title: Decyzja Rady z dnia 27 kwietnia 2009 r. wdrażająca wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga

text:
               28.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 106/60

      DECYZJA RADY

   z dnia 27 kwietnia 2009 r.
   wdrażająca wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga
   (2009/349/WPZiB)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB (1) z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w szczególności jego art. 6, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W związku z przyjęciem 31 marca 2008 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucji nr 1807 (2008) (rezolucja RB ONZ nr 1807 (2008)), 14 maja 2008 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2008/369/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga.

               (2)

               3 marca 2009 r. Komitet Sankcji powołany zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1533 (2004) (rezolucja RB ONZ 1533 (2004)) zmienił wykaz osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym.

               (3)

               Wykazy osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym znajdujące się w załączniku do wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB powinny zostać odpowiednio zamienione. Wykazy powinny również zostać zmienione, aby zawrzeć w nich dodatkowe informacje dotyczące niektórych osób i podmiotów oraz aby skreślić z niego jedną osobę, co zostało ustalone przez Komitet Sankcji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Wykazy osób i podmiotów zawarte w załączniku do wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB zastępuje się wykazami zawartymi w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu, 27 kwietnia 2009 r.

            W imieniu Rady

         A. VONDRA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 127 z 15.5.2008, s. 84.

      ZAŁĄCZNIK

         „a)   Wykaz osób, o których mowa w art. 3, 4 i 5

                     Nazwisko

                     Imię

                     Przydomek

                     Płeć

                     Tytuł, funkcja

                     Adres
                     (nr, ulica, kod pocztowy, miejscowość, państwo)

                     Data urodzenia

                     Miejsce urodzenia
                     (miejscowość, państwo)

                     Numer paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość
                     (państwo, w którym dokument został wydany, data i miejsce wydania)

                     Obywatelstwo

                     Data wskazania

                     Inne informacje

                     1.

                     BWAMBALE

                     Frank Kakolele

                     Frank Kakorere, Frank Kakorere Bwambale

                     M

                     1.11.2005

                     Były przywódca Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji - Ruchu Wyzwolenia (RCD-ML) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami RCD-ML - jednej ze zbrojnych grup i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji 1493 (2003), odpowiedzialnej za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. Opuścił Narodowy Kongres Obrony Ludu (CNDP) w styczniu 2008 r. Od grudnia 2008 r. przebywa w Kinszasie.

                     2.

                     KAKWAVU BUKANDE

                     Jérôme

                     Jérôme Kakwavu

                     M

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Znany jako: »Commandant Jérôme«. Były przewodniczący Unii Kongijczyków na rzecz Demokracji/ Sił Zbrojnych Narodu Kongijskiego (UCD/FAPC). Nielegalne przejścia graniczne kontrolowane przez FAPC między Ugandą a DRK to najważniejszy szlak przepływu broni. Jako przewodniczący FAPC ma wpływ na politykę i dowodzi siłami FAPC oraz kontroluje ich działania; siły te były zaangażowane w nielegalny handel bronią i w konsekwencji naruszały embargo na broń. W grudniu 2004 roku mianowany generałem Sił Zbrojnych Demokratycznej Republiki Konga (FARDC). Od grudnia 2008 r. pozostaje w FARDC, główne miejsce pobytu w Kinszasie.

                     3.

                     KATANGA

                     Germain

                     M

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Przywódca FRPI. W grudniu 2004 roku mianowany generałem FARDC. Zamieszany w transport broni z naruszeniem embarga na broń. Od marca 2005 roku w areszcie domowym w Kinszasie za łamanie praw człowieka przez Siły Oporu Patriotycznego w Ituri (FRPI). 18 października 2007 r. przekazany przez rząd DRK Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu.

                     4.

                     LUBANGA

                     Thomas

                     M

                     Ituri

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Przewodniczący UPC/L – jednej ze zbrojnych grup i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji 1493 (2003), odpowiedzialnej za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. W marcu 2005 roku aresztowany w Kinszasie za łamanie praw człowieka przez Unię Kongijskich Patriotów/Frakcja Lubangi (UPC/L). Przekazany MTK przez władze kongijskie 17 marca 2006 r. Od grudnia 2008 r. sądzony za zbrodnie wojenne.

                     5.

                     MANDRO

                     Khawa Panga

                     Kawa Panga, Kawa Panga Mandro, Kawa Mandro, Yves Andoul Karim, Mandro Panga Kahwa, Yves Khawa Panga Mandro

                     M

                     20.8.1973

                     Bunia

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Znany jako: »Chief Kahwa«, »Kawa«. Były przywódca Partii Jedności i Ocalenia Integralności Konga (PUSIC) - jednej ze zbrojnych grup i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji 1493 (2003), odpowiedzialnych za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. Od kwietnia 2005 roku przebywa w więzieniu w miejscowości Bunia za sabotaż procesu pokojowego w Ituri. Aresztowany przez władze kongijskie w październiku 2005 r., uniewinniony przez Sąd Apelacyjny w Kisangani, następnie przekazany organom wymiaru sprawiedliwości w Kinszasie z powodu nowych zarzutów dotyczących zbrodni przeciwko ludzkości, zbrodni wojennych, zabójstwa, napad z bronią w ręku i naruszenie nietykalności cielesnej.

                     6.

                     MBARUSHIMANA

                     Callixte

                     M

                     24.7.1963

                     Ndusu/Ruhengeri Prowincja Północna, Rwanda

                     rwandyjskie

                     3.3.2009

                     Sekretarz generalny Demokratycznych Sił Wyzwolenia Rwandy (FDLR). Przywódca polityczny i wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie i dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b). Obecne miejsce pobytu: Paryż lub Thaïs we Francji.

                     7.

                     MPAMO

                     Iruta Douglas

                     Mpano, Douglas Iruta Mpamo

                     M

                     Bld Kanyamuhanga 52, Goma

                     28.12.1965/29.12.1965

                     Bashali, Masisi/Goma, DRK

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Właściciel/Dyrektor Compagnie Aérienne des Grands Lacs oraz Great Lakes Business Company, których samoloty były wykorzystywane do wspomagania grup zbrojnych i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji 1493 (2003). Odpowiedzialny także za fałszowanie informacji na temat lotów oraz ładunków prawdopodobnie w celu umożliwienia łamania embarga na broń. Główne miejsce pobytu w Gomie i w Gisenyi w Rwandzie. Często przekracza granicę międzynarodową między Rwandą a Kongiem.

                     8.

                     MUDACUMURA

                     Sylvestre

                     M

                     rwandyjskie

                     1.11.2005

                     Znany jako: »Radja«, »Mupenzi Bernard«, »General Major Mupenzi«. Przywódca Demokratycznych Sił Wyzwolenia Rwandy (FDLR) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami FDLR - jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, zamieszany w nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. Od grudnia 2008 r. nadal służy jako dowódca wojskowy FDLR-FOCA. Główne miejsce pobytu w Kibua, terytorium Masisi, DRK.

                     9.

                     MUJYAMBERE

                     Leopold

                     Musenyeri, Achille, Frere Petrus Ibrahim

                     M

                     17.3.1962, około 1966

                     Kigali, Rwanda

                     rwandyjskie

                     3.3.2009

                     Pułkownik. Dowódca Drugiej Dywizji FOCA/Brygad Rezerwy (ramię zbrojne FDLR). Przywódca wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie i dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b). Zgodnie z dowodami zestawionymi przez grupę ekspertów Komitetu Sankcji DRK Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, wyszczególnionymi w sprawozdaniu z 13 lutego 2008 r., dziewczęta przetrzymywane przez FDLR-FOCA były przedtem uprowadzone i wykorzystywane seksualnie. Od połowy 2007 r. FDLR-FOCA, rekrutujące przedtem nastolatków, siłą rekrutuje chłopców dziesięcioletnich i starszych. Najmłodsi z nich służą następnie jako eskorta, a starsze dzieci są rozmieszczane jako żołnierze na linii frontu, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. d) oraz e). Obecne miejsce pobytu: Mwenga, południowe Kiwu, DRK.

                     10.

                     MURWANASHYAKA

                     Dr. Ignace

                     Ignace

                     M

                     14.5.1963

                     Butera (Rwanda) / Ngoma, Butare (Rwanda)

                     rwandyjskie

                     1.11.2005

                     Przywódca Demokratycznych Sił Wyzwolenia Rwandy (FDLR) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami FDLR - jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji 1493 (2003), odpowiedzialnych za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. Zamieszkały w Niemczech. Od grudnia 2008 r. wciąż uznawany za przywódcę ramienia politycznego FDLR-FOCA.

                     11.

                     MUSONI

                     Straton

                     IO Musoni

                     M

                     6.4.1961 (być może 4.6.1961)

                     Mugambazi, Kigali, Rwanda

                     rwandyjskie; ważność paszportu wygasła 10.9.2004

                     29.3.2007

                     Przewodnicząc FDLR – zagranicznemu ugrupowaniu zbrojnemu działającemu w DRK – Musoni utrudnia rozbrojenie i dobrowolną repatriację lub przesiedlenie bojowników należących do tego ugrupowania, naruszając rezolucję nr 1649 (2005). Zamieszkały w Neuffen w Niemczech. Od grudnia 2008 r. wciąż uznawany za zastępcę przywódcy ramienia politycznego FDLR-FOCA.

                     12.

