title: Decyzja Komisji z dnia 11 września 2003 r. kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu oraz kończąca przegląd tymczasowy cła antydumpingowego w przywozie gazowych, jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz w przywozie niektórych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu (2003/645/WE)

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0645

Dziennik Urzędowy L 228 , 12/09/2003 P. 0035 - 0037

		Decyzja Komisjiz dnia 11 września 2003 r.kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu oraz kończąca przegląd tymczasowy cła antydumpingowego w przywozie gazowych, jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz w przywozie niektórych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu(2003/645/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 [2], w szczególności jego art. 9 oraz art. 11 ust. 3,po konsultacji z Komitetem Doradczym,a także mając na uwadze, co następuje:A. PROCEDURA(1) W 1991 r. na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 [3], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych, jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej.(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 192/1999 [4] Rada, wskutek postępowania zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (podstawowe rozporządzenie), rozszerzyła powyższy środek antydumpingowy na: a) przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu; oraz b) przywóz niektórych zapalniczek nadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu.(3) W 2001 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 1824/2001 [5] nałożyło ostateczne cło na gazowe jednorazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe objęte kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*19) pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej oraz utrzymało cła antydumpingowe rozszerzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 192/1999 na przywóz niektórych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych nadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu objętych kodem CN ex96132090 (kody TARIC 96132090*21 i 96132090*29) oraz na przywóz zapalniczek jednorazowych wysyłanych z Tajwanu i objętych kodem CN (96131000 kod TARIC 96131000*19) lub pochodzących z Tajwanu i objętych kodem CN 96131000 (kod TARIC 96131000*19). Te cła zostały nałożone w następstwie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków dotyczącego ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 oraz rozszerzonych rozporządzeniem (WE) nr 192/1999 zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.(4) Dnia 14 maja 2002 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą domniemanego dumpingu wyrządzającego szkodę w przywozie jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych, krzesiwowych lub piezoelektrycznych, posiadających lub nieposiadających zaworu do napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu (zapalniczki jednorazowe).(5) Skarga została wniesiona przez Europejską Federację Producentów Zapalniczek (EFLM) działającą w imieniu producentów wspólnotowych reprezentujących 90 % całkowitej wspólnotowej produkcji zapalniczek jednorazowych na podstawie art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.(6) Skarga zawierała dowody oparte na domniemaniu faktycznym na istnienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które zostały uznane za wystarczające uzasadnienie do wszczęcia postępowania antydumpingowego zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia.(7) W odniesieniu do ostatecznych środków antydumpingowych obowiązujących wobec jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek nadających się do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu, Komisja uznała, że w przypadku ustalenia, że na podstawie zebranych informacji w trakcie postępowania wszczętego zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia, środki mają zostać nałożone na jednorazowe zapalniczki pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, dalsze nakładanie środków nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1824/2001 nie byłoby dłużej właściwe, a rozporządzenie (WE) nr 1824/2001 musiałoby zostać odpowiednio zmienione lub uchylone. Faktycznie, w przypadku formalnego zakończenia postępowania, jedną z konsekwencji mogłoby być nałożenie środków na wszystkie jednorazowe gazowe zapalniczki kieszonkowe, tzn. wielokrotnego napełniania lub jednorazowe, piezoelektryczne lub krzesiwowe pochodzące z krajów podlegających niniejszemu postępowaniu. Z drugiej strony, środki wobec krzesiwowych zapalniczek wielokrotnego napełniania lub jednorazowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej miały już miejsce, co mogłoby doprowadzić do sprzeczności z nowymi środkami. Takiej sprzeczności możnaby uniknąć poprzez zmianę lub uchylenie istniejących środków. Dlatego, uznano, że przegląd zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia (przegląd tymczasowy) powinien zostać rozpoczęty w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 1824/2001 w celu umożliwienia zmiany lub uchylenia niezbędnego w świetle postępowania na mocy art. 5 podstawowego rozporządzenia dotyczącego wszelkich jednorazowych zapalniczek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu.(8) Odpowiednio, Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, na podstawie zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [6], wszczęła równocześnie postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu oraz przegląd tymczasowy w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 1824/2001. Mając na uwadze powyższe, wszczęcie tego przeglądu tymczasowego miało charakter całkowicie pomocniczy.(9) Komisja oficjalnie powiadomiła producentów dokonujących wywozu i importerów, którzy zgłosili się jako zainteresowani, przedstawicieli kraju wywozu, reprezentatywnych użytkowników oraz skarżących producentów wspólnotowych. Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.B. WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA(10) Na mocy pisma z dnia 14 lipca 2003 r. do Komisji, EFLM oficjalnie wycofało skargę.(11) Zgodnie z art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, postępowanie może zostać zakończone, w przypadku gdy skarga zostaje wycofana, chyba że takie zakończenie będzie w interesie Wspólnoty.(12) Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone, gdyż postępowanie nie ujawniło żadnych przesłanek wskazujących, że zakończenie nie byłoby w interesie Wspólnoty. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane oraz zapewniono im możliwość przedstawienia opinii.(13) Jeden producent dokonujący wywozu z Chin twierdził, że Komisja powinna kontynuować swoje postępowanie pomimo wycofania skargi oraz opublikować odpowiednie ustalenia, w szczególności dotyczące dumpingu. W tym kontekście, dany producent dokonujący wywozu wyraził pogląd, że w jego interesie byłoby kontynuowanie postępowania z powodu jego współpracy w trakcie postępowania oraz jego wysiłków zmierzających do wykazania braku dumpingu w zakresie realizowanego przez niego wywozu.(14) Ten sam producent dokonujący wywozu twierdził także, że w przyszłości należałoby unikać wszczynania postępowania antydumpingowego. Przypuszczał on, że wycofanie skargi pokazuje, że skarga prowadząca do tego postępowania była nieuzasadniona. Dlatego, ten producent dokonujący wywozu uznał, że gdyby ustalono brak dumpingu, powinno to również zostać odpowiednio opublikowane. Zapobiegałoby to wnoszeniu przez przemysł wspólnotowy nowej skargi w bliskiej przyszłości.(15) Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. Zgodnie z art. 5 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, postępowanie antydumpingowe wszczynane jest w każdym przypadku gdy Komisja otrzymuje skargę zawierającą wystarczający dowód oparty na domniemaniu faktycznym istnienia dumpingu wyrządzającego szkodę. W niniejszym przypadku stwierdzono, że skarga wniesiona przez przemysł wspólnotowy była wystarczająco poparta dowodem opartym na domniemaniu faktycznym, wskutek czego wszczęcie obecnego postępowania było w pełni uzasadnione. Zgodnie z art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, postępowanie antydumpingowe może zostać zakończone w przypadku gdy skarga zostaje wycofana, chyba że takie zakończenie będzie sprzeczne z interesem Wspólnoty. Jednakże jak wspomniano powyżej w akapicie 12, nie istniały dowody ani dostępne informacje, że zakończenie postępowania nie byłoby w interesie Wspólnoty. Przy badaniu interesu Wspólnoty oraz zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia, nie można uwzględniać interesów producentów dokonujący wywozu. W tym kontekście należy zauważyć, że od stron wspomnianych w art. 21 podstawowego rozporządzenia, takich jak użytkownicy, importerzy lub konsumenci nie otrzymano żadnych opinii wskazujących, że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty. Dlatego, uznano, że nie istnieje żaden powód aby kontynuować postępowanie oraz odpowiednio, że postępowanie powinno zostać zakończone bez formalnych ustaleń dotyczących istnienia lub braku dumpingu i szkody ani wszelkiego innego aspektu postępowania.(16) Ten sam producent dokonujący wywozu twierdził, że ostateczne środki antydumpingowe obowiązujące wobec jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu powinny zostać uchylone w przypadku zakończenia postępowania. W tym kontekście, dany producent dokonujący wywozu stanął na stanowisku, że obecne postępowanie obejmuje produkt podobny oraz że z tego powodu dalsze stosowanie środków ostatecznych w odniesieniu do jednorazowych zapalniczek krzesiwowych oraz niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu naruszałoby art. 1 ust. 4 i art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.(17) Należy zauważyć, że nie ustalono żadnych formalnych wniosków w sprawie jakichkolwiek aspektów badanych w trakcie obecnego postępowania, włącznie z postępowaniem odnoszącycm się do rozpatrywanego produktu oraz produktu podobnego. Dowód, który został przedstawiony w ramach skargi prowadzącej do wszczęcia obecnego postępowania, obejmujący informacje dotyczące rozpatrywanego produktu i produktu podobnego był dowodem opartym na domniemaniu faktycznym, który został uznany za zadowalający na etapie wszczęcia, ale nie może wystarczyć, ani przesądzać o ostatecznym ustaleniu.(18) Ponadto, jak określono powyżej w akapicie 7 i 8, przegląd tymczasowy miał charakter jedynie pomocniczy dla postępowania wszczętego na podstawie art. 5 podstawowego rozporządzenia i powinien pozwolić na zmianę lub uchylenie cła antydumpingowego obowiązującego w przywozie jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu, jeżeli właściwe, na podstawie ustaleń postępowania wszczętego na podstawie art. 5 podstawowego rozporządzenia. Jak określono powyżej w motywach 15 i 17, obecne postępowanie nie doprowadziło do żadnych formalnych wniosków, które uzasadniałyby zmianę lub uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1824/2001, w oparciu o które stwierdzono, że przywóz dumpingowy zapalniczek krzesiwowych z Chińskiej Republiki Ludowej spowodował szkodę dla przemysłu wspólnotowego. Zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, cło antydumpingowe nakładane jest w przypadku gdy ostatecznie ustalono, że istnieje dumping i szkoda przez niego spowodowana, oraz, że interes Wspólnoty wymaga interwencji. Zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, ostateczne środki antydumpingowe mogą zostać zmienione lub uchylone jedynie w przypadku gdy okoliczności dotyczące dumpingu i szkody uległy istotnej zmianie, co nie mogło być potwierdzone w obecnym postępowaniu. W rezultacie, przegląd tymczasowy powinien zostać zakończony bez zmiany lub uchylania środków obowiązujących w przywozie jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu.(19) Mając na uwadze powyższe, Komisja stwierdza, że postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty jednorazowych zapalniczek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu powinno zostać zakończone bez nakładania środków antydumpingowych.(20) Przegląd tymczasowy powinien zostać zakończony bez zmiany lub uchylania środków obowiązujących w przywozie jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i niektórych zapalniczek wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu uwzględniając jego pomocniczy charakter określony w akapicie 7 i 8 wobec postępowania wszczętego na podstawie art. 5 podstawowego rozporządzenia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł .1. Postępowanie antydumpingowe wszczęte na podstawie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 dotyczące przywozu jednorazowych gazowych zapalniczek kieszonkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Malezji i Wietnamu zostaje niniejszym zakończone.2. Przegląd tymczasowy cła antydumpingowego w przywozie gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz w przywozie niektórych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu, wszczęty na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zostaje niniejszym zakończony bez zmiany obowiązującego cła antydumpingowego.3. Ostateczne cła antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1824/2001 pozostają w mocy.Sporządzono w Brukseli, dnia 11 września 2003 r.W imieniu KomisjiPascal LamyCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.[2] Dz.U. L 305 z 7.11.2002, str. 1.[3] Dz.U. L 326 z 28.11.1991, str. 1.[4] Dz.U. L 22 z 29.1.1999, str. 1.[5] Dz.U. L 248 z 18.9.2001, str. 1.[6] Dz.U. C 153 z 27.6.2002, str. 3.--------------------------------------------------


