title: Decyzja Rady z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0070

Dziennik Urzędowy L 022 , 29/01/1999 P. 0069 - 0070

		Decyzja Radyz dnia 25 stycznia 1999 r.dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych(1999/70/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banku Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 27 ust. 1,uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "EBC") z dnia 12 listopada 1998 r. [1],a także mając na uwadze, co następuje:rachunkowość EBC oraz krajowych banków centralnych (zwanych dalej "KBC") powinny być poddawane badaniu prowadzonemu przez niezależnych, zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzonych przez Radę;EBC zalecił ponowne powołanie obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów powołanych przez każdy z uczestniczących KBC, z zastrzeżeniem możliwości podjęcia w tej sprawie decyzji w przyszłości,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. KPMG Réviseurs d'Entreprises s.c., Antwerpia, i Deloitte Touche Tohmatsu s.c., Bruksela, zostają niniejszym zatwierdzone jako zewnętrzni biegli rewidenci Banque Nationale de Belgique/Nationale Bank van België.2. KPMG Deutsche Treuhandgesellschaft AG i PwC Deutsche Revision AG zostają niniejszym zatwierdzone jako zewnętrzni biegli rewidenci Deutsche Bundesbank.3. Coopers & Lybrand wchodząca w skład międzynarodowej grupy PricewaterhouseCoopers zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Banco de España.4. Mazars & Guérard, Paryż oraz Deloitte Touche Tohmatsu-Audit, Neuilly zostają niniejszym zatwierdzone jako zewnętrzni biegli rewidenci Banque de France.5. PricewaterhouseCoopers, Dublin zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Central Bank of Ireland.6. Reconta Ernst and Young, spa, Rzym zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Banca d'Italia.7. PricewaterhouseCoopers SARL (Société à responsabilité limitée), Réviseur d'Entreprises, Luksemburg, zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Banque centrale du Luxembourg.8. Prof. Dr J.A. van Manen RA (biegły księgowy) zostaje niniejszym zatwierdzony jako zewnętrzny biegły rewident De Nederlandsche Bank, działając w ramach zlecenia indywidualnego, partner PricewaterhouseCoopers.9. Prof. Dr Kurt Neuner, Dr Pipin Henzl, Dr Peter Wolf, Mag. Christian Hofer, Dkfm. Dr Peter Christian Gormasz i Dkfm. Leopold Wundsam, z których każdy jest licencjonowanym biegłym księgowym publicznym, zostają niniejszym zatwierdzeni jako zewnętrzni biegli rewidenci Österreichische Nationalbank.10. PricewaterhouseCoopers-Auditores e Consultores Lda., zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Banco de Portugal.11. Arthur Anderson Oy zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Suomen Pankki.Artykuł 2Niniejsza decyzja zostaje notyfikowana EBC.Artykuł 3Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 25 stycznia 1999 r.W imieniu RadyJ. FischerPrzewodniczący[1] Dz.U. C 411 z 31.12.1998, str. 11.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2017/232 z dnia 7 lutego 2017 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Kiribati dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               11.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 36/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/232
   z dnia 7 lutego 2017 r.
   w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską a Republiką Kiribati dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej umowę z Republiką Kiribati w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

               (2)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1197 (2), umowa została podpisana i jest tymczasowo stosowana od dnia 24 czerwca 2016 r.

               (3)

               Umowa ustanawia Wspólny Komitet ekspertów ds. zarządzania Umową. Unia ma być reprezentowana w ramach wspólnego komitetu przez Komisję, która powinna być wspierana przez przedstawicieli państw członkowskich.

               (4)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (5)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (6)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Republiką Kiribati dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 umowy (5).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu przedstawicieli państw członkowskich, reprezentuje Unię w ramach wspólnego komitetu ekspertów ustanowionego na mocy art. 6 umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         L. GRECH

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 1 grudnia 2016 r.

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1197 z dnia 26 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Kiribati dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 198 z 23.7.2016, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (5)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2014/173/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/21/2014 z dnia 18 marca 2014 r. w sprawie mianowania dowódcy operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie i uchylająca decyzję BiH/17/2011

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 95/29

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA BiH/21/2014
   z dnia 18 marca 2014 r.
   w sprawie mianowania dowódcy operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie i uchylająca decyzję BiH/17/2011
   (2014/173/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2004/570/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji w sprawie mianowania dowódcy operacji UE.

               (2)

               W dniu 14 stycznia 2011 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przyjął decyzję BiH/17/2011 (2) w sprawie mianowania zastępcy Naczelnego Dowódcy Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie, generała Sir Richarda SHIRREFFA, dowódcą operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.

               (3)

               NATO podjęło decyzję o mianowaniu generała Sir Adriana BRADSHAWA zastępcą Naczelnego Dowódcy Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie w miejsce generała Sir Richarda SHIRREFFA. Generał Sir Adrian BRADSHAW zacznie pełnić swoje obowiązki w dniu 28 marca 2014 r. Generał Sir Adrian BRADSHAW powinien także zastąpić, począwszy od tego dnia, generała Sir Richarda SHIRREFFA jako dowódcę operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.

               (4)

               Należy zatem uchylić decyzję BiH/17/2011.

               (5)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne.

               (6)

               W dniach 12–13 grudnia 2002 r. na posiedzeniu w Kopenhadze Rada Europejska przyjęła deklarację stwierdzającą, że uzgodnienia „Berlin plus” i ich wykonanie dotyczyć będą wyłącznie tych państw członkowskich Unii, które są również członkami NATO albo stronami Partnerstwa dla Pokoju i które wskutek tego zawarły z NATO dwustronne umowy dotyczące bezpieczeństwa,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał Sir Adrian BRADSHAW zostaje niniejszym mianowany dowódcą operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie, począwszy od dnia 28 marca 2014 r.
   Artykuł 2
   Decyzja BiH/17/2011 traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 28 marca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 252 z 28.7.2004, s. 10.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/17/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie mianowania dowódcy operacji UE dla operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. L 18 z 21.1.2011, s. 41).


title: 2014/361/UE: Decyzja Rady z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Rady Ministrów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-WE

text:
               17.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 177/54

         DECYZJA RADY
   z dnia 5 czerwca 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Rady Ministrów AKP-UE w odniesieniu do zmiany załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-WE

      (2014/361/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (1) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-WE”),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 100 umowy o partnerstwie AKP-WE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do umowy o partnerstwie AKP-WE mogą być poddawane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

               (2)

               Międzynarodowe zobowiązania na rzecz skuteczności pomocy zostały podjęte przez strony umowy o partnerstwie AKP-WE w Pusanie, Akrze i na posiedzeniu Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD w Paryżu w 2010 r.

               (3)

               Do przepisów dotyczących przynależności państwowej i pochodzenia można wprowadzić dalsze ulepszenia zgodnie z tymi międzynarodowymi zobowiązaniami.

               (4)

               Doprecyzowanie i uproszczenie postanowień zawartych w załączniku IV do umowy o partnerstwie AKP-WE mogłoby podnieść skuteczność wdrożenia EFR,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Rady Ministrów AKP-UE w sprawie zmiany załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-WE, opiera się na projekcie decyzji Rady Ministrów AKP-UE załączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Po przyjęciu decyzji Rady Ministrów AKP-UE zostanie ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 5 czerwca 2014 r.

            W imieniu Rady

         N. DENDIAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. Umowa zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4) oraz umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3).

      PROJEKT
      DECYZJA RADY MINISTRÓW AKP-UE
      z dnia
      w sprawie zmiany załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-WE
      RADA MINISTRÓW AKP-UE,
      uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (1) i zmienioną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (2) oraz w Wagadugu dnia 22 czerwca 2010 r. (3) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP-WE”), w szczególności jej art. 100,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 100 umowy o partnerstwie AKP-WE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do umowy o partnerstwie AKP-WE mogą być poddawane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

                  (2)

                  Międzynarodowe zobowiązania na rzecz skuteczności pomocy zostały podjęte przez strony umowy o partnerstwie AKP-WE w Pusanie, Akrze i na posiedzeniu Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD w Paryżu w 2010 r.

                  (3)

                  Do przepisów dotyczących przynależności państwowej i pochodzenia można wprowadzić dalsze ulepszenia zgodnie z wyżej wspomnianymi międzynarodowymi zobowiązaniami.

                  (4)

                  Doprecyzowanie i uproszczenie przepisów zawartych w załączniku IV do umowy o partnerstwie AKP-WE mogłoby podnieść skuteczność wdrożenia EFR,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W załączniku IV do umowy o partnerstwie AKP-WE wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  art. 19C ust. 5 otrzymuje brzmienie:
                  „5.   Zgodnie ze zobowiązaniem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) i art. 50 niniejszej Umowy, zamówienia i dotacje finansowane ze środków udostępnianych w wieloletnich ramach finansowych współpracy z AKP przeprowadza się zgodnie ze stosownymi przepisami w zakresie środowiska i uznanymi międzynarodowymi podstawowymi standardami w dziedzinie prawa pracy.”;

                  2)

                  art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                  „1.   W procedurach udzielania zamówień publicznych lub dotacji finansowanych z wieloletnich ram finansowych współpracy na mocy niniejszej Umowy mogą brać udział wszystkie osoby fizyczne będące obywatelami następujących państw lub osoby prawne mające w tych państwach faktyczną siedzibę:

                              a)

                              państwo AKP, państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej, beneficjenci instrumentu pomocy przedakcesyjnej Wspólnoty Europejskiej, państwo członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz kraje i terytoria zamorskie objęte decyzją Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską (4);

                              b)

                              państwa i terytoria rozwijające się ujęte w wykazie Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD obejmującym kraje będące odbiorcami oficjalnej pomocy rozwojowej, które nie są członkami grupy G-20, bez uszczerbku dla statusu Republiki Południowej Afryki, zgodnie z postanowieniami protokołu 3;

                              c)

                              państwa, którym Komisja — w porozumieniu z państwami AKP — przyznała dostęp do pomocy zewnętrznej na zasadzie wzajemności;
                              Dostęp na zasadzie wzajemności można przyznać na ograniczony okres przynajmniej jednego roku, pod warunkiem że dane państwo uzna, na równych warunkach, kwalifikowalność podmiotów ze Wspólnoty i krajów kwalifikujących się na mocy niniejszego artykułu;

                              d)

                              państwo członkowskie OECD, w przypadku zamówień realizowanych w kraju najsłabiej rozwiniętym lub w głęboko zadłużonym kraju ubogim, ujętym w wykazie Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD obejmującym kraje będące odbiorcami oficjalnej pomocy rozwojowej, opublikowanym przez Komitet Pomocy Rozwojowej OECD.

                  3)

                  w art. 20 uchyla się ust. 1a;

                  4)

                  art. 20 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
                  „3.   Wszystkie dostawy i materiały zakupione na mocy zamówienia publicznego lub zgodnie z umową o udzielenie dotacji, finansowane z wieloletnich ram finansowych współpracy na mocy niniejszej Umowy, pochodzą z państwa kwalifikującego się, określonego w niniejszym artykule.
                  Mogą one jednak pochodzić z dowolnego państwa, gdy wartość dostaw i materiałów, które mają być zakupione, jest poniżej progu określonego dla stosowania konkurencyjnej procedury negocjacyjnej, ustanowionej zgodnie z art. 19 C ust. 1.
                  W tym kontekście definicję pojęcia »produkty pochodzące« ocenia się poprzez odniesienie do stosownych umów międzynarodowych, a dostawy pochodzące ze Wspólnoty obejmują dostawy pochodzące z krajów i terytoriów zamorskich.”;

                  5)

                  art. 20 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
                  „5.   Jeżeli z wieloletnich ram finansowych współpracy na mocy niniejszej Umowy finansowana jest operacja realizowana przez organizację międzynarodową, w procedurach udzielania zamówień publicznych lub dotacji mogą brać udział wszelkie osoby fizyczne i prawne, które są uprawnione do udziału zgodnie z ust. 1, a także wszelkie osoby fizyczne i prawne, które kwalifikują się na podstawie regulaminu danej organizacji, przy czym należy zapewnić równorzędne traktowanie wszystkich darczyńców. Takie same zasady mają zastosowanie do dostaw i materiałów.”;

                  6)

                  art. 20 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
                  „6.   Jeżeli z wieloletnich ram finansowych współpracy na mocy niniejszej Umowy finansowana jest operacja realizowana w ramach inicjatywy regionalnej, w procedurach udzielania zamówień publicznych lub dotacji mogą brać udział wszelkie osoby fizyczne i prawne, które są uprawnione do udziału zgodnie z ust. 1, a także wszelkie osoby fizyczne i prawne z państwa uczestniczącego w danej inicjatywie. Takie same zasady mają zastosowanie do dostaw i materiałów.”;

                  7)

                  art. 20 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
                  „7.   Jeżeli z wieloletnich ram finansowych współpracy na mocy niniejszej Umowy finansowana jest operacja współfinansowana przez partnera lub innego darczyńcę lub realizowana za pośrednictwem funduszu powierniczego ustanowionego przez Komisję, w procedurach udzielenia zamówień publicznych lub dotacji mogą brać udział wszelkie osoby fizyczne i prawne, które są uprawnione do udziału zgodnie z ust. 1, a także wszelkie osoby fizyczne i prawne, które kwalifikują się na mocy regulaminu tego partnera, innego darczyńcy lub na mocy zasad ustalonych w akcie założycielskim funduszu powierniczego.
                  W przypadku działań realizowanych za pośrednictwem organów, którym powierzono to zadanie i którymi są państwa członkowskie lub ich agencje, Europejski Bank Inwestycyjny bądź za pośrednictwem organizacji międzynarodowych lub ich agencji, uprawnione są również osoby fizyczne i prawne, które kwalifikują się na podstawie regulaminu tego organu, zgodnie ze wskazaniem w umowach zawartych z organem współfinansującym lub wykonawczym. Takie same zasady mają zastosowanie do dostaw i materiałów.”;

                  8)

                  w art. 20 dodaje się nowe ust. 8 i 9 w brzmieniu:
                  „8.   Jeżeli z wieloletnich ram finansowych współpracy na mocy niniejszej Umowy finansowana jest operacja współfinansowana w ramach innego unijnego instrumentu finansowania, w procedurach udzielania zamówień publicznych lub dotacji mogą brać udział wszelkie osoby fizyczne i prawne, które są uprawnione do udziału zgodnie z ust. 1, a także wszelkie osoby fizyczne i prawne, które kwalifikują się zgodnie z tymi instrumentami. Takie same zasady mają zastosowanie do dostaw i materiałów.
                  9.   Zakres kwalifikowalności określony w niniejszym artykule można ograniczyć pod względem przynależności państwowej, siedziby lub rodzaju wnioskodawców, jeżeli wymagają tego charakter i cele działania i jest to uzasadnione koniecznością jego skutecznej realizacji.”;

                  9)

                  art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                  „1.   Oferenci, wnioskodawcy i kandydaci z państw trzecich niekwalifikujący się na podstawie art. 20 mogą być uprawnieni do udziału w procedurach udzielania zamówień publicznych lub dotacji finansowanych przez Wspólnotę z wieloletnich ram finansowych współpracy na mocy niniejszej Umowy lub dostawy i materiały niekwalifikującego się pochodzenia mogą zostać uznane za kwalifikujące się na uzasadnione żądanie państw AKP lub właściwej organizacji lub organu na szczeblu regionalnym lub między państwami AKP w przypadku:

                              a)

                              państw utrzymujących tradycyjne gospodarcze, handlowe lub geograficzne stosunki z sąsiednimi państwami beneficjentami; lub

                              b)

                              wystąpienia nagłej konieczności albo niedostępności produktów i usług na rynku danych państw, lub też w innych należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli zastosowanie zasad kwalifikowalności uniemożliwiłoby lub nadmiernie utrudniłoby realizację projektu, programu lub działania.

                        Państwo AKP lub właściwa organizacja lub organ na szczeblu regionalnym lub między państwami AKP każdorazowo przekazują Komisji informacje niezbędne do podjęcia decyzji w sprawie takiego odstępstwa.”;

                  10)

                  art. 26 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                              „a)

                              w przypadku zamówień na wykonanie robót o wartości poniżej 5 000 000 EUR, pod warunkiem że co najmniej jedna czwarta kapitału akcyjnego oraz kadry kierowniczej pochodzi z jednego lub kilku państw AKP, wobec oferentów z państw AKP stosowana jest podczas oceny finansowej preferencja cenowa na poziomie 10 %;”;

                  11)

                  art. 26 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                              „b)

                              w przypadku zamówień na dostawy o wartości poniżej 300 000 EUR, wobec oferentów z państw AKP, indywidualnie bądź w ramach konsorcjum z partnerami europejskimi, stosowana jest podczas oceny finansowej preferencja cenowa na poziomie 15 %;”;

                  12)

                  art. 26 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

                              „c)

                              w odniesieniu do zamówień na usługi, innych niż umowy ramowe Komisji Europejskiej, przy ocenie ofert technicznych preferencyjnie traktowane są oferty przedłożone przez osoby fizyczne lub prawne z państw AKP indywidualnie lub w ramach konsorcjum z innymi takimi osobami.”;

                  13)

                  art. 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
                  „2.   Bez uszczerbku dla postanowień ust. 1 w przypadku gdy dwie oferty dotyczące zamówień na zrealizowanie robót, dostaw lub usług zostaną uznane za równoważne, preferencyjnie traktowany jest:

                              a)

                              oferent z państwa AKP; lub

                              b)

                              w przypadku braku takiej oferty, oferent, który:

                                          (i)

                                          umożliwia najlepsze wykorzystanie zasobów fizycznych i zasobów ludzkich państw AKP;

                                          (ii)

                                          daje największe możliwości zlecania podwykonawstwa spółkom, przedsiębiorstwom lub osobom fizycznym z państw AKP; lub

                                          (iii)

                                          stanowi konsorcjum osób fizycznych, spółek lub przedsiębiorstw z państw AKP i Wspólnoty.”.

            Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Ministrów AKP-UE

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. Sprostowanie do umowy opublikowano w Dz.U. L 385 z 29.12.2004, s. 88.

         (2)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27.

         (3)  Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3.