                     MUTEBUTSI

                     Jules

                     Jules Mutebusi, Jules Mutebuzi, Colonel Mutebutsi

                     M

                     południowe Kiwu

                     kongijskie (południowe Kiwu)

                     1.11.2005

                     Znany jako: »Colonel Mutebutsi«. Były Zastępca Dowódcy 10. Regionu Wojskowego Sił Zbrojnych Demokratycznej Republiki Konga (FARDC), w kwietniu 2004 r. został zwolniony za niezdyscyplinowanie i przyłączył się do zbuntowanych oddziałów dawnego Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji - Goma (RCD-G), które siłą zajęły miejscowość Bukavu w maju 2004 r. Zamieszany w sprowadzanie broni poza strukturami FARDC oraz w dostarczanie zaopatrzenia grupom zbrojnym i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji nr 1493 (2003), z naruszeniem embarga na broń. Aresztowany przez władze rwandyjskie w grudniu 2007 r. przy próbie przekroczenia granicy, by wkroczyć na terytorium DRK. Podobno obecnie jest »zatrzymany«.

                     13.

                     NGUDJOLO

                     Mathieu Cui

                     Cui Ngudjolo

                     M

                     1.11.2005

                     »Colonel« lub »General«. Szef sztabu Frontu Narodowego i Integracyjnego (FNI) oraz były szef sztabu Sił Oporu Patriotycznego w Ituri (FRPI) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami FRPI - jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji 1493 (2003), odpowiedzialnych za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. Aresztowany w ramach działań Misji Obserwacyjnej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) w Bunii w październiku 2003 roku. Przekazany przez rząd DRK Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu 7 lutego 2008 r.

                     14.

                     NJABU

                     Floribert Ngabu

                     Floribert Njabu, Floribert Ndjabu, Floribert Ngabu Ndjabu

                     M

                     1.11.2005

                     Przywódca FNI - jednego z ugrupowań zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji nr 1493 (2003) pkt 20, odpowiedzialnych za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. W marcu 2005 roku aresztowany i osadzony w areszcie domowym w Kinszasie za łamanie praw człowieka przez Front Narodowy i Integracyjny (FNI).

                     15.

                     NKUNDA

                     Laurent

                     Laurent Nkunda Bwatare, Laurent Nkundabatware, Laurent Nkunda Mahoro Batware, Laurent Nkunda Batware, Nkunda Mihigo Laurent

                     M

                     6.2.1967/2.2.1967

                     Północne Kiwu/Rutshuru

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Znany jako »Chairman« i »Papa Six« oraz jako »General Nkunda«. Były generał Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji - Goma (RCD-G). Przyłączył się do zbuntowanych oddziałów dawnego Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji - Goma (RCD-G), które siłą zajęły miejscowość Bukawu w maju 2004 roku. Zamieszany w sprowadzanie broni poza strukturami FARDC z naruszeniem embarga na broń. W 2006 roku założył Narodowy Kongres Obrony Ludu. W latach 1998–2006 – członek zarządu Kongijskiego Zgromadzenia na rzecz Demokracji - Goma (RCD-G); w latach 1992–1998 – członek zarządu Rwandyjskiego Frontu Patriotycznego (RPF). Przebywa w miejscowościach Tebero i Kitchanga na terytorium Masisi. Od grudnia 2008 r. dowódca Narodowego Kongresu Obrony Ludu (CNDP) w północnym Kiwu.

                     16.

                     NTAWUNGUKA

                     Pacifique

                     Colonel Omega, Nzeri, Israel, Pacifique Ntawungula

                     M

                     1.1.1964, około 1964

                     Gaseke, prowincja Gisenyi, Rwanda

                     rwandyjskie

                     3.3.2009

                     Pułkownik. Dowódca Drugiej Dywizji FOCA (ramię zbrojne FDLR). Przywódca wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie i dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b). Zgodnie z dowodami zestawionymi przez grupę ekspertów Komitetu Sankcji DRK Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, wyszczególnionymi w sprawozdaniu z 13 lutego 2008 r., dziewczęta przetrzymywane przez FDLR-FOCA były przedtem uprowadzone i wykorzystywane seksualnie. Od połowy 2007 r. FDLR-FOCA, rekrutujące przedtem nastolatków, siłą rekrutuje chłopców dziesiecioletnich i starszych. Najmłodsi z nich służą następnie jako eskorta, a starsze dzieci są rozmieszczane jako żołnierze na linii frontu, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. d) oraz e). Obecne miejsce pobytu: Peti, granica Walikale-Masisis, DRK. Przeszedł szkolenie wojskowe w Egipcie,

                     17.

                     NYAKUNI

                     James

                     M

                     ugandyjskie

                     1.11.2005

                     Współpraca handlowa z »Commandant Jerome«, zwłaszcza przemyt przez granicę kongijsko-ugandyjską; podejrzewany m.in. o przemyt broni i sprzętu wojskowego w niekontrolowanych ciężarówkach. Łamanie embarga na broń oraz wspieranie ugrupowań zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20, w tym wsparcie finansowe umożliwiające im działalność wojskową.

                     18.

                     NZEYIMANA

                     Stanislas

                     Deogratias Bigaruka Izabayo, Bigaruka, Bigurura, Izabayo Deo

                     M

                     1.1.1966; około 1967; ewentulanie 28.8.1966

                     Mugusa (Butare), Rwanda

                     rwandyjskie

                     3.3.2009

                     Generał brygady. Zastępca dowódcy FOCA (ramię zbrojne FDLR). Przywódca wojskowy zagranicznego ugrupowania zbrojnego działającego na terenie Demokratycznej Republiki Konga, utrudniającego rozbrojenie i dobrowolną repatriację i przesiedlenie uczestników walk, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. b). Zgodnie z dowodami zestawionymi przez grupę ekspertów Komitetu Sankcji DRK Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, wyszczególnionymi w sprawozdaniu z 13 lutego 2008 r., dziewczęta przetrzymywane przez FDLR-FOCA były przedtem uprowadzone i wykorzystywane seksualnie. Od połowy 2007 r. FDLR-FOCA, rekrutujące przedtem nastolatków, siłą rekrutuje chłopców dziesięcioletnich i starszych. Najmłodsi z nich służą następnie jako eskorta, a starsze dzieci są rozmieszczane jako żołnierze na linii frontu, z naruszeniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1857 (2008) pkt 4 lit. d) oraz e). Obecne miejsce pobytu: Kalonge, Masisi, północne Kiwu, DRK lub Kibua, DRK

                     19.

                     OZIA MAZIO

                     Dieudonné

                     Ozia Mazio

                     M

                     6.6.1949

                     Ariwara, DRK

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Znany jako: »Omari«, »Mr Omari«. Prezydent Federacji Przedsiębiorstw Kongijskich (FEC) na terytorium Aru. Układy finansowe z »Commandant Jerome« oraz z FAPC i przemyt przez granicę kongijsko-ugandyjską, umożliwiający zaopatrywanie i przekazywanie gotówki dla »Commandant Jerome« i jego oddziałów. Łamanie embarga na broń oraz wspieranie grup zbrojnych i milicji, o których mowa w rezolucji 1493 (2003) pkt 20. Zmarł w miejscowości Ariwara 23 września 2008 r.

                     20.

                     TAGANDA

                     Bosco

                     Bosco Ntaganda, Bosco Ntagenda, General Taganda

                     M

                     kongijskie

                     1.11.2005

                     Znany jako: »Terminator«, »Major«. Wojskowy dowódca Unii Kongijskich Patriotów/Frakcja Lubangi (UPC/L) mający wpływ na politykę, kontrolujący działania i dowodzący siłami UPC/L – jednej z grup zbrojnych i milicji, o których mowa w ust. 20 rezolucji 1493 (2003), odpowiedzialnych za nielegalny handel bronią z naruszeniem embarga na broń. W grudniu 2004 roku został mianowany generałem w Siłach Zbrojnych Demokratycznej Republiki Konga (FARDC), lecz odmówił przyjęcia awansu i pozostaje poza strukturami FARDC. Od grudnia 2008 r. szef sztabu Narodowego Kongresu Obrony Ludu (CNDP). Główne miejsce pobytu w miejscowościach Bunagana and Rutshuru.

         b)   Wykaz podmiotów, o których mowa w art. 3, 4 i 5

                     Nazwa

                     Inne nazwy

                     Adres
                     (nr, ulica, kod pocztowy, miejscowość, państwo)

                     Miejsce rejestracji
                     (miejscowość, państwo)

                     Data rejestracji

                     Numer wpisu do rejestru

                     Główne miejsce działalności

                     Data wskazania

                     Inne informacje

                     21.

                     BUTEMBO AIRLINES (BAL)

                     Butembo, DRK

                     29.3.2007

                     Prywatna linia lotnicza, działająca z Butembo. Kisoni Kambale (zmarły 5 lipca 2007 r. i następnie usunięty z wykazu 24 kwietnia 2008 r.) wykorzystywał swoją linię lotniczą do przewozu złota, żywności i broni dla Frontu Narodowego i Integracyjnego (FNI) między Mongbwalu a Butembo. Stanowi to »wspieranie« nielegalnych ugrupowań zbrojnych i naruszenie embarga na broń, wynikającego z rezolucji nr 1493 (2003) i 1596 (2005). Od grudnia 2008 r. BAL nie posiada już pozwolenia na obsługiwanie statków powietrznych na terytorium DRK.

                     22.

                     CONGOCOM TRADING HOUSE

                     Butembo, DRK (Tel: +253 (0) 99 983 784

                     29.3.2007

                     Firma z Butembo handlująca złotem. Właścicielem CONGOCOM-u był Kisoni Kambale (zmarły 5 lipca 2007 r. i następnie usunięty z wykazu 24 kwietnia 2008 r.). Kambale skupił prawie całą produkcję złota w dystrykcie Mongbwalu, który jest kontrolowany przez Front Narodowy i Integracyjny (FNI). FNI czerpie znaczne dochody z podatków nakładanych na tę produkcję. Stanowi to »wspieranie« nielegalnych ugrupowań zbrojnych i naruszenie embarga na broń wynikające z rezolucji nr 1493 (2003) i 1596 (2005).

