title: 2009/167/WE: Decyzja Rady z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniająca decyzję z dnia 27 marca 2000 r. upoważniającą dyrektora Europolu do rozpoczęcia rokowań w sprawie umów z państwami trzecimi oraz instytucjami niepowiązanymi z UE

text:
               28.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 56/15

      DECYZJA RADY

   z dnia 26 lutego 2009 r.
   zmieniająca decyzję z dnia 27 marca 2000 r. upoważniającą dyrektora Europolu do rozpoczęcia rokowań w sprawie umów z państwami trzecimi oraz instytucjami niepowiązanymi z UE
   (2009/167/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając art. 42 ust. 2, art. 10 ust. 4 i art. 18 Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) (1),
   uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady dotyczące stosunków zewnętrznych Europolu z państwami trzecimi i instytucjami niepowiązanymi z Unią Europejską (2), w szczególności jego art. 2,
   uwzględniając akt Rady z dnia 3 listopada 1998 r. ustanawiający zasady regulujące przyjmowanie przez Europol informacji od stron trzecich (3), w szczególności jego art. 2,
   uwzględniając akt Rady z dnia 12 marca 1999 r. przyjmujący zasady regulujące przekazywanie przez Europol danych osobowych państwom i instytucjom trzecim (4), w szczególności jego art. 2 i 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 27 marca 2000 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą dyrektora Europolu do rozpoczęcia rokowań w sprawie umów z państwami trzecimi oraz instytucjami niepowiązanymi z UE (5).

               (2)

               Pewne względy operacyjne wymagają dodania Indii do wykazu państw trzecich, z którymi dyrektor Europolu upoważniony jest rozpocząć rokowania.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję z dnia 27 marca 2000 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji z dnia 27 marca 2000 r. wprowadza się następujące zmiany:
   w art. 2 ust. 1 pod nagłówkiem „Państwa trzecie” do wykazu alfabetycznego dodaje się następujące państwo:

               „—

               Indie”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lutego 2009 r.

            W imieniu Rady

         I. LANGER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 316 z 27.11.1995, s. 2.

      (2)  Dz.U. C 26 z 30.1.1999, s. 19.

      (3)  Dz.U. C 26 z 30.1.1999, s. 17.

      (4)  Dz.U. C 88 z 30.3.1999, s. 1.

      (5)  Dz.U. C 106 z 13.4.2000, s. 1.


title: 2014/693/UE: Decyzja Rady z dnia 29 września 2014 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Polski

text:
               3.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 289/21

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 września 2014 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Polski

      (2014/693/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rząduPolski,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członkaEuropejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Marzeny MENDZY-DROZD,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany Michał Grzegorz MODRZEJEWSKI.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: Decyzja Komisji z dnia 16 listopada 1999 r. dotycząca przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego z 1994 r. (notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3223)

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0819

Dziennik Urzędowy L 318 , 11/12/1999 P. 0020 - 0020

		Decyzja Komisjiz dnia 16 listopada 1999 r.dotycząca przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego z 1994 r.(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3223)(1999/819/Euratom)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,uwzględniając decyzję Rady z dnia 7 grudnia 1998 r. zatwierdzającą przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego,a także mając na uwadze, co następuje:wszystkie Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami Konwencji bezpieczeństwa jądrowego;Europejska Wspólnota Energii Atomowej powinna przystąpić do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się przystąpienie do Konwencji bezpieczeństwa jądrowego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.Tekst Konwencji oraz deklaracja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodnie z postanowieniami art. 30 ust. 4 ppkt iii) Konwencji dołącza się do niniejszej decyzji.Artykuł 2Dokumenty przystąpienia zostaną złożone dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, depozytariuszowi Konwencji, dzień po przyjęciu niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 listopada 1999 r.W imieniu KomisjiMargot WallströmCzłonek Komisji--------------------------------------------------


title: 2011/775/UE: Decyzja Rady Europejskiej z dnia 23 października 2011 r. w sprawie mianowania członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego

text:
               30.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 317/33

         DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ
   z dnia 23 października 2011 r.
   w sprawie mianowania członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego
   (2011/775/UE)
   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 283 ust. 2,
   uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 11.2,
   uwzględniając zalecenie Rady Unii Europejskiej (1),
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
   uwzględniając opinię Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W piśmie z dnia 27 września 2011 r. Prezes Europejskiego Banku Centralnego Jean-Claude TRICHET ogłosił decyzję Jürgena STARKA o ustąpieniu ze stanowiska członka zarządu przed końcem swojej kadencji przypadającym na dzień 31 maja 2014 r. i chęć sprawowania przez niego obowiązków do chwili ich przejęcia przez jego następcę. Należy zatem powołać nowego członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego.

               (2)

               Rada Europejska zamierza mianować Jörga ASMUSSENA, który jej zdaniem spełnia wszystkie wymogi zawarte w art. 283 ust. 2 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Jörg ASMUSSEN zostaje niniejszym mianowany członkiem Zarządu Europejskiego Banku Centralnego na ośmioletnią kadencję, począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 października 2011 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

         H. VAN ROMPUY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 265 z 11.10.2011, s. 29.

      (2)  Opinia z dnia 13 października 2011 r.

      (3)  Opinia z dnia 6 października 2011 r. (Dz.U. C 301 z 12.10.2011, s. 2).


title: Decyzja Rady z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie mianowania dwóch zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzących ze Słowacji

text:
               22.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 kwietnia 2015 r.
   w sprawie mianowania dwóch zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzących ze Słowacji
   (2015/C 130/04)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiającą Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (1), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając listę kandydatów przedstawioną Radzie przez rządy państw członkowskich,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 22 kwietnia 2013 r. (2), z dnia 2 grudnia 2013 r. (3), z dnia 14 kwietnia 2014 r. (4) i z dnia 12 czerwca 2014 r. (5) Rada mianowała członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od dnia 22 kwietnia 2013 r. do dnia 28 lutego 2016 r.

               (2)

               Rząd Słowacji przedstawił kolejne kandydatury na dwa nieobsadzone stanowiska,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres do dnia 28 lutego 2016 r. zostają mianowani:
   I.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępca członka

               Słowacja

               Silvia SUROVÁ
               Štefan PETKANIČ

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, których kandydatury nie zostały dotąd przedstawione, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 20 kwietnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         Jānis DŪKLAVS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 218 z 13.9.2003, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (Dz.U. C 120 z 26.4.2013, s. 7).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzących z Chorwacji, Węgier, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa (Dz.U. C 358 z 7.12.2013, s. 3).

      (4)  Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie mianowania członka i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzących z Chorwacji (Dz.U. C 118 z 17.4.2014, s. 3) oraz decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzących z Grecji i Rumunii (Dz.U. C 118 z 17.4.2014, s. 4).

      (5)  Decyzja Rady z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy pochodzącego z Litwy (Dz.U. C 182 z 14.6.2014, s. 16).


title: 2014/553/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/123

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości
   (2014/553/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2012 (COM(2013) 570 – C7-0276/2013) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4), jak również legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy w odniesieniu do roku 2012 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0213/2014),

               1.

               udziela sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Sprawiedliwości za rok budżetowy 2012;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 56 z 29.2.2012.

