title: 2005/36/WE: Decyzja Komisji z dnia 8 września 2004 r. zmieniająca decyzję 2004/166/WE w sprawie pomocy na rzecz restrukturyzacji, której Francja zamierza udzielić Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM) (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 3359)Tekst mający znaczenie dla EOG.

text:
               21.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 19/70

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 8 września 2004 r.
   zmieniająca decyzję 2004/166/WE w sprawie pomocy na rzecz restrukturyzacji, której Francja zamierza udzielić Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM)
   (notyfikowana jako dokument nr K(2004) 3359)
   (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2005/36/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
   uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
   uwzględniając decyzję Komisji 2004/166/WE (1), w szczególności jej art. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   1.   PROCEDURA
   1.1.   Zarys proceduralny

               (1)

               Dnia 9 lipca 2003 r. Komisja przyjęła decyzję 2004/166/WE w sprawie pomocy na rzecz restrukturyzacji, której Francja zamierza udzielić Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM), dalej zwaną „decyzją ostateczną”, w której ramach deklarowała, że część notyfikowanej pomocy jest zgodna z rynkiem wspólnym, przy zachowaniu pewnych warunków. Pośród tych warunków art. 2 decyzji ostatecznej ustanawia warunek, że do dnia 31 grudnia 2006 r. SNCM nie może nabywać nowych statków ani podpisywać umów na budowę, zamówienie lub fracht w odniesieniu do statków nowych lub odnowionych. SNCM miała działać przy użyciu jedynie jedenastu statków, które posiadała już w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj.: Napoléon Bonaparte, Danielle Casanova, Île de Beauté, Corse, Liamone, Aliso, Méditerranée, Pascal Paoli, Paglia Orba, Monte Cinto oraz Monte d'Oro. Ostatni akapit wymienionego artykułu przewiduje, że: „Jeżeli SNCM będzie musiała zastąpić, z powodu zdarzeń niezależnych od jej woli, jeden ze swoich statków przed dniem 31 grudnia 2006 r., Komisja będzie mogła wydać zezwolenie na takie zastąpienie na podstawie notyfikacji należycie uzasadnionej przez Francję”.

               (2)

               Listem z dnia 23 czerwca 2004 r. (2) władze francuskie zwróciły się z prośbą do Komisji, aby można było zastąpić statek Aliso przez statek Asco w wykazie statków określonym w wymienionym powyżej art. 2 decyzji ostatecznej. Ponadto, wobec trudności napotkanych przez SNCM przy sprzedaży statku Asco, przeciwnie do tego, co było przewidziane w planie restrukturyzacji (3), władze francuskie zwróciły się do Komisji z prośbą o zezwolenie na sprzedaż przez SNCM statku Aliso lub Asco.

         1.2.   Tytuł środka

               (3)

               Środek jest zatytułowany „Zmiany decyzji ostatecznej Komisji z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie pomocy na restrukturyzację dla SNCM”.

         1.3.   Beneficjent środka

               (4)

               Dla przypomnienia, beneficjentem pomocy na restrukturyzację jest SNCM, francuskie przedsiębiorstwo morskie, obsługujące Korsykę oraz Afrykę Północną z wybrzeża francuskiego. Beneficjentem wnioskowanych zmian byłoby zatem SNCM.

         1.4.   Cele zmian

               (5)

               Podstawowym celem wnioskowanych zmian jest, z jednej strony, zezwolenie SNCM na skorzystanie z Aliso zamiast Asco, poprzez zmianę wykazu statków, których SNCM może używać zgodnie z art. 2 decyzji ostatecznej, oraz, z drugiej strony, ułatwienie sprzedaży czwartego statku przewidzianego w decyzji ostatecznej, dając potencjalnym nabywcom wybór między Aliso i Asco, które są identycznymi statkami.

         2.   SZCZEGÓŁOWY OPIS WNIOSKOWANYCH ŚRODKÓW
   2.1.   Wniosek o zamianę Asco i Aliso

               (6)

               Władze francuskie w swoim liście z dnia 23 czerwca 2004 r. zwróciły się z wnioskiem o zastąpienie Aliso przez Asco w wykazie statków, których SNCM może używać podczas całego okresu restrukturyzacji, który to wykaz określono bezpośrednio w art. 2 ust. 2 decyzji ostatecznej. Dla przypomnienia, w dniu, w którym wniosek władz francuskich został złożony, HSS Asco pozostaje nadal niesprzedany.

               (7)

               Wnioskowana przez władze francuskie zamiana jest uzasadniona chęcią ułatwienia cesji jednego lub drugiego statku, biorąc pod uwagę trudności napotkane przez SNCM przy zbyciu HSS Asco.

               (8)

               Władze francuskie przekazały ponadto zaświadczenie władz portowych w Marsylii stwierdzające, że statek Aliso przebywa w porcie od dnia 2 listopada 2003 r.

         2.2.   Wniosek o pozwolenie na sprzedaż Asco lub Aliso przez SNCM

               (9)

               Władze francuskie zwróciły się również z wnioskiem, aby z tytułu planu restrukturyzacji SNCM mogło sprzedać Asco lub Aliso, w zależności od potrzeb ewentualnych nabywców.

         3.   OCENA WNIOSKOWANYCH ZMIAN
   3.1.   Znaczenie wniosku o zamianę Asco i Aliso

               (10)

               Komisja przede wszystkim pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż statki Asco i Aliso są „sisterships”, czyli statkami bliźniaczymi, zbudowanymi na podstawie tych samych planów i przez tę samą stocznię. Mają dokładnie takie same wymiary, ten sam kształt i tę samą ładowność.

               (11)

               Komisja uznaje, że zamiana statków nie ma na celu zwiększenia zdolności SNCM i że zakres decyzji ostatecznej nie jest naruszony, w szczególności w odniesieniu do warunku ograniczającego zdolność przedsiębiorstwa, któremu udzielono pomocy, określonego w art. 2 wymienionej decyzji.

               (12)

               Ponadto Komisja przypomina, że możliwość zmiany składu dopuszczonej floty SNCM istnieje tylko z powodów niezależnych od woli SNCM. W tym przypadku Komisja uważa, że problemy, które napotyka SNCM w zakresie zbycia statku Asco, są niezależne od woli przedsiębiorstwa, któremu udzielono pomocy, i nie mogły być przewidziane w momencie przyjęcia decyzji ostatecznej.

         3.2.   Znaczenie wniosku, aby pozwolić SNCM sprzedać Asco albo Aliso

               (13)

               Komisja ocenia również, że gdyby SNCM znalazła nabywcę na Aliso zamiast na Asco, sprzedaż Aliso byłaby, z punktu widzenia jej konsekwencji dla zdolności SNCM, równoważna ze sprzedażą Asco, a zobowiązania władz francuskich w kwestii dostosowania się do planu restrukturyzacji byłyby wówczas spełnione w zakresie sprzedaży czterech statków floty operacyjnej SNCM. SNCM sprzedało już bowiem trzy z czterech statków, których cesja była przewidziana w planie restrukturyzacji.

               (14)

               Jeżeli SNCM sprzeda Aliso zamiast Asco, zdaniem Komisji warunek odnoszący się do zbycia czterech statków, przewidziany w planie restrukturyzacji, zostanie spełniony.

         4.   WNIOSKI

               (15)

               Podsumowując, Komisja uważa, że zmiany, o które wnioskowały władze francuskie, nie zmieniają zakresu postanowień decyzji ostatecznej oraz że pomoc na restrukturyzację w formie rekapitalizacji, pod warunkiem ścisłego przestrzegania warunków w ten sposób zmienionych, pozostaje zgodna ze wspólnym rynkiem.

               (16)

               Komisja wzywa Francję do:

                           —

                           przedstawienia szczegółowo w najkrótszym możliwym terminie i nie później niż w ciągu 15 dni roboczych od otrzymania niniejszej decyzji informacji, które uznaje za podlegające obowiązkowi tajemnicy zawodowej, zgodnie z art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (4),

                           —

                           poinformowania beneficjenta pomocy o niniejszej decyzji w najkrótszym możliwym terminie, utajniając, w odpowiednim przypadku, niektóre z informacji, które uzna za podlegające tajemnicy zawodowej i których przekazanie beneficjentowi pomocy mogłoby szkodzić niektórym zainteresowanym stronom, oraz do wskazania mu w przekazanej wersji, w odpowiednim przypadku, pozostałych informacji, które uznała za podlegające tajemnicy zawodowej, lecz których nie utajniła,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   W art. 2 ust. 2 decyzji Komisji 2004/166/WE wyraz „Aliso” zastępuje się wyrazem „Asco”.
   2.   W pkt. 97 ostatnie tiret wspomnianej decyzji wyrazy „HSS Asco” zastępuje się wyrazami „HSS Asco albo jego statek bliźniaczy HSS Aliso”.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 września 2004 r.

            W imieniu Komisji

         Loyola DE PALACIO

            Wiceprzewodnicząca

      (1)  Dz.U. L 61 z 27.2.2004, str. 13.

      (2)  Zarejestrowany przez służby Komisji pod sygnaturą TREN(2004) A/26015.

      (3)  Patrz: pkt 97 decyzji ostatecznej.

      (4)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1. Rozporządzenie zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r.


title: Decyzja Rady z dnia 7 października 1997 r. w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku

text:
Ważna informacja prawna

|

31998D0249

Dziennik Urzędowy L 104 , 03/04/1998 P. 0001 - 0001

		Decyzja Radyz dnia 7 października 1997 r.w sprawie zawarcia Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku(98/249/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1, wraz z art. 228 ust. 2 i 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:Komisja, w imieniu Wspólnoty, wzięła udział w negocjacjach dotyczących przygotowania projektu Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku;Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty 22 września 1992 r.;Konwencja ma na celu zapobieganie i eliminowanie zanieczyszczeń oraz ochronę obszaru morskiego przed negatywnymi skutkami działalności człowieka;Wspólnota przyjęła środki w dziedzinie objętej Konwencją i w związku z tym powinna podjąć międzynarodowe zobowiązania w tym zakresie; działania wspólnotowe są niezbędnym uzupełnieniem działań bezpośrednio zainteresowanych Państw Członkowskich, a jej udział w Konwencji byłby zgodny z zasadą pomocniczości;na podstawie art. 130r Traktatu, polityka wspólnotowa w zakresie środowiska przyczynia się między innymi do osiągnięcia celów zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska, ochrony zdrowia ludzkiego oraz rozważnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych; ponadto w zakresie swoich odpowiednich kompetencji Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują z państwami trzecimi oraz z właściwymi organizacjami międzynarodowymi,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku, podpisana w Paryżu 22 września 1992 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzenia Rządowi Republiki Francuskiej zgodnie z postanowieniami art. 26 Konwencji.Artykuł 3W odniesieniu do kwestii należących do kompetencji Wspólnoty Wspólnota reprezentowana jest przez Komisję w Komisji utworzonej na mocy art. 10 Konwencji.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 7 października 1997 r.W imieniu RadyJ.-C. JunckerPrzewodniczący[1] Dz.U. C 89 z 10.4.1995, str. 199.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 24 lipca 1995 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych

text:
Ważna informacja prawna

|

31995D0308

Dziennik Urzędowy L 186 , 05/08/1995 P. 0042 - 0058

		Decyzja Radyz dnia 24 lipca 1995 r.w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych(95/308/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 wraz z ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:Komisja wzięła udział, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach w grupie roboczej ad hoc w sprawie przygotowania Konwencji o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych;Konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty w Helsinkach dnia 18 marca 1992 r.;głównym celem Konwencji jest ustanowienie struktury dla bilateralnej lub multilateralnej współpracy w celu przeciwdziałania i kontroli zanieczyszczeń transgranicznych cieków wodnych oraz w celu zapewnienia racjonalnego użytkowania zasobów wodnych w państwach członkowskich Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych;Wspólnota przyjęła środki w zakresie objętym Konwencją; odpowiedzialnością Wspólnoty jest podejmowanie międzynarodowych zobowiązań w takich kwestiach;wspólnotowa polityka w zakresie środowiska przyczynia się do osiągania celów zachowania, ochrony oraz poprawy jakości środowiska, ochrony zdrowia ludzkiego oraz rozumnego i racjonalnego użytkowania zasobów naturalnych w celu stałego rozwoju;wspólnotowa polityka w zakresie środowiska, jako całość, ma na celu wzmacnianie międzynarodowej współpracy w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony; jest ona oparta na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, na zasadzie, że szkody wyrządzone środowisku naturalnemu powinny być w pierwszej kolejności naprawiane u źródła oraz że zanieczyszczający powinien płacić;Wspólnota oraz Państwa Członkowskie w zakresie swoich odpowiednich sfer kompetencji współpracują z krajami oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi;zawarcie Konwencji przez Wspólnotę pomoże osiągnąć cele ustalone w art. 130r Traktatu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Konwencja o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Tekst Konwencji zostaje załączony w załączniku I.Artykuł 2Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzenia w Sekretariacie Generalnym Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 25 Konwencji.Osoba lub osoby w tym samym czasie składają deklarację kompetencji załączoną w załączniku II.Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 1995 r.W imieniu RadyP. Solbes MiraPrzewodniczący[1] Dz.U. C 212 z 5.8.1993, str. 60.[2] Dz.U. C 128 z 9.5.1994.[3] Dz.U. C 34 z 2.2.1994, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKIkonwencjao ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowychsporządzona w Helsinkach, dnia 17 marca 1992 rokuNarody Zjednoczone 1992Konwencja o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowychPREAMBUŁASTRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,UZNAJĄC, że ochrona i użytkowanie cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych stanowią ważne i pilne zadania, których efektywne wykonanie może być zapewnione jedynie przez ścisłą współpracę,ZANIEPOKOJONE istniejącymi i mogącymi wystąpić krótko- i długotrwałymi zmianami stanu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych, wpływającymi ujemnie na środowisko, gospodarkę i dobrobyt Państw Członkowskich Europejskiej Komisji Gospodarczej (EKG),PODKREŚLAJĄC potrzebę wzmocnienia narodowych i międzynarodowych przedsięwzięć zmierzających do zapobiegania i zmniejszania zrzutów niebezpiecznych substancji do środowiska wodnego oraz zmniejszania eutrofizacji i zakwaszenia, a także zanieczyszczenia środowiska morskiego ze źródeł lądowych, w szczególności na obszarach przybrzeżnych,WITAJĄC z zadowoleniem wysiłki już podjęte przez rządy Państw Członkowskich EKG, ukierunkowane na zacieśnienie dwustronnej i wielostronnej współpracy mającej na celu zapobieganie zanieczyszczaniu wód granicznych, jego kontrolę i zmniejszenie, stabilne oraz racjonalne użytkowanie wód, zachowanie zasobów wodnych i ochronę środowiska,PRZYPOMINAJĄC odpowiednie postanowienia i zasady Deklaracji Konferencji Sztokholmskiej w sprawie Środowiska Człowieka, Aktu Końcowego Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (KBWE), dokumentów końcowych spotkań w Madrycie i Wiedniu przedstawicieli państw-uczestników KBWE, "Regionalnej strategii ochrony środowiska i racjonalnego użytkowania zasobów naturalnych w Państwach Członkowskich EKG do i po 2000 roku",ŚWIADOME roli Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w stymulowaniu międzynarodowej współpracy ukierunkowanej na zapobieganie i zmniejszanie zanieczyszczenia wód transgranicznych oraz ich stabilne i racjonalne użytkowanie, a także przypominając w tej kwestii "Deklarację Europejskiej Komisji Gospodarczej w sprawie polityki zapobiegania i zmniejszania zanieczyszczenia wód, w tym transgranicznych" oraz "Deklarację w sprawie polityki racjonalnego użytkowania zasobów wodnych", "Zasady współpracy w dziedzinie wód transgranicznych", "Kartę racjonalnego użytkowania wód podziemnych" i "Kodeks postępowania przy awaryjnym zanieczyszczeniu śródlądowych wód transgranicznych",POWOŁUJĄC się na decyzje I (42) i I (44) podjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą odpowiednio na czterdziestej drugiej i na czterdziestej czwartej sesji i na wyniki Spotkania KBWE w sprawie ochrony środowiska (Sofia, Bułgaria, w dniach od 16 października do 3 listopada 1989 roku),PODKREŚLAJĄC, że współpraca między Państwami Członkowskimi w dziedzinie ochrony i wykorzystania wód transgranicznych powinna być przede wszystkim realizowana przez wypracowanie porozumień między państwami nadbrzeżnymi, graniczącymi z tymi samymi wodami, w szczególności w tych przypadkach, w których porozumienia takie nie zostały jeszcze zawarte,UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1OkreśleniaW rozumieniu niniejszej Konwencji:1. "Wody transgraniczne" oznaczają każde powierzchniowe lub podziemne wody, które tworzą i przecinają granice między dwoma lub więcej państwami lub znajdują się na takich granicach; jeżeli wody transgraniczne wpływają bezpośrednio do morza, to ich zasięg kończy się na linii prostej, łączącej punkty linii niskiej wody na ich brzegach, poprzecznej do ujścia cieku transgranicznego.2. "Oddziaływanie transgraniczne" oznacza jakiekolwiek oddziaływanie powodujące znaczne szkodliwe skutki w środowisku na obszarze podlegającym jurysdykcji jednej Strony, będące rezultatem zmiany stanu wód transgranicznych spowodowanej ludzką działalnością, której fizyczny początek ma miejsce całkowicie lub częściowo na obszarze podlegającym jurysdykcji innej Strony; przez takie oddziaływanie w środowisku rozumie się wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo człowieka, florę, faunę, gleby, powietrze, wody, klimat, krajobraz, zabytki historyczne i inne struktury fizyczne lub interakcje między tymi czynnikami, a także wpływ na spuściznę kulturową lub warunki społeczno-gospodarcze zmiany tych czynników.3. "Strona" oznacza Umawiającą się Stronę Konwencji, chyba że z tekstu wynika inne znaczenie tego określenia.4. "Strony Nadbrzeżne" oznaczają Strony graniczące z tymi samymi wodami transgranicznymi.5. "Wspólny organ" oznacza jakąkolwiek dwu- lub wielostronną Komisję lub inną odpowiednią strukturę organizacyjną działającą na rzecz współpracy między Stronami Nadbrzeżnymi.6. "Substancje niebezpieczne" oznaczają substancje toksyczne, rakotwórcze, mutagenne, teratogenne lub bioakumulacyjne szczególnie, kiedy okazują się substancjami trwałymi.7. "Najlepsza dostępna technologia" (termin jest zdefiniowany w załączniku I do niniejszej Konwencji).CZĘŚĆ IPOSTANOWIENIA DOTYCZĄCE WSZYSTKICH STRONArtykuł 2Postanowienia ogólne1. Strony podejmą wszelkie odpowiednie przedsięwzięcia w celu zapobiegania, kontrolowania i zmniejszania jakiegokolwiek oddziaływania transgranicznego.2. Strony podejmą wszelkie odpowiednie przedsięwzięcia mające w szczególności na celu:a) zapobieganie, kontrolowanie i zmniejszanie zanieczyszczenia wód, które powoduje lub może spowodować oddziaływanie transgraniczne;b) zapewnienie użytkowania wód transgranicznych zgodnego z ekologicznie uzasadnionym i racjonalnym gospodarowaniem zasobami wodnymi, ich zachowaniem i ochroną środowiska;c) zapewnienie użytkowania wód transgranicznych w rozsądny i sprawiedliwy sposób, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru transgranicznego w czasie prowadzenia działalności, która powoduje lub może spowodować oddziaływanie transgraniczne;d) zapewnienie zachowania ekosystemów i, jeśli jest to niezbędne, ich restytuowanie.3. Przedsięwzięcia mające na celu zapobieganie, kontrolę i zmniejszanie zanieczyszczeń wód będą podejmowane, w miarę możliwości, u źródła zanieczyszczenia.4. Przedsięwzięcia te nie mogą prowadzić bezpośrednio lub pośrednio do przenoszenia zanieczyszczeń na inne komponenty środowiska.5. Realizując przedsięwzięcia określone w ustępie 1 i 2 niniejszego artykułu, Strony będą kierować się następującymi zasadami:a) zasadą przezorności, zgodnie z którą działania mającego na celu uniknięcie potencjalnego transgranicznego zanieczyszczenia spowodowanego zrzutem substancji niebezpiecznych nie można odkładać na tej podstawie, że badania naukowe nie ustaliły definitywnie związku przyczynowo-skutkowego między tymi substancjami z jednej strony i potencjalnym oddziaływaniem transgranicznym – z drugiej;b) zasadą zanieczyszczający płaci, zgodnie z którą wydatki związane z zapobieganiem zanieczyszczeniu i jego zmniejszeniem ponoszone są przez zanieczyszczającego;c) gospodarowania zasobami wodnymi w taki sposób, aby zaspokajanie potrzeb obecnego pokolenia nie zmniejszało możliwości zaspokajania potrzeb przyszłym pokoleniom.6. Strony Nadbrzeżne współpracują na zasadzie równości i wzajemności, w szczególności przez zawieranie dwustronnych i wielostronnych umów, w celu rozwoju zharmonizowanej polityki, programów i strategii obejmujących odpowiednie zlewnie lub ich części i mających na celu zapobieganie i zmniejszanie oddziaływań transgranicznych oraz ochronę środowiska wód transgranicznych lub środowiska, na które te wody mają wpływ, włączając w to środowisko morskie.7. Stosowanie niniejszej Konwencji nie powinno prowadzić ani do pogorszenia warunków środowiska, ani do zwiększonego oddziaływania transgranicznego.8. Postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają prawa Stron do przyjęcia i stosowania odrębnie lub wspólnie surowszych środków niż przewidziane w niniejszej Konwencji.Artykuł 3Zapobieganie, kontrolowanie i zmniejszanie1. W celu zapobiegania, kontrolowania i zmniejszania oddziaływania transgranicznego Strony opracują, przyjmą, wprowadzą i, na ile to będzie możliwe, podejmą uzgodnione odpowiednie środki prawne, administracyjne, ekonomiczne, finansowe i techniczne, mające zapewnić między innymi:a) zapobieganie zrzutom zanieczyszczeń u źródła i ich zmniejszenie przez zastosowanie, między innymi, mało- i bezodpadowej technologii;b) ochronę wód transgranicznych przed zanieczyszczeniami ze źródeł punktowych przez wcześniejsze wydawanie pozwoleń na zrzuty ścieków przez kompetentne organy krajowe oraz monitorowanie i kontrolowanie tych zrzutów;c) określanie granicznych norm zrzutu ścieków opartych na najlepszej dostępnej technologii dla zrzutu niebezpiecznych substancji;d) wprowadzenie ostrzejszych wymagań, prowadzących nawet do zakazu zrzutu ścieków w pojedynczych przypadkach, jeśli wynikać to będzie z konieczności utrzymania odpowiedniej jakości odbiorników lub ekosystemu;e) zastosowanie co najmniej biologicznego oczyszczania ścieków miejskich lub równoważnych mu procesów, przy czym tam gdzie to okaże się niezbędne, kolejnymi etapami;f) stosowanie odpowiednich środków, takich jak najlepsza dostępna technologia, w celu zmniejszenia zrzutu