                     23.

                     COMPAGNIE AERIENNE DES GRANDS LACS (CAGL), GREAT LAKES BUSINESS COMPANY (GLBC)

                     CAGL, Avenue Président Mobutu, Goma DRK (CAGL ma również biuro w Gisenyi, w Rwandzie); GLBC, PO Box 315, Goma, DRK (GLBC ma również biuro w Gisenyi, w Rwandzie) GLBC

                     29.3.2007

                     CAGL i GLBC to firmy należące do Douglasa MPAMY, który objęty jest już sankcjami na mocy rezolucji nr 1596(2005). Firmy CAGL i GLBC były wykorzystywane do przewozu broni i amunicji z naruszeniem embarga na broń wynikającego z rezolucji nr 1493 (2003) i 1596 (2005). Od grudnia 2008 r. GLBC nie posiadała już żadnych sprawnych statków powietrznych, chociaż kilka statków powietrznych nadal latało w 2008 r. pomimo sankcji ONZ.

                     24.

                     MACHANGA LTD

                     Kampala, Uganda

                     29.3.2007

                     Firma z Kampali eksportująca złoto (dyrektorzy: Rajendra Kumar Vaya oraz Hirendra M. Vaya). Firma MACHANGA kupowała złoto w drodze stałych kontaktów handlowych z handlowcami w DRK powiązanymi ściśle z milicjami. Stanowi to »wspieranie« nielegalnych grup zbrojnych i naruszenie embarga na broń wynikające z rezolucji nr 1493 (2003) i 1596 (2005).

                     25.

                     TOUS POUR LA PAIX ET LE DEVELOPPMENT (organizacja pozarządowa)

                     TPD

                     Goma, północne Kiwu

                     1.11.2005

                     Organizacja zamieszana w łamanie embarga na broń przez udzielanie wsparcia Kongijskiemu Zgromadzeniu na rzecz Demokracji - Goma (RCD-G), zwłaszcza w postaci dostarczania na początku 2005 roku ciężarówek do przewozu broni i oddziałów oraz przewozu broni przeznaczonej do rozdzielenia wśród części ludności w Masisi i Rutshuru w północnym Kiwu. W grudniu 2008 r. organizacja TPD wciąż istniała i posiadała biura w kilku miejscowościach na terytoriach Masisi oraz Rutshuru, jednak jej działalność niemal wygasła.

                     26.

                     UGANDA COMMERCIAL IMPEX (UCI) LTD

                     Kajoka Street, Kisemente Kampala, Uganda (tel: +256 41 533 578/9); alternatywny adres: PO Box 22709, Kampala, Uganda

                     29.3.2007

                     Firma z Kampali eksportująca złoto. (Dyrektorzy Kunal LODHIA oraz J.V. LODHIA) Firma UCI kupowała złoto w drodze stałych kontaktów handlowych z handlowcami w DRK powiązanymi ściśle z milicjami. Stanowi to »wspieranie« nielegalnych ugrupowań zbrojnych i naruszenie embarga na broń wynikające z rezolucji nr 1493 (2003) i 1596 (2005).”


title: 2008/192/WE: Decyzja Rady z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               5.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 60/26

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 lutego 2008 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2008/192/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę ze Wschodnią Republiką Urugwaju dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w załączniku do decyzji z dnia 5 czerwca 2003 r.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty z zastrzeżeniem możliwości zawarcia jej w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2006/848/WE (2).

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa między Wspólnotą Europejską a Wschodnią Republiką Urugwaju dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 12 października 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 330 z 28.11.2006, s. 18.


title: 2012/629/UE: Decyzja Komisji z dnia 10 października 2012 r. zmieniająca decyzję Komisji 2008/577/WE przyjmującą zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji

text:
               11.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 277/8

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 10 października 2012 r.
   zmieniająca decyzję Komisji 2008/577/WE przyjmującą zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji
   (2012/629/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

               (1)

               Rozporządzeniem (WE) nr 2022/95 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji. W następstwie wpłynięcia wniosku o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia i przeglądu okresowego Rada nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 658/2002 (3) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji. W następstwie wpłynięcia wniosku o wszczęcie kolejnego przeglądu wygaśnięcia i przeglądu okresowego Rada nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 661/2008 (4) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji. Rozporządzenie to zostało ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 989/2009 (5).

               (2)

               Decyzją 2008/577/WE (6) („decyzja”) Komisja przyjęła zobowiązanie cenowe („zobowiązanie”) między innymi od przedsiębiorstw Otwarta Spółka Akcyjna (OAO) „Azot”, Novomoskovsk, Rosja, lub Otwarta Spółka Akcyjna (OAO) „Nevinnomyssky Azot”, Nevinnomyssk, Rosja, w odniesieniu do przywozu azotanu amonu produkowanego przez te przedsiębiorstwa i sprzedawanego bezpośrednio pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii albo sprzedawanego przez Eurochem Trading GmbH, Zug, Szwajcaria lub za pośrednictwem Otwartej Spółki Akcyjnej (OAO) Mineral and Chemical Company „Eurochem”, Moskwa, Rosja i Eurochem Trading GmbH, Zug, Szwajcaria („Grupa Eurochem”) pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii.

               (3)

               Tą samą decyzją Komisja przyjęła zobowiązanie od przedsiębiorstwa z Ukrainy. Środki nałożone na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Ukrainy wygasły w dniu 17 czerwca 2012 r. (7)., w związku z tym w tym samym dniu wygasło również związane z nimi zobowiązanie.

               (4)

               Zobowiązanie przyjęte od Grupy Eurochem opiera się na trzech elementach, a mianowicie 1) indeksacji ceny minimalnej zgodnie z publicznymi międzynarodowymi notowaniami; 2) pułapie ilościowym; i 3) zobowiązaniu do niesprzedawania produktów objętych zobowiązaniem tym samym nabywcom w Unii Europejskiej, którym Grupa Eurochem sprzedaje inne produkty, z wyjątkiem niektórych innych produktów, w odniesieniu do których Grupa Eurochem zobowiązała się przestrzegać określonego reżimu cenowego.

               (5)

               Jak wspomniano w motywie 14 decyzji, struktura sprzedaży Grupy Eurochem była taka, że Komisja uznała ryzyko obejścia ustalonych zobowiązań za ograniczone.

         B.   ZMIANA OKOLICZNOŚCI

               (6)

               W kwietniu 2012 r. Grupa Eurochem poinformowała Komisję o zmianie w swojej strukturze organizacyjnej i w strukturze sprzedaży, polegającej na tym, że nabyła ona w Unii Europejskiej przedsiębiorstwo produkujące i sprzedające nawozy, które produkuje i sprzedaje nie tylko produkty objęte zobowiązaniem, lecz również szereg innych nawozów.

               (7)

               Komisja przeprowadziła analizę skutków tego nabycia i stwierdziła, że istnieje duże ryzyko wzajemnej kompensacji. Rzeczywiście, jeżeli niedawno nabyte przez Grupę Eurochem przedsiębiorstwo produkujące i sprzedające nawozy w Unii Europejskiej sprzedaje jakiekolwiek swoje produkty tym samym nabywcom co inne przedsiębiorstwa należące do Grupy Eurochem, ceny takich transakcji mogłyby być ustalone w taki sposób, aby kompensować minimalne ceny importowe wynikające ze zobowiązania. Taka kompensacja cen nie byłaby jednak możliwa do stwierdzenia w efekcie działań monitorujących, jako że struktura cen dla większości produktów niedawno nabytego przedsiębiorstwa produkującego i sprzedającego nawozy nie figuruje w żadnym powszechnie dostępnym źródle, tak więc nie można ocenić, czy ceny płacone przez nabywców odpowiadają wartości produktów bądź uwzględniają potencjalny rabat w celu skompensowania transakcji objętych zobowiązaniem, dla których musi być stosowana minimalna cena importowa. Innymi słowy, monitorowanie zobowiązania stałoby się niewykonalne w praktyce. Komisja poinformowała odpowiednio Grupę Eurochem i oświadczyła, że skłonna jest rozważyć cofnięcie zobowiązania.

               (8)

               Grupa Eurochem zaproponowała następnie, że nie będzie sprzedawać tym samym nabywcom produktów objętych zobowiązaniem pochodzących z Rosji lub z UE. Grupa Eurochem stosowałaby również w odniesieniu do produktów pochodzących z UE obecnie stosowaną dyscyplinę cenową dotyczącą sprzedaży innych produktów. Cała sprzedaż pochodząca z Rosji i z UE byłaby również zgłaszana.

               (9)

               Komisja uważa, że zobowiązania te nie mogą zmienić jej wcześniejszej oceny z następujących przyczyn: 1) produkty pochodzące z UE nie mogą podlegać dyscyplinie cenowej; 2) nie wszystkie produkty pochodzące z UE podlegałyby zgłaszaniu; i 3) monitorowanie takiego zobowiązania byłoby niewykonalne, tak jak to stwierdzono w motywie 7 powyżej.

               (10)

               Co więcej, nie można wykluczyć, że nabycie znajdującego się w UE przedsiębiorstwa produkującego i sprzedającego nawozy będzie miało wpływ na niektóre notowania cenowe (będące podstawą dla indeksacji mechanizmu cenowego).

               (11)

               W lipcu 2012 r. Grupa Eurochem zawiadomiła Komisję o kolejnej zmianie w swojej strukturze organizacyjnej, a mianowicie o tym, że jedno z jej przedsiębiorstw sprzedających produkt objęty zobowiązaniem, poprzez nabycie udziałów, przejęło kontrolę nad grupą dystrybucji nawozów z działalnością w państwach trzecich i w UE. Zwiększyło to jeszcze bardziej ryzyko wystąpienia wzajemnej kompensacji i niewykonalność zobowiązania, tak jak to stwierdzono w motywie 7 powyżej.

