title: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/151

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008
   (2010/522/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (3), w szczególności jego art. 13,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0092/2010),

               1.

               udziela Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Środowiska absolutorium z wykonania budżetu Agencji na rok budżetowy 2008;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej część integralną, Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Środowiska, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 60.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 126 z 21.5.2009, s. 13.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/152

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (3), w szczególności jego art. 13,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0092/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy oświadczył, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe za rok budżetowy 2008 jest wiarygodne oraz że transakcje leżące u podstaw sprawozdania zostały przeprowadzone legalnie i prawidłowo,

               B.

               mając na uwadze, że w dniu 23 kwietnia 2009 r. Parlament udzielił Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Środowiska absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2007 (5), a w rezolucji towarzyszącej decyzji w sprawie udzielenia absolutorium stwierdził w szczególności niedostatki w zarządzaniu umowami o przyznanie dotacji europejskim centrom tematycznym i zwrócił się do Agencji, by w pełni przestrzegała zasad udzielania zamówień,

               1.

               zauważa, że budżet operacyjny przeznaczony dla Agencji w roku 2008 wynosił 37 100 000 EUR łącznie z dotacją wspólnotową w wysokości 31 700 000 EUR; podkreśla, że kwota ta jest o ponad 2 000 000 EUR niższa od odnośnej kwoty w budżecie ogólnym na rok 2007; wyraża zadowolenie w związku z ogólną realizacją środków na zobowiązania i płatności;

               2.

               podkreśla rolę Agencji w ocenie wdrażania unijnego prawodawstwa dotyczącego środowiska zarówno w obrębie UE, jak i w krajach sąsiadujących;

      Poziom działalności

               3.

               odnotowuje bardzo pozytywne ustalenia główne zawarte w ocenie zewnętrznych zdecentralizowanych agencji UE przeprowadzonej na zlecenie Komisji w 2009 r.; gratuluje Agencji w szczególności opracowania rozbudowanego systemu zarządzania kosztami działań, wieloletniego programu prac, wyważonej tabeli wyników wraz ze wskaźnikami oraz zintegrowanego systemu kontroli zarządczej – wszystkie te elementy przyczyniają się do skutecznego zarządzania Agencją;

               4.

               zauważa, że inna niezależna zewnętrzna ocena strategii pięcioletniej Agencji na okres 2004–2008 wykazała również skuteczność w realizacji celów i spełnianiu oczekiwań beneficjentów;

               5.

               zwraca się do Agencji, by dalej regularnie (czyli raz na 5 lat) dostarczała niezależną ocenę zewnętrzną w oparciu o rozporządzenie ustanawiające i programy prac ustalone przez zarząd; w związku z tym zwraca się do Agencji o informowanie organu udzielającego absolutorium o przebiegu kolejnej oceny zewnętrznej, dotyczącej okresu 2009–2013;

               6.

               zwraca się do Agencji o przedstawienie, w tabeli załączonej do przyszłego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, porównania celów zrealizowanych podczas omawianego roku, którego dotyczy absolutorium oraz tych zrealizowanych w roku poprzednim, tak aby pozwolić organowi udzielającemu absolutorium na lepszą ocenę wyników Agencji na przestrzeni dwóch lat;

               7.

               przyjmuje do wiadomości uwagę Trybunału Obrachunkowego, który w odniesieniu do zawieranych przez Agencję umów o przyznaniu dotacji wzywa do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień na temat naliczania godzin pracy przez partnerów; podkreśla, że aby zmniejszyć ryzyko dokonania nieuzasadnionych płatności, należy udzielić beneficjentom ściślejszych wskazówek co do obliczania stawek oraz wyraźnie powiązać naliczane koszty z kosztami szacowanymi w planach realizacji;

      Umowa najmu

               8.

               odnotowuje uwagę Trybunału Obrachunkowego, który stwierdza, że udzielenie zamówienia na zmianę zagospodarowania pomieszczeń wynajmowanych przez Agencję powinno mieć miejsce w drodze przetargu, a nie wypłacenia należności za usługi przedsiębiorstwa wybranego przez właścicieli budynku;

      Audyt wewnętrzny

               9.

               uznaje fakt, że Agencja wdrożyła 9 z 27 zaleceń działu audytu wewnętrznego wydanych od 2006 r.; zauważa, że z 17 jeszcze niewdrożonych zaleceń 5 uznaje się za „bardzo ważne” – dotyczą one zarządzania dotacjami (w odniesieniu do tworzenia obiegów środków finansowych, wspierania kontroli na miejscu/weryfikacji dotacji, a także nadzoru i monitorowania wdrażania dotacji) oraz wdrażania norm kontroli wewnętrznej (w odniesieniu do wskazywania newralgicznych funkcji i poprawy systemu rachunkowości);

               10.

               jeżeli chodzi o inne uwagi towarzyszące decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 5 maja 2010 r. (6) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 60.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 126 z 21.5.2009, s. 13.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 180.

      (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0139 (zob. s. 241 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: 2011/834/UE: Decyzja Komisji z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zakończenia postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Omanu i Arabii Saudyjskiej

text:
               14.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 330/43

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 grudnia 2011 r.
   w sprawie zakończenia postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Omanu i Arabii Saudyjskiej
   (2011/834/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 14,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

               (1)

               W dniu 3 stycznia 2011 r. Komisja Europejska (Komisja) otrzymała skargę dotyczącą domniemanego subsydiowania niektórych politereftalanów etylenu („PET”) pochodzących z Omanu i Arabii Saudyjskiej („państwa, których dotyczy postępowanie”), które powoduje szkodę dla przemysłu unijnego.

               (2)

               Skarga została złożona przez Komitet producentów politereftalanu etylenu w Europie (CPME) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 50 %, ogólnej produkcji unijnej niektórych PET zgodnie z art. 10 rozporządzenia podstawowego.

               (3)

               Wspomniana skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie i wynikającą z niego znaczną szkodę, które uznano za wystarczające do wszczęcia postępowania antysubsydyjnego.

               (4)

               Przed wszczęciem postępowania, zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja powiadomiła rządy Omanu i Arabii Saudyjskiej o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zawierającej zarzut, iż subsydiowany przywóz niektórych PET pochodzących z Omanu i Arabii Saudyjskiej wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu. Rządy Omanu i Arabii Saudyjskiej zostały oddzielnie zaproszone do konsultacji mających na celu wyjaśnienie sytuacji w odniesieniu do treści skargi oraz w celu wspólnego uzgodnienia rozwiązania. W trakcie konsultacji nie zdołano wypracować wspólnego rozwiązania.

               (5)

               Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja wszczęła, w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) w dniu 16 lutego 2011 r., postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii Europejskiej niektórych PET pochodzących z Omanu i Arabii Saudyjskiej.

               (6)

               W tym samym dniu Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii niektórych PET pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie (3).

               (7)

               Komisja rozesłała kwestionariusze do przedstawicieli przemysłu unijnego, do eksporterów/producentów w państwach, których dotyczy postępowanie, do importerów, do wszystkich znanych zrzeszeń, których dotyczy postępowanie, oraz do władz państw, których dotyczy postępowanie. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

               (8)

               Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

         B.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (9)

               Skierowanym do Komisji pismem z dnia 12 października 2011 r. CPME oficjalnie wycofał skargę.

               (10)

               Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w przypadku wycofania skargi postępowanie może zostać zakończone, o ile nie jest to sprzeczne z interesem Unii.

               (11)

               W tym względzie należy zaznaczyć, że Komisja nie znalazła żadnego powodu wskazującego, że zakończenie nie leżałoby w interesie Unii; takiego powodu nie podały także zainteresowane strony. Dlatego Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag.

               (12)

               Niektóre zainteresowane strony wyraziły poparcie dla zakończenia postępowania. Inne zainteresowane strony, mimo iż wyraziły poparcie dla zakończenia postępowania, to wystąpiły z wnioskiem o udostępnienie ustaleń dochodzenia.

               (13)

               W tym względzie należy zauważyć, że Komisja nie wypracowała wniosku z ustaleń i z tego też względu nie jest w stanie udostępnić informacji zgromadzonych przed wycofaniem skargi.

               (14)

               W związku z powyższym stwierdza się, że nie ma istotnych powodów do kontynuowania niniejszego postępowania.

               (15)

               Komisja uznaje zatem, że postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących z Omanu i Arabii Saudyjskiej powinno zostać zakończone,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu politereftalanów etylenu o liczbie lepkościowej wynoszącej co najmniej 78 ml/g zgodnie z normą ISO 1628-5, pochodzących z Omanu i Arabii Saudyjskiej i objętych obecnie kodem CN 3907 60 20, zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 grudnia 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.

      (2)  Dz.U. C 49 z 16.2.2011, s. 21.