         (4)  Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1.”;


title: 2004/589/WE: Decyzja Rady z dnia 19 lipca 2004 r. dotycząca zawiadomienia Republiki Korei o wypowiedzeniu przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie zamówień telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei

text:
               6.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 260/8

         DECYZJA RADY
   z dnia 19 lipca 2004 r.
   dotycząca zawiadomienia Republiki Korei o wypowiedzeniu przez Wspólnotę Europejską Porozumienia w sprawie zamówień telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei
   (2004/589/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z pierwszym zdaniem jego art. 300,
   uwzględniając art. 8 ust. 5 Porozumienia w sprawie zamówień telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei (1) („Porozumienie”) zawartego na mocy decyzji 97/784/WE (2),
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 8 ust. 5 Porozumienia każda ze stron może wypowiedzieć Porozumienie, zawiadamiając o tym drugą stronę.

               (2)

               Po wycofaniu się wspólnotowych operatorów telekomunikacyjnych, liberalizacji koreańskiego rynku telekomunikacyjnego i prywatyzacji przedsiębiorstwa Korea Telecom, Porozumienie stało się bezprzedmiotowe.

               (3)

               Korea również stoi na stanowisku, że Porozumienie stało się bezprzedmiotowe.

               (4)

               Byłoby wskazane, aby Wspólnota wypowiedziała Porozumienie.

               (5)

               Rada powinna upoważnić Komisję do zawiadomienia o wypowiedzeniu Porozumienia.

               (6)

               Memorandum w sprawie udzielania zamówień przez prywatnych operatorów telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei (3) powinno nadal obowiązywać,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wspólnota wypowiada Porozumienie w sprawie zamówień telekomunikacyjnych między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do zawiadomienia Republiki Korei o tym wypowiedzeniu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 19 lipca 2004 r.

            W imieniu Rady

         P. H. DONNER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 321 z 22.11.1997, str. 32.

      (2)  Dz.U. L 321 z 22.11.1997, str. 30.

      (3)  Dz.U. L 321 z 22.11.1997, str. 41.


title: 2007/765/WE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2007 r. dotycząca przystąpienia Bułgarii i Rumunii do konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie zakazu kierowania pojazdem

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 307/22

      DECYZJA RADY

   z dnia 8 listopada 2007 r.
   dotycząca przystąpienia Bułgarii i Rumunii do konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie zakazu kierowania pojazdem
   (2007/765/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o przystąpieniu z 2005 r.,
   uwzględniając Akt przystąpienia z 2005 r., w szczególności jego art. 3 ust. 4,
   uwzględniając zalecenie Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konwencja sporządzona na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie zakazu kierowania pojazdem (2) (zwana dalej „konwencją o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych”), została sporządzona w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 1998 r., lecz nie weszła jeszcze w życie.

               (2)

               Artykuł 3 ust. 3 Aktu przystąpienia przewiduje, że Bułgaria i Rumunia mają przystąpić do konwencji i protokołów, wyszczególnionych w załączniku I do Aktu przystąpienia, w tym między innymi do konwencji o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych. Mają one wejść w życie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii w dniu określonym przez Radę.

               (3)

               Zgodnie z art. 3 ust. 4 Aktu przystąpienia, Rada dokonuje wszelkich dostosowań wymaganych w związku z przystąpieniem do tych konwencji i protokołów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Konwencja o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych wchodzi w życie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii w dniu, w którym wejdzie ona w życie w odniesieniu do państw członkowskich będących jej pierwotnymi sygnatariuszami.
   Artykuł 2
   Tekst konwencji o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych sporządzony w językach bułgarskim i rumuńskim (3) jest autentyczny na tych samych warunkach co inne teksty tej konwencji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         R. PEREIRA

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 10 lipca 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. C 216 z 10.7.1998, str. 1.

      (3)  Wersje bułgarska i rumuńska konwencji zostaną opublikowane w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego w późniejszym terminie.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 283/2010/UE z dnia 25 marca 2010 r. ustanawiająca europejski instrument mikrofinansowy na rzecz zatrudnienia i włączenia społecznego Progress

text:
               7.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 87/1

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 283/2010/UE
   z dnia 25 marca 2010 r.
   ustanawiająca europejski instrument mikrofinansowy na rzecz zatrudnienia i włączenia społecznego Progress
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 175 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
   stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja przyjęła w dniu 7 kwietnia 2000 r. komunikat zatytułowany „Zatrudnienie w miejscu zamieszkania – Lokalny wymiar europejskiej strategii zatrudnienia”.

               (2)

               W komunikacie Komisji z dnia 13 listopada 2007 r. zatytułowanym „Europejska inicjatywa na rzecz rozwoju mikrokredytów dla wsparcia wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” określono cztery podstawowe obszary wymagające działania: poprawa otoczenia prawnego i instytucjonalnego w państwach członkowskich, tworzenie klimatu sprzyjającego zatrudnieniu i przedsiębiorczości, promowanie najlepszych praktyk oraz zapewnienie dodatkowego kapitału finansowego dla instytucji mikrofinansowych. Pierwszym krokiem w realizacji tego planu było stworzenie przez Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w 2008 r. inicjatywy Jasmine (Wspólne Działania na rzecz Wspierania Instytucji Mikrofinansowych w Europie), oferującej mentoring pozabankowym instytucjom udzielającym finansowania w formie mikrokredytów, a także kanał finansowania ze strony EBI na łączną kwotę 20 mln EUR.

               (3)

               Komunikat Komisji z dnia 24 maja 2006 r. zatytułowany „Upowszechnianie godnej pracy dla wszystkich – Wkład UE w realizację programu godnej pracy na świecie” wskazał na wagę godnej pracy dla wszystkich, co uczynił również Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie upowszechniania godnej pracy dla wszystkich (4).

               (4)

               W oświadczeniu przywódców obecnych na szczycie G-20 w Pittsburghu w dniach 24–25 września 2009 r. zawarto zobowiązanie do poprawy dostępu ubogiej ludności do usług finansowych, na przykład poprzez mikrofinansowanie. Przywódcy zobowiązali się także do powołania grupy ekspertów ds. międzynarodowej integracji finansowej, która określi, jakie wnioski wyciągnięto w zakresie innowacyjnych sposobów podejścia do udostępniania usług finansowych ubogiej ludności, będzie promować skuteczne podejścia regulacyjne i polityczne, a także opracuje normy dotyczące dostępu do finansowania, wiedzy na temat finansów oraz ochrony konsumentów.

               (5)

               Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 24 marca 2009 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie „Europejskiej inicjatywy na rzecz rozwoju mikrokredytów dla wsparcia wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” zwrócił się o wzmocnienie wysiłków w kierunku rozwoju mikrokredytów wspierających wzrost i zatrudnienie. Parlament Europejski zatwierdził także dodatkowe 4 mln EUR wsparcia na działanie pilotażowe realizowane w ramach Jasmine. Parlament Europejski wezwał również Komisję do współfinansowania projektów w zakresie mikrokredytów, szczególnie dla grup w niekorzystnej sytuacji.

               (6)

               Konieczne jest nasilenie działań Unii i państw członkowskich, zmierzających do zwiększenia dostępu do mikrofinasowania i jego dostępności w wystarczającej skali i w rozsądnych terminach, aby zaspokoić wysokie zapotrzebowanie ze strony tych podmiotów, które najbardziej potrzebują tego rodzaju finansowania w okresie kryzysu, tj. osób, które utraciły pracę, tych, dla których istnieje ryzyko, że ją utracą lub mających trudności z wejściem lub powrotem na rynek pracy, jak również osób zagrożonych wykluczeniem społecznym lub osób w trudnej sytuacji, znajdujących się w gorszej sytuacji pod względem dostępu do tradycyjnego rynku kredytowego oraz które są skłonne założyć lub dalej rozwijać własne mikroprzedsiębiorstwo, np. jednoosobową działalność gospodarczą, przy aktywnym promowaniu równych szans dla kobiet i mężczyzn.

               (7)

               W komunikacie Komisji z dnia 3 czerwca 2009 r. zatytułowanym „Wspólne zobowiązanie na rzecz zatrudnienia” podkreślono potrzebę zaoferowania osobom bezrobotnym nowej szansy i otwarcia drogi do przedsiębiorczości niektórym grupom Europejczyków znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji, które mają trudności w dostępie do tradycyjnego rynku kredytowego. Oprócz istniejących instrumentów konieczne są konkretne działania w celu dalszej poprawy spójności gospodarczej i społecznej poprzez wsparcie działań EBI i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (EFI) oraz innych międzynarodowych instytucji finansowych bez uszczerbku dla działań państw członkowskich. W związku z tym Komisja zapowiedziała wniosek dotyczący stworzenia nowego instrumentu mikrofinansowego dla całej UE (zwanego dalej „Instrumentem”) w celu skuteczniejszego dotarcia z mikrofinansowaniem do grup narażonych na szczególne ryzyko oraz w celu jeszcze silniejszego wspierania rozwoju przedsiębiorczości, gospodarki socjalnej i mikroprzedsiębiorstw. Aby Instrument był skuteczny, miał długotrwały wpływ, docierał do potencjalnych beneficjentów oraz służył jako aktywny element zarówno w zakresie polityki gospodarczej, jak i polityki rozwoju lokalnego, państwa członkowskie mogą ustanowić krajowy punkt kontaktowy, w celu koordynacji, oceny i monitorowania wszystkich działań podejmowanych na ich terytorium w ramach Instrumentu.

               (8)

               W Unii Europejskiej coraz więcej środków mikrofinansowania osób w trudnej sytuacji, znajdujących się w gorszej sytuacji pod względem dostępu do tradycyjnego rynku kredytowego, udzielają niekomercyjne instytucje mikrofinansowe, spółdzielnie kredytowe i banki realizujące zasady społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw. Instrument powinien pomóc tym kredytodawcom, którzy stanowią uzupełnienie komercyjnego rynku bankowego, poprzez zwiększanie dostępności mikrofinansowania w celu sprostania obecnym poziomom popytu.

               (9)

               W Unii Europejskiej w wielu przypadkach mikrofinansowania udzielają baki komercyjne i powinny one stać się istotnym partnerem w ramach tego Instrumentu w celu przywrócenia zaufania na rynku kredytowym oraz z myślą głównie o konsumentach, którzy nie mają zdolności kredytowej.

               (10)

               Podmioty publiczne i prywatne udzielające mikrofinansowania zgodnie z niniejszą decyzją powinny stosować się do zasady odpowiedzialnego udzielania pożyczek i tym samym unikać w szczególności nadmiernego zadłużenia osób fizycznych i przedsiębiorstw.

               (11)

               Poza trudnościami w uzyskaniu dostępu do finansowania do największych przeszkód w zakładaniu i rozwijaniu mikroprzedsiębiorstw należą wykluczenie społeczne oraz niepewność związana z przechodzeniem ze stanu bezrobocia lub z korzystania ze świadczeń opieki społecznej na samozatrudnienie. Europejski system mikrofinansowania może przyczynić się do wsparcia struktur gospodarki społecznej, które pomagają osobom wykluczonym i towarzyszą im w trakcie reintegracji społecznej oraz ułatwiają im dostęp do szkoleń, dzięki którym mogą one nabyć minimalne umiejętności niezbędne do trwałego zaangażowania się w projekt przedsiębiorstwa.

               (12)

               Wykorzystanie zasobów Unii jest działaniem właściwym i odpowiada wyżej wymienionej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 marca 2009 r. Ponadto jeden instrument obejmujący całą UE pozwoli na skupienie wsparcia na zasadzie dźwigni finansowej ze strony międzynarodowych instytucji finansowych i na uniknięcie rozproszonego podejścia, zwiększając podaż mikrofinansowania we wszystkich państwach członkowskich. W celu wykorzystania doświadczenia międzynarodowych instytucji finansowych, w szczególności EBI i EFI, Instrument powinien zostać ustanowiony na zasadzie wspólnego zarządzania.

               (13)

               Działania finansowane w ramach Instrumentu powinny być spójne i zgodne z polityką Unii w innych dziedzinach, a także z postanowieniami Traktatu i przepisami aktów przyjętych na jego podstawie. Działania w ramach Instrumentu powinny mieć charakter uzupełniający w stosunku do innych interwencji Unii, w szczególności instrumentów finansowych Programu Ramowego na rzecz Konkurencyjności i Innowacji (CIP), Jasmine, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW), Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Jeremie (Wspólnych zasobów europejskich dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw) oraz Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS).

               (14)

               Do celów niniejszej decyzji termin „mikrofinansowanie” powinno obejmować gwarancje, mikrokredyt, instrumenty kapitałowe i quasi-kapitałowe udzielane osobom i mikroprzedsiębiorstwom objętym niniejszą decyzją, przy czym mikrokredyt zdefiniowany jako kredyt na kwotę poniżej 25 000 EUR. W zaleceniu Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (5) zdefiniowano „mikroprzedsiębiorstwo” jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 osób (w tym jednoosobową działalność gospodarczą), którego roczny obrót lub roczna kwota bilansu nie przekracza 2 mln EUR, co powinno stanowić właściwą definicję na użytek niniejszej decyzji.

               (15)

               Do celów niniejszej decyzji i zgodnie z przepisami krajowymi „mikroprzedsiębiorstwo w gospodarce socjalnej” powinno oznaczać mikroprzedsiębiorstwo, które wytwarza towary i usługi w ramach jednoznacznej misji społecznej lub które świadczy usługi dla członków społeczności w celu niedochodowym.

               (16)

               Instrument należy wdrażać za pomocą odpowiednich działań obejmujących podział ryzyka, gwarancje, instrumenty kapitałowe i dłużne, które międzynarodowe instytucje finansowe oferują podmiotom zajmującym się mikrofinansowaniem. W celu zwiększenia skuteczności Instrumentu należy go koordynować i realizować równolegle z istniejącymi europejskimi i krajowymi instrumentami finansowymi, a także z krajowymi instytucjami finansowymi,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ustanowienie Instrumentu
   Niniejszym ustanawia się europejski instrument mikrofinansowy na rzecz zatrudnienia i włączenia społecznego, zwany Europejskim Instrumentem Mikrofinansowym Progress (zwany dalej „Instrumentem”).
   Artykuł 2
   Cel
   1.   W ramach Instrumentu przekazywane są zasoby Unii w celu zwiększenia dostępu do mikrofinasowania i jego dostępności dla:

               a)

               osób pozbawionych pracy lub zagrożonych utratą pracy, lub mających trudności z wejściem lub powrotem na rynek pracy, jak również osób zagrożonych wykluczeniem społecznym lub osób słabszych znajdujących się w gorszej sytuacji pod względem dostępu do tradycyjnego rynku kredytowego oraz skłonnych założyć lub dalej rozwijać własne mikroprzedsiębiorstwo, w tym jednoosobową działalność gospodarczą;

               b)

               mikroprzedsiębiorstw, w szczególności w gospodarce socjalnej, jak również mikroprzedsiębiorstw zatrudniających osoby, o których mowa w lit. a).

         2.   Instrument zapewnia unijne środki dostępu do mikrofinansowania oraz aktywne promowanie równych szans dla kobiet i mężczyzn.
   Artykuł 3
   Budżet
   1.   Wkład finansowy z budżetu Unii na rzecz Instrumentu na okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 100 milionów EUR.
   2.   Decyzja w sprawie rocznych środków zostaje podjęta podczas rocznej procedury budżetowej, w tym w razie potrzeby z zastosowaniem pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (6) lub też z zastosowaniem innych środków przewidzianych w tym Porozumieniu.
   3.   Łączny budżet na środki wsparcia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. d), nie przekraczają 1 % budżetu Instrumentu, określonego w ust. 1 niniejszego artykułu.
   4.   Wkład finansowy pokrywa cały koszt Instrumentu, w tym opłaty za zarządzanie na rzecz międzynarodowych instytucji finansowych, o których mowa w art. 5 ust. 2, zarządzających wkładem Unii, a także wszelkie inne koszty kwalifikowalne.
   Artykuł 4
   Kwalifikujące się działania i beneficjenci
   1.   Realizacja Instrumentu odbywa się poprzez następujące działania, w zależności od sytuacji:

               a)

               gwarancje i instrumenty podziału ryzyka;

               b)

               instrumenty kapitałowe;

               c)

               instrumenty dłużne;

               d)

               środki wsparcia, takie jak działalność informacyjna, monitorowanie, kontrola, audyt i ocena, bezpośrednio konieczne dla skutecznego i efektywnego wdrożenia niniejszej decyzji i osiągnięcia jej celów.

