title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1066 z dnia 2 lipca 2015 r. zmieniająca decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               3.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 174/25

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/1066
   z dnia 2 lipca 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/183/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i uchylającą decyzję 2010/800/WPZiB (1), w szczególności jej art. 19 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/183/WPZiB.

               (2)

               Do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB, należy dodać jeden podmiot i sześć osób.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do decyzji 2013/183/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 lipca 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. ASSELBORN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 52.

      ZAŁĄCZNIK
      Osoby i podmioty wymienione w poniższej tabeli zostają dodane do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi określonymi w załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB:
      II.   Osoby i podmioty świadczące usługi finansowe, które mogą wspomagać prowadzone przez KRLD programy dotyczące broni jądrowej, rakietowych pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia.

      A.   Osoby

                  Imię i nazwisko

                  Informacje identyfikacyjne

                  Uzasadnienie

                  4.

                  KIM Il-Su

                  Rahlstedter Straße 83 a, 22149 Hamburg.
                  Data urodzenia: 2.9.1965 r.
                  Miejsce urodzenia: Pyongyang, DPRK (KRLD).

                  Upoważniony pełnomocnik umieszczonego przez UE w wykazie przedsiębiorstwa KNIC GmbH, działający w imieniu KNIC lub na jego polecenie.

                  5.

                  KANG Song-Nam

                  Rahlstedter Straße 83 a, 22149 Hamburg.
                  Data urodzenia: 5.7.1972 r.
                  Miejsce urodzenia: Pyongyang, DPRK (KRLD).

                  Upoważniony pełnomocnik umieszczonego przez UE w wykazie przedsiębiorstwa KNIC GmbH, działający w imieniu KNIC lub na jego polecenie.

                  6.

                  CHOE Chun-Sik

                  Rahlstedter Straße 83 a, 22149 Hamburg.
                  Data urodzenia: 23.12.1963 r.
                  Miejsce urodzenia: Pyongyang, DPRK (KRLD).
                  Nr paszportu: 745132109, data ważności: 12.2.2020

                  Upoważniony pełnomocnik umieszczonego przez UE w wykazie przedsiębiorstwa KNIC GmbH, działający w imieniu KNIC lub na jego polecenie.

                  7.

                  SIN Kyu-Nam

                  Data urodzenia: 12.9.1972 r.
                  Miejsce urodzenia: Pyongyang, DPRK (KRLD).
                  Nr paszportu: PO472132950

                  Dyrektor działu w siedzibie głównej KNIC w Pjongjangu, dawniej upoważniony pełnomocnik KNIC GmbH Hamburg. Działający w imieniu KNIC lub na jego polecenie.

                  8.

                  PAK Chun-San

                  Data urodzenia: 18.12.1953 r.
                  Miejsce urodzenia: Phyongan, DPRK (KRLD).
                  Nr paszportu: PS472220097

                  Dyrektor działu w siedzibie głównej KNIC w Pjongjangu, dawniej upoważniony pełnomocnik KNIC GmbH Hamburg. Działający w imieniu KNIC lub na jego polecenie.

                  9.

                  SO Tong Myong

                  Data urodzenia: 10.9.1956 r.

                  Dyrektor zarządzający KNIC GmbH Hamburg, działający w imieniu KNIC lub na jego polecenie.

            B.   Podmioty

                  Nazwa

                  Informacje identyfikacyjne

                  Uzasadnienie

                  5.

                  Korea National Insurance Company (KNIC) GmbH.
                  (również Korea Foreign Insurance Company)

                  Rahlstedter Straße 83 a, 22149 Hamburg

                  KNIC GmbH, jako podmiot zależny kontrolowany przez siedzibę główną KNIC w Pjongjangu (adres: Haebangsan-dong, Central District, Pyongyang, DPRK (KRLD)) – podmiot państwowy – generuje znaczne przychody z wymiany walutowej, które są wykorzystywane do finansowania reżimu w Korei Północnej. Zasoby te mogą wspomagać prowadzone przez KRLD programy dotyczące broni jądrowej, rakietowych pocisków balistycznych lub innej broni masowego rażenia.
                  Ponadto siedziba główna KNIC w Pjongjangu powiązana jest z Office 39 (Biuro 39) Partii Pracy Korei, która figuruje w wykazie.


title: 2012/776/: Decyzja Rady z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją

text:
               13.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/19

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 grudnia 2012 r.
   w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją
   (2012/776/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 48 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (1) (zwany dalej „układem”) i protokół dodatkowy do tego układu z dnia 23 listopada 1970 r. (2) (zwany dalej „protokołem dodatkowym”) zawierają postanowienia, zgodnie z którymi swobodny przepływ pracowników między Unią i Turcją realizowany będzie stopniowo.

               (2)

               Art. 9 układu przewiduje, że w zakresie układu zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową.

               (3)

               Art. 39 protokołu dodatkowego przewiduje, że Rada Stowarzyszenia przyjmuje postanowienia w dziedzinie zabezpieczenia społecznego dla pracowników będących obywatelami Turcji, którzy przemieszczają się wewnątrz Unii, i ich rodzin przebywających na obszarze Unii.

               (4)

               Pierwszym krokiem w kierunku wdrożenia art. 39 protokołu dodatkowego i art. 9 układu w dziedzinie zabezpieczenia społecznego było przyjęcie przez Radę Stowarzyszenia dnia 19 września 1980 r. decyzji nr 3/80 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin (3) (zwanej dalej „decyzją nr 3/80”).

               (5)

               Konieczne jest zapewnienie pełnego wdrożenia art. 9 układu i art. 39 protokołu dodatkowego w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.

               (6)

               Istnieje potrzeba aktualizacji przepisów wykonawczych zawartych obecnie w decyzji nr 3/80, tak by odzwierciedlały one zmiany w dziedzinie koordynacji zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej (4).

               (7)

               Należy zatem uchylić decyzję nr 3/80 i zastąpić ją decyzją Rady Stowarzyszenia, która w jednym etapie wdroży odpowiednie postanowienia układu i protokołu dodatkowego dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

               (8)

               Właściwe jest ustalenie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia.

               (9)

               Stanowisko Unii w ramach Rady Stowarzyszenia powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, jest oparte na projekcie decyzji Rady Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Przedstawiciele Unii w Radzie Stowarzyszenia mogą, bez konieczności przyjęcia kolejnej decyzji Rady, uzgadniać niewielkie zmiany w tym projekcie decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. CHARALAMBOUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. 217 z 29.12.1964, s. 3687/64.

      (2)  Dz.U. L 293 z 29.12.1972, s. 3.

      (3)  Dz.U. C 110 z 25.4.1983, s. 60.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1); rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1); rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo (Dz.U. L 344 z 29.12.2010, s. 1).