      (3)  Dz.U. C 49 z 16.2.2011, s. 16.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/300 z dnia 17 lutego 2017 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki

text:
               21.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/219

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/300
   z dnia 17 lutego 2017 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/819/WPZiB (1) w sprawie mianowania Alexandra RONDOSA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Rogu Afryki. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 28 lutego 2017 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 16 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   1.   Mandat Alexandra RONDOSA jako SPUE w Rogu Afryki zostaje przedłużony do dnia 30 czerwca 2018 r. Rada może zadecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Na potrzeby mandatu SPUE Róg Afryki definiuje się jako region obejmujący Republikę Dżibuti, Państwo Erytreę, Federalną Demokratyczną Republikę Etiopii, Republikę Kenii, Federalną Republikę Somalii, Republikę Sudanu, Republikę Sudanu Południowego oraz Republikę Ugandy. W kwestiach o szerszym zasięgu regionalnym SPUE współpracuje w stosownych przypadkach z państwami i podmiotami regionalnymi spoza Rogu Afryki.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii wobec Rogu Afryki określonych w ramach strategicznych przyjętych w dniu 14 listopada 2011 r., regionalnym planie działania dla Rogu Afryki na lata 2015–2020 przyjętym w dniu 26 października 2015 r. i w odnośnych konkluzjach Rady, które to cele zakładają aktywny wkład w regionalne i międzynarodowe starania na rzecz zapewnienia pokojowego współistnienia i trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w państwach regionu i w stosunkach między nimi. Celem SPUE jest ponadto przyczynianie się do poprawy jakości, intensywności, efektów i wyeksponowania wielopłaszczyznowego zaangażowania Unii w Rogu Afryki.
   2.   Do celów polityki, do których realizacji ma przyczyniać się SPUE, należą między innymi:

               a)

               ciągłe stabilizowanie sytuacji w Rogu Afryki z uwzględnieniem szerszej dynamiki regionalnej;

               b)

               rozwiązanie konfliktów, w szczególności w Somalii, Sudanie Południowym i Sudanie, oraz zapobieganie potencjalnym konfliktom między państwami regionu lub w tych państwach, a także wczesne ostrzeganie przed nimi;

               c)

               wspieranie współpracy regionalnej w zakresie polityki, bezpieczeństwa i gospodarki;

               d)

               lepsze zarządzanie mieszanymi przepływami migracyjnymi z Rogu Afryki i na tym obszarze, uwzględniające również przyczyny takich przepływów.

         Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby umożliwić osiągnięcie celów polityki Unii wobec Rogu Afryki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               współpracę, w oparciu o ramy strategiczne oraz regionalny plan działania, ze wszystkimi odpowiednimi podmiotami w regionie, rządami, władzami regionalnymi, organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, społeczeństwem obywatelskim oraz diasporami, służącą czynieniu postępów w realizacji celów Unii i przyczyniającą się do lepszego zrozumienia roli Unii w tym regionie;

               b)

               współpracę z ważnymi podmiotami poza regionem mającymi wpływy w Rogu Afryki służącą rozwiązywaniu kwestii związanych z szerszą stabilnością regionalną, w tym w odniesieniu do Morza Czerwonego i zachodniej części Oceanu Indyjskiego oraz do finansowania misji afrykańskiej w Somalii (AMISOM). Kontakty te obejmują dwustronną współpracę ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, krajami Zatoki Perskiej, Egiptem, Turcją oraz Chinami, kontakty na poziomie regionalnym z Radą Współpracy Państw Zatoki oraz współdziałanie z innymi odpowiednimi podmiotami w miarę ich pojawiania się;

               c)

               reprezentowanie Unii, w stosownych przypadkach, na właściwych forach międzynarodowych i zapewnianie, by udzielane przez Unię wsparcie w dziedzinie zarządzania kryzysowego oraz rozwiązywania konfliktów i zapobiegania im było odpowiednio wyeksponowane;

               d)

               zachęcanie do skutecznej współpracy w zakresie polityki i bezpieczeństwa oraz do integracji gospodarczej, na szczeblu regionalnym, oraz wspieranie takiej współpracy i integracji, poprzez partnerstwo Unii z Unią Afrykańską (UA) i organizacjami regionalnymi, w szczególności Międzyrządowym Organem ds. Rozwoju (IGAD);

               e)

               śledzenie wydarzeń politycznych w regionie i wnoszenie wkładu w formułowanie polityki Unii wobec regionu, w tym w odniesieniu do Erytrei, Etiopii, Somalii, Sudanu, Sudanu Południowego, sporu granicznego między Dżibuti a Erytreą, sporu granicznego między Etiopią a Erytreą, realizacji porozumienia algierskiego, inicjatywy dorzecza Nilu oraz w odniesieniu do innych problemów w regionie mających wpływ na jego bezpieczeństwo, stabilność i dobrobyt;

               f)

               w odniesieniu do Somalii – w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Somalii i odpowiednimi partnerami regionalnymi i międzynarodowymi, w tym Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ), specjalnym przedstawicielem ds. Somalii reprezentującym Sekretarza Generalnego ONZ, UA i IGAD – kontynuowanie aktywnego wnoszenia wkładu w działania i inicjatywy prowadzące do dalszej stabilizacji w Somalii, wspieranie nowej umowy o partnerstwie w oparciu o osiągnięcia porozumienia w sprawie nowego ładu dla Somalii z 2013 r. oraz zakończenie procesu tworzenia państwa federalnego, a także ułatwianie przemian politycznych po zakończeniu procesu wyborczego. Ponadto SPUE kontynuuje wspieranie rozwoju sektora bezpieczeństwa w Somalii, w tym za pośrednictwem unijnych misji w dziedzinie WPBiO w regionie oraz działa na rzecz wzmocnionej koordynacji darczyńców międzynarodowych na rzecz wspierania somalijskiego sektora bezpieczeństwa, ściśle konsultując się z państwami członkowskimi;

               g)

               w odniesieniu do Sudanu – w ścisłej współpracy z szefami delegatury Unii w Chartumie i delegatury Unii przy UA w Addis Abebie – wnoszenie wkładu w spójność i skuteczność polityki Unii wobec Sudanu i wspieranie politycznych rozwiązań trwających konfliktów w Darfurze, w Kordofanie Południowym i w prowincji Nilu Błękitnego oraz pojednania narodowego w drodze całościowego procesu przemian politycznych. W tym względzie SPUE będzie wnosił wkład w spójne międzynarodowe podejście wraz z UA, w szczególności z panelem wykonawczym wysokiego szczebla z ramienia UA ds. Sudanu i Sudanu Południowego (AUHIP), ONZ i innymi istotnymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi, pamiętając również o potrzebie wspierania pokojowego współistnienia Sudanu i Sudanu Południowego, w szczególności przez realizację porozumień z Addis Abeby i rozwiązanie nierozstrzygniętych kwestii w związku z kompleksowym porozumieniem pokojowym;

               h)

               w odniesieniu do Sudanu Południowego – opierając się na Porozumieniu w sprawie rozwiązania konfliktu w Sudanie Południowym – dalszą współpracę na szczeblu regionalnym, w szczególności z ONZ, UA, IGAD, krajami sąsiadującymi z Sudanem Południowym oraz innymi istotnymi partnerami międzynarodowymi, aby zapewnić realizację tego porozumienia i zapobiec dalszym konfliktom. W tym zakresie SPUE ściśle współpracuje z szefami delegatur Unii w Dżubie oraz przy UA w Addis Abebie;

               i)

               badanie problemów transgranicznych, w szczególności dotyczących migracji, oraz, podejmowanie – na wniosek – dialogów na temat migracji z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami oraz wnoszenie w bardziej ogólnym wymiarze wkładu w unijną politykę migracyjną oraz politykę dotyczącą uchodźców w odniesieniu do przedmiotowego regionu, zgodnie z priorytetami politycznymi Unii, w celu zwiększenia współpracy, w tym w zakresie powrotów i readmisji;

               j)

               dokładne obserwowanie innych wyzwań transgranicznych, przed którymi staje Róg Afryki, ze zwróceniem szczególnej uwagi na radykalizację postaw i terroryzm, z uwzględnieniem bezpieczeństwa morskiego i piractwa, przestępczości zorganizowanej, przemytu i handlu bronią, produktami dzikiej przyrody, narkotykami i innego przemytu, jak również wszelkich konsekwencji kryzysów humanitarnych dla polityki i bezpieczeństwa;

               k)

               propagowanie dostępu pomocy humanitarnej w całym regionie;

               l)

               wnoszenie wkładu we wdrażanie decyzji Rady 2011/168/WPZiB (2) oraz unijnej polityki w dziedzinie praw człowieka (we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka) w tym wytycznych UE w dziedzinie praw człowieka – w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także wytycznych UE w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet – oraz polityki Unii w odniesieniu do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1325 (2000), w tym poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji i opracowywanie sprawozdań na ten temat, a także formułowanie stosownych zaleceń.

