C 287 E/254          PL                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                     24.11.2006

Czwartek, 19 stycznia 2006 r.

                                                     TEKSTY PRZYJĘTE

              P6_TA(2006)0021

              Normy postępowania               posłów         do      Parlamentu           Europejskiego    (zmiana
              Regulaminu PE)

              Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie zmian Regulaminu Parlamentu Europejskiego
                  dotyczących norm postępowania posłów do Parlamentu Europejskiego (2005/2075(REG))

              Parlament Europejski,

              — uwzględniając pismo Przewodniczącego z dnia 18 marca 2005 r.,

              — uwzględniając propozycje zmian w Regulaminie przedstawione przez Prezydium w dniu 7 marca
                2005 r.,

              — uwzględniając art. 202 Regulaminu,

              — uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0413/2005),

              A. mając na uwadze, że ważne jest czuwanie nad tym, aby jego prace mogły się odbywać w godności,
                 przy jednoczesnym zachowaniu żywego charakteru debat,

              B. mając na uwadze, że postanowienia zawarte obecnie w Regulaminie nie pozwalają zareagować
                 we właściwy sposób na wszelkie zakłócenia jego prac i innych działań wewnątrz wszystkich jego
                 pomieszczeń,

              C. mając na uwadze, że konieczne jest, tak jak w przypadku wszystkich zgromadzeń parlamentarnych,
                 wprowadzenie możliwości stosowania sankcji wobec posłów nie stosujących się do norm postępo-
                 wania, których główne zasady ma za zadanie ustalić Parlament Europejski, jak również zapewnienie
                 wewnętrznego postępowania odwoławczego od decyzji o zastosowaniu sankcji, w celu zagwaranto-
                 wania prawa do obrony,

              1.   postanawia wprowadzić do swojego Regulaminu poniższe zmiany;

              2. postanawia, że zmiany te wejdą w życie pierwszego dnia najbliższej sesji, zgodnie z art. 202 ust. 3
              Regulaminu;

              3. powierza swojemu Przewodniczącemu przekazanie niniejszej decyzji do wiadomości Rady, Komisji i
              parlamentów Państw Członkowskich.
                     TEKST OBOWIĄZUJĄCY                                                          POPRAWKI

                                                            Poprawka 1
                                               Artykuł 9 tytuł i ustęp 1 akapit pierwszy

Kodeks postępowania                                                     Interesy finansowe posłów, normy postępowania i dostęp do
                                                                        Parlamentu

1.   Parlament może ustanowić dla posłów kodeks postępo-                1.    Parlament może ustanowić zasady dotyczące przejrzys-
wania. Jest on uchwalany zgodnie z art. 202 ust. 2 i                    tości interesów finansowych posłów, które załącza się do
załączany do niniejszego Regulaminu.                                    niniejszego Regulaminu.
 ---pagebreak--- 24.11.2006         PL                         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                    C 287 E/255

                                                                                Czwartek, 19 stycznia 2006 r.

                   TEKST OBOWIĄZUJĄCY                                                         POPRAWKI

                                                           Poprawka 2
                                                    Artykuł 9 ustęp 1 a (nowy)

                                                                      1a. Postępowanie posłów odznacza się wzajemnym
                                                                      szacunkiem, opiera się na wartościach i zasadach określo-
                                                                      nych w podstawowych aktach Unii Europejskiej, cechuje się
                                                                      poszanowaniem powagi Parlamentu i nie może powodować
                                                                      zakłóceń w sprawnym przebiegu prac parlamentarnych ani
                                                                      też naruszania spokoju w budynkach Parlamentu.
                                                                      Nieposzanowanie tych zasad może prowadzić do zastoso-
                                                                      wania środków przewidzianych w art. 146, 147 i 148.

                                                           Poprawka 3
                                                    Artykuł 9 ustęp 1 b (nowy)

                                                                      1b. Stosowanie niniejszego artykułu nie ogranicza w
                                                                      żaden sposób żywotności debat parlamentarnych ani
                                                                      wolności słowa posłów.
                                                                      Opiera się ono na pełnym poszanowaniu prerogatyw posłów,
                                                                      które zostały określone w prawie pierwotnym oraz w
                                                                      Statucie, który ma do nich zastosowanie.
                                                                      Opiera się ono na zasadzie przejrzystości i gwarantuje, że
                                                                      wszelkie postanowienia w tym zakresie będą podawane do
                                                                      wiadomości posłów, którzy są indywidualnie powiadamiani o
                                                                      przysługujących im prawach i obowiązkach.

                                                           Poprawka 4
                                                 Interpretacja artykułu 22 ustęp 3

                                                                      „Przebieg posiedzeń” obejmuje również kwestie dotyczące
                                                                      postępowania posłów we wszystkich pomieszczeniach Parla-
                                                                      mentu.

                                                           Poprawka 5
                                                       Artykuł 96 ustęp 3

3.    Posiedzenia komisji parlamentarnych są z reguły jawne.          3.    Posiedzenia komisji parlamentarnych są z reguły jawne.
Komisje mogą jednak, najpóźniej w momencie przyjmowania               Komisje mogą jednak, najpóźniej w momencie przyjmowania
porządku dziennego danego posiedzenia, zarządzić podział              porządku dziennego danego posiedzenia, zarządzić podział
porządku dziennego posiedzenia na punkty omawiane                     porządku dziennego posiedzenia na punkty omawiane
publicznie i punkty omawiane z wyłączeniem jawności. Jeżeli           publicznie i punkty omawiane z wyłączeniem jawności. Jeżeli
posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności komisja                 posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności komisja
może ujawnić dokumenty oraz protokół posiedzenia z                    może ujawnić dokumenty oraz protokół posiedzenia z
zastrzeżeniem postanowień art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia              zastrzeżeniem postanowień art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia
(WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.                    (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady. W
                                                                      przypadku naruszenia przepisów o obowiązku zachowania
                                                                      poufności stosuje się art. 147.
 ---pagebreak--- C 287 E/256         PL                      Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                      24.11.2006

Czwartek, 19 stycznia 2006 r.

                    TEKST OBOWIĄZUJĄCY                                                          POPRAWKI

                                                          Poprawka 6
                                            Tytuł VI rozdział 3 a (nowy) tytuł (nowy)

                                                                     ROZDZIAŁ 3a
                                                                     ŚRODKI STOSOWANE W PRZYPADKU NIEPRZE-
                                                                     STRZEGANIA NORM POSTĘPOWANIA
                                                                     (do umieszczenia przed art. 146)

                                                          Poprawka 7
                                                  Artykuł 146 tytuł i ustęp 1

Przywołanie do porządku                                              Środki natychmiastowe

1.    Przewodniczący przywołuje do porządku każdego posła,           1.   Przewodniczący przywołuje do porządku każdego posła,
który zakłóca posiedzenie.                                           który zakłóca prawidłowy przebieg posiedzenia lub którego
                                                                     postępowanie nie jest zgodne z odpowiednimi postanowie-
                                                                     niami art. 9.

                                                          Poprawka 8
                                                      Artykuł 146 ustęp 3

3.   W przypadku zakłócenia porządku po raz trzeci Prze-             3.   W przypadku dalszego zakłócania porządku lub kolej-
wodniczący może zarządzić usunięcie posła z sali obrad do            nego naruszenia porządku Przewodniczący może odebrać
końca posiedzenia. Sekretarz Generalny czuwa nad natych-             posłowi głos i zarządzić usunięcie go z sali obrad do końca
miastowym zastosowaniem tego środka dyscyplinarnego z                posiedzenia. W przypadku wyjątkowo poważnego zakłócenia
pomocą strażników oraz, w razie potrzeby, służb ochrony              porządku Przewodniczący może zastosować ostatni z wymie-
Parlamentu.                                                          nionych środków także natychmiast i bez powtórnego przy-
                                                                     wołania do porządku. Sekretarz Generalny niezwłocznie
                                                                     zapewnia zastosowanie takiego środka dyscyplinarnego przy
                                                                     pomocy strażników oraz, w razie potrzeby, służb ochrony
                                                                     Parlamentu.

                                                          Poprawka 9
                                                 Artykuł 146 ustęp 3 a (nowy)

                                                                     3a. W przypadku zakłócenia porządku w sposób utrud-
                                                                     niający kontynuację obrad Przewodniczący, w celu przywró-
                                                                     cenia porządku, zawiesza posiedzenie na określony czas lub
                                                                     zamyka je. Jeżeli nie może on dojść do głosu, opuszcza fotel
                                                                     przewodniczącego, co oznacza zawieszenie posiedzenia. Posie-
                                                                     dzenie jest wznawiane po ponownym zwołaniu go przez
                                                                     Przewodniczącego.