      PROJEKT
      DECYZJA RADY STOWARZYSZENIA UE–TURCJA NR …/…
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
      RADA STOWARZYSZENIA,
      uwzględniając Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (1), w szczególności jego art. 22 ust. 3,
      uwzględniając protokół dodatkowy z dnia 23 listopada 1970 r. (2), w szczególności jego art. 39,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (zwany dalej „układem”) i protokół dodatkowy do tego układu z dnia 23 listopada 1970 r. (zwany dalej „protokołem dodatkowym”) zawierają postanowienia, zgodnie z którymi swobodny przepływ pracowników między Unią i Turcją realizowany będzie stopniowo.

                  (2)

                  Art. 9 układu przewiduje, że w zakresie układu zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową.

                  (3)

                  Art. 39 protokołu dodatkowego przewiduje koordynację systemu zabezpieczenia społecznego Turcji i systemów państw członkowskich oraz ustanawia zasady takiej koordynacji.

                  (4)

                  Art. 39 protokołu dodatkowego przewiduje również, że Rada Stowarzyszenia przyjmuje postanowienia w dziedzinie zabezpieczenia społecznego dla pracowników będących obywatelami Turcji, którzy przemieszczają się wewnątrz Wspólnoty, i ich rodzin przebywających na obszarze Wspólnoty.

                  (5)

                  Pierwszym krokiem w kierunku wdrożenia art. 39 protokołu dodatkowego było przyjęcie przez Radę Stowarzyszenia dnia 19 września 1980 r. decyzji nr 3/80 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin (3) (zwanej dalej „decyzją nr 3/80”).

                  (6)

                  Konieczne jest zapewnienie pełnego wdrożenia art. 9 układu i art. 39 protokołu dodatkowego w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.

                  (7)

                  Konieczna jest aktualizacja przepisów wykonawczych zawartych obecnie w decyzji nr 3/80, tak by odzwierciedlały one zmiany w dziedzinie koordynacji zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej.

                  (8)

                  Rozporządzeniem (UE) nr 1231/2010 (4) zakres stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (5) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (6) rozszerzono na obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci tymi przepisami ze względu na swoje obywatelstwo. Rozporządzenie Rady (UE) nr 1231/2010 obejmuje już zasadę sumowania okresów ubezpieczenia przebytych przez pracowników tureckich w różnych państwach członkowskich, w odniesieniu do prawa do niektórych świadczeń, zgodnie z art. 39 ust. 2 protokołu dodatkowego.

                  (9)

                  Należy zatem uchylić decyzję nr 3/80 i zastąpić ją decyzją Rady Stowarzyszenia, która w jednym etapie wdroży odpowiednie postanowienia układu dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawarte w układzie i protokole dodatkowym.

                  (10)

                  W odniesieniu do stosowania zasady niedyskryminacji, w niniejszej decyzji nie powinno ustanawiać się jakichkolwiek dodatkowych praw wynikających z pewnych faktów bądź zdarzeń mających miejsce na terytorium drugiej umawiającej się strony innych niż prawo do przenoszenia niektórych świadczeń, o ile takie fakty bądź zdarzenia nie są uwzględniane zgodnie z ustawodawstwem pierwszej umawiającej się strony.

                  (11)

                  Przy stosowaniu niniejszej decyzji prawo pracowników tureckich do świadczeń rodzinnych powinno być uzależnione od tego, czy członkowie rodziny legalnie zamieszkują z danym pracownikiem w państwie członkowskim, w którym jest on zatrudniony. W przypadku gdy członkowie rodziny legalnie zamieszkują w innym państwie członkowskim, zastosowanie ma rozporządzenie (UE) nr 1231/2010. Niniejsza decyzja nie powinna uprawniać do jakichkolwiek świadczeń rodzinnych na rzecz członków rodziny pracownika zamieszkujących w państwie innym niż państwo członkowskie, np. w Turcji.

                  (12)

                  W celu ułatwienia stosowania zasad koordynacji konieczne może się okazać wprowadzenie przepisów szczególnych, które odpowiadają szczególnym cechom ustawodawstwa Turcji.

                  (13)

                  Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich i Turcji, należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące współpracy między państwami członkowskimi a Turcją oraz między zainteresowaną osobą a instytucją właściwego państwa.

                  (14)

                  Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszą decyzją oraz w celu zapewnienia, aby nie utraciły one żadnych praw w wyniku jej wejścia w życie,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      CZĘŚĆ I

         PRZEPISY OGÓLNE

      Artykuł 1
      Definicje
      1.   Do celów niniejszej decyzji:

                  a)

                  „układ” oznacza Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją;

                  b)

                  „rozporządzenie” oznacza rozporządzenie (WE) nr 883/2004 mające zastosowanie w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

                  c)

                  „rozporządzenie wykonawcze” oznacza rozporządzenie (WE) nr 987/2009;

                  d)

                  „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

                  e)

                  „pracownik” oznacza:

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – pracownika najemnego w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Turcji – pracownika najemnego w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  f)

                  „członek rodziny” oznacza:

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Turcji – członka rodziny w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  g)

                  „ustawodawstwo” oznacza:

                              (i)

                              w odniesieniu do państwa członkowskiego – ustawodawstwo w rozumieniu art. 1 lit. l) rozporządzenia, obowiązujące odnośnie do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Turcji – ustawodawstwo mające w Turcji zastosowanie do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                  h)

                  „świadczenia” oznaczają:

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich – świadczenia w rozumieniu art. 3 rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Turcji – analogiczne świadczenia przysługujące w Turcji;

                  i)

                  „świadczenia podlegające przeniesieniu” oznaczają:

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich:

                                          —

                                          emerytury,

                                          —

                                          renty rodzinne,

                                          —

                                          renty z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

                                          —

                                          renty inwalidzkie,

                                    w rozumieniu rozporządzenia, z wyjątkiem specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych określonych w załączniku X do rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Turcji – analogiczne świadczenia przewidziane w ustawodawstwie tureckim, z wyjątkiem specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.

            2.   Pozostałe terminy stosowane w niniejszej decyzji mają znaczenie im przypisane:

                  a)

                  w odniesieniu do państw członkowskich – w rozporządzeniu oraz rozporządzeniu wykonawczym;

                  b)

                  w odniesieniu do Turcji – w odpowiednim ustawodawstwie obowiązującym w Turcji.

            Artykuł 2
      Zakres podmiotowy
      Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

                  a)

                  pracowników tureckich, którzy są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium państwa członkowskiego i podlegają lub podlegali ustawodawstwu co najmniej jednego państwa członkowskiego, oraz do członków ich rodzin pozostałych przy życiu;

                  b)

                  członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że zamieszkują lub zamieszkiwali oni legalnie razem z danym pracownikiem podczas jego zatrudnienia w państwie członkowskim;

                  c)

                  pracowników, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i którzy są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium Turcji i podlegają lub podlegali ustawodawstwu Turcji, oraz do członków ich rodzin pozostałych przy życiu; oraz

                  d)

                  członków rodzin pracowników, o których mowa w lit. c), pod warunkiem że zamieszkują lub zamieszkiwali oni legalnie razem z danym pracownikiem podczas jego zatrudnienia w Turcji.