         2.   W celu realizacji mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w sprawie określania stanowisk Unii na forach międzynarodowych, w stosownych przypadkach, aby w sposób proaktywny wspierać wszechstronne podejście wobec Rogu Afryki w ramach polityki Unii;

               b)

               obserwuje wszelkie działania Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach jego mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE działa w ścisłej koordynacji z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwymi działami, jak również z odpowiednimi delegaturami Unii w regionie oraz z Komisją.
   4.   SPUE stacjonuje przede wszystkim w regionie, zapewniając jednocześnie regularną obecność w siedzibie ESDZ.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. wynosi 3 400 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i udostępnionych na jego potrzeby środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat szczególnych kwestii politycznych oraz dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie i regularnie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane, odpowiednio, przez wysyłające państwo członkowskie, wysyłającą instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być oddelegowani do pracy ze SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega odpowiednio administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe działy ESDZ lub delegatury Unii, co ma przyczyniać się do spójności i zgodności ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz personelu SPUE uzgadnia się odpowiednio z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (3).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Stosownie do polityki Unii dotyczącej bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne ze swoim mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący specyficzne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który jest odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także zapewnia plan awaryjny i ewakuacyjny misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który jest odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar, za który jest odpowiedzialny lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydanych po dokonaniu regularnych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdań z postępów prac oraz sprawozdań z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   1.   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może przedstawiać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   2.   SPUE składa sprawozdania dotyczące najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii – takich jak jej wkład w reformy – z uwzględnieniem politycznych aspektów odpowiednich unijnych projektów rozwojowych, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działań Unii i pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami odpowiednich delegatur Unii i Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywany jest ścisły kontakt w terenie z odpowiednimi szefami misji państw członkowskich oraz delegatur Unii. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z właściwymi delegaturami Unii, udziela dowódcy sił EU NAVFOR Atalanta, dowódcy misji EUTM Somalia oraz szefowi misji EUCAP Somalia wskazówek dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. SPUE, dowódcy operacji UE oraz dowódca operacji cywilnej konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z władzami zaangażowanych państw, z ONZ, UA, IGAD, innymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, a także ze społeczeństwem obywatelskim w regionie.
   Artykuł 13
   Wsparcie w odniesieniu do roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów poprzednich SPUE w Sudanie i Sudanie Południowym oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do dnia 30 września 2017 r. SPUE przedstawia Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 31 marca 2018 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. BARTOLO

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/819/WPZiB z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki (Dz.U. L 327 z 9.12.2011, s. 62).

      (2)  Decyzja Rady 2011/168/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego, uchylająca wspólne stanowisko 2003/444/WPZiB (Dz.U. L 76 z 22.3.2011, s. 56).

      (3)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady (WE) nr 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania

text:
               13.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 218/129

      DECYZJA RADY (WE) NR 2008/633/WSiSW
   z dnia 23 czerwca 2008 r.
   w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. b) i art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. ustanawiająca Wizowy System Informacyjny (VIS) (1) ustanowiła VIS jako system wymiany danych dotyczących wiz pomiędzy państwami członkowskimi. Ustanowienie VIS stanowi jedną z podstawowych inicjatyw podejmowanych w ramach polityk Unii Europejskiej, które służą tworzeniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Celem VIS powinna być lepsza realizacja wspólnej polityki wizowej, powinien on także służyć zwiększeniu bezpieczeństwa wewnętrznego i zwalczaniu terroryzmu w jasno określonych i kontrolowanych warunkach.

               (2)

               Na posiedzeniu w dniu 7 marca 2005 r. Rada przyjęła konkluzje, w których stwierdziła, że „aby w pełni osiągnąć cel, jakim jest poprawa bezpieczeństwa wewnętrznego i walka z terroryzmem”, organy państw członkowskich odpowiedzialne za bezpieczeństwo wewnętrzne powinny mieć zagwarantowany dostęp do VIS „podczas pełnienia przez nie obowiązków związanych z zapobieganiem przestępstwom – w tym aktom i zagrożeniom terrorystycznym – oraz ich wykrywaniem i prowadzeniem odnośnych dochodzeń”, „pod warunkiem że przepisy o ochronie danych osobowych będą ściśle przestrzegane”.

               (3)

               W zwalczaniu terroryzmu i innych poważnych przestępstw istotne jest dysponowanie przez odpowiednie służby możliwie najbardziej wyczerpującymi i aktualnymi informacjami w ich stosownych dziedzinach. Właściwym służbom krajowym państw członkowskich potrzebne są informacje, jeżeli mają one wypełniać swoje zadania. Informacje zgromadzone w VIS mogą być niezbędne do celów zapobiegania terroryzmowi i poważnym przestępstwom oraz do zwalczania tych zjawisk, i dlatego też powinny one być dostępne dla wyznaczonych organów do celów ich przeglądania, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszej decyzji.

               (4)

               Ponadto Rada Europejska stwierdziła, że w odniesieniu do współpracy organów państw członkowskich w dziedzinie ścigania przestępczości transgranicznej, zasadniczą rolę do spełnienia ma Europol przez wspieranie na skalę ogólno-unijną prewencji kryminalnej, analiz kryminalnych i prowadzenia dochodzeń. W związku z tym również Europol powinien mieć dostęp do danych zgromadzonych w VIS w ramach swoich zadań i zgodnie z konwencją z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (2).

               (5)

               Niniejsza decyzja uzupełnia rozporządzenie (WE) nr 767/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (3), w zakresie w jakim stanowi ona podstawę prawną na mocy tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej dla upoważnienia wyznaczonych organów i Europolu do uzyskania dostępu do VIS.

               (6)

               Niezbędne jest wyznaczenie właściwych organów państw członkowskich, jak również centralnych punktów dostępu, które umożliwiają dostęp, oraz prowadzenie wykazu tych jednostek operacyjnych w strukturach wyznaczonych organów, które są uprawnione do dostępu do VIS w szczególnych celach, jakimi są: zapobieganie przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, o których mowa w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (4), ich wykrywanie i ściganie. Ważne jest zapewnienie, aby odpowiednio upoważniony personel, który ma prawo dostępu do VIS, składał się jedynie z osób zakwalifikowanych według zasady ograniczonego dostępu i mających odpowiednią wiedzę o bezpieczeństwie danych i zasadach ochrony danych.

               (7)

               Z wnioskami o dostęp do VIS jednostki operacyjne w strukturach wyznaczonych organów powinny występować do centralnych punktów dostępu. Zanim centralne punkty dostępu zrealizują wniosek o dostęp do VIS, powinny one zweryfikować, czy spełnione są wszystkie warunki dostępu. W wyjątkowo pilnych przypadkach centralne punkty dostępu powinny realizować wniosek natychmiast, a dopiero w drugiej kolejności dokonywać weryfikacji.

               (8)

               Do celów ochrony danych osobowych, w szczególności wykluczenia stałego dostępu do systemu, przetwarzanie danych zgromadzonych w VIS należy dopuścić tylko w indywidualnie rozpatrywanych przypadkach. Takie szczególne przypadki zachodzą zwłaszcza wtedy, kiedy dostęp do celów przeglądania jest związany z określonym wydarzeniem lub z niebezpieczeństwem powiązanym z poważnym przestępstwem, lub z określoną osobą lub określonymi osobami, co do których istnieją poważne podstawy, by sądzić, że popełnią lub popełniły one przestępstwa terrorystyczne lub inne poważne przestępstwa lub że mają one stosowne powiązania z taką osobą lub takimi osobami. Z tego względu wyznaczone organy i Europol powinny przeszukiwać dane zgromadzone w VIS tylko wtedy, gdy mają uzasadnione podstawy pozwalające uznać, że dzięki takiemu przeszukaniu danych zdobędą informacje, które znacznie pomogą im w zapobieganiu poważnym przestępstwom, ich wykryciu lub ściganiu.

               (9)

               Gdy proponowana decyzja ramowa Rady w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych wejdzie w życie, powinna ona mieć zastosowanie do danych osobowych przetwarzanych zgodnie z niniejszą decyzją. Dopóki jednak przepisy tej decyzji ramowej nie zaczną obowiązywać oraz, aby je uzupełnić, należy przewidzieć odpowiednie uregulowania, które zapewnią konieczną ochronę danych. Każde państwo członkowskie powinno w swoim prawie krajowym zapewnić odpowiedni poziom ochrony danych, który odpowiada przynajmniej poziomowi wynikającemu z Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz z odpowiedniego orzecznictwa opartego na art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a jeżeli dane państwo ratyfikowało protokół dodatkowy z dnia 8 listopada 2001 r. do przywołanej konwencji – poziomowi wynikającemu z tego protokołu, oraz powinno uwzględnić zalecenie nr R (87) 15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 r. o ochronie danych osobowych w sektorze policji.

               (10)

               Skuteczność kontroli nad stosowaniem niniejszej decyzji powinna być oceniana w regularnych odstępach czasu.

               (11)

               W związku z tym, że cele niniejszej decyzji, mianowicie określenie obowiązków i warunków regulujących dostęp wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do danych VIS do celów ich przeglądania, nie mogą być osiągnięte przez państwa członkowskie w wystarczającym stopniu, a z uwagi na zakres i skutki działania mogą być osiągnięte w lepszy sposób na poziomie Unii Europejskiej, Rada może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i określonej w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

               (12)

               Zgodnie z art. 47 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsza decyzja nie narusza kompetencji Wspólnoty Europejskiej, w szczególności jej kompetencji wykonywanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 767/2008 i dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (5).

               (13)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (6). W związku z tym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jej przyjęciu, nie jest nią związane ani nie podlega jej stosowaniu.

               (14)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (7). W związku z tym Irlandia nie uczestniczy w jej przyjęciu, nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu.

               (15)

               Jednak zgodnie z decyzją ramową Rady 2009/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej (8) informacje zgromadzone w VIS mogą być przekazywane Zjednoczonemu Królestwu i Irlandii przez właściwe organy tych państw członkowskich, których wyznaczone organy mają dostęp do VIS zgodnie z niniejszą decyzją. Informacje zgromadzone w krajowych rejestrach wizowych Zjednoczonego Królestwa i Irlandii mogą być przekazywane właściwym organom ochrony porządku publicznego pozostałych państw członkowskich. Uzyskanie przez centralne organy Zjednoczonego Królestwa i Irlandii jakiegokolwiek bezpośredniego dostępu do VIS, w obecnych warunkach uczestniczenia tych państw w stosowaniu dorobku Schengen, wymagałoby porozumienia między Wspólnotą a tymi państwami członkowskimi, ewentualnie uzupełnionego innymi przepisami określającymi warunki i tryb takiego dostępu.

