title: 2013/121/UE: Decyzja Komisji z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie wymagań dotyczących bezpieczeństwa, które muszą zostać uwzględnione w normach europejskich dotyczących niektórych siedzeń dla dzieci na podstawie dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               8.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 65/23

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 7 marca 2013 r.
   w sprawie wymagań dotyczących bezpieczeństwa, które muszą zostać uwzględnione w normach europejskich dotyczących niektórych siedzeń dla dzieci na podstawie dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2013/121/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1), w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Produkty zgodne z normami krajowymi stanowiącymi transpozycję norm europejskich opracowanych zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE i posiadających odniesienie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej korzystają z domniemania bezpieczeństwa.

               (2)

               Normy europejskie muszą być opracowywane na podstawie wymagań, których celem jest zapewnienie spełnienia ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa określonych w art. 3 dyrektywy 2001/95/WE przez produkty zgodne z tymi normami.

               (3)

               Normy europejskie EN 14988-1:2006 (Część 1: Wymagania bezpieczeństwa) i EN 14988-2:2006 (Część 2: Metody badań) dotyczące wysokich krzesełek dla dzieci wymagają aktualizacji. Należy w szczególności wprowadzić surowsze wymagania dotyczące bezpieczeństwa w odniesieniu do zagrożenia upadkiem i zaplątaniem.

               (4)

               Norma europejska EN 1272:1998 (Wymagania bezpieczeństwa i metody badań) dotycząca krzesełek montowanych do stołu nie posiada odniesienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wskutek tego normy krajowe stanowiące transpozycję tejże normy europejskiej nie dają podstawy do domniemania bezpieczeństwa.

               (5)

               Nie istnieją normy europejskie dotyczące krzesełek dla dzieci ani siedzeń montowanych na krześle.

               (6)

               Należy zatem określić wymagania, których celem byłoby zapewnienie spełnienia przez takie siedzenia dla dzieci ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa określonych w art. 3 dyrektywy 2001/95/WE.

               (7)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnego Bezpieczeństwa Produktów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „siedzenie montowane na krześle” oznacza produkt przeznaczony do zamocowania na krześle przeznaczonym dla osoby dorosłej w celu podwyższenia poziomu, na którym siedzi dziecko w wieku do 36 miesięcy, będące w stanie samodzielnie siedzieć;

               b)

               „krzesełko dla dzieci” oznacza krzesełko przeznaczone do siedzenia dla jednego dziecka, wielkości dostosowanej do wieku dziecka i przeznaczone do postawienia na podłodze;

               c)

               „wysokie krzesełko dla dzieci” oznacza wolno stojące krzesełko służące do podwyższenia dziecka w wieku od 6 do 36 miesięcy w przybliżeniu na wysokość stołu jadalnego, przeznaczone do karmienia dziecka, które jest w stanie samodzielnie siedzieć, jeśli jest ono odpowiednio zabezpieczone w pozycji siedzącej;

               d)

               „krzesełko montowane do stołu” oznacza krzesełko zwykle używane dla dzieci, które są w stanie samodzielnie siedzieć, przeznaczone do przymocowania do stołu lub innej poziomej powierzchni.

         Artykuł 2
   Wymagania dotyczące bezpieczeństwa
   Szczegółowe wymagania dotyczące bezpieczeństwa produktów, o których mowa w art. 1, które muszą zostać uwzględnione w normach europejskich, o których mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/95/WE, określone są w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4.

      ZAŁĄCZNIK

         OGÓLNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE BEZPIECZEŃSTWA

      Produkty nie mogą stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa ani zdrowia dzieci i ich opiekunów, jeżeli są używane zgodnie z przeznaczeniem lub w dający się przewidzieć sposób i z uwzględnieniem zachowania dzieci.
      Jeżeli krzesełko danego typu można przekształcić w krzesełko innego typu (np. krzesełko wysokie w krzesełko dla dzieci), musi ono spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa odnoszące się do obu typów krzesełek.
      Etykiety na produktach lub na ich opakowaniach oraz instrukcje używania, które są do nich dołączone, muszą zwracać uwagę użytkowników na zagrożenia i ryzyko obrażeń z natury związane z używaniem tych produktów oraz na sposoby ich unikania. Produkty muszą jednak w możliwie największym stopniu być bezpieczne z racji swej konstrukcji, a zatem etykiety i ostrzeżenia nie mogą zastępować bezpieczeństwa wynikającego z konstrukcji.

         Wymagania chemiczne

      Wszystkie produkty, o których mowa w art. 1, muszą być zgodne z przepisami UE.

         Własności palne

      Produkty, o których mowa w art. 1, nie mogą stanowić niebezpiecznych łatwopalnych elementów w otoczeniu dziecka. Muszą one być zatem wykonane z materiałów, na powierzchni których nie występuje szybkie rozprzestrzenianie się ognia przy narażeniu na bezpośrednie działanie płomienia lub iskry. Z tej przyczyny należy uwzględniać najnowszą wersję normy EN 71-2.
      Stosowanie środków chemicznych zmniejszających palność powinno być ograniczone do minimum. Jeżeli stosowane są środki chemiczne zmniejszające palność, ich toksyczność podczas używania oraz ich utylizacja po zakończeniu okresu używania nie mogą zagrażać zdrowiu użytkowników produktów i opiekunów dzieci ani otoczeniu.

         Opakowanie

      Torby wykonane z giętkich tworzyw sztucznych stosowane do pakowania, o obwodzie otworu większym od obwodu głowy dziecka, nie mogą narażać dziecka na ryzyko uduszenia się. Zabrania się stosowania ściąganych tasiemek lub sznurków do zamykania takich opakowań lub do zamykania opakowań samoprzylepnych (np. opakowań z folii samoprzylegającej).
      Opakowanie zawierające produkty nie może stwarzać ryzyka uduszenia spowodowanego zatkaniem ust i nosa. W tym celu, jeśli nie koliduje to z zabezpieczaniem przed wilgocią, opakowania z tworzyw sztucznych powinny być perforowane.
      Torby muszą być w widoczny sposób oznaczone następującym ostrzeżeniem lub jego odpowiednikiem: „OSTRZEŻENIE! Aby zapobiec uduszeniu się dziecka, przechowywać opakowanie w miejscu dla dziecka niedostępnym”. Muszą być one również opatrzone dużym, wyraźnym symbolem lub rysunkiem wskazującym na istnienie potencjalnego zagrożenia.

         Określenie producenta i importera

      Producenci (1) muszą umieścić na produkcie, a jeżeli nie jest to możliwe – na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do produktu, swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy i swój adres kontaktowy. W adresie musi zostać wskazany jeden punkt, w którym można skontaktować się z producentem (2).
      Importerzy (3) muszą umieścić na produkcie, a jeżeli nie jest to możliwe – na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do produktu, swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy i swój adres kontaktowy (4).

         SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE BEZPIECZEŃSTWA

      1.   SIEDZENIA MONTOWANE NA KRZEŚLE
      1.1.   Zakres

      Niniejsze wymagania dotyczące bezpieczeństwa stosuje się do siedzeń montowanych na krześle przeznaczonych dla dzieci w wieku do 36 miesięcy o masie ciała do 15 kg. Nie mają one zastosowania do poduszek, podkładek ani innych produktów służących do przytrzymania dziecka na krześle bez zmiany wysokości, na jakiej siedzi dziecko.
      1.2.   Wymagania dotyczące bezpieczeństwa

         Zagrożenie uwięzieniem w szczelinach i otworach

      Siedzenia montowane na krześle muszą być tak zaprojektowane i wytworzone, aby zapobiegać uwięzieniu jakiejkolwiek części ciała dziecka.

         Zagrożenia związane z regulacją wysokości siedzenia montowanego na krześle

      Siedzenia montowane na krześle, w których możliwa jest regulacja wysokości siedziska, muszą posiadać mechanizm(-y) blokujący(-e), zabezpieczający(-e) siedzenie montowane na krześle w zwykłej pozycji użytkowej. Niezamierzone zwolnienie mechanizmu(-ów) blokującego(-ych) musi być uniemożliwione.

         Zagrożenia związane z ruchomymi częściami

      Po ustawieniu siedzenia montowanego na krześle w pozycji do zwykłego użytku nie może być żadnych dostępnych miejsc, w których występuje ściskanie lub ścinanie w wyniku przesunięcia siedzenia montowanego na krześle lub jakiejkolwiek jego części, przeniesienia ciężaru ciała przez dziecko na siedzeniu montowanym na krześle lub przyłożenia siły zewnętrznej (przez inne dziecko lub nieumyślnie przez opiekuna albo przez mechanizm napędowy).
      Montowane na krześle siedzenia o konstrukcji składanej muszą mieć mechanizm składający, którym dziecko nie jest w stanie manipulować i którego opiekun nie może przez nieuwagę uruchomić. Ustawienie siedzeń montowanych na krześle w pozycji do zwykłego użytku bez uruchomienia mechanizmu blokującego musi być uniemożliwione.

         Zagrożenie upadkiem

      Po ustawieniu siedzenia montowanego na krześle w pozycji do zwykłego użytku dziecko musi w nim pozostawać, a siedzenie nie może się przewracać przy przechylaniu się przez dziecko w dowolnym kierunku. Aby uniknąć obrażeń spowodowanych wstawaniem i wypadaniem lub wysuwaniem się dziecka z siedzenia montowanego na krześle, siedzenie to musi być zaprojektowane w taki sposób, aby jego system zabezpieczający uniemożliwiał dziecku wstawanie i wypadnięcie lub wysunięcie się z siedzenia.
      Siedzenie montowane na krześle musi być wyposażone w system zabezpieczający, który można regulować zależnie od wielkości dziecka i który musi się składać co najmniej z zabezpieczenia w pasie i zabezpieczenia w kroczu. Używanie systemu zabezpieczającego bez użycia zabezpieczenia w kroczu musi być uniemożliwione.
      System zabezpieczający, paski, punkty mocowania i system zapięć nie mogą, w wyniku poddawania statycznym i dynamicznym naprężeniom mechanicznym podczas używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć siedzenia montowanego na krześle, doznawać trwałych uszkodzeń mogących niekorzystnie wpływać na ich bezpieczeństwo i zwykłe funkcjonowanie.
      Po zamontowaniu w pozycji do użytku oparcie siedzenia montowanego na krześle musi być odpowiednio wysokie. Musi być ono również wyposażone w podłokietniki boczne na tyle wysokie, aby zapewnić pozostawanie dziecka w siedzeniu przy przechylaniu się przez dziecko w dowolnym kierunku.

         Zagrożenie zaplątaniem

      Maksymalna swobodna długość sznurków, tasiemek i podobnych części, z wyjątkiem systemu zabezpieczającego dziecko i systemu mocowania na krześle, dostępnych dla dziecka siedzącego wewnątrz siedzenia montowanego na krześle, musi uniemożliwiać utworzenie niebezpiecznej pętli wokół szyi dziecka.
      Nie można stosować nici z przędzy jednowłóknowej (monofilamentu) jako sznurków, tasiemek ani podobnych części, jako pętelek ani jako nici do szycia.

         Zagrożenie udławieniem

      Aby zapobiec zagrożeniu udławieniem, siedzenia montowane na krześle nie mogą zawierać żadnych małych części, czy to przeznaczonych do usunięcia z użyciem narzędzia, czy bez, które dałoby się odłączyć przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko, i które są na tyle małe, że w całości mogą zmieścić się w ustach dziecka.
      Materiały wypełniające stwarzające zagrożenie udławieniem nie mogą stać się dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko. Nie mogą one stwarzać dodatkowego zagrożenia udławieniem z powodu wielkości zawartych w nich elementów ani dlatego, że elementy te stają się wystarczająco małe lub dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko.

         Zagrożenie połknięciem

      Aby zapobiec zagrożeniu połknięciem, siedzenia montowane na krześle nie mogą zawierać oddzielnych ani małych części, które dają się odłączyć przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko, i które mogą przejść przez przełyk dziecka. W żadnym przypadku nie można stosować toksycznych materiałów ani pokrycia.

         Zagrożenie uduszeniem

      Siedzenia montowane na krześle nie mogą posiadać żadnych naklejek z tworzyw sztucznych, które dziecko mogłoby uchwycić i oderwać przy użyciu siły, jaką jest ono w stanie oddziaływać. Nie mogą one posiadać żadnych nieprzepuszczalnych elementów opakowania, które mogłyby zakryć zarówno usta, jak i nos dziecka, stwarzając w ten sposób zagrożenie uduszeniem.

         Niebezpieczne krawędzie, narożniki i wystające części

      Wszystkie dostępne krawędzie, narożniki i wystające części w siedzeniu montowanym na krześle muszą być zaokrąglone i nie mogą mieć zadziorów ani ostrych brzegów.

         Powierzchnie

      Wszystkie powierzchnie muszą – w stopniu dającym się pogodzić z funkcjami siedzenia montowanego na krześle – być wystarczająco gładkie, aby uniemożliwiać wystąpienie otarć, skaleczeń, zadrapań, obtarć, oparzeń lub innych obrażeń, które mogłyby powstać przypadkowo podczas używania siedzenia montowanego na krześle lub z powodu zachowania dziecka.

         Wytrzymałość konstrukcji

      Siedzenie montowane na krześle nie może się zapadać ani wykazywać oznak uszkodzenia lub trwałego odkształcenia mogących niekorzystnie wpływać na jego bezpieczeństwo i zwykłe funkcjonowanie. Mechanizm(-y) regulacji wysokości siedzenia montowanego na krześle musi (muszą) uniemożliwiać zmianę wybranej wysokości z powodu naprężeń mechanicznych, którym poddawane jest siedzenie montowane na krześle, używane w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.

         System mocowania na krześle

      System mocowania na krześle musi być zaprojektowany w taki sposób, aby siedzenie montowane na krześle było przymocowane zarówno do oparcia, jak i do siedziska krzesła.
      System mocowania na krześle, paski, punkty mocowania i system zapięć nie mogą ulec pęknięciu, poluzowaniu ani oderwaniu od swej podpory z powodu naprężeń mechanicznych, którym są poddawane podczas używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.

