title: Decyzja Komisji z dnia 1 października 2015 r. w sprawie powiadomienia państwa trzeciego o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów

text:
               2.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/17

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 1 października 2015 r.
   w sprawie powiadomienia państwa trzeciego o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów
   (2015/C 324/10)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1936/2001 i (WE) nr 601/2004 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1093/94 i (WE) nr 1447/1999 (1), w szczególności jego art. 32,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   WPROWADZENIE

               (1)

               Rozporządzeniem (WE) nr 1005/2008 („rozporządzenie w sprawie połowów NNN”) ustanowiono unijny system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym (NNN) połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               (2)

               W rozdziale VI rozporządzenia w sprawie połowów NNN określono procedury dotyczące uznania państw trzecich za niewspółpracujące, działań wobec takich państw (démarches), sporządzania wykazu takich państw, usunięcia z tego wykazu, publicznego dostępu do niego i wszelkich środków nadzwyczajnych.

               (3)

               Zgodnie z art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja powinna powiadomić państwa trzecie o możliwości uznania ich za państwa niewspółpracujące. Takie powiadomienie ma charakter wstępny. Powiadomienie opiera się na kryteriach określonych w art. 31 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. Komisja powinna również podjąć wobec powiadamianych państw członkowskich wszelkie działania określone w art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. W szczególności Komisja powinna zawrzeć w powiadomieniu informacje dotyczące istotnych faktów i ustaleń leżących u podstaw takiego uznania, a także zapewnić tym państwom możliwość udzielenia odpowiedzi i dostarczenia dowodów przemawiających przeciwko takiemu uznaniu lub, w stosownych przypadkach, przedstawienia planu działania na rzecz poprawy sytuacji oraz środków już podjętych w celu jej naprawy. Komisja powinna wyznaczyć powiadamianym państwom trzecim odpowiedni czas na przedstawienie odpowiedzi na powiadomienie, a także wystarczający czas na naprawę sytuacji.

               (4)

               Zgodnie z art. 31 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja powinna wskazać państwa trzecie, które uznaje za niewspółpracujące w zakresie zwalczania połowów NNN. Państwo trzecie należy uznać za niewspółpracujące, jeżeli nie wypełnia ono swoich obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, polegających na podejmowaniu działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania.

               (5)

               Uznanie państw trzecich za niewspółpracujące powinno opierać się na przeglądzie wszelkich informacji określonych w art. 31 ust. 2 rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

               (6)

               Zgodnie z art. 33 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Rada powinna sporządzić wykaz niewspółpracujących państw trzecich. W odniesieniu do tych państw mają zastosowanie między innymi środki określone w art. 38 rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

               (7)

               Pojęcie odpowiedzialności państwa bandery i państwa nadbrzeżnego jest stale wzmacniane w ramach międzynarodowego prawa dotyczącego rybołówstwa i dziś jest pomyślane jako obowiązek „należytej staranności”, co oznacza obowiązek podejmowania wszelkich możliwych wysiłków i dołożenia wszelkich starań, aby zapobiec połowom NNN, w tym obowiązek podjęcia niezbędnych środków administracyjnych i egzekucyjnych w celu zapewnienia, by statki rybackie pływające pod banderą danego państwa, jego obywatele lub statki rybackie poławiające na jego wodach nie angażowali się w działania, które naruszają obowiązujące środki ochrony i zarządzania żywymi zasobami morza, a w przypadku naruszenia obowiązek współdziałania i przeprowadzenia konsultacji z innymi państwami w celu zbadania i w razie potrzeby nałożenia sankcji, które są wystarczające, by zniechęcić do naruszania przepisów i pozbawić sprawców korzyści wynikających z ich nielegalnej działalności.

               (8)

               Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połowów NNN świadectwa połowowe zatwierdzone przez państwa trzecie bandery są akceptowane, pod warunkiem że Komisja otrzymała powiadomienie o rozwiązaniach dotyczących wdrożenia, kontroli i egzekwowania przepisów ustawowych i wykonawczych oraz środków ochrony i zarządzania, których muszą przestrzegać statki rybackie tych państw trzecich.

               (9)

               Zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja ma prowadzić współpracę administracyjną z państwami trzecimi w obszarach związanych z wdrożeniem przepisów tego rozporządzenia.

         2.   POSTĘPOWANIE DOTYCZĄCE PODMIOTU RYBOŁÓWCZEGO TAJWAN

               (10)

               Powiadomienie podmiotu rybołówczego Tajwan (2) (zwanego dalej „Tajwanem”) jako państwa bandery (3) zgodnie z art. 20 rozporządzenia w sprawie połowów NNN zostało przyjęte przez Komisję w dniu 28 stycznia 2010 r.

               (11)

               W dniach 20–24 lutego 2012 r. przedstawiciele Komisji przy wsparciu ze strony Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa odbyli wizytę oceniającą w Tajwanie w ramach współpracy administracyjnej przewidzianej w art. 20 ust. 4 rozporządzenia w sprawie połowów NNN i sporządzono sprawozdanie z kontroli na miejscu.

               (12)

               Celem wizyty było zweryfikowanie informacji na temat wprowadzonych przez Tajwan rozwiązań w zakresie wdrożenia, kontroli i egzekwowania przepisów ustawowych i wykonawczych oraz środków ochrony i zarządzania, których muszą przestrzegać jego statki rybackie, oraz informacji na temat środków podjętych przez Tajwan w celu wypełnienia obowiązków w zakresie zwalczania połowów NNN oraz wdrażania unijnego systemu świadectw połowowych.

               (13)

               W dniu 8 marca 2012 r. Tajwan przedłożył dodatkowe informacje, zaś w dniu 19 marca 2012 r. – uwagi do sprawozdania.

               (14)

               W dniu 2 lipca 2012 r. Tajwan przekazał dodatkowe informacje (statystyki dotyczące przywozu do Tajwanu i wywozu z niego produktów rybołówstwa w podziale na produkty rybołówstwa i państwo pochodzenia/przeznaczenia od 2010 r. do pierwszego kwartału 2012 r.).

               (15)

               W dniach 17–19 lipca 2012 r. Komisja przeprowadziła kolejną wizytę w Tajwanie w celu sprawdzenia działań podjętych przez Tajwan po pierwszej wizycie.

               (16)

               W dniu 14 grudnia 2012 r. między Tajwanem a Komisją odbyło się spotkanie techniczne, podczas którego przedstawiono zarys Krajowego planu działania Tajwanu w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania (KPD-NNN).

               (17)

               Po tym spotkaniu, w dniu 21 grudnia 2012 r., Komisja przedstawiła szczegółowy i pełny przegląd unijnych przepisów dotyczących kontroli, identyfikowalności i zarządzania rybołówstwem, a także w odniesieniu do realizowanej przez Unię polityki w zakresie połowów NNN.

               (18)

               W dniu 27 lutego 2013 r. Tajwan przedstawił wstępną wersję Krajowego planu działania.

               (19)

               W dniu 29 marca 2013 r. Tajwan przedłożył ostateczną wersję KPD-NNN oraz kopię tajwańskiego planu działań przeciwko połowom NNN w ramach współpracy Tajwanu i UE przeciwko połowom NNN.

               (20)

               W celu sprawdzenia działań podjętych przez Tajwan w dniu 27 lutego 2014 r. odbyło się spotkanie techniczne, z którego wnioski przesłano władzom Tajwanu w dniu 12 marca 2014 r.

               (21)

               W dniu 20 sierpnia 2014 r. Komisja przekazała szczegółowy przegląd uwag i komentarzy w odniesieniu do podjętych lub planowanych przez Tajwan działań w ramach KPD-NNN.

               (22)

               W dniu 23 października 2014 r. Tajwan przedłożył uaktualnioną wersję dokumentu „Progress on Cooperation of Combating IUU Fisheries Activities” („Postępy we współpracy w zakresie zwalczania połowów NNN”).

               (23)

               W celu sprawdzenia działań podjętych przez Tajwan między Komisją a Tajwanem w dniu 24 października 2014 r. odbyła się wideokonferencja, z której wnioski Komisja przesłała w dniu 31 października 2014 r.

               (24)

               W dniu 28 października 2014 r. Tajwan przedstawił Krajowy plan działania na rzecz zarządzania zdolnością połowową (KPD-zdolność połowowa).

               (25)

               W dniu 17 grudnia 2014 r. Tajwan przedłożył szczegółowy plan w zakresie treści elektronicznych dzienników połowowych oraz zarys systemu stosowania deklaracji wyładunkowych.

               (26)

               W celu sprawdzenia działań podjętych przez Tajwan w dniu 18 grudnia 2014 r. miała miejsce wideokonferencja między Komisją a Tajwanem.

               (27)

               W dniu 19 stycznia 2015 r. Komisja przesłała przykładowy zestaw opublikowanych unijnych programów inspekcji oraz analizę braków wykrytych w świadectwach połowowych zatwierdzonych przez władze tajwańskie.

               (28)

               W dniu 11 lutego 2015 r. Tajwan przedstawił pisemne uwagi w sprawie analizy braków ujawnionych w zatwierdzonych świadectwach połowowych.

               (29)

               W dniach 27 lutego 2015 r., 13 marca 2015 r. i 18 marca 2015 r. Komisja przesłała wniosek o wizytę w Tajwanie, a także dalsze informacje związane z tą wizytą, kwestiami dotyczącymi świadectw połowowych oraz strategiami zarządzania rybołówstwem w celu rozwiązania problemów w zakresie połowów NNN.

               (30)

               W dniach 17 i 19 marca 2015 r. Tajwan przedstawił na piśmie swoje uwagi dotyczące świadectw połowowych, poważnych naruszeń przepisów, deklaracji wyładunkowych i kontroli przedsiębiorstw handlujących produktami rybołówstwa.

               (31)

               W celu sprawdzenia działań podjętych przez Tajwan w dniu 24 marca 2015 r. odbyła się kolejna wizyta służb Komisji w Tajwanie.

               (32)

               W dniach 7 kwietnia 2015 r., 14 maja 2015 r. i 4 sierpnia 2015 r. Tajwan przesłał pisemne uwagi dotyczące rejestracji zgodności z przepisami regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem, statków rybackich pływających pod banderą Tajwanu i świadectw połowowych. W dniu 10 sierpnia 2015 r. Komisja przedstawiła pisemne wyjaśnienia dotyczące stosowania świadectw połowowych.

               (33)

               W dniu 16 kwietnia 2015 r. Tajwan przedłożył pisemne uwagi dotyczące planu prac w zakresie zwalczania połowów NNN.

