title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2019/1420 z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2017, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości

text:
               27.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 249/99

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2019/1420
      z dnia 26 marca 2019 r.
      w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2017, sekcja IV – Trybunał Sprawiedliwości
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za rok 2017 (COM(2018) 521 – C8-0321/2018) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Sprawiedliwości dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2017 r.,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2017 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2017 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 59, 118, 260, 261 i 262,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Prawnej (A8-0098/2019),

         1.

            udziela sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Sprawiedliwości za rok budżetowy 2017;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Antonio TAJANI

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. L 51 z 28.2.2017.

         (2)  Dz.U. C 348 z 28.9.2018, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 357 z 4.10.2018, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 357 z 4.10.2018, s. 9.

         (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2019/1422 z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2017, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy

text:
               27.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 249/105

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2019/1422
      z dnia 26 marca 2019 r.
      w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2017, sekcja V – Trybunał Obrachunkowy
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za rok 2017 (COM(2018) 521 – C8-0322/2018) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2017 r.,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2017 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2017 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 55, 99, 164, 165 i 166,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 59, 118, 260, 261 i 262,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0097/2019),

         1.

            udziela sekretarzowi generalnemu Trybunału Obrachunkowego absolutorium z wykonania budżetu Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2017;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Trybunałowi Obrachunkowemu, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, jak również Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Antonio TAJANI

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. L 51 z 28.2.2017.

         (2)  Dz.U. C 348 z 28.9.2018, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 357 z 4.10.2018, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 357 z 4.10.2018, s. 9.

         (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2019/1424 z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2017, sekcja X – Europejska Służba Działań Zewnętrznych

text:
               27.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 249/111

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2019/1424
      z dnia 26 marca 2019 r.
      w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2017, sekcja X – Europejska Służba Działań Zewnętrznych
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane sprawozdanie roczne Unii Europejskiej za rok 2017 (COM(2018) 521 – C8-0327/2018) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2017 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności rachunków (4), jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2017 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 55, 99 i 164–167,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 59, 118 i 260–263,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0109/2019),

         1.

            udziela wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych za rok budżetowy 2017;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, jak również Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Antonio TAJANI

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. L 51 z 28.2.2017.

         (2)  Dz.U. C 348 z 28.9.2018, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 357 z 4.10.2018, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 357 z 4.10.2018, s. 9.

         (5)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1.


Decyzja Komisji z dnia 24/09/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9523 - Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft Aktiengesellschaft in München / DIF Management B.V. / Green Investment Group Limited / Covanta Holding Corporation) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 16/04/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8765 - Lenovo Group Limited / Fujitsu Limited / Fujitsu Client Computing Limited) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 23/07/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8896 - Macquarie Infrastructure and Real Assets (Europe) Limited / The Goldman Sachs Group, Inc. / HES International B.V.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1464 z dnia 28 września 2018 r. w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii w Komitecie CETA ds. Zrównoważonego Rozwoju, utworzonego na mocy Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do ustanowienia wykazów osób chętnych do pełnienia funkcji członków zespołów ekspertów na podstawie rozdziałów dwudziestego trzeciego i dwudziestego czwartego tej umowy

text:
                  1.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 245/12

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1464
         z dnia 28 września 2018 r.
         w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii w Komitecie CETA ds. Zrównoważonego Rozwoju, utworzonego na mocy Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do ustanowienia wykazów osób chętnych do pełnienia funkcji członków zespołów ekspertów na podstawie rozdziałów dwudziestego trzeciego i dwudziestego czwartego tej umowy
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzja Rady (UE) 2017/37 (1) przewiduje podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”). Umowa została podpisana dnia 30 października 2016 r.

                     (2)

                     Decyzja Rady (UE) 2017/38 (2) przewiduje tymczasowe stosowanie części Umowy, w tym ustanowienie Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych. Te części Umowy są tymczasowo stosowane od dnia 21 września 2017 r.

                     (3)

                     Zgodnie z art. 26.2 ust. 1 lit. g) Umowy ustanowiono Komitet CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju.

                     (4)

                     Zgodnie z art. 23.10 i 24.15 Umowy podczas pierwszego posiedzenia Komitet CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju ma przyjąć decyzję ustanawiającą wykazy osób chętnych i zdolnych do pełnienia funkcji członków zespołów ekspertów na podstawie rozdziału dwudziestego trzeciego (Handel i praca) oraz rozdziału dwudziestego czwartego (Handel i środowisko) Umowy.

                     (5)

                     Należy zatem określić stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju na podstawie dołączonego projektu decyzji ustanawiającej wykazy osób chętnych i zdolnych do pełnienia funkcji członków zespołów ekspertów na podstawie rozdziału dwudziestego trzeciego oraz rozdziału dwudziestego czwartego Umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na pierwszym posiedzeniu Komitetu CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony w odniesieniu do ustanowienia wykazów osób chętnych do pełnienia funkcji członków zespołów ekspertów na podstawie dwudziestego trzeciego oraz rozdziału dwudziestego czwartego Umowy, opiera się na projekcie decyzji Komitetu CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               M. SCHRAMBÖCK

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/38 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie tymczasowego stosowania Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 11 z 14.1.2017, s. 1080).

            PROJEKT
            DECYZJA NR [X /2018] KOMITETU CETA DS. HANDLU I ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU
            z dnia xxx
            ustanawiająca wykazy osób chętnych do pełnienia funkcji członków zespołów ekspertów, o których mowa w rozdziałach 23 i 24 umowy
            KOMITET CETA DS. HANDLU I ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU,
            Uwzględniając kompleksową umowę gospodarczo-handlową (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w szczególności jej art. 23.10 ust. 6 i 7 oraz art. 24.15 ust. 6 i 7,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Zgodnie z art. 30.7 ust. 3 umowy niektóre jej części stosuje się tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.

                        (2)

                        Zgodnie z art. 23.10 ust. 6 umowy Komitet CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju ma sporządzić wykaz co najmniej dziewięciu osób, które są chętne i zdolne do pełnienia roli członków zespołu ekspertów w odniesieniu do kwestii pojawiających się w kontekście rozdziału 23 („Handel i praca”) i które, zgodnie z ust. 7, posiadają specjalistyczną lub fachową wiedzę w zakresie prawa pracy, innych kwestii będących przedmiotem rozdziału 23 lub w zakresie rozstrzygania sporów wynikających z umów międzynarodowych.

                        (3)

                        Zgodnie z art. 24.15 ust. 6 umowy Komitet CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju ma sporządzić wykaz co najmniej dziewięciu osób, które są chętne i zdolne do pełnienia roli członków zespołu ekspertów w odniesieniu do kwestii pojawiających się w kontekście rozdziału 24 („Handel i środowisko”) i które, zgodnie z ust. 7, posiadają specjalistyczną lub fachową wiedzę w zakresie prawa ochrony środowiska, innych kwestii będących przedmiotem rozdziału 24 lub w zakresie rozstrzygania sporów wynikających z umów międzynarodowych.

                        (4)

                        Zgodnie z art. 23.10 ust. 6 i art. 24.15 ust. 6 każdy wykaz powinien obejmować co najmniej trzy osoby wskazane przez każdą Stronę i co najmniej trzy osoby wskazane przez Strony i niebędące obywatelami żadnej ze Stron, które to osoby są chętne i zdolne do pełnienia funkcji przewodniczącego zespołu ekspertów,

                  STANOWI, CO NASTĘPUJE:

                        1.

                        Ustanawia się wykazy osób chętnych do pełnienia funkcji członków zespołów ekspertów, przedstawione w załączniku.

                        2.

                        Decyzja staje się skuteczna w dniu przyjęcia jej przez Komitet CETA ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju.