title: 2009/943/WE: Decyzja Rady z dnia 30 listopada 2009 r. zmieniająca decyzję 2006/326/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych

text:
               16.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 331/26

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 listopada 2009 r.
   zmieniająca decyzję 2006/326/WE w celu ustanowienia procedury wykonania art. 5 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych
   (2009/943/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zastosowanie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) (2) rozszerzono na Danię na mocy art. 3 ust. 2 Umowy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (3) (zwanej dalej „umową”) zawartej decyzją Rady 2006/326/WE (4).

               (2)

               Art. 5 ust. 2 umowy stanowi, że Dania powstrzyma się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 lub zmieniać jego zakres zastosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące powiązania tej umowy z przedmiotową umową międzynarodową.

               (3)

               Ani umowa, ani decyzja 2006/326/WE nie określają, w jaki sposób Wspólnota ma wyrazić swoją zgodę na zawarcie przez Danię przedmiotowej umowy międzynarodowej.

               (4)

               Konieczne jest zatem ustanowienie procedury wykonywania przepisów art. 5 ust. 2 umowy. Procedura taka powinna zapewniać szybkie podejmowanie decyzji o wyrażeniu zgody przez Wspólnotę.

               (5)

               Komisja powinna - gdy Dania poinformuje ją o zamiarze zawarcia umowy międzynarodowej - ocenić spójność tej umowy z rozporządzeniem (WE) nr 1393/2007 wraz ze wspólnotowym prawodawstwem wpływającym na to rozporządzenie i przedstawić wszelkie niezbędne ustalenia. Ponieważ celem jest dążenie do jednolitego stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 we wszystkich państwach członkowskich i w Danii, Komisja powinna dopilnować, by Dania nie zawierała danej umowy międzynarodowej, jeżeli mogłoby to wpłynąć na warunki, na których sama Wspólnota przystąpiłaby do przedmiotowej umowy, względnie na których Wspólnota upoważniłaby państwa członkowskie do przystąpienia do niej w interesie Wspólnoty. Jeżeli Wspólnota jest już stroną przedmiotowej umowy lub jeżeli upoważniła państwa członkowskie do stania się jej stronami w interesie Wspólnoty, Komisja powinna przeprowadzić ocenę o bardziej ograniczonym charakterze w celu stwierdzenia, czy Dania proponuje przystąpienie do danej umowy międzynarodowej na tych samych warunkach co Wspólnota lub ewentualnie państwa członkowskie upoważnione przez Wspólnotę.

               (6)

               W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany do decyzji 2006/326/WE w celu ustanowienia takiej procedury.

               (7)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, który jest załączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (8)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, który jest załączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Do decyzji 2006/326/WE dodaje się artykuły w brzmieniu:

      „Artykuł 1a
      1.   Do celów stosowania art. 5 ust. 2 umowy Komisja przed podjęciem decyzji o wyrażeniu zgody Wspólnoty ocenia, czy umowa międzynarodowa, którą Dania zamierza zawrzeć, nie uczyniłaby umowy nieskuteczną i czy nie podważyłaby właściwego funkcjonowania systemu ustanowionego na podstawie jej postanowień.
      2.   Komisja podejmuje umotywowaną decyzję w terminie 90 dni od otrzymania informacji od Danii o jej zamiarze zawarcia przedmiotowej umowy międzynarodowej.
      Jeżeli przedmiotowa umowa międzynarodowa spełnia warunki, o których mowa w ust. 1, Komisja w swojej decyzji wyraża zgodę Wspólnoty w rozumieniu art. 5 ust. 2 umowy.
      Artykuł 1b
      Komisja informuje państwa członkowskie o umowach międzynarodowych, do których zawarcia Dania została upoważniona zgodnie z art. 1a.”.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 24 listopada 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 79.

      (3)  Dz.U. L 300 z 17.11.2005, s. 55.

      (4)  Dz.U. L 120 z 5.5.2006, s. 23.


title: 2007/857/WE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2007 r. zmieniająca załącznik I do Aktu przystąpienia z 2005 r.

text:
               29.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 347/3

      DECYZJA RADY

   z dnia 8 listopada 2007 r.
   zmieniająca załącznik I do Aktu przystąpienia z 2005 r.
   (2007/857/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2005 r., w szczególności jego art. 3 ust. 6,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 3 ust. 3 Aktu przystąpienia z 2005 r. stanowi, że Republika Bułgarii i Rumunia przystępują do konwencji i protokołów zawartych między państwami członkowskimi, wymienionych w załączniku I do Aktu przystąpienia.

               (2)

               Państwa członkowskie podpisały w dniu 14 kwietnia 2005 r. Konwencję o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku oraz do pierwszego i drugiego protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1).

               (3)

               Należy zapewnić przystąpienie Republiki Bułgarii i Rumunii do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do pierwszego i drugiego protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w brzmieniu ustalonym przez konwencję z dnia 14 kwietnia 2005 r. W związku z tym konwencję tę należy włączyć do załącznika I do Aktu przystąpienia z 2005 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W załączniku I do Aktu przystąpienia z 2005 r. w pkt 1 dodaje się tiret w brzmieniu:

               „—

               Konwencja z 14 kwietnia 2005 r. o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku, oraz do pierwszego i drugiego protokołu w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Dz.U. C 169 z 8.7.2005, str. 1).”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         R. PEREIRA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 169 z 8.7.2005, str. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2013 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013

text:
               18.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/13

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 lipca 2013 r.
   dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013
   2013/C 204/07
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 41,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               —

               budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 został ostatecznie przyjęty w dniu 12 grudnia 2012 r. (2),

               —

               w dniu 29 kwietnia 2013 r. Komisja przedstawiła wniosek zawierający projekt budżetu korygującego nr 4 do budżetu ogólnego na rok budżetowy 2013,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   Stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 4 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 zostało przyjęte w dniu 15 lipca 2013 r.
   Z pełnym tekstem można się zapoznać lub pobrać go na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         V. JUKNA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 66 z 8.3.2013, s. 1, wraz ze sprostowaniem w Dz.U. L 134 z 18.5.2013, s. 21.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2336 z dnia 14 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję Rady 2010/279/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN)

text:
               15.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 329/16

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/2336
   z dnia 14 grudnia 2015 r.
   zmieniająca decyzję Rady 2010/279/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 maja 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/279/WPZiB (1) w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN).