substancji pożywkowych ze źródeł przemysłowych i miejskich;g) opracowanie i stosowanie odpowiednich środków i najlepszych praktyk ekologicznych, prowadzących do zmniejszenia zawartości substancji pożywkowych i niebezpiecznych ze źródeł rozproszonych, szczególnie tam, gdzie głównym źródłem tych substancji jest gospodarka rolna (wytyczne rozwoju najlepszych praktyk ekologicznych przedstawiono w załączniku II do niniejszej Konwencji);h) dokonywanie ocen oddziaływania na środowisko i innych rodzajów ocen;i) wsparcie dla sprzyjającej środowisku gospodarki wodnej, w tym dla podejścia ekosystemowego;j) opracowanie planów przeciwdziałania nadzwyczajnym zagrożeniom;k) podjęcie dodatkowych środków zapobiegających zanieczyszczeniu wód podziemnych;l) zmniejszenie ryzyka awaryjnego zanieczyszczenia.2. W tym celu każda Strona powinna ustanowić normy zrzutu zanieczyszczeń ze źródeł punktowych do wód powierzchniowych oparte na najlepszej dostępnej technologii, odpowiednio stosowanej wobec poszczególnych gałęzi przemysłu lub zakładów przemysłowych, z których pochodzą substancje niebezpieczne. Odpowiednie działania, wspomniane w ustępie 1 niniejszego artykułu, mające na celu zmniejszenie wypływu substancji niebezpiecznych ze źródeł punktowych i rozproszonych do wód oraz zapobieganie temu, mogą, między innymi, wprowadzać całkowity lub częściowy zakaz produkcji lub użytkowania tych substancji. Powinny być wzięte pod uwagę istniejące listy takich gałęzi przemysłu lub zakładów przemysłowych i listy takich substancji niebezpiecznych ujęte w międzynarodowych Konwencjach lub regulacjach prawnych, które mają zastosowanie w zakresie objętym niniejszą Konwencją.3. Ponadto każda Strona określi, tam gdzie to jest uzasadnione, docelowe wymagania wobec jakości wody i ustanowi kryteria jakości wody w celu zmniejszania oddziaływania transgranicznego i jego zapobiegania. Ogólne wytyczne dla opracowania takich docelowych wymagań i kryteriów podano w załączniku III do niniejszej Konwencji. Jeśli będzie to konieczne, Strony podejmą starania prowadzące do uaktualnienia tego załącznika.Artykuł 4MonitoringStrony opracują programy monitoringu stanu wód transgranicznych.Artykuł 5Badania i rozwójStrony będą współpracować w badaniach naukowych i przy rozwijaniu skutecznych metod zapobiegania oddziaływaniu transgranicznemu i jego zmniejszania. W tym celu Strony, uwzględniając działalność badawczą odpowiednich instytucji międzynarodowych, na zasadach dwu- i/lub wielostronnych, podejmą starania, by zapoczątkować lub zintensyfikować określone programy badawcze, jeśli będzie to niezbędne, mające, między innymi, na celu:a) wypracowanie metod oznaczania toksyczności niebezpiecznych substancji oraz szkodliwości zanieczyszczeń;b) podniesienie wiedzy o występowaniu, rozprzestrzenianiu się i oddziaływaniu na środowisko zanieczyszczeń oraz procesów z nimi związanych;c) rozwój i stosowanie technologii, procesów produkcji i wzorów konsumpcyjnych bezpiecznych dla środowiska;d) wyeliminowanie i/lub zastąpienie substancji mogących oddziaływać transgranicznie;e) wypracowanie bezpiecznych dla środowiska metod pozbywania się niebezpiecznych substancji;f) wypracowanie specjalnych metod polepszenia stanu wód transgranicznych;g) wypracowanie metod rozwijania bezpiecznego dla środowiska budownictwa wodnego i robót regulacyjnych;h) fizyczną i finansową ocenę szkód powstałych w rezultacie oddziaływania transgranicznego.Rezultaty takich programów badawczych powinny być wymieniane między Stronami, zgodnie z artykułem 6 niniejszej Konwencji.Artykuł 6Wymiana informacjiStrony zapewnią jak najszerszą i szybką wymianę informacji w sprawach, które są przedmiotem niniejszej Konwencji.Artykuł 7OdpowiedzialnośćStrony będą wspierały odpowiednie wysiłki międzynarodowe, których celem jest wypracowanie zasad, kryteriów i procedur w dziedzinie odpowiedzialności.Artykuł 8Ochrona informacjiUstalenia niniejszej Konwencji nie naruszają praw lub zobowiązań Stron do ochrony informacji związanych z tajemnicą przemysłową i handlową, włączając w to własność intelektualną lub bezpieczeństwo narodowe, zgodnie z krajowym porządkiem prawnym Stron oraz stosowanymi ponadnarodowymi regulacjami.CZĘŚĆ IIPOSTANOWIENIA DOTYCZĄCE STRON NADBRZEŻNYCHArtykuł 9Współpraca dwustronna i wielostronna1. Strony Nadbrzeżne zawierają na zasadzie równości i wzajemności dwu- lub wielostronne umowy lub wprowadzają inne uregulowania, tam gdzie one jeszcze nie istnieją, lub wnoszą zmiany do istniejących umów, jeśli jest to konieczne, by wyeliminować sprzeczności z podstawowymi zasadami niniejszej Konwencji, po to, by określić swoje wzajemne stosunki i działania odnoszące się do zapobiegania oddziaływaniom transgranicznym i do ich zmniejszania. Strony Nadbrzeżne określą obszar zlewni lub jej części objęte współpracą. Te porozumienia lub uregulowania obejmą odpowiednie zagadnienia będące przedmiotem niniejszej Konwencji, a także wszystkie inne zagadnienia, które mogą być uznane przez Strony Nadbrzeżne za niezbędne we współpracy.2. Umowy lub uregulowania wymienione w ustępie 1 niniejszego artykułu powinny przewidywać powołanie wspólnych organów. Do zadań tych organów, bez uszczerbku dla odpowiednich istniejących umów i ustaleń, powinno należeć między innymi:a) zbieranie, gromadzenie i ocenianie wyników badań w celu zidentyfikowania źródeł zanieczyszczeń mogących spowodować oddziaływanie transgraniczne;b) wypracowanie wspólnych programów monitoringowych dotyczących jakości i ilości wód;c) sporządzenie rejestrów i wymiana informacji dotyczących źródeł zanieczyszczeń, w zakresie, określone w ustępie 2 litera a) niniejszego artykułu;d) wypracowanie norm zrzutu ścieków i ocenianie efektywności programów dotyczących zwalczania zanieczyszczania;e) wypracowanie wspólnych docelowych norm i kryteriów jakości wód z uwzględnieniem postanowień artykułu 3 ustęp 3 niniejszej Konwencji i proponowanie odpowiednich środków służących utrzymaniu istniejącego stanu wód i, jeżeli to jest niezbędne, poprawie jej jakości;f) wypracowanie programów uzgodnionych działań mających na celu zmniejszenie ładunków zanieczyszczających wypływających zarówno ze źródeł punktowych (tj. źródeł miejskich i przemysłowych), jak i rozproszonych (szczególnie z terenów rolniczych);g) ustanowienie procedur ostrzegania i alarmowania;h) pełnienie roli forum dla wymiany informacji dotyczących istniejącego i planowanego użytkowania wody i odpowiednich instalacji, które mogą spowodować oddziaływanie transgraniczne;i) promowanie współpracy i wymiany informacji o najlepszych dostępnych technologiach, zgodnie z postanowieniami artykułu 13 niniejszej Konwencji, a także zachęcanie do współpracy w programach badań naukowych;j) uczestniczenie w wykonywaniu ocen oddziaływania na środowisko odnoszących się do wód transgranicznych, zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi ustaleniami.3. Jeżeli Państwo nadmorskie, będące Stroną niniejszej Konwencji, poddane jest bezpośrednio i w istotny sposób oddziaływaniu transgranicznemu, Strony Nadbrzeżne mogą, jeśli wszystkie się na to zgodzą, zaproponować temu Państwu nadmorskiemu wzięcie we właściwy sposób udziału w działalności wielostronnych wspólnych organów, powołanych przez Strony Nadbrzeżne graniczące z danymi wodami transgranicznymi.4. Wspólne organy, zgodnie z niniejszą Konwencją, zapraszają wspólne ciała powołane przez Państwa nadmorskie w celu ochrony środowiska morskiego, będącego pod bezpośrednim wpływem oddziaływania transgranicznego, do współpracy w celu zharmonizowania ich wysiłków oraz zapobiegania i zmniejszania oddziaływania transgranicznego.5. Jeżeli na obszarze jednej zlewni istnieją dwa lub więcej wspólnych organów, organy te dążą do skoordynowania swoich działań w celu wzmocnienia działań mających na celu zapobieganie oddziaływaniom transgranicznym i ich zmniejszanie na danym obszarze zlewni.Artykuł 10KonsultacjeKonsultacje odbywają się między Stronami Nadbrzeżnymi na zasadzie wzajemności, w dobrej wierze i na zasadach dobrosąsiedztwa, na prośbę jednej ze Stron. Celem takich konsultacji jest rozwój współpracy w dziedzinach, które są przedmiotem postanowień niniejszej Konwencji. Wszelkie konsultacje powinny być przeprowadzane przez wspólny organ, jeśli taki został ustanowiony zgodnie z artykułem 9 niniejszej Konwencji.Artykuł 11Wspólny monitoring i oceny1. W ramach ogólnej współpracy omówionej w artykule 9 lub na podstawie szczegółowych uregulowań, Strony Nadbrzeżne wypracują i będą realizować wspólne programy monitoringu stanu wód transgranicznych, włączając w to powodzie i dryfowanie kry lodowej, a także oddziaływania transgraniczne.2. Strony Nadbrzeżne uzgodnią parametry zanieczyszczenia i wskaźniki zanieczyszczeń, których zrzut i koncentracja w wodach transgranicznych są regularnie monitorowane.3. Strony Nadbrzeżne, w regularnych odstępach czasu, będą przeprowadzać wspólne lub skoordynowane oceny stanu wód transgranicznych oraz skuteczności środków przedsięwziętych w celu zapobiegania oddziaływaniom transgranicznym i ich zmniejszania. Rezultaty tych ocen podaje się do publicznej wiadomości, zgodnie z postanowieniami zawartymi w artykule 16 niniejszej Konwencji.4. Strony Nadbrzeżne zharmonizują w tym celu zasady opracowywania i funkcjonowania programów monitoringu, systemów pomiarowych, urządzeń, metod analitycznych przetwarzania i oceny danych oraz metod rejestracji zrzutów zanieczyszczeń.Artykuł 12Wspólne badania i rozwójW ramach ogólnej współpracy, określonych w artykule 9, lub na podstawie szczegółowych uregulowań Strony Nadbrzeżne podejmują konkretne badania naukowe i prace rozwojowe mające na celu osiągnięcie i utrzymanie docelowego stanu wód i spełnienie kryteriów jakości wody, które te Strony zgodziły się ustalić i przyjąć.Artykuł 13Wymiana informacji między Stronami Nadbrzeżnymi1. Strony Nadbrzeżne w ramach odpowiednich umów lub innych uregulowań, zgodnie z artykułem 9 niniejszej Konwencji, wymieniają się odpowiednio dostępnymi danymi, dotyczącymi między innymi:a) ekologicznego stanu wód transgranicznych;b) doświadczenia zdobytego w rezultacie wprowadzania najlepszych dostępnych technologii i korzystania z nich oraz wyników badań i prac rozwojowych;c) zrzutów zanieczyszczeń i wyników monitoringu;d) środków podjętych i planowanych w celu zapobiegania i zmniejszenia oddziaływania transgranicznego;e) pozwoleń i uregulowań dotyczących zrzutu ścieków, wydanych przez właściwe władze lub właściwy organ.2. W celu zharmonizowania norm zrzutów ścieków Strony Nadbrzeżne podejmują wymianę informacji dotyczącą ich krajowych uregulowań.3. Jeśli jedna Strona Nadbrzeżna jest proszona przez drugą Stronę Nadbrzeżną o dostarczenie brakujących danych lub informacji, to ta pierwsza powinna podjąć działania prowadzące do spełnienia tej prośby, jednakże może uwarunkować spełnienie tej prośby pokryciem przez drugą Stronę uzasadnionych kosztów uzyskania i, tam gdzie to jest właściwe, przetwarzania takich danych lub informacji.4. W celu wykonania niniejszej Konwencji, Strony Nadbrzeżne będą ułatwiać wymianę najlepszych dostępnych technologii, w szczególności przez promocję handlowej wymiany najlepszych dostępnych technologii oraz promocję bezpośrednich kontaktów przemysłowych i kooperacji, włączając w to przedsięwzięcia typu joint venture, a także przez wymianę informacji i doświadczeń oraz udzielanie pomocy technicznej. Strony Nadbrzeżne podejmą także wspólne programy szkoleniowe oraz będą organizować odpowiednie seminaria i spotkania.Artykuł 14Ostrzeganie i systemy alarmoweStrony Nadbrzeżne będą bezzwłocznie informować się wzajemnie o każdej krytycznej sytuacji mogącej stać się przyczyną oddziaływania transgranicznego. Strony Nadbrzeżne ustanowią, gdziekolwiek będzie to właściwe, i będą wykorzystywać koordynowane lub wspólne systemy łączności, ostrzegania i alarmowania w celu