            Artykuł 3
      Równe traktowanie
      1.   Pracownicy tureccy, którzy są legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim oraz wszyscy legalnie zamieszkujący z nimi członkowie ich rodzin traktowani są, w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h), w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do obywateli państw członkowskich, w których pracownicy ci są zatrudnieni.
      2.   Pracownicy, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i są legalnie zatrudnieni w Turcji oraz wszyscy legalnie zamieszkujący z nimi członkowie ich rodzin traktowani są, w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h), w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do obywateli Turcji.
      CZĘŚĆ II

         STOSUNKI MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A TURCJĄ

      Artykuł 4
      Uchylenie klauzul zamieszkania
      1.   Świadczenia podlegające przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), do których uprawnione są osoby, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), nie podlegają zmniejszeniu, zmianie, zawieszeniu, zniesieniu ani przepadkowi z racji zamieszkiwania przez beneficjenta:

                  (i)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu państwa członkowskiego – na terytorium Turcji; lub

                  (ii)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu Turcji – na terytorium jednego z państw członkowskich.

            2.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. b), są w okresie, w którym zamieszkują oni na terytorium Turcji, uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) ppkt (i) na takich samych zasadach, co członkowie rodziny pracownika będącego obywatelem danego państwa członkowskiego.
      3.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. d), są w okresie, w którym zamieszkują oni na terytorium państwa członkowskiego, uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) na takich samych zasadach, co członkowie rodziny pracownika będącego obywatelem Turcji.
      CZĘŚĆ III

         PRZEPISY RÓŻNE

      Artykuł 5
      Współpraca
      1.   Państwa członkowskie i Turcja przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje dotyczące zmian w swoim ustawodawstwie, które mogą mieć wpływ na wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   Do celów niniejszej decyzji władze i instytucje państw członkowskich i Turcji świadczą sobie wzajemnie pomoc i działają tak, jak przy wykonywaniu własnego ustawodawstwa. Pomoc administracyjna udzielana przez te władze i instytucje jest co do zasady wolna od opłat. Właściwe władze państw członkowskich i Turcji mogą jednak uzgodnić, że niektóre koszty podlegają zwrotowi.
      3.   Do celów niniejszej decyzji władze i instytucje państw członkowskich i Turcji mogą bezpośrednio porozumiewać się między sobą oraz z osobami zainteresowanymi lub z ich przedstawicielami.
      4.   Instytucje i osoby objęte zakresem niniejszej decyzji mają obowiązek wzajemnego informowania się i współpracy w celu zapewnienia właściwego wykonywania niniejszej decyzji.
      5.   Osoby objęte zakresem niniejszej decyzji powiadamiają jak najszybciej instytucje właściwego państwa członkowskiego lub Turcji – w przypadku gdy jest ona państwem właściwym – oraz państwa członkowskiego zamieszkania lub Turcji – w przypadku gdy jest ona państwem zamieszkania – o wszelkich zmianach w ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które mają wpływ na prawo do świadczeń przysługujące im na mocy niniejszej decyzji.
      6.   Niedopełnienie obowiązku powiadomienia ustanowionego w ust. 5 może skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym. Środki te muszą jednak odpowiadać środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie mogą uniemożliwiać wnioskodawcom korzystania z praw przyznanych im niniejszą decyzją, ani tego korzystania nadmiernie utrudniać w praktyce.
      7.   Państwa członkowskie i Turcja mogą wprowadzić przepisy krajowe, które ustanawiają warunki weryfikacji uprawnień do świadczeń, w celu uwzględnienia faktu, że beneficjenci mają miejsce pobytu lub zamieszkania poza terytorium państwa, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Takie przepisy muszą być proporcjonalne, wolne od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i zgodne z zasadami określonymi w niniejszej decyzji. O przepisach tych powiadamia się Radę Stowarzyszenia.
      Artykuł 6
      Kontrole administracyjne i badania lekarskie
      1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2, które korzystają ze świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), jak również do instytucji odpowiedzialnych za wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Turcji, lub w przypadku gdy osoba taka ma miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium Turcji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek instytucji będącej dłużnikiem badania lekarskie przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta, zgodnie z procedurami określonymi w ustawodawstwie stosowanym przez tę instytucję.
      Instytucja będąca dłużnikiem powiadamia instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania o wszelkich szczególnych wymogach, których w razie konieczności należy przestrzegać, a także o elementach, które mają wejść w zakres badania lekarskiego.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje sprawozdanie z badania lekarskiego instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie tego badania.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo do zlecenia przeprowadzenia badania beneficjenta przez wskazanego przez nią lekarza na terytorium, na którym przebywa lub zamieszkuje osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenie, albo w państwie, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Beneficjenta można jednak wezwać do powrotu do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu i gdy koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      3.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Turcji, lub w przypadku gdy osoba taka lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania w Turcji, podczas gdy instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek instytucji będącej dłużnikiem kontrolę administracyjną przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje sprawozdanie z kontroli administracyjnej instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie tej kontroli.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo zlecenia przeprowadzenia badania sytuacji beneficjenta wybranemu przez siebie specjaliście. Beneficjenta można jednak wezwać do powrotu do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu i gdy koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      4.   Jedno lub kilka państw członkowskich oraz Turcja mogą ustalić inne przepisy administracyjne, pod warunkiem że poinformują o tym Radę Stowarzyszenia.
      5.   W drodze wyjątku od zasady nieodpłatnej wzajemnej pomocy administracyjnej określonej w art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji rzeczywista kwota wydatków poniesionych na kontrole, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zwracana jest przez instytucję będącą dłużnikiem, która wystąpiła o przeprowadzenie takich kontroli, instytucji, do której wystąpiono o ich przeprowadzenie.
      Artykuł 7
      Stosowanie art. 25 układu
      Art. 25 układu stosuje się w przypadku, gdy jedna ze stron uzna, że druga strona nie wypełniła zobowiązań ustalonych w art. 5 i 6.
      Artykuł 8
      Przepisy szczególne dotyczące stosowania ustawodawstwa Turcji
      Rada Stowarzyszenia może w razie potrzeby ustanawiać w załączniku II do niniejszej decyzji przepisy szczególne dotyczące stosowania ustawodawstwa Turcji.
      Artykuł 9
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych między państwem członkowskim a Turcją mogą nadal obowiązywać, pod warunkiem że nie wpływają one niekorzystnie na określone w niniejszej decyzji prawa lub obowiązki zainteresowanych osób.
      Artykuł 10
      Umowy uzupełniające procedury administracyjne służące wykonaniu niniejszej decyzji
      Jedno lub kilka państw członkowskich oraz Turcja mogą zawrzeć umowy, których celem jest uzupełnienie procedur administracyjnych służących wykonywaniu niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do zapobiegania oszustwom i błędom oraz ich zwalczania.
      CZĘŚĆ IV

         PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

      Artykuł 11
      Przepisy przejściowe
      1.   Niniejsza decyzja nie daje podstawy do nabycia jakichkolwiek praw za okres poprzedzający datę jej wejścia w życie.
      2.   Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 nabycie prawa na mocy niniejszej decyzji następuje nawet jeżeli prawo to odnosi się do zdarzenia, które miało miejsce przed datą jej wejścia w życie.
      3.   Każde świadczenie, którego nie przyznano lub które zawieszono ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, podlega, na jej wniosek, przyznaniu lub przywróceniu od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, o ile prawa, za które uprzednio przysługiwały świadczenia, nie stanowiły podstawy do płatności w formie zryczałtowanej.
      4.   W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje złożony w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa nabyte zgodnie z niniejszą decyzją stają się skuteczne od tej daty i wykluczone jest powoływanie się w odniesieniu do zainteresowanych osób na przepisy ustawodawstwa państw członkowskich lub Turcji dotyczące utraty lub przedawnienia praw.
      5.   W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje złożony po upływie dwuletniego okresu, o którym mowa w ust. 4, prawa, które nie uległy utracie lub przedawnieniu, stają się skuteczne od daty złożenia wniosku, chyba że przepisy ustawodawstwa jednego z państw członkowskich lub Turcji są bardziej korzystne.
      6.   Prawa przysługujące osobom, którym państwo członkowskie w następstwie skutku bezpośredniego art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80 przyznało emeryturę lub specjalne nieskładkowe świadczenie pieniężne przed datą wejścia w życie niniejszej decyzji, nie podlegają przedawnieniu lub utracie w następstwie niniejszej decyzji.
      Artykuł 12
      Załączniki do niniejszej decyzji
      Załączniki do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część.
      Artykuł 13
      Uchylenie
      Decyzja nr 3/80 traci moc z dniem wejścia w życie niniejszej decyzji.
      Artykuł 14
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Stowarzyszenia

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. 217 z 29.12.1964, s. 3687/64.

         (2)  Dz.U. L 293 z 29.12.1972, s. 3.

         (3)  Dz.U. C 110 z 25.4.1983, s. 60.

         (4)  Dz.U. L 344 z 29.12.2010, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

         ZAŁĄCZNIK I

            WYKAZ TURECKICH SPECJALNYCH NIESKŁADKOWYCH ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH

         ZAŁĄCZNIK II

            PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE STOSOWANIA USTAWODAWSTWA TURCJI


title: Decyzja Rady z dnia 28 września 1987 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji

text:
Ważna informacja prawna

|

31987D0514

Dziennik Urzędowy L 297 , 21/10/1987 P. 0035 - 0035 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 13 P. 0070  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 13 P. 0070

		Decyzja Radyz dnia 28 września 1987 r.w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji(87/514/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,uwzględniając zalecenie Komisji [1],uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji [3], podpisany w Brukseli dnia 25 kwietnia 1976 r., powinien zostać zatwierdzony,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół dodatkowy do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.Tekst tego Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 8 Protokołu [4].Artykuł 3Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 28 września 1987 r.W imieniu RadyB. HaarderPrzewodniczący[1] Dz.U. C 104 z 21.4.1987, str. 23.[2] Zgoda wydana dnia 16 września 1987 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. L 265 z 27.9.1978, str. 2.[4] Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2008 z dnia 10 listopada 2015 r. zmieniająca decyzję 2010/452/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia)

text:
               11.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 294/69

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/2008
   z dnia 10 listopada 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2010/452/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, oraz art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 sierpnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/452/WPZiB (1), na podstawie której dalej przedłużono Misję Obserwacyjną Unii Europejskiej w Gruzji (zwaną dalej „EUMM Georgia” lub „misją”) ustanowioną na mocy wspólnego działania Rady 2008/736/WPZiB (2).

               (2)

               W dniu 16 grudnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/915/WPZiB (3) zmieniającą decyzję 2010/452/WPZiB, która przedłużyła czas trwania misji do dnia 14 grudnia 2016 r. i określiła finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 14 grudnia 2015 r.

               (3)

               Należy określić nową finansową kwotę odniesienia obejmującą okres od dnia 15 grudnia 2015 r. do 14 grudnia 2016 r.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/452/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/452/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 14 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
               „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 15 grudnia 2015 r. do dnia 14 grudnia 2016 r. wynosi 17 640 000 EUR.”;

               2)

               art. 14 ust. 2 i 3 zastępuje się ustępem w brzmieniu:
               „2.   Wszystkimi wydatkami zarządza się zgodnie z przepisami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Postępowania o udzielenie zamówień publicznych przez EUMM Georgia są otwarte dla osób fizycznych i prawnych bez ograniczeń. Ponadto do towarów zakupionych przez EUMM Georgia nie mają zastosowania reguły pochodzenia.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         P. GRAMEGNA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/452/WPZiB z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia (Dz.U. L 213 z 13.8.2010, s. 43).

      (2)  Wspólne działanie Rady 2008/736/WPZiB z dnia 15 września 2008 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia (Dz.U. L 248 z 17.9.2008, s. 26).

      (3)  Decyzja Rady 2014/915/WPZiB z dnia 16 grudnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2010/452/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, EUMM Georgia (Dz.U. L 360 z 17.12.2014, s. 56).


title: 2014/347/UE: Decyzja Rady z dnia 20 lutego 2014 r. dotycząca zawarcia protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Armenii dotyczącej zasad udziału Republiki Armenii w programach unijnych

text:
               13.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 174/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 20 lutego 2014 r.
   dotycząca zawarcia protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Armenii dotyczącej zasad udziału Republiki Armenii w programach unijnych

      (2014/347/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, 168, 169, i 172, art. 173 ust. 3 i art. 188 i 192 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2012/777/UE (1) protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Armenii dotyczącej zasad udziału Republiki Armenii w programach unijnych (2) („protokół”) został podpisany w imieniu Unii w dniu 17 grudnia 2012 r.

               (2)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Republiką Armenii dotyczącej zasad udziału Republiki Armenii w programach unijnych zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii.
   Tekst protokołu załączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, notyfikacji przewidzianej w art. 10 Protokołu (3).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         K. HATZIDAKIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 340 z 13.12.2012, s. 26.

      (2)  Zob. s. 3 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (3)  Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat generalny Rady.


title: 2011/53/UE: Decyzja Rady z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, w sprawie dostowania załącznika 3 do tej umowy

text:
               28.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 25/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 stycznia 2011 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, w sprawie dostowania załącznika 3 do tej umowy
   (2011/53/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (1) (zwana dalej „Umową”) weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.

               (2)

               Artykuł 6 Umowy ustanawia Wspólny Komitet ds. Rolnictwa, odpowiedzialny za wykonywanie Umowy oraz zapewnienie jej właściwego funkcjonowania.

               (3)

               Artykuł 11 Umowy przewiduje, że Wspólny Komitet ds. Rolnictwa może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian do załączników do Umowy.

