title: Decyzja Rady 2012/122/WPZiB z dnia 27 lutego 2012 r. zmieniająca decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii

text:
               28.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 54/14

         DECYZJA RADY 2012/122/WPZiB
   z dnia 27 lutego 2012 r.
   zmieniająca decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 1 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/782/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 23 stycznia 2012 r. Rada ponownie wyraziła głębokie zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w Syrii, w szczególności powszechnymi i regularnymi przypadkami naruszeń praw człowieka. Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej z dnia 23 października 2011 r. Rada potwierdziła również, że tak długo, jak długo będą trwały represje, Unia będzie kontynuować politykę wprowadzania dodatkowych środków skierowanych przeciwko reżimowi.

               (3)

               W tym kontekście należy wprowadzić środki ograniczające wobec Banku Centralnego Syrii.

               (4)

               Należy także zakazać sprzedaży rządowi Syrii lub na jego rzecz złota, metali szlachetnych i diamentów, nabywania ich od rządu Syrii, transportu lub pośrednictwa w handlu nimi z udziałem, od lub na rzecz rządu Syrii.

               (5)

               Ponadto należy objąć loty towarowe prowadzone przez przewoźników syryjskich zakazem dostępu do portów lotniczych państw członkowskich.

               (6)

               Ponadto do zawartego w załączniku I do decyzji 2011/782/WPZiB wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi należy dodać kolejne osoby.

               (7)

               Jednakże nie ma już podstaw do tego, aby jedna z osób nadal znajdowała się w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zawartym w załączniku I do decyzji 2011/782/WPZiB.

               (8)

               W decyzji 2011/782/WPZiB należy wprowadzić odpowiednie zmiany,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2011/782/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 8a
               Zakazane są – dokonywane bezpośrednio lub pośrednio – sprzedaż, zakup, transport złota i metali szlachetnych oraz diamentów oraz pośrednictwo w handlu nimi, z udziałem, od lub na rzecz rządu Syrii, jego organów publicznych, przedsiębiorstw i agencji, Banku Centralnego Syrii, a także z udziałem, od lub na rzecz osób i podmiotów działających w ich imieniu lub na ich zlecenie, lub podmiotów będących ich własnością lub przez nie kontrolowanych.
               Unia podejmuje środki niezbędne do określenia produktów, które należy objąć niniejszym przepisem.”;

               2)

               dodaje się rozdział w brzmieniu:
               „ROZDZIAŁ 2a

                  SEKTOR TRANSPORTOWY

               Artykuł 17a
               Państwa członkowskie, zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym oraz zgodnie z prawem międzynarodowym, w szczególności ze stosownymi umowami międzynarodowymi z zakresu lotnictwa cywilnego, podejmują środki niezbędne do uniemożliwienia dostępu do portów lotniczych podlegających ich jurysdykcji wszystkim lotom towarowym prowadzonym przez przewoźników syryjskich, z wyjątkiem mieszanych lotów pasażersko-towarowych.”;

               3)

               w art. 19 dodaje się ustępy w brzmieniu:
               „8.   Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do przekazywania przez Centralny Bank Syrii lub za jego pośrednictwem środków finansowych lub zasobów gospodarczych otrzymanych i zamrożonych po dniu jego wskazania, lub do przekazywania środków finansowych lub zasobów gospodarczych na rzecz Centralnego Banku Syrii lub za jego pośrednictwem po dniu jego wskazania, w przypadku gdy przekazywanie to związane jest z płatnością dokonaną przez instytucję finansową nieobjętą wskazaniem, należną w związku z konkretną umową handlową, pod warunkiem że odnośne państwo członkowskie stwierdziło – z osobna w każdym przypadku – że płatności nie otrzyma, bezpośrednio lub pośrednio, żadna osoba ani żaden podmiot, o których mowa w ust. 1.
               9.   Ust. 1 nie ma zastosowania do przekazywania zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych przez Centralny Bank Syrii lub za jego pośrednictwem w przypadku gdy celem takiego przekazania jest zapewnienie instytucjom finansowym podlegającym jurysdykcji państw członkowskich płynności środków na finansowanie działalności handlowej, pod warunkiem że przekazanie takie zostało zatwierdzone przez odnośne państwo członkowskie.”.

         Artykuł 2
   Osoby i podmiot wymienione w załączniku I do niniejszej decyzji dodaje się do wykazu zawartego w załączniku I do decyzji 2011/782/WPZiB.
   Artykuł 3
   Osobę wymienioną w załączniku II do niniejszej decyzji usuwa się z wykazu zawartego w załączniku I do decyzji 2011/782/WPZiB.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 56.

      ZAŁĄCZNIK I

         Osoby i podmiot, o których mowa w art. 2

                  Nazwisko/Nazwa

                  Dane identyfikacyjne

                  Uzasadnienie

                  Data umieszczenia w wykazie

                  1.

                  Centralny Bank Syrii

                  Syria, Damaszek, Sabah Bahrat Square
                  Adres pocztowy:

                              Altjreda al Maghrebeh square, Damaszek,

                              Syryjska Republika Arabska,

                              P.O.Box: 2254

                  Udzielanie finansowego wsparcia reżimowi

                  27.2.2012

                  2.

                  Al –Halqi, Dr. Wael Nader

                  Urodzony w prowincji Daraa, 1964 r.

                  minister zdrowia
                  Za jego rządów nakazano szpitalom, by odmawiały pomocy protestującym.

                  27.2.2012

                  3.

                  Azzam, Mansour Fadlallah

                  Urodzony w prowincji Sweida, 1960 r.

                  minister do spraw prezydenckich
                  doradca prezydenta

                  27.2.2012

                  4.

                  Sabouni, Dr. Emad Abdul-Ghani

                  Urodzony w Damaszku, 1964 r.

                  minister komunikacji i technologii
                  Za jego rządów swobodny dostęp do mediów jest poważnie utrudniony.

                  27.2.2012

                  5.

                  Allaw, Sufian

                  Urodzony w al-Bukamal, Deir Ezzor, 1944 r.

                  minister ds. ropy naftowej i zasobów mineralnych
                  Odpowiedzialny za kierunki polityki dotyczące ropy naftowej i zasobów mineralnych, które stanowią jedno z głównych źródeł finansowego wsparcia reżimu.

                  27.2.2012

                  6.

                  Slakho, Dr Adnan

                  Urodzony w Damaszku, 1955 r.

                  minister przemysłu
                  Odpowiedzialny za polityki gospodarcze i przemysłowe zapewniające zasoby i wsparcie reżimowi.

                  27.2.2012

                  7.

                  Al-Rashed, Dr. Saleh

                  Urodzony w prowincji Aleppo, 1964 r.

                  minister edukacji
                  Za jego rządów szkoły są wykorzystywane jako zastępcze więzienia.

                  27.2.2012

                  8.

                  Abbas, Dr. Fayssal

                  Urodzony w prowincji Hama, 1955 r.

                  minister transportu
                  Za jego rządów dostarczane jest wsparcie logistyczne reżimu.

                  27.2.2012

      ZAŁĄCZNIK II

         Osoba, o której mowa w art. 3

                  52.

                  Emad Ghraiwati


title: 2010/649/UE: Decyzja Rady z dnia 7 października 2010 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie

text:
               4.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 287/50

         DECYZJA RADY
   z dnia 7 października 2010 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie
   (2010/649/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwaną dalej „Umową”).

               (2)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 26 października 2009 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

               (3)

               W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (5)

               W Umowie ustanowiono Wspólny Komitet ds. Readmisji, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Właściwe jest wprowadzenie uproszczonej procedury ustalania stanowiska Unii Europejskiej w tym przypadku.

               (6)

               Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo notyfikowało życzenie uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

               (7)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu ninejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (8)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających nielegalnie (zwaną dalej „Umową”).
   Tekst Umowy dołączono do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady przekazuje powiadomienie przewidziane w art. 20 ust. 2 Umowy, aby stała się ona wiążąca dla Unii (1), oraz przekazuje następujące oświadczenie:

         „W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym od tej daty wykonuje wszelkie prawa i ponosi wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia do »Wspólnoty Europejskiej« lub »Wspólnoty« w tekście Umowy należy, w odpowiednich przypadkach, traktować jako odniesienia do »Unii Europejskiej«.”