                     W imieniu KOMITETU CETA DS. HANDLU I ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU

                     W imieniu UE

                     W imieniu Kanady

            ZAŁĄCZNIK

               WYKAZ OSÓB CHĘTNYCH DO PEŁNIENIA FUNKCJI CZŁONKÓW ZESPOŁU EKSPERTÓW W ODNIESIENIU DO KWESTII POJAWIAJĄCYCH SIĘ W KONTEKŚCIE ROZDZIAŁU 23 UMOWY („HANDEL I PRACA”)

               Osoby posiadające specjalistyczną lub fachową wiedzę w zakresie prawa pracy, innych kwestii będących przedmiotem rozdziału 23 lub w zakresie rozstrzygania sporów wynikających z umów międzynarodowych:

            Osoby wskazane przez Kanadę:

                        Kevin Banks

                        Adelle Blackett

                        Carol Nelder-Corvari

                  Osoby wskazane przez Unię Europejską:

                        Jorge Cardona

                        Eddy Laurijssen

                        Karin Lukas

                  Przewodniczący (osoby niebędące obywatelami żadnej ze Stron):

                        Janice Bellace

                        Kathleen Claussen

                        Christian Häberli

                        Jill Murray

                        Patrick Pearsall

                        Ross Wilson

               WYKAZ OSÓB CHĘTNYCH DO PEŁNIENIA FUNKCJI CZŁONKÓW ZESPOŁU EKSPERTÓW W ODNIESIENIU DO KWESTII POJAWIAJĄCYCH SIĘ W KONTEKŚCIE ROZDZIAŁU 24 UMOWY („HANDEL I ŚRODOWISKO”)

               Osoby posiadające specjalistyczną lub fachową wiedzę w zakresie prawa ochrony środowiska, innych kwestii będących przedmiotem rozdziału 24 lub w zakresie rozstrzygania sporów wynikających z umów międzynarodowych:

            Osoby wskazane przez Kanadę:

                        Anne Daniel

                        Armand de Mestral

                        Elaine Feldman

                        Matthew Kronby

                        Brendan McGivern

                  Osoby wskazane przez Unię Europejską:

                        Laurence Boisson de Chazournes

                        Hélène Ruiz Fabri

                        Geert Van Calster

                  Przewodniczący (osoby niebędące obywatelami żadnej ze Stron):

                        Arthur Edmond Appleton

                        James Bacchus

                        Nathalie Bernasconi-Osterwalder

                        Christian Häberli


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1465 z dnia 28 września 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

text:
                  1.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 245/16

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1465
         z dnia 28 września 2018 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 31 lipca 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1333 (1).

                     (2)

                     W dniu 21 marca 2018 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2018/476 (2).

                     (3)

                     W związku z ciągłym brakiem stabilności i powagą sytuacji w Libii Rada postanowiła przedłużyć obowiązywanie środków ograniczających dotyczących trzech osób na kolejnych sześć miesięcy.

                     (4)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/1333,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Art. 17 ust. 3 i 4 decyzji (WPZiB) 2015/1333 otrzymuje brzmienie:

                  „3.   Środki, o których mowa w art. 8 ust. 2, mają zastosowanie do wpisów nr 14, 15 i 16 w załączniku II do dnia 2 kwietnia 2019 r.

                  4.   Środki, o których mowa w art. 9 ust. 2, mają zastosowanie do wpisów nr 19, 20 i 21 w załączniku IV do dnia 2 kwietnia 2019 r.”.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               M. SCHRAMBÖCK

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1333 z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylająca decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. L 206 z 1.8.2015, s. 34).

            (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/476 z dnia 21 marca 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 79 z 22.3.2018, s. 30).


title: Decyzja Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (UE) 2018/1466 z dnia 21 września 2018 r. w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania oraz zmiany tymczasowego zakazu określonego w decyzji (UE) 2018/795 i dotyczącego wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży opcji binarnych klientom detalicznym

text:
                  1.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 245/17

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO URZĘDU NADZORU GIEŁD I PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH (UE) 2018/1466
         z dnia 21 września 2018 r.
         w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania oraz zmiany tymczasowego zakazu określonego w decyzji (UE) 2018/795 i dotyczącego wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży opcji binarnych klientom detalicznym
         RADA ORGANÓW NADZORU EUROPEJSKIEGO URZĘDU NADZORU GIEŁD I PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (1), w szczególności jego art. 9 ust. 5, art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 1,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (EU) nr 648/2012 (2), w szczególności jego art. 40,
         uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/567 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 w odniesieniu do definicji, przejrzystości, kompresji portfela i środków nadzorczych w zakresie interwencji produktowej i pozycji (3), w szczególności jego art. 19,

                     1.

                     Na mocy decyzji (UE) 2018/795 (4) Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) zakazał wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży opcji binarnych klientom detalicznym ze skutkiem od dnia 2 lipca 2018 r. na okres trzech miesięcy.

                     2.

                     Zgodnie z art. 40 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 600/2014 ESMA jest zobowiązany do dokonania przeglądu tymczasowego środka w zakresie interwencji produktowej w odpowiednich odstępach czasu, nie rzadziej niż co trzy miesiące.

                     3.

                     ESMA dokonał przeglądu zakazu dotyczącego opcji binarnych na podstawie m.in. badania przeprowadzonego wśród właściwych organów krajowych (5) na temat praktycznego stosowania i oddziaływania środka w zakresie interwencji produktowej, a także na podstawie dodatkowych informacji udzielonych przez właściwe organy krajowe i zainteresowane strony.

                     4.

                     Właściwe organy krajowe odnotowały jedynie nieliczne przykłady nieprzestrzegania warunków interwencji produktowej wprowadzonych przez ESMA. Ponadto firmom wprowadzającym do obrotu, prowadzącym dystrybucję lub sprzedaż opcji binarnych nie wydano nowych pozwoleń od momentu ogłoszenia w dniu 27 marca 2018 r. uzgodnionych środków.

                     5.

                     Właściwe organy krajowe poinformowały, że w lipcu 2018 r. odnotowano nieznaczny wzrost liczby klientów traktowanych jak klientów profesjonalnych na ich wniosek w porównaniu z lipcem 2017 r. Liczba klientów traktowanych jak profesjonalnych na ich wniosek jest jednak stosunkowo niewielka w porównaniu z poprzednią liczbą klientów detalicznych obsługiwanych przez dostawców opcji binarnych. ESMA jest świadomy faktu, iż niektóre firmy z państw trzecich nawiązują kontakty z klientami unijnymi. Jednakże bez pozwolenia lub rejestracji w Unii firmy te mogą świadczyć usługi dla klientów mających siedzibę lub zlokalizowanych w Unii wyłącznie z własnej inicjatywy klienta. Ponadto ESMA zdaje sobie sprawę, że firmy zaczynają oferować inne spekulacyjne produkty inwestycyjne. ESMA będzie nadal monitorować ofertę tych innych produktów, aby stwierdzić, czy stosowne jest wprowadzenie innych środków unijnych.

                     6.

                     W okresie przeglądu ESMA nie uzyskał dowodów zaprzeczających istnieniu istotnych obaw związanych z ochroną inwestorów, które to obawy wskazano w decyzji (UE) 2018/795. W związku z tym ESMA stwierdził, że istotne obawy związane z ochroną inwestorów wskazane w decyzji (UE) 2018/795 będą istniały nadal, jeżeli decyzja o zakazie wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży opcji binarnych klientom detalicznym nie zostanie przedłużona.

                     7.

