title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1544 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie środków ograniczających rozprzestrzenianie i stosowanie broni chemicznej

text:
                  16.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 259/25

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1544
         z dnia 15 października 2018 r.
         w sprawie środków ograniczających rozprzestrzenianie i stosowanie broni chemicznej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Unia Europejska popiera międzynarodowe traktaty i systemy dotyczące rozbrojenia, nierozprzestrzeniania i kontroli zbrojeń.

                     (2)

                     Unia Europejska opowiada się za faktycznym wdrożeniem i upowszechnieniem stosowania Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (zwanej dalej „konwencją”), a także podkreśla swoje wsparcie dla Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) i jej sekretariatu technicznego. Unia stanowczo potępia rozprzestrzenianie i stosowanie broni chemicznej w jakimkolwiek miejscu i przez kogokolwiek w jakichkolwiek okolicznościach. Aby wesprzeć egzekwowanie zakazu określonego w konwencji dotyczącego stosowania broni chemicznej, która to broń stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego, Unia uznała, że należy podjąć określone środki wobec osób, które czynią użytek z takiej broni lub pomagają w jej opracowywaniu lub stosowaniu. Unia zdecydowana jest przyczynić się do wskazania osób, podmiotów, grup lub rządów odpowiedzialnych za stosowanie broni chemicznej, a także tych, którzy pomagają lub zachęcają do takich działań. Należy również zapobiegać przygotowaniom do stosowania broni chemicznej, np. jej opracowywaniu, wytwarzaniu, nabywaniu, transferowi i składowaniu.

                     (3)

                     W tym kontekście Unia poparła decyzję Konferencji Państw Stron OPCW odpowiedzi na zagrożenie użycia broni chemicznej przyjętą w dniu 27 czerwca 2018 r.

                     (4)

                     Unia i jej państwa członkowskie wspierają inne międzynarodowe inicjatywy służące zaradzeniu zagrożeniu związanemu z bronią chemiczną, takie jak Grupa Australijska, która, koordynując i harmonizując krajowe środki w zakresie kontroli wywozu, pomaga w wywiązywaniu się z zobowiązań na mocy konwencji o zakazie broni chemicznej i konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej – a także inicjatywa przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i międzynarodowe partnerstwo przeciw bezkarności za stosowanie broni chemicznej. Unia i jej państwa członkowskie wspierają także wdrożenie odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, w szczególności rezolucji 1540 (2004), 2118 (2013), 2209 (2015), 2235 (2015) i 2325 (2016).

                     (5)

                     W dniu 22 marca 2018 r. Rada Europejska stwierdziła, że użycie broni chemicznej, w tym użycie jakichkolwiek toksycznych substancji chemicznych jako broni, jest we wszelkich okolicznościach absolutnie nie do przyjęcia, musi być systematycznie i surowo potępiane oraz stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla nas wszystkich. W dniu 28 czerwca 2018 r. Rada Europejska wezwała do jak najszybszego przyjęcia nowego unijnego systemu środków ograniczających w celu zajęcia się kwestią stosowania i rozprzestrzeniania broni chemicznej.

                     (6)

                     Niniejsza decyzja przyczynia się do wysiłków Unii na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania i stosowania broni chemicznej. Zakres i definicja broni chemicznej, o której mowa w niniejszej decyzji, powinny być takie same jak przewidziano w konwencji o zakazie broni chemicznej.

                     (7)

                     Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            „Broń chemiczna” oznacza broń chemiczną zgodnie z definicją w art. II konwencji o zakazie broni chemicznej (CWC).

            Artykuł 2

               1.   Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do uniemożliwienia wjazdu na ich terytoria lub tranzytu przez te terytoria:

                           a)

                           osób fizycznych, które są odpowiedzialne za następujące czyny lub świadczą pomoc finansową, techniczną lub wsparcie rzeczowe na rzecz następujących czynów lub w inny sposób są zaangażowane w następujące czyny:

                                       (i)

                                       wytwarzanie, nabywanie, posiadanie, opracowywanie, transport, składowanie lub transfer broni chemicznej;

                                       (ii)

                                       stosowanie broni chemicznej;

                                       (iii)

                                       udział w jakichkolwiek przygotowaniach do stosowania broni chemicznej;

                           b)

                           osób fizycznych, które pomagają osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi angażować się w jakiekolwiek działania, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, i tym samym powodują lub przyczyniają się do niebezpieczeństwa przeprowadzenia takich działań; oraz

                           c)

                           osób fizycznych powiązanych z osobami fizycznymi, wymienionymi w lit. a i b);

                     wymienionych w załączniku.

               2.   Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.

               3.   Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, gdy dane państwo członkowskie związane jest zobowiązaniem wynikającym z prawa międzynarodowego, a mianowicie:

                           a)

                           jest państwem goszczącym międzynarodową organizację międzyrządową;

                           b)

                           jest państwem goszczącym międzynarodową konferencję zwołaną przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub pod jej auspicjami;

                           c)

                           na mocy umowy wielostronnej przyznającej przywileje i immunitety; lub

                           d)

                           na podstawie Traktatu pojednawczego (Traktatu laterańskiego) z 1929 r. zawartego między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

               4.   Ust. 3 uznaje się za mający zastosowanie również w przypadkach, w których państwo członkowskie jest krajem goszczącym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).

               5.   Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie wyłączenia na mocy ust. 3 lub 4.

               6.   Państwa członkowskie mogą zastosować wyłączenia ze środków nałożonych na podstawie ust. 1 w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniu międzyrządowym, włącznie z posiedzeniami popieranymi przez Unię lub których gospodarzem jest Unia lub dane państwo członkowskie sprawujące przewodnictwo w OBWE, gdzie prowadzony jest dialog polityczny bezpośrednio propagujący polityczne cele środków ograniczających, w tym wdrożenie zakazów prawnych przeciwko broni chemicznej i realizację celu, jakim jest rozbrojenie chemiczne. Państwa członkowskie mogą zastosować wyłączenia ze środków nałożonych na podstawie ust. 1 w przypadkach, jeżeli wjazd lub przejazd jest konieczny w związku z uczestnictwem w postępowaniu sądowym.

               7.   Państwo członkowskie, które zamierza przyznać wyłączenia określone w ust. 6, powiadamia o tym na piśmie Radę. Wyłączenie uważa się za przyznane, chyba że co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw na piśmie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym wyłączeniu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady wniesie sprzeciw, Rada może postanowić o przyznaniu proponowanego wyłączenia, stanowiąc większością kwalifikowaną.