               (16)

               W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9), objętych obszarem, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE (10) w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.

               (17)

               W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsza decyzja stanowi, z wyjątkiem art. 7, rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, objętych obszarem, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE (11).

               (18)

               Niniejsza decyzja, z wyjątkiem art. 6, stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.

               (19)

               Niniejsza decyzja nie narusza podstawowych praw i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres zastosowania
   Niniejsza decyzja określa warunki dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europejskiego Urzędu Policji (Europol) do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania.
   Artykuł 2
   Definicje
   1.   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „Wizowy System Informacyjny (VIS)” oznacza Wizowy System Informacyjny ustanowiony na mocy decyzji 2004/512/WE;

               b)

               „Europol” oznacza Europejski Urząd Policji ustanowiony na mocy konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji („konwencja o Europolu”);

               c)

               „przestępstwa terrorystyczne” oznaczają przestępstwa w rozumieniu prawa krajowego, które odpowiadają przestępstwom określonym w art. 1–4 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (12) lub są im równoważne;

               d)

               „poważne przestępstwa” oznaczają formy przestępczości, które odpowiadają przestępstwom, o którym mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, lub są im równoważne;

               e)

               „wyznaczone organy” oznaczają organy odpowiedzialne za zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom oraz za ich wykrywanie lub ściganie, wyznaczane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 3.

         2.   Stosuje się również definicje zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 767/2008.
   Artykuł 3
   Wyznaczone organy i centralne punkty dostępu
   1.   Państwa członkowskie wyznaczają organy, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. e), upoważnione do dostępu do danych zgromadzonych w VIS zgodnie z niniejszą decyzją.
   2.   Każde państwo członkowskie prowadzi wykaz wyznaczonych organów. Do dnia 2 grudnia 2008 r. każde państwo członkowskie powiadamia w oświadczeniu Komisję i Sekretariat Generalny Rady o swoich wyznaczonych organach, a w dowolnym czasie może swoje oświadczenie zmienić lub zastąpić je innym oświadczeniem.
   3.   Każde państwo członkowskie wyznacza centralny(-e) punkt(-y) dostępu umożliwiający(-e) dostęp. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć więcej niż jeden centralny punkt dostępu, jeżeli odwierciedla to ich strukturą organizacyjną i administracyjną zgodnie z ich wymogami konstytucyjnymi lub prawnymi. Do dnia 2 grudnia 2008 r. każde państwo członkowskie informuje w oświadczeniu Komisję i Sekretariat Generalny Rady o swoim(-ich) centralnym(-ych) punkcie(-tach) dostępu, a w dowolnym czasie może swoje oświadczenie zmienić lub zastąpić je innym oświadczeniem.
   4.   Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   5.   Na szczeblu krajowym każde państwo członkowskie prowadzi wykaz jednostek operacyjnych w strukturach wyznaczonych organów, które są upoważnione do dostępu do VIS za pośrednictwem centralnego(-ych) punktu(-ów) dostępu.
   6.   Jedynie odpowiednio upoważniony personel jednostek operacyjnych, jak również centralnego(-ych) punktu(-ów) dostępu jest uprawniony do dostępu do VIS zgodnie z art. 4.
   Artykuł 4
   Tryb dostępu do VIS
   1.   W przypadku gdy spełnione są warunki określone w art. 5, jednostki operacyjne, o których mowa w art. 3 ust. 5, występują do centralnych punktów dostępu, o których mowa w art. 3 ust. 3, z uzasadnionym wnioskiem pisemnym lub elektronicznym o uzyskanie dostępu do VIS. Po otrzymaniu wniosku o uzyskanie dostępu, centralny(-e) punkt(-y) dostępu sprawdza(-ją), czy spełnione są warunki dostępu określone w art. 5. Jeżeli spełnione są wszystkie warunki dostępu, odpowiednio upoważniony personel centralnego(-ych) punktu(-ów) dostępu realizuje wniosek. Wyszukane w VIS dane są przekazywane jednostkom operacyjnym, o których mowa w art. 3 ust. 5, w sposób nienaruszający bezpieczeństwa tych danych.
   2.   W wyjątkowo pilnych przypadkach centralny(-e) punkt(-y) dostępu może (mogą) otrzymać wnioski pisemne, elektroniczne lub ustne. W takich przypadkach centralny(-e) punkt(-y) dostępu realizuje(-ją) wniosek natychmiast, a jedynie ex post sprawdza(-ją), czy spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 5, w tym, czy zachodził wyjątkowo pilny przypadek. Sprawdzenie ex post następuje bez zbędnej zwłoki, po rozpatrzeniu wniosku.
   Artykuł 5
   Warunki dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich do danych zgromadzonych w VIS
   1.   Wyznaczone organy korzystają z dostępu do VIS w zakresie swoich uprawnień i w przypadku spełnienia następujących warunków:

               a)

               dostęp do celów przeglądania musi być konieczny w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom lub w celu ich wykrywania lub ścigania;

               b)

               dostęp do celów przeglądania musi być w danym przypadku konieczny;

               c)

               istnieją uzasadnione podstawy pozwalające uznać, że przegląd danych zgromadzonych w VIS znacznie przyczyni się do zapobieżenia któremukolwiek z przedmiotowych przestępstw, jego wykrycia lub ścigania;

         2.   Przeglądanie VIS ogranicza się do wyszukiwania informacji według dowolnej z następujących danych zawartych w dokumentacji wniosku wizowego i podlegających wpisowi do VIS:

               a)

               nazwisko, nazwisko rodowe (poprzednie nazwisko lub nazwiska); imię lub imiona; płeć; data, miejsce i kraj urodzenia;

               b)

               obecne obywatelstwo i obywatelstwo w chwili urodzenia;

               c)

               rodzaj i numer dokumentu podróży, nazwa organu wydającego, data wydania i data upływu ważności;

               d)

               główne miejsce docelowe i długość planowanego pobytu;

               e)

               cel podróży;

               f)

               planowana data przyjazdu i wyjazdu;

               g)

               planowane miejsce pierwszego przekroczenia granicy lub planowana trasa tranzytowa;

               h)

               miejsce zamieszkania;

               i)

               odciski palców;

               j)

               rodzaj wizy i numer naklejki wizowej;

               k)

               dane osoby zapraszającej osobę ubiegającą się o wizę lub mającej ponosić koszty jej utrzymania podczas pobytu.

         3.   Przeglądanie VIS daje, w razie uzyskania potwierdzenia w systemie, dostęp do wszystkich danych wymienionych w ust. 2 oraz do:

               a)

               wszelkich innych danych pobranych z wniosku wizowego;

               b)

               fotografii;

               c)

               danych wprowadzonych w związku z każdą wizą, która została wydana, której wydania odmówiono, która została unieważniona, cofnięta lub przedłużona.

         Artykuł 6
   Warunki dostępu wyznaczonych organów państwa członkowskiego, w stosunku do którego rozporządzenie (WE) nr 767/2008 nie stało się jeszcze skuteczne, do danych VIS
   1.   Wyznaczone organy państwa członkowskiego, w stosunku do którego rozporządzenie (WE) nr 767/2008 nie stało się jeszcze skuteczne, korzystają z dostępu do VIS do celów jego przeglądania w zakresie swoich uprawnień oraz

               a)

               z zastrzeżeniem tych samych warunków, co warunki określone w art. 5 ust. 1; oraz

               b)

               na podstawie odpowiednie umotywowanego pisemnego lub elektronicznego wniosku skierowanego do wyznaczonego organu tego państwa członkowskiego, do którego rozporządzenie (WE) nr 767/2008 ma zastosowanie; organ ten zwraca się następnie do krajowego(-ych) centralnego(-ych) punktu(-ów) dostępu o przejrzenie danych w VIS.

         2.   Państwo członkowskie, w stosunku do którego rozporządzenie (WE) nr 767/2008 nie stało się jeszcze skuteczne, udostępnia swoje informacje wizowe państwom członkowskim, do których rozporządzenie ma zastosowanie, w odpowiedzi na odpowiednio uzasadniony pisemny lub elektroniczny wniosek, o ile spełnione są warunki określone w art. 5 ust. 1.
   3.   Artykuł 8 ust. 1 i 3–6, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 i 3, art. 12 oraz art. 13 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio.
   Artykuł 7
   Warunki dostępu Europolu do danych VIS
   1.   Europol korzysta z dostępu do VIS do celów jego przeglądania w granicach swoich uprawnień oraz

               a)

               w przypadkach koniecznych do wykonywania swoich zadań zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 konwencji o Europolu oraz do przeprowadzenia szczególnej analizy, o której mowa w art. 10 konwencji o Europolu; lub

               b)

               w przypadkach koniecznych do wykonania swoich zadań zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 konwencji o Europolu oraz do przeprowadzenia analizy o charakterze ogólnym i strategicznym, o której mowa w art. 10 konwencji o Europolu, pod warunkiem że przed takim przetwarzaniem danych zgromadzonych w VIS Europol dokona ich anonimizacji i zachowa je w formie uniemożliwiającej identyfikację osób, których one dotyczą.