               (2)

               W dniu 17 grudnia 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/922/WPZiB (2) zmieniającą i przedłużającą decyzję 2010/279/WPZiB, w szczególności przedłużając EUPOL AFGANISTAN do dnia 31 grudnia 2016 r. i zapewniając tej misji finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 31 grudnia 2015 r.

               (3)

               Należy zmienić decyzję 2010/279/WPZiB celem zapewnienia finansowej kwoty odniesienia na okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 13 ust. 1 decyzji 2010/279/WPZiB dodaje się akapit w brzmieniu:

      „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją EUPOL AFGHANISTAN w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. wynosi 43 650 000 EUR.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 grudnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/279/WPZiB z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) (Dz.U. L 123 z 19.5.2010, s. 4).

      (2)  Decyzja Rady 2014/922/WPZiB z dnia 17 grudnia 2014 r. zmieniająca i przedłużająca decyzję 2010/279/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) (Dz.U. L 363 z 18.12.2014, s. 152).


title: Decyzja Rady (UE) 2015/178 z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, Podkomitetu ds. Ceł oraz Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych, ustanowionych na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, Podkomitetu ds. Ceł oraz Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych w sprawie ich regulaminów wewnętrznych

text:
               6.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 30/20

         DECYZJA RADY (UE) 2015/178
   z dnia 27 stycznia 2015 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, Podkomitetu ds. Ceł oraz Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych, ustanowionych na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, Podkomitetu ds. Ceł oraz Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych w sprawie ich regulaminów wewnętrznych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W art. 464 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (1) (zwanego dalej „Układem”), przewidziano tymczasowe stosowanie niektórych części Układu.

               (2)

               W art. 3 decyzji Rady 2014/492/UE (2) określono, które części Układu mają być tymczasowo stosowane, w tym postanowienia dotyczące powołania i funkcjonowania Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, Podkomitetu ds. Ceł oraz Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych.

               (3)

               Zgodnie z art. 191 ust. 5 Układu Podkomitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na pierwszym posiedzeniu.

               (4)

               Zgodnie z art. 200 ust. 3 lit. e) Układu Podkomitet ds. Ceł przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

               (5)

               Zgodnie z art. 306 ust. 3 Układu Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

               (6)

               Należy zatem ustalić stanowisko Unii w odniesieniu do regulaminów wewnętrznych, które zostaną przyjęte przez wspomniane podkomitety,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych ustanowionego na mocy art. 191 Układu, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych oparte jest na projekcie decyzji tego podkomitetu dołączonym do niniejszej decyzji.
   2.   Przedstawiciele Unii zasiadający w Podkomitecie ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie korekty techniczne do tego projektu decyzji.
   Artykuł 2
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Podkomitetu ds. Ceł ustanowionego na mocy art. 200 Układu, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Ceł oparte jest na projekcie decyzji tego podkomitetu dołączonym do niniejszej decyzji.
   2.   Przedstawiciele Unii zasiadający w Podkomitecie ds. Ceł mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie korekty techniczne do tego projektu decyzji.
   Artykuł 3
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych ustanowionego na mocy art. 306 Układu, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych oparte jest na projekcie decyzji tego podkomitetu dołączonym do niniejszej decyzji.
   2.   Przedstawiciele Unii zasiadający w Podkomitecie ds. Oznaczeń Geograficznych mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie korekty techniczne do tego projektu decyzji.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 stycznia 2015 r.

            W imieniu Rady

         J. REIRS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 4.

      (2)  Decyzja Rady 2014/492/UE z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 1).

      PROJEKT
      DECYZJA NR 1/2015 PODKOMITETU DS. ŚRODKÓW SANITARNYCH I FITOSANITARNYCH UE-REPUBLIKA MOŁDAWII
      z dnia … 2015 r.
      w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
      PODKOMITET DS. ŚRODKÓW SANITARNYCH I FITOSANITARNYCH UE-REPUBLIKA MOŁDAWII,
      uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem”), a w szczególności jego art. 191,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 464 Układu niektóre jego części stosuje się tymczasowo od dnia 1 września 2014 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 191 ust. 2 Układu Podkomitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych (zwany dalej „podkomitetem”) bada wszelkie sprawy dotyczące wdrożenia rozdziału 4 (Środki sanitarne i fitosanitarne) w tytule V (Handel i zagadnienia związane z handlem) Układu.

                  (3)

                  Zgodnie z art. 191 ust. 5 Układu podkomitet ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych zawarty w załączniku.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w … dnia …

               W imieniu Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 4.

         ZAŁĄCZNIK

            Regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych UE-Republika Mołdawii

         Artykuł 1
         Przepisy ogólne
         1.   Podkomitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych (zwany dalej „podkomitetem”), ustanowiony zgodnie z art. 191 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (zwanego dalej „Układem”) wspiera Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, jak przewidziano w art. 438 ust. 4 Układu (zwany dalej „Komitetem Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu”), w wykonywaniu jego zadań.
         2.   Podkomitet wykonuje swoje funkcje określone w art. 191 ust. 2 Układu w świetle celów rozdziału 4 tytuł V określonych w art. 176 Układu.
         3.   Podkomitet składa się z przedstawicieli Komisji Europejskiej i Republiki Mołdawii, odpowiedzialnych za kwestie sanitarne i fitosanitarne.
         4.   Zgodnie z art. 2 funkcję przewodniczącego podkomitetu pełni przedstawiciel Komisji Europejskiej lub Republiki Mołdawii odpowiedzialny za kwestie sanitarne i fitosanitarne.
         5.   Odniesienie do „stron” w niniejszym regulaminie wewnętrznym jest rozumiane zgodnie z definicją zawartą w art. 461 Układu.
         Artykuł 2
         Przewodnictwo
         Strony przewodniczą podkomitetowi naprzemiennie przez okres 12 miesięcy. Pierwszy okres rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Rady Stowarzyszenia i kończy w dniu 31 grudnia tego samego roku.
         Artykuł 3
         Posiedzenia
         1.   O ile strony nie uzgodniły inaczej, podkomitet odbywa posiedzenie w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w życie Układu, na wniosek jednej ze stron, lub co najmniej raz w roku.
         2.   Każde posiedzenie podkomitetu jest zwoływane przez przewodniczącego w miejscu i w terminie uzgodnionym przez strony. Zawiadomienie o zwołaniu posiedzenia jest dokonywane przez przewodniczącego podkomitetu nie później niż 28 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia, chyba że strony uzgodnią inaczej.
         3.   Regularne posiedzenia podkomitetu są zwoływane, w miarę możliwości, z odpowiednim wyprzedzeniem przed regularnymi posiedzeniami Rady Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu.
         4.   Posiedzenia podkomitetu mogą być prowadzone za pomocą wszelkich uzgodnionych środków technologii, np. w formie wideokonferencji lub audiokonferencji.
         5.   Podkomitet może również poruszać wszelkie kwestie poza sesją w drodze korespondencyjnej.
         Artykuł 4
         Delegacje
         O planowanym składzie delegacji każdej ze stron uczestniczących w posiedzeniu strony są powiadamiane za pośrednictwem sekretariatu podkomitetu przed każdym posiedzeniem.
         Artykuł 5
         Sekretariat
         1.   Urzędnik z ramienia Komisji Europejskiej oraz urzędnik z ramienia Republiki Mołdawii pełnią łącznie funkcję sekretarzy podkomitetu i wspólnie wykonują obowiązki sekretariatu w duchu wzajemnego zaufania i współpracy.
         2.   Sekretariat Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem jest informowany o wszelkich decyzjach, opiniach, zaleceniach, sprawozdaniach i innych uzgodnionych działaniach podkomitetu.
         Artykuł 6
         Korespondencja
         1.   Korespondencja adresowana do podkomitetu jest kierowana do sekretarza jednej ze stron, który następnie informuje drugiego sekretarza.
         2.   Sekretariat podkomitetu zapewnia przekazanie korespondencji adresowanej do podkomitetu przewodniczącemu tego podkomitetu oraz rozesłanie jej, w stosownych przypadkach, jako dokumenty, o których mowa w art. 7.
         3.   Korespondencja pochodząca od przewodniczącego jest przesyłana stronom przez sekretariat w imieniu przewodniczącego. Korespondencja taka jest rozsyłana, w razie potrzeby, zgodnie z art. 7.
         Artykuł 7
         Dokumenty
         1.   Dokumenty są rozsyłane za pośrednictwem sekretariatu podkomitetu.
         2.   Strona przekazuje dokumenty swojemu sekretarzowi. Sekretarz następnie przekazuje te dokumenty sekretarzowi drugiej strony.
         3.   Sekretarz Unii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Unii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza Republiki Mołdawii oraz sekretarzy Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem.
         4.   Sekretarz Republiki Mołdawii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Republiki Mołdawii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza Unii oraz sekretarzy Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem.
         5.   Sekretarze podkomitetu pełnią rolę punktów kontaktowych w sprawie wymian przewidzianych w art. 184 Układu.
         Artykuł 8
         Poufność
         O ile strony nie postanowiły inaczej, posiedzenia podkomitetu są niejawne. Gdy jedna ze stron przedstawia podkomitetowi informacje określone jako poufne, tak też są one traktowane przez drugą stronę.
         Artykuł 9
         Porządki obrad posiedzeń
         1.   Sekretariat podkomitetu sporządza w oparciu o wnioski przedstawione przez strony wstępny porządek obrad każdego posiedzenia, a także projekt wniosków operacyjnych określonych w art. 10. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których sekretariat otrzymał wniosek od jednej ze stron o włączenie do porządku obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, nie później niż 21 dni kalendarzowych przed terminem posiedzenia.
         2.   Wstępny porządek obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, jest rozsyłany zgodnie z art. 7 najpóźniej 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia.
         3.   Porządek obrad jest przyjmowany przez podkomitet na początku każdego posiedzenia. Za zgodą stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.
         4.   Przewodniczący podkomitetu, za zgodą drugiej strony, może zaprosić ad hoc przedstawicieli innych organów stron lub niezależnych ekspertów w danej dziedzinie do uczestnictwa w posiedzeniach podkomitetu w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy. Strony zapewniają, by obserwatorzy lub eksperci spełniali wymogi dotyczące poufności.
         5.   Przewodniczący podkomitetu, w porozumieniu ze stronami, może skrócić terminy określone w ust. 1 i 2 w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności.
         Artykuł 10
         Protokół z posiedzenia i wnioski operacyjne
         1.   Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany wspólnie przez sekretarzy podkomitetu.
         2.   Protokół, co do zasady, podaje w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

