title: Decyzja Komisji (UE) 2015/547 z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie wymogów bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać europejskie normy dotyczące kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               2.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/14

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/547
   z dnia 1 kwietnia 2015 r.
   w sprawie wymogów bezpieczeństwa, jakie muszą spełniać europejskie normy dotyczące kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1), w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W odniesieniu do produktów zgodnych z normami krajowymi stanowiącymi transpozycję norm europejskich opracowanych zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE i posiadających odniesienie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ma zastosowanie domniemanie bezpieczeństwa.

               (2)

               Normy europejskie muszą być opracowywane na podstawie wymogów, których celem jest zapewnienie spełnienia przez produkty zgodne z tymi normami ogólnych wymogów bezpieczeństwa określonych w art. 3 dyrektywy 2001/95/WE.

               (3)

               W odniesieniu do kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin nie istnieją żadne normy europejskie, chociaż według przeprowadzonych badań z takimi kominkami wiążą się różne zagrożenia (2), (3). Wiele modeli jest wyposażonych w możliwe do odłączenia zbiorniki paliwa, które umieszcza się w komorze wewnątrz kominka, przez co może dochodzić do rozlania paliwa w komorze. Następnie alkohol może parować, zwiększyć swoją temperaturę i ulec deflagracji, powodując nagłe spalanie. Szybkie rozprzestrzenienie się płomieni naraża użytkownika na ryzyko poparzenia i może spowodować zapalenie sąsiadujących materiałów. Uzupełnianie zapasu paliwa w kominku zasilanym etanolem, gdy kominek jest jeszcze gorący, jest bardzo niebezpieczne, ponieważ etanol może ulec szybkiemu parowaniu, zapaleniu i spowodować wybuch. Wolnostojące modele podłogowe mogą zostać umieszczone zbyt blisko substancji palnych i w rezultacie spowodować pożar. Nieprawidłowa instalacja kominków ściennych może spowodować przegrzanie, co z kolei może doprowadzić do odłączenia nadal rozpalonego kominka od ściany (4). Istnieje również ryzyko, że wolnostojące modele podłogowe mogą się przewrócić. W takim przypadku palące się paliwo mogłoby wydostać się z kominka, powodując rozprzestrzenienie się ognia na sąsiadującą powierzchnię pomieszczenia.

               (4)

               Spalanie paliw w kominkach zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin może powodować ryzyko dla zdrowia ludzi. W przypadku spalania niecałkowitego powstaje tlenek węgla, który jest toksycznym związkiem chemicznym. W przypadku spalania całkowitego powstaje groźny dla zdrowia dwutlenek węgla, który może powodować hiperwentylację.

               (5)

               Ponadto instalacja kominków bez odprowadzania spalin nie wymaga przeprowadzenia inspekcji przez właściwe organy.

               (6)

               Należy zatem określić wymagania niezbędne do zapewnienia spełniania przez kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin ogólnego wymogu bezpieczeństwa określonego w art. 3 dyrektywy 2001/95/WE.

               (7)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnego Bezpieczeństwa Produktów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicja
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następującą definicję:

               „kominek zasilany alkoholem bez odprowadzania spalin” oznacza urządzenie, które:

                           a)

                           jest zaprojektowane w celu wytwarzania płomienia dekoracyjnego poprzez spalanie alkoholu, ale nie nadaje się do celów ogrzewania podstawowego; oraz

                           b)

                           nie jest przeznaczone do podłączenia do przewodu kominowego.

         Artykuł 2
   Zakres stosowania
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do wszystkich domowych kominków bez odprowadzania spalin i ich akcesoriów przeznaczonych do stosowania w zamkniętych pomieszczeniach. Kominki o pojemności komory paliwowej poniżej 0,2 litra, zaprojektowane specjalnie do gotowania żywności lub do utrzymywania jej w cieple nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Wymogi bezpieczeństwa
   W załączniku do niniejszej decyzji określono szczególne wymogi bezpieczeństwa dotyczące kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin określonych w art. 1, jakie muszą spełniać europejskie normy zgodnie z art. 4 dyrektywy 2001/95/WE.
   Artykuł 4
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4.

      (2)  Storesund A. K, Mai T. T. & Sesseng C. Ethanol-fuelled, flue-less fireplaces. An evaluation, SINTEF, 2010; http://nbl.sintef.no/publication/lists/docs/NBL_A09127.pdf

      (3)  http://www.sik.dk/content/download/5561/77087/version/1/file/Report+-+Bio+fireplaces+-+v5-3+(2).pdf

      (4)  http://www.cpsc.gov/CPSCPUB/PREREL/prhtml11/11164.html

      ZAŁĄCZNIK

         SZCZEGÓLNE WYMOGI BEZPIECZEŃSTWA DOTYCZĄCE KOMINKÓW ZASILANYCH ALKOHOLEM BEZ ODPROWADZANIA SPALIN

      1.1.   Wymogi dotyczące konstrukcji i projektu

         Wymogi ogólne

      Maksymalne spalanie paliwa w kominkach zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin musi odpowiadać mocy cieplnej równej 4,5 kW.
      Kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin muszą być wykonane z materiałów, które nie uzyskują właściwości plastycznych w maksymalnych dozwolonych temperaturach wymienionych w sekcji „Temperatury powierzchni”. Zastosowane materiały muszą wykazywać wystarczającą wytrzymałość na przeważające warunki termiczne, mechaniczne i chemiczne.
      W przypadku stosowania osłon płomieni muszą one być zbudowane i przymocowane do kominka w taki sposób, aby były odporne na temperatury, na które są narażone.
      Stosowanie elementów dekoracyjnych, takich jak ceramika drewnopodobna lub kamieniopodobna, jest niedozwolone w obszarze kontaktu z płomieniem.
      Kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin należy zaprojektować w sposób uniemożliwiający przypadkowy ponowny zapłon i strzelanie płomieniem.
      Spalanie paliw w kominkach zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin nie może stanowić ryzyka zagrożenia dla zdrowia ludzi.
      Kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin należy zaprojektować w sposób uniemożliwiający gromadzenie się rozlanego paliwa w zamkniętych komorach wewnątrz urządzenia, z których paliwo mogłoby parować, powodując wybuch.
      Urządzenie należy wykonać tak, aby zapobiec jakiemukolwiek wyciekowi paliwa.

         Stabilność

      Niezamierzone przemieszczenie lub przechylenie kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin podczas ich działania nie może zagrażać bezpieczeństwu.
      W urządzeniach na kółkach należy montować łatwe w obsłudze i możliwe do zablokowania hamulce.
      Wolnostojące kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin muszą być wyposażone w podpórki, które uniemożliwią przewrócenie się kominka. Kominki te należy poddawać testom stabilności przy uderzeniu. Jeżeli w przypadku danego kominka wynik testu jest negatywny, taki kominek należy skonstruować w sposób zapewniający jego bezpieczeństwo przez cały czas.
      Urządzenia zamocowane na stałe również należy poddawać testom stabilności przy uderzeniu. Haki ścienne należy konstruować w sposób uniemożliwiający zsunięcie się urządzenia z haków przy niezamierzonym popchnięciu urządzenia do góry.

         Osprzęt (na przykład koła lub uchwyty) ułatwiające przemieszczanie kominka

      Kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin wyposażone w koła lub uchwyty do ich przemieszczania należy zaprojektować tak, aby przemieszczenie kominka wymagało wcześniejszego ugaszenia ognia.

         Zapłon

      Podczas zapłonu kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin użytkownik musi mieć możliwość zachowania bezpiecznej odległości od urządzenia w poziomie. Alternatywnym rozwiązaniem jest wyposażenie kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin w bezpieczne wbudowane urządzenie zapłonowe.

         Działanie rozpalonego kominka

      Kominek zasilany alkoholem bez odprowadzania spalin musi palić się stałym płomieniem niewytwarzającym sadzy. Spalanie paliwa w rozpalonym kominku pozostaje stałe; nie może występować ryzyko niekontrolowanego wzrostu temperatury palnika.

         Gaszenie

      Użytkownik musi być w stanie w każdej chwili bezpiecznie ugasić kominek zasilany alkoholem bez odprowadzania spalin.

         Ponowny zapłon

      Kominek zasilany alkoholem bez odprowadzania spalin musi być tak zaprojektowany, aby można było bezpiecznie ponownie rozpalić urządzenie, nawet jeżeli zbiornik nie jest pełny.

         Uniemożliwienie ponownego zapłonu, gdy jest to niebezpieczne

      Ponowny zapłon kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin nie może być możliwy do czasu, aż wszystkie części urządzenia, w tym palnik, osiągną bezpieczną temperaturę nieprzekraczającą 60 °C. Instrukcja użytkowania musi zawierać informacje dotyczące czasu stygnięcia kominka do temperatury, w której ponowny zapłon kominka jest bezpieczny, tak aby użytkownik nie usiłował wymusić ponownego zapłonu kominka, ingerując w urządzenie zabezpieczające uniemożliwiające ponowny zapłon w temperaturach, w których jest to niebezpieczne.

         Napełnianie i uzupełnianie

      Kominek zasilany alkoholem bez odprowadzania spalin musi być zaprojektowany w sposób zapewniający bezpieczne napełnianie i uzupełnianie oraz uniemożliwiający uzupełnianie zbiornika, gdy kominek jest zapalony.
      W instrukcji użytkowania dołączanej do kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin należy powiadomić użytkowników, że zbiornika nie można napełniać podczas działania kominka. Informację tę podaje się wyraźnie, w sposób przyciągający uwagę użytkowników. Ponadto tę samą informację musi zawierać właściwe ostrzeżenie na etykietach umieszczonych w widocznym miejscu na samym urządzeniu.

         Dostępne powierzchnie

      Jeżeli kominek jest zainstalowany zgodnie z instrukcją montażu dostarczoną przez producenta, niemożliwe powinno być przypadkowe wejście użytkownika w kontakt z płomieniem, palnikiem lub każdą inną aktywną lub gorącą powierzchnią kominka.

         Temperatury powierzchni

      Dostępne powierzchnie, z wyjątkiem powierzchni aktywnych, nie powinny osiągać niebezpiecznych temperatur w czasie działania kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin.
      Wzrost temperatury (mierzony od wartości początkowej temperatury w momencie zapłonu) powierzchni nieprzeznaczonych do dotykania przez użytkownika w czasie działania kominka nie może przekraczać:

                  —

                  60 °C w przypadku powierzchni metalowych lub metalicznych,

                  —

                  65 °C w przypadku emaliowanych powierzchni metalowych,

                  —

                  80 °C w przypadku powierzchni szklanych i ceramicznych,

                  —

                  100 °C w przypadku powierzchni z tworzyw sztucznych, oraz

                  —

                  70 °C w przypadku powierzchni wytworzonych z jakiegokolwiek innego materiału.