                     Od chwili przyjęcia wspomnianej decyzji dotychczasowe wymogi regulacyjne obowiązujące na mocy prawa unijnego nie uległy zmianie i nadal nie chronią przed zagrożeniem stwierdzonym przez ESMA. Ponadto właściwe organy krajowe nie podjęły działań, aby zaradzić temu zagrożeniu, a działania, które podjęto, nie rozwiązują tej kwestii w wystarczający sposób. W szczególności od chwili przyjęcia decyzji żaden właściwy organ krajowy nie przyjął własnego krajowego środka w zakresie interwencji produktowej na mocy art. 42 rozporządzenia (UE) nr 600/2014 (6).

                     8.

                     Przedłużenie okresu obowiązywania zakazu, o którym mowa w decyzji (UE) 2018/795, nie ma szkodliwego wpływu na efektywność rynków finansowych ani na inwestorów, który byłby niewspółmierny do korzyści płynących z tego działania ani nie stwarza ryzyka arbitrażu regulacyjnego z tych samych powodów, które są wymienione we wspomnianej decyzji.

                     9.

                     ESMA jest zdania, że jeżeli tymczasowy zakaz nie zostanie przedłużony, istnieje prawdopodobieństwo, że opcje binarne będą ponownie oferowane klientom detalicznym oraz że na rynek powrócą te same lub podobne produkty, które spowodowały poważne szkody dla konsumentów wskazane w decyzji (UE) 2018/795.

                     10.

                     Z powyższych względów, jak również z powodów wymienionych w decyzji (UE) 2018/795, ESMA podjął decyzję o przedłużeniu okresu obowiązywania zakazu na okres kolejnych trzech miesięcy w celu uwzględnienia istotnych obaw związanych z ochroną inwestorów.

                     11.

                     Dokonując przeglądu obowiązującego zakazu, ESMA zbadał, czy istnieją jakiekolwiek nowe dowody dotyczące konkretnych produktów objętych zakresem zastosowanego środka wskazujące, iż w przedłużonym okresie obowiązywania zakazu należy wyłączyć te produkty z uwagi na ich specyficzne cechy, które nie stwarzają istotnych problemów w zakresie ochrony inwestorów, o których mowa w decyzji (UE) 2018/795.

                     12.

                     W tym względzie ESMA uzyskał nowe informacje na temat opcji binarnych, które są wystarczająco długoterminowe, towarzyszy im prospekt emisyjny i są w pełni zabezpieczane przez dostawcę lub inny podmiot z grupy dostawcy i prawdopodobnie nie będą stwarzały istotnych problemów wskazanych w decyzji (UE) 2018/795 w zakresie ochrony inwestorów. Przykładem tego rodzaju opcji binarnej jest warrant typu inline, który łącznie spełnia te warunki.

                     13.

                     Choć stopień złożoności tego konkretnego rodzaju opcji binarnej jest porównywalny do stopnia złożoności opcji binarnych ogółem, minimalne wymogi w zakresie terminu łagodzą negatywne skutki złożoności i nieprzejrzystości dla inwestorów. Inwestorzy mogą w bardziej racjonalny sposób uzyskać dokładny obraz rynku na przestrzeni co najmniej 90 dni od daty emisji produktu, niż w ciągu bardzo krótkich terminów charakterystycznych dla szerszego rynku opcji binarnych, który istniał przed wejściem w życie decyzji (UE) 2018/795. Termin co najmniej 90 dni zmniejsza zakres często powtarzanych transakcji spekulacyjnych, które powodują zwiększenie strat i są powiązane z zachowaniem uzależniającym.

                     14.

                     Szczególną cechą opcji binarnych, która jest istotnym czynnikiem wywołującym potencjalnie negatywne skutki i która zwiększa rozbieżności między dochodami inwestorów a ryzykiem poniesienia straty jest konflikt interesów, jaki istnieje między wieloma dostawcami opcji binarnych a ich klientami. Niektóre firmy jednak dostarczają opcje binarne w pełni zabezpieczone przed ryzykiem rynkowym w ciągu całego terminu wykonania. W przypadku, gdy działalność zabezpieczająca dotyczy dostarczania opcji binarnych i prowadzona jest przez dostawcę lub inny podmiot z grupy dostawcy oraz jeżeli opcje binarne nie generują dla żadnego podmiotu z grupy zysków ani strat innych niż wcześniej ujawnione prowizje, opłaty transakcyjne i koszty powiązane, wówczas konflikt interesów pomiędzy dostawcą a klientem jest znacznie ograniczony. W szczególności na zysk netto pochodzący z opcji binarnej nie ma większego wpływu fakt, czy następuje po niej wypłata, czy nie. Dostawcy, którzy zabezpieczają transakcje, nie mają interesu w błędnym podawaniu cen bazowych ani spekulacji przeciwko klientowi.

                     15.

                     Z dowodów zebranych przez ESMA wynika, że modele działalności, w której transakcje są zabezpieczane, są zgodne z ofertami opcji binarnych o wystarczająco długich terminach, w przeciwieństwie do modeli działalności, w których transakcje nie są zabezpieczane i które charakteryzują się ofertami krótkoterminowymi. Właściwe organy krajowe (7) nadzorujące rynki, na których dostawcy, którzy zabezpieczają transakcje, oferują długoterminowe sekurytyzowane opcje binarne, potwierdziły, że w zakresie tych produktów nie odnotowano przypadków, w których poszczególni klienci detaliczni ponieśli znaczne szkody. Ponadto BaFin nie otrzymał żadnych skarg od inwestorów w związku z warrantami typu inline.

                     16.

                     Co więcej, w tym kontekście wymóg polegający na tym, że opcjom binarnym udostępnianym inwestorom detalicznym musi towarzyszyć prospekt emisyjny zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8) ma na celu zapewnienie minimalnego poziomu przejrzystości tych produktów długoterminowych. Gwarantuje on, iż w związku z wprowadzaniem do obrotu, dystrybucją lub sprzedażą tych produktów klientom detalicznym wymagane informacje na temat dostawcy, w tym jego model biznesowy, sprawozdania finansowe oraz ryzyko związane z produktem i cechy produktu są udostępniane inwestorom. Ponadto prospekt emisyjny jest przedmiotem nadzoru ze strony właściwych organów krajowych.

                     17.

                     Nie istnieją również dowody dotyczące konkretnych produktów wskazujące na to, że wprowadzanie do obrotu i dystrybucja wystarczająco długoterminowych opcji binarnych, którym towarzyszy prospekt emisyjny i które są w pełni zabezpieczone przez dostawcę lub inny podmiot z grupy dostawcy, stanowią agresywne praktyki marketingowe i wprowadzające w błąd techniki komunikacyjne.

                     18.

                     Mimo że zaistnienie dowolnego kryterium z osobna nie wystarczyłoby, aby wyeliminować ryzyko szkody dla inwestorów, w trakcie okresu przeglądu ESMA otrzymał nowe dowody, wskazujące na to, iż opcja binarna, która wykorzystuje efekt, jaki dają łącznie zatwierdzony prospekt emisyjny, wystarczająco długi termin oraz pełne zabezpieczenie udzielone przez dostawcę lub podmiot z jego grupy, prawdopodobnie nie będzie stwarzała istotnych problemów wskazanych w decyzji ESMA (UE) 2018/795 w zakresie ochrony inwestorów. Dlatego też opcje binarne spełniające łącznie te trzy kryteria należy wyraźnie wyłączyć z zakresu przedłużonego tymczasowego środka w zakresie interwencji produktowej ESMA.

                     19.