                     a)

                     wykaz uczestników posiedzenia, wykaz towarzyszących im urzędników oraz wykaz ewentualnych obserwatorów lub ekspertów, którzy wzięli udział w posiedzeniu;

                     b)

                     dokumenty przedłożone podkomitetowi;

                     c)

                     oświadczenia, o których wpisanie do protokołu wnieśli członkowie podkomitetu; oraz

                     d)

                     wnioski operacyjne z posiedzenia, o których mowa w ust. 4.

               3.   Projekt protokołu zostaje przedłożony podkomitetowi do zatwierdzenia. Jest on zatwierdzany w ciągu 28 dni kalendarzowych od daty każdego posiedzenia podkomitetu. Kopia protokołu jest przekazywana każdemu z adresatów, o których mowa w art. 7.
         4.   Sekretarz podkomitetu strony, która przewodniczy podkomitetowi, sporządza projekt wniosków operacyjnych z każdego posiedzenia i rozsyła stronom wraz z porządkiem obrad najpóźniej na 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia. Projekt ten jest aktualizowany w trakcie przebiegu posiedzenia, a na jego zakończenie podkomitet, o ile strony nie ustaliły inaczej, przyjmuje wnioski operacyjne uwzględniające działania następcze uzgodnione przez strony. Po zatwierdzeniu wniosków operacyjnych dołącza się je do protokołu z posiedzenia, a ich wykonanie zostaje omówione podczas kolejnego posiedzenia podkomitetu. W tym celu podkomitet przyjmuje wzór umożliwiający śledzenie postępów w zakresie realizacji każdego działania w wyznaczonym terminie.
         Artykuł 11
         Decyzje i zalecenia
         1.   Podkomitet jest uprawniony do przyjmowania decyzji, opinii, zaleceń, sprawozdań i wspólnych działań zgodnie z art. 191 Układu. Wspomniane decyzje, opinie, zalecenia, sprawozdania i wspólne działania są przyjmowane przez strony w drodze konsensusu po zakończeniu właściwych procedur wewnętrznych koniecznych do ich przyjęcia. Decyzje są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.
         2.   Wszystkie decyzje, opinie, zalecenia lub sprawozdania wymagają podpisu przewodniczącego podkomitetu i uwierzytelnienia przez sekretarzy podkomitetu. Bez uszczerbku dla ust. 3 przewodniczący podpisuje wymienione dokumenty w trakcie posiedzenia, na którym przyjmowana jest odnośna decyzja, opinia, zalecenie lub sprawozdanie.
         3.   Za zgodą stron podkomitet może podejmować decyzje, formułować zalecenia i przyjmować opinie lub sprawozdania w drodze procedury pisemnej, po wypełnieniu właściwych procedur wewnętrznych. Procedura pisemna polega na wymianie not między sekretarzami, działającymi w porozumieniu ze stronami. W tym celu tekst wniosku zostaje rozesłany zgodnie z art. 7, a termin zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń lub poprawek wynosi co najmniej 21 dni kalendarzowych. Przewodniczący może w porozumieniu ze stronami skrócić ten termin w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności. Po uzgodnieniu tekstu decyzje, opinie, zalecenia lub sprawozdania podpisywane są przez przewodniczącego i uwierzytelniane przez sekretarzy.
         4.   Akty podkomitetu noszą odpowiednio nazwy „decyzja”, „opinia”, „zalecenie” lub „sprawozdanie”. Każda decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, o ile nie stanowi ona inaczej.
         5.   Decyzje, opinie, zalecenia i sprawozdania rozsyłane są stronom.
         6.   Każda ze stron może podjąć decyzję o opublikowaniu decyzji, opinii i zaleceń podkomitetu w swoim odpowiednim promulgatorze urzędowym.
         Artykuł 12
         Sprawozdania
         Podkomitet przedkłada Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem sprawozdanie ze swojej działalności oraz z działalności roboczych grup technicznych lub grup ad hoc powołanych przez podkomitet. Sprawozdanie przedkładane jest w terminie 25 dni kalendarzowych przed regularnym dorocznym posiedzeniem Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem.
         Artykuł 13
         Języki
         1.   Językami roboczymi podkomitetu są języki: angielski i rumuński.
         2.   Podkomitet opiera swoje obrady na dokumentach opracowanych w tych językach, o ile nie postanowiono inaczej.
         Artykuł 14
         Koszty
         1.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach podkomitetu, zarówno w zakresie kosztów personelu, podróży i pobytu, jak i opłat pocztowych i telekomunikacyjnych.
         2.   Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
         3.   Koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń i pisemnym tłumaczeniem na język angielski lub rumuński dokumentów, o których mowa w art. 13 ust. 1, ponosi strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.
         Koszty tłumaczeń ustnych i pisemnych na inne języki lub z innych języków ponosi strona wnosząca o takie tłumaczenia.
         Artykuł 15
         Zmiany w regulaminie wewnętrznym
         Niniejszy regulamin wewnętrzny może zostać zmieniony decyzją podkomitetu zgodnie z art. 191 ust. 5 Układu.
         Artykuł 16
         Techniczne grupy robocze i grupy ad hoc

         1.   Podkomitet może powołać lub rozwiązać decyzją zgodną z art. 191 ust. 6 Układu, w stosownych przypadkach, techniczne grupy robocze lub grupy robocze ad hoc, w tym grupy naukowe lub grupy ekspertów.
         2.   Członkostwo w grupach roboczych ad hoc nie musi ograniczać się do przedstawicieli stron. Strony dopilnują, by członkowie dowolnej grupy powołanej przez podkomitet spełniali wszelkie stosowne wymogi w zakresie poufności.
         3.   O ile strony nie postanowią inaczej, grupy powołane przez podkomitet podlegają podkomitetowi i składają mu sprawozdania.
         4.   Posiedzenia grup roboczych mogą być zwoływane w razie konieczności mieć formę bezpośredniego spotkania lub wideokonferencji albo audiokonferencji.
         5.   Sekretariat podkomitetu otrzymuje do wiadomości całość odnośnej korespondencji, dokumentów i komunikatów dotyczących działalności grup roboczych.
         6.   Grupy robocze mają uprawnienia do formułowania pisemnych zaleceń dla podkomitetu. Takie zalecenia są ustalane w drodze konsensusu i przekazywane przewodniczącemu podkomitetu, który rozsyła zalecenia zgodnie z art. 7.
         7.   Niniejszy regulamin wewnętrzny stosuje się odpowiednio do wszystkich technicznych grup roboczych lub grupy roboczej ad hoc utworzonej przez podkomitet, chyba że w niniejszym artykule określono inaczej. Odniesienia do Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem oznaczają odniesienia do podkomitetu.