         Zagrożenia związane z nieodpowiednim rozmiarem

      W informacji o produkcie muszą być podane odpowiednie wymiary siedziska i oparcia krzeseł, do montowania na których produkt jest przeznaczony.
      1.3.   Informacje dotyczące bezpieczeństwa, instrukcja obsługi i oznakowania

      Informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą zostać oznaczone na produkcie i włączone do instrukcji dla użytkownika.
      Informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą zostać podane w formie pisemnej w języku(-ach) państwa, w którym siedzenie montowane na krześle jest oferowane w sprzedaży detalicznej, oraz w postaci zrozumiałych piktogramów. Wszystkie oznakowania muszą pozostawać czytelne, a etykiety stosowane jako oznakowania nie mogą się łatwo odklejać.

         Informacje dotyczące bezpieczeństwa

      Podstawowe informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą być przedstawione w jasny i zwracający uwagę sposób. Muszą być one wyraźnie wyeksponowane i muszą pozostawać widoczne po przymocowaniu siedzenia montowanego na krześle do krzesła przeznaczonego dla osoby dorosłej i przed umieszczeniem w siedzeniu dziecka. Informacje te muszą być opatrzone napisem „OSTRZEŻENIE!” i muszą zawierać co najmniej następujące – lub równoważne – komunikaty:

                  —

                  „Nigdy nie pozostawiać dziecka bez opieki.”,

                  —

                  „Należy zawsze używać systemu zabezpieczającego dziecko i systemu mocowania na krześle.”,

                  —

                  „Zawsze przed użyciem należy sprawdzić, czy siedzenie montowane na krześle zapewnia bezpieczeństwo i jest stabilne.”,

                  —

                  „Ten produkt jest przeznaczony dla dzieci w wieku do 36 miesięcy, o masie ciała do 15 kg, które są w stanie samodzielnie siedzieć.”.

         Informacje dotyczące zakupu

      Informacje dotyczące zakupu muszą być wyraźnie udostępnione konsumentom w punkcie sprzedaży. Muszą się na nie składać co najmniej następujące informacje, zarówno w formie pisemnej, jak i w postaci zrozumiałych piktogramów:

                  —

                  następujące oświadczenie lub jego odpowiednik: „Ten produkt jest przeznaczony dla dzieci w wieku do 36 miesięcy, o masie ciała do 15 kg, które są w stanie samodzielnie siedzieć.”,

                  —

                  odpowiednie wymiary krzesła przeznaczonego dla osoby dorosłej, siedziska i oparcia.

         Instrukcja obsługi

      Do siedzenia montowanego na krześle musi być dołączona instrukcja obsługi. Instrukcja obsługi musi zawierać:

                  —

                  następujące stwierdzenie lub jego odpowiednik: „WAŻNE! ZACHOWAĆ DO WYKORZYSTANIA W PRZYSZŁOŚCI.”,

                  —

                  instrukcje prawidłowego i bezpiecznego montażu oraz używania siedzenia montowanego na krześle,

                  —

                  informację o rodzajach krzeseł przeznaczonych dla osoby dorosłej, do których można i do których nie można przymocowywać siedzenia montowanego na krześle.

            Ostrzeżenia w instrukcji obsługi muszą być opatrzone napisem „OSTRZEŻENIE!” i muszą zawierać co najmniej następujące – lub równoważne – komunikaty:

                  —

                  „Nigdy nie pozostawiać dziecka bez opieki.”,

                  —

                  „Należy zawsze używać systemu zabezpieczającego dziecko i systemu mocowania na krześle.”,

                  —

                  „Przed użyciem należy się upewnić, że system mocowania na krześle jest prawidłowo zamontowany i wyregulowany.”,

                  —

                  „Zawsze przed użyciem należy sprawdzić, czy siedzenie montowane na krześle zapewnia bezpieczeństwo i jest stabilne.”.

            Instrukcja obsługi musi również zawierać następujące informacje:

                  —

                  następujące oświadczenie lub jego odpowiednik: „Ten produkt jest przeznaczony dla dzieci w wieku do 36 miesięcy, o masie ciała do 15 kg, które są w stanie samodzielnie siedzieć.”,

                  —

                  odpowiednie wymiary krzesła przeznaczonego dla osoby dorosłej, siedziska i oparcia,

                  —

                  stwierdzenie, że nie należy używać siedzenia montowanego na krześle w przypadku pęknięcia, rozdarcia lub braku jakiejkolwiek części,

                  —

                  stwierdzenie, że nie wolno używać akcesoriów ani części zamiennych innych niż zatwierdzone przez producenta,

                  —

                  zalecenia dotyczące czyszczenia i konserwacji.

            2.   KRZESEŁKA DLA DZIECI
      2.1.   Zakres

      Niniejsze wymagania dotyczące bezpieczeństwa stosuje się do krzesełek dla dzieci, przeznaczonych dla dzieci, które są w stanie samodzielnie siedzieć. Do takich krzesełek zalicza się stołki, krzesełka (składające się z: nóg, siedziska i oparcia) oraz foteliki dziecięce (składające się z: siedziska, oparcia i podłokietników) do użytku wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń. Niniejsze wymagania obejmują również krzesełka bujane i krzesełka składane. Wymagania te stosuje się także do produktów wielofunkcyjnych, które można przekształcić w krzesełka dla dzieci. Mają one również zastosowanie do krzesełek dla dzieci wyposażonych w kółka. Produkty, w przypadku których funkcja krzesełka dla dzieci połączona jest z inną funkcją (np. funkcją przechowywania), także muszą spełniać niniejsze wymagania.
      2.2.   Wymagania dotyczące bezpieczeństwa

         Zagrożenie uwięzieniem w szczelinach i otworach

      Krzesełka dla dzieci muszą być tak zaprojektowane i wytworzone, aby zapobiegać uwięzieniu kończyn, stóp i dłoni, oraz w możliwie największym zakresie – uwięzieniu palców, w szczelinach i otworach.
      Składane krzesełka dla dzieci muszą być tak zaprojektowane i wytworzone, aby zapobiegać uwięzieniu palców.
      Krzesełka dla dzieci nie mogą być tak ciężkie, żeby możliwe było uwięzienie pod nimi głowy lub kończyny dziecka.

         Zagrożenia związane z ruchomymi częściami

      Po ustawieniu krzesełka dla dzieci w pozycji do zwykłego użytku zgodnie z instrukcjami producenta nie może być żadnych niebezpiecznych ruchomych części.

         Rolki samonastawne i kółka

      Krzesełka dla dzieci wyposażone w kółka lub rolki samonastawne muszą być tak zaprojektowane, aby wyposażenie ich w te elementy nie wpływało niekorzystnie na ich stabilność.

         Zagrożenie upadkiem

      Krzesełka dla dzieci muszą być wystarczająco stabilne, aby nie było możliwe ich przewrócenie się w żadnym kierunku, gdy jest w nich dziecko.

         Stabilność

      Krzesełka dla dzieci muszą być stabilne.