            Wzrost temperatury (mierzony od wartości początkowej temperatury w momencie zapłonu) powierzchni przeznaczonych do dotykania przez użytkownika w czasie działania kominka, tj. powierzchni, których użytkownik może potrzebować dotknąć w związku z obsługą kominka, nie może przekraczać:

                  —

                  35 °K w przypadku powierzchni metalowych lub metalicznych,

                  —

                  45 °K w przypadku metalowych powierzchni emaliowanych i ceramicznych, oraz

                  —

                  60 °K w przypadku powierzchni wytworzonych z tworzyw sztucznych lub innego podobnego materiału.

            Powyższe limity mają zastosowanie również do powierzchni i powietrza w obrębie 50 mm od obszaru płomienia.
      Ze stosowania powyższych wymogów wyłącza się powierzchnie szklane (np. osłony) i ich mocowania, co do których można zasadnie przypuszczać, że są gorące ze względu na niewielką odległość, jaka dzieli je od otwartego ognia.
      W punkcie styczności z podłogą lub stołem, temperatura powierzchni podstawy kominka nie może przekraczać temperatury pokojowej o więcej niż 65 °K.
      Oprócz wymogu nieprzekroczenia temperatury pokojowej o więcej niż 65 °K maksymalną temperaturę, której w żadnych okolicznościach nie można przekroczyć, ustala się następująco: w punkcie styczności z podłogą lub stołem temperatura podstawy kominka nie może przekraczać 85 °C niezależnie od temperatury pokojowej.
      Temperatura powierzchni na ścianach przyległych nie może przekraczać temperatury pokojowej o więcej niż 65 °K i nigdy nie może przekroczyć 85 °C.
      Limity temperatury uchwytów i pokręteł, z których właściciel korzysta w czasie zwykłej pracy kominka, należy wyznaczyć zgodnie z odpowiednimi wytycznymi, takimi jak przewodnik nr 29 CENELEC, według materiałów, których dotyczą. Limity temperatur dla tych części kominka wyznacza się na poziomie niższym niż wymienione wyżej temperatury.

         Zbiornik paliwa i układ paliwowy

      Maksymalną pojemność zbiornika paliwa urządzenia ogranicza się w zależności od ryzyka pożaru i wybuchu.
      Norma musi obejmować wymóg, aby wszystkie testy były przeprowadzane przy zbiorniku paliwa wypełnionym do poziomu, który może być najbardziej niebezpieczny w określonej sytuacji.
      Zbiornik paliwa należy skonstruować w taki sposób, aby zapobiec jakiemukolwiek wyciekowi. Wyciek ani przepełnienie nie mogą zmniejszać bezpieczeństwa urządzenia.
      Układ paliwowy, w tym wszystkie uszczelki, musi posiadać wystarczającą wytrzymałość mechaniczną, aby był odporny na naprężenia powstające w trakcie oczekiwanego zwykłego użytkowania. Musi on posiadać wystarczającą odporność na korozję, aby był odporny na długotrwałe skutki kontaktu ze stosowanym paliwem. Konstrukcja palnika musi zapobiegać występowaniu korozji.

         Bezpieczeństwo dzieci

      Kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin należy zaprojektować w taki sposób, aby nie mogło dojść do kontaktu dzieci z paliwem lub płomieniem.
      1.2.   Wyposażenie i osprzęt do montażu kominka

         Systemy mocowania

      Systemy mocowania dostarczone wraz z kominkiem zasilanym alkoholem bez odprowadzania spalin muszą posiadać wystarczającą wytrzymałość mechaniczną i odporność na wysokie temperatury, aby kominek był bezpiecznie zamontowany przez cały przewidywany okres jego użytkowania.
      Jeżeli urządzenie ma zostać przymocowane do podłogi, ściany lub sufitu, system mocowania urządzenia należy tak skonstruować, aby uniemożliwić przypadkowe poluzowanie się urządzenia.

         Wtyczki i mocowanie ścienne

      Jeżeli do kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin dołączono wtyczki i mocowanie ścienne, muszą one posiadać właściwą długotrwałą wytrzymałość mechaniczną i odpowiednie długotrwałe właściwości cieplne.
      W podręczniku użytkownika należy ostrzec użytkownika, aby korzystał wyłącznie z dołączonych wtyczek ściennych i mocowania ściennego lub z wtyczek ściennych i mocowania ściennego o odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej i właściwościach cieplnych.
      1.3.   Wyposażenie pomocnicze

      Wyposażenie do bezpiecznego zapłonu i bezpiecznego gaszenia kominka musi być zainstalowane w kominku lub dostarczone wraz z kominkiem.
      1.4.   Emisje

      Kominki zasilane alkoholem bez odprowadzania spalin muszą być skonstruowane w sposób zapobiegający wszelkiemu ryzyku dla zdrowia ludzi, które może wynikać ze spalania lub innych emisji, poprzez projektowanie i konstruowanie wyrobów z założenia bezpiecznych, lub – jeśli to niemożliwe – poprzez odpowiednie środki bezpieczeństwa, np. alarmy, lub informacje dla użytkowników.
      Norma powinna odnosić się w szczególności:

                  —

                  tlenku węgla i dwutlenku węgla (CO, CO2),

                  —

                  tlenków azotu, takich jak NO, NO2 i NOX,

                  —

                  aldehydów, takich jak formaldehyd,

                  —

                  lotnych związków organicznych (LZO),

                  —

                  węglowodorów aromatycznych, takich jak benzen i wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA),

                  —

                  sadzy i emisji innych cząstek stałych,

                  —

                  emisji z niewypalonego paliwa, oraz

                  —

                  wszystkich innych emisji, które mogą mieć znaczenie.

            Postanowienia normy dotyczące tlenku węgla i tlenków azotu muszą odpowiadać najnowszej wersji wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) „WHO guidelines for indoor air quality: selected pollutants” [Wytyczne WHO dotyczące jakości powietrza w pomieszczeniach zamkniętych: wybrane zanieczyszczenia] (1) oraz kryteriom Environmental Health Criteria (EHC) [Kryteria zdrowotne środowiska] (2).
      Postanowienia normy dotyczące dwutlenku węgla muszą odpowiadać dyrektywie Komisji 2006/15/WE (3).
      1.5.   Informacje dotyczące bezpieczeństwa, podręcznik użytkownika i identyfikacja producenta i importera

         Informacje ogólne

      Informacje dotyczące bezpieczeństwa, wraz z nazwiskiem/nazwą producenta i importera, należy umieścić na kominku zasilanym alkoholem bez odprowadzania spalin lub na opakowaniu kominka, lub w instrukcji użytkowania.
      W normie wyraźnie określa się, które instrukcje dotyczące bezpieczeństwa trzeba umieścić na produkcie, a które ostrzeżenia i instrukcje można umieścić w instrukcji użytkowania lub na opakowaniu.
      Informacje podaje się w języku(-ach) państwa, w którym kominek jest oferowany w sprzedaży detalicznej. Informacje te przedstawia się w jednej ciągłej sekcji w każdym języku i nie przerywa się ich innym tekstem. Dodatkowy tekst podany w innym języku nie może odwracać uwagi od wymaganych informacji.
      Informacje umieszczone na kominku wypisuje się na umieszczonej na stałe etykiecie lub odciska bezpośrednio na urządzeniu w taki sposób, aby były widoczne, czytelne i nieusuwalne.

         Informacje dotyczące bezpieczeństwa

      Informacje dotyczące bezpieczeństwa są umieszczane w widocznym miejscu i muszą zostać wyraźnie podane w instrukcji użytkowania lub na opakowaniu oraz, jeżeli tak stanowi norma, na kominku zasilanym alkoholem bez odprowadzenia spalin. Informacje te muszą zawierać co najmniej następujące komunikaty:

                  —

                  „Używać wyłącznie rodzaje i ilości paliwa określone w wytycznych zawartych w podręczniku użytkownika.”,

                  —

                  „Używać wyłącznie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu.”,

                  —

                  „Nigdy nie nalewać paliwa do urządzenia w trakcie jego działania lub gdy jest ono nadal gorące.”,

                  —

                  „Nigdy nie przepełniać zbiornika paliwa. Należy dokładnie wytrzeć każde rozlane paliwo przed zapłonem urządzenia.”,

                  —

                  „Stosować wyłącznie w pomieszczeniu wolnym od przeciągów”,

                  —

                  „Nigdy nie dokonywać zapłonu gorącego urządzenia.”,

                  —

                  „Nigdy nie przemieszczać urządzenia w trakcie jego działania.”,

                  —

                  „Nigdy nie pozostawiać małych dzieci ani zwierząt bez opieki w pobliżu rozpalonego kominka.”,

                  —

                  „Montaż, użytkowanie i utrzymanie wyłącznie zgodnie z instrukcją producenta.”.

            Do urządzenia wyposażonego w kółka dołącza się następującą instrukcję: „Przed użyciem kominka należy zawsze zablokować hamulce.”.
      Ponadto należy wskazać minimalną bezpieczną odległość między kominkiem a substancjami łatwopalnymi.
      Użytkownikowi przedstawia się ponadto informacje dotyczące konwencji w zakresie oznakowania paliwa, w szczególności informacje dotyczące właściwości różnych paliw wskazanych na oznakowaniu.
      Informacje w formie pisemnej można uzupełnić o odpowiednie piktogramy, jeżeli norma dopuszcza takie rozwiązanie.

         Podręcznik użytkownika

      Do kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin musi być dołączony podręcznik użytkownika, który musi zawierać następujące informacje:

                  —

                  wymaganą (minimalną) odległość zamontowanego urządzenia zapłonowego kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin od komory spalania,

                  —

                  wymagane właściwości ściany (lub innej konstrukcji) do celów zamontowania na niej kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin, w tym instrukcje dotyczące odpowiedniego odstępu od ściany lub innej konstrukcji, tak aby zapewnić wentylację gorącego powietrza,

                  —

                  wymogi dotyczące osprzętu stosowanego do mocowania montowanych na ścianie kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin (a w stosownych przypadkach kominków wolnostojących),

                  —

                  wymogi dotyczące położenia i otoczenia konstrukcyjnego wolnostojącego kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin, w szczególności podłogi i w stosownych przypadkach sufitu, oraz

                  —

                  wymogi dotyczące ściany, na której ma zostać zamontowany kominek zasilany alkoholem bez odprowadzania spalin, w tym szczególne określenie rodzajów ścian w przypadkach wymagających szczególnej ostrożności, na przykład w przypadku ścian gipsowych lub drewnianych.

            Dodatkowo podręcznik użytkownika musi zawierać informacje dotyczące:

                  —

                  rodzaju(-ów) paliwa, które można stosować, i dodatków dozwolonych w takim paliwie, w celu zapewnienia, aby kominek zasilany alkoholem bez odprowadzania spalin palił się bezpiecznie i aby nie zostały przekroczone maksymalne poziomy emisji,

                  —

                  wymaganej wentylacji pomieszczenia,

                  —

                  minimalnej bezpiecznej odległości, jaką należy zachować między kominkiem a substancjami łatwopalnymi, oraz

                  —

                  minimalnej wielkości pomieszczenia lub minimalnej powierzchni podłogi.

