title: Decyzja Rady 2014/700/WPZiB z dnia 8 października 2014 r. zmieniająca decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               9.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 293/34

         DECYZJA RADY 2014/700/WPZiB
   z dnia 8 października 2014 r.
   zmieniająca decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (1), w szczególności jej art. 19,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/183/WPZiB.

               (2)

               W dniu 28 lipca 2014 r. Komitet Sankcji powołany na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1718 (2006) dotyczącej Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej (zwany dalej „Komitetem Sankcji”) zatwierdził dodanie nowego podmiotu do ujednoliconego wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi.

               (3)

               W dniu 30 lipca 2014 r. Komitet Sankcji uaktualnił wykaz osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi.

               (4)

               Zgodnie z art. 22 ust. 1 decyzji 2013/183/WPZiB należy zatem wprowadzić stosowne zmiany w wykazie zawartym w załączniku I do tej decyzji.

               (5)

               Ponadto, w związku z doniesieniami o śmierci jednej z osób wymienionych w wykazie, stosowne zmiany należy wprowadzić również w załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W załącznikach I oraz II do decyzji 2013/183/WPZiB wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 października 2014 r.

            W imieniu Rady

         M. LUPI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 52.

      ZAŁĄCZNIK

                  I.

                  Podmiot wymieniony poniżej dodaje się do wykazu zamieszczonego w załączniku I do decyzji 2013/183/WPZiB:
                  Wykaz osób, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. a), oraz wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. a)
                  B.   Podmioty

                              Nazwa

                              Inna nazwa

                              Miejsce

                              Data umieszczenia w wykazie

                              Inne informacje

                              20.

                              Ocean Maritime Management Company, Limited
                              (OMM)

                              Donghung Dong, Central District, PO BOX 120, Pyongyang, DPRK (KRLD);
                              Dongheung-dong Changgwang Street, Chung-Ku, PO Box 125, Pyongyang.

                              28.7.2014

                              Ocean Maritime Management Company, Limited (nr IMO: 1790183) jest armatorem/zarządcą statku Chong Chon Gang. Podmiot ten odgrywał kluczową rolę przy organizowaniu wysyłki ukrytego ładunku obejmującego uzbrojenie i związany z nim sprzęt z Kuby do KRLD w lipcu 2013 r. W związku z tym Ocean Maritime Management Company, Limited, przyczynił się do prowadzenia działań zakazanych na mocy rezolucji — a mianowicie embarga na broń nałożonego rezolucją nr 1718 (2006), zmienioną rezolucją nr 1874 (2009) — oraz do unikania środków nałożonych tymi rezolucjami.

                  II.

                  Wpisy dotyczące poniższych osób i podmiotów zamieszczone w załączniku I do decyzji 2013/183/WPZiB zastępuje się następującymi wpisami:
                  Wykaz osób, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. a), oraz wykaz osób i podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. a)
                  A.   Osoby

                              Nazwisko

                              Pseudonim

                              Data urodzenia

                              Data umieszczenia w wykazie

                              Inne informacje

                              2.

                              Ri Je-Son

                              Nazwisko w jęz. koreańskim:

                                 ;
                              Nazwisko w jęz. chińskim:

                              pseudonim Ri Che Son

                              1938

                              16.7.2009

                              Minister ds. przemysłu jądrowego od kwietnia 2014 r. Były dyrektor General Bureau of Atomic Energy (GBAE) (Generalny Urząd Energii Atomowej) — głównej agencji prowadzącej program jądrowy Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej; ułatwiał działania związane z energią jądrową, w tym zarządzanie — w ramach GBAE — Nuclear Research Centre (Ośrodek Badań Jądrowych) w Yongbyon oraz Namchongang Trading Corporation.

                        B.   Podmioty

                              Nazwa

                              Inna nazwa

                              Miejsce

                              Data umieszczenia w wykazie

                              Inne informacje

                              14.

                              Leader (Hong Kong) International

                              Leader International Trading Limited; Leader (Hong Kong) International Trading Limited

                              LM-873, RM B, 14/F, Wah Hen Commercial Centre, 383 Hennessy Road, Wanchai, Hong Kong, China

                              22.1.2013

                              Leader International (nr rejestracyjny spółki w Hongkongu:1177053) ułatwia wysyłkę towarów w imieniu Korea Mining Development Trading Corporation (KOMID). KOMID umieszczono w wykazie na mocy decyzji Komitetu w kwietniu 2009 roku; jest to najważniejsze północnokoreańskie przedsiębiorstwo handlujące bronią i największy eksporter towarów i sprzętu związanego z rakietowymi pociskami balistycznymi i bronią konwencjonalną.

                  III.

                  Osobę wymienioną poniżej skreśla się z wykazu zamieszczonego w załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB:
                  A.   Osoby

                              5.

                              JON Pyong-Ho.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2015/1624 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013, sekcja X – Europejska Służba Działań Zewnętrznych

text:
               30.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 255/111

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2015/1624
      z dnia 29 kwietnia 2015 r.
      w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013, sekcja X – Europejska Służba Działań Zewnętrznych
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013 (1),

                  —

                  uwzględniając skonsolidowane roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2013 (COM(2014) 510 – C8-0155/2014) (2),

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2013 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

                  —

                  uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2013 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (6), w szczególności jego art. 55, 99 i 164–167,

                  —

                  uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0109/2015),

         1.

            udziela wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych za rok budżetowy 2013;

         2.

            przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

         3.

            zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, a także Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Martin SCHULZ

               Przewodniczący

            Klaus WELLE

               Sekretarz Generalny

         (1)  Dz.U. L 66 z 8.3.2013.

         (2)  Dz.U. C 403 z 13.11.2014, s. 1.

         (3)  Dz.U. C 398 z 12.11.2014, s. 1.

         (4)  Dz.U. C 403 z 13.11.2014, s. 128.

         (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (6)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.


title: 2007/715/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 30 października 2007 r. dotycząca mianowania przedstawiciela Niemiec członkiem Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego

text:
               7.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 289/13

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 października 2007 r.
   dotycząca mianowania przedstawiciela Niemiec członkiem Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego
   (2007/715/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając kandydaturę zaproponowaną przez rząd Niemiec,
   po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rada decyzją 2006/524/WE, Euratom z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Republiki Czeskiej, Niemiec, Estonii, Hiszpanii, Francji, Włoch, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Austrii, Słowenii i Słowacji (1) mianowała przedstawicieli z Niemiec członkami wspomnianego komitetu na okres od dnia 21 września 2006 r. do dnia 20 września 2010 r.

               (2)

               Stanowisko członka z Niemiec wspomnianego komitetu zwolniło się w związku z rezygnacją pana Heiko STEFFENSA,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Gerd BILLEN, Vorstand des Verbraucherzentrale Bundesverbands, zostaje mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego na miejsce pana Heiko STEFFENSA na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 30 października 2007 r.

            W imieniu Rady

         F. NUNES CORREIA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 207 z 28.7.2006, str. 30. Decyzja zmieniona decyzją 2007/622/WE, Euratom (Dz.U. L 253 z 28.9.2007, str. 39).


title: 2012/558/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/117

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
   (2012/558/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (1),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010 (COM(2011) 473 – C7-0263/2011) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2010 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2010 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy w odniesieniu do roku 2010 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0089/2012),

               1.

               udziela Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2010;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 64 z 12.3.2010.

      (2)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 326 z 10.11.2011, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 134.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
    ---documentbreak---

               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/118

         REZOLUCJIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   zawierającea uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010, sekcja VIII – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (1),

               —

               uwzględniając roczne sprawozdanie finansowe Unii Europejskiej za rok budżetowy 2010 (COM(2011) 473 – C7-0263/2011) (2),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2010 r.,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2010 wraz z odpowiedziami instytucji (3),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (4) rozliczeń, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy w odniesieniu do roku 2010 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 314 ust. 10 oraz art. 317, 318 i 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 50, 86, 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0089/2012),

               1.

               podkreśla, że w swoim sprawozdaniu rocznym za rok 2010 Trybunał Obrachunkowy stwierdził, że „nie ma uwag na temat Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich” (pkt 7.31); przypomina jednak, że Trybunał Obrachunkowy zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (zwanego dalej rzecznikiem) o opracowanie przepisów dotyczących procedur naboru personelu tymczasowego; pragnąłby, aby Trybunał Obrachunkowy powiadomił go o wynikach;

               2.

               stwierdza, że w 2010 r. Rzecznik dysponował środkami na zobowiązania o łącznej wartości 9 332 275 EUR (w 2009 r. – 9 mln EUR) przy stopie wykorzystania wynoszącej 89,65 %, co sytuuje się poniżej średniej innych instytucji i dwa punkty poniżej zeszłorocznej stopy wykorzystania środków przez Rzecznika (w 2009 r. – 91,98 %); zauważa jednak, że zmienna stopa wykorzystania środków zależy zasadniczo od przepływu personelu, i podkreśla, że budżet Rzecznika jest czysto administracyjny, jako że wydatki dotyczą w 79 % osób związanych z instytucją, 15 % to wydatki na budynki, meble, wyposażenie i różne wydatki operacyjne, a 6 % wydatków wiąże się z wykonywaniem przez instytucję jej ogólnych zadań;