         Zagrożenie udławieniem

      Aby zapobiec zagrożeniu udławieniem, krzesełka dla dzieci nie mogą zawierać małych części, które da się odłączyć przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko, i które mogą się w całości zmieścić w ustach dziecka. Materiały wypełniające stwarzające zagrożenie udławieniem nie mogą stać się dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko. Nie mogą one stwarzać dodatkowego zagrożenia udławieniem z powodu wielkości zawartych w nich elementów ani dlatego, że elementy te stają się wystarczająco małe lub dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko.

         Zagrożenie uduszeniem

      Krzesełka dla dzieci nie mogą posiadać żadnych naklejek z tworzyw sztucznych dających się oderwać przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko. Nie mogą one posiadać żadnych nieprzepuszczalnych elementów opakowania, które mogłyby zakryć zarówno usta, jak i nos, stwarzając w ten sposób zagrożenie uduszeniem.

         Zagrożenie połknięciem

      Aby zapobiec zagrożeniu połknięciem, krzesełka dla dzieci nie mogą zawierać oddzielnych ani małych części, które dają się odłączyć przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko, i które mogą przejść przez przełyk dziecka. W żadnym przypadku nie można stosować toksycznych materiałów ani pokrycia.

         Powierzchnie

      Wszystkie powierzchnie muszą – w stopniu dającym się pogodzić z funkcjami krzesełka dla dzieci – być wystarczająco gładkie, aby uniemożliwiać wystąpienie otarć, skaleczeń, zadrapań, obtarć, oparzeń lub innych obrażeń, które mogłyby powstać przypadkowo podczas używania krzesełka lub z powodu zachowania dziecka.

         Niebezpieczne krawędzie

      Krzesełka dla dzieci nie mogą mieć ostrych krawędzi ani czubków. Dostępne krawędzie i narożniki muszą być zaokrąglone lub sfazowane. Krzesełka nie mogą mieć żadnej spiczastej ani wystającej powierzchni stwarzającej zagrożenie nakłuciem.

         Wytrzymałość konstrukcji

      Krzesełka dla dzieci oraz ich części składowe takie jak siedzisko, oparcie i nogi muszą być w stanie wytrzymać naprężenia mechaniczne, którym są poddawane podczas używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.
      2.3.   Informacje dotyczące bezpieczeństwa

      Ostrzeżenia i instrukcje używania muszą informować rodziców lub opiekunów o tym, że krzesełka dla dzieci umieszczone pod oknem mogą zostać użyte przez dziecko jako stopień i spowodować, że dziecko wypadnie z okna.
      Informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą zostać podane w formie pisemnej w języku(-ach) państwa, w którym krzesełko dla dzieci jest oferowane w sprzedaży detalicznej, oraz w postaci zrozumiałych piktogramów. Wszystkie oznakowania muszą pozostawać czytelne, a etykiety stosowane jako oznakowania nie mogą się łatwo odklejać.
      3.   WYSOKIE KRZESEŁKA DLA DZIECI
      3.1.   Zakres

      Niniejsze wymagania dotyczące bezpieczeństwa stosuje się do wysokich krzesełek przeznaczonych dla dzieci, które są w stanie samodzielnie siedzieć, są w wieku około 6 do 36 miesięcy i ważą maksymalnie 15 kg. Jeżeli konstrukcja wysokich krzesełek umożliwia ich przekształcenie w krzesełka dla dzieci, muszą one również spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa mające zastosowanie do krzesełek dla dzieci.
      Jeżeli konstrukcja wysokiego krzesełka umożliwia zdejmowanie niektórych części (np. tacy albo podnóżka), niniejsze wymagania dotyczące bezpieczeństwa stosuje się do wysokiego krzesełka zarówno z tymi częściami zamontowanymi, jak i zdjętymi.
      Produkty o istotnej wartości zabawowej muszą również spełniać wymagania dyrektywy 2009/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) w sprawie bezpieczeństwa zabawek (np. wysokie krzesełko, które można przekształcić w konia na biegunach).
      3.2.   Wymagania dotyczące bezpieczeństwa

         Wymagania ogólne

      Do montażu jakichkolwiek części składowych przeznaczonych do usunięcia lub poluzowania w przypadku demontażu wysokiego krzesełka na potrzeby transportu lub przechowywania nie mogą być stosowane śruby łącznikowe używane w technice montażu bezpośredniego (np. wkręty samogwintujące).
      Odsłonięte krawędzie i wystające części muszą być zaokrąglone lub sfazowane i nie mogą mieć zadziorów ani ostrych brzegów.

         Zagrożenie upadkiem

      Aby uniknąć obrażeń spowodowanych wstawaniem i wypadaniem lub wysuwaniem się dziecka z wysokiego krzesełka, musi być ono zaprojektowane w taki sposób, aby jego system zabezpieczający uniemożliwiał dziecku wstawanie i wypadnięcie lub wysunięcie się z krzesełka.
      Wysokie krzesełko musi być wyposażone w system zabezpieczający, który można dostosować do wielkości dziecka i który musi się składać co najmniej z zabezpieczenia w pasie i w kroczu. Używanie systemu zabezpieczającego bez użycia zabezpieczenia w kroczu musi być uniemożliwione.
      System zabezpieczający, paski, punkty mocowania i system zapięć nie mogą ulec pęknięciu, poluzowaniu ani oderwaniu od swej podpory pod działaniem sił wewnętrznych i zewnętrznych, jakimi jest w stanie oddziaływać dziecko.
      Konstrukcja systemu zabezpieczającego musi uwzględniać wszystkie potencjalne ruchy dziecka w wysokim krzesełku.
      Oparcie wysokiego krzesełka musi być odpowiednio wysokie. Musi być ono również wyposażone w podłokietniki boczne na tyle wysokie, aby zapewnić pozostawanie dziecka w krzesełku przy przechylaniu się przez dziecko w dowolnym kierunku.
      Aby uniknąć obrażeń spowodowanych odpychaniem się przez dziecko nogami od stołu jadalnego lub naciskaniem przez nie nogami na stół i doprowadzeniem do przewrócenia się wysokiego krzesełka do tyłu, musi być ono zaprojektowane w taki sposób, aby jego stabilność wykluczała zagrożenie upadkiem.

         Zagrożenie zaplątaniem

      Wysokie krzesełka nie mogą mieć sznurków, tasiemek ani podobnych części (z wyjątkiem systemu zabezpieczającego) stwarzających zagrożenie zaplątaniem.

         Zagrożenie uwięzieniem w szczelinach i otworach

      Wysokie krzesełka dla dzieci muszą być tak zaprojektowane i wytworzone, aby zapobiegać uwięzieniu jakiejkolwiek części ciała dziecka.

         Zagrożenia związane z ruchomymi częściami

      Aby zapobiec ryzyku przycięcia i przygniecenia, nie powinno być miejsc, w których występowałoby ścinanie i ściskanie. Jeżeli z powodów funkcjonalnych nie można wyeliminować miejsc, w których występuje ścinanie i ściskanie, należy zastosować odpowiednie środki dla zapewnienia bezpieczeństwa.
      Wszystkie części wysokiego krzesełka, które mogą być składane lub odłączane, muszą być wyposażone w blokady, tak by dziecko korzystające z produktu, inne dziecko ani – przez nieuwagę – osoba dorosła nie mogły ich odblokować.