uzyskiwania i przekazywania informacji. Działanie tych systemów polega na przekazywaniu kompatybilnych danych, za pomocą wspólnych procedur przekazywania i przetwarzania danych oraz wspólnych środków technicznych, które podlegają uzgodnieniu przez Strony Nadbrzeżne. Strony Nadbrzeżne będą informować się wzajemnie o kompetentnych organach lub punktach kontaktowych wyznaczonych do tego celu.Artykuł 15Wzajemna pomoc1. W razie powstania krytycznych sytuacji Strony Nadbrzeżne powinny okazywać sobie na życzenie wzajemną pomoc, zgodnie z procedurami ustanowionymi na mocy ustępu 2 niniejszego artykułu.2. Strony Nadbrzeżne wypracują i uzgodnią procedury wzajemnej pomocy odnoszące się m.in. do następujących spraw:a) kierowanie pomocą, jej kontrola i koordynacja oraz nadzór nad udzielaną pomocą;b) udostępnianie lokalnych urządzeń i służb Stronie udzielającej pomocy oraz ułatwienie, w razie potrzeby, formalności związanych z przekroczeniem granicy;c) podejmowanie przedsięwzięć zapobiegających szkodzie, zwolnienie z odpowiedzialności i/lub wyrównanie strat poniesionych przez Stronę udzielającą pomocy i/lub jej personel oraz w miarę potrzeby, za tranzyt przez terytorium trzeciej strony;d) metody kompensacji kosztów usług związanych z udzieloną pomocą.Artykuł 16Informowanie ludności1. Strony Nadbrzeżne zapewnią dostęp ludności do informacji o stanie wód transgranicznych, środkach przedsięwziętych lub planowanych, mających na celu zapobieganie oddziaływaniu transgranicznemu i jego zmniejszenie, oraz do informacji o skuteczności podjętych środków. W tym celu Strony Nadbrzeżne zapewnią, że następujące informacje będą dostępne dla ludności:a) o docelowych normach jakości wody;b) o wydanych pozwoleniach i postawionych warunkach;c) o wynikach badań wody i zrzutów ścieków, uzyskanych w ramach monitoringu i oceny, a także o wynikach kontroli przestrzegania docelowych norm jakości wód lub warunków, na jakich wydano pozwolenie.2. Strony Nadbrzeżne zapewnią ludności w celach kontrolnych bezpłatny dostęp do tych informacji oraz stworzą przedstawicielom ludności, za rozsądną opłatą, praktyczne możliwości otrzymywania od Stron Nadbrzeżnych kopii takich informacji na piśmie.CZĘŚĆ IIIPOSTANOWIENIA ORGANIZACYJNE I KOŃCOWEArtykuł 17Spotkania Stron1. Pierwsze spotkanie Stron zwołane będzie nie później niż w ciągu jednego roku od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji. Kolejne spotkania zwoływane będą co trzy lata lub częściej, zgodnie z przyjętym regulaminem. Strony zwołają spotkanie nadzwyczajne, jeśli podejmą w tej sprawie decyzję na zwyczajnym spotkaniu lub jeśli jedna z nich przedłoży w formie pisemnej odpowiedni wniosek, pod warunkiem że uzyska on poparcie co najmniej jednej trzeciej Stron w ciągu sześciu miesięcy od dnia powiadomienia wszystkich Stron.2. Na swoich spotkaniach Strony będą rozpatrywać wykonywanie niniejszej Konwencji i w tym celu:a) dokonają przeglądu polityki i podejścia metodologicznego Stron do ochrony i użytkowania wód transgranicznych w celu dalszej poprawy ochrony i użytkowania tych wód;b) wymienią informacje dotyczące doświadczeń zdobytych przy zawieraniu i wykonywaniu dwustronnych i wielostronnych porozumień lub innych uregulowań w sprawie ochrony i użytkowania wód transgranicznych, których uczestnikiem jest jedna lub więcej Stron niniejszej Konwencji;c) w razie potrzeby będą korzystać we wszelkich sprawach związanych z osiągnięciem celów niniejszej Konwencji z usług odpowiednich organów Europejskiej Komisji Gospodarczej, a także innych kompetentnych międzynarodowych organów i wyspecjalizowanych komitetów;d) na swoim pierwszym spotkaniu rozpatrzą i przyjmą na zasadzie consensusu regulamin swych spotkań;e) rozpatrzą i przyjmą propozycje poprawek do niniejszej Konwencji;f) będą rozpatrywać i podejmować dodatkowe działania, które mogą być niezbędne do osiągnięcia celów niniejszej Konwencji.Artykuł 18Prawo głosu1. Każda Strona niniejszej Konwencji, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ustępie 2 niniejszego artykułu, dysponuje jednym głosem.2. Regionalne organizacje integracji gospodarczej korzystają ze swojego prawa głosu w sprawach, które wchodzą w zakres ich kompetencji, dysponując liczbą głosów równą liczbie ich Państw Członkowskich będących Stronami niniejszej Konwencji. Organizacje te nie dysponują prawem głosu, jeśli ich Państwa Członkowskie korzystają z przysługującego im prawa głosu, i na odwrót.Artykuł 19SekretariatSekretarz wykonawczy Europejskiej Komisji Gospodarczej wykonuje następujące funkcje sekretariatu:a) zwołuje i przygotowuje spotkania Stron;b) przekazuje Stronom sprawozdania i inne informacje otrzymywane zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji;c) wykonuje inne funkcje powierzone mu przez Strony.Artykuł 20ZałącznikiZałączniki do niniejszej Konwencji stanowią jej integralną część.Artykuł 21Poprawki do Konwencji1. Każda Strona może proponować poprawki do niniejszej Konwencji.2. Propozycje poprawek do niniejszej Konwencji rozpatrywane są na spotkaniu Stron.3. Tekst każdej proponowanej poprawki do niniejszej Konwencji przedkładany jest w formie pisemnej sekretarzowi wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej, który informuje o niej wszystkie Strony nie później niż na dziewięćdziesiąt dni przed spotkaniem Stron, na którym proponuje się przyjęcie tej poprawki.4. Poprawkę do niniejszej Konwencji przyjmuje się na zasadzie consensusu przedstawicieli Stron niniejszej Konwencji obecnych na spotkaniu Stron; wchodzi ona w życie w stosunku do tych Stron, które ją przyjęły, w dziewięćdziesiątym dniu po dacie przekazania na przechowanie Depozytariuszowi przez dwie trzecie Stron dokumentów o przyjęciu danej poprawki. W stosunku do każdej innej Strony poprawka wchodzi w życie w dziewięćdziesiątym dniu od daty przekazania przez tę Stronę na przechowanie dokumentu o przyjęciu poprawki.Artykuł 22Rozstrzyganie sporów1. W razie powstania sporu między dwiema lub większą liczbą Stron odnośnie do interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji zainteresowane Strony będą dążyć do jego uregulowania w drodze negocjacji lub w każdy inny sposób możliwy do przyjęcia przez uczestniczące w sporze Strony.2. W czasie podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Konwencji albo w dowolnym późniejszym czasie Strona może w formie pisemnej przekazać Depozytariuszowi oświadczenie, że odnośnie do sporu, który nie został rozstrzygnięty zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, przyjmuje ona jeden lub obydwa z następujących sposobów rozstrzygania sporów jako obowiązujące dla każdej ze Stron, która przyjęła na siebie takie samo zobowiązanie:a) przekazanie sporu do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości;b) arbitraż zgodnie z procedurą zawartą w załączniku IV.3. Jeśli uczestniczące w sporze Strony przyjęły obydwa sposoby rozwiązania sporów wymienione w ustępie 2 niniejszego artykułu, to spór może być przekazany wyłącznie do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, chyba że Strony uzgodnią inaczej.Artykuł 23PodpisanieNiniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisania w Helsinkach od dnia 17 do dnia 18 marca 1992 roku, a później w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku do dnia 18 września 1992 roku, dla Państw Członkowskich Europejskiej Komisji Gospodarczej, jak również dla Państw posiadających status doradczy Europejskiej Komisji Gospodarczej stosownie do punktu 8 rezolucji 36 (IV) Rady Gospodarczej i Społecznej z dnia 28 marca 1947 roku oraz dla regionalnych organizacji integracji gospodarczej utworzonych przez suwerenne Państwa Członkowskie Europejskiej Komisji Gospodarczej, którym Państwa Członkowskie przekazały kompetencje w sprawach regulowanych przez niniejszą Konwencję, włączając w to kompetencje do zawierania umów dotyczących tych spraw.Artykuł 24DepozytariuszDepozytariuszem niniejszej Konwencji jest Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych.Artykuł 25Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie i przystąpienie1. Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa-Sygnatariuszy i regionalne organizacje integracji gospodarczej.2. Niniejsza Konwencja jest otwarta do przystąpienia przez Państwa i organizacje wymienione w artykule 23.3. Każda organizacja wymieniona w artykule 23, która staje się Stroną niniejszej Konwencji, a której żadne Państwo Członkowskie nie jest Stroną niniejszej Konwencji, będzie związana wszystkimi zobowiązaniami wynikającymi z niniejszej Konwencji. Jeżeli jedno lub więcej Państw Członkowskich organizacji jest Stroną niniejszej Konwencji, organizacja ta i jej Państwa Członkowskie decydują o podziale odpowiedzialności związanej z wypełnieniem zobowiązań wynikających z niniejszej Konwencji. W takich przypadkach organizacja i jej Państwa Członkowskie nie korzystają jednocześnie z uprawnień wynikających z niniejszej Konwencji.4. W swoich dokumentach ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, regionalne organizacje integracji gospodarczej wymienione w artykule 23 składają oświadczenie o zakresie swoich kompetencji w odniesieniu do spraw regulowanych przez niniejszą Konwencję. Organizacje te informują także depozytariusza o wszelkich istotnych zmianach zakresu swoich kompetencji.Artykuł 26Wejście w życie1. Niniejsza Konwencja wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia szesnastego dokumentu dotyczącego ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.2. Do celów określonych w ustępie 1 niniejszego artykułu żaden dokument złożony przez regionalne organizacje integracji gospodarczej nie będzie traktowany jako dokument dodatkowy do już złożonych przez Państwa Członkowskie tej organizacji.3. Dla każdego Państwa lub organizacji wspomnianych w artykule 23, które ratyfikują, przyjmą i zatwierdzą niniejszą Konwencję lub przystąpią do niej po złożeniu szesnastego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia przez dane Państwo lub organizację dokumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.Artykuł 27Wycofanie sięKażda Strona może, po upływie trzech lat od daty wejścia niniejszej Konwencji w życie, wycofać się z Konwencji, składając pisemną notyfikację Depozytariuszowi. Wycofanie takie nabierze mocy w dziewięćdziesiątym dniu po dacie otrzymania przez Depozytariusza notyfikacji.Artykuł 28Teksty autentyczneOryginał niniejszej Konwencji, którego teksty w językach angielskim, francuskim i rosyjskim są jednakowo autentyczne, będzie złożony u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję.SPORZĄDZONO w Helsinkach, dnia siedemnastego marca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego roku.Załącznik IDEFINICJA TERMINU "NAJLEPSZA DOSTĘPNA TECHNOLOGIA"1. Termin "najlepsza dostępna technologia" oznacza najnowsze osiągnięcia w zakresie opracowywania procesów, urządzeń lub metod eksploatacji, które wykazały praktyczną przydatność w charakterze konkretnego przedsięwzięcia, ograniczającego zrzuty, emisję i odpady. Przy ustalaniu, czy proces, urządzenie lub metoda eksploatacyjna należą do kategorii najlepszej dostępnej technologii, generalnie lub w każdym poszczególnym przypadku, bierze się przede wszystkim pod uwagę:a) porównywalne procesy, urządzenia lub metody eksploatacyjne, skutecznie wypróbowane w ostatnim czasie;b) postęp techniczny i zmiany w wiedzy naukowej i rozumieniu problemów;c) możliwość zastosowania takiej technologii z ekonomicznego punktu widzenia;d) czas niezbędny do zainstalowania odpowiednich urządzeń zarówno w nowych, jak i istniejących zakładach;e) charakter i objętość odpowiednich zrzutów i ścieków;f) małoodpadowe i bezodpadowe technologie.2. W ten sposób "najlepsza dostępna technologia" dla konkretnego procesu będzie z czasem zmieniać się w wyniku postępu technicznego, pod wpływem czynników gospodarczych i społecznych, a także w