      PROJEKT
      DECYZJA NR 1/2015 PODKOMITETU DS. CEŁ UE-REPUBLIKA MOŁDAWII
      z dnia … 2015 r.
      w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
      PODKOMITET DS. CEŁ UE-REPUBLIKA MOŁDAWII,
      uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (1), (zwany dalej „Układem”), a w szczególności jego art. 200,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 464 Układu niektóre jego części stosuje się tymczasowo od dnia 1 września 2014 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 200 Układu Podkomitet ds. Ceł monitoruje wdrażanie i nadzorowanie rozdziału 5 (Cła i ułatwienia handlowe) w tytule V (Handel i zagadnienia związane z handlem) Układu i administrowanie nim.

                  (3)

                  Zgodnie z art. 200 ust. 3 lit. e) Układu Podkomitet ds. Ceł ma przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Ceł zawarty w załączniku.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w … dnia …

               W imieniu Podkomitetu ds. Ceł

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 4.

         ZAŁĄCZNIK

            Regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Ceł UE-Republika Mołdawii

         Artykuł 1
         Przepisy ogólne
         1.   Podkomitet ds. Ceł (zwany dalej „podkomitetem”), ustanowiony zgodnie z art. 200 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (zwany dalej „Układem”) wypełnia swoje funkcje, jak przewidziano w art. 200 ust. 2 i 3 Układu.
         2.   Podkomitet składa się z przedstawicieli Komisji Europejskiej i Republiki Mołdawii, odpowiedzialnych za cła i związane z nimi kwestie.
         3.   Funkcję przewodniczącego, zgodnie z art. 2, pełni przedstawiciel Komisji Europejskiej lub Republiki Mołdawii odpowiedzialny za cła i związane z nimi kwestie.
         4.   Odniesienie do „stron” w niniejszym regulaminie wewnętrznym jest zgodne z definicją zawartą w art. 461 Układu.
         Artykuł 2
         Przewodnictwo
         Strony przewodniczą podkomitetowi naprzemiennie przez okres 12 miesięcy. Pierwszy okres rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Rady Stowarzyszenia i kończy w dniu 31 grudnia tego samego roku.
         Artykuł 3
         Posiedzenia
         1.   O ile strony nie uzgodniły inaczej, podkomitet odbywa posiedzenia raz w roku lub na wniosek jednej ze stron.
         2.   Każde posiedzenie podkomitetu jest zwoływane przez przewodniczącego w miejscu i w terminie uzgodnionym przez strony. Zawiadomienie o zwołaniu posiedzenia wydawane jest przez przewodniczącego podkomitetu nie później niż 28 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia, chyba że strony uzgodnią inaczej.
         3.   Posiedzenia podkomitetu mogą być prowadzone za pomocą wszelkich uzgodnionych środków technologii, np. w formie wideokonferencji lub audiokonferencji.
         4.   Podkomitet może również poruszać wszelkie kwestie poza sesją w drodze korespondencyjnej.
         Artykuł 4
         Delegacje
         O planowanym składzie delegacji każdej ze stron, uczestniczących w posiedzeniu strony są powiadamiane za pośrednictwem sekretariatu podkomitetu przed każdym posiedzeniem.
         Artykuł 5
         Sekretariat
         1.   Urzędnik z ramienia Komisji Europejskiej oraz urzędnik z ramienia Republiki Mołdawii, którzy odpowiadają za cła i związane z nimi kwestie, pełnią łącznie funkcję sekretarzy podkomitetu i wspólnie wykonują obowiązki sekretariatu w duchu wzajemnego zaufania i współpracy.
         2.   Sekretariat Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem określonym w art. 438 ust. 4 Układu (zwany dalej „Komitetem Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem”), jest informowany o wszelkich decyzjach, opiniach, zaleceniach, sprawozdaniach i innych uzgodnionych działaniach podkomitetu.
         Artykuł 6
         Korespondencja
         1.   Korespondencja adresowana do podkomitetu jest kierowana do sekretarza jednej ze stron, który następnie informuje drugiego sekretarza.
         2.   Sekretariat podkomitetu zapewnia przekazanie korespondencji adresowanej do podkomitetu przewodniczącemu tego podkomitetu oraz rozesłanie jej, w stosownych przypadkach, jako dokumenty, o których mowa w art. 7.
         3.   Korespondencja pochodząca od przewodniczącego jest przesyłana stronom przez sekretariat w imieniu przewodniczącego. Korespondencja taka jest rozsyłana, w razie potrzeby, zgodnie z art. 7.
         Artykuł 7
         Dokumenty
         1.   Dokumenty są rozsyłane za pośrednictwem sekretarzy podkomitetu.
         2.   Strona przekazuje dokumenty swojemu sekretarzowi. Sekretarz następnie przekazuje te dokumenty sekretarzowi drugiej strony.
         3.   Sekretarz Unii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Unii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza Republiki Mołdawii. Sekretarz Unii przesyła kopię ostatecznej wersji dokumentów sekretarzom Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem.
         4.   Sekretarz Republiki Mołdawii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Republiki Mołdawii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza Unii. Sekretarz Republiki Mołdawii przesyła kopię ostatecznej wersji dokumentów sekretarzom Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem.
         Artykuł 8
         Poufność
         O ile strony nie postanowiły inaczej, posiedzenia podkomitetu są niejawne. Gdy jedna ze stron przedstawia podkomitetowi informacje określone jako poufne, tak też są one traktowane przez drugą stronę.
         Artykuł 9
         Porządki obrad posiedzeń
         1.   Sekretariat podkomitetu sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia w oparciu o wnioski przedstawione przez strony. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których sekretariat otrzymał wniosek od jednej ze stron o włączenie do porządku obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, nie później niż 21 dni kalendarzowych przed terminem posiedzenia.
         2.   Wstępny porządek obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, jest rozsyłany zgodnie z art. 7 najpóźniej 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia.
         3.   Porządek obrad jest przyjmowany przez podkomitet na początku każdego posiedzenia. Za zgodą stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.
         4.   Przewodniczący podkomitetu, za zgodą drugiej strony, może ad hoc zaprosić przedstawicieli innych organów stron lub niezależnych ekspertów w danej dziedzinie do uczestnictwa w posiedzeniach w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy. Strony dopilnowują, by obserwatorzy lub eksperci spełniali wymogi dotyczące poufności.
         5.   Przewodniczący podkomitetu, w porozumieniu ze stronami, może skrócić terminy określone w ust. 1 i 2 w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności.
         Artykuł 10
         Protokół z posiedzenia i wnioski operacyjne
         1.   Sekretarz podkomitetu strony, która przewodniczy podkomitetowi sporządza projekt protokołu, zawierającego m.in. wnioski operacyjne, z każdego posiedzenia.
         2.   Projekt protokołu, zawierającego m.in. wnioski operacyjne, jest przedkładany podkomitetowi do zatwierdzenia. Projekt protokołu jest zatwierdzany w ciągu 28 dni kalendarzowych od daty każdego posiedzenia podkomitetu. Kopia protokołu jest przekazywana każdemu z adresatów, o których mowa w art. 7.
         Artykuł 11
         Decyzje i zalecenia
         1.   Podkomitet jest uprawniony do przyjmowania praktycznych ustaleń, środków, decyzji i zaleceń zgodnie z art. 200 Układu. Te praktyczne ustalenia, środki, decyzje i zalecenia są przyjmowane przez strony w drodze konsensusu po zakończeniu właściwych procedur wewnętrznych koniecznych do ich przyjęcia. Decyzje są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.
         2.   Wszystkie decyzje lub zalecenia wymagają podpisu przewodniczącego podkomitetu i uwierzytelnienia przez sekretarzy podkomitetu. Bez uszczerbku dla ust. 3 przedstawiciele podpisują te dokumenty w trakcie posiedzenia, na którym przyjmowana jest odnośna decyzja lub zalecenie.
         3.   Za zgodą stron podkomitet może podejmować decyzje lub formułować zalecenia w drodze procedury pisemnej po wypełnieniu właściwych procedur wewnętrznych. Procedura pisemna polega na wymianie not między sekretarzami, działającymi w porozumieniu ze stronami. W tym celu tekst wniosku zostaje rozesłany zgodnie z art. 7, a termin zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń lub poprawek wynosi co najmniej 21 dni kalendarzowych. Przewodniczący, w porozumieniu ze stronami, może skrócić termin określony w niniejszym ustępie w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności. Po uzgodnieniu tekstu decyzje lub zalecenia wymagają podpisu przewodniczącego i uwierzytelnienia przez sekretarzy.
         4.   Akty podkomitetu noszą odpowiednio nazwy „decyzja” lub „zalecenie”. Każda decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, o ile nie stanowi ona inaczej.
         5.   Decyzje i zalecenia rozsyłane są stronom.
         6.   Każda ze stron może podjąć decyzję o opublikowaniu decyzji lub zaleceń podkomitetu w swoim odpowiednim promulgatorze urzędowym.
         Artykuł 12
         Sprawozdania
         Podkomitet przekazuje Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem sprawozdanie na każdym regularnym dorocznym posiedzeniu.
         Artykuł 13
         Języki
         1.   Językami roboczymi podkomitetu są języki: angielski i rumuński.
         2.   O ile nie postanowiono inaczej, podkomitet opiera swoje obrady na dokumentach opracowanych w tych językach.
         Artykuł 14
         Koszty
         1.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach podkomitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.
         2.   Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
         3.   Koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń i pisemnym tłumaczeniem na język angielski lub rumuński dokumentów, o których mowa w art. 13 ust. 1, ponosi strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.
         Koszty tłumaczeń ustnych i pisemnych na inne języki lub z innych języków ponosi strona wnosząca o takie tłumaczenia.
         Artykuł 15
         Zmiany w regulaminie wewnętrznym
         Niniejszy regulamin wewnętrzny może zostać zmieniony decyzją podkomitetu zgodnie z art. 200 ust. 3 lit. e) Układu.