            Ponadto w podręczniku użytkownika:

                  —

                  wyjaśnia się sposób wprowadzania paliwa do kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin (i ostrzega się użytkowników, aby nie nalewali paliwa do gorącego kominka),

                  —

                  wyjaśnia się sposób bezpiecznego przechowywania paliwa oraz wskazuje się limity dotyczące przechowywania w pomieszczeniu zamkniętym nałożone w przepisach krajowych lub regionalnych w państwie, w którym urządzenie zostało wprowadzone do obrotu,

                  —

                  wyjaśnia się sposób gaszenia kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin,

                  —

                  podaje się informacje dotyczące odpowiedniego sprzętu gaśniczego i zaleca się umieszczenie takiego sprzętu w pobliżu kominka,

                  —

                  przestrzega się przed użytkowaniem kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin w otoczeniu, w którym występują przeciągi,

                  —

                  udziela się instrukcji dotyczących bezpiecznego zapłonu i ponownego zapłonu kominka,

                  —

                  przestrzega się przed dokonywaniem zapłonu gorącego kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin, oraz

                  —

                  instruuje się użytkowników, aby nigdy nie przemieszczali kominka zasilanego alkoholem bez odprowadzania spalin w trakcie użytkowania, a jeżeli kominek jest wyposażony w kółka, aby zablokowali hamulce na czas użytkowania urządzenia.

         Identyfikacja producenta i importera

      Producenci (4) podają swoje nazwisko/swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres kontaktowy na samym kominku zasilanym alkoholem bez odprowadzania spalin lub na jego opakowaniu oraz w dokumencie dołączonym do kominka.
      Muszą oni również dołączyć informacje umożliwiające identyfikację produktu (numer seryjny lub numer partii) na samym produkcie.
      Importerzy (5) podają swoje nazwisko/swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres kontaktowy na samym kominku zasilanym alkoholem bez odprowadzania spalin lub na jego opakowaniu oraz w dokumencie dołączonym do kominka. Jeżeli importer musiałby otwierać opakowanie wyłącznie w celu umieszczenia wymaganych informacji na samym produkcie, wystarczy umieścić nazwisko/nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres kontaktowy na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do kominka.

         (1)  Światowa Organizacja Zdrowia, 2010: http://www.euro.who.int/en/health-topics/environment-and-health/air-quality/publications/2010/who-guidelines-for-indoor-air-quality-selected-pollutants.

         (2)  http://www.who.int/ipcs/publications/ehc/ehc_alphabetical/en/index.html

         (3)  Dyrektywa Komisji 2006/15/WE z dnia 7 lutego 2006 r. ustanawiająca drugi wykaz indykatywnych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego w celu wykonania dyrektywy Rady 98/24/WE oraz zmieniająca dyrektywy 91/322/EWG i 2000/39/WE (Dz.U. L 38 z 9.2.2006, s. 36).

         (4)  Zgodnie z definicją zawartą w rozdziale R1 art. R1 załącznika I do decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, uchylająca decyzję Rady 93/465/EWG (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 82).

         (5)  Zob. przypis 4.


Ważna informacja prawna

|

52007BP0124(01)

1. Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2005 (C6-0398/2006 - 2006/2165(DEC))

Dziennik Urzędowy 074 E , 20/03/2008 P. 0250 - 0251

		1.Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2005 (C6-0398/2006 — 2006/2165(DEC))Parlament Europejski,- uwzględniając końcowe roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2005 [1],- uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące końcowego rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego za rok budżetowy 2005, wraz z odpowiedziami Agencji [2],- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. (5711/2007 - C6-0080/2007),- uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], a w szczególności jego art. 185,- uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [4], a w szczególności jego art. 49,- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [5], a w szczególności jego art. 94,- uwzględniając art. 71 i załącznik V Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0121/2007),1. udziela Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego absolutorium z wykonania budżetu Agencji w roku budżetowym 2005;2. przedstawia swoje obserwacje w poniższej rezolucji;3. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).[1] Dz.U. C 266 z 31.10.2006, str. 10.[2] Dz.U. C 312 z 19.12.2006, str. 6.[3] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).[4] Dz.U. L 240 z 7.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1701/2003 (Dz.U. L 243 z 27.9.2003, str. 5).[5] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.--------------------------------------------------


title: 2005/539/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie absolutorium dla Dyrektora Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003

text:
               27.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/68

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie absolutorium dla Dyrektora Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003
   (2005/539/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie rozliczeń Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego za rok obrachunkowy 2003, wraz z odpowiedziami Centrum (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 8 marca 2005 r. (6858/2005 – C6-0075/2005),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1655/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1416/76 (3), w szczególności jego art. 12a,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności art. 94 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002,
   uwzględniając art. 70 i 71 oraz załącznik V do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0074/2005),

               1.

               udziela absolutorium Dyrektorowi Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003;

               2.

               zapisuje swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania decyzji i dołączonej rezolucji Dyrektorowi Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu, a także do opublikowania ich treści w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 324 z 30.12.2004, str. 53.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 41.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      zawierająca uwagi dołączone do decyzji w sprawie absolutorium dla Dyrektora Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003
      PARLAMENT EUROPEJSKI,
      uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie rozliczeń Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego za rok obrachunkowy 2003, wraz z odpowiedziami Centrum (1),
      uwzględniając zalecenie Rady z dnia 8 marca 2005 r. (6858/2005 – C6-0075/2005),
      uwzględniając Traktat WE, a w szczególności jego art. 276,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1655/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1416/76 (3), w szczególności jego art. 12a,
      uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności art. 94 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002,
      uwzględniając art. 70 i 71 oraz załącznik V do Regulaminu,
      uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0074/2005),

                  A.

                  zważywszy, że Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) stwierdził, w swoim wyżej wspomnianym sprawozdaniu szczegółowym, iż uzyskał zasadną pewność, że roczne sprawozdania finansowe za rok budżetowy zakończony dnia 31 grudnia 2003 r. są wiarygodne oraz że transakcje będące ich podstawą były, w ujęciu całościowym, zgodne z prawem i prawidłowe,

                  B.

                  zważywszy, że dnia 21 kwietnia 2004 r. Parlament Europejski udzielił absolutorium (5) Dyrektorowi Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego (Centrum) odnośnie do wykonania jego budżetu za rok budżetowy 2002, zaś w rezolucji dołączonej do decyzji o absolutorium Parlament Europejski między innymi:

                              —

                              zachęcał Centrum do kontynuacji nawiązanej już współpracy z Europejską Fundacją Kształcenia (EFS),

                              —

                              zachęcał Centrum do dalszych wysiłków zmierzających do stworzenia zdolności w zakresie audytu wewnętrznego i przestrzegania standardów kontroli wewnętrznej,

            1.   odnotowuje następujące dane liczbowe w rocznych sprawozdaniach finansowych Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego za lata budżetowe 2003 i 2002;
      Zestawienie dochodów i wydatków za lata budżetowe 2003 i 2002

                  (in EUR 1000)

                  2003

                  2002

                  Revenue

                  Commission subsidies

                  14 500

                  12 135

                  Revenue from previous financial years

                  0

                  25

                  Miscellaneous revenue

                  3

                  3

                  Assigned revenue (Phare and third countries)

                  792

                  333

                  Financial revenue

                  0

                  50

                  Total revenue (a)

                  15 295

                  12 546

                  Budgetary expenditure for the financial year

                  Staff — Title I of the budget

                  Payments

                  7 554

                  7 570

                  Appropriations carried over

                  443

                  298

                  Administration — Title II of the budget

                  Payments

                  778

                  767

                  Appropriations carried over

                  358

                  345

                  Operating activities — Title III of the budget (except for assigned revenue)

                  Payments

                  2 381

                  2 491

                  Appropriations carried over

                  3 138

                  2 189

                  Assigned revenue (Phare and third countries)

                  Payments

                  546

                  0

                  Appropriations carried over

                  246

                  187

                  Total expenditure (b)

                  15 444

                  13 847

                  Outturn for the financial year (a – b)

                  – 149

                  – 1 301

                  Balance carried over from the previous financial year

                  – 545

                  532

                  Appropriations carried over and cancelled

                  399

                  215

                  Sums for reuse from the previous financial year not used

                  10

                  8

                  Refunds to the Commission

                  – 716

                  0

                  Exchange rate differences

                  8

                  1

                  Balance for the financial year

                  – 993

                  – 545

                     Source: information supplied by the Centre. This table summarises the data provided by the Centre in its own accounts.

            2.   odnotowuje spostrzeżenie ETO dotyczącą stosowania przez Centrum procedur ograniczonych przy zawieraniu kontraktów, jak również odpowiedź Centrum; oczekuje, że Centrum podejmie dalsze wysiłki w celu lepszej prezentacji wyników takich procedur w sposób przejrzysty, zgodny ze stosownymi przepisami;
      3.   odnotowuje obserwację Trybunału dotyczącą nieukończenia przez Centrum zapowiadanych zmian w jego organizacji finansowej; zachęca Centrum do sfinalizowania i wdrożenia tych zmian w trakcie roku 2005; zachęca Centrum do poinformowania właściwej komisji Parlamentu, gdy proces adaptacji zostanie ukończony;
      4.   z zadowoleniem przyjmuje współpracę pomiędzy Centrum a Europejską Fundacją Kształcenia w zakresie przygotowywania krajów przystępujących do udziału w działalności Centrum po poszerzeniu; jest zdania, że takie działania uzupełniające powinny być kontynuowane, a w odpowiednich sytuacjach zintensyfikowane;
      5.   oczekuje, że Centrum będzie odtąd uwzględniać w swoim budżecie ogólnym dotacje i wpłaty od krajów trzecich, zgodnie z obserwacją ETO;
      6.   oczekuje, że Centrum zwiększy przejrzystość swojej procedury rekrutacji personelu, głównie poprzez uprzednie wyjaśnienie kryteriów sporządzania list;
      7.   z zadowoleniem przyjmuje uwzględnienie w polityce kadrowej Centrum równości i zachęca je do regularnego śledzenia i oceniania takich polityk w celu zapewnienia ich realizacji;
      8.   żałuje, że najwyższe stanowiska kierownicze są zdominowane przez mężczyzn i nakłania Centrum do poprawy równowagi w tym zakresie;
      9.   z zadowoleniem przyjmuje strategię Centrum w zakresie informacji i komunikacji, a zwłaszcza ukierunkowanie jej na otwartość i dostępność dla obywateli.
      Uwagi ogólne skierowane do Komisji i agencji

                  10.

                  przypomina swoje stanowisko, zgodnie z którym wspiera wysiłki Komisji zmierzające do ustanowienia ograniczonej liczby modeli, przynajmniej dla przyszłych agencji „regulacyjnych”, jednak jest zdania, że struktura obecnych i przyszłych agencji wymaga pogłębionego rozważenia na szczeblu międzyinstytucjonalnym; podkreśla również, że zanim Komisja określi warunki ramowe wykorzystywania agencji regulacyjnych, należy sformułować wspólne wytyczne w porozumieniu międzyinstytucjonalnym; powinno to nastąpić przed określeniem zharmonizowanych ram dla struktur agencji;