               8.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 lub 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd lub przejazd przez jego terytorium osobom wymienionym w załączniku, zezwolenie jest ściśle ograniczone do celu, dla którego zostało wydane oraz do wymienionych w nim osób.

            Artykuł 3

               1.   Zamrożone zostają wszelkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do lub będące własnością, w posiadaniu lub znajdujące się pod kontrolą:

                           a)

                           osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, które są odpowiedzialne za następujące czyny lub świadczą pomoc finansową, techniczną lub wsparcie rzeczowe na rzecz następujących czynów lub w inny sposób są zaangażowane w następujące czyny:

                                       (i)

                                       wytwarzanie, nabywanie, posiadanie, opracowywanie, transport, składowanie lub transfer broni chemicznej;

                                       (ii)

                                       stosowanie broni chemicznej;

                                       (iii)

                                       udział w jakichkolwiek przygotowaniach do stosowania broni chemicznej,

                           b)

                           osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, które w jakikolwiek sposób pomagają osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi angażować się w działania, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu,, tym samym powodując lub przyczyniając się do niebezpieczeństwa przeprowadzenia takich działań; oraz

                           c)

                           do osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów powiązanych z osobami fizycznymi lub prawnymi, podmiotami lub organami objętymi lit. a) i b) niniejszego ustępu;

                     wymienionych w załączniku.

               2.   Nie udostępnia się osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku ani na ich rzecz – bezpośrednio lub pośrednio – żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych.

               3.   W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie ich na warunkach, jakie uzna za stosowne, po ustaleniu, że odnośne środki finansowe lub zasoby gospodarcze:

                           a)

                           są niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

                           b)

                           są przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów lub zwrotów poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;

                           c)

                           są przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych;

                           d)

                           są niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem że właściwy organ powiadomił właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję o powodach, dla których uważa, że należy udzielić szczególnego zezwolenia, co najmniej dwa tygodnie przed jego udzieleniem; lub

                           e)

                           zostaną wpłacone na rachunek lub wypłacone z rachunku misji dyplomatycznej lub misji konsularnej lub organizacji międzynarodowej posiadającej immunitet na mocy prawa międzynarodowego, o ile wpłaty te są przeznaczone na oficjalne cele tej misji dyplomatycznej lub misji konsularnej lub organizacji międzynarodowej.

                     Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego ustępu.

               4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, jeżeli spełnione są następujące warunki:

                           a)

                           środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed datą umieszczenia w wykazie w załączniku osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1, lub orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim, przed tą datą lub po tej dacie;

                           b)

                           środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych za zasadne w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób, którym takie roszczenia przysługują;

                           c)

                           orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku; oraz

                           d)

                           uznanie tego orzeczenia lub tej decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

                     Dane członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego ustępu.

               5.   Ust. 1 nie uniemożliwia osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, wymienionym w załączniku, dokonywania płatności należnej z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia takiej osoby fizycznej lub prawnej, takiego podmiotu lub takiego organu w wykazie znajdującym się w załączniku, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1.

               6.   Ust. 2 nie ma zastosowania do księgowania na zamrożonych rachunkach:

                           a)

                           odsetek ani innych dochodów z tych rachunków;

                           b)

                           płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami przewidzianymi w ust. 1 i 2; lub

                           c)

                           płatności należnych z tytułu orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych lub orzeczeń arbitrażowych wydanych w Unii lub wykonalnych w danym państwie członkowskim,

                     pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w ust. 1.

            Artykuł 4

               1.   Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, sporządza i zmienia wykaz znajdujący się w załączniku.

               2.   Rada przekazuje decyzję, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, danej osobie fizycznej lub prawnej, danemu podmiotowi lub danemu organowi bezpośrednio – jeżeli adres jest znany – albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie, takiemu podmiotowi lub takiemu organowi przedstawienie uwag.

               3.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w ust. 1, i odpowiednio informuje daną osobę fizyczną lub prawną, dany podmiot lub dany organ.

            Artykuł 5

               1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w art. 2 i 3.

               2.   Załącznik zawiera także – w przypadku gdy są one dostępne – informacje, które są niezbędne do zidentyfikowania danych osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów. W przypadku osób fizycznych informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportu i dokumentu tożsamości, płeć, adres, jeśli jest znany, a także stanowisko lub zawód. W przypadku osób prawnych, podmiotów lub organów informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę wpisu do rejestru, numer w rejestrze i miejsce prowadzenia działalności.

            Artykuł 6
            Nie są zaspokajane żadne roszczenia w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszą decyzją, w tym roszczenia odszkodowawcze lub wszelkie inne roszczenia tego rodzaju, takie jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub o zapłatę obligacji, gwarancji lub zabezpieczeń, w szczególności gwarancji finansowych lub finansowych listów gwarancyjnych w jakiejkolwiek formie – o ile zostały one wniesione przez:

                        a)

                        wskazane osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy wymienione w wykazie w załączniku;

                        b)

                        jakiekolwiek osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a).

            Artykuł 7
            W celu maksymalizacji oddziaływania środków przewidzianych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania środków ograniczających podobnych do tych przewidzianych w niniejszej decyzji.

            Artykuł 8
            Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 16 października 2019 r. Niniejsza decyzja będzie poddawana stałemu przeglądowi. Jeżeli Rada uzna, że cele niniejszej decyzji nie zostały osiągnięte, jej okres obowiązywania zostanie przedłużony lub dokona się w niej odpowiednich zmian.

            Artykuł 9
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            ZAŁĄCZNIK

               WYKAZ OSÓB FIZYCZNYCH I PRAWNYCH, PODMIOTÓW I ORGANÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2 I 3


Decyzja Komisji z dnia 17/10/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9103 - ORIX Aviation Systems Limited / Bohai Capital Holding Co., Ltd.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1666 z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie mianowania dwóch członków i pięciu zastępców członków Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Portugalską

text:
                  8.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 278/24

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1666
         z dnia 6 listopada 2018 r.
         w sprawie mianowania dwóch członków i pięciu zastępców członków Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Portugalską
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Portugalii,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

                     (2)

                     Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z upływem kadencji Antónia BRAGANÇY FERNANDESA i Luisa GOMESA.