               (34)

               Sprawozdanie z wizyty przesłano do Tajwanu w dniu 27 maja 2015 r. W trakcie wizyty przedstawiciele Komisji stwierdzili, że w odniesieniu do najważniejszych niedociągnięć wykrytych od 2012 r. poczyniono niewielkie postępy lub nie poczyniono postępów w ogóle. Ponadto plan prac w zakresie zwalczania połowów NNN był niemożliwy do zrealizowania, a planowane prace miały trwać do roku 2017.

               (35)

               W dniu 29 czerwca 2015 r. Tajwan przedłożył pisemne uwagi do sprawozdania. W uwagach nie zawarto żadnego zobowiązania do rozwiązania zidentyfikowanych niedociągnięć w rozsądnym terminie.

               (36)

               Należy zauważyć, że Tajwan, ze względu na swój status polityczny, nie jest członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). W związku z tym Tajwan nie podpisał ani nie ratyfikował żadnego z międzynarodowych porozumień dotyczących rybołówstwa, takich jak Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS), Porozumienie ONZ w sprawie zasobów rybnych (UNFSA), Porozumienie o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (Porozumienie FAO w sprawie zgodności). Niemniej jednak w okresie, w którym władze Tajwanu wchodziły w skład ONZ, podpisał on Konwencję genewską o morzu pełnym z 1958 r. (4) oraz Konwencję o morzu terytorialnym i morskim pasie przyległym z 1958 r. (5). W celu przeprowadzenia oceny przestrzegania przez Tajwan jego międzynarodowych zobowiązań jako państwa bandery, państwa portu, państwa nadbrzeżnego lub państwa zbytu, Komisja uznała za właściwe zastosowanie, oprócz porozumień, których Tajwan jest stroną, konwencji UNCLOS stanowiącej podstawowe obowiązujące międzynarodowe ramy prawne. Poprzez jej postanowienia kodyfikuje się istniejące wcześniej zasady prawa zwyczajowego i przyjmuje się prawie dosłowne brzmienie Konwencji o morzu pełnym oraz Konwencji o morzu terytorialnym i morskim pasie przyległym. Należy również zauważyć, że obowiązek państwa bandery do zachowania należytej staranności w odniesieniu do, między innymi, połowów NNN prowadzonych przez statki tego państwa stanowi część międzynarodowego prawa zwyczajowego.

               (37)

               Tajwan jest umawiającym się państwem członkowskim Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT), Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) oraz Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku (NPFC), a także współpracującym podmiotem niebędącym umawiającą się stroną Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC), Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) i Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT). Ponadto Tajwan jest zaproszonym ekspertem Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC).

               (38)

               W celu przeprowadzenia oceny przestrzegania przez Tajwan jego międzynarodowych zobowiązań jako państwa bandery, państwa portu, państwa nadbrzeżnego lub państwa zbytu określonych w międzynarodowych porozumieniach wspomnianych w motywie 36 i ustanowionych przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem wspomniane w tym motywie, Komisja zgromadziła i przeanalizowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celów takiej oceny. Główne wewnętrzne ramy prawne Tajwanu w zakresie zarządzania rybołówstwem stanowi ustawa o rybołówstwie (ogłoszona w listopadzie 1929 r. i zmieniona ostatnio w listopadzie 2012 r.) oraz szereg umów na szczeblu ministerialnym. Władze Tajwanu zaakceptowały konieczność zmiany ram prawnych w zakresie rybołówstwa oraz potrzebę opracowania nowego instrumentu.

               (39)

               Komisja wykorzystała także informacje pochodzące z dostępnych danych opublikowanych przez właściwe regionalne organizacje ds. rybołówstwa, jak również ogólnodostępne informacje.

         3.   MOŻLIWOŚĆ UZNANIA TAJWANU ZA NIEWSPÓŁPRACUJĄCE PAŃSTWO TRZECIE

               (40)

               Zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja przeprowadziła analizę obowiązków Tajwanu jako państwa bandery, państwa portu, państwa nadbrzeżnego lub państwa zbytu. Do celów tego przeglądu Komisja wzięła pod uwagę kryteria określone w art. 31 ust. 4–7 rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

         3.1.   Powtarzające się przypadki prowadzenia przez statki połowów NNN oraz przepływów handlowych produktów pochodzących z połowów NNN oraz podjęte w związku z tym działania (art. 31 ust. 4 rozporządzenia w sprawie połowów NNN)

               (41)

               Na podstawie informacji uzyskanych podczas wizyt na miejscu oraz ogólnie dostępnych informacji Komisja ustaliła, że co najmniej 22 statki brały udział w połowach NNN w okresie od 2010 r. do 2015 r.

               (42)

               Jeden ze statków rybackich pływających pod banderą Tajwanu (Yu Fong 168) jest wciąż wymieniony w wykazie statków NNN WCPFC w związku z prowadzeniem w 2009 r. połowów bez zezwolenia w wyłącznej strefie ekonomicznej Wysp Marshalla i z naruszeniem środków ochrony i zarządzania (6). Tajwan wyjaśnił, że od 2009 r. statek ten nie jest pod jego kontrolą i że jedyne działanie, jakie organy mogłyby podjąć, to nałożenie sankcji za naruszanie przepisów dotyczących powrotu do portu. Tajwan wyjaśnił, że wielokrotnie nakładał takie sankcje, ale nie podał żadnych dodatkowych informacji. W tym względzie należy zauważyć, że w ustawie o rybołówstwie za takie naruszenie przewiduje się grzywnę w wysokości od 3 400 EUR do 8 500 EUR.

               (43)

               Na podstawie uzyskanych dowodów stwierdza się, że jeden statek rybacki pływający pod banderą Tajwanu został zatrzymany w 2015 r. na Wyspach Marshalla za prowadzenie nielegalnych połowów i zakłócanie działalności obserwatorów rybołówstwa (7). Władze tajwańskie do tej pory nie nałożyły żadnych sankcji na ten statek rybacki ani na obywateli Tajwanu biorących udział w tych połowach lub w nie zaangażowanych. Jedynym działaniem, jakie podjęto, była kontynuacja dochodzenia w tej sprawie i poinformowanie Komisji, że sprawa została przekazana sądom Wysp Marshalla.

               (44)

               Komisja ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim poinformowała, że w roku 2013 i 2014 dwadzieścia statków pod banderą Tajwanu dopuściło się naruszeń środków ochrony i zarządzania państw nadbrzeżnych Oceanu Indyjskiego. Statki te prowadziły operacje: z nieoznakowanymi narzędziami połowowymi; przy braku na pokładzie oryginalnych dokumentów lub przy niepełnej dokumentacji związanej z połowami; z wygasłymi licencjami połowowymi; bez rozliczenia z ostatnim portem zawinięcia; bez licencji połowowej od państwa bandery; bez funkcjonującego lub prawidłowo funkcjonującego systemu monitorowania statków (VMS); obejmujące obcinanie płetw rekinom; obejmujące nielegalne przeładunki na morzu i bez zgłaszania przeładunków.

               (45)

               Komisja przekazała Tajwanowi te informacje i wezwała jego władze do zbadania tych spraw. Agencja Rybołówstwa Tajwanu stwierdziła, że ze wstępnego dochodzenia wynika, iż wszystkie statki były należycie upoważnione do prowadzenia działalności na wodach państw nadbrzeżnych i nie stwierdzono żadnych problemów ze sprawozdawczością VMS lub ważnymi licencjami połowowymi. Władze tajwańskie nie wyjaśniły jednak, czy uzyskały te informacje od państw nadbrzeżnych ani czy zamierzają współpracować z odpowiednimi państwami nadbrzeżnymi w kwestiach dotyczących działalności tych statków, ich kapitanów, oficerów i załogi.

               (46)

               W odniesieniu do informacji określonych w motywach 42, 43 i 44 Komisja uważa, że Tajwan nie wywiązuje się ze swoich obowiązków państwa bandery, mających na celu zapobieganie braniu przez jego flotę udziału w działaniach NNN. W związku z tym przypomina się, że zgodnie z art. 94 ust. 2 lit. b) UNCLOS państwo bandery musi poddać jurysdykcji prawa wewnętrznego każdy statek, który pływa pod jego banderą, w tym działania jego kapitana, oficerów i załogi (zob. także art. 5 Konwencji genewskiej o morzu pełnym z 1958 r. (8)). Zauważa się, że państwo bandery ma obowiązek podjęcia w odniesieniu do swoich obywateli wszelkich środków niezbędnych do ochrony żywych zasobów morza pełnego lub współpracy z innymi państwami podejmującymi takie środki. Ponadto – zgodnie z pkt 31, 32, 33, 35 i 38 dobrowolnych wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery (9) – państwa bandery muszą wdrożyć systemy kontroli nad swoimi statkami i muszą dysponować systemem egzekwowania przepisów, w ramach którego m.in. wykrywa się naruszenia obowiązujących praw, przepisów lub międzynarodowych środków ochrony i zarządzania oraz podejmuje się działania związane z egzekwowaniem przepisów i stosowaniem skutecznych sankcji.

               (47)

               Na podstawie art. 31 ust. 4 lit. b) Komisja zbadała również środki podjęte przez Tajwan w odniesieniu do dostępu produktów rybołówstwa pochodzących z połowów NNN do jego rynku.

               (48)

               Komisja dokonała analizy dokumentacji i innych informacji dotyczących monitorowania i kontrolowania przez Tajwan produktów rybołówstwa pochodzących z połowów morskich, a także produktów przywożonych, wywożonych i będących przedmiotem handlu międzynarodowego. Po dokonaniu oceny Komisja jest zdania, że Tajwan nie może zagwarantować, iż produkty rybołówstwa trafiające do jego portów i zakładów przetwórczych nie pochodzą z połowów NNN. Władze tajwańskie nie były w stanie wykazać, że posiadają wszystkie niezbędne informacje wymagane w celu zagwarantowania legalności przywożonych i przetworzonych produktów przeznaczonych na rynek unijny. Główne elementy stanowiące podstawę oceny Komisji podsumowano poniżej.

               (49)

               Wizyty w latach 2012 i 2015 ujawniły, że Tajwan nie posiadał systemu identyfikowalności zdolnego do zapewnienia pełnej przejrzystości na każdym etapie transakcji połowowych, tj. połowów, przeładunku, wyładunku, przewozu, przetwarzania, wywozu i handlu. W 2012 r. Komisja odwiedziła podmioty gospodarcze i pośredników w celu dokonania oceny przejrzystości i identyfikowalności na tajwańskim rynku rybnym. Stwierdzono szereg uchybień, o których poinformowano władze i w odniesieniu do których nie podjęto jakichkolwiek działań następczych.