świetle zmian w wiedzy naukowej i podejściu do problemów.Załącznik IIWYTYCZNE DO OPRACOWANIA NAJLEPSZYCH PRAKTYK EKOLOGICZNYCH1. Przy dobieraniu w konkretnych przypadkach przedsięwzięć do zestawu, który może reprezentować najlepszą praktykę ekologiczną, należy wziąć pod uwagę następujące przedsięwzięcia, przytoczone w kolejności odzwierciedlającej wzrastające ich znaczenie:a) upowszechnienie informacji i wiedzy w społeczeństwie oraz wśród użytkowników produktów na temat ekologicznych skutków wyboru konkretnych rodzajów działalności oraz wyboru produktów, ich wykorzystania i ostatecznego usunięcia;b) opracowanie i stosowanie kodeksów właściwych praktyk ekologicznych, obejmujących wszystkie aspekty cyklu życiowego produktu;c) etykietowanie, informujące użytkowników o niebezpieczeństwie dla środowiska związanym z produktem, jego wykorzystaniem i ostatecznym usunięciem;d) opracowanie systemów zbiórki i składowania, dostępnych dla społeczeństwa;e) recyrkulacja, odzysk i powtórne wykorzystanie produktów i materiałów;f) zastosowanie instrumentów ekonomicznych w odniesieniu do działalności, produktów lub grup produktów;g) system licencjonowania, przewidujący zestaw ograniczeń lub zakazów.2. Przy określaniu, jaki zestaw przedsięwzięć stanowi najlepszą praktykę ekologiczną, generalnie lub w każdym konkretnym przypadku, należy szczególnie brać pod uwagę:a) zagrożenie dla środowiska przez:i) produkt;ii) proces wytwarzania produktu;iii) wykorzystanie produktu;iv) ostateczne usunięcie produktu;b) możliwość zamiany na mniej zanieczyszczający proces lub substancję;c) skalę wykorzystania;d) potencjalne walory ekologiczne lub mankamenty materiałów alternatywnych lub alternatywnych rodzajów działalności;e) postęp i zmiany w wiedzy naukowej i rozumieniu problemów;f) ramy czasowe realizacji;g) skutki społeczne i gospodarcze.3. W ten sposób najlepsza praktyka ekologiczna dla konkretnego źródła zanieczyszczeń będzie z czasem ulegała zmianie pod wpływem postępu technicznego, czynników gospodarczych i społecznych, a także w wyniku zmian w wiedzy naukowej i podejściu do problemów.Załącznik IIIWYTYCZNE DOTYCZĄCE WYMAGAŃ I KRYTERIÓW JAKOŚCI WODYWymagania i kryteria odnoszące się do jakości wody powinny:a) uwzględniać potrzebę zachowania i, gdzie jest to konieczne, poprawienia obecnego stanu jakości wody;b) zmierzać do zredukowania średnich ładunków zanieczyszczeń (w szczególności substancji niebezpiecznych) do określonego poziomu w pewnym okresie czasu;c) uwzględniać określone wymagania odnośnie do jakości wody (czysta woda do picia, nawadniania itd.);d) uwzględniać określone wymagania dotyczące wrażliwych na oddziaływanie i specjalnie chronionych wód oraz ich otoczenia, np. jezior, zasobów wód podziemnych;e) opierać się na ekologicznych metodach klasyfikacyjnych i na wskaźnikach chemicznych średnio- i długookresowych ocen stanu i poprawy jakości wody;f) uwzględniać stopień osiągnięcia docelowych wskaźników i dodatkowe środki ochronne, oparte na normach zrzutu zanieczyszczeń, które mogą być wymagane w pojedynczych przypadkach.Załącznik IVARBITRAŻ1. W razie przekazania sporu do rozstrzygnięcia arbitrażowego zgodnie z artykułem 22 ustęp 2 niniejszej Konwencji, strona lub strony powodowe powiadamiają sekretariat o przedmiocie postępowania arbitrażowego i wskazują w szczególności na te artykuły niniejszej Konwencji, których interpretacja lub stosowanie jest przedmiotem sporu. Sekretariat przekazuje otrzymane informacje wszystkim stronom niniejszej Konwencji.2. Trybunał arbitrażowy składa się z trzech członków. Zarówno strona lub strony powodowe, jak i druga strona lub strony sporu wyznaczają po jednym arbitrze, którzy z kolei wspólnie wyznaczają trzeciego arbitra, który zostaje przewodniczącym trybunału arbitrażowego. Ten ostatni nie może być obywatelem jednej ze stron sporu, ani nie może stale zamieszkiwać na terytorium jednej ze stron, nie może być zatrudniony przez żadną z nich, ani też być zaangażowany w tę sprawę w żaden inny sposób.3. Jeżeli przewodniczący trybunału arbitrażowego nie został wyznaczony w ciągu dwóch miesięcy od daty wyznaczenia drugiego arbitra, sekretarz wykonawczy Europejskiej Komisji Gospodarczej na życzenie którejkolwiek ze stron sporu wyznacza przewodniczącego w ciągu następnych dwóch miesięcy.4. Jeśli jedna ze stron sporu nie wyznaczy arbitra w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku, to druga strona może powiadomić o tym sekretarza wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej, który wyznaczy przewodniczącego trybunału arbitrażowego w ciągu następnych dwóch miesięcy. Po wyznaczeniu przewodniczący trybunału arbitrażowego zwróci się do strony, która jeszcze nie wyznaczyła arbitra, aby uczyniła to w ciągu dwóch miesięcy. Jeśli strona nie uczyni tego, przewodniczący po upływie terminu powiadamia sekretarza wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej, który wyznaczy arbitra w ciągu następnych dwóch miesięcy.5. Trybunał arbitrażowy orzeka zgodnie z prawem międzynarodowym i postanowieniami niniejszej Konwencji.6. Trybunał arbitrażowy każdorazowo powołany zgodnie z postanowieniami niniejszego załącznika określi własne zasady postępowania.7. Decyzje trybunału arbitrażowego, dotyczące kwestii proceduralnych jak i istoty sporu, podejmowane są większością głosów jego członków.8. Trybunał może podejmować wszelkie właściwe środki w celu ustalenia faktów.9. Strony sporu ułatwiają pracę trybunału arbitrażowego, a przede wszystkim wykorzystując wszelkie środki będące do ich dyspozycji:a) dostarczają trybunałowi wszelkie odpowiednie dokumenty, wyjaśnienia i informacje;b) umożliwiają mu, w razie potrzeby, powoływanie świadków lub ekspertów oraz wysłuchanie ich zeznań.10. Strony sporu i arbitrzy są zobowiązani przestrzegać poufności każdej informacji, którą otrzymują w tym charakterze podczas postępowania przed trybunałem arbitrażowym.11. Trybunał arbitrażowy może, na życzenie jednej ze stron, zalecić zastosowanie tymczasowych środków ochrony.12. Jeśli jedna ze stron sporu nie stanie przed trybunałem arbitrażowym lub nie podejmie obrony, druga strona może zażądać od trybunału kontynuowania postępowania i wydania decyzji końcowej. Nieobecność strony lub niepodjęcie obrony nie stanowią przeszkody w kontynuowaniu postępowania.13. Trybunał arbitrażowy może dopuścić i rozpatrzyć kontrroszczenia wynikające bezpośrednio z przedmiotu sporu i orzekać w ich przedmiocie.14. Jeśli trybunał arbitrażowy, kierując się szczególnymi okolicznościami sprawy, nie postanowi inaczej, koszty rozprawy i wynagrodzenie jego członków pokryte będą przez strony sporu w równych częściach. Trybunał rejestruje swoje wydatki i przedkłada stronom rachunek końcowy.15. Każda Strona niniejszej Konwencji, mająca interes prawny związany z przedmiotem sporu i która może odczuć skutki decyzji w danej sprawie, ma prawo uczestniczenia w postępowaniu za zgodą trybunału.16. Trybunał arbitrażowy wydaje orzeczenie w ciągu pięciu miesięcy od daty jego powołania, chyba że uzna za konieczne przedłużenie tego okresu, jednak nie dłużej niż na następne pięć miesięcy.17. Trybunał arbitrażowy wydaje orzeczenie wraz z uzasadnieniem. Orzeczenie jest ostateczne i wiążące dla wszystkich stron sporu. Trybunał przekazuje orzeczenie wszystkim stronom sporu i sekretariatowi. Sekretariat przekazuje orzeczenie wszystkim Stronom niniejszej Konwencji.18. Każdy spór, który może powstać między Stronami, dotyczący interpretacji i wykonania orzeczenia, może być przedstawiony przez każdą Stronę trybunałowi arbitrażowemu, który wydał orzeczenie, lub, jeśli jest to niemożliwe, innemu trybunałowi powołanemu w tym celu, w ten sam sposób jak ten pierwszy.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IIDeklaracja Wspólnoty na podstawie art. 25 ust. 4 Konwencji o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowychUwzględniając art. 25 ust. 4 Konwencji o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych, dotyczący zakresu kompetencji organizacji określonych w tym ustępie:Zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską oraz w świetle prawodawstwa wspólnotowego z dziedziny objętej Konwencją o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych, w szczególności instrumentów prawnych wymienionych poniżej, Wspólnota jest właściwa w sprawach międzynarodowych. Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej również posiadają kompetencję międzynarodową, która w jednakowym stopniu stosuje się do kwestii objętych wymienioną Konwencją.Wymienionymi powyżej instrumentami prawnymi są:- dyrektywa Rady 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej w Państwach Członkowskich [1],- dyrektywa Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 r. dotycząca jakości wody w kąpieliskach [2],- dyrektywa Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [3],- dyrektywa Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu [4],- dyrektywa Rady 78/659/EWG z dnia 18 czerwca 1978 r. w sprawie jakości słodkich wód wymagających ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb [5],- dyrektywa Rady 79/869/EWG z dnia 9 października 1979 r. dotycząca metod pomiaru i częstotliwości pobierania próbek oraz analizy wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej [6],- dyrektywa Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne [7],- dyrektywa Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnosząca się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [8],- dyrektywa Rady 82/176/EWG z dnia 22 marca 1982 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z przemysłu elektrolizy chlorków metali alkalicznych [9],- dyrektywa Rady 82/883/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie procedur nadzorowania i monitorowania środowiska naturalnego w odniesieniu do odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu [10],- dyrektywa Rady 83/513/EWG z dnia 26 września 1983 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów kadmu [11],- dyrektywa Rady 84/156/EWG z dnia 8 marca 1984 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych [12],- dyrektywa Rady 84/491/EWG z dnia 9 października 1984 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów heksachlorocycloheksanu [13],- dyrektywa Rady 86/280/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG [14],- dyrektywa Rady 88/347/EWG z dnia 16 czerwca 1988 r. zmieniająca załącznik II do dyrektywy 86/280/EWG w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG [15],- dyrektywa Rady 90/415/EWG z dnia 27 lipca 1990 r. zmieniająca załącznik II do dyrektywy 86/280/EWG w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG [16],- dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych [17],- dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego [18].Realizacja wspólnotowej polityki w zakresie środowiska naturalnego oznacza, że niniejszy wykaz może ulegać zmianom na skutek dokonywanych zmian lub uchyleń istniejących aktów lub przez przyjęcie nowych aktów.[1] Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 34.[2] Dz.U. L 31 z 5.2.1976, str. 1.[3] Dz.U. L 129 z 18.5.1976, str. 23.[4] Dz.U. L 54 z 25.2.1978, str. 19.[5] Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str. 1.[6] Dz.U. L 271 z 29.10.1979, str. 44.[7] Dz.U. L 20 z 26.1.1980, str. 43.[8] Dz.U. L 229 z 30.8.1980, str. 11.[9] Dz.U. L 81 z 27.3.1982, str. 29.[10] Dz.U. L 378 z 31.12.1982, str. 1.[11] Dz.U. L 291 z 24.10.1983, str. 1.[12] Dz.U. L 74 z 17.3.1984, str. 49.[13] Dz.U. L 274 z 17.10.1984, str. 11.[14] Dz.U. L 181 z 4.7.1986, str. 16.[15] Dz.U. L 158 z 25.6.1988, str. 35.[16] Dz.U. L 219 z 14.8.1990, str. 49.[17] Dz.U. L 135 z 30.5.1991, str. 40.[18] Dz.U. L 375 z 31.12.1991, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady 2014/460/WPZiB z dnia 14 lipca 2014 r. zmieniająca decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej

text:
               15.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 207/17

         DECYZJA RADY 2014/460/WPZiB
   z dnia 14 lipca 2014 r.
   zmieniająca decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 29 października 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/656/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 29 kwietnia 2014 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 2153 (2014) odnawiającą i zmieniającą embargo na broń nałożone na Wybrzeże Kości Słoniowej, w szczególności nie obejmującą już pokrewnego materiału nieśmiercionośnego zakazem dostawy, sprzedaży lub przekazywania do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej uzbrojenia i materiału pokrewnego wszelkiego rodzaju. Zniesiony został ponadto zakaz przywozu surowca diamentowego z Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/656/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/656/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
               „Artykuł 1
               Zakazuje się sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu uzbrojenia i materiału pokrewnego wszelkiego rodzaju, jak również sprzętu, który mógłby być wykorzystywany do wewnętrznych represji, do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub statków powietrznych państw członkowskich, bez względu na to, czy to uzbrojenie, materiał pokrewny i sprzęt pochodzą z terytoriów państw członkowskich.
               Artykuł 2
               1.   Art. 1 nie ma zastosowania do:

                           a)

                           dostaw przeznaczonych wyłącznie do wsparcia operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (UNOCI) i pomagających jej sił francuskich lub do wykorzystania w tej operacji ani do dostaw przewożonych tranzytem przez terytorium Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przeznaczonych do wsparcia operacji utrzymywania pokoju prowadzonych przez ONZ lub do wykorzystania w tych operacjach;

                           b)

                           następujących elementów, zgodnie z uprzednim powiadomieniem komitetu ustanowionego na mocy pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 1572 (2004) (»Komitet Sankcji«):

                                       (i)

                                       dostaw czasowo wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przeznaczonych dla sił państwa, które podejmuje działania zgodnie z prawem międzynarodowym, wyłącznie i bezpośrednio w celu ułatwienia ewakuacji swoich obywateli oraz osób, za które ponosi odpowiedzialność konsularną w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej;

                                       (ii)

                                       dostaw uzbrojenia i pokrewnego materiału śmiercionośnego siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, przeznaczonego wyłącznie do wspierania procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub do wykorzystania w tym procesie, z wyjątkiem uzbrojenia i pokrewnego materiału śmiercionośnego określonych w załączniku III do niniejszej decyzji, zgodnie z uprzednim zatwierdzeniem przez Komitet Sankcji;

                           c)

                           dostaw nieśmiercionośnego sprzętu, który mógłby być wykorzystywany do wewnętrznych represji i który przeznaczony jest wyłącznie do umożliwienia siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej użycia jedynie odpowiedniej i proporcjonalnej siły w ramach utrzymywania porządku publicznego;

                           d)

                           dostaw siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej sprzętu, który mógłby być wykorzystywany do wewnętrznych represji i który przeznaczony jest wyłącznie do wspierania procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub do wykorzystania w tym procesie.

                     2.   Za powiadomienie Komitetu Sankcji lub zwrócenie się do niego z wnioskiem o zatwierdzenie — przed wysłaniem dostaw wszelkiego rodzaju uzbrojenia oraz pokrewnego materiału śmiercionośnego siłom bezpieczeństwa Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej, o czym mowa w lit. b) ppkt (ii) — odpowiedzialny jest przede wszystkim rząd Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej. Alternatywnie dokonać powiadomienia lub złożyć wniosek o zatwierdzenie może państwo członkowskie dostarczające pomoc, po uprzednim poinformowaniu rządu Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej o takim zamiarze.”;

               2)

               uchyla się art. 3.

         Artykuł 2
   Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się do decyzji 2010/656/WPZiB jako załącznik III.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         M. MARTINA

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/656/WPZiB z dnia 29 października 2010 r. przedłużająca obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 285 z 30.10.2010, s. 28).

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK III
            Wykaz uzbrojenia i pokrewnego materiału śmiercionośnego, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt (ii):

                        1)

                        Broń, artyleria do bezpośredniego i pośredniego ognia oraz broń strzelecka o kalibrze większym niż 12,7 mm, a także amunicja i części do nich.

                        2)

                        Granatniki przeciwpancerne, rakiety, lekka broń przeciwpancerna, granaty nasadkowe i granatniki.

                        3)

                        Pociski rakietowe ziemia-powietrze, w tym przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS); pociski rakietowe ziemia-ziemia oraz pociski rakietowe powietrze-ziemia.

                        4)

                        Moździerze o kalibrze większym niż 82 mm.

                        5)

                        Przeciwpancerna broń kierowana, w szczególności przeciwpancerne pociski kierowane oraz amunicja i części do nich.

                        6)

                        Uzbrojone samoloty, w tym wiropłaty lub stałopłaty.

                        7)

                        Uzbrojone pojazdy wojskowe lub pojazdy wojskowe wyposażone w uchwyty na broń.

                        8)

                        Ładunki wybuchowe oraz urządzenia zawierające materiały wybuchowe, przeznaczone do celów wojskowych, miny i materiał pokrewny.

                        9)

                        Strzeleckie i obserwacyjne przyrządy noktowizyjne.”


title: Decyzja Rady z dnia 21 lutego 1994 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (Konwencji z Helsinek, zmienionej w 1992 r.)