         Mechanizmy blokujące przeznaczone do wysokich krzesełek składanych

      Mechanizmy blokujące są wymagane dla zapobieżenia złożeniu się wysokiego krzesełka – zarówno gdy jest w nim dziecko, jak i podczas umieszczania dziecka w krzesełku i wyjmowania go z krzesełka.
      Aby uniknąć zagrożeń wynikających z niewłaściwego używania wysokiego krzesełka, działanie masy dziecka korzystającego z wysokiego krzesełka musi uniemożliwiać złożenie się krzesełka albo przy używaniu wysokiego krzesełka musi się automatycznie uruchamiać co najmniej jeden mechanizm blokujący.
      Dzieci nie mogą mieć możliwości nieumyślnego zwolnienia mechanizmów blokujących ani manipulowania nimi.
      Wszelkie mechanizmy blokujące, poddawane statycznym i dynamicznym naprężeniom mechanicznym podczas używania wysokiego krzesełka w sposób rozsądny i dający się przewidzieć, muszą zachowywać zdolność właściwego funkcjonowania.

         Zagrożenie udławieniem

      Żadna część, którą można odłączyć przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko, nie może być na tyle mała, by mogła w całości zmieścić się w ustach dziecka. Żadna część składowa, którą można usunąć bez użycia narzędzia, nie może mieścić się w całości w ustach dziecka. Materiały wypełniające stwarzające zagrożenie udławieniem nie mogą stać się dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko. Nie mogą one ponadto stwarzać dodatkowego zagrożenia udławieniem z powodu wielkości zawartych w nich elementów ani dlatego, że elementy te stają się wystarczająco małe lub dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko.

         System zabezpieczający

      Wysokie krzesełko musi być tak zaprojektowane, aby zabezpieczać dziecko w pozycji siedzącej i zapobiegać upadkom, gdy dziecko wstaje i traci równowagę – poprzez zastosowanie systemu zabezpieczającego składającego się z zabezpieczenia w kroczu i elementu poziomego, albo przy pomocy uprzęży zintegrowanej. Wysokie krzesełko wyposażone w odchylane oparcie musi mieć uprząż zintegrowaną.
      Statyczne i dynamiczne naprężenia mechaniczne powstające podczas używania wysokiego krzesełka w sposób rozsądny i dający się przewidzieć nie mogą powodować trwałych uszkodzeń mogących niekorzystnie wpływać na bezpieczeństwo i zwykłe funkcjonowanie krzesełka, na zabezpieczenia w kroczu, pasy w talii i paski uprzęży zintegrowanej.
      W przypadku zastosowania w wysokim krzesełku uprzęży lub pasów statyczne i dynamiczne naprężenia mechaniczne powstające podczas używania wysokiego krzesełka w sposób rozsądny i dający się przewidzieć nie mogą powodować trwałych uszkodzeń w punktach mocowania tej uprzęży lub pasów, mogących niekorzystnie wpływać na ich bezpieczeństwo i zwykłe funkcjonowanie.
      Jeśli do krzesełka dołączona jest uprząż zintegrowana lub pas, muszą one być regulowane, a statyczne i dynamiczne naprężenia mechaniczne powstające podczas używania wysokiego krzesełka w sposób rozsądny i dający się przewidzieć nie mogą powodować ich trwałych uszkodzeń, mogących niekorzystnie wpływać na ich bezpieczeństwo i zwykłe funkcjonowanie.

         Zabezpieczenia boczne

      Wysokie krzesełko musi być wyposażone w podłokietniki boczne lub inne zabezpieczenie boczne.

         Oparcie

      Wysokie krzesełko musi być wyposażone w oparcie na tyle wysokie, aby zapewnić pozostawanie dziecka w krzesełku przy przechylaniu się przez dziecko w dowolnym kierunku.

         Odchylane oparcie

      Mechanizm umożliwiający regulację oparcia wysokiego krzesełka nie może przesuwać oparcia z jednej pozycji do drugiej w wyniku poddawania go statycznym i dynamicznym naprężeniom mechanicznym powstającym podczas używania wysokiego krzesełka w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.

         Rolki samonastawne i kółka

      Wysokie krzesełka wyposażone w kółka lub rolki samonastawne muszą być tak zaprojektowane, aby wyposażenie ich w te elementy nie wpływało niekorzystnie na ich stabilność.

         Wytrzymałość konstrukcji

      Poddanie wysokiego krzesełka statycznym i dynamicznym naprężeniom mechanicznym podczas jego używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć nie może niekorzystnie wpływać na jego funkcje.
      Wysokie krzesełko nie może się zapadać, a mechanizm blokujący musi pozostawać w pozycji włączonej, gdy jest ono poddawane statycznym i dynamicznych naprężeniom mechanicznym podczas jego używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.

         Stabilność

      Jeżeli konstrukcja wysokiego krzesełka umożliwia zdejmowanie niektórych części (np. tacy albo podnóżka), wymóg stabilności stosuje się do wysokiego krzesełka zarówno z tymi częściami zamontowanymi, jak i zdjętymi.
      Wysokie krzesełko nie może przewracać się na boki, do tyłu ani do przodu w wyniku poddawania go statycznym i dynamicznym naprężeniom mechanicznym powstającym podczas jego używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.
      3.3.   Informacje dotyczące bezpieczeństwa, instrukcja obsługi i oznakowania

         Wymagania ogólne

      Informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą zostać podane w formie pisemnej w języku(-ach) państwa, w którym wysokie krzesełko jest oferowane w sprzedaży detalicznej, oraz w postaci zrozumiałych piktogramów. Wszystkie oznakowania muszą pozostawać czytelne, a etykiety stosowane jako oznakowania nie mogą się łatwo odklejać podczas używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.

         Informacje dotyczące bezpieczeństwa

      Informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą być przedstawione w jasny i zwracający uwagę sposób. Informacje te muszą być opatrzone napisem „OSTRZEŻENIE!” i muszą zawierać co najmniej następujące – lub równoważne – komunikaty:

                  —

                  „Nigdy nie pozostawiać dziecka bez opieki.”,

                  —

                  „Należy zawsze używać systemu zabezpieczającego.”,

                  —

                  „Zawsze przed użyciem należy sprawdzić, czy wysokie krzesełko zapewnia bezpieczeństwo i jest stabilne.”.

         Informacje dotyczące zakupu

      Informacje dotyczące zakupu muszą być wyraźnie udostępnione konsumentom w punkcie sprzedaży. Informacje te muszą zawierać co najmniej następujące oświadczenie lub jego odpowiednik, zarówno w formie pisemnej, jak i w postaci zrozumiałych piktogramów: „Ten produkt jest przeznaczony dla dzieci w wieku do 36 miesięcy, o masie ciała do 15 kg, które są w stanie samodzielnie siedzieć.”. Dodatkowe informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą być przedstawione, jeśli produkt można modyfikować, czy to w celu użycia go do zabawy, czy też w celu przekształcenia go w krzesełko dla dzieci, które można regulować w celu dopasowania go do dziecka na różnych etapach jego rozwoju (właściwość „rośnięcia wraz z dzieckiem”).