               (50)

               Komisja ustaliła, że przedsiębiorstwa handlowe nie wprowadzają do swoich systemów rachunkowości informacji dotyczących identyfikowalności transakcji połowowych, a zatem nie ma pewności, że informacje zapisane w systemach organów odpowiadają temu, co zostało zapisane w systemach rachunkowości i produkcji przedsiębiorstw. Sytuacja ta osłabia wiarygodność łańcucha identyfikowalności na szczeblu przedsiębiorstwa. Naraża to również system na potencjalne nadużycia, umożliwiając podmiotom handlowym zgłaszanie zawyżonych ilości z błędnych świadectw połowowych i fałszowanie w ten sposób pochodzenia ryb. Ponadto elektroniczne bazy danych Tajwanu, które wspomagają systemy organów, są niekompletne, a kluczowe dokumenty w łańcuchu dostaw, takie jak deklaracje wyładunkowe, elektroniczne dzienniki pokładowe oraz informacje od wyznaczonych portów wciąż nie są w pełni rejestrowane lub w ogóle ich brakuje. Wskazuje to na braki w całym systemie identyfikowalności.

               (51)

               Ryzyko wadliwej identyfikowalności jest spotęgowane przez specyficzne warunki tajwańskiej floty. Tajwan posiada znaczną liczbę statków rybackich należących do floty dalekomorskiej (468 statków o pojemności brutto (GT) powyżej 100 ton oraz między 1 200 a 1 400 statków o pojemności brutto mniejszej niż 100 ton). Co więcej, obywatele Tajwanu dokonali inwestycji i eksploatują 238 statków rybackich pływających pod banderą zagraniczną. Tajwańskie statki rybackie należące do floty dalekomorskiej pływają na pełnym morzu i na wodach państw nadbrzeżnych. Jako bazy połowowe i wyładunkowe wykorzystują one porty państw trzecich i rzadko zawijają do portów macierzystych. Produkty rybołówstwa są wysyłane z łowisk na pełnym morzu lub na wodach państw nadbrzeżnych do Tajwanu do dalszego przetwarzania albo wysyłane z tajwańskich przedsiębiorstw handlowych do państw trzecich do dalszego przetwarzania. Brakuje współpracy między Tajwanem a organami państw trzecich i występują znaczne problemy ze zdolnością Tajwanu do monitorowania wielkości i zdolności połowowej floty. Sytuacja ta pozwala podmiotom gospodarczym i handlowcom, którzy mają zamiar popełnić czyny niedozwolone, do działania z Tajwanu bez ryzyka wykrycia. Wciąż istnieje wysokie ryzyko, że tajwańskie statki działają z naruszeniem obowiązujących zasad ochrony i zarządzania, a tajwańskie przedsiębiorstwa handlowe sprzedają produkty pochodzące z niezadeklarowanych połowów w celu przetworzenia. Sytuacja ta zwiększa ryzyko, że produkty rybne przeznaczone na rynek unijny i produkowane z ryb pochodzących z Tajwanu pochodzą z połowów NNN.

               (52)

               Tajwan nie przestrzega wymogów mających na celu zapewnienie kompleksowego i skutecznego monitorowania i kontroli połowów oraz nadzoru nad nimi zgodnie z art. 94 UNCLOS, pkt 33 dobrowolnych wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery oraz pkt 24 międzynarodowego planu działania na rzecz zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (MPD-NNN (10)).

               (53)

               Władze Tajwanu opracowują systemy identyfikowalności w celu skutecznego monitorowania i kontroli ryb pochodzących z jego statków oraz późniejszych produktów rybołówstwa trafiających do jego portów do przetworzenia, a następnie wywozu. Prócz tego władze wprowadziły w tym roku plan strategiczny w celu audytu przedsiębiorstw handlowych. Niemniej jednak do chwili obecnej plan ten nie został wdrożony a audyt przedsiębiorstw handlowych w sektorze rybołówstwa nigdy nie został przeprowadzony. Brak audytów przeprowadzanych przez Agencję Rybołówstwa świadczy o niechęci do zapewnienia przejrzystości w łańcuchu dostaw oraz o zaniedbaniach w zakresie podjęcia środków wobec podmiotów gospodarczych bezpośrednio lub pośrednio uczestniczących w połowach NNN określonych w pkt 72–74 MPD-NNN.

               (54)

               W art. 11 ust. 2 i 3 Kodeksu odpowiedzialnego rybołówstwa FAO stanowi się, że międzynarodowy handel rybami i produktami rybołówstwa nie powinien zagrażać zrównoważonemu rozwojowi rybołówstwa, powinien być oparty na przejrzystych środkach, jak również na prostych i wszechstronnych przepisach ustawowych i wykonawczych oraz procedurach administracyjnych. Ponadto w art. 11 ust. 1 pkt 11 Kodeksu odpowiedzialnego rybołówstwa FAO przewiduje się, że państwa powinny zagwarantować, aby międzynarodowy i wewnętrzny handel rybami i produktami rybołówstwa odbywał się w zgodzie ze zdrowymi praktykami ochrony i zarządzania poprzez ulepszanie identyfikacji pochodzenia ryb i produktów rybołówstwa. MPD-NNN zawiera ponadto wytyczne dotyczące uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym środków rynkowych (pkt 65–76), które pomagają ograniczyć lub eliminować handel rybami i produktami rybnymi pozyskanymi z połowów NNN. Obserwowane przez Komisję systemy identyfikowalności (zob. motywy 48–53) wyraźnie świadczą o tym, że Tajwan nie podjął środków w celu zwiększenia przejrzystości swoich rynków, co pozwoliłoby zapobiec ryzyku, że produkty NNN będą przedmiotem handlu za pośrednictwem Tajwanu lub przez przedsiębiorstwa z siedzibą w Tajwanie.

               (55)

               W ramach przygotowań do wizyty w 2015 r. Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa (EFCA) przeanalizowała kilkaset świadectw połowowych przedstawionych na granicach Unii w odniesieniu do przesyłek pochodzących z Tajwanu. Te świadectwa połowowe zostały zatwierdzone przez tajwańskie organy odpowiedzialne za rybołówstwo na podstawie informacji uzyskanych od tajwańskich podmiotów gospodarczych. Skutki wyżej opisanych problemów z systemami rejestracji danych uwidoczniają się w niżej wymienionych nieprawidłowościach (zob. motywy 56 i 57).

               (56)

               Analiza produktów poławianych przez statki pływające pod banderą Tajwanu wykazała następujące niespójności: świadectwa połowowe ze zmienionymi danymi lub bez wszystkich wymaganych danych; niespójne informacje dotyczące połowu, deklaracje kapitana, dzienniki połowowe, dokumenty statystyczne ICCAT, deklaracje zapewniania bezpieczeństwa delfinom, dane i daty dotyczące przeładunku, wyładunku i przetwarzania; brak dostępu do danych z VDS dotyczących rzeczywistego nakładu połowowego dla statków prowadzących działalność na Oceanie Spokojnym; brak rejestracji licencji z państw nadbrzeżnych; niespójności dotyczące statków do połowów i statków transportowych – zmiany nazw statków i statki niewymienione w unijnym wykazie zakładów zatwierdzonych pod względem sanitarnym; niezrozumiałe drogi handlu (tzn. ryby złowione w Oceanie Atlantyckim/Indyjskim, transportowane do Azji, przetwarzane i wywożone do Unii) oraz niepełne informacje na temat oświadczeń dotyczących przetwarzania oraz odnośnej uzyskanej produkcji.

               (57)

               Komisja przedstawiła władzom tajwańskim szczegółowe informacje na temat wyników analizy EFCA. Władze zbadały sprawę i przedłożyły zadowalające odpowiedzi w odniesieniu do uzyskanej produkcji zgłaszanej w oświadczeniach dotyczących przetwarzania. Władze w pełni odnotowały tę kwestię i przyznały, że istnieje potrzeba aktualizacji przepisów wewnętrznych w celu rozwiązania problemów. Zapewniły również, że chcą współpracować z Komisją w zakresie korygowania procedur operacyjnych.

               (58)

               Sytuacja opisana w motywie 56 uwidacznia jak duże jest ryzyko, że przetworzone produkty rybołówstwa z Tajwanu i surowce rybne z Tajwanu pochodzą z połowów bezpośrednio związanych z działalnością NNN. Ponadto istnienie wyraźnych błędów, o których mowa w motywie 56, wskazuje, że Tajwan nie współpracował z innymi państwami i regionalnymi organizacjami ds. zarządzania rybołówstwem w zakresie przyjęcia odpowiednich środków rynkowych w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania, jak określono w pkt 68 i 72 MPD-NNN.

               (59)

               Informacje opisane w motywie 56 świadczą o tym, że produkty przetwarzane przez Tajwan lub będące po drodze przedmiotem handlu w Tajwanie nie spełniają przepisów dotyczących zrównoważonego zagospodarowania połowu, jak opisano w art. 11 Kodeksu odpowiedzialnego rybołówstwa FAO, i dalej wyjaśniają, że Tajwan nie wprowadził przepisów mających na celu zapewnienie właściwej współpracy z państwami trzecimi, na terytorium których jego statki poławiają lub dokonują wyładunku, ani nie wdrożył środków, które zapewniają przejrzystość i identyfikowalność produktów na rynku zgodnie z pkt 67–69 i 71–72 MPD-NNN, aby zapewnić identyfikowalność ryb lub produktów rybnych.

               (60)

               Uwzględniając sytuację przedstawioną w niniejszej sekcji decyzji oraz na podstawie wszystkich faktów zebranych przez Komisję i oświadczeń wydanych przez Tajwan, można stwierdzić zgodnie z art. 31 ust. 3 i art. 31 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że Tajwan nie wypełnił obowiązków spoczywających na nim jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu na mocy prawa międzynarodowego w odniesieniu do statków NNN i połowów NNN prowadzonych lub wspieranych przez statki rybackie pływające pod jego banderą lub przez jego obywateli oraz nie wypełnił obowiązków w odniesieniu do zapobiegania dostępowi do jego rynku produktów rybołówstwa pochodzących z połowów NNN.

         3.2.   Niewypełnienie obowiązku współpracy i egzekwowania prawa (art. 31 ust. 5 rozporządzenia w sprawie połowów NNN)

               (61)

               Na podstawie art. 31 ust. 5 lit. a) Komisja sprawdziła, w jakim stopniu Tajwan z nią współpracował, odpowiadając na pytania, przekazując informacje zwrotne i prowadząc dochodzenia w sprawach dotyczących połowów NNN i związaną z nimi działalnością.