         2.   Artykuł 5 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
   3.   Do celów określonych w niniejszej decyzji Europol wyznacza wyspecjalizowaną jednostkę, składającą się z odpowiednio uprawnionych funkcjonariuszy Europolu, która ma pełnić funkcję centralnego punktu dostępu do VIS.
   4.   Przetwarzanie informacji, które Europol uzyskał dzięki dostępowi do VIS, zależy od zgody państwa członkowskiego, które wprowadziło te dane do VIS. Zgodę taką uzyskuje się za pośrednictwem krajowego oddziału Europolu w tym państwie członkowskim.
   Artykuł 8
   Ochrona danych osobowych
   1.   Przetwarzanie danych osobowych, do których uzyskano wgląd na podstawie niniejszej decyzji, podlega poniższym zasadom i prawu krajowemu państwa członkowskiego, które uzyskało wgląd do danych. W odniesieniu do przetwarzania danych, do których wgląd uzyskano na podstawie niniejszej decyzji, każde państwo członkowskie zapewnia w swoim prawie krajowym odpowiedni poziom ochrony danych, który odpowiada przynajmniej poziomowi wynikającemu z Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, a jeżeli dane państwo ratyfikowało protokół dodatkowy z dnia 8 listopada 2001 r. do przywołanej konwencji – poziomowi wynikającemu z tego protokołu, oraz uwzględnia zalecenie nr R (87) 15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 r. o ochronie danych osobowych w sektorze policji.
   2.   Europol przetwarza dane osobowe na podstawie niniejszej decyzji zgodnie z konwencją o Europolu i przepisami wykonawczymi do niej i jest pod tym względem nadzorowany przez niezależny wspólny organ nadzorczy ustanowiony w art. 24 konwencji.
   3.   Dane osobowe uzyskane z VIS na podstawie niniejszej decyzji są przetwarzane jedynie w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania, ścigania i dochodzenia.
   4.   Danych osobowych uzyskanych z VIS na podstawie niniejszej decyzji nie przekazuje ani nie udostępnia się państwom trzecim ani organizacjom międzynarodowym. Jednakże w wyjątkowo pilnych przypadkach dane takie można przekazywać lub udostępniać państwom trzecim lub organizacjom międzynarodowym jedynie w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom i ich wykrywania, oraz na warunkach określonych w art. 5 ust. 1 niniejszej decyzji, za zgodą państwa członkowskiego, które wprowadziło te dane do VIS, oraz zgodnie z prawem krajowym państwa, które dane te przekazuje lub udostępnia. Państwo członkowskie zapewnia zgodnie z prawem krajowym rejestrowanie takich przypadków przekazywania danych i, na żądanie, udostępnia rejestry tych przypadków krajowym organom ochrony danych. Przekazanie danych przez państwo członkowskie, które wprowadziło dane do VIS zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 767/2008 podlega prawu krajowemu tego państwa członkowskiego.
   5.   Właściwy organ lub właściwe organy, które zgodnie z prawem krajowym sprawują nadzór nad przetwarzaniem danych osobowych przez organy wyznaczone na podstawie niniejszej decyzji, sprawdzają, czy przetwarzanie danych osobowych na podstawie niniejszej decyzji następuje zgodnie z prawem. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy te dysponowały zasobami wystarczającymi do wykonania zadań powierzonych im na mocy niniejszej decyzji.
   6.   Organy, o których mowa w ust. 5, zapewniają, aby przetwarzanie danych na podstawie niniejszej decyzji było co cztery lata poddawane kontroli według międzynarodowych standardów kontroli – jeżeli mają one zastosowanie.
   7.   Państwa członkowskie i Europol zezwalają właściwemu organowi lub właściwym organom, o których mowa w ust. 2 i 5, na uzyskanie informacji niezbędnych do wykonywania przez nie ich zadań zgodnie z niniejszym artykułem.
   8.   Przed otrzymaniem upoważnienia do przetwarzania danych przechowywanych w VIS personel organów uprawnionych do dostępu do VIS przechodzi odpowiednie przeszkolenie w zakresie zasad bezpieczeństwa i ochrony danych oraz otrzymuje informacje na temat przestępstw i sankcji z nimi związanych.
   Artykuł 9
   Bezpieczeństwo danych
   1.   Odpowiedzialne państwo członkowskie zapewnia bezpieczeństwo danych podczas ich przesyłania wyznaczonym organom i podczas ich odbioru przez te organy.
   2.   Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki bezpieczeństwa w trosce o dane, które mają być wyszukane w VIS zgodnie z niniejszą decyzją i które mają następnie zostać przechowane, w szczególności w celu:

               a)

               zapewnienia fizycznej ochrony danych, m.in. przez sporządzanie planów awaryjnych służących ochronie infrastruktury krytycznej;

               b)

               uniemożliwienia nieupoważnionym osobom dostępu do krajowych obiektów, w których państwo członkowskie przechowuje dane (kontrole przy wejściu do obiektu);

               c)

               zapobieżenia nieuprawnionemu odczytywaniu, kopiowaniu, zmienianiu lub usuwaniu nośników danych (kontrola nośników danych);

               d)

               zapobieżenia nieuprawnionemu przeglądaniu, zmienianiu i usuwaniu przechowywanych danych osobowych (kontrola przechowywania);

               e)

               zapobieżenia nieuprawnionemu przetwarzaniu danych pochodzących z VIS (kontrola przetwarzania danych);

               f)

               zapewnienia – za pomocą indywidualnych i niepowtarzalnych profilów identyfikacyjnych oraz poufnych sposobów dostępu – aby osoby uprawnione do dostępu do VIS miały dostęp wyłącznie do tych danych, które są objęte posiadanym przez nie upoważnieniem (kontrola dostępu do danych);

               g)

               zapewnienia, aby wszystkie organy uprawnione do dostępu do VIS tworzyły profile z opisem funkcji i zakresu obowiązków osób upoważnionych do dostępu do danych i do ich przeszukiwania oraz udostępniały te profile krajowym organom nadzorczym, o których mowa w art. 8 ust. 5, bezzwłocznie na ich żądanie (profile personelu);

               h)

               zapewnienia możliwości weryfikacji i stwierdzenia, jakim organom można przekazywać dane osobowe za pośrednictwem sprzętu do przekazywania danych (kontrola przekazywania danych);

               i)

               zapewnienia możliwości weryfikacji i stwierdzenia, jakiego rodzaju dane, kiedy, przez kogo i w jakim celu zostały wyszukane w VIS (kontrola zapisu danych);

               j)

               zapobieżenia nieuprawnionemu odczytywaniu i kopiowaniu danych osobowych, gdy są one przesyłane z VIS, szczególnie dzięki zastosowaniu odpowiednich technik szyfrowania (kontrola transportu);

               k)

               kontrolowania skuteczności środków bezpieczeństwa, o których mowa w niniejszym ustępie, oraz podejmowania niezbędnych środków organizacyjnych związanych z nadzorem wewnętrznym, aby zapewnić przestrzeganie niniejszej decyzji (samokontrola).