      (2)  Dz.U. C 334 z 15.11.2013, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 331 z 14.11.2013, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 334 z 15.11.2013, s. 122.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: Decyzja Grupy Centralnej z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących wynagradzania informatorów (SCH/C (99) 25)

text:
Ważna informacja prawna

|

41999D0025

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0420 - 0420

		Decyzja Grupy Centralnejz dnia 22 marca 1999 r.w sprawie ogólnych zasad dotyczących wynagradzania informatorów(SCH/C (99) 25)Informatorzy odgrywają istotną rolę w zwalczaniu poważnej przestępczości transgranicznej, w szczególności przestępczości związanej z narkotykami, ponieważ osoby te z reguły cieszą się zaufaniem przestępców, dzięki czemu powstaje możliwość uzyskania ogólnego obrazu działalności tajnych organizacji i struktur przestępczych.Grupa robocza ds. narkotyków zajęła się tym zagadnieniem podczas Prezydencji Niemiec, badając sytuację prawną oraz praktykę wynagradzania informatorów. Na podstawie analizy wyników tego badania grupa robocza ds. narkotyków opracowała wspólne modelowe zasady wynagradzania oraz udzielania korzyści niematerialnych informatorom. Wymienione ogólne zasady są niewiążącymi wytycznymi dla terytorium Schengen; ich celem jest dalsza poprawa współpracy policji i służb celnych w tej wrażliwej dziedzinie. Powinny one zarazem stanowić pomoc dla Państw Schengen noszących się z zamiarem sformułowania bądź uzupełnienia podobnych regulacji.Grupa centralna przyjmuje z aprobatą do wiadomości owe niewiążące "Ogólne zasady regulujące wynagradzanie informatorów" (SCH/Stup (98)72 Rev. 2), z zastrzeżeniem zatwierdzenia ich przez Komitet Wykonawczy.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2358 z dnia 10 grudnia 2015 r. upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
               17.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 331/23

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2358
   z dnia 10 grudnia 2015 r.
   upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

               (2)

               Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) („rozporządzenie Bruksela IIa”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)

               Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „Konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracy między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, i która ma na celu zapewnienie niezwłocznego powrotu bezprawnie uprowadzonych lub zatrzymanych dzieci.

               (4)

               Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami Konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)

               Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do Konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie Konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w Komisjach Specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)

               Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi mogą stanowić najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)

               Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)

               Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stronami. Unia nie może zatem przystąpić do Konwencji ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)

               Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy Konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)

               Armenia złożyła swój dokument przystąpienia do Konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 1 marca 2007 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w odniesieniu do Armenii w dniu 1 czerwca 2007 r.

               (11)

               Szereg państw członkowskich wyraziło już zgodę na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Armenii wynika, że te państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Armenii, mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Armenii zgodnie z warunkami określonymi w Konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)

               Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Armenii, powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Armenii w interesie Unii, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Królestwo Belgii, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Irlandia, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Węgry, Malta, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii oraz Królestwo Szwecji, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń o wyrażeniu zgody, ponieważ istniejące oświadczenia zachowują ważność na mocy międzynarodowego prawa publicznego.

               (13)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 2201/2003 i biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „Konwencją haską z 1980 r.”) w interesie Unii, zostają niniejszym do tego upoważnione.
   2.   Państwa członkowskie wskazane w ust. 1 złożą nie później niż w dniu 11 grudnia 2016 r. oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii, w brzmieniu:

      „[PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE – pełna nazwa] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/2358”.

   3.   Każde z państw członkowskich informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Armenii i przekazuje Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.
   Artykuł 2
   Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Armenii do Konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich państw członkowskich, z wyjątkiem: Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Irlandii, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 grudnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. BAUSCH

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2015 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2016/2311 z dnia 8 grudnia 2016 r. upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę

text:
               20.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 345/53

         DECYZJA RADY (UE) 2016/2311
   z dnia 8 grudnia 2016 r.
   upoważniająca niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 3, w związku z art. 218,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Zasadniczą część tej polityki stanowią środki ochrony dzieci przed uprowadzeniem lub bezprawnym zatrzymaniem.

               (2)

               Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

               (3)

               Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

               (4)

               Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

               (5)

               Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

               (6)

               Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

               (7)

               Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

               (8)

               Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do niej ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

               (9)

               Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

               (10)

               Kazachstan złożył dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 3 czerwca 2013 r. Konwencja haska z 1980 r weszła w życie w odniesieniu do Kazachstanu w dniu 1 września 2013 r.

               (11)

               Tylko Królestwo Niderlandów wyraziło już zgodę na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Kazachstanie wynika, że te państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Kazachstanu, mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Kazachstanu zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

               (12)

               Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze zgody na przystąpienie Kazachstanu, powinny zatem zostać upoważnione do złożenia w interesie Unii swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Królestwo Niderlandów wyraziło już zgodę na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. i nie powinno składać nowego oświadczenia, ponieważ obecne oświadczenie ma ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

               (13)

               Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (14)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Państwa członkowskie, które nie wyraziły jeszcze w interesie Unii zgody na przystąpienie Kazachstanu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”), zostają niniejszym do tego upoważnione.
   2.   Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, złożą w interesie Unii do dnia 9 grudnia 2017 r. oświadczenie o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r., w brzmieniu:

      „[pełna nazwa PAŃSTWA CZŁONKOWSKIEGO] oświadcza, że wyraża zgodę na przystąpienie Kazachstanu do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/2311”.

   3.   Każde z państw członkowskich informuje Radę i Komisję o złożeniu swojego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu i przekazuje Komisji tekst oświadczenia w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.
   Artykuł 2
   Państwa członkowskie, które przed datą przyjęcia niniejszej decyzji złożyły oświadczenia o wyrażeniu zgody na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r., nie składają nowych oświadczeń.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich państw członkowskich z wyjątkiem Królestwa Niderlandów i Królestwa Danii.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         L. ŽITŇANSKÁ

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2016 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).


title: 2006/235/WE: Decyzja Rady z dnia  27 lutego 2006 r.  dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej udziału Szwajcarii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska

text:
               28.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/36

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 lutego 2006 r.
   dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej udziału Szwajcarii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
   (2006/235/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zadanie pierwsze, art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Działania Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska i Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska, ustanowionych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1210/90 (2)
                  , zostały już rozszerzone na inne kraje europejskie na mocy umów bilateralnych zawartych przez Wspólnotę, przy uwzględnieniu transgranicznego charakteru problemów ochrony środowiska i wagi umacniania współpracy międzynarodowej w dziedzinie ochrony środowiska.

               (2)

               W dniu 20 lipca 2000 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Konfederacją Szwajcarską w sprawie umowy dotyczącej uczestnictwa w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska i Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska.

               (3)

               Z zastrzeżeniem zawarcia jej w późniejszym terminie, umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 26 października 2004 r.

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona przez Wspólnotę,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą uczestnictwa Szwajcarii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska i Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 20 Umowy (3).
   Artykuł 3
   Wspólnota jest reprezentowania we Wspólnym Komitecie ustanowionym na mocy art. 16 Umowy przez Komisję.
   Stanowisko Wspólnoty odnośnie do decyzji Wspólnego Komitetu w sprawach dotyczących wkładu finansowego Szwajcarii i istotnych derogacji dotyczących włączania aktów prawnych Wspólnoty do załącznika I oraz w przypadku zmian załącznika III jest przyjmowane przez Radę kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
   W przypadku pozostałych decyzji Wspólnego Komitetu, włączając w to zwykłe włączanie aktów prawnych Wspólnoty do załącznika I, z zastrzeżeniem wprowadzania poprawek technicznych, oraz w sprawach dotyczących wewnętrznego funkcjonowania Wspólnego Komitetu, stanowisko Wspólnoty jest przyjmowane przez Komisję.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2006 r.

            W imieniu Rady

         U. PLASSNIK

            Przewodnicząca

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

      (2)  Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1641/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 1).