               (4)

               W celu uwzględnienia liberalizacji dwustronnego handlu serami, która nastąpiła dnia 1 czerwca 2007 r., i w związku z ochroną oznaczeń geograficznych, która ma być przewidziana w nowym załączniku 12 do Umowy, konieczne jest uzgodnienie specyfikacji, w szczególności w przypadku serów, a zatem w załączniku 3 do Umowy należy wprowadzić odpowiednie zmiany.

               (5)

               Artykuł 5 ust. 2 akapit pierwszy decyzji Rady i – w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji 2002/309/WE, Euratom z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską (2) przewiduje, że stanowisko Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa jest przyjmowane przez Radę na podstawie wniosku Komisji.

               (6)

               W związku z tym Unia powinna przyjąć w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa stanowisko określone w dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Podstawą stanowiska, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, w sprawie zmian Umowy dotyczących handlu dwustronnego produktami objętymi pozycją 0406 Zharmonizowanego Systemu w celu uwzględnienia pełnej liberalizacji handlu w sektorze, jest projekt decyzji Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Decyzja Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej niezwłocznie po jej przyjęciu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 stycznia 2011 r.

            W imieniu Rady

         MATOLCSY Gy.

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 132.

      (2)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 1.

      Projekt
      DECYZJA NR …/2010 WSPÓLNEGO KOMITETU DS. ROLNICTWA
      ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi nr …/2010
      z dnia …
      w sprawie zmiany załącznika 3 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi
      WSPÓLNY KOMITET DS. ROLNICTWA,
      uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi (1), zwaną dalej „Umową”, w szczególności jej art. 11,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Umowa weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.

                  (2)

                  Załącznik 3 do Umowy przewiduje koncesje dotyczące serów, w szczególności w celu stopniowej liberalizacji handlu serami w okresie pięciu lat po wejściu w życie Umowy.

                  (3)

                  Unia Europejska i Konfederacja Szwajcarska postanawiają dodać do Umowy nowy załącznik 12 w sprawie ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, co wymaga uzgodnienia specyfikacji w szczególności w przypadku serów.

                  (4)

                  Należy zatem zmienić załącznik 3 w celu uwzględnienia zarówno pełnej liberalizacji dwustronnego handlu serami, która nastąpiła w dniu 1 czerwca 2007 r., jak i ochrony oznaczeń geograficznych, która ma być przewidziana w nowym załączniku 12,

            PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Załącznik 3 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi oraz jego dodatki zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Wspólny Komitet.

         Sporządzono w … dnia …

               W imieniu Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa

               Przewodniczący i Szef Delegacji Szwajcarii

               Przewodniczący Delegacji UE

               Sekretarz Komitetu

         (1)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 132.

         ZAŁĄCZNIK

               „ZAŁĄCZNIK 3

                           1.

                           Z dniem 1 czerwca 2007 r. następuje pełna liberalizacja dwustronnego handlu wszystkimi produktami objętymi pozycją 0406 Zharmonizowanego Systemu przez zniesienie wszystkich taryf i kontyngentów.

                           2.

                           Unia Europejska nie stosuje refundacji wywozowych dla serów wywożonych do Szwajcarii. Szwajcaria nie stosuje subsydiów wywozowych (1) dla serów wywożonych do Unii Europejskiej.

                           3.

                           Wszystkie produkty objęte kodem CN 0406 pochodzące z Unii Europejskiej lub ze Szwajcarii i będące przedmiotem handlu między Stronami są zwolnione z obowiązku przedstawienia pozwolenia na przywóz.

                           4.

                           Unia Europejska i Szwajcaria zapewniają, by korzyści, które sobie wzajemnie zapewniają, nie były podważane poprzez inne środki mające wpływ na przywóz i wywóz.

                           5.

                           Jeśli zmiany cen lub przywóz towarów prowadzą do zakłóceń na rynku którejkolwiek ze Stron, w celu znalezienia odpowiednich rozwiązań i na wniosek którejkolwiek ze Stron jak najszybciej odbywają się konsultacje w ramach Komitetu ustanowionego na mocy art. 6 Umowy. W tym celu Strony niniejszym postanawiają okresowo wymieniać informacje na temat cen i inne istotne informacje dotyczące rynku produkowanych lokalnie i przywożonych serów.

            (1)  Podstawowe kwoty, na podstawie których zlikwidowano subsydia wywozowe, zostały obliczone za obopólną zgodą Stron na podstawie różnicy cen instytucjonalnych mleka, które prawdopodobnie obowiązywały w momencie wejścia w życie Umowy, powiększonej o dodatkową kwotę za mleko przetworzone na ser, uzyskaną na podstawie ilości mleka potrzebnego do wyrobu danych serów, i pomniejszone (z wyjątkiem przypadku serów objętych kontyngentami) o obniżenie cła stosowanego przez Wspólnotę.”


title: 2009/125/WE: Decyzja Komisji z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie pomoru małych przeżuwaczy w Maroku

text:
               13.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 42/20

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 12 lutego 2009 r.
   w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie pomoru małych przeżuwaczy w Maroku
   (2009/125/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 8,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota może udzielić wsparcia dla środków zwalczania choroby w państwie trzecim, jeżeli wystąpienie albo rozwój tej choroby we wspomnianym państwie trzecim może stanowić zagrożenie dla Wspólnoty.

               (2)

               Pomór małych przeżuwaczy (znany także pod francuską nazwą Peste des Petits Ruminants (PPR)) jest wysoce zakaźną i zaraźliwą chorobą małych przeżuwaczy bardzo podobną do księgosuszu (Rinderpest). Przez ostatnie dziesięć lat choroba ta wykazała wyraźną tendencję do rozprzestrzeniania się zarówno w Afryce, jak i w Azji.

               (3)

               Maroko poinformowało Komisję, że na terytorium tego kraju wykryto pomór małych przeżuwaczy, który w krótkim czasie rozprzestrzenił się na dużą skalę. Szczep wirusa wykrytego w Maroku należy do rodzaju, którego dotąd nie stwierdzono w Afryce.

               (4)

               Pomór małych przeżuwaczy można zwalczać za pomocą szczepień. Istnieje szczepionka, która chroni przed wszystkimi serotypami i która stanowi długotrwałą ochronę przed tą chorobę.

               (5)

               Władze Maroka przygotowały strategię szczepień. Strategię tę wysłały do Komisji i wystąpiły do Wspólnoty z wnioskiem o wsparcie finansowe.

               (6)

               Zapobieganie rozprzestrzenieniu się pomoru małych przeżuwaczy na teren Wspólnoty nie zawsze jest możliwe poprzez zastosowanie środków na granicy Wspólnoty. Tymczasem wystąpienie ogniska tej choroby we Wspólnocie miałoby poważne konsekwencje i należy temu przeciwdziałać. Z tego względu właściwe jest wspieranie wysiłków podejmowanych przez Maroko w celu zwalczenia tej choroby i niedopuszczenia, aby stała się ona w tym kraju chorobą endemiczną, oraz udostępnienie Maroku szczepionek do akcji szczepień przeciwko pomorowi małych przeżuwaczy. Należy określić maksymalną kwotę wkładu finansowego.