         Artykuł 10
   Odpowiedzialność
   1.   Jakakolwiek osoba lub państwo członkowskie, które poniosły szkodę w wyniku bezprawnej operacji przetwarzania danych lub jakiegokolwiek działania niezgodnego z niniejszą decyzją, są uprawnione do otrzymania odszkodowania od państwa członkowskiego, które odpowiada za poniesioną szkodę. To państwo członkowskie jest zwolnione z odpowiedzialności, w całości lub w części, jeżeli udowodni, że nie ponosi odpowiedzialności za zdarzenie powodujące szkodę.
   2.   Jeżeli niewywiązanie się przez państwo członkowskie z jakiegokolwiek z obowiązków wynikających z niniejszej decyzji spowoduje szkodę w VIS, odpowiada ono za taką szkodę, chyba że, i w zakresie w jakim, inne państwo członkowskie nie podjęło uzasadnionych środków w celu zapobieżenia szkodzie lub zminimalizowaniu jej skutków.
   3.   Roszczenia o odszkodowanie wobec państwa członkowskiego, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, przeciwko któremu są skierowane.
   Artykuł 11
   Samokontrola
   Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy organ uprawniony do dostępu do danych w VIS podjął środki konieczne do zapewnienia przestrzegania niniejszej decyzji i aby współpracował, jeżeli jest to konieczne, z krajowym organem lub krajowymi organami, o których mowa w art. 8 ust. 5.
   Artykuł 12
   Sankcje
   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia karalności wszelkiego niezgodnego z przepisami niniejszej decyzji wykorzystania danych wprowadzonych do VIS za pomocą skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, w tym za pomocą sankcji administracyjnych lub karnych.
   Artykuł 13
   Przechowywanie danych z VIS w plikach krajowych
   1.   Dane pochodzące z VIS można przechowywać w plikach krajowych wyłącznie wtedy, gdy jest to w danym przypadku niezbędne do celów określonych w niniejszej decyzji i gdy jest to zgodne z właściwymi przepisami prawnymi, w tym przepisami o ochronie danych, oraz nie dłużej, niż jest to w danym przypadku konieczne.
   2.   Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego państwa członkowskiego dotyczących wprowadzania przez jego wyznaczone organy do plików krajowych danych, które państwo to wprowadziło do VIS zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 767/2008.
   3.   Wszelkie przypadki wykorzystywania danych w sposób niezgodny z ust. 1 i 2 uznaje się za nadużycie zgodnie z prawem krajowym każdego państwa członkowskiego.
   Artykuł 14
   Prawo do dostępu, skorygowania i usunięcia danych
   1.   Prawo osób do dostępu do danych, które ich dotyczą i które uzyskano z VIS zgodnie z niniejszą decyzją, wykonywane jest zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym osoby te powołują się na to prawo.
   2.   Jeżeli prawo krajowe tak stanowi, krajowy organ nadzorczy decyduje, czy i w jakim trybie informacje mają być podane do wiadomości.
   3.   Państwo członkowskie inne niż to, które wprowadziło dane do VIS zgodnie z rozporządzeniem(WE) nr 767/2008, może przekazać informację dotyczącą takich danych tylko wtedy, gdy uprzednio umożliwiło państwu członkowskiemu, które dane wprowadziło, zajęcie stanowiska w tej sprawie.
   4.   Odmawia się przekazywania informacji osobie, której dotyczą dane, jeżeli odmowa taka jest konieczna, by wykonać uprawnione działanie w związku z tymi danymi lub by chronić prawa i swobody osób trzecich.
   5.   Każda osoba ma prawo wystąpić o to, by dotyczące jej dane niezgodne ze stanem faktycznym zostały skorygowane, a dotyczące jej dane przechowywane z naruszeniem prawa – usunięte. Jeżeli wyznaczone organy otrzymają taki wniosek lub jeżeli dysponują innymi dowodami wskazującymi, że dane przetwarzane w VIS są niezgodne ze stanem faktycznym, natychmiast powiadamiają o tym organ wizowy tego państwa członkowskiego, które wprowadziło te dane do VIS, a organ ten weryfikuje przedmiotowe dane i, w razie konieczności, niezwłocznie koryguje je lub usuwa zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 767/2008.
   6.   Zainteresowany jest informowany możliwie jak najszybciej, a w każdym przypadku nie później niż 60 dni od daty złożenia wniosku o dostęp lub wcześniej, jeżeli prawo krajowe tak stanowi.
   7.   O działaniach podjętych po skorzystaniu przez zainteresowanego z jego prawa do wystąpienia o korektę i usunięcie danych, informuje się go możliwie jak najszybciej, a w każdym przypadku nie później niż 3 miesiące od daty złożenia przez niego wniosku o korektę lub usunięcie danych lub wcześniej, jeżeli prawo krajowe tak stanowi.
   8.   W każdym państwie członkowskim każda osoba ma prawo do wszczęcia postępowania lub złożenia skargi we właściwych organach lub sądach tego państwa członkowskiego, które odmówiło jej prawa do dostępu lub prawa do wystąpienia o korektę lub usunięcie danych jej dotyczących, które to prawa są określone w niniejszym artykule.
   Artykuł 15
   Koszty
   Każde państwo członkowskie oraz Europol tworzą i utrzymują na własny koszt infrastrukturę techniczną konieczną do wykonania niniejszej decyzji oraz ponoszą koszty wynikające z dostępu do VIS w celach określonych w niniejszej decyzji.
   Artykuł 16
   Prowadzenie zapisu
   1.   Każde państwo członkowskie i Europol zapewniają zapis wszystkich operacji przetwarzania danych, wynikających z dostępu do VIS do celów jego przeglądania zgodnie z niniejszą decyzją, w celach sprawdzenia, czy wyszukiwanie jest dopuszczalne i w celach monitorowania, czy dane przetwarzane są zgodnie z prawem, w celach samokontroli, zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu, właściwego poziomu integralności i bezpieczeństwa danych.
   W zapisie takim należy wykazać:

               a)

               dokładny cel uzyskania dostępu do celów przeglądania, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), w tym formę danego przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa, a w przypadku Europolu – dokładny cel uzyskania dostępu do celów przeglądania, o którym mowa w art. 7 ust. 1;

               b)

               odnośnik do danego pliku krajowego;

               c)

               datę i dokładną godzinę uzyskania dostępu;

               d)

               w stosownych przypadkach – zastosowanie trybu, o którym mowa w art. 4 ust. 2;

               e)

               dane wykorzystane do przeglądania;

               f)

               rodzaj przejrzanych danych;

               g)

               zgodnie z przepisami krajowymi lub postanowieniami konwencji o Europolu – oznaczenie indentyfikacyjne urzędnika, który przeszukiwał dane, i urzędnika, który zlecił ich przeszukanie lub dostarczenie.

         2.   Zapisy zawierające dane osobowe można wykorzystywać wyłącznie do kontroli ochrony danych pod kątem legalności przetwarzania danych oraz do zapewnienia bezpieczeństwa danych. Jedynie zapisy zawierające dane nieosobowe można wykorzystywać do monitorowania i oceny, o których mowa w art. 17.
   3.   Zapisy te są chronione odpowiednimi środkami przed dostępem osób nieuprawnionych oraz wykorzystaniem niezgodnym z przeznaczeniem i są usuwane rok po upływie okresu ich przechowywania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, chyba że są one konieczne w procedurach kontroli, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, i które są już w toku.
   Artykuł 17
   Monitorowanie i ocena
   1.   Organ zarządzający, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 767/2008, zapewnia wprowadzenie systemów pozwalających na monitorowanie funkcjonowania VIS zgodnie z niniejszą decyzją pod względem realizacji celów związanych z wynikami, opłacalnością, bezpieczeństwem i jakością usług,
   2.   Na potrzeby konserwacji technicznej organ zarządzający ma dostęp do niezbędnych informacji o operacjach przetwarzania danych przeprowadzanych w VIS.
   3.   Dwa lata po rozpoczęciu funkcjonowania VIS, a następnie co dwa lata, organ zarządzający przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie dotyczące technicznego funkcjonowania VIS zgodnie z niniejszą decyzją. W sprawozdaniu tym należy zawrzeć informacje o sprawności VIS, którą ocenia się w odniesieniu do wskaźników liczbowych określonych pierwotnie przez Komisję, w szczególności potrzeb i korzystania z art. 4 ust. 2.
   4.   Trzy lata po rozpoczęciu funkcjonowania VIS, a następnie co cztery lata Komisja, opracowuje całościową ocenę VIS zgodnie z niniejszą decyzją. Ocena ta obejmuje analizę osiągniętych wyników w porównaniu z założonymi celami oraz ocenę dalszej zasadności przesłanek przyjęcia niniejszej decyzji, stosowania niniejszej decyzji w odniesieniu do VIS, bezpieczeństwa systemu oraz wszelkich konsekwencji dla funkcjonowania VIS w przyszłości. Komisja przekazuje sprawozdania z oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
   5.   Państwa członkowskie i Europol dostarczają organowi zarządzającemu i Komisji informacji niezbędnych do sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust. 3 i 4. Informacje takie nie mogą w żadnym przypadku narażać metod pracy ani ujawniać informacji o źródłach, członkach personelu ani dochodzeniach prowadzonych przez wyznaczone organy.
   6.   Organ zarządzający dostarcza Komisji informacji niezbędnych do sporządzania ogólnych ocen, o których mowa w ust. 4.
   7.   W okresie przejściowym, do czasu podjęcia obowiązków przez organ zarządzający, za sporządzanie i przekazywanie sprawozdań, o których mowa w ust. 3, odpowiada Komisja.
   Artykuł 18
   Wejście w życie i data stosowania
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem określonym przez Radę po otrzymaniu przez nią powiadomienia Komisji o wejściu w życie rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i staniu się przez nie w pełni stosowalnym.

      Sekretariat Generalny Rady publikuje tę datę w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
      Sporządzono w Luksemburgu dnia 23 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         I. JARC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5.

      (2)  Dz.U. C 316 z 27.11.1995, s. 2. Konwencja ostatnio zmieniona protokołem zmieniającym tę konwencję (Dz.U. C 2 z 6.1.2004, s. 3.

      (3)  Zob. s. 60 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (4)  Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1).

      (6)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (7)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (8)  Dz.U. L 386 z 18.12.2006, s. 89.

      (9)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

      (10)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

      (11)  Decyzja 2004/849/WE z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych przepisów Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 368 z 15.12.2004, s. 26).

      (12)  Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3.


title: Decyzja Komisji z dnia 25 lutego 2016 r. ustanawiająca Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa

text:
               26.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/4

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 25 lutego 2016 r.
   ustanawiająca Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa
   (2016/C 74/05)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (1), w szczególności jego art. 26,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykułem 43 Traktatu nałożono na Unię Europejską i państwa członkowskie zadanie ustanowienia przepisów niezbędnych dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb).

               (2)

               Realizacja polityki Unii w dziedzinie rybołówstwa i akwakultury wymaga pomocy wysoce wykwalifikowanych ekspertów naukowych, w szczególności w zakresie stosowania biologii morza oraz biologicznych aspektów rybołówstwa, technologii narzędzi połowowych i ekonomiki rybackiej, zarządzania rybołówstwem, skutków akwakultury, rybołówstwa oraz podobnych dyscyplin dla ekosystemów lub w dziedzinie gromadzenia danych dotyczących rybołówstwa i akwakultury, zarządzania nimi i ich wykorzystywania.

               (3)

               W związku z powyższym konieczne jest utworzenie grupy ekspertów ds. rybołówstwa i akwakultury oraz zdefiniowanie jej zadań i struktury. Wsparcie to powinien zapewnić stały Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) powołany przez Komisję.