                  11.

                  odnotowuje stanowisko Komisji (6) dotyczące delegowania odpowiedzialności za wykonanie zadań do instytucji, w tym agencji, innych niż podstawowa administracja Komisji; jest zdania, że nie stanowi to odpowiedzi na wezwanie Parlamentu do pogłębionego rozważenia na szczeblu międzyinstytucjonalnym struktury istniejących agencji; zachęca zatem Komisję, aby przedstawiła wyjaśnienie na temat tej kwestii i na temat przyszłego całościowego porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczącego nowych rozwiązań, jakie mają zostać wprowadzone w ramach Perspektywy Finansowej lub równolegle z nią (7);

                  12.

                  zachęca Komisję do organizowania i wykonywania w średnim terminie, np. w standardowym cyklu trzyletnim, analizy przekrojowej ocen dotyczących poszczególnych agencji w celu:

                              a)

                              sformułowania wniosków dotyczących spójności działalności danej agencji z politykami UE w ogólności, a także istniejących lub przyszłych synergii pomiędzy agencjami i wydziałami Komisji, tak aby uniknąć częściowego pokrywania się ich kompetencji,

                              b)

                              dokonania oceny, w szerszym europejskim kontekście, wartości dodanej wyników agencji w ich odpowiednich obszarach działalności, a także odpowiedniości, sprawności i skuteczności modelu agencji w zakresie realizacji lub wspomagania polityk UE,

                              c)

                              określenia i wzmocnienia oddziaływania działalności agencji w kategoriach bliskości, dostępności i dostrzegalności UE dla jej obywateli;

                  13.

                  oczekuje, że taka całościowa analiza będzie dostępna na koniec 2005 r. tak, aby obejmowała trzyletni okres od czasu wprowadzenia nowego rozporządzenia finansowego i w konsekwencji nowych ram dla systemu agencji;

                  14.

                  zachęca agencje do aktywnego udziału w takim procesie oraz do współpracy z Komisją, poprzez przedstawianie niezbędnych informacji na temat kwestii, które ich zdaniem są istotne dla ich funkcjonowania, roli, zakresu kompetencji i potrzeb, a także na temat wszelkich kwestii, które mogą pomóc w udoskonaleniu całej procedury absolutorium, w celu zapewnienia powodzenia takiego procesu oraz wzmocnienia odpowiedzialności i przejrzystości w agencjach; zachęca agencje do przedstawienia takich informacji również właściwym dla nich komisjom;

                  15.

                  wzywa Komisję, aby równolegle z tym działaniem przedstawiła najpóźniej z końcem 2005 r. propozycje zmian w dotychczasowych Aktach założycielskich agencji z myślą między innymi o optymalizacji swoich stosunków z agencjami; propozycje takie powinny zmierzać do:

                              a)

                              zwiększenia zakresu komunikacji pomiędzy Komisją a agencjami,

                              b)

                              nawiązania lub poszerzenia współpracy przy określaniu potrzeb do zaspokojenia, celów, wyników do osiągnięcia oraz strategii ich realizacji, a także przy wyznaczaniu standardów monitorowania i oceny,

                              c)

                              wsparcia działań uzupełniających, lepszej organizacji środków i ich efektywnej alokacji dla osiągania wyników, a także opracowania strategii komunikacji dla upowszechniania tych wyników;

                  16.

                  kładzie nacisk na fakt, że zanim zostanie podjęta jakakolwiek decyzja co do propozycji utworzenia nowej agencji, Komisja musi przeprowadzić bardzo szczegółową ocenę potrzeb i wartości dodanej związanych z przyszłą działalnością takiej agencji, biorąc pod uwagę istniejące już struktury, zasadę pomocniczości, skrupulatne planowanie i efektywne wykorzystanie budżetu oraz uproszczenie procedur;

                  17.

                  oczekuje, że przed zakończeniem procedury budżetowej w 2005 r. Komisja przekaże niezwłocznie wytyczne dotyczące polityki kadrowej agencji, o które wnioskował Parlament Europejski;

            Uwagi ogólne skierowane do agencji

                  18.

                  oczekuje, że odtąd będzie otrzymywał od każdej z agencji sprawozdanie z podsumowaniem informacji na temat audytów przeprowadzonych przez audytora wewnętrznego, sformułowanych zaleceń oraz działań podjętych na podstawie tych zaleceń zgodnie z art. 72 ust. 5 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002;

                  19.

                  zachęca agencje do podejmowania dalszych starań w celu poprawnego stosowania regulaminów pracowniczych oraz przepisów obowiązujących innych urzędników publicznych a dotyczących ich personelu (procedury rekrutacji i odpowiednie podejmowane decyzje, akta personalne, obliczanie wynagrodzenia i innych świadczeń, polityka rozwoju kariery, odsetek wolnych stanowisk, limity wyznaczane dla zachowania równouprawnienia płci itp.);

                  20.

                  zauważa, że na ogół odpowiedni odsetek mężczyzn i kobiet wśród ogółu pracowników agencji wskazuje, iż występuje nierównowaga pomiędzy mężczyznami a kobietami; wyraża żal, że mężczyźni stanowią około jedną trzecią personelu i mają przewagę liczebną na wysokich stanowiskach, podczas gdy kobiety mają przewagę liczebną na niskich stanowiskach; oczekuje, że agencje podejmą natychmiastowe, skuteczne działania w celu zaradzenia tej sytuacji;

                  21.

                  wzywa wszystkie agencje do zapewnienia, by wszystkie odnośne postanowienia dyrektywy 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy zostały wcielone do polityki kadrowej każdej z nich (8);

                  22.

                  oczekuje, że agencje w reakcji na odpowiednie obserwacje ETO będą w pełni przestrzegały zasad budżetowych określonych w Rozporządzeniu Finansowym, a zwłaszcza zasad jednolitości i rzetelności budżetowej; wzywa agencje, które jeszcze tego nie uczyniły, do realizacji wymagań rozporządzenia finansowego dotyczących kwestii rachunkowych oraz do dalszego usprawnienia swoich procedur wewnętrznego zarządzania i kontroli, w celu wzmocnienia odpowiedzialności, przejrzystości oraz wartości dodanej na płaszczyźnie europejskiej;

                  23.

                  zachęca agencje, w szczególności te, których działalność ma wspólne elementy z działalnością lub misją innych agencji, aby nasiliły wzajemną współpracę, stwarzając tym samym możliwości rozwoju synergii; zachęca je do formalizacji w odpowiednich sytuacjach takiej współpracy poprzez specjalne porozumienia (wspólne deklaracje, listy intencyjne, decyzje o wspólnym planowaniu i wspólnych działaniach/programach zawierających elementy komplementarne) tak, aby uniknąć powielania prac oraz zapewnić, że wkład każdej agencji będzie wyraźnie określony, zaś wyniki wspólnych wysiłków będą maksymalizować wartość dodaną i oddziaływanie ich prac; oczekuje, że będzie regularnie informowany w tej kwestii;

                  24.

                  wzywa agencje, aby ze szczególną uwagą podchodziły do procedur zawierania kontraktów i zarządzania nimi; zachęca je do podejmowania wszelkich odpowiednich środków odnośnie do ich struktur administracyjnych w celu wzmocnienia swoich wewnętrznych procedur, kanałów i zarządzania w zakresie kontroli; jest zdania, że środki takie mogą obejmować, gdy jest to konieczne lub wykonalne, utworzenie specjalistycznych zespołów, którym powierza się zadanie doradzania – na podstawie analizy zagrożeń – na temat najlepszych sposobów przygotowania procedur zawierania kontraktów, zapewnienia monitorowania i realizacji działań uzupełniających, zależnie od wymagań; w kwestii tej wzywa Komisję i ETO do zintensyfikowania współpracy z agencjami;

                  25.

                  zauważa trudności, o których wspominali niektórzy dyrektorzy, szczególnie w przypadku „nowych agencji”, w zakresie dotrzymywania przez agencje kalendarza i terminów sprawozdań określonych w rozporządzeniu finansowym; zachęca dyrektorów agencji, aby w kontekście zbliżającego się przeglądu rozporządzenia finansowego w 2005 r. poinformowali Komisję Budżetową i Komisję Kontroli Budżetowej PE o napotykanych dotąd trudnościach, tak aby można było je rozpatrzyć w ramach przeglądu; oczekuje, że dyrektorzy przedstawią konkretne propozycje rozwiązań alternatywnych dotyczące terminów, które najlepiej odpowiadałyby wymaganiom funkcjonalnym, przy jednoczesnym przestrzeganiu obowiązków agencji w zakresie sprawozdawczości przewidzianych w rozporządzeniu finansowym;

                  26.

                  zauważa pozytywną reakcję dyrektorów agencji na wezwanie parlamentarnej komisji odpowiedzialnej za przygotowanie absolutorium do ustanowienia bardziej precyzyjnego systemu komunikacji, zwłaszcza w zakresie przekazywania przez agencje do tej komisji dokumentów dotyczących obowiązków sprawozdawczych agencji; jest zdania, że lepsza organizacja takiej komunikacji wzmocni jego współpracę z agencjami i poprawi kontrolę demokratyczną;

                  27.

                  zachęca dyrektorów agencji, aby odtąd do swojego rocznego sprawozdania z działalności, które jest przedstawiane razem z informacjami finansowymi i na temat zarządzania, dołączali oświadczenie o wiarygodności dotyczące zgodności z prawem i prawidłowości operacji, podobne do oświadczeń podpisywanych przez dyrektorów generalnych Komisji;

                  28.

                  zachęca agencje do opracowania całościowej strategii komunikacji w odpowiedzi na potrzebę udostępniania w odpowiedniej formie wyników ich prac opinii publicznej, oprócz prezentacji takich wyników instytucjom, właściwym służbom Państw Członkowskich, specjalistom, partnerom czy konkretnym beneficjentom; z uwagi na opracowywanie takiej strategii wzywa agencje do zintensyfikowania wzajemnej współpracy i wymiany informacji na temat najlepszej praktyki dla osiągnięcia tego celu; oczekuje, że przed kolejną procedurą absolutorium jego właściwe komisje zostaną należycie poinformowane przez agencje o postępach w opracowywaniu takiej strategii, w celu zapewnienia efektywnego i regularnego nadzorowania ich działalności;

            Uwagi ogólne skierowane do ETO i agencji

                  29.

