title: 2005/803/WE: Decyzja Rady z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie zawarcia umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi

text:
               22.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 303/38

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 czerwca 2005 r.
   w sprawie zawarcia umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
   (2005/803/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w połączeniu z art. 300 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony (1), zwana dalej UPW, weszła w życie dnia 1 grudnia 1997 r.

               (2)

               Artykuł 21 ust. 1 UPW przewiduje, że handel niektórymi wyrobami stalowymi jest regulowany postanowieniami tytułu III tej Umowy, z wyłączeniem jego art. 15, oraz przepisami w sprawie ustaleń ilościowych.

               (3)

               W latach 1995–2004 handel niektórymi wyrobami stalowymi był przedmiotem umów pomiędzy stronami UPW. W związku z tym właściwe jest zawarcie nowej umowy, która będzie uwzględniała rozwój stosunków pomiędzy Stronami.

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi.
   Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 27 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         L. LUX

            Przewodniczący

      (1)   Dz.U. L 327 z 28.11.1997, str. 3.
    ---documentbreak---

               22.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 303/39

         UMOWA
   pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   FEDERACJA ROSYJSKA,
   z drugiej strony,
   będące Stronami niniejszej Umowy,
   MAJĄC NA UWADZE, że Umowa o partnerstwie i współpracy (zwana dalej UPW) ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony (1), weszła w życie dnia 1 grudnia 1997 r.,
   MAJĄC NA UWADZE, że Strony pragną promować systematyczny i sprawiedliwy rozwój handlu stalą pomiędzy Wspólnotą Europejską (zwaną dalej Wspólnotą) i Federacją Rosyjską (zwaną dalej Rosją),
   MAJĄC NA UWADZE, że art. 21 UPW stanowi, iż handel wyrobami byłej Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, zwanej dalej EWWiS, jest regulowany postanowieniami tytułu III, z wyłączeniem jego art. 15, oraz postanowieniami umowy, o której mowa w art. 21 UPW,
   MAJĄC NA UWADZE proces przystąpienia Rosji do Światowej Organizacji Handlu (WTO) i wsparcie Wspólnoty dla integracji Rosji z międzynarodowym systemem handlowym,
   MAJĄC NA UWADZE, że dla lat 1995–2004 handel niektórymi wyrobami stalowymi był przedmiotem umów, które należy zastąpić kolejną umową, która weźmie pod uwagę rozwój w stosunkach między Stronami,
   MAJĄC NA UWADZE, że niniejszej umowie powinna towarzyszyć współpraca między Stronami w odniesieniu do przemysłu stalowego, włącznie z odpowiednią wymianą informacji w ramach grupy kontaktowej ds. węgla i stali, jak przewidziano w Protokole 1 do UPW,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Niniejsza Umowa ma zastosowanie do handlu wyrobami stalowymi byłej EWWiS.
   2.   Handel wyrobami stalowymi określonymi w załączniku I może podlegać limitom ilościowym.
   3.   Handel wyrobami stalowymi nieokreślonymi w załączniku I nie podlega limitom ilościowym.
   4.   W przypadku wyrobów stalowych i kwestii nieobjętych niniejszą Umową stosuje się odpowiednie przepisy UPW.
   Artykuł 2
   1.   Strony zgadzają się na ustalenie i utrzymanie na okres trwania niniejszej Umowy uzgodnień ilościowych dla każdego roku kalendarzowego, określających limity przedstawione w załączniku II dotyczące wywozu z Rosji do Wspólnoty wyrobów wyszczególnionych w załączniku I. Przedmiotowy wywóz podlega systemowi podwójnej kontroli określonemu w Protokole A.
   2.   Strony zgadzają się na odliczenie od limitów ilościowych określonych w załączniku II przywozu z Rosji do Wspólnoty wyrobów objętych załącznikiem I począwszy od 1 stycznia 2005 r. do wejścia w życie niniejszej Umowy.
   3.   Przywóz ilości przekraczających ilości wymienione w załączniku II jest dozwolony gdy przemysł Wspólnoty nie może sprostać wewnętrznemu popytowi, czego wynikiem jest niedobór podaży jednego lub więcej wyrobów wymienionych w załączniku I. Konsultacje odbywają się niezwłocznie na wniosek jednej ze Stron w celu określenia stopnia niedoboru na podstawie obiektywnych dowodów. Na podstawie wniosków z konsultacji Wspólnota wszczyna swoje wewnętrzne procedury, aby zwiększyć limity ilościowe określone w załączniku II.
   4.   W przypadku gdy państwa kandydujące do członkostwa w UE przystąpią do niej przed terminem wygaśnięcia niniejszej Umowy, Strony rozpatrzą możliwość zwiększenia limitów ilościowych określonych w załączniku II.
   Artykuł 3
   1.   Przywóz wyrobów określonych w załączniku I do obszaru celnego Wspólnoty w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu podlega przedstawieniu pozwolenia na przywóz wystawianego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, opartego na przedstawieniu pozwolenia na wywóz wystawianego przez władze Rosji oraz przedstawieniu dowodu pochodzenia, zgodnie z postanowieniami Protokołu A.
   2.   Przywóz do obszaru celnego Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku I nie podlega limitom ilościowym określonym w załączniku II, pod warunkiem że zostaną one zgłoszone do powrotnego wywozu ze Wspólnoty w tym samym stanie lub po przetworzeniu w ramach administracyjnego systemu kontroli istniejącego we Wspólnocie.
   3.   Zezwala się na przeniesienie na kolejny rok kalendarzowy odpowiednich limitów ilościowych niewykorzystanych w pierwszym roku kalendarzowym w ilości do 7 % odpowiedniego limitu ilościowego określonego w załączniku II w przypadku odnośnej grupy wyrobów za rok, w którym nie został wykorzystany. Rosja powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 marca kolejnego roku czy zamierza odwołać się do tego przepisu.
   4.   Ilość wynosząca do 7 % limitów ilościowych danej grupy wyrobów może zostać przeniesiona do jednej lub więcej grup w ramach tej samej kategorii produktu, tj. w ramach kategorii SA czy SB, po wyrażeniu zgody przez obie Strony. Limit ilościowy danej grupy wyrobów może zostać obniżony jeden raz w ciągu roku kalendarzowego. Ponadto przeniesienie pomiędzy kategoriami SA i SB może zostać dokonane do maksymalnie 25 000 ton. Wszystkie dostosowania limitów ilościowych wynikające z przeniesienia mają zastosowanie wyłącznie w trwającym roku kalendarzowym. Na początku kolejnego roku kalendarzowego limity ilościowe są takie, jak te określone w załączniku II, bez uszczerbku dla przepisów ust. 3. Rosja powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 maja, czy zamierza odwołać się do tego przepisu.
   Artykuł 4
   1.   Aby system podwójnej kontroli był jak najbardziej efektywny i aby zminimalizować możliwości nadużycia i obchodzenia przepisów:

               —

               władze Wspólnoty informują Rosję do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na przywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca;

               —

               władze Rosji informują Wspólnotę do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na wywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca.

         W przypadku znacznych rozbieżności, biorąc pod uwagę czynniki czasowe związane z wymienionymi informacjami, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji, które należy niezwłocznie rozpocząć.
   2.   Bez uszczerbku dla postanowień ust. 1 oraz w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania niniejszej Umowy, Wspólnota i Rosja uzgadniają, że podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu przeciwdziałania, badania oraz podjęcia działań na drodze sądowej lub administracyjnej przeciwko obchodzeniu postanowień Umowy, w szczególności poprzez tranzyt przeładunkowy, zmianę trasy, fałszywe deklaracje o kraju pochodzenia, falsyfikację dokumentów, nieprawdziwe deklaracje odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji towarów. W związku z tym Wspólnota i Rosja postanawiają ustanowić niezbędne przepisy prawne i procedury administracyjne, pozwalające na podejmowanie skutecznych działań przeciwko takiemu obchodzeniu, z uwzględnieniem przyjęcia prawnie wiążących środków korygujących wymierzonych przeciwko uczestniczącym eksporterom i/lub importerom.
   3.   Jeżeli na podstawie dostępnych informacji Wspólnota uzna, że postanowienia niniejszej Umowy są obchodzone, może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji z Rosją, które odbywają się niezwłocznie.
   4.   Do czasu osiągnięcia wyników konsultacji, o których mowa w ust. 3, w przypadku dostarczenia dostatecznych dowodów na obchodzenie postanowień Umowy, na wniosek Wspólnoty Rosja podejmuje wszelkie środki konieczne do zapewnienia dostosowania limitów ilościowych, uzgodnionych podczas konsultacji określonych w ust. 3 na rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z ust. 3, lub na rok następny, jeżeli limit na dany rok kalendarzowy został wyczerpany.
   5.   Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo:

               a)

               gdy istnieją wystarczające dowody, że wyroby objęte niniejszą Umową pochodzące z Rosji zostały przywiezione w sposób stanowiący obejście postanowień niniejszej Umowy, zaliczyć odpowiednie ilości na poczet limitów ilościowych, ustalonych niniejszą Umową;

               b)

               odmowy przywozu przedmiotowego wyrobu, gdy z wystarczających dowodów wynika, że dokonano niezgodnej z prawdą deklaracji odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji.