                     (3)

                     Pięć stanowisk zastępców członków Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Francisca LOPESA, Isaury MORAIS, América PEREIRY, Antónia PEREIRY i Anibala REISA COSTY,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

                        a)

                        na stanowiska członka:

                                    —

                                    Ricardo Bruno ANTUNES MACHADO RIO, Presidente da Câmara de Braga,

                                    —

                                    Aires Henrique DO COUTO PEREIRA, Presidente da Câmara da Póvoa de Varzim,

                        b)

                        na stanowiska zastępcy członka:

                                    —

                                    Berta FERREIRA MILHEIRO NUNES, Presidente da Câmara de Alfândega da Fé,

                                    —

                                    Pedro Miguel César RIBEIRO, Presidente da Câmara de Almeirim,

                                    —

                                    Hélder António GUERRA DE SOUSA E SILVA, Presidente da Câmara de Mafra,

                                    —

                                    Rui Miguel DA SILVA ANDRÉ, Presidente da Câmara de Monchique,

                                    —

                                    Carlos SILVA SANTIAGO, Presidente da Câmara de Sernancelhe.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               H. LÖGER

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1787 z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie zmiany oraz przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/96/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa

text:
                  20.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 293/9

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1787
         z dnia 19 listopada 2018 r.
         w sprawie zmiany oraz przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/96/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Dnia 15 lutego 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/96/WPZiB (1) ustanawiającą misję wojskową Unii Europejskiej mającą na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa.

                     (2)

                     Dnia 12 grudnia 2016 r. decyzja Rady (WPZiB) 2016/2239 (2) zmieniła decyzję 2010/96/WPZiB i przedłużyła misję do dnia 31 grudnia 2018 r.

                     (3)

                     W następstwie przeglądu strategicznego tej misji Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zalecił przedłużenie mandatu misji o dwa lata.

                     (4)

                     Należy odpowiednio zmienić decyzję 2010/96/WPZiB.

                     (5)

                     Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. Dania nie uczestniczy we wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji i w związku z tym nie współfinansuje niniejszej misji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji 2010/96/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

                           „2.   Z myślą o osiągnięciu celów określonych w ust. 1 misja wojskowa UE jest rozmieszczona w Somalii, aby dostarczać wskazówek strategicznych w zakresie rozwoju instytucjonalnego w sektorze obronnym, a także świadczyć bezpośrednie wsparcie somalijskiej armii krajowej w postaci szkolenia, doradztwa i pomocy mentorskiej. Począwszy od 2019 r., misja wojskowa UE ma w szczególności przyczyniać się do rozwoju zdolności szkoleniowych somalijskiej armii krajowej z myślą o przekazywaniu, po spełnieniu warunków, działalności szkoleniowej jednostkom taktycznym; misja wojskowa UE świadczy pomoc mentorską w zakresie szkoleń, które pozostają w gestii Somalii i tych, które są przez nią oferowane. Misja wojskowa UE jest również gotowa świadczyć wsparcie innym podmiotom unijnym – w granicach swoich środków i zdolności – w realizacji ich odpowiednich mandatów w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony w Somalii”;

                        2)

                        w art. 10 dodaje się ustęp w brzmieniu:

                           „7.   Finansowa kwota odniesienia dla wspólnych kosztów misji wojskowej UE na okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. wynosi 22 980 000 EUR. Wartość procentowa kwoty odniesienia, o której mowa w art. 25 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2015/528, wynosi 0 %, a wartość procentowa, o której mowa w art. 34 ust. 3 tej decyzji, wynosi 0 %.”;

                        3)

                        art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

                           „2.   Mandat misji wojskowej UE kończy się w dniu 31 grudnia 2020 r.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 19 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady 2010/96/WPZiB z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (Dz.U. L 44 z 19.2.2010, s. 16).

            (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2239 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/96/WPZiB w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (Dz.U. L 337 z 13.12.2016, s. 16).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1789 z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie wsparcia zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką oraz rozprzestrzeniania takiej broni w państwach członkowskich Ligi Państw Arabskich

text:
                  20.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 293/24

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1789
         z dnia 19 listopada 2018 r.
         w sprawie wsparcia zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką oraz rozprzestrzeniania takiej broni w państwach członkowskich Ligi Państw Arabskich
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 31 ust. 1,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (zwaną dalej „strategią UE dotyczącą BSiL”), którą następnie poddano przeglądowi w 2018 r., i która przedstawia wytyczne działań Unii w dziedzinie broni strzeleckiej i lekkiej (zwanej dalej „BSiL”). W strategii UE dotyczącej BSiL odnotowano, że Unia będzie priorytetowo traktowała wspieranie regionalnych inicjatyw zmierzających do zwalczania nielegalnej BSiL i amunicją do tego rodzaju broni, zapewniając wsparcie finansowe i techniczne organizacjom regionalnym i krajowym odpowiedzialnym za wdrażanie odpowiednich instrumentów regionalnych.

                     (2)

                     W dniu 13 czerwca 2018 r. Komisja oraz Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „Wysokim Przedstawicielem”) przedstawili wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie elementów strategii UE na rzecz zwalczania nielegalnej broni palnej, BSiL oraz amunicji do tych rodzajów broni, zatytułowany „Zabezpieczenie broni, ochrona obywateli”.

                     (3)

                     Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) w Agendzie na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, przyjętej w dniu 25 września 2015 r., stwierdziła, że nie jest możliwe osiągnięcie zrównoważonego rozwoju bez pokoju i bezpieczeństwa oraz że nielegalne przepływy broni są jednym z czynników prowadzących do przemocy, braku bezpieczeństwa i niesprawiedliwości.

                     (4)

                     W swoim planie działań na rzecz rozbrojenia zatytułowanym „Zabezpieczenie naszej wspólnej przyszłości”, który został zainicjowany w dniu 24 maja 2018 r., Sekretarz Generalny ONZ wzywa do stosowania inkluzywnego, zintegrowanego i partycypacyjnego podejścia do kontroli broni strzeleckiej na poziomie krajowym oraz, w niektórych przypadkach, na poziomie subregionalnym.