               (7)

               Ze względu na pilność sytuacji zaleca się wykorzystanie środków przewidzianych w niniejszej decyzji najpóźniej do końca dnia 31 maja 2009 r.

               (8)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Komisja przekaże władzom Maroka szczepionki przeciwko pomorowi małych przeżuwaczy do zastosowania w trwającej w Maroku akcji szczepień przeciwko tej chorobie.
   2.   Środki, o których mowa w ust. 1, realizuje Komisja we współpracy z władzami Maroka. Szczepionki, które mają zostać przekazane władzom Maroka, zostaną użyte w ramach strategii szczepień przeciwko pomorowi małych przeżuwaczy, przewidzianej na rok 2009 w Maroku.
   Artykuł 2
   1.   Komisja ponosi całkowite koszty środków, o których mowa w art. 1 ust. 1, o maksymalnej wysokości nieprzekraczającej 1 500 000 EUR.
   2.   Komisja udziela zamówienia publicznego (umowa dostawy) dotyczącego środków przewidzianych w ust. 1 w drodze odpowiedniej procedury zaproszenia do składania ofert, która to procedura zostanie uruchomiona do dnia 31 maja 2009 r.
   3.   Niniejszym upoważnia się Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów do podpisania w imieniu Komisji umowy przewidzianej w ust. 2.
   Artykuł 3
   Wkłady finansowe przewidziane w art. 1 i 2 finansuje się z pozycji 17 04 02 01 budżetu Wspólnot Europejskich na 2009 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lutego 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Androulla VASSILIOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 19.


title: 2008/659/WE: Decyzja Rady z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów z Hiszpanii

text:
               12.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 215/5

      DECYZJA RADY

   z dnia 24 lipca 2008 r.
   w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów z Hiszpanii
   (2008/659/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku ze śmiercią pana José Feliksa GARCII CALLEJI,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zastępcą członka Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., zostaje mianowany:
   pan Alberto GARCÍA CERVIÑO, Director General de Asuntos Europeos y Cooperación al Desarrollo.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         B. HORTEFEUX

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE, Euratom) 2016/1465 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (dawniej Agencja Wykonawcza ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności) za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/124

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE, EURATOM) 2016/1465
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (dawniej Agencja Wykonawcza ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności) za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 (1),

               —

               uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za 2014 r. (COM(2015) 377 – C8-0199/2015) (2),

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (dawniej Agencja Wykonawcza ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności) za rok budżetowy 2014 (3),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2013 (COM(2015) 505) oraz dokumenty robocze służb Komisji dołączone do tego sprawozdania (SWD(2015) 194 i SWD(2015)0195),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2014 r. (COM(2015) 441) oraz dokument roboczy służb Komisji dołączony do tego sprawozdania (SWD(2015) 170),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (dawniej Agencja Wykonawcza ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności) za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedzią Agencji (4),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (5) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia agencjom wykonawczym absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05585/2016 – C8-0040/2016),

               —

               uwzględniając art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 62, 164, 165 i 166,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (7), w szczególności jego art. 14 ust. 3,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie typowego rozporządzenia finansowego dla agencji wykonawczych, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 określającego status agencji wykonawczych, odpowiedzialnych za niektóre czynności dotyczące obsługi programów wspólnotowych (8), w szczególności jego art. 66 akapit pierwszy i drugi,

               —

               uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2013/770/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającą Agencję Wykonawczą ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności oraz uchylającą decyzję 2004/858/WE (9),

               —

               uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji 2014/927/UE z dnia 17 grudnia 2014 r. zmieniającą decyzję wykonawczą 2013/770/UE w celu przekształcenia Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności w Agencję Wykonawczą ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (10),

               —

               uwzględniając art. 93 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0140/2016),

               A.

               mając na uwadze, że na mocy art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet i zarządza programami, a w zastosowaniu art. 317 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wykonuje budżet we współpracy z państwami członkowskimi na własną odpowiedzialność zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami;

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (dawniej Agencja Wykonawcza ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności) absolutorium z wykonania budżetu Agencji Wykonawczej za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w rezolucji stanowiącej integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014, sekcja III – Komisja i agencje wykonawcze, oraz w rezolucji z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie sprawozdań specjalnych Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2014 (11);

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014, sekcja III – Komisja, a także rezolucji, która stanowi integralną część tych decyzji, dyrektorowi Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (dawniej Agencja Wykonawcza ds. Konsumentów, Zdrowia i Żywności), Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 51 z 20.2.2014.

      (2)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 367 z 5.11.2015, s. 2.

      (4)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 56.

      (5)  Dz.U. C 377 z 13.11.2015, s. 146.

      (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (9)  Dz.U. L 341 z 18.12.2013, s. 69.

      (10)  Dz.U. L 363 z 18.12.2014, s. 183.

      (11)  Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2016)0148 (zob. s. 91 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Rady 2014/198/WPZiB z dnia 10 marca 2014r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między UniąEuropejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunkówprzekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską doZjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętegow związku z tym mienia

text:
               11.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 108/1

         DECYZJA RADY 2014/198/WPZiB
   z dnia 10 marca 2014 r.
   w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Zjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37, w związku z art. 218 ust. 5 i 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 2 czerwca 2008 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję nr 1816 (2008) wzywającą wszystkie państwa do współpracy przy określaniu jurysdykcji oraz prowadzeniu dochodzeń i postępowań karnych wobec osób odpowiedzialnych za akty piractwa i rozboju dokonane u wybrzeży Somalii. Postanowienia te zostały potwierdzone kolejnymi rezolucjami RB ONZ.

               (2)

               W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB (1) dotyczące operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (zwanej dalej „operacją »Atalanta«”).

               (3)

               Wspólne działanie 2008/851/WPZiB przewiduje, że osoby, które podejrzane są o zamiar popełnienia, o popełnianie lub popełnienie aktów piractwa lub rozboju na wodach terytorialnych Somalii, ujęte i przetrzymywane w celu ścigania, a także przedmioty służące do popełnienia takich aktów piractwa lub rozboju, mogą zostać przekazane państwu trzeciemu, które chce wykonywać jurysdykcję w odniesieniu do tych osób lub przedmiotów, o ile warunki takiego przekazania zostały uzgodnione z tym państwem trzecim w sposób zgodny z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego, w szczególności międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka, w celu zagwarantowania w szczególności, że nikt nie zostanie poddany karze śmierci, torturom ani jakiemukolwiek innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu.

               (4)

               W następstwie przyjęcia w dniu 22 marca 2010 r. przez Radę decyzji upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zgodnie z art. 37 Traktatu o Unii Europejskiej wynegocjował Umowę między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Zjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia (zwaną dalej „Umową”).

               (5)

               Umowę należy zatwierdzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Zjednoczonej Republiki Tanzanii osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia (zwana dalej „Umową”) zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, powiadomienia przewidzianego w art. 11 ust. 1 Umowy (2).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 marca 2014 r.

            W imieniu Rady

         I. VROUTSIS

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33).