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0157

Dziennik Urzędowy L 073 , 16/03/1994 P. 0019 - 0019 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 29 P. 0238  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 29 P. 0238

		Decyzja Radyz dnia 21 lutego 1994 r.w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (Konwencji z Helsinek, zmienionej w 1992 r.)(94/157/WE)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s, wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:Komisja w imieniu Wspólnoty wzięła udział w negocjacjach dotyczących projektu Konwencji z Helsinek zmienionej w 1992 r.;Konwencja ta została podpisana w imieniu Wspólnoty 24 września 1992 r.;Konwencja ustanawia ramy dla współpracy regionalnej zapewniającej ekologiczną odnowę Morza Bałtyckiego ukierunkowaną na samoregenerację jego środowiska morskiego i zachowanie jego równowagi ekologicznej;Wspólnota przyjęła środki w obszarze objętym Konwencją i powinna działać w tych obszarach na poziomie międzynarodowym;polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego przyczynia się do dążenia do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego oraz rozważnego i racjonalnego użytkowania zasobów naturalnych;polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego ma na celu wysoki poziom ochrony; jest ona oparta na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, usuwania szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu oraz zasady, że zanieczyszczający płaci;w zakresie swoich odpowiednich kompetencji Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują z państwami trzecimi i z właściwymi organizacjami międzynarodowymi;zawarcie Konwencji przez Wspólnotę pomoże osiągnąć cele wymienione w art. 130r Traktatu,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (Konwencja z Helsinek, zmieniona w 1992 r.), podpisana w Helsinkach (Finlandia) 24 września 1992 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady składa rządowi fińskiemu dokument zatwierdzenia zgodnie z art. 38 Konwencji.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 lutego 1994 r.W imieniu RadyTh. PangalosPrzewodniczący[1] Dz.U. C 226 z 21.8.1993, str. 8.[2] Dz.U. C 315 z 22.11.1993.[3] Dz.U. C 34 z 2.2.1994, str. 5.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie kontynuacji porównawczych wspólnotowych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Vitis vinifera, Brassica napus oraz Allium ascalonicum zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WETekst mający znaczenie dla EOG

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0984

Dziennik Urzędowy L 341 , 17/12/2002 P. 0070 - 0070

		Decyzja Komisjiz dnia 16 grudnia 2002 r.w sprawie kontynuacji porównawczych wspólnotowych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Vitis vinifera, Brassica napus oraz Allium ascalonicum zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2002/984/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE [2],uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym zbóż [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/64/WE,uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/11/WE [5],uwzględniając dyrektywę Rady 92/33/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny [6], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2002/111/WE [7],uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [8],uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [9];uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [10],uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [11], ostatnio zmienioną dyrektywą 2002/68/WE [12],uwzględniając decyzję Komisji 2001/897/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych roślin zgodnie z dyrektywami Rady 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG, 66/403/EWG, 68/193/EWG, 69/208/EWG, 70/458/EWG oraz 92/33/EWG [13], w szczególności art. 3,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Decyzja 2001/897/WE określa uzgodnienia dotyczące porównawczych prób i analiz jakie mają zostać przeprowadzone na mocy dyrektyw 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE 2002–2003 r.(2) Próby i analizy przeprowadzone w 2002 r. należy kontynuować w 2003 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułPorównawcze wspólnotowe próby i analizy nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Brassica napus, Allium ascalonicum oraz Vitis vinifera rozpoczęte w 2002 r. kontynuowane są w 2003 r. zgodnie z decyzją 2001/897/WE.Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 2002 r.W imieniu KomisjiDavid ByrneCzłonek Komisji[1] Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2298/66.[2] Dz.U. L 234 z 1.9.2001, str. 60.[3] Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2309/66.[4] Dz.U. L 93 z 17.4.1968, str. 15.[5] Dz.U. L 53 z 23.2.2002, str. 20.[6] Dz.U. L 157 z 10.6.1992, str. 1.[7] Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 43.[8] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 12.[9] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 33.[10] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 60.[11] Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 74.[12] Dz.U. L 195 z 24.7.2002, str. 32.[13] Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 97.--------------------------------------------------


title: 2009/154/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 27 stycznia 2009 r. zmieniająca decyzję EBC/2007/5 określającą zasady udzielania zamówień publicznych (EBC/2009/2)

text:
               24.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 51/10

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 27 stycznia 2009 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2007/5 określającą zasady udzielania zamówień publicznych
   (EBC/2009/2)
   (2009/154/WE)
   ZARZĄD EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając art. 11 ust. 6 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
   uwzględniając decyzję EBC/2004/2 z dnia 19 lutego 2004 r. przyjmującą Regulamin Europejskiego Banku Centralnego (1), w szczególności jej art. 19,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Progi obowiązujące w zakresie procedur udzielania zamówień publicznych, ustanowione w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (2), zostały zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1422/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. zmieniającym dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do progów obowiązujących w zakresie procedur udzielania zamówień (3). Europejski Bank Centralny (EBC), aczkolwiek nie podlega przepisom dyrektywy 2004/18/WE, zamierza zastosować te same progi w odniesieniu do przeprowadzanych procedur udzielania zamówień publicznych.

               (2)

               Celem dalszego pogłębienia przejrzystości i zwiększenia konkurencji, w szczególności w stosunku do zamówień poniżej kwot progowych ustanowionych w decyzji EBC/2007/5 z dnia 3 lipca 2007 r. określającej zasady udzielania zamówień publicznych (4), EBC zamierza ustanowić listy odpowiednich wykonawców, do których mogą być kierowane zaproszenia do składania ofert w procedurze przetargowej udzielania zamówień poniżej kwot progowych lub też zaproszenia do udziału w przetargach. Listy te zostaną ustanowione po dokonaniu publikacji wezwania do zgłaszania zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

               (3)

               W celu zwalczania nieprawidłowości, oszustw i korupcji oraz w celu wspierania rzetelnego i skutecznego zarządzania kandydaci lub oferenci, którzy zostali uznani za winnych popełnienia tego rodzaju czynów lub też pozostają w konflikcie interesów, powinni być wykluczeni z przyszłych procedur udzielania zamówień publicznych przeprowadzanych przez EBC. Zasady wykluczania z uczestniczenia w takich procedurach powinny zostać określone w decyzji EBC/2007/5.

               (4)

               Dla zachowania przejrzystości niektóre z zasad wynikających z decyzji EBC/2007/5 muszą zostać bardziej uszczegółowione,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zmiany
   W decyzji EBC/2007/5 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 1 dodaje się definicję w brzmieniu:

                           „p)

                           »wezwanie do zgłaszania zainteresowania« oznacza procedurę zmierzającą do ustanowienia listy odpowiednich wykonawców, do których mogą być kierowane zaproszenia do udziału w procedurach udzielania zamówień publicznych.”;

               2)

               w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ustęp 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:

                                       „b)

                                       procedur udzielania zamówień publicznych, w których bierze udział EBC, organizowanych przez jakikolwiek z następujących organów: (i) instytucje i organy wspólnotowe; (ii) organizacje międzynarodowe; lub (iii) organy administracji państwowej, pod warunkiem że zasady odnoszące się do tych procedur udzielania zamówień publicznych są zgodne z zasadami ogólnymi wspólnotowego prawa zamówień publicznych.”;

                           b)

                           ustęp 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:

                                       „c)

                                       umów zawieranych przez EBC z innymi instytucjami i organami wspólnotowymi, organizacjami międzynarodowymi lub organami administracji państwowej, w ramach wykonania jego zadań publicznych;”;

               3)

               artykuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Stosuje się następujące kwoty progowe:

                           a)

                           206 000 EUR w przypadku zamówień na dostawy i usługi;

                           b)

                           5 150 000 EUR w przypadku zamówień na roboty budowlane.”;

               4)

               w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
                           „2.   EBC może stosować procedurę negocjacyjną również wówczas, gdy w wyniku procedury otwartej lub ograniczonej lub dialogu konkurencyjnego nie została złożona żadna oferta możliwa do przyjęcia. EBC może zrezygnować z opublikowania nowego ogłoszenia o zamówieniu, jeżeli uwzględnia w procedurze negocjacyjnej tylko i wyłącznie wszystkich oferentów, którzy brali udział we wcześniejszej procedurze, spełnili kryteria kwalifikacji i złożyli oferty zgodnie z formalnymi wymogami dotyczącymi oferty. Jeśli nie została złożona żadna oferta lub żadna z ofert nie spełnia wymogów formalnych dotyczących oferty, EBC może ponadto rozpocząć procedurę negocjacyjną bez ogłoszenia na zasadach określonych w art. 29. W każdym przypadku pierwotne warunki zamówienia nie ulegną zasadniczym zmianom.”;

                           b)

                           ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
                           „5.   W następstwie dokonanej oceny ofert EBC może prowadzić negocjacje z oferentami w celu dostosowania ich ofert do wymagań EBC. EBC może rozpocząć negocjacje:

                                       a)

                                       z najwyżej ocenionym oferentem. Jeśli negocjacje z najwyżej ocenionym oferentem nie powiodą się, EBC może podjąć negocjacje z oferentem, który zajął kolejne miejsce; albo

                                       b)

                                       jednocześnie z kilkoma oferentami, którzy najlepiej spełniają kryteria udzielenia zamówienia. Liczba oferentów dopuszczonych do negocjacji może ulegać zmniejszaniu w następujących po sobie etapach przy zastosowaniu kryteriów udzielenia zamówienia określonych w ogłoszeniu o zamówieniu lub zaproszeniu do składania ofert.

                                 Przed rozpoczęciem negocjacji EBC informuje wszystkich oferentów, którzy kwalifikują się negocjacji, o sposobie, w jaki będą one przeprowadzone.”;

               5)

               w art. 15 na końcu ust. 4 dodaje się zdanie w brzmieniu:
               „Artykuł 30 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.”;

               6)

               dodaje się art. 16a w brzmieniu:
               „Artykuł 16a
               Wezwanie do zgłaszania zainteresowania
               1.   EBC może stosować procedurę wezwania do zgłaszania zainteresowania, jeżeli zamierza udzielić wielu zamówień, których przedmiot jest taki sam lub podobny. Jeśli niniejszy artykuł nie stanowi inaczej, procedura jest zgodna z zasadami procedury ograniczonej.
               2.   Dla celów sporządzenia listy odpowiednich wykonawców EBC publikuje ogłoszenie o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, określające co najmniej przedmiot zamówień, które mają zostać udzielone, kryteria oceny zdolności do otrzymania zamówienia i kryteria kwalifikacji, jak również termin składania wniosków, które będą rozpatrywane przy pierwszym wykorzystaniu listy odpowiednich wykonawców (dalej zwanej »listą«).
               3.   Lista nie może obowiązywać przez okres dłuższy niż cztery lata, począwszy od daty przekazania ogłoszenia o zamówieniu Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich. Wykonawca może złożyć wniosek o wpisanie na listę w dowolnym momencie jej obowiązywania, z wyjątkiem ostatnich trzech miesięcy tego okresu. Do wniosku dołącza się dokumentację wskazaną w ogłoszeniu o zamówieniu. Dla celów pierwszego wykorzystania listy rozpatrywane będą wyłącznie wnioski złożone w terminie wskazanym w ogłoszeniu o zamówieniu.
               4.   Po otrzymaniu wniosków EBC sprawdza zdolność kandydatów do otrzymania zamówienia oraz dokonuje oceny wniosków na podstawie kryteriów kwalifikacji zawartych w ogłoszeniu o zamówieniu. Wszyscy kandydaci, którzy posiadają zdolność do otrzymania zamówienia i spełniają kryteria kwalifikacji, są wpisywani przez EBC na listę. EBC informuje oferentów w najkrótszym możliwym czasie o wpisaniu na listę lub o odmowie wpisu.
               5.   Wykonawcy znajdujący się na liście bezzwłocznie informują EBC o jakichkolwiek znaczących zmianach, które wpływają na ich zdolność do otrzymania zamówienia lub zdolność do wykonania zamówienia. Ponadto wykonawcy znajdujący się na liście mogą przekazywać EBC zaktualizowaną lub dodatkową dokumentację, jeżeli uznają to za konieczne.
               6.   Jeżeli EBC zamierza udzielić zamówienia, którego wartość szacunkowa jest niższa od kwot progowych określonych w art. 4 ust. 3, zaprasza – w razie dostatecznej ich liczby – co najmniej trzech lub pięciu wykonawców znajdujących się na liście do złożenia oferty zgodnie z procedurą określoną w art. 29. EBC zaprasza wykonawców, którzy najlepiej spełniają kryteria kwalifikacji wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu w odniesieniu do zamówienia, które ma zostać udzielone.
               7.   Jeżeli EBC zamierza udzielić zamówienia, którego wartość szacunkowa jest wyższa od kwot progowych określonych w art. 4 ust. 3, publikuje uproszczone ogłoszenie o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym, opisujące przedmiot tego zamówienia. Zainteresowani wykonawcy, którzy nie znajdują się jeszcze na liście, mogą złożyć wniosek o wpis na listę w terminie określonym w uproszczonym ogłoszeniu o zamówieniu, nie krótszym niż 15 dni od dnia wysłania uproszczonego ogłoszenia. W następstwie dokonanej oceny otrzymanych wniosków EBC zaprasza – w razie dostatecznej ich liczby – co najmniej pięciu odpowiednich wykonawców znajdujących się na liście do złożenia oferty. EBC dokonuje wyboru wykonawców, którzy najlepiej spełniają kryteria kwalifikacji wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu w odniesieniu do zamówienia, które ma zostać udzielone. Artykuł 12 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.
               8.   W przypadkach określonych w ust. 6 i 7 EBC może zwrócić się wykonawców znajdujących się na liście do przekazania aktualnych informacji i dokumentacji istotnych z punktu widzenia posiadania zdolności do otrzymania zamówienia i spełnienia kryteriów kwalifikacji.”;