   Artykuł 3
   Komisja wspomagana przez ekspertów z państw członkowskich zaproszonych na jej wniosek reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie ds. Readmisji ustanowionym na mocy art. 16 Umowy.
   Artykuł 4
   Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Readmisji w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego zgodnie z wymogami art. 16 ust. 2 Umowy przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 października 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. VATHELET

            Przewodniczący

      (1)  Termin wejścia w życie umowy o readmisji zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu o readmisji osób przebywających bez zezwolenia
   WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   ISLAMSKA REPUBLIKA PAKISTANU,
   zwana dalej „Pakistanem”,
   zwane dalej indywidualnie „Stroną”, a wspólnie „Stronami”,
   PRAGNĄC zacieśniać wzajemną współpracę w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji,
   PRAGNĄC ustanowić w drodze niniejszej Umowy oraz na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury ustalania tożsamości i organizowania bezpiecznego i zgodnego z przepisami powrotu osób, które nie spełniają warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium Pakistanu bądź jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub przestały spełniać te warunki, oraz aby ułatwić tranzyt takich osób w duchu współpracy,
   PODKREŚLAJĄC, że niniejsza Umowa nie narusza praw, obowiązków i zakresu odpowiedzialności państw członkowskich Unii Europejskiej i Pakistanu wynikających z prawa międzynarodowego,
   ZWAŻYWSZY, że postanowienia tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i wszystkie akty przyjęte na podstawie tego tytułu nie mają zastosowania do Królestwa Danii,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Definicje
   Na użytek niniejszej Umowy:

               a)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej z wyjątkiem Królestwa Danii;

               b)

               „obywatel państwa członkowskiego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo państwa członkowskiego w rozumieniu definicji przyjętej na potrzeby Wspólnoty;

               c)

               „obywatel Pakistanu” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo Pakistanu;

               d)

               „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę, która posiada obywatelstwo inne niż obywatelstwo Pakistanu albo jednego z państw członkowskich;

               e)

               „bezpaństwowiec” oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa;

               f)

               „zezwolenie na pobyt” oznacza wszelkiego rodzaju zezwolenie wydane przez Pakistan lub jedno z państw członkowskich uprawniające daną osobę do przebywania na terytorium państwa, które wydało zezwolenie;

               g)

               „wiza” oznacza zezwolenie wydane lub decyzję podjętą przez Pakistan lub jedno z państw członkowskich, wymagane w związku z wjazdem na terytorium Pakistanu lub jednego z państw członkowskich albo tranzytem przez terytorium tych krajów. Niniejsza definicja nie obejmuje lotniskowej wizy tranzytowej;

               h)

               „państwo składające wniosek” oznacza państwo (Pakistan lub jedno z państw członkowskich), które składa wniosek o readmisję zgodnie z art. 2 i 3 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 12;

               i)

               „państwo rozpatrujące wniosek” oznacza państwo (Pakistan lub jedno z państw członkowskich), do którego skierowany jest wniosek o readmisję zgodnie z art. 2 i art. 3 lub wniosek tranzytowy zgodnie z art. 12 niniejszej Umowy.

         SEKCJA I
   OBOWIĄZKI W ZAKRESIE READMISJI
   Artykuł 2
   Readmisja własnych obywateli
   1.   Państwo rozpatrujące wniosek, po ustaleniu obywatelstwa zgodnie art. 6, na wniosek państwa składającego wniosek ponownie przyjmuje swoich obywateli, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na terytorium państwa składającego wniosek lub przestały spełniać te warunki.
   2.   W razie konieczności państwo rozpatrujące wniosek bezzwłocznie wydaje osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, dokument podróży, którego okres ważności wynosi przynajmniej sześć miesięcy. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności dokumentu podróży, państwo rozpatrujące wniosek wydaje w ciągu 14 dni nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
   Artykuł 3
   Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Na wniosek państwa składającego wniosek i bez żadnych dodatkowych formalności innych niż przewidziane w niniejszej Umowie państwo rozpatrujące wniosek dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają obowiązujących warunków wjazdu, przebywania i pobytu na terytorium państwa składającego wniosek lub przestali spełniać takie warunki, o ile takie osoby:

               a)

               posiadają w chwili składania wniosku o readmisję ważne zezwolenie na pobyt wydane przez państwo rozpatrujące wniosek; lub

               b)

               bezprawnie wjechały na terytorium państwa składającego wniosek bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek. W rozumieniu niniejszego akapitu osoba przyjeżdża bezpośrednio z terytorium państwa rozpatrującego wniosek, jeżeli przybyła na terytorium państwa składającego wniosek, lub, w przypadku gdy państwem składającym wniosek jest Pakistan, na terytorium państw członkowskich, statkiem lub samolotem, bez międzylądowania lub zawijania do portu w innym państwie.

         2.   Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, gdy:

               a)

               obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywał na terenie międzynarodowego portu lotniczego w państwie rozpatrującym wniosek jedynie przejazdem w związku z tranzytem lotniczym; lub

               b)

               państwo składające wniosek wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub zezwolenie na pobyt przed wjazdem tej osoby na jego terytorium lub po wjeździe, chyba że taka osoba jest w posiadaniu wizy lub zezwolenia na pobyt wydanych przez państwo członkowskie rozpatrujące wniosek, które mają dłuższy okres ważności.

         3.   Jeżeli państwo składające wniosek jest państwem członkowskim, obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy tego państwa członkowskiego, które wydało wizę lub zezwolenie na pobyt. Jeśli wizę lub zezwolenie na pobyt wydały dwa państwa członkowskie lub więcej, obowiązek readmisji, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności lub – jeśli okres ważności jednego lub kilku z nich upłynął – dokument, który jest nadal ważny. Jeżeli upłynął okres ważności wszystkich dokumentów, obowiązek readmisji określony w ust. 1 stosuje się do tego państwa członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności.
   4.   W razie konieczności państwo rozpatrujące wniosek bezzwłocznie wydaje osobie, na której readmisję wyrażono zgodę, dokument podróży wymagany dla jej powrotu, którego okres ważności wynosi przynajmniej sześć miesięcy. Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności dokumentu podróży, państwo rozpatrujące wniosek wydaje w ciągu 14 dni kalendarzowych nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
   SEKCJA II
   PROCEDURA READMISJI
   Artykuł 4
   Zasady
   1.   Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie obowiązków określonych w art. 2 i 3 niniejszej Umowy, wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek.
   2.   Bez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 złożenie wniosku o readmisję nie jest konieczne, jeżeli osoba, która ma podlegać readmisji, posiada ważny dokument podróży, a tam gdzie to ma zastosowanie, ważną wizę lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.
   3.   Żadna osoba nie podlega readmisji tylko na podstawie dowodu obywatelstwa prima facie.
   Artykuł 5
   Wniosek o readmisję
   1.   Wniosek o readmisję zawiera następujące informacje:

               a)

               dane dotyczące tożsamości osoby, która ma podlegać readmisji (np. imię, nazwisko, data i miejsce urodzenia i ostatnie miejsce zamieszkania);

               b)

               wskazanie środków stanowiących dowód potwierdzający obywatelstwo, tranzyt, podstawy readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, a także bezprawny wjazd i pobyt.

         2.   Wniosek o readmisję, w zakresie w jakim jest to możliwe, powinien również zawierać następujące informacje:

               a)

               oświadczenie stwierdzające, że osoba, która ma podlegać readmisji, może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba ta wyraziła jednoznaczną zgodę na takie oświadczenie;

               b)

               wszelkie inne środki ochrony lub bezpieczeństwa, które mogą być konieczne przy readmisji danej osoby.