      (3)  Data wejścia Umowy w życie zostanie ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej.
    ---documentbreak---

               28.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/37

         UMOWA
   pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca udziału Szwajcarii w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwana dalej „Szwajcarią”,
   Zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,
   UZNAJĄC transgraniczny charakter kwestii dotyczących środowiska naturalnego i znaczenie wzmacniania współpracy międzynarodowej w dziedzinie środowiska naturalnego,
   UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 933/1999 oraz rozporządzeniem (WE) nr 1641/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady,
   UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że działania Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska zostały dotychczas rozszerzone na inne kraje europejskie w drodze umów dwustronnych zawartych przez Wspólnotę Europejską,
   UZGODNIŁY CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Szwajcaria w pełni uczestniczy w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, zwanej dalej „Agencją” oraz w Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (EIONET) i stosuje akty prawne wymienione w załączniku I.
   Artykuł 2
   Szwajcaria uczestniczy w finansowaniu działań, o których mowa w Artykule 1 (Agencja i EIONET) zgodnie z następującymi zasadami:

               a)

               Roczny wkład na dany rok jest obliczany na podstawie dotacji Wspólnoty do budżetu Agencji na ten rok, podzielonej przez liczbę Państw Członkowskich Wspólnoty.

               b)

               Dalsze warunki dotyczące wkładu finansowego Szwajcarii określone są w załączniku II.

         Artykuł 3
   Szwajcaria w pełni uczestniczy, bez prawa głosu, w pracach zarządu Agencji i włączana jest w prace komitetu naukowego Agencji.
   Artykuł 4
   W terminie sześciu miesięcy od wejścia w życia niniejszej Umowy, Szwajcaria poinformuje Agencję, o głównych elementach składowych swojej krajowej sieci informacyjnej, zgodnie z postanowieniami aktów prawnych wymienionych w załączniku I.
   Artykuł 5
   Szwajcaria w szczególności wyznacza spośród instytucji, określonych w art. 4 lub spośród innych organizacji mających siedzibę na jej terytorium „krajowy punkt ogniskowy” w celu koordynacji i/lub przekazywania informacji, jakie mają być dostarczane na szczeblu ogólnokrajowym do Agencji i do instytucji lub organów wchodzących w skład EIONET włączając w to ośrodki tematyczne, określone w art. 6.
   Artykuł 6
   Szwajcaria może także, w terminie wskazanym w art. 4, określić instytucje lub inne organizacje mające siedzibę na jej terytorium, którym można powierzyć konkretne zadanie współpracy z Agencją w zakresie niektórych kwestii, będących przedmiotem szczególnego zainteresowania. Wskazana w ten sposób instytucja powinna być uprawniona do zawarcia umowy z Agencją w sprawie działania jako ośrodek tematyczny sieci do realizacji konkretnych zadań. Ośrodki te współpracują z innymi instytucjami wchodzącymi w skład sieci.
   Artykuł 7
   W ciągu sześciu miesięcy od otrzymania informacji, określonych w art. 4, 5, i 6, zarząd Agencji dokonuje przeglądu głównych elementów sieci, w celu uwzględnienia udziału Szwajcarii.
   Artykuł 8
   Szwajcaria powinna, pod warunkiem zapewnienia poufności, przekazywać dane zgodnie ze zobowiązaniami i praktyką ustanowioną w programie pracy Agencji.
   Artykuł 9
   Agencja może dokonywać, w drodze umów zawieranych z określonymi w art. 4, 5 i 6, wyznaczonymi przez Szwajcarię instytucjami lub organami wchodzącymi w skład sieci, koniecznych ustaleń mających na celu pomyślną realizację zadań, które Agencja może im powierzyć.
   Artykuł 10
   Dane na temat środowiska dostarczane Agencji lub od niej pochodzące mogą być publikowane i udostępniane opinii publicznej pod warunkiem, że informacjom poufnym zapewnia się taki sam poziom ochrony w Szwajcarii, jak we Wspólnocie.
   Artykuł 11
   Agencji przysługuje w Szwajcarii osobowość prawna i korzysta ona w Szwajcarii z jak najszerszej zdolności prawnej przysługującej osobom prawnym zgodnie z jej prawem.
   Artykuł 12
   Szwajcaria stosuje w odniesieniu do Agencji Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, którego treść stanowi załącznik III do niniejszej Umowy.
   Artykuł 13
   Na zasadzie odstępstwa od art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, obywatele Szwajcarii korzystający z pełni praw publicznych mogą być zatrudniani na podstawie umowy przez dyrektora zarządzającego Agencji.
   Artykuł 14
   Postanowienia w zakresie przeprowadzanych przez Wspólnotę w Szwajcarii kontroli finansowych podmiotów biorących udział w działaniach Agencji lub EIONET są zawarte w załączniku IV.
   Artykuł 15
   Umawiające się Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane w celu wypełnienia ich zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy. Strony zapewnią, by cele określone w niniejszej Umowie zostały osiągnięte.
   Artykuł 16
   1.   Komitet Wspólny, składający się z przedstawicieli Umawiających się Stron, zapewni odpowiednie wykonanie niniejszej Umowy. Komitet zbiera się na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
   2.   Komitet Wspólny prowadzi wymianę poglądów na temat skutków nowych przepisów Wspólnoty zmieniających rozporządzenie (WE) nr 1210/90 lub innych przepisów prawnych, o których mowa w niniejszej Umowie włączając w to, w stosownych przypadkach, spodziewane skutki dotyczące wkładu finansowego, określonego w art. 2 niniejszej Umowy i załączniku II do niej.
   3.   Zgodnie z odpowiednimi wewnętrznymi procedurami Umawiających się Stron, Komitet Wspólny może przyjąć decyzję zmieniającą załączniki do niniejszej Umowy lub podjąć decyzję o innych środkach, które zapewnią właściwe stosowanie niniejszej Umowy.
   4.   Komitet Wspólny działa na zasadzie jednomyślności.
   Artykuł 17
   Załączniki do niniejszej Umowy, wraz z dodatkiem do nich, stanowią jej integralną część.
   Artykuł 18
   Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, na terytoriach, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, na terytorium Szwajcarii.
   Artykuł 19
   Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony. Każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą Umowę zawiadamiając drugą Umawiającą się Stronę. Niniejsza Umowa traci moc po upływie sześciu miesięcy od daty takiego zawiadomienia.
   Artykuł 20
   Niniejsza Umowa zostanie zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnymi procedurami wewnętrznymi. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadomią się wzajemnie o ukończeniu niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 21
   1.   Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych teksów jest na równi autentyczny.
   2.   Maltańska wersja językowa zostanie uwierzytelniona w drodze wymiany listów pomiędzy Stronami. Będzie ona na równi autentyczna z wersjami językowymi, o których mowa w ust. 1.
   NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani pełnomocnicy podpisali niniejszą Umowę.