         Oznakowania

      Wysokie krzesełka muszą być trwale oznaczone następującym ostrzeżeniem lub jego odpowiednikiem: „OSTRZEŻENIE! NIE POZOSTAWIAĆ DZIECKA BEZ OPIEKI.”. Ostrzeżeniu musi towarzyszyć odpowiedni piktogram.

         Instrukcja obsługi

      W instrukcji obsługi należy przedstawić instrukcje używania wysokiego krzesełka, opatrzone stwierdzeniem „WAŻNE! ZACHOWAĆ DO WYKORZYSTANIA W PRZYSZŁOŚCI.” lub jego odpowiednikiem.
      Instrukcje muszą zawierać następujące ostrzeżenia lub ich odpowiedniki, opatrzone napisem „OSTRZEŻENIE!”:

                  —

                  „Nie pozostawiać dziecka bez opieki.”,

                  —

                  „Nie używać wysokiego krzesełka, jeżeli nie zostały prawidłowo zamontowane i wyregulowane wszystkie jego części składowe.”.

            Instrukcja obsługi musi również zawierać następujące ostrzeżenia, informujące, że:

                  —

                  należy upewnić się, że uprząż została prawidłowo zamontowana,

                  —

                  należy zdawać sobie sprawę z ryzyka, jakie stwarza otwarty ogień lub inne źródła wysokiej temperatury, takie jak piecyki elektryczne, piecyki gazowe itp., w pobliżu wysokiego krzesełka.

            Instrukcja obsługi musi zawierać następujące informacje dotyczące bezpieczeństwa:

                  —

                  rysunek montażowy, wykaz lub opis wszystkich części i narzędzi niezbędnych do montażu krzesełka oraz schemat bolców i innych mechanizmów blokujących,

                  —

                  stwierdzenie, że nie należy używać wysokiego krzesełka, dopóki dziecko nie potrafi siedzieć samodzielnie,

                  —

                  stwierdzenie, że nie należy używać wysokiego krzesełka w przypadku pęknięcia, rozdarcia lub braku jakiejkolwiek części,

                  —

                  zalecenia dotyczące czyszczenia i konserwacji.

            4.   KRZESEŁKA MONTOWANE DO STOŁU
      4.1.   Zakres

      Niniejsze wymagania dotyczące bezpieczeństwa stosuje się do krzesełek montowanych do stołu, przeznaczonych dla dzieci, które są w stanie samodzielnie siedzieć (w wieku od 6 miesięcy) i ważą do 15 kg.
      4.2.   Wymagania dotyczące bezpieczeństwa

         Wymagania ogólne

      Zmontowane do użytku krzesełko montowane do stołu musi być zmontowane w taki sposób, aby zapobiegać ryzyku uszczypnięcia, skaleczenia lub zranienia zarówno dziecka, jak i opiekuna.

         Zagrożenie uwięzieniem w szczelinach i otworach

      W celu zapobieżenia uwięzieniu krzesełka montowane do stołu nie mogą zawierać rurek o otwartych zakończeniach ani mieć szczelin bądź otworów, które mogłyby spowodować obrażenia u dziecka.
      Konstrukcja krzesełek montowanych do stołu musi zapobiegać wypadnięciu dziecka przez szczeliny i otwory.

         Niebezpieczne krawędzie, narożniki i wystające części

      Wszystkie dostępne krawędzie, narożniki i wystające części w krzesełku montowanym do stołu muszą być zaokrąglone lub sfazowane i nie mogą mieć zadziorów ani ostrych brzegów.

         Zagrożenie udławieniem

      Aby zapobiec zagrożeniu udławieniem, krzesełka nie mogą zawierać żadnych małych części, czy to przeznaczonych do usunięcia z użyciem narzędzia, czy bez, które dałoby się odłączyć przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko, i które są na tyle małe, że w całości mogą zmieścić się w ustach dziecka.
      Materiały wypełniające stwarzające zagrożenie udławieniem nie mogą stać się dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko. Nie mogą one ponadto stwarzać dodatkowego zagrożenia udławieniem z powodu wielkości zawartych w nich elementów ani dlatego, że elementy te stają się wystarczająco małe lub dostępne po poddaniu ich sile, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko.

         Zagrożenie połknięciem

      Aby zapobiec zagrożeniu połknięciem wynikającemu z niewłaściwego używania krzesełka montowanego do stołu, nie może ono zawierać oddzielnych ani małych części, które dają się odłączyć przy użyciu siły, jaką jest w stanie oddziaływać dziecko, i które mogą przejść przez przełyk dziecka.

         Zagrożenie uduszeniem

      Krzesełka nie mogą posiadać żadnych naklejek z tworzyw sztucznych, które dziecko mogłoby uchwycić i oderwać przy użyciu siły, jaką jest ono w stanie oddziaływać. Nie mogą one posiadać żadnych nieprzepuszczalnych elementów opakowania, które mogłyby zakryć zarówno usta, jak i nos dziecka, stwarzając w ten sposób zagrożenie uduszeniem.

         Wkręty samogwintujące

      Do przymocowania jakichkolwiek części składowych przeznaczonych do usunięcia lub poluzowania w przypadku demontażu krzesełka montowanego do stołu na potrzeby transportu lub przechowywania nie mogą być stosowane śruby łącznikowe (np. wkręty samogwintujące).

         Zagrożenia związane z ruchomymi częściami

      Po ustawieniu krzesełka montowanego do stołu w pozycji do zwykłego użytku zgodnie z instrukcjami producenta nie może być żadnych niebezpiecznych ruchomych części.

         Zagrożenie upadkiem

      Aby uniknąć obrażeń spowodowanych wstawaniem i wypadaniem lub wysuwaniem się dziecka z krzesełka montowanego do stołu, krzesełko to musi być zaprojektowane w taki sposób, aby jego system zabezpieczający uniemożliwiał dziecku wstawanie i wypadnięcie lub wysunięcie się z krzesełka.
      Krzesełko montowane do stołu musi być wyposażone w system zabezpieczający, który można dostosować do wielkości dziecka i który musi się składać co najmniej z zabezpieczenia w pasie i zabezpieczenia w kroczu. Używanie systemu zabezpieczającego bez użycia zabezpieczenia w kroczu musi być uniemożliwione.
      System zabezpieczający, paski, punkty mocowania i system zapięć nie mogą ulec pęknięciu, poluzowaniu ani oderwaniu od swej podpory pod działaniem sił wewnętrznych i zewnętrznych, jakimi jest w stanie oddziaływać dziecko.
      Konstrukcja systemu zabezpieczającego musi uwzględniać wszystkie potencjalne ruchy dziecka w krzesełku montowanym do stołu.
      Po ustawieniu w pozycji do użytku oparcie krzesełka montowanego do stołu musi być odpowiednio wysokie. Musi być ono również wyposażone w podłokietniki boczne na tyle wysokie, aby zapewnić pozostawanie dziecka w krzesełku przy przechylaniu się przez dziecko w dowolnym kierunku.

         Podnóżki

      Produkt nie może zawierać podnóżków.