               3.

               apeluje o poprawę planowania finansowego, które zapewni bardziej efektywne wykonanie budżetu;

               4.

               wyraża zadowolenie z ustanowienia przez Rzecznika głównych wskaźników wydajności w planie działalności na rok 2010, jak również tablicy wyników, która dzięki systemowi wzorców („benchmarking”) czyni starania służb wymiernymi; z zadowoleniem odnosi się do postępów poczynionych w ciągu całego roku;

               5.

               wyraża jednak życzenie dalszego zwiększenia liczby i odsetka spraw, w których decyzja o dopuszczalności podejmowana jest w okresie jednego miesiąca; wskazuje, że odsetek ten wynosi obecnie 66 %;

               6.

               pragnie również dalszego wzrostu liczby i odsetka dochodzeń zamkniętych w okresie krótszym niż jeden rok; wskazuje, że odsetek ten wynosi obecnie 66 %;

               7.

               z zadowoleniem odnosi się do ustanowienia nowej procedury naboru pracowników tymczasowych, jak również wyliczania uprawnień indywidualnych;

               8.

               z zadowoleniem odnosi się do audytu przeprowadzonego przez służbę audytu wewnętrznego w 2010 r., uwzględniającego uwagi poczynione w 2009 r., w którym stwierdzono, że system zarządzania i kontroli jest skuteczny z zastrzeżeniem wdrożenia ustalonych działań;

               9.

               przypomina, że sprawozdanie roczne dotyczące działalności Rzecznika w 2010 r. było ostatnio przedmiotem sprawozdania z inicjatywy własnej, które Parlament przyjął dnia 27 października 2011 r. (6); w związku z tym wstrzymuje się od dodatkowych uwag;

               10.

               wyraża życzenie, aby sprawozdanie roczne dotyczące działalności Rzecznika w 2011 r. zawierało – w stosownym przypadku – rozdział dotyczący działań podjętych w związku z rezolucją Parlamentu w sprawie udzielenia absolutorium oraz by przedstawiono w nim wyczerpujący plan zatrudnienia obejmujący ogół zasobów ludzkich, którymi dysponuje Rzecznik, w podziale na kategorie, grupy zaszeregowania, płeć, udział w szkoleniach zawodowych i obywatelstwo.

      (1)  Dz.U. L 64 z 12.3.2010.

      (2)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 1.

      (3)  Dz.U. C 326 z 10.11.2011, s. 1.

      (4)  Dz.U. C 332 z 14.11.2011, s. 134.

      (5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (6)  Teksty przyjęte w tym dniu, P7_TA(2011)0467.


title: 2014/278/UE: Decyzja Rady z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, z wyjątkiem kwestii związanych z readmisją

text:
               16.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 145/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 maja 2014 r.
   w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, z wyjątkiem kwestii związanych z readmisją

      (2014/278/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 i 100, art. 191 ust. 4, art. 207 i 212, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2013/40/UE (2) Umowa ramowa między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”), została podpisana dnia 10 maja 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Niektóre postanowienia Umowy dotyczą readmisji, zatem objęte są zakresem stosowania części trzeciej tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Równolegle z niniejszą decyzją przyjęta zostanie odrębna decyzja (3) dotycząca tych postanowień zawartych w art. 33 ust. 2 Umowy.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę ramową między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, z wyjątkiem jej art. 33 ust. 2 (4).
   Artykuł 2
   Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przewodzi Wspólnemu Komitetowi przewidzianemu w art. 44 Umowy. Unia lub Unia i państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, są reprezentowane we Wspólnym Komitecie w zależności od przedmiotu sprawy.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby uprawnione do dokonania, w imieniu Unii, powiadomienia, o którym mowa w art. 49 ust. 1 Umowy (5).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda wydania dnia 16 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady 2013/40/UE z dnia 10 maja 2010 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2014/279/UE z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w odniesieniu do kwestii związanych z readmisją (zob. s. 3 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (4)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 2, wraz z decyzją jej o podpisaniu.

      (5)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2014/443/UE: Decyzja Rady z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte przez Unię Europejską w ramach Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, ustanowionego Umową o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przez Podkomitet swojego regulaminu

text:
               10.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 201/18

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 lipca 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte przez Unię Europejską w ramach Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, ustanowionego Umową o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia przez Podkomitet swojego regulaminu

      (2014/443/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 stycznia 2009 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich dotyczących wielostronnej umowy o handlu z państwami członkowskimi Wspólnoty Andyjskiej.

               (2)

               Negocjacje te zakończono, a Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony („umowa”) (1), została podpisana w Brukselii w dniu 26 czerwca 2012 r.

               (3)

               Na podstawie art. 330 ust. 3 umowy stosuje się ją tymczasowo od dnia 1 marca 2013 r. w odniesieniu do Peru i od dnia 1 sierpnia 2013 r. w odniesieniu do Kolumbii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (4)

               W art. 103 umowy ustanawia się Podkomitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych („Podkomitet SPS”), który zapewnia i monitoruje wdrażanie rozdziału 5 umowy, odnoszącego się do środków sanitarnych i fitosanitarnych, oraz rozpatruje wszelkie kwestie mogące mieć wpływ na przestrzeganie postanowień tego rozdziału. Na pierwszym posiedzeniu Podkomitet SPS przyjmuje swój regulamin.

               (5)

               Unia powinna określić stanowisko, jakie należy zająć w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Podkomitetu SPS,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych („Podkomitet SPS”), ustanowionego Umową o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu Podkomitetu SPS, jest oparte na projekcie decyzji Podkomitetu SPS UE-Kolumbia-Peru załączonym do niniejszej decyzji.
   Przedstawiciele Unii w Podkomitecie SPS mogą, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji, uzgodnić niewielkie zmiany techniczne w projekcie decyzji Podkomitetu SPS UE-Kolumbia-Peru.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         P. C. PADOAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3.

      PROJEKT
      DECYZJA NR …/2014 PODKOMITETU DS. ŚRODKÓW SANITARNYCH I FITOSANITARNYCH UE-KOLUMBIA-PERU
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, o którym mowa w art. 103 Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony
      PODKOMITET DS. ŚRODKÓW SANITARNYCH I FITOSANITARNYCH,
      uwzględniając Umowę o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony („Umowa”) (1), podpisaną w Brukseli w dniu 26 czerwca 2012 r., w szczególności jej art. 103,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Podkomitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych („Podkomitet SPS”) przyjmuje swój regulamin na swoim pierwszym posiedzeniu.

                  (2)

                  Podkomitet SPS zapewnia i monitoruje wdrażanie rozdziału 5 Umowy, odnoszącego się do środków sanitarnych i fitosanitarnych, oraz rozpatruje wszelkie kwestie mogące mieć wpływ na przestrzeganie postanowień tego rozdziału,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                  1.

                  Ustanawia się regulamin wewnętrzny Podkomitetu SPS określony w załączniku do niniejszej decyzji.

                  2.

                  Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia … r.

         Sporządzono w … dnia … r.

               W imieniu Podkomitetu ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych

               Minister ds. …

               Komisarz…

               Minister …

         (1)  Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3.

