemne pełnomocnictwo:
         II.   Informacje o państwie EFTA
         II.1.   Państwo EFTA:
         II.2.   Poziom administracyjny, na którym przyznano pomoc, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem:

                     —

                     administracja centralna

                     —

                     region (określić)

                     —

                     inne (określić)

               III.   Informacje o środkach pomocy, co do których istnieje domniemanie niezgodności z prawem i których dotyczy skarga
         III.1.   Czy skarga dotyczy programu pomocy czy pomocy indywidualnej, co do których istnieje domniemanie niezgodności z prawem?
         III.2.   Kiedy przyznano przedmiotową pomoc lub kiedy wdrożono przedmiotowy program pomocy? Jak długi jest okres realizacji przedmiotowego programu pomocy (jeśli znany)?
         III.3.   Którego(ych) sektora(ów) gospodarki dotyczy przedmiotowa pomoc?
         III.4.   Jaka jest wysokość przedmiotowej pomocy? W jakiej postaci pomoc została udzielona (pożyczki, dotacje, gwarancje, zachęty lub zwolnienia podatkowe)?
         III.5.   Kto jest beneficjentem pomocy? W przypadku programu pomocy, kto kwalifikuje się do przedmiotowej pomocy?
         Proszę podać jak największą ilość informacji, w tym także opis głównych obszarów działalności przedsiębiorstwa/przedsiębiorstw, o którym/ych mowa.
         III.6.   Jaki był cel udzielenia przedmiotowej pomocy (jeśli znany)?
         IV.   Uzasadnienie
         Proszę szczegółowo uzasadnić skargę, przedstawiając przyczyny jej złożenia, przepisy prawa EOG, które zdaniem Państwa naruszono wskutek przyznania przedmiotowej pomocy, oraz sposób, w jaki wpłynęła ona na warunki konkurencji w Europejskim Obszarze Gospodarczym i wymianę handlową między Umawiającymi się Stronami.
         Proszę wyjaśnić, o ile miało to miejsce, w jaki sposób przedmiotowa pomoc naruszyła Państwa interesy handlowe.
         V.   Informacja o innych procedurach
         V.1.   Szczegółowe informacje o interwencjach w Urzędzie Nadzoru EFTA (w miarę możliwości załączyć kopie korespondencji):
         V.2.   Szczegółowe informacje o interwencjach w służbach Komisji Europejskiej (w miarę możliwości załączyć kopie korespondencji):
         V.3.   Interwencje złożone w organach krajowych (np. w jednostkach administracji centralnej, jednostkach samorządu terytorialnego, u rzecznika itd.; w miarę możliwości załączyć kopie korespondencji):
         V.4.   Odwołanie się do sądów krajowych lub innych procedur (np. procedury rozjemczej i pojednawczej). (Podać, czy zapadła już w tej sprawie jakaś decyzja lub zasądzono odszkodowanie, jeśli tak, dołączyć kopie postanowień):
         VI.   Dokumenty towarzyszące
         Proszę wymienić dokumenty bądź dowody, jakie przedłożono na poparcie skargi, oraz załączyć ich kopie. W miarę możliwości, proszę przedstawić kopię ustawy lub innego aktu prawnego stanowiącego podstawę prawną wypłaty przedmiotowej pomocy.
         VII.   Poufność
         Należy pamiętać, że w celu ochrony praw danego państwa EFTA do obrony, Urząd Nadzoru EFTA może zostać zmuszony do ujawnienia państwu EFTA Państwa tożsamości i dokumentów towarzyszących lub ich treści. O ile nie życzą sobie Państwo ujawniania tożsamości lub określonych dokumentów bądź informacji, proszę o tym wyraźnie poinformować, zaznaczając poufne fragmenty dokumentów i podając przyczyny takiej decyzji.
         Miejscowość, data i podpis skarżącego”


               4.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 407/96

         P8_TA(2015)0234
   Wniosek o uchylenie immunitetu Sotiriosa Zarianopoulosa
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Sotiriosa Zarianopoulosa (2015/2015(IMM))
   (2016/C 407/14)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Sotiriosa Zarianopoulosa, przekazany w dniu 8 grudnia 2014 r. przez zastępcę prokuratora Sądu Najwyższego w Grecji w związku z postępowaniem G2010/1744 prowadzonym przed trzecim sądem karnym w Salonikach, orzekającym w jednoosobowym składzie sędziowskim, a ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 stycznia 2015 r.,

               —

               wysłuchawszy Sotiriosa Zarianopoulosa zgodnie z art. 9 ust. 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

               —

               uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 62 Konstytucji Republiki Greckiej,

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0191/2015),

               A.

               mając na uwadze, że zastępca prokuratora przy Sądzie Najwyższym w Grecji zwrócił się o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Sotiriosa Zarianopoulosa w związku z postępowaniem dotyczącym zarzutu popełnienia przestępstwa;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               C.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 62 Konstytucji Republiki Greckiej podczas trwania kadencji bez zgody parlamentu poseł nie może być przedmiotem postępowania karnego, aresztu lub zatrzymania ani żadnych innych środków ograniczenia wolności;

               D.

               mając na uwadze, że Sotirios Zarianopoulos jest oskarżony o bezprawne wtargnięcie – przy użyciu gróźb przemocy fizycznej – do siedziby greckiej telewizji publicznej ERT-3 w dniu 4 marca 2010 r., przerwanie emisji dziennika w południe i odczytanie swojego komunikatu;

               E.

               mając na uwadze, że zarzucane przestępstwo nie ma żadnego związku z funkcją Sotiriosa Zarianopoulosa jako posła do Parlamentu Europejskiego, ponieważ jest związane z działaniem greckiego związku zawodowego PAME oraz że Sotirios Zarianopoulos w momencie zaistnienia faktów nie był posłem do Parlamentu Europejskiego;

               F.

               mając na uwadze, że w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej opinia wyrażona w czasie wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego jest uznawana za subiektywną ocenę, która wykazuje bezpośredni i oczywisty związek z wykonywaniem obowiązków parlamentarnych, ale że zarzucane działania Sotiriosa Zarianopoulosa nie mieszczą się w tej definicji;

               G.

               mając zatem na uwadze, że postępowanie karne nie dotyczy żadnej opinii ani żadnego głosowania wyrażonych podczas sprawowania mandatu posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               H.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 7 Regulaminu Komisja Prawna nie może w żadnym przypadku wypowiadać się o winie bądź braku winy posła oraz o zasadności karnego ścigania przypisywanych mu opinii lub faktów, nawet wtedy, gdy badanie wniosku pozwala komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy;

               I.

               mając na uwadze, że ponieważ Sotirios Zarianopoulos utrzymuje, że oskarżenie ma podłoże polityczne, komisja po wysłuchaniu posła i przeanalizowaniu dokumentów sprawy przeanalizowała również złożone organom śledczym w 2010 r. zeznania świadków, które stanowią podstawę oskarżenia;

               J.

               mając na uwadze, że zeznania te zostały złożone w ramach postępowania sądowego przeciwko Sotiriosowi Zarianopoulosowi oraz że nie jest właściwością tej komisji badanie istoty tej sprawy ani też rozstrzyganie o winie posła do Parlamentu Europejskiego, wobec którego wszczęto postępowanie sądowe;

               K.

               mając zatem na uwadze, że w świetle informacji posiadanych przez komisję nie istnieje żadna przesłanka umożliwiająca założenie, że postępowanie ma na celu zaszkodzenie działalności politycznej posła (fumus persecutionis), a także mając na uwadze, że postępowanie zostało wszczęte na wiele lat przed rozpoczęciem sprawowania mandatu posła;

               1.

               podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Sotiriosa Zarianopoulosa;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji Prokuratorowi Republiki przy Sądzie Najwyższym w Grecji oraz Sotiriosowi Zarianopoulosowi.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


title: Decyzja Komisji z dnia 30 lipca 1996 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Zapobiegania RakowiTekst mający znaczenie dla EOG.

text:
Ważna informacja prawna

|

31996D0469

Dziennik Urzędowy L 192 , 02/08/1996 P. 0031 - 0032

		Decyzja Komisjiz dnia 30 lipca 1996 r.ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Zapobiegania Rakowi(Tekst mający znaczenie dla EOG)(96/469/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:Wspólnota przyczynia się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego zachęcając do współpracy Państwa Członkowskie i, jeśli to konieczne, wspierając ich działania;działanie Wspólnoty jest nakierowane na zapobieganie chorobom, w tym rakowi, poprzez popieranie badań nad ich przyczynami i drogą ich przenoszenia, jak również poprzez informację zdrowotną i edukację;od 1986 r. w ramach Europejskiego Programu Zwalczania Raka organizowane są spotkania wysokiej klasy ekspertów zajmujących się rakiem; eksperci ci utworzyli grupę doradzającą Komisji w naukowych kwestiach związanych z rakiem;rezolucja Rady z dnia 7 lipca 1986 r. [1] zwraca uwagę na wnioski Komitetu Ekspertów ds. Raka służące przygotowaniu pierwszego planu działań [2];na mocy decyzji 90/238/Euratom, EWWiS, EWG Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich spotykających się w ramach Rady w dniu 17 maja 1990 r., która przyjmuje plan działań na lata 1990–1994 w ramach programu Europa Przeciw Rakowi [3], Komisja włączy ekspertów zajmujących się zapobieganiem rakowi w wykonanie przyjętego planu działań;decyzja 646/96/WE [4] Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawiająca trzeci plan działań na lata 1996–2000, jest ukierunkowana na zapobieganie rakowi, zgodnie z wymaganiami art. 3 lit. o) i art. 129 Traktatu;preambuła stanowi, że aby mieć dostęp do wszelkich niezbędnych informacji naukowych, Komisja współpracuje z ekspertami w dziedzinie nauki;istotne jest wzmocnienie bazy naukowej, w oparciu o którą Rada podejmuje decyzje;konieczne jest, do celów przejrzystości i pewności prawnej, sformalizowanie funkcjonowania grupy;ustalić należy listę członków grupy, biorąc pod uwagę rozwój kierunków i zakresu programu "Europa Przeciwko Rakowi" w kontekście wykonania trzeciego planu działania;doradztwo naukowe ze strony wysokiej klasy ekspertów europejskich zajmujących się zapobieganiem rakowi powinno być stale dostępne w formie Komitetu o charakterze doradczym utworzonego przez Komisję,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Komisja powołuje niniejszym Doradczy Komitet ds. Zapobiegania Rakowi, zwany dalej "Komitetem".Komitet składa się z nie więcej niż 15 członków.Artykuł 2Komisja zasięga opinii Komitetu we wszystkich sprawach związanych z:- danymi o raku, włączając dane epidemiologiczne,- wczesnym wykrywaniem i kontrolowaniem raka,- informowaniem społeczeństwa o profilaktyce raka,- tematyką dotyczącą raka w edukacji zdrowotnej w szkołach,- procedurami zapewnienia jakości w profilaktyce, wykrywaniu i leczeniu raka (włączając zagadnienia jakości życia i opieki paliatywnej nad pacjentami chorymi na raka),- działaniami zapobiegawczymi opartymi na wynikach badań podstawowych i klinicznych, prowadzonych według programu Biomed i innych inicjatyw badawczych,- szkoleniem personelu medycznego w sprawach związanych z rakiem.Artykuł 31. Obrady Komitetu dotyczą wniosków o opinie, z którymi występują przedstawiciele służb Komisji. Występując o opinię Komitetu przedstawiciele służb Komisji mogą ustalić termin, w którym opinię należy sporządzić.2. Komitetowi nie wolno z własnej inicjatywy wydawać opinii w sprawach właściwych dla innych Komitetów naukowych powołanych przez Komisję.3. Komitet podejmie starania w celu wydania opinii podjętej na podstawie konsensusu.. Obrady Komitetu nie mogą kończyć się głosowaniem.4. Jeśli opinia powstała w drodze jednomyślnego porozumienia członków Komitetu, Komitet przedstawi wspólne wnioski. W przypadku braku jednomyślnego porozumienia, różne stanowiska zajmowane podczas obrad muszą zostać przedstawione w sprawozdaniu sporządzonym pod auspicjami przedstawicieli służb Komisji.Artykuł 4Członkowie Komitetu powoływani są przez Komisję spośród wysokiej klasy ekspertów posiadających kompetencje w dziedzinach określonych w art. 2.Artykuł 5Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących.. Wyboru dokonuje się większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.Artykuł 61. Kadencja członka Komitetu trwa trzy lata. Kadencja jest odnawialna. Jednakże przewodniczący i wiceprzewodniczący nie mogą być niezwłocznie wybrani, jeżeli pełnili funkcje przez dwa następujące po sobie kolejno trzyletnie okresy.Po wygaśnięciu mandatu członkowie Komitetu mogą pełnić swoje funkcje do czasu ich zatwierdzenia lub zastąpienia przez innego członka.Pełnione funkcje nie dają podstaw do jakiegokolwiek wynagrodzenia.2. W przypadku gdy członek Komitetu nie jest zdolny do wypełniania swoich obowiązków lub w przypadku jego dobrowolnej rezygnacji, powinien on zostać zastąpiony na okres pozostały do zakończenia kadencji zgodnie ze stosowną procedurą przewidzianą w art. 4 lub 5.Artykuł 7Lista członków publikowana jest co trzy lata przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w celach informacyjnych.Artykuł 81. Komitet może tworzyć grupy robocze, pod przewodnictwem jednego ze swoich członków, złożone z maksimum pięciu wysoko wykwalifikowanych osobistości naukowych, zajmujące się zagadnieniami szczególnymi w ramach kompetencji określonych w art. 2. Liczba grup roboczych jest ograniczona do maksimum pięciu w danym okresie.2. Mandat grup roboczych ustalany jest przez Komitet.Artykuł 91. Komitet i grupy robocze spotykają się na wezwanie przedstawiciela służb Komisji, zwykle w jej lokalu.2. Przedstawiciele służb Komisji, jak również inni urzędnicy i zainteresowani agenci, mogą brać udział w spotkaniach Komitetu i grup roboczych.3. Przedstawiciele służb Komisji mogą zapraszać osoby posiadające szczególne doświadczenie w zagadnieniach będących przedmiotem obrad do udziału w obradach w charakterze tymczasowych lub stałych obserwatorów.4. Służby Komisji utworzą sekretariat Komitetu i grup roboczych.Artykuł 10Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu, członkowie Komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w wyniku prac Komitetu, jeśli przedstawiciel służby Komisji poinformuje ich, że wymagana opinia odnosi się do kwestii natury poufnej.W takim przypadku w spotkaniach uczestniczyć mogą jedynie członkowie Komitetu i przedstawiciele służb Komisji.Artykuł 11Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 30 lipca 1996 r.W imieniu KomisjiPádraig FlynnCzłonek Komisji[1] Dz.U. C 184 z 23.7.1986, str. 19.[2] Decyzja Rady 88/351/EWG, Dz.U. L 160 z 28.6.1988, str. 52.[3] Dz.U. L 137 z 30.5.1990, str. 31.[4] Dz.U. L 95 z 16.4.1996, str. 9.--------------------------------------------------