         Wyjmowane siedziska

      Jeżeli siedzisko można wyjąć ze stelaża, elementy służące do zamocowania siedziska do stelaża muszą być tak zaprojektowane, aby nie dopuścić do nieumyślnego odczepienia siedziska od stelaża.
      Siedzisko musi pozostać przymocowane do stelaża, gdy jest ono poddawane naprężeniom mechanicznym podczas używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć krzesełka montowanego do stołu.

         Wytrzymałość konstrukcji

      Statyczne i dynamiczne naprężenia mechaniczne powstające podczas używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć krzesełka montowanego do stołu nie mogą powodować trwałych uszkodzeń krzesełka montowanego do stołu, mogących niekorzystnie wpływać na jego bezpieczeństwo i zwykłe funkcjonowanie.

         Wspornik mocujący

      Wspornik mocujący po przymocowaniu do powierzchni podparcia musi zapewniać nieprzemieszczanie się krzesełka montowanego do stołu podczas jego używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć. Mocowanie krzesełka montowanego do stołu musi być odporne na drgania.

         Stabilność

      Krzesełka montowane do stołu nie mogą się składać ani przewracać pod wpływem statycznych i dynamicznych naprężeń mechanicznych, którym są poddawane podczas używania w sposób rozsądny i dający się przewidzieć.
      4.3.   Informacje dotyczące bezpieczeństwa, instrukcja obsługi i oznakowania

         Wymagania ogólne

      Informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą zostać oznaczone na produkcie i włączone do instrukcji dla użytkownika.
      Informacje dotyczące bezpieczeństwa muszą zostać podane w formie pisemnej w języku(-ach) państwa, w którym krzesełko montowane do stołu jest oferowane w sprzedaży detalicznej, oraz w postaci zrozumiałych piktogramów. Wszystkie oznakowania muszą pozostawać czytelne, a etykiety stosowane jako oznakowania nie mogą się łatwo odklejać.

         Informacje dotyczące zakupu

      Informacje dotyczące zakupu muszą być wyraźnie udostępnione konsumentom w punkcie sprzedaży. Informacje te muszą zawierać co najmniej następujące elementy, zarówno w formie pisemnej, jak i w postaci zrozumiałych piktogramów:

                  —

                  następujące oświadczenie lub jego odpowiednik: „Ten produkt jest przeznaczony dla dzieci, które ważą maksymalnie 15 kg i potrafią samodzielnie siedzieć.”,

                  —

                  odpowiednie wymiary powierzchni podparcia, do której krzesełko montowane do stołu może zostać przymocowane.

            Muszą być również podane następujące informacje:

                  —

                  „To krzesełko montowane do stołu nie nadaje się do używania ze wszystkimi stołami. Nie używać na stołach ze szklanym blatem, stołach z ruchomym blatem, składanych elementach stołów rozkładanych, stołach z jedną nogą, stolikach karcianych ani stolikach kempingowych.”.

         Oznakowania

      Krzesełko montowane do stołu musi być w sposób widoczny i trwały oznakowane następująco:

                  —

                  ostrzeżenie o treści „OSTRZEŻENIE! Nigdy nie pozostawiać dziecka bez opieki.” musi być widoczne podczas używania krzesełka montowanego do stołu,

                  —

                  musi posiadać ostrzeżenie o treści „OSTRZEŻENIE! „Należy zawsze używać systemu zabezpieczającego dziecko i systemu mocowania do stołu.”,

                  —

                  musi posiadać ostrzeżenie o treści „OSTRZEŻENIE! „Zawsze przed użyciem należy sprawdzić, czy krzesełko montowane do stołu zapewnia bezpieczeństwo i jest stabilne.”,

                  —

                  musi posiadać stwierdzenie o treści „Maksymalna masa ciała: 15 kg.”.

         Instrukcja obsługi

      W instrukcji obsługi muszą znajdować się instrukcje dotyczące prawidłowego i bezpiecznego montażu oraz używania krzesełka montowanego do stołu. Instrukcje te muszą być precyzyjne i jednoznaczne, a także muszą zawierać co najmniej następujące stwierdzenia lub ich odpowiedniki:

                  —

                  „Przed użyciem należy dokładnie przeczytać instrukcje i zachować je do wykorzystania w przyszłości. Nieprzestrzeganie instrukcji może skutkować zranieniem dziecka.”,

                  —

                  „To krzesełko montowane do stołu nie jest odpowiednie dla dzieci, które nie potrafią siedzieć samodzielnie.”,

                  —

                  „OSTRZEŻENIE! Nigdy nie pozostawiać dziecka bez opieki.”,

                  —

                  „Należy zawsze używać systemu zabezpieczającego dziecko i systemu mocowania do stołu.”,

                  —

                  „Zawsze przed użyciem należy sprawdzić, czy krzesełko montowane do stołu zapewnia bezpieczeństwo i jest stabilne.”,

                  —

                  „To krzesełko montowane do stołu nie nadaje się do używania ze wszystkimi stołami. Nie używać na stołach ze szklanym blatem, stołach z ruchomym blatem, składanych elementach stołów rozkładanych, stołach z jedną nogą, stolikach karcianych ani stolikach kempingowych.”,

                  —

                  „Należy sprawdzić, czy stół nie przewróci się na skutek użycia zamontowanego do niego krzesełka.”,

                  —

                  „Na powierzchni podparcia nie należy stosować obrusów ani innych przedmiotów, które mogłyby przeszkadzać we właściwym działaniu elementów mocujących. Konstrukcję i powierzchnię stołu należy utrzymywać w stanie czystym i suchym.”,

                  —

                  „To krzesełko montowane do stołu nie może być używane przez dzieci, które ważą ponad 15 kg.”,

                  —

                  „Należy regularnie sprawdzać śruby zaciskowe i w razie potrzeby je dokręcać.”,

                  —

                  „OSTRZEŻENIE! Nie należy używać krzesełka montowanego do stołu w przypadku pęknięcia lub braku jakiejkolwiek części składowej.”,

                  —

                  „Nie należy stosować części zamiennych innych niż zatwierdzone przez producenta lub dystrybutora.”,

                  —

                  „Nie mocować krzesełka montowanego do stołu w miejscu, w którym dziecko mogłoby odepchnąć się nogami od części stołu, innego krzesła lub innej konstrukcji, ponieważ mogłoby to spowodować odłączenie się krzesełka od stołu.”.

            W instrukcji obsługi muszą zostać określone odpowiednie wymiary powierzchni podparcia.

         (1)  Zgodnie z definicją w art. R1 w rozdziale R1 załącznika I do decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 82).

         (2)  Jak określono w art. R2 w rozdziale R2 załącznika I do decyzji nr 768/2008/WE.

         (3)  Zgodnie z definicją w art. R1 w rozdziale R1 załącznika I do decyzji nr 768/2008/WE.

         (4)  Jak określono w art. R4 w rozdziale R2 załącznika I do decyzji nr 768/2008/WE.