                     ESMA będzie nadal prowadzić przegląd tych produktów i w razie konieczności podejmie stosowne działania. W szczególności ESMA wziął pod uwagę ryzyko, iż wyłączenie może być wykorzystywane przez dostawcę opcji binarnej do oferowania produktów o cechach porównywalnych do tych, które stwarzają istotne problemy w dziedzinie ochrony inwestorów, np. emitując produkty zachęcające do prowadzenia transakcji krótkotrwałych poprzez określanie bariery zbliżonej do bazowej ceny rynkowej w trakcie emisji. ESMA i właściwe organy krajowe będą monitorować pojawianie się nowych tendencji w zakresie dystrybucji i będą zwracać szczególną uwagę na produkty, które pomimo iż są długoterminowe, zachęcają do prowadzenia transakcji krótkotrwałych.

                     20.

                     W trakcie przeglądu ESMA uzyskał również informacje na temat istniejących produktów, w przypadku których na koniec terminu następuje jedna z dwóch z góry określonych wypłat, a żadna nie jest niższa od początkowej inwestycji. Wypłata w przypadku tego typu opcji binarnej może być wyższa lub niższa, ale w obu sytuacjach inwestor nie poniesie straty pieniężnej w stosunku do ich łącznej inwestycji w produkt. Decyzja (UE) 2018/795 ukierunkowana jest na produkty obciążone ryzykiem poniesienia przez inwestorów znaczącej straty w stosunku do ich łącznej inwestycji w produkt. Dlatego też z uwagi na pewność prawną przedłużenie okresu obowiązywania powinno wyraźnie wykluczać produkty, których struktura wypłaty nie naraża kapitału inwestora na ryzyko.

                     21.

                     Jako że proponowane środki mogą w ograniczonym zakresie odnosić się do instrumentów pochodnych opartych na towarach rolnych, ESMA skonsultował się z organami publicznymi właściwymi dla nadzoru, administracji i regulacji rynków fizycznych produktów rolnych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (9). Żaden z tych organów nie zgłosił zastrzeżeń wobec proponowanego przedłużenia okresu obowiązywania środków.

                     22.

                     ESMA powiadomił właściwe organy krajowe o przedłużeniu okresu obowiązywania decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Tymczasowy zakaz dotyczący opcji binarnych w odniesieniu do klientów detalicznych

               1.   Zabrania się wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży opcji binarnych klientom detalicznym.

               2.   Na potrzeby ust. 1, niezależnie od tego, czy jest przedmiotem obrotu w systemie obrotu, opcja binarna jest instrumentem pochodnym spełniającym następujące warunki:

                           a)

                           musi być rozliczana w gotówce lub może być rozliczana w gotówce zgodnie z życzeniem jednej ze stron, z wyjątkiem przypadku niewykonania zobowiązania lub w innych przypadkach skutkujących rozwiązaniem umowy;

                           b)

                           przewiduje jedynie płatność po zamknięciu lub wygaśnięciu;

                           c)

                           wypłata jest ograniczona do:

                                       (i)

                                       z góry określonej, stałej kwoty lub kwoty równej zeru, jeśli instrument bazowy spełnia jeden lub więcej z góry określonych warunków; i

                                       (ii)

                                       z góry określonej, stałej kwoty lub kwoty równej zeru, jeśli instrument bazowy nie spełnia jednego lub kilku z góry określonych warunków.

               3.   Zakaz, o którym mowa w pkt 1, nie odnosi się do:

                           a)

                           opcji binarnej, w przypadku której niższa z dwóch z góry określonych stałych kwot jest przynajmniej równa całkowitej kwocie płatności dokonanej przez klienta detalicznego za opcję binarną, włączając prowizje, opłaty transakcyjne i inne koszty powiązane;

                           b)

                           opcji binarnej spełniającej następujące warunki:

                                       (i)

                                       termin trwający od emisji do wymagalności wynosi co najmniej 90 dni kalendarzowych;

                                       (ii)

                                       sporządzono i zatwierdzono prospekt emisyjny zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE, który jest publicznie dostępny; oraz

                                       (iii)

                                       opcja binarna nie naraża dostawcy na ryzyko rynkowe w jej terminie, a dostawca ani żaden podmiot z jego grupy nie czerpie zysków ani nie ponosi strat z tytułu opcji binarnej, innych niż wcześniej ujawnione prowizje, opłaty transakcyjne lub inne koszty powiązane.

            Artykuł 2
            Zakaz uczestnictwa w działaniach służących obchodzeniu przepisów
            Zakazuje się świadomego i celowego uczestnictwa w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie wymogów wskazanych w art. 1, w tym działaniach w charakterze podwykonawcy dostawcy opcji binarnych.

            Artykuł 3
            Wejście w życie i stosowanie

               1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               2.   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 2 października 2018 r. przez okres 3 miesięcy.

            Sporządzono w Paryżu dnia 21 września 2018 r.

                  W imieniu Rady Organów Nadzoru

               Steven MAIJOOR

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.

            (2)  Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84.

            (3)  Dz.U. L 87 z 31.3.2017, s. 90.

            (4)  Decyzja Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (UE) 2018/795 z dnia 22 maja 2018 r. o tymczasowym zakazie wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży opcji binarnych klientom detalicznym w Unii, zgodnie z art. 40 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 (Dz.U. L 136 z 1.6.2018, s. 31).

            (5)  Odpowiedzi udzieliło 20 właściwych organów krajowych: Cypryjska Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (CY – CySEC), Comisión Nacional del Mercado de Valores (ES – CNMV), Autoriteit Financiele Markten (NL – AFM), Narodowy Bank Czeski (CZ – CNB), Finanzmarktaufsicht (AT – FMA), Fiński Urząd Nadzoru Finansowego (FI – FSA), Comissão do Mercado de Valores Mobiliários (PT – CMVM), Maltański Urząd Regulacji Rynków Finansowych (MT – MFSA), Islandzki Urząd Nadzoru Finansowego (IS – FME), Belgijski Urząd ds. Usług Finansowych i Rynków Finansowych (BE – FSMA), Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (IT – Consob), Komisja Nadzoru Finansowego (BG – FSC), Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (DE – BaFin), Autorité des Marchés Financiers (FR – AMF), Magyar Nemzeti Bank (HU – MNB), Brytyjski Urząd Nadzoru Finansowego (UK – FCA), Commission de Surveillance du Secteur Financier (LU – CSSF), Rumuński Urząd Nadzoru Finansowego (RO – FSA), Agencija za trg vrednostnih papirjev (SL – SMA), Centralny Bank Irlandii (IE – CBI).

            (6)  W dniu 4 czerwca 2018 r. właściwy organ państwa należącego do EOG EFTA, NO-Finanstilsynet, przyjął krajowe środki w zakresie interwencji produktowej, które mają takie same warunki i terminy obowiązywania jak środki ESMA. Ponadto w dniu 5 lipca 2018 r. Islandzki Urząd Nadzoru Finansowego ogłosił, iż uważa wprowadzanie do obrotu, dystrybucję lub sprzedaż opcji binarnych za sprzeczne z właściwymi i prawidłowymi procedurami i praktykami biznesowymi w obrocie papierami wartościowymi zgodnie z prawem krajowym (art. 5 ustawy nr 108/2007 o transakcjach w zakresie papierów wartościowych).

            (7)  DE-BaFin, FR-AMF

            (8)  Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 64).

            (9)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).