               (62)

               Po wizycie odbytej w 2012 r. Komisja zwróciła się do Tajwanu z prośbą o współpracę w licznych kwestiach dotyczących zarządzania rybołówstwem, którymi należało pilnie się zająć. Są one wymienione poniżej. Ramy prawne i administracyjne w zakresie zarządzania rybołówstwem wymagały uaktualnienia poprzez przyjęcie zmienionej ustawy o rybołówstwie i kodeksu postępowania w zakresie połowów NNN (krajowego planu działania w zakresie połowów NNN) w celu transpozycji do prawa krajowego międzynarodowych i regionalnych przepisów dotyczących zarządzania rybołówstwem oraz niezobowiązujących zaleceń. Komisja zwróciła się do Tajwanu z prośbą o opracowanie spójnego i odstraszającego systemu sankcji wraz z rejestrem naruszeń i sankcji. Komisja zasugerowała poprawę ram monitorowania, kontroli i nadzoru (MKN), aby zapewnić kontrolę nad tajwańską flotą działającą na pełnym morzu i w wodach państw trzecich, jak również opracowanie dziennika połowowego oraz systemu rejestracji połowów i deklaracji wyładunkowych, określenie wyznaczonych portów oraz przygotowanie planu inspekcji w celu kontroli działalności połowowej, przeładunków i wyładunków. Należało poprawić skuteczność i przejrzystość systemu świadectw połowowych i identyfikowalności w odniesieniu do wywozu przeznaczonego na rynek unijny.

               (63)

               Tajwan zareagował w 2013 r., opracowując KPD-NNN, a w 2014 r. – KPD-zdolność połowowa. Komisja i władze tajwańskie wymieniły liczne pisma oraz przeprowadziły liczne wideokonferencje i spotkania w sprawie tych dokumentów.

               (64)

               W odniesieniu do KPD-NNN analiza przeprowadzona przez Komisję wykazała, że chociaż propozycje zawarte w planie są zasadniczo właściwe, to termin jego wdrożenia jest zbyt długi i obejmuje działania aż do roku 2020. Biorąc pod uwagę wielkość tajwańskiej floty, która prowadzi działalność w ponad 30 państwach trzecich, oraz fakt, że tajwańskie statki rybackie są ważnymi dostawcami surowców do zakładów przetwórczych i producentów konserw, ważne jest, by Tajwan szybko wdrożył swoje działania w odniesieniu do MKN, obserwatorów, wyładunków i przeładunków oraz skutecznie uregulował w swojej ustawie o rybołówstwie kwestie dotyczące poważnych naruszeń i kontroli swoich obywateli.

               (65)

               W wyniku analizy KPD-zdolność połowowa przeprowadzonej przez Komisję stwierdzono, że plan ten nie zapewnia równowagi między zdolnościami kontrolnymi Tajwanu a liczbą tajwańskich statków dalekomorskich. Środki wprowadzone przez Tajwan (tj. dzienniki połowowe, elektroniczne dzienniki połowowe, system deklaracji wyładunkowych i system sprawozdawczości dotyczącej połowów, wyznaczone porty, inspekcje i kontrola wyładunków, przeładunków, wejścia na pokład, inspekcje statków, krajowe plany inspekcji/obserwacji i identyfikowalność) w celu monitorowania jego floty nie są wystarczające, ponieważ tylko częściowo obejmują one flotę dalekomorską, są tylko częściowo wdrożone lub są w fazie planów, które nie zostały jeszcze opracowane. Ponadto polityka ta nie zapewnia wymiernych celów w zakresie zarządzania ani wskazówek dotyczących poziomów nakładu połowowego, kwot, licencji, upoważnień do połowów dla statków państw trzecich, liczby statków podlegających regionalnym organizacjom ds. zarządzania rybołówstwem, ocen zasobów oraz celów lub doradztwa naukowego. Brakuje także analizy na temat powiązań między liczbą statków, liczbą licencji, wielkością połowów oraz dostępnymi zasobami finansowymi i ludzkimi niezbędnymi do kontrolowania i monitorowania tej gałęzi przemysłu. Brakuje jakichkolwiek poziomów referencyjnych w odniesieniu do osiągania celów polityki czy też metody opracowania takich wskaźników. Co więcej, przyszłe działania przedstawiono w sposób niejasny i nie zapewniają one żadnych wskazówek co do tego, jak i kiedy władze będą realizować tę politykę.

               (66)

               W latach 2012–2015 Komisja przedstawiła szczegółowe uwagi dotyczące różnych planów Tajwanu mających na celu rozwiązanie kwestii połowów NNN i podkreślała potrzebę podjęcia współpracy i działań naprawczych. Tajwan, nie kwestionując ustaleń Komisji, wielokrotnie zgłaszał potrzebę refleksji na temat działań i dodatkowego czasu na ich wdrożenie.

               (67)

               Wizyta w Tajwanie z 2015 r. wykazała niewielkie postępy lub brak postępów w problematycznych kwestiach, na które Komisja zwracała uwagę w latach 2012–2015 (jak opisano w motywie powyżej). Ustawa o rybołówstwie była nadal na etapie projektu; KPD-NNN miał być w procesie wdrażania, lecz w rzeczywistości nie wprowadzono jeszcze środków opisanych w niniejszej sekcji decyzji, a terminy ich wprowadzenia były niejasne; w dokumencie KPD-zdolność połowowa wciąż brakowało konkretnych celów i terminów wdrożenia działań. Postępy we wdrażaniu ram MKN były minimalne: elektroniczne dzienniki pokładowe obejmowały tylko część floty, nie określono wyznaczonych portów, deklaracje wyładunkowe obejmowały tylko połowy krajowe (istniały jedynie plany objęcia nimi w przyszłości floty dalekomorskiej) a środki kontroli przeładunków znajdowały się wciąż w fazie opracowywania. W sprawozdaniu Komisji z lipca 2012 r. przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące różnych kwestii, o których mowa w tym motywie; są one identyczne z problemami stwierdzonymi podczas niedawnej wizyty w marcu 2015 r. W sprawozdaniu Komisji z marca 2015 r. ponownie wymieniono wszystkie kluczowe kwestie i zwrócono uwagę na ewentualne konsekwencje braku postępów.

               (68)

               Z tych powodów Komisja uważa, że Tajwanowi nie udało się rozwiązać wszystkich problemów stwierdzonych w latach 2012–2015.

               (69)

               Tajwan nie przyjął również ram prawnych przewidujących definicje połowów NNN i poważnych naruszeń zgodnie z rezolucją IOTC 11/03 (11) i art. 25 ust. 4 konwencji WCPFC (12). Ponadto Tajwan nie sprawował jurysdykcji w stosunku do swojej floty w sprawach administracyjnych i technicznych zgodnie z art. 94 UNCLOS (zob. także art. 5 Konwencji genewskiej o morzu pełnym z 1958 r.). Co więcej, nie dopełnił obowiązku wdrożenia przepisów pkt 31–33 dobrowolnych wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery. Ponadto Tajwan nie wdrożył postanowień pkt 24 MPD-NNN w odniesieniu do monitorowania i kontroli swojej floty oraz nadzoru nad nią.

               (70)

               Ogólnie władze Tajwanu były skłonne do współpracy i na ogół szybko odpowiadały na wnioski o udzielenie informacji lub weryfikację przekazywane zarówno przez państwa członkowskie jak i Komisję na podstawie art. 17 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1005/2008. Niektóre kwestie dotyczące dostępu państw członkowskich do informacji odnoszących się do danych VMS statków pływających pod banderą Tajwanu zostały rozstrzygnięte przy interwencji Komisji. Rzetelność odpowiedzi udzielanych przez władze Tajwanu podważają braki w ich systemach identyfikowalności (zob. sekcja 3.1 niniejszej decyzji).

               (71)

               Zgodnie z art. 31 ust. 5 lit. b) Komisja dokonała również analizy istniejących środków egzekucyjnych w celu zapobiegania połowom NNN, ich powstrzymywania i eliminowania w Tajwanie.

               (72)

               W latach 2012–2015 Komisja podkreślała, że istnieje potrzeba, by Tajwan ogłosił nową ustawę o rybołówstwie. W obowiązującej ustawie zakres i poważne naruszenia nie są jasno zdefiniowane i nie przewiduje się poważniejszego naruszenia w przypadku powtarzających się wykroczeń. Obecne poziomy kar przewidziane w ustawie są niewystarczające, aby pozbawić duże statki handlowe korzyści pochodzących z potencjalnie niezgodnej z prawem działalności (maksymalne grzywny wynoszą ok. 9 000 EUR). Kary w swojej obecnej formie nie są kompleksowe pod względem zakresu ani wystarczająco surowe pod względem poziomu, aby spełniać funkcję odstraszającą. W ustawie brakuje również szczegółowych przepisów dotyczących obywateli, którzy wspierają działalność połowową NNN lub w niej uczestniczą. Rozporządzenie w sprawie tajwańskich inwestycji w działalność statków rybackich pływających pod banderą zagraniczną zawiera niektóre fakultatywne przepisy, przewidujące kary za ukrywanie pochodzenia ryb oraz eksploatację statków rybackich pływających pod banderą zagraniczną z naruszeniem zasad ustanowionych przez państwo bandery. Przewidziane kary pieniężne nie są jednak obowiązkowe i nie jest jasne, czy są one stosowane w przypadku, gdy inne państwa nie nałożyły na obywateli Tajwanu wystarczająco surowych grzywien za to samo naruszenie.

               (73)

               Ponadto nie ma jasnych ram prawnych dotyczących transpozycji środków ochrony i zarządzania regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem. Tajwańskie władze potwierdziły, że ramy prawne muszą zostać poddane przeglądowi, aby rozwiązać wyżej wspomniane kwestie. Tajwan zaznaczył także, że w pełni zobowiązuje się do zapewnienia, by jego statki rybackie, na które państwa nadbrzeżne nałożyły niewystarczająco surowe kary za naruszenia prawa, podlegały dalszym karom w Tajwanie. Władze tajwańskie zapowiedziały, że nowa ustawa o rybołówstwie będzie gotowa do końca 2014 r. Jednak do tej pory tak się nie stało. Tajwan nie wywiązuje się ze swoich obowiązków w zakresie nakładania skutecznych środków egzekucyjnych zgodnie z art. 94 UNCLOS (zob. także art. 5 Konwencji genewskiej o morzu pełnym z 1958 r.). Ponadto Tajwan nie przestrzega przepisów pkt 31–33, 35 i 38 dobrowolnych wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery i nie jest w stanie wykazać, że dysponuje odpowiednim systemem sankcji w celu zwalczania połowów NNN, jak zaleca się w pkt 21 MPD-NNN, ani że przyjął środków dotyczących obywateli podlegających jego jurysdykcji, którzy wspierają połowy NNN lub w nich uczestniczą, jak zaleca się w pkt 18 MPD-NNN.