         ZAŁĄCZNIK
         REGULAMIN WEWNĘTRZNY PODKOMITETU DS. ŚRODKÓW SANITARNYCH I FITOSANITARNYCH POWOŁANEGO W ROZDZIALE 5 UMOWY O HANDLU MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ I JEJ PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI, Z JEDNEJ STRONY, A KOLUMBIĄ I PERU, Z DRUGIEJ STRONY
         Artykuł 1
         Skład i przewodnictwo
         1.   Podkomitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych („Podkomitet SPS”), powołany zgodnie z art. 103 Umowy o Handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony („Umowa”) (1), wykonuje swoje obowiązki, jak określono w art. 103 umowy, i bierze odpowiedzialność za zapewnienie i monitorowanie wdrażania rozdziału 5 w sprawie środków sanitarnych i fitosanitarnych.
         2.   Jak przewidziano w art. 103 ust. 2 Umowy, Podkomitet SPS składa się wyznaczonych przez każdą ze Stron przedstawicieli odpowiedzialnych za sprawy sanitarne i fitosanitarne.
         3.   Podkomitetowi SPS przewodniczy, na zasadzie corocznej rotacji, urzędnik wyższego szczebla Komisji Europejskiej, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, urzędnik wyższego szczebla rządu Kolumbii, lub urzędnik wyższego szczebla rządu Peru. Pierwszy okres przewodnictwa rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Komitetu ds. Handlu, a kończy się w dniu 31 grudnia tego samego roku. Podkomitetowi SPS przewodniczy Strona sprawująca przewodnictwo w Komitecie ds. Handlu.
         4.   Podkomitet SPS może odbywać posiedzenia, w których uczestniczy jedynie strona UE oraz jedno państwo andyjskie-sygnatariusz, w sprawach, które odnoszą się wyłącznie do ich stosunków dwustronnych. Posiedzeniom takim będą przewodniczyć wspólnie obie strony. Inne państwa andyjskie-sygnatariusze mogą uczestniczyć w takich posiedzeniach, pod warunkiem że dane Strony wyrażą na to uprzednią zgodę.
         5.   Odniesienie do „Stron” w regulaminie wewnętrznym jest zgodne z definicją określoną w art. 6 umowy.
         Artykuł 2
         Posiedzenia
         1.   Podkomitet SPS spotyka się co najmniej raz w roku i na posiedzeniach nadzwyczajnych na wniosek którejkolwiek ze Stron, jak określono w art. 103 ust. 2 umowy. Posiedzenia odbywają się na zasadzie rotacji w Bogocie, Brukseli i Limie, chyba że Strony postanowią inaczej.
         2.   Posiedzenie Podkomitetu SPS jest zwoływane przez Stronę sprawującą przewodnictwo w terminie i w miejscu uzgodnionym przez Strony.
         3.   Posiedzenia Podkomitetu SPS mogą również odbywać się w formie wideokonferencji i audiokonferencji.
         Artykuł 3
         Delegacje
         Przed każdym posiedzeniem Strony są powiadamiane o planowanym składzie delegacji, które będą uczestniczyć w posiedzeniu.
         Artykuł 4
         Obserwatorzy
         Podkomitet SPS może podjąć decyzję ad hoc o zaproszeniu obserwatorów.
         Artykuł 5
         Korespondencja
         1.   Dokumenty Podkomitetu SPS przewidziane w art. 6, 7 oraz 8 regulaminu wewnętrznego są przesyłane przewodniczącym Podkomitetu SPS oraz do Sekretariatu Komitetu ds. Handlu.
         2.   W przypadku spraw dotyczących wyłącznie stosunków dwustronnych między UE i jednym państwem andyjskim-sygnatariuszem umowy korespondencja odbywa się między tymi dwiema Stronami; pozostałe państwa andyjskie-sygnatariusze otrzymują, w stosownych przypadkach, na bieżąco pełne informacje na temat przedmiotowej sprawy.
         Artykuł 6
         Porządek obrad
         1.   Wstępny porządek obrad każdego posiedzenia jest sporządzany wspólnie przez Strony. Porządek obrad jest przekazywany, wraz z właściwymi dokumentami, wszystkim Stronom nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
         2.   Porządek obrad jest przyjmowany przez Podkomitet SPS na początku każdego posiedzenia. Jeżeli Strony wyrażą na to zgodę, w porządku obrad można umieścić punkty, które nie znajdowały się we wstępnym porządku obrad.
         3.   Przewodniczący Podkomitetu SPS, w porozumieniu z pozostałymi Stronami, może zaprosić ekspertów do uczestnictwa w posiedzeniach w celu uzyskania informacji na konkretne tematy.
         Artykuł 7
         Protokół
         1.   Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany wspólnie przez Strony. Strona pełniąca rolę przewodniczącego sporządza pierwszy projekt w ciągu 21 dni od zakończenia posiedzenia.
         2.   W protokole zasadniczo podsumowuje się każdy punkt porządku obrad, w razie potrzeby uwzględniając:

                     a)

                     dokumenty przedłożone Podkomitetowi SPS;

                     b)

                     oświadczenia, o których ujęcie wystąpił członek Podkomitetu SPS; oraz

                     c)

                     zaproponowane decyzje, wydane zalecenia, uzgodnione oświadczenia oraz wnioski przyjęte w określonych kwestiach.

               3.   Protokół zawiera również listę uczestników posiedzenia Podkomitetu SPS.
         4.   Protokół jest zatwierdzany na piśmie przez Strony w terminie dwóch miesięcy od daty posiedzenia. Po zatwierdzeniu egzemplarze protokołu podpisują przewodniczący i odpowiadający mu przedstawiciele pozostałych Stron. Każda ze stron otrzymuje po jednym oryginalnym egzemplarzu. Kopię podpisanego protokołu przesyła się do Sekretariatu Komitetu ds. Handlu.
         Artykuł 8
         Plan działania
         1.   Podkomitet SPS przyjmuje plan działania określający działania uzgodnione przez Strony podczas posiedzenia.
         2.   Wdrażanie przez strony planu działania jest poddawane przeglądowi przez Podkomitet SPS na kolejnym posiedzeniu.
         Artykuł 9
         Języki
         1.   Językami urzędowymi Podkomitetu SPS są języki urzędowe Stron.
         2.   O ile nie postanowiono inaczej, Podkomitet SPS zazwyczaj opiera swoje obrady na dokumentacji i wnioskach sporządzonych w językach, o których mowa w ust. 1.
         Artykuł 10
         Jawność i poufność
         1.   Posiedzenia Podkomitetu SPS są niejawne, chyba że postanowiono inaczej.
         2.   Jeżeli jedna ze Stron przedstawia Podkomitetowi SPS, specjalnym komitetom, grupom roboczym i innym organom informacje, które na mocy jej przepisów ustawowych i wykonawczych mają charakter poufny, Strony traktują te informacje jako poufne zgodnie z zasadami opisanymi w art. 290 ust. 2 umowy.
         Artykuł 11
         Wydatki
         1.   Każda ze stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Podkomitetu SPS, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.
         2.   Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
         3.   Koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz tłumaczeniem pisemnym dokumentów na język hiszpański i angielski lub z tych języków ponosi Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia. Koszty tłumaczeń ustnych i pisemnych na inne języki lub z innych języków ponosi Strona wnosząca o takie tłumaczenia.
         Artykuł 12
         Zmiany w regulaminie wewnętrznym
         Regulamin wewnętrzny, a także wszelkie późniejsze jego zmiany, mają być przyjmowane przez Podkomitet SPS, zgodnie z art. 103 ust. 2 umowy.

            (1)  OJ L 354, 21.12.2012, p. 3.


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 98/10/COL z dnia 24 marca 2010 r. zmieniająca po raz osiemdziesiąty pierwszy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału o kryteriach dotyczących szczegółowej oceny pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych

text:
               2.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 206/13

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 98/10/COL
   z dnia 24 marca 2010 r.
   zmieniająca po raz osiemdziesiąty pierwszy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez wprowadzenie nowego rozdziału o kryteriach dotyczących szczegółowej oceny pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych
   URZĄD NADZORU EFTA (1),
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26 do tego porozumienia,
   uwzględniając Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (3), w szczególności jego art. 24 i art. 5 ust. 2 lit. b),
   mając na uwadze, że zgodnie z art. 24 porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne,
   zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa zostały przyjęte przez Urząd w dniu 19 stycznia 1994 r. (4),
   w dniu 24 stycznia 2009 r. Komisja Wspólnot Europejskich przyjęła komunikat w sprawie kryteriów dotyczących szczegółowej oceny pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych (5),
   powyższy komunikat ma także znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
   w Europejskim Obszarze Gospodarczym należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa,
   zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG Urząd przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które zostały przyjęte przez Komisję Europejską,
   Urząd skonsultował się z Komisją Europejską i państwami EFTA pismem z dnia 12 marca 2010 r. (numery referencyjne 549988, 549990 i 549991),
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wytyczne w sprawie pomocy państwa zostają zmienione poprzez wprowadzenie nowego rozdziału o kryteriach dotyczących szczegółowej oceny pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych. Nowy rozdział znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Jedynie wersja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 marca 2010 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Per SANDERUD

            Przewodniczący

         Kurt JÄGER

            Członek Kolegium

      (1)  Zwany dalej „Urzędem”.

      (2)  Zwane dalej „Porozumieniem EOG”.

      (3)  Zwane dalej „porozumieniem o nadzorze i Trybunale”.

      (4)  Wytyczne w sprawie stosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG oraz art. 1 protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale przyjęte i wydane przez Urząd w dniu 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zwanym dalej Dz.U.) L 231 z 3.9.1994, s. 1 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994, s. 1, z późn. zm. (zwane dalej „wytycznymi w sprawie pomocy państwa”). Aktualna wersja wytycznych w sprawie pomocy państwa opublikowana jest na stronie internetowej Urzędu: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

      (5)  Dz.U. C 223 z 16.9.2009, s. 3.

      ZAŁĄCZNIK

         ROZDZIAŁ O KRYTERIACH DOTYCZĄCYCH SZCZEGÓŁOWEJ OCENY POMOCY REGIONALNEJ DLA DUŻYCH PROJEKTÓW INWESTYCYJNYCH
          (1)

      1.   Wprowadzenie

      1.1.   Zasady ogólne dotyczące środków pomocy regionalnej

                  1)

                  W rozdziale wytycznych Urzędu Nadzoru EFTA dotyczącym krajowej pomocy regionalnej na lata 2007–2013 (zwanym dalej „wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej”) wyjaśnia się ogólne podejście Urzędu do kwestii regionalnej pomocy państwa (2). Na podstawie warunków zawartych w wytycznych w sprawie pomocy regionalnej i nie przesądzając potencjalnego negatywnego wpływu regionalnej pomocy państwa na wymianę handlową i konkurencję, Urząd Nadzoru EFTA (zwany dalej „Urzędem”) może uznać pomoc państwa za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, jeśli przyznana jest ona w celu wspierania rozwoju gospodarczego niektórych mniej uprzywilejowanych regionów w EOG.