                                                         Poprawka 10
                                                 Artykuł 146 ustęp 3 b (nowy)

                                                                     3b. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1-3a, przy-
                                                                     sługują   odpowiednio      przewodniczącemu     posiedzenia
                                                                     organów, komisji i delegacji, przewidzianych w Regulaminie.
 ---pagebreak--- 24.11.2006           PL                        Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                     C 287 E/257

                                                                                Czwartek, 19 stycznia 2006 r.

                    TEKST OBOWIĄZUJĄCY                                                            POPRAWKI

                                                          Poprawka 11
                                                   Artykuł 146 ustęp 3 c (nowy)

                                                                     3c. W razie konieczności, uwzględniając wagę naruszenia
                                                                     norm postępowania, poseł prowadzący obrady może, najpóź-
                                                                     niej do dnia rozpoczęcia następnej sesji lub do następnego
                                                                     posiedzenia danego organu, komisji lub delegacji, zwrócić się
                                                                     do Przewodniczącego o zastosowanie art. 147.

                                                          Poprawka 12
                                                           Artykuł 147

Wykluczenie posłów                                                   Sankcje

1.    W przypadku, gdy poseł w bardzo poważny sposób zakłóca         1.    W przypadku wyjątkowo poważnego zakłócenia porządku
posiedzenie lub prace Parlamentu, Przewodniczący może po             lub prac Parlamentu z naruszeniem zasad określonych w art. 9
udzieleniu oficjalnego ostrzeżenia zaproponować, aby Parla-          Przewodniczący, po wysłuchaniu zainteresowanego posła,
ment natychmiast lub najpóźniej w trakcie następnej sesji            podejmuje umotywowaną decyzję w sprawie nałożenia odpo-
miesięcznej udzielił mu nagany, która pociąga za sobą                wiedniej sankcji, o której informuje zainteresowanego posła,
natychmiastowe wykluczenie z obrad oraz zakaz wstępu na              przewodniczących organów, komisji i delegacji, do których
salę obrad przez okres od dwóch do pięciu dni.                       poseł należy, a następnie podaje ją do wiadomości na posie-
                                                                     dzeniu plenarnym.

2.   Parlament głosuje nad zastosowaniem tego środka                 2.    Ocena zaobserwowanych zachowań musi uwzględniać
dyscyplinarnego w czasie ustalonym przez Przewodniczącego,           ich, w oparciu o wytyczne zawarte w załączniku do niniej-
albo podczas posiedzenia, na którym nastąpiły wydarzenia             szego Regulaminu, wyjątkowy, powtarzający się lub ciągły
będące jego przyczyną, albo, w przypadku zakłócenia                  charakter, a także ich wagę, (*).
porządku poza salą obrad, z chwilą, gdy informacja o tym
dotrze do Przewodniczącego, w każdym razie jednak najpóź-
niej w trakcie następnej sesji miesięcznej. Przed przystąpie-
niem do głosowania Parlament ma obowiązek wysłuchania
posła, którego dotyczy środek dyscyplinarny. Czas tego
wystąpienia nie może przekroczyć pięciu minut.

3.    Głosowanie nad proponowanym środkiem dyscypli-                 3.   Nałożona sankcja może obejmować jeden lub kilka z
narnym odbywa się za pomocą systemu elektronicznego, bez             następujących środków:
debaty. Wnioski oparte na art. 149 ust. 3 lub na art. 160
ust. 1 nie są dopuszczalne.                                          a) naganę;
                                                                     b) utratę prawa do otrzymywania dodatku pobytowego
                                                                        przez okres od 2 do 10 dni;
                                                                     c) bez uszczerbku dla prawa do głosowania na posiedzeniu
                                                                        plenarnym i z zastrzeżeniem ścisłego poszanowania w
                                                                        takim przypadku norm postępowania, czasowe zawie-
                                                                        szenie uczestnictwa w całości lub w części prac Parla-
                                                                        mentu na okres od 2 do 10 następujących po sobie dni, w
                                                                        czasie których obraduje Parlament lub którykolwiek z
                                                                        jego organów, komisji lub delegacji;
                                                                     d) przedłożenie Konferencji Przewodniczących, zgodnie z art.
                                                                        18, wniosku o zawieszenie lub odwołanie posła z jednej
                                                                        lub więcej funkcji z wyboru sprawowanych w Parla-
                                                                        mencie.

                                                                     (*) Patrz: załącznik XVIa.
 ---pagebreak--- C 287 E/258           PL                            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                  24.11.2006

Czwartek, 19 stycznia 2006 r.

                     TEKST OBOWIĄZUJĄCY                                                           POPRAWKI

                                                               Poprawka 13
                                                                Artykuł 148
Zakłócenie porządku w Parlamencie                                         Wewnętrzne postępowanie odwoławcze
Jeśli w Zgromadzeniu zakłócony zostaje porządek w sposób                  Zainteresowany poseł może w terminie dwóch tygodni od
utrudniający kontynuację obrad, Przewodniczący w celu                     otrzymania zawiadomienia o sankcji nałożonej przez Prze-
przywrócenia porządku zawiesza posiedzenie na określony                   wodniczącego wnieść do Prezydium wewnętrzne odwołanie
czas lub zamyka posiedzenie. Jeżeli nie może on dojść do                  wstrzymujące zastosowanie sankcji. W okresie nieprzekra-
głosu, opuszcza fotel Przewodniczącego, co oznacza zawie-                 czającym czterech tygodni od daty wniesienia odwołania
szenie posiedzenia. Posiedzenie jest wznawiane po                         Prezydium może uchylić, utrzymać w mocy lub zmniejszyć
ponownym zwołaniu przez Przewodniczącego.                                 wymiar nałożonej sankcji, nie naruszając przysługującego
                                                                          zainteresowanemu posłowi prawa do skorzystania z
                                                                          zewnętrznego postępowania odwoławczego. W przypadku
                                                                          braku decyzji Prezydium w wyznaczonym terminie sankcję
                                                                          uznaje się za nieważną.

                                                               Poprawka 14
                                                           Załącznik XVI a (nowy)
                                                                          ZAŁĄCZNIK XVIa
                                                                          Wytyczne dotyczące interpretacji      norm   postępowania
                                                                          mających zastosowanie do posłów
                                                                          1. Należy odróżnić dające się zaobserwować zachowania,
                                                                             które mogą być tolerowane, pod warunkiem, że nie są one
                                                                             obraźliwe lub zniesławiające, mieszczą się w rozsądnych
                                                                             granicach i nie stanowią przyczyny konfliktu, od tych,
                                                                             które powodują rzeczywiste zakłócenie jakiejkolwiek
                                                                             działalności parlamentarnej.
                                                                          2. Posłowie są pociągani do odpowiedzialności w przypadku,
                                                                             gdy osoby przez nich zatrudnione lub osoby, którym
                                                                             posłowie umożliwiają dostęp do Parlamentu, nie
                                                                             respektują w pomieszczeniach parlamentarnych norm
                                                                             postępowania mających zastosowanie do posłów.
                                                                          Przewodniczący lub jego przedstawiciele korzystają z upraw-
                                                                          nień porządkowych wobec tych osób lub każdej innej osoby z
                                                                          zewnątrz znajdującej się w pomieszczeniach Parlamentu.

              P6_TA(2006)0022

              Wdrażanie Europejskiej Karty Małych Przedsiębiorstw

              Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wdrażania Europejskiej Karty Małych Przedsię-
                                                biorstw (2005/2123(INI))

              Parlament Europejski,

              — uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie średniookresowego przeglądu strategii
                lizbońskiej (1),
              — uwzględniając wnioski Prezydencji Rady Europejskiej na szczycie w Lizbonie w marcu 2000 r.,

              (1) Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, str. 164.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/1170 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz ustanowienia specjalistycznych grup roboczych

text:
               19.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 193/29

         DECYZJA RADY (UE) 2016/1170
   z dnia 12 lipca 2016 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz ustanowienia specjalistycznych grup roboczych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 209, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa ramowa o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (1), (zwana dalej „Umową”) weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r.

               (2)

               Na podstawie art. 41 Umowy ustanowiono Wspólny Komitet w celu, między innymi, zapewnienia sprawnego funkcjonowania i wykonania Umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”).

               (3)

               Aby przyczynić się do skutecznego wykonania Umowy, należy przyjąć regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu.

               (4)

               Na mocy art. 41 Umowy Wspólny Komitet może ustanowić specjalistyczne grupy robocze celem udzielenia mu wsparcia w wykonywaniu jego zadań.

               (5)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz ustanowienia specjalistycznych grup roboczych powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, ustanowionego na mocy art. 41 Umowy, w sprawie:

               a)

               przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz

               b)

               ustanowienia specjalistycznych grup roboczych,

         oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.
   2.   Niewielkie zmiany do projektu decyzji mogą być uzgodnione przez przedstawicieli Unii we Wspólnym Komitecie bez konieczności konsultowania się z Radą.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. KAŽIMÍR

            Przewodniczący

      (1)  Umowa ramowa o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (Dz.U. L 125 z 26.4.2014, s. 17).

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–INDONEZJA NR 1/2016
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego
      WSPÓLNY KOMITET UE–INDONEZJA,
      uwzględniając Umowę ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „Umową”), a w szczególności jej art. 41,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Umowa weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.

                  (2)

                  Aby przyczynić się do skutecznego wykonania Umowy, należy jak najszybciej ustanowić Wspólny Komitet.

                  (3)

                  Zgodnie z art. 41 ust. 5 Umowy Wspólny Komitet powinien przyjąć swój regulamin wewnętrzny do celów stosowania Umowy,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł
      Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu określony w załączniku.

         Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Indonezja

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 125 z 26.4.2014, s. 17.

         ZAŁĄCZNIK
         Regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu
         Artykuł 1
         Skład i przewodniczący
         1.   Wspólny Komitet, ustanowiony na mocy art. 41 Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”), wypełnia swoje zadania określone w art. 41 Umowy.
         2.   Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli obu stron na najwyższym możliwym szczeblu.
         3.   Wspólnemu Komitetowi przewodniczą naprzemiennie Minister Spraw Zagranicznych Republiki Indonezji oraz Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Mogą oni przenieść swoje uprawnienie do przewodniczenia wszystkim lub niektórym posiedzeniom Wspólnego Komitetu na urzędnika wysokiego szczebla.
         Artykuł 2
         Reprezentacja
         1.   Strony powiadamiają się wzajemnie o wykazie swoich przedstawicieli we Wspólnym Komitecie (zwanych dalej „członkami”). Wykazem zarządza sekretariat Wspólnego Komitetu.
         2.   Członek, który chce być reprezentowany przez zastępcę, przed danym posiedzeniem zgłasza pisemnie przewodniczącemu Wspólnego Komitetu imię i nazwisko swojego zastępcy. Zastępcy członka przysługują wszystkie prawa tego członka.
         Artykuł 3
         Delegacje
         1.   Członkom Wspólnego Komitetu mogą towarzyszyć inni urzędnicy. Przed każdym posiedzeniem sekretariat powiadamia Strony o planowanym składzie delegacji uczestniczących w posiedzeniu.
         2.   W stosownych przypadkach i za zgodą obu Stron na posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą zostać zaproszeni eksperci oraz przedstawiciele innych organów w charakterze obserwatorów albo w celu udzielenia informacji na określony temat.
         Artykuł 4
         Posiedzenia
         1.   Wspólny Komitet zbiera się zwykle co najmniej raz na dwa lata lub zgodnie z uzgodnieniami między Stronami. Posiedzenia Wspólnego Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego i odbywają się na zmianę w Indonezji i w Brukseli w terminie uzgodnionym przez Strony. Za porozumieniem Stron mogą być zwoływane posiedzenia nadzwyczajne Wspólnego Komitetu.
         2.   W drodze wyjątku i za zgodą obu Stron posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą również odbywać się za pomocą środków technicznych, np. w formie wideokonferencji lub telekonferencji.
         3.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się na najwyższym możliwym szczeblu, zgodnie z uzgodnieniami Stron. Obie Strony, w miarę możliwości, dążą do zapewnienia udziału ministrów.
         4.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu na szczeblu ministerialnym są przygotowywane na wcześniejszym spotkaniu urzędników wysokiego szczebla.
         Artykuł 5
         Jawność
         1.   O ile Strony nie postanowiły inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu są niejawne. Gdy jedna Strona przedstawia Wspólnemu Komitetowi informacje określone jako poufne, druga Strona traktuje je jako informacje poufne.
         2.   Wspólny Komitet może wydawać publiczne oświadczenia, jeżeli uzna to za stosowne.
         Artykuł 6
         Sekretariat
         Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i przedstawiciel rządu Republiki Indonezji wspólnie sprawują funkcję sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszystkie komunikaty skierowane do przewodniczącego Wspólnego Komitetu oraz od niego wychodzące przekazywane są sekretarzom. Korespondencja skierowana do przewodniczącego Wspólnego Komitetu oraz od niego wychodząca może mieć dowolną formę pisemną, w tym wiadomości elektronicznej.
         Artykuł 7
         Porządek obrad
         1.   Przewodniczący sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Wstępny porządek obrad, wraz z odpowiednimi dokumentami, przekazywany jest drugiej Stronie zazwyczaj nie później niż 15 dni przed terminem rozpoczęcia posiedzenia.
         2.   Przewodniczący może zaproponować, aby w posiedzeniu Wspólnego Komitetu wzięli udział eksperci w celu udzielenia informacji dotyczących danego punktu porządku obrad.
         3.   Wspólny Komitet przyjmuje porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkty nieuwzględnione wcześniej we wstępnym porządku obrad mogą zostać w nim zamieszczone za zgodą obu Stron.
         4.   Przewodniczący może, w szczególnych okolicznościach i w porozumieniu z obiema Stronami, skrócić terminy, o których mowa w ust. 1, w celu uwzględnienia wymogów szczególnego przypadku.
         Artykuł 8
         Uzgodniony protokół
         1.   Wynik posiedzenia Wspólnego Komitetu ma formę uzgodnionego protokołu.
         2.   Obydwaj sekretarze sporządzają wspólnie projekt uzgodnionego protokołu każdego posiedzenia, na podstawie zgłoszenia gospodarza, zwykle w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty posiedzenia. Podstawą projektu uzgodnionego protokołu jest podsumowanie wniosków Wspólnego Komitetu dokonane przez przewodniczącego.
         3.   Uzgodniony protokół jest zatwierdzany przez obie Strony w terminie 45 dni kalendarzowych od daty posiedzenia lub w dowolnym innym terminie uzgodnionym przez Strony. Po uzgodnieniu protokołu obie Strony podpisują oryginał w dwóch egzemplarzach. Każda Strona otrzymuje jeden egzemplarz oryginału.
         Artykuł 9
         Decyzje i zalecenia
         1.   Do celów realizacji zadań Wspólnego Komitetu, określonych w art. 41 Umowy, Wspólny Komitet może postanowić o przyjęciu decyzji lub zalecenia. Taka decyzja lub zalecenie opatrzone są numerem porządkowym, datą przyjęcia oraz opisem przedmiotu.
         2.   Jeżeli wymagają tego okoliczności, Wspólny Komitet może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej.
         3.   Niezależnie od art. 5 każda Strona może zdecydować o publikacji decyzji i zaleceń Wspólnego Komitetu w swojej odpowiedniej publikacji urzędowej.
         Artykuł 10
         Korespondencja
         1.   Korespondencja adresowana do Wspólnego Komitetu jest kierowana do sekretarza jednej Strony, który następnie informuje drugiego sekretarza.
         2.   Sekretariat zapewnia przekazanie korespondencji adresowanej do Wspólnego Komitetu jego przewodniczącemu oraz jej rozesłanie, w stosownych przypadkach, jako dokumenty, o których mowa w art. 11.
         3.   Korespondencja od przewodniczącego Wspólnego Komitetu jest przesyłana Stronom przez sekretariat i, w stosownych przypadkach, rozsyłana jako dokumenty, o których mowa w art. 11.
         Artykuł 11
         Dokumenty
         1.   Jeżeli obrady Wspólnego Komitetu opierają się na pisemnych dokumentach potwierdzających, dokumenty takie są numerowane i przekazywane członkom przez sekretariat.
         2.   Każdy sekretarz jest odpowiedzialny za przekazywanie dokumentów właściwym członkom Wspólnego Komitetu po swojej stronie i systematyczne przesyłanie kopii dokumentów drugiemu sekretarzowi.
         Artykuł 12
         Wydatki
         1.   Każda Strona pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, zarówno dotyczące kosztów personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.
         2.   Wydatki związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która jest gospodarzem posiedzenia.
         Artykuł 13
         Zmiany w regulaminie wewnętrznym
         Każda Strona może zażądać na piśmie zmiany regulaminu wewnętrznego; może być on zmieniony za porozumieniem Stron zgodnie z art. 9.
         Artykuł 14
         Specjalistyczne grupy robocze i inne mechanizmy
         1.   Wspólny Komitet może ustanowić specjalistyczne grupy robocze lub inne mechanizmy wspierające go w wykonywaniu jego zadań. Specjalistyczne grupy robocze i inne mechanizmy składają sprawozdania Wspólnemu Komitetowi.
         2.   Wspólny Komitet może podjąć decyzję o rozwiązaniu istniejących specjalistycznych grup roboczych lub innych mechanizmów lub o ustanowieniu kolejnych specjalistycznych grup roboczych lub innych mechanizmów wspierających go w wykonywaniu jego obowiązków.
         3.   Specjalistyczne grupy robocze i inne mechanizmy zdają szczegółowe sprawozdania ze swej działalności Wspólnemu Komitetowi na każdym z jego posiedzeń.
         4.   Specjalistyczne grupy robocze mogą przedkładać Wspólnemu Komitetowi wyłącznie zalecenia.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–INDONEZJA NR 2/2016
      z dnia …
      w sprawie ustanowienia specjalistycznych grup roboczych i innych mechanizmów
      WSPÓLNY KOMITET UE-INDONEZJA,
      uwzględniając Umowę ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „Umową”), a w szczególności jej art. 41, oraz art. 14 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Umowa weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.

                  (2)

                  Aby przyczynić się do skutecznego wykonania Umowy, należy jak najszybciej ustanowić jej ramy instytucjonalne.

                  (3)

                  Na mocy art. 41 ust. 3 Umowy oraz art. 14 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu Wspólny Komitet może ustanowić specjalistyczne grupy robocze i inne mechanizmy wspierające go w wykonywaniu jego zadań.

                  (4)

                  Aby umożliwić prowadzenie dyskusji na szczeblu eksperckim na temat kluczowych obszarów wchodzących w zakres Umowy, można ustanawiać specjalistyczne grupy robocze lub inne mechanizmy. Strony mogą ponadto postanowić o zmianie wykazu specjalistycznych grup roboczych lub innych mechanizmów lub zakresu ich zadań.

                  (5)

                  Zgodnie z art. 9 regulaminu wewnętrznego Wspólny Komitet może także podejmować decyzje w drodze procedury pisemnej.

                  (6)

                  Należy przyjąć niniejszą decyzję, aby specjalistyczne grupy robocze lub mechanizmy mogły rozpocząć działalność w odpowiednim czasie,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł
      Niniejszym ustanawia się specjalistyczne grupy robocze i inne mechanizmy wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.

         Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu UE–Indonezja

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 125 z 26.4.2014, s. 17.

         ZAŁĄCZNIK
         Wspólny Komitet UE–Indonezja
         Specjalistyczne grupy robocze i inne mechanizmy

                     1)

                     Specjalistyczna grupa robocza ds. współpracy na rzecz rozwoju

                     2)

                     Specjalistyczna grupa robocza ds. handlu i inwestycji

                     3)

                     Dialog dotyczący praw człowieka

                     4)

                     Dialog polityczny

                     5)

                     Dialog dotyczący bezpieczeństwa


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1989 z dnia 26 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy dotyczącej kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki

text:
               6.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 290/7

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1989
   z dnia 26 października 2015 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy dotyczącej kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 1 i art. 37,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 180 i art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 października 2013 r. Rada upoważniła Komisję i Wysokiego Przedstawiciela do podjęcia negocjacji w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (zwaną dalej „Euratomem”), działającymi jako jedna Strona, a Gruzją, Japonią, Królestwem Norwegii, Republiką Armenii, Republiką Kazachstanu, Republiką Kirgiską, Republiką Korei, Republiką Tadżykistanu i Stanami Zjednoczonymi Ameryki (zwanej dalej „Umową”).

               (2)

               Negocjacje te zakończyły się pomyślnie i Umowa została parafowana w dniu 22 czerwca 2015 r.

               (3)

               Zawarcie Umowy podlega oddzielnej procedurze w odniesieniu do kwestii należących do kompetencji Euratomu.

               (4)

               Należy podpisać Umowę w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy dotyczącej kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki, z zastrzeżeniem zawarcia wskazanej Umowy (1).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady 2011/203/WPZiB z dnia 31 marca 2011 r. zmieniająca decyzję 2010/445/WPZiB w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Kryzysu w Gruzji

text:
               1.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 86/72

         DECYZJA RADY 2011/203/WPZiB
   z dnia 31 marca 2011 r.
   zmieniająca decyzję 2010/445/WPZiB w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Kryzysu w Gruzji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 września 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/760/WPZiB (1) w sprawie mianowania Pierre’a MORELA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) ds. Kryzysu w Gruzji na okres do dnia 28 lutego 2009 r.

               (2)

               W dniu 11 sierpnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/445/WPZiB (2) przedłużającą mandat SPUE do dnia 31 sierpnia 2011 r. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE do tego dnia została ustalona na 700 000 EUR. Finansową kwotę odniesienia należy podwyższyć do 1 004 000 EUR, aby uwzględnić dodatkowe potrzeby operacji.

               (3)

               Do decyzji 2010/445/WPZiB należy wprowadzić odpowiednie zmiany,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 5 decyzji 2010/445/WPZiB ust. 1 otrzymuje brzmienie:

      „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. wynosi 1 004 000 EUR.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2011 r.

            W imieniu Rady

         VÖLNER P.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 259 z 27.9.2008, s. 16.

      (2)  Dz.U. L 211 z 12.8.2010, s. 33.


title: 2003/197/: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 197/03/COL z dnia  5 listopada 2003 r.  zmieniająca po raz trzydziesty dziewiąty Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału 34: Stopy referencyjne, stopy dyskontowe i stopy procentowe stosowane w przypadku zwrotu pomocy państwa niezgodnej z prawem

text:
               25.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 139/33

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

   nr 197/03/COL
   z dnia 5 listopada 2003 r.
   zmieniająca po raz trzydziesty dziewiąty Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału 34: Stopy referencyjne, stopy dyskontowe i stopy procentowe stosowane w przypadku zwrotu pomocy państwa niezgodnej z prawem
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61 do 63 oraz Protokół 26,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit b) i art. 1 w części I Protokołu 3 (3),
   ZGODNIE Z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   ZGODNIE Z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia oraz wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,
   PRZYWOŁUJĄC Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (4) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA (5) dnia 19 stycznia 1994 r.,
   MAJĄC NA UWADZE, że dnia 8 maja 2003 r. Komisja Europejska opublikowała nowy Komunikat w sprawie stosowania oprocentowania w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej z prawem (6),
   MAJĄC NA UWADZE, że niniejszy komunikat ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że należy zagwarantować jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa na całym terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA przyjmie, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   MAJĄC NA UWADZE, że poprzedni rozdział 33.2 wytycznych w sprawie pomocy państwa dotyczących referencyjnych stóp procentowych również traktuje o stopach procentowych i z tego względu winien stać się częścią tego samego rozdziału, który zawiera postanowienia dotyczące stóp procentowych stosowanych w przypadku zwrotu pomocy państwa niezgodnej z prawem,
   PO KONSULTACJI z Komisją Europejską,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO konsultacji, które Urząd Nadzoru EFTA odbył z państwami EFTA w przedmiotowej sprawie na wielostronnym spotkaniu dnia 20 czerwca 2003 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:

               1.

               Wytyczne w sprawie pomocy państwa zmienia się, dodając nowy rozdział 34: „Stopy referencyjne, stopy dyskontowe i stopy procentowe stosowane w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej z prawem”.

               2.

               Rozdział 33.2 wytycznych w sprawie pomocy państwa staje się rozdziałem 34.1. Usuwa się rozdział 33.2.

               3.

               Tytuł rozdziału 33 „Inne postanowienia” zastępuje się tytułem rozdziału 33.1 i brzmi on obecnie „Przeliczenia pomiędzy walutami krajowymi a euro”. Wszelkie odniesienia w tym rozdziale dotyczące ECU zamienia się na „euro”. Skreśla się tytuł rozdziału 33.1.

               4.

               Nowy rozdział 34 stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

               5.

               Państwa EFTA zostają poinformowane pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji wraz z Załącznikiem.

               6.

               Komisja Europejska zostaje poinformowana, zgodnie z lit. d) Protokołu 27 do Porozumienia EOG, poprzez przekazanie jej egzemplarza niniejszej decyzji wraz z Załącznikiem.

               7.

               Niniejsza decyzja, wraz z załącznikiem, zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               8.

               Decyzja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 5 listopada 2003 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Einar M. BULL

            Przewodniczący

         Hannes HAFSTEIN

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (3)  Protokół 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale zmieniony przez państwa EFTA dnia 10 grudnia 2001 r. Zmiany weszły w życie dnia 28 sierpnia 2003 r.

      (4)  Zwane dalej „wytycznymi w sprawie pomocy państwa”.

      (5)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z tego samego dnia, ostatnio zmienione decyzją Kolegium nr 196/03/COL z dnia 5 listopada 2003 r., dotychczas nieopublikowaną.

      (6)  Komunikat Komisji w sprawie stosowania oprocentowania w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej z prawem (Dz. U. C 110 z 8.5.2003, str. 21, sprostowanie w Dz. U. C 150 z 27.6.2003, str. 3).

      ZAŁĄCZNIK

         „34.   STOPY REFERENCYJNE, STOPY DYSKONTOWE I STOPY PROCENTOWE STOSOWANE W PRZYPADKU ZWROTU POMOCY NIEZGODNEJ Z PRAWEM
         34.1.   REFERENCYJNE STOPY PROCENTOWE (1)

                     (1)

                     W ramach monitorowania pomocy państwa przewidzianego w Porozumieniu EOG Urząd Nadzoru EFTA posługuje się różnymi parametrami, w tym także stopami referencyjnymi i stopami dyskontowymi.

                     (2)

                     Stopy te służą obliczaniu ekwiwalentu dotacji pomocy wypłacanej w kilku ratach oraz wartości pomocy udzielonej w formie obniżonych odsetek. Stosuje się je również przy wdrażaniu zasady de minimis oraz w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej z prawem.

                     (3)

                     Stopy referencyjne mają odzwierciedlać przeciętną wysokość stóp procentowych obowiązujących w różnych państwach EFTA, będących stronami Porozumienia EOG, w odniesieniu do pożyczek średnio- i długoterminowych (pięć do dziesięciu lat) zabezpieczonych w sposób standardowy.

                     (4)

                     Od dnia 1 kwietnia 2000 r. obowiązują stopy referencyjne w następującej wysokości:

                                 —

                                 stopa indykatywna odpowiada stopie rentowności pięcioletnich obligacji skarbu państwa w odpowiedniej walucie powiększonej o premię w wysokości 25 punktów bazowych,

                                 —

                                 stopa referencyjna równa jest średniej stóp indykatywnych odnotowanych w poprzednich miesiącach, tj. wrześniu, październiku i listopadzie,

                                 —

                                 stopa referencyjna ustalana będzie (począwszy od 2001 r.) ze skutkiem od dnia 1 stycznia,

                                 —

                                 stopa referencyjna ponownie podlega dostosowaniu w trakcie roku, o ile różni się o więcej niż 15 % od średniej stóp indykatywnych odnotowanych w ciągu ostatnich trzech miesięcy, za które dostępne są dane.

                           PONADTO NALEŻY ZAUWAŻYĆ, CO NASTĘPUJE:

                                 —

                                 stopa referencyjna określona w powyższy sposób stanowi stopę minimalną, którą można podwyższyć w sytuacjach szczególnego ryzyka (np. wobec przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji lub w przypadku braku zabezpieczenia standardowo wymaganego przez banki).

                                 —

                                 Urząd Nadzoru EFTA zastrzega sobie prawo, o ile jest to niezbędne dla rozpatrzenia konkretnych spraw, stosowania bardziej krótkoterminowej stopy bazowej (np. jednoroczna stopa LIBOR) lub bardziej długoterminowej stopy bazowej (np. stopa obligacji dziesięcioletnich) niż stopa rentowności pięcioletnich obligacji skarbu państwa.

                     (5)

                     Stopy referencyjne publikowane będą przez Urząd Nadzoru EFTA w Internecie pod następującym adresem: www.eftasurv.int

               34.2   STOPY REFERENCYJNE STOSOWANE W PRZYPADKU ZWROTU POMOCY NIEZGODNEJ Z PRAWEM (2)

                     (1)

                     Artykuł 14 w części II protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale stanowi, że w razie podjęcia decyzji negatywnych w sprawach dotyczących pomocy niezgodnej z prawem Urząd Nadzoru EFTA decyduje o tym, że dane państwo EFTA podejmie niezbędne kroki mające na celu zwrot pomocy przez beneficjenta. Pomoc podlegająca zwrotowi obejmuje odsetki naliczone według właściwej stopy ustalonej przez Urząd Nadzoru EFTA. Odsetki są należne od dnia pozostawienia pomocy niezgodnej z prawem do dyspozycji beneficjenta do dnia zwrotu tej pomocy.

                     (2)

                     W piśmie skierowanym do Państw Członkowskich UE z dnia 22 lutego 1995 r. Komisja Europejska wyraziła pogląd, iż stopy rynkowe stanowią, w związku z przywracaniem status quo, lepszą niż stopy ustawowe miarę korzyści niesłusznie przyznanych beneficjentowi pomocy niezgodnej z prawem. Komisja Europejska poinformowała zatem Państwa Członkowskie UE, że w ramach decyzji dotyczących zwrotu pomocy przyznanej niezgodnie z prawem za podstawę dla stopy rynkowej przyjmować będzie stopę referencyjną wykorzystywaną do obliczania ekwiwalentu dotacji netto dla środków pomocy regionalnej. Stąd też przez wiele lat praktyką przyjętą przez Komisję Europejską było włączanie do decyzji Komisji o zwrocie pomocy klauzuli nakładającej wymóg naliczania odsetek na podstawie stopy referencyjnej stosowanej do obliczania ekwiwalentu dotacji netto dla pomocy regionalnej. Dnia 9 września 1997 r. Komisja Europejska przyjęła obwieszczenie określające dalsze szczegóły w zakresie stóp referencyjnych stosowanych do obliczania spłat pomocy niegodnej z prawem i innych celów (3), włączone częściowo przez Urząd Nadzoru EFTA do wytycznych w sprawie pomocy państwa – zob. obecny rozdział 34.1 (4). Pojawiło się pytanie, czy wspomniane stopy procentowe winny być stosowane w ujęciu prostym czy złożonym (5).

                     (3)

                     Zgodnie z bogatym orzecznictwem sądów wspólnotowych (6) zwrot pomocy stanowi logiczną konsekwencję jej niezgodności z prawem. Celem zwrotu jest przywrócenie poprzedniej sytuacji. W wyniku spłacenia pomocy następuje utrata przez beneficjenta nieuzasadnionej korzyści, którą uzyskał na rynku w stosunku do swoich konkurentów, oraz przywrócenie warunków konkurencji panujących przed wypłaceniem pomocy. W praktyce rynkowej naliczenie odsetek prostych następowałoby zwykle jeżeli beneficjent środków nie skorzysta z kwoty odsetek przed upływem danego okresu, przykładowo wówczas, gdy odsetki są należne wyłącznie na koniec okresu. Odsetki złożone obliczano by zwykle, jeśli można by uznać, że w każdym roku (lub okresie) kwota odsetek została wypłacona beneficjentowi, powiększając odpowiednio pierwotną kwotę kapitału. W takim przypadku beneficjent osiągałby zysk z odsetek od odsetek wypłacanych za każdy okres.

                     (4)

                     W praktyce rodzaj przyznanej pomocy i sytuacja indywidualnego beneficjenta mogą być różne w zależności od przypadku. Jeśli pomoc wiąże się z nadwyżką, korzyść, jaką przedsiębiorstwo odniesie z jej tytułu, można przyrównać do lokaty, z której w normalnej sytuacji otrzymałoby ono odsetki złożone. Jeśli pomoc była pomocą inwestycyjną na określoną kwotę kosztów kwalifikowanych, mogła zastąpić inne źródło finansowania, które również w normalnych okolicznościach przyniosłoby odsetki złożone według stawek rynkowych. Jeśli pomoc stanowiła pomoc operacyjną, miałaby bezpośredni wpływ na rachunek zysków i strat, a tym samym na bilans, skutkując udostępnieniem środków na lokaty. Zatem, pomimo różnych sytuacji, wydaje się, że oddziaływanie pomocy niezgodnej z prawem polega na przekazywaniu beneficjentowi środków na warunkach podobnych do nieoprocentowanych pożyczek średniookresowych. Stosowanie odsetek złożonych wydaje się więc być niezbędne dla zapewnienia pełnej przeciwwagi dla korzyści finansowych wynikających z takiej sytuacji.

                     (5)

                     Urząd Nadzoru EFTA pragnie zatem poinformować państwa EFTA oraz zainteresowane strony, że w podejmowanych w przyszłości decyzjach dotyczących zwrotu pomocy przyznanej niezgodnie z prawem stosować będzie stopę referencyjną wykorzystywaną do obliczania ekwiwalentu dotacji netto dla pomocy regionalnej według wzoru dla odsetek złożonych. Zgodnie z powszechną praktyką rynkową kapitalizacja następować winna co roku. Podobnie Urząd Nadzoru EFTA oczekuje od państw EFTA stosowania odsetek złożonych w ramach realizacji nierozstrzygniętych decyzji dotyczących zwrotu pomocy, chyba że naruszałoby to podstawowe zasady prawa EOG.”

         (1)  Podrozdział odpowiada częściowo obwieszczeniu Komisji w sprawie metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. C 273 z 9.9.1997, str. 3), wcześniej rozdział 33.2 wytycznych w sprawie pomocy państwa.

         (2)  Niniejszy rozdział odpowiada komunikatowi Komisji w sprawie stosowania oprocentowania w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej z prawem (Dz. U. C 110 z 8.5.2003, str. 21, sprostowanie w Dz. U. C 150 z 27.6.2003, str. 3).

         (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych, zob. przypis 1.

         (4)  Kolejne obwieszczenie Komisji w sprawie technicznych zmian w zakresie metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. C 241 z 26.8.1999, str. 9), dotyczyło przejścia do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej w dniu 1 stycznia 1999 r. i nie miało znaczenia dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

         (5)  Obliczenie odsetek prostych opiera się na wzorze: »odsetki = (kapitał × stopa procentowa × liczba lat)«.
      Odsetki złożone, kapitalizowane w skali roku, oblicza się natomiast na podstawie wzoru: »odsetki = (kapitał (1 + stopa procentowa) liczba lat) – kapitał«.

         (6)  Zob. zwłaszcza sprawa C-24/95 Land Rheinland-Pfalz przeciwko Alcan [1997] ECR I-1591 i sprawa T-459/93 Siemens przeciwko Komisji [1995] ECR II-1675.


title: 2007/867/WE: Decyzja Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994, dotyczącego zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii przewidzianego na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/95

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 grudnia 2007 r.
   w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994, dotyczącego zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii przewidzianego na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994
   (2007/867/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 14 maja 2007 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji na mocy art. XXVIII GATT 1994, w celu zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii. Zgodnie z powyższym dnia 3 sierpnia 2007 r. Wspólnota Europejska powiadomiła WTO o zamiarze zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii, przewidzianego na liście koncesyjnej WE CXL.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach wytycznych negocjacyjnych wydanych przez Radę.

               (3)

               Komisja wynegocjowała porozumienie w formie wymiany listów z Nową Zelandią. Należy zatem zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994, dotyczące zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii przewidzianego na liście koncesyjnej CXL załączonej do GATT 1994.
   Tekst umowy dołączono do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli 20 grudnia 2007 r.

            W imieniu Rady

         F. NUNES CORREIA

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/96

         POROZUMIENIE
   w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994, dotyczące zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii przewidzianego na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994
   Bruksela, dnia
   Szanowny Panie!
   W rezultacie rokowań między Wspólnotą Europejską (WE) a Nową Zelandią na mocy artykułu XXVIII GATT z 1994 roku w celu zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii, przewidzianego na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT z 1994 roku (GATT 1994), WE zgadza się na konkluzje wskazane poniżej.
   Przepisy końcowe dotyczące kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii
   Kontyngent taryfowy odnosi się do masła pochodzącego z Nowej Zelandii i obejmuje następujące pozycje taryfowe:

               Kod CN

               Opis

               ex04051011
               ex04051019

               Masło, co najmniej sześciotygodniowe, o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 % masy, ale mniejszej niż 85 % masy, wytwarzane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez zastosowania materiałów przechowywanych, w jednorazowym, autonomicznym i nieprzerwanym procesie

               ex04051030

               Masło co najmniej sześciotygodniowe, o wagowej zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 %, ale mniejszej niż 85 %, produkowane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez wykorzystania surowców przechowywanych, w jednym, niezależnym i niezakłóconym procesie, podczas którego śmietana może przejść przez etap, w którym tłuszcz z masła jest skoncentrowany i/lub rozbijany (procesy określane jako „Ammix” i „Spreadable”)

         Stawka celna w ramach kontyngentu wynosi 70 EUR za 100 kg.
   Wysokość kontyngentu wynosi 74 693 tony.
   Zakwalifikowanie do kontyngentu podlega warunkom określonym we właściwych przepisach wspólnotowych.
   Kwestie ogólne
   Postanowienia niniejszego porozumienia stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.
   Byłbym wdzięczny za potwierdzenie, że Pański rząd zgadza się na powyższe postanowienia.
   Z wyrazami szacunku,

      W imieniu Wspólnoty Europejskiej

   Bruksela, dnia …
   Szanowny Panie!
   Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pana listu z dzisiejszą datą, sformułowanego w następujący sposób:

      „W rezultacie rokowań między Wspólnotą Europejską (WE) a Nową Zelandią na mocy artykułu XXVIII GATT z 1994 roku w celu zmiany kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii, przewidzianego na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT z 1994 roku (GATT 1994), WE zgadza się na konkluzje wskazane poniżej.
      Przepisy końcowe dotyczące kontyngentu taryfowego WTO na masło pochodzące z Nowej Zelandii
      Kontyngent taryfowy odnosi się do masła pochodzącego z Nowej Zelandii i obejmuje następujące pozycje taryfowe:

                  Kod CN

                  Opis

                  ex04051011
                  ex04051019

                  Masło, co najmniej sześciotygodniowe, o zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 % masy, ale mniejszej niż 85 % masy, wytwarzane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez zastosowania materiałów przechowywanych, w jednorazowym, autonomicznym i nieprzerwanym procesie

                  ex04051030

                  Masło co najmniej sześciotygodniowe, o wagowej zawartości tłuszczu nie mniejszej niż 80 %, ale mniejszej niż 85 %, produkowane bezpośrednio z mleka lub śmietany bez wykorzystania surowców przechowywanych, w jednym, niezależnym i niezakłóconym procesie, podczas którego śmietana może przejść przez etap, w którym tłuszcz z masła jest skoncentrowany i/lub rozbijany (procesy określane jako „Ammix” i „Spreadable”)

            Stawka celna w ramach kontyngentu wynosi 70 EUR za 100 kg.
      Wysokość kontyngentu wynosi 74 693 tony.
      Zakwalifikowanie do kontyngentu podlega warunkom określonym we właściwych przepisach wspólnotowych.
      Kwestie ogólne
      Postanowienia niniejszego porozumienia stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.
      Byłbym wdzięczny za potwierdzenie, że Pański rząd zgadza się na powyższe postanowienia.”.

   Mam zaszczyt potwierdzić, że Nowa Zelandia zgadza się z treścią powyższego listu.
   Z wyrazami szacunku,

      W imieniu Nowej Zelandii

      Съставено в Брюксел
      Hecho en Bruselas, el
      V Bruselu dne
      Udfærdiget i Bruxelles den
      Geschehen zu Brüssel am
      Brüssel,
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις
      Done at Brussels
      Fait à Bruxelles, le
      Fatto a Bruxelles, addì
      Briselē,
      Priimta Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben,
      Magħmul fi Brussell,
      Gedaan te Brussel,
      Sporządzono w Brukseli, dnia
      Întocmit la Bruxelles
      Feito em Bruxelas
      V Bruseli
      V Bruslju,
      Tehty Brysselissä
      Utfördat i Bryssel den

         От името на Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         În numele Comunitatii Europene
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         På Europeiska gemenskapen

      Съставено в Брюксел
      Hecho en Bruselas, el
      V Bruselu dne
      Udfærdiget i Bruxelles den
      Geschehen zu Brüssel am
      Brüssel,
      'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις
      Done at Brussels
      Fait à Bruxelles, le
      Fatto a Bruxelles, addì
      Briselē,
      Priimta Briuselyje.
      Kelt Brüsszelben,
      Magħmul fi Brussell,
      Gedaan te Brussel,
      Sporządzono w Brukseli, dnia
      Întocmit la Bruxelles
      Feito em Bruxelas
      V Bruseli
      V Bruslju,
      Tehty Brysselissä
      Utfördat i Bryssel den

         For New Zealand
         От името на Нова Зеландия
         Por Nueva Zelanda
         Za Nový Zêland
         For New Zealand
         Für Neuseeland
         Uus-Meremaa nimel
         Για τη Νέα Υηλανδία
         Pour la Nouvelle-Zélande
         Per la Nuova Zelanda
         Jaunzēlandes vārdā
         Naujosios Zelandijos vardu
         Új-Zéland részéről
         Għan-New Zealand
         Voor Nieuw-Zeeland
         W imieniu Nowej Zelandii
         Pela Nova Zelândia
         În numele Noii Zeelande
         Za Nový Zéland
         Za Novo Zelandijo
         Uuden-Seelannin puolesta
         För Nya Zeeland


Ważna informacja prawna

|

52006DP0480

Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejów (2006/2122(IMM))

Dziennik Urzędowy 314 E , 21/12/2006 P. 0082 - 0084

		P6_TA(2006)0480Wniosek o skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejówDecyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku o skorzystanie przez Gabriele Albertiniego z immunitetu i przywilejów (2006/2122(IMM))Parlament Europejski,- uwzględniając wniosek Gabriele Albertiniego dotyczący skorzystania z immunitetu w związku z postępowaniem karnym wszczętym przeciw niemu przed sądem w Mediolanie, z dnia 28 kwietnia 2006 r., ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 15 maja 2006 r.,- po wysłuchaniu wyjaśnień Gabriele Albertiniego, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,- uwzględniając art. 9 i 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,- uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r. [1],- uwzględniając art. 68 Konstytucji Republiki Włoskiej,- uwzględniając art. 6 ust. 3 oraz art. 7 Regulaminu,- uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0383/2006),A. mając na uwadze, że Gabriele Albertini jest posłem do Parlamentu Europejskiego wybranym w szóstych bezpośrednich wyborach w dniach od 10 do 13 czerwca 2004 r. oraz mając na uwadze weryfikację jego mandatu przez Parlament Europejski w dniu 14 grudnia 2004 roku [2],B. mając na uwadze, że podczas sesji parlamentarnych posłowie do Parlamentu Europejskiego chronieni są na terenie swego własnego kraju immunitetem takim samym jak deputowani do parlamentu danego kraju oraz że nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy poseł został ujęty na gorącym uczynku; mając na uwadze, że nie pozbawia to Parlamentu Europejskiego prawa do uchylenia immunitetu posła [3],C. mając na uwadze, że do przedmiotowego przypadku zastosowanie mają przepisy art. 68 ust. 2 włoskiej konstytucji, który zezwala na wszczęcie bez szczególnych formalności postępowania karnego przeciw posłowi, ale stanowi, że bez zgody izby, do której poseł ten należy, nie może on ani jego mieszkanie zostać poddane rewizji, oraz nie może on zostać aresztowany, zatrzymany, ani w inny sposób pozbawiony wolności osobistej, jeśli nie jest to związane z wykonaniem ostatecznego wyroku lub ujęciem posła na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, w przypadku którego obowiązkowo stosuje się areszt,D. mając na uwadze, że zarzuty postawione Gabriele Albertiniemu przez urząd prokuratora publicznego przy sądzie w Mediolanie odnoszą się do składania poprawek in blanco w ramach procedury budżetowej Rady Miejskiej Mediolanu z zamiarem późniejszego wypełnienia ich w świetle poprawek składanych przez opozycję w celu uniknięcia składania poprawek po upływie ostatecznego terminu, co byłoby niedopuszczalne,E. mając na uwadze, że składanie poprawek in blanco można uznać za aspekt polityki i życia politycznego, oraz że - dopóki akt prawny, którego dotyczą, nie został przyjęty - poprawki takie są po prostu częścią wewnętrznej procedury i nie powodują zewnętrznych skutków, w szczególności i przede wszystkim z punktu widzenia prawa karnego, ponieważ składanie takich poprawek sprowadza się do niemożliwego przestępstwa, a w każdym razie do niezaistniałego przestępstwa,F. mając na uwadze, że w innym postępowaniu (sprawa nr 9384/03 R.G.N.R.) ten sam sąd w Mediolanie, rozpatrując zarzuty zbliżone do zarzutów stawianych Gabriele Albertiniemu, które wówczas stawiał sam Gabriele Albertini swym politycznym przeciwnikom, nie dopatrzył się znamion przestępstwa i umorzył sprawę,G. mając na uwadze, że zajęcie przez ten sam sąd w dwóch zasadniczo zbliżonych sprawach diametralnie różnego stanowiska sprowadza się do nieuzasadnionego nierównego traktowania, co sugeruje, że postępowanie przeciwko Gabriele Albertiniemu jest niesłuszne,H. mając na uwadze, że sprawa jest niezwykle delikatnej natury, a jej następstwa są nie do przyjęcia z punktu widzenia prerogatyw Parlamentu Europejskiego, ponieważ nie ma uzasadnienia dla odmiennego traktowania Gabriele Albertiniego, które prowadzi do pytania o fumus persecutionis,I. mając na uwadze, że każdy przypadek prześladowania politycznego posła jest atakiem na integralność Parlamentu Europejskiego jako demokratycznie wyłonionej przez narody Europy instytucji politycznej i stanowi obrazę Parlamentu,J. mając na uwadze, że dyskryminujące podejście włoskiego sądu wyrządza krzywdę Gabriele Albertiniemu,K. mając na uwadze, że gdyby Statut Posła do Parlamentu Europejskiego wszedł już w życie, co jednak jeszcze nie nastąpiło, chociaż Parlament Europejski zatwierdził go już dwukrotnie w swoich rezolucjach z dnia 5 grudnia 2002 r. [4] i z dnia 17 grudnia 2003 r. [5], postępowanie przeciwko Gabriele Albertiniemu mogłoby zostać zawieszone,1. wyraża ubolewanie, że w swej obecnej formie Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. nie daje Parlamentowi Europejskiemu możliwości podjęcia wiążących działań w celu obrony Gabriele Albertiniego i dlatego podejmuje decyzję o nieudzieleniu zgody na skorzystanie przez niego z immunitetu;2. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji prokuratorowi publicznemu przy sądzie w Mediolanie w związku ze sprawą karną nr 8629/05 R.G.[1] Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, ECR 195 i sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni, Zbiór Orzeczeń 1986, ECR 2391.[2] Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie weryfikacji mandatów posłów (Dz.U. C 226 E z 15.9.2005 r., str. 51).[3] Art. 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r.[4] Dz.U. C 27 E z 30.1.2004 r., str. 139.[5] Dz.U. C 91 E z 15.4.2004 r., str. 230.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 29 kwietnia 1999 r. dotycząca zawarcia Umowy zmieniającej Umowę w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0408

Dziennik Urzędowy L 156 , 23/06/1999 P. 0023 - 0023

		Decyzja Radyz dnia 29 kwietnia 1999 r.dotycząca zawarcia Umowy zmieniającej Umowę w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą(1999/408/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130M, w związku z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Na podstawie decyzji z dnia 26 lutego 1996 r. [3] Rada zatwierdziła zawarcie Umowy w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską i Kanadą.(2) Na podstawie decyzji z dnia 22 czerwca 1998 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania zmian do wyżej wymienionej Umowy tylko wtedy, jeżeli odnoszą się one do obszarów współpracy, wymienionych w art. 4 tej Umowy, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 lit. b) tej Umowy.(3) Na podstawie decyzji z dnia 13 grudnia 1998 r. Rada zatwierdziła podpisanie Umowy zmieniającej.(4) Umowa zmieniająca została podpisana dnia 17 grudnia 1998 r.(5) Umowa zmieniająca powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się Umowę zmieniającą do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą.Tekst Umowy zmieniającej jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Zgodnie z art. 12 Umowy w sprawie współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Kanadą Przewodniczący Rady zgłasza, że procedury dotyczące wejścia w życie załączonej Umowy zmieniającej zostały zakończone po stronie Wspólnoty.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 kwietnia 1999 r.W imieniu RadyW. MüllerPrzewodniczący[1] Dz.U. C 400 z 22.12.1998, str. 27.[2] Opinia wydana dnia 13 kwietnia 1999 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 74 z 22.3.1996, str. 25.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2004/837/WPZiB z dnia 6 grudnia 2004 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej

text:
               7.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 360/32

      DECYZJA RADY 2004/837/WPZiB
   z dnia 6 grudnia 2004 r.
   dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/210/WPZiB z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (MPUE) (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1, w powiązaniu z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Kwota w wysokości 17 410 000 EUR pokrywająca koszty bieżące MPUE w roku 2005 jest finansowana wspólnie z ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
   2.   Zarządzanie wydatkami finansowanymi przez ogólny budżet Unii Europejskiej wyszczególnionymi w ust. 1 podlega wspólnotowym procedurom i regułom mającym zastosowanie do kwestii budżetowych z wyjątkiem tego, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2004 r.

            W imieniu Rady

         H. HOOGERVORST

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 70 z 13.3.2002, str. 1. Wspólne działanie ostatnio zmienione wspólnym działaniem 2003/188/WPZiB (Dz.U. L 73 z 19.3.1993, str. 9).


title: Wspólne stanowisko Rady 2007/705/WPZiB z dnia 30 października 2007 r. dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej

text:
               31.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 285/54

      WSPÓLNE STANOWISKO RADY 2007/705/WPZiB
   z dnia 30 października 2007 r.
   dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 7 listopada 2006 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2006/755/WPZiB dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej (1), które przewidywało przedłużenie ważności ich krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt na terytorium państw członkowskich, o których mowa we wspólnym stanowisku 2002/400/WPZiB (2), na okres kolejnych 12 miesięcy.

               (2)

               Na podstawie oceny stosowania wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB Rada uważa za właściwe przedłużenie ważności tych zezwoleń na okres kolejnych 12 miesięcy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
   Artykuł 1
   Państwa członkowskie, o których mowa w art. 2 wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB, przedłużają ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt udzielonych na podstawie art. 3 wspomnianego wspólnego stanowiska na okres kolejnych 12 miesięcy.
   Artykuł 2
   Rada dokonuje oceny stosowania wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszego wspólnego stanowiska.
   Artykuł 3
   Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
   Artykuł 4
   Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 30 października 2007 r.

            W imieniu Rady

         F. NUNES CORREIA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 308 z 8.11.2006, str. 18.

      (2)  Dz.U. L 138 z 28.5.2002, str. 33. Wspólne stanowisko ostatnio zmienione wspólnym stanowiskiem 2004/493/WPZiB (Dz.U. L 181 z 18.5.2004, str. 24).


title: 2004/921/WE: Decyzja Komisji z dnia 27 grudnia 2004 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę badań Eurobarometru dotyczących stosunku konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych

text:
               30.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 389/33

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 27 grudnia 2004 r.
   w sprawie finansowania przez Wspólnotę badań Eurobarometru dotyczących stosunku konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych
   (2004/921/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 17,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji Rady 90/424/EWG Wspólnota wnosi wkład finansowy w ustanowienie polityki informacyjnej w dziedzinie ochrony zwierząt.

               (2)

               Ta polityka informacyjna obejmuje między innymi wykonanie opracowań potrzebnych do przygotowania i opracowania prawodawstwa w dziedzinie ochrony zwierząt.

               (3)

               Przeprowadzenie badania analizującego stosunek konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych stanowi element omawianej polityki informacyjnej w dziedzinie ochrony zwierząt i tym samym należy wygospodarować i przyznać środki finansowe potrzebne Wspólnocie do przeprowadzenia niniejszego badania, pod warunkiem że zaplanowane badanie zostanie przeprowadzone w sposób skuteczny.

               (4)

               Niniejsze badanie zostanie przeprowadzane w postaci określonego badania Eurobarometru w zakresie Umowy ramowej (2) zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską, reprezentowaną przez Komisję Europejską, a TNS Opinion and Survey, konsorcjum złożonym z Taylor Nelson Sofres plc i EOS Gallup Europe, reprezentowanym przez centrum koordynujące European Omnibus Survey „EOS Gallup Europe”.

               (5)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZUJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Niniejszym zatwierdza się działanie polegające na przeprowadzeniu badania stosunku konsumentów do dobrostanu zwierząt hodowlanych, które będzie finansowane z linii budżetowej 17 04 02 budżetu Unii Europejskiej, w maksymalnej kwocie 200 000 EUR. Niniejsze badanie zostanie przeprowadzane w postaci określonego badania Eurobarometru w zakresie Umowy ramowej zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską, reprezentowaną przez Komisję Europejską, a TNS Opinion and Survey, konsorcjum złożonym z Taylor Nelson Sofres plc i EOS Gallup Europe, reprezentowanym przez centrum koordynujące European Omnibus Survey „EOS Gallup Europe”.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 grudnia 2004 r.

            W imieniu Komisji

         Markos KYPRIANOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, str. 31).

      (2)  Umowa nr PRESS-B-1/2003-25/B1 z 24.8.2004.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/132

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2008
   (2010/514/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu UE,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. dotyczące Europejskiej Agencji Odbudowy (3), w szczególności jego art. 8,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0072/2010),

               1.

               udziela Dyrektorowi Europejskiej Agencji Odbudowy absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2008;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej nieodłączną część, Dyrektorowi Europejskiej Agencji Odbudowy, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 43.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 7.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/133

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Odbudowy na rok budżetowy 2008
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Odbudowy za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE i art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu UE,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. dotyczące Europejskiej Agencji Odbudowy (3), w szczególności jego art. 8,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0072/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, że uzyskał wystarczającą pewność, iż sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2008 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u jego podstaw zostały przeprowadzone zgodnie z prawem,

               B.

               mając na uwadze, że w dniu 23 kwietnia 2009 r. Parlament udzielił Dyrektorowi Europejskiej Agencji Odbudowy absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2007 (5) oraz że w rezolucji towarzyszącej decyzji o udzieleniu absolutorium Parlament zwrócił uwagę w szczególności na fakt, że w sprawozdaniu rocznym za 2007 r. Trybunał Obrachunkowy wskazał trzy potencjalne zagrożenia związane z przekazaniem działalności Agencji delegacjom:

                           a)

                           ze względu na wieloletni charakter działań Agencji nie wykorzystano części środków budżetowych w wysokości 453 000 000 EUR, która to kwota miała być wykorzystana po roku 2008, czyli ostatnim roku istnienia Agencji;

                           b)

                           wskazówki dotyczące przekazania dokumentów, które Komisja wydała w dniu 11 czerwca 2008 r., nie obejmują wszystkich pozycji bilansu Agencji;

                           c)

                           po upływie mandatu Agencji Komisja miała przejąć i zagospodarować również skumulowaną nadwyżkę w wysokości 180 000 000 EUR, wykazaną w bilansie Agencji na dzień 31 grudnia 2007 r.,

               1.

               stwierdza, że protokół uzgodnień między Komisją a Europejską Agencją Odbudowy z dnia 17 grudnia 2008 r. przewiduje, że po dniu 31 grudnia 2008 r. pozostałe aktywa Agencji przejdą na własność Komisji;

      Zarządzanie budżetowe i finansowe

               2.

               odnotowuje stwierdzenie Trybunału Obrachunkowego, że w danym przypadku nie spełniono żadnego z warunków formalnych wymaganych do przyznania organizacji międzynarodowej bezpośredniej dotacji w wysokości 1 399 132 EUR (czyli 0,31 % dostępnego budżetu operacyjnego);

               3.

               podkreśla, że zakwestionowano stosowność pięciu projektów objętych kontrolą Trybunału Obrachunkowego, a dotyczących współpracy transgranicznej (o łącznej wartości 528 000 EUR, czyli 0,12 % dostępnego budżet operacyjnego), ze względu na fakt, że komitet oceniający, złożony z przedstawicieli Agencji i z delegacji Komisji, nie uwzględnił kwestii poruszonych przez oceniających szczebla lokalnego; odnotowuje jednak odpowiedź Agencji, która odpiera zarzuty, argumentując, że zgodnie z obowiązującymi zasadami opinia oceniających nie jest jak dotąd wiążąca dla komitetu oceniającego;

               4.

               w związku z zakończeniem działalności Europejskiej Agencji Odbudowy domaga się przeprowadzenia oceny środków wykorzystanych w Kosowie w celu ustalenia, czy wykorzystane środki doprowadziły do powstania funkcjonujących i trwałych struktur sądowniczych i administracyjnych;

               5.

               ubolewa, że ta sprawnie funkcjonująca Agencja przestaje działać, a zarządzanie środkami finansowymi zostaje przekazane delegacjom; wzywa Komisję do przedstawienia sprawozdania określającego, ile stanowisk powstało w delegacjach w celu przejęcia zadań Agencji; wzywa Komisję do przekazania kompleksowych i pełnych informacji, czy środki przeniesione z Agencji do delegacji wykorzystano na pomoc budżetową;

               6.

               jeżeli chodzi o inne uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 5 maja 2010 r. (6) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 43.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 7.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 176.

      (6)  Teksty przyjęte, P6_TA(2010)0139 (zob. s. 241 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Rady z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członków i zastępców członków z Węgier

text:
               16.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 209/54

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 lipca 2014 r.
   w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członków i zastępców członków z Węgier

      (2014/462/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1), w szczególności jego art. 6,
   uwzględniając listy kandydatów przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich, organizacje pracodawców i organizacje pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 2 grudnia 2013 r. (2) Rada mianowała członków oraz zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres od dnia 1 grudnia 2013 r. do dnia 30 listopada 2016 r.; kilka stanowisk nie zostało obsadzonych.

               (2)

               Rząd Węgier zaproponował kandydatów na dwa stanowiska, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane na stanowisko członka i zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do dnia 30 listopada 2016 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępca członka

               Węgry

               Katalin KISSNÉ BENCZE

               Mariann GÉHER

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         P. C. PADOAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 358 z 7.12.2013, s. 5.


title: Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 1998 r. dotycząca zawarcia Porozumienia o współpracy w dziedzinie badań jądrowych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a Kanadą (notyfikowana jako dokument nr C(1998)4244)

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0732

Dziennik Urzędowy L 346 , 22/12/1998 P. 0064 - 0064

		Decyzja Komisjiz dnia 15 grudnia 1998 r.dotycząca zawarcia Porozumienia o współpracy w dziedzinie badań jądrowych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a Kanadą(notyfikowana jako dokument nr C(1998)4244)(98/732/Euratom)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,uwzględniając zgodę Rady,a także mając na uwadze, co następuje:Porozumienie o współpracy w dziedzinie badań jądrowych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a Kanadą, powinno zostać zatwierdzone,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się Porozumienie o współpracy w dziedzinie badań jądrowych między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a Kanadą.Tekst Porozumienia jest dołączony do niniejszej decyzji [1].Artykuł 2Niniejsze Porozumienie zostanie notyfikowane przez przewodniczącego Komisji zgodnie z art. 12 Porozumienia.Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 grudnia 1998 r.W imieniu KomisjiLeon BrittanWiceprzewodniczący[1] Dz.U. L 346 z 22.12.1998, str. 65.--------------------------------------------------