               (12)

               Na podstawie powyższych ustaleń Komisja uznała, że w związku ze zmianą w strukturze organizacyjnej i strukturze sprzedaży przedsiębiorstwa występuje wysokie ryzyko wzajemnej kompensacji oraz że zobowiązanie przyjęte od Grupy Eurochem staje się niewykonalne i z tego powodu powinno zostać cofnięte.

               (13)

               Komisja poinformowała Grupę Eurochem o swoich wnioskach, dając jej możliwość przedstawienia uwag.

         C   PISEMNE UWAGI

               (14)

               Grupa Eurochem otrzymała możliwość bycia wysłuchaną oraz przedstawiła oświadczenia pisemne, w których zobowiązała się do niesprzedawania produktu objętego zobowiązaniem jakimkolwiek nabywcom, którym niedawno nabyte przez Grupę Eurochem przedsiębiorstwo produkujące i sprzedające nawozy w Unii Europejskiej sprzedaje jakiekolwiek swoje produkty. Grupa Eurochem wyjaśniła również, że grupa dystrybucji nawozów, o której mowa, stanowi tradycyjny kanał sprzedaży jej niedawno nabytego przedsiębiorstwa produkującego i sprzedającego nawozy w UE, więc nie tworzy dodatkowego ryzyka wzajemnej kompensacji. Ponadto Grupa Eurochem uważa, że wpływ na notowania cenowe jest teoretyczny, gdyż ustalenie niższych cen sprzedaży dla jej azotanu amonu pochodzącego z UE celem zmniejszenia zindeksowanej minimalnej ceny importowej dla azotanu amonu pochodzącego z Rosji byłoby sprzeczne z jej własnym interesem handlowym.

               (15)

               Komisja uważa, że zmienione zobowiązanie nie wpływa na wynik jej uprzedniej oceny dotyczącej niewykonalności zobowiązania. Po pierwsze, pomimo iż grupa dystrybucji nawozów jest tradycyjnym kanałem sprzedaży niedawno nabytego przez Grupę Eurochem przedsiębiorstwa produkującego i sprzedającego nawozy w UE, dla Grupy Eurochem jest ona wciąż nowym kanałem sprzedaży. W związku z tym monitorowanie zobowiązania nadal wymagałoby sprawdzania wszystkich sprzedaży dokonywanych przez przedsiębiorstwo Grupy Eurochem produkujące i sprzedające nawozy w Unii Europejskiej, aby potwierdzić brak wystąpienia wzajemnej kompensacji, co uczyniłoby monitorowanie bardzo uciążliwym. Po drugie, możliwy wpływ na notowania cenowe nie może zostać wyeliminowany, gdyż de facto na notowania cenowe użyte do ustalenia minimalnej ceny importowej będą miały wpływ wyniki sprzedaży niedawno nabytego przedsiębiorstwa produkującego nawozy w UE.

         D.   ZMIANA DECYZJI 2008/577/WE

               (16)

               W związku z tym, zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z odpowiednimi klauzulami zobowiązania, które upoważniają Komisję do jednostronnego wycofania zobowiązania, Komisja uznała, że przyjęcie zobowiązania przedstawionego przez Grupę Eurochem powinno zostać wycofane, a decyzja Komisji 2008/577/WE powinna zostać zmieniona. Dlatego ostateczne cło antydumpingowe nałożone art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 661/2008 powinno się stosować do przywozu produktu objętego zobowiązaniem, produkowanego przez Grupę Eurochem (dodatkowy kod TARIC A522),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym wycofuje się przyjęcie zobowiązania w odniesieniu do przedsiębiorstw Otwarta Spółka Akcyjna (OAO) „Azot”, Novomoskovsk, Rosja, lub Otwarta Spółka Akcyjna (OAO) „Nevinnomyssky Azot”, Nevinnomyssk, Rosja, w odniesieniu do przywozu azotanu amonu produkowanego przez te przedsiębiorstwa i sprzedawanego bezpośrednio pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii albo sprzedawanego przez Eurochem Trading GmbH, Zug, Szwajcaria, lub za pośrednictwem Otwartej Spółki Akcyjnej (OAO) Mineral and Chemical Company Eurochem, Moskwa, Rosja, i Eurochem Trading GmbH, Zug, Szwajcaria („Grupa Eurochem”) pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii (dodatkowy kod TARIC A522).
   Artykuł 2
   Tabela w art. 1 decyzji 2008/577/WE otrzymuje brzmienie:

                  „Kraj

                  Przedsiębiorstwa

                  Dodatkowy kod TARIC

                  Rosja

                  OAO Acron, Veliky Novgorod, Rosja, oraz OAO Dorogobuzh, Dorogobuż, Rosja, należące do »Acron« Holding Company

                  A532”

   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 października 2012 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 198 z 23.8.1995, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 102 z 18.4.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 185 z 12.7.2008, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 278 z 23.10.2009, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 185 z 12.7.2008, s. 43.

      (7)  Dz.U. C 171 z 16.6.2012, s. 25.


title: 2008/577/WE: Decyzja Komisji z dnia 4 lipca 2008 r. przyjmująca zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i z Ukrainy

text:
               12.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/43

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 4 lipca 2008 r.
   przyjmująca zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i z Ukrainy
   (2008/577/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 8 i 9,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               Rozporządzeniem (WE) nr 2022/95 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu („produkt objęty postępowaniem”) pochodzącego z Rosji. W wyniku późniejszego dochodzenia, które wykazało absorpcję powyższego cła, środki te zmieniono rozporządzeniem Rady (WE) nr 663/98 (3). W następstwie wpłynięcia wniosku w sprawie wygaśnięcia oraz o przeprowadzenie przeglądu okresowego, na podstawie art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 658/2002 (4), ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 47,07 EUR za tonę na przywóz azotanu amonu objętego kodami CN 3102 30 90 i 3102 40 90 pochodzącego z Rosji.

               (2)

               W drodze rozporządzenia (WE) nr 132/2001 (5) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 33,25 EUR za tonę na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Ukrainy. W wyniku przeglądu wygaśnięcia wszczętego w styczniu 2006 r., rozporządzeniem (WE) nr 442/2007 (6) Rada przedłużyła o dwa lata okres obowiązywania wspomnianych środków, utrzymując je na obecnie obowiązującym poziomie.

               (3)

               Rozporządzeniem (WE) nr 993/2004 (7) Rada przewidziała zwolnienie z ceł antydumpingowych przywozu do nowych państw członkowskich, które w dniu 1 maja 2004 r. przystąpiły do Unii Europejskiej („UE-10”), ustalone w oparciu o warunki szczególnych zobowiązań („zobowiązania związane z rozszerzeniem”), i upoważniła Komisję do przyjęcia tych zobowiązań związanych z rozszerzeniem. Na tej podstawie Komisja przyjęła, rozporządzeniem (WE) nr 1001/2004 (8), trzy zobowiązania związane z rozszerzeniem, złożone przez rosyjskich producentów eksportujących Otwartą Spółkę Akcyjną (OAO) Mineral and Chemical Company („Eurochem”), spółkę będącą częścią grupy Eurochem, firmy OAO Acron oraz OAO Dorogobuzh, należące do Acron Holding Company („Acron”), a także przez producenta eksportującego z Ukrainy, Otwartą Spółkę Akcyjną (WAT) Azot Cherkassy („Cherkassy”).

               (4)

               Rozporządzeniem (WE) nr 1996/2004 (9) Komisja przyjęła jako obowiązujące do dnia 20 maja 2005 r. nowe zobowiązanie związane z rozszerzeniem ze strony wyżej wymienionych producentów eksportujących.

               (5)

               Rozporządzeniem (WE) nr 945/2005 (10) w następstwie przeglądu, którego zakres ograniczony był do definicji produktu objętego postępowaniem, Rada zdecydowała, że należy doprecyzować definicję produktu objętego postępowaniem, i że obowiązujące środki powinny mieć zastosowanie również do produktu objętego postępowaniem zawartego w innych nawozach, w zależności od zawartości azotanu amonu oraz innych substancji śladowych lub składników odżywczych.

               (6)

               W dniu 30 listopada 2005 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (11) wszczęcie częściowego przeglądu okresowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty azotanu amonu pochodzącego z Rosji na wniosek Eurochemu.

               (7)

               W dniu 19 grudnia 2006 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (12) wszczęcie częściowego przeglądu okresowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty azotanu amonu pochodzącego z Rosji na wniosek Acronu.

               (8)

               W dniu 19 grudnia 2006 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (13) wszczęcie częściowego przeglądu okresowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty azotanu amonu pochodzącego z Ukrainy na wniosek firmy Cherkassy.

               (9)

               Ostateczne ustalenia i wnioski wynikające z częściowego przeglądu okresowego na wniosek firm Acron i Cherkassy zostały przedstawione, odpowiednio, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 236/2008 (14) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 237/2008 (15). W toku przeglądów okresowych firmy Acron i Cherkassy wyraziły zainteresowanie złożeniem zobowiązania cenowego, nie przedstawiły natomiast odpowiednio udokumentowanej propozycji w terminie wyznaczonym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Ostatecznie w wyżej wymienionych rozporządzeniach Rady Rada uznała, że obu przedsiębiorstwom należy wyjątkowo zezwolić na uzupełnienie propozycji zobowiązań w ciągu 10 dni kalendarzowych od wejścia w życie stosownego rozporządzenia przez wzgląd na racje wyłożone w motywach 61 i 62 rozporządzenia (WE) nr 236/2008 oraz w motywach 46 i 47 rozporządzenia (WE) nr 237/2008. W następstwie opublikowania wyżej wymienionych rozporządzeń Rady i w terminie w nich określonym, Acron i Cherkassy złożyły możliwe do przyjęcia zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

               (10)

               Ostateczne ustalenia i wnioski częściowego przeglądu okresowego w sprawie Eurochemu zostały zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 661/2008 (16) nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji. W trakcie niniejszego dochodzenia spółka Eurochem złożyła możliwe do przyjęcia zobowiązanie cenowe zgodne z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

               (11)

               Środki te utrzymano w mocy rozporządzeniem nr 661/2008 w następstwie przeglądu wygaśnięcia środków wszczętego w dniu 14 kwietnia 2007 r. (17).

         B.   ZOBOWIĄZANIA

               (12)

               W trakcie tych częściowych przeglądów okresowych producenci eksportujący złożyli możliwe do przyjęcia zobowiązania cenowe zgodne z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tymi zobowiązaniami wymienieni producenci eksportujący zobowiązali się do sprzedaży produktu objętego postępowaniem na poziomie cen równym lub wyższym od poziomu, który usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu. Ponadto proponowane zobowiązania przewidują indeksację minimalnych cen według publicznych urzędowych notowań produktu objętego postępowaniem, zważywszy na znaczne wahania jego ceny. Producenci eksportujący zadeklarowali również gotowość przestrzegania określonego pułapu ilościowego w celu zapobieżenia wywieraniu przez ich przywóz wpływu na ceny we Francji lub w Zjednoczonym Królestwie. Ceny te służą za podstawę indeksacji. Pułap ilościowy określono ogółem na poziomie około 12 % całkowitej konsumpcji produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie.

               (13)

               Producenci eksportujący zaproponowali ponadto, że w celu zmniejszenia ryzyka naruszenia zobowiązań cenowych w wyniku kompensacji, nie będą sprzedawali produktu objętego zobowiązaniem tym samym klientom we Wspólnocie Europejskiej, którym sprzedają inne produkty, z wyłączeniem pewnych produktów, w odniesieniu do których producenci eksportujący zobowiązują się do przestrzegania określonych polityk cenowych.

               (14)

               Producenci eksportujący będą również dostarczać Komisji okresowe, szczegółowe informacje dotyczące ich wywozu do Wspólnoty, co pozwoli Komisji skutecznie kontrolować złożone przez nich zobowiązania. Co więcej, sama struktura sprzedaży tych przedsiębiorstw pozwala Komisji uznać ryzyko obejścia ustalonych zobowiązań za ograniczone.

               (15)

               Po ujawnieniu złożonych zobowiązań przemysł wspólnotowy wyraził sprzeciw wobec złożonych propozycji zobowiązań. Zdaniem przemysłu wspólnotowego ceny produktu objętego dochodzeniem są niestabilne, a indeksacja minimalnych cen importowych w oparciu o urzędowe notowania cen produktu objętego dochodzeniem nie jest funkcjonalna w warunkach rynkowych, a w szczególności nie jest odpowiednia w warunkach rynku zdominowanego przez podaż. Z tego względu przemysł wspólnotowy zaproponował oparcie indeksacji cen minimalnych na cenie gazu ziemnego notowanej w Waidhaus. Trzeba tu jednak zauważyć, że zastosowania ceny gazu ziemnego jako podstawy indeksacji nie uznano w tym przypadku za realistyczne z uwagi na niewystarczający związek między produktem objętym postępowaniem a ceną gazu ziemnego. W odniesieniu do opinii przemysłu wspólnotowego, według której w warunkach rynku zdominowanego przez podaż przyjęty wzór indeksacji nie jest właściwy, należy zauważyć, że Komisja będzie monitorowała te zobowiązania, aby w przypadku zaistnienia dowodów prima facie wskazujących, że zobowiązania stały się niefunkcjonalne, podjąć w trybie pilnym działania zapobiegające tej sytuacji, zgodnie z motywem 19.

               (16)

               Przemysł wspólnotowy podnosił ponadto argument, że poziom pułapów ilościowych byłby zbyt wysoki, żądając ustalenia go na maksymalnym poziomie 4 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie. Twierdzono, że przy wielkości sprzedaży, o której mowa w motywie 12, przedsiębiorstwa te byłyby w stanie wpłynąć na ceny na rynku wspólnotowym, a tym samym uniemożliwić indeksację cen minimalnych. W tym względzie należy stwierdzić, że pułap ilościowy określono na poziomie (i) wystarczająco ograniczającym ryzyko wywierania przez przedsiębiorstwa wpływu na ceny na rynkach brytyjskim i francuskim, tym samym uniemożliwiając indeksację według przyjętego wzoru; a jednocześnie (ii) dostatecznie wysokim, by zobowiązania pozostawały wykonalne. Co więcej, przemysł wspólnotowy nie zdołał dowieść swojego twierdzenia, jakoby jakakolwiek wielkość przekraczająca 4 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie miała być wystarczająca, by wywrzeć szkodliwy wpływ na ceny.

               (17)

               Przemysł wspólnotowy wnosił ponadto o wprowadzenie progresywnego pułapu ilościowego, przy którym pułap ilościowy dla każdego z producentów eksportujących byłby podnoszony raz do roku w zależności od przestrzegania przez nich warunków zobowiązań. Wniosek ten został wszakże odrzucony, ponieważ jedynym celem pułapów ilościowych jest ograniczenie ryzyka wywierania wpływu na ceny, na których opiera się indeksacja ceny minimalnej. Należy również nadmienić, że w przypadku naruszenia zobowiązań Komisja może wycofać przyjęcie samego zobowiązania.

               (18)

               Ponadto przemysł wspólnotowy twierdził, że skoro producenci eksportujący mogą sprzedawać tym samym klientom we Wspólnocie Europejskiej inne produkty wraz z produktem objętym zobowiązaniem, istnieje duże ryzyko kompensacji cen, tj. produkty nieobjęte zobowiązaniem mogą być sprzedawane po sztucznie zaniżonych cenach w celu skompensowania cen minimalnych produktu objętego zobowiązaniem. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z motywem 13 zobowiązanie zawiera szczegółowe klauzule zmierzające do ograniczenia ryzyka kompensacji, toteż obawy przemysłu wspólnotowego zostały wystarczająco zażegnane.

               (19)

               W świetle powyższego, zobowiązania złożone przez rosyjskich i ukraińskich producentów eksportujących mogą zostać przyjęte.

               (20)

               Zważywszy na szczególne części składowe poczynionych zobowiązań (to jest w szczególności na wzór indeksacji), Komisja będzie jednak regularnie poddawała ocenie wykonalność tych zobowiązań. W ramach oceny wykonalności Komisja weźmie również, acz nie wyłącznie, pod uwagę następujące kryteria: ceny produktu objętego dochodzeniem na rynku brytyjskim i francuskim, poziom wskaźnika wyliczanego według wzoru indeksacji, ceny sprzedaży każdego producenta eksportującego podawane w kwartalnych sprawozdaniach ze sprzedaży, rentowność przemysłu wspólnotowego. Gdyby konkretna ocena wykonalności wykazała zmniejszenie rentowności przemysłu wspólnotowego, które można uznać za skutek zobowiązań, Komisja podejmie w trybie pilnym kroki zmierzające do wycofania przyjęcia zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

               (21)

               Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań przez przedsiębiorców przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniami, zwolnienie z cła antydumpingowego będzie uzależnione od (i) przedstawienia faktury w ramach zobowiązania zawierającej przynajmniej informacje wymienione w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 661/2008 oraz w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 662/2008 (18); (ii) warunku, że przywożone produkty zostały wytworzone, dostarczone i zafakturowane bezpośrednio przez wspomnianych przedsiębiorców do pierwszego, niezależnego odbiorcy we Wspólnocie; oraz (iii) warunku, że towary zgłoszone i przedstawione do oclenia odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w fakturze w ramach zobowiązania. W przypadku braku takiej faktury, lub jeśli nie odpowiada ona produktowi przedstawionemu do oclenia, nałożone zostanie cło antydumpingowe w odpowiedniej wysokości.

               (22)

               W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania tych zobowiązań, w drodze rozporządzenia (WE) nr 661/2008 oraz rozporządzenia (WE) nr 662/2008 poinformowano importerów o tym, że niespełnienie warunków określonych w rozporządzeniu lub wycofanie przyjęcia zobowiązań przez Komisję może prowadzić do powstania długu celnego z tytułu odpowiednich transakcji.

               (23)

               W przypadku naruszenia zobowiązania lub wycofania się z niego lub w przypadku wycofania przyjęcia tegoż zobowiązania przez Komisję, cło antydumpingowe nałożone zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego jest automatycznie stosowane na mocy art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i Ukrainy niniejszym przyjmuje się zobowiązania złożone przez wymienionych poniżej producentów eksportujących.

               Kraj

               Przedsiębiorstwa

               Dodatkowy kod TARIC

               Rosja

               W odniesieniu do produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez OAO NAK Azot, Nowomoskowsk, Rosja, lub przez OAO Nevinnomyssky Azot, Niewinnomyssk, Rosja, i albo sprzedawanego bezpośrednio pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie, albo sprzedawanego przez Eurochem Trading GmbH, Zug, Szwajcaria lub za pośrednictwem Otwartej Spółki Akcyjnej (OAO) Mineral and Chemical Company („Eurochem”), Moskwa, Rosja, i Eurochem Trading GmbH, Zug, Szwajcaria, pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie

               A522

               Rosja

               OAO Acron, Veliky Novgorod, Rosja oraz OAO Dorogobuzh, Dorogobuż, Rosja, należące do „Acron” Holding Company

               A532

               Ukraina

               Otwarta Spółka Akcyjna (WAT) Azot Cherkassy, Ukraina

               A521

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 4 lipca 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Peter MANDELSON

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s. 17).

      (2)  Dz.U. L 198 z 23.8.1995, s. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 663/98 (Dz.U. L 93 z 26.3.1998, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 93 z 26.3.1998, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 102 z 18.4.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 945/2005 (Dz.U. L 160 z 23.6.2005, s. 1).

      (5)  Dz.U. L 23 z 25.1.2001, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) 945/2005.

      (6)  Dz.U. L 106 z 24.4.2007, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 182 z 19.5.2004, s. 28.

      (8)  Dz.U. L 183 z 20.5.2004, s. 13.

      (9)  Dz.U. L 344 z 20.11.2004, s. 24.

      (10)  Dz.U. L 160 z 23.6.2005, s. 1.

      (11)  Dz.U. C 300 z 30.11.2005, s. 8.

      (12)  Dz.U. C 311 z 19.12.2006, s. 55.

      (13)  Dz.U. C 311 z 19.12.2006, s. 57.

      (14)  Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 1.

      (15)  Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 8.

      (16)  Zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (17)  Dz.U. C 81 z 14.4.2007, s. 2.

      (18)  Zob. s. 35 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/394 z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony

text:
               18.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 73/90

         DECYZJA RADY (UE) 2016/394
   z dnia 14 marca 2016 r.
   w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) i zmienioną w Wagadugu, Burkina Faso, w dniu 22 czerwca 2010 r. (2), (zwaną dalej „Umową o partnerstwie AKP–UE”), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania umowy o partnerstwie AKP–WE (3), w szczególności jej art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej przedłożony w porozumieniu z Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Republika Burundi nie respektuje zasadniczych elementów Umowy o partnerstwie AKP–UE przewidzianych w jej art. 9.

               (2)

               Zgodnie z art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–UE, w dniu 8 grudnia 2015 r. rozpoczęto konsultacje z Republiką Burundi, w obecności przedstawicieli grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w tym Unii Afrykańskiej, Wspólnoty Wschodnioafrykańskiej oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

               (3)

               W trakcie konsultacji przedstawiciele rządu Burundi przedłożyli propozycje zobowiązań. Propozycje te uznaje się za niezadowalające.

               (4)

               Należy w związku z tym podjąć decyzję o zakończeniu konsultacji prowadzonych na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–UE i przyjąć właściwe środki umożliwiające realizację wspomnianych zobowiązań,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Konsultacje podjęte z Republiką Burundi zgodnie z art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–UE zostają niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Środki wyszczególnione w piśmie znajdującym się w załączniku przyjmuje się jako właściwe środki zgodnie z art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy o partnerstwie AKP–UE.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Niniejsza decyzja podlega regularnemu przeglądowi co najmniej co sześć miesięcy, o ile to możliwe na podstawie misji monitorujących Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, przy udziale służb Komisji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376.

      ZAŁĄCZNIK

         Szanowny Panie Prezydencie!
         Unia Europejska uważa, że Republika Burundi nie respektuje szeregu elementów zasadniczych określonych w art. 9 Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (zwanej dalej „Umową o partnerstwie AKP–UE”). Unia wielokrotnie wyrażała swoje zaniepokojenie nieprzestrzeganiem niektórych zasad dotyczących praw człowieka, zasad demokratycznych oraz zasady państwa prawa, między innymi w ramach zintensyfikowanego dialogu prowadzonego na mocy art. 8 Umowy o partnerstwie AKP–UE.
         Dlatego właśnie Unia Europejska rozpoczęła konsultacje z rządem Burundi na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–UE, aby zbadać tę niepokojącą sytuację i możliwości jej rozwiązania.
         Konsultacje rozpoczęły się w dniu 8 grudnia 2015 r. w Brukseli, po przyjęciu przez rząd Burundi zaproszenia Unii Europejskiej.
         W trakcie spotkania strony omawiały środki, jakie są niezbędne dla zapewnienia szybkiego przywrócenia poszanowania zasad i wartości demokratycznych, praw człowieka i państwa prawa, w oparciu o zasadnicze elementy przewidziane w Umowie o partnerstwie AKP–UE i zasady określone w porozumieniu z Aruszy. Dyskusje i kontakty dotyczyły dziewięciu dziedzin, w których Unia Europejska oczekiwała od rządu Burundi szczególnych i konkretnych zobowiązań.
         Unia Europejska przyjęła do wiadomości odpowiedzi strony burundyjskiej udzielone podczas konsultacji, dotyczące w szczególności:

                     —

                     wznowienia działalności przez prywatne media i rozstrzygnięcia dotyczących ich sporów zgodnie z prawem prasowym,

                     —

                     swobody wykonywania zawodu dziennikarza,

                     —

                     wolności i bezpieczeństwa społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka,

                     —

                     prowadzenia rozpoczętych postępowań sądowych zgodnie z zobowiązaniami, o jakie wnoszono w ramach zintensyfikowanego dialogu na podstawie art. 8 Umowy o partnerstwie AKP–UE,

                     —

                     sytuacji więźniów zatrzymanych podczas manifestacji,

                     —

                     przeprowadzenia postępowań w odniesieniu do domniemanych przypadków tortur i egzekucji pozaprawnych,

                     —

                     zorganizowania – w porozumieniu ze Wspólnotą Wschodnioafrykańską i z Unią Afrykańską lub pod auspicjami innego organu międzynarodowego – dialogu narodowego umożliwiającego przywrócenie zasad demokracji,

                     —

                     rozbrojenia i zlikwidowania, przy pomocy obserwatorów międzynarodowych, wszelkich organizacji zbrojnych innych niż policja państwowa i siły obrony,

                     —

                     wdrożenia planu wyjścia z kryzysu według przyjętego harmonogramu.

               W konkluzjach przyjętych po zakończeniu tych konsultacji Unia Europejska wskazała, że przyjęła do wiadomości wolę rządu Burundi w odniesieniu do udzielenia wyjaśnień i przyspieszenia niektórych procedur sądowych. Unia Europejska stwierdziła jednak równocześnie, że odpowiedzi udzielone przez przedstawicieli rządu Burundi nie pozwalają wyeliminować w pełni uchybień co do zasadniczych elementów jej partnerstwa z Republiką Burundi i nie stanowią satysfakcjonującej reakcji na decyzje Rady Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej z dnia 17 października i 13 listopada 2015 r.
         W związku z tym strona europejska zdecydowała o zakończeniu konsultacji i przyjęciu właściwych środków na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) Umowy o partnerstwie AKP–UE.
         W miarę przywracania poszanowania zasadniczych elementów Umowy o partnerstwie AKP–UE następować będzie stopniowa normalizacja współpracy. W załączniku zawierającym tabelę zobowiązań wyszczególnione zostały zobowiązania, które dotyczą czterech obszernych dziedzin i których wypełnienie będzie oceniane równocześnie; wymieniono ponadto właściwe środki odpowiadające poczynionym postępom. Jak wynika z tej tabeli, Unia Europejska zamierza zrewidować i dostosować zasady finansowania i warunki wypłaty wsparcia udzielanego kontyngentowi burundyjskiemu biorącemu udział w misji AMISOM (finansowanej ze środków EFR w ramach Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce), w porozumieniu z Unią Afrykańską.
         Unia Europejska zastrzega sobie prawo do zmiany przedmiotowych środków w zależności od zmian sytuacji politycznej i postępów w realizacji zobowiązań.
         W ramach procedury na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–UE Unia Europejska będzie nadal uważnie śledzić sytuację w Burundi przez okres obowiązywania decyzji wydanej na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–UE. W tym okresie prowadzony będzie z rządem Burundi dialog mający pomóc w przywróceniu poszanowania zasadniczych elementów przewidzianych w Umowie o partnerstwie AKP–UE. Unia Europejska będzie regularnie dokonywać przeglądów sytuacji; pierwszego z nich dokona w ciągu sześciu miesięcy. Decyzja na mocy art. 96 będzie mogła zostać poddana przeglądowi przez Radę w świetle rozwoju sytuacji i wdrażania zobowiązań.
         Łączymy wyrazy szczerego szacunku

               W imieniu Rady

            F. MOGHERINI

               Przewodniczący

               W imieniu Komisji

            N. MIMICA

               Komisarz

         ZAŁĄCZNIK

            TABELA ZOBOWIĄZAŃ

                     Zobowiązania rządu Burundi

                     Właściwe środki Unii Europejskiej

                     Brak zobowiązań (sytuacja stwierdzona w momencie zakończenia konsultacji na mocy art. 96 Umowy o partnerstwie AKP–UE): elementy zasadnicze przewidziane w art. 9 Umowy o partnerstwie AKP–UE, a mianowicie: (i) prawa człowieka; (ii) zasady demokratyczne oraz (iii) państwo prawa nie są respektowane.

                     Unia Europejska (1) utrzymuje swoje wsparcie dla ludności Burundi. Będzie kontynuować finansowanie umów w trakcie realizacji oraz działań o charakterze pomocy nadzwyczajnej, będących bezpośrednim wsparciem dla ludności i społeczeństwa obywatelskiego, działań w ramach walki z ubóstwem oraz działań na rzecz zapewnienia dostępu do podstawowych usług.
                     W tym kontekście dwa programy pomocy nadzwyczajnej (w zakresie dostępu do opieki zdrowotnej, którego budżet wynosi 40 mln EUR, oraz pomocy żywnościowej/na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, o budżecie w wysokości 15 mln EUR) zostaną przedstawione organom decyzyjnym Unii europejskiej w celu zatwierdzenia. Przewiduje się, że realizacja tych projektów powierzona zostanie organizacjom pozarządowym lub agencjom międzynarodowym.
                     Działania o charakterze humanitarnym (w tym wsparcie dla uchodźców) nadal będą realizowane na podstawie wykazanych potrzeb i pod warunkiem dostępu do ludności.
                     Zawieszone natomiast zostaje wsparcie finansowe lub płatności (w tym wsparcie budżetowe) przeznaczone bezpośrednio dla organów administracyjnych lub instytucji burundyjskich.
                     Zasady finansowania i warunki płatności wynagrodzeń dla żołnierzy burundyjskich biorących udział w misji AMISOM oraz pula środków przekazana rządowi Burundi na pokrycie kosztów wstępnego rozmieszczenia sił (finansowane ze środków EFR w ramach Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce) zostaną zrewidowane i skorygowane w porozumieniu z Unią Afrykańską.
                     Programy na rzecz integracji regionalnej i ich finansowanie nie są objęte tymi środkami, niezależnie od warunków ich wdrażania.

                     Dziedziny, w których oczekuje się przyjęcia zobowiązań przez rząd Burundi, i odpowiadające im wskaźniki. Dziedziny te i odpowiadające im wskaźniki będą oceniane globalnie, w zależności od czynionych postępów.
                     1.   Porozumienie polityczne w sprawie planu wyjścia z kryzysu
                     Oczekiwane zobowiązania

                                 1.1.

                                 Udział – w porozumieniu ze Wspólnotą Wschodnioafrykańską i z Unią Afrykańską lub pod auspicjami innego organu międzynarodowego – w dialogu umożliwiającym przywrócenie zasad demokracji.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Prowadzenie faktycznego pluralistycznego dialogu politycznego, obejmującego wszystkie struktury życia politycznego i prowadzonego według zasad określonych przez mediatora międzynarodowego w poszanowaniu niniejszej decyzji, a także prowadzącego do przyjęcia planu wyjścia z kryzysu lub do dowolnego rodzaju uzgodnionego i pokojowego rozwiązania kryzysu w poszanowaniu porozumienia z Aruszy, mających na celu powrót do państwa prawa i pluralistycznych rządów.

                     Poza programami już realizowanymi lub będącymi w trakcie wyłaniania, nieprzydzielone saldo 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) wynosi 322 mln EUR (2). Środki te pozostają dostępne dla Burundi i mogą zostać uruchomione w zależności od postępów w realizacji zobowiązań. W świetle oceny postępów i zobowiązań podjętych przez rząd burundyjski w odniesieniu do czterech kwestii (załagodzenie sytuacji, rozpatrywanie spraw sądowych, dialog polityczny i wdrożenie planu wyjścia z kryzysu) właściwe środki będą wprowadzane stopniowo, w następującym porządku:

                                 1.

                                 W zależności od poczynionych postępów, poza utrzymaniem bezpośredniego wsparcia dla grup społecznych znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, właściwe służby Unii Europejskiej rozpatrzą indywidualnie konieczność przyjęcia zobowiązań finansowych pozwalających na wzmocnienie zdolności administracji i instytucji stosownie do pilności i adekwatności sytuacji.

                                 2.

                                 W przypadku większych postępów Unia Europejska oceni możliwość wypłacenia ostatniej transzy w ramach programu wsparcia budżetowego należącego do 10. EFR (maksymalnie 11,5 mln EUR).

                           Przyjęcie projektów (poza wsparciem budżetowym) pierwotnie przewidziane na 2015 r. może zostać ponownie rozpatrzone.

                                 1.2.

                                 Kontynuacja procesu rozbrajania przy wsparciu obserwatorów międzynarodowych; jedynie policja państwowa i siły obrony zajmują się utrzymaniem porządku publicznego przy poszanowaniu zasady państwa prawa.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Wykonanie decyzji Rady Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej dotyczących rozbrojenia (zwłaszcza decyzji z dnia 13 czerwca 2015 r. w sprawie rozmieszczenia ekspertów wojskowych) oraz rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (zwłaszcza z dnia 12 listopada 2015 r.).

                                 3.

                                 Aby przygotować plan wyjścia z kryzysu i zapewnić optymalne warunki jego realizacji, pełniejsze wdrożenie środków umożliwi ponowne uruchomienie komponentu dotyczącego sprawowania rządów w ramach krajowego programu orientacyjnego (KPO) należącego do 11. EFR oraz programu wsparcia budżetowego również należącego do 11. EFR.

                           Uruchomiony zostanie zatem ponownie program przewidziany na 2016 r. w sektorze energii.

                                 4.

                                 Wdrożenie wszystkich środków umożliwi pełną realizację wszystkich programów i płatności ze strony Unii Europejskiej przewidzianych dla Burundi w ramach KPO należącego do 11. EFR (432 mln EUR).

                     2.   Działania na rzecz załagodzenia sytuacji i otwarcia przestrzeni politycznej
                     Oczekiwane zobowiązania

                                 2.1.

                                 Wznowienie działalności przez prywatne media i rozstrzygnięcie dotyczących ich sporów zgodnie z prawem prasowym.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Emisja niezależnych programów radiowych i telewizyjnych na obszarze całego kraju w celu zapewnienia pluralizmu informacji.

                                 2.2.

                                 Swoboda wykonywania zawodu dziennikarza przy zachowaniu pełnego bezpieczeństwa.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Konkretne działania służące zwalczaniu zastraszania dziennikarzy,

                                 —

                                 Wszczęcie postępowań w sprawach dotyczących przemocy wobec dziennikarzy; traktowanie dziennikarzy zgodnie z przepisami prawa prasowego i z poszanowaniem wolności wypowiedzi.

                                 2.3.

                                 Wolność i bezpieczeństwo społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Unieważnienie rozporządzenia z dnia 23 listopada 2015 r. o zawieszeniu działalności niektórych organizacji społeczeństwa obywatelskiego; zaniechanie zastraszania obrońców praw człowieka.

                     3.   Środki dotyczące spraw sądowych
                     Oczekiwane zobowiązania

                                 3.1.

                                 Rozstrzygnięcie toczących się spraw sądowych, w tym spraw zgłoszonych w ramach zintensyfikowanego dialogu na mocy art. 8.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Wszczęcie postępowań apelacyjnych w wymienionych sprawach (MSD, F. Bamvuginyumvira, L. Ngendakumana) zgodnie z obowiązującymi zasadami i przy poszanowaniu prawa do obrony.

                                 3.2.

                                 Rozpatrzenie spraw więźniów zatrzymanych podczas manifestacji i rozruchów, które po nich nastąpiły, zgodnie z burundyjskim kodeksem karnym i standardami międzynarodowymi.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Przedstawienie aktów prawnych poświadczających zwolnienie manifestantów, którzy nie dopuścili się aktów przemocy, oraz unieważnienie ewentualnych wystawionych przeciwko nim nakazów aresztowania. Przesłuchanie przez sędziego wszystkich manifestantów, przeciw którym toczy się postępowanie, w terminach przewidzianych w prawie i zgodnie z przepisami prawa burundyjskiego, a także zgodnie ze standardami międzynarodowymi ratyfikowanymi przez Burundi w zakresie prawa do rzetelnego procesu sądowego.

                                 3.3.

                                 Przeprowadzenie postępowań w sprawie domniemanych przypadków tortur i egzekucji pozaprawnych oraz monitorowanie wdrażania ich wyników.

                           Wskaźnik:

                                 —

                                 Publikacja wiarygodnych protokołów z postępowań prowadzonych przy udziale ekspertów międzynarodowych w odniesieniu do wszystkich domniemanych przypadków tortur, przemocy seksualnej, zaginięć i egzekucji pozaprawnych oraz przyjęcie środków skierowanych przeciwko osobom odpowiedzialnym za te czyny.

                     4.   Wdrożenie planu wyjścia z kryzysu
                     Oczekiwane zobowiązanie
                     Wdrożenie planu wyjścia z kryzysu według przyjętego harmonogramu.
                     Wnioski przyjęte przez mediatora międzynarodowego oraz plan wyjścia z kryzysu są wdrażane zgodnie z harmonogramem i zasadami określonymi w tym planie.

            (1)  W tym Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

            (2)  55 mln EUR w ramach krajowego programu orientacyjnego należącego do 11. EFR zostało już uruchomionych w 2014 r., a całkowity budżet przygotowywanych obecnie dwóch projektów pomocy nadzwyczajnej dla ludności również wynosi 55 mln EUR.


title: Decyzja Rady z dnia 29 września 2016 r. w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               7.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 września 2016 r.
   w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2016/C 368/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając przedłożoną przez Komisję kandydaturę w kategorii przedstawicieli pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. (2) i decyzją z dnia 14 września 2015 r. (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2015 r. do dnia 17 września 2018 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej w kategorii przedstawicieli pracowników z ramienia Francji jest wolne.

               (3)

               Członków Rady Zarządzającej Centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r.,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW:

               FRANCJA

               Sébastien DUPUCH

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. ŽIGA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 232 z 16.7.2015, s. 2.

      (3)  Dz.U. C 305 z 16.9.2015, s. 2.


title: 2006/459/WE,Euratom: Decyzja Rady i Komisji z dnia  3 października 2005 r.  w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

text:
               6.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 185/27

      DECYZJA RADY I KOMISJI

   z dnia 3 października 2005 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   (2006/459/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   I KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, 94, 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
   uwzględniając Traktat o przystąpieniu z 2003 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, (1)

   uwzględniając zgodę Rady udzieloną zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz przewidujący niektóre dostosowania techniczne związane ze zmianami instytucjonalnymi i prawnymi w ramach Unii Europejskiej, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich dnia 30 kwietnia 2004 r.

               (2)

               Do czasu jego wejścia w życie Protokół stosuje się tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Państw Członkowskich Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
   Tekst Protokołu załączony jest do niniejszej decyzji (2).
   Artykuł 2
   W imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich, Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu. Przewodniczący Komisji dokonuje równocześnie notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 3 października 2005 r.

            W imieniu Rady

         D. ALEXANDER

            Przewodniczący

            W imieniu Komisji

         J. M. BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 174 E z 14.7.2005, str. 45.

      (2)  Patrz: str. 23 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: Decyzja Komisji z dnia 7 grudnia 2009 r. o przedłużeniu okresu dostępności przyznanej Kosowu wyjątkowej pomocy finansowej Wspólnoty

text:
               10.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/66

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 7 grudnia 2009 r.
   o przedłużeniu okresu dostępności przyznanej Kosowu wyjątkowej pomocy finansowej Wspólnoty
   (2009/918/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/880/WE z dnia 30 listopada 2006 r. o przyznaniu Kosowu wyjątkowej pomocy finansowej Wspólnoty (1), w szczególności jej art. 1 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie ze wspomnianą wyżej decyzją 2006/880/WE dostęp do wyjątkowej pomocy finansowej Wspólnoty dla Kosowa (2) wygasa z dniem 11 grudnia 2009 r.

               (2)

               Artykuł 1 ust. 3 decyzji 2006/880/WE przewiduje możliwość przedłużenia okresu dostępności pomocy o maksymalnie jeden rok.

               (3)

               Okres dostępności pomocy powinien zostać przedłużony o rok w celu zakończenia programu pomocy finansowej.

               (4)

               W sprawie przedłużenia skonsultowano się należycie z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Okres dostępności przyznanej Kosowu wyjątkowej pomocy finansowej Wspólnoty przedłuża się o dodatkowy rok, do dnia 11 grudnia 2010 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 grudnia 2009 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 339 z 6.12.2006, s. 36.

      (2)  Na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244/1999 z dnia 10 czerwca 1999 r.


title: Decyzja Rady z dnia 8 lipca 1991 r. dotycząca tymczasowego stosowania Uzgodnionego Protokołu zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi

text:
Ważna informacja prawna

|

31991D0478

Dziennik Urzędowy L 256 , 13/09/1991 P. 0059 - 0059

		Decyzja Radyz dnia 8 lipca 1991 r.dotycząca tymczasowego stosowania Uzgodnionego Protokołu zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi(91/478/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia, Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowana dnia 28 czerwca 1986 r. była tymczasowo stosowana od dnia 1 stycznia 1987 r. zgodnie, w odniesieniu do Wspólnoty, z decyzją 87/460/EWG [1];postanowieniami Uzgodnionego Protokołu [2] między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii z dnia 21 kwietnia 1988 r. strony postanowiły wprowadzić dodatkowe zarezerwowane ilości w odniesieniu do kategorii 4 i 5 wyrobów włókienniczych;Umowa włókiennicza z 1986 r. przewiduje możliwość ponownego wprowadzenia poprawek ilościowych w odniesieniu do kontyngentów dla niektórych kategorii, w celu uwzględnienia wdrożenia Zharmonizowanego Systemu;w następstwie konsultacji między Wspólnotą a Tajlandią, Uzgodniony Protokół z mocą od dnia 1 stycznia 1989 r. połączył dodatkowe zarezerwowane ilości z podstawowymi kontyngentami na produkty kategorii 4 i 5, przewidzianymi w Umowie włókienniczej, parafowanej przez strony dnia 26 września 1990 r.;do czasu zakończenia procedur niezbędnych do zawarcia Umowy włókienniczej z 1986 r. oraz wcześniejszych Uzgodnionych Protokołów z dnia 25 marca 1988 r. [3] i z dnia 21 kwietnia 1988 r., Uzgodniony Protokół z dnia 26 września 1990 r. powinien być stosowany tymczasowo, z mocą od dnia 26 września 1990 r., pod warunkiem jego wzajemnego tymczasowego stosowania przez Królestwo Tajlandii,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia, Uzgodniony Protokół z dnia 26 września 1990 r. zmieniający Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Tajlandii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, jest tymczasowo stosowany we Wspólnocie z mocą od dnia 26 września 1990 r. pod warunkiem jego wzajemnego tymczasowego stosowania przez Królestwo Tajlandii.Tekst Uzgodnionego Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Komisja jest proszona o uzyskanie zgody Rządu Królestwa Tajlandii na tymczasowe stosowanie Uzgodnionego Protokołu określonego w art. 1 oraz o notyfikowanie o tym Rady.Sporządzono w Brukseli, dnia 8 lipca 1991 r.W imieniu RadyW. KokPrzewodniczący[1] Dz.U. L 255 z 5.9.1987, str. 127.[2] Dz.U. L 95 z 8.4.1989, str. 30.[3] Dz.U. L 95 z 8.4.1989, str. 28.--------------------------------------------------


title: 2005/423/WE: Decyzja Rady z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej

text:
               8.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 144/42

      DECYZJA RADY

   z dnia 10 maja 2005 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
   (2005/423/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i jego art. 300 ust. 3 akapit drugi,
   uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół dodatkowy do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w dniu 16 grudnia 2004 r.

               (2)

               Protokół dodatkowy powinien zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł
   1.   Protokół dodatkowy do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich.
   Tekst Protokołu dodatkowego jest załączony do niniejszej decyzji (1).
   2.   Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 13 Protokołu dodatkowego.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 10 maja 2005 r.

            W imieniu Rady

         J. KRECKÉ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 38 z 10.2.2005, str. 3.


title: Decyzja Rady z dnia 24 września 2012 r. w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               12.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 308/6

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 września 2012 r.
   w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2012/C 308/05
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Łotwy,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Janisa GAIGALSA zwolniło się stanowisko członka Rady Zarządzającej centrum w kategorii przedstawicieli rządów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

      PRZEDSTAWICIEL RZĄDU:

               Łotwa

               Nellija TITOVA

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. ALETRARIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 433/09/COL z dnia 30 października 2009 r. zmieniająca po raz siedemdziesiąty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa

text:
               25.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 48/27

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 433/09/COL
   z dnia 30 października 2009 r.
   zmieniająca po raz siedemdziesiąty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa
   URZĄD NADZORU EFTA,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61–63 oraz Protokół 26 do Porozumienia,
   UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24 oraz art. 5 ust. 2 lit. b),
   mając na uwadze, że zgodnie z art. 24 Porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd Nadzoru EFTA wprowadza w życie postanowienia Porozumienia EOG dotyczące pomocy państwa,
   mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,
   przywołując zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (3) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA w dniu 19 stycznia 1994 r. (4),
   mając na uwadze, że rozdział wytycznych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (5) Urzędu Nadzoru EFTA przestanie obowiązywać dnia 30 listopada 2009 r. (6),
   mając na uwadze, że rozdział ten odpowiada Wytycznym wspólnotowym dotyczącym pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (7), które przestaną obowiązywać w dniu 9 października 2009 r. (8),
   mając na uwadze, że w dniu 9 lipca 2009 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw do dnia 9 października 2012 r., który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 9 lipca 2009 r.,
   mając na uwadze, że komunikat Komisji Europejskiej w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw ma znaczenie również dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   mając na uwadze, że należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym,
   mając na uwadze, że zgodnie z pkt II części OGÓLNE, zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA przyjmie, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   mając na uwadze, że obowiązujący obecnie rozdział dotyczący pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację zagrożonych przedsiębiorstw przestanie obowiązywać w dniu 30 listopada 2009 r., istnieje potrzeba przedłużenia okresu obowiązywania wspomnianego rozdziału,
   po konsultacji z Komisją Europejską,
   po konsultacji z państwami EFTA,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Okres obowiązywania rozdziału wytycznych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw Urzędu Nadzoru EFTA zostaje przedłużony do dnia 30 listopada 2012 r.
   Artykuł 2
   Jedynie wersja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 października 2009 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Per SANDERUD

            Przewodniczący

         Kristján Andri STEFÁNSSON

            Członek Kolegium

      (1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem o nadzorze i Trybunale.

      (3)  Zwane dalej wytycznymi w sprawie pomocy państwa.

      (4)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994, s. 1 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994, s. 1.

      (5)  Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 305/04/COL, opublikowana w Dz.U. L 107 z 28.4.2005, s. 28, Suplement EOG nr 21 z 28.4.2005, s. 1.

      (6)  Ustęp 89 decyzji nr 305/04/COL, zob. odniesienie w przypisie nr 5.

      (7)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2.

      (8)  Ustęp 102 w dokumencie, do którego odniesienie znajduje się w przypisie nr 7.


               22.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 316/274

         P8_TA(2015)0297
   Zmiana nazwy delegacji międzyparlamentarnej
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 września 2015 r. w sprawie nazwy delegacji międzyparlamentarnej (2015/2842(RSO))
   (2017/C 316/33)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzgledniając wniosek Konferencji Przewodniczących,

               —

               uwzględniając swoją decyzję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie liczby delegacji międzyparlamentarnych, delegacji do wspólnych komisji parlamentarnych, delegacji do komisji współpracy parlamentarnej oraz wielostronnych zgromadzeń parlamentarnych (1),

               —

               uwzględniając art. 212 Regulaminu,

               1.

               postanawia zmienić nazwę swojej Delegacji do spraw Stosunków z Palestyńską Radą Legislacyjną na „Delegację do spraw Stosunków z Palestyną”;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Rady i Komisji.

      (1)  Teksty przyjęte w tym dniu, P7_TA(2014)0217.