                  2)

                  Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej biorą pod uwagę względną wagę problemów mających wpływ na rozwój regionów poprzez wprowadzenie konkretnych pułapów pomocy regionalnej. Te maksymalne poziomy pomocy wahają się między 10 % a 50 % kwalifikowalnych kosztów, zależnie od PKB na osobę w danym regionie, równocześnie jednak przy pozostawieniu państwom EFTA pewnej elastyczności pozwalającej uwzględnić uwarunkowania lokalne. Mapy pomocy regionalnej dla każdego państwa EFTA publikowane są na stronie internetowej Urzędu (3). Różne poziomy pomocy zasadniczo odzwierciedlają konieczność poszukiwania przez Urząd równowagi pomiędzy, z jednej strony, pozytywnym skutkiem, jaki może mieć regionalna pomoc inwestycyjna, w szczególności w zakresie promowania spójności poprzez przyciąganie inwestycji do obszarów mniej uprzywilejowanych a, z drugiej strony, ograniczeniem potencjalnych efektów negatywnych, które mogą wynikać z przyznania takiej pomocy indywidualnym przedsiębiorstwom, na przykład negatywny wpływ na inne podmioty gospodarcze i na regiony, których względna przewaga konkurencyjna zmniejsza się odpowiednio.

                  3)

                  Duży projekt inwestycyjny to inwestycja początkowa z kwalifikowalnymi wydatkami powyżej 50 milionów EUR (4). Takie projekty są w mniejszym stopniu dotknięte niedogodnościami charakterystycznymi dla obszarów mniej uprzywilejowanych niż projekty inwestycyjne o mniejszej skali. Istnieje zwiększone ryzyko, że duże projekty inwestycyjne będą miały wpływ na handel, a zatem ryzyko silniejszego zakłócenia konkurencji względem konkurentów w innych regionach. Z dużymi projektami inwestycyjnymi wiąże się także ryzyko, że wielkość pomocy przekroczy minimum niezbędne do skompensowania trudnej sytuacji regionu oraz że pomoc państwa dla takich projektów doprowadzi do negatywnych rezultatów, takich jak nieoptymalny wybór lokalizacji, do większego zakłócenia konkurencji, a także, ponieważ pomoc to kosztowny transfer środków od podatników na rzecz beneficjentów pomocy, do strat netto dla gospodarki, to znaczy koszt pomocy przewyższy korzyści dla konsumentów i producentów.

                  4)

                  Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej zawierają szczegółowe zasady pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych (5). Aby ograniczyć zakłócenia konkurencji do poziomu, który zasadniczo może być uznany za skompensowany korzyściami dla rozwoju danego regionu, wytyczne w sprawie pomocy regionalnej przewidują automatyczne i stopniowe zmniejszanie pułapów pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych (6).

                  5)

                  Państwa EFTA muszą ponadto zgłosić indywidualnie każdą proponowaną pomoc dla projektów inwestycyjnych, jeśli przekracza ona maksymalną dopuszczalną kwotę pomocy dla inwestycji o wydatkach kwalifikowalnych w wysokości 100 mln EUR, przyznawanej według obowiązujących zasad (próg powodujący obowiązek zgłoszenia) (7). W przypadku takich zgłoszonych spraw Urząd bada w szczególności poziom pomocy, zgodność z ogólnymi kryteriami wytycznych w sprawie pomocy regionalnej oraz sprawdza, czy zgłoszona inwestycja zakłada znaczny wzrost mocy produkcyjnej na rynku nierentownym lub w fazie spadkowej oraz czy uprzywilejowuje przedsiębiorstwa mające duże udziały w rynku.

            1.2.   Środki pomocy regionalnej podlegające szczegółowej ocenie

                  6)

                  Pomimo automatycznego zmniejszania pułapów niektóre znaczne kwoty pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych mogą w istotnym stopniu wpływać na handel oraz prowadzić do istotnych zakłóceń konkurencji. Z tego powodu Urząd stosował dotąd politykę niezatwierdzania pomocy dla dużych projektów inwestycyjnych, przekraczających następujące progi (8):

                              —

                              udziały beneficjenta pomocy w sprzedaży danego produktu na danym rynku przekraczają 25 %, lub

                              —

                              zdolność produkcyjna osiągnięta dzięki projektowi przekracza 5 % rynku, przy stopie wzrostu danego rynku niższej od stopy wzrostu PKB dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

                  7)

                  Jednak w aktualnych wytycznych w sprawie pomocy regionalnej Urząd zdecydował się na bardziej zindywidualizowane podejście, umożliwiające jak najkonkretniejsze uwzględnienie spójności i innych korzyści, które można osiągnąć dzięki takim projektom. Wszelkie tego typu korzyści należy jednak odnosić do potencjalnych negatywnych skutków dla handlu i konkurencji, które również powinny być określane w jak najbardziej dokładny sposób. Dlatego pkt 57 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej przewiduje, że Urząd przeprowadzi formalne postępowanie wyjaśniające, zgodnie z art. 1 ust. 2 część I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, w sprawach, w których przekroczono próg powodujący obowiązek zgłoszenia, oraz gdy spełniony jest jeden lub oba warunki określone w pkt 57 lit. a) i b) wytycznych w sprawie pomocy regionalnej (progi dotyczące szczegółowej oceny, które są takie same jak progi opisane w pkt 6 niniejszego rozdziału). W takich sprawach celem formalnego postępowania wyjaśniającego jest szczegółowe zweryfikowanie, „czy pomoc jest konieczna do stworzenia zachęty dla inwestycji oraz czy korzyści wynikające ze środka pomocy przeważają nad zakłóceniem konkurencji i wpływem na wymianę handlową między Umawiającymi się Stronami” (9).

                  8)

                  W przypisie 55 do wytycznych w sprawie pomocy regionalnej Urząd ogłosił, że „może w odpowiednim czasie opracować kolejne wytyczne w sprawie kryteriów, jakie będzie brał pod uwagę w trakcie oceny”. Poniżej Urząd przedstawia wytyczne dotyczące rodzajów informacji, jakich może wymagać, oraz metodologii stosowanej dla środków podlegających szczegółowej ocenie. Zgodnie z planem działania w zakresie pomocy państwa Komisji Europejskiej (10) Urząd przeprowadzi ogólną ocenę pomocy polegającą na porównaniu jej pozytywnych i negatywnych skutków, w celu ustalenia, czy w ujęciu całościowym środek pomocy może zostać zaakceptowany.

                  9)

                  Szczegółowa ocena musi być proporcjonalna do zakłóceń potencjalnie wywołanych przez środek pomocy. Oznacza to, że zakres badania uzależniony jest od charakteru sprawy. Dlatego też charakter oraz zakres wymaganej dokumentacji zależeć będzie od charakterystyki każdego z poszczególnych przypadków. Urząd może również, z poszanowaniem przepisów regulujących prowadzenie formalnego postępowania wyjaśniającego ustanowionych w art. 6 i 7 części II protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale dotyczącego funkcji i uprawnień Urzędu Nadzoru EFTA w dziedzinie pomocy państwa, zażądać od państwa EFTA między innymi przedstawienia niezależnych badań potwierdzających informacje zawarte w zgłoszeniu lub może konsultować się z innymi podmiotami gospodarczymi działającymi na danym rynku, lub też z ekspertami do spraw rozwoju regionalnego. Ponadto w czasie trwania postępowania wyjaśniającego zainteresowane strony mogą wnosić swoje uwagi. Przy wszczynaniu postępowania Urząd ustali główne kwestie, co do których będzie prowadził konsultacje.

                  10)

                  Niniejszy rozdział ma na celu zapewnienie przejrzystości oraz przewidywalności procesu decyzyjnego Urzędu oraz zapewnienie równego traktowania państw EFTA. Urząd zastrzega sobie możliwość zmiany lub przeglądu poniższych wytycznych na podstawie doświadczeń zgromadzonych w konkretnych przypadkach.

            2.   Pozytywne skutki pomocy

      2.1.   Cel pomocy

                  11)

                  Pomoc regionalna służy osiągnięciu słusznego celu leżącego we wspólnym interesie, mianowicie pogłębianiu spójności gospodarczej poprzez wspieranie niwelowania różnic w poziomie rozwoju poszczególnych regionów EOG. Zgodnie z pkt 2 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej: „Pomagając w likwidacji ograniczeń regionów mniej uprzywilejowanych, krajowa pomoc regionalna sprzyja gospodarczej, społecznej i terytorialnej spójności państw EFTA oraz EOG jako całości.”. W pkt 3 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej dodaje się, że: „Krajowa regionalna pomoc inwestycyjna została skonstruowana w taki sposób, aby wspomóc rozwój najmniej uprzywilejowanych regionów poprzez wspieranie inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy. Promuje ona ekspansję i dywersyfikację działalności gospodarczej przedsiębiorstw znajdujących się w regionach mniej uprzywilejowanych, zwłaszcza poprzez zachęcanie firm do otwierania tam nowych zakładów”.