         6.   Strony uzgadniają, że będą w pełni współpracować, w celu zapobiegania i skutecznego rozwiązywania problemów wynikających z obchodzenia postanowień niniejszej Umowy.
   Artykuł 5
   1.   Limity ilościowe ustalone zgodnie z niniejszą Umową na przywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych określonych w załączniku I nie są przedstawione w podziale na regionalne udziały.
   2.   Strony współpracują w celu zapobieżenia nagłym i szkodliwym zmianom w zakresie tradycyjnego obrotu handlowego do Wspólnoty. W przypadku nastąpienia nagłej i niekorzystnej zmiany w tradycyjnym obrocie handlowym (włączając regionalną koncentrację lub utratę tradycyjnych klientów) Wspólnota będzie miała prawo wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania powstałego problemu. Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
   3.   Rosja dąży do zapewnienia, że wywóz do Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku I jest ustalany w sposób jak najbardziej równomierny w czasie roku. W przypadku wystąpienia nagłego i niekorzystnego wzrostu przywozu, Wspólnota będzie mogła wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania zaistniałego problemu. Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
   4.   Oprócz obowiązku zawartego w ust. 3, gdy pozwolenia wydane przez władze Rosji osiągną 90 % limitów ilościowych w danym roku kalendarzowym, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji dotyczących limitów ilościowych przeznaczonych na ten rok. Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie. Do czasu osiągnięcia wyniku omawianych konsultacji, władze Rosji mogą nadal wydawać pozwolenia na wywóz wyrobów określonych w załączniku I, pod warunkiem że nie przekraczają one ilości określonych w załączniku II.
   Artykuł 6
   1.   W przypadku gdy jakikolwiek wyrób określony w załączniku I jest przywożony na obszar Wspólnoty z Rosji na takich warunkach, które powodują lub mogą spowodować znaczną szkodę dla producentów towarów podobnych Wspólnoty, Wspólnota dostarcza Rosji wszystkich właściwych informacji w celu poszukania rozwiązania odpowiadającego obu Stronom. Strony rozpoczynają konsultacje niezwłocznie.
   2.   Jeśli konsultacje, o których mowa w ust. 1, nie doprowadzą do porozumienia w ciągu 30 dni od dnia, w którym Wspólnota złożyła wniosek o przeprowadzenie konsultacji, Wspólnota może wykorzystać prawo do podjęcia działań dotyczących środków ochronnych zgodnie z postanowieniami UPW.
   3.   Nie naruszając postanowień niniejszej Umowy stosuje się postanowienia art. 18 UPW.
   Artykuł 7
   1.   Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszą Umową oparta jest na nomenklaturze celnej i statystycznej Wspólnoty, zwanej dalej Nomenklaturą Scaloną lub w formie skróconej CN. Wszelkie zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN), dokonane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie procedurami, dotyczące wyrobów określonych w załączniku I albo wszelkie decyzje odnoszące się do klasyfikacji towarów nie skutkują zmniejszeniem limitów ilościowych wyrobów określonych w załączniku II.
   2.   Pochodzenie wyrobów objętych niniejszą Umową określa się zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie. Wszystkie zmiany wspomnianych zasad pochodzenia są przekazywane Rosji i nie skutkują redukcją limitów ilościowych w niniejszej Umowie. Procedury kontroli pochodzenia powyższych wyrobów są ustanowione w Protokole A.
   Artykuł 8
   1.   Bez uszczerbku dla okresowej wymiany informacji w zakresie pozwoleń na wywóz i przywóz zgodnie z art. 4 ust. 1, Strony uzgadniają, że będą wymieniać dostępne informacje statystyczne związane z handlem wyrobami określonymi w załączniku I, w odpowiednich odstępach czasu, uwzględniając najkrótsze okresy, w których omawiane informacje są przygotowywane, które powinny objąć pozwolenia na wywóz i na przywóz wydane zgodnie z art. 3 i statystyki w zakresie wywozu i przywozu odnoszące się do omawianych wyrobów.
   2.   Każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w przypadku znacznych rozbieżności między wymienionymi informacjami.
   Artykuł 9
   1.   Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących konsultacji przewidzianych w odniesieniu do szczególnych okoliczności, o których mowa we wcześniejszych artykułach, konsultacje należy przeprowadzić w przypadku jakiegokolwiek problemu wynikającego ze stosowania niniejszej Umowy, na wniosek każdej ze Stron. Konsultacje odbywają się w duchu współpracy i z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.
   2.   W przypadku gdy niniejsza Umowa przewiduje, że konsultacje są przeprowadzane niezwłocznie, Strony zobowiązują się, że wykorzystają wszelkie rozsądne środki w celu zapewnienia, że zostanie to osiągnięte.
   3.   Wszystkie pozostałe konsultacje regulowane są przez następujące postanowienia:

               —

               każdy wniosek o konsultacje jest podany do wiadomości drugiej Strony na piśmie,

               —

               w odpowiednim przypadku po złożeniu wniosku należy w rozsądnym czasie złożyć sprawozdanie określające powody konsultacji,

               —

               konsultacje odbywają się w terminie jednego miesiąca od daty wniosku,

               —

               konsultacje dążą do osiągnięcia wzajemnie akceptowanego rozwiązania w terminie jednego miesiąca od ich rozpoczęcia, chyba że okres ten zostanie przedłużony w drodze porozumienia między Stronami.

         Artykuł 10
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania. Pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r., z zastrzeżeniem zmian uzgodnionych przez Strony oraz jej wypowiedzenia lub zakończenia zgodnie z, odpowiednio, postanowieniami ust. 3 i 4.
   2.   Każda ze Stron może w dowolnym momencie proponować zmiany do niniejszej Umowy, które wymagają wspólnej zgody Stron i wchodzą w życie w terminie przez nie uzgodnionym.
   3.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę, z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. W takim przypadku Umowa wygasa w dniu upłynięcia okresu wypowiedzenia, a limity ustanowione niniejszą Umową są proporcjonalnie zmniejszone do dnia wejścia w życie wypowiedzenia, o ile Strony nie zadecydują inaczej.
   4.   W przypadku przystąpienia Rosji do WTO przed datą wygaśnięcia niniejszej Umowy, Umowa wygasa w dniu przystąpienia.
   5.   Załączniki, uzgodniony Protokół, deklaracje i Protokół A są integralnymi częściami niniejszej Umowy.
   Artykuł 11
   Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim i rosyjskim. Każda wersja językowa jest jednakowo autentyczna.

      Hecho en Moscú, el
      V Moskvě
      Udfærdiget i Moskva, den
      Geschehen zu Moskau am
      Moskva,
      Έγινε στις Μόσχα, στις
      Done at Moscow,
      Fait à Moscou, le
      Fatto a Mosca, addì
      Maskavā,
      Priimta Maskvoje
      Kelt Moszkvában
      Magħmul/a f'Moska
      Gedaan te Moskou,
      Sporządzono w Moskwie
      Feito em Moscovo, em
      V Moskve
      V Moskvi,
      Tehty Moskovassa
      Utfärdat i Moskva den
      Совершено в Москве

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólonoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapens vägnar
         За Европейское сообшество

         Por la Federación de Rusia
         Za Ruskou federaci
         For Den Russiske Føderation
         Für die Russische Föderation
         Venemaa Föderatsiooni nimel
         Για τη Ρωσική Ομοσπονδία
         For the Russian Federation
         Pour la Fédération de Russie
         Per la Federazione russa
         Krievijas Federācijas vārdā
         Rusijos Federacijos vardu
         A Orosz Föderáció részéről
         Għall-Federazzjoni Russa
         Voor de Russische Federatie
         W imieniu Federacji Rosyjskiej
         Pela Federação da Russa
         Za Ruskú federáciu
         Za Rusko federacijo
         Venäjän federaation puolesta
         På ryska federationen vägnar
         За Российскую Федерацию

      (1)  Dz.U. L 327 z 28.11.1997, str. 3.
   ZAŁĄCZNIK I
   SA Wyroby walcowane płaskie
   SA1. Blachy w kręgach

               7208100000

               7208250000

               7208260000

               7208270000

               7208360000

               7208370010

               7208370090

               7208380010

               7208380090

               7208390010

               7208390090

               7211140010

               7211190010

               7219110000

               7219121000

               7219129000

               7219131000

               7219139000

               7219141000

               7219149000

               7225200010

               7225301000

               7225309000

         SA2. Grube płyty

               7208400010

               7208512010

               7208512091

               7208512093

               7208512097

               7208512098

               7208519110

               7208519190

               7208519810

               7208519891

               7208519899

               7208529110

               7208529190

               7208521000

               7208529900

               7208531000

               7211130000

         SA3. Inne płaskie wyroby walcowane

               7208400090

               7208539000

               7208540000

               7208900010

               7209150000

               7209161000

               7209169000

               7209171000

               7209179000

               7209181000

               7209189100

               7209189900

               7209250000

               7209261000

               7209269000

               7209271000

               7209279000

               7209281000

               7209289000

               7209900010

               7210110010

               7210122010

               7210128010

               7210200010

               7210300010

               7210410010

               7210490010

               7210500010

               7210610010

               7210690010

               7210701010

               7210708010

               7210903010

               7210904010

               7210908091

               7211140090

               7211190090

               7211233091

               7211238091

               7211290010

               7211900011

               7212101000

               7212109011

               7212200011

               7212300011

               7212402010

               7212402091

               7212408011

               7212502011

               7212503011

               7212504011

               7212506111

               7212506911

               7212509013

               7212600011

               7212600091

               7219211000

               7219219000

               7219221000

               7219229000

               7219230000

               7219240000

               7219310000

               7219321000

               7219329000

               7219331000

               7219339000

               7219341000

               7219349000

               7219351000

               7219359000

               7225401290

               7225409000

         SA4. Wyroby ze stopów

               7226200010

               7226912000

               7226919100

               7226919900

               7226990010

         SA5. Blacha stopowa quarto

               7225401230

               7225404000

               7225406000

               7225990010

         SA 6. Blacha stopowa walcowana na zimno powlekana w arkuszach

               7225500000

               7225910010

               7225920010

               7226920010

         SB Wyroby długie
   SB1. Belki

               7207198010

               7207208010

               7216311010

               7216311090

               7216319000

               7216321100

               7216321900

               7216329100

               7216329900

               7216331000

               7216339000

         SB2. Walcówka

               7213100000

               7213200000

               7213911000

               7213912000

               7213914100

               7213914900

               7213917000

               7213919000

               7213991000

               7213999000

               7221001000

               7221009000

               7227100000

               7227200000

               7227901000

               7227905000

               7227909500

         SB3. Inne wyroby długie

               7207191210

               7207191291

               7207191299

               7207205200

               7214200000

               7214300000

               7214911000

               7214919000

               7214991000

               7214993100

               7214993900

               7214995000

               7214997110

               7214997190

               7214997910

               7214997990

               7214999510

               7214999590

               7215900010

               7216100000

               7216210000

               7216220000

               7216401000

               7216409000

               7216501000

               7216509100

               7216509900

               7216990010

               7218992000

               7222111100

               7222111900

               7222118110

               7222118190

               7222118910

               7222118990

               7222191000

               7222199000

               7222309710

               7222401000

               7222409010

               7224900289

               7224903100

               7224903800

               7228102000

               7228201010

               7228201091

               7228209110

               7228209190

               7228302000

               7228304100

               7228304900

               7228306100

               7228306900

               7228307000

               7228308900

               7228602010

               7228608010

               7228701000

               7228709010

               7228800010

               7228800090

               7301100000

         ZAŁĄCZNIK II
   LIMITY ILOŚCIOWE

               (w tonach)