Decyzja Komisji z dnia 29/06/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8889 - Teva Pharmaceutical Industries / The Procter & Gamble Company) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


               11.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/162

      P8_TA(2017)0479
      Wniosek o skorzystanie z przywilejów i immunitetu przez Eleonorę Forenzę
      Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie wniosku o skorzystanie z przywilejów i immunitetu Eleonory Forenzy (2017/2199(IMM))
      (2018/C 369/18)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając przekazany na posiedzeniu plenarnym w dniu 11 września 2017 r. wniosek Gabriele Zimmer z dnia 20 lipca 2017 r. o skorzystanie z immunitetu poselskiego przez Eleonorę Forenzę w związku z incydentem, jaki przydarzył się E. Forenzy w dniu 8 lipca 2017 r. podczas demonstracji, która miała miejsce w związku ze szczytem G-20 w Hamburgu,

                  —

                  po wysłuchaniu Eleonory Forenzy zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu Parlamentu,

                  —

                  uwzględniając art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

                  —

                  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

                  —

                  uwzględniając art. 5 ust. 2 oraz art. 7 i art. 9 Regulaminu Parlamentu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0398/2017),

                  A.

                  mając na uwadze, że posłanka do Parlamentu Europejskiego i jednocześnie przewodnicząca grupy GUE/NGL Gabriele Zimmer wystąpiła na mocy art. 8 i 9 protokołu nr 7 o skorzystanie z immunitetu przez należącą do tej samej grupy politycznej posłankę Eleonorę Forenzę, która podczas demonstracji odbywającej się w związku ze szczytem G20 w Hamburgu w dniu 8 lipca 2017 r. została poddana kontroli osobistej, a następnie zatrzymana w areszcie razem z grupą innych aktywistów; mając na uwadze, że przeszukanie i aresztowanie miały miejsce po wspomnianej manifestacji, kiedy E. Forenza i jej grupa szli razem na obiad;

                  B.

                  mając na uwadze, że Parlament dysponuje szerokim zakresem uznania, jeśli chodzi o kierunek, jaki zamierza nadać decyzji w przedmiocie wniosku o skorzystanie z immunitetu złożonego przez posła (2);

                  C.

                  mając na uwadze, że art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wzajemnie się wykluczają (3); mając na uwadze, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy żadnej opinii wyrażonej przez posła do Parlamentu Europejskiego, lecz raczej zarzutu zachowania niebezpiecznego dla porządku publicznego (zarzut udziału w zamieszkach); mając zatem na uwadze, że automatyczne staje się zastosowanie art. 9 protokołu nr 7;

                  D.

                  mając na uwadze, że na mocy art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa, a na terytorium innego państwa członkowskiego z immunitetu chroniącego przed zatrzymaniem oraz immunitetu jurysdykcyjnego; mając na uwadze, że zatem włoska posłanka do Parlamentu Europejskiego E. Forenza znajdująca się w Niemczech korzystała z tej ochrony;

                  E.

                  mając na uwadze, że według wniosku o skorzystanie z immunitetu E. Forenza już na początku kontaktu z niemiecką policją oświadczyła, że jest posłanką do Parlamentu Europejskiego, natychmiast przedstawiła dokumenty potwierdzające jej status, a także udało się jej skontaktować włoskiego konsula w Hamburgu z oficerem policji kierującym operacją;

                  F.

                  mając na uwadze, że pomimo statusu posłanki do Parlamentu Europejskiego niemiecka policja poddała E. Forenzę drobiazgowej kontroli osobistej, a następnie zatrzymała ją w areszcie na ponad cztery godziny;

                  G.

                  mając na uwadze, że jak świadczą przedstawione okoliczności, niemiecka policja była świadoma, że zatrzymuje posłankę do Parlamentu Europejskiego, co stanowi naruszenie Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, zwłaszcza jego art. 9 akapit pierwszy lit. b);

                  H.

                  mając na uwadze, że z uwagi na okoliczności oczywiste jest, że E. Forenza nie została schwytana na gorącym uczynku, a więc nie ma zastosowania wyjątek, o którym mowa w art. 9 akapit trzeci Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, co oznacza, że sprawa E. Forenzy jest całkowicie objęta jej immunitetem;

                  1.

                  wyraża zgodę na skorzystanie przez E. Forenzę z przywilejów i immunitetu;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwym władzom Republiki Federalnej Niemiec i Eleonorze Forenzy.

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.

         (2)  Wyżej wymieniona sprawa T-42/06 Gollnisch / Parlament Europejski, pkt 101.

         (3)  Wyżej wymienione sprawy połączone C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente., pkt 45.


               11.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/181

      P8_TA(2017)0489
      Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Regulacyjne standardy techniczne dotyczące obowiązku obrotu w stosunku do określonych instrumentów pochodnych
      Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 17 listopada 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących obowiązku obrotu w stosunku do określonych instrumentów pochodnych (C(2017)07684 – 2017/2979(DEA))
      (2018/C 369/29)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)07684),

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji z dnia 29 listopada 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 4 grudnia 2017 r. skierowane do przewodniczącej Konferencji Przewodniczących Komisji,

                  —

                  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1) (MiFIR), w szczególności jego art. 32 ust. 1 i art. 50 ust. 5,

                  —

                  uwzględniając art. 10 ust. 1 i art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (2),

                  —

                  uwzględniając projekt regulacyjnych standardów technicznych dotyczących obowiązku obrotu w stosunku do instrumentów pochodnych przedłożony przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) w dniu 28 września 2017 r. na podstawie art. 32 ust. 1 MiFIR,

                  —

                  uwzględniając skierowane przez ESMA do Komisji pismo towarzyszące z dnia 28 września 2017 r. w sprawie przygotowanego przez ESMA projektu regulacyjnych standardów technicznych w stosunku do instrumentów pochodnych zgodnie z MiFIR,

                  —

                  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

                  —

                  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który upłynął w dniu 12 grudnia 2017 r.,

                  A.

                  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane zawiera w załączniku kategorie instrumentów pochodnych, które powinny podlegać obowiązkowi obrotu wprowadzonemu w art. 28 MiFIR; mając na uwadze, że instrumenty pochodne podlegające obowiązkowi obrotu mogą być przedmiotem obrotu tylko na rynku regulowanym, na wielostronnej platformie obrotu, na zorganizowanej platformie obrotu lub w systemie obrotu państwa trzeciego uznanym za równoważny przez Komisję;

                  B.

                  mając na uwadze, że ESMA przedłożyła Komisji projekt regulacyjnych standardów technicznych w dniu 28 września 2017 r. wraz z pismem towarzyszącym i zwróciła się w nim do zaangażowanych stron o skrócenie przysługujących im terminów, tak aby cel polityczny, jakim jest obowiązek obrotu, został osiągnięty od dnia 3 stycznia 2018 r., mając na uwadze, że ESMA stwierdziła ponadto, że znaczna liczba decyzji dotyczących równoważności nie została jeszcze podjęta, co musi nastąpić zanim obowiązek obrotu wejdzie w życie;

                  C.

                  mając na uwadze, że Parlament uważa, iż ze względu na wprowadzone przez Komisję poprawki przyjęte regulacyjne standardy techniczne nie są tożsame z projektem tych standardów przedłożonym przez ESMA i uważa, że ma trzy miesiące na wyrażenie sprzeciwu wobec regulacyjnych standardów technicznych (okres kontroli);

                  D.

                  mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane powinno obowiązywać od dnia 3 stycznia 2018 r., daty wejścia w życie dyrektywy 2014/65/UE (MiFID II) i MiFIR, a także że pełne wykorzystanie trzymiesięcznego okresu kontroli przysługującego Parlamentowi spowodowałoby wykroczenie poza datę, na którą przewidziano wejście w życie obowiązku obrotu;

                  E.

                  mając na uwadze, że obowiązek obrotu w stosunku do instrumentów pochodnych stanowi ważny element zobowiązań podjętych przez przywódców państw grupy G-20 w Pittsburghu w 2009 r.;

                  F.

                  mając na uwadze, że szybka publikacja rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym umożliwiłaby terminowe wdrożenie i zagwarantowała pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do obowiązku obrotu w stosunku do instrumentów pochodnych;

                  G.

                  mając na uwadze, że Parlament podkreśla znaczenie sfinalizowania przez Komisję odpowiednich decyzji dotyczących równoważności zanim obowiązek obrotu wejdzie w życie;

                  H.

                  mając na uwadze, że Parlament stwierdza, iż regulacyjne standardy techniczne nie zawierają szczegółowych przepisów dotyczących transakcji pakietowych oraz że od Komisji i ESMA wymagane mogą być dalsze wytyczne w sprawie postępowania z tymi pakietami; mając na uwadze, że Parlament uważa, iż wytyczne te powinny być zgodne z przepisami określonymi w rozwiązaniach prowizorycznych przewidzianych w MiFID II;

                  1.

                  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

         (1)  Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84.

         (2)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1540 z dnia 15 października 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/1693 dotyczącą środków ograniczających przeciwko ISIL (Daisz) i Al-Kaidzie oraz osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym

text:
                  15.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  LI 257/3

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2018/1540
         z dnia 15 października 2018 r.
         zmieniająca decyzję (WPZiB) 2016/1693 dotyczącą środków ograniczających przeciwko ISIL (Daisz) i Al-Kaidzie oraz osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2016/1693 z dnia 20 września 2016 r. dotyczącą środków ograniczających przeciwko ISIL (Daisz) i Al-Kaidzie oraz osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym i uchylającą wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB (1),
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 20 września 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/1693.

                     (2)

                     Środki ograniczające ustanowione w art. 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 3 i 4 decyzji (WPZiB) 2016/1693 stosuje się do dnia 31 października 2018 r. Z przeglądu tej decyzji wynika, że obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 31 października 2019 r.

                     (3)

                     Do wykazu osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów zamieszczonego w załączniku do decyzji (WPZiB) 2016/1693 należy dodać jedną osobę.

                     (4)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2016/1693,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Art. 6 ust. 5 decyzji (WPZiB) 2016/1693 otrzymuje brzmienie:

                  „5.   Środki, o których mowa w art. 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 3 i 4, stosuje się do dnia 31 października 2019 r.”.

            Artykuł 2
            W załączniku do decyzji (WPZiB) 2016/1693 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               F. MOGHERINI

                  Przewodnicząca

            (1)  Dz.U. L 255 z 21.9.2016, s. 25.

            ZAŁĄCZNIK
            Do wykazu zamieszczonego w załączniku do decyzji (WPZiB) 2016/1693 dodaje się następującą osobę:

                           „3.

                           Hocine BOUGUETOF; data urodzenia: 1 lipca 1959 r.; miejsce urodzenia: Tebessa (Algieria); obywatelstwo: algierskie.”


title: Decyzja Rady z dnia 15 października 2018 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków z Portugalii do Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników

text:
                  18.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 376/9

         DECYZJA RADY
         z dnia 15 października 2018 r.
         w sprawie mianowania członków i zastępców członków z Portugalii do Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników
         (2018/C 376/04)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1), w szczególności jego art. 23 i 24,
         uwzględniając listy kandydatów przedstawione Radzie przez rządy państw członkowskich,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją z dnia 28 września 2018 r. (2) Rada mianowała członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników (zwanego dalej „Komitetem”) na okres od dnia 25 września 2018 r. do dnia 24 września 2020 r.

                     (2)

                     Rząd Portugalii przedstawił kolejne kandydatury na nieobsadzone stanowiska,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Następujące osoby zostają niniejszym mianowane na stanowiska członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników na okres do dnia 24 września 2020 r.:
            I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

                        Państwo

                        Członkowie

                        Zastępcy członków

                        Portugalia

                        Isabel VILELAS
                        Helena BENTES

                        Helena Cristina BARBOSA DOS SANTOS

            Artykuł 2
            Członków i zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.

            (2)  Decyzja Rady z dnia 28 września 2018 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników (Dz.U. C 366 z 10.10.2018, s. 3).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1578 z dnia 18 września 2018 r. dotycząca przedłużenia okresu obowiązywania Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki

text:
                  22.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 263/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1578
         z dnia 18 września 2018 r.
         dotycząca przedłużenia okresu obowiązywania Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 98/591/WE (2) Rada zatwierdziła zawarcie Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwaną dalej „Umową”). Umowa została podpisana w Waszyngtonie dnia 5 grudnia 1997 r. i weszła w życie dnia 14 października 1998 r.

                     (2)

                     Art. 12 lit. b) Umowy stanowi, że jest ona zawarta początkowo na okres pięciu lat i okres jej obowiązywania może zostać potem przedłużony, wraz z możliwymi zmianami na kolejny okres pięciu lat za wzajemnym pisemnym porozumieniem między Stronami.

                     (3)

                     Decyzjami 2004/756/WE (3), 2009/306/WE (4) i 2014/240/UE (5) Rada zatwierdziła kolejne przedłużenia okresu obowiązywania Umowy na dodatkowe okresy pięciu lat. Umowa ma wygasnąć w dniu 14 października 2018 r.

                     (4)

                     Z oceny przeprowadzonej przez służby Komisji wyraźnie wynika, że Umowa zapewnia istotne ramy ułatwiające współpracę między Unią a Stanami Zjednoczonymi Ameryki we wspólnych priorytetowych obszarach nauki i technologii, co prowadzi do wzajemnych korzyści. Dlatego też w interesie Unii leży przedłużenie okresu obowiązywania Umowy o kolejne pięć lat.

                     (5)

                     Obie strony potwierdziły zamiar przedłużenia okresu obowiązywania Umowy o kolejne pięć lat bez zmiany jej treści.

                     (6)

                     Przedłużenie okresu obowiązywania Umowy powinno w związku z tym zostać zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej przedłużenie okresu obowiązywania Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o dodatkowe pięć lat.

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii notyfikacji rządowi Stanów Zjednoczonych, że Unia zakończyła wewnętrzne procedury niezbędne do przedłużenia okresu obowiązywania Umowy, zgodnie z jej art. 12 lit. b).

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 18 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  Zgoda z dnia 3 lipca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Decyzja Rady 98/591/WE z dnia 13 października 1998 r. dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 284 z 22.10.1998, s. 35).

            (3)  Decyzja Rady 2004/756/WE z dnia 4 października 2004 r. dotycząca zawarcia umowy odnawiającej umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 335 z 11.11.2004, s. 5).

            (4)  Decyzja Rady 2009/306/WE z dnia 30 marca 2009 r. dotycząca przedłużenia i zmiany Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 90 z 2.4.2009, s. 20).

            (5)  Decyzja Rady 2014/240/UE z dnia 14 kwietnia 2014 r. dotycząca przedłużenia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 128 z 30.4.2014, s. 43).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1599 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru

text:
                  25.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 267/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1599
         z dnia 15 października 2018 r.
         w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 5,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Dnia 23 kwietnia 2007 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu z państwami członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN). W upoważnieniu tym przewidziano możliwość negocjacji dwustronnych.

                     (2)

                     Dnia 22 grudnia 2009 r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji dwustronnych w sprawie umów o wolnym handlu z poszczególnymi państwami członkowskimi ASEAN, począwszy od Singapuru, które miały być prowadzone zgodnie z istniejącymi wytycznymi negocjacyjnymi.

                     (3)

                     Negocjacje w sprawie Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i Republiką Singapuru (zwanej dalej „Umową”) zakończono i Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii, z zastrzeżeniem przeprowadzenia procedur koniecznych do jej zawarcia w późniejszym terminie,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i Republiką Singapuru, z zastrzeżeniem jej zawarcia (1).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy w imieniu Unii.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Tekst Umowy zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1601 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 73. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 100. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w związku z przyjęciem zmian do prawidła 14 załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz zmian do Międzynarodowego kodeksu wdrażania rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r.

text:
                  25.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 267/6

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1601
         z dnia 15 października 2018 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej podczas 73. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 100. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w związku z przyjęciem zmian do prawidła 14 załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz zmian do Międzynarodowego kodeksu wdrażania rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r.
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 9,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Działanie Unii w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu ochronę środowiska morskiego i poprawę bezpieczeństwa morskiego.

                     (2)

                     Komitet Ochrony Środowiska Morskiego („MEPC”) Międzynarodowej Organizacji Morskiej („IMO”) na swoim 73. posiedzeniu w dniach 22–26 października 2018 r. („posiedzenie MEPC 73”) ma przyjąć zmiany do prawidła 14 załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki („konwencja MARPOL”).

                     (3)

                     Komitet Bezpieczeństwa na Morzu („MSC”) na swoim 100. posiedzeniu w dniach 3–7 grudnia 2018 r. („posiedzenie MSC 100”) ma przyjąć zmiany do Międzynarodowego kodeksu wdrażania rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r. („kodeks ESP 2011”).

                     (4)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu MEPC 73, ponieważ zmiany do prawidła 14 załącznika VI do konwencji MARPOL będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść przepisów prawa Unii, mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 (1).

                     (5)

                     Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii na posiedzeniu MSC 100, ponieważ zmiany do kodeksu ESP 2011 będą mogły w sposób decydujący wpłynąć na treść przepisów prawa Unii, mianowicie na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 (2).

                     (6)

                     Zmiany do prawidła 14 załącznika VI do konwencji MARPOL dotyczącego zakazu przewozu niespełniających wymogów paliw olejowych do celów spalania przeznaczonych do napędu lub obsługi statku powinny zapewnić skuteczne egzekwowanie normy dotyczącej paliw olejowych określonej w prawidle 14.1.3 załącznika VI do konwencji MARPOL, która wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

                     (7)

                     Zmiany do kodeksu ESP 2011 powinny obejmować zmiany redakcyjne w tym kodeksie, służące określeniu wszystkich obowiązkowych wymogów i poprawieniu tabel i formularzy, oraz łączyć zmiany redakcyjne z wprowadzeniem nowych zasadniczych wymogów w celu uwzględnienia ostatnich aktualizacji serii Z10 ujednoliconych wymogów Międzynarodowego Stowarzyszenia Towarzystw Klasyfikacyjnych.

                     (8)

                     W zakresie, w jakim zmiany do prawidła 14 załącznika VI do konwencji MARPOL i do kodeksu ESP 2011 mogą mieć wpływ na przepisy dyrektywy (UE) 2016/802 i rozporządzenia (UE) nr 530/2012, należą one do wyłącznej kompetencji Unii.

                     (9)

                     Unia nie jest członkiem IMO ani umawiającą się stroną odnośnych konwencji i kodeksów. W związku z tym Rada powinna upoważnić państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii i wyrażenia ich zgody na związanie się tymi zmianami, w zakresie, w jakim zmiany te należą do wyłącznej kompetencji Unii,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 73. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian do prawidła 14 załącznika VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, określonych w dokumencie IMO MEPC 73/3.

            Artykuł 2
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na 100. posiedzeniu Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO, polega na wyrażeniu zgody na przyjęcie zmian do Międzynarodowego kodeksu wdrażania rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców i zbiornikowców olejowych z 2011 r., określonych w załączniku 2 do dokumentu IMO MSC 99/22/Add.1.

            Artykuł 3

               1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, przedstawione w art. 1, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie – z których wszystkie są członkami IMO – działające wspólnie w interesie Unii.

               2.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, przedstawione w art. 2, ma zostać wyrażone przez państwa członkowskie – z których wszystkie są członkami IMO – działające wspólnie w interesie Unii.

               3.   Drobne zmiany stanowisk, o których mowa w art. 1 i 2, mogą zostać uzgodnione bez przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji.

            Artykuł 4
            Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się, w interesie Unii, zmianami, o których mowa w art. 1 i 2, w zakresie, w jakim podlegają one wyłącznej kompetencji Unii.

            Artykuł 5
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

                  W imieniu Rady

               E. KÖSTINGER

                  Przewodnicząca

            (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 58).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych (Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/1600 z dnia 28 września 2018 r. w sprawie wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Agencji Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)

text:
                  25.10.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 267/3

         DECYZJA RADY (UE) 2018/1600
         z dnia 28 września 2018 r.
         w sprawie wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Agencji Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając art. 4 Protokołu nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając wniosek rządu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, złożony w piśmie do przewodniczącego Rady z dnia 19 lipca 2018 r., w sprawie uczestniczenia w niektórych przepisach dorobku Schengen, zgodnie z tym pismem,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Decyzją 2000/365/WE (1) Rada upoważniła Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (zwane dalej „Zjednoczonym Królestwem”) do stosowania niektórych przepisów dorobku Schengen zgodnie z warunkami określonymi w tej decyzji.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 (2) ustanowiono Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (zwaną dalej „Agencją”), powszechnie określaną jako eu-LISA, w celu zapewnienia zarządzania operacyjnego systemem informacyjnym Schengen drugiej generacji (SIS II), wizowym systemem informacyjnym (VIS) i systemem Eurodac oraz niektórymi elementami ich infrastruktury łączności, a także ewentualnie innymi wielkoskalowymi systemami informatycznymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie z odrębnymi aktami prawnymi przyjętymi na podstawie art. 67–89 TFUE.

                     (3)

                     Decyzją 2010/779/UE (3) Rada upoważniła Zjednoczone Królestwo do stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 w zakresie, w jakim odnosi się ono do zarządzania operacyjnego systemem VIS i częściami systemu SIS II, w realizacji którego Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy.

                     (4)

                     W dniu 29 czerwca 2017 r. Komisja Europejska przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA), zmiany rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 i decyzji Rady 2007/533/WSiSW oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1077/2011 (zwanego dalej „rozporządzeniem będącym przedmiotem wniosku”).

                     (5)

                     Zgodnie z rozporządzeniem będącym przedmiotem wniosku Agencja zostanie zastąpiona Agencją Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) (zwaną dalej „wnioskowaną Agencją”), która będzie następcą prawnym Agencji. Wnioskowana Agencja będzie odpowiadać – tak jak Agencja – za zarządzanie operacyjne systemem SIS II, systemem VIS i systemem Eurodac. Wnioskowana Agencja będzie również odpowiadać za przygotowywanie i rozwijanie systemu wjazdu/wyjazdu (EES), DubliNet oraz europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), a także za zarządzanie operacyjne tymi systemami, a ponadto będzie można uczynić ją odpowiedzialną za przygotowywanie i rozwijanie innych wielkoskalowych systemów informatycznych w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości i za zarządzanie operacyjne tymi systemami, jeżeli tak przewidują stosowne akty prawne przyjęte na podstawie art. 67–89 TFUE.

                     (6)

                     System SIS II stanowi część dorobku Schengen. Utworzenie, funkcjonowanie i użytkowanie systemu SIS II reguluje rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) oraz decyzja Rady 2007/533/WSiSW (5). Zjednoczone Królestwo uczestniczyło jednak tylko w przyjęciu decyzji 2007/533/WSiSW, która rozwija przepisy dorobku Schengen, o których mowa w art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji 2000/365/WE.

                     (7)

                     System VIS jest także częścią dorobku Schengen. Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu decyzji Rady 2004/512/WE (6), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 (7) ani decyzji Rady 2008/633/WSiSW (8) regulujących ustanowienie, funkcjonowanie i użytkowanie systemu VIS i nie jest związane tymi aktami.

                     (8)

                     System Eurodac nie stanowi części dorobku Schengen. Zjednoczone Królestwo uczestniczyło w przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 (9) regulującego ustanowienie, funkcjonowanie i użytkowanie systemu Eurodac i jest związane tym rozporządzeniem.

                     (9)

                     System EES stanowi część dorobku Schengen. Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 (10) regulującego ustanowienie, funkcjonowanie i użytkowanie systemu EES i nie jest związane tym rozporządzeniem.

                     (10)

                     System ETIAS jest także częścią dorobku Schengen. Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 (11) regulującego ustanowienie, funkcjonowanie i użytkowanie systemu ETIAS i nie jest związane tym rozporządzeniem.

                     (11)

                     DubliNet nie stanowi części dorobku Schengen. Zjednoczone Królestwo jest związane rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1560/2003 (12) ustanawiającym DubliNet, odrębny bezpieczny kanał transmisji elektronicznej.

                     (12)

                     Zważywszy na udział w systemie Eurodac i w DubliNet oraz na częściowy udział w systemie SIS II, Zjednoczone Królestwo ma prawo uczestniczyć w działalności wnioskowanej Agencji w takim zakresie, w jakim będzie ona odpowiadać za zarządzanie operacyjne systemem SIS II regulowanym decyzją 2007/533/WSiSW, systemem Eurodac i DubliNet, tak jak to ma miejsce w przypadku Agencji.

                     (13)

                     Wnioskowana Agencja – tak jak Agencja – powinna być pojedynczą osobą prawną i powinna posiadać jednolitą strukturę organizacyjną i finansową. W tym celu wnioskowana Agencja powinna zostać ustanowiona na podstawie pojedynczego aktu ustawodawczego, nad którym Rada powinna głosować w całości. Ponadto z chwilą przyjęcia rozporządzenia będącego przedmiotem wniosku, powinno mieć ono zastosowanie w całości w państwach członkowskich nim związanych. Wyklucza to możliwość częściowego stosowania tego aktu w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa.

                     (14)

                     Aby zapewnić zgodność z Traktatami i mającymi zastosowanie protokołami, a jednocześnie aby zadbać o jednolitość i spójność rozporządzenia będącego przedmiotem wniosku, Zjednoczone Królestwo złożyło na podstawie art. 4 Protokołu nr 19 wniosek o zastosowanie wobec niego rozporządzenia będącego przedmiotem wniosku w zakresie, w jakim przepisy tego rozporządzenia odnoszą się do odpowiedzialności Agencji za zarządzanie operacyjne systemem SIS II regulowanym rozporządzeniem (WE) nr 1987/2006 oraz systemem VIS, systemem EES i systemem ETIAS.

                     (15)

                     Rada uznaje prawo Zjednoczonego Królestwa do złożenia – zgodnie z art. 4 Protokołu nr 19 – wniosku o uczestnictwo w rozporządzeniu będącym przedmiotem wniosku w zakresie, w jakim Zjednoczone Królestwo nie będzie uczestniczyć w rozporządzeniu będącym przedmiotem wniosku z innych powodów.

                     (16)

                     Uczestnictwo Zjednoczonego Królestwa w rozporządzeniu będącym przedmiotem wniosku pozostawałoby bez uszczerbku dla faktu, że aktualnie Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy i nie może uczestniczyć w przepisach dorobku Schengen odnoszących się do swobodnego przemieszczania się obywateli państw trzecich, polityki wizowej i przekraczania przez osoby zewnętrznych granic państw członkowskich. Uzasadniałoby to włączenie do rozporządzenia będącego przedmiotem wniosku przepisów szczególnych odzwierciedlających tę szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa, w szczególności w odniesieniu do ograniczonych praw głosu w zarządzie Agencji.

                     (17)

                     Komitet Mieszany, utworzony na podstawie art. 3 Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (13), został poinformowany o przygotowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 tej umowy.

                     (18)

                     Komitet Mieszany, ustanowiony na podstawie art. 3 Umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (14), został poinformowany o przygotowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 tej umowy,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Zgodnie z decyzjami 2000/365/WE i 2010/779/UE Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uczestniczy w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA), zmiany rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 i decyzji Rady 2007/533/WSiSW oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1077/2011 w zakresie, w jakim odnosi się ono do zarządzania operacyjnego systemem VIS, częściami systemu SIS II, w realizacji których Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, systemem EES i systemem ETIAS.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2018 r.

                  W imieniu Rady

               M. SCHRAMBÖCK

                  Przewodnicząca

            (1)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 z dnia 25 października 2011 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 286 z 1.11.2011, s. 1).

            (3)  Decyzja Rady 2010/779/UE z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących ustanowienia europejskiej agencji ds. zarządzania operacyjnego wielkoskalowymi systemami informatycznymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (Dz.U. L 333 z 17.12.2010, s. 58).

            (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4).

            (5)  Decyzja Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63).

            (6)  Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5).

            (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).

            (8)  Decyzja Rady nr 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 129).

            (9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).

            (10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen oraz rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 (Dz.U. L 327 z 9.12.2017, s. 20).

            (11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 z dnia 12 września 2018 r. ustanawiające europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1077/2011, (UE) nr 515/2014, (UE) 2016/399, (UE) 2016/1624 i (UE) 2017/2226 (Dz.U. L 236 z 19.9.2018, s. 1).

            (12)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 222 z 5.9.2003, s. 3).

            (13)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

            (14)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.


Decyzja Komisji z dnia 04/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9171 - Covanta Holding Corporation / Green Investment Group Limited / Brockwell Energy Limited / Earls Gate Energy Centre Limited) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 04/12/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9133 - MET Renewables AG / AKCIONARSKO DRUŠTVO ZA HOTELIJERSTVO I TURIZAM O ZONE AD BEOGRAD / NIS Energowind) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 05/09/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9010 - JAB Holding Company S.à r.l. / Pret (Europe) Limited) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady z dnia 11 grudnia 2018 r. dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie drugiego projektu budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019

text:
                  14.12.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 451/2

         DECYZJA RADY
         z dnia 11 grudnia 2018 r.
         dotycząca przyjęcia stanowiska Rady w sprawie drugiego projektu budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019
         (2018/C 451/02)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314 ust. 3, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 30 listopada 2018 r. Komisja przedłożyła wniosek zawierający drugi projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 (1).

                     (2)

                     Rada przeanalizowała wniosek Komisji z myślą o określeniu stanowiska spójnego – po stronie dochodów – z decyzją Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (2), a – po stronie wydatków – z rozporządzeniem Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającym wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (3).

                     (3)

                     Zważywszy na konieczność przyjęcia jak najszybciej stanowiska Rady w sprawie drugiego projektu budżetu z myślą o ostatecznym przyjęciu budżetu przed początkiem roku budżetowego 2019, co zapewni ciągłość działania Unii, uzasadnione jest skrócenie, zgodnie z art. 3 ust. 3 regulaminu wewnętrznego Rady, ośmiotygodniowego okresu odnoszącego się do informowania parlamentów narodowych, a także dziesięciodniowego okresu przewidzianego na umieszczenie danego punktu we wstępnym porządku obrad Rady, ustanowionych w art. 4 protokołu nr 1,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:

            Artykuł
            Stanowisko Rady w sprawie drugiego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019 zostało przyjęte przez Radę w dniu 11 grudnia 2018 r.
            Z pełnym tekstem można się zapoznać na stronie internetowej Rady: http://www.consilium.europa.eu/ lub można pobrać go z tej strony.

            Sporządzono w Brukseli dnia 11 grudnia 2018 r.

                  W imieniu Rady

               G. BLÜMEL

                  Przewodniczący

            (1)  COM(2018) 900 final.

            (2)  Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.

            (3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.