         (5)  Dz.U. L 170 z 30.6.2009, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 29 października 2012 r. w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy zastępcy członka z Danii

text:
               31.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 października 2012 r.
   w sprawie mianowania do Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy zastępcy członka z Danii
   2012/C 334/02
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1), w szczególności jego art. 6,
   uwzględniając wykazy kandydatów przedłożone Radzie przez rządy państw członkowskich oraz związki zawodowe i organizacje pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzjami z dnia 22 listopada 2010 r. (2), dnia 7 marca 2011 r. (3), dnia 12 lipca 2011 r. (4) i dnia 20 września 2011 r. (5) Rada mianowała członków i zastępców członków Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do dnia 30 listopada 2013 r.; kilka stanowisk nie zostało obsadzonych.

               (2)

               Europejska Konfederacja Związków Zawodowych ETUC zaproponowała kandydata na jedno stanowisko, które należy obsadzić,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana na stanowisko zastępcy członka Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy na okres do dnia 30 listopada 2013 r.:
   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW

               Państwo

               Członek

               Zastępca członka

               Dania

               Heidi RØNNE MØLLER

         Artykuł 2
   Członków oraz zastępców członków, którzy nie zostali dotąd wyznaczeni, Rada mianuje w późniejszym terminie.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 października 2012 r.

            W imieniu Rady

         E. FLOURENTZOU

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 139 z 30.5.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 322 z 27.11.2010, s. 8.

      (3)  Dz.U. C 83 z 17.3.2011, s. 4.

      (4)  Dz.U. C 208 z 14.7.2011, s. 3.

      (5)  Dz.U. C 278 z 22.9.2011, s. 2.


title: 2012/283/UE: Decyzja Rady z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie zawarcia przez Unię Europejską zmienionego Statutu oraz Regulaminu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku

text:
               31.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 kwietnia 2012 r.
   w sprawie zawarcia przez Unię Europejską zmienionego Statutu oraz Regulaminu Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku
   (2012/283/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i 4 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Po kilku rundach negocjacji Szefowie Delegacji Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku (zwanej dalej „Grupą”) w dniu 14 lipca 2011 r. uzgodnili tekst zmian do Statutu i Regulaminu Grupy.

               (2)

               Unia jest członkiem Grupy.

               (3)

               Państwa członkowskie Unii, które były członkami Grupy przesłały powiadomienia o wycofaniu się i wycofały się z Grupy z dniem 1 lipca 2011 r.

               (4)

               Przyjęcie zmienionego Statutu i Regulaminu Grupy jest niezbędne do potwierdzenia nowej siedziby Grupy oraz zapewnienia jednoznacznych postanowień dotyczących statusu Unii w ramach Grupy, jak również do dostosowania struktury organizacyjnej, wkładów budżetowych oraz procedur podejmowania decyzji.

               (5)

               Upoważnienie do podpisania w imieniu Unii zmienionego Statutu i Regulaminu Grupy zostało udzielone w decyzją Rady 2011/664/UE (1); w decyzji tej przewidziano również ich tymczasowe stosowanie do czasu zakończenia procedur niezbędnych do ich zawarcia.

               (6)

               Należy zatwierdzić zmieniony Statut i Regulamin Grupy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmieniony Statut oraz Regulamin Międzynarodowej Grupy Badawczej ds. Kauczuku (zwanej dalej „Grupą”) zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.
   Teksty zmienionego Statutu oraz Regulaminu zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
       (2).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do potwierdzenia na piśmie przed Sekretarzem Generalnym Grupy zgody Unii na związanie się zmienionym Statutem i Regulaminem.
   Artykuł 3
   Podczas posiedzeń Szefów Delegacji Grupy, jak ustanowiono w art. IX zmienionego Statutu, Unia jest reprezentowana przez przedstawicieli Komisji.
   Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w posiedzeniach Szefów Delegacji jako część delegacji Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 kwietnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 264 z 8.10.2011, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 264 z 8.10.2011, s. 14.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/248 z dnia 6 lutego 2017 r. w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki

text:
               14.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 37/1

         DECYZJA RADY (UE) 2017/248
   z dnia 6 lutego 2017 r.
   w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 1 i art. 37,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 180 i art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1989 (2) Umowa dotycząca kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (zwaną dalej „Euratomem”), działającymi jako jedna Strona, a Gruzją, Japonią, Królestwem Norwegii, Republiką Armenii, Republiką Kazachstanu, Republiką Kirgiską, Republiką Korei, Republiką Tadżykistanu i Stanami Zjednoczonymi (zwana dalej „Umową”) została podpisana w dniu 9 grudnia 2015 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa dotycząca kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby upoważnione do złożenia w imieniu Unii dokumentu przewidzianego w art. 17 Umowy (3).
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 19 stycznia 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/1989 z dnia 26 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy dotyczącej kontynuowania Międzynarodowego Centrum Nauki i Techniki (Dz.U. L 290 z 6.11.2015, s. 7).

      (3)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: 2007/822/WE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o ułatwieniach w wydawaniu wiz

text:
               19.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 334/96

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2007 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   (2007/822/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) pkt (i) oraz (ii), w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę z Bośnią i Hercegowiną o ułatwieniach w wydawaniu wiz.

               (2)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dniu 18 września 2007 r., z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady przyjętą dnia 18 września 2007 r.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (4)

               Na mocy umowy ustanowiono Wspólny Komitet ds. Zarządzania Umową, który może przyjąć swój regulamin wewnętrzny. Celowe jest wprowadzenie uproszczonej procedury przyjęcia stanowiska Wspólnoty w tej sprawie.

               (5)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz Protokołem włączającym dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują.

               (6)

               Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o ułatwieniach w wydawaniu wiz.
   Tekst umowy dołączono do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 14 ust. 1 umowy (2).
   Artykuł 3
   Komisja, przy wsparciu ekspertów z państw członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we wspólnym komitecie ekspertów ustanowionym na mocy art. 12 umowy.
   Artykuł 4
   Stanowisko Wspólnoty we wspólnym komitecie ekspertów, dotyczące przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego, zgodnie z art. 12 ust. 4 umowy, przyjmuje Komisja po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2007 r.

            W imieniu Rady

         R. PEREIRA

            Przewodniczący

      (1)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Data wejścia w życie umowy zostanie podana do wiadomości publicznej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną o ułatwieniach w wydawaniu wiz
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   zwana dalej „Wspólnotą”,
   oraz
   BOŚNIA I HERCEGOWINA,
   zwane dalej „Stronami”,
   PRAGNĄC, JAKO PIERWSZY KONKRETNY KROK NA DRODZE DO WPROWADZENIA SYSTEMU BEZWIZOWEGO, ułatwić bezpośrednie kontakty międzyludzkie, będące ważnym warunkiem stałego rozwoju więzi gospodarczych, humanitarnych, kulturowych, naukowych i innych, poprzez wprowadzenie ułatwień w wydawaniu wiz dla obywateli Bośni i Hercegowiny,
   BIORĄC POD UWAGĘ, iż wszyscy obywatele UE są zwolnieni z obowiązku wizowego w przypadku podróży do Bośni i Hercegowiny trwającej nie dłużej niż 90 dni bądź tranzytu przez terytorium Bośni i Hercegowiny,
   UZNAJĄC, że w przypadku ponownego wprowadzenia przez Bośnię i Hercegowinę obowiązku wizowego dla obywateli UE ułatwienia przewidziane w niniejszej umowie dla obywateli Bośni i Hercegowiny automatycznie zaