title: 2008/211/WE: Decyzja Rady z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie zasad, priorytetów i warunków zawartych w partnerstwie europejskim zawartym z Bośnią i Hercegowiną oraz uchylająca decyzję 2006/55/WE

text:
               19.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 80/18

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 lutego 2008 r.
   w sprawie zasad, priorytetów i warunków zawartych w partnerstwie europejskim zawartym z Bośnią i Hercegowiną oraz uchylająca decyzję 2006/55/WE
   (2008/211/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 533/2004 z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie ustanowienia partnerstwa w ramach procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego (1), ze zmianami, w szczególności jego art. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rada Europejska obradująca w Salonikach w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. zatwierdziła wprowadzenie partnerstw europejskich jako środka urzeczywistnienia perspektywy europejskiej krajów Bałkanów Zachodnich.

               (2)

               Rozporządzenie (WE) nr 533/2004 stanowi, że Rada podejmuje decyzje w sprawie zasad, priorytetów oraz warunków, które mają być zawarte w partnerstwie, jak również wszelkich dalszych dostosowań. Rozporządzenie to stanowi również, że kontrolę postępów w osiąganiu celów określonych w partnerstwie europejskim zapewnia się w oparciu o mechanizmy ustanowione w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia, zwłaszcza poprzez roczne sprawozdania z postępów.

               (3)

               W dniu 30 stycznia 2006 r. Rada przyjęła drugie partnerstwo europejskie z Bośnią i Hercegowiną (2).

               (4)

               W komunikacie Komisji pt. „Strategia rozszerzenia i najważniejsze wyzwania w okresie 2006–2007” zapisano, że układy o partnerstwie zostaną poddane przeglądowi pod koniec 2007 r.

               (5)

               W dniu 17 lipca 2006 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1085/2006 (3) ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA), aktualizujące ramy prawne pomocy finansowej dla krajów znajdujących się w okresie przedakcesyjnym.

               (6)

               Właściwe jest zatem przyjęcie zmienionego partnerstwa europejskiego, uaktualniającego obecne partnerstwo, w celu określenia nowych priorytetów dalszych prac, na podstawie ustaleń zawartych w sprawozdaniu z 2007 r. z postępów Bośni i Hercegowiny w przygotowaniach do dalszej integracji z Unią Europejską.

               (7)

               Aby przygotować się do dalszej integracji z Unią Europejską, właściwe organy w Bośni i Hercegowinie powinny opracować plan określający harmonogram oraz konkretne środki, jakie zamierzają podjąć, aby zrealizować cele priorytetowe niniejszego partnerstwa europejskiego.

               (8)

               Należy zatem uchylić decyzję 2006/55/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zasady, priorytety i warunki zawarte w partnerstwie europejskim z Bośnią i Hercegowiną określone są w załączniku.
   Artykuł 2
   Realizacja partnerstwa europejskiego monitorowana jest za pomocą mechanizmów ustanowionych w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia, w szczególności przedstawianych przez Komisję rocznych sprawozdań z postępów.
   Artykuł 3
   Uchyla się decyzję 2006/55/WE.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 86 z 24.3.2004, s. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 269/2006 (Dz.U. L 47 z 17.2.2006, s. 7).

      (2)  Decyzja Rady 2006/55/WE z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie zasad, priorytetów i warunków zawartych w partnerstwie europejskim z Bośnią i Hercegowiną oraz uchylająca decyzję 2004/515/WE (Dz.U. L 35 z 7.2.2006, s. 19).

      (3)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

      ZAŁĄCZNIK
      PARTNERSTWO EUROPEJSKIE – BOŚNIA I HERCEGOWINA – 2007 R.
      1.   WSTĘP
      Rada Europejska zatwierdziła wprowadzenie partnerstwa europejskiego jako środka urzeczywistniania perspektywy europejskiej krajów Bałkanów Zachodnich. Zmienione partnerstwo będące przedmiotem wniosku stanowi uaktualnienie wersji drugiej, dokonane na podstawie ustaleń zawartych w sprawozdaniu Komisji z postępów Bośni i Hercegowiny z 2007 r. Zawiera ono nowe i niezrealizowane dotąd cele priorytetowe, w odniesieniu do których konieczne jest podjęcie działań. Nowe cele priorytetowe dostosowane są do konkretnych potrzeb kraju oraz do stanu przygotowań i w razie konieczności będą uaktualniane. Oczekuje się, że Bośnia i Hercegowina opracuje plan obejmujący harmonogram i konkretne środki, za pomocą których zamierza osiągnąć cele priorytetowe zawarte w partnerstwie europejskim. Partnerstwo ustanawia także wytyczne w sprawie pomocy finansowej na rzecz tego państwa.
      2.   ZASADY
      Proces stabilizacji i stowarzyszenia nadal stanowi ramy europejskiej orientacji polityki krajów Bałkanów Zachodnich, aż do ich przyszłej akcesji. Priorytety określone dla Bośni i Hercegowiny są powiązane z jej możliwościami spełnienia kryteriów ustalonych przez Radę Europejską w Kopenhadze w 1993 r. oraz z warunkami ustalonymi w procesie stabilizacji i stowarzyszenia, w szczególności z warunkami określonymi przez Radę w jej konkluzjach z dnia 29 kwietnia 1997 r. i 21–22 czerwca 1999 r., a także z deklaracją końcową ze szczytu w Zagrzebiu z dnia 24 listopada 2000 r. oraz agendą z Salonik.
      3.   PRIORYTETY
      Priorytety wymienione w niniejszym partnerstwie europejskim wybrano na podstawie założenia, że realistyczne jest oczekiwanie od Bośni i Hercegowiny ich pełnej realizacji lub osiągnięcia znaczących postępów w ich realizacji w ciągu najbliższych kilku lat. Wprowadza się rozróżnienie między priorytetami krótkoterminowymi, których realizacji oczekuje się w okresie od roku do dwóch lat, oraz priorytetami średnioterminowymi, których realizacji oczekuje się w ciągu trzech do czterech lat. Priorytety te dotyczą zarówno ustawodawstwa, jak i jego wprowadzania w życie.
      Ze względu na konieczność ustalenia celów priorytetowych należy zaznaczyć, że przed Bośnią i Hercegowiną stoją również inne zadania, które mogą stać się celami priorytetowymi w późniejszych wersjach partnerstwa, przy uwzględnieniu przyszłych postępów poczynionych przez Bośnię i Hercegowinę.
      Wśród priorytetów krótkoterminowych wyróżniono kilka celów nadrzędnych, które przedstawiono łącznie na początku listy. Kolejność, w jakiej wymieniono priorytety nadrzędne, nie odzwierciedla hierarchii ich ważności.
      3.1.   PRIORYTETY KRÓTKOTERMINOWE
      Nadrzędne cele priorytetowe

                  —

                  Przyjęcie odpowiednich przepisów umożliwiających reformę policji na poziomie kraju i jego części składowych zgodnie z trzema zasadami UE oraz rozpoczęcie tej reformy.

                  —

                  Pełna współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla Byłej Jugosławii (MTKJ), w tym aktywny udział w zatrzymywaniu wszystkich znajdujących się na wolności osób oskarżonych przez MTKJ.

                  —

                  Przyjęcie na poziomie Federacji Bośni i Hercegowiny niezbędnego prawodawstwa dotyczącego nadawania publicznego; rozpoczęcie reformy sektora nadawania publicznego.

                  —

                  Wdrożenie strategii reformy administracji publicznej z 2006 r. i zapewnienie ministerstwom i instytucjom szczebla krajowego odpowiedniego finansowania, możliwości funkcjonowania oraz właściwego wyposażenia, zwłaszcza pod względem pomieszczeń i personelu.

                  —

                  Zwiększenie zdolności administracyjnych w ramach przygotowań do realizacji zobowiązań wynikających z układu o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz umowy przejściowej.

                  —

                  Kontynuowanie starań na rzecz pojednania obywateli krajów tego regionu i nasilenie wysiłków w celu znalezienia ostatecznego rozwiązania otwartych kwestii w stosunkach dwustronnych, zwłaszcza sporów granicznych.

                  —

                  Znaczące postępy w tworzeniu w Bośni i Hercegowinie jednolitego obszaru gospodarczego stanowiącego podstawę swobodnego przepływu towarów, kapitału, usług i osób.

                  —

                  Likwidowanie barier strukturalnych utrudniających funkcjonowanie rynku pracy, w szczególności związanych z opodatkowaniem pracy, poziomem transferów socjalnych oraz systemem ustalania płac w celu zwiększenia udziału obywateli w rynku pracy oraz wskaźników zatrudnienia.

                  —

                  Podjęcie działań w celu podniesienia funkcjonalności i trwałości struktur instytucjonalnych oraz większego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, w razie konieczności także poprzez uzgadnianie i przyjmowanie poprawek do konstytucji Bośni i Hercegowiny.

            Kryteria polityczne
      Demokracja i praworządność
      Konstytucja/Ład administracyjno-regulacyjny

                  —

                  Podjęcie dalszych kroków w celu zapewnienia zgromadzeniu parlamentarnemu Bośni i Hercegowiny odpowiedniego zaplecza technicznego i personelu.

                  —

                  Koordynowanie w sposób usystematyzowany i zinstytucjonalizowany działań na szczeblu kraju i na szczeblu jego części składowych, poprzez ustanowienie na poziomie politycznym, legislacyjnym i technicznym skutecznych procedur koordynacji na linii państwo – jego części składowe.

                  —

                  Podjęcie odpowiednich działań następczych w odpowiedzi na wnioski sprawozdań najwyższych organów kontroli Bośni i Hercegowiny oraz podjęcie odpowiednich kroków przeciwko osobom odpowiedzialnym za nieprawidłowości.

            Parlament/Wybory

                  —

                  Zmiana ordynacji wyborczej w odniesieniu do członków prezydium Bośni i Hercegowiny oraz przedstawicieli w Izbie Narodów w celu zapewnienia pełnej zgodności z Europejską konwencją praw człowieka oraz ze zobowiązaniami wynikającymi z przystąpienia do Rady Europy.

            Administracja publiczna

                  —

                  Zapewnienie Urzędowi Koordynatora Administracji Publicznej zasobów ludzkich i zaplecza technicznego niezbędnych do sprawowania jego funkcji.

                  —

                  Dalsze usprawnianie procedur naboru, którego podstawę stanowią obiektywne kryteria merytoryczne, co ma zapewnić zachowanie przejrzystości i szybkie zatrudnianie odpowiednio wykwalifikowanych urzędników służby cywilnej.

                  —

                  Harmonizacja przepisów dotyczących służby cywilnej w celu stworzenia odpowiedzialnej, skutecznej służby cywilnej w oparciu o kryteria rozwoju kariery zawodowej.

                  —

                  Zakończenie procesu łączenia biura krajowego rzecznika praw obywatelskich z biurami rzeczników działających na szczeblu części składowych Bośni i Hercegowiny oraz wyposażenie krajowego biura w odpowiednie zasoby umożliwiające właściwe funkcjonowanie.

            System sądownictwa

                  —

                  Wzmocnienie niezależności i odpowiedzialności systemu sądownictwa oraz podniesienie jego skuteczności, w tym poprzez zmniejszenie liczby zaległych spraw sądowych.

                  —

                  Przyjęcie i rozpoczęcie realizacji strategii rozwoju sektora sądownictwa.

                  —

                  Zapewnienie odpowiednich szkoleń pracowników sądownictwa, w szczególności w zakresie prawodawstwa w dziedzinie praw człowieka oraz kwestii związanych z wdrażaniem układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.

            Polityka zwalczania korupcji

                  —

                  Przyjęcie i realizacja szczegółowego planu działania w zakresie zwalczania korupcji na podstawie krajowej strategii zwalczania korupcji.

                  —

                  Wdrożenie zaleceń opracowanych przez Grupę Państw przeciwko Korupcji (GRECO) oraz realizacja zobowiązań wynikających z międzynarodowych konwencji o zwalczaniu korupcji.

                  —

                  Aktywne ściganie korupcji i przyjęcie zasady „zero tolerancji” wobec korupcji.

                  —

                  Odpowiednie wdrożenie ustawy o konflikcie interesów.

            Prawa człowieka i ochrona mniejszości

                  —

                  Wykreślenie z konstytucji Republiki Serbskiej zapisu dotyczącego kary śmierci.

                  —

                  Poprawa stanu wdrożenia konwencji międzynarodowych ratyfikowanych przez Bośnię i Hercegowinę, w tym stopnia spełnienia wymogów związanych ze sprawozdawczością.

                  —

                  Poprawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

                  —

                  Zwiększenie ochrony praw kobiet i dzieci.

                  —

                  Osiągniecie porozumienia co do kompleksowej reformy systemu więziennictwa i budowa zakładu karnego pozostającego w gestii władz krajowych.

                  —

                  Dalsze doskonalenie ram prawnych dotyczących mniejszości w celu pełnego dostosowania ich do wymogów określonych w Konwencji ramowej Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych oraz zapewnienie ich wdrożenia na terytorium całej Bośni i Hercegowiny.

                  —

                  Umożliwienie prawidłowego funkcjonowania krajowej Rady Mniejszości Narodowych i jednostek spełniających podobne zadania na poziomie części składowych Bośni i Hercegowiny.

                  —

                  Opracowanie i wdrożenie wszystkich sektorowych planów działania w ramach krajowej strategii na rzecz Romów, które będą częścią kompleksowej strategii zmniejszania ubóstwa i zwiększania integracji społecznej.

                  —

                  Kontynuowanie procesu deinstytucjonalizacji, zapewnienie usług i pomocy na szczeblu społeczności lokalnych osobom niesamodzielnym, w tym także w dziedzinie zdrowia psychicznego.

            Kwestie regionalne i zobowiązania międzynarodowe

                  —

                  Działania na rzecz zacieśniania współpracy regionalnej, pojednania oraz utrzymywania dobrych stosunków sąsiedzkich, między innymi poprzez wspieranie procesu przechodzenia z etapu paktu stabilizacji do współpracy, za którą w większym stopniu odpowiedzialność przejmują regiony, oraz skuteczne wdrażanie postanowień Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA).

                  —

                  Zacieśnianie współpracy z państwami sąsiadującymi, szczególnie w zakresie współpracy transgranicznej, zwalczania przestępczości zorganizowanej oraz nielegalnego handlu i przemytu, współpracy w dziedzinie sądownictwa i zarządzania granicami.

                  —

                  Działania na rzecz rozwiązywania nadal nierozstrzygniętych kwestii dotyczących granic z państwami sąsiadującymi.

                  —

                  Zapewnienie odpowiednich środków na rzecz Funduszu na rzecz Powrotu Uchodźców oraz zadbanie o osiągnięcie przez ten fundusz pełnej zdolności do działania; przyczynianie się do pełnej realizacji deklaracji z Sarajewa; zakończenie procesu powrotu uchodźców oraz osiągnięcie znacznych postępów w ich integracji gospodarczej i społecznej.

            Kryteria gospodarcze

                  —

                  Wzmocnienie stabilności makroekonomicznej poprzez prowadzenie zrównoważonej polityki finansów publicznych, za pomocą ostrożnościowych instrumentów, w celu utrzymania stabilności finansowej w świetle szybkich zmian w zakresie pośrednictwa finansowego.

                  —

                  Przyspieszenie tempa procesu prywatyzacji, którego celem jest przeniesienie do sektora prywatnego 5–10 % kapitału należącego obecnie do sektora publicznego, przy czym Federacja powinna zmierzać do osiągnięcia górnej granicy tego przedziału.

                  —

                  Opracowanie mechanizmów nadzoru nad finansami publicznymi, opartych na zasadach fiskalnych, oraz zacieśnianie współpracy instytucjonalnej, wspierającej dyscyplinę finansów publicznych w obrębie części składowych kraju, jak również w ich stosunkach z instytucjami szczebla krajowego; stworzenie odpowiednich warunków dla rozwoju współpracy instytucjonalnej w ramach właściwie funkcjonującej Krajowej Rady Fiskalnej.

                  —

                  Zakończenie procesu rozliczania roszczeń krajowych, w ramach dostępnych w budżecie środków, oraz doprowadzenie do trwałej tendencji spadkowej zadłużenia publicznego.

                  —

                  Poprawa ładu korporacyjnego poprzez osiągnięcie znacznych postępów w zakresie restrukturyzacji i likwidacji przynoszących straty przedsiębiorstw publicznych.

                  —

                  Stworzenie sądom handlowym odpowiednich warunków do wykonywania swoich zadań oraz w szczególności zwiększenie ich zdolności do skuteczniejszego prowadzenia procedur upadłościowych/likwidacyjnych przedsiębiorstw.

                  —

                  Doprowadzenie do uzyskania przez miejscowe i zagraniczne podmioty gospodarcze większej pewności prawnej i poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej.

            Standardy europejskie
      Rynek wewnętrzny
      Swobodny przepływ towarów

                  —

                  Udoskonalanie i wdrażanie ram prawnych dotyczących normalizacji, metrologii, akredytacji i certyfikacji towarów w celu zapewnienia ich zgodności z normami europejskimi i najlepszymi wzorcami; dalsze dostosowywanie przepisów technicznych do przepisów wspólnotowego dorobku prawnego; zwiększanie wydajności infrastruktury i instytucji odpowiedzialnych za zapewnianie jakości oraz stworzenie podstawy prawnej dla potrzeb procedur oceny zgodności.

                  —

                  Systematyczne postępy we wprowadzaniu norm europejskich.

                  —

                  W przypadku środków mających wpływ na wymianę handlową – stworzenie mechanizmów wewnętrznej konsultacji i powiadamiania o nowych przepisach technicznych przed przyjęciem takich środków.

                  —

                  Zapewnienie pełnej zdolności do działania organu nadzoru nad rynkiem oraz podejmowanie dalszych kroków zmierzających do utworzenia struktury nadzoru nad rynkiem opowiadającej wymogom określonym w przepisach wspólnotowego dorobku prawnego dotyczących swobodnego przepływu towarów.

                  —

                  Przyjęcie na szczeblu krajowym ustawy o wyrobach farmaceutycznych i medycznych oraz utworzenie krajowej agencji farmaceutycznej.

            Przepływ osób i usług oraz swoboda działalności gospodarczej

                  —

                  Sprowadzenie nadzoru bankowego na szczebel krajowy (wraz z dodatkowymi działaniami nadzoru) oraz zapewnienie skutecznego działania takiego organu nadzorczego, zgodnie z bazylejskimi podstawowymi zasadami skutecznego nadzoru bankowego.

                  —

                  Przyjęcie na szczeblu krajowym ustaw dotyczących prawa zobowiązań.

                  —

                  Zapewnienie sprawnego funkcjonowania agencji nadzorującej w Bośni i Hercegowinie rynek ubezpieczeń, mającej gwarantować istnienie jednolitego wewnętrznego rynku ubezpieczeń.

                  —

                  Stworzenie spójnych ram ustawodawczych i regulacyjnych dotyczących rynków kapitałowych w celu utworzenia jednolitego obszaru gospodarczego i stworzenie odpowiednich warunków instytucjonalnych umożliwiających koordynację polityki wobec rynków kapitałowych i odnośnych przepisów prawnych.

            Swobodny przepływ kapitału

                  —

                  Dalsze postępy w znoszeniu barier ograniczających przepływy kapitału poza granice kraju.

            Cła i podatki

                  —

                  Dalsze zbliżanie przepisów prawa krajowego i zasad postępowania w dziedzinie ceł i podatków do przepisów wspólnotowego dorobku prawnego oraz dopilnowanie, by stawki celne Bośni i Hercegowiny zostały w odpowiednim czasie uaktualnione w oparciu o najnowszą nomenklaturę scaloną;

                  —

                  Dopilnowanie, by ramy prawne regulujące funkcjonowanie stref wolnocłowych odpowiadały normom UE i gwarantowały odpowiedni nadzór nad tymi strefami.

                  —

                  Zagwarantowanie odpowiedniego stosowania reguł pochodzenia, w tym przestrzegania zasad diagonalnej kumulacji.

                  —

                  Wdrożenie zasad ustalania wartości celnej zgodnie z międzynarodowymi normami i praktykami.

                  —

                  Zniesienie opłat o skutku równoważnym do opłat celnych (opłaty celne za rozpatrywanie zgłoszeń celnych).

                  —

                  Dalsze zwiększanie zdolności administracyjnych w zakresie wdrażania przepisów w dziedzinie ceł i podatków oraz walki z korupcją, przestępczością transgraniczną i uchylaniem się od płacenia podatków.

                  —

                  Uzgodnienie stałej metody podziału dochodów z tytułu podatków pośrednich między kraj, jego części składowe i dystrykt Brczko.

                  —

                  Zobowiązanie się do przestrzegania zasad kodeksu postępowania w dziedzinie opodatkowania przedsiębiorstw i zapewnienie zgodności nowych środków podatkowych z tymi zasadami.

            Konkurencja

                  —

                  Ulepszenie istniejących przepisów antymonopolowych zgodnie z wymogami układu o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz zwiększenie zdolności administracyjnych Rady ds. Konkurencji.

                  —

                  Przyspieszenie tempa przygotowań w dziedzinie pomocy państwa, a zwłaszcza przyjęcie niezbędnych przepisów, powołanie niezależnie działającego organu ds. monitorowania pomocy państwa oraz zadbanie o przejrzystość wszelkich środków pomocy przyznawanych w Bośni i Hercegowinie.

            Zamówienia publiczne

                  —

                  Zapewnienie odpowiedniego funkcjonowania jednolitego systemu zamówień publicznych oraz wdrożenie przepisów i stosowanie odpowiednich procedur zamówień publicznych; dalsze zwiększanie zdolności administracyjnych.

            Prawo własności intelektualnej

                  —

                  Zagwarantowanie osiągnięcia przez Instytut ds. Własności Intelektualnej pełnej zdolności do działania, tak aby mógł on skutecznie wykonywać powierzone mu zadania, oraz wdrażanie i egzekwowanie istniejących ram prawnych.

                  —

                  Opracowanie planu działania dotyczącego rozwijania niezbędnych zdolności w zakresie wdrażania i egzekwowania praw własności intelektualnej, w którym szczególny nacisk położony zostanie na konieczność przeprowadzenia specjalistycznych szkoleń dla organów egzekwowana prawa, sędziów, prokuratorów i służby celnej.

                  —

                  Zacieśnianie współpracy organów egzekwowania prawa i wszelkich zainteresowanych stron w celu poprawy skuteczności egzekwowania prawa oraz rozpoczęcie przygotowywania kampanii informacyjnych.

            Zatrudnienie i polityka społeczna

                  —

                  Dalszy rozwój polityki integracji i ochrony socjalnej.

                  —

                  Rozwój mechanizmów dialogu społecznego.

                  —

                  Podejmowanie dalszych działań na rzecz poprawy sytuacji osób niepełnosprawnych.

                  —

                  Stworzenie odpowiednich struktur administracyjnych i rozwój zdolności w dziedzinie ochrony konsumentów i zdrowia.

            Edukacja i badania naukowe

                  —

                  Wdrożenie krajowej ustawy o szkolnictwie wyższym, a tym samym umożliwienie wdrożenia głównych założeń procesu bolońskiego i lizbońskiej konwencji o uznawaniu kwalifikacji.

                  —

                  Rozwiązanie problemu fragmentacji systemu oświaty oraz powielania funkcji różnych poziomów organizacyjnych; usprawnienie procesu kształtowania polityki oraz planowania strategicznego w celu podniesienia jakości edukacji.

                  —

                  Działania zapobiegające segregacji dzieci szkolnych ze względu na ich przynależność etniczną.

                  —

                  Podpisanie i ratyfikacja Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.

                  —

                  Rozpoczęcie prac nad zintegrowaną polityką w dziedzinie badań naukowych.

            Kwestie związane z WTO

                  —

                  Kontynuowanie reform niezbędnych do osiągnięcia zgodności z zasadami i zobowiązaniami związanymi z uczestnictwem w WTO oraz dalsze działania prowadzące do przystąpienia do WTO.

            Polityki sektorowe
      Przemysł i MŚP

                  —

                  Stworzenie spójnych ram prawnych i instytucjonalnych dla MŚP, umożliwiających skuteczne wdrożenie postanowień karty MŚP.

                  —

                  Przyjęcie proponowanej ogólnokrajowej strategii na rzecz MŚP oraz stworzenie na poziomie kraju minimum zdolności niezbędnego do zapewnienia na terenie całego kraju spójności i odpowiedniej koordynacji polityki w dziedzinie MŚP, w tym powołanie krajowej agencji ds. MŚP oraz stworzenie forum dialogu i konsultacji z MŚP.

                  —

                  Rozwijanie kompleksowej polityki przemysłowej.

            Rolnictwo i rybołówstwo

                  —

                  Przyjęcie ustawy o rolnictwie, żywności i rozwoju obszarów wiejskich oraz stworzenie odpowiednich ram prawnych umożliwiających harmonijne wdrożenie polityki w dziedzinie rolnictwa, żywności i rozwoju obszarów wiejskich; opracowanie kompleksowej krajowej strategii rozwoju rolnictwa.

                  —

                  Wzmocnienie na szczeblu krajowym zdolności administracyjnych w dziedzinie rolnictwa, żywności i rozwoju obszarów wiejskich w celu skutecznego koordynowania wdrażania polityki rynkowej i rozwoju obszarów wiejskich na terenie całego kraju; działania zmierzające do powołania krajowego ministerstwa odpowiedzialnego za kwestie rolnictwa, żywności i rozwoju obszarów wiejskich i wyposażenie go w zasoby umożliwiające wykonanie przydzielonych zadań.

                  —

                  Przyjęcie przepisów odpowiadających europejskim normom bezpieczeństwa żywności, normom weterynaryjnym i fitosanitarnym oraz rozpoczęcie ich wdrażania.

                  —

                  Zwiększenie zdolności do prowadzenia badań laboratoryjnych i kontrolnych obejmujących kwestie bezpieczeństwa żywności, weterynaryjne i fitosanitarne; stworzenie laboratoriów referencyjnych oraz opracowanie procedur pobierania prób odpowiadających wymogom UE.

                  —

                  Usprawnienie systemu identyfikacji bydła i rejestracji jego przepływów oraz rozpoczęcie identyfikacji świń, owiec i kóz oraz rejestracji ich przepływów.

            Ochrona środowiska

                  —

                  Przyjęcie krajowej ustawy o środowisku stanowiącej ramy dla harmonijnej ochrony środowiska na obszarze całego kraju.

                  —

                  Kontynuacja wdrażania przepisów dotyczących oceny oddziaływania na środowisko.

                  —

                  Ratyfikacja i rozpoczęcie wdrażania międzynarodowych konwencji z tej dziedziny, w tym konwencji z Aarhus i konwencji z Espoo.

                  —

                  Powołanie Państwowej Agencji Środowiska i zagwarantowanie jej sprawnego funkcjonowania.

                  —

                  Dalsze wzmacnianie zdolności administracyjnych instytucji, w szczególności krajowych, prowadzących działalność w obszarze ochrony środowiska, oraz poprawa komunikacji między tymi instytucjami i lepsza koordynacja ich działań.

            Energia

                  —

                  Wypełnienie zobowiązań wynikających z Traktatu o Wspólnocie Energetycznej od dnia 1 lipca 2007 r. w zakresie pełnego wdrożenia wspólnotowego dorobku prawnego dotyczącego wewnętrznego rynku energii elektrycznej i gazu oraz transgranicznej wymiany energii elektrycznej;

                  —

                  Opracowanie i przyjęcie kompleksowej strategii energetycznej.

            Polityka transportowa

                  —

                  Dalsze wdrażanie postanowień Protokołu ustaleń w sprawie rozwoju podstawowej sieci transportu regionalnego w Europie Południowo-Wschodniej, w tym załącznika o obszarze transportu kolejowego w Europie Południowo-Wschodniej; koordynacja i konsolidacja na poziomie kraju i jego części składowych planowania infrastruktury transportowej, tak aby projekty transportowe dotyczące podstawowej sieci transportu regionalnego w Europie Południowo-Wschodniej były systematycznie traktowane priorytetowo.

                  —

                  Dalsze dostosowywanie do przepisów wspólnotowego dorobku prawnego w zakresie transportu drogowego (normy techniczne i bezpieczeństwa, przepisy socjalne i dostęp do rynku).

                  —

                  Pełne wdrożenie krajowej ustawy o kolei; przygotowanie sprawozdania o stanie sieci kolejowej w związku z przewidywanym otwarciem dostępu do infrastruktury.

                  —

                  Wypełnienie zobowiązań podjętych w pierwszej przejściowej fazie umowy o wspólnym europejskim obszarze lotniczym łącznie z wdrożeniem odpowiedniego prawodawstwa w dziedzinie lotnictwa.

            Społeczeństwo informacyjne i media

                  —

                  Przyjęcie ustawy o Agencji ds. Społeczeństwa Informacyjnego oraz stworzenie takiej agencji.

                  —

                  Wdrażanie i egzekwowanie przepisów dotyczących telekomunikacji/łączności elektronicznej w celu stworzenia w pełni zliberalizowanego i konkurencyjnego rynku; wprowadzenie na rynku niezbędnych środków ochrony konkurencji.

                  —

                  Utrzymanie niezależności organu regulacji komunikacji; wzmocnienie jego zdolności administracyjnej.

            Kontrola finansowa

                  —

                  Opracowanie i przyjęcie strategii publicznej wewnętrznej kontroli finansowej.

                  —

                  Przyjęcie i wdrożenie przepisów dotyczących kontroli wewnętrznej i przeprowadzania audytów w sektorze publicznym.

            Statystyka

                  —

                  Wdrożenie w systemie statystycznym umowy między częściami składowymi kraju w sprawie usprawnienia działalności centralnej agencji statystycznej Bośni i Hercegowiny oraz poszerzenie zasięgu badań statystycznych i poprawa ich jakości, w szczególności na poziomie kraju.

                  —

                  Usprawnienie systemu gromadzenia i przetwarzania danych statystycznych dotyczących rolnictwa, zgodnie z normami i metodami stosowanymi w UE.

                  —

                  Podniesienie jakości i rozszerzenie zakresu danych statystycznych dotyczących skonsolidowanych rachunków narodowych.

                  —

                  Stworzenie ram prawnych niezbędnych do przeprowadzenia spisu ludności; uzgodnienie daty przeprowadzenia spisu i rozpoczęcie przygotowań do jego przeprowadzenia.

            Sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo
      Wizy, kontrola granic, azyl i migracja

                  —

                  Zapewnienie departamentowi migracji w Ministerstwie Bezpieczeństwa odpowiedniego personelu, a departamentowi spraw zagranicznych – odpowiednich warunków pod względem pomieszczeń, urządzeń, personelu i szkoleń.

                  —

                  Przyjęcie krajowej strategii w dziedzinie migracji oraz nowej ustawy o przemieszczaniu się i pobycie cudzoziemców.

                  —

                  Wykonanie zawartej między WE a Bośnią i Hercegowiną umowy o readmisji oraz wynegocjowanie takich umów z krajami pochodzenia migrantów przejeżdżających przez terytorium kraju.

                  —

                  Przystosowanie ośrodków dla uchodźców do norm międzynarodowych i przyjęcie pełnej odpowiedzialności za ich finansowanie i zarządzanie nimi.

                  —

                  Przyjęcie i wdrożenie poprawionej krajowej strategii zintegrowanego zarządzania granicami, opracowanej w oparciu o wytyczne dotyczące zintegrowanego zarządzania granicami dla Bałkanów Zachodnich oraz krajowego planu działania w tej dziedzinie.

                  —

                  Dalsze ulepszenia przejść granicznych.

            Pranie pieniędzy

                  —

                  Zatrudnienie pełnej liczby pracowników w jednostce analityki finansowej.

                  —

                  Dalsza poprawa sytuacji w dziedzinie przepisów dotyczących zwalczania procederu prania pieniędzy, w tym kwestia wdrażania i egzekwowania takich przepisów.

            Narkotyki

                  —

                  Opracowanie krajowej polityki walki z narkotykami odpowiadającej normom europejskim.

                  —

                  Zapewnienie sprawnego działania krajowego biura ds. narkotyków.

            Policja

                  —

                  Dalsze wzmacnianie Krajowej Agencji ds. Wywiadu i Ochrony, zwłaszcza poprzez doprowadzenie do końca procesu rekrutacji jej kadry.

            Zwalczanie przestępczości zorganizowanej i terroryzmu

                  —

                  Opracowanie i wykonanie wszystkich planów działania przewidzianych w krajowej strategii zwalczania przestępczości zorganizowanej.

                  —

                  Aktualizacja i wykonanie krajowego planu działania w dziedzinie zwalczania handlu ludźmi.

                  —

                  Ratyfikacja Konwencji Rady Europy o działaniach zapobiegających handlowi ludźmi.

                  —

                  Nasilenie walki z przestępczością zorganizowaną oraz zacieśnienie współpracy międzynarodowej z organami egzekwowania prawa.

                  —

                  Podjęcie dodatkowych działań na rzecz ochrony ofiar handlu ludźmi oraz zagwarantowanie skutecznego wdrażania przepisów dotyczących ochrony świadków.

                  —

                  Poprawa zdolności Krajowej Agencji ds. Wywiadu i Ochrony w zakresie walki z terroryzmem oraz zacieśnianie współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie, w tym poprzez skuteczne wdrażanie konwencji międzynarodowych.

            Ochrona danych osobowych

                  —

                  Powołanie niezależnego organu nadzorczego (agencji ochrony danych) i wyposażenie go w odpowiednie uprawnienia i wystarczające zasoby finansowe i ludzkie.

            3.2.   PRIORYTETY ŚREDNIOTERMINOWE
      Kryteria polityczne
      Demokracja i praworządność
      Konstytucja/Ład administracyjno-regulacyjny

                  —

                  Kontynuacja procesu uzgadniania i wprowadzania poprawek do konstytucji Bośni i Hercegowiny przyczyniających się do powstania sprawniejszych i bardziej stabilnych finansowo struktur instytucjonalnych, większego poszanowania praw człowieka i praw podstawowych oraz wspierających proces integracji europejskiej.

                  —

                  Regularne postępy w przejmowaniu przez organy szczebla krajowego pełnej odpowiedzialności za kształtowanie polityki i podejmowanie decyzji.

            Administracja publiczna

                  —

                  Wdrożenie reformy administracji publicznej i zagwarantowanie jej stabilności; zwiększenie zdolności do stopniowej harmonizacji przepisów i wdrażania wspólnotowego dorobku prawnego.

            System sądownictwa

                  —

                  Wdrożenie strategii rozwoju sektora sądownictwa, konsolidacja niezależnych, wiarygodnych i skutecznych organów sądowych stanowiących podstawę państwa prawa i zapewniających wszystkim obywatelom równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości oraz zapewnienie sądom odpowiedniego wyposażenia technicznego i środków finansowych niezbędnych do skutecznego i prawidłowego wymierzania sprawiedliwości.

            Prawa człowieka i ochrona mniejszości

                  —

                  Zagwarantowanie pełnej zgodności krajowego prawodawstwa z postanowieniami Europejskiej konwencji praw człowieka.

                  —

                  Zagwarantowanie mniejszościom należytej ochrony odpowiadającej normom UE i normom międzynarodowym; całkowite wdrożenie krajowej strategii na rzecz Romów oraz powiązanych z nią sektorowych planów działania; opracowanie danych, które mogą stać się solidną podstawą dalszego rozwoju strategii integracji społecznej, planów działania oraz ich oceny.

            Kwestie regionalne i zobowiązania międzynarodowe

                  —

                  Dalsze promowanie dialogu regionalnego, stabilności, dobrych stosunków sąsiedzkich oraz współpracy.

                  —

                  Dostosowanie umowy zawartej ze Stanami Zjednoczonymi w odniesieniu do warunków przekazywania osób Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu do zasad przewodnich UE przyjętych przez Radę Europejską we wrześniu 2002 r.

            Kryteria gospodarcze

                  —

                  Poprawa jakości finansów publicznych poprzez zmniejszenie udziału wydatków publicznych w PKB, restrukturyzację wydatków, tak by preferowane były dziedziny pobudzające wzrost gospodarczy, oraz wzmacnianie zdolności planowania w zakresie polityki gospodarczej.

                  —

                  Zakończenie procesu prywatyzacji oraz likwidacja przynoszących straty przedsiębiorstw publicznych, których sprzedaż jest niemożliwa.

                  —

                  Zwiększenie wskaźnika udziału w gospodarce oficjalnej poprzez obniżenie składek na ubezpieczenie społeczne, reformę systemu emerytalno-rentowego oraz ułatwianie mobilności siły roboczej na terenie całego kraju.

                  —

                  Przyspieszenie tempa procesu rozdziału elementów działalności operatorów sieci w celu dopuszczenia innych dostawców na rynki elektryczności, gazu i telekomunikacji, a tym samym podniesienia konkurencyjności i zagwarantowania efektywnej alokacji zasobów.

                  —

                  Kontynuacja reform dotyczących rejestracji majątku, wykonywania umów, procedur upadłościowych, rejestracji, opodatkowania firm oraz udzielania im zezwoleń w celu poprawy warunków prowadzenia działalności gospodarczej i promowania przedsiębiorczości; likwidacja nakładających się przepisów przyjętych na różnych szczeblach władzy oraz zniesienie podwójnego, powstałego na poziomie części składowych kraju, opodatkowania firm.

            Standardy europejskie
      Rynek wewnętrzny
      Swobodny przepływ towarów

                  —

                  Kontynuacja tworzenia infrastruktury zapewniającej jakość towarów, a także dostosowywanie krajowych przepisów w zakresie norm, certyfikacji, metrologii, akredytacji i oceny zgodności do wspólnotowego dorobku prawnego oraz transpozycja dyrektyw opartych na nowym, globalnym podejściu, a także dyrektyw opartych na starym podejściu.

                  —

                  Dalsze wdrażanie norm europejskich i przyspieszanie działań zmierzających do pełnego członkostwa w Europejskim Komitecie Normalizacyjnym, Europejskim Komitecie Normalizacyjnym Elektrotechniki oraz Europejskim Instytucie Norm Telekomunikacyjnych.

                  —

                  Utworzenie systemu nadzoru nad rynkiem odpowiadającego normom europejskim.

            Cła i podatki

                  —

                  Zapewnienie dalszego zbliżania przepisów w dziedzinie ceł i podatków do wspólnotowego dorobku prawnego oraz dalsze zwiększanie zdolności administracyjnych w zakresie wdrażania takich przepisów oraz walki z korupcją, przestępczością transgraniczną i uchylaniem się od płacenia podatków.

                  —

                  Poprawa przejrzystości oraz usprawnienie wymiany informacji w ramach regionu oraz z UE w celu ułatwienia wdrażania środków zapobiegających unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylaniu się od ich płacenia.

            Konkurencja

                  —

                  Wprowadzenie w życie przepisów w dziedzinie pomocy państwa i zapewnienie sprawnego funkcjonowania organu ds. monitorowania pomocy państwa.

                  —

                  Opracowanie wyczerpującego wykazu pomocy państwa.

            Zamówienia publiczne

                  —

                  Zagwarantowanie zgodności przepisów dotyczących zamówień publicznych ze wspólnotowym dorobkiem prawnym oraz zadbanie o to, by procedury zamówień publicznych były prawidłowo stosowane.

            Zatrudnienie i polityka społeczna

                  —

                  W dziedzinie zdrowia psychicznego – rozwój systemu usług na szczeblu społeczności lokalnych jako alternatywy dla opieki zinstytucjonalizowanej, przy zagwarantowaniu wystarczających środków finansowych na opiekę w zakresie zdrowia psychicznego.

            Edukacja i badania naukowe

                  —

                  Działania na rzecz usprawnienia systemu oświaty, w tym szkolnictwa podstawowego, oraz stworzenia nowoczesnego systemu kształcenia i szkolenia zawodowego.

                  —

                  Propagowanie współpracy regionalnej w dziedzinie szkolnictwa wyższego.

            Statystyka

                  —

                  Opracowanie wiarygodnych statystyk gospodarczych oraz rozwijanie zdolności instytucji w zakresie opracowywania i publikowania podstawowych danych statystycznych odpowiadających normom europejskim, w szczególności w dziedzinie rachunków narodowych, rolnictwa, makroekonomii i działalności gospodarczej oraz statystyk społecznych, w tym dotyczących edukacji, pracy i zdrowia.

                  —

                  Przeprowadzenie spisu ludności.

            Polityki sektorowe
      Przemysł i MŚP

                  —

                  Zagwarantowanie wdrożenia postanowień karty MŚP.

                  —

                  Zagwarantowanie wdrożenia polityki przemysłowej.

            Rolnictwo i rybołówstwo

                  —

                  Wdrożenie kompleksowej krajowej strategii rozwoju rolnictwa na terenie całego kraju.

                  —

                  Dalsze wzmacnianie na szczeblu krajowym zdolności w zakresie koordynacji i harmonizacji polityki w dziedzinie rolnictwa, żywności i rozwoju obszarów wiejskich, usprawnianie mechanizmów wdrażania polityki oraz dalsze zbliżanie przepisów krajowych do wspólnotowego dorobku prawnego.

                  —

                  Przyjęcie kolejnych, odpowiadających normom, przepisów w dziedzinie bezpieczeństwa żywności oraz przepisów weterynaryjnych i fitosanitarnych, a także stworzenie skutecznego systemu kontroli.

                  —

                  Przeprowadzenie oceny zgodności zakładów rolno-spożywczych z wymogami UE oraz opracowanie i rozpoczęcie realizacji programu modernizacji tych zakładów.

            Ochrona środowiska

                  —

                  Dalsze prace nad stopniową transpozycją wspólnotowego dorobku prawnego, ze szczególnym naciskiem na gospodarowanie odpadami, jakość wody, jakość powietrza, ochronę przyrody oraz zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich ograniczanie.

                  —

                  Realizacja planów strategicznych, w tym strategii inwestycyjnych, oraz zwiększanie nakładów inwestycyjnych na infrastrukturę ochrony środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii odprowadzania i oczyszczania ścieków, zaopatrzenia w wodę pitną oraz gospodarowania odpadami stałymi.

                  —

                  Uwzględnianie wymogów ochrony środowiska przy opracowywaniu i wdrażaniu polityki w innych sektorach.

            Polityka transportowa

                  —

                  Stworzenie warunków konkurencji w sektorze transportu kolejowego, w tym powołanie organu regulacyjnego i organu ds. bezpieczeństwa kolei.

                  —

                  Zapewnienie dalszego zbliżenia przepisów do wspólnotowego dorobku prawnego w dziedzinie transportu, w szczególności w zakresie norm technicznych i norm bezpieczeństwa (w tym wprowadzenia tachografu cyfrowego), norm socjalnych i liberalizacji rynku.

                  —

                  Wypełnienie zobowiązań podjętych w drugiej przejściowej fazie umowy o wspólnym europejskim obszarze lotniczym.

            Energia

                  —

                  Przyspieszenie reform dotyczących zakładów energetycznych, w szczególności w sektorze energii elektrycznej i gazu, realizacja opracowanych przez części składowe kraju planów działania w zakresie restrukturyzacji sektora energii elektrycznej, opracowanie i realizacja powiązanych planów dotyczących reformy sektora węglowego, utworzenie operatora systemu przesyłowego oraz operatorów systemu dystrybucji w sektorze gazu oraz stworzenie wewnętrznego rynku gazu.

                  —

                  Stworzenie skonsolidowanego systemu prawnego regulującego kwestie energii elektrycznej i gazu, otwartego na inne sektory energii i odpowiadającego postanowieniom Traktatu o Wspólnocie Energetycznej, przy równoczesnym należytym uwzględnieniu problemów odbiorców znajdujących się w trudnej sytuacji socjalnej.

            Społeczeństwo informacyjne i media

                  —

                  Pełne wdrożenie przepisów dotyczących nadawania publicznego oraz zakończenie reformy strukturalnej tego sektora.

                  —

                  Dostosowanie przepisów dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej do ram prawnych UE oraz zapewnienie ich wdrażania i egzekwowania.

                  —

                  Dostosowanie się do postanowień Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej oraz do przepisów dyrektywy „Telewizja bez granic”.

            Kontrola finansowa

                  —

                  Wdrożenie dokumentu strategicznego dotyczącego publicznej wewnętrznej kontroli finansowej oraz powiązanego planu działania.

                  —

                  Wzmacnianie zdolności operacyjnych i funkcjonalnych, a także niezależności finansowej najwyższych organów kontroli.

                  —

                  Opracowanie procedur i rozwinięcie zdolności administracyjnych w celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych UE.

            Sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo
      Wizy, kontrola granic, azyl i migracja

                  —

                  Wdrożenie polityki wizowej, polityki azylowej i polityki migracyjnej zgodnie z normami UE.

                  —

                  Podnoszenie skuteczności zarządzania granicami, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii infrastruktury granicznej i ochrony „zielonej granicy”.

            Pranie pieniędzy

                  —

                  Ciągłe zwiększanie skuteczności egzekwowania przepisów dotyczących prania pieniędzy.

            Narkotyki

                  —

                  Wyposażenie organów egzekwowania prawa w odpowiedni sprzęt do walki z handlem narkotykami; osiągnięcie zadowalającego poziomu współpracy między agencjami i współpracy międzynarodowej, prowadzącej do znacznej poprawy wyników w tej dziedzinie.

            Policja

                  —

                  Zakończenie reformy policji.

            Zwalczanie przestępczości zorganizowanej i terroryzmu

                  —

                  Osiągnięcie znaczących wyników w walce z przestępczością zorganizowaną, wszelkimi rodzajami nielegalnego handlu i terroryzmu, a także skuteczne ściganie sprawców tych przestępstw.

            Ochrona danych osobowych

                  —

                  Wprowadzenie w życie krajowej ustawy o ochronie danych osobowych zgodnej ze wspólnotowym dorobkiem prawnym oraz zapewnienie skutecznego monitorowania i egzekwowania tych przepisów.

            4.   PROGRAMOWANIE
      Pomoc Wspólnoty dla krajów Bałkanów Zachodnich udzielana w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia świadczona będzie na podstawie istniejących instrumentów finansowych, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 1085/2006 (IPA), natomiast w przypadku programów przyjętych przed 2007 r. – na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 (rozporządzenie w sprawie CARDS) (1). Porozumienia o finansowaniu stanowią podstawę prawną realizacji konkretnych programów. W związku z powyższym niniejsza decyzja nie pociąga za sobą skutków finansowych. Bośnia i Hercegowina może mieć dostęp do finansowania w ramach programów obejmujących kilka państw i w ramach programów horyzontalnych.
      5.   UWARUNKOWANIA
      Pomoc dla krajów Bałkanów Zachodnich jest uzależniona od postępów w spełnianiu kryteriów kopenhaskich oraz od osiągania poszczególnych celów priorytetowych określonych w niniejszym partnerstwie europejskim. Niewypełnienie tych warunków może prowadzić do podjęcia przez Radę odpowiednich środków na podstawie art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1085/2006, lub, w przypadku programów przyjętych przed 2007 r., na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2666/2000. Pomoc Wspólnoty podlega również warunkom określonym przez Radę w jej konkluzjach z dnia 29 kwietnia 1997 r., szczególnie w zakresie zobowiązania się beneficjentów pomocy do przeprowadzenia reform demokratycznych, gospodarczych i instytucjonalnych. Warunki szczegółowe są zawarte także w poszczególnych programach rocznych. W następstwie decyzji o finansowaniu podpisane zostanie z Bośnią i Hercegowiną porozumienie o finansowaniu.
      6.   MONITOROWANIE
      Realizacja partnerstwa europejskiego podlega kontroli z wykorzystaniem mechanizmów ustanowionych w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia, w szczególności przedstawianych przez Komisję rocznych sprawozdań z postępów.

         (1)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2112/2005 (Dz.U. L 344 z 27.12.2005, s. 23).


title: 2006/810/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004: Sekcja I — Parlament

text:
               6.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/29

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 27 kwietnia 2006 r.
   w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004: Sekcja I — Parlament
   (2006/810/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004 (1),

               —

               uwzględniając zestawienie dochodów i wydatków oraz bilans dotyczący roku budżetowego 2004 (C6-0357/2005),

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne audytora wewnętrznego,

               —

               uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu wraz z odpowiedziami instytucji (2),

               —

               uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również zgodności z prawem i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw przedstawiane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (3),

               —

               uwzględniając art. 272 ust. 10 i art. 275 Traktatu WE oraz art. 179a Traktatu Euratom,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), a w szczególności jego art. 145, 146 i 147,

               —

               uwzględniając art. 13 przepisów wewnętrznych dotyczących wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego (5),

               —

               uwzględniając art. 147 ust. 1 rozporządzenia finansowego, zgodnie z którym każda instytucja wspólnotowa musi podejmować wszystkie odpowiednie kroki zmierzające do działania zgodnie z uwagami dołączonymi do decyzji w sprawie absolutorium wydanej przez Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając art. 71 i art. 74 ust. 3 Regulaminu, jak również załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0119/2006),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy wskazał na mankamenty systemu nadzoru i kontroli (pkt 9.16), które mają jednak przeważnie charakter formalny; błędy nie wpłynęłyby znacząco na zgodność z prawem i prawidłowość transakcji leżących u podstaw wydatków administracyjnych (pkt 9.27),

               B.

               mając na uwadze, że rozporządzenie finansowe i regulamin Parlamentu w wersji po zmianach wprowadzonych w dniu 23 października 2002 r. (6) stanowią od 1 stycznia 2003 r. podstawę dla procedury udzielania absolutorium,

               C.

               mając na uwadze, że regulamin Parlamentu został zmieniony w dniu 23 października 2002 r. w celu wprowadzenia zasady, że absolutorium udziela się Przewodniczącemu, a nie Sekretarzowi Generalnemu,

               1.

               odracza decyzję o udzieleniu swojemu Przewodniczącemu absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2004;

               2.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu i Europejskiemu Rzecznikowi Praw oraz do zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 105 z 30.4.2004.

      (2)  Dz.U. C 301 z 30.11.2005, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 302 z 30.11.2005, str. 100.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (5)  PE 349.540.

      (6)  Dz.U. C 300 E z 11.12.2003, str. 303.


title: 2012/261/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 kwietnia 2012 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/006 ES/Comunidad Valenciana Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, z Hiszpanii)

text:
               17.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 130/21

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 19 kwietnia 2012 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/006 ES/Comunidad Valenciana Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, z Hiszpanii)
   (2012/261/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 1 lipca 2011 r. Hiszpania przedłożyła wniosek o wkład z EFG w związku z 1 138 zwolnieniami w 513 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 41 według klasyfikacji NACE Rev. 2 („Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków”) w regionie według klasyfikacji NUTS II Wspólnota Autonomiczna Walencji (ES52) i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 25 listopada 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określania wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 1 642 030 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Hiszpanię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 642 030 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 19 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/1428 z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie wsparcia realizacji planu działania z Maputo dotyczącego wprowadzania w życie Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu

text:
               5.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 204/101

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/1428
   z dnia 4 sierpnia 2017 r.
   w sprawie wsparcia realizacji planu działania z Maputo dotyczącego wprowadzania w życie Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia Europejska powinna dążyć do zapewnienia wysokiego stopnia współpracy we wszelkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, co ma służyć, między innymi, utrzymaniu pokoju, zapobieganiu konfliktom i umacnianiu bezpieczeństwa międzynarodowego – zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.

               (2)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła europejską strategię bezpieczeństwa, w której wskazano globalne wyzwania i zagrożenia oraz zaapelowano o ład międzynarodowy oparty na zasadach, którego podstawą będą skuteczny multilateralizm i sprawnie funkcjonujące instytucje międzynarodowe.

               (3)

               Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz ich zniszczeniu (zwana dalej „konwencją”) weszła w życie w dniu 1 marca 1999 r. Stanowi ona jedyny kompleksowy instrument międzynarodowy odnoszący się do wszystkich kwestii związanych z minami przeciwpiechotnymi, w tym do ich używania, składowania i produkcji oraz handlu minami i rozminowywania, a także do pomocy ofiarom. Od dnia 1 czerwca 2013 r. wszystkie państwa członkowskie są stronami konwencji, a do dnia 1 września 2016 r. 162 państwa wyraziły zgodę na to, by konwencja była dla nich wiążąca.

               (4)

               W dniu 23 czerwca 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/487/WPZiB (1) wspierające powszechne stosowanie i wprowadzanie w życie konwencji.

               (5)

               W dniu 3 grudnia 2009 r. podczas drugiej konferencji przeglądowej konwencji państwa-strony przyjęły plan działania z Cartageny na lata 2010–2014 dotyczący powszechnego stosowania i wprowadzania w życie wszystkich aspektów konwencji. Państwa-strony konwencji przyjęły także „Wytyczne państw-stron dla jednostki wsparcia dla wdrażania konwencji”, w których uzgodniły, że jednostka wspierająca konwencji (zwana dalej „ISU”) powinna doradzać państwom-stronom i udzielać im wsparcia technicznego w zakresie wprowadzania w życie i powszechnego stosowania konwencji, ułatwiać komunikację między państwami-stronami oraz wspierać komunikację i wymianę informacji na temat konwencji zarówno państwom niebędącym stronami, jak i społeczeństwu. Na swoim czternastym posiedzeniu w 2015 r. państwa-strony przyjęły decyzję w sprawie poprawy zarządzania finansowego i przejrzystości działań jednostki wspierającej. W decyzji tej określono warunki, na jakich jednostka ta może prowadzić działania lub projekty, które nie widnieją w jej rocznym budżecie, w tym zainicjowane przez państwa-strony.

               (6)

               W dniu 13 listopada 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/700/WPZiB (2) wspierającą realizację planu działania z Cartageny na lata 2010–2014.

               (7)

               Podczas trzeciej konferencji przeglądowej konwencji, która odbyła się w Maputo w Mozambiku w czerwcu 2014 r., państwa-strony przyjęły plan działania z Maputo mający na celu poczynienie znacznych i trwałych postępów we wprowadzaniu w życie konwencji w okresie przed kolejną konferencją przeglądową (2014–2019) oraz wspólnie zadeklarowały, że będą dążyły do osiągnięcia celów konwencji „w jak najpełniejszym zakresie do roku 2025”.

               (8)

               W swoich konkluzjach z 16 i 17 czerwca 2014 r. podczas trzeciej konferencji przeglądowej Konwencji Rada Unii Europejskiej przypomniała, że cała Unia dąży do realizacji celów konwencji wraz ze wszystkimi 28 państwami członkowskimi, które są stronami tej konwencji – oraz że Unia i jej państwa członkowskie od dawna popierają rozminowywanie oraz niszczenie składowanych min przeciwpiechotnych, a także popierają pomoc dla ofiar tych min. W konkluzjach ponownie zapewniono o niesłabnącym poparciu Unii dla państw-stron w pełnej i skutecznej realizacji tej konwencji oraz przypomniano o zobowiązaniu Unii do propagowania powszechnego stosowania konwencji, zapewniania zasobów w celu finansowania działań dotyczących min oraz zapewniania konkretnej i trwałej pomocy ofiarom min przeciwpiechotnych oraz rodzinom i społecznościom tych ofiar,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby zwiększyć bezpieczeństwo ludzi poprzez wsparcie realizacji planu działania z Maputo na lata 2014–2019, przyjętego przez państwa-strony podczas trzeciej konferencji przeglądowej Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz ich zniszczeniu (zwanej dalej „konwencją”), w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa, a także zgodnie z odpowiednimi decyzjami wspólnoty międzynarodowej Unia Europejska dąży do osiągnięcia następujących celów:

               a)

               wspierania wysiłków państw-stron konwencji na rzecz realizacji tych aspektów planu działania z Maputo, które dotyczą rozminowywania;

               b)

               wspierania wysiłków państw-stron konwencji na rzecz realizacji tych aspektów planu działania z Maputo, które dotyczą pomocy dla ofiar;

               c)

               propagowania powszechnego stosowania konwencji;

               d)

               wspierania wysiłków państw-stron konwencji na rzecz realizacji tych aspektów planu działania z Maputo, które dotyczą niszczenia składowanych min;

               e)

               pokazywania trwałego zobowiązania Unii i jej państw członkowskich do przestrzegania zapisów konwencji oraz ich zdecydowanej woli współpracy z tymi państwami, które potrzebują pomocy w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z konwencji, i udzielania im takiej pomocy, a także wzmacniania przewodniej roli Unii w realizacji założenia przyświecającego konwencji: ostatecznego zakończenia cierpień i utraty życia powodowanych przez miny przeciwpiechotne.

         2.   Wszystkie cele, o których mowa w ust. 1, są realizowane w taki sposób, aby wzmocnić związaną z tą konwencją tradycję partnerstwa i współpracy między państwami, organizacjami pozarządowymi i innymi organizacjami, w tym przedstawicielami społeczności, których dotyczy problem min. Wszystkie działania będą uwzględniać płeć i elementy różnorodności na szczeblu planowania, zarządzania i wdrażania.
   3.   Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia wspiera następujące projekty:

               a)

               rozminowywanie: zapewnianie wsparcia realizacji działania III z planu działania z Maputo, w tym poprzez ułatwianie i wzmacnianie planowania i sprawozdawczości na poziomie krajowym w maksymalnie pięciu państwach-stronach, których dotyczy problem min i dla których termin zakończenia rozminowywania mija w roku 2018, 2019, 2020 i później;

               b)

               zapewnianie pomocy dla ofiar: wsparcie realizacji działań w zakresie pomocy dla ofiar z planu działania z Maputo w maksymalnie pięciu państwach-stronach, których dotyczy problem min. Projekt ten będzie pomagać państwom-stronom we włączaniu tych aspektów pomocy dla ofiar z planu działania z Maputo, które dotyczą pomocy dla ofiar, do zintegrowanej polityki powiązanej z krajowymi strategiami w zakresie praw człowieka oraz praw osób niepełnosprawnych. Celem projektu jest wzmocnienie pozycji ofiar min, aby były aktywnymi podmiotami w swoim rozwoju;

               c)

               aby promować powszechne stosowanie konwencji, projekt ten będzie wspierał państwo przewodniczące konwencji i grupę zadaniową wysokiego szczebla w nawiązywaniu kontaktów wysokiego szczebla z państwami niebędącymi stronami konwencji. Kontynuowane będą badania nad bezpieczeństwem granic, zainicjowane na mocy decyzji 2012/700/WPZiB;

               d)

               niszczenie składowanych min: wsparcie realizacji działań w zakresie niszczenia składowanych min z planu działania z Maputo;

               e)

               aby dowieść zaangażowania Unii i je uwidocznić, zorganizowana zostanie najpierw impreza otwierająca, podczas której propagowana będzie wiedza o niniejszej decyzji i ogólnie o wsparciu przez Unię działań przeciwminowych, a następnie impreza zamykająca, podczas której nagłośnione zostaną działania przewidziane w niniejszej decyzji i ich wyniki, co podkreśli wkład Unii.

         4.   Szczegółowy opis działań, które należy podjąć, aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („wysoki przedstawiciel”).
   2.   Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 3, przeprowadza ISU reprezentowana przez Międzynarodowe Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie.
   3.   ISU wykonuje swoje zadania pod zwierzchnictwem wysokiego przedstawiciela. W tym celu wysoki przedstawiciel dokona niezbędnych ustaleń z Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację działań, o których mowa w art. 1 ust. 3, wynosi 2 303 274,47 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu zawiera z Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie umowę w sprawie finansowania, która zobowiązuje jednostkę wspierającą do zapewnienia widoczności wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy w sprawie finansowania, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia tej umowy.
   5.   ISU wykonuje zadanie, o którym mowa w art. 2 zgodnie z decyzją w sprawie poprawy zarządzania finansowego i przejrzystości działań ISU, podjętej w 2015 r. na czternastym posiedzeniu państw-stron konwencji (3).
   Artykuł 4
   Wysoki przedstawiciel informuje Radę o wynikach wykonania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez ISU. Na podstawie tych informacji Rada dokonuje oceny. Komisja dostarcza informacji na temat aspektów finansowych wykonania niniejszej decyzji.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja wygasa po 36 miesiącach od daty zawarcia umowy w sprawie finansowania, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub sześć miesięcy po dacie jej przyjęcia, jeżeli w tym okresie nie zawarto umowy w sprawie finansowania.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 sierpnia 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne działanie Rady 2008/487/WPZiB z dnia 23 czerwca 2008 r. wspierające w ramach Europejskiej strategii bezpieczeństwa powszechne stosowanie i wprowadzanie w życie Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu (Dz.U. L 165 z 26.6.2008, s. 41).

      (2)  Decyzja Rady 2012/700/WPZiB z dnia 13 listopada 2012 r. w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierającej realizację planu działania z Cartageny na lata 2010–2014 przyjętego przez państwa strony Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu (Dz.U. L 314 z 14.11.2012, s. 40).

      (3)  APLC/MSP.14/2015/L.1 – http://www.apminebanconvention.org/fileadmin/APMBC/MSP/14MSP/ISU_Financing_Decision_Draft_30Nov2015.pdf

      ZAŁĄCZNIK
      1.   Cel
      Zwiększenie bezpieczeństwa ludzi poprzez wsparcie realizacji planu działania z Maputo na lata 2014–2019, przyjętego przez państwa-strony podczas trzeciej konferencji przeglądowej Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz ich zniszczeniu (zwanej dalej „konwencją”), w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa, a także zgodnie z odpowiednimi decyzjami wspólnoty międzynarodowej.
      2.   Opis projektów
      2.1.   Rozminowywanie: wsparcie realizacji działania III z planu działania z Maputo, w tym planowania i sprawozdawczości na poziomie krajowym w nie więcej niż pięciu państwach-stronach, których dotyczy problem min.
      2.1.1.   Cel projektu
      Wspieranie nie więcej niż pięciu państw-stron konwencji w realizacji tych aspektów planu działania z Maputo, które dotyczą usuwania min.
      2.1.2.   Opis projektu

                  —

                  ISU udzieli nie więcej niż pięciu państwom-stronom pomocy, ułatwiając rozmowy między zainteresowanymi stronami w tym państwie. Kwalifikują się państwa-strony, w przypadku których termin zakończenia rozminowywania upływa w roku: 2018, 2019, 2020 i później. W procesie wyboru państw-stron mających otrzymać wsparcie uczestniczyć będzie działająca w ramach konwencji komisja ds. wykonania art. 5.

                  —

                  ISU we współpracy z zainteresowanymi stronami będzie ułatwiała dialog między zainteresowanymi stronami w danym państwie, takimi jak właściwi urzędnicy państwowi, przedstawiciele społeczności dotkniętych problemem min, darczyńcy na rzecz działań przeciwminowych, w tym odpowiednie jednostki organizacyjne Unii, organizacje działające na rzecz rozminowywania, Międzynarodowa kampania na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych, agencje ONZ i Międzynarodowe Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie. W stosownych przypadkach te kluczowe podmioty będą bezpośrednio zaangażowane w realizację projektu na warunkach, które zostaną określone w ocenie wpływu na budżet. W wyniku dialogów powstanie szczegółowy dokument końcowy, w którym w podziale geograficznym wyszczególnione zostaną konkretne informacje na temat obszarów nadal wymagających nadzoru i rozminowania, metod postępowania z tymi obszarami oraz trudności napotykanych podczas realizacji zobowiązań w zakresie rozminowywania, zalecenia dotyczące pokonania tych trudności, a także najważniejsze kroki w rozwiązywaniu zidentyfikowanych problemów. W dialogach zainteresowanych stron na poziomie krajowym uwzględnione zostaną aspekty płci i różnorodności związane z rozminowywaniem na szczeblu planowania, zarządzania i wdrażania.

                  —

                  W odpowiedzi na zalecenia zawarte w dokumentach końcowych podejmowane będą działania następcze w maksymalnie pięciu przypadkach. W ramach tych działań ISU zapewni dodatkową pomoc techniczną (np. przy sporządzaniu/aktualizacji krajowych planów rozminowywania, przy opracowywaniu wniosku projektowego lub wniosków projektowych itp.).

            2.1.3.   Wyniki projektu

                  —

                  W wyniku dialogów zainteresowanych stron powstanie szczegółowy dokument końcowy, w którym określone zostaną nierozwiązane problemy, a także cele, ramy czasowe i zalecenia dotyczące dalszych działań.

                  —

                  Państwa-strony wybrane do dialogów zainteresowanych stron, będą w stanie określić stan wdrożenia konwencji i planu działania z Maputo, a także ulepszyć swoje coroczne sprawozdania dla państw-stron z wykonania swoich zobowiązań w wyznaczonym terminie.

                  —

                  Państwa-strony wybrane do dialogów zainteresowanych stron na poziomie krajowym, opracują praktyki w zakresie tworzenia i wspierania partnerstw, w tym z darczyńcami i organizacjami działającymi na rzecz rozminowywania, co ma sprawić, że partnerstwa te będą pomocne w staraniach na rzecz jak najszybszej realizacji zobowiązań tych państw.

                  —

                  Wybrane państwa będą w stanie lepiej przedstawić swoje zamiary co do wypełnienia zobowiązań wynikających z planu działania z Maputo oraz lepiej określić swoje potrzeby w zakresie wsparcia, na przykład przy sporządzaniu i aktualizacji krajowych planów rozminowywania, przy opracowywaniu wniosków projektowych.

            2.1.4.   Beneficjenci

                  —

                  Państwa-strony konwencji, które są w trakcie realizacji wynikających z konwencji obowiązków w zakresie rozminowywania.

                  —

                  Kobiety, dziewczęta, chłopcy i mężczyźni (a także ich rodziny i społeczności, w których żyją), których życiu zagraża obecność min przeciwpiechotnych lub podejrzenie ich występowania.

                  —

                  Eksperci krajowi pracujący nad zagadnieniami dotyczącymi rozminowywania.

                  —

                  Państwa i organizacje wspierające działania związane z rozminowywaniem.

            2.2.   Pomoc dla ofiar: wsparcie realizacji działań w zakresie pomocy dla ofiar z planu działania z Maputo w nie więcej niż pięciu państwach-stronach, których dotyczy problem min.
      2.2.1.   Cel projektu
      Plan działania z Maputo przewiduje, że pomoc dla ofiar powinna zostać włączona w szersze krajowe strategie polityczne, plany i ramy prawne w zakresie praw osób niepełnosprawnych, zdrowia, edukacji, zatrudnienia, rozwoju i ograniczania ubóstwa. Projekt ten pomoże nie więcej niż pięciu państwom-stronom we włączeniu tych aspektów pomocy dla ofiar z planu działania z Maputo, które dotyczą pomocy dla ofiar, w szerszy kontekst krajowych strategii w zakresie praw człowieka oraz praw osób niepełnosprawnych. Celem projektu jest wzmocnienie pozycji osób rannych w wyniku wybuchu min lub innych wybuchowych pozostałości wojennych, osób, które przeżyły wybuch, ofiar pośrednich takich jak rodzina osób zabitych przez miny przeciwpiechotne, oraz osób mieszkających na obszarach zaminowanych, aby mogły one być aktywnymi podmiotami w swoim rozwoju. W krajowych dialogach zainteresowanych stron uwzględnione zostaną aspekty płci i różnorodności związane z pomocą ofiarom na szczeblu planowania, zarządzania i wdrażania.
      2.2.2.   Opis projektu

                  —

                  ISU zapewni maksymalnie pięciu państwom-stronom, których dotyczy problem min, pomoc w zorganizowaniu dialogów między zainteresowanymi stronami na poziomie krajowym, które:

                              a)

                              w niewielkim stopniu zaangażowały się w pomoc dla ofiar, a zatem korzystne byłoby dostarczenie im bodźca do rozpoczęcia takiego działania; lub

                              b)

                              podjęły wysiłki w celu realizacji działań w zakresie pomocy dla ofiar, określonych w planie działania z Maputo, oraz odniosłyby korzyści z dialogu między zainteresowanymi stronami na poziomie krajowym służącemu promowaniu tych wysiłków wdrożeniowych.

                        Komitet ds. Pomocy na rzecz Ofiar działający w ramach konwencji będzie uczestniczyć w procesie wyboru państw-stron mających otrzymać wsparcie.

                  —

                  ISU będzie ułatwiać dialog między zainteresowanymi stronami na poziomie krajowym, we współpracy z kluczowymi podmiotami, takimi jak właściwi urzędnicy państwowi, darczyńcy, w tym odpowiednie jednostki organizacyjne Unii, agencje ONZ, Biuro Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR), Międzynarodowa kampania na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych oraz – Koalicja przeciwko Broni Kasetowej oraz organizacje zrzeszające osoby niepełnosprawne. Dialogi między zainteresowanymi stronami na poziomie krajowym będzie również skutkować zredagowaniem szczegółowego dokumentu końcowego sporządzonego w porozumieniu z zainteresowanymi stronami, w którym określone zostaną wyzwania i niedociągnięcia w wypełnianiu zawartych w planie działania z Maputo zobowiązań w zakresie pomocy dla ofiar, przedstawione zostaną zalecenia służące pokonaniu stwierdzonych problemów, a także wyznaczone zostaną cele.

                  —

                  W odpowiedzi na zalecenia zawarte w dokumentach końcowych podejmowane będą działania następcze w maksymalnie pięciu przypadkach. W ramach tych działań ISU może zapewniać dodatkową pomoc techniczną, na przykład przy przeglądzie planów krajowych, przy opracowywaniu wniosku projektowego lub wniosków projektowych itp.

                  —

                  Na podstawie decyzji 2012/700/WPZiB udzielono wsparcia światowej konferencji zatytułowanej „Bridges between Worlds” („Mosty między światami”), która odbyła się w Medellín w Kolumbii w kwietniu 2014 r. i której celem było zwiększenie wiedzy wspólnoty międzynarodowej na temat statusu pomocy dla ofiar w szerszych kontekstach. W ramach kontynuacji tych działań niniejsza decyzja umożliwi zorganizowanie międzynarodowej konferencji dla ekspertów krajowych przez jednostkę wspierającą we współpracy z kluczowymi podmiotami, takimi jak OHCHR, właściwe jednostki organizacyjne Unii oraz Międzynarodowa kampania na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych – Koalicja przeciwko Broni Kasetowej oraz organizacje zrzeszające osoby niepełnosprawne; konferencja ta posłuży przeanalizowaniu wyzwań i dobrych praktyk w zakresie włączania pomocy dla ofiar do szerszego kontekstu niepełnosprawności i rozwoju na poziomie krajowym. W szczególności ta międzynarodowa konferencja będzie miała na celu wzmocnienie powiązań z wysiłkami służącymi wdrożeniu Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych i procesami planowania z myślą o realizacji celów ONZ w zakresie zrównoważonego rozwoju. Konferencja ta będzie się opierać na pracach Komitetu ds. Pomocy na rzecz Ofiar działającego w ramach konwencji o zakazie stosowania min przeciwpiechotnych, oraz przedstawicieli innych właściwych organów takich jak koordynatorów pomocy dla ofiar Konwencji o amunicji kasetowej oraz Protokołu V w sprawie wybuchowych pozostałości wojennych do Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki (konwencji CCW).

            2.2.3.   Wyniki projektu

                  —

                  Rezultatem dialogów zainteresowanych stron na poziomie krajowym będzie szczegółowy dokument końcowy określający wyzwania i niedociągnięcia; w dokumencie tym wybrane państwa znajdą zalecenia i konkretne działania, które mogą podjąć w celu zajęcia się stwierdzonymi problemami w wypełnianiu zawartych w planie działania z Maputo zobowiązań w zakresie pomocy dla ofiar.

                  —

                  Dokument końcowy będzie wspierać rozwój polityki krajowej oraz ułatwiać dialog i współpracę z darczyńcami i agencjami wykonawczymi.

                  —

                  Działania następcze prowadzone w maksymalnie pięciu państwach-stronach w celu wsparcia wysiłków zmierzających do rozwiązania problemów i wyeliminowania niedociągnięć stwierdzonych w trakcie dialogów zainteresowanych stron na poziomie krajowym będą skutkować zwiększeniem zdolności państw stron do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z planu działania z Maputo, na przykład w odniesieniu do przeglądu planów krajowych, opracowania wniosku projektowego lub wniosków projektowych itp.).

                  —

                  Dialogi zainteresowanych stron na poziomie krajowym sprawią, że powstanie świadomość globalnego działania i najlepszych praktyk służących zaspokojeniu potrzeb osób, które przeżyły wybuch miny, oraz zagwarantowaniu ich praw poprzez szersze ramy.

                  —

                  Wybrane państwa będą w stanie precyzyjniej określić stan realizacji planu działania z Maputo, jak również sprawniej sporządzać sprawozdania dotyczące stosownych planów wdrożeniowych.

                  —

                  Eksperci krajowi biorący udział w międzynarodowej konferencji lepiej zrozumieją status pomocy dla ofiar w działaniach służących wdrażaniu Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz planowaniu z myślą o realizacji celów ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju.

            2.2.4.   Beneficjenci

                  —

                  Państwa-strony konwencji, które poinformowały, że muszą zająć się znaczną liczbą osób, które przeżyły wybuch min przeciwpiechotnych.

                  —

                  Kobiety, dziewczęta, chłopcy i mężczyźni (a także ich rodziny i społeczności, w których żyją) – ofiary wybuchu min przeciwpiechotnych oraz innych wybuchowych pozostałości wojennych.

                  —

                  Eksperci krajowi pracujący nad zagadnieniami dotyczącymi pomocy dla ofiar.

            2.3.   Upowszechnianie stosowania konwencji
      2.3.1.   Cel projektu
      W dążeniu do powszechnego stosowania konwencji decyzja ta będzie wspierała państwo przewodniczące konwencji i grupę zadaniową wysokiego szczebla w nawiązywaniu kontaktów wysokiego szczebla z państwami niebędącymi stronami konwencji. W ramach tego działania określa się i eliminuje przeszkody utrudniające przestrzeganie konwencji oraz zdobywa zaktualizowane informacje na temat stanu ratyfikacji i przystąpienia.
      2.3.2.   Opis projektu

                  —

                  Grupa zadaniowa wysokiego szczebla ds. upowszechnienia stosowania konwencji będzie wspierana przez ISU, w tym poprzez wsparcie wysokich rangą osób na rzecz współdziałania z przywódcami maksymalnie pięciu państw niebędących stronami konwencji na szczeblu ministerialnym lub wyższym w odniesieniu do przystąpienia do konwencji lub przestrzegania konwencji i jej norm.

                  —

                  Zdobywane będą zaktualizowane informacje z pierwszej ręki na temat przeszkód utrudniających przystąpienie pochodzące od państw niebędących stronami, po to by dzięki tym informacjom móc opracować merytoryczne dokumenty z myślą o czwartej konferencji przeglądowej w 2019 r., w tym poprzez kompleksowe sprawozdanie dotyczące postępów poczynionych w upowszechnieniu stosowania konwencji i jej norm oraz perspektyw dalszych postępów.

                  —

                  Badania nad bezpieczeństwem granic zainicjowane na mocy decyzji Rady 2012/700/WPZiB będą dalej rozwijane we współpracy z partnerami, takimi jak Genewskie Centrum ds. Polityki Bezpieczeństwa (GCSP) oraz Genewskie Centrum Demokratycznej Kontroli nad Siłami Zbrojnymi (DCAF), tak aby wypracować narzędzie służące upowszechnianiu konwencji ukierunkowane na państwa, które nadal uznają miny przeciwpiechotne za nieodzowne narzędzie mające zapewniać bezpieczeństwo granic.

            2.3.3.   Wyniki projektu

                  —

                  Maksymalnie pięć państw niebędących stronami będzie uczestniczyło na szczeblu ministerialnym lub wyższym w pracach nad zapewnieniem przestrzegania konwencji.

                  —

                  Pozyskane zostaną zaktualizowane informacje na temat polityk w zakresie min przeciwpiechotnych realizowanych przez państwa niebędące stronami. Informacje te posłużą do opracowania merytorycznego dokumentu przeznaczonego na czwartą konferencję przeglądową konwencji, m.in. poprzez kompleksowe sprawozdanie przedstawiające postępy w realizacji celów zakładających upowszechnianie stosowania konwencji oraz perspektywy dalszych postępów.

                  —

                  Działania podjęte w następstwie wizyt grupy zadaniowej wysokiego szczebla będą skutkowały ożywieniem kampanii zachęcających do powszechnego stosowania konwencji prowadzonych przez państwa-strony konwencji i organizacje pozarządowe.

                  —

                  Pozyskane nowe informacje zostaną zgromadzone i opracowane w publikacji, która zajmie się najczęściej zgłaszanymi dostrzeganymi przeszkodami utrudniającymi przystąpienie do konwencji; publikacja ta może być wykorzystywana jako wsparcie działań na rzecz upowszechnienia stosowania konwencji.

                  —

                  Poczynione zostaną postępy w kwestii przystąpienia do konwencji lub stosowania zawartych w niej norm przez państwa niebędące stronami, z którymi nawiązano kontakty poprzez niniejszy projekt.

            2.3.4.   Beneficjenci

                  —

                  Państwa – inne niż państwa-strony – które jeszcze nie ratyfikowały konwencji, nie zatwierdziły jej, nie zaakceptowały ani do niej nie przystąpiły.

                  —

                  Państwa-strony konwencji, organizacje pozarządowe i organizacje międzynarodowe uczestniczące w działaniach na rzecz upowszechnienia stosowania konwencji.

            2.4.   Niszczenie składowanych min: wsparcie realizacji działań w zakresie niszczenia składowanych min z planu działania z Maputo
      2.4.1.   Cel projektu
      Wspieranie państw-stron, które zgłosiły trudności w wypełnieniu zobowiązań związanych ze zniszczeniem składowanych min wynikających z konwencji, celem ich przezwyciężenia.
      2.4.2.   Opis projektu
      ISU nawiąże kontakty w celu określenia kluczowych wyzwań i znalezienia możliwych rozwiązań służących ostatecznemu zniszczeniu składowanych min w państwach, w których zbliża się termin wykonania tego zobowiązania lub w których termin ten już minął.
      2.4.3.   Wyniki projektu
      Uzyskanie większej wiedzy na temat postępów w niszczeniu składowanych min oraz na temat problemów w tym zakresie.
      2.4.4.   Beneficjenci
      Państwa-strony konwencji, które są w trakcie wypełniania wynikających z konwencji obowiązków w zakresie niszczenia składowanych min.
      2.5.   Wykazanie zaangażowania Unii Europejskiej
      2.5.1.   Cel projektu
      Wykazanie stałego zaangażowania Unii i jej państw członkowskich na rzecz konwencji i realizacji planu działania z Maputo, jak również ich wsparcia zapewnianego państwom-stronom we wdrażaniu kluczowych zobowiązań wynikających z konwencji.
      2.5.2.   Opis projektu

                  —

                  Zorganizowana zostanie impreza otwierająca w celu propagowania niniejszej decyzji i ogólnie wsparcia Unii na rzecz planu działania w zakresie min oraz impreza zamykająca w celu nagłośnienia działań podjętych w związku z niniejszą decyzją i wyników tych działań; pozwoli to na uwypuklenie wkładu Unii.

                  —

                  Informacje dotyczące działań prowadzonych w ramach decyzji oraz zaangażowania Unii na rzecz wdrażania konwencji będą zaznaczane przez cały okres wdrażania niniejszej decyzji na stronie internetowej konwencji, poprzez platformy mediów społecznościowych, a także za pośrednictwem prasy krajowej i zagranicznej.

                  —

                  Zakupione zostaną materiały informacyjne, na przykład plakaty, reklamy, nagrania wideo, materiały reklamowe, które zostaną udostępnione uczestniczącym zainteresowanym podmiotom i partnerom.

            2.5.3.   Wyniki projektu

                  —

                  Urzędnicy Unii i jej państw członkowskich będą informowani o niniejszej decyzji i jej ewentualnym związku z ich pracą.

                  —

                  Uwaga państw-stron konwencji i światowej społeczności zainteresowanej ogólnie bezpieczeństwem ludzi zostanie zwrócona na ogólne zaangażowanie Unii na rzecz konwencji i planu działania w zakresie min.

                  —

                  Zwiększona zostanie wiedza na temat celów konwencji i planu działania z Maputo.


title: Council Decision of 20 July 1992 concerning the conclusion of the International Natural Rubber Agreement, 1987

text:
Ważna informacja prawna

|

31992D0396

Dziennik Urzędowy L 219 , 04/08/1992 P. 0056 - 0056 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 19 P. 0246  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 19 P. 0246

		Decyzja Radyz dnia 20 lipca 1992 r.dotycząca zawarcia Międzynarodowego Porozumienia w sprawie kauczuku naturalnego z 1987 r.(92/396/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113 i 116,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. negocjowane w kontekście Zintegrowanego Programu Towarowego [rezolucja 93 (IV) przyjęta na czwartej Konferencji ONZ ds. Handlu i Rozwoju] weszła w życie tymczasowo dnia 29 grudnia 1988 r.;Wspólnota i większość jej Państw Członkowskich notyfikowały dnia 22 grudnia 1988 r. tymczasowe stosowanie Porozumienia;celem Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. jest, między innymi, przyczynienie się do stabilizacji ceny kauczuku naturalnego bez zakłócania długoterminowych trendów rynkowych i uzyskanie zrównoważonego wzrostu między popytem a podażą tego produktu;w celu umożliwienia członkom, którzy stosowali tymczasowo Porozumienie, ratyfikację, przyjęcie lub zatwierdzenie tego Porozumienia, Międzynarodowa Rada ds. Kauczuku Naturalnego przedłużyła termin składania tych dokumentów do dnia 31 grudnia 1992 r.;wszystkie Państwa Członkowskie wyraziły swój zamiar stosowania Porozumienia;należy zatwierdzić to Porozumienie;Wspólnota i jej Państwa Członkowskie powinny równocześnie notyfikować Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęcie przez nich Porozumienia,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Kauczuku Naturalnego z 1987 r. zostaje niniejszym przyjęte w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Europejska Wspólnota Gospodarcza i jej Państwa Członkowskie składają równocześnie Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. swoje dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia.Tekst Porozumienia jest załączony do decyzji 88/107/EWG [1].Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzającego w imieniu Wspólnoty.Sporządzono w Brukseli, dnia 20 lipca 1992 r.W imieniu RadyD. HurdPrzewodniczący[1] Dz.U. L 58 z 3.3.1988, str. 18.--------------------------------------------------