               (4)

               Aby rozwijać wspólną politykę rybołówstwa, Komisja powinna w stosownych przypadkach zasięgać opinii STECF w kwestiach dotyczących ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi, łącznie z zagadnieniami biologicznymi, ekonomicznymi, środowiskowymi, społecznymi i technicznymi, zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Opinia STECF powinna opierać się na zasadach doskonałości, niezależności, bezstronności i przejrzystości.

               (5)

               Grupa STECF powinna składać się z odpowiedniej liczby członków, niezbędnej do realizacji wymaganych zadań. Członkowie grupy powinni być wysoce wykwalifikowanymi, wyspecjalizowanymi i niezależnymi ekspertami, wybranymi na podstawie obiektywnych kryteriów oraz w drodze otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur. Są oni mianowani jako osoby prywatne i przedstawiają Komisji opinie niezbędne do realizacji wspólnej polityki rybołówstwa. Bardzo ważne jest, by grupa jak najlepiej wykorzystywała wiedzę specjalistyczną ekspertów z obszaru Unii oraz spoza Unii, niezbędną do udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania.

               (6)

               Komisja nie mogłaby osiągnąć w pełni celów unijnej polityki na rzecz ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa bez znacznego udziału konkretnej grupy STECF. Wspólna polityka rybołówstwa wymaga, aby podstawą podejmowania decyzji były najlepsze dostępne opinie naukowe. Aby spełnić ten wymóg, propozycje polityczne Komisji muszą opierać się na najlepszej dostępnej wiedzy naukowej. STECF ocenia i dostarcza najnowsze dostępne dane naukowe, aby zapewnić Komisji właściwe i terminowe, oparte na dowodach doradztwo naukowe dotyczące wdrożenia i monitorowania unijnej wspólnej polityki rybołówstwa. Opinia STECF jest również wyraźnie wymagana m.in. na podstawie art. 2 ust. 5 lit. a), art. 3 lit. c), art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1 i 5, art. 10 ust. 2 lit. a) i 3, art. 11 ust. 3, art. 15 ust. 4 lit. b) i art. 5 lit. c), art. 18 ust. 2, 3 i 5, art. 28 ust. 2 lit. a), art. 29 ust. 2 i 4, art. 31 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. STECF przedstawia również swoją opinię w odniesieniu do wieloletnich planów zarządzania, środków dotyczących obowiązku wyładunku, zarządzania połowami mieszanymi, stanowiska Unii w międzynarodowych organizacjach ds. rybołówstwa oraz umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów z państwami trzecimi. Wspomniani niezależni eksperci powinni zatem otrzymywać dodatki specjalne oprócz zwrotu kosztów, który jest proporcjonalny do powierzonych im zadań i zgodny ze standardami międzynarodowymi.

               (7)

               Wymóg zapewnienia najlepszego dostępnego doradztwa naukowego ma również zastosowanie do zadania członków STECF, którym jest wspieranie służb Komisji przez dostarczanie danych naukowych podczas spotkań na szczeblu regionalnym i międzynarodowym, które to spotkania są częścią procesu legislacyjnego, na podstawie art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, przy czym w oparciu o wyniki tych spotkań państwa członkowskie przekazują Komisji wspólne zalecenia oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych stanowiących podstawę do przyjęcia aktów delegowanych lub wykonawczych. Komisja jest odpowiedzialna za ułatwianie współpracy między państwami członkowskimi i odpowiednimi organami naukowymi, wśród których STECF odgrywa główną rolę. Praca STECF przyczynia się zatem skutecznie do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa.

               (8)

               Należy ustanowić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (9)

               Dane osobowe powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

               (10)

               Wcześniej wyznaczeni członkowie grupy powinni pozostać na stanowisku do czasu mianowania nowych członków.

               (11)

               Należy uchylić decyzję Komisji 2005/629/WE (3).

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym powołuje się Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa, zwany dalej „grupą”, lub „STECF”.
   Artykuł 2
   Zadania
   W dziedzinie ochrony żywych zasobów morza i zarządzania nimi, łącznie z zagadnieniami biologicznymi, ekonomicznymi, środowiskowymi, społecznymi i technicznymi, zadaniem grupy jest:

               a)

               wspomaganie Komisji w przygotowywaniu wniosków ustawodawczych, aktów delegowanych lub innych inicjatyw politycznych;

               b)

               monitorowanie procesu ewolucji polityki i doprowadzenie do wymiany doświadczeń i dobrych praktyk.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   1.   Komisja może konsultować się z grupą w każdej kwestii związanej z biologią morza oraz biologicznymi aspektami rybołówstwa, technologią narzędzi połowowych i ekonomiką rybacką, zarządzaniem rybołówstwem, skutkami akwakultury, rybołówstwa oraz podobnych dyscyplin dla ekosystemów. Komisja może wymagać przyjęcia takiej opinii w wyznaczonym terminie. W porozumieniu ze służbami Komisji grupa może również przedstawiać Komisji opinie w tym zakresie z własnej inicjatywy.
   2.   Przewodniczący grupy może doradzić Komisji, aby ta skonsultowała się z nią w sprawie konkretnych zagadnień.
   Artykuł 4
   Powoływanie członków
   1.   Grupa składa się z co najmniej 30 członków i co najwyżej 35 członków.
   2.   Członkowie grupy są powoływani jako osoby prywatne. Członkowie działają niezależnie i w interesie publicznym.
   3.   Członkowie są powoływani przez Dyrektora Generalnego DG ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa spośród ekspertów posiadających kompetencje w dziedzinach określonych w art. 2 i art. 3 ust. 1 i którzy odpowiedzieli na zaproszenie do zgłaszania kandydatur. W mianowaniu określa się datę, od kiedy rozpoczyna się kadencja członka. Przy określaniu składu grupy Komisja dąży do zapewnienia, w miarę możliwości, równowagi płci i wyważonej reprezentacji geograficznej, odzwierciedlającej różnorodność sektora rybołówstwa i akwakultury w Unii, z uwzględnieniem przebiegu procedury.
   4.   Okres kadencji członków wynosi trzy lata. Pełnią oni swoje funkcje do końca kadencji, chyba że zostaną zastąpieni zgodnie z ust. 6. Kadencja jest odnawialna. W przypadku gdy zastąpienie członków grupy lub odnowienie ich kadencji nie następuje z dniem upływu tego trzyletniego okresu, członkowie pełnią swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub odnowienia kadencji.
   5.   Odpowiedni kandydaci, którzy nie zostali powołani, mogą zostać wpisani na listę rezerwową sporządzoną przez Komisję. Lista rezerwowa może być wykorzystywana przez Komisję do zastępowania odchodzących członków grupy zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu. Komisja zwraca się do kandydatów o zgodę przed umieszczeniem ich nazwisk na liście. Warunki zastępowania są takie same jak w przypadku powoływania członków.
   6.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub naruszą warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu lub w art. 339 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich mandatu.
   7.   Nazwiska członków grupy są publikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów (dalej zwanym „rejestrem”) (4).
   8.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
   Artykuł 5
   Niezależność
   1.   Eksperci ubiegający się o mianowanie na członków STECF muszą ujawnić wszelkie okoliczności, które mogą zagrozić lub być zasadnie uważane za zagrażające ich zdolności do działania w sposób niezależny i w interesie publicznym podczas świadczenia doradztwa dla Komisji, w tym wszelkie istotne okoliczności odnoszące się do członków ich rodzin. W szczególności służby Komisji będą wymagać od tych ekspertów w ramach procedury składania wniosków złożenia na specjalnym formularzu oświadczenia o braku konfliktu interesów oraz życiorysu. Formularz deklaracji o braku konfliktu interesów zawiera szereg pytań, których celem jest ujawnienie przez ekspertów wszelkich interesów związanych z przedmiotem prac, które mają być wykonane. Złożenie należycie wypełnionego formularza deklaracji o braku konfliktu interesów jest konieczne, aby osoba mogła zostać mianowana na członka grupy. Deklaracje o braku konfliktu interesów są dopóty podawane do wiadomości publicznej, dopóki eksperci pozostają członkami grupy.
   2.   Jeżeli odpowiedzialne służby Komisji stwierdzą, że w świetle oceny formularza oświadczenia o braku konfliktu interesów konflikt interesów nie zachodzi, ekspert może zostać mianowany, pod warunkiem że posiada wymaganą wiedzę fachową.
   3.   Członkowie grupy są zobowiązani do poinformowania właściwych służb Komisji, gdy tylko pojawią się jakiekolwiek zmiany dotyczące wcześniej dostarczonych informacji, w którym to przypadku są zobowiązani do przedstawiania natychmiast nowo wypełnionego formularza oświadczenia o braku konfliktu interesów zawierającego opis odnośnych zmian.
   Artykuł 6
   Tryb pracy
   1.   STECF dokonuje spośród swoich członków wyboru przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących na okres trzech lat zwykłą większością głosów. Przewodniczący i wiceprzewodniczący STECF mogą być wybierani na to samo stanowisko maksymalnie na dwie następujące po sobie kadencje.
   2.   Przewodniczący grupy może wyznaczyć sprawozdawców spośród członków grupy. Do zagadnień szczególnie złożonych, o charakterze multidyscyplinarnym, można wyznaczyć więcej niż jednego sprawozdawcę.
   3.   W trybie doraźnym służby Komisji mogą zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy zewnętrznych ekspertów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa lub podgrupa.
   4.   W porozumieniu ze służbami Komisji STECF może powoływać podgrupy w celu zbadania szczegółowych kwestii na zasadach określonych przez Komisję. Podgrupy składają się z co najmniej dwóch członków grupy i ekspertów zewnętrznych. Podgrupy składają grupie sprawozdania w określonym czasie zgodnie z wspomnianymi zasadami. Tego rodzaju podgrupy są rozwiązywane z chwilą wygaśnięcia ich mandatu.
   5.   Komisja zapewnia obsługę sekretariatu dla grupy i jego podgrup. Sekretariat jest odpowiedzialny za techniczne i administracyjne wsparcie oraz koordynację w celu ułatwienia skutecznego funkcjonowania grupy i organizacji posiedzeń jej podgrup. W razie potrzeby sekretariat koordynuje działania grupy i jej podgrup z działaniami innych organów unijnych i międzynarodowych. W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami przedstawiciele Komisji. Posiedzenia grupy ekspertów i jej podgrup odbywają się zasadniczo w pomieszczeniach Komisji.
   6.   Wszystkie odnośne dokumenty, takie jak porządki obrad, protokoły i opinie uczestników, są udostępniane albo w rejestrze, albo za pomocą linku wskazanego w wymienionym rejestrze do specjalnej strony internetowej, na której można znaleźć odpowiednie informacje. Dostęp do stron internetowych poświęconych tej tematyce nie podlega rejestracji przez użytkowników ani innym ograniczeniom. Od zasady publikowania przewiduje się wyjątki, w przypadkach gdy ujawnienie dokumentu naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego, o czym mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (5).
   7.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny sporządzony na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego grup ekspertów.
   Artykuł 7
   Poufność
   1.   Członkowie STECF, a także zaproszeni eksperci zewnętrzni podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionym w Traktatach i ich przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji (UE, Euratom) 2015/443 (6) i 2015/444 (7). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może zastosować wszelkie właściwe środki.
   2.   Obrady grupy są poufne. W porozumieniu ze służbami Komisji grupa może, po uzyskaniu zgody zwykłej większości członków, podjąć decyzję o otwarciu obrad dla publiczności.
   Artykuł 8
   Zwroty kosztów i dodatki specjalne
   1.   Członkowie STECF i eksperci zewnętrzni są uprawnieni do specjalnych dodatków za prace przygotowawcze lub udział w pracach grupy oraz powiązanych posiedzeniach wyjazdowych, jak określono w załączniku.
   2.   Koszty podróży i pobytu poniesione przez członków grupy i ekspertów zewnętrznych wskutek uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy i powiązanych posiedzeń wyjazdowych są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
   3.   Zwrot tych wydatków odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 9
   Przepisy przejściowe
   Członkowie STECF mianowani zgodnie z art. 4 decyzji Komisji 2005/629/WE pełnią funkcję jako członkowie Komitetu ustanowionego na mocy niniejszej decyzji do czasu mianowania nowych członków STECF zgodnie z art. 4 niniejszej decyzji. Przepisy niniejszej decyzji mają w stosunku do nich zastosowanie.
   Artykuł 10
   Uchylenie
   Niniejszym uchyla się decyzję 2005/629/WE.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 lutego 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (3)  Decyzja Komisji 2005/629/WE z dnia 26 sierpnia 2005 r. ustanawiająca Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (Dz.U. L 225 z 31.8.2005, s. 18).