               (74)

               Możliwości Tajwanu w zakresie MKN nie są wystarczające. Nie istnieje krajowy plan inspekcji w celu zapewnienia spójnej polityki w zakresie nadzoru i monitorowania działalności tajwańskiej floty. Konkretne środki i narzędzia w zakresie MKN są wciąż niewystarczające, jak wyjaśniono w motywach 65 i 67, co sprawia, że tajwańskie środki egzekucyjne nie przyczyniają się w wystarczającym stopniu do zapobiegania połowom NNN, ich powstrzymywania i eliminowania. Według dostępnych informacji Tajwan kontroluje jedynie 60 % swojej floty dalekomorskiej o pojemności brutto powyżej 100 ton, która działa poza wodami Tajwanu, włączając wszystkie statki rybackie do połowów okrężnicą. Przy określeniu wyznaczonych portów Tajwan współpracuje z ponad 30 państwami, ale do tej pory nie osiągnięto żadnych konkretnych ustaleń. We wrześniu 2014 r. Tajwan wprowadził nowy system deklaracji wyładunkowych i jest w trakcie jego modernizacji za pomocą nowych przepisów prawnych, jednak ten nowy system deklaracji wyładunkowych wciąż nie obejmuje wszystkich rodzajów statków należących do floty dalekomorskiej. Ponadto trwają prace nad opracowaniem skutecznego systemu kontroli przeładunków statków należących do floty dalekomorskiej.

               (75)

               Brak skutecznego systemu MKN świadczy o tym, że Tajwan nie jest w stanie monitorować działań połowowych na morzu, i podważa zdolność Agencji Rybołówstwa do skutecznego egzekwowania przepisów mających zastosowanie do różnych odnośnych obszarów morskich. Taka sytuacja w połączeniu z brakiem skutecznej współpracy z państwami trzecimi w odniesieniu do wyznaczonych portów i przeładunków zwiększa ryzyko prowadzenia połowów NNN przez statki z Tajwanu. W związku z tym Komisja uważa, że Tajwan nie zapewnia kompleksowego i skutecznego systemu MKN w odniesieniu do statków rybackich pływających pod jego banderą. Niewdrożenie przez Tajwan skutecznego systemu MKN ma negatywny wpływ na zgodność z art. 94 UNCLOS (zob. także art. 5 Konwencji genewskiej o morzu pełnym z 1958 r.). Oznacza to również nieprzestrzeganie zaleceń z pkt 33 dobrowolnych wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery oraz pkt 24 MPD-NNN.

               (76)

               Na podstawie informacji uzyskanych podczas wizyt, które przedstawiciele Komisji odbyli w 2012 i 2015 r. oraz rozmów z władzami tajwańskimi, które przeprowadzono w latach 2012–2015, Komisja wnioskuje, iż nie można uznać, że organom Tajwanu brakuje zasobów finansowych, lecz raczej niezbędnego otoczenia prawno-administracyjnego gwarantującego sprawne i skuteczne wypełnianie przez Tajwan obowiązków państwa bandery, państwa portu i państwa zbytu.

               (77)

               Należy przypomnieć, że Tajwan, ze względu na swój status polityczny, nie jest członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). Na podstawie statystyk według wskaźnika rozwoju społecznego ONZ, które Tajwan opracował z zastosowaniem metodologii ONZ, Tajwan uznaje się za państwo o wysokim stopniu rozwoju społecznego (21. miejsce wśród 188 państw) (13).

               (78)

               Biorąc pod uwagę te elementy, Komisja uważa, że Tajwanowi nie brakuje środków finansowych do wykonywania przez niego obowiązków państwa bandery, państwa portu i państwa zbytu, lecz raczej niezbędnych instrumentów prawnych i administracyjnych w celu zapewnienia sprawnego i skutecznego wykonywania tych obowiązków.

               (79)

               Uwzględniając sytuację przedstawioną w niniejszej sekcji oraz na podstawie faktów ustalonych przez Komisję i oświadczeń złożonych przez Tajwan, można stwierdzić zgodnie z art. 31 ust. 3 i 5 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że Tajwan nie wypełnił obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego w odniesieniu do współpracy oraz działań egzekucyjnych.

         3.3.   Niewdrożenie przepisów międzynarodowych (art. 31 ust. 6 rozporządzenia w sprawie połowów NNN)

               (80)

               Tajwan nie podpisał ani nie ratyfikował żadnego z międzynarodowych porozumień, które w szczególny sposób regulują dziedzinę rybołówstwa. Jak wyjaśniono w motywie 36, uznaje się, że Tajwan jest objęty przepisami prawa zwyczajowego, a także obowiązkiem zachowania należytej staranności w odniesieniu do swoich statków rybackich prowadzących połowy NNN. Tajwan jest umawiającym się państwem członkowskim Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT), Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) oraz Komisji ds. Rybołówstwa na Północnym Pacyfiku (NPFC), a także współpracującym podmiotem niebędącym umawiającą się stroną Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC), Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) i Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT). Ponadto Tajwan jest zaproszonym ekspertem Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC).

               (81)

               Zgodnie z art. 31 ust. 6 lit. b) Komisja przeanalizowała wszystkie informacje dotyczące statusu Tajwanu jako umawiającej się strony CCSBT, SPRFMO i NPFC, jako współpracującego podmiotu niebędącego umawiającą się stroną WCPFC, IATTC, ICCAT oraz jako zaproszonego eksperta IOTC.

               (82)

               Komisja przeanalizowała również wszelkie informacje, które uznała za istotne w odniesieniu do zgody Tajwanu na stosowanie środków ochrony i zarządzania przyjętych przez WCPFC, IATTC, ICCAT, CCSBT, SPRFMO i IOTC.

               (83)

               Według informacji pochodzących ze sprawozdania IOTC w sprawie zgodności Tajwanu z przepisami sporządzonego w dniu 23 marca 2015 r. (14), w 2014 r. pojawiło się kilka powtarzających się kwestii dotyczących zgodności z przepisami. W szczególności – według dostępnych informacji –Tajwan nie dostarczył wszystkich obowiązkowych informacji zgodnie z normą IOTC w sprawie wykazu statków do połowów tuńczyka tropikalnego w 2006 r., jak wymaga tego rezolucja IOTC 12/11. Ponadto w 2007 r. Tajwan nie przedłożył wszystkich obowiązkowych informacji zgodnie z normą IOTC w sprawie wykazu statków do połowów włócznika i tuńczyka białego, jak wymaga tego rezolucja IOTC 12/11. Nie przedstawił on również wszystkich obowiązkowych informacji zgodnie z normą IOTC w sprawie wykazu uprawnionych statków o długości całkowitej 24 metrów lub więcej, jak wymaga tego rezolucja IOTC 14/04. Co więcej, Tajwan nie zgłosił częstotliwości rozmiarów w połowach przy użyciu takli zgodnie z normą IOTC, jak wymaga tego rezolucja 10/02. Nie zgłosił także częstotliwości rozmiarów w połowach rekina zgodnie z normą IOTC, jak wymaga tego rezolucja 05/05. Nie przedstawił również sprawozdania obserwatora, jak wymaga tego rezolucja 11/04. Ponadto Tajwan nie przedłożył sprawozdania podsumowującego VMS, jak wymaga tego rezolucja 12/13, nie wdrożył oznakowania narzędzi połowowych biernych zgodnie z rezolucją 13/02 ani nie przedstawił szczegółowego sprawozdania w sprawie przeładunków dokonywanych w porcie wymaganego na mocy rezolucji 12/05. Ustalono również, że Tajwan nie przestrzegał rezolucji IOTC 14/06.

               (84)

               W związku z tym w 2014 r. IOTC uznała, że Tajwan wielokrotnie naruszył przepisy, ponieważ odnotowano, że wśród jego floty czterdzieści osiem taklowców do połowów tuńczyka na dużą skalę dokonało w 2014 r. powtarzających się naruszeń, a w przypadku trzydziestu ośmiu z nich możliwe wykroczenia odnotowano także w 2013 r. (15).

               (85)

               Ustalono również, że Tajwan wciąż musi zająć się sprawami dotyczącymi połowów NNN w 2013 r., w które zaangażowany był statek pływający pod banderą Tajwanu i jego obywatel (zob. motyw 86).

               (86)

               Należy przypomnieć, że według informacji pochodzących ze sprawozdania IOTC w sprawie zgodności Tajwanu z przepisami, sporządzonego w dniu 26 kwietnia 2014 r. (16), IOTC uznała, że Tajwan nie dopełnił swoich obowiązków wynikających z rezolucji IOTC 12/05. Ściślej mówiąc, w 2013 r. IOTC uznała, że Tajwan wielokrotnie naruszył przepisy, ponieważ odnotowano, że wśród jego floty sto dwa taklowce do połowów tuńczyka na dużą skalę dokonały w 2013 r. powtarzających się naruszeń, a w przypadku trzydziestu czterech z nich możliwe wykroczenia odnotowano także w 2012 r. Ponadto Tajwan nie dostarczył dowodów, że w przypadku jednego statku (pod nazwą „MAN YIH FENG”), znajdującego się w tymczasowym wykazie statków NNN IOTC (17), przeprowadzono odpowiednie kontrole i nałożono odpowiednio surowe kary.

               (87)

               Po wizycie w 2015 r. Tajwan poinformował Komisję, iż rozumie znaczenie kwestii związanych z przeładunkiem statków rybackich prowadzących połowy na dużą skalę, i wyjaśnił, że podjęte zostały środki w celu zakazania przeładunków, zagwarantowania, że stosowane są ważne licencje połowowe, oraz w celu dystrybucji wśród statków nowych dzienników pokładowych. Tajwan potwierdził również potrzebę działania w kwestiach takich jak dane dotyczące wielkości rekinów, sprawozdanie obserwatora, oznakowanie narzędzi połowowych biernych i szczegółowe sprawozdanie z przeładunku w porcie.

               (88)

               Problemy Tajwanu z IOTC pogłębia fakt, że Tajwan ma dużą flotę dalekomorską i według szacunków 73 % przeładunków na morzu na obszarze IOTC prowadzonych jest przez statki tajwańskie (18).

               (89)

               Problemy ze zgodnością Tajwanu z przepisami IOTC wskazują, że Tajwan nie wypełnił swoich obowiązków jako państwa bandery określonych w art. 94 UNCLOS (zob. także art. 5 Konwencji genewskiej o morzu pełnym z 1958 r.). Ponadto Tajwan nie przestrzega zatem zaleceń z pkt 31–33, 35 i 38 dobrowolnych wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery oraz pkt 24 MPD-NNN.

               (90)

               Komisja przeanalizowała również udostępniane przez ICCAT informacje dotyczące przestrzegania przez Tajwan zasad ICCAT i wywiązywania się z obowiązków w zakresie MKN. W tym celu Komisja wykorzystała tabele ICCAT w odniesieniu do kwestii potencjalnych niezgodności wynikających z regionalnych programów obserwacyjnych ICCAT, które wykryto podczas obserwacji prowadzonych przez regionalnych obserwatorów ICCAT (19).

               (91)

               Z danych za 2014 r. dostępnych od ICCAT wynika, że tajwańskie statki nie przedstawiły obserwatorom ICCAT ważnych zezwoleń na przeładunek ani aktualnych wersji deklaracji przeładunkowej (wcześniejsze wersje, których użyto, nie zawierały ostatnich zmian, takich jak wprowadzenie odniesienia do stada i obszaru). Ponadto tajwańskie statki nie były w stanie przedstawić ważnych upoważnień do prowadzenia połowów na obszarze ICCAT; stwierdzono także liczne przypadki niezgodności w odniesieniu do dzienników połowowych, np. dzienniki połowowe, które nie zostały oprawione (naruszenie zalecenia 03-13), i karty z dzienników połowowych, które nie były ponumerowane (naruszenie zalecenia ICCAT 11-01, załącznik 1). Ponadto stwierdzono nieprzestrzeganie obowiązków dotyczących oznakowania i VMS oraz niespójności w procesie przekazywania informacji obserwatorom ICCAT.

               (92)

               Należy także przypomnieć, że w 2014 r. ICCAT wystosowała do Tajwanu pismo ostrzegawcze (20) w związku z możliwym przeładunkiem na morzu oraz możliwą działalnością NNN prowadzoną przez obywateli Tajwanu, w szczególności w odniesieniu do kontroli nad połowami i niespójnościami między deklaracjami połowowymi oraz ogółem wszystkich zgłaszanych połowów.

               (93)

               Po wizycie w 2015 r. Tajwan twierdził, że w latach 2007–2012 i w roku 2014 spełniał wszystkie zasady ICCAT. W odniesieniu do stwierdzonych kwestii niezgodności dotyczących roku 2013 Tajwan twierdził, że zastosował wszystkie odpowiednie środki w celu rozwiązania kwestii ICCAT i w związku z tym ICCAT nie podjęła następnie żadnych działań.

               (94)

               W odniesieniu do WCPFC zauważa się, że Komisja i władze tajwańskie omówiły podczas wizyty w 2015 r. zgodność Tajwanu ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez tę organizację regionalną.

               (95)

               Tajwan wyjaśnił Komisji, że włączył konwencję WCPFC oraz środki ochrony i zarządzania do krajowego systemu prawnego i że pracuje nad rozwiązaniem szeregu stwierdzonych przypadków nieprzestrzegania przepisów w odniesieniu do środków ochrony i zarządzania WCPFC.

               (96)

               Należy również zauważyć, że podczas swojej 10. sesji Komitet Naukowy WCPFC podkreślił kwestię luk w zakresie danych dotyczących tajwańskiej floty poławiającej okrężnicą i poprosił Tajwan o przygotowanie na 11. sesję Komitetu Naukowego dokumentu zawierającego opis metodyki stosowanej do oszacowania połowów gatunków tuńczyka w ramach zagregowanych danych dostarczonych do WCPFC dotyczących połowów okrężnicą (21).

               (97)

               Informacje udostępnione przez SPRFMO (22) wskazują, że w odniesieniu do 2014 r. Tajwan nie przestrzegał norm dotyczących gromadzenia, zgłaszania, weryfikacji i wymiany danych (środek ochrony i zarządzania 2.02 (1e)) i nie spełnił w pełnym zakresie wymagań dotyczących danych o wyładunkach i przeładunkach (środek ochrony i zarządzania 2.02 (1d)).

               (98)

               Po wizycie w 2015 r. Tajwan poinformował Komisję, że ze względu na kwestie ochrony danych krajowych był on zobowiązany dostarczyć streszczenie danych dotyczących środka ochrony i zarządzania 2.02 (1e). Tajwan wyjaśnił również, że nastąpiła jedynie częściowa niezgodność ze środkiem ochrony i zarządzania 2.02 (1d).

               (99)

               Problemy ze zgodnością Tajwanu z przepisami WCPFC i SPRFMO wskazują, że Tajwan nie wypełnił swoich obowiązków jako państwa bandery określonych w art. 94 UNCLOS (zob. także art. 5 Konwencji genewskiej o morzu pełnym z 1958 r.). Ponadto Tajwan nie przestrzegał zaleceń z pkt 31–33, 35 i 38 dobrowolnych wytycznych FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery oraz pkt 24 MPD-NNN.

               (100)

               Uwzględniając sytuację wyjaśnioną w niniejszej części decyzji oraz na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Komisję i oświadczeń złożonych przez Tajwan, można stwierdzić zgodnie z art. 31 ust. 3 i 6 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że Tajwan nie wypełnił obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego w odniesieniu do międzynarodowych przepisów, regulacji oraz środków ochrony i zarządzania.

         3.4.   Szczególne ograniczenia krajów rozwijających się (art. 31 ust. 7 rozporządzenia w sprawie połowów NNN)

               (101)

               Należy przypomnieć, że Tajwan, ze względu na swój status polityczny, nie jest członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na podstawie statystyk według wskaźnika rozwoju społecznego, które Tajwan opracował z zastosowaniem metodologii ONZ, Tajwan uznaje się za państwo o wysokim stopniu rozwoju społecznego (21. miejsce wśród 188 państw) (23).

               (102)

               Należy odnotować, że powiadomienie Tajwanu jako państwa bandery zostało przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 20 rozporządzenia w sprawie połowów NNN w dniu 28 stycznia 2010 r. Tajwan potwierdził, zgodnie z wymogami art. 20 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że ma on krajowe ustalenia w zakresie wdrożenia, kontroli i egzekwowania przepisów ustawowych i wykonawczych oraz środków ochrony i zarządzania, których muszą przestrzegać jego statki rybackie.

               (103)

               Biorąc pod uwagę wyżej wymieniony ranking według wskaźnika rozwoju społecznego oraz spostrzeżenia poczynione podczas wizyt w latach 2012–2015, nie istnieją dowody wskazujące na to, że niewypełnienie przez Tajwan jego obowiązków na mocy prawa międzynarodowego jest wynikiem niskiego poziomu rozwoju. Nie ma namacalnych dowodów umożliwiających powiązanie niedociągnięć w zakresie monitorowania i kontroli połowów oraz nadzoru nad nimi ze słabymi możliwościami i infrastrukturą. Tajwan nigdy nie twierdził, że ograniczenia rozwojowe wpływają na jego zdolność do zapewnienia skutecznych systemów zarządzania i kontroli, i nigdy nie zwrócił się o wsparcie ze strony Unii.

               (104)

               Uwzględniając sytuację przedstawioną w niniejszej sekcji oraz na podstawie faktów ustalonych przez Komisję i oświadczeń wydanych przez to państwo, można stwierdzić zgodnie z art. 31 ust. 7 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, że poziom rozwoju Tajwanu nie ma negatywnego wpływu na jego stopień zaawansowania i ogólną działalność w odniesieniu do rybołówstwa.

         4.   WNIOSKI DOTYCZĄCE MOŻLIWOŚCI UZNANIA PAŃSTWA TRZECIEGO ZA NIEWSPÓŁPRACUJĄCE

               (105)

               Biorąc pod uwagę wnioski wyciągnięte w odniesieniu do niewywiązania się przez Tajwan z obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nabrzeżnym lub państwie zbytu oraz w odniesieniu do niepodjęcia działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zgodnie z art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN, Tajwan należy powiadomić o możliwości uznania go przez Komisję za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN.

               (106)

               Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połowów NNN Komisja powinna powiadomić Tajwan o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie. Komisja powinna również podjąć wobec Tajwanu wszelkie działania określone w art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN. W celu zapewnienia sprawnego zarządzania należy ustalić okres, w którym wymienione państwo może odpowiedzieć na piśmie na powiadomienie i dokonać naprawy sytuacji.

               (107)

               Ponadto należy stwierdzić, że powiadomienie Tajwanu o możliwości uznania go za państwo niewspółpracujące nie wyklucza ani nie powoduje automatycznie żadnego późniejszego działania podejmowanego przez Komisję lub Radę na potrzeby określenia i ustanowienia wykazu państw niewspółpracujących,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Niniejszym powiadamia się Tajwan o możliwości uznania go za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów.

      Sporządzono w Brukseli dnia 1 października 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.

      (2)  Odrębny obszar celny Tajwanu, Penchu, Kinmen i Matscu (chińskie Tajpej).

      (3)  Termin „państwo” lub „kraj” w odniesieniu do podmiotu rybołówczego Tajwan są stosowane jedynie w kontekście rozporządzenia w sprawie połowów NNN.

      (4)  Informacje pochodzące ze strony internetowej:
   https://treaties.un.org/pages/ViewDetails.aspx?src=TREATY&mtdsg_no=XXI-2&chapter=21&lang=en#1
   https://treaties.un.org/pages/HistoricalInfo.aspx#China

      (5)  Informacje pochodzące ze strony internetowej:
   https://treaties.un.org/pages/ViewDetails.aspx?src=TREATY&mtdsg_no=XXI-1&chapter=21&lang=en
   https://treaties.un.org/pages/HistoricalInfo.aspx#China

      (6)  Zob. rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 137/2014 z dnia 12 lutego 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 468/2010 ustanawiające unijny wykaz statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (Dz.U. L 43 z 13.2.2014, s. 47).

      (7)  Informacje pochodzące ze strony internetowej: http://www.radionz.co.nz/international/pacific-news/266070/arrests-in-marshalls-over-illegal-fishing

      (8)  Informacje pochodzące ze strony internetowej: http://legal.un.org/ilc/texts/instruments/english/conventions/8_1_1958_high_seas.pdf

      (9)  Dobrowolne wytyczne FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery, 2014, informacje pochodzące ze strony internetowej: http://www.fao.org/3/a-mk052e.pdf

      (10)  Międzynarodowy plan działania na rzecz zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania, Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, 2001.

      (11)  Rezolucja IOTC 11/03, informacje pochodzące ze strony internetowej: http://www.iotc.org/sites/default/files/documents/compliance/cmm/iotc_cmm_11-03_en.pdf

      (12)  Konwencja WCPFC, informacje pochodzące ze strony internetowej: https://www.wcpfc.int/system/files/text.pdf

      (13)  http://eng.stat.gov.tw/ct.asp?xItem=25280&ctNode=6032&mp=5

      (14)  Sprawozdanie IOTC w sprawie zgodności Tajwanu z przepisami, dok. nr IOTC-2015-CoC12-CR36, 23 marca 2015 r.

      (15)  IOTC dok. nr IOTC-2015-CoC12-08c Add_1, 27 marca 2015 r.

      (16)  IOTC dok. nr IOTC-2014-CoC11-08c Add_1, 26 kwietnia 2014 r.

      (17)  Sprawozdanie z jedenastego posiedzenia Komitetu ds. Zgodności, Colombo, Sri Lanka, 26–28 maja 2014 r., s. 14–15.

      (18)  Informacje pochodzące ze strony internetowej:
   http://www.iotc.org/sites/default/files/documents/2015/03/IOTC-2015-CoC12-04bE_-_IOTC_ROP_-_Contractors_Report.pdf

      (19)  Regionalny program obserwacyjny ICCAT i odpowiedzi, 5 listopada 2014 r., COC-305/2014, s. 33–49.

      (20)  Pismo ostrzegawcze z dnia 13 lutego 2014 r.

      (21)  Sprawozdanie podsumowujące z 10. sesji zwyczajnej Komitetu Naukowego WCPFC, pkt 82.

      (22)  Ocena zgodności członków i współpracujących podmiotów niebędących umawiającymi się stronami, 2. posiedzenie Komitetu ds. Zgodności i Zagadnień Technicznych, Auckland, Nowa Zelandia, 30–31 stycznia 2015 r.

      (23)  http://eng.stat.gov.tw/ct.asp?xItem=25280&ctNode=6032&mp=5


title: Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 358/5

         DECYZJA RADY
   z dnia 2 grudnia 2013 r.
   w sprawie mianowania członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   2013/C 358/05
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1) – w szczególności jego art. 6,
   uwzględniając listy osób wyznaczonych do mianowania przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich, organizacje pracowników i organizacje pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzjami z dnia 22 listopada 2010 r. (2), dnia 7 marca 2011 r. (3), dnia 12 lipca 2011 r. (4), dnia 20 września 2011 r. (5) oraz dnia 29 października 2012 r. (6) Rada mianowała członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres od dnia 1 grudnia 2010 r. do dnia 30 listopada 2013 r.

               (2)

               Członkowie i zastępcy członków Rady Zarządzającej, będący przedstawicielami rządów państw członkowskich oraz organizacji pracowników i organizacji pracodawców, powinni zostać mianowani na okres trzech lat.

               (3)

               Komisja sama mianuje swoich przedstawicieli w Radzie Zarządzającej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wymienione poniżej osoby zostają niniejszym mianowane na stanowiska członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres od dnia 1 grudnia 2013 r. do dnia 30 listopada 2016 r.:
   I.   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               Michel DE GOLS

               Allain PIETTE

               Bułgaria

               Teodora TODOROWA

               Iskren ANGEŁOW

               Republika Czeska

               Vlastimil VÁŇA

               Veronika ŽIDLÍKOVÁ

               Dania

               Lone HENRIKSEN

               Lis WITSØ-LUND

               Niemcy

               Andreas HORST

               Sebastian JOBELIUS

               Estonia

               Eva PÕLDIS

               Ester RÜNKLA

               Irlandia

               Paul CULLEN

               Mary O’SULLIVAN

               Grecja

               Stamatia PISIMISI

               Ioannis KONSTANTAKOPOULOS

               Chorwacja

               Narcisa MANOJLOVIĆ

               Olivera FIŠEKOVIĆ

               Hiszpania

               Paloma GARCÍA GARCÍA

               José Ignacio MARTÍN FERNÁNDEZ

               Francja

               Valérie DELAHAYE-GUILLOCHEAU

               Marie-Soline CHOMEL

               Włochy

               Aviana Maria Teresa BULGARELLI

               Carla ANTONUCCI

               Cypr

               Andreas MYLONAS

               Orestis MESSIOS

               Łotwa

               Ineta TĀRE

               Ineta VJAKSE

               Litwa

               Rita SKREBIŠKIENĖ

               Evaldas BACEVIČIUS

               Luksemburg

               Nadine WELTER

               Gary TUNSCH

               Węgry

               Malta

               Roderick MIZZI

               Anthony AZZOPARDI

               Niderlandy

               Roel GANS

               Martin BLOMSMA

               Austria

               Stephanie MATTES

               Petra PENCS

               Polska

               Jerzy CIECHAŃSKI

               Joanna MACIEJEWSKA

               Portugalia

               Manuel MADURO ROXO

               Isilda FERNANDES

               Rumunia

               Alexandru ALEXE

               Liliana Ramona MOȘTENESCU

               Słowenia

               Vladka KOMEL

               Andraž BOBOVNIK

               Słowacja

               Silvia GREGORCOVÁ

               Finlandia

               Antti NÄRHINEN

               Maija LYLY-YRJÄNÄINEN

               Szwecja

               Hannes KANTELIUS

               Håkan NYMAN

               Zjednoczone Królestwo

               Ciaran DEVLIN

               Shyamala BALENDRA

   II.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               Herman FONCK

               François PHILIPS

               Bułgaria

               Iwan KOKAŁOW

               Weselin MITOW

               Republika Czeska

               Hana MÁLKOVÁ

               Tomáš PAVELKA

               Dania

               Jan KAHR FREDERIKSEN

               Heidi RØNNE MØLLER

               Niemcy

               Marika HÖHN

               Ghazaleh NAZZIBI

               Estonia

               Kalle KALDA

               Kadi ALATALU

               Irlandia

               Sally Anne KINAHAN

               Peter RIGNEY

               Grecja

               Panagiotis SYRIOPOULOS

               Panagiotis KORDATOS

               Chorwacja

               Marija HANŽEVAČKI

               Dijana ŠOBOTA

               Hiszpania

               Antonia RAMOS YUSTE

               Ramon BAEZA

               Francja

               Emmanuel COUVREUR

               Rafaël NEDZYNSKI

               Włochy

               Fausto DURANTE

               Cinzia DEL RIO

               Cypr

               Nicolaos EPISTITHIOU

               Łotwa

               Ruta PORNIECE

               Litwa

               Kristina KRUPAVIČIENĖ

               Danute ŠLIONSKIENĖ

               Luksemburg

               Véronique EISCHEN

               Vincent JACQUET

               Węgry

               Melinda KELEMEN

               Erzsébet HANTI

               Malta

               Niderlandy

               Erik PENTENGA

               Sonja BALJEU

               Austria

               Dinah DJALINOUS-GLATZ

               Adi BUXBAUM

               Polska

               Bogdan OLSZEWSKI

               Piotr OSTROWSKI

               Portugalia

               Armando da COSTA FARIAS

               Vítor Manuel VICENTE COELHO

               Rumunia

               Adrian MARIN

               Luminița VINTILĂ

               Słowenia

               Pavle VRHOVEC

               Maja KONJAR

               Słowacja

               Erik MACÁK

               Finlandia

               Juha ANTILA

               Leila KURKI

               Szwecja

               Mats ESSEMYR

               Sten GELLERSTEDT

               Zjednoczone Królestwo

               Paul SELLERS

               Elena CRASTA

   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Państwo

               Członkowie

               Zastępcy członków

               Belgia

               Kris DE MEESTER

               Roland WAEYAERT

               Bułgaria

               Dimityr BRANKOW

               Nikoła ZIKATANOW

               Republika Czeska

               Vladimíra DRBALOVÁ

               Pavla BŘEČKOVÁ

               Dania

               Karen ROIY

               Berit TOFT FIHL

               Niemcy

               Lutz MÜHL

               Renate HORNUNG-DRAUS

               Estonia

               Eve PÄÄRENDSON

               Marika MERILAI

               Irlandia

               Brendan McGINTY

               Eamonn McCOY

               Grecja

               Rena BARDANI

               Katerina DASKALAKI

               Chorwacja

               Davor MAJETIC

               Nenad SEIFERT

               Hiszpania

               Miguel CANALES GUTIÉRREZ

               Javier BLASCO de LUNA

               Francja

               Emmanuel JAHAN

               Włochy

               Stefania ROSSI

               Paola ASTORRI

               Cypr

               Lena PANAYIOTOU

               Polyvios POLYVIOU

               Łotwa

               Ilona KIUKUCĀNE

               Anita LĪCE

               Litwa

               Luksemburg

               Fabio STUPICI

               Magalie LYSIAK

               Węgry

               Antal CSUPORT

               Adrienn BALINT

               Malta

               Martin BORG

               Niderlandy

               W.M.J.M. VAN MIERLO

               Gerard A. M. VAN DER GRIND

               Austria

               Katharina LINDNER

               Heidrun MAIER-DE-KRUIJFF

               Polska

               Anna KWIATKIEWICZ

               Portugalia

               Marcelino Peralta PENA COSTA

               António VERGUEIRO

               Rumunia

               Doru Claudian FRUNZULICĂ

               Ștefan RĂDEANU

               Słowenia

               Tatjana PAJNKIHAR

               Igor ANTAUER

               Słowacja

               Martin HOŠTÁK

               Finlandia

               Jenni RUOKONEN

               Minna ETU-SEPPÄLÄ

               Szwecja

               Sverker RUDEBERG

               Niklas BECKMAN

               Zjednoczone Królestwo

               Neil CARBERRY

               Rob WALL

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali jeszcze zgłoszeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GUSTAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 322 z 27.11.2010, s. 8.

      (3)  Dz.U. C 83 z 17.3.2011, s. 4.

      (4)  Dz.U. C 208 z 14.7.2011, s. 3.

      (5)  Dz.U. C 278 z 22.9.2011, s. 2.

      (6)  Dz.U. C 334 z 31.10.2012, s. 2.


title: Decyzja Rady z dnia 21 lutego 1994 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Konwencji o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego z 1974 r. (Konwencja Helsińska)

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0156

Dziennik Urzędowy L 073 , 16/03/1994 P. 0001 - 0001 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 29 P. 0220  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 29 P. 0220

		Decyzja Radyz dnia 21 lutego 1994 r.w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Konwencji o ochronie Środowiska Morskiego obszaru morza bałtyckiego z 1974 r. (Konwencja Helsińska)(94/156/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s, wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1]uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:zgodnie z art. 130r Traktatu polityką Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego jest wspieranie następujących celów: zachowanie, ochrona oraz poprawa jakości środowiska naturalnego, ochrona zdrowia ludzkiego, jak również rozważne i racjonalne użytkowanie zasobów naturalnych; co więcej, Wspólnota i Państwa Członkowskie współdziałają w ramach swoich odpowiednich kompetencji z państwami trzecimi oraz stosownymi organizacjami międzynarodowymi;Wspólnota przyjęła środki, na obszarze objętym Konwencją, o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego z 1974 r. (Konwencja Helsińska) i powinna podjąć działania na poziomie międzynarodowym na tym obszarze;Komisja uczestniczyła w charakterze obserwatora w spotkaniach Komisji ds. ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego od dnia 19 lutego 1991 r.;Komisja uczestniczyła również w spotkaniach grupy ad hoc w celu rewidowania Konwencji o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego;Konwencja o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego została zmieniona w taki sposób, aby umożliwić przystąpienie Wspólnoty,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wspólnota Europejska przystępuje do Konwencji o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego z 1974 r. (Konwencja Helsińska).Tekst Konwencji dołączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do złożenia dokumentu przystąpienia, zgodnie z art. 26 Konwencji.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 lutego 1994 r.W imieniu RadyTh. PangalosPrzewodniczący[1] Dz.U. C 222 z 18.8.1993, str. 13.[2] Dz.U. C 315 z 22.11.1993.[3] Dz.U. C 34 z 2.2.1994, str. 5.--------------------------------------------------


title: 2014/638/UE: Decyzja Rady Europejskiej z dnia 30 sierpnia 2014 r. w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Europejskiej

text:
               2.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 262/5

         DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ
   z dnia 30 sierpnia 2014 r.
   w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Europejskiej

      (2014/638/UE)

   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 ust. 5,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 30 listopada 2014 r. kadencja obecnego Przewodniczącego Rady Europejskiej Hermana VAN ROMPUYA dobiegnie końca.

               (2)

               W związku z tym należy wybrać nowego Przewodniczącego Rady Europejskiej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Donald TUSK zostaje niniejszym wybrany na stanowisko Przewodniczącego Rady Europejskiej na okres od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 31 maja 2017 r.
   Artykuł 2
   Sekretarz- Generalny Rady notyfikuje niniejszą decyzję Donaldowi TUSKOWI.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 sierpnia 2014 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

         H. VAN ROMPUY

            Przewodniczący


title: Decyzja Rady 2003/169/WSiSW z dnia 27 lutego 2003 r. określająca, które postanowienia Konwencji z 1995 r. w sprawie uproszczonej procedury ekstradycyjnej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej oraz Konwencji z 1996 r. odnoszącej się do ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej stanowią rozwój dorobku Schengen zgodnie z Układem dotyczącym włączenia Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0169

Dziennik Urzędowy L 067 , 12/03/2003 P. 0025 - 0026

		Decyzja Rady 2003/169/WSiSWz dnia 27 lutego 2003 r.określająca, które postanowienia Konwencji z 1995 r. w sprawie uproszczonej procedury ekstradycyjnej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej oraz Konwencji z 1996 r. odnoszącej się do ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej stanowią rozwój dorobku Schengen zgodnie z Układem dotyczącym włączenia Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku SchengenRADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. b) i art. 34 ust. 2 lit. c),uwzględniając inicjatywę Królestwa Szwecji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Do osiągnięcia celów Unii Europejskiej Rada ustanowiła Konwencję w sprawie uproszczonej procedury ekstradycyjnej między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [3] (dalej zwaną "Konwencją o uproszczonej ekstradycji") oraz Konwencję odnoszącą się do ekstradycji między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [4] (dalej zwaną "Konwencją o ekstradycji").(2) W celu zapewnienia jasnej i jednoznacznej sytuacji prawnej niezbędne jest ustalenie relacji między postanowieniami wspomnianych konwencji oraz postanowieniami tytułu III rozdział 4 Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [5] (dalej zwaną "Konwencją z Schengen"), która została włączona w ramy Unii Europejskiej wraz z wejściem w życie Traktatu z Amsterdamu w dniu 1 maja 1999 r.(3) Niezbędne jest włączenie Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii do stosowania postanowień Konwencji o uproszczonej ekstradycji oraz niektórych postanowień Konwencji o ekstradycji, które stanowią rozwój dorobku Schengen i wchodzą w zakres art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [6].(4) W odniesieniu do niniejszej decyzji przestrzegano procedur wymienionych w Układzie zawartym przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącym włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [7] (zwanej dalej "Układem o Stowarzyszeniu").(5) Kiedy Republika Islandii i Królestwo Norwegii zostaną powiadomione o przyjęciu niniejszej decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) Układu o Stowarzyszeniu, wymienione dwa państwa zostaną poproszone, przy informowaniu Rady i Komisji, o dopełnienie ich wymogów konstytucyjnych, o złożenie odpowiednich deklaracji i złożenie odpowiednich notyfikacji zgodnie z art. 7 ust. 4, art. 9, art. 12 ust. 3 i art. 15 Konwencji o uproszczonej ekstradycji oraz art. 6 ust. 3 i art. 13 ust. 2 Konwencji o ekstradycji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Konwencja o uproszczonej ekstradycji stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w szczególności art. 66 Konwencji z Schengen.Artykuł 2Artykuły 2, 6, 8, 9 i 13 Konwencji o ekstradycji, jak również jej art. 1 w takim zakresie, w jakim pozostaje w związku z wymienionymi artykułami, stanowią rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w szczególności art. 61, art. 62 ust. 1 i 2, art. 63 i 65 Konwencji z Schengen.Artykuł 31. Bez uszczerbku dla art. 8 Układu o Stowarzyszeniu, postanowienia Konwencji o uproszczonej ekstradycji wchodzą w życie w odniesieniu do Islandii i Norwegii tego samego dnia, kiedy Konwencja wchodzi w życie zgodnie z jej art. 16 ust. 2 lub, jeżeli dzień ten przypada przed dniem 1 lipca 2002 r., dnia 1 lipca 2002 r.,2. Zanim Konwencja o uproszczonej ekstradycji wejdzie w życie dla Islandii i Norwegii, Islandia i Norwegia mogą przy notyfikowaniu o spełnieniu wymogów konstytucyjnych zgodnie z art. 8 ust. 2 Układu o Stowarzyszeniu, złożyć deklarację, że te postanowienia stosuje się do ich relacji z państwami, które złożyły podobną deklarację. Takie deklaracje stają się skuteczne po 90 dniach od ich złożenia do depozytu.3. Bez uszczerbku dla art. 8 Układu o Stowarzyszeniu art. 2, 6, 8, 9 i 13 Konwencji o ekstradycji wchodzą w życie w odniesieniu do Islandii i Norwegii tego samego dnia, kiedy Konwencja wchodzi w życie zgodnie z jej art. 18 ust. 3 lub, jeżeli dzień ten przypada przed dniem 1 lipca 2002 r., dnia 1 lipca 2002 r.,4. Zanim postanowienia Konwencji o ekstradycji określone w ust. 3 wejdą w życie w odniesieniu do Islandii i Norwegii, Islandia i Norwegia mogą przy składaniu notyfikacji o spełnieniu wymogów konstytucyjnych zgodnie z art. 8 ust. 2 Układu o Stowarzyszeniu złożyć deklarację, że te postanowienia stosuje się do ich relacji z państwami, które złożyły podobną deklarację. Takie deklaracje stają się skuteczne po 90 dniach od ich złożenia do depozytu.Artykuł 41. Z dniem, w którym Konwencja o uproszczonej ekstradycji wchodzi w życie zgodnie z jej art. 16 ust. 2, art. 66 Konwencji z Schengen traci moc. Niemniej jednak postanowienia tego artykułu są nadal stosowane do wniosków o ekstradycję złożonych przed tą datą, chyba że zainteresowane Państwa Członkowskie już stosują we wzajemnych relacjach Konwencję o uproszczonej ekstradycji w zastosowaniu deklaracji złożonych zgodnie z jej art. 16 ust. 3.2. Z dniem, w którym Konwencja o ekstradycji wchodzi w życie zgodnie z jej art. 18 ust. 3, art. 61, art. 62 ust. 1 i 2 oraz art. 63 i 65 Konwencji z Schengen tracą moc. Niemniej jednak postanowienia tych artykułów są nadal stosowane wobec wniosków o ekstradycję złożonych przed tą datą, chyba że zainteresowane Państwa Członkowskie już stosują we wzajemnych relacjach Konwencję o ekstradycji w zastosowaniu deklaracji złożonych zgodnie z jej art. 18 ust. 4.Artykuł 5Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2003 r.W imieniu RadyM. ChrisochoïdisPrzewodniczący[1] Dz.U. C 195 z 11.7.2001, str. 13.[2] Opinia wydana dnia 13 listopada 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[3] Dz.U. C 78 z 30.3.1995, str. 2.[4] Dz.U. C 313 z 23.10.1996, str. 12.[5] Dz.U. L 239 z 22.9.2000, str. 19.[6] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.[7] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 36.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2015/928 z dnia 15 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członka i zastępcy członka z Litwy

text:
               17.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 150/23

         DECYZJA RADY (UE) 2015/928
   z dnia 15 czerwca 2015 r.
   w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członka i zastępcy członka z Litwy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1), w szczególności jego art. 6,
   uwzględniając listy kandydatów przedłożone przez rządy państw członkowskich, organizacje pracowników i organizacje pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z 2 grudnia 2013 r. (2), 8 lipca 2014 r. (3) oraz 18 listopada 2014 r. (4) Rada mianowała członków oraz zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do 30 listopada 2016 r., przy czym kilka stanowisk nie zostało obsadzonych.

               (2)

               Organizacja pracodawców BUSINESSEUROPE zaproponowała kandydatów na dwa stanowiska, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane na stanowisko członka i zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do 30 listopada 2016 r.:
   III.   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Kraj

               Członek

               Zastępca członka

               Litwa

               Danukas ARLAUSKAS

               Vaidotas LEVICKIS

         Artykuł 2
   Członków i zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 czerwca 2015 r.

            W imieniu Rady

         Kaspars GERHARDS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Dz.U. C 358 z 7.12.2013, s. 5).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy członków i zastępców członków z Węgier (Dz.U. L 209 z 16.7.2014, s. 54).

      (4)  Decyzja Rady z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy zastępcy członka z Malty (Dz.U. C 420 z 22.11.2014, s. 4).


title: 2014/167/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/008 ES/Comunidad Valenciana textiles, z Hiszpanii)

text:
               26.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 90/18

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 11 marca 2014 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/008 ES/Comunidad Valenciana textiles, z Hiszpanii)
   (2014/167/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (1), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020 (2), w szczególności jego art. 12,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami (3), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1311/2013 pozwala uruchomić środki z EFG w ramach rocznego pułapu wynoszącego 150 mln EUR.

               (3)

               W dniu 8 października 2013 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 198 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 13 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja wyrobów tekstylnych”) w regionie Wspólnoty Autonomicznej Walencji (ES52) objętym klasyfikacją NUTS II i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 5 listopada 2013 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 840 000 EUR.

               (4)

               W związku z powyższym należy uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy na potrzeby złożonego przez Hiszpanię wniosku.

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 840 000 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 11 marca 2014 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         D. KOURKOULAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.

      (3)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.