         3.   Wspólny wzór formularza wniosku o readmisję stanowi załącznik V do niniejszej Umowy.
   Artykuł 6
   Środki dowodowe potwierdzające obywatelstwo
   1.   Dowód potwierdzający obywatelstwo nie może być oparty na fałszywych dokumentach.
   2.   Do celów stosowania art. 2 ust. 1 obywatelstwo można udowodnić za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku I do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo składające wniosek i państwo rozpatrujące wniosek wzajemnie uznają obywatelstwo bez prowadzenia dalszego dochodzenia.
   3.   Potwierdzenie obywatelstwa zgodnie z art. 2 ust. 1 obywatelstwo może nastąpić również za pomocą dokumentów wymienionych w załączniku II do niniejszej Umowy, nawet gdy upłynął ich okres ważności. Jeżeli przedstawiono takie dokumenty, państwo rozpatrujące wniosek rozpoczyna proces ustalania obywatelstwa danej osoby.
   4.   Jeżeli nie można okazać żadnego z dokumentów wymienionych w załączniku I lub II, właściwe władze państwa składającego wniosek i przedstawicielstwo dyplomatyczne lub konsularne państwa rozpatrującego wniosek podejmują na wniosek czynności zmierzające do przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji, w celu ustalenia jej obywatelstwa.
   Artykuł 7
   Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
   1.   Dowody istnienia podstaw do readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 są przedstawiane w szczególności za pomocą środków dowodowych wymienionych w załączniku III do niniejszej Umowy. Nie mogą się one opierać na fałszywych dokumentach. Wszelkie dowody muszą opierać się na elementach uznawanych wzajemnie przez państwo składające wniosek i państwo rozpatrujące wniosek
   2.   Dowody istnienia podstaw do readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców określone w art. 3 ust. 1 mogą także być przedstawiane za pomocą środków dowodowych wymienionych w załączniku IV do niniejszej Umowy. Jeżeli zostaną przedstawione takie środki dowodowe, państwo rozpatrujące wniosek uzna je za odpowiednie do wszczęcia dochodzenia.
   3.   O bezprawnym charakterze wjazdu, przebywania lub pobytu decyduje brak w dokumentach podróży danej osoby koniecznej wizy lub innego zezwolenia na pobyt na terytorium państwa składającego wniosek. Dowodem prima facie bezprawnego wjazdu, przebywania lub pobytu może być oświadczenie państwa składającego wniosek, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub dokumentu pobytowego.
   Artykuł 8
   Terminy
   1.   Właściwy organ państwa składającego wniosek składa wniosek o readmisję do właściwego organu państwa rozpatrującego wniosek w ciągu jednego roku od daty uzyskania informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium tego państwa lub przestał spełniać takie warunki. Jeżeli istnieją prawne lub faktyczne przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku w terminie, na wniosek termin przedłuża się, ale wyłącznie do czasu ustąpienia przeszkód.
   2.   Odpowiedź na wniosek o readmisję jest udzielana bez zbędnej zwłoki, w każdym przypadku w ciągu 30 dni kalendarzowych; odrzucenie wniosku o readmisję należy uzasadnić. Bieg terminu rozpoczyna się od dnia otrzymania wniosku o readmisję. Jeżeli zaistnieją przeszkody prawne lub faktyczne uniemożliwiające udzielenie odpowiedzi na wniosek w terminie, termin ten, na należycie umotywowany wniosek, może zostać przedłużony do maksymalnie 60 dni kalendarzowych, z wyjątkiem sytuacji, w której maksymalny okres zatrzymania w prawie krajowym państwa składającego wniosek jest równy lub krótszy od 60 dni. W przypadku braku odpowiedzi w tym terminie zgodę na przekazanie danej osoby uznaje się za udzieloną.
   3.   Po uzyskaniu zgody bądź, w stosownych przypadkach, po upływie terminów określonych w ust. 2 niniejszego artykułu przekazanie danej osoby następuje w ciągu trzech miesięcy. Na wniosek termin ten może być przedłużony o czas potrzebny do usunięcia występujących przeszkód prawnych lub praktycznych.
   Artykuł 9
   Formy przekazania i rodzaje transportu
   Przed przekazaniem osoby właściwe organy Pakistanu oraz danego państwa członkowskiego dokonują z odpowiednim wyprzedzeniem uzgodnień na piśmie co do daty przekazania, przejścia granicznego, ewentualnej eskorty i środków transportu.
   Artykuł 10
   Omyłkowa readmisja
   Pakistan ponownie przyjmuje bez zwłoki każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez państwo członkowskie, a państwo członkowskie przyjmuje bez zwłoki każdą osobę przyjętą w ramach readmisji przez Pakistan, jeżeli w okresie trzech miesięcy po przekazaniu tej osoby ustalono, że wymogi określone w art. 2 lub 3 niniejszej umowy nie są spełnione. W takich przypadkach właściwe organy Pakistanu i danego państwa członkowskiego wymieniają także wszystkie dostępne informacje dotyczące rzeczywistej tożsamości, obywatelstwa i trasy tranzytu osoby, która ma być ponownie przyjęta.
   SEKCJA III
   TRANZYT
   Artykuł 11
   Zasady
   1.   Państwo rozpatrujące wniosek może zezwolić na tranzyt obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca w sytuacji, gdy taki obywatel lub taka osoba nie może zostać zawrócona do państwa będącego celem jej podróży bezpośrednio po wykazaniu na podstawie dowodów pisemnych, że państwo będące celem podróży zobowiązało się do readmisji swojego obywatela lub tej osoby.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek może cofnąć swoją zgodę, jeżeli przestanie być zapewniona dalsza podróż przez potencjalne państwa tranzytu lub readmisja przez państwo docelowe. W takich przypadkach państwo składające wniosek przyjmuje z powrotem danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca na swój koszt.
   Artykuł 12
   Procedura tranzytowa
   1.   Wniosek o tranzyt składa się na piśmie do właściwego organu i zawiera on następujące informacje:

               a)

               rodzaj tranzytu, inne możliwe państwa tranzytu i końcowy cel podróży;

               b)

               szczegółowe informacje o danej osobie (np. imię, nazwisko, nazwisko rodowe, datę urodzenia i – jeśli to możliwe – miejsce urodzenia, obywatelstwo, rodzaj i numer dokumentu podróży);

               c)

               przewidywane przejście graniczne, termin przekazania i ewentualne użycie eskorty.

         Wzór wspólnego formularza wniosku tranzytowego stanowi załącznik VI do niniejszej Umowy.
   2.   Państwo rozpatrujące wniosek powiadamia na piśmie państwo składające wniosek o swojej decyzji w ciągu 14 dni kalendarzowych, a jeżeli zezwala na tranzyt, potwierdza przejście graniczne i przewidywany termin przekazania.
   3.   Jeśli tranzyt odbywa się drogą lotniczą, osoba, która podlega tranzytowi, oraz ewentualne osoby ją eskortujące są zwolnione z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
   4.   Właściwe organy państwa rozpatrującego wniosek, pod warunkiem przeprowadzenia wzajemnych konsultacji, udzielają niezbędnej pomocy przy tranzycie, w szczególności poprzez nadzorowanie osób podlegających readmisji oraz zapewnienie właściwych do tego celu udogodnień, zgodnie ze swoimi prawami i procedurami.
   SEKCJA IV
   KOSZTY
   Artykuł 13
   Koszty transportu oraz tranzytu
   Bez uszczerbku dla prawa właściwych władz państwa składającego wniosek do dochodzenia zwrotu kosztów związanych z readmisją od osoby, która ma jej podlegać, lub od osób trzecich, wszystkie koszty transportu poniesione w związku z readmisją i operacjami tranzytu do granicy państwa końcowego przeznaczenia pokrywa zgodnie z niniejszą Umową państwo składające wniosek. W przypadku omyłkowej readmisji zgodnie z art. 10 koszty te ponosi państwo, które musi przyjąć daną osobę z powrotem.
   SEKCJA V
   OCHRONA DANYCH I SPÓJNOŚĆ Z INNYMI ZOBOWIĄZANIAMI PRAWNYMI
   Artykuł 14
   Dane osobowe
   1.   Przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy jest konieczne do wykonania niniejszej Umowy przez właściwe organy Pakistanu i państw członkowskich. Do celów niniejszego artykułu zastosowanie mają definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 95/46/WE (1). W przypadku gdy kontroler jest właściwym organem państwa członkowskiego, przetwarzanie danych podlega przepisom dyrektywy 95/46/WEi przepisom krajowym przyjętym zgodnie z tą dyrektywą, w tym zasadom dotyczącym przekazywania danych osobowych do krajów trzecich.
   2.   Ponadto przetwarzanie danych osobowych do celów wykonania niniejszej Umowy, a w szczególności przekazywanie danych osobowych z Pakistanu do państwa członkowskiego i odwrotnie, podlega następującym zasadom:

               a)

               dane osobowe muszą być przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem;

               b)

               dane osobowe muszą być zbierane w określonym, jednoznacznym i prawnie dopuszczonym celu związanym z wykonaniem niniejszej Umowy i nie mogą być dalej przetwarzane przez organ przekazujący ani organ, który je przyjmuje, w sposób niezgodny z tym celem;

               c)

               dane osobowe muszą być adekwatne do potrzeb i istotne dla danej sprawy oraz nie mogą wykraczać poza cel, w jakim są gromadzone lub dalej przetwarzane; w szczególności przekazywane dane osobowe mogą dotyczyć wyłącznie:

                           —

                           szczegółowych informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. imię, nazwisko, wszelkie poprzednie imiona i nazwiska, przezwiska lub pseudonimy, data i miejsce urodzenia, płeć, obecne i poprzednie obywatelstwo),

                           —

                           paszportu lub dowodu tożsamości (numer, okres ważności, data wydania, nazwa organu wydającego, miejsce wydania),

                           —

                           miejsc międzylądowań i trasy podróży,

                           —

                           innych informacji koniecznych do ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przekazana lub do zbadania wymogów dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą Umową;

               d)

               dane osobowe muszą być dokładne, a w razie konieczności aktualizowane;

               e)

               dane osobowe należy przechowywać w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do celu, w jakim zostały zgromadzone lub w jakim są dalej przetwarzane;

               f)

               zarówno organ przekazujący dane osobowe, jak i organ przyjmujący dane, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia odpowiednio sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych osobowych, w przypadku gdy ich przetwarzanie nie jest zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, w szczególności w przypadku gdy nie są one adekwatne do potrzeb, istotne dla sprawy, dokładne lub gdy wykraczają poza cel, w jakim są przetwarzane. Dotyczy to także zgłaszania drugiej stronie wszelkich przypadków sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych;

               g)

               organ przyjmujący dane powiadamia organ przekazujący dane na jego wniosek o sposobie wykorzystania przekazanych danych i uzyskanych wynikach;

               h)

               dane osobowe można przekazywać wyłącznie właściwym organom. Udostępnienie otrzymanych danych innym organom wymaga wcześniejszej zgody organu przekazującego;

               i)

               organy przekazujące i otrzymujące dane osobowe są zobowiązane do prowadzenia pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymywanych danych osobowych.

         Artykuł 15
   Spójność z innymi zobowiązaniami prawnymi
   1.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na prawa, obowiązki i zakres odpowiedzialności Wspólnoty, państw członkowskich oraz Pakistanu wynikające z prawa międzynarodowego i umów międzynarodowych, których są stronami.
   2.   Żadne postanowienia niniejszej Umowy nie uniemożliwiają powrotu danej osoby na mocy innych dwustronnych uzgodnień.
   3.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na środki odwoławcze i prawa dostępne danym osobom na mocy prawodawstwa kraju przyjmującego, w tym wynikające z prawa międzynarodowego.
   SEKCJA VI
   WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE
   Artykuł 16
   Wspólny Komitet ds. Readmisji
   1.   Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie stosowania i wykładni niniejszej Umowy. W tym celu Strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany „komitetem”), którego zadania obejmują w szczególności:

               a)

               nadzorowanie stosowania niniejszej Umowy;

               b)

               podejmowanie decyzji w sprawie uzgodnień technicznych niezbędnych do jednolitego stosowania Umowy, w tym w sprawie zmian załączników III i IV;

               c)

               prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat protokołów wykonawczych sporządzanych przez poszczególne państwa członkowskie i Pakistan zgodnie z art. 17;

               d)

               proponowanie wprowadzenia zmian do niniejszej Umowy i załączników I i II.