                     (5)

                     Na trzeciej konferencji ONZ poświęconej przeglądowi postępów w realizacji programu działania na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach (zwanego dalej „PoA”) państwa członkowskie ONZ zobowiązały się do wzmocnienia, w stosownych przypadkach, partnerstw i współpracy na wszystkich szczeblach w celu zapobiegania nielegalnemu handlowi BSiL oraz zwalczania go, w szczególności w zakresie kontroli granicznej; zarządzania zapasami i ochrona; niszczenia i unieszkodliwiania; znakowania, rejestrowania i śledzenia; a także nielegalnego pośrednictwa. Zobowiązały się one również do wzmocnienia współpracy z odpowiednimi organizacjami subregionalnymi i regionalnymi w zakresie usprawnienia realizacji PoA oraz wdrażania międzynarodowego instrumentu umożliwiającego śledzenie.

                     (6)

                     Liga Państw Arabskich (zwana dalej „LPA”) jest organizacją regionalną skupiającą wszystkie kraje arabskie w celu propagowania i pogłębiania współpracy między jej członkami.

                     (7)

                     W 2016 r. Unia i LPA ustanowiły dialog strategiczny UE-LPA i powołały szereg grup roboczych.

                     (8)

                     Grupa Robocza ds. Broni Masowego Rażenia i Kontroli Zbrojeń określiła obszary priorytetowe z myślą o ewentualnej konkretnej współpracy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1

               1.   Aby wesprzeć państwa członkowskie LPA w realizacji na poziomie krajowym PoA ONZ oraz we wdrażaniu na poziomie krajowym międzynarodowego instrumentu umożliwiającego śledzenie, Unia będzie realizować następujące cele:

                           —

                           zbudowanie w sposób trwały krajowej zdolności państw członkowskich LPA w zakresie zwalczania nielegalnego rozprzestrzeniania BSiL, zwalczania terroryzmu oraz zwiększania bezpieczeństwa w sytuacjach pokonfliktowych, przy pełnym poszanowaniu międzynarodowych standardów praw człowieka,

                           —

                           zbudowanie w sposób trwały regionalnej zdolności LPA w zakresie podejmowania tych samych wyzwań,

                           —

                           wzmocnienie kontroli sprawowanej na poziomie krajowym przez państwa członkowskie LPA nad BSiL na kluczowych etapach cyklu życia takiej broni,

                           —

                           zintensyfikowanie wymiany najlepszych praktyk oraz zdobytych doświadczeń.

               2.   Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia, w drodze niniejszej decyzji, wspiera działania w następujących dziedzinach:

                           —

                           kontrola transferu BSiL (zwalczanie nielegalnych przepływów broni) na poziomie międzynarodowym,

                           —

                           identyfikacja i eliminowanie źródeł nielegalnej broni strzeleckiej (budowanie zdolności organów egzekwowania prawa),

                           —

                           inne środki związane z kontrolą broni strzeleckiej, w tym zarządzaniem zapasami, kontrolą powiązanych dostaw oraz w zakresie bezpieczeństwa,

                           —

                           rozbrojenie, demobilizacja i reintegracja,

                           —

                           dostarczanie informacji dotyczących nielegalnej BSiL oraz wzmacnianie kontroli BSiL.

               3.   Szczegółowy opis projektu, o którym mowa w ust. 1 i 2, zamieszczono w załączniku do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2

               1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel.

               2.   Techniczne wykonanie projektu, o którym mowa w art. 1, przeprowadza Small Arms Survey (zwany dalej „SAS”), reprezentowany przez Instytut Studiów Podyplomowych Stosunków Międzynarodowych i Rozwoju, wspomagany przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnej (Interpol) i Światową Organizację Celną (WCO), w ścisłej współpracy z Sekretariatem LPA.

               3.   SAS, wspierany przez Interpol i WCO, wykonuje swoje zadania pod kierownictwem Wysokiego Przedstawiciela. W tym celu Wysoki Przedstawiciel dokonuje niezbędnych ustaleń z SAS.

            Artykuł 3

               1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację finansowanego przez Unię projektu, o którym mowa w art. 1, wynosi 2 858 550 EUR.

               2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty odniesienia określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.

               3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 2. W tym celu Komisja zawiera niezbędną umowę z SAS. Umowa ta musi zawierać zobowiązanie SAS do zapewnienia, aby wkład Unii był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.

               4.   Komisja podejmuje starania w celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 3, jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy.

            Artykuł 4

               1.   Wysoki Przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie sprawozdań przygotowywanych regularnie, co kwartał, przez SAS. Sprawozdania te stanowią podstawę oceny przeprowadzanej przez Radę.

               2.   Komisja składa sprawozdania z aspektów finansowych projektu, o którym mowa w art. 1.

            Artykuł 5

               1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

               2.   Niniejsza decyzja wygasa 24 miesięcy po dniu zawarcia umowy, o której mowa w art. 3 ust. 3. Jednakże niniejsza decyzja wygasa sześć miesięcy po dniu jej wejścia w życie, jeśli umowa ta nie zostanie zawarta w tym okresie.

            Sporządzono w Brukseli dnia 19 listopada 2018 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            ZAŁĄCZNIK

               Zwalczanie nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką oraz rozprzestrzeniania takiej broni w państwach członkowskich Ligi Państw Arabskich (2018–2020)

            1.   Kontekst i uzasadnienie wsparcia w ramach WPZiB
            Projekt ten będzie opierać się na wcześniejszych działaniach Ligi Państw Arabskich (zwanej dalej „LPA”) oraz Unii służących wspieraniu państw członkowskich LPA w zwalczaniu nielegalnej broni strzeleckiej i lekkiej (zwanej dalej „BSiL”) w regionie arabskim. Wyeliminowanie nielegalnej broni strzeleckiej w regionie arabskim ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia wszelkich form przemocy, a także dla propagowania zrównoważonego rozwoju i dobrobytu zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), zarówno w regionie arabskim, jak i w sąsiednich regionach, w tym w Europie.
            Konkretniej rzecz ujmując, celem projektu jest zwiększenie zdolności państw członkowskich LPA do realizacji programu działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach (zwanego dalej „PoA”) oraz międzynarodowego instrumentu umożliwiającego śledzenie, zgodnie z priorytetami i potrzebami określonymi przez państwa członkowskie LPA. Ramy normatywne projektu obejmują również Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, w szczególności jej cel 16.4. Jako punkty odniesienia dla związanych z projektem działań na rzecz budowania zdolności (kontroli wywozu i przywozu, zapobiegania przekierowywaniu na nielegalny rynek itd.) mogłyby również służyć – w zależności od preferencji przyjmującego państwa członkowskiego LPA – protokół ONZ o handlu bronią i Traktat o handlu bronią.
            2.   Cele projektu i jego trwałe oddziaływanie
            Podstawowym celem projektu jest trwałe wzmocnienie zdolności państw członkowskich LPA w zakresie realizacji PoA oraz wdrażania międzynarodowego instrumentu umożliwiającego śledzenie, w tym w celu zwalczania nielegalnej broni strzeleckiej oraz terroryzmu, zgodnie z priorytetami i potrzebami określonymi przez państwa członkowskie LPA. Aby osiągnąć ten cel, w ramach projektu realizuje się następujące cele główne:

                        a)

                        zbudowanie w sposób trwały krajowej zdolności państw członkowskich LPA w zakresie zwalczania nielegalnego rozprzestrzeniania BSiL, zwalczania terroryzmu oraz zwiększania bezpieczeństwa w sytuacjach pokonfliktowych;

                        b)

                        zbudowanie w sposób trwały zdolności regionalnej LPA w zakresie podejmowania tych samych wyzwań;

                        c)

                        wzmocnienie kontroli sprawowanej na poziomie krajowym przez państwa członkowskie LPA nad BSiL na kluczowych etapach cyklu życia takiej broni;

                        d)

                        zintensyfikowanie wymiany najlepszych praktyk oraz zdobytych doświadczeń.

                  Z konsultacji z państwami członkowskimi LPA wynika, że starają się one o pomoc i wsparcie w konkretnych dziedzinach, ze szczególnym naciskiem na budowanie krajowych zdolności w zakresie zwalczania nielegalnych przepływów broni (dalsze szczegóły można znaleźć w pkt 3). Wszystkie elementy projektu, w tym te, które odnoszą się do oceny potrzeb oraz oceny dokonywanej po realizacji projektu, mają w rzeczywistości zapewnić, aby projekt przyniósł trwałe korzyści jego docelowym beneficjentom – tj. instytucjom rządowym i urzędnikom w państwach członkowskich LPA, a także Sekretariatowi LPA (Wydziałowi ds. Kontroli Zbrojeń i Rozbrojenia).
            3.   Opis działania
            Unijny projekt w zakresie zwalczania nielegalnego handlu BSiL oraz rozprzestrzeniania takiej broni w państwach członkowskich LPA (2018–2020) ma odpowiedzieć na potrzeby, które państwa członkowskie LPA zgłosiły w następujących obszarach priorytetowych:
            Obszar 1:
            Kontrola transferu BSiL (zwalczanie nielegalnych przepływów broni) na poziomie międzynarodowym
            1.1.   Wydawanie zezwoleń na wywóz/przywóz/tranzyt oraz kontrola (ocena ryzyka itd.)
            1.2.   Zapobieganie przekierowywaniu BSiL do nieupoważnionych odbiorców
            1.3.   Wykrywanie BSiL oraz części do takiej broni podczas inspekcji transportowanych towarów i ładunku (metody i techniki inspekcji oraz sprzęt wykorzystywany do tych celów itd.)
            Obszar 2:
            Identyfikacja i eliminowanie źródeł nielegalnej broni strzeleckiej (budowanie zdolności organów egzekwowania prawa)
            2.1.   Kontrola granic lądowych, powietrznych i morskich, w tym transfer technologii
            2.2.   Znakowanie, rejestrowanie i śledzenie
            2.3.   Dodatkowe techniki i metody w zakresie prowadzenia dochodzeń dotyczących broni oraz inspekcji (wykorzystanie informacji balistycznych, wskazywanie/eliminowanie szlaków i metod przemytu itp.)
            Obszar 3:
            Inne środki związane z kontrolą broni strzeleckiej
            3.1.   Zarządzanie zapasami i ochrona
            Obszar 4:
            Rozbrojenie, demobilizacja i reintegracja
            4.1.   Wymiana wiedzy fachowej, najlepszych praktyk oraz zdobytych doświadczeń w zakresie rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji
            4.2.   Pomoc w opracowywaniu krajowych programów w zakresie rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji
            4.3.   Inne formy wsparcia dla państw członkowskich LPA w fazie pokonfliktowej
            Należy zauważyć, że element ten, choć zgłoszony przez niektóre państwa członkowskie LPA, wzbudził ogólnie mniejsze zainteresowanie niż inne obszary wymienione w niniejszej sekcji. Z tego względu nie jest głównym obszarem, na którym koncentrować się będzie projekt.
            Obszar 5:
            Dostarczanie informacji dotyczących nielegalnej BSiL oraz wzmacnianie kontroli
            5.1.   Ocena przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich LPA; doradztwo w zakresie ewentualnych poprawek i zmian
            5.2.   Tłumaczenie na język arabski odpowiednich opracowań naukowych, publikowanych wyników badań i innych dokumentów
            Zgodnie z powyższymi potrzebami projekt będzie obejmować następujące elementy:

                        1)

                        Koordynację regionalną: posiedzenie inicjujące w Kairze

                        2)

                        Koordynację subregionalną: warsztaty subregionalne

                        3)

                        Misje oceniające

                        4)

                        Szkolenia w poszczególnych krajach

                        5)

                        Wsparcie legislacyjne

                        6)

                        Dostarczanie informacji w języku arabskim

                        7)

                        Koordynację regionalną: posiedzenie podsumowujące w Kairze

                        8)

                        Monitorowanie i ocenę projektu (w tym kontrolę finansową)