      PROJEKT
      DECYZJA NR 1/2015 PODKOMITETU DS. OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH UE-REPUBLIKA MOŁDAWII
      z dnia … 2015 r.
      w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
      PODKOMITET DS. OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH UE-REPUBLIKA MOŁDAWII,
      uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem”), a w szczególności jego art. 306,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Zgodnie z art. 464 Układu niektóre jego części stosuje się tymczasowo od dnia 1 września 2014 r.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 306 Układu Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych (zwany dalej „podkomitetem”) monitoruje rozwój Układu w dziedzinie oznaczeń geograficznych i służy jako forum współpracy i dialogu na temat oznaczeń geograficznych.

                  (3)

                  Zgodnie z art. 306 ust. 3 Układu podkomitet ma ustanowić swój regulamin wewnętrzny,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych zawarty w załączniku.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w … dnia …

               W imieniu Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 260 z 30.8.2014, s. 4.

         ZAŁĄCZNIK

            Regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych UE-Republika Mołdawii

         Artykuł 1
         Przepisy ogólne
         1.   Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych (zwany dalej „podkomitetem”), ustanowiony zgodnie z art. 306 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony (zwanego dalej „Układem”) wspiera Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, jak przewidziano w art. 438 ust. 4 Układu (zwany dalej „Komitetem Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu”) w wykonywaniu jego zadań.
         2.   Podkomitet wykonuje swoje zadania określone w art. 306 Układu.
         3.   Podkomitet składa się z przedstawicieli Komisji Europejskiej i Republiki Mołdawii odpowiedzialnych za kwestie związane z oznaczeniami geograficznymi.
         4.   Każda ze stron mianuje szefa delegacji, który jest osobą odpowiedzialną za kontakty we wszelkich sprawach dotyczących podkomitetu.
         5.   Szefowie delegacji pełnią funkcję przewodniczącego podkomitetu zgodnie z art. 2.
         6.   Każdy szef delegacji może przenieść wszystkie lub niektóre funkcje szefa delegacji na wyznaczonego zastępcę; w takim przypadku wszystkie poniższe odniesienia do szefa delegacji odnoszą się również do wyznaczonego zastępcy.
         7.   Odniesienie do „stron” w niniejszym regulaminie wewnętrznym jest rozumiane zgodnie z definicją zawartą w art. 461 Układu.
         Artykuł 2
         Przewodnictwo
         Strony przewodniczą podkomitetowi naprzemiennie przez okres 12 miesięcy. Pierwszy okres rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Rady Stowarzyszenia i kończy w dniu 31 grudnia tego samego roku.
         Artykuł 3
         Posiedzenia
         1.   O ile strony nie uzgodniły inaczej, podkomitet odbywa posiedzenie na wniosek jednej z stron, w Unii albo w Republice Mołdawii, w żadnym przypadku nie później niż 90 dni kalendarzowych od złożenia wniosku.
         2.   Każde posiedzenie podkomitetu jest zwoływane przez przewodniczącego w miejscu i w terminie uzgodnionym przez strony. Zawiadomienie o zwołaniu posiedzenia wydawane jest przez przewodniczącego podkomitetu nie później niż 28 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia, chyba że strony uzgodnią inaczej.
         3.   Regularne posiedzenia podkomitetu są zwoływane, w miarę możliwości, z odpowiednim wyprzedzeniem przed regularnymi posiedzeniami Rady Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu.
         4.   W drodze wyjątku posiedzenia podkomitetu mogą być organizowane przy wykorzystaniu wszelkich ustalonych przez strony środków technicznych, takich jak wideokonferencja.
         Artykuł 4
         Delegacje
         O planowanym składzie delegacji każdej ze stron uczestniczących w posiedzeniu strony są powiadamiane za pośrednictwem sekretariatu podkomitetu przed każdym posiedzeniem.
         Artykuł 5
         Sekretariat
         1.   Urzędnik z ramienia Komisji Europejskiej oraz urzędnik z ramienia Republiki Mołdawii pełnią łącznie funkcję sekretarzy podkomitetu, mianowanych przez szefów delegacji, i wspólnie wykonują obowiązki sekretariatu w duchu wzajemnego zaufania i współpracy.
         2.   Sekretariat Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem jest informowany o wszelkich decyzjach, sprawozdaniach i innych uzgodnionych działaniach podkomitetu.
         Artykuł 6
         Korespondencja
         1.   Korespondencja adresowana do podkomitetu jest kierowana do sekretarza jednej ze stron, który następnie informuje drugiego sekretarza.
         2.   Sekretariat podkomitetu zapewnia przekazanie korespondencji adresowanej do podkomitetu przewodniczącemu tego podkomitetu oraz rozesłanie jej, w stosownych przypadkach, jako dokumenty, o których mowa w art. 7.
         3.   Korespondencja pochodząca od przewodniczącego jest przesyłana stronom przez sekretariat w imieniu przewodniczącego. Korespondencja taka jest rozsyłana, w razie potrzeby, zgodnie z art. 7.
         Artykuł 7
         Dokumenty
         1.   Dokumenty są rozsyłane za pośrednictwem sekretariatu podkomitetu.
         2.   Strona przekazuje dokumenty swojemu sekretarzowi. Sekretarz następnie przekazuje te dokumenty sekretarzowi drugiej strony.
         3.   Sekretarz Unii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Unii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza Republiki Mołdawii oraz sekretarzy Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem.
         4.   Sekretarz Republiki Mołdawii rozsyła dokumenty odpowiednim przedstawicielom Republiki Mołdawii i stale dołącza do adresatów takiej korespondencji sekretarza Unii oraz sekretarzy Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem.
         Artykuł 8
         Poufność
         O ile strony nie postanowiły inaczej, posiedzenia podkomitetu są niejawne. Gdy jedna ze stron przedstawia podkomitetowi informacje określone jako poufne, tak też są one traktowane przez drugą stronę.
         Artykuł 9
         Porządki obrad posiedzeń
         1.   Sekretariat podkomitetu sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia, a także projekt wniosków operacyjnych określonych w art. 10 w oparciu o wnioski przedstawione przez strony. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których sekretariat otrzymał wniosek od jednej ze stron o włączenie do porządku obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, nie później niż 21 dni kalendarzowych przed terminem posiedzenia.
         2.   Wstępny porządek obrad, wraz z odnośnymi dokumentami, jest rozsyłany zgodnie z art. 7 najpóźniej 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia.
         3.   Przewodniczący i drugi szef delegacji przyjmują porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą stron w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.
         4.   Przewodniczący podkomitetu może, za zgodą drugiej strony, zaprosić ad hoc przedstawicieli innych organów stron lub niezależnych ekspertów w danej dziedzinie do uczestnictwa w posiedzeniach w celu przedstawienia informacji na konkretne tematy. Strony dopilnowują, by obserwatorzy lub eksperci spełniali wymogi dotyczące poufności.
         5.   Przewodniczący podkomitetu, w porozumieniu ze stronami, może skrócić terminy określone w ust. 1 i 2 w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności.
         Artykuł 10
         Protokół z posiedzenia i wnioski operacyjne
         1.   Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany wspólnie przez sekretarzy podkomitetu.
         2.   Protokół, co do zasady, podaje w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

                     a)

                     wykaz uczestników posiedzenia, wykaz towarzyszących im urzędników oraz wykaz ewentualnych obserwatorów lub ekspertów, którzy wzięli udział w posiedzeniu;

                     b)

                     dokumenty przedłożone podkomitetowi;

                     c)

                     oświadczenia, o których wpisanie do protokołu wnieśli członkowie podkomitetu; oraz

                     d)

                     w razie konieczności wnioski operacyjne z posiedzenia, o których mowa w ust. 4.

               3.   Projekt protokołu zostaje przedłożony podkomitetowi do zatwierdzenia. Jest on zatwierdzany w ciągu 28 dni kalendarzowych od daty każdego posiedzenia podkomitetu. Kopia protokołu jest przekazywana każdemu z adresatów, o których mowa w art. 7.
         4.   Sekretarz podkomitetu strony, która przewodniczy podkomitetowi sporządza projekt wniosków operacyjnych z każdego posiedzenia i rozsyła stronom wraz z porządkiem obrad najpóźniej na 15 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem posiedzenia. Projekt ten jest aktualizowany w trakcie przebiegu posiedzenia, a na jego zakończenie podkomitet, o ile strony nie uzgodniły inaczej, przyjmuje wnioski operacyjne uwzględniające działania następcze uzgodnione przez strony. Po zatwierdzeniu wniosków operacyjnych dołącza się je do protokołu z posiedzenia, a ich wykonanie zostaje omówione podczas kolejnego posiedzenia podkomitetu. W tym celu podkomitet przyjmuje wzór umożliwiający śledzenie postępów w zakresie realizacji każdego działania w wyznaczonym terminie.
         Artykuł 11
         Decyzje
         1.   Podkomitet jest uprawniony do podejmowania decyzji w sprawach określonych w art. 306 ust. 4 Układu. Wspomniane decyzje są przyjmowane przez strony w drodze konsensusu po zakończeniu właściwych procedur wewnętrznych koniecznych do ich przyjęcia. Decyzje są wiążące dla stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.
         2.   Każda decyzja wymaga podpisu przewodniczącego podkomitetu i uwierzytelnienia przez sekretarzy podkomitetu. Bez uszczerbku dla ust. 4 przewodniczący podpisuje te dokumenty w trakcie posiedzenia, na którym przyjmowana jest odnośna decyzja.
         3.   Za zgodą stron podkomitet może podejmować decyzje lub przyjmować sprawozdania w drodze procedury pisemnej, po wypełnieniu właściwych procedur wewnętrznych. Procedura pisemna polega na wymianie not między obydwoma sekretarzami, działającymi w porozumieniu ze stronami. W tym celu tekst wniosku zostaje rozesłany zgodnie z art. 7, a termin zgłaszania ewentualnych zastrzeżeń lub poprawek wynosi co najmniej 21 dni kalendarzowych. Przewodniczący, w porozumieniu ze stronami, może skrócić termin określony w niniejszym ustępie w celu uwzględnienia szczególnych okoliczności. Po uzgodnieniu tekstu decyzje, opinie, zalecenia lub sprawozdania podpisywane są przez przewodniczącego i uwierzytelniane przez sekretarzy.
         4.   Akty podkomitetu noszą odpowiednio nazwy „decyzja” lub „sprawozdanie”. Każda decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, o ile nie stanowi ona inaczej.
         5.   Decyzje rozsyłane są stronom.
         6.   Każda ze stron może podjąć decyzję o opublikowaniu decyzji, opinii i zaleceń podkomitetu w swoim odpowiednim promulgatorze urzędowym.
         Artykuł 12
         Sprawozdania
         Podkomitet przedkłada Komitetowi Stowarzyszenia na posiedzeniu w składzie rozstrzygającym kwestie związane z handlem sprawozdanie ze swojej działalności na każdym regularnym posiedzeniu Komitetu Stowarzyszenia.
         Artykuł 13
         Języki
         1.   Językami roboczymi podkomitetu są języki: angielski i rumuński.
         2.   Podkomitet opiera swoje obrady na dokumentach opracowanych w tych językach, o ile nie postanowiono inaczej.
         Artykuł 14
         Koszty
         1.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach podkomitetu, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.
         2.   Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
         3.   Koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń i pisemnym tłumaczeniem na język angielski lub rumuński dokumentów, o których mowa w art. 13 ust. 1, ponosi strona pełniąca rolę gospodarza posiedzenia.
         Koszty tłumaczeń ustnych i pisemnych na inne języki lub z innych języków ponosi strona wnosząca o takie tłumaczenia.
         Artykuł 15
         Zmiany w regulaminie wewnętrznym
         Niniejszy regulamin wewnętrzny może zostać zmieniony decyzją podkomitetu zgodnie z art. 306 ust. 3 Układu.


title: 2004/910/WE Decyzja Rady z dnia 26 kwietnia 2004 w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a, z jednej strony, Barbadosem, Belize, Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Jamajką, Republiką Kenii, Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Republiką Mauritiusa, Republiką Surinamu, Saint Christopher i Nevis, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Republiką Trinidadu i Tobago, Republiką Zambii i Republiką Zimbabwe oraz, z drugiej strony, Republiką Indii w sprawie cen gwarantowanych cukru trzcinowego na okresy dostawy 2003/2004 i 2004/2005

text:
               31.12.2004

               PL

               Dziennik Urzedowy Unii Europejskiej

               L 391/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 26 kwietnia 2004
   w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a, z jednej strony, Barbadosem, Belize, Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Jamajką, Republiką Kenii, Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Republiką Mauritiusa, Republiką Surinamu, Saint Christopher i Nevis, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Republiką Trinidadu i Tobago, Republiką Zambii i Republiką Zimbabwe oraz, z drugiej strony, Republiką Indii w sprawie cen gwarantowanych cukru trzcinowego na okresy dostawy 2003/2004 i 2004/2005
   (2004/910/WE)
   Wersja tego aktu w języku polskim zostanie opublikowana w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej zawierającym teksty instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjęte przed dniem 1 maja 2004 r. Tomy tego wydania pojawią się stopniowo pomiędzy 1 maja a końcem roku 2004.


title: 2014/887/UE: Decyzja Rady z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji haskiej z 30 czerwca 2005 r. o umowach dotyczących właściwości sądu

text:
               10.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 353/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 4 grudnia 2014 r.
   w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji haskiej z 30 czerwca 2005 r. o umowach dotyczących właściwości sądu

      (2014/887/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska działa na rzecz ustanowienia wspólnej przestrzeni sądowej opartej na zasadzie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych.

               (2)

               Konwencja o umowach dotyczących właściwości sądu, zawarta w dniu 30 czerwca 2005 r. w ramach Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego (zwana dalej „Konwencją”), istotnie sprzyja autonomii stron międzynarodowych transakcji handlowych oraz większej przewidywalności rozstrzygnięć sądowych dotyczących takich transakcji. W szczególności Konwencja zapewnia stronom niezbędną pewność prawa, która przejawia się poprzez poszanowanie zawartej przez nie umowy dotyczącej właściwości sądu, oraz poprzez to, iż orzeczenie wydane przez wskazany w niej sąd będzie mogło zostać uznane i wykonane w postępowaniach międzynarodowych.

               (3)

               Art. 29 Konwencji umożliwia regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia Europejska, podpisanie, przyjęcie, zatwierdzenie Konwencji lub przystąpienie do niej. Unia podpisała Konwencję w dniu 1 kwietnia 2009 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2009/397/WE (1).

               (4)

               Konwencja wpływa na wtórne prawodawstwo unijne dotyczące wyboru właściwości sądu dokonanego przez strony oraz uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w oparciu o taki wybór, w szczególności na przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (2), które od dnia 10 stycznia 2015 r. ma zostać zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (3).

               (5)

               Poprzez przyjęcie rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 Unia utorowała drogę do zatwierdzenia Konwencji w jej imieniu, zapewniając spójność pomiędzy przepisami unijnymi w sprawie wyboru jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych oraz postanowieniami Konwencji.

               (6)

               Podpisując Konwencję, Unia oświadczyła, zgodnie z art. 30 Konwencji, że ma kompetencje we wszystkich sprawach w niej uregulowanych. W związku z tym państwa członkowskie będą związane Konwencją w wyniku jej zatwierdzenia przez Unię.