                  12)

                  Dla dużych projektów inwestycyjnych, przekraczających progi powodujące obowiązek przeprowadzenia szczegółowej oceny, państwa EFTA wzywane będą do wykazania, że pomoc służyć będzie osiągnięciu wskazanego celu. Państwa EFTA będą musiały więc wykazać wkład projektu inwestycyjnego w rozwój danego regionu.

                  13)

                  Chociaż głównym celem pomocy regionalnej jest wspieranie takich celów jak spójność gospodarcza, pomoc regionalna może również przeciwdziałać nieprawidłowościom w funkcjonowaniu rynku. Słabszy rozwój regionu może wynikać z takich nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku, jak niepełna informacja, problemy koordynacji, trudności dla beneficjenta z przeznaczaniem inwestycji na dobra publiczne lub z oddziaływań zewnętrznych na inwestycje. W przypadku gdy pomoc regionalna obejmuje, poza wskazanymi celami, również kwestie wydajności, ogólny pozytywny skutek pomocy będzie uznawany za większy.

                  14)

                  Poniższa, otwarta lista kryteriów orientacyjnych może być wykorzystywana w celu wykazania regionalnego wkładu w pomoc, jeśli prowadzi ona do przyciągnięcia dodatkowych inwestycji oraz działalności do regionu. Pozytywne skutki pomocy mogą być zarówno bezpośrednie (np. bezpośrednie tworzenie nowych miejsc pracy), jak i pośrednie (np. lokalna innowacyjność).

                              —

                              Liczba nowych miejsc pracy utworzonych dzięki inwestycji jest ważnym wyznacznikiem wkładu w rozwój regionalny. Jakość utworzonych miejsc pracy oraz wymagany poziom kwalifikacji powinny również być brane pod uwagę.

                              —

                              Większa liczba nowych miejsc pracy może zostać utworzona w ramach lokalnej siatki wykonawców lub podwykonawców, usprawniając integrację inwestycji w danym regionie oraz zapewniając jej szerszy wpływ na rynek. Liczba pośrednio utworzonych miejsc pracy będzie więc również brana pod uwagę.

                              —

                              Zobowiązanie się beneficjenta do zainicjowania szeroko zakrojonych działań szkoleniowych mających na celu podnoszenie kwalifikacji (ogólnych i specjalistycznych) podlegającej mu siły roboczej będzie uważane za czynnik wspomagający rozwój regionalny. Nacisk kładziony jest na szkolenia, które zwiększają wiedzę oraz szanse pracownika na znalezienie pracy poza danym przedsiębiorstwem. Szkolenia ogólne lub specjalistyczne, dla których zatwierdzona została pomoc szkoleniowa, nie będą brane pod uwagę jako pozytywny skutek pomocy regionalnej w celu uniknięcia ich podwójnego ujęcia w ocenie.

                              —

                              Zewnętrzny efekt skali lub inne korzyści z perspektywy rozwoju regionalnego mogą być pochodną efektu bliskości (efekt grupowania). Grupowanie firm pochodzących z tej samej branży przemysłowej pozwoli na większą specjalizację poszczególnych zakładów, tym samym przyczyniając się do zwiększenia wydajności. Geograficzna bliskość ułatwia też wymianę informacji, pomysłów oraz wiedzy pomiędzy firmami. Koncentracja działalności gospodarczej przyciąga też wiele osób poszukujących pracy, co z kolei zapewni, że znaczne zasoby siły roboczej o różnorodnych kwalifikacjach będą do dyspozycji firm. Zapewnienie dostępu do usług prawnych i handlowych również wpływa na wzrost wydajności. Generalnie rzecz ujmując, koncentracja działalności gospodarczej może przyczynić się do przyciągnięcia innych inwestycji, które z kolei wzmocnią pozytywne wzajemne oddziaływania (efekt spirali).

                              —

                              Inwestycje wnoszą wiedzę technologiczną i mogą przyczynić się do znacznego transferu technologicznego (transfer wiedzy). Inwestycje dokonywane w przemysł o intensywnym stopniu technologizacji w większym stopniu przyczyniają się do transferu technologicznego do regionu będącego odbiorcą pomocy. Z tego punktu widzenia poziom oraz specyfika przekazywania wiedzy są równie ważne.

                              —

                              Wkład projektu w zdolność regionu do tworzenia nowych technologii poprzez lokalną innowację może być również wzięty pod uwagę. W tym kontekście kooperacja nowych zakładów produkcyjnych z lokalnymi szkołami wyższymi może być oceniana pozytywnie.

                              —

                              Czas trwania inwestycji oraz potencjalne przyszłe inwestycje kontynuacyjne są wyznacznikiem długotrwałego zaangażowania danego przedsiębiorstwa w regionie.

                  15)

                  Zachęca się państwa EFTA, aby opierały się na wcześniejszych ocenach programów lub środków pomocy państwa, ocenach skutków przeprowadzonych przez organy przyznające pomoc, opiniach ekspertów lub innych istniejących badaniach powiązanych z projektem inwestycyjnym podlegającym ocenie. Plan operacyjny beneficjenta pomocy może dostarczyć informacji dotyczących liczby utworzonych miejsc pracy, wysokości płac (zwiększenia zamożności gospodarstw domowych jako pozytywnego skutku pośredniego), wielkości sprzedaży od producentów lokalnych, obrotu wygenerowanego przez inwestycje oraz płynących z tego korzyści dla regionu poprzez potencjalne dodatkowe wpływy z tytułu zapłaconych podatków.

                  16)

                  Należy również wziąć pod uwagę powiązania, jeśli one istnieją, pomiędzy planowanym projektem inwestycyjnym a narodowym strategicznym programem odniesienia, jak również programami operacyjnymi współfinansowanymi przez fundusze strukturalne.

            2.2.   Stosowność instrumentu pomocy

                  17)

                  Pomoc państwa w formie dotacji inwestycyjnej nie jest jedynym instrumentem polityki dostępnym dla państw EFTA celem wspierania inwestycji oraz celem tworzenia nowych miejsc pracy w regionach słabiej rozwiniętych. Państwa EFTA mogą posługiwać się środkami ogólnymi, takimi jak rozwój infrastruktury, podnoszenie jakości wykształcenia i szkoleń oraz ulepszanie otoczenia biznesu.

                  18)

                  Środki uznawane są za odpowiedni instrument, jeżeli państwo EFTA rozważało inne rozwiązania, ale potwierdzone zostały korzyści wynikające z zastosowania instrumentu selektywnego, takiego jak pomoc państwa dla konkretnego przedsiębiorstwa. Urząd weźmie w szczególności pod uwagę wszelkie oceny skutków proponowanego środka, jakimi dysponuje państwo EFTA.

            2.3.   Efekt zachęty

                  19)

                  Analiza efektu zachęty środka pomocy stanowi jeden z najważniejszych elementów dogłębnej oceny pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych. Urząd oceni, czy proponowana pomoc jest konieczna dla osiągnięcia „rzeczywistego efektu zachęty do podejmowania inwestycji, które w przeciwnym razie nie zostałyby zrealizowane w regionach objętych pomocą” (11). Ocena zostanie przeprowadzona dwupoziomowo: najpierw na ogólnym, proceduralnym poziomie i następne na bardziej szczegółowym poziomie ekonomicznym.

                  20)

                  W pkt 30 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej zawarte są kryteria ogólne dotyczące formalnej oceny efektu zachęty wywołanego przez pomoc regionalną. Te kryteria odnoszą się do wszystkich rodzajów pomocy regionalnej, nie tylko do pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych.

                  21)

                  W przypadku pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych objętych niniejszym rozdziałem Urząd zbada szczegółowo, „czy pomoc jest konieczna do stworzenia zachęty dla inwestycji” (12). Celem takiej szczegółowej oceny jest ustalenie, czy pomoc faktycznie wpływa na zmianę postępowania beneficjenta, tak że podejmuje on (dodatkowe) inwestycje w regionie objętym pomocą. Różne są przyczyny, dla których przedsiębiorstwa preferują lokalizację w konkretnych regionach, nawet bez zagwarantowania jakiejkolwiek pomocy.

                  22)

                  Uwzględniając ideę słusznego celu wynikającą z polityki spójności oraz wkład pomocy do osiągnięcia tego celu, efekt zachęty można udowodnić w dwóch potencjalnych sytuacjach:

                              (i)

                              pomoc zachęca do podjęcia pozytywnej decyzji inwestycyjnej, ponieważ inwestycja, która w przeciwnym razie nie byłaby opłacalna dla przedsiębiorstwa w jakiejkolwiek lokalizacji, może zostać zrealizowana w regionie otrzymującym pomoc (13);

                              (ii)

                              pomoc zachęca do umieszczenia planowanej inwestycji w danym regionie, a nie w innym miejscu, ponieważ w efekcie kompensuje niedogodności i koszty wynikające z lokalizacji w regionie otrzymującym pomoc.