         2.   Instrument jest dostępny dla podmiotów publicznych i prywatnych o zasięgu krajowym, regionalnym lub lokalnym, posiadających siedzibę w państwach członkowskich i oferujących mikrofinansowanie osobom i mikroprzedsiębiorstwom w państwach członkowskich.
   3.   W celu dotarcia do końcowych beneficjentów oraz utworzenia konkurencyjnych i rentownych mikroprzesiębiorstw publiczne i prywatne podmioty, o których mowa w ust. 2, ściśle współpracują z organizacjami zaangażowanymi w reprezentowanie interesów końcowych beneficjentów mikrokredytów oraz organizacjami, w szczególności wspieranymi z EFS, oferującymi programy doradcze i szkoleniowe dla beneficjentów końcowych.
   Artykuł 5
   Zarządzanie
   1.   Komisja zarządza Instrumentem zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (7).
   2.   W celu realizacji działań, o których mowa w art. 4 ust. 1, z wyjątkiem środków wsparcia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. d), Komisja zawiera umowy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi, w szczególności z EBI i EFI, zgodnie z art. 53d rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i art. 43 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (8). Umowy te obejmują szczegółowe postanowienia dotyczące realizacji zadań powierzonych tym instytucjom finansowym, w tym postanowienia uwzględniające konieczność zapewnienia charakteru uzupełniającego i koordynacji z istniejącymi europejskimi i krajowymi instrumentami finansowymi oraz propagowania ich szerokiego i zrównoważonego zasięgu w państwach członkowskich.
   3.   Aby zrealizować cel ustanowiony w art. 2 oraz wdrożyć działania określone w art. 4, umowy, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zawierają ponadto obowiązek reinwestowania środków i wpływów, łącznie z dywidendami i zwrotami, spoczywający na międzynarodowych instytucjach finansowych, w działania, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a), b) i c), przez okres sześciu lat od daty uruchomienia Instrumentu.
   4.   Po zamknięciu Instrumentu pozostałe saldo należne Unii Europejskiej zostaje przekazane do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
   5.   Międzynarodowe instytucje finansowe, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zawierają pisemne umowy z podmiotami publicznymi i prywatnymi oferującymi mikrofinansowanie, o których mowa w art. 4 ust. 2, określające zobowiązanie tych podmiotów do wykorzystywania zasobów udostępnionych w ramach Instrumentu zgodnie z celami określonymi w art. 2 oraz do udzielania informacji na potrzeby sporządzania sprawozdań rocznych, o których mowa w art. 8 ust. 1.
   6.   Budżetem przeznaczonym na środki wsparcia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. d), zarządza Komisja.
   Artykuł 6
   Zgodność
   W ramach Instrumentu finansuje się działania zgodne z postanowieniami Traktatu i aktów przyjętych na jego podstawie.
   Artykuł 7
   Ochrona interesów finansowych Unii
   1.   Komisja zapewnia ochronę interesów finansowych Unii w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszej decyzji poprzez stosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom, poprzez skuteczne kontrole oraz odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – poprzez zastosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej (9), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (10) oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (11).
   2.   W odniesieniu do działań Unii finansowanych na mocy niniejszej decyzji, OLAF ma uprawnienia do prowadzenia dochodzeń na podstawie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 i rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96, które stosuje się do każdego naruszenia przepisów prawa unijnego, w tym naruszenia zobowiązań umownych ustanowionych na podstawie Instrumentu, wynikajacego z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej lub budżetach przez nią zarządzanych poprzez nieuzasadnioną pozycję wydatków.
   3.   Wszelkie środki wykonawcze wynikające z niniejszej decyzji zawierają odniesienie do ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz ustanawiają w szczególności nadzór oraz kontrolę finansową Komisji lub upoważnionego przez nią pełnomocnika, a także kontrolę w drodze audytów przeprowadzanych przez Europejski Trybunał Obrachunkowy, z kontrolą na miejscu włącznie, w razie potrzeby.
   Artykuł 8
   Sprawozdanie roczne
   1.   Międzynarodowe instytucje finansowe, o których mowa w art. 5 ust. 2, przekazują Komisji roczne sprawozdania z realizacji, opisujące wspierane działania pod kątem realizacji finansowej, dystrybucji i dostępności środków finansowych w odniesieniu do poszczególnych sektorów i rodzajów beneficjentów, przyjętych lub odrzuconych wniosków, zawartych umów, finansowanych działań oraz wyników.
   2.   Nie później niż dnia 8 kwietnia 2011 r., a następnie co roku, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie ilościowe i jakościowe z działalności prowadzonej w minionym roku na podstawie niniejszej decyzji. Sprawozdanie roczne opiera się na sprawozdaniach z realizacji, o których mowa w ust. 1. Zawiera ono w szczególności informacje na temat przyjętych lub odrzuconych wniosków, zawartych umów, finansowanych działań, całkowitą liczbę i rodzaj beneficjentów, a także podział środków pod względem geograficznym i sektorowym.
   Sprawozdanie roczne zawiera ponadto informacje na temat wpływu i ciągłości Instrumentu wyrażonych w ogólnej liczbie osób, które są nadal zatrudnione, i ogólnej liczbie mikroprzedsiębiorstw, które w dalszym ciągu prowadzą działalność na koniec okresu wsparcia udzielanego za pośrednictwem Instrumentu. Wreszcie sprawozdanie roczne będzie zawierało informacje na temat uzupełniającego charakteru wobec innych interwencji Unii, w szczególności EFS.
   3.   Po przedstawieniu trzeciego sprawozdania rocznego i na podstawie wniosku złożonego przez Komisję Parlament Europejski i Rada mogą dokonać przeglądu niniejszej decyzji.
   4.   Sprawozdanie roczne, o którym mowa w ust. 2, będzie przekazywane do wiadomości Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
   5.   Opierając się na sprawozdaniu rocznym, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, Komisja dokonuje wysiłków w celu zapewnienia, aby Instrument spełniał cel określony w art. 2 oraz żeby był on dostępny w całej Unii Europejskiej dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym lub osób, które mają trudności z dostępem do tradycyjnego rynku kredytowego.
   Artykuł 9
   Ocena
   1.   Komisja przeprowadza z własnej inicjatywy oceny okresowe i ocenę końcową w ścisłej współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi, o których mowa w art. 5 ust. 2. Oceny okresowej dokonuje się w cztery lata od uruchomienia Instrumentu, natomiast oceny końcowej – najpóźniej jeden rok od wygaśnięcia mandatu lub mandatów udzielonych międzynarodowym instytucjom finansowym, o których mowa w art. 5 ust. 2. W ocenie końcowej analizuje się w szczególności zakres, w jakim Instrument w ujęciu całościowym osiągnął wyznaczone cele.
   2.   Wyniki oceny będą przekazywane do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
   Artykuł 10
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 25 marca 2010 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         D. LÓPEZ GARRIDO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 318 z 23.12.2009, s. 80.

      (2)  Opinia wydana dnia 7 października 2009 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 2009 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 8 marca 2010 r.

      (4)  Dz.U. C 102 E z 24.4.2008, s. 321.

      (5)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

      (6)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

      (11)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie podziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich od roku budżetowego 2002 (EBC/2001/16)