               (7)

               Zatwierdzając Konwencję, Unia powinna ponadto złożyć deklarację dozwoloną na podstawie jej art. 21, zasadniczo wyłączającą z zakresu Konwencji umowy ubezpieczenia, z zastrzeżeniem pewnych ściśle określonych odstępstw. Celem tej deklaracji jest utrzymanie przepisów jurysdykcyjnych, które mają charakter ochronny i mają zastosowanie do ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego w sprawach związanych z ubezpieczeniem na mocy rozporządzenia (WE) nr 44/2001. Odstępstwa te powinny ograniczać się do tego, co jest konieczne w celu ochrony interesów słabszych stron umów ubezpieczenia. Nie powinny zatem obejmować umów reasekuracji ani umów ubezpieczenia od dużych ryzyk. Unia powinna zarazem złożyć jednostronną deklarację, że może — na późniejszym etapie, w świetle doświadczenia uzyskanego podczas stosowania Konwencji — ponownie przeanalizować potrzebę podtrzymania swojej deklaracji złożonej na podstawie jej art. 21.

               (8)

               Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 44/2001 i w związku z tym uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (9)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Konwencję haską z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie umów dotyczących właściwości sądu (4) (zwaną dalej „Konwencją”).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia, w imieniu Unii, dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 27 ust. 4 Konwencji.
   Złożenie dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, nastąpi w ciągu miesiąca od dnia 5 czerwca 2015 r. (5).
   Artykuł 3
   1.   Przy składaniu dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 27 ust. 4 Konwencji, Unia składa deklarację dotyczącą umów ubezpieczenia zgodnie z art. 21 Konwencji.
   Tekst deklaracji jest dołączony do niniejszej decyzji jako załącznik I.
   2.   Przy składaniu dokumentu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 27 ust. 4 Konwencji, Unia składa jednostronną deklarację.
   Tekst tej deklaracji jest dołączony do niniejszej decyzji jako załącznik II.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 grudnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         A. ORLANDO

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/397/WE z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o umowach dotyczących właściwości sądu (Dz.U. L 133 z 29.5.2009, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

      (4)  Tekst Konwencji został opublikowany w Dz.U. L 133 z 29.5.2009, s. 3 wraz z decyzją o jej podpisaniu.

      (5)  Termin wejścia Konwencji w życie w Unii zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.

      ZAŁĄCZNIK I
      Deklaracja Unii Europejskiej złożona przy zatwierdzeniu Konwencji haskiej z 30 czerwca 2005 r. o umowach dotyczących właściwości sądu (zwanej dalej „Konwencją”) na podstawie art. 21 tej Konwencji
      Celem niniejszej deklaracji wyłączającej pewne rodzaje umów ubezpieczenia z zakresu stosowania Konwencji jest ochrona niektórych ubezpieczających, ubezpieczonych i uposażonych, którzy na mocy wewnętrznego prawa unijnego są objęci szczególną ochroną.

                  1.

                  Unia Europejska oświadcza, zgodnie z art. 21 Konwencji, że nie będzie stosować tej Konwencji do umów ubezpieczenia, z wyjątkiem tych wskazanych w poniższym pkt 2.

                  2.

                  Unia Europejska będzie stosować Konwencję do umów ubezpieczenia w następujących wypadkach:

                              a)

                              gdy dana umowa jest umową reasekuracji;

                              b)

                              gdy umowa dotycząca właściwości sądu została zawarta po powstaniu sporu;

                              c)

                              gdy, bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2 Konwencji, umowa dotycząca właściwości sądu została zawarta między ubezpieczającym a ubezpieczycielem, którzy w chwili zawarcia umowy ubezpieczenia mają miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w tym samym umawiającym się państwie, i umowa ta skutkuje przyznaniem jurysdykcji sądom tego państwa także wówczas, gdy zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło za granicą pod warunkiem że taka umowa nie jest sprzeczna z prawem tego państwa;

                              d)

                              gdy umowa dotycząca właściwości sądu odnosi się do umowy ubezpieczenia, która obejmuje jedno lub więcej spośród następujących ryzyk uznawanych za duże ryzyka:

                                          (i)

                                          każde uszkodzenie lub utrata wynikłe z ryzyk związanych z używaniem w celach gospodarczych:

                                                      a)

                                                      statków morskich, urządzeń umieszczonych na wodach przybrzeżnych lub na morzu otwartym lub statków żeglugi śródlądowej na rzekach, kanałach i jeziorach;

                                                      b)

                                                      statków powietrznych;

                                                      c)

                                                      pojazdów szynowych;

                                          (ii)

                                          każde uszkodzenie lub utrata przewożonych towarów lub bagażu innego niż bagaż pasażerski, niezależnie od sposobu transportu;

                                          (iii)

                                          odpowiedzialność wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem odpowiedzialności za szkody na osobie pasażerów lub za szkody w ich bagażu, wynikłe z używania lub eksploatacji:

                                                      a)

                                                      statków, urządzeń lub statków żeglugi śródlądowej, o których mowa w ppkt (i) lit. a);

                                                      b)

                                                      statków powietrznych, o ile przepisy prawne umawiającego się państwa, w którym statek powietrzny został wpisany do rejestru, nie zakazują zawierania umów dotyczących właściwości sądu w sprawach ubezpieczenia od takich ryzyk;

                                                      c)

                                                      pojazdów szynowych;

                                          (iv)

                                          odpowiedzialność wszelkiego rodzaju za szkody spowodowane przez przewożone towary podczas przewozu lub bagaż, o którym mowa w ppkt (ii), inna niż odpowiedzialność za szkody na osobie pasażerów lub za szkody w ich bagażu;

                                          (v)

                                          straty finansowe związane z używaniem lub eksploatacją statków morskich, urządzeń, statków żeglugi śródlądowej, statków powietrznych lub pojazdów szynowych, o których mowa w ppkt (i) lit. a) w szczególności utrata frachtu lub opłaty czarterowej;

                                          (vi)

                                          jakiekolwiek dodatkowe ryzyko pozostające w związku z ryzykami wymienionymi w ppkt (i)–(v);

                                          (vii)

                                          jakiekolwiek ryzyko dotyczące kredytów lub poręczeń w przypadkach, gdy ubezpieczający jest zawodowo związany z działalnością przemysłową lub handlową lub wykonuje wolny zawód, zaś wspomniane ryzyko wiąże się z taką działalnością;

                                          (viii)

                                          jakiekolwiek inne ryzyka, gdy ubezpieczający prowadzi przedsiębiorstwo o wielkości przekraczającej limity w odniesieniu do przynajmniej dwóch z poniższych kryteriów:

                                                      a)

                                                      suma bilansowa: 6,2 mln EUR;

                                                      b)

                                                      obroty netto: 12,8 mln EUR;

                                                      c)

                                                      średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym: 250.

      ZAŁĄCZNIK II
      Jednostronna Deklaracja Unii Europejskiej złożona przy zatwierdzeniu Konwencji haskiej z 30 czerwca 2005 r. o umowach dotyczących właściwości sądu (zwanej dalej „Konwencją”)
      Unia Europejska złożyła następującą jednostronną deklarację:

         „Unia Europejska oświadcza, że nie wyklucza możliwości przeanalizowania — na późniejszym etapie w świetle doświadczenia uzyskanego podczas stosowania Konwencji — potrzeby podtrzymania swojej deklaracji złożonej na podstawie art. 21 Konwencji.”


title: Decyzja Rady z dnia 3 marca 1975 r. dotycząca udziału Wspólnoty w Komisji Tymczasowej ustanowionej na podstawie rezolucji nr III Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31975D0438

Dziennik Urzędowy L 194 , 25/07/1975 P. 0022 - 0022 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 15 Tom 1 P. 0228  Specjalne wydanie hiszpańskie: Rozdział 15 Tom 1 P. 0122  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 15 Tom 1 P. 0228  Specjalne wydanie portugalskie Rozdział 15 Tom 1 P. 0122

		Decyzja Radyz dnia 3 marca 1975 r.dotycząca udziału Wspólnoty w Komisji Tymczasowej ustanowionej na podstawie rezolucji nr III Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych(75/438/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:w rezolucji nr III, załączonej do Aktu Końcowego Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz ze źródeł lądowych z dnia 21 lutego 1974 r. zaleca się powołanie Komisji Tymczasowej składającej się z przedstawicieli sygnatariuszy Konwencji;decyzją nr 75/437/EWG [2], niniejsza Konwencja została zawarta w imieniu Wspólnoty;w związku z tym, należy wyznaczyć przedstawiciela Wspólnoty w ramach Komisji Tymczasowej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułW oczekiwaniu na wejście w życie Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniom morza ze źródeł lądowych, Komisja upoważniona jest do reprezentowania Wspólnoty w ramach grupy roboczej nazwanej "Komisją Tymczasową" ustanowionej na podstawie rezolucji nr III załączonej do Aktu Końcowego Konwencji.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 marca 1975 r.W imieniu KomisjiJ. KeatingPrzewodniczący[1] Dz.U. C 127 z 18.10.1974, str. 32.[2] Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 5.--------------------------------------------------