title: 2009/394/WE: Decyzja Rady z dnia 18 maja 2009 r. określająca stanowisko, jakie w imieniu Wspólnoty ma zostać przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru w odniesieniu do przedłużenia Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

text:
               20.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 124/64

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 maja 2009 r.
   określająca stanowisko, jakie w imieniu Wspólnoty ma zostać przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru w odniesieniu do przedłużenia Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.
   (2009/394/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Międzynarodowa umowa w sprawie cukru z 1992 r. została zawarta przez Wspólnotę decyzją Rady 92/580/EWG (1) i weszła w życie w dniu 1 stycznia 1993 r. na okres trzech lat do dnia 31 grudnia 1995 r. Od tego czasu była ona regularnie przedłużana na kolejne okresy dwóch lat. Okres jej obowiązywania przedłużono ostatnio decyzją Międzynarodowej Rady ds. Cukru w maju 2007 r. i obowiązuje do dnia 31 grudnia 2009 r. W interesie Wspólnoty leży dokonanie kolejnego przedłużenia. W związku z tym Komisja, reprezentująca Wspólnotę w Międzynarodowej Radzie ds. Cukru, powinna zostać upoważniona do głosowania za przedłużeniem obowiązywania umowy,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   W ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru Wspólnota głosuje za przedłużeniem obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. na kolejny okres maksymalnie dwóch lat.
   Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażania takiego stanowiska w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 maja 2009 r.

            W imieniu Rady

         J. KOHOUT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 379 z 23.12.1992, s. 15.