      (2)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 23 czerwca 1998 r. w sprawie środków, które należy podjąć wobec państw stwarzających problemy w zakresie wystawiania dokumentów wymaganych do wydalenia z terytorium Schengen (SCH/Com-ex (98)18 rev.)

text:
Ważna informacja prawna

|

41998D0018

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0197 - 0198

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 23 czerwca 1998 r.w sprawie środków, które należy podjąć wobec państw stwarzających problemy w zakresie wystawiania dokumentów wymaganych do wydalenia z terytorium Schengen(SCH/Com-ex (98)18 rev.)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 23 wymienionej Konwencji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Środki podejmowane wobec państw stwarzających problemy w zakresie wystawiania dokumentów wymaganych do wydalenia z terytorium Schengen dostosowywane są zgodnie z procedurą przewidzianą w dokumencie stanowiącym Załącznik do niniejszej decyzji.Ostenda, dnia 23 czerwca 1998 r.L. TobbackPrzewodniczący--------------------------------------------------SCH/II-Read (98)2 rev. 2Dotyczy: Środków, które należy podjąć wobec państw stwarzających problemy w zakresie wystawiania dokumentów wymaganych do wydalenia z terytorium SchengenPrezydencja belgijska przy wielu okazjach (posiedzenie Komitetu Wykonawczego 15 grudnia 1997 r. w Wiedniu, posiedzenia Grupy Centralnej 14 stycznia 1998 r. w Brugii i 23 lutego 1998 r. w Luksemburgu) wyrażała swoją gotowość rozwiązania problemów związanych z readmisją cudzoziemców przebywających nielegalnie.Dotyczy to w szczególności trudności, jakich nastręcza repatriacja, z powodu braku gotowości ze strony urzędów konsularnych w stolicach państw Schengen do współpracy przy wydawaniu laissez-passer. Pomimo podjęcia na szczeblu krajowym prób znalezienia rozwiązań wspólne podejście państw Schengen do tego problemu mógłby stworzyć rozwiązania o większej skuteczności.Jedno z podejść proponowanych przez Belgię zakłada: państwo Schengen stwierdza poważne trudności w uzyskiwaniu laissez-passer przy repatriacji cudzoziemców przebywających nielegalnie. Państwo Schengen powiadamia swojego ambasadora we właściwym państwie i zaleca mu wypracowanie podjęcia odpowiednich środków na szczeblu lokalnym, we współpracy z pozostałymi państwami Schengen.Ambasadorowie państw Schengen mogą w pierwszej kolejności nawiązać kontakt z władzami lokalnymi celem uwrażliwienia ich na problem readmisji ich obywateli i przygotowania ustaleń dotyczących rozwiązań ad hoc. Korzyść z podjęcia działań na szczeblu lokalnym polega na tym, że władze krajowe danego państwa są lepiej umocowane do prowadzenia negocjacji w sprawie readmisji swych obywateli niż ich służby konsularne w stolicach państw Schengen.Podgrupa ds. readmisji będzie powiadamiana o wszelkich podjętych "działaniach na szczeblu lokalnym". Grupa Centralna informuje Komitet Wykonawczy o podjętych działaniach i ich wynikach.W przypadku gdy kontakty te nie przynoszą pożądanych efektów, konieczne staje się wykorzystanie innych, bez wątpienia bardziej wiążących środków, na przykład polityki wizowej. Te środki będą analizowane w ramach podgrupy ds. wiz.Każde Państwo Schengen zachowuje prawo decyzji w sprawie zastosowania lub nie proponowanych środków odwetowych.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie mianowania oraz zmiany na stanowisku członka Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               24.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 lutego 2012 r.
   w sprawie mianowania oraz zmiany na stanowisku członka Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2012/C 55/01
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną Radzie przez Komisję w kategorii przedstawicieli pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 14 września 2009 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2009 r. do dnia 17 września 2012 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Aleksiego KALENIUSA zwolniło się stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii przedstawicieli pracowników,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2012 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

      PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW:

               FINLANDIA

               Erkki LAUKKANEN
               Central Organisation of Finnish Trade Unions SAK,
               Confederation of Salaried Employees STTK,
               Confederation of Unions for Professional and Managerial Staff in Finland AKAVA.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ANTORINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 226 z 19.9.2009, s. 2.


title: Decyzja Komisji (UE) 2017/126 z dnia 24 stycznia 2017 r. zmieniająca decyzję 2013/448/UE w odniesieniu do ustalenia jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               25.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 19/93

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2017/126
   z dnia 24 stycznia 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2013/448/UE w odniesieniu do ustalenia jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 10a ust. 5,
   uwzględniając decyzję Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), w szczególności jej art. 15 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE ustalono maksymalną roczną ilość uprawnień stanowiącą podstawę do obliczania bezpłatnych uprawnień dla instalacji nieobjętych art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Ilość ta jest sumą dwóch elementów, opisanych odpowiednio w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) dyrektywy 2003/87/WE.

               (2)

               W celu zapewnienia, by maksymalna roczna ilość uprawnień nie została przekroczona, w stosownych przypadkach stosuje się międzysektorowy współczynnik korygujący, zmniejszający w jednolity sposób przydziały dla wszystkich instalacji kwalifikujących się do otrzymania bezpłatnych uprawnień.

               (3)

               Zgodnie z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE Komisja ustala międzysektorowy współczynnik korygujący poprzez porównanie limitu określonego w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE z sumą wstępnej całkowitej rocznej liczby bezpłatnych uprawnień dla wszystkich instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE znajdujących się na terytorium państw członkowskich.

               (4)

               W decyzji 2013/448/UE (3) Komisja określiła jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, przedstawiony w art. 4 oraz w załączniku II do tej decyzji.

               (5)

               Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych C-191/14, C-192/14, C-295/14, C-389/14 i od C-391/14 do C-393/14 stwierdził, że przy ustalaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień zgodnie z art. 10a ust. 5 lit. b) dyrektywy 2003/87/WE Komisja nie powinna była brać pod uwagę emisji wynikających z działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE od roku 2013 w zakresie, w jakim emisje te pochodziły z instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji przed tą datą. W związku z tym Trybunał stwierdził, że Komisja nie określiła maksymalnej rocznej liczby uprawnień zgodnie z wymogami art. 10a ust. 5 lit. b) dyrektywy 2003/87/WE oraz że jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący określony w art. 4 oraz w załączniku II do decyzji 2013/448/UE również był sprzeczny z tym przepisem. Art. 4 oraz załącznik II do decyzji 2013/448/UE zostały zatem unieważnione przez Trybunał.

               (6)

               W celu wykonania tego wyroku Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia maksymalnej rocznej liczby uprawnień dla instalacji kwalifikujących się do otrzymania bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do wymogów art. 10a ust. 5 lit. b) dyrektywy 2003/87/WE, a w związku z tym do odpowiedniej zmiany jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego.