                  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę ETO, aby do jego szczegółowych sprawozdań na temat agencji dołączyć tabelę prezentującą sumaryczne informacje na temat kompetencji, zarządzania, dostępnych środków oraz produktów/wyników poszczególnych agencji; jest zdania, że poprawi to jasność i przejrzystość prac tych instytucji wspólnotowych, przy jednoczesnym zapewnieniu w odpowiednich sytuacjach użytecznej podstawy do porównań, z myślą o ułatwieniu określenia zharmonizowanych ram dla agencji, do czego wzywał Parlament;

                  30.

                  zachęca ETO i agencje do wzmocnienia wzajemnej współpracy w celu wsparcia procedur i narzędzi technicznych zmierzających do poprawy należytego zarządzania we wszystkich kwestiach budżetowych i finansowych, z myślą o wprowadzeniu metodologii, która od początku tego procesu przygotowuje grunt dla pozytywnego przebiegu procedury absolutorium; oczekuje, że będzie regularnie informowany o poczynionych postępach i wprowadzaniu najlepszych praktyk;

                  31.

                  wzywa ETO i agencje do zwiększenia przejrzystości procedury kontradyktoryjnej przed ostatecznym sprawozdaniem ETO w sprawie absolutorium tak, aby unikać wszelkich sprzeczności lub dwuznaczności, które mogą narazić na szwank wiarygodność całej procedury; w tym kontekście zachęca ETO i Komisję, aby zaproponowały wykonalny sposób aktualizacji informacji na temat wprowadzonych ulepszeń i/lub wykrytych problemów w okresie od pierwszych dyskusji na temat sprawozdania przygotowawczego ETO do momentu podjęcia decyzji w sprawie udzielenia absolutorium w celu zapewnienia jak najbardziej rzetelnego obrazu sytuacji w agencjach.

         (1)  Dz.U. C 324 z 30.12.2004, str. 53.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

         (3)  Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 41.

         (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

         (5)  Dz.U. L 330 z 4.11.2004, str. 34.

         (6)  Zgodnie z załącznikiem 1 do komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Budowanie naszej wspólnej przyszłości: wyzwania polityki i środki budżetowe poszerzonej Unii 2007-2013”, (COM(2004) 0101, str. 38).

         (7)  Patrz: załącznik do sprawozdania uzupełniającego Komisji z absolutorium za 2002 r. (COM(2004) 0648, str. 108).

         (8)  Dz.U. L 269 z 5.10.2002, str. 15.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1841 z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

text:
               19.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 282/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1841
   z dnia 5 października 2016 r.
   w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Podczas 21. konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która odbyła się w Paryżu w dniach od dnia 30 listopada do dnia 12 grudnia 2015 r., przyjęto tekst porozumienia dotyczącego wzmocnienia światowej reakcji na zagrożenie związane ze zmianą klimatu.

               (2)

               Porozumienie paryskie zostało podpisane w dniu 22 kwietnia 2016 r. zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/590 (2).

               (3)

               Porozumienie paryskie wejdzie w życie trzydziestego dnia od daty złożenia instrumentów jego ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia przez co najmniej 55 stron konwencji UNFCCC, odpowiadających szacunkowo przynajmniej za 55 % całkowitych emisji gazów cieplarnianych. Stronami konwencji UNFCCC są zarówno Unia, jak i jej państwa członkowskie. Rada Europejska w swych konkluzjach z dnia 18 marca 2016 r. podkreśliła, że Unia i jej państwa członkowskie powinny ratyfikować porozumienie paryskie możliwie szybko i terminowo, aby być stronami od momentu jego wejścia w życie.

               (4)

               Porozumienie paryskie zastępuje podejście przyjęte w 1997 r. na mocy protokołu z Kioto.

               (5)

               Porozumienie paryskie określa między innymi cel długoterminowy zgodny z dążeniem do utrzymania światowego wzrostu temperatury znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej oraz do kontynuowania wysiłków na rzecz zatrzymania tego wzrostu na poziomie 1,5 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej. Aby osiągnąć ten cel, strony będą przygotowywać, zgłaszać i utrzymywać kolejne ustalane na szczeblu krajowym wkłady.

               (6)

               Na mocy porozumienia paryskiego od 2023 r. strony mają przeprowadzać, co pięć lat, globalne podsumowanie emisji w oparciu o najnowszy stan badań i realizacji porozumienia, w którym to podsumowaniu będą odnotowywane postępy i rozważane ograniczenia emisji, przeprowadzone dostosowania i udzielone wsparcie w tym zakresie; każdy kolejny wkład danej strony ma stanowić postęp w stosunku do jej dotychczasowego wkładu i odzwierciedlać jej najwyższe ambicje.

               (7)

               Wiążący cel polegający na osiągnięciu co najmniej 40 % redukcji do 2030 r. własnych emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce w porównaniu z 1990 r. został zatwierdzony w konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 23 i dnia 24 października 2014 r. w sprawie ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030. W dniu 6 marca 2015 r. Rada przyjęła tak określony wkład Unii i jej państw członkowskich jako ich zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład; został on przedłożony Sekretariatowi UNFCCC.

               (8)

               W komunikacie towarzyszącym wnioskowi dotyczącemu podpisania przez Unię porozumienia klimatycznego z Paryża Komisja podkreśla fakt, że globalne przejście na czystą energię wymaga zmian w działalności inwestycyjnej oraz wprowadzenia zachęt we wszystkich obszarach polityki. Stworzenie stabilnej unii energetycznej w celu zapewnienia bezpiecznej, zrównoważonej i konkurencyjnej energii po przystępnych cenach dla obywateli Unii jest priorytetem Unii. Osiągnięcie tego celu wymaga kontynuowania ambitnych działań na rzecz klimatu oraz postępów w innych aspektach unii energetycznej.

               (9)

               Rada potwierdziła w swoich konkluzjach z dnia 18 września 2015 r., że Unia i jej państwa członkowskie zamierzają działać wspólnie w ramach porozumienia paryskiego i z aprobatą przyjęła wyrażony przez Norwegię i Islandię zamiar uczestniczenia w tym wspólnym działaniu.

               (10)

               Wspólne działanie Unii i jej państw członkowskich zostanie uzgodnione w odpowiednim czasie i obejmie odpowiednie poziomy emisji przyznane Unii oraz jej państwom członkowskim.

               (11)

               Art. 4 ust. 16 porozumienia paryskiego zobowiązuje do zgłoszenia sekretariatowi w odpowiednim terminie tego wspólnego działania, w tym poziomów emisji przydzielonych każdej ze stron.

               (12)

               Porozumienie paryskie jest zgodne z celami środowiskowymi Unii, o których mowa w art. 191 Traktatu, to jest z celami zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego; ochrony zdrowia ludzkiego; oraz promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska naturalnego, w szczególności przeciwdziałania zmianie klimatu.

               (13)

               Porozumienie paryskie oraz deklaracja kompetencji powinny zatem zostać zatwierdzone w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii porozumienie paryskie przyjęte w dniu 12 grudnia 2015 r. na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.
   Tekst porozumienia paryskiego jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Deklaracja kompetencji dołączona do niniejszej decyzji zostaje również zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia, w imieniu Unii, instrumentu ratyfikacji u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 20 ust. 1 porozumienia paryskiego, wraz z deklaracją kompetencji.
   Artykuł 3
   1.   Państwa członkowskie dążą do podjęcia niezbędnych działań w celu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych równocześnie z Unią lub najszybciej jak to możliwe wkrótce po niej.
   2.   Państwa członkowskie informują Komisję o swoich decyzjach dotyczących ratyfikacji porozumienia paryskiego lub, zależnie od okoliczności, o prawdopodobnym terminie zakończenia wymaganych procedur.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 października 2016 r.

            W imieniu Rady

         M. LAJČÁK

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 4 października 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2016/590 z dnia 11 kwietnia 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (Dz.U. L 103 z 19.4.2016, s. 1).


title: Decyzja Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie ram koordynacji dotyczących powiadamiania przez odpowiednie organy o krajowych środkach polityki makroostrożnościowej, przedstawiania opinii i wydawania zaleceń przez ERRS oraz uchylająca decyzję ERRS/2014/2 (ERRS/2015/4)

text:
               12.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 97/28

         DECYZJA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO
   z dnia 16 grudnia 2015 r.
   w sprawie ram koordynacji dotyczących powiadamiania przez odpowiednie organy o krajowych środkach polityki makroostrożnościowej, przedstawiania opinii i wydawania zaleceń przez ERRS oraz uchylająca decyzję ERRS/2014/2
   (ERRS/2015/4)
   (2016/C 97/12)
   RADA GENERALNA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (1), w szczególności art. 3,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (2), w szczególności art. 458,
   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (3), w szczególności art. 133, 134, 138 i 139,
   uwzględniając zalecenie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2015/1 z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie uznawania i ustalania wskaźników bufora antycyklicznego dla ekspozycji wobec państw trzecich (4), w szczególności zalecenie A, zalecenie B(3) i zalecenie C,
   uwzględniając zalecenie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2015/2 z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie oceny skutków transgranicznych oraz dobrowolnej wzajemności środków polityki makroostrożnościowej (5), w szczególności zalecenia B–D,
   uwzględniając decyzję Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2011/1 z dnia 20 stycznia 2011 r. ustanawiającą regulamin Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (6), w szczególności art. 6,
   uwzględniając decyzję Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2015/3 z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie oceny istotności państw trzecich dla systemu bankowego Unii w związku z uznawaniem i ustalaniem wskaźników bufora antycyklicznego (7), w szczególności art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) jest odpowiedzialna za sprawowanie nadzoru makroostrożnościowego w Unii. W tym zakresie celem ERRS jest przyczynianie się do zapobiegania ryzykom systemowym dla stabilności finansowej w Unii, w tym ryzykom powstającym poza Unią, lub ich ograniczanie. W ramach tego zadania ERRS działa na rzecz przeciwdziałania arbitrażowi regulacyjnemu oraz transgranicznemu przenoszeniu działalności poprzez zapewnianie stosowania takich samych lub równoważnych wymogów makroostrożnościowych w odniesieniu do tych samych ryzyk w całej Unii. ERRS uznaje trzy zadania za szczególnie istotne w celu zapewnienia skuteczności środków polityki makroostrożnościowej. Zadania te wynikają z prawa unijnego lub z rozporządzenia (UE) nr 1092/2010.

               (2)

               Po pierwsze, ERRS jest uprawniona na podstawie art. 133 dyrektywy 2013/36/UE i art. 458 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do oceny adekwatności środków polityki makroostrożnościowej przed ich przyjęciem przez państwa członkowskie lub Europejski Bank Centralny (EBC).

               (3)

               Po drugie, ERRS ocenia potencjalne niekorzystne skutki uboczne poszczególnych środków polityki makroostrożnościowej oraz, w przypadku otrzymania wniosku dotyczącego wzajemności od odpowiedniego organu aktywującego, ocenia, czy dane środki polityki makroostrożnościowej przyjęte przez państwa członkowskie powinny być przyjęte na zasadzie wzajemności w całej Unii zgodnie z ramami ustalonymi w zaleceniu Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2015/2. Zgodnie z art. 134 dyrektywy 2013/36/UE i art. 458 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 państwa członkowskie mogą zwracać się do ERRS o wydanie zaleceń skierowanych do innych państw członkowskich nakładających obowiązek wzajemności w zakresie podejmowanych przez nie środków polityki makroostrożnościowej. Zgodnie z tym uprawnieniem ERRS może także zalecać wzajemność środków, których wzajemność jest objęta swobodą uznania na poziomie krajowym.