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0914

Dziennik Urzędowy L 337 , 20/12/2001 P. 0055 - 0061

		Decyzja Europejskiego Banku Centralnegoz dnia 6 grudnia 2001 r.w sprawie podziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich od roku budżetowego 2002(EBC/2001/16)(2001/914/WE)RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (dalej zwany "Statutem"), w szczególności jego art. 32,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Zgodnie z art. 32 ust. 1 Statutu dochód pieniężny jest to dochód, który tworzy się narastająco w krajowych bankach centralnych (KBC) w trakcie pełnienia ich funkcji związanych z polityką pieniężną. Na mocy art. 32 ust. 2 Statutu kwota dochodu pieniężnego danego KBC powinna być równa rocznemu dochodowi tego banku z jego aktywów, uzyskiwanych w zamian za banknoty będące w obiegu i zobowiązania z tytułu wkładów w instytucjach kredytowych. Aktywa te KBC przeznaczają na cele zgodne z zaleceniami Rady Prezesów. Od roku budżetowego 2003 KBC powinny asygnować te aktywa, wynikające z pełnienia funkcji polityki pieniężnej, jako aktywa uzyskiwane w zamian za banknoty będące w obiegu i zobowiązania z tytułu wkładów w instytucjach kredytowych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 Statutu kwotę dochodu pieniężnego każdego KBC należy pomniejszyć o kwotę równą odsetkom zapłaconym przez ten KBC od zobowiązań z tytułu wkładów w instytucjach kredytowych, stosownie do art. 19 Statutu.(2) Zgodnie z art. 32.5 Statutu kwota dochodu pieniężnego KBC jest dla nich przeznaczona proporcjonalnie do wpłaconych udziałów w kapitale Europejskiego Banku Centralnego (EBC).(3) Zgodnie z art. 32.6 i 32.7 Statutu Rada Prezesów EBC ma prawo uchwalać wytyczne odnośnie do rozliczania przez EBC sald wynikających z podziału dochodu pieniężnego i przyjmować wszelkie inne środki konieczne dla stosowania art. 32 Statutu.(4) Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia EUR [1] od 1 stycznia 2002 r. EBC i KBC (dalej zwane "Eurosystemem") wprowadzą do obiegu banknoty wyrażone w EUR. Artykuł 15 niniejszego rozporządzenia stanowi, że banknoty w krajowych jednostkach walutowych pozostaną legalnym środkiem płatniczym przez okres maksimum sześciu miesięcy od zakończenia okresu przejściowego. A zatem rok 2002 uważany będzie za rok szczególny, gdyż będące w obiegu banknoty oznaczone w krajowych jednostkach walutowych będą mogły nadal stanowić znaczną część całkowitej wartości znajdujących się w obiegu banknotów Eurosystemu, przy czym Państwa Członkowskie mogą stosować różne wzorce postępowania w tym zakresie. Sytuację tę można porównać z sytuacją, jaka miała miejsce w latach 1999-2001. W związku z tym dla roku budżetowego 2002 dochód pieniężny należy obliczyć metodą analogiczną do tej, którą przewiduje decyzja EBC/2000/19 z dnia 3 listopada 1998 r., zmieniona decyzją z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie podziału dochodu pieniężnego krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich i strat EBC za lata budżetowe 1999-2001 [2], w celu zapewnienia aby zmiany w procedurach obiegu banknotów nie miały znaczącego, negatywnego wpływu na odnośne pozycje dochodów KBC. W przypadku roku 2002 art. 32 ust. 3 Statutu zezwala Radzie Prezesów na podjęcie decyzji, na zasadzie odstępstwa od art. 32 ust. 2, że dochód pieniężny ma być mierzony według metody alternatywnej.(5) Artykuł 9 ust. 1 zalecenia EBC/2001/1 z dnia 10 stycznia 2001 r., przyjmując niektóre przepisy dotyczące wymiany środków pieniężnych z 2002 r. [3] stanowi, że pierwsza partia banknotów EUR przekazana instytucjom kredytowym lub ich wyznaczonym przedstawicielom zostanie zapisana w ciężar ich odpowiednich rachunków prowadzonych w KBC, w zależności od przypadku, według ich wartości nominalnej, zgodnie z następującym "liniowym modelem debetowania": 1/3 przekazanej kwoty na dzień 2 stycznia 2002 r., 1/3 — na dzień 23 stycznia 2002 r., i ostatnia 1/3 — na dzień 30 stycznia 2002 r. Kalkulacja dochodu pieniężnego za rok 2002 musi uwzględniać ten "liniowy model debetowania".(6) Niniejsza decyzja odnosi się do decyzji EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie emisji banknotów EUR [4], która stanowi, że EBC i KBC emitują banknoty EUR. Decyzja EBC/2001/15 ustala przydział będących w obiegu banknotów EUR dla KBC proporcjonalnie do wpłaconych przez nie udziałów w kapitale EBC. Ta sama decyzja przypisuje EBC 8 % całkowitej wartości znajdujących się w obiegu banknotów EUR. Podział banknotów EUR pomiędzy członkami Eurosystemu stanowi podstawę wewnętrznych sald Eurosystemu. Wyrównanie tych wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu ma bezpośredni wpływ na dochód każdego z członków Eurosystemu, a zatem powinno być uregulowane na mocy tej decyzji. Dochód uzyskiwany narastająco przez EBC z tytułu rekompensat uzyskiwanych w wyniku wewnętrznych roszczeń Eurosystemu wobec KBC w związku z ich udziałem w będących w obiegu banknotach EUR powinien, z zasady, zostać podzielony pomiędzy KBC zgodnie z decyzjami Rady Prezesów, proporcjonalnie do ich udziału w kluczu subskrybowanego kapitału w tym samym roku budżetowym, w których dochód ten został osiągnięty.(7) Saldo netto wewnętrznych roszczeń i zobowiązań Eurosystemu z tytułu będących w obiegu banknotów EUR należy wyrównać stosując obiektywne kryterium określające koszt pieniężny. W tym kontekście stawkę głównych operacji refinansowania stosowaną przez Eurosytem w jego ofertach przetargowych na główne operacje refinansowania przyjmuje się w sposób właściwy.(8) Wewnętrzne zobowiązania netto Eurosystemu z tytułu będących w obiegu banknotów EUR należy włączyć do podstawy zobowiązania dla celów kalkulacji dochodu pieniężnego KBC zgodnie z art. 32 ust. 2 Statutu, gdyż są one równoznaczne z banknotami w obiegu. Rozliczenie oprocentowania wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczące pozostających w obiegu banknotów EUR spowoduje w rezultacie podział znacznej kwoty dochodu pieniężnego Eurosystemu pomiędzy KBC proporcjonalnie do ich wpłaconych udziałów w kapitale EBC. Te wewnętrzne salda Eurosystemu należy poddać korekcie w celu umożliwienia stopniowego dostosowania bilansów i rachunków wyników KBC. Korekta powinna opierać się na wartości będących w obiegu banknotów EUR wyemitowanych przez każdy z KBC w okresie przed wprowadzeniem banknotów EUR. Korekty te powinny uwzględniać szczególne okoliczności roku 2002, w którym Państwa Członkowskie realizują różne scenariusze wymiany pieniędzy i w którym instytucje kredytowe zwiększą w różnym stopniu swoje zwykłe zasoby gotówki. Korekty należy wprowadzać corocznie, zgodnie z ustalonym wzorem, przez okres nie dłuższy niż pięć lat po 2002 r.(9) Korekty wewnętrznych sald eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu zostały wyliczone w celu zrekompensowania znaczących zmian w pozycjach dochodu KBC, stanowiących konsekwencję wprowadzenia banknotów EUR, a następnie podziału dochodu pieniężnego. W związku z tym Rada Prezesów zadecydowała nie odwoływać się do odstępstwa od art. 32 Statutu, dozwolonego w art. 51 Statutu.(10) Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu muszą uwzględnić szczególną sytuację Wielkiego Księstwa Luksemburga, wynikającą z ostatnich wydarzeń w zakresie polityki pieniężnej.(11) Rada Prezesów EBC uchwaliła niniejszą decyzję, oczekując, że jej rezultaty gospodarcze i będąca ich konsekwencją równowaga finansowa nie ulegną zmianie w okresie stosowania art. 4 niniejszej decyzji. A zatem zapewnienie utrzymania systemu przewidzianego niniejszą decyzją do 31 grudnia 2007 r. stanowi wiążące zobowiązanie Rady Prezesów EBC,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1DefinicjeDo celów niniejszej decyzji:a) "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznacza te Państwa Członkowskie, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską;b) "KBC" oznacza krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich;c) "podstawa zobowiązania" oznacza kwotę kwalifikujących się zobowiązań, w ramach bilansu każdego KBC, określoną zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji;d) "aktywa celowe" oznacza kwotę aktywów posiadanych zgodnie z podstawą zobowiązań, w ramach bilansu każdego KBC, określoną zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji;e) "wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR" oznacza roszczenia i zobowiązania powstające pomiędzy KBC a EBC oraz między danym KBC a innymi KBC w wyniku stosowania art. 4 decyzji EBC/2001/15 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie emisji banknotów EUR;f) "klucz subskrybowanego kapitału akcyjnego" oznacza wartości procentowe, które wynikają ze stosowania wobec KBC ważenia według klucza określonego w art. 29 ust. 1 Statutu i ustanowionego w decyzji EBC/1998/13 z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie udziałów procentowych krajowych banków centralnych w kluczu stosowanym dla kapitału Europejskiego Banku Centralnego [5];g) "instytucje kredytowe" oznacza instytucje kredytowe podlegające wymaganiom odnośnie do rezerw minimalnych zgodnie z rozporządzeniem EBC/1998/15 [6] w sprawie stosowania rezerw minimalnych, zmienionym rozporządzeniem EBC/2000/8 [7];h) "HBS" oznacza bilans zrównoważony, sporządzony według struktury podanej w załączniku IX do zalecenia EBC/2000/18 w sprawie ram prawnych prowadzenia rachunkowości i sprawozdawczości w Europejskim Systemie Banków Centralnych, ze zmianami z 15 grudnia 1999 r. i 14 grudnia 2000 r. [8];i) "stopa referencyjna" oznacza ostatnią dostępną krańcową stopę procentową stosowaną przez Eurosystem w ofertach przetargowych na główne operacje refinansowania zgodnie z ust. 3.1.2 załącznika I do zalecenia EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu [9]. W przypadku gdy przeprowadzono więcej niż jedną główną operację refinansowania i operacje te mają być rozliczone tego samego dnia stosujemy zwykłą średnią krańcowych stop przeprowadzonych równolegle operacji.Artykuł 2Wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR1. Wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR oblicza się w przedziałach miesięcznych i księguje w księgach rachunkowych EBC i KBC pierwszego roboczego dnia miesiąca z datą zapisu ksiegowego przypadającą ostatniego dnia roboczego poprzedniego miesiąca.Pierwszej kalkulacji wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów EUR będących w obiegu zgodnie z poprzednim ustępem należy dokonać dla pierwszej partii banknotów EUR wprowadzonych do obiegu 2 stycznia 2002 r. z datą zapisu księgowego z dnia 1 stycznia 2002 r.2. Wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR, włącznie z tymi, które wynikają ze stosowania art. 4 niniejszej decyzji, zostaną wyrównane według stopy referencyjnej.3. Wyrównanie, o którym mowa w poprzednim ustępie, będzie rozliczane kwartalnie w formie płatności TARGET.4. Na zasadzie odstępstwa od poprzedniego ustępu, dla roku budżetowego 2002 wyrównanie, określone w ust. 2, zostanie rozliczone na koniec roku.Artykuł 3Metoda mierzenia dochodu pieniężnego1. W 2002 r. kwota dochodu pieniężnego każdego KBC zostanie ustalona według następującego wzoru:,gdzie:MI  stanowi kwotę pieniężnego dochodu każdego KBC, który ma być zsumowany,LB  stanowi podstawę zobowiązań każdego KBC,RR  stanowi stopę referencyjną.2. Od 2003 r. kwotę dochodu pieniężnego KBC ustala się, mierząc rzeczywisty dochód uzyskany przez dany KBC z aktywów celowych zarejestrowanych w jego księgach rachunkowych. Jako wyjątek od tej zasady przyjmuje się, iż złoto nie generuje żadnego dochodu.3. W przypadku gdy wartość aktywów celowych KBC przekracza wartość lub nie osiąga wartości jego podstawy zobowiązań, wówczas różnicę należy odpisać, stosując wobec wartości różnicy średnią stopę zwrotu z aktywów celowych wszystkich KBC rozpatrywanych łącznie.Tę średnią stopę zwrotu oblicza się w sposób następujący. Całkowity dochód uzyskany przez wszystkie KBC z ich aktywów celowych, z wyjątkiem wszelkich dochodów wynikających z wewnętrznych roszczeń netto Eurosystemu, powstałych na skutek transakcji TARGET (załącznik II, A.3) i będących w obiegu banknotów EUR, włącznie z roszczeniami wynikającymi ze stosowania art. 4 (załącznik II, A.4), należy podzielić przez średnią wartość łącznych aktywów celowych Eurosystemu. Średnią stopę zwrotu należy stosować na bazie 360 dni.Artykuł 4Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu1. Do celów kalkulacji dochodu pieniężnego wewnętrzne salda Eurosystemu dla każdego KBC, dotyczące będących w obiegu banknotów EUR, należy korygować o kwotę wyrównawczą ustaloną według następującego wzoru:,gdzie:CA  stanowi kwotę wyrównawczą,K  stanowi kwotę, jaką należy przyjąć dla każdego KBC, która wynika ze stosowania klucza subskrybowanego kapitału do średniej wartości banknotów będących w obiegu w okresie od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r.,A  stanowi średnią wartość banknotów będących w obiegu od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r., jaką należy przyjąć dla każdego KBC,C  stanowi następujący współczynnik stosowany dla poszczególnych lat budżetowych:Rok budżetowy | Współczynnik |2002 | 1 |2003 | 0,8606735 |2004 | 0,7013472 |2005 | 0,5334835 |2006 | 0,3598237 |2007 | 0,1817225 |2. Suma kwot wyrównawczych KBC powinna wynieść 0.3. Kwoty wyrównawcze i zapisy księgowe dokonywane w celu ich zbilansowania należy księgować na odrębnych kontach wewnętrznych Eurosystemu, w księgach dotyczących poszczególnych KBC, z datą zapisu księgowego z dnia 1 stycznia, przypadającą pierwszego dnia roboczego każdego roku. Zapisy księgowe dokonywane w celu zbilansowania kwot wyrównawczych nie podlegają wyrównaniu.4. W przypadku gdy wartość banknotów EUR, jakie Bank Centralny Luksemburga wprowadzi do obiegu w 2002 r., przekroczy średnią wartość jego banknotów będących w obiegu w okresie od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r. o co najmniej 25 %, litera "A" we wzorze podanym w ust. 1 stanowi dla Banku Centralnego Luksemburga wartość banknotów wprowadzonych do obiegu przez ten bank w 2002 r. do maksymalnej wysokości 2,2 miliarda EUR. Po zastosowaniu tego odstępstwa, wszystkie kwoty wyrównawcze obliczone na podstawie art. 4 ust. 1 podlegają korektom dokonywanym wstecznie na koniec 2002 r., w celu zapewnienia zgodności z ust. 2. Tego typu korekty wsteczne wprowadzane są proporcjonalnie do klucza subskrybowanego kapitału.5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności związanych ze zmianami w procedurach dotyczących obiegu banknotów opisanych w załączniku III do niniejszej decyzji, wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR są korygowane dla poszczególnych KBC zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym Załączniku.6. Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu, ustanowione niniejszym artykule przestają obowiązywać od dnia 1 stycznia 2008 r.Artykuł 5Kalkulacja i podział dochodu pieniężnego1. Kalkulacja dochodu pieniężnego poszczególnych KBC prowadzona jest przez EBC w układzie dziennym. Kalkulacja jest oparta na danych księgowych przekazanych przez KBC do EBC. EBC podaje do wiadomości KBC kwoty łączne w odstępach kwartalnych.2. Kwota dochodu pieniężnego każdego KBC jest pomniejszana o kwotę równą odsetkom narosłym lub zapłaconym od zobowiązań objętych podstawą zobowiązań, oraz zgodnie z decyzją Rady Prezesów EBC wydaną zgodnie z art. 32 ust. 4 akapit drugi Statutu.3. Podział kwot dochodu pieniężnego poszczególnych KBC, proporcjonalnie do klucza subskrybowanego kapitału, odbywa się na koniec każdego roku budżetowego.Artykuł 6Przepisy końcowe1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.2. Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 6 grudnia 2001 r.Willem F. DuisenbergPrezes EBC[1] Dz.U. L 139 z 11.5.1998, str. 1.[2] Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 119.[3] Dz.U. L 55 z 24.2.2001, str. 80.[4] Dz.U. L 337 z 20.12.2001, str. 52.[5] Dz.U. L 125 z 19.5.1999, str. 33.[6] Dz.U. L 356 z 30.12.1998, str. 1.[7] Dz.U. L 229 z 9.9.2000, str. 34.[8] Dz.U. L 33 z 2.2.2001, str. 21.[9] Dz.U. L 310 z 11.12.2000, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK ISKŁAD PODSTAWY ZOBOWIĄZAŃA. Z wyłączeniem wszelkich innych pozycji, podstawa zobowiązań obejmuje:1. banknoty w obieguW roku budżetowym 2002, do celów niniejszego Załącznika i dla każdego KBC, "banknoty w obiegu":i) obejmują także banknoty wyemitowane przez dany KBC w krajowych jednostkach walutowych; orazii) są pomniejszane o wartość niespłaconych pożyczek związanych z pierwszą partią banknotów EUR, które nie zostały jeszcze zapisane w ciężar odpowiednich rachunków (część pozycji 6 aktywów bilansu zrównoważonego (HBS)).Od roku budżetowego 2003 do celów niniejszego Załącznika i dla każdego KBC "banknoty w obiegu" obejmują banknoty w EUR, z wyłączeniem wszelkich innych banknotów;2. zobowiązania wobec instytucji kredytowych strefy EUR dotyczące prowadzonych w ramach polityki pieniężnej transakcji w EUR, obejmujące:a) rachunki bieżące, włącznie z wymaganiami odnośnie do rezerw minimalnych na podstawie art. 19.1 Statutu (pozycja pasywów 2.1 HBS);b) kwoty pozostające w depozycie zgodnie z usługami depozytowymi Eurosystemu (pozycja pasywów 2.2 HBS);c) wkłady terminowe (pozycja pasywów 2.3 HBS);d) zobowiązania wynikające z korygujących operacji storna (pozycja pasywów 2.4 HBS);e) wkłady związane z żądaniem wniesienia dodatkowego zabezpieczenia w związku ze spadkiem kursu walorów (pozycja pasywów 2.5 HBS);3. wewnętrzne zobowiązania KBC w ramach Eurosystemu wynikające z wystawienia na rzecz EBC weksli własnych poręczających wystawienie skryptów dłużnych zgodnie z rozdziałem 3 ust. 3 załącznika I do zalecenia EBC/2000/7 (pozycja pasywów 10.2 HBS);4. wewnętrzne zobowiązania netto Eurosystemu wynikające z transakcji TARGET (część pozycji pasywów 10.3 HBS);5. wewnętrzne zobowiązania netto Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów EUR, włącznie ze zobowiązaniami wynikającymi z zastosowania art. 4 niniejszej decyzji.B. Kwota podstawy zobowiązań dla poszczególnych KBC jest obliczana zgodnie z wyważonymi zasadami i przepisami rachunkowości, ustanowionymi w zaleceniu EBC/2000/18 w sprawie ram prawnych prowadzenia rachunkowości i sprawozdawczości w Europejskim Systemie Banków Centralnych, ze zmianami z 15 grudnia 1999 r. i 14 grudnia 2000 r. [1].[1] Dz.U. L 33 z 2.2.2001, str. 21.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIAKTYWA CELOWEA. Z wyłączeniem wszelkich innych pozycji, aktywa celowe obejmują:1. kredyty udzielone instytucjom kredytowym strefy, dotyczące prowadzonych w ramach polityki pieniężnej transakcji w EUR (pozycja 5 aktywów bilansu zrównoważonego (HBS));2. wewnętrzne roszczenia w Eurosystemie, równoznaczne z przekazaniem EBC aktywów rezerw zagranicznych, z wyjątkiem złota zgodnie z art. 30 Statutu (część pozycji aktywów 9.2 HBS);3. wewnętrzne roszczenia netto w Eurosystemie wynikające z transakcji TARGET (część pozycji aktywów 9.4 HBS);4. wewnętrzne roszczenia netto w Eurosystemie dotyczące będących w obiegu banknotów EUR, włącznie z roszczeniami wynikającymi ze stosowania art. 4 niniejszej decyzji;5. złoto, włącznie z roszczeniami w odniesieniu do złota przekazanego EBC, w kwocie umożliwiającej poszczególnym KBC wyznaczenie takiej proporcjonalnej części swojego złota, która odpowiada zastosowaniu ich udziału w kluczu subskrybowanego kapitału do całkowitej ilości złota wyznaczonej przez wszystkie KBC (pozycja 1 aktywów i część pozycji aktywów 9.2 HBS).Do celów niniejszej decyzji, a przynajmniej do czasu kalkulacji dochodu pieniężnego za rok budżetowy 2007, wartość złota oblicza się na podstawie ceny złota w EUR za jedną uncję czystego złota wg stanu na 31 grudnia 2002 r.B. Wartość aktywów celowych poszczególnych KBC oblicza się zgodnie z wyważonymi zasadami i przepisami rachunkowości, ustanowionymi w zaleceniu EBC/2000/18 w sprawie ram prawnych prowadzenia rachunkowości i sprawozdawczości w Europejskim Systemie Banków Centralnych, ze zmianami z 15 grudnia 1999 r. i 14 grudnia 2000 r. [1].[1] Dz.U. L 33 z 2.2.2001, str. 21.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIIKOREKTY W PRZYPADKU WYSTĄPIENIA NADZWYCZAJNYCH OKOLICZNOŚCIA. Pierwsza korekta w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okolicznościW przypadku gdyby łączna średnia wartość banknotów będących w obiegu w 2002 r. była niższa niż łączna średnia wartość banknotów w walutach krajowych Państw Członkowskich, które przyjęły EUR w okresie od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r. współczynnik "C" mający zastosowanie dla roku budżetowego 2002 zgodnie z art. 4 ust. 1 jest pomniejszany, ze skutkiem wstecznym, proporcjonalnie do zmniejszenia całkowitej średniej wartości banknotów będących w obiegu.W wyniku tej redukcji współczynnik nie spadnie poniżej 0,8606735. Po zastosowaniu tego odstępstwa ¼ wynikającego z niego zmniejszenia kwot wyrównawczych KBC ("CA"), stosowanych w roku 2002, jest dodawana do kwot wyrównawczych dla każdego KBC, stosowanych w latach 2004, 2005, 2006 i 2007, zgodnie z art. 4 ust. 1.B. Druga korekta w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okolicznościW przypadku jeśli te KBC, w przypadku których kwota wyrównawcza określona w art. 4 ust. 1 stanowi liczbę dodatnią, wpłacą kwotę netto tytułem wyrównania wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów będących w obiegu, która, po dodaniu do pozycji "wynik netto zsumowania dochodu pieniężnego" w ich rachunkach wyników na koniec roku, da w rezultacie koszt netto, wówczas współczynnik "C" mający zastosowanie do roku budżetowego 2002 zgodnie z art. 4 ust. 1, jest zmniejszany w zakresie niezbędnym do wyeliminowania tego warunku.W wyniku tej redukcji współczynnik nie spadnie poniżej 0,8606735. Po zastosowaniu tego odstępstwa ¼ wynikającego z niego zmniejszenia kwot wyrównawczych KBC ("CA"), stosowanych w roku 2002, jest dodawana do kwot wyrównawczych dla każdego KBC, stosowanych w latach 2004, 2005, 2006 i 2007, zgodnie z art. 4 ust.1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 20 czerwca 1991 r. w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie

text:
Ważna informacja prawna

|

31991D0370

Dziennik Urzędowy L 205 , 27/07/1991 P. 0002 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 20 czerwca 1991 r.w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie(91/370/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie i art. 235,uwzględniając wniosek Komisji [1],we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:wskazane jest, żeby zatwierdzić zawartą ze Szwajcarią Umowę dotyczącą ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, podpisaną w Luksemburgu dnia 10 października 1989 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, dotycząca ubezpieczeń bezpośrednich innych niż Oubezpieczenia na życie, jest niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady podejmie środki niezbędne do wymienienia dokumentów przewidziane w art. 44 Umowy [4].Sporządzono w Luksemburgu, dnia 20 czerwca 1991 r.W imieniu RadyR. GoebbelsPrzewodniczący[1] Dz.U. C 53 z 5.3.1990, str. 1.[2] Dz.U. C 72 z 18.3.1991, str. 175 i decyzja z dnia 12 czerwca 1991 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. C 56 z 7.3.1990, str. 27.[4] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: 2007/370/WE: Decyzja Rady z dnia 14 maja 2007 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów siedmiu członków z Grecji i pięciu zastępców członków z Grecji

text:
               1.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 140/47

      DECYZJA RADY

   z dnia 14 maja 2007 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów siedmiu członków z Grecji i pięciu zastępców członków z Grecji
   (2007/370/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Grecji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE (1) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r.

               (2)

               Sześć stanowisk członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana CHATZOPOULOUSA, pana STAMATISA, pani BAKOYANNI, pana KARAVOLASA, pana KAMARASA i pana TZANIKOSA. Jedno stanowisko członka zwolniło się w związku z rezygnacją pana TZATZANISA. Pięć stanowisk zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana GEORGAKISA, pana KOUTSOULISA, pana MACHIMARISA, pana SPARTSISA i pana SPYRIDONA,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., zostają niniejszym mianowani:

               a)

               na stanowisko członka Komitetu Regionów:

                           —

                           pan Panayotis PSOMIADIS, prefekt Salonik, na miejsce pana Christosa CHATZPOULOSA,

                           —

                           pan Georgios PAPASTERGIOU, prefekt Pierii, na miejsce pana Dimitriosa STAMATISA,

                           —

                           pan Nikitas KAKLAMANIS, burmistrz Aten, na miejsce pani Theodory BAKOYANNI,

                           —

                           pan Andreas FOURAS, burmistrz Patras, na miejsce pana Andreasa KARAVOLASA,

                           —

                           pan Grigorios ZAFIROPOULOS, burmistrz Chalandri (Ateny), na miejsce pana Pavlosa KAMARASA,

                           —

                           pan Dimitrios TSINGOUNIS, burmistrz Leonidio (Arkadia), na miejsce pana Panayotisa TZANIKOSA,

                           —

                           pan Konstantinos TZATZANIS, radny w prefekturze Pireusu, na miejsce pana Konstantinosa TZATZANISA, radnego miejskiego Pireusu;

               b)

               na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów:

                           —

                           pan Konstantinos KONTOYORGOS, prefekt Eurytanii, na miejsce pana Theodorosa GEORGAKISA,

                           —

                           pan Dimitrios DRAKOS, prefekt Mesinii, na miejsce pana Georgiosa KOUTSOULISA,

                           —

                           pan Dimitrios KALOGEROPOULOS, burmistrz Egaleo (Ateny), na miejsce pana Georgiosa MACHIMARISA,

                           —

                           pan Dimitrios PREVEZANOS, radny gminy Skiathos (Magnezja), na miejsce pana Ioannisa SPARTSISA,

                           —

                           pan Spyros SPYRIDON, radny w prefekturze Aten – Pireusu, na miejsce pana Spyrosa SPYRIDONA, burmistrza Poros.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 14 maja 2007 r.

            W imieniu Rady

         F.-W. STEINMEIER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, str. 75.


title: 2012/231/UE: Decyzja Rady z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Brazylią zgodnie z art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany koncesji w odniesieniu do przetworzonego mięsa drobiowego przewidzianej na liście koncesyjnej UE załączonej do GATT z 1994 r. oraz Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Tajlandią zgodnie z art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany koncesji w odniesieniu do przetworzonego mięsa drobiowego przewidzianej na liście koncesyjnej UE załączonej do GATT z 1994 r.

text:
               1.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 117/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 23 kwietnia 2012 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Brazylią zgodnie z art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany koncesji w odniesieniu do przetworzonego mięsa drobiowego przewidzianej na liście koncesyjnej UE załączonej do GATT z 1994 r. oraz Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Tajlandią zgodnie z art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany koncesji w odniesieniu do przetworzonego mięsa drobiowego przewidzianej na liście koncesyjnej UE załączonej do GATT z 1994 r.
   (2012/231/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 maja 2009 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. w celu renegocjowania koncesji w odniesieniu do linii taryfowych dotyczących mięsa drobiowego zgodnie z rozdziałem 16 Nomenklatury scalonej przewidzianej w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) („CN”).

               (2)

               Negocjacje te zakończyły się zawarciem porozumień w formie wymiany listów parafowanych z Tajlandią w dniu 22 listopada 2011 r. i z Brazylią w dniu 7 grudnia 2011 r. (zwanych dalej „porozumieniami”).

               (3)

               Należy podpisać porozumienia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Unii Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Brazylią zgodnie z art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany koncesji w odniesieniu do przetworzonego mięsa drobiowego przewidzianej na liście koncesyjnej UE załączonej do GATT z 1994 r. oraz Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Tajlandią zgodnie z art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. w sprawie zmiany koncesji w odniesieniu do przetworzonego mięsa drobiowego przewidzianej na liście koncesyjnej UE załączonej do GATT z 1994 r. (2).
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 23 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

      (2)  Teksty porozumień zostaną opublikowane wraz z decyzjami w sprawie ich zawarcia.


title: Decyzja Rady z dnia 18 grudnia 1995 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Wenezueli w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31995D0571

Dziennik Urzędowy L 324 , 30/12/1995 P. 0034 - 0034

		Decyzja Radyz dnia 18 grudnia 1995 r.dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Wenezueli w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych(95/571/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, porozumień w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich, oraz jako priorytet z Państwami Członkowskimi Porozumienia z Kartageny; Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Republiką Wenezueli 13 listopada 1995 r.;właściwe jest, aby umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Wenezueli w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych została zatwierdzone;właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy; takie upoważnienie musi być ograniczone do modyfikacji załączników do umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘArtykuł 1W imieniu Wspólnoty zatwierdza się umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Wenezueli w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.Tekst umowy załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy.Artykuł 3Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty składa do depozytu akt określony w art. 12 umowy [1].Artykuł 41. Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Nadzorującej Wykonanie Umowy, przewidzianej w art. 9 umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.2. Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, modyfikacji załączników do umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 umowy.Komisja wspomagana jest w tym przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.3. Upoważnienie określone w ust. 2, jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów i substancji chemicznych.Artykuł 5Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 1995 r.W imieniu RadyJ. Borrell FontellesPrzewodniczący[1] Termin wejścia w życie Umowy zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 2 czerwca 1997 r. dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

text:
Ważna informacja prawna

|

31997D0403

Dziennik Urzędowy L 169 , 27/06/1997 P. 0076 - 0076

		Decyzja Radyz dnia 2 czerwca 1997 r.dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych(97/403/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:aby między obydwoma stronami miała miejsce wzajemna pomoc administracyjna w sprawach celnych, wydaje się konieczne uzupełnienie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1] o stosowny Protokół;negocjacje w tym celu zostały przeprowadzone z Konfederacją Szwajcarską oraz doprowadziły do wynegocjowania Porozumienia w formie wymiany listów, którego zatwierdzenie leży w interesie Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.W przypadku gdy Porozumienie w formie wymiany listów nie wejdzie w życie z dniem 1 lipca 1997 r., będzie ono tymczasowo stosowane od tego dnia.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów określonego w art. 1.Artykuł 3Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji określonej w Porozumieniu w formie wymiany listów [2].Artykuł 4Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 2 czerwca 1997 r.W imieniu RadyH. Van MierloPrzewodniczący[1] Dz.U. L 300 z 31.12.1972, str. 189.[2] Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------