         2.   Decyzje komitetu są podejmowane jednomyślnie i odpowiednio wykonywane.
   3.   W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej i Pakistanu. Wspólnotę reprezentuje Komisja Europejska, którą wspomagają eksperci z państw członkowskich.
   4.   Komitet zbiera się w razie potrzeby na wniosek jednej z Umawiających się Stron, zazwyczaj co roku.
   5.   Spory, których komitet nie może rozstrzygnąć, są rozstrzygane w drodze konsultacji pomiędzy Stronami.
   6.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny i ustala język roboczy wspólny dla obydwu Stron.
   Artykuł 17
   Protokoły wykonawcze
   1.   Pakistan i państwa członkowskie mogą sporządzić protokół wykonawczy zawierający zasady dotyczące:

               a)

               wyznaczania właściwych organów, przejść granicznych i wymiany punktów kontaktowych;

               b)

               warunków powrotu osób pod eskortą, w tym tranzytu eskortowanych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców;

               c)

               środków i dokumentów uzupełniających te wymienione w załącznikach I–IV do niniejszej Umowy.

         2.   Protokoły wykonawcze, o których mowa w ust. 1, wchodzą w życie po ich zgłoszeniu komitetowi, o którym mowa w art. 16.
   Artykuł 18
   Związek z dwustronnymi umowami o readmisji lub uzgodnieniami państw członkowskich
   Postanowienia niniejszej umowy mają pierwszeństwo wobec postanowień wszelkich dwustronnych umów lub innych uzgodnień dotyczących readmisji osób przebywających bez zezwolenia, które zostały zawarte lub mogą zgodnie z art. 17 niniejszej Umowy zostać zawarte przez poszczególne państwa członkowskie oraz Pakistan w zakresie, w jakim takie postanowienia są niezgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
   SEKCJA VII
   PRZEPISY KOŃCOWE
   Artykuł 19
   Terytorialny zakres stosowania
   1.   Z zastrzeżeniem ust. 2, niniejszą Umowę stosuje się na terytorium, na którym ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na terytorium Pakistanu.
   2.   Niniejsza Umowa nie ma zastosowania na terytorium Królestwa Danii.
   Artykuł 20
   Wejście w życie, czas obowiązywania i rozwiązanie Umowy
   1.   Strony ratyfikują lub zatwierdzają niniejszą Umowę zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
   2.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonają wzajemnego powiadomienia o zakończeniu procedur określonych w ustępie 1.
   3.   Bez uszczerbku dla istniejących zobowiązań Stron do przyjmowania z powrotem własnych obywateli wynikających z międzynarodowego prawa zwyczajowego, niniejsza Umowa wraz z protokołami wykonawczymi ma zastosowanie do osób, które wjechały na terytorium Pakistanu i państw członkowskich po jej wejściu w życie.
   4.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w dowolnym czasie, powiadamiając o tym drugą Stronę. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy po dokonaniu takiego powiadomienia.
   Artykuł 21
   Załączniki
   Załączniki I–VI stanowią integralną część niniejszej Umowy.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 października 2009 r. w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         За Ислямска република Пакистан
         Por la República Islámica de Pakistán
         Za Pákistánskou islámskou republiku
         For Den Islamiske Republik Pakistan
         Für die Islamische Republik Pakistan
         Pakistani Islamivabariigi nimel
         Για την Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν
         For the Islamic Republic of Pakistan
         Pour la République islamique du Pakistan
         Per la Repubblica islamica del Pakistan
         Pakistānas Islāma Republikas vārdā
         Pakistano Islamo Respublikos vardu
         A Pakisztáni Iszlám Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika Iżlamika tal-Pakistan
         Voor de Islamitische Republiek Pakistan
         W imieniu Islamskiej Republiki Pakistanu
         Pela República Islâmica do Paquistão
         Pentru Republica Islamică Pakistan
         Za Pakistanskú islamskú republiku
         Za Islamsko republiko Pakistan
         Pakistanin islamilaisen tasavallan puolesta
         För Islamiska republiken Pakistan

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
   ZAŁĄCZNIK I
   Wspólny wykaz dokumentów, których przedstawienie jest uznawane za dowód obywatelstwa (art. 2 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2)

               —

               Wszelkiego rodzaju autentyczne paszporty (paszporty krajowe, dyplomatyczne, służbowe, zbiorowe oraz zastępcze, w tym paszporty dla dzieci),

               —

               skomputeryzowane krajowe dokumenty tożsamości,

               —

               autentyczne zaświadczenia o obywatelstwie.

         ZAŁĄCZNIK II
   Wspólny wykaz dokumentów, których przedstawienie powoduje wszczęcie procedury ustalania obywatelstwa (art. 2 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3)

               —

               Cyfrowe odciski palców lub inne dane biometryczne,

               —

               tymczasowe krajowe dokumenty tożsamości, wojskowe dowody tożsamości i akty urodzenia wydane przez rząd Strony rozpatrującej wniosek,

               —

               fotokopie (1) wszelkich dokumentów wymienionych w załączniku I do niniejszej Umowy,

               —

               prawa jazdy lub ich fotokopie (1),

               —

               fotokopie (1) innych urzędowych dokumentów, w których wymieniono lub wskazano obywatelstwo (np. świadectwo urodzenia),

               —

               legitymacje służbowe, książeczki żeglarskie, legitymacje służbowe kapitanów jednostek morskich oraz ich fotokopie (1),

               —

               oświadczenia danych osób.

      (1)  Na potrzeby niniejszego załącznika termin „fotokopie” oznacza fotokopie oficjalnie poświadczone przez władze Pakistanu lub państw członkowskich.
   ZAŁĄCZNIK III
   Wspólny wykaz dokumentów, które są uznawane za środek dowodowy służący potwierdzeniu spełnienia warunków dla readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców (art. 3 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1)

               —

               Stemple wjazdu lub wyjazdu bądź adnotacje w dokumencie podróży danej osoby,

               —

               ważna wiza lub zezwolenie na pobyt wydane przez państwo rozpatrujące wniosek.

         ZAŁĄCZNIK IV
   Wspólny wykaz dokumentów, które są uznawane za środek dowodowy umożliwiający wszczęcie dochodzenia w celu readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców (art. 3 w związku z art. 7 ust. 2)

               —

               Oficjalne oświadczenie złożone w szczególności przez pracowników służby granicznej lub świadków bona
                  fide (np. personelu linii powietrznych), którzy mogą potwierdzić, że dana osoba przekroczyła granicę,

               —

               wydany przez właściwe organy państwa składającego wniosek opis miejsca i okoliczności, w których dana osoba została przejęta po wjeździe na terytorium tego państwa,

               —

               informacje dotyczące tożsamości lub pobytu osoby dostarczone przez organizację międzynarodową (np. Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR)),

               —

               zgłoszenia/potwierdzenia informacji przez członków rodziny,

               —

               oświadczenie danej osoby,

               —

               bilety imienne oraz wszelkiego rodzaju zaświadczenia lub rachunki (np. rachunki hotelowe, karty przyjęć u lekarzy/dentystów, karty wejścia do instytucji publicznych/prywatnych itd.), które jednoznacznie wskazują, że dana osoba pozostawała na terytorium państwa członkowskiego rozpatrującego wniosek,

               —

               bilety imienne lub listy pasażerów podróżujących samolotem lub statkiem, które wskazują trasę podróży na terytorium państwa rozpatrującego wniosek,

               —

               informacje wskazujące na to, że dana osoba korzystała z usług kurierskich lub usług biur podróży.