               (4)

               Po trzecie, ERRS przyczynia się do osiągania spójności w Unii w zakresie wskaźników bufora antycyklicznego mających zastosowanie do ekspozycji wobec państw trzecich. W szczególności jest ona uprawniona na podstawie art. 138 dyrektywy 2013/36/UE do wydawania zaleceń w celu zapewnienia, że takie wskaźniki bufora antycyklicznego są wystarczające dla ochrony instytucji unijnych przed ryzykiem nadmiernego wzrostu akcji kredytowej w państwach trzecich. Zgodnie z art. 139 dyrektywy 2013/36/UE ERRS może wydawać zalecenia w celu osiągnięcia spójności pomiędzy państwami członkowskimi w ramach realizacji przez nie uprawnień nadanych w tym artykule w zakresie ustalania i uznawania wskaźników bufora antycyklicznego dla ekspozycji wobec państw trzecich.

               (5)

               W związku ze swym pierwszym zadaniem, polegającym na ocenie adekwatności określonych środków polityki makroostrożnościowej przed ich przyjęciem, w 2014 r. ERRS powołała zespół przeprowadzający ocenę upoważniony do analizy tych środków oraz do przygotowywania opinii i zaleceń. Z uwagi na fakt, że na drugie i trzecie zadanie składa się wiele aspektów, które są wspólne dla tych zadań i dla zadania pierwszego, byłoby zalecane, aby uprawnienia istniejącego zespołu przeprowadzającego ocenę zostały poszerzone, tak aby objęły one wszystkie trzy zadania. W świetle poszerzonych uprawnień zespołu przeprowadzającego ocenę konieczna byłaby także zmiana składu zespołu przeprowadzającego ocenę w celu zapewnienia jego szerszej specjalizacji. Ponadto kadencje niektórych członków zespołu przeprowadzającego ocenę, wyznaczonych zgodnie z decyzją Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2014/2 (8), muszą trwać aż do wygaśnięcia odpowiednich kadencji.

               (6)

               Aby umożliwić ERRS realizację wskazanych trzech zadań, zaleca się, aby odpowiednie organy powiadamiały ERRS o środkach polityki makroostrożnościowej, w tym wykraczających poza wymogi nałożone prawem unijnym. Te wymogi dotyczące powiadamiania określone są w art. 129 ust. 2, art. 130 ust. 2, art. 131 ust. 7 i 12, art. 133, art. 134 ust. 2, art. 136 ust. 7 i art. 160 dyrektywy 2013/36/UE, a także w art. 99 ust. 7 i art. 458 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Ponadto w zaleceniu ERRS/2015/2 zaleca się, aby odpowiednie organy powiadamiały ERRS o wszelkich przyjętych środkach polityki makroostrożnościowej.

               (7)

               Procedury operacyjne zespołu przeprowadzającego ocenę w zakresie każdego z trzech powierzonych mu zadań muszą odzwierciedlać różne harmonogramy, zgodnie z którymi ERRS ma obowiązek wykonywać swoje poszczególne zadania. W szczególności ERRS wyda opinie i zalecenia w sprawie danego środka w terminie miesiąca od otrzymania powiadomienia, zgodnie z art. 133 dyrektywy 2013/36/UE i art. 458 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. ERRS będzie miało na celu zmianę zalecenia ERRS/2015/2 w terminie trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia o takich środkach. W przypadku uznania przez ERRS, że konieczne jest działanie dotyczące wskaźnika bufora antycyklicznego mającego zastosowanie do określonego państwa trzeciego, będzie ona miała na celu wydanie zalecenia w terminie trzech miesięcy od momentu, w którym posiadła wiedzę dotyczącą potencjalnego ryzyka płynącego z nadmiernego wzrostu akcji kredytowej w danym państwie trzecim.

               (8)

               W celu uwzględnienia dwóch dodatkowych zadań zespołu przeprowadzającego ocenę oraz związanych z nimi zmian w składzie zespołu należy uchylić decyzję ERRS/2014/2 i zastąpić ją niniejszą decyzją,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zakres
   1.   Niniejsza decyzja ustanawia wspólne ramy proceduralne dotyczące przedstawiania opinii i wydawania zaleceń przez ERRS w odpowiedzi na przyjęcie środków polityki makroostrożnościowej w Unii w obszarach zdefiniowanych w ust. 2.
   2.   W szczególności celem niniejszej decyzji jest określenie procedur analizy środków polityki makroostrożnościowej i – w stosownych przypadkach:

               a)

               wydawania zaleceń i opinii ERRS dotyczących krajowych środków polityki makroostrożnościowej zgodnie z art. 133 ust. 14 i ust. 15 dyrektywy 2013/36/UE oraz art. 458 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

               b)

               wprowadzania zmian do zalecenia ERRS/2015/2 w celu uwzględnienia dodatkowych środków polityki makroostrożnościowej będących przedmiotem powiadomienia, co do których zaleca się wzajemność zgodnie m.in. z art. 134 ust. 4 dyrektywy 2013/36/UE i art. 458 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

               c)

               wydawania zaleceń ERRS w sprawie ustalenia i uznawania określonego wskaźnika bufora antycyklicznego dla ekspozycji wobec określonego państwa trzeciego zgodnie m.in. z art. 138 i 139 dyrektywy 2013/36/UE (zwanych dalej „zaleceniami ERRS w sprawie wskaźników bufora antycyklicznego dotyczących określonego państwa trzeciego”).

         Artykuł 2
   Definicje
   Użyte w niniejszej decyzji terminy oznaczają:

               1)

               „przyjęcie” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/2;

               2)

               „wskaźnik bufora antycyklicznego” – wskaźnik bufora antycyklicznego w rozumieniu art. 128 ust. 7 dyrektywy 2013/36/UE;

               3)

               „Darwin” – wewnętrzny system zarządzania dokumentami ERRS;

               4)

               „środek polityki makroostrożnościowej” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/2;

               5)

               „powiadomienie” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/2;

               6)

               „organ powiadamiający” – odpowiedni organ przesyłający powiadomienie ERRS;

               7)

               „opinia” – opinię wydawaną przez ERRS po otrzymaniu powiadomienia dotyczącego środka polityki makroostrożnościowej zgodnie z art. 133 dyrektywy 2013/36/UE i art. 458 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

               8)

               „wzajemność” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/2;

               9)

               „zalecenie” – każde zalecenie wydawane przez ERRS zgodnie m.in. z art. 133 ust. 14, art. 134 ust. 4, art. 138 i 139 dyrektywy 2013/36/UE oraz art. 458 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

               10)

               „odpowiedni organ aktywujący” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/2;

               11)

               „odpowiedni organ” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/2;

               12)

               „odpowiedni organ państwa trzeciego” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/1;

               13)

               „państwo trzecie” ma znaczenie nadane w sekcji 2 ust. 1 zalecenia ERRS/2015/1.

         Artykuł 3
   Publikacja informacji o środkach polityki makroostrożnościowej
   1.   Powiadamiając ERRS o wszelkich przyjętych środkach polityki makroostrożnościowej objętych zakresem niniejszej decyzji, odpowiednie organy korzystają ze wzorów opublikowanych na stronie internetowej ERRS. Sekretariat ERRS publikuje informacje o środkach polityki makroostrożnościowej przyjętych, opublikowanych i zgłoszonych ERRS przez odpowiednie organy. Organ powiadamiający może zwrócić się z wnioskiem, a Szef Sekretariatu ERRS może na taki wniosek uwzględnić, aby przez wzgląd na stabilność finansową informacje o tych środkach nie podlegały publikacji.
   2.   Opinie i zalecenia wydawane zgodnie z niniejszą decyzją, a także wszelkie zmiany do nich, podlegają opublikowaniu na stronie internetowej ERRS po zatwierdzeniu przez Radę Generalną. Organ powiadamiający może zwrócić się z wnioskiem, a ERRS może zdecydować, aby przez wzgląd na stabilność finansową te opinie, zalecenia oraz wszelkie zmiany do nich nie podlegały publikacji. Zalecenia publiczne, w tym wszelkie zmiany do nich, skierowane do odpowiednich organów we wszystkich państwach członkowskich, podlegają opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Opinie i zalecenia ERRS dotyczące krajowych środków polityki makroostrożnościowej
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do opinii i zaleceń w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a).
   2.   Niezwłocznie po otrzymaniu powiadomienia zgodnie z art. 133 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 458 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Sekretariat ERRS przekazuje je członkom Rady Generalnej oraz zespołowi przeprowadzającemu ocenę za pośrednictwem systemu Darwin.
   3.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od otrzymania powiadomienia zgodnie z ust. 2 członkowie Rady Generalnej mogą zgłosić istotne problemy dotyczące wszelkich negatywnych okoliczności zewnętrznych, takich jak niekorzystne transgraniczne skutki uboczne środka polityki makroostrożnościowej, którego dotyczy powiadomienie. Członkowie ci mogą także wskazać, że organ, który reprezentują, wyraża wolę uczestnictwa w zespole przeprowadzającym ocenę w roli obserwatora, o ile nie jest on w nim jeszcze reprezentowany. W celu zapewnienia sprawnej i skutecznej procedury członkowie dokonują zgłoszenia takich problemów, o ile to możliwe, w języku angielskim.
   4.   W terminie 12 dni roboczych EBC od otrzymania powiadomienia, zgodnie z ust. 2, zespół przeprowadzający ocenę przygotowuje ocenę oraz projekt opinii lub zalecenia w sprawie adekwatności środka polityki makroostrożnościowej przy uwzględnieniu odpowiednich wymogów wynikających z dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013 z perspektywy makroostrożnościowej oraz z perspektywy stabilności finansowej.
   5.   Niezwłocznie po realizacji tego zadania przez zespół przeprowadzający ocenę Sekretariat ERRS przesyła projekt opinii lub zalecenia, za pośrednictwem systemu Darwin, wszystkim członkom Rady Generalnej do rozpatrzenia przy zastosowaniu procedury pisemnej. W terminie czterech dni roboczych EBC od dnia przesłania projektu opinii lub zalecenia członkowie Rady Generalnej mogą przedstawiać uwagi na jego temat przed podjęciem decyzji przez Radę Generalną.
   6.   W ciągu dwóch dni roboczych EBC od upływu terminu na przedstawienie uwag przez członków Rady Generalnej zespół przeprowadzający ocenę określa, czy w świetle tych uwag projekt opinii lub zalecenia powinien zostać zmieniony i przedkłada, za pośrednictwem Sekretariatu ERRS, ostateczną wersję projektu opinii lub projektu zalecenia Radzie Generalnej.
   7.   Rada Generalna podejmuje decyzję w sprawie projektu opinii lub zalecenia w oparciu o ocenę oraz projekt przygotowany przez zespół przeprowadzający ocenę. O ile nie zostanie zwołane posiedzenie Rady Generalnej zgodnie z Regulaminem ERRS, Rada Generalna podejmuje decyzję przy zastosowaniu procedury pisemnej; w takim przypadku członkowie Rady Generalnej mają przynajmniej pięć dni roboczych EBC na oddanie głosu. Decyzja Rady Generalnej podejmowana jest przynajmniej na jeden dzień roboczy EBC przed upływem terminu jednego miesiąca określonego w art. 133 ust. 14 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 458 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
   8.   Jeżeli, po wystosowaniu przez ERRS wniosku do organów powiadamiających o udzielenie dalszych informacji, uzyskane wyjaśnienia nadal nie zawierają wszystkich informacji istotnych dla oceny adekwatności planowanego środka, w tym jego zgodności z odpowiednimi wymogami wynikającymi z dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013, ERRS może przedstawić opinię stwierdzającą, że nie jest możliwe dokonanie oceny zgodności z wymogami dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013. ERRS może także w stosownych przypadkach wydać negatywną opinię lub negatywne zalecenie.
   Artykuł 5
   Zalecenie ERRS w sprawie wzajemności środków polityki makroostrożnościowej
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do zmian do zalecenia ERRS/2015/2 w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b).
   2.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od otrzymania przez ERRS wniosku państwa członkowskiego o wzajemność, zgodnie m.in. z art. 134 ust. 4 dyrektywy 2013/36/UE lub art. 458 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, Sekretariat ERRS przedstawia go członkom Doradczego Komitetu Technicznego, Rady Generalnej i zespołu przeprowadzającego ocenę za pośrednictwem systemu Darwin.
   3.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od przesłania informacji, o których mowa w ust. 2, członkowie Rady Generalnej mogą wykazać ERRS, że środek polityki makroostrożnościowej będący przedmiotem powiadomienia spowodowałby znaczne niekorzystne transgraniczne skutki uboczne w ich systemie prawnym oraz wskazać, że organ, który reprezentują, wyraża wolę uczestnictwa w zespole przeprowadzającym ocenę w roli obserwatora, o ile nie jest on w nim jeszcze reprezentowany. O ile to możliwe, w celu zapewnienia sprawnej i skutecznej procedury członkowie Rady Generalnej przekazują ERRS odpowiednie informacje w języku angielskim.
   4.   W terminie 25 dni roboczych EBC od przesłania informacji, o których mowa w ust. 3, zespół przeprowadzający ocenę dokonuje oceny potrzeby przyjęcia zalecenia w sprawie wzajemności oraz, w razie konieczności, przygotowuje projekt zmiany zalecenia ERRS/2015/2. Zespół przeprowadzający ocenę przedstawia propozycję Doradczemu Komitetowi Technicznemu w sprawie wzajemności środka będącego przedmiotem powiadomienia oraz w sprawie środków, za pomocą których wzajemność może być osiągnięta, zgodnie z zaleceniem ERRS/2015/2.