                  3.1.   Koordynacja regionalna: posiedzenie inicjujące w Kairze
            3.1.1.   Cel: Zwiększanie wiedzy na temat projektu, nawiązanie kontaktów z państwami członkowskimi LPA oraz rozpoczęcie określania konkretnych potrzeb poszczególnych krajów (wstępna ocena potrzeb) (obszary priorytetowe 1–5).
            3.1.2.   Działania: Tygodniowe posiedzenie inicjujące w Kairze obejmujące wszystkie aspekty projektu (obszary priorytetowe 1–5), którego uczestnikami mają być urzędnicy wysokiego szczebla z państw członkowskich LPA, a także urzędnicy LPA odpowiedzialni za kwestie dotyczące projektu.
            3.1.3.   Wyniki działania: Ustanowienie kontaktów z państwami członkowskimi LPA; określenie konkretnych potrzeb poszczególnych krajów; sporządzenie sprawozdania podsumowującego posiedzenie.
            3.2.   Koordynacja subregionalna: warsztaty subregionalne
            3.2.1.   Cel: Na poziomie subregionalnym umożliwienie państwom członkowskim LPA wymiany doświadczeń i dobrych praktyk oraz określenia priorytetów w obszarach dotyczących projektu (obszary priorytetowe 1–4).
            3.2.2.   Działania: Tygodniowe warsztaty, które odbyłyby się w przybliżeniu w połowie realizacji projektu w trzech różnych podregionach (wstępnie: Maghreb, arabski Sahel i Afryka Wschodnia; Maszrek, Półwysep Arabski i Irak) (ogółem trzy tygodnie). Państwa członkowskie LPA uczestniczące w każdym z warsztatów zostałyby określone na posiedzeniu inicjującym w Kairze (pkt 3.1) lub krótko po nim.
            3.2.3.   Wyniki działania: Wymiana doświadczeń i dobrych praktyk w obszarach dotyczących projektu; określenie priorytetów dotyczących realizacji projektu; sporządzenie sprawozdania podsumowującego warsztaty.
            3.3.   Misje oceniające
            3.3.1.   Cel: Ustalenie potrzeb danego kraju oraz przygotowanie działań następczych – szkoleń i działań pomocowych prowadzonych w poszczególnych krajach (obszary priorytetowe 1–5).
            3.3.2.   Działania: Wizyty w państwach członkowskich LPA ubiegających się o pomoc.
            3.3.3.   Wyniki działania: Ukończenie misji oceniających; sporządzenie krótkiego sprawozdania dotyczącego każdej z misji, wyłącznie do wiadomości przyjmującego państwa członkowskiego LPA, w celu określenia jego konkretnych potrzeb (wskazanie istniejących polityk i środków, luk prawnych lub innych, a także przeszkód w eliminowaniu takich luk).
            3.4.   Szkolenia w poszczególnych krajach
            3.4.1.   Cel: Zbudowanie trwałych zdolności w zakresie kontroli broni strzeleckiej w przyjmującym państwie członkowskim LPA zgodnie z interesami i potrzebami tego państwa (obszary priorytetowe 1–4).
            3.4.2.   Działania:
            Szkolenia prowadzone w państwach członkowskich LAS ubiegających się o pomoc. Ze szkoleń mogłyby korzystać wszystkie 22 państwa członkowskie LPA (po jednym tygodniu dla danego państwa) lub mniejsza liczba państw członkowskich LPA (wielokrotne wizyty w tych państwach, na przykład dwa tygodnie szkoleń dla 11 państw członkowskich LPA).
            Każde tygodniowe szkolenie będzie obejmować następujące elementy: a) dzień otwarcia, podczas którego urzędnicy rządowi wysokiego szczebla zapoznają się ze wszystkimi aspektami projektu, które są istotne dla danego państwa członkowskiego LPA; b) dwudniowe szkolenie kierowników z jednostek terenowych (eksperci pracujący w ramach projektu równolegle zajmujący się obszarami, które są przedmiotem zainteresowania/ istotne dla danego państwa członkowskiego LPA); c) dwudniowe praktyczne szkolenia pracowników w terenie (eksperci pracujący w ramach projektu równolegle zajmujący się obszarami, które są przedmiotem zainteresowania/ istotne dla danego państwa członkowskiego LPA).
            W przypadku wielokrotnych wizyt celem projektu byłoby dążenie do wzmocnienia odpowiedzialności krajowej przez rozszerzenie zakresu i zintensyfikowanie szkolenia prowadzonego podczas pierwszej wizyty, zwłaszcza w obszarach określonych przez przyjmujące państwo członkowskie LPA jako priorytetowe.
            3.4.3.   Wyniki działania: wyniki szkoleń zostaną poddane ocenie w celu ustalenia, w jakim stopniu osiągnięto cele projektu dotyczące budowania potencjału.
            3.5.   Wsparcie legislacyjne
            3.5.1.   Cel: Ocena prawodawstwa dotyczącego broni strzeleckiej w państwach członkowskich LPA ubiegających się o pomoc; określenie ewentualnych poprawek i zmian w prawodawstwie (obszary priorytetowe 1–4).
            3.5.2.   Działania: Analizy dokumentacji i kontakty z państwem członkowskim LPA ubiegającym się o pomoc; wizyta w terenie (tydzień); oraz sprawozdanie podsumowujące i współdziałanie z państwem członkowskim LPA ubiegającym się o pomoc.
            3.5.3.   Wyniki działania: Sporządzenie krótkiego sprawozdania, wyłącznie do wiadomości przyjmującego państwa członkowskiego LPA, określającego ewentualne poprawki i zmiany w prawodawstwie.
            3.6.   Dostarczanie informacji w języku arabskim
            3.6.1.   Cel: Spełnienie potrzeb państw członkowskich LPA w zakresie niezależnych i wiarygodnych informacji w języku arabskim na temat broni strzeleckiej oraz przemocy zbrojnej (obszar priorytetowy 5).
            3.6.2.   Działania: Tłumaczenie kluczowych publikacji i dokumentów na język arabski (opublikowanych sprawozdań, wytycznych dotyczących najlepszych praktyk itp.). Wśród takich dokumentów mógłby się znaleźć przewodnik Small Arms Survey do procesu ONZ w zakresie broni strzeleckiej oraz matryca bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami również opracowana przez Small Arms Survey.
            3.6.3.   Wyniki działania: Szczegółowe rezultaty działania obejmowałyby tłumaczenie ważnych książek, sprawozdań i dokumentów informacyjnych, a także wydawanie podcastów i wpisy na blogach w języku arabskim. Niniejsze działanie pozwoliłoby w istotnym stopniu zwiększyć dostępności niezależnych, wiarygodnych informacji w języku arabskim na temat broni strzeleckiej i przemocy zbrojnej.
            3.7.   Koordynacja regionalna: posiedzenie podsumowujące w Kairze
            3.7.1.   Cel: Przeprowadzenie oceny projektu oraz opracowanie planu przyszłej współpracy (obszary priorytetowe 1–5).
            3.7.2.   Działania: Dwudniowe posiedzenie, które ma się odbyć w Kairze na zakończenie projektu: jego uczestnikami mają być urzędnicy wysokiego szczebla z państw członkowskich LPA oraz urzędnicy LPA odpowiedzialni za kwestie dotyczące projektu.
            3.7.3.   Wyniki działania: Poddanie dyskusji i ocena projektu; opracowanie planów przyszłej współpracy w zakresie kontroli broni strzeleckiej; sporządzenie sprawozdania podsumowującego posiedzenie.
            3.8.   Monitorowanie i ocena projektu
            3.8.1.   Cel: Zapewnienie, aby projekt osiągnął swoje merytoryczne cele oraz aby wydatki związane z projektem zostały dokonane zgodnie z uzgodnionym budżetem.
            3.8.2.   Działania: Aby dokonać pomiaru oddziaływania różnych elementów projektu, projekt ten będzie obejmować zarówno wewnętrzny, jak i zewnętrzny mechanizm monitorowania. Wewnętrznym mechanizmem monitorowania będzie kierować przebywający na miejscu specjalista ds. zarządzania opartego na rezultatach, którego będzie wspierać personel projektu. Ocena zewnętrzna będzie obejmować nabór zewnętrznego zespołu oceniającego, który pod koniec realizacji projektu uda się na dwudniowe posiedzenie w Kairze, odwiedzi wybrane uczestniczące państwa członkowskie LPA (nie więcej niż osiem) oraz siedziby głównych podmiotów realizujących projekt – Small Arms Survey, Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnej (Interpol) i Światową Organizację Celną (WCO). W ramach projektu zostanie także przeprowadzona kontrola finansowa zgodnie z wymogami unijnymi.
            3.8.3.   Wyniki działania: Ukończenie oceny oddziaływania projektu; ukończenie kontroli finansowej.
            4.   Agencje wykonawcze i partnerstwa
            Small Arms Survey (zwany dalej „SAS”), ośrodek badawczy działający przy Instytucie Studiów Podyplomowych Stosunków Międzynarodowych i Rozwoju w Genewie (Szwajcaria), będzie główną agencją wykonawczą. Podczas realizacji projektu SAS będzie korzystać w szczególności z wkładów Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpol) i Światowej Organizacji Celnej (WCO). Interpol będzie odpowiedzialny przede wszystkim za obszary priorytetowe 2.2 i 2.3 (budowanie zdolności organów egzekwowania prawa), a WCO – za obszary priorytetowe 1 i 2.1 (kontrola transferu broni, w tym kontrola granic).
            W razie potrzeby SAS będzie zlecać innym organizacjom świadczenie pomocy w zakresie innych elementów projektu (ewentualnie także w zakresie zarządzania zapasami i ochrony). W zależności od potrzeb i preferencji uczestniczących państw członkowskich LPA, inne organizacje, w tym organizacje społeczeństwa obywatelskiego, a także niektóre wyspecjalizowane agencje LPA, mogłyby również wnosić wkład w realizację projektu.
            Agencje wykonawcze będą również koordynować prace z organizacjami rządowymi i pozarządowymi działającymi w państwach członkowskich LPA, a także z wszelkimi programami unijnymi realizowanymi w tych krajach, w celu zapewnienia, aby wszystkie działania podejmowane w ramach projektu uzupełniały i wykorzystywały istniejące inicjatywy.
            SAS i jego partnerzy realizujący projekt podejmą również odpowiednie środki w celu zapewnienia wyeksponowania projektu zgodnie z wytycznymi unijnymi.
            5.   Okres obowiązywania
            Przewiduje się, że projekt będzie trwał 24 miesiące. W zależności od zainteresowania państw członkowskich LPA i dostępnego finansowania, przedłużenie projektu po upływie wstępnego dwuletniego okresu pozwoliłoby na kontynuowanie i konsolidację działań w zakresie budowania zdolności podjętych w początkowej fazie projektu. Przykładowo, szkolenie prowadzone dla danego państwa członkowskiego LPA w początkowej fazie projektu można by powtórzyć, rozszerzyć jego zakres i dokonać jego analizy obejmując nim większą liczbę personelu w celu zapewnienia trwałości wyników szkolenia. Państwa członkowskie LPA, które w początkowej fazie projektu nie otrzymały pełnego szkolenia lub wsparcia w zakresie prawodawstwa, o które się ubiegały, mogłyby je otrzymać w drugiej fazie. Państwa członkowskie LPA, które stwierdziły nowe potrzeby lub priorytety w zakresie kontroli zbrojeń – wykorzystując, na przykład zdolności wypracowane w pierwszej fazie projektu – mogłyby otrzymać pomoc w tych obszarach w drugiej fazie.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2018/1791 z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) (EUTM Mali/2/2018)