      Hecho en Luxemburgo, el veintiséis de octubre de dos mil cuatro.
      V Lucemburku dne dvacátého šestého října dva tisíce čtyři.
      Udfærdiget i Luxembourg den seksogtyvende oktober to tusind og fire.
      Geschehen zu Luxemburg am sechsundzwanzigsten Oktober zweitausendundvier.
      Kahe tuhande neljanda aasta oktoobrikuu kahekümne kuuendal päeval Luxembourgis.
      'Εγινε στo Λουξεμβούργο, στις είκοσι έξι Οκτωβρίου δύο χιλιάδες τέσσερα.
      Done at Luxembourg on the twenty-sixth day of October in the year two thousand and four.
      Fait à Luxembourg, le vingt-six octobre deux mille quatre.
      Fatto a Lussemburgo, addì ventisei ottobre duemilaquattro.
      Luksemburgā, divi tūkstoši ceturtā gada divdesmit sestajā oktobrī.
      Priimta du tūkstančiai ketvirtų metų spalio dvidešimt šeštą dieną Liuksemburge.
      Kelt Luxembourgban, a kettőezer-negyedik év október havának huszonhatodik napján.
      Magħmula fil-Lussemburgu fis-sitta u għoxrin jum ta' Ottubru tas-sena elfejn u erbgħa.
      Gedaan te Luxemburg, de zesentwintigste oktober tweeduizendvier.
      Sporządzono w Luksemburgu, dnia dwudziestego szóstego października roku dwa tysiące czwartego.
      Feito no Luxemburgo, em vinte e seis de Outubro de dois mil e quatro.
      V Luxemburgu dvadsiateho šiesteho októbra dvetisícštyri.
      V Luxembourgu, dne šestindvajsetega oktobra leta dva tisoč štiri
      Tehty Luxemburgissa kahdentenakymmenentenäkuudentena päivänä lokakuuta vuonna kaksituhattaneljä.
      Som skedde i Luxemburg den tjugosjätte oktober tjugohundrafyra.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar

         Für die Schweizerische Eidgenossenschaft
         Pour la Confédération suisse
         Per la Confederazione svizzera

   ZAŁĄCZNIK I
   Mające zastosowanie akty prawne
   W każdym przypadku, gdy akty prawne wymienione w niniejszym załączniku zawierają odniesienia do Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej lub wymóg współpracy z nimi, takie odniesienia, dla celów niniejszej Umowy, będą rozumiane jako mające zastosowanie na równi do Szwajcarii lub do wymogu współpracy ze Szwajcarią.

               —

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1), zmienione:

                           —

                           Rozporządzeniem Rady (WE) nr 933/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r, (Dz.U. L 117 z 5.5.1999, str. 1);

                           —

                           Rozporządzeniem (WE) nr 1641/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 1).

         ZAŁĄCZNIK II
   Wkład Finansowy Szwajcarii do Europejskiej Agencji Środowiska

               1.

               Wysokość wkładu finansowego wnoszonego przez Szwajcarię do budżetu Unii Europejskiej w związku z uczestnictwem w Agencji zostanie obliczony przez podzielenie dotacji rocznej udzielanej Agencji na dany rok przez liczbę Państw Członkowskich Wspólnoty.

               2.

               Wkład Szwajcarii będzie zarządzany zgodnie z rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnoty Europejskiej.

               3.

               Koszty podróży i utrzymania ponoszone przez przedstawicieli i ekspertów ze Szwajcarii w celu udziału w pracach Agencji lub spotkaniach związanych z realizacją programu pracy Agencji są zwracane przez Agencję na takich samych zasadach i zgodnie z obecnie obowiązującymi procedurami dla ekspertów z Państw Członkowskich Wspólnoty.

               4.

               Po wejściu w życie niniejszej Umowy, na początku każdego kolejnego roku, Komisja Wspólnot Europejskich, zwana dalej „Komisją”, wyśle do Szwajcarii wezwanie do wpłaty środków odpowiadających jej wkładowi do Agencji zgodnie z niniejszą Umową. Za pierwszy rok kalendarzowy swojego udziału Szwajcaria wniesie wkład obliczony proporcjonalnie do okresu przypadającego od daty rozpoczęcia uczestnictwa do końca roku. Wkład za następne lata będzie zgodny z niniejszą Umową.
               Wkład ten będzie wyrażony w euro i będzie płacony na rachunek bankowy Komisji prowadzony w euro.

               5.

               Szwajcaria wniesie swój wkład zgodnie z wezwaniem do wpłaty środków do dnia 1 maja pod warunkiem, że wezwanie do wpłaty środków zostanie wysłane przez Komisję przed dniem 1 kwietnia, lub wniesie wkład najpóźniej w terminie 30 dni od wysłania wezwania do wpłaty środków.
               Opóźnienie w zapłacie wkładu rodzi obowiązek zapłaty przez Szwajcarię odsetek od zaległej kwoty naliczanych od dnia wymagalności. Wysokość odsetek jest równa stopie procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny w dniu wymagalności w odniesieniu do jego operacji prowadzonych w euro, powiększonej o 1,5 punktu procentowego.

         ZAŁĄCZNIK III
   Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich
   WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z artykułem 28 Traktatu ustanawiającego Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, Wspólnoty te oraz Europejski Bank Inwestycyjny korzystają na terytoriach Państw Członkowskich z przywilejów i immunitetów niezbędnych do wykonywania ich zadań,
   PODJĘŁY następujące postanowienia, załączone do niniejszego Traktatu:
   ROZDZIAŁ I
   MIENIE, FUNDUSZE, AKTYWA I OPERACJE WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
   Artykuł 1
   Lokale i budynki Wspólnot są nietykalne. Nie podlegają rewizjom, rekwizycjom, konfiskacie lub wywłaszczeniu.
   Mienie i aktywa Wspólnot nie podlegają żadnym środkom przymusu administracyjnego lub sądowego bez upoważnienia Trybunału Sprawiedliwości.
   Artykuł 2
   Archiwa Wspólnot są nietykalne.
   Artykuł 3
   Wspólnoty, ich aktywa, przychody i inne mienie są zwolnione ze wszelkich podatków bezpośrednich.
   Rządy Państw Członkowskich, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, podejmują stosowne środki w celu umorzenia lub zwrotu kwoty podatków pośrednich lub podatków z tytułu sprzedaży wliczonych w cenę mienia ruchomego i nieruchomego, w przypadku gdy Wspólnoty dokonują, do celów użytku służbowego, poważnych zakupów, których cena zawiera tego typu podatki. Jednakże stosowanie tych postanowień nie może spowodować zakłócenia konkurencji w obrębie Wspólnot.
   Zwolnień nie udziela się w stosunku do podatków i opłat, których wysokość stanowi jedynie wynagrodzenie za skorzystanie z usługi użyteczności publicznej.
   Artykuł 4
   Wspólnoty są zwolnione z wszelkich ceł, zakazów i ograniczeń przywozowych i wywozowych w stosunku do produktów przeznaczonych do ich użytku służbowego: produkty przywiezione w ten sposób mogą zostać sprzedane, odpłatnie lub nieodpłatnie, na terytorium kraju, do którego zostały przywiezione, wyłącznie na warunkach określonych przez rząd tego kraju.
   Wspólnoty są także zwolnione z wszelkich ceł, zakazów i ograniczeń przywozowych i wywozowych w odniesieniu do swoich publikacji.
   Artykuł 5
   Europejska Wspólnota Węgla i Stali może posługiwać się dowolną walutą oraz prowadzić rozliczenia w dowolnej walucie.
   ROZDZIAŁ II
   KOMUNIKACJA I LAISSEZ-PASSER
   Artykuł 6
   W celu komunikacji służbowej i przekazywania wszelkich dokumentów, instytucje Wspólnot korzystają na terytorium każdego Państwa Członkowskiego z przywilejów przyznawanych przez dane państwo placówkom dyplomatycznym.
   Korespondencja służbowa i inne środki komunikacji służbowej instytucji Wspólnot nie podlegają cenzurze.
   Artykuł 7
   1.   Laissez-passer w postaci, która zostanie określona przez Radę, a które władze Państwa Członkowskiego uznają za ważny dokument podróży, mogą być wystawiane członkom i pracownikom instytucji Wspólnot przez szefów tych instytucji. Te laissez-passer wydawane są urzędnikom i innym pracownikom na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym urzędników i warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.
   Komisja może zawierać umowy umożliwiające uznawanie laissez-passer jako ważnych dokumentów podróży na terytorium państw trzecich.
   2.   Nadal stosuje się postanowienia artykułu 6 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali w stosunku do członków i pracowników instytucji, którzy w dniu wejścia w życie niniejszego Traktatu posiadają laissez-passer przewidziane w niniejszym artykule, do czasu stosowania postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu.
   ROZDZIAŁ III
   CZŁONKOWIE ZGROMADZENIA
   Artykuł 8
   Swoboda przepływu członków Zgromadzenia podróżujących do lub z miejsca obrad Zgromadzenia nie podlega żadnym ograniczeniom administracyjnym lub innym.
   Członkom Zgromadzenia, w zakresie kontroli celnej i walutowej, przyznaje się:

               a)

               ze strony własnego rządu – takie same udogodnienia jak przyznawane wyższym urzędnikom wyjeżdżającym za granicę na czasowe pobyty służbowe;

               b)

               ze strony rządów innych Państw Członkowskich – takie same udogodnienia jak przyznawane przedstawicielom obcych rządów w związku z czasowym pobytem służbowym.