               a)

               W przypadku stwierdzenia przez zespół przeprowadzający ocenę, że uzasadniona jest dyskusja w sprawie wzajemności przedmiotowego środka, Sekretariat ERRS przedkłada ocenę zespołu przeprowadzającego ocenę oraz projekt zmiany zalecenia ERRS/2015/2 do dyskusji na posiedzeniu Doradczego Komitetu Technicznego. W ramach takiej dyskusji rozważa się także rodzaje środków, za pomocą których wzajemność przedmiotowego środka może być osiągnięta przez inne państwa członkowskie. W przypadku gdy nie we wszystkich pozostałych państwach członkowskich ustawodawstwo krajowe przewiduje możliwość zastosowania takiego samego środka, jak przedmiotowy środek, zespół przeprowadzający ocenę dokonuje identyfikacji innych środków o równoważnym skutku, które mogą, przy zachowaniu należytej staranności, zostać zastosowane przez odpowiednie organy zapewniające wzajemność.

               b)

               W przypadku stwierdzenia przez zespół przeprowadzający ocenę, że dyskusja nie jest konieczna z uwagi na fakt, że środek będący przedmiotem powiadomienia opiera się na ekspozycji i jest dostępny we wszystkich pozostałych państwach członkowskich, Sekretariat ERRS może przesłać projekt zmiany zalecenia ERRS/2015/2 za pośrednictwem systemu Darwin wszystkim członkom Doradczego Komitetu Technicznego w celu poddania go procedurze pisemnej. W takim przypadku w projekcie zmiany zalecenia ERRS/2015/2 przewiduje się wymóg zapewnienia wzajemności danego środka przez wszystkie państwa członkowskie.

         5.   W przypadku gdy po posiedzeniu Doradczego Komitetu Technicznego, na którym poddano dyskusji wzajemność danego środka, lub zgodnie z ust. 4 lit. b) konieczne jest zastosowanie przez Doradczy Komitet Techniczny procedury pisemnej, członkowie Doradczego Komitetu Technicznego mogą przedstawiać uwagi w sprawie projektu zalecenia w terminie pięciu dni roboczych EBC od dnia jego przesłania za pośrednictwem systemu Darwin.
   6.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od upływu terminu na przedstawienie uwag przez Doradczy Komitet Techniczny albo od dnia posiedzenia Doradczego Komitetu Technicznego, na którym poddano dyskusji wzajemność danego środka, Sekretariat ERRS przekazuje – w odpowiednich przypadkach – projekt zmiany zalecenia ERRS/2015/2 do konsultacji Radzie Generalnej za pośrednictwem systemu Darwin. W przypadku przedstawienia przez członków Doradczego Komitetu Technicznego istotnych uwag w ramach procedury pisemnej, o której mowa w ust. 5 lub podczas posiedzenia Doradczego Komitetu Technicznego termin na przygotowanie projektu zmiany zalecenia ERRS/2015/2 może zostać przedłużony o maksymalnie 25 dni roboczych EBC.
   7.   Rada Generalna może – w odpowiednich przypadkach – przedstawić uwagi do projektu zmiany zalecenia ERRS/2015/2 w terminie pięciu dni roboczych EBC od przekazania jej projektu.
   8.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od upływu terminu na przedstawienie uwag przez członków Rady Generalnej Sekretariat ERRS – w odpowiednich przypadkach – albo przekazuje ostateczny projekt zmiany zalecenia ERRS/2015/2 do zatwierdzenia przez Radę Generalną w drodze procedury pisemnej, albo przekazuje go do zatwierdzenia na posiedzeniu Rady Generalnej. Rada Generalna może podjąć decyzję w sprawie projektu zmiany zalecenia ERRS/2015/2 w drodze procedury pisemnej lub podczas posiedzenia Rady Generalnej zgodnie z art. 6 decyzji ERRS/2011/1.
   Artykuł 6
   Zalecenia ERRS w sprawie wskaźników bufora antycyklicznego dotyczących określonego państwa trzeciego
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do zaleceń w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c).
   2.   Od zespołu przeprowadzającego ocenę może być wymagane przeprowadzenie analizy zmian w zakresie sytuacji kredytowej w państwie trzecim, która może skutkować projektem zalecenia ERRS w sprawie wskaźnika bufora antycyklicznego dotyczącego określonego państwa trzeciego mającego zastosowanie do tego państwa trzeciego, w następujących przypadkach:

               a)

               gdy odpowiedni organ państwa trzeciego zwróci się o uznanie wskaźnika bufora na poziomie powyżej 2,5 %;

               b)

               gdy ERRS zostanie poinformowana przez wyznaczony organ zgodnie z zaleceniem A(1) zalecenia ERRS/2015/1, lub – w przypadku państw będących członkami Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego – gdy Sekretariat ERRS uzyska wiedzę, że odpowiedni organ państwa trzeciego ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego dla tego państwa trzeciego na poziomie przekraczającym 2,5 %;

               c)

               gdy ERRS zostanie poinformowana przez wyznaczony organ zgodnie z zaleceniami A(2) i B(3) zalecenia ERRS/2015/1;

               d)

               gdy ERRS zostanie poinformowana przez wyznaczony organ zgodnie z zaleceniem C(1) zalecenia ERRS/2015/1 lub gdy wskaźnik bufora antycyklicznego ustalony przez odpowiedni organ państwa trzeciego będącego członkiem Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego został uznany na podstawie zalecenia ERRS, a Sekretariat ERRS uzyska wiedzę, że odpowiedni organ państwa trzeciego ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego na niższym poziomie;

               e)

               gdy ERRS zostanie poinformowana przez wyznaczony organ zgodnie z zaleceniem C(2) zalecenia ERRS/2015/1 lub gdy wskaźnik bufora antycyklicznego ustalony przez odpowiedni organ państwa trzeciego będącego członkiem Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego został ustalony na podstawie zalecenia ERRS, a Sekretariat ERRS uzyska wiedzę, że odpowiedni organ państwa trzeciego ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego na niższym poziomie;

               f)

               gdy Sekretariat ERRS stwierdzi istnienie przesłanek świadczących o nadmiernym wzroście akcji kredytowej w jednym z państw trzecich zidentyfikowanych jako istotne dla Unii, zgodnie z definicją wskazaną w art. 4 decyzji ESRB/2015/3.

