title: Decyzja Rady (UE) 2017/2152 z dnia 15 listopada 2017 r. zmieniająca decyzję nr 189/2014/UE upoważniającą Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie

text:
               21.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2152
   z dnia 15 listopada 2017 r.
   zmieniająca decyzję nr 189/2014/UE upoważniającą Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 1 decyzji Rady nr 189/2014/UE (2) upoważnia Francję do przedłużenia stosowania na terytorium Francji metropolitalnej niższej od pełnej stawki podatku akcyzowego na alkohol określonej w art. 3 dyrektywy Rady 92/84/EWG (3) oraz do stosowania stawki podatku zwanego „cotisation sur les boissons alcooliques” (lub „VSS”) niższej od pełnej stawki obowiązującej zgodnie z francuskimi przepisami krajowymi w odniesieniu do rumu „tradycyjnego” produkowanego na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie.

               (2)

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji nr 189/2014/UE obniżone stawki podatku akcyzowego oraz podatku VSS, mające zastosowanie do rumu „tradycyjnego”, są ograniczone do rocznego kontyngentu 120 000 hektolitrów czystego alkoholu.

               (3)

               W dniu 22 września 2016 r. władze francuskie zwróciły się do Komisji o przedłożenie wniosku dotyczącego dostosowania technicznego w celu zwiększenia rocznego kontyngentu z 120 000 do 144 000 hektolitrów czystego alkoholu. Do wniosku dołączono sprawozdanie zawierające informacje uzasadniające wnioskowane zmiany. Producenci rumu „tradycyjnego” nie byli w stanie korzystać w 2016 r. z wystarczającego dostępu do rynku we Francji metropolitalnej. Przewidywane stopy wzrostu wymagały kontyngentu w wysokości 144 400 hektolitrów czystego alkoholu i ilość tę osiągnięto pod koniec 2016 r. Roczny kontyngent w wysokości 120 000 hektolitrów czystego alkoholu powinien zatem zostać zwiększony do 144 000 hektolitrów czystego alkoholu.

               (4)

               Środki zatwierdzone na mocy decyzji nr 189/2014/UE mają być przedmiotem analizy oraz przeprowadzony ma zostać dogłębny przegląd całego systemu. Analiza ta ma uwzględniać sprawozdanie Francji, o którym mowa w art. 4 decyzji nr 189/2014/UE.

               (5)

               Kontyngent 120 000 hektolitrów czystego alkoholu na rok 2016 został wykorzystany już przed końcem 2016 r. Bez zwiększenia z mocą wsteczną jego wielkości od dnia 1 stycznia 2016 r. szkody dla producentów rumu „tradycyjnego” byłyby znaczące i prawdopodobnie nieodwracalne. Stosunki pomiędzy producentami rumu„tradycyjnego” a wielkimi sieciami jego sprzedaży detalicznej we Francji są regulowane umowami przewidującymi zobowiązania dotyczące dostarczanych ilości, cen zakupu oraz wszelkich ewentualnych rabatów i promocji. Wygaśnięcie kontyngentu spowodowało nieprzewidziany wzrost podatków w odniesieniu do ilości przekraczających kontyngent, podczas gdy producenci rumu „tradycyjnego” nie mogli przewidzieć na początku roku, tj. w momencie zawierania umów, jakie jest prawdopodobieństwo przekroczenia kontyngentu i jego możliwy zakres. W sytuacji braku zwiększenia z mocą wsteczną kontyngentu producenci rumu „tradycyjnego” ponieśliby znaczne straty w odniesieniu do ilości przekraczających kontyngent. Z tego względu należy zezwolić na zwiększenie kontyngentu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2016 r.

               (6)

               Pozostałe elementy, o których mowa w decyzji nr 189/2014/UE, pozostały bez zmian, a w niezależnej analizie ekonomicznej przeprowadzonej przez służby Komisji zakończonej w lipcu 2016 r. stwierdzono, że przywóz do Francji rumu „tradycyjnego” produkowanego na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie stanowi jedynie niewielką część całkowitej konsumpcji alkoholu we Francji. W związku z tym stosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego nie powinno powodować zakłócenia konkurencji na rynku rumu we Francji, a tym bardziej na jednolitym rynku.

               (7)

               Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania art. 107 i 108 Traktatu.

               (8)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję nr 189/2014/UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji nr 189/2014/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Obniżone stawki podatku akcyzowego i obniżone stawki składki VSS, o których mowa w art. 1, mające zastosowanie do rumu, o którym mowa w art. 2, są ograniczone do:

                           a)

                           rocznego kontyngentu 120 000 hektolitrów czystego alkoholu w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.; oraz

                           b)

                           rocznego kontyngentu 144 000 hektolitrów czystego alkoholu w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.”;

               2)

               art. 5 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 5
               Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r., z wyjątkiem:

                           a)

                           art. 1, art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 3 ust. 2, które mają zastosowanie od dnia 1 stycznia 2012 r.; oraz

                           b)

                           art. 3 ust. 1 lit. b), który ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         J. AAB

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 24 października 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady nr 189/2014/UE z dnia 20 lutego 2014 r. upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki niektórych podatków pośrednich na rum „tradycyjny” produkowany na Gwadelupie, w Gujanie Francuskiej, na Martynice i na Reunionie oraz uchylająca decyzję 2007/659/WE (Dz.U. L 59 z 28.2.2014, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316 z 31.10.1992, s. 29).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2161 z dnia 20 listopada 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)

text:
               21.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/48

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/2161
   z dnia 20 listopada 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/486/WPZiB (1) w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine).

               (2)

               W dniu 3 grudnia 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/2249 (2) przedłużającą mandat misji do dnia 30 listopada 2017 r. i określającą finansową kwotę odniesienia dla EUAM Ukraine do dnia 30 listopada 2016 r.

               (3)

               Decyzją Rady (WPZiB) 2016/712 (3) dostosowano finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 30 listopada 2016 r., a w decyzji Rady (WPZiB) 2016/2083 (4) określono finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r.

               (4)

               Według przeprowadzonego w 2017 r. przeglądu strategicznego EUAM Ukraine należy przedłużyć do dnia 31 maja 2019 r.

               (5)

               Należy określić finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia 31 maja 2019 r.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/486/WPZiB.

               (7)

               EUAM Ukraine będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2014/486/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine do dnia 30 listopada 2014 r. wynosi 2 680 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 30 listopada 2015 r. wynosi 13 100 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2015 r. do dnia 30 listopada 2016 r. wynosi 17 670 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r. wynosi 20 800 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia 31 maja 2019 r. wynosi 31 956 069,20 EUR.
               Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na kolejne okresy podejmuje Rada.”.

               2)

               W art. 19 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 maja 2019 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. REPS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/486/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2249 z dnia 3 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 318 z 4.12.2015, s. 38).

      (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/712 z dnia 12 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 125 z 13.5.2016, s. 11).

      (4)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2083 z dnia 28 listopada 2016 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 321 z 29.11.2016, s. 55).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2162 z dnia 20 listopada 2017 r. zmieniająca decyzję 2013/233/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)

text:
               21.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/50

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/2162
   z dnia 20 listopada 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2013/233/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 maja 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/233/WPZiB (1), która ustanawia misję Unii Europejskiej dotyczącą pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya).

               (2)

               W dniu 17 lipca 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/1342 (2) przedłużającą mandat misji EUBAM Libya do dnia 31 grudnia 2018 r. i określającą finansową kwotę odniesienia na okres do dnia 30 listopada 2017 r.

               (3)

               Należy zmienić decyzję 2013/233/WPZiB, by określić nową finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.

               (4)

               EUBAM Libya będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 13 ust. 1 decyzji 2013/233/WPZiB dodaje się akapit w brzmieniu:

      „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUBAM Libya w okresie od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. wynosi 31 200 000,00 EUR.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 2017 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. REPS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/233/WPZiB z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya) (Dz.U. L 138 z 24.5.2013, s. 15).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1342 z dnia 17 lipca 2017 r. zmieniająca decyzję 2013/233/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii oraz przedłużająca okres obowiązywania tej decyzji (EUBAM Libya) (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 60).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2163 z dnia 20 listopada 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi

text:
               21.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/51

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/2163
   z dnia 20 listopada 2017 r.
   zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1), w szczególności jej art. 3 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/145/WPZiB.

               (2)

               W następstwie zorganizowania przez Federację Rosyjską w dniu 10 września 2017 r. wyborów gubernatorskich w bezprawnie przyłączonym mieście Sewastopolu Rada uważa, że należy dodać jedną osobę do wykazu osób, podmiotów i organów podlegających środkom ograniczającym, zawartego w załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do decyzji 2014/145/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Osobę wymienioną w załączniku do niniejszej decyzji dodaje się do wykazu zawartego w załączniku do decyzji 2014/145/WPZiB.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. REPS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 78 z 17.3.2014, s. 16.

      ZAŁĄCZNIK

         Wykaz osób, o których mowa w art. 1

                     Imię i nazwisko

                     Informacje identyfikacyjne

                     Przyczyny

                     Data umieszczenia w wykazie

                     „161.

                     Dmitrij Władimirowicz OWSJANNIKOW
                     (Дмитрий Владимирович Овсянников)

                     Data urodzenia: 21 lutego 1977 r.
                     Miejsce urodzenia: Omsk, ZSRR

                     „Gubernator Sewastopola”.
                     Owsjannikow został wybrany na „gubernatora Sewastopola” w wyborach z dnia 10 września 2017 r. zorganizowanych przez Federację Rosyjską w bezprawnie przyłączonym mieście Sewastopol.
                     W dniu 28 lipca 2016 r. prezydent Władimir Putin mianował go pełniącym obowiązki „gubernatora Sewastopola”. W tym charakterze pracował on na rzecz dalszej integracji bezprawnie przyłączonego półwyspu krymskiego do Federacji Rosyjskiej i ponosi w związku z tym odpowiedzialność za aktywne wspieranie lub realizację działań lub polityk, które podważają integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażają.
                     W 2017 r. wygłosił publiczne oświadczenia popierające bezprawne przyłączenie Krymu i Sewastopola, a w rocznicę nielegalnego „referendum krymskiego” upamiętnił weteranów z tzw. „jednostek samoobrony” ułatwiających rozmieszczanie sił rosyjskich na półwyspie krymskim w okresie poprzedzającym jego bezprawne przyłączenie przez Federację Rosyjską, a także wezwał do uczynienia Sewastopola południową stolicą Federacji Rosyjskiej.

                     21.11.2017”


title: Decyzja Rady (UE) 2018/586 z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii

text:
               18.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/20

         DECYZJA RADY (UE) 2018/586
   z dnia 12 kwietnia 2018 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Austrii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 20 czerwca 2017 r. decyzją Rady (UE) 2017/1121 (4) stanowisko członka ponownie zajął Christian BUCHMANN.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Christiana BUCHMANNA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               —

               Barbara EIBINGER-MIEDL, Landesrätin in der Steiermärkischen Landesregierung.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Rady

         T. DONCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2017/1121 z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii (Dz.U. L 162 z 23.6.2017, s. 54).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/653 z dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie powstania magazynu na potrzeby cywilnych misji zarządzania kryzysowego

text:
               27.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 108/22

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/653
   z dnia 26 kwietnia 2018 r.
   w sprawie powstania magazynu na potrzeby cywilnych misji zarządzania kryzysowego
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Do celu unijnych cywilnych misji zarządzania kryzysowego trzeba zapewnić zaspokojenie potrzeb z zakresu szybkiego rozmieszczania oraz spełnienie wymogów operacyjnych.

               (2)

               W dniu 13 listopada 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/698/WPZiB (1) ustanawiającą magazyn na potrzeby cywilnych misji zarządzania kryzysowego. Zgodnie z art. 6 tej decyzji przeglądu użyteczności, skuteczności i opłacalności magazynu dokonała Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ). Wynik tego przeglądu został omówiony w rozmowach z odpowiednimi organami przygotowawczymi Rady w pierwszej połowie roku 2016.

               (3)

               W dniu 3 maja 2016 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa potwierdził, że powstanie magazynu jest środkiem przydatnym, który wspomoże szybkie rozmieszczenie misji w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO). Komitet ten zgodził się, że nowy magazyn powinien być obsługiwany przez organ publiczny lub organ podlegający prawu prywatnemu mający obowiązek świadczenia usługi publicznej w państwach członkowskich, jak przewidziano w art. 58 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), a następnie zwrócił się do ESDZ o przeprowadzenie procedury selekcji. Specyfikacja warunków zamówienia procedury selekcji została zatwierdzona przez odpowiednie organy przygotowawcze Rady.

               (4)

               W następstwie sprawozdania ESDZ Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (niżej zwany „Wysokim Przedstawicielem”) wystosował do Rady zalecenie, by wybrała Szwedzką Agencję Ochrony Ludności (Myndigheten för samhällsskydd och beredskap – MSB) jako podmiot obsługujący magazyn przy realizacji przedsięwzięcia magazynowego.

               (5)

               W ramach magazynu powinny zostać nabyte, a następnie składowane, konserwowane i uzupełniane strategiczne zapasy istotnego sprzętu i majątku potrzebne do szybkiego rozmieszczenia cywilnej misji WPBiO. W ramach magazynu powinny zostać nabyte, a następnie składowane, konserwowane i udostępniane nowe i używane składniki takiego sprzętu i majątku przeznaczone dla cywilnych misji WPBiO; powinny także by świadczone usługi wsparcia tych misji. Wszelkie inne składniki używanego sprzętu i majątku odzyskane z takich misji powinny także – w ramach magazynu – być nabywane, składowane i udostępniane.

               (6)

               Jako zadanie drugorzędne w ramach magazynu może także być zapewniane takie samo wsparcie innych działań operacyjnych Unii na podstawie art. 28 Traktatu oraz wsparcie dla specjalnych przedstawicieli Unii Europejskiej (SPUE).

               (7)

               Magazyn powinien powstać na okres trzech lat, z możliwością przedłużenia tego okresu o kolejny rok,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Cele
   1.   Do celów zapewniania szybkiego rozmieszczania istotnego sprzętu i majątku oraz do celów świadczenia odpowiednich usług wsparcia cywilnych misji zarządzania kryzysowego, a także do celów zapewniania tym misjom szybkiego i stałego dostępu do takiego sprzętu i majątku, Unia wzmacnia swoje zdolności przez utworzenie magazynu.
   2.   W razie potrzeby, w ramach magazynu można także zapewniać takie samo wsparcie w zakresie sprzętu, majątku i usług na rzecz innych działań operacyjnych Unii na podstawie art. 28 Traktatu oraz na rzecz SPUE.
   Artykuł 2
   Powstanie magazynu
   1.   Do celów określonych w art. 1 powstaje magazyn. Magazyn ten pełni w szczególności następujące zadania:

               a)

               nabycie, składowanie, konserwowanie i uzupełnianie strategiczne zapasów istotnego sprzętu i majątku, określonych w załączniku;

               b)

               nabycie, składowanie, konserwowanie i udostępnianie istotnego nowego i używanego sprzętu, majątku oraz świadczenie usług wsparcia określonych w załączniku; sprzęt i majątek ten są przeznaczone dla misji WPBiO i obejmują przedmioty odzyskane z innych takich misji.

         2.   W ramach magazynu można także nabywać, składować, konserwować i udostępniać cywilnym misjom WPBiO odpowiednie składniki sprzętu i majątku o charakterze i zastosowaniu podobnym do składników określonych w załączniku.
   3.   W ramach magazynu można także nabywać, składować i udostępniać cywilnym misjom WPBiO odzyskane z innych takich misji składniki sprzętu i majątku o charakterze i zastosowaniu innym niż składniki określone w załączniku.
   4.   Magazyn może także spełniać, w razie potrzeby, funkcje określone w ust. 1 lit. b), ust. 2 i 3 w odniesieniu do innych działań operacyjnych Unii oraz do SPUE.
   Artykuł 3
   Wykonanie
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel.
   2.   Techniczne wykonanie niniejszej decyzji należy powierzyć Szwedzkiej Agencji Ochrony Ludności jako podmiotowi obsługującemu magazyn. Szwedzka Agencja Ochrony Ludności wykonuje swoje zadania pod kierunkiem Wysokiego Przedstawiciela, bez uszczerbku dla obowiązków finansowych Komisji określonych w art. 4 ust. 3.
   3.   Szczegółowe ustalenia dotyczące wykonania niniejszej decyzji zostają uzgodnione między Szwedzką Agencją Ochrony Ludności a dowódcą operacji cywilnej w konsultacji z właściwymi służbami Komisji. w ustaleniach tych zostaje w szczególności zaznaczone, że dowódcy operacji cywilnej przysługuje dostęp do magazynu w celu sprawowania nadzoru technicznego i operacyjnego, który ma zapewnić zdolność do rozmieszczenia i właściwe funkcjonowanie cywilnych misji zarządzania kryzysowego. Dowódca operacji cywilnej ocenia również, czy używane składniki majątku pod względem technicznym nadają się do składowania i wykorzystania w przyszłości, i powiadamia o potrzebie odświeżenia i uzupełnienia składowanego majątku.
   4.   Magazyn udostępnia sprzęt i majątek, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) oraz w art. 2 ust. 2, na wniosek danej cywilnej misji WPBiO, na podstawie określonych potrzeb misji i zgodnie z jej mandatem. Te same warunki mają zastosowanie odpowiednio do innych działań operacyjnych Unii i do SPUE.
   Artykuł 4
   Uzgodnienia finansowe
   1.   Finansowa kwota odniesienia przeznaczona na realizację niniejszej decyzji przez okres 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy, o której mowa w ust. 3, wynosi 52 240 608,49 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty finansowej określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje należyte zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 2. W tym celu zawiera ona umowę ze Szwedzką Agencją Ochrony Ludności jako podmiotem obsługującym magazyn.
   4.   Umowa, o której mowa w ust. 3 przewiduje m.in., że:

               a)

               sprzęt i majątek, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) oraz w art. 2 ust. 2, mają zostać zakupione przez tę Szwedzką Agencję Ochrony Ludności w jej własnym imieniu i zgodnie z jej przepisami udzielania zamówień;

               b)

               Szwedzka Agencja Ochrony Ludności udostępnia misjom WPBiO sprzęt i majątek nieodpłatnie oraz odbiera taki sprzęt i majątek w stosownych przypadkach;

               c)

               przed wygaśnięciem umowy Szwedzka Agencja Ochrony Ludności przekaże cały składowany przez siebie sprzęt i majątek Komisji lub innemu podmiotowi wyznaczonemu przez Komisję.

         5.   Komisja podejmuje starania w celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 3, jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich związanych z tym trudnościach oraz o dacie zawarcia umowy.
   Artykuł 5
   Sprawozdawczość
   1.   Wysoki Przedstawiciel składa Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszej decyzji co sześć miesięcy.
   2.   Komisja przekazuje Radzie co sześć miesięcy informacje na temat finansowych aspektów działania magazynu.
   Artykuł 6
   Przegląd
   Rada dokonuje przeglądu finansowej kwoty odniesienia, o której mowa w art. 4 ust. 1, 18 miesięcy od dnia zawarcia umowy, o której mowa w art. 4 ust. 3, w odniesieniu do kwoty uznawanej za niezbędną do zaspokojenia zapotrzebowania zgłaszanego przez cywilne misje WPBiO na składniki sprzętu i majątku ponad liczbę składników przechowywanych w ramach zapasów strategicznych, aby zapewnić, by finansowa kwota odniesienia należycie uwzględniała zmieniające się potrzeby tych misji. Przegląd uwzględnia także zmieniające się potrzeby innych działań operacyjnych Unii oraz SPUE.
   Artykuł 7
   Wejście w życie i wygaśnięcie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Wygasa ona 36 miesięcy po dniu zawarcia umowy, o której mowa w art. 4 ust. 3, chyba że Rada postanowi ją przedłużyć o kolejny okres 12 miesięcy.
   Artykuł 8
   Uchylenie
   Niniejszym uchyla się decyzję 2012/698/WPZiB.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/698/WPZiB z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie powstania magazynu na potrzeby cywilnych misji zarządzania kryzysowego (Dz.U. L 314 z 14.11.2012, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK
      KLUCZOWY SPRZĘT I MAJĄTEK, KTÓRE MA ZAPEWNIĆ PODMIOT OBSŁUGUJĄCY MAGAZYN
      Zapasy strategiczne składają się z istotnego sprzętu i majątku potrzebnego do rozmieszczenia cywilnej misji WPBiO obejmującej do 200 osób personelu, w każdym obszarze operacji w ciągu 30 dni.
      Kluczowy sprzęt i majątek obejmuje:

                  —

                  Pojazdy samochodowe

                              —

                              Samochód typu SUV

                              —

                              Mały samochód typu SUV

                              —

                              Minibus

                              —

                              Wytrzymały pojazd z napędem na cztery koła

                              —

                              Samochód typu limuzyna/kombi

                  —

                  Sprzęt informatyczny

                              —

                              Serwery

                              —

                              „Zapory ogniowe” (ang. „firewalls”)

                              —

                              Komputery stacjonarne

                              —

                              Laptopy

                              —

                              Monitory

                              —

                              Drukarki, tonery i bębny

                              —

                              Zasilacz awaryjny

                              —

                              Punkty dostępu Wi-Fi

                              —

                              Akcesoria komputerowe/serwerowe/sieciowe

                  —

                  Sprzęt łącznościowy

                              —

                              Telefony satelitarne

                              —

                              Radioodbiorniki bardzo wysokich częstotliwości (VHF)

                              —

                              Urządzenia GPS

                              —

                              Telefony komórkowe

                              —

                              System telekonferencji wideo

                  —

                  Środki ochrony indywidualnej

                              —

                              Kamizelki kuloodporne

                              —

                              Hełmy

                              —

                              Dodatki

                  —

                  Sprzęt medyczny

                              —

                              Zestawy doraźnej pomocy (torba zawierająca niezbędne przedmioty do pomocy przy urazach)

                              —

                              Automatyczne defibrylatory zewnętrzne

                  —

                  Produkty reklamowe

                              —

                              Flagi

                              —

                              Reklamowe przedmioty osobiste (takie jak berety, opaski na ramię, kamizelki odblaskowe itd.)

                              —

                              Naklejki na pojazdy

                  —

                  Różne

                              —

                              Urządzenie do drukowania kart tożsamości (drukarka do osobistych kart tożsamości)

                              —

                              Sprzęt do kodowania kreskowego (czytnik kodów kreskowych i drukarka etykiet z kodami kreskowymi)

            USŁUGI WSPARCIA, KTÓRE MA ZAPEWNIĆ PODMIOT OBSŁUGUJĄCY MAGAZYN

                  —

                  Zamówienia
                  Podmiot obsługujący magazyn będzie zamawiał zapasy strategiczne sprzętu we własnym imieniu i stosując własne przepisy udzielania zamówień.

                  —

                  Składowanie, kodowanie i opatrywanie zapasów strategicznych kodami kreskowymi

                  —

                  Spedycja
                  Podmiot obsługujący magazyn będzie przygotowywał składowany sprzęt do transportu.
                  Podmiot obsługujący magazyn będzie odpowiadał za następujące zapewnienie/zamówienie transportu sprzętu:

                              —

                              z magazynu centralnego do miejsca rozmieszczenia misji WPBiO

                              —

                              z miejsca rozmieszczenia misji WPBiO do magazynu centralnego

                              —

                              między misjami WPBiO

                              —

                              od i do dostawców

                  —

                  System planowania zasobów przedsiębiorstwa
                  Podmiot obsługujący magazyn zapewni system planowania zasobów przedsiębiorstwa wraz z odpowiednimi systemami awaryjnymi, w celu zapewnienia ciągłości powiązanych działań/procesów i ich utrzymania. Podmiot obsługujący magazyn zapewnia usługi związane z konfiguracją, dostosowaniem i aktualizacją systemu planowania zasobów przedsiębiorstwa. Podmiot obsługujący magazyn zarządza także wszelkimi licencjami potrzebnymi do użytkowania tego systemu.

                  —

                  Konserwacja techniczna i naprawy sprzętu nowego i używanego
                  Podmiot obsługujący magazyn zapewni konserwację techniczną i przeprowadzi testy operacyjne zarówno nowego, jak i używanego sprzętu składowanego w magazynie. Podmiot obsługujący zapewni także naprawę sprzętu używanego, jeżeli podmiot zamawiający ją zleci.

                  —

                  Remont pojazdów opancerzonych
                  Oczekuje się, że podmiot obsługujący magazyn zapewni serwis, remont oraz (ponowną) certyfikację pojazdów opancerzonych, jeżeli podmiot zamawiający powierzy mu to zadanie.

                  —

                  Utylizacja
                  Podmiot obsługujący magazyn powinien zapewnić usługi związane z utylizacją materiałów niebezpiecznych takich jak baterie/akumulatory, smary, amunicja, pojazdy opancerzone, sprzęt radiowy itd., które to usługi z różnych przyczyn (bezpieczeństwa, środowiska itd.) nie mogą być zapewnione na miejscu przez misję. Podmiot obsługujący magazyn powinien zapewnić zutylizowanie tych zapasów sprzętu strategicznego, którego naprawa może nie być opłacalna.

                  —

                  Środki farmaceutyczne i zużywalne środki medyczne
                  Podmiot obsługujący magazyn zapewnić dostawy środków farmaceutycznych i zużywalnych środków medycznych bezpośrednio od dostawcy do autoryzowanego personelu medycznego misji WPBiO.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/757 z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie wypowiedzenia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów

text:
               24.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 128/13

         DECYZJA RADY (UE) 2018/757
   z dnia 14 maja 2018 r.
   w sprawie wypowiedzenia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1563/2006 (2) dotyczy zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (zwanej dalej „Umową o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE–Komory”).

               (2)

               Jednym z celów Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE–Komory jest zapewnienie, aby środki gwarantujące ochronę stad ryb i zarządzanie nimi były skuteczne oraz aby zwalczane były nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (połowy NNN).

               (3)

               Zgodnie z art. 11 Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE–Komory umowa ta obowiązuje przez okres siedmiu lat, począwszy od daty jej wejścia w życie, i może zostać przedłużona na dodatkowy okres siedmiu lat, chyba że zostanie wypowiedziana przez jedną ze Stron.

               (4)

               Zgodnie z art. 12 Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE–Komory umowa ta może zostać wypowiedziana przez jedną ze Stron w razie wystąpienia poważnych okoliczności, takich jak niewypełnienie zobowiązań w zakresie zwalczania połowów NNN. Zainteresowana Strona powiadamia drugą Stronę o zamiarze wypowiedzenia umowy na co najmniej sześć miesięcy przed upływem początkowego okresu siedmiu lat lub każdego dodatkowego okresu. Wysłanie tego powiadomienia powoduje rozpoczęcie konsultacji między Stronami.

               (5)

               Zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 (3) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie połowów NNN”) Komisja określa państwa trzecie, które uznaje za niewspółpracujące państwa trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN. Państwo trzecie może zostać uznane za niewspółpracujące państwo trzecie, jeżeli nie wypełnia obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, polegających na podejmowaniu działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               (6)

               Zgodnie z decyzją przyjętą przez Komisję w dniu 1 października 2015 r. (4) Związek Komorów został powiadomiony o możliwości uznania go przez Komisję za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN z powodu: polityki taniej bandery prowadzonej przez władze Komorów; dowodów nielegalnej działalności połowowej prowadzonej przez flotę Komorów; słabych lub nieistniejących zdolności organów Komorów w zakresie monitorowania i kontroli oraz przestarzałych ram prawnych Komorów w zakresie rybołówstwa.

               (7)

               Decyzją tą Komisja rozpoczęła proces dialogu ze Związkiem Komorów, który był prowadzony zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. Związek Komorów nie podjął w odpowiednim czasie niezbędnych działań naprawczych.

               (8)

               Zważywszy, że Związek Komorów ustawicznie nie wypełniał obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, polegających na podejmowaniu działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania, Związek Komorów został uznany, zgodnie z art. 31 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/889 (5). Po uznaniu go za takie państwo Związek Komorów nadal nie podjął niezbędnych działań naprawczych.

               (9)

               Zgodnie z art. 33 rozporządzenia w sprawie połowów NNN decyzją wykonawczą Rady (UE) 2017/1332 (6) Związek Komorów został dodany do wykazu niewspółpracujących państw trzecich, ustanowionego decyzją wykonawczą Rady 2014/170/UE (7).

               (10)

               Zgodnie z art. 38 ust. 8 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja ma zaproponować wypowiedzenie wszelkich obowiązujących dwustronnych umów w sprawie połowów lub o partnerstwie w sprawie połowów zawartych z niewspółpracującym państwem trzecim, które zawierają postanowienia, zgodnie z którymi umowa ulega rozwiązaniu w przypadku niewypełnienia przez to państwo zobowiązań podjętych przez nie w zakresie zwalczania połowów NNN.

               (11)

               Należy zatem wypowiedzieć Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE–Komory.

               (12)

               Komisja, w imieniu Unii Europejskiej, powinna powiadomić Związek Komorów o tym wypowiedzeniu.

               (13)

               Wypowiedzenie powinno się stać skuteczne po upływie 6 miesięcy od daty tego powiadomienia.

               (14)

               Jeżeli jednak Związek Komorów zostanie skreślony przez Radę z wykazu niewspółpracujących państw trzecich na podstawie art. 33 rozporządzenia w sprawie połowów NNN zanim wypowiedzenie stanie się skuteczne, powinno ono zostać cofnięte i Komisja powinna natychmiast powiadomić Związek Komorów o tym cofnięciu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (zwana dalej „Umową o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE–Komory”), która weszła w życie dnia 6 marca 2008 r., zostaje wypowiedziana.
   Artykuł 2
   1.   Wraz z wejściem w życie niniejszej decyzji Komisja, w imieniu Unii Europejskiej, powiadamia Związek Komorów o wypowiedzeniu Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE–Komory.
   2.   Wypowiedzenie to staje się skuteczne po upływie 6 miesięcy od daty tego powiadomienia.
   3.   Jeżeli Związek Komorów zostanie skreślony przez Radę z wykazu niewspółpracujących państw trzecich na podstawie art. 33 rozporządzenia w sprawie połowów NNN zanim wypowiedzenie stanie się skuteczne, zostanie ono cofnięte i Komisja natychmiast powiadomi Związek Komorów o tym cofnięciu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 maja 2018 r.

            W imieniu Rady

         E. ZAHARIEVA

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 15 marca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1563/2006 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów (Dz.U. L 290 z 20.10.2006, s. 6).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1).

      (4)  Decyzja Komisji z dnia 1 października 2015 r. w sprawie powiadomienia państwa trzeciego o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (Dz.U. C 324 z 2.10.2015, s. 6).

      (5)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/889 z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie uznania Związku Komorów za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (Dz.U. L 135 z 24.5.2017, s. 35).

      (6)  Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2017/1332 z dnia 11 lipca 2017 r. zmieniająca w odniesieniu do Związku Komorów decyzję wykonawczą 2014/170/UE ustanawiającą wykaz niewspółpracujących państw trzecich w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 37).

      (7)  Decyzja wykonawcza Rady 2014/170/UE z dnia 24 marca 2014 r. ustanawiająca wykaz niewspółpracujących państw trzecich w zakresie zwalczania połowów NNN zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1005/2008 ustanawiającym wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (Dz.U. L 91 z 27.3.2014, s. 43).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/768 z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 55. sesji Komisji Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami w odniesieniu do niektórych zmian w załączniku C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami

text:
               25.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 129/77

         DECYZJA RADY (UE) 2018/768
   z dnia 22 maja 2018 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 55. sesji Komisji Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami w odniesieniu do niektórych zmian w załączniku C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia przystąpiła do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (zwanej dalej „konwencją COTIF”), na mocy decyzji Rady 2013/103/UE (1).

               (2)

               Wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Cypru i Malty, są umawiającymi się stronami konwencji COTIF i stosują ją.

               (3)

               Na podstawie art. 13 ust. 1 lit. d) i art. 33 ust. 5 konwencji COTIF Komisja Ekspertów ds. Przewozu Towarów Niebezpiecznych (zwana dalej „komisją ekspertów RID”) w ramach Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami („OTIF”), może wprowadzić zmiany w załączniku do załącznika C do konwencji COTIF, zawierającym Regulamin międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (zwany dalej „regulaminem RID”).

               (4)

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/68/WE (2) ustanawia przepisy dotyczące drogowego, kolejowego lub śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych w obrębie państw członkowskich lub między nimi, poprzez odniesienie do RID.

               (5)

               W celu dostosowania załącznika do RID do postępu naukowego i technicznego komisja ekspertów RID powinna przyjąć zmiany dotyczące norm technicznych lub jednolitych wymagań technicznych. Celem tych zmian jest zapewnienie bezpiecznego i efektywnego transportu towarów niebezpiecznych, uwzględniając jednocześnie postęp naukowo-techniczny w tym sektorze oraz opracowywanie nowych substancji i artykułów stwarzających zagrożenie podczas transportu.

               (6)

               Komitet do spraw transportu towarów niebezpiecznych ustanowiony dyrektywą 2008/68/WE omówił wstępnie proponowane zmiany.

               (7)

               W trakcie swojej 55. sesji w dniu 30 maja 2018 r. komisja ekspertów RID ma przyjąć decyzję w sprawie zmian w regulaminie RID.

               (8)

               Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach komisji ekspertów RID, ponieważ decyzja przyjęta przez tę komisję będzie wiążąca dla Unii.

               (9)

               Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 55. sesji komisji ekspertów RID powinno opierać się na dodatku do niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na 55. sesji komisji ekspertów RID w ramach Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r., określono w dodatku do niniejszej decyzji.
   Niewielkie zmiany w dokumentach, o których mowa w dodatku do niniejszej decyzji, mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w komisji ekspertów RID bez konieczności podejmowania kolejnej decyzji przez Radę.
   Artykuł 2
   Decyzje komisji ekspertów RID po ich przyjęciu zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ze wskazaniem daty ich wejścia w życie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2018 r.

            W imieniu Rady

         K. VALCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 51 z 23.2.2013, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. L 260 z 30.9.2008, s. 13).

      ZAŁĄCZNIK

                  Wniosek

                  Dokument źródłowy

                  Przedmiot

                  Uwagi

                  Stanowisko Unii

                  1.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/1

                  Numer identyfikacyjny zagrożenia dla towarów o numerach UN 3166 i 3171

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany

                  2.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/3

                  Przewóz towarów niebezpiecznych jako bagażu podręcznego lub przesyłki bagażowej

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmianę

                  3.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/5

                  102. sesja WP.15 (Genewa, 8–12 maja 2017 r.)

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                  4.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/7/Rev.1

                  Projekt listy korekt 2 do wydania RID z 2017 r.

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                  5.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/8

                  Nieformalna grupa robocza ds. list kontrolnych na potrzeby napełniania i opróżniania wagonów cystern do transportu gazu skroplonego (Florencja, 11–13 lipca 2017 r.)

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                  6.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/15

                  Skonsolidowane teksty przyjęte na wspólnym posiedzeniu w 2016 r. i 2017 r. oraz przez stałą grupę roboczą komisji ekspertów RID w listopadzie 2016 r.

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                  7.

                  Tamże

                  Zmiany do dalszego zbadania przez stałą grupę roboczą

                  —

                  —

                  8.

                  Tamże

                  Zmiany wymagające przyjęcia jednolitej opinii na wspólnym posiedzeniu EKG-ONZ – OTIF

                  Należy wspierać efektywny transport multimodalny

                  Zgoda na zmianę zgodnie z zaleceniami wspólnego posiedzenia

                  9.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/INF.8

                  Powielone tiret w pkt 4.3.3.5

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                  10.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/INF.10

                  Przepisy przejściowe

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                  11.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/INF.12

                  Proponowana zmiana w pkt 2.1.3.5.5 w dokumencie OTIF/RID/CE/GTP/2017/15

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej

                  12.

                  OTIF/RID/CE/GTP/2017/INF.16

                  103. sesja WP.15 (Genewa, 6–10 listopada 2017 r.)

                  Porozumienie w kwestiach technicznych w ramach stałej grupy roboczej OTIF dotyczące przyjęcia tekstu w zmienionym brzmieniu

                  Zgoda na zmiany w wersji ustalonej w ramach stałej grupy roboczej


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2018/767 z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie ustalenia terminu dziewiątych wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich

text:
               25.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 129/76

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2018/767
   z dnia 22 maja 2018 r.
   w sprawie ustalenia terminu dziewiątych wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Akt z dnia 20 września 1976 r. dotyczący wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich (1), w szczególności jego art. 11 ust. 2 akapit drugi,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 78/639/Euratom, EWWiS, EWG (3) Rada ustaliła termin pierwszych wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich na okres od dnia 7 do dnia 10 czerwca 1979 r.

               (2)

               Niemożliwe okazuje się przeprowadzenie dziewiątych wyborów w analogicznym terminie w 2019 r.

               (3)

               Należy zatem określić inny termin wyborów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, ustala się dla dziewiątych wyborów na okres od dnia 23 do dnia 26 maja 2019 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2018 r.

            W imieniu Rady

         K. VALCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 278 z 8.10.1976, s. 5.

      (2)  Opinia z dnia 18 kwietnia 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Decyzja Rady 78/639/Euratom, EWWiS, EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie ustalenia terminu pierwszych wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich (Dz.U. L 205 z 29.7.1978, s. 75).


title: Decyzja Komisji z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie zastąpienia członka grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT

text:
               21.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/2

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 18 czerwca 2018 r.
   w sprawie zastąpienia członka grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT
   (2018/C 217/02)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Komisji C(2015)3261 final z dnia 19 maja 2015 r. ustanawiającą platformę programu REFIT, a w szczególności jej art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji C(2015) 3261 final ustanawiająca platformę programu REFIT (dalej zwaną „platformą”) stanowi w art. 4, że w skład platformy wchodzić będzie grupa rządowa i grupa zainteresowanych stron oraz że grupa zainteresowanych stron składać się będzie z maksymalnie 20 ekspertów, z których dwoje reprezentować będzie Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów, a pozostali będą przedstawicielami przedsiębiorstw, włącznie z MŚP, oraz partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które dysponują bezpośrednim doświadczeniem w stosowaniu przepisów unijnych. Powołani do grupy zainteresowanych stron eksperci działają we własnym imieniu lub reprezentują wspólne interesy pewnej liczby zainteresowanych stron.

               (2)

               Art. 4 ust. 4 decyzji stanowi, że Komisja, na wniosek pierwszego wiceprzewodniczącego Komisji, mianuje członków grupy zainteresowanych stron wybranych spośród kandydatów, którzy mają bezpośrednie doświadczenie w stosowaniu przepisów unijnych i odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur. Nominacje te zapewniają w możliwie największym stopniu zrównoważoną reprezentację różnych sektorów, interesów i regionów Unii oraz płci. Art. 4 ust. 5 decyzji stanowi, że członkowie zostaną powołani do dnia 31 października 2019 r. Zgodnie z art. 4 ust. 6 decyzji członkowie, którzy złożą rezygnację, mogą zostać zastąpieni na pozostały okres swojej kadencji.

               (3)

               Decyzja Komisji C(2015) 9063 final z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania członków grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT (1) stanowi, że gdyby którykolwiek z członków grupy zainteresowanych stron przestał być jej członkiem w czasie kadencji platformy, pierwszy wiceprzewodniczący może wyznaczyć następcę z pierwotnej listy kandydatów, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur na stanowisko członka grupy zainteresowanych stron.

               (4)

               Pani Nina Renshaw zrezygnowała z członkostwa w grupie zainteresowanych stron od dnia 27 października 2017 r.

               (5)

               Pan Michael Huether figuruje na pierwotnej liście kandydatów, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur na stanowisko członka grupy zainteresowanych stron,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Pan Michael Huether zostaje mianowany członkiem grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT do dnia 31 października 2019 r., w zastępstwie pani Niny Renshaw.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 czerwca 2018 r.

            W imieniu Komisji

         Frans TIMMERMANS

            Pierwszy Wiceprzewodniczący

      (1)  https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/commission-decision-appointment-of-members-stakeholder-group-refit-platform_dec2015_en.pdf

      ZAŁĄCZNIK

                  Imię i nazwisko

                  Obywatelstwo

                  Reprezentuje wspólne interesy zainteresowanych stron w danym obszarze polityki

                  Obecny pracodawca

                  Pan Michael Hüther

                  Niemieckie

                  NIE

                  Instytut Badań Gospodarczych w Kolonii/Institut der deutschen Wirtschaft Koeln e.V., Kolonia


               25.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/163

      P8_TA(2017)0056
      Wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marine Le Pen (2016/2295(IMM))
      (2018/C 263/22)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen przekazany w dniu 5 października 2016 r. przez francuskiego ministra sprawiedliwości Jean-Jacques’a Urvoas w ramach postępowania dochodzeniowego toczącego się wobec Marine Le Pen przed sądem wielkiej instancji w Nanterre w związku z rozpowszechnianiem na jej koncie Twitter obrazów przemocy o treści islamistycznej,

                  —

                  po wysłuchaniu wyjaśnień Jean-François Jalkha, reprezentującego Marine Le Pen, zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0047/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że francuskie organy sądowe wystąpiły o uchylenie immunitetu posłanki do Parlamentu Europejskiego i przewodniczącej Frontu Narodowego (FN) Marine Le Pen w ramach postępowania w sprawie rozpowszechniania za pośrednictwem jej konta Twitter obrazów przemocy przedstawiających egzekucje trzech zakładników ugrupowania terrorystycznego Daisz i opatrzonych komentarzem „To jest Daisz” w dniu 16 grudnia 2015 r. po wywiadzie w rozgłośni radiowej RMC, w którym dochodzenie FN do władzy porównano do działań ugrupowania terrorystycznego Daisz;

                  B.

                  mając na uwadze, iż zgodnie z utrwaloną praktyką Parlamentu Europejskiego immunitet posła do PE można uchylić wówczas, gdy zarzucane opinie lub obrazy nie mają bezpośredniego lub oczywistego związku z wykonywaniem przez osobę, której stawia się zarzuty, obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego ani nie wyrażają opinii lub stanowiska zajętego przez niego w głosowaniu w czasie wykonywania tych obowiązków zgodnie z art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej;

                  C.

                  mając na uwadze, że art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przewiduje, iż posłowie do Parlamentu Europejskiego na terytorium swojego państwa korzystają z immunitetów przyznawanych posłom do parlamentu ich państwa;

                  D.

                  mając na uwadze, że rozpowszechnianie obrazów przemocy, które mogą naruszać godność ludzką stanowi przestępstwo przewidziane i karane na podstawie art. 227-24, 227-29, 227-31 kodeksu karnego Republiki Francuskiej;

                  E.

                  mając na uwadze, że art. 6-1 francuskiej ustawy nr 2004-575 z dnia 21 czerwca 2004 r. na rzecz zaufania w gospodarce cyfrowej (Pour la Confiance dans l'Économie Numérique) będącej transpozycją dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) odnosi się do działalności usługodawców społeczeństwa informacyjnego, a nie działań o charakterze indywidualnym;

                  F.

                  mając na uwadze, że choć zdjęcia opublikowane przez Marine Le Pen są ogólnodostępne w wyszukiwarce Google i po ich upublicznieniu były wielokrotnie powielane w internecie, fakt, że zawierają przemoc może mimo wszystko naruszać godność ludzką;

                  G.

                  mając na uwadze, że usunięcia trzech zdjęć zażądała rodzina zakładnika Jamesa Foleya w dniu 17 grudnia 2015 r., czyli po interwencji wymiaru sprawiedliwości, i że w następstwie tego żądania Marine Le Pen usunęła tylko zdjęcie Jamesa Foleya;

                  H.

                  mając na uwadze, że w harmonogramie prowadzenia postępowania sądowego przeciwko Marine Le Pen zachowano terminy typowe dla procedur dotyczących prasy i innych mediów, a tym samym nie ma powodu podejrzewać, że mamy do czynienia z przypadkiem fumus persecutionis, czyli sytuacji, w której istnieją przesłanki lub przejawy wskazujące na zamiar zaszkodzenia działalności politycznej posła;

                  I.

                  mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej żaden poseł do Parlamentu nie może, w sprawach karnych, zostać zatrzymany lub poddany jakimkolwiek innym formom pozbawienia lub ograniczenia wolności bez zgody Parlamentu;

                  J.

                  mając na uwadze, że nie leży w gestii Parlamentu Europejskiego zajmowanie stanowiska w sprawie winy posła lub jej braku ani w sprawie możliwości wszczęcia postępowania karnego w związku z przypisywanymi mu czynami;

                  1.

                  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Marine Le Pen;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwym władzom Republiki Francuskiej i Marine Le Pen.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1089 z dnia 22 czerwca 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej

text:
                  1.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 195/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1089
         z dnia 22 czerwca 2018 r.
         w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z decyzją (UE) 2017/2381 (2) dnia 6 lutego 2018 r. podpisano Umowę pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej (zwaną dalej „Umową”).

                     (2)

                     Tekst umowy, który jest wynikiem negocjacji, należycie odzwierciedla wytyczne negocjacyjne wydane przez Radę.

                     (3)

                     Zasięgnięto opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

                     (4)

                     Umowę należy zatwierdzić,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii, Umowę pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej.
            Tekst umowy załączono do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, powiadomienia przewidzianego w art. 44 ust. 2 Umowy.

            Artykuł 3
            Komisja wspomagana przez przedstawicieli państw członkowskich reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie utworzonym na mocy art. 41 Umowy.

            Artykuł 4
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 22 czerwca 2018 r.

                  W imieniu Rady

               V. GORANOV

                  Przewodniczący

            (1)  Opinia z dnia 29 maja 2018 r. dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/2381 z dnia 5 grudnia 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 340 z 20.12.2017, s. 4).

            (3)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1107 z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Iraku z drugiej strony

text:
                  10.8.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 203/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1107
         z dnia 20 lipca 2018 r.
         w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Iraku z drugiej strony
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, 100, 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Iraku z drugiej strony (zwana dalej „Umową”), została podpisana w dniu 11 maja 2012 r. z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia w późniejszym terminie.

                     (2)

                     Umowa powinna zostać zatwierdzona,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Umowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Iraku z drugiej strony, wraz z załącznikami oraz jednostronną deklaracją Unii, dołączonymi do aktu końcowego, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii. (2)

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia, przewidzianego w art. 116 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na związanie się Umową. (3)

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 20 lipca 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda z dnia 4 lipca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 204 z 31 lipca 2012 r., s. 20 wraz z decyzją w sprawie podpisania.

            (3)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


Decyzja Komisji z dnia 26/07/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8959 - Sonatrach) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1545 z dnia 15 października 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/1869 w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq)

text:
                  16.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 259/31

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1545
         z dnia 15 października 2018 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/1869 w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 16 października 2017 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2017/1869 (1) w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq).

                     (2)

                     W następstwie przeglądu strategicznego EUAM Iraq Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zalecił zmianę mandatu misji EUAM Iraq i jego przedłużenie o 18 miesięcy.

                     (3)

                     Należy odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2017/1869.

                     (4)

                     Misja EUAM Iraq będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji (WPZiB) 2017/1869 wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        art. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

                           „Artykuł 2
                           Cele
                           Strategiczne cele misji EUAM Iraq są następujące:

                                       1)

                                       zapewnianie władzom irackim doradztwa i wiedzy fachowej na poziomie strategicznym w celu zidentyfikowania i określenia wymogów w zakresie spójnej realizacji tych aspektów programu bezpieczeństwa narodowego Iraku i związanych z nim planów, które dotyczą cywilnego segmentu reformy sektora bezpieczeństwa;

                                       2)

                                       analizowanie, ocena i wskazywanie – na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym – możliwości dalszego zaangażowania Unii w ramach wspierania potrzeb cywilnego segmentu reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku; dostarczanie informacji na potrzeby planowania i wdrażania działań Unii i państw członkowskich i ułatwianie tego planowania i wdrażania;

                                       3)

                                       wspomaganie delegatury Unii w koordynacji wsparcia Unii i państw członkowskich w obszarze reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku i zapewnianie spójności działań Unii.

                           Artykuł 3
                           Zadania

                              1.   Aby wypełnić cele określone w art. 2 pkt 1, EUAM Iraq prowadzi następujące działania:

                                          a)

                                          wzmacnianie doradztwa strategicznego w zakresie opracowywania krajowych strategii służących zwalczaniu terroryzmu (w tym brutalnego ekstremizmu) i przestępczości zorganizowanej oraz zapobieganiu tym zjawiskom; obejmuje to nakreślanie polityk i planów działania pod kątem projektowania i wdrażania tych strategii, zapewniając podejście integracyjne;

                                          b)

                                          wspieranie Dyrekcji ds. Planowania w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w planowaniu i monitorowaniu wdrażania reform instytucjonalnych ministerstwa, w ramach realizacji strategii bezpieczeństwa narodowego;

                                          c)

                                          wspieranie zharmonizowanego wdrażania krajowych strategii i wspomaganie koordynowania i wdrażania architektury reformy sektora bezpieczeństwa w obrębie systemów programowania tej reformy i w obrębie ram nadrzędnych;

                                          d)

                                          określanie i wspieranie wdrażania, na poziomie strategicznym, kompleksowej strategii zwalczania przestępczości zorganizowanej, ze szczególnym wskazaniem na zarządzanie granicami, przestępstwa finansowe, a zwłaszcza korupcję, pranie pieniędzy i handel dobrami dziedzictwa kulturowego;

                                          e)

                                          zapewnianie doradztwa w celu ułatwiania włączania koncepcji praw człowieka i równouprawnienia płci do wszystkich krajowych strategii i polityk, z naciskiem na plany wdrażania w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych oraz za pośrednictwem biura Inspektora Generalnego, Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Dyrekcji ds. Szkolenia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych;

                                          f)

                                          wspieranie przyjmowania koncepcji nadzoru w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych oraz koncepcji dotyczących zwalczania korupcji finansowej i administracyjnej;

                                          g)

                                          wspieranie procesu reform instytucjonalnych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych poprzez promowanie zacieśniania koordynacji instytucjonalnej, zapewnianie narzędzi koncepcyjnych usprawniających planowanie, wdrażanie i ocenę tych reform na poziomie strategicznym oraz poprzez doradzanie w zakresie zarządzania reformami w aspekcie zasobów ludzkich;

                                          h)

                                          zapewnianie doradztwa w zakresie działań informacyjnych poza Bagdadem, z wykorzystaniem pomocy władz w oszacowywaniu potrzeb instytucji na szczeblu prowincji i regionu oraz w rozpoznawaniu możliwości uwzględniania tych potrzeb w procesie reform i wyzwań związanych z tym uwzględnianiem;

                                          i)

                                          ustanowienie i utrzymywanie skutecznych relacji z najważniejszymi podmiotami międzynarodowymi działającymi w cywilnym segmencie reformy sektora bezpieczeństwa, szczególnie z Organizacją Narodów Zjednoczonych, NATO, Globalną Koalicją i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.

                              2.   Aby wypełnić cele określone w art. 2 pkt 2, EUAM Iraq prowadzi następujące działania:

                                          a)

                                          utrzymywanie i aktualizowanie bieżących i planowanych działań wspierających reformę sektora bezpieczeństwa oraz wyciąganie wniosków i identyfikowanie niedociągnięć w skali krajowej;

                                          b)

                                          określanie średnio- i długoterminowych potrzeb i możliwości w zakresie ewentualnego przyszłego zaangażowania się Unii w reformę sektora bezpieczeństwa, w tym na szczeblu regionu i prowincji, w celu dostarczania informacji dla potrzeb dalszego unijnego planowania i w celu wspierania tego planowania, pod kątem ewentualnego przyszłego zaangażowania, również z udziałem NATO, przy pełnym poszanowaniu zasad integracyjności, wzajemności oraz autonomii decyzyjnej Unii. Planowanie będzie koordynowane z NATO w Iraku z myślą o zwiększeniu spójności między działaniami obu podmiotów w sposób wzajemnie się wzmacniający, w celu tworzenia synergii i uzyskiwania wsparcia w obszarach takich jak logistyka, przy jednoczesnym zapewnieniu pełnej przejrzystości i odpowiedzialności państw członkowskich;

                                          c)

                                          identyfikowanie, w porozumieniu z darczyńcami międzynarodowymi, projektów przynoszących szybkie rezultaty, które można by zrealizować za pomocą instrumentów Unii lub poprzez dwustronne angażowanie się państw członkowskich – na przykład zarządzanie granicami w porcie lotniczym w Bagdadzie.

                              3.   Aby wypełnić cele określone w art. 2 pkt 3, EUAM Iraq prowadzi następujące działania:

                                          a)

                                          wspieranie współpracy między zainteresowanymi podmiotami krajowymi i międzynarodowymi oraz koordynowania ich działań, z naciskiem na trzy poziomy przewidziane w strategii reformy sektora bezpieczeństwa;

                                          b)

                                          utrzymywanie wiodącej roli koordynatora w systemie prawodawstwa służącego bezpieczeństwu narodowemu oraz w systemie strategii obrony i bezpieczeństwa narodowego;

                                          c)

                                          utrzymywanie relacji z komitetem wsparcia na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w roli uprzywilejowanego partnera;

                                          d)

                                          dalsza ścisła współpraca z delegaturą Unii w zakresie cywilnego segmentu reformy sektora bezpieczeństwa, obejmująca kwestie zwalczania terroryzmu i sprawy wywiadowcze, oraz z państwami członkowskimi obecnymi w Bagdadzie, poprzez regularne spotkania na szczeblu szefa misji oraz na szczeblu ekspertów;

                                          e)

                                          wspieranie, w ścisłym porozumieniu z delegaturą Unii, stosowania zasad ram strategicznych UE we wspieraniu reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku.

                              4.   Wypełniając cele określone w art. 2 pkt 3, EUAM Iraq wspiera koordynację z Organizacją Narodów Zjednoczonych, szczególnie z programem rozwojowym ONZ, oraz z innymi podmiotami międzynarodowymi na miejscu, w tym z NATO, z Globalną Koalicją i ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, tak aby promować synergię i spójność, przy należytym poszanowaniu ram instytucjonalnych Unii.”;

                        2)

                        art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

                           „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Iraq w okresie od dnia 16 października 2017 r. do dnia 17 października 2018 r. wynosi 17 300 000 EUR.
                           Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Iraq w okresie od dnia 18 października 2018 r. do dnia 17 kwietnia 2020 r. wynosi 64 800 000 EUR.
                           Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na ewentualne kolejne okresy podejmuje Rada.”;

                        3)

                        w art. 17 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
                        „Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 17 kwietnia 2020 r.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1869 z dnia 16 października 2017 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w Iraku (EUAM Iraq) (Dz.U. L 266 z 17.10.2017, s. 12).