         Artykuł 9
   Wobec członków Zgromadzenia nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych.
   Artykuł 10
   Podczas sesji Zgromadzenia, jego członkowie korzystają:

               a)

               na terytorium swojego państwa – z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               b)

               na terytorium innego Państwa Członkowskiego – z immunitetu chroniącego przed zatrzymaniem oraz immunitetu jurysdykcyjnego.

         Immunitet chroni także członków podczas ich podróży do i z miejsca, gdzie odbywa się posiedzenie Zgromadzenia.
   Nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy członek został schwytany na gorącym uczynku i nie może on stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Zgromadzenie prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek ze swoich członków.
   ROZDZIAŁ IV
   PRZEDSTAWICIELE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH BIORĄCY UDZIAŁ W PRACACH INSTYTUCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
   Artykuł 11
   Przedstawiciele Państw Członkowskich biorący udział w pracach instytucji Wspólnot, ich doradcy i eksperci techniczni, korzystają w czasie wykonywania swoich funkcji i w czasie podróży do i z miejsca obrad, ze zwyczajowych przywilejów, immunitetów i udogodnień.
   Niniejszy artykuł stosuje się również do członków organów doradczych Wspólnot.
   ROZDZIAŁ V
   URZĘDNICY I INNI PRACOWNICY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
   Artykuł 12
   Na terytorium każdego Państwa Członkowskiego i bez względu na ich przynależność państwową, urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot:

               a)

               z zastrzeżeniem postanowień Traktatów dotyczących z jednej strony reguł odpowiedzialności urzędników i innych pracowników w stosunku do Wspólnot oraz, z drugiej strony, właściwości Trybunału w sporach między Wspólnotami a ich urzędnikami i innymi pracownikami, korzystają z immunitetu jurysdykcyjnego co do dokonanych przez nich czynności służbowych, a obejmującego również słowa wypowiedziane lub napisane; korzystają oni z tego immunitetu również po zakończeniu pełnienia funkcji;

               b)

               wraz ze współmałżonkami oraz członkami rodziny pozostającymi na utrzymaniu, nie podlegają ograniczeniom imigracyjnym i nie są objęci formalnościami dotyczącymi rejestracji cudzoziemców;

               c)

               w zakresie przepisów walutowych, korzystają z takich samych udogodnień, które są zwyczajowo przyznawane pracownikom organizacji międzynarodowych;

               d)

               korzystają z prawa przywozu bez opłat z kraju ostatniego miejsca zamieszkania lub z kraju, którego są obywatelami, mebli i przedmiotów osobistego użytku przy podejmowaniu po raz pierwszy pracy w danym kraju, a także prawa ponownego wywozu bez opłat mebli i przedmiotów osobistego użytku, po ustaniu funkcji w tym kraju, w obu przypadkach w stopniu uznanym przez rząd państwa, w którym prawo to jest wykonywane, za niezbędny;

               e)

               korzystają z prawa przywozu bez opłat samochodu do użytku osobistego, nabytego w kraju ostatniego miejsca zamieszkania lub w kraju, którego są obywatelami na zasadach rządzących rodzimym rynkiem tego kraju, a także z prawa ponownego wywozu bez opłat tego samochodu, w obu przypadkach w stopniu uznanym przez rząd danego państwa za niezbędny.