text:
                  20.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 293/34

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2018/1791
         z dnia 6 listopada 2018 r.
         w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) (EUTM Mali/2/2018)
         KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
         uwzględniając decyzję Rady 2013/34/WPZiB z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) (1), w szczególności jej art. 5,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Na podstawie art. 5 ust. 1 decyzji 2013/34/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji dotyczących sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego w odniesieniu do EUTM Mali, w tym decyzji w sprawie mianowania kolejnych dowódców sił misji UE dla EUTM Mali.

                     (2)

                     W dniu 23 stycznia 2018 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2018/135 (2) w sprawie mianowania generała brygady Enrique MILLÁNA MARTÍNEZA dowódcą sił misji UE dla EUTM Mali.

                     (3)

                     W dniu 5 października 2018 r. Niemcy zaproponowały mianowanie generała brygady Petera MIROWA dowódcą sił misji UE dla EUTM Mali po zakończeniu kadencji generała brygady Enrique MILLÁNA MARTÍNEZA, od dnia 12 listopada 2018 r.

                     (4)

                     W dniu 5 października 2018 r. Komitet Wojskowy UE poparł to zalecenie.

                     (5)

                     Należy zatem podjąć decyzję o mianowaniu generała brygady Petera MIROWA. Należy uchylić decyzję (WPZiB) 2018/135.

                     (6)

                     Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. Dania nie uczestniczy zatem w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Generał brygady Peter MIROW zostaje mianowany z dniem 12 listopada 2018 r. dowódcą sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali).

            Artykuł 2
            Niniejszym uchyla się decyzję (WPZiB) 2018/135.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 listopada 2018 r.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2018 r.