                  23)

                  Państwo EFTA musi wykazać przed Urzędem zaistnienie efektu zachęty wynikającego z udzielenia pomocy. Musi ono dostarczyć jasne dowody na to, że pomoc wywarła wpływ na wybór inwestycyjny lub wybór lokalizacji. Musi ono również wykazać, która z powyższych sytuacji znajduje zastosowanie. Aby umożliwić kompleksową ocenę, państwo EFTA musi dostarczyć nie tylko informacje dotyczące projektu pomocowego, lecz również wyczerpujący opis scenariusza alternatywnego, który nie przewiduje udzielenia pomocy państwa EFTA dla beneficjenta.

                  24)

                  W sytuacji 1 państwo EFTA może udowodnić zaistnienie efektu zachęty poprzez dostarczenie dokumentów danego przedsiębiorstwa wykazujących, że inwestycja nie byłaby opłacalna bez pomocy oraz że żaden inny region, poza regionem otrzymującym pomoc, nie był brany pod uwagę.

                  25)

                  W sytuacji 2 państwo EFTA może udowodnić zaistnienie efektu zachęty poprzez dostarczenie dokumentów danego przedsiębiorstwa wykazujących, że przeprowadzono porównanie kosztów i korzyści płynących z lokalizacji w regionie otrzymującym pomoc w porównaniu z innym regionem. Powyższe sytuacje porównawcze będą musiałby być uznane przez Urząd za realistyczne.

                  26)

                  Zachęca się państwa EFTA, aby opierały się na ocenach ryzyka (w tym ocenach ryzyka związanego z daną lokalizacją), sprawozdaniach finansowych, wewnętrznych planach biznesowych, opiniach ekspertów oraz innych badaniach powiązanych z projektem inwestycyjnym podlegającym ocenie. Weryfikacja efektu zachęty może być ułatwiona poprzez dostarczenie dokumentów prognozujących popyt, prognoz finansowych, dokumentów przedłożonych komitetowi inwestycyjnemu oraz dokumentów przedstawiających różne scenariusze inwestycyjne lub dokumentów dostępnych na rynku finansowym.

                  27)

                  W tym kontekście i w szczególności w odniesieniu do sytuacji 1 poziom rentowności ocenić można poprzez odniesienie do metodologii stanowiących standardową praktykę w danym przemyśle oraz zawierających: metody oceny wartości bieżącej netto projektu, wewnętrznej stopy zwrotu oraz stopy zwrotu zainwestowanego kapitału.

                  28)

                  Jeśli pomoc nie wpłynie na zmianę zachowania beneficjenta poprzez zachęcenie do realizacji (dodatkowych) inwestycji w regionie otrzymującym pomoc, oznacza to brak efektu zachęty pozwalającego na osiągnięcie celów regionalnych. Jeśli pomoc nie skutkuje efektem zachęty do osiągnięcia celów regionalnych, może być ona uważana za świadczenia finansowe na rzecz przedsiębiorstwa. Dlatego w przypadku szczegółowej analizy pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych pomoc nie zostanie zatwierdzona w przypadkach, w których domniemywa się, że ta sama inwestycja zostałaby przeprowadzona w danym regionie nawet bez udzielenia pomocy.

            2.4.   Proporcjonalność pomocy

                  29)

                  Aby uznać pomoc regionalną za proporcjonalną, jej wysokość oraz intensywność muszą być ograniczone do minimum potrzebnego do przyciągnięcia inwestycji do danego regionu.

                  30)

                  Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej gwarantują generalnie, że pomoc regionalna jest proporcjonalna do wagi problemów występujących w regionach otrzymujących pomoc poprzez stosowanie ogólnych pułapów pomocy regionalnej oraz automatycznego, stopniowego zmniejszania powyższych pułapów pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych (zob. pkt 1 i 3).

                  31)

                  W przypadkach pomocy regionalnej podlegających ocenie szczegółowej konieczna jest bardziej dogłębna weryfikacja ogólnej zasady proporcjonalności zawartej w wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

                  32)

                  W sytuacji 1, w ramach zachęty inwestycyjnej, pomoc uznawana jest ogólne za proporcjonalną, jeśli dzięki niej stopa zwrotu z inwestycji jest na poziomie normalnej stopy zwrotu stosowanej przez dane przedsiębiorstwo w innych projektach inwestycyjnych, z kosztami kapitałowymi przedsiębiorstwa jako całości lub ze stopami zwrotu powszechnie odnotowywanymi w danym przemyśle.

                  33)

                  W przypadku sytuacji 2, w ramach zachęty lokalizacyjnej, pomoc uznawana jest zasadniczo za proporcjonalną, jeśli pokrywa ona różnicę kosztów netto poniesionych przez przedsiębiorstwo korzystające z pomocy w celu zainwestowania w regionie otrzymującym pomoc oraz kosztów netto potrzebnych do inwestycji w innym regionie. Wszystkie powyższe koszty i korzyści muszą być wzięte pod uwagę, łącznie z na przykład kosztami administracyjnymi, kosztami transportu, kosztami szkoleń niepokrytych przez pomoc szkoleniową, jak również różnicami płacowymi.

                  34)

                  Te koszty netto, które uznawane są za powiązane z regionalnymi ograniczeniami, powodują niższą rentowność inwestycji. Z tego powodu obliczenia stosowane na potrzeby badania efektu zachęty można również zastosować do oceny proporcjonalności pomocy.

                  35)

                  Państwo EFTA musi wykazać proporcjonalność na bazie właściwej dokumentacji, takiej jak dokumentacja wskazana w pkt 26.

                  36)

                  Poziom pomocy nie może w żadnym wypadku przekraczać pułapów pomocy regionalnej skorygowanych poprzez mechanizm zmniejszania pułapów, jak to określono w wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

            3.   Negatywne skutki pomocy

                  37)

                  Aby dokonać oceny udziałów i potencjalnych nadwyżek mocy produkcyjnych na rynku w fazie strukturalnego spadku, Urząd musi zdefiniować właściwy rynek danego produktu oraz rynek geograficzny. Zwykle zatem (14) właściwy rynek zdefiniowany jest już dla środków pomocy regionalnej podlegających ocenie szczegółowej.

                  38)

                  Dwa główne wskaźniki potencjalnych negatywnych skutków z tytułu pomocy zidentyfikowane zostały w pkt 57 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej, mianowicie udziały w rynku i potencjalna nadwyżka mocy produkcyjnych na rynku w fazie strukturalnego spadku. Powiązane są one z dwoma teoriami negatywnego wpływu w kontekście konkurencji, mianowicie utworzenia silnej pozycji rynkowej oraz utworzenia lub utrzymania nieefektywnych struktur rynkowych. Wstępny pomiar obydwu wskaźników zostanie dokonany przed rozpoczęciem postępowania wyjaśniającego. W celu ujęcia wszystkich elementów w końcowym bilansie, ocena powyższych dwóch wskaźników zostanie pogłębiona podczas oceny szczegółowej. Trzecim wskaźnikiem potencjalnych negatywnych skutków wynikających z pomocy oraz podlegającym wnikliwej ocenie jest wpływ pomocy na handel. Pomimo że powyższe trzy wskaźniki uważane są za główne skutki negatywne wynikające potencjalnie z pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych, Urząd nie wyklucza możliwości, że w konkretnych przypadkach inne wskaźniki mogą również okazać się ważne.

                  39)

                  Urząd kładzie szczególny nacisk na negatywne skutki połączone ze zjawiskiem silnej pozycji rynkowej oraz nadwyżkami mocy produkcyjnych w przypadkach, w których pomoc motywuje do zmiany decyzji inwestycyjnej, tak że bez pomocy inwestycje nie zostałby zrealizowane (scenariusz 1 efektu zachęty).

                  40)

                  Jeśli natomiast scenariusz alternatywny wskazuje, że mimo braku pomocy inwestycja byłaby zrealizowana, aczkolwiek być może w innej lokalizacji (scenariusz 2), oraz jeśli pomoc ta jest proporcjonalna, ewentualne wskaźniki zakłóceń, takie jak wysoki udział w rynku oraz wzrost mocy produkcyjnych, na nierentownym rynku pozostają w zasadzie bez zmian niezależnie od faktu udzielenia pomocy.

            3.1.   Wyparcie z rynku prywatnych inwestycji

      3.1.1.   Pozycja rynkowa

                  41)

                  W fazie ustalania optymalnego poziomu inwestycji na rynkach, gdzie działa ograniczona liczba podmiotów (sytuacja typowa dla dużych projektów inwestycyjnych), każda firma bierze pod uwagę inwestycje dokonywane przez jej konkurentów. Jeśli pomoc nakłoni konkretną firmę do zwiększenia inwestycji, konkurenci mogą zareagować zmniejszeniem własnych nakładów w danym regionie. W takim przypadku pomoc doprowadza do wyparcia prywatnych inwestycji z rynku. Jeśli skutkiem tego konkurenci są osłabieni lub nawet muszą wycofać się z danego rynku, pomoc zakłóca konkurencję. Jak wskazano w pkt 38, w wytycznych w sprawie pomocy regionalnej rozróżnia się przypadki, w których beneficjent pomocy ma silną pozycję rynkową, oraz przypadki, w których udzielenie pomocy doprowadzi do znaczącego wzrostu mocy produkcyjnych na rynku w fazie spadkowej.