         Artykuł 13
   Urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot objęci są podatkiem na rzecz Wspólnot od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych im przez Wspólnoty, zgodnie z warunkami i procedurą określoną przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji.
   Są oni zwolnieni z krajowych podatków od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Wspólnoty.
   Artykuł 14
   Przy stosowaniu podatku dochodowego, podatku majątkowego oraz podatku od spadku, a także stosując konwencje o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte między Państwami Członkowskimi Wspólnot, uznaje się, że urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot, którzy osiedlają się na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż kraj ich miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, w momencie dołączenia do służb Wspólnot, i wyłącznie z tytułu wykonywania swoich obowiązków na rzecz Wspólnot zarówno w kraju ich faktycznego zamieszkania i kraju zamieszkania dla celów podatkowych, zachowują miejsce zamieszkania w tym ostatnim pod warunkiem, że kraj ten należy do Wspólnot. Niniejsze postanowienie stosuje się także do współmałżonka, w zakresie w jakim nie wykonuje on działalności zawodowej oraz do dzieci pozostających na utrzymaniu i pod opieką osób, o których jest mowa w niniejszym artykule.
   Mienie ruchome należące do osób, o których mowa w pierwszym akapicie, znajdujące się na terytorium, w którym osoby te przebywają, jest zwolnione z podatku od spadku w tym państwie; w celu ustalenia takiego podatku, uznaje się za znajdujące się w kraju stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem praw państw trzecich oraz ewentualnego stosowania postanowień międzynarodowych konwencji dotyczących podwójnego opodatkowania.
   Miejsce zamieszkania uzyskane wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji w innych organizacjach międzynarodowych nie jest brane pod uwagę przy stosowaniu postanowień niniejszego artykułu.
   Artykuł 15
   Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, określa system świadczeń socjalnych obejmujący urzędników i innych pracowników Wspólnot.
   Artykuł 16
   Rada, stanowiąc na wniosek Komisji i po konsultacji z innymi zainteresowanymi instytucjami, określa kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot, do których stosują się postanowienia artykułu 12, drugiego akapitu artykułu 13 i artykułu 14, częściowo lub w całości.
   Nazwiska, stopnie służbowe i adresy urzędników i innych pracowników w poszczególnych kategoriach przekazywane są okresowo rządom Państw Członkowskich.
   ROZDZIAŁ VI
   PRZYWILEJE I IMMUNITETY PLACÓWEK DYPLOMATYCZNYCH PAŃSTW TRZECICH AKREDYTOWANYCH PRZY WSPÓLNOTACH EUROPEJSKICH
   Artykuł 17
   Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się siedziba Wspólnot, udziela zwyczajowych immunitetów dyplomatycznych i przywilejów placówkom dyplomatycznym państw trzecich akredytowanych przy Wspólnotach.
   ROZDZIAŁ VII
   POSTANOWIENIA OGÓLNE
   Artykuł 18
   Przywileje, immunitety i inne udogodnienia przyznaje się urzędnikom i innym pracownikom Wspólnot wyłącznie w interesie Wspólnot.
   Każda instytucja Wspólnot powinna uchylić immunitet udzielony urzędnikowi lub innemu pracownikowi, kiedy uzna, że uchylenie takiego immunitetu nie jest sprzeczne z interesami Wspólnot.
   Artykuł 19
   W celu stosowania niniejszego Protokołu, instytucje Wspólnot współpracują z właściwymi władzami danych Państw Członkowskich.
   Artykuł 20
   Artykuły 12-15 i artykuł 18 mają zastosowanie do członków Komisji.
   Artykuł 21
   Artykuły 12-15 i artykuł 18 stosuje się wobec sędziów, rzeczników generalnych, sekretarza i sprawozdawców pomocniczych Trybunału Sprawiedliwości, bez uszczerbku dla postanowień artykułu 3 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, dotyczących immunitetu jurysdykcyjnego sędziów i rzeczników generalnych.
   Artykuł 22
   Niniejszy Protokół stosuje się także do Europejskiego Banku Inwestycyjnego, członków jego organów, jego pracowników i do przedstawicieli Państw Członkowskich biorących udział w jego działalności, bez uszczerbku dla postanowień Protokołu w sprawie Statutu tego banku.
   Ponadto Europejski Bank Inwestycyjny jest zwolniony z jakiegokolwiek opodatkowania i obciążeń o podobnym charakterze związanych z podwyższeniem jego kapitału, jak również z różnych formalności, które mogą być z tym związane w państwie, w którym Bank ma swoją siedzibę. Podobnie też, jego rozwiązanie lub likwidacja nie stanowią podstaw do nałożenia opodatkowania. Ponadto, działalność Banku i jego organów, prowadzona zgodnie z jego statutem, nie podlega żadnemu podatkowi obrotowemu.
   Artykuł 23
   Niniejszy Protokół stosuje się także do Europejskiego Banku Centralnego, członków jego organów, jego pracowników, bez uszczerbku dla postanowień Protokołu ustanawiającego Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.
   Ponadto Europejski Bank Centralny jest zwolniony z jakiegokolwiek opodatkowania i obciążeń o podobnym charakterze w związanych z podwyższeniem jego kapitału, jak również z różnych formalności, które mogą być z tym związane w państwie, w którym Bank ma swoją siedzibę. Działalność Banku i jego organów, prowadzona zgodnie ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, nie podlega żadnemu podatkowi obrotowemu.
   Powyższe postanowienia mają zastosowanie także do Europejskiego Instytutu Walutowego. Jego rozwiązanie lub likwidacja nie stanowią podstaw do nałożenia opodatkowania.
   W DOWÓD CZEGO niżej wymienieni pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod niniejszym Protokołem.
   Sporządzono w Brukseli, ósmego kwietnia tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego piątego roku.
   ZAŁĄCZNIK IV
   Kontrola finansowa dotycząca szwajcarskich uczestników działań Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska i EIONET
   Artykuł 1
   Bezpośredni kontakt
   Agencja i Komisja bezpośrednio kontaktują się z wszelkimi osobami lub podmiotami mającymi siedzibę w Szwajcarii, które uczestniczą w działaniach Agencji lub EIONET jako kontrahenci, uczestnicy programów Agencji, osoby opłacane z budżetu Agencji lub Wspólnoty lub jako podwykonawcy. Osoby te mogą bezpośrednio przekazywać Komisji lub Agencji wszelkie istotne informacje i dokumenty, które są zobowiązane przestawić na podstawie przepisów, o których mowa w niniejszej umowie oraz zgodnie z zawartymi na ich podstawie umowami lub porozumieniami oraz decyzjami podjętymi w oparciu o te przepisy.
   Artykuł 2
   Kontrole
   1.   Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r., rozporządzeniem finansowym przyjętym przez zarząd Agencji dnia 26 marca 2003 r., rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz zgodnie z innymi przepisami, o których mowa w niniejszej umowie, zawarte umowy lub porozumienia, a także decyzje podjęte wspólnie z beneficjentami mającymi siedzibę w Szwajcarii mogą przewidywać, iż w dowolnym czasie możliwe jest przeprowadzenie w obiektach beneficjentów lub ich podwykonawców przez urzędników Agencji i Komisji, lub też przez inne osoby upoważnione przez Agencję i Komisję, kontroli naukowych, finansowych, technologicznych i innego rodzaju .
   2.   Urzędnicy Agencji oraz Komisji, a także osoby upoważnione przez Agencję i Komisję mają prawo do odpowiedniego dostępu do zakładów, prac, dokumentów, a także do wszelkich informacji, również w formie elektronicznej, niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia kontroli. Prawo dostępu jest wyraźnie wskazywane w umowach lub porozumieniach zawieranych w wykonaniu przepisów, o których mowa w niniejszej Umowie.
   3.   Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich przysługują te same prawa co Komisji.
   4.   Kontrole mogą być przeprowadzane także w okresie pięciu lat od wygaśnięcia niniejszej umowy lub na warunkach określonych w zawartych umowach i porozumieniach lub w podjętych decyzjach.
   5.   Szwajcarska Federalna Inspekcja Finansowa jest z wyprzedzeniem informowana o kontrolach przeprowadzanych na terytorium szwajcarskim. Zawiadomienie takie nie jest niezbędnym warunkiem przeprowadzenia kontroli.
   Artykuł 3
   Kontrole na miejscu
   1.   W ramach niniejszej umowy Komisja (OLAF) jest uprawniona do przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu, na terytorium szwajcarskim, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r.
   2.   Kontrole i inspekcje na miejscu są przygotowywane i przeprowadzane przez Komisję w ścisłej współpracy ze szwajcarską Federalną Inspekcją Finansową lub z innymi właściwymi organami szwajcarskimi wyznaczonymi przez Federalną Inspekcję Finansową, które we właściwym czasie są informowane o przedmiocie, celu i podstawie prawnej kontroli i inspekcji, tak by mogły one udzielić niezbędnej pomocy. W tym celu urzędnicy właściwych organów szwajcarskich mogą uczestniczyć w kontrolach i inspekcjach na miejscu.
   3.   Jeżeli właściwe organy szwajcarskie wyrażą taką wolę, kontrole i inspekcje na miejscu są przeprowadzane przez Komisję wspólnie z nimi.
   4.   Jeżeli uczestnicy programu przeciwstawiają się kontroli lub inspekcji na miejscu władze szwajcarskie udzielają kontrolerom Komisji, zgodnie z przepisami krajowymi, wsparcia niezbędnego do przeprowadzenia wyznaczonych zadań w zakresie kontroli i inspekcji na miejscu.
   5.   Komisja niezwłocznie zawiadamia szwajcarską Federalną Inspekcję Finansową o wszelkich okolicznościach lub podejrzeniach dotyczących nieprawidłowości, o których uzyskała informację w ramach wykonywania kontroli lub inspekcji na miejscu. W każdym przypadku Komisja jest zobowiązana poinformować powyższy organ o wyniku tych kontroli i inspekcji.
   Artykuł 4
   Informacje i konsultacje
   1.   W celu prawidłowego wykonania postanowień niniejszego załącznika właściwe władze szwajcarskie i wspólnotowe regularnie dokonują wymiany informacji, a na wniosek jednej ze stron przeprowadzają konsultacje.
   2.   Właściwe organy szwajcarskie niezwłocznie poinformują Agencję i Komisję o wszelkich okolicznościach, o których uzyskały informację lub o powziętych podejrzeniach dotyczących nieprawidłowości w związku z zawieraniem i wykonywaniem umów lub porozumień zawieranych w ramach wykonywania przepisów, o których mowa w niniejszej Umowie.
   Artykuł 5
   Poufność
   Informacje przekazane lub uzyskane w jakiejkolwiek formie na mocy postanowień niniejszego załącznika, są objęte tajemnicą służbową i korzystają z ochrony przewidzianej w stosunku do podobnych informacji w prawie szwajcarskim oraz w odpowiednich przepisach mających zastosowanie wobec instytucji wspólnotowych. Informacje takie mogą być przekazywane wyłącznie osobom, które ze względu na swoje funkcje pełnione w instytucjach wspólnotowych, w Państwach Członkowskich lub w Szwajcarii, muszą mieć do nich dostęp, oraz nie mogą być wykorzystywane w innych celach niż zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych Umawiających się Stron.
   Artykuł 6
   Środki i kary administracyjne
   Bez uszczerbku dla stosowania szwajcarskich przepisów karnych Agencja lub Komisja mogą nakładać środki i kary administracyjne zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r., rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.
   Artykuł 7
   Ściąganie należności i egzekucja
   Decyzje Agencji lub Komisji podjęte w ramach niniejszej Umowy, nakładające zobowiązania pieniężne na osoby inne niż państwa podlegają wykonaniu w Szwajcarii. Klauzula wykonalności jest nadawana, po zbadaniu wyłącznie prawdziwości tytułu, przez organy wskazane przez rząd szwajcarski, który zawiadamia o tym Agencję lub Komisję. Egzekucja jest prowadzona zgodnie ze szwajcarskimi przepisami dotyczącymi postępowania. Prawidłowość decyzji stanowiącej podstawę egzekucji podlega kontroli Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydawane na podstawie klauzuli arbitrażowej są wykonalne na tych samych warunkach.


title: Decyzja Rady z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

text:
               23.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 306/28

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 października 2010 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
   (2010/701/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. b) w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 46 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (1) („układ”) stanowi, iż Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia przyjmuje w drodze decyzji odpowiednie przepisy dotyczące realizacji celów określonych w tym artykule.

               (2)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, który jest dołączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji, nie są nią związane ani jej nie stosują,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w sprawie wykonania art. 46 układu opiera się na projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         J. MILQUET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 84 z 20.3.2004, s. 13.
    ---documentbreak---

               23.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 306/29

         Projekt
   DECYZJA NR …/… RADY STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA
   utworzonej Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony
   z dnia …
   w sprawie przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w Układzie o stabilizacji i stowarzyszeniu
   RADA STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA,
   uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (1), w szczególności jego art. 46,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 46 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony („układ”) przewiduje koordynację systemu zabezpieczenia społecznego Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii z systemami państw członkowskich i określa zasady takiej koordynacji.

               (2)

               Artykuł 46 układu przewiduje, że Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia przyjmuje decyzję dotyczącą realizacji celów określonych w tym artykule.

               (3)

               W odniesieniu do stosowania zasady niedyskryminacji niniejsza decyzja nie powinna przyznawać żadnych dodatkowych praw wynikających z niektórych faktów lub zdarzeń, mających miejsce na terytorium drugiej umawiającej się strony, które nie są brane pod uwagę na mocy ustawodawstwa pierwszej umawiającej się strony, innych niż prawo do przeniesienia niektórych świadczeń.

               (4)

               Przy stosowaniu niniejszej decyzji prawo pracowników posiadających obywatelstwo Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do świadczeń rodzinnych powinno być uwarunkowane legalnym zamieszkiwaniem członków rodziny pracownika wraz z tym pracownikiem w państwie członkowskim, w którym jest on zatrudniony. Niniejsza decyzja nie powinna uprawniać do żadnych świadczeń rodzinnych wobec członków rodziny zamieszkujących w innym państwie, na przykład w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.

               (5)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 859/2003 (2) rozszerza już zakres stosowania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na swoje obywatelstwo. Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 obejmuje już zasadę sumowania okresów ubezpieczenia nabytych przez pracowników Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w różnych państwach członkowskich w odniesieniu do uprawnienia do niektórych świadczeń, określoną w art. 46 ust. 1 tiret pierwsze układu.

               (6)

               W celu ułatwienia stosowania zasad koordynacji konieczne może się okazać wprowadzenie przepisów szczególnych, które odpowiadają szczególnym cechom ustawodawstwa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.

               (7)

               W celu zapewnienia płynnego funkcjonowania koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii należy przewidzieć szczególne przepisy dotyczące współpracy między państwami członkowskimi a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz między zainteresowanymi osobami a instytucjami właściwego państwa.

               (8)

               Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszą decyzją oraz w celu zagwarantowania, że w wyniku jej wejścia w życie nie utracą one swoich praw,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   CZĘŚĆ I

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Definicje
   1.   Do celów niniejszej decyzji:

               a)

               „układ” oznacza Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony;

               b)

               „rozporządzenie” oznacza rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3) mające zastosowanie w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

               c)

               „rozporządzenie wykonawcze” oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4);

               d)

               „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

               e)

               „pracownik” oznacza,

                           (i)

                           do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – osobę wykonującą pracę najemną w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

                           (ii)

                           do celów ustawodawstwa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii – osobę wykonującą w rozumieniu tego ustawodawstwa;

               f)

               „członek rodziny” oznacza,

                           (i)

                           do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia;

                           (ii)

                           do celów ustawodawstwa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii – członka rodziny w rozumieniu tego ustawodawstwa;

               g)

               „ustawodawstwo” oznacza,

                           (i)

                           w odniesieniu do państw członkowskich – ustawodawstwo w rozumieniu art. 1 lit. l) rozporządzenia obowiązujące w odniesieniu do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                           (ii)

                           w odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii – odpowiednie ustawodawstwo obowiązujące w tym państwie dotyczące świadczeń objętych niniejszą decyzją;

               h)

               „świadczenia” oznaczają,

                           —

                           emerytury,

                           —

                           renty rodzinne,

                           —

                           renty z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej,

                           —

                           renty z tytułu inwalidztwa spowodowanego wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi,

                           —

                           zasiłki rodzinne;

               i)

               „świadczenia podlegające przeniesieniu” oznaczają,

                           (i)

                           w odniesieniu do państw członkowskich:

                                       —

                                       emerytury,

                                       —

                                       renty rodzinne,

                                       —

                                       renty z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej,

                                       —

                                       renty z tytułu inwalidztwa spowodowanego wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi,

                                 w rozumieniu rozporządzenia, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym wymienionych w załączniku X do rozporządzenia;

                           (ii)

                           w odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii – odpowiednie świadczenia przewidziane w ustawodawstwie Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, z wyjątkiem specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.

         2.   Pozostałe pojęcia stosowane w niniejszej decyzji mają znaczenie im przypisane:

               a)

               w odniesieniu do państw członkowskich – w rozporządzeniu oraz rozporządzeniu wykonawczym;

               b)

               w odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii – w odpowiednim ustawodawstwie obowiązującym w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.

         Artykuł 2
   Zakres podmiotowy
   Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

               a)

               pracowników, którzy są obywatelami Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium państwa członkowskiego i podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku państw członkowskich, oraz do osób pozostałych przy życiu;

               b)

               członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w państwie członkowskim;

               c)

               pracowników, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i podlegają lub podlegali ustawodawstwu Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz do osób pozostałych przy życiu; oraz

               d)

               członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. c), pod warunkiem że ci członkowie rodziny zamieszkują lub zamieszkiwali legalnie razem z danym pracownikiem w czasie jego zatrudnienia w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.

         Artykuł 3
   Zasada równego traktowania
   1.   Pracownicy będący obywatelami Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli państwa członkowskiego, w którym pracownicy ci są zatrudnieni.
   2.   Pracownicy będący obywatelami państwa członkowskiego i legalnie zatrudnieni w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii oraz członkowie ich rodzin legalnie zamieszkujący z nimi są – w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h) – traktowani w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji opartej na obywatelstwie w stosunku do obywateli Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
   CZĘŚĆ II

      STOSUNKI MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A BYŁĄ JUGOSŁOWIAŃSKĄ REPUBLIKĄ MACEDONII

   Artykuł 4
   Uchylenie klauzul zamieszkania
   1.   Świadczenia podlegające przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), do których uprawnione są osoby, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), nie podlegają redukcji, zmianie, zawieszeniu, cofnięciu ani konfiskacie z racji tego, że beneficjent zamieszkuje,

               (i)

               do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu państwa członkowskiego – na terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii; lub

               (ii)

               do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii – na terytorium państwa członkowskiego.

         2.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. b), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem danego państwa członkowskiego, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
   3.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. d), są uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) w ten sam sposób jak członkowie rodziny pracownika, który jest obywatelem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, gdy ci członkowie rodziny zamieszkują na terytorium państwa członkowskiego.
   CZĘŚĆ III

      PRZEPISY RÓŻNE

   Artykuł 5
   Współpraca
   1.   Państwa członkowskie i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii przekazują sobie nawzajem wszelkie informacje o zmianach w ich ustawodawstwie, które mogą wpłynąć na wykonywanie niniejszej decyzji.
   2.   Do celów niniejszej decyzji organy i instytucje państw członkowskich i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii świadczą sobie wzajemnie pomoc i działają tak, jak przy wprowadzaniu w życie własnego ustawodawstwa. Pomoc administracyjna tych organów i instytucji jest w zasadzie wolna od opłat. Jednakże właściwe organy państw członkowskich i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii mogą postanowić o zwrocie niektórych kosztów.
   3.   Do celów niniejszej decyzji organy i instytucje państw członkowskich i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii mogą porozumiewać się między sobą bezpośrednio, jak i z osobami zainteresowanymi lub z ich pełnomocnikami.
   4.   Instytucje i osoby objęte niniejszą decyzją mają obowiązek wzajemnego informowania się i współpracy w celu zapewnienia właściwego wykonywania niniejszej decyzji.
   5.   Zainteresowane osoby muszą jak najszybciej informować instytucje właściwego państwa członkowskiego lub Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, w przypadku gdy jest ona państwem właściwym, oraz państwa członkowskiego zamieszkania lub Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, w przypadku gdy jest ona państwem zamieszkania, o wszelkich zmianach ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które mają wpływ na ich prawo do świadczeń na mocy niniejszej decyzji.
   6.   Niespełnienie zobowiązań dotyczących informacji, o których mowa w ust. 5, może skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym. Środki te odpowiadają jednak środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie uniemożliwiają wnioskodawcom korzystania z praw, które otrzymali na mocy niniejszej decyzji, ani tego korzystania nadmiernie nie utrudniają w praktyce.
   7.   Państwa członkowskie i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii mogą przewidzieć przepisy krajowe stwarzające warunki do weryfikacji uprawnień do otrzymywania świadczeń, by uwzględnić fakt, że beneficjenci przebywają lub zamieszkują poza terytorium państwa, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Przepisy te są proporcjonalne, wolne od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i zgodne z zasadami niniejszej decyzji. O przepisach tych powiadamia się Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
   Artykuł 6
   Kontrole administracyjne i badania lekarskie
   1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2, i korzystających z podlegających przeniesieniu świadczeń, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. i), jak również do instytucji zajmujących się wykonywaniem niniejszej decyzji.
   2.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, lub w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji badania lekarskie przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta zgodnie z procedurami określonymi w ustawodawstwie stosowanym przez tę instytucję.
   Instytucja będąca dłużnikiem powiadamia instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania o wszelkich szczególnych wymogach, które w razie konieczności mają być przestrzegane, a także o elementach, które ma obejmować badanie lekarskie.
   Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie badania lekarskiego, protokół tego badania.
   Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo do zlecenia przeprowadzenia badania beneficjenta przez wybranego przez nią lekarza na terytorium, na którym przebywa osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenie, lub w państwie, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa członkowskiego instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
   3.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, lub w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek tej instytucji kontrolę administracyjną przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta.
   Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli administracyjnej, sprawozdanie z tej kontroli.
   Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo zlecenia przeprowadzenia badania sytuacji beneficjenta wybranej przez siebie osobie. Beneficjent może jednak zostać poproszony o powrót do państwa członkowskiego instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu, a koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
   4.   Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba oraz Była Jugosłowiańska Republika Macedonii mogą ustalić inne przepisy administracyjne, pod warunkiem że poinformują o tym Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
   5.   W drodze wyjątku od zasady nieodpłatnej wzajemnej pomocy administracyjnej określonej w art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji, rzeczywista kwota wydatków poniesionych na kontrole, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zwracana jest przez instytucję będącą dłużnikiem, która wystąpiła o przeprowadzenie takich kontroli, instytucji, do której wystąpiono o ich przeprowadzenie.
   Artykuł 7
   Stosowanie art. 118 układu
   Artykuł 118 układu ma zastosowanie w przypadku gdy którakolwiek ze stron uzna, że druga strona nie wypełniła zobowiązań określonych w art. 5 i 6.
   Artykuł 8
   Szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
   Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może w razie potrzeby ustanowić w załączniku II szczególne przepisy dotyczące stosowania ustawodawstwa Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
   Artykuł 9
   Procedury administracyjne wynikające z istniejących umów dwustronnych
   Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych między państwem członkowskim a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii mogą nadal obowiązywać, pod warunkiem że procedury te nie wpływają negatywnie na prawa lub obowiązki zainteresowanych osób określone w niniejszej decyzji.
   Artykuł 10
   Umowy uzupełniające procedury wykonania niniejszej decyzji
   Jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii mogą zawrzeć umowy, których zadaniem jest uzupełnienie procedur administracyjnych służących wykonywaniu niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do zapobiegania oszustwom i błędom oraz zwalczania ich.
   CZĘŚĆ IV

      PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

   Artykuł 11
   Przepisy przejściowe
   1.   Niniejsza decyzja nie daje podstawy do nabycia jakichkolwiek praw w odniesieniu do okresu poprzedzającego datę jej wejścia w życie.
   2.   Z zastrzeżeniem ust. 1 prawo nabywa się na podstawie niniejszej decyzji, nawet jeżeli odnosi się ono do zdarzenia, które nastąpiło przed datą jej wejścia w życie.
   3.   Każde świadczenie, które nie zostało przyznane lub które zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, zostaje na jej wniosek przyznane lub wznowione od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, o ile prawa, za które uprzednio zostały przyznane świadczenia, nie zostały spłacone w formie zryczałtowanej.
   4.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa nabyte zgodnie z niniejszą decyzją stają się skuteczne od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, przy czym przepisy ustawodawstwa państw członkowskich lub Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii dotyczące utraty lub przedawnienia praw nie mogą być stosowane w odniesieniu do zainteresowanych osób.
   5.   Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje przedłożony po upływie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa, które nie zostały utracone lub nie przedawniły się, stają się skuteczne od daty przedłożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, gdy stosuje się korzystniejsze przepisy ustawodawstwa jednego z państw członkowskich lub Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
   Artykuł 12
   Załączniki do niniejszej decyzji
   1.   Załączniki do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część.
   2.   Na wniosek Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii załączniki mogą zostać zmienione decyzją Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia.
   Artykuł 13
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w …

            W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 84 z 20.3.2004, s. 13.

      (2)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.
   ZAŁĄCZNIK I

      WYKAZ ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH O CHARAKTERZE NIESKŁADKOWYM OBOWIĄZUJĄCYCH W BYŁEJ JUGOSŁOWIAŃSKIEJ REPUBLICE MACEDONII

   …
   ZAŁĄCZNIK II

      SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STOSOWANIA USTAWODAWSTWA BYŁEJ JUGOSŁOWIAŃSKIEJ REPUBLIKI MACEDONII

   …