               7)

               artykuł 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Kandydaci lub oferenci, którzy uważają, że wymagania określone przez EBC w ogłoszeniu o zamówieniu, zaproszeniu do składania ofert lub w dokumentach dodatkowych są niekompletne, niespójne lub sprzeczne z prawem lub też że EBC lub inny kandydat/oferent naruszył obowiązujące zasady udzielania zamówień publicznych, niezwłocznie przekazują swoje zastrzeżenia EBC na piśmie. Termin rozpoczyna biec z chwilą, gdy powzięli oni wiadomość o nieprawidłowości lub też, w rozsądnych okolicznościach, mogli powziąć taką wiadomość. EBC może następnie dokonać korekty lub uzupełnić wymogi zgodnie z wnioskiem, lub też usunąć nieprawidłowości zgodnie z wnioskiem, bądź też – podając uzasadnienie – odrzucić wniosek. Zastrzeżenia, które nie zostały zgłoszone EBC niezwłocznie, nie mogą być podniesione w dalszym etapie.”;

               8)

               w art. 24 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ustępy 3–5 otrzymują brzmienie:
                           „3.   Kandydaci i oferenci składają tylko jeden wniosek lub ofertę. EBC może wykluczyć z udziału w procedurze przetargowej kandydatów/oferentów, którzy złożyli odrębny wniosek lub ofertę i którzy:

                                       a)

                                       wchodzą w skład tej samej grupy podmiotów powiązanych co inny kandydat/oferent;

                                       b)

                                       są członkami tymczasowej grupy wraz z innymi kandydatami/oferentami;
                                       lub

                                       c)

                                       oferują przekazanie innemu kandydatowi/oferentowi jako podwykonawcy znaczącej części zamówienia, które ma zostać udzielone,

                                 jeżeli okoliczności wskazują, że otrzymali oni informacje dotyczące wniosku lub oferty przygotowanej przez innego kandydata/oferenta lub też jeżeli przedłożenie odrębnych wniosków/ofert w inny sposób zakłóca swobodną konkurencję między kandydatami/oferentami.
                           4.   EBC wyklucza z uczestniczenia kandydatów lub oferentów skazanych prawomocnym wyrokiem sądowym za oszustwo, korupcję, pranie brudnych pieniędzy, udział w organizacji przestępczej lub za inną sprzeczną z prawem działalność na szkodę interesów finansowych Wspólnot, EBC lub krajowych banków centralnych.
                           5.   EBC może w dowolnym momencie wykluczyć kandydata lub oferenta z uczestniczenia, jeżeli:

                                       a)

                                       znajduje się on w stanie upadłości lub likwidacji, jego działalność jest objęta zarządem sądowym, zawarł on układ z wierzycielami, zawiesił działalność gospodarczą, jest przedmiotem postępowania dotyczącego takich kwestii albo znajduje się w innej analogicznej sytuacji wynikającej z podobnej procedury przewidzianej w krajowych przepisach ustawowych i wykonawczych;

                                       b)

                                       został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo związane z jego działalnością zawodową;

                                       c)

                                       jest winny poważnego wykroczenia zawodowego;

                                       d)

                                       nie wypełnił zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne lub płatności podatków zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma siedzibę, kraju instytucji zamawiającej lub kraju, w którym zamówienie ma zostać wykonane;

                                       e)

                                       w związku z inną procedurą przetargową został uznany przez sąd lub trybunał arbitrażowy za winnego poważnego naruszenia umowy na skutek nieprzestrzegania jej postanowień;

                                       f)

                                       jego zarząd, pracownicy lub agenci pozostają w konflikcie interesów;

                                       g)

                                       jest winny wprowadzenia w błąd przy przekazywaniu informacji wymaganych przez EBC;

                                       h)

                                       nawiązuje kontakt z innymi kandydatami lub oferentami w celu ograniczenia konkurencji.”;

                           b)

                           dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:
                           „6.   Kandydaci lub oferenci zaświadczają, że nie dotyczy ich żaden z przypadków opisanych w ust. 4 i 5 i/lub dostarczają odpowiednie dowody wymienione w ogłoszeniu o zamówieniu lub zaproszeniu do składania ofert. Jeśli zaistnieją takie okoliczności w trakcie trwania procedury, dany kandydat/oferent niezwłocznie powiadamia o tym EBC.
                           7.   EBC może wykluczyć wykonawcę, którego dotyczą przypadki określone w ust. 4 i 5, z uczestniczenia w jakichkolwiek przyszłych procedurach przetargowych przez rozsądny okres czasu. EBC podejmuje decyzję o wykluczeniu i wyznacza jego termin, stosując zasadę proporcjonalności, biorąc pod uwagę w szczególności poważny charakter czynu niedozwolonego, okres czasu, który upłynął od daty jego popełnienia, czas trwania i ponowne dopuszczenie się czynu niedozwolonego, umyślność lub niedbalstwo wykonawcy oraz środki podjęte przez wykonawcę celem uniknięcia popełnienia podobnych czynów niedozwolonych w przyszłości. Wykluczenie nie może przekraczać okresu 10 lat. Przed podjęciem decyzji o wykluczeniu wykonawcy EBC umożliwia wykonawcy przedstawienie swojego stanowiska, chyba że fakty, które uzasadniają wykluczenie, wynikają z treści prawomocnego wyroku sądowego. EBC przekazuje wykonawcy swoją decyzję na piśmie wraz z uzasadnieniem.”;

               9)

               artykuł 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Zawiadomienie wysyłane jest najpóźniej 10 dni przed podpisaniem umowy przez EBC, jeżeli jest ono wysyłane faksem lub za pomocą środków elektronicznych, lub też najpóźniej 15 dni przed podpisaniem umowy przez EBC, jeżeli jest ono przekazywane za pomocą innych środków komunikacji.”;

               10)

               w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
                           „3.   EBC dokonuje wyboru wykonawców, których zaprasza do udziału w procedurze przetargowej, spośród oferentów dopuszczonych do dynamicznego systemu zakupów, albo – jeżeli system taki nie został uruchomiony – z listy odpowiednich wykonawców sporządzonej po przeprowadzeniu procedury wezwania do zgłaszania zainteresowania, a gdy lista taka nie została sporządzona – na podstawie odpowiednich analiz rynku. W tym ostatnim przypadku wstępnej selekcji odpowiednich wykonawców EBC dokonuje według swojego uznania.”;

                           b)

                           ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
                           „5.   Otrzymane oferty podlegają ocenie na podstawie kryteriów określonych w zapytaniu ofertowym. Po zakończeniu oceny ofert pisemnych EBC może rozpocząć negocjacje z oferentami, jeżeli taka możliwość była wskazana w zapytaniu ofertowym. Negocjacje mogą być prowadzone albo kolejno z poszczególnymi oferentami według rankingu, albo równocześnie z kilkoma wykonawcami, którzy najlepiej spełniają kryteria udzielenia zamówienia.”.

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 marca 2009 r.
   2.   Procedury przetargowe rozpoczęte przed wejściem w życie niniejszej decyzji zostaną przeprowadzone do końca na zasadach określonych w decyzji EBC/2007/5. Dla celów niniejszego przepisu za początek procedury przetargowej uznaje się dzień, w którym ogłoszenie o zamówieniu zostało przesłane do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, a gdy ogłoszenie takie nie jest wymagane – dzień, w którym EBC zaprosił jednego lub kilku wykonawców do złożenia oferty.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 27 stycznia 2009 r.

         Jean-Claude TRICHET

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.

      (3)  Dz.U. L 317 z 5.12.2007, s. 34.

      (4)  Dz.U. L 184 z 14.7.2007, s. 34.


title: 2014/782/UE: Decyzja Rady z dnia 16 października 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau

text:
               13.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 328/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 16 października 2014 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau

      (2014/782/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 17 marca 2008 r. Rada poprzez rozporządzenie (WE) nr 241/2008 (1) zatwierdziła zawarcie Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau (zwanej dalej „Umową”).

               (2)

               Protokół ustalający uprawnienia do połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie stracił moc z dniem 15 czerwca 2012 r.

               (3)

               Unia wynegocjowała z Republiką Gwinei Bissau nowy protokół (zwany dalej „Protokołem”) przyznający statkom Unii uprawnienia do połowów na wodach objętych zwierzchnictwem i jurysdykcją Republiki Gwinei Bissau w zakresie rybołówstwa.

               (4)

               Po zakończeniu tych negocjacji Protokół został parafowany dnia 10 lutego 2012 r.

               (5)

               W celu zagwarantowania wznowienia prowadzenia działalności połowowej przez statki Unii Protokół ma być, zgodnie z jego art. 18, tymczasowo stosowany, począwszy od dnia jego podpisania.

               (6)

               Należy podpisać Protokół i stosować go tymczasowo, w oczekiwaniu na zakończenie odpowiednich procedur wymaganych do jego zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau (zwanego dalej „Protokołem”), z zastrzeżeniem jego zawarcia.
   Tekst Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Protokół stosuje się tymczasowo, zgodnie z jego art. 18, od dnia jego podpisania (2), w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jego zawarcia.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 października 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. POLETTI

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 241/2008 z dnia 17 marca 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Gwinei Bissau (Dz.U. L 75 z 18.3.2008, s. 49).

      (2)  Data podpisania Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.