      (4)  Członkowie, którzy nie życzą sobie, aby ujawniono ich nazwisko, mogą złożyć wniosek o wyłączenie ich z powyższej zasady. Wniosek o nieujawnianie nazwiska członka grupy ekspertów uznaje się za uzasadniony, w przypadku gdy opublikowanie nazwiska mogłoby zagrozić jego bezpieczeństwu bądź stanowić nieuzasadnione naruszenie prywatności.

      (5)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43). Wyjątki te przewidziano w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego, spraw wojskowych, stosunków międzynarodowych, polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej, prywatności i integralności osoby fizycznej, interesów handlowych, postępowania sądowego i opinii prawnej, kontroli/dochodzenia/audytu oraz procesu decyzyjnego instytucji.

      (6)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/443 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie bezpieczeństwa w Komisji (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41).

      (7)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).

      ZAŁĄCZNIK
      Dodatki specjalne

                  (1)

                  Członkowie grupy oraz eksperci zewnętrzni są uprawnieni do specjalnego dodatku za uczestnictwo, osobiście lub na odległość (procedura pisemna), w posiedzeniach grupy. Dodatek specjalny stanowi kwota w maksymalnej wysokości 450 EUR jako dzienny koszt jednostkowy za każdy pełny dzień pracy jak określono w poniższej tabeli. Obliczoną łączną wysokość dodatku zaokrągla się w górę do kwoty odpowiadającej połowie następnego dnia roboczego.

                              EUR za cały dzień (1)

                              Posiedzenia plenarne grupy

                              Podgrupy

                              Przewodniczący

                              450

                              450

                              Wiceprzewodniczący

                              450

                              450

                              Członek grupy

                              300

                              300

                              Ekspert zewnętrzny

                              300

                              300

                  (2)

                  Członkowie grupy są uprawnieni do specjalnego dodatku za sprawowanie funkcji sprawozdawcy, stanowiącego wynagrodzenie za pracę wykonaną poza posiedzeniem w związku z działaniami takimi jak przygotowanie i sfinalizowanie wkładu w sprawozdanie z posiedzenia grupy lub podgrupy. Niniejszy dodatek specjalny stanowi równowartość jednego pełnego dnia roboczego i wynosi 450 EUR.

                  (3)

                  Członkowie grupy oraz eksperci zewnętrzni są uprawnieni do specjalnego dodatku za sprawowanie funkcji sprawozdawcy odpowiedzialnego za dostarczanie sprawozdań naukowych (podsumowań, zapytań i informacji ogólnych) w ramach przygotowań do posiedzeń grupy lub podgrupy lub za napisanie sprawozdania z posiedzeń grupy lub podgrup po ich zakończeniu.

                  (4)

                  Przewodniczący jest uprawniony do specjalnego dodatku za nadzór naukowy i organizację pracy grupy poza posiedzeniem plenarnym.
                  Zwracając się o wykonanie prac przygotowawczych, polegających w szczególności na napisaniu sprawozdań grupy lub podgrupy bądź opinii, analizy uzasadniającej ocenę skutków lub o sprawowanie nadzoru naukowego, Komisja określa zadania do wykonania i ich harmonogram. Wyliczenie liczby dni roboczych zależy w szczególności od nakładu pracy związanego ze złożonością sprawy i długości okresu niezbędnego do zakończenia zadań z powodu ilości i dostępności danych oraz literatury i informacji naukowych, które mają być gromadzone i przetwarzane. Odstępstwa od szacunkowej liczby dni roboczych przedstawionej poniżej są dopuszczalne jedynie w należycie uzasadnionych i wyjątkowych przypadkach:

                              Szacunkowa liczba dni roboczych

                              Rodzaj zadań do wykonania

                              1–10 dni

                              Prace przygotowawcze (raporty naukowe, badania, analizy potwierdzające ocenę skutków)

                              4–6 dni

                              Sprawozdania po posiedzeniu grupy lub podgrupy, opinia STECF

                              10–30 dni

                              Nadzór naukowy i organizacja prac grupy poza posiedzeniami plenarnymi, zwłaszcza w celu doradzania Komisji w sprawie ogólnego planowania naukowego, pozyskiwania ekspertów zewnętrznych, określania zakresu zadań w przypadku sprawozdań naukowych oraz posiedzeń grupy i podgrupy, zapewniania dostępności istniejących danych i badań naukowych, przygotowanie i koordynacja posiedzeń podgrup, utrzymywanie współpracy z innymi organami doradczymi i zainteresowanymi stronami oraz ze służbami Komisji (zarówno z DG MARE, jak też innymi Dyrekcjami Generalnymi i JRC)

                        Ekspertom działającym w charakterze sprawozdawcy przedkładającym raporty naukowe w ramach przygotowania posiedzeń grupy lub podgrupy; lub piszącym sprawozdania grupy lub podgrup po posiedzeniach naukowych i przewodniczącemu za nadzór i organizację pracy grupy poza posiedzeniami plenarnymi zostanie wypłacona kwota 450 EUR jako dzienny koszt jednostkowy za każdy pełny dzień pracy.

                  (5)

                  Zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybackiej członkowie grupy mogą wspierać służby Komisji, uczestnicząc jako członkowie grupy w posiedzeniach na szczeblu regionalnym i międzynarodowym. Są oni uprawnieni do specjalnego dodatku w wysokości 300 EUR jako dziennego kosztu jednostkowego za każdy pełny dzień pracy. Uczestnictwo wymaga uprzedniego zatwierdzenia przez służby Komisji i wypłata jest powiązana z potwierdzeniem ex post obecności przez służby Komisji.

                  (6)

                  Całkowita kwota specjalnych dodatków otrzymywanych dziennie przez członka grupy lub zewnętrznego eksperta nigdy nie może przekroczyć 450 EUR, zgodnie z decyzją Komisji C(2014) 2220.

         (1)  Udział w pracach wyłącznie porannych lub popołudniowych daje prawo do otrzymania dodatku w wysokości 50 % pełnego dziennego dodatku.