         3.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od dnia zajścia jednego z przypadków, o których mowa w ust. 2, Sekretariat ERRS przekazuje wszystkie odpowiednie informacje członkom Doradczego Komitetu Technicznego, Rady Generalnej i zespołu przeprowadzającego ocenę za pośrednictwem systemu Darwin. Przewodniczący zespołu przeprowadzającego ocenę podejmuje decyzję co do tego, czy i kiedy powiadomić odpowiedni organ państwa trzeciego w celu zaproszenia jego przedstawiciela do uczestnictwa w zespole przeprowadzającym ocenę w roli obserwatora.
   4.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od przekazania informacji, o których mowa w ust. 3, członkowie Rady Generalnej mogą wykazać ERRS, że państwo członkowskie, które reprezentują, ma istotne ekspozycje wobec przedmiotowego państwa trzeciego oraz wskazać, że wyrażają oni wolę uczestnictwa w zespole przeprowadzającym ocenę w roli obserwatorów, jeżeli ich organ nie jest w nim reprezentowany. O ile to możliwe, w celu zapewnienia sprawnej i skutecznej procedury członkowie przekazują ERRS odpowiednie informacje w języku angielskim.
   5.   W terminie 25 dni roboczych EBC od przesłania informacji, o których mowa w ust. 4, zespół przeprowadzający ocenę przygotowuje ocenę potrzeby przyjęcia zalecenia w sprawie określonych wskaźników bufora antycyklicznego dotyczących przedmiotowego państwa trzeciego. Jeżeli zespół przeprowadzający ocenę uzna, że zalecenie jest konieczne, ocenie towarzyszy projekt zalecenia. Sekretariat ERRS przekazuje ocenę oraz – w odpowiednich przypadkach – projekt zalecenia do dyskusji na posiedzeniu Doradczego Komitetu Technicznego lub za pośrednictwem systemu Darwin w celu poddania go przez Doradczy Komitet Techniczny procedurze pisemnej.
   6.   Członkowie Doradczego Komitetu Technicznego mogą przedstawić uwagi do oceny i – w odpowiednich przypadkach – do projektu zalecenia w terminie pięciu dni roboczych EBC od dnia ich przekazania za pośrednictwem procedury pisemnej.
   7.   W terminie pięciu dni roboczych EBC od upływu terminu na przedstawienie uwag przez Doradczy Komitet Techniczny albo od dnia posiedzenia Doradczego Komitetu Technicznego Sekretariat ERRS przekazuje ocenę i – w odpowiednich przypadkach – projekt zalecenia do konsultacji Radzie Generalnej za pośrednictwem systemu Darwin.
   8.   Członkowie Rady Generalnej mogą przedstawiać uwagi na temat oceny i – w odpowiednich przypadkach – projektu zalecenia w terminie pięciu dni roboczych EBC od dnia ich przekazania.
   9.   W przypadku uznania przez zespół przeprowadzający ocenę potrzeby wydania zalecenia oraz jeżeli w wyniku konsultacji z Radą Generalną nie zgłoszono istotnych uwag, Sekretariat ERRS przekazuje ostateczny projekt zalecenia w terminie pięciu dni roboczych EBC od upływu terminu na przedstawienie uwag przez członków Rady Generalnej do zatwierdzenia przez Radę Generalną w drodze procedury pisemnej albo do zatwierdzenia przez Radę Generalną na posiedzeniu.
   10.   Jeżeli w wyniku konsultacji z Radą Generalną zgłoszono istotne uwagi, Sekretariat ERRS przedkłada tę kwestię do dyskusji na następnym posiedzeniu Rady Generalnej.
   11.   Rada Generalna może podjąć decyzję w sprawie ostatecznego projektu zalecenia w drodze procedury pisemnej lub podczas posiedzenia Rady Generalnej zgodnie z art. 6 decyzji ERRS/2011/1.
   12.   Procedura opisana w ust. 3–11 może zostać skrócona, jeżeli decyzja ERRS w sprawie określonych wskaźników bufora antycyklicznego dla ekspozycji wobec określonego państwa trzeciego jest wymagana jako pilna. Przewodniczący zespołu przeprowadzającego ocenę może podjąć decyzję o skróceniu procesu, o którym mowa powyżej, na wniosek organu powiadamiającego lub z uwagi na charakter ryzyka dla systemu bankowego Unii.
   Artykuł 7
   Zespół przeprowadzający ocenę
   1.   Zespół przeprowadzający ocenę przygotowuje oceny oraz projekty opinii lub zaleceń w sprawie środków polityki makroostrożnościowej, wzajemności środków polityki makroostrożnościowej oraz wskaźników bufora antycyklicznego dotyczących państw trzecich. Członkowie zespołu przeprowadzającego ocenę, a także osoby uczestniczące w nim jako obserwatorzy, muszą posiadać dostateczne doświadczenie, zarówno specjalistyczne, jak i w dziedzinie polityki.
   2.   Przewodniczącym zespołu przeprowadzającego ocenę jest Szef Sekretariatu ERRS lub jego wyznaczony zastępca.
   3.   W skład zespołu przeprowadzającego ocenę wchodzą: a) dwaj przedstawiciele Sekretariatu ERRS, w tym na stanowisku przewodniczącego zespołu przeprowadzającego ocenę; b) jeden przedstawiciel nadzorczej funkcji EBC; c) jeden przedstawiciel makroostrożnościowej funkcji EBC; d) jeden przedstawiciel Komisji Europejskiej; e) jeden przedstawiciel Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB); oraz f) dziewięciu przedstawicieli, z których każdy reprezentuje krajowy bank centralny (KBC) państwa członkowskiego. Wśród dziewięciu przedstawicieli KBC znajdują się przedstawiciele KBC będący członkami komitetu sterującego, w tym przedstawiciele KBC, spośród których mianowani są pierwszy wiceprzewodniczący ERRS oraz przewodniczący Doradczego Komitetu Technicznego.
   4.   Rada Generalna wyznacza dziewięciu przedstawicieli KBC, o których mowa w ust. 3, w oparciu o nominacje KBC będących członkami Rady Generalnej. Zostają oni wyznaczeni na ten sam okres, co przedstawiciel organu, który reprezentują, w komitecie sterującym lub na okres trzech lat. Jeżeli organ, który reprezentują, nie jest reprezentowany w komitecie sterującym, przedstawiciele KBC w zespole przeprowadzającym ocenę mogą zostać wyznaczeni ponownie.
   5.   Wszyscy pozostali członkowie zespołu przeprowadzającego ocenę zostają wyznaczeni na czas nieokreślony.
   6.   Wszystkie instytucje członkowskie ERRS reprezentowane w zespole przeprowadzającym ocenę mogą zmienić reprezentujących ich członków lub wyznaczyć więcej niż jedną osobę, w zależności od wymaganego doświadczenia i rodzaju oceny, jaka ma zostać przeprowadzona przez zespół przeprowadzający ocenę zgodnie z art. 1 ust. 2. Zmiany takie muszą zostać zatwierdzone przez przewodniczącego zespołu przeprowadzającego ocenę. Skład zespołu przeprowadzającego ocenę zapewnia zrównoważoną reprezentację państw członkowskich należących do strefy euro, jak i państw członkowskich spoza niej.
   7.   Obserwatorzy mogą uczestniczyć w zespole przeprowadzającym ocenę w celu wnoszenia wkładu do dyskusji. Liczba obserwatorów nie może przekraczać dwóch przedstawicieli na państwo członkowskie, po jednym ze strony KBC oraz ze strony odpowiedniego organu lub innego organu reprezentowanego w Radzie Generalnej ERRS, który albo zgłosił istotne problemy zgodnie z art. 4 ust. 3, zasygnalizował, że dany środek polityki makroostrożnościowej spowodowałby znaczne niekorzystne transgraniczne skutki uboczne na poziomie krajowym zgodnie z art. 5 ust. 3, albo jest organem państwa członkowskiego, które ma istotne ekspozycje wobec danego państwa trzeciego zgodnie z art. 6 ust. 4. Członkowie Rady Generalnej zajmują się koordynacją reprezentacji krajowej w zespole przeprowadzającym ocenę z odpowiednimi organami krajowymi, jeżeli nie są one reprezentowane w Radzie Generalnej a środek będący przedmiotem dyskusji leży w zakresie ich uprawnień. W przypadku przygotowywania zalecenia lub opinii zgodnie z art. 133 ust. 14 i 15 dyrektywy 2013/36/UE i art. 458 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 reprezentanci Komisji i EUNB mają status obserwatorów. Wśród obserwatorów w zespole przygotowującym ocenę może znajdować się także maksymalnie dwóch przedstawicieli państwa członkowskiego, które dokonało powiadomienia o środku polityki makroostrożnościowej lub które zażądało wzajemności środka polityki makroostrożnościowej, jeden ze strony odpowiedniego KBC i jeden ze strony odpowiedniego organu krajowego. Zaproszeni jako obserwatorzy mogą zostać także przedstawiciele państw trzecich, których wskaźniki bufora antycyklicznego są przedmiotem dyskusji; w takim przypadku są oni związani umowami o zachowaniu poufności.
   8.   W przypadku gdy, zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (9), zamiast organu krajowego to EBC powiadamia o środku polityki makroostrożnościowej na szczeblu krajowym, EBC jest reprezentowany przez dwóch obserwatorów, a każde zainteresowane państwo członkowskie jest reprezentowane przez dwóch obserwatorów wyznaczonych zgodnie z taką samą procedurą, jak opisana w ust. 7.
   9.   W celu uniknięcia konfliktu interesów przy dokonywaniu oceny środków polityki makroostrożnościowej na podstawie art. 1 ust. 2 lit. a) status członków zespołu przeprowadzającego ocenę tymczasowo ustaje, bez wyznaczania zastępców, w odniesieniu do przedstawicieli państw członkowskich lub EBC w każdym przypadku, gdy odpowiednie organy zainteresowanego państwa członkowskiego lub EBC dokonały powiadomienia o środku polityki makroostrożnościowej lub zgłosiły istotne problemy dotyczące polityki makroostrożnościowej lub też zwróciły się do zespołu przeprowadzającego ocenę o dokonanie oceny wzajemności środka polityki makroostrożnościowej.
   10.   Członkowie zespołu przeprowadzającego ocenę przygotowują projekty opinii lub zaleceń zgodnie z art. 4 ust. 4, art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 5, które mogą być przedmiotem głosowania Rady Generalnej. Zespół przeprowadzający ocenę dąży do uzyskania konsensusu pośród swoich członków. W sytuacjach uzasadnionych okolicznościami wraz z oceną przedstawianą Radzie Generalnej zespół przeprowadzający ocenę może przedłożyć zdanie większości i zdanie mniejszości.
   Artykuł 8
   Przepisy przejściowe
   1.   Dziewięciu przedstawicieli KBC wyznaczonych zgodnie z art. 5 ust. 2 i art. 5 ust. 8 decyzji ERRS/2014/2 pełni swoje funkcje do upływu pierwszych kadencji, o których mowa w art. 5 ust. 8 decyzji ERRS/2014/2.
   2.   Po wygaśnięciu pierwszej dwuletniej kadencji dnia 27 stycznia 2016 r. czterech odpowiednich przedstawicieli KBC zostaje zastąpionych przez przedstawicieli czterech KBC reprezentowanych w komitecie sterującym, po jednym z każdego takiego KBC. Jeżeli KBC z komitetu sterującego jest już reprezentowany w zespole przeprowadzającym ocenę po dniu 27 stycznia 2016 r., jego przedstawiciel w zespole przeprowadzającym ocenę zostaje zastąpiony przez przedstawiciela KBC, z którego pochodzi przewodniczący Doradczego Komitety Technicznego.
   3.   Po upływie pierwszej trzyletniej kadencji dnia 27 stycznia 2017 r. pięciu odpowiednich przedstawicieli KBC zostaje zastąpionych przez czterech przedstawicieli czterech KBC, wyznaczonych zgodnie z art. 7 ust. 4, oraz przez jednego przedstawiciela KBC, z którego pochodzi wiceprzewodniczący ERRS.
   Artykuł 9
   Uchylenie
   Niniejsza decyzja uchyla i zastępuję decyzję ERRS/2014/2.
   Artykuł 10
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 16 grudnia 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Przewodniczący ERRS

      (1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.

      (4)  Tekst zalecenia w języku angielskim jest dostępny na stronie internetowej ERRS pod adresem www.esrb.europa.eu.

      (5)  Tekst zalecenia w języku angielskim jest dostępny na stronie internetowej ERRS pod adresem www.esrb.europa.eu.

      (6)  Dz.U. C 58 z 24.2.2011, s. 4.

      (7)  Tekst decyzji w języku angielskim jest dostępny na stronie internetowej ERRS pod adresem www.esrb.europa.eu.

      (8)  Decyzja Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2014/2 z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie ram koordynacji dotyczących powiadamiania przez właściwe lub wyznaczone organy o krajowych środkach polityki makroostrożnościowej oraz przedstawiania opinii i wydawania zaleceń przez ERRS (Dz.U. C 98 z 3.4.2014, s. 3).

      (9)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).