         ZAŁĄCZNIK V

   ZAŁĄCZNIK VI

   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 1 LIT. f)
   Do celów art. 1 lit. f) Strony zgadzają się, że „zezwolenia na pobyt” nie obejmuje czasowych zezwoleń na pobyt na terytorium tych krajów w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub wydanie dokumentu pobytowego.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 2 UST. 1
   Strony przyjmują do wiadomości, że zgodnie z obecną pakistańską ustawą o obywatelstwie z 1951 r. i wynikającymi z niej zasadami, obywatel Pakistanu nie może zrezygnować ze swojego obywatelstwa, nie uzyskawszy ważnego dokumentu gwarantującego uzyskanie obywatelstwa innego państwa.
   Strony zgadzają się przeprowadzić wzajemne konsultacje, jeżeli i kiedy zaistnieje taka potrzeba.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 3
   W odniesieniu do art. 3 Strony będą starały się, co do zasady, zapewnić powrót każdego obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca, który nie spełnia obowiązujących warunków wjazdu, przebywania lub pobytu na ich odnośnych terytoriach, do jego państwa pochodzenia, lub który przestał spełniać takie warunki.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 3 UST. 1 LIT. b)
   Strony zgadzają się, że za „międzylądowanie lub zawijanie do portu w innym państwie” nie uznaje się pobytu w państwie trzecim w związku z tranzytem lotniczym w rozumieniu niniejszych postanowień.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE ART. 8 UST. 2
   Strony zgadzają się, że w stosunku do wniosków o readmisję złożonych przez państwa członkowskie, w których zgodnie z przepisami krajowymi maksymalny okres zatrzymania wynosi 30 dni lub krócej, termin 30 dni kalendarzowych, o którym mowa w art. 8 ust. 2, obejmuje, w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na wniosek o readmisję, wydanie dokumentu podróży niezbędnego do readmisji danej osoby zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 4 Umowy.
   WSPÓLNA DEKLARACJA KOMISJI EUROPEJSKIEJ I PAKISTANU W SPRAWIE LEGALNEJ MIGRACJI
   Zgodnie z interesem Pakistanu, polegającym na wykorzystywaniu możliwości legalnej migracji istniejących w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Strony zgodziły się, że stosowanie niniejszej Umowy będzie umożliwiało zachęcanie poszczególnych państw członkowskich do oferowania możliwości legalnej migracji obywatelom pakistańskim. W tym kontekście Komisja Europejska wzywa państwa członkowskie do podjęcia rozmów z Pakistanem, zgodnie z ich własnym prawodawstwem krajowym, dotyczących możliwości legalnej migracji dla obywateli pakistańskich.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE POMOCY TECHNICZNEJ
   Strony są zobowiązane do wdrożenia niniejszej Umowy w oparciu o zasady wspólnej odpowiedzialności i zrównoważonego partnerstwa w duchu solidarności, jeżeli chodzi o zarządzanie przepływami migracyjnymi pomiędzy Unią Europejską a Pakistanem.
   W tym kontekście Unia Europejska będzie wspierała Pakistan za pośrednictwem wspólnotowych programów pomocy, w szczególności programu Aeneas, w stosowaniu wszystkich elementów niniejszej Umowy, w tym udzielając pomocy przy przesiedlaniu i zagwarantowaniu dobrobytu osobom podlegającym readmisji.
   Tego typu wsparcie może, co do zasady, obejmować także wspieranie powiązań pomiędzy migracją a rozwojem, organizowanie i wspieranie legalnej migracji ekonomicznej, zarządzanie nielegalną migracją oraz ochronę migrantów przez wykorzystaniem i wykluczeniem.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
   Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do terytorium Królestwa Danii ani do jego obywateli. W takich okolicznościach Pakistan powinien zawrzeć z Danią umowę o readmisji na takich samych warunkach jak niniejsza Umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
   Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Wspólnotą Europejską a Islandią i Norwegią, w szczególności na mocy Umowy z dnia 18 maja 1999 r., dotyczącej włączenia tych krajów we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen. W takich okolicznościach Pakistan powinien zawrzeć umowę o readmisji z Islandią i Norwegią na takich samych warunkach jak niniejsza Umowa.
   WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE KOMPLEKSOWEGO DIALOGU DOTYCZĄCEGO ZARZĄDZANIA MIGRACJĄ
   Strony zobowiązują się do prowadzenia kompleksowego dialogu dotyczącego zarządzania migracją w ramach wspólnej komisji, która ma powstać na mocy umowy o współpracy trzeciej generacji pomiędzy WE a Pakistanem. Dialog ten będzie obejmował politykę wizową w celu ułatwienia wymiany międzyludzkiej.


title: 2013/332/UE: Decyzja Rady z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu wykonawczego konwencji alpejskiej z roku 1991 w zakresie transportu (protokołu o transporcie)

text:
               28.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 177/13

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 czerwca 2013 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu wykonawczego konwencji alpejskiej z roku 1991 w zakresie transportu (protokołu o transporcie)
   (2013/332/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) i art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konwencja w sprawie ochrony Alp (konwencja alpejska) została zawarta w imieniu Wspólnoty Europejskiej przez Radę decyzją 96/191/WE (2).

               (2)

               Rada podjęła decyzję o podpisaniu, w imieniu Wspólnoty, Protokołu wykonawczego konwencji alpejskiej z roku 1991 w zakresie transportu (protokołu o transporcie) decyzją 2007/799/WE (3).

               (3)

               Protokół o transporcie jest ważnym etapem wdrażania konwencji alpejskiej, a Unia zobowiązała się do realizacji celów tej konwencji.

               (4)

               Transgraniczne problemy gospodarcze, społeczne i ekologiczne Alp pozostają dużym wyzwaniem, którym należy się zająć w tym bardzo wrażliwym obszarze.

               (5)

               Protokół o transporcie stanowi ramy – opierające się na zasadzie ostrożności, zasadzie zapobiegania oraz zasadzie „zanieczyszczający płaci” – służące zapewnianiu w regionie Alp zrównoważonej mobilności i ochrony środowiska w odniesieniu do wszystkich rodzajów transportu, w świetle art. 2 konwencji alpejskiej.

               (6)

               Postanowienia protokołu o transporcie są zgodne ze wspólną polityką transportową Unii i w pełni wspierają przyjęte w 2008 r. przez Komisję podejście w sprawie ekologicznego transportu.

               (7)

               Ratyfikacja protokołu o transporcie wzmocniłaby współpracę transgraniczną z państwami, które nie są członkami Unii, a mianowicie Liechtensteinem, Monako i Szwajcarią; pomogłoby to w zapewnieniu, aby cele Unii były realizowane także przez partnerów w regionie oraz aby tego rodzaju inicjatywy dotyczyły całego regionu Alp.

               (8)

               Protokół o transporcie powinien zatem zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół wykonawczy konwencji alpejskiej z roku 1991 w zakresie transportu (protokół o transporcie) zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej. (4)

   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia Republice Austrii, w imieniu Unii, dokumentu zatwierdzenia zgodnie z art. 24 protokołu o transporcie, oraz do złożenia następującej deklaracji:

      „W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, i od tego dnia wykonuje wszystkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym odniesienia w tekście protokołu do »Wspólnoty Europejskiej« lub »Wspólnoty« uznaje się, w odpowiednich przypadkach, za odniesienia do »Unii Europejskiej« lub »Unii«.”.

   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 czerwca 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. VARADKAR

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 184 E z 8.7.2010, s. 183 i Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 61 z 12.3.1996, s. 31.

      (3)  Dz.U. L 323 z 8.12.2007, s. 13.

      (4)  Protokół został opublikowany w Dz.U. L 323 z 8.12.2007, s. 15 wraz z decyzją w sprawie podpisania.


title: 2007/41/WE: Decyzja Rady z dnia 22 stycznia 2007 r. w sprawie mianowania pochodzących ze Szwecji trzech członków oraz dwóch zastępców członków Komitetu Regionów

text:
               25.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 18/10

      DECYZJA RADY

   z dnia 22 stycznia 2007 r.
   w sprawie mianowania pochodzących ze Szwecji trzech członków oraz dwóch zastępców członków Komitetu Regionów
   (2007/41/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Szwecji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE (1) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r.

               (2)

               Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku ze śmiercią pana Andersa GUSTÂVA oraz w wyniku wygaśnięcia mandatów pani Catariny TARRAS-WAHLBERG i pana Alda ISKRY. Dwa stanowiska zastępców członków zwolniły się w wyniku wygaśnięcia mandatów Pani Catariny SEGERSTEN-LARSSON i pani Christiny TALLBERG,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby mianowane są na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowiska członków Komitetu Regionów:

                           —

                           pani Chris HEISTER, ledamot i landstingsfullmäktige i Stockholms läns landsting, na miejsce pana Andersa GUSTÂVA,

                           —

                           pani Lisbeth RYDEFJÄRD, ledamot i landstingsstyrelsen, Jönköpings läns landsting, na miejsce pana Alda ISKRY,

                           —

                           pani Catarina TARRAS-WAHLBERG, ledamot i kommunfullmäktige, Stockholms kommun (zmiana mandatu);

               b)

               na stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów:

                           —

                           pani Catarina SEGERSTEN-LARSSON, ledamot i landstingsfullmäktige, Värmlands läns landsting (zmiana mandatu),

                           —

                           pani Christina TALLBERG, ledamot i kommunfullmäktige, Tyresö kommun (zmiana mandatu).

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: Decyzja Stałego Komitetu Państw EFTA nr 1/2010/SC z dnia 28 stycznia 2010 r. ustanawiająca Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2009–2014

text:
               4.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 53/19

         DECYZJA STAŁEGO KOMITETU PAŃSTW EFTA
   NR 1/2010/SC
   z dnia 28 stycznia 2010 r.
   ustanawiająca Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2009–2014
   STAŁY KOMITET PAŃSTW EFTA,
   Uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”),
   Uwzględniając umowę, która ma zostać zawarta w celu ustanowienia nowego mechanizmu finansowego EOG na lata 2009–2014,
   Uwzględniając umowę między Królestwem Norwegii a Wspólnotą Europejską w sprawie norweskiego mechanizmu finansowego na lata 2009–2014,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Niniejszym ustanawia się Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2009–2014, zwany dalej „Komitetem Tymczasowym”, który powinien rozpocząć działalność w jak najkrótszym terminie.
   2.   Komitet Tymczasowy wspiera państwa EFTA w przygotowaniach do wdrożenia nowego mechanizmu finansowego EOG na lata 2009–2014.
   3.   Komitet Tymczasowy odpowiada przed Stałym Komitetem.
   4.   Komitet Tymczasowy może być wspierany przez misje państw EFTA należących do EOG przy Unii Europejskiej.
   5.   W dniu wejścia w życie lub w dniu rozpoczęcia tymczasowego stosowania aktu ustanawiającego mechanizm finansowy EOG na lata 2009–2014 Komitet Tymczasowy zostaje zastąpiony Komitetem ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2009–2014.
   6.   Komitet Tymczasowy rozważy i oceni możliwość koordynacji między mechanizmem finansowym EOG a norweskim mechanizmem finansowym.
   7.   Komitet Tymczasowy wybiera przewodniczącego, który zostaje zatwierdzony przez Stały Komitet.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2010 r.

            W imieniu Stałego Komitetu

            Przewodniczący

         JKW Prinz Nikolaus von LIECHTENSTEIN

            Sekretarz Generalny

         Kåre BRYN


title: Decyzja Rady (UE) 2017/546 z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               23.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 78/63

         DECYZJA RADY (UE) 2017/546
   z dnia 21 marca 2017 r.
   w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Federalną Niemiec
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Helmutha MARKOVA.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Anne QUART członkiem Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           Anne QUART, Staatssekretärin für Europa und Verbraucherschutz, Ministerium der Justiz und für Europa und Verbraucherschutz des Landes Brandenburg,

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Stefan LUDWIG, Mitglied der Landesregierung Brandenburg, Minister der Justiz und für Europa und Verbraucherschutz des Landes Brandenburg.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. SCICLUNA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: 2006/814/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2004, Sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

text:
               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/40

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2004, Sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
   (2006/814/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając ostateczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2004 – Tom III (N6-0027/2005 – C6-0362/2005),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2004, wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji (2),

               —

               uwzględniając przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy na podstawie art. 248 Traktatu WE poświadczenie wiarygodności rozliczeń, jak również zgodności z prawem i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw (3),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 marca 2006 r. (5971/2006 – C6-0092/2006),

               —

               uwzględniając art. 272 ust. 10, art. 275 i 276 Traktatu WE,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), a w szczególności jego art. 50, art. 86, art. 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając art. 71 Regulaminu oraz załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0114/2006),

               1.

               udziela Sekretarzowi Generalnemu Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2004;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 53 z 23.2.2004.

      (2)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 9.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1.
    ---documentbreak---

               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/41

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004, Sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając ostateczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2004 – Tom III (N6-0027/2005 – C6-0362/2005),

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2004, wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji (2),

               —

               uwzględniając przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy na podstawie art. 248 Traktatu WE poświadczenie wiarygodności rozliczeń, jak również zgodności z prawem i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw (3),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 marca 2006 r. (5971/2006 – C6-0092/2006),

               —

               uwzględniając art. 272 ust. 10, art. 275 i 276 Traktatu WE,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), a w szczególności jego art. 50, art. 86, art. 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając art. 71 Regulaminu oraz załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0114/2006),

               1.

               zauważa, że w roku 2004 Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) zarządzał budżetem w wysokości 103 000 000 EUR przy wskaźniku wykorzystania wynoszącym 88,56 % (w 2003 r.: 98,12 %)

               2.

               zauważa, że jak stwierdzono w ust. 9.23 sprawozdania rocznego Trybunału Obrachunkowego, w lipcu 2004 r. zatwierdzono standardy kontroli wewnętrznej, ale nie podjęto jeszcze wszystkich środków niezbędnych do osiągnięcia pełnej zgodności z nimi;

               3.

               zauważa, w odniesieniu do ustaleń Trybunału Obrachunkowego w ust. 9.7 sprawozdania rocznego dotyczących przeniesienia części uposażeń pracowniczych z zastosowaniem wskaźnika korygującego, dużą liczbę przypadków, w których brak było uzasadnienia w postaci odpowiedniego dowodu posiadania przez urzędnika prawa do przeniesienia, o które wnioskowano; zauważa, że zgodnie z informacjami dostarczonymi przez EKES, w roku 2005 podjęto środki naprawcze;

               4.

               przypomina udzielone w 2004 r. zapewnienie EKES, że nie miały miejsca żadne inne nieprawidłowości dotyczące pokrywania kosztów podróży członków Komitetu (6); podkreśla, że Trybunał Obrachunkowy odniósł się jednakże w swoim sprawozdaniu rocznym za rok budżetowy 2003, opublikowanym w listopadzie 2004 r., do trzech przypadków, w których kwota zwrotu kosztów podróży służbowych wypłacana członkom EKES dwukrotnie przekraczała kwotę określoną w regulaminie Komitetu; zauważa, że prokuratura belgijska wszczęła postępowanie w oparciu o mocne dowody dostarczone przez OLAF w sprawie nieprawidłowego podjęcia przez jednego z członków Komitetu w ciągu sześciu lat do 45 000 EUR; jest świadom, że Komitet przegłosował uchylenie immunitetu członka, którego sprawa dotyczy, oraz że można oczekiwać wydania orzeczenia przez odpowiedni sąd belgijski przed końcem 2006 r.;

               5.

               zauważa, że w 2004 r. Komitet zmienił swoje przepisy wewnętrzne wyznaczając wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za sprawy budżetowe oraz za stosunki z Parlamentem;

               6.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EKES przekazał roczne sprawozdanie z działalności wraz ze sprawozdaniem audytora wewnętrznego oraz poświadczeniem wiarygodności wydanym przez delegowanego intendenta;

               7.

               odnotowuje zastrzeżenia Sekretarza Generalnego EKES do wiarygodności obliczania wynagrodzeń z użyciem nowego programu komputerowego do obliczania płac (NAP) w ciągu roku 2004, co zostało także opisane w ust. 9.5 sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               8.

               wskazuje na następujące ustalenia wynikające z rocznego sprawozdania z działalności:

                           —

                           wzrost liczby członków z 222 do 317 (wzrost o 42,79 %) w wyniku rozszerzenia w dniu 1 maja 2004 r.;

                           —

                           zamknięcie biura zaliczkowego z dniem 1 stycznia 2004 r. i zastąpienie go bezpośrednim zarządzaniem zleceniami płatniczymi w programie komputerowym Si2;

                           —

                           wzrost liczby zlecanych tłumaczeń o 33,5 % w porównaniu z rokiem 2003 r.;

                           —

                           wzrost o 35 % liczby posiedzeń;

                           —

                           problemy z NAP oraz trudności z zatrudnieniem niezbędnych pracowników w 2004 r.

               9.

               zauważa, że poza przeprowadzką do właśnie ukończonego budynku Belliard, EKES (wraz z Komitetem Regionów) dysponuje programem dotyczącym zagospodarowywania nieruchomości obejmującym cztery inne budynki (Belliard 68, Belliard 96, Trèves i Remorqueur), a ponadto będzie potrzebować kolejnych biur wraz z następnymi rozszerzeniami;

               10.

               oczekuje na kontrolę Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w sprawie procedur przejęcia i remontu wszystkich budynków zajmowanych wspólnie przez Komitet Regionów i EKES, łącznie z budynkami Belliard I i Belliard II; wyraża przekonanie, że remont budynku Montoyer także powinien zostać skontrolowany; wskazuje, że wynajem budynków znacząco zmniejszyłby ryzyko, które ponoszą małe instytucje i że należy rozważyć takie rozwiązanie jako poważną alternatywę dla przyszłych projektów dotyczących budynków; popiera fakt, że w wyniku polityki w sprawie funkcji sensytywnych kierownik działu infrastruktury zmienił stanowisko, obecnie trwa zaś rekrutacja na to stanowisko;

               11.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że roczne sprawozdanie z działalności EKES obejmuje wyniki kontroli ex-post zgodnie z art. 52 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7), które przewiduje, że:
               „Wyniki weryfikacji ex post, wraz z innymi sprawami, określone są w rocznym sprawozdaniu z działalności, przedłożonym swojej instytucji przez intendenta delegowanego.”

               12.

               wyraża przekonanie, że inne instytucje powinny w tym zakresie wziąć przykład z EKES.

      (1)  Dz.U. L 53 z 23.2.2004.

      (2)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 9.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1.

      (6)  Patrz ust. 3 rezolucji Parlamentu Europejskiego zawierającej uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2002, Sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, str. 698).

      (7)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1261/2005 (Dz.U. L 201 z 2.8.2005, str. 3).


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 365/06/COL z dnia 29 listopada 2006 r. zmieniająca po raz sześćdziesiąty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa

text:
               28.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 166/28

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   nr 365/06/COL
   z dnia 29 listopada 2006 r.
   zmieniająca po raz sześćdziesiąty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit. b) oraz art. 1 części I protokołu 3,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 24 Porozumienia o nadzorze i trybunale Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o nadzorze i trybunale Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia oraz wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli Porozumienie to lub Porozumienie o nadzorze i trybunale jasno tak stanowi, lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,
   PRZYWOŁUJĄC Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (3) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 19 stycznia 1994 r. (4),
   MAJĄC NA UWADZE, że w dniu 24 października 2006 r. Komisja Wspólnot Europejskich postanowiła przedłużyć okres obowiązywania Zasad ramowych dotyczących pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego do dnia 31 grudnia 2008 r. (5),
   MAJĄC NA UWADZE, że wyżej wymieniony komunikat ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że należy zagwarantować jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa na całym terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   PO KONSULTACJI z Komisją Europejską,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO konsultacji, które Urząd Nadzoru EFTA odbył z państwami EFTA w przedmiotowej sprawie w piśmie z dnia 27 października 2006 r.,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

               1)

               Okres ważność rozdziału 24B wytycznych w sprawie pomocy państwa, Pomoc państwa dla przemysłu stoczniowego, zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2008 r. Poprzedni ust. 31 w sekcji 24B.7 rozdziału 24B wytycznych w sprawie pomocy państwa zastępuje się nowym ust. 31 w następującym brzmieniu:
               „Niniejsze zasady ramowe będą stosowane od dnia 1 stycznia 2004 r. najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r. W okresie tym Urząd może dokonać przeglądu niniejszych zasad”.

               2)

               Przypis 1 do rozdziału 24B wytycznych w sprawie pomocy państwa otrzymuje brzmienie:
               „Rozdział ten odpowiada wspólnotowym Zasadom ramowym dotyczącym pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. C 317 z 30.12.2003, str. 11) zmienionym przez Komisję dnia 24 października 2006 r. (Dz.U. C 260 z 28.10.2006, str. 7).”

               3)

               Mając na uwadze, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1177/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. dotyczące tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego (6) przestało obowiązywać dnia 31 marca 2005 r., odniesienia w rozdziale 24B wytycznych w sprawie pomocy państwa do tego rozporządzenia przestają być aktualne. W związku z tym punkty 9 i 12 lit. e) rozdziału 24B nie będą już dłużej stosowane przez Urząd ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.

               4)

               Państwa EFTA poinformowane zostają pismem zawierającym kopię niniejszej decyzji.

               5)

               Komisja Europejska poinformowana zostaje poprzez przesłanie jej kopii niniejszej decyzji, zgodnie z lit. d) protokołu 27 do Porozumienia EOG.

               6)

               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 29 listopada 2006 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Bjørn T. GRYDELAND

            Przewodniczący

         Kristján A. STEFÁNSSON

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej „Porozumieniem EOG”.

      (2)  Zwane dalej „Porozumieniem o nadzorze i trybunale”.

      (3)  Zwane dalej „wytycznymi w sprawie pomocy państwa”.

      (4)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z tego samego dnia, ostatnia zmiana przyjęta decyzją z dnia 5 października 2006 r.

      (5)  Komunikat Komisji w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania wspólnotowych zasad ramowych dotyczących pomocy państwa dla przemysłu stoczniowego, (Dz.U. C 260 z 28.10.2006, str. 7).

      (6)  Dz.U. L 172 z 2.7.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 502/2004 (Dz.U. L 81 z 19.3.2004, str. 6). Włączone do Porozumienia EOG decyzjami Komitetu Wspólnego EOG nr 170/2002 i nr 80/2004.


title: 2012/610/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych za rok budżetowy 2010

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/328

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych za rok budżetowy 2010
   (2012/610/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych za rok budżetowy 2010 r., wraz z odpowiedziami wspólnego przedsiębiorstwa (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06086/2012 – C7-0050/2012),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 521/2008 z dnia 30 maja 2008 r. ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych (3),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1183/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 521/2008 ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych (4),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0110/2012),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych absolutorium z wykonania budżetu wspólnego przedsiębiorstwa za rok budżetowy 2010;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 368 z 16.12.2011, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 153 z 12.6.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 302 z 19.11.2011, s. 3.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/329

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych za rok budżetowy 2010
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych wspólnego przedsiębiorstwa na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych za rok budżetowy 2010 r., wraz z odpowiedziami wspólnego przedsiębiorstwa (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06086/2012 – C7-0050/2012),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 521/2008 z dnia 30 maja 2008 r. ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych (3),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1183/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 521/2008 ustanawiające wspólne przedsiębiorstwo na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych (4),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0110/2012),

               A.

               mając na uwadze, że wspólne przedsiębiorstwo na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych („wspólne przedsiębiorstwo”) zostało ustanowione w maju 2008 r. na okres do dnia 31 grudnia 2017 r. i jego działalność koncentruje się na rozwoju zastosowań rynkowych, wspomagając w ten sposób dodatkowe wysiłki sektora przemysłu, mające na celu szybkie wprowadzenie technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych,

               B.

               mając na uwadze, że wspólnemu przedsiębiorstwu przyznano niezależność finansową w listopadzie 2010 r.,

               C.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe wspólnego przedsiębiorstwa za rok budżetowy 2010 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u jego podstaw zostały przeprowadzone zgodnie z prawem,

               D.

               mając na uwadze, że członkami założycielami wspólnego przedsiębiorstwa jest Unia, reprezentowana przez Komisję oraz zrzeszenie branżowe europejskiej wspólnej inicjatywy technologicznej na rzecz technologii ogniw paliwowych i technologii wodorowych („zrzeszenie branżowe”),

               E.

               mając na uwadze, że maksymalny wkład ze strony Unii na rzecz funkcjonowania wspólnego przedsiębiorstwa na cały okres jego działalności wynosi 470 000 000 EUR, a kwota ta ma zostać wypłacona z budżetu siódmego programu ramowego w zakresie badań,

               F.

               mając na uwadze, że w roku budżetowym 2010 budżet wspólnego przedsiębiorstwa wynosił 97 400 000 EUR,

      Zarządzanie budżetem i finansami

               1.

               na podstawie ostatecznego rocznego sprawozdania finansowego wspólnego przedsiębiorstwa odnotowuje, że budżet wspólnego przedsiębiorstwa był zarządzany przez Dyrekcję Generalną ds. Badań Naukowych i Innowacji od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 14 listopada 2010 r.; stwierdza, że wspólne przedsiębiorstwo rozpoczęło niezależne funkcjonowanie od dnia 15 listopada 2010 r.;

               2.

               w oparciu o ostateczne roczne sprawozdanie finansowe zauważa, że w roku 2010 wspólne przedsiębiorstwo dokonało dwóch poprawek budżetowych; stwierdza zwłaszcza, iż:

                           —

                           celem pierwszej poprawki budżetowej była restrukturyzacja linii wydatków wedle potrzeb wspólnego przedsiębiorstwa oraz redystrybucja dochodu, biorąc pod uwagę późne uzyskanie niezależności przez przedsiębiorstwo w 2010 r.,

                           —

                           celem drugiej poprawki budżetowej było połączenie dwóch linii dochodu zgodnie z wnioskiem Komisji;

               3.

               podstawie ostatecznego rocznego sprawozdania finansowego stwierdza, że w 2010 r. dyrektor wykonawczy zatwierdził trzy przesunięcia środków w budżecie stanowiące 0,11 % środków na płatności w 2010 r. ogółem;

               4.

               w oparciu o ostateczne roczne sprawozdanie finansowe uznaje, że w 2010 r. wspólne przedsiębiorstwo wykazało wskaźnik wykonania budżetu na poziomie 99,01 % pod względem środków na zobowiązania i 88,7 % pod względem środków na płatności; odnotowuje w szczególności:

                           —

                           niski wskaźnik wykonania w zakresie środków związanych z personelem zarówno pod względem środków na zobowiązania, jak i płatności, tj. odpowiednio 19,14 % i 13,63 %, który wynika głównie z opóźnień w rekrutacji,

                           —

                           niski wskaźnik wykonania w zakresie środków na płatności w dziedzinie infrastruktury, tj. 15,39 %, związany z późnym uzyskaniem niezależności przez wspólne przedsiębiorstwo;

                     zwraca się do wspólnego przedsiębiorstwa o złożenie wyjaśnień przed organem udzielającym absolutorium w sprawie opóźnień w rekrutacji; ponadto zaleca wspólnemu przedsiębiorstwu poinformowanie organu udzielającego absolutorium o środkach przyjętych i wdrożonych, aby naprawić tę sytuację i zapewnić zwiększenie się wskaźnika wykonania budżetu, zarówno pod względem zobowiązań, jak i płatności;

               5.

               odnotowuje, że wszystkie płatności operacyjne na rzecz beneficjentów zostały dokonane podczas ostatnich sześciu tygodni 2010 r.;

      Systemy kontroli wewnętrznej

               6.

               wzywa wspólne przedsiębiorstwo, a zwłaszcza księgowego, do sformalizowania i zatwierdzenia procedur będących podstawą systemu zgodnie z wymogami zawartymi w odnośnych przepisach finansowych;

               7.

               ustalenia Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którymi poziom zarządzania systemami informatycznymi i praktyka wspólnego przedsiębiorstwa w tym zakresie są odpowiednie do jego wielkości i zadań; podkreśla jednak, że występują opóźnienia w zakresie formalizacji polityk i procesów dotyczących cyklu informatycznego planowania strategicznego, klasyfikacji danych zgodnie z wymogami poufności i integralności, planu ciągłości biznesowej oraz planu przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej; wzywa wspólne przedsiębiorstwo do naprawienia tego stanu rzeczy oraz do przekazania organowi udzielającemu absolutorium aktualnego sprawozdania na ten temat;

               8.

               powtarza, że wspólne przedsiębiorstwo zostało ustanowione w maju 2008 r., jednak rozpoczęło niezależną działalność w listopadzie 2010 r.; wyraża swoje zaniepokojenie tym, że nie została do tej pory opracowana metodyka oceny wkładów rzeczowych zgodnie z przepisami finansowymi i w oparciu o zasady uczestnictwa w siódmym programie ramowym w zakresie badań; na podstawie odpowiedzi wspólnego przedsiębiorstwa skierowanej do Trybunału Obrachunkowego odnotowuje, że przedsiębiorstwo opracowało projekt metodyki w drugim kwartale 2011 r., i że dostarczono go Radzie Zarządzającej w celu zatwierdzenia w listopadzie 2011 r.; wzywa wspólne przedsiębiorstwo do dostarczenia aktualnych informacji, dotyczących ostatnich postępów związanych z przyjęciem i wdrożeniem tej metodyki, dla organu udzielającego absolutorium;

      Audyt wewnętrzny

               9.

               odnotowuje, że nie wprowadzono jeszcze zmian w przepisach finansowych wspólnego przedsiębiorstwa, polegających na włączeniu do niego przepisów dotyczących uprawnień audytora wewnętrznego Komisji w odniesieniu do całego budżetu ogólnego;

               10.

               odnotowuje jednakże, że Komisja i wspólne przedsiębiorstwo podjęły działania w celu wyraźnego zdefiniowania zadań operacyjnych Służby Audytu Wewnętrznego Komisji oraz funkcji audytu wewnętrznego wspólnego przedsiębiorstwa;

      Zaproszenie do składania wniosków i zarządzanie projektami

               11.

               na podstawie rocznego sprawozdania z działalności wspólnego przedsiębiorstwa odnotowuje, że w 2009 r. wspólne przedsiębiorstwo sfinalizowało proces wyboru dotyczący zaproszenia do składania wniosków w roku 2009 i podpisało umowę w sprawie przyznania dotacji na 28 projektów; zauważa też, że wszystkie oprócz jednego konsorcjum projektów dokonały pierwszych płatności pod koniec 2010 r.;

               12.

               w świetle rocznego sprawozdania z działalności ustalił, że zaproszenie do składania wniosków w roku 2010 zostało opublikowane dnia 18 czerwca 2010 r. oraz że wkład finansowy wspólnego przedsiębiorstwa w to zaproszenie wyniósł 89 100 000 EUR; zauważa, że 71 wniosków dostarczono przed upływem ostatecznego terminu, spośród których 43 spełniało wymogi zawarte w ocenie, oraz że negocjacje dotyczące umowy odbyły się w 2011 r.;

               13.

               zwraca się do wspólnego przedsiębiorstwa z prośbą o przekazanie organowi udzielającemu absolutorium:

                           —

                           aktualnego sprawozdania na temat bieżącej sytuacji w przypadku projektów zgłoszonych w ramach zaproszenia do składania wniosków w 2009 r. w odniesieniu do dokonywania płatności i wstępnych rezultatów,

                           —

                           aktualnego sprawozdania na temat bieżącej sytuacji w przypadku projektów zgłoszonych w ramach zaproszenia do składania wniosków w 2010 r. w odniesieniu do kontraktowania i dokonywania płatności;

               14.

               odnotowuje, że ocena zaproszenia do składania wniosków w 2010 r. została przeprowadzona przez 32 niezależnych ekspertów i przewodniczącego oraz że dwóch niezależnych obserwatorów czuwało nad tym, aby procedura oceny została przeprowadzona w sposób uczciwy, bezstronny i tajny; wzywa wspólne przedsiębiorstwo do poinformowania organu udzielającego absolutorium o mechanizmach weryfikacji, jakie wdraża, aby zapewnić pełną niezależność ekspertów i obserwatorów i tym samym zmniejszyć ryzyko wystąpienia konfliktu interesów podczas oceny ofert;

      Brak umowy z państwem przyjmującym

               15.

               przypomina, że wspólne przedsiębiorstwo powinno szybko zawrzeć umowę z Belgią jako państwem przyjmującym w sprawie lokalizacji biura, przywilejów i immunitetów oraz innego wsparcia ze strony Belgii zgodnie z rozporządzeniem założycielskim (WE) nr 521/2008;

      Uwagi horyzontalne dotyczące wspólnych przedsiębiorstw

               16.

               podkreśla, że do tej pory Komisja ustanowiła siedem wspólnych przedsięwzięć na mocy art. 187 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; odnotowuje, że sześć wspólnych przedsięwzięć (IMI, ARTEMIS, ENIAC, „CZYSTE NIEBO”, FCH i ITER-F4E) działa w obszarze badań i podlega DG RTD i DG INFSO Komisji, jedno zaś odpowiada za opracowanie nowego systemu zarządzania ruchem lotniczym (SESAR) w obszarze transportu, a jego działania nadzoruje DG MOVE;

               17.

               odnotowuje, że całkowite środki indykatywne, które wydają się niezbędne do funkcjonowania wspólnych przedsiębiorstw przez cały okres ich istnienia, wynoszą 21 793 000 000 EUR;

               18.

               odnotowuje, że całkowity wkład Unii, który wydaje się niezbędny do funkcjonowania wspólnych przedsiębiorstw przez cały okres ich istnienia, wynosi 11 489 000 000 EUR;

               19.

               odnotowuje, że w roku budżetowym 2010 ogólny wkład Unii do budżetu wspólnego przedsiębiorstwa wynosił 505 000 000 EUR;

               20.

               wzywa Komisję do corocznego przekazywania organowi udzielającemu absolutorium skonsolidowanych informacji na temat całkowitego rocznego finansowania na rzecz poszczególnych wspólnych przedsiębiorstw przekazywanego z budżetu ogólnego Unii, tak aby zapewnić przejrzystość i jasność w kwestii wykorzystania funduszy unijnych i przywrócić zaufanie europejskich podatników;

               21.

               zadowoleniem przyjmuje inicjatywę ARTEMIS dotyczącą uwzględnienia w rocznym sprawozdaniu z działalności informacji na temat monitorowania i przeglądu realizowanych projektów; uważa, że jest to praktyka, którą powinny też stosować inne wspólne przedsiębiorstwa;

               22.

               przypomina, że wspólne przedsiębiorstwa to partnerstwa publiczno-prywatne oraz że w rezultacie splatają się w nich interesy sektora publicznego i prywatnego; uważa, że w tych okolicznościach nie należy wykluczać ewentualności wystąpienia konfliktu interesów, lecz odpowiednio podejść do tej kwestii; wzywa zatem wspólne przedsiębiorstwa do informowania organu udzielającego absolutorium o mechanizmach weryfikacji funkcjonujących w ich odnośnych strukturach, tak aby umożliwić odpowiednie zarządzanie i zapobieganie konfliktom interesów;

               23.

               odnotowuje, że z wyjątkiem Wspólnego Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej wspólne przedsiębiorstwa to relatywnie niewielkie i skoncentrowane geograficznie struktury; uważa w związku z tym, że tam, gdzie to możliwe, powinny one łączyć zasoby;

               24.

               wzywa Trybunał Obrachunkowy do przekazania organowi udzielającemu absolutorium informacji o działaniach następczych podjętych w związku z uwagami sformułowanymi w odniesieniu do poszczególnych wspólnych przedsiębiorstw w odnośnych sprawozdaniach dotyczących rocznych sprawozdań finansowych za rok budżetowy 2011;

               25.

               Trybunał Obrachunkowy do przekazania Parlamentowi Europejskiemu w rozsądnym terminie sprawozdania specjalnego na temat wartości dodanej związanej z tworzeniem wspólnych przedsiębiorstw w zakresie skutecznego prowadzenia unijnych badań, rozwoju technologicznego i programów demonstracyjnych; odnotowuje ponadto, że w tym samym sprawozdaniu należy uwzględnić ocenę skuteczności procesu tworzenia wspólnych przedsiębiorstw.

      (1)  Dz.U. C 368 z 16.12.2011, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 153 z 12.6.2008, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 302 z 19.11.2011, s. 3.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie zawarcia Umowy z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0439

Dziennik Urzędowy L 176 , 10/07/1999 P. 0035 - 0035

		Decyzja Radyz dnia 17 maja 1999 r.w sprawie zawarcia Umowy z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(1999/439/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając art. 6 ust. 1 Protokołu załączonego przez Traktat z Amsterdamu do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego przepisy dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej,STANOWI, CONASTĘPUJE:ArtykułNiniejszym zatwierdza się Umowę z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, włączając załączone do niej załączniki, jej Akt końcowy, deklaracje i wymiany listów.Teksty dokumentów określone w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 17 maja 1999 r.W imieniu RadyJ. FischerPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 23 lipca 1999 r. w sprawie zawarcia dwóch umów o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Gabinetem Ministrów Ukrainy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej (notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2405)

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0924

Dziennik Urzędowy L 322 , 27/11/2002 P. 0032 - 0046

		Decyzja Komisjiz dnia 23 lipca 1999 r.w sprawie zawarcia dwóch umów o współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Gabinetem Ministrów Ukrainy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 2405)(2002/924/Euratom)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,uwzględniając zatwierdzenie Rady,a także mając na uwadze, co następuje:muszą zostać zawarte dwie umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Gabinetem Ministrów Ukrainy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie syntezy jądrowej,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułNiniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zawiera się dwie umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Gabinetem Ministrów Ukrainy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej.Tekst obu umów załączony jest do niniejszej decyzji.Sporządzono w Brukseli, dnia 23 lipca 1999 r.W imieniu KomisjiHans Van Den BroekCzłonek Komisji--------------------------------------------------