                  42)

                  W ujęciu ogólnym każdorazowa pomoc dla jednego beneficjenta na skoncentrowanym rynku może przyczynić się do zakłócenia konkurencji, jako że decyzje każdej z firm dotkną konkurencję w sposób bardziej bezpośredni. Szczególnie dotyczy to przypadku, gdy beneficjent dotacji ma dominującą pozycję rynkową. W rezultacie, jeśli dzięki pomocy beneficjent może utrzymać lub wzmocnić swoją pozycję rynkową (15), regionalna pomoc dla dużych inwestycji może wpływać zniechęcająco na decyzje inwestycyjne konkurentów i w ten sposób doprowadzić do zakłóceń konkurencji. Byłoby to niekorzystne dla konsumentów. Dlatego Urząd zmierza do ograniczenia pomocy państwa dla przedsiębiorstw o silnej pozycji rynkowej.

                  43)

                  We wszystkich przypadkach pomocy regionalnej, które przekraczają próg powodujący obowiązek zgłoszenia (pkt 53 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej), Urząd musi ocenić (pkt 57 lit. a) wytycznych w sprawie pomocy regionalnej) udział beneficjenta pomocy (lub grupy, do której należy) w sprzedaży danych produktów na właściwych rynkach produktowych i geograficznych. Jednakże udział w rynku może być jedynie wstępnym wskaźnikiem możliwych problemów. Dlatego w ocenie szczegółowej Urząd rozważy inne czynniki, jeśli to konieczne, łącznie ze strukturą rynku, poprzez zbadanie koncentracji rynku (16), ewentualnych barier wejścia na rynek (17), mocy nabywczej (18) oraz barier utrudniających wycofanie się z rynku.

                  44)

                  Urząd zbada udziały w rynku oraz inne powiązane czynniki przed i po dokonaniu inwestycji (w normalnym przypadku rok przed rozpoczęciem inwestycji oraz rok po osiągnięciu pełnej mocy produkcyjnej). W przypadku szczegółowego oceniania skutków negatywnych Urząd weźmie pod uwagę fakt, że niektóre projekty inwestycyjne przeprowadzane są w ciągu relatywnie krótkiego okresu jednego roku do dwóch lat, natomiast większość dużych projektów inwestycyjnych trwa znacznie dłużej. Dlatego też w większości przypadków konieczne są długoterminowe analizy rozwoju rynków. Urząd zdaje sobie jednak sprawę z faktu, że badania długofalowe mają bardziej spekulacyjny charakter, w szczególności w przypadku niestabilnych rynków lub rynków przechodzących przez fazę szybkiej zmiany technologicznej. Dlatego też analizy długoterminowe i zarazem bardziej spekulacyjne będą miały mniejszą wagę, jeśli chodzi o potencjalne negatywne skutki dotyczące silnej pozycji rynkowej lub możliwości zachowań wykluczających.

            3.1.2.   Tworzenie lub utrzymywanie nieefektywnych struktur rynkowych

                  45)

                  Jeśli nierentowne firmy zmuszone są do wycofania się z rynku, wskazuje to na efektywną konkurencję. Długoterminowo proces ten wspomaga rozwój technologiczny oraz efektywne wykorzystanie ograniczonych zasobów gospodarczych. Jednakże znaczny wzrost mocy produkcyjnych wywołany przez pomoc państwa na nierentownym rynku zakłóca konkurencję, jako że nadwyżka produkcyjna może doprowadzić do presji na marże zysku oraz zmniejszenia mocy produkcyjnych konkurentów lub nawet do ich wycofania się z rynku. Może to doprowadzić do sytuacji, w której konkurenci, którzy w przeciwnym wypadku byliby w stanie utrzymać się na rynku, zmuszeni są do jego opuszczenia na skutek udzielenia pomocy państwa. Może to również powstrzymać firmy niskobudżetowe przed wejściem na rynek oraz osłabić motywację do innowacji ze strony konkurentów. Skutkuje to niewydajnymi strukturami rynkowymi, które długoterminowo są bardzo niekorzystne dla konsumentów.

                  46)

                  Aby ocenić, czy pomoc może posłużyć do stworzenia lub utrzymania nieefektywnych struktur rynkowych opisanych powyżej, Urząd weźmie pod uwagę dodatkową zdolność produkcyjną wygenerowaną przez projekt oraz sprawdzi rentowność rynku (19). Zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej dodatkowe moce produkcyjne są uważane za problematyczne tylko w przypadku, jeśli utworzone są na nierentownym rynku oraz jeśli dodatkowe moce przekroczą 5 % wielkości danego rynku.

                  47)

                  Ponieważ moc produkcyjna utworzona na rynku w fazie absolutnego spadku będzie bardziej zakłócająca niż moc utworzona na rynku w fazie względnego spadku, Urząd rozróżnia oba te przypadki w analizach dotyczących efektów długofalowych, gdzie dany rynek znajduje się w fazie spadku strukturalnego (tzn. wykazuje ujemną stopę wzrostu) oraz przypadki, gdy dany rynek jest w fazie spadku względnego (tzn. wykazuje dodatnią stopę wzrostu, ale nie przekracza referencyjnej stopy wzrostu (zob. pkt 48)). Jeśli projekt prowadzi do tworzenia mocy produkcyjnych na rynku w fazie spadku strukturalnego, Urząd w teście bilansującym uzna to za element negatywny, który nie może być zrównoważony przez jakikolwiek inny element pozytywny. Długoterminowe korzyści dla danego region wydają się również w tym przypadku bardziej wątpliwe.

                  48)

                  Nierentowność rynku jest zwykle mierzona na podstawie PKB Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) przez okres ostatnich pięciu lat przed rozpoczęciem projektu (stopa referencyjna). Dane dotyczące wyników osiągniętych w przeszłości są ogólnodostępne oraz mniej spekulacyjne niż prognozy przyszłościowe. Niemniej jednak podczas oceny szczegółowej Urząd może również wziąć pod uwagę przewidywane przyszłe tendencje, ponieważ zwiększenie mocy produkcyjnej uwidoczni się w czasie następującym po inwestycji. Możliwymi wskaźnikami są przewidywalny przyszły wzrost danego rynku oraz wynikające z tego oczekiwane wskaźniki wykorzystania mocy, jak również możliwy wpływ zwiększenia mocy produkcyjnej na konkurentów i jego wpływ na ceny i marże zysków.

                  49)

                  Doświadczenie wskazuje również, że w niektórych przypadkach rozpatrywanie wzrostu produktu w EOG może okazać się niewłaściwym punktem odniesienia, aby ocenić skutki pomocy, w szczególności jeśli dany rynek uważany jest za rynek globalny i jeśli produkcja lub konsumpcja danego produktu w EOG jest ograniczona. W takim przypadku Urząd rozpatrzy skutki pomocy dla struktury rynku pod szerszym kątem, uwzględniając szczególnie jego potencjał do wyparcia producentów z EOG.

            3.2.   Negatywne skutki dla wymiany handlowej

                  50)

                  Jak wyjaśniono w pkt 2 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej, geograficzny charakter pomocy regionalnej odróżnia ją od innych form pomocy horyzontalnej. Szczególną cechą pomocy regionalnej jest fakt, że ma ona na celu wpłynięcie na decyzje inwestorów odnośnie do lokalizacji projektów inwestycyjnych. Kiedy pomoc regionalna wyrównuje dodatkowe koszty wynikające z ograniczeń regionalnych oraz wspiera dodatkowe inwestycje na obszarach objętych pomocą, przyczynia się nie tylko do rozwoju danego regionu, ale także do zwiększenia spójności, a w efekcie końcowym przynosi korzyści całemu EOG (20). Jeżeli chodzi o potencjalne negatywne skutki lokalizacyjne pomocy regionalnej, są one uwzględnione i ograniczone w pewnym stopniu przez wytyczne w sprawie pomocy regionalnej oraz mapy pomocy regionalnej, które definiują szczegółowo obszary kwalifikowalne do udzielenia pomocy regionalnej oraz uwzględniają słuszne cele i cele polityki spójności oraz kwalifikowalne poziomy pomocy. Nie można udzielić pomocy, aby przyciągnąć inwestycje poza takimi obszarami. Oceniając duże projekty inwestycyjne podlegające tym wytycznym, Urząd powinien dysponować wszystkimi niezbędnymi informacjami, aby móc stwierdzić, czy pomoc państwa wywoła znaczną utratę miejsc pracy w lokalizacjach wewnątrz EOG.