                  W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

               S. FROM-EMMESBERGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 14 z 18.1.2013, s. 19.

            (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2018/135 z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie mianowania dowódcy sił misji UE dla misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia malijskich sił zbrojnych (EUTM Mali) (EUTM Mali/1/2018) (Dz.U. L 24 z 27.1.2018, s. 1).


title: Decyzja Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 października 2018 r. w sprawie składania i doręczania pism procesowych za pośrednictwem aplikacji e-Curia

text:
                  20.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 293/36

         DECYZJA TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI
         z dnia 16 października 2018 r.
         w sprawie składania i doręczania pism procesowych za pośrednictwem aplikacji e-Curia
         TRYBUNAŁ,
         uwzględniając regulamin postępowania, w szczególności art. 48 § 4 i art. 57 § 8,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W celu dostosowania się do rozwoju technologii łączności stworzona została aplikacja informatyczna umożliwiająca składanie i doręczanie pism procesowych drogą elektroniczną.

                     (2)

                     Wspomniana aplikacja, oparta na elektronicznym mechanizmie uwierzytelnienia z łącznym zastosowaniem indywidualnych identyfikatora i hasła, spełnia wymogi, by dokumenty przekazywane były w autentycznym i nienaruszonym kształcie oraz z zachowaniem poufności.

                     (3)

                     Zważywszy na pozytywny odbiór aplikacji wśród użytkowników i na uzyskiwane dzięki niej korzyści, w szczególności płynące z szybkości przepływu korespondencji ta drogą, należy poszerzyć krąg korzystających z niej osób oraz umożliwić sądom państw członkowskich składanie i odbieranie pism procesowych tą drogą w ramach rozpatrywania przez Trybunał wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

                     (4)

                     W trosce o prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości – i jedynie na potrzeby rozpatrywania spraw prejudycjalnych – tę sama możliwość powinny otrzymać osoby niebędące pełnomocnikiem albo adwokatem lub radcą prawnym, które jednak na mocy krajowych norm procesowych są upoważnione do reprezentowania strony przed sądem państwa członkowskiego,

               WYDAJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Definicja
            Aplikacja informatyczna o nazwie „e-Curia”, wspólna dla sądów wchodzących w skład Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pozwala na składanie i doręczanie pism procesowych drogą elektroniczną na warunkach określonych w niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Dostęp do aplikacji
            Korzystanie z aplikacji wymaga utworzenia konta dostępu i posługiwania się osobistym identyfikatorem i osobistym hasłem.

            Artykuł 3
            Złożenie pisma procesowego
            Złożone przez e-Curia pismo procesowe uznaje się za oryginał tego pisma w rozumieniu art. 57 § 1 regulaminu postępowania, jeżeli do złożenia użyto osobistych identyfikatora i hasła przedstawiciela strony lub osoby działającej w imieniu sądu państwa członkowskiego. Użycie osobistych identyfikatora i hasła jest równoznaczne ze złożeniem podpisu na danym piśmie.

            Artykuł 4
            Załączniki i odpisy
            Do złożonego przez e-Curia pisma procesowego należy dołączyć wymienione w tym piśmie załączniki oraz ich spis.
            Złożenie uwierzytelnionych odpisów złożonego przez e-Curia pisma wraz z ewentualnymi załącznikami nie jest wymagane.

            Artykuł 5
            Dzień i godzina złożenia
            Pismo procesowe uznaje się za złożone w rozumieniu art. 57 § 7 regulaminu postępowania z chwilą zatwierdzenia jego złożenia przez przedstawiciela strony lub osobę działającą w imieniu danego sądu.
            Za godzinę złożenia pisma procesowego uznaje się godzinę czasu Wielkiego Księstwa Luksemburga.

            Artykuł 6
            Doręczanie pism procesowych
            Dokumenty procesowe, w tym wyroki i postanowienia, doręcza się przez e-Curia posiadaczom konta e-Curia, którzy w danej sprawie reprezentują stronę lub działają w imieniu sądu państwa członkowskiego, oraz ich ewentualnym asystentom.
            Pisma procesowe doręcza się także przez e-Curia państwom członkowskim, pozostałym stronom Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii, które zgodziły się na taki tryb dokonywania doręczeń.
            Pisma procesowe można także doręczać innymi przewidzianymi w regulaminie postepowania drogami, jeżeli wymaga tego obszerność lub charakter dokumentu lub jeżeli korzystanie z e-Curia jest niemożliwe z przyczyn technicznych.

            Artykuł 7
            Dzień i godzina doręczenia
            Adresaci pism podlegających doręczeniu, o których mowa w poprzednim artykule, otrzymują pocztą elektroniczną powiadomienie o wszystkich doręczanych im przez e-Curia dokumentach.
            Dokument procesowy zostaje doręczony z chwilą zastosowania przez adresata polecenia otwarcia tego dokumentu. W razie niezastosowania polecenia otwarcia, dokument uznaje się za doręczony z upływem siedmiu dni następujących po dniu, w którym do użytkownika wysłana została wiadomość elektroniczna z powiadomieniem o udostępnieniu pisma w e-Curia.
            Jeżeli strona jest reprezentowana przez kilka osób lub gdy kilka osób jest upoważnionych do działania w imieniu sądu państwa członkowskiego, do obliczania terminów przyjmuje się chwilę pierwszego zastosowania polecenia otwarcia dostępu.
            Za godzinę doręczenia dokumentu uznaje się godzinę czasu Wielkiego Księstwa Luksemburga.

            Artykuł 8
            Warunki korzystania z aplikacji
            Sekretarz określa warunki korzystania z e-Curia i czuwa nad ich przestrzeganiem. Korzystanie z e-Curia niezgodnie z jego warunkami może skutkować dezaktywacją danego konta dostępu.
            Trybunał podejmuje działania niezbędne do ochrony e-Curia przed nadużyciami lub wykorzystaniem w złej wierze.
            Użytkownik otrzymuje pocztą elektroniczną powiadomienie o wszelkich środkach podejmowanych na mocy niniejszego artykułu uniemożliwiających mu korzystanie z konta dostępu.

            Artykuł 9
            Uchylenie
            Niniejsza decyzja uchyla i zastępuje decyzję Trybunału z dnia 13 września 2011 r. w sprawie składania i doręczania dokumentów procesowych za pośrednictwem aplikacji e-Curia (1).

            Artykuł 10
            Wejście w życie
            Decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następnego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 października 2018 r.

               A. CALOT ESCOBAR

                  Sekretarz

               K. LENAERTS

                  Prezes

            (1)  Dz.U. C 289 z 1.10.2011, s. 7.