               (7)

               Ponowne obliczenie ilości uprawnień, o której mowa w art. 10a ust. 5 lit. b) dyrektywy 2003/87/WE zostało przeprowadzone z zastosowaniem tej samej metodyki i z wykorzystaniem tych samych danych, co w przypadku pierwotnych obliczeń w 2013 r. Zgodnie z wyrokiem Trybunału, mając na uwadze, że pierwotnie Komisja uwzględniła emisje wytwarzane przez instalacje objęte systemem EU ETS przed dniem 1 stycznia 2013 r., wynikające z działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE dopiero od roku 2013, musiały one zostać usunięte z obliczenia maksymalnej rocznej liczby uprawnień określonej w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE.

               (8)

               Komisja wykorzystała jako punkt wyjścia pierwotne oficjalne informacje od państw członkowskich. Następnie Komisja przeprowadziła konsultacje z państwami członkowskimi w sprawie przedłożonych przez nie danych dotyczących emisji i w stosownych przypadkach zwróciła się o dalsze wyjaśnienia. Zgodnie z art. 10a ust. 5 uwzględnione zostały jedynie instalacje, w odniesieniu do których państwa członkowskie przedłożyły dane dotyczące zweryfikowanych emisji.

               (9)

               Następnie Komisja usunęła z obliczeń instalacje, które prowadziły działalność objętą dyrektywą 2003/87/WE dopiero od 2013 r., ale które były już częścią systemu handlu uprawnieniami do emisji przed 2013 r. Usunięto również emisje z instalacji, które zostały włączone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 24 dyrektywy 2003/87/WE przed 2013 r.

               (10)

               Instalacje, które w okresie między datą pierwotnego zbierania danych a 2013 r. podlegały zmianom strukturalnym (takim jak połączenia, podziały lub zamknięcia) lub zmianom technicznym, w związku z czym nie osiągały już odpowiednich progów określonych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, nadal były brane pod uwagę podczas ponownego obliczania, ponieważ nie można było przewidzieć tych zmian w momencie zbierania danych. Instalacje wyłączone z systemu zgodnie z art. 27 dyrektywy 2003/87/WE również zostały uwzględnione podczas ponownego obliczania z tego samego powodu.

               (11)

               W ponownym obliczeniu uwzględniono zmiany służące korekcie błędów w krajowych środkach wykonawczych państw członkowskich na lata 2013–2020, wprowadzone do końca 2016 r., ponieważ prawidłowe wartości należało wprowadzić już w momencie pierwotnego obliczenia międzysektorowego współczynnika korygującego.

               (12)

               W swoim wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r. Trybunał wyraźnie ograniczył skutki czasowe stwierdzenia nieważności art. 4 i załącznika II do decyzji 2013/448/UE, tak aby, po pierwsze, wyrok nie wywoływał skutków przed upływem 10 miesięcy od daty ogłoszenia tego wyroku. Międzysektorowy współczynnik korygujący określony w decyzji 2013/448/UE jest zatem nieważny od dnia 1 marca 2017 r. Po drugie, środki przyjęte do tej daty na podstawie unieważnionych przepisów nie mogą zostać podważone.

               (13)

               Zgodnie z wyrokiem Trybunału podkreślającym nadrzędne przesłanki pewności prawa, środki wprowadzane przez państwa członkowskie dotyczące przydziałów uprawnień na okres 2013–2020 oraz wszelkie późniejsze zmiany i uzupełnienia podjęte przed wejściem w życie niniejszej decyzji pozostają w mocy. Międzysektorowy współczynnik korygujący określony w niniejszej decyzji ma być stosowany w decyzjach przyjmowanych od dnia 1 marca 2017 r., w których ustanawia się lub zmienia prawa do przydziałów i w których w celu ustalenia tych przydziałów stosuje się międzysektorowy współczynnik korygujący,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2013/448/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 4 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 4
               Jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, o którym mowa w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, i określony zgodnie z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE zostaje określony w załączniku II do niniejszej decyzji.”;

               2)

               załącznik II zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

      (2)  Dz.U. L 130 z 17.5.2011, s. 1.

      (3)  Decyzja Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240 z 7.9.2013, s. 27).

      ZAŁĄCZNIK
      Załącznik II do decyzji 2013/448/UE otrzymuje brzmienie:

            „ZAŁĄCZNIK II
            Wartości międzysektorowego współczynnika korygującego mającego zastosowanie do przydziału bezpłatnych uprawnień dla instalacji nieobjętych art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE na lata 2013–2020 są następujące:

                        Rok

                        Międzysektorowy współczynnik korygujący

                        2013

                        89,207101 %

                        2014

                        87,657727 %

                        2015

                        86,090119 %

                        2016

                        84,506152 %

                        2017

                        82,905108 %

                        2018

                        81,288476 %

                        2019

                        79,651677 %

                        2020

                        78,009186 %”


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/1338 z dnia 4 sierpnia 2016 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/2052 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.)

text:
                  5.8.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 212/109

            DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/1338
      z dnia 4 sierpnia 2016 r.
      zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/2052 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (*)

      RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
      uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 oraz art. 31 ust. 2,
      uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  W dniu 25 stycznia 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/39/WPZiB (1) w sprawie mianowania Samuela ŽBOGARA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Kosowie.

                  (2)

                  W dniu 16 listopada 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/2052 (2) przedłużającą mandat SPUE do dnia 28 lutego 2017 r.

                  (3)

                  W związku z mianowaniem Samuela ŽBOGARA na inne stanowisko Natalija APOSTOŁOWA powinna zostać mianowana nowym SPUE w Kosowie na okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 28 lutego 2017 r.

                  (4)

                  Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/2052.

                  (5)

                  SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Zmiana decyzji (WPZiB) 2015/2052
      Artykuł 1 decyzji (WPZiB) 2015/2052 otrzymuje brzmienie:

         „Artykuł 1
         Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
         1.   Niniejszym przedłuża się do dnia 31 sierpnia 2016 r. mandat Samuela ŽBOGARA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE).
         2.   Natalija APOSTOŁOWA zostaje niniejszym mianowana SPUE w Kosowie na okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 28 lutego 2017 r.
         3.   Mandat SPUE może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję, na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).”.

      Artykuł 2
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w Brukseli dnia 4 sierpnia 2016 r.

               W imieniu Rady

            M. LAJČÁK

               Przewodniczący

         (*)  Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

         (1)  Decyzja Rady 2012/39/WPZiB z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (Dz.U. L 23 z 26.1.2012, s. 5).

         (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2052 z dnia 16 listopada 2015 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (Dz.U. L 300 z 17.11.2015, s. 22).


title: Decyzja Rady z dnia 18 marca 2014 r. w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               21.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 marca 2014 r.
   w sprawie mianowania i zastąpienia członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2014/C 82/02
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną Radzie przez Komisję w kategorii przedstawicieli pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               Należało wybrać członka reprezentującego Chorwację,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                  PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW:

               CHORWACJA

               Dijana ŠOBOTA

               Sekretarz ds. Współpracy Międzynarodowej i Edukacji

               UATUC

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2014 r.

            W imieniu Rady

         E. VENIZELOS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.