                  51)

                  Ujmując rzecz bardziej szczegółowo, kiedy inwestycje zwiększające moce produkcyjne w ramach danego rynku są możliwe dzięki pomocy państwa, istnieje ryzyko, że będzie to miało negatywny wpływ na produkcję lub inwestycje w innych regionach EOG. Jest to szczególnie prawdopodobne, jeżeli moce produkcyjne przekraczają tempo wzrostu rynku, co zwykle ma miejsce w przypadku dużych projektów inwestycyjnych spełniających drugie kryterium pkt 57 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej. Negatywne skutki w zakresie handlu, odpowiadające utraconej aktywności gospodarczej, pojawiają się w regionach objętych pomocą i mogą objawiać się utratą miejsc pracy na danym rynku na poziomie podwykonawców (21) oraz w rezultacie utraty pozytywnych czynników zewnętrznych (np. efekt grupowania, transfer wiedzy, edukacja i szkolenie itd.).

            4.   Bilansowanie skutków pomocy

                  52)

                  Po ustaleniu, że pomoc jest niezbędna jako zachęta w celu przeprowadzenia inwestycji w danym regionie, Urząd porówna skutki pozytywne regionalnej pomocy inwestycyjnej dla dużych projektów inwestycyjnych z jej skutkami negatywnymi. Wpływ ogólnych skutków pomocy na spójność w ramach EOG zostanie starannie rozważony. W tym celu Urząd nie stosuje kryteriów określonych w niniejszym komunikacie w sposób mechaniczny, lecz dokona ogólnej oceny ich względnej ważności. W ramach testu bilansującego żaden pojedynczy czynnik nie jest decydujący ani też żadna ich kombinacja nie może zostać uznana sama w sobie za wystarczającą dla zapewnienia zgodności.

                  53)

                  W szczególności Urząd wychodzi z założenia, że przyciągnięcie inwestycji do biedniejszego regionu (zdefiniowanego przez wyższe pułapy pomocy regionalnej) przyniesie więcej korzyści dla spójności EOG, niż gdy ta sama inwestycja zostanie zlokalizowana w regionie o wyższym stopniu rozwoju. Zatem w sytuacji 2, gdzie należy udowodnić istnienie lokalizacji alternatywnej, konkluzja, że bez pomocy dana inwestycja zostałaby przeprowadzona w biedniejszym regionie (im słabiej rozwinięty region, tym wyższy maksymalny poziom pomocy) lub w regionie, który uważany jest za równie słabo rozwinięty jak region docelowy (o identycznym maksymalnym poziomie pomocy regionalnej), stanowi negatywny element w ogólnym teście bilansującym, który nie może być zrównoważony przez jakiekolwiek inne elementy pozytywne, ponieważ jest sprzeczny z podstawowymi zasadami pomocy regionalnej. Z drugiej strony, pozytywne skutki pomocy regionalnej, które jedynie wyrównują różnicę w kosztach netto inwestycji w stosunku do bardziej rozwiniętej alternatywnej lokalizacji inwestycji (a tym samym są zgodne z zasadą proporcjonalności omówioną powyżej, w połączeniu z wymogami dotyczącymi „pozytywnych skutków” w zakresie celu, stosowności pomocy i efektu zachęty do inwestycji) zostaną zasadniczo wzięte pod uwagę w ramach testu bilansującego, aby zrównoważyć potencjalne negatywne skutki wyboru alternatywnej lokalizacji dla nowej inwestycji.

                  54)

                  Jednak tam gdzie istnieją wiarygodne dowody, że pomoc państwa wywołałaby utratę znacznej liczby miejsc pracy w istniejących lokalizacjach na terytorium objętym Porozumieniem EOG, które w innym przypadku prawdopodobnie zostałyby utrzymane w perspektywie średniookresowej, społeczne i ekonomiczne skutki dotyczące tych istniejących lokalizacji będą musiały być brane pod uwagę w teście bilansującym.

                  55)

                  Urząd, po przeprowadzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego ustanowionego w art. 6 części II protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, może zamknąć postępowanie decyzją zgodnie z art. 7 tego protokołu.

                  56)

                  Urząd może podjąć decyzję akceptującą, warunkową lub zabraniającą udzielenia pomocy (22). Jeśli podejmie on decyzję warunkową zgodnie z art. 7 ust. 4 wspomnianego protokołu, może powiązać ją z warunkami ograniczającymi potencjalne zakłócenia konkurencji oraz zapewniającymi proporcjonalność. W szczególności może obniżyć zgłoszoną wysokość lub poziom pomocy do poziomu, który uważa za proporcjonalny, a zatem zgodny ze wspólnym rynkiem.

         (1)  Niniejszy rozdział odpowiada komunikatowi Komisji Europejskiej w sprawie kryteriów dotyczących szczegółowej oceny pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych, Dz.U. C 223 z 16.9.2009, s. 3.

         (2)  Rozdział dotyczący krajowej pomocy regionalnej na lata 2007–2013 odpowiada komunikatowi Komisji dotyczącemu wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007–2013, Dz.U. C 54 z 4.3.2006, s. 13.

         (3)  http://www.eftasurv.int/state-aid/state-aid-register/

         (4)  Jak określono w pkt 49 oraz przypisach 46 i 47 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

         (5)  Zob. sekcja 4.3 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

         (6)  Zob. pkt 56 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

         (7)  Zob. pkt 53 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

         (8)  Zob. sekcja 26A.3 pkt 4 rozdziału 26A wielosektorowych zasad ramowych Urzędu dotyczących pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych odpowiadających wielosektorowym zasadom ramowym Komisji Europejskiej dotyczącym pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (Dz.U. C 70 z 19.3.2002, s. 8, ze zmianami w Dz.U. C 263 z 1.11.2003, s. 3).

         (9)  Zob. pkt 57 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

         (10)  Zob. ust. 11 i 20 planu działań w zakresie pomocy państwa (COM(2005) 107 wersja ostateczna).

         (11)  Zob. pkt 30 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

         (12)  Zob. pkt 57 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

         (13)  Tego typu inwestycje mogą stworzyć warunki pozwalające na dalsze inwestycje, możliwe do utrzymania bez dodatkowej pomocy.

         (14)  W przypadku wątpliwości co do poprawnej definicji właściwego rynku zostaną one przedstawione przez Urząd w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 części I protokołu 3.

         (15)  Pozycja rynkowa to zdolność do wpływania na ceny rynkowe, produkcję, różnorodność lub jakość dóbr i usług, lub inne współczynniki konkurencji na rynku przez dłuższy okres.

         (16)  W tym celu Urząd może wziąć pod uwagę indeks Herfindahla-Hirschmana (HHI). Ten indeks wyznacza podstawową analizę struktury rynku. Na rynku z małą ilością uczestników, z których kilku ma relatywnie duży w nim udział, duży udział w rynku beneficjenta może stanowić mniejszy problem dla konkurencji.

         (17)  Te bariery wejścia obejmują bariery prawne (w szczególności prawa własności intelektualnej), korzyści skali i zakresu, bariery dostępu do sieci i infrastruktury. Jeśli pomoc dotyczy rynku, na którym beneficjent jest już obecny, istniejące bariery wejścia mogą wzmocnić potencjalną pozycję rynkową beneficjenta pomocy i jednocześnie wzmocnić negatywne skutki pomocy.

         (18)  Jeśli na rynku obecni są silni nabywcy, mniej prawdopodobne jest, że beneficjent pomocy dysponujący silną pozycją rynkową podniesie ceny.

         (19)  W tym kontekście rynek określa się jako „nierentowny”, jeśli jego średnia roczna stopa wzrostu w okresie referencyjnym nie przekracza stopy wzrostu PKB w Europejskim Obszarze Gospodarczym.

         (20)  W szczególności dodatkowa aktywność lub zwiększony standard życia na obszarach objętych pomocą mogą zwiększać popyt na produkty i usługi pochodzące z innych części EOG.

         (21)  Szczególnie jeżeli działają oni na rynkach lokalnych w danym regionie.

         (22)  Jeśli pomoc przyznana jest na podstawie istniejących programów pomocy regionalnej, należy zwrócić uwagę na fakt, że państwo EFTA ma możliwość udzielenia takiej pomocy do poziomu odpowiadającego maksymalnej dopuszczalnej wysokości pomocy, którą, według obowiązujących zasad, może otrzymać inwestycja o kwalifikowalnych kosztach wynoszących 100 mln EUR.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1749 z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia SESAR za rok budżetowy 2015

text:
               29.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/371

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2017/1749
   z dnia 27 kwietnia 2017 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia SESAR za rok budżetowy 2015
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsięwzięcia SESAR za rok budżetowy 2015,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsięwzięcia SESAR za rok budżetowy 2015 wraz z odpowiedzią Wspólnego Przedsięwzięcia (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) dotyczące rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2015 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie udzielenia Wspólnemu Przedsięwzięciu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2015 (05875/2017 – C8-0086/2017),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 219/2007 z dnia 27 lutego 2007 r. w sprawie utworzenia wspólnego przedsięwzięcia w celu opracowania europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR) (4), w szczególności jego art. 4b,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (5),

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik IV do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A8-0096/2017),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Wspólnego Przedsięwzięcia SESAR za rok budżetowy 2015;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Wspólnego Przedsięwzięcia SESAR, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Antonio TAJANI

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 473 z 16.12.2016, s. 66.

      (2)  Dz.U. C 473 z 16.12.2016, s. 68.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 64 z 2.3.2007, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.