               Wyroby

               2005

               2006

               SA. Wyroby płaskie

               SA1. Blachy w kręgach

               908 268

               930 975

               SA2. Grube płyty

               190 593

               195 358

               SA3. Inne wyroby płaskie

               389 741

               399 485

               SA4. Wyroby ze stopów

               97 080

               99 507

               SA5. Blacha stopowa quarto

               21 509

               22 047

               SA6.Blacha stopowa walcowana na zimno powlekana w arkuszach

               100 095

               102 597

               SB. Wyroby długie

               SB1. Belki

               44 948

               46 072

               SB2. Walcówka

               172 676

               176 993

               SB3. Inne wyroby długie

               292 376

               299 685

                  Uwaga: SA i SB są oznaczeniami kategorii produktów.
               Oznaczenie od SA1 do SA6 i od SB1 do SB3 odpowiadają grupom produktów.

         Uzgodniony protokół nr 1
   W ramach niniejszej Umowy Strony zgadzają się:

               —

               dążąc do wymiany informacji przewidzianej w art. 4 ust. 1 dotyczącej pozwoleń na wywóz i przywóz, na przedłożenie takich informacji poprzez odniesienie się do Państw Członkowskich, jak i do Wspólnoty jako całości,

               —

               jeśli nie są w stanie znaleźć zadowalającego rozwiązania w trakcie konsultacji przewidzianych w art. 5 ust. 2, Rosja współpracuje, jeśli Wspólnota przedłoży taki wniosek, przez niewydawanie pozwoleń na wywóz do miejsca przeznaczenia, w którym przywóz na mocy takich pozwoleń pogłębiłby problemy wynikające z nagłych i szkodliwych zmian w tradycyjnych przepływach handlu. Rosja może kontynuować wydawanie pozwoleń w przypadku innych miejsc przeznaczenia we Wspólnocie,

               —

               Strony będą ściśle współpracowały w celu zapobiegania nagłym i szkodliwym zmianom w tradycyjnym przepływie handlu blachami w kręgach (kategoria wyrobów SA1). Rosja przyzna pierwszeństwo dostawom tych wyrobów do tradycyjnych klientów w celu uniknięcia zakłóceń na rynku Wspólnoty. Każda ze Stron niezwłocznie informuje drugą w przypadku powstawania problemów, oraz

               —

               Rosja w należyty sposób uwzględni delikatną sytuację na małych rynkach regionalnych we Wspólnocie, zarówno pod względem ich tradycyjnego zapotrzebowania, jak i unikania koncentracji regionalnej.

         Deklaracja nr 1
   W przypadku gdyby podmioty z Rosji założyły we Wspólnocie centra usługowe, które przetwarzałyby wyroby przywożone z Rosji objęte niniejszą Umową, Rosja deklaruje, że może wnioskować o zwiększenie limitów ilościowych wspomnianych w załączniku II. W takim przypadku Wspólnota sprawdzi taki wniosek o zwiększenie i Strony rozpoczną konsultacje, jeśli będzie to wymagane.
   Deklaracja nr 2
   Strony deklarują, że ich celem jest osiągnięcie całkowitej liberalizacji handlu wyrobami stalowymi. Strony uznają również, że ważnym warunkiem promowania handlu pomiędzy nimi jest zgodność przepisów dotyczących konkurencji, pomocy państwa oraz środowiska, stosowanych przez każdą z nich. W tym celu i na wniosek Rosji Wspólnota udziela pomocy technicznej, w ramach odpowiednio przeznaczonych limitów budżetowych, aby pomóc Rosji w przyjęciu i wdrożeniu przepisów prawnych zgodnych z przepisami przyjętymi i stosowanymi przez Wspólnotę. Pomoc techniczna jest udzielana w ramach szczegółowych projektów uzgodnionych przez obie Strony.
   Deklaracja nr 3
   Strony zgadzają się na niestosowanie w odniesieniu do siebie ograniczeń ilościowych, należności celnych, opłat i innych podobnych środków odnośnie do odpadów żelaznych i złomu objętych działem 7204 Nomenklatury Scalonej WE, bez uszczerbku dla postanowień przepisów art. 19 UPW.
   Bez uszczerbku dla postanowień poprzednich ustępów Rosja pobiera obecnie podatki od wywozów odpadów żelaznych i złomu objętych działem 7204 Nomenklatury Scalonej WE. Podatek jest obecnie ustalony w wysokości 15 %, ale nie mniej niż 15 EUR/tonę dla wszystkich wyrobów objętych kodem 7204, z wyjątkiem wyrobu 7204 41 00, w przypadku którego podatek wynosi 5 %.
   Strony wyrażają zgodę na kontynuowanie dyskusji w celu znalezienia zadowalającego rozwiązania. Ponadto uznaje się, że limity ilościowe określone w załączniku II Umowy zostałyby zwiększone o 12 %, jeśli Rosja całkowicie zniesie podatek, albo o mniejszy procent, jeśli podatek ten zostanie zmniejszony, pod warunkiem że Rosja nie wprowadzi innych środków, które stanowiłyby przeszkodę dla swobodnego wywozu.
   Wspólnota jest szczególne zainteresowana następującymi wyrobami: 7204 10 00, 7204 21 10, 7204 41 10, 7204 49 10, 7204 49 30, 7204 49 91 i 7204 49 99.
   PROTOKÓŁ A
   TYTUŁ I
   Klasyfikacja
   Artykuł 1
   Właściwe władze Wspólnoty zobowiązują się informować Rosję o wszelkich zmianach w Nomenklaturze Scalonej (CN) w odniesieniu do wyrobów objętych niniejszą Umową przynajmniej jeden miesiąc przed datą ich wejścia w życie we Wspólnocie.
   TYTUŁ II
   Pochodzenie
   Artykuł 2
   1.   Wyrobom objętym niniejszą Umową pochodzącym z Rosji (pochodzenie w rozumieniu odpowiednich rozporządzeń Wspólnoty), przeznaczonym do wywozu do Wspólnoty według uzgodnień ustanowionych niniejszą Umową towarzyszy świadectwo rosyjskiego pochodzenia, odpowiadające wzorowi załączonemu do niniejszego Protokołu.
   2.   Świadectwo pochodzenia jest poświadczone przez właściwe organizacje rosyjskie, uprawnione w tym zakresie zgodnie z ustawodawstwem Rosji, stwierdzające czy wymienione wyroby mogą być uznane za wyroby pochodzące z tego kraju.
   Artykuł 3
   Świadectwo pochodzenia wystawiane jest wyłącznie na pisemny wniosek złożony przez eksportera lub, na odpowiedzialność eksportera, przez jego upoważnionego przedstawiciela. Właściwe organizacje rosyjskie, uprawnione w tym zakresie zgodnie z ustawodawstwem Rosji, zapewniają, że świadectwo pochodzenia jest właściwie wypełnione i w tym celu wnioskują o złożenie wszelkich niezbędnych dokumentów dowodowych lub przeprowadzają kontrole, które uznają za właściwe.
   Artykuł 4
   Stwierdzenie niewielkich niezgodności między oświadczeniami zawartymi w świadectwie pochodzenia a oświadczeniami w dokumentach przedstawionych urzędowi celnemu w celu przeprowadzenia niezbędnych formalności przy przywozie wyrobów, nie poddaje ipso facto w wątpliwość prawdziwości oświadczeń na świadectwie.
   TYTUŁ III
   System podwójnej kontroli wyrobów podlegających limitom ilościowym
   SEKCJA 1
   Wywóz
   Artykuł 5
   Właściwe organy rządowe Rosji wydają pozwolenie na wywóz w odniesieniu do wszystkich przesyłek z Rosji z wyrobami stalowymi objętymi niniejszą Umową aż do odpowiednich limitów ilościowych określonych w załączniku II do Umowy.
   Artykuł 6
   1.   Pozwolenie na wywóz odpowiada wzorowi załączonemu do niniejszego Protokołu i jest ważne przy wywozie na cały obszar celny Wspólnoty.
   2.   Każde pozwolenie na wywóz musi poświadczać między innymi, że ilość przedmiotowego wyrobu została zaliczona na poczet limitów ilościowych ustalonych dla przedmiotowego wyrobu w załączniku II do Umowy.
   Artykuł 7
   Właściwe organy Wspólnoty muszą być niezwłocznie poinformowane o wycofaniu lub zmianie każdego już wydanego pozwolenia na wywóz.
   Artykuł 8
   1.   Wywóz zostaje zaliczony na poczet limitów ilościowych ustanowionych na rok, w którym wysyłka towarów została zrealizowana, nawet jeżeli pozwolenie na wywóz zostało wydane po wysyłce.
   2.   Do celów stosowania ust. 1 towary uważa się za wysłane w dniu ich załadunku na pokład wywożącego pojazdu, jak jest to przedstawione w konosamencie lub innym dokumencie przewozu.
   SEKCJA II
   Przywóz
   Artykuł 9
   Wprowadzenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów określonych Umową podlega obowiązkowi okazania pozwolenia na przywóz.
   Artykuł 10
   1.   Przedstawienie oryginału pozwolenia na wywóz musi zostać dokonane przez importera nie później niż do 31 marca roku następującego po roku, w którym dokonano wysyłki towarów objętych pozwoleniem.
   2.   Właściwe władze Wspólnoty wystawiają pozwolenie na przywóz, o którym mowa w art. 9, w terminie dziesięciu dni roboczych od przedstawienia przez importera oryginału odpowiedniego pozwolenia na wywóz.
   3.   Pozwolenia na przywóz są ważne przez cztery miesiące od daty wystawienia i obejmują przywóz na obszar celny Wspólnoty.
   4.   Właściwe władze Wspólnoty unieważniają uprzednio wydane pozwolenia na przywóz w następstwie cofnięcia odpowiadających im pozwoleń na wywóz.
   Jednak jeśli właściwe władze Wspólnoty zostały poinformowane o wycofaniu lub unieważnieniu pozwolenia na wywóz po fakcie wprowadzenia wyrobów do swobodnego obrotu we Wspólnocie, odpowiednie ilości zostają zaliczone na poczet limitów ilościowych ustalonych dla wyrobu.
   Artykuł 11
   Jeśli właściwe władze Wspólnoty uznają, że całkowita ilość wyrobów objętych pozwoleniami na wywóz wystawionymi przez właściwe władze Rosji przekroczyła limity ilościowe określone w załączniku II do Umowy, władze Wspólnoty zawieszają dalsze wydawanie pozwoleń na przywóz. W takim wypadku właściwe władze Wspólnoty niezwłocznie informują właściwe władze Rosji i rozpoczynają się natychmiastowe konsultacje na mocy art. 9 ust. 2 Umowy.
   TYTUŁ IV
   Forma I produkcja pozwoleń na wywóz I świadectw pochodzenia oraz wspólne przepisy dotyczące wywozu do wspólnoty
   Artykuł 12
   1.   Pozwolenie na wywóz oraz świadectwo pochodzenia mogą zawierać dodatkowe kopie należycie oznaczone jako kopie. Wypełniane są w języku angielskim. W przypadku wypełniania odręcznego wpisów dokonuje się atramentem i wersalikami.
   Dokumenty mają wymiary 210 × 297 mm. Sporządza się je na białym papierze wymiarowym, niezawierającym ścieru mechanicznego, o masie nie mniejszej niż 25 g/m2. Jeśli dokumenty mają kilka kopii, tylko oryginał znajdujący się na wierzchu zawiera w tle drukowany wzór giloszowany. Powinno być na nim wyraźnie zaznaczone „oryginał”, a na pozostałych kopiach „kopia”. Właściwe organy Wspólnoty Europejskiej przyjmują jedynie oryginał jako dokument ważny dla kontroli wywozu do Wspólnoty zgodnie z przepisami Umowy.
   2.   Każdy dokument opatrzony jest znormalizowanym numerem seryjnym, nadrukowanym lub nie, za pomocą którego może być zidentyfikowany.
   Numer ten składa się z następujących elementów:

               —

               dwóch liter określających kraj wywozu, jak na przykład: RU,

               —

               dwie litery identyfikujące Państwo Członkowskie planowanej odprawy celnej, jak niżej:

                           BE

                           =

                           Belgia

                           CZ

                           =

                           Republika Czeska

                           DK

                           =

                           Dania

                           DE

                           =

                           Niemcy

                           EE

                           =

                           Estonia

                           EL

                           =

                           Grecja

                           ES

                           =

                           Hiszpania

                           FR

                           =

                           Francja

                           IE

                           =

                           Irlandia

                           IT

                           =

                           Włochy

                           CY

                           =

                           Cypr

                           LV

                           =

                           Łotwa

                           LT

                           =

                           Litwa

                           LU

                           =

                           Luksemburg

                           HU

                           =

                           Węgry

                           MT

                           =

                           Malta

                           NL

                           =

                           Niderlandy

                           AT

                           =

                           Austria

                           PL

                           =

                           Polska

                           PT

                           =

                           Portugalia

                           SI

                           =

                           Słowenia

                           SK

                           =

                           Słowacja

                           FI

                           =

                           Finlandia

                           SE

                           =

                           Szwecja

                           GB

                           =

                           Zjednoczone Królestwo,

               —

               jednocyfrowy numer określający dany rok odpowiadający ostatniej liczbie w danym roku, np. „5” dla roku 2005,

               —

               liczba dwucyfrowa od 01 do 99 wskazująca konkretny urząd wydający w kraju wywozu,

               —

               liczba pięciocyfrowa biegnąca kolejno od 00001 do 99999 przydzielona Państwu Członkowskiemu zamierzonej odprawy celnej.

         Artykuł 13
   Pozwolenie na wywóz oraz świadectwo pochodzenia może zostać wydane po dokonaniu przesyłki wyrobów, których to pozwolenie dotyczy. W takich przypadkach muszą być opatrzone informacją: „wydano wstecznie”.
   Artykuł 14
   1.   W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia pozwolenia na wywóz lub świadectwa pochodzenia, eksporter może zwrócić się do właściwego organu rosyjskiego, który wystawił dokument, o sporządzenie duplikatu na podstawie dokumentów wywozowych znajdujących się w jego posiadaniu. Wszelkie duplikaty takich świadectw czy pozwoleń wydane w ten sposób opatrzone są informacją „duplikat”.
   2.   Duplikat opatrzony jest datą oryginalnego dokumentu wywozowego czy świadectwa pochodzenia.
   TYTUŁ V
   Współpraca administracyjna
   Artykuł 15
   Wspólnota i Rosja współpracują ściśle w celu wdrożenia przepisów niniejszego Protokołu. W tym celu każda ze Stron ułatwia kontakty i wymianę poglądów, w tym w kwestiach technicznych.
   Artykuł 16
   W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego protokołu Wspólnota i Rosja udzielają sobie wzajemnej pomocy mającej na celu sprawdzenie autentyczności i rzetelności wydanych pozwoleń na wywóz, świadectw pochodzenia lub deklaracji podjętych w ramach niniejszego Protokołu.
   Artykuł 17
   Rosja przekazuje Wspólnocie (Komisji Europejskiej) nazwy i adresy właściwych organów Rządu Rosji upoważnionych do wystawiania i weryfikacji pozwoleń na wywóz oraz właściwych organizacji rosyjskich upoważnionych na mocy prawodawstwa rosyjskiego do wydawania świadectw pochodzenia, wraz ze wzorami ich pieczęci oraz podpisów. Rosja informuje Wspólnotę (Komisję Europejską) o wszelkich zmianach w tych danych.
   Artykuł 18
   1.   Późniejsza weryfikacja świadectw pochodzenia lub pozwoleń na wywóz jest przeprowadzana wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy właściwe władze Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości odnośnie do autentyczności świadectwa lub pozwolenia czy też dokładności informacji dotyczących faktycznego pochodzenia przedmiotowych wyrobów.
   2.   W takich przypadkach właściwe władze Wspólnoty zwracają właściwym władzom Rosji świadectwo pochodzenia lub pozwolenie na wywóz lub ich kopie wskazując, gdzie stosowne, przyczyny dotyczące formy lub treści, które uzasadniają dochodzenie. W przypadku przedłożenia faktury jej oryginał lub kopia załączana jest do świadectwa pochodzenia, pozwolenia na wywóz lub ich kopii. Właściwe władze przesyłają także wszelkie otrzymane informacje sugerujące, że dane szczegółowe podane na wspomnianym świadectwie bądź pozwoleniu, są nieścisłe.
   3.   Postanowienia ust. 1 mają również zastosowanie do późniejszych weryfikacji świadectw pochodzenia, przewidzianych w art. 2 niniejszego Protokołu.
   4.   Wyniki późniejszych weryfikacji przeprowadzonych zgodnie z ust. 1 i 2 są przekazywane właściwym władzom Wspólnoty najpóźniej w terminie trzech miesięcy. Przekazane informacje wskazują, czy sporne świadectwo, pozwolenie lub deklaracja mają zastosowanie do towarów faktycznie wywożonych, oraz czy towary te kwalifikują się do wywozu, na podstawie uzgodnień ustanowionych niniejszą Umową. Informacje zawierają również, na wniosek Wspólnoty, kopie całej dokumentacji niezbędnej do pełnego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności prawdziwego pochodzenia towarów.
   5.   W celu późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia, kopie świadectw, jak również inne dokumenty wywozowe odnoszące się do nich są przechowywane przez właściwe organizacje rosyjskie przez co najmniej rok po wygaśnięciu Umowy.
   6.   Odwołanie się do procedury weryfikacji wyrywkowej określonej w niniejszym artykule nie może stanowić przeszkody w dopuszczeniu do swobodnego obrotu przedmiotowych wyrobów.
   Artykuł 19
   1.   W przypadku gdy procedura weryfikacji, o której mowa w art. 18 lub informacje dostępne właściwym władzom Wspólnoty lub Rosji wskazują lub wydają się wskazywać, że postanowienia niniejszej Umowy są obchodzone lub naruszane, obie Strony możliwie szybko podejmują ścisłą współpracę w celu zapobieżenia lub zaradzenia takiemu obchodzeniu lub naruszaniu postanowień.
   2.   W tym celu właściwe władze Rosji, z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadzają odpowiednie dochodzenia lub organizują przeprowadzenie takich dochodzeń, dotyczących działań, które są lub mają w ocenie Wspólnoty pozory obchodzenia lub naruszenia niniejszego Protokołu. Rosja informuje Wspólnotę o wynikach takich dochodzeń, łącznie z wszelkimi istotnymi informacjami, umożliwiającymi ustalenie przyczyny obchodzenia lub naruszenia postanowień wraz z prawdziwym ustaleniem rzeczywistego pochodzenia towarów.
   3.   Na podstawie porozumienia między Wspólnotą i Rosją urzędnicy wyznaczeni przez Wspólnotę mogą być obecni przy prowadzeniu dochodzeń określonych ust. 2.
   4.   W ramach współpracy określonej w ust. 1, właściwe władze Wspólnoty i Rosji dokonują wymiany informacji uznanych przez Strony za użyteczne w zapobieganiu i zaradzaniu obchodzeniu lub naruszaniu postanowień Umowy. Wymiana taka może obejmować informacje dotyczące handlu rodzajem wyrobów objętych Umową między Rosją i państwami trzecimi, w szczególności w przypadku gdy Wspólnota ma uzasadnione powody sądzić, że przedmiotowe wyroby mogą być przewożone przez terytorium Rosji przed ich przywozem do Wspólnoty. Informacje takie mogą zawierać, na wniosek Wspólnoty, kopie całej odpowiedniej dostępnej dokumentacji.
   5.   W przypadku gdy wystarczające dowody wskazują, że nastąpiło obejście lub naruszenie postanowień niniejszego Protokołu, właściwe władze Rosji i Wspólnoty mogą postanowić o podjęciu środków niezbędnych w celu zapobieżenia takiemu ponownemu obchodzeniu lub naruszeniu.


title: 2012/284/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/1/2012 z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               1.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 142/35

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/1/2012
   z dnia 25 maja 2012 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)
   (2012/284/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (Atalanta), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.

               (2)

               W dniu 2 grudnia 2011 r. KPiB przyjął decyzję Atalanta/4/2011 (2) w sprawie mianowania kapitana Jorge MANSY dowódcą sił UE.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie wiceadmirała Jeana-Baptiste’y DUPUISA nowym dowódcą sił UE.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE popiera to zalecenie.

               (5)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wiceadmirał Jean-Baptiste DUPUIS zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 6 kwietnia 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 maja 2012 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 320 z 3.12.2011, s. 32.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 562/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie udziału Unii Europejskiej w podwyższeniu kapitału Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego

text:
               24.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 156/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 562/2014/UE
   z dnia 15 maja 2014 r.
   w sprawie udziału Unii Europejskiej w podwyższeniu kapitału Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 173 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 94/375/WE (3) w 1994 r. został utworzony Europejski Fundusz Inwestycyjny („Fundusz”) w celu „stymulowania trwałego i zrównoważonego rozwoju we Wspólnocie”.

               (2)

               Po podwyższeniu kapitału subskrybowanego Funduszu w 2007 r. jego kapitał statutowy wynosi 3 mld EUR i jest podzielony na 3 000 udziałów o wartości nominalnej 1 mln EUR i 20 % wskaźniku wpłaty kapitału. Unia, reprezentowana przez Komisję, uczestniczyła w poprzednim podwyższeniu kapitału subskrybowanego Funduszu zgodnie z decyzją Rady 2007/247/WE (4).

               (3)

               W związku z tym Unia, reprezentowana przez Komisję, posiada obecnie łącznie 900 udziałów Funduszu o wartości nominalnej 900 mln EUR, z których wpłaconych zostało 180 mln EUR.

               (4)

               W dniach 28–29 czerwca 2012 r. Rada Europejska przyjęła „Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” w celu stymulowania inteligentnego, trwałego i zasobooszczędnego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu i tworzeniu miejsc pracy. W tym kontekście Rada Europejska w swoich konkluzjach podkreśliła, że poza dalszymi pilnymi działaniami, które są konieczne na poziomie unijnym, aby zwiększyć wzrost gospodarczy i zatrudnienie oraz poprawić finansowanie gospodarki, a także zwiększyć konkurencyjność Europy jako docelowego miejsca produkcji i inwestycji, należy rozwijać działalność Funduszu, szczególnie jego działalność z wykorzystaniem kapitału wysokiego ryzyka, w powiązaniu z istniejącymi strukturami krajowymi, takimi jak krajowe banki i instytucje na rzecz rozwoju.

               (5)

               W celu dalszego wspierania inwestycji i dostępu do kredytów, Rada Europejska w dniach 27–28 czerwca 2013 r. zainicjowała „Nowy plan inwestycji dla Europy” mający na celu wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz pobudzenie finansowania gospodarki. W tym kontekście Rada Europejska w swoich konkluzjach zwróciła się do Komisji i Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) o priorytetowe traktowanie zwiększenia potencjału Funduszu w dziedzinie wsparcia jakości kredytowej.

               (6)

               Przypominając, że przywrócenie normalnych warunków prowadzenia akcji kredytowej na rzecz gospodarki, w szczególności MŚP, pozostaje kwestią priorytetową, w dniach 19–20 grudnia 2013 r. Rada Europejska wezwała Komisję i EBI do dalszego zwiększania potencjału Funduszu poprzez podwyższenie kapitału w celu osiągnięcia ostatecznego porozumienia do maja 2014 r.

               (7)

               Obecna wielkość środków własnych Funduszu nie pozwala na znaczący wzrost jego działalności, o co apelowała Rada Europejska, ponieważ prowadzone przez Fundusz operacje związane z udzielaniem gwarancji i udostępnianiem kapitału wysokiego ryzyka nie mogą przekroczyć pułapu całkowitych zobowiązań Funduszu określonego w statucie lub przez walne zgromadzenie Funduszu. Ponadto potencjał Funduszu w zakresie wsparcia jakości kredytowej jest ograniczony ze względu na wielkość dostępnych środków własnych.

               (8)

               W dniu 26 listopada 2013 r. zarząd Funduszu zatwierdził zatem co do zasady podwyższenie kapitału subskrybowanego EFI o maksymalnie 1 500 mln EUR, uwzględniając konieczny wzrost środków własnych. We właściwym czasie zarządowi przedstawione zostaną warunki techniczne oraz szczegółowa procedura podwyższenia kapitału w celu przedłożenia wniosku do zatwierdzenia na walnym zgromadzeniu Funduszu w 2014 r.

               (9)

               Nowe udziały powinny być subskrybowane przez udziałowców Funduszu według ich własnego uznania w okresie czterech lat rozpoczynającym się w 2014 r. i kończącym w 2017 r. Cena nowych udziałów powinna być ustalana corocznie na podstawie uzgodnionej przez udziałowców Funduszu formuły określającej wartość aktywów netto.

               (10)

               Porozumienie w sprawie finansowania wkładu Unii w podwyższenie kapitału Funduszu powinno pozostać bez uszczerbku dla ewentualnego przeznaczenia dywidend.

               (11)

               Właściwe jest, aby Unia uczestniczyła w podwyższeniu kapitału Funduszu w celu osiągnięcia unijnych celów w zakresie wspierania środowiska sprzyjającego inicjatywom i rozwojowi przedsiębiorstw w całej Unii, a zwłaszcza MŚP, oraz sprzyjania lepszemu wykorzystaniu potencjału przemysłowego unijnych polityk w zakresie innowacji, badań i rozwoju technologicznego, wyrażonych w konkluzjach Rady Europejskiej z 28–29 czerwca 2012 r., 27–28 czerwca 2013 r. i 19–20 grudnia 2013 r. oraz wyszczególnionych w „Pakcie na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” oraz „Nowym planie inwestycyjnym dla Europy”.

               (12)

               W odniesieniu do celów szczegółowych, których osiągnięcie ma umożliwić udział Unii w podwyższeniu kapitału Funduszu, w szczególności wsparcia z Funduszu dla działań uzupełniających działania państw członkowskich na rzecz przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP, niezbędne uprawnienia do przyjęcia niniejszej decyzji zapewnia art. 173 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (13)

               Aby jak najszybciej umożliwić przedstawicielowi Unii na walnym zgromadzeniu Funduszu głosowanie w sprawie podwyższenia kapitału, niniejsza decyzja powinna wejść w życie w dniu następującym po jej opublikowaniu,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Celem niniejszej decyzji jest zwiększenie wsparcia z Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego („Funduszu”) dla działań uzupełniających działania państw członkowskich na rzecz przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw.
   Artykuł 2
   Uzupełniając swój obecny udział w Funduszu, Unia dokonuje subskrypcji maksymalnie 450 udziałów Funduszu o nominalnej wartości 1 mln EUR każdy. Objęcie udziałów i wpłaty roczne odbywają się zgodnie z warunkami zatwierdzonymi przez walne zgromadzenie Funduszu.
   Artykuł 3
   Opłacenie nowych udziałów w Funduszu przez Unię następuje w czteroletnim okresie rozpoczynającym się w roku 2014. W latach 2014–2017 w budżecie ogólnym Unii przewidziana jest łączna kwota w wysokości maksymalnie 178 mln EUR celem pokrycia kosztów objęcia udziałów z wykorzystaniem środków przewidzianych już w ramach działu 1a wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, tak aby nie zmieniać sumy przydzielonych wydatków. Zgodnie z art. 85 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5) to zobowiązanie budżetowe może zostać podzielone na cztery raty roczne.
   Artykuł 4
   Komisja monitoruje, na ile cel wyznaczony w art. 1 został osiągnięty, oraz przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dwa sprawozdania: sprawozdanie śródokresowe do dnia 31 grudnia 2016 r. oraz sprawozdanie końcowe do dnia 31 grudnia 2018 r.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         D. KOURKOULAS

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 25 marca 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 6 maja 2014 r.

      (3)  Decyzja Rady 94/375/WE z dnia 6 czerwca 1994 r. w sprawie członkostwa Wspólnoty w Europejskim Funduszu Inwestycyjnym (Dz.U. L 173 z 7.7.1994, s. 12).

      (4)  Decyzja Rady 2007/247/WE z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie udziału Wspólnoty w podwyższeniu kapitału Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (Dz.U. L 107 z 25.4.2007, s. 5).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      Oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady
      Parlament Europejski i Rada zgadzają się na rozstrzygnięcie kwestii przeznaczenia dywidend Funduszu przy okazji kolejnej rewizji zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii lub, najpóźniej, przy okazji sprawozdania śródokresowego z postępów przewidzianego w art. 4.


title: Decyzja Rady z dnia 22 lutego 1999 r. dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0224

Dziennik Urzędowy L 083 , 27/03/1999 P. 0050 - 0050

		Decyzja Radyz dnia 22 lutego 1999 r.dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael(1999/224/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130m, wraz z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:Wspólnota Europejska i Izrael prowadzą szczegółowe programy badawcze w obszarach wspólnego zainteresowania;Państwo Izrael, z jednej strony, oraz Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie, z drugiej strony, podpisały Euro-śródziemnomorską umowę stowarzyszeniową przewidującą wynegocjowanie umowy o współpracy w dziedzinie nauki i technologii;Wspólnota Europejska i Państwo Izrael zawarły Umowę o współpracy naukowo-technicznej na okres czwartego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologii;na mocy decyzji z dnia 18 maja 1998 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania odnowienia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael na okres piątego programu ramowego;Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą a Państwem Izrael powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael.Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej(-ych) do podpisania Umowy, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.Artykuł 3Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 Umowy.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 22 lutego 1999 r.W imieniu RadyH.-F. von PloetzPrzewodniczący[1] Dz.U. C 283 z 12.9.1998, str. 5.[2] Opinia wydana dnia 11 lutego 1999 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: 2012/748/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/19/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

text:
               5.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 333/45

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA BiH/19/2012
   z dnia 27 listopada 2012 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
   (2012/748/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2004/570/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania dalszych decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE.

               (2)

               Dnia 2 grudnia 2011 r. KPiB przyjął decyzję BiH/18/2011 (2) w sprawie mianowania generała brygady Roberta BRIEGERA dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie generała dywizji Dietera HEIDECKERA nowym dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie na miejsce generała brygady Roberta BRIEGERA.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE poparł tę rekomendację.

               (5)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne.

               (6)

               W dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. Rada Europejska przyjęła na posiedzeniu w Kopenhadze deklarację stwierdzającą, że uzgodnienia „Berlin plus” i ich wykonanie dotyczyć będą wyłącznie tych państw członkowskich UE, które są również albo członkami NATO, albo stronami Partnerstwa dla Pokoju i które w związku z tym zawarły z NATO dwustronne umowy dotyczące bezpieczeństwa,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał dywizji Dieter HEIDECKER zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie od dnia 3 grudnia 2012 r.
   Artykuł 2
   Niniejszym uchyla się decyzję BiH/18/2011.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2012 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 252 z 28.7.2004, s. 10.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/18/2011 z dnia 2 grudnia 2011 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. L 332 z 15.12.2011, s. 10).


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPOL AFG/1/2007 z dnia 16 października 2007 r. dotycząca mianowania szefa misji EUPOL AFGANISTAN

text:
               25.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 281/37

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUPOL AFG/1/2007
   z dnia 16 października 2007 r.
   dotycząca mianowania szefa misji EUPOL AFGANISTAN
   (2007/685/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2007/369/WPZiB z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie utworzenia misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) (1), w szczególności jego art. 10 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 10 wspólnego działania Rady 2007/369/WPZiB stanowi, że Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu, w tym również późniejszych decyzji w sprawie mianowania szefa misji EUPOL AFGANISTAN.

               (2)

               W piśmie z dnia 6 października 2007 r. aktualny szef misji poinformował Komisję Europejską o rozwiązaniu swojej umowy, ze skutkiem zakończenia swojej służby od dnia 31 października 2007 r.

               (3)

               Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zaproponował Pana Jürgena Scholza na nowego szefa misji EUPOL AFGANISTAN,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Jürgen Scholz zostaje niniejszym mianowany szefem misji EUPOL AFGANISTAN.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 listopada 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 16 października 2007 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         C. DURRANT PAIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 31.5.2007, str. 33.


title: 2005/912/WE: Decyzja Rady z dnia  12 grudnia 2005 r.  w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej

text:
               17.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 331/32

      DECYZJA RADY

   z dnia 12 grudnia 2005 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej
   (2005/912/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1080/2000 z 22 maja 2000 r. w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK), Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR) oraz Paktu Stabilizacji dla Południowo-Wschodniej Europy (PS) (1), w szczególności jego art. 1a,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 10 czerwca 1999 r. ministrowie spraw zagranicznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich, wraz z innymi uczestnikami Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, uzgodnili ustanowienie Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, zwanego dalej „Paktem Stabilizacji”.

               (2)

               Zgodnie z art. 1a rozporządzenia Rady (WE) nr 1080/2000 corocznie powołuje się Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji.

               (3)

               Wraz z mianowaniem należy określić mandat Specjalnego Koordynatora. Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że mandat określony na mocy decyzji Rady 2004/928/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej (2) na rok 2005 jest właściwy.

               (4)

               Wskazane jest wyraźne wyznaczenie zakresu odpowiedzialności, jak również ustanowienie wytycznych dotyczących koordynacji i składania sprawozdań,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się dr Erharda BUSEKA na Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej.
   Artykuł 2
   Specjalny Koordynator pełni funkcje przewidziane w pkt 13 Paktu Stabilizacji z dnia 10 czerwca 1999 r.
   Artykuł 3
   Aby zrealizować cele, o których mowa w art. 2, mandat Specjalnego Koordynatora obejmuje następujące zadania:

               a)

               wspieranie osiągania celów Paktu Stabilizacji w obrębie poszczególnych krajów, jak i midzy nimi, tam gdzie Pakt stanowi rzeczywistą dodatkową korzyść;

               b)

               przewodniczenie w obradach regionalnego stołu Europy Południowo-Wschodniej;

               c)

               utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi uczestnikami Paktu i wspomagającymi państwami, organizacjami i instytucjami Paktu Stabilizacji oraz odpowiednimi inicjatywami i organizacjami regionalnymi w celu wspierania współpracy regionalnej oraz wzmocnienia zaangażowania na poziomie regionalnym;

               d)

               ścisła współpraca ze wszystkimi instytucjami Unii Europejskiej i Państwami Członkowskimi w celu promowania roli Unii Europejskiej w Pakcie, zgodnie z pkt 18, 19 i 20 Paktu Stabilizacji, oraz zapewnienie komplementarności pomiędzy działaniami w ramach Paktu Stabilizacji a procesem stabilizacji i stowarzyszenia;

               e)

               w odpowiednich przypadkach regularne wspólne spotkania z przewodniczącymi grup roboczych w celu zapewnienia ogólnej koordynacji strategicznej oraz pełnienie roli sekretariatu regionalnego stołu Europy Południowo-Wschodniej i jego instrumentów;

               f)

               ustalenie, na podstawie wcześniej uzgodnionego wykazu oraz konsultując się z uczestnikami Paktu Stabilizacji, działań priorytetowych dla Paktu Stabilizacji w celu ich wdrożenia w ciągu 2006 r. oraz stałe kontrolowanie metod pracy i struktur Paktu Stabilizacji, w celu zapewnienia spójności i efektywnego wykorzystania zasobów.

         Artykuł 4
   Specjalny Koordynator zawiera porozumienie finansowe z Komisją.
   Artykuł 5
   Działania Specjalnego Koordynatora są skoordynowane z działaniami Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, Prezydencji Rady oraz Komisji, w szczególności w ramach Nieformalnego Komitetu Konsultacyjnego. Na miejscu utrzymywane są ścisłe kontakty z Prezydencją Rady i Komisją, szefami misji Państw Członkowskich, specjalnymi przedstawicielami Unii Europejskiej, jak również z biurem wysokiego przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie oraz z administracją cywilną Narodów Zjednoczonych w Kosowie.
   Artykuł 6
   Specjalny Koordynator składa sprawozdania odpowiednio Radzie i Komisji. Kontynuuje on regularne informowanie o swoich działaniach Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 grudnia 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. STRAW

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 122 z 24.5.2000, str. 27. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2098/2003 (Dz.U. L 316 z 29.11.2003, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 396 z 31.12.2004, str. 47.


title: Decyzja Rady z dnia 29 września 1989 r. dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowy ramowej o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii

text:
Ważna informacja prawna

|

31990D0023

Dziennik Urzędowy L 014 , 18/01/1990 P. 0018 - 0018

		Decyzja Radyz dnia 29 września 1989 r.dotycząca zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej Umowy ramowej o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii(90/23/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130q ust. 2,uwzględniając wniosek Komisji [1],we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:swoją decyzją 87/516/Euratom, EWG [4], zmienioną decyzją 88/193/Euratom, EWG [5], Rada przyjęła program ramowy działań Wspólnoty w dziedzinie badań i rozwoju technologii (1987–1991) przewidziany w art. 130i Traktatu;program ramowy obejmuje wszystkie działania Wspólnoty w dziedzinie badań i rozwoju technologii;przy wykonywaniu programu ramowego działań Wspólnoty w dziedzinie badań i rozwoju technologii można przyjąć przepisy umożliwiające współpracę z państwami trzecimi, zgodnie z art. 130n Traktatu;należy zapewnić, żeby ewentualne przyszłe szczegółowe umowy zawierane z Republiką Islandii na mocy art. 130n Traktatu znalazły swoje miejsce w ogólnym kontekście, a w związku z tym należy zatwierdzić Umowę ramową o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1W imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej niniejszym zatwierdza się Umowę ramową o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotami Europejskimi a Republiką Islandii.Tekst Umowy ramowej załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej niniejszego art. 12 niniejszej Umowy, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Sporządzono w Brukseli, dnia 29 września 1989 r.W imieniu RadyC. ÉvinPrzewodniczący[1] Dz.U. C 273 z 22.10.1988, str. 4.[2] Dz.U. C 120 z 16.5.1989, str. 72 orazDz.U. C 256 z 9.10.1989, str. 51.[3] Dz.U. C 102 z 24.4.1989, str. 15.[4] Dz.U. L 302 z 24.10.1987, str. 1.[5] Dz.U. L 89 z 6.4.1988, str. 35.--------------------------------------------------


title: 2012/646/UE: Decyzja Rady z dnia 10 października 2012 r. dotycząca przedłużenia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską oraz Federacyjną Republiką Brazylii

text:
               18.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 287/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 października 2012 r.
   dotycząca przedłużenia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską oraz Federacyjną Republiką Brazylii
   (2012/646/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2005/781/WE (1) Rada zatwierdziła zawarcie Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Federacyjną Republiką Brazylii („Umowa”).

               (2)

               Artykuł XII ust. 2 tej Umowy stanowi: „Niniejsza Umowa obowiązuje początkowo przez okres pięciu lat i może zostać przedłużona za zgodą obu Stron po dokonaniu oceny w trakcie przedostatniego roku każdego następnego okresu przedłużenia”.

               (3)

               Na piątym posiedzeniu Komitetu Sterującego, ustanowionego na mocy art. VI ust.2 Umowy, które odbyło się w dniu 22 listopada 2011 r. w Brazylii, obie strony potwierdziły zamiar przedłużenia Umowy na kolejny okres pięciu lat.

               (4)

               W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony dnia 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (5)

               Należy zatwierdzić w imieniu Unii przedłużenie Umowy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii przedłużenie Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską oraz Federacyjną Republiką Brazylii na dodatkowy okres pięciu lat.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji rządowi Federacyjnej Republiki Brazylii o tym, że Unia przeprowadziła wewnętrzne procedury niezbędne do przedłużenia Umowy, zgodnie z art. XII ust. 2 Umowy.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii następującej notyfikacji

      „W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, i od tego dnia wykonuje wszystkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia do »Wspólnoty Europejskiej« w tekście umowy należy traktować, w odpowiednich przypadkach, jako odniesienia do »Unii Europejskiej«.”

   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 października 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. MALAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 295 z 11.11.2005, s. 37.


title: 2014/582/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2012

text:
               5.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 266/215

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 3 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2012
   (2014/582/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2012,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2012 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 18 lutego 2014 r. (05849/2014 – C7-0054/2014),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Europejską Agencję Kontroli Rybołówstwa (4), w szczególności jego art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rybołówstwa (A7-0233/2014),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2012;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 365 z 13.12.2013, s. 113.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 2009 r. zmieniająca załącznik D do dyrektywy Rady 64/432/EWG w odniesieniu do testów diagnostycznych na obecność enzoootycznej białaczki bydła (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9951) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               18.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 336/36

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 15 grudnia 2009 r.
   zmieniająca załącznik D do dyrektywy Rady 64/432/EWG w odniesieniu do testów diagnostycznych na obecność enzoootycznej białaczki bydła
   (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9951)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2009/976/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną (1), w szczególności jej art. 16 akapit drugi,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 64/432/EWG ma zastosowanie w wewnątrzunijnym handlu bydłem, a rozdział II jej załącznika D ustala testy diagnostyczne na obecność enzoootycznej białaczki bydła (EBL) stosowane w celu kontroli i zwalczania tej choroby oraz nadzoru nad nią i jej monitorowania, jak również w celu ustalenia i utrzymania statusu stada oficjalnie uznanego za wolne od enzoootycznej białaczki bydła oraz certyfikacji wymaganej w wewnątrzunijnym handlu bydłem.

               (2)

               W rozdziale II załącznika D do dyrektywy 64/432/EWG przewidziano, że testy na obecność EBL mają być przeprowadzane przez wykonanie testu immodyfuzji w żelu agarowym (AGID), z użyciem antygenu poddanego normalizacji względem oficjalnej surowicy standardowej WE (surowicy EI), lub przez wykonanie metody immunosorpcji skoniugowanych enzymów (ELISA), poddanego normalizacji względem surowicy E4. Obie surowice standardowe są dostarczane przez Krajowy Instytut Weterynaryjny, Duński Uniwersytet Techniczny.

               (3)

               Nowa surowica standardowa EBL (surowica E05) została ostatnio opracowana przez niemieckie Laboratorium Referencyjne ds. Enzootycznej Białaczki Bydła (Friedrich-Loeffler Institute) Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) we współpracy z laboratoriami referencyjnymi OIE w Zjednoczonym Królestwie (Veterinary Laboratories Agency) i w Polsce (Państwowy Instytut Weterynaryjny), w następstwie próby pierścieniowej przeprowadzonej między tymi laboriatoriami. Surowica E05 została poddana walidacji względem surowic E1 i E4 poprzez różne testy AGID i ELISA i ostatecznie włączona jako akredytowana przez OIE surowica standardowa do sekcji B(2) rozdziału 2.4.11 Podręcznika OIE testów diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych, wydanie szóste, 2008 r. Surowica ta jest dostępna w Laboratorium Referencyjnym ds. Enzootycznej Białaczki Bydła OIE w Niemczech.

               (4)

               Ponadto Krajowy Instytut Weterynaryjny, Duński Uniwersytet Techniczny, poinformował Komisję, że nie jest już w stanie wypełniać swoich obowiązków w zakresie dostawy surowic standardowych, przewidzianych obecnie w rozdziale II załącznika D do dyrektywy 64/432/EWG.

               (5)

               Właściwe niemieckie organy i Friedrich Loeffler Institute zgodziły się zostać dostawcą surowicy E05, która będzie w konsekwencji nową oficjalną surowicą standardową Unii Europejskiej (UE) w zakresie EBL.

               (6)

               W związku z tym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 64/432/EWG.

               (7)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Rozdział II załącznika D do dyrektywy 64/432/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Androulla VASSILIOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. 121 z 29.7.1964, s. 1977/64.

      ZAŁĄCZNIK
      Rozdział II załącznika D do dyrektywy 64/432/EWG otrzymuje brzmienie:

         „ROZDZIAŁ II

            TESTY DO WYKRYWANIA ENZOOOTYCZNEJ BIAŁACZKI BYDŁA

         Wykrywanie enzoootycznej białaczki bydła polega na wykonaniu testu immunodyfuzji w żelu agarowym (AGID) zgodnie z warunkami opisanymi w sekcjach A i B lub metody immunosorpcji skoniugowanych enzymów (ELISA) zgodnie z warunkami opisanymi w sekcji C. Metoda immunodyfuzji w żelu agarowym może być stosowana jedynie do testów indywidualnych. Jeżeli wyniki testu są przedmiotem uzasadnionego sporu, wykonuje się dodatkową próbę za pomocą testu immunodyfuzji w żelu agarowym.
         Testy AGID i ELISA powinny zostać poddane normalizacji względem surowicy E05, która zostanie oficjalną surowicą standardową UE, dostarczaną przez:

                     Friedrich-Loeffler-Institut

                     Federal Research Institute for Animal Health

                     OIE Reference Laboratory for Enzootic Bovine Leukosis (EBL)

                     Südufer 10

                     17493 Greifswald — Insel Riems

                     Niemcy.

               A.   Test immunodyfuzji w żelu agarowym do wykrywania enzoootycznej białaczki bydła

                     1.

                     Antygen stosowany w tym teście powinien zawierać glikoproteiny wirusa białaczki bydła. Antygen powinien zostać poddany normalizacji względem surowicy E05.

                     2.

                     Instytuty państwowe, krajowe laboratoria referencyjne lub instytuty publiczne, wyznaczone zgodnie z art. 6a do koordynacji norm i metod diagnozy w odniesieniu do testów wykrywających enzootyczną białaczkę bydła, są odpowiedzialne za kalibrację standardowego antygenu roboczego stosowanego w laboratoriach względem surowicy E05.

                     3.

                     Przynajmniej raz w roku standardowe antygeny stosowane w laboratoriach przedkłada się instytutom państwowym, krajowym laboratoriom referencyjnym lub instytutom publicznym wyznaczonym zgodnie z art. 6a w celu ich zbadania względem surowicy E05. Oprócz tej normalizacji stosowany antygen może zostać poddany kalibracji zgodnie z metodą opisaną w sekcji B.

                     4.

                     Do wykonania testu konieczne są następujące odczynniki:

                                 a)

                                 antygen: antygen musi zawierać specyficzne glikoproteiny wirusa enzoootycznej białaczki bydła, normalizowane względem surowicy E05;

                                 b)

                                 badaną surowicę;

                                 c)

                                 znaną pozytywną surowicę kontrolną;

                                 d)

                                 żel agarowy:

                                             —

                                             0,8 % agaru,

                                             —

                                             8,5 % NaCl,

                                             —

                                             0,05 M buforu Tris pH 7,2,

                                             —

                                             15 ml agaru należy umieścić na płytce Petriego o średnicy 85 mm, uzyskując warstwę agaru o grubości 2,6 mm.

                     5.

                     W agarze należy wyciąć siedem wolnych od wilgoci baseników sięgających dna płytki; wzór powinien składać się z jednego basenika centralnego i otaczających go sześciu baseników tworzących koło.
                     Średnica basenika centralnego: 4 mm
                     Średnica baseników peryferyjnych: 6 mm
                     Odległość między basenikiem centralnym a basenikami peryferyjnymi: 3 mm

                     6.

                     Basenik centralny należy wypełnić antygenem standardowym. Baseniki peryferyjne 1 i 4 opisane w sekcji B.3 wypełnia się znaną surowicą pozytywną; baseniki 2, 3, 5 i 6 wypełnia się surowicami testowymi. Baseniki należy wypełnić do zniknięcia menisku.

                     7.

                     W ten sposób uzyskuje się następujące ilości:

                                 —

                                 antygen: 32 μl,

                                 —

                                 surowica kontrolna: 73 μl,

                                 —

                                 surowica testowa: 73 μl.

                     8.

                     Płytki należy inkubować przez 72 godziny w temperaturze pokojowej (20 do 27 °C), w zamkniętej wilgotnej komorze.

                     9.

                     Test można odczytać po 24 i 48 godzinach, jednak końcowy wynik nie może zostać uzyskany przed upływem 72 godzin:

                                 a)

                                 surowica testowa jest pozytywna, jeżeli tworzy swoisty prążek precypitacyjny z antygenem wirusa białaczki bydła (BLV) i tworzy linię w pełni zgodną z surowicą kontrolną;

                                 b)

                                 surowica testowa jest negatywna, jeżeli nie tworzy swoistego prążka precypitacyjnego z antygenem BLV i jeżeli nie zakrzywia linii surowicy kontrolnej;

                                 c)

                                 odczyn jest niejednoznaczny, jeżeli:

                                             (i)

                                             zakrzywia linię surowicy kontrolnej w stronę basenika z antygenem BLV, ale nie tworzy widocznego prążka precypitacyjnego z antygenem; lub

                                             (ii)

                                             nie można go odczytać ani jako odczynu negatywnego, ani pozytywnego.

                           W przypadku odczynów niejednoznacznych test można powtórzyć, stosując stężoną surowicę.

                     10.

                     Można stosować każdy inny układ lub wzór baseników, o ile surowica E05, rozcieńczona w stosunku 1:10 w surowicy negatywnej, może zostać wykryta jako pozytywna.

               B.   Metoda normalizacji antygenu

                     1.

                     Wymagane roztwory i materiały:

                                 a)

                                 40 ml 1,6 % agarozy w 0,05 buforze Tris-HCl, pH 7,2 z dodatkiem 8,5 % NaCl;

                                 b)

                                 15 ml surowicy z białaczką bydła, jedynie z antygenem przeciwko glikoproteinom wirusa białaczki bydła, rozcieńczonej 1:10 w 0,05 M buforze Tris-HCl, pH 7,2 z dodatkiem 8,5 % NaCl;

                                 c)

                                 15 ml surowicy z białaczką bydła, jedynie antygenem przeciwko glikoproteinom wirusa leukozy bydła, rozcieńczonej 1:5 w 0,05 M buforze Tris-HCl, pH 7,2 z dodatkiem 8,5 % NaCl;

                                 d)

                                 cztery plastikowe płytki Petriego o średnicy 85 mm;

                                 e)

                                 dziurkacz o średnicy 4–6 mm;

                                 f)

                                 antygen odniesienia;

                                 g)

                                 antygen do normalizacji;

                                 h)

                                 łaźnia wodna (56 °C).

                     2.

                     Procedura:
                     Rozpuścić agarozę (1,6 %) w buforze Tris-HCl, podgrzewając ostrożnie do 100 °C. Umieścić w łaźni wodnej w 56 °C na około godzinę. W łaźni wodnej w 56 °C umieścić również rozcieńczenia surowicy z białaczką bydła.
                     Następnie zmieszać 15 ml roztworu agarozy o temperaturze 56 °C z 15 ml surowicy z białaczką bydła (1:10), szybko wstrząsnąć i wylać po 15 ml na dwie płytki Petriego. Powtórzyć procedurę z surowicą z białaczką bydła rozcieńczoną w proporcji 1:5.
                     Po zestaleniu się agarozy wykonać w niej baseniki w następujący sposób:

                     3.

                     Dodanie antygenu:

                                 a)

                                 płytki Petriego nr 1 i 3:

                                             (i)

                                             basenik A – nierozcieńczony antygen referencyjny;

                                             (ii)

                                             basenik B – antygen referencyjny rozcieńczony w proporcji 1:2;

                                             (iii)

                                             baseniki C i E – antygen referencyjny;

                                             (iv)

                                             basenik D – nierozcieńczony antygen testowy;

                                 b)

                                 płytki Petriego nr 2 i 4:

                                             (i)

                                             basenik A – nierozcieńczony antygen testowy;

                                             (ii)

                                             basenik B – antygen testowy rozcieńczony w proporcji 1:2;

                                             (iii)

                                             basenik C – antygen testowy rozcieńczony w proporcji 1:4;

                                             (iv)

                                             basenik D – antygen testowy rozcieńczony w proporcji 1:8.

                     4.

                     Dodatkowe wskazówki:

                                 a)

                                 aby uzyskać optymalną precypitację, doświadczenie należy wykonać z dwoma rozcieńczeniami surowicy (1:5 i 1:10);

                                 b)

                                 jeżeli średnica precypitacji jest zbyt mała w przypadku obu rozcieńczeń, surowicę można bardziej rozcieńczyć;

                                 c)

                                 jeżeli średnica precypitacji w przypadku obu rozcieńczeń jest zbyt duża i słaba, należy wybrać mniejsze rozcieńczenie surowicy;

                                 d)

                                 stężenie końcowe agarozy musi wynosić 0,8 %; stężenia surowic odpowiednio 5 i 10 %;

                                 e)

                                 zmierzone średnice należy nanieść na stosowny układ współrzędnych. Rozcieńczony roztwór antygenu testowego o tej samej średnicy co antygen referencyjny jest rozcieńczeniem roboczym.

               C.   Metoda immunosorpcji skoniugowanych enzymów (ELISA) do wykrywania enzoootycznej białaczki bydła

                     1.

                     Do wykonania testu potrzebne są następujące materiały i odczynniki:

                                 a)

                                 mikropłytki z fazy stałej, kuwety lub inna faza stała;

                                 b)

                                 antygen wiązany do fazy stałej za pomocą lub bez pomocy poliklonalnych lub monoklonalnych antygenów wiążących. Jeżeli faza stała jest pokrywana bezpośrednio antygenem, wszystkie badane próbki dające wynik pozytywny należy ponownie przebadać względem antygenu kontrolnego w przypadku enzootycznej białaczki bydła. Antygen kontrolny powinien być identyczny w porównaniu z antygenem, z tą różnicą, że antygeny BLV są nieobecne. Jeżeli faza stała jest pokryta antygenami wiążącymi, antygeny te nie powinny reagować z antygenami innymi niż antygeny BLV;

                                 c)

                                 testowy płyn biologiczny;

                                 d)

                                 odpowiednia kontrola pozytywna i negatywna;

                                 e)

                                 konjugat;

                                 f)

                                 substrat dostosowany do użytego enzymu;

                                 g)

                                 roztwór zatrzymujący reakcję, w razie potrzeby;

                                 h)

                                 roztwory do rozcieńczenia badanych próbek, do przygotowania odczynników oraz do mycia;

                                 i)

                                 system odczytu odpowiedni do stosowanego substratu.

                     2.

                     Normalizacja i czułość testu
                     Czułość odczynu ELISA powinna być takiego rzędu, aby surowica E05 dawała pozytywny wynik w rozcieńczeniu dziesięciokrotnie (próbki surowicy) lub 250-krotnie (próbki mleka) większym niż rozcieńczenie uzyskane z pojedynczych próbek, jeżeli są one łączone. W odczynach, gdzie próbki (surowica i mleko) są badane indywidualnie, surowica E05 rozcieńczona w proporcji 1 do 10 (w surowicy negatywnej) lub 1 do 250 (w mleku negatywnym) powinna dawać wynik pozytywny, jeżeli jest badana w tym samym rozcieńczeniu doświadczalnym jak zastosowane do pojedynczych badanych próbek. Instytuty publiczne wymienione w pkt 2 sekcji A odpowiedzialne są za sprawdzanie jakości metody ELISA, w szczególności za określenie liczby próbek, które należy połączyć na podstawie wyniku miana surowicy E05, dla każdej serii produkcyjnej.

                     3.

                     Warunki stosowania testu ELISA w odniesieniu do enzootycznej białaczki bydła:

                                 a)

                                 metodę ELISA można stosować w odniesieniu do próbek surowicy i mleka;

                                 b)

                                 w przypadku gdy metody ELISA są wykorzystywane do celów certyfikacyjnych zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. c) lub do ustalenia i utrzymania statusu stada zgodnie z załącznikiem D pkt I, połączenie próbek surowicy lub mleka musi zostać wykonane w taki sposób, aby pobrane do badania próbki można było bez wątpliwości odnieść do konkretnego zwierzęcia należącego do zbioru. Wszelkie testy potwierdzające należy przeprowadzić na surowicy pobranej z pojedynczego zwierzęcia;

                                 c)

                                 w przypadku gdy metody ELISA są wykorzystywane przy użyciu zbiorczej próby mleka, próba ta musi być pobrana z mleka pochodzącego od stada, w którym przynajmniej 30 % krów mlecznych jest przeznaczonych do produkcji mleka. Wszelkie testy potwierdzające należy przeprowadzić na surowicy lub mleku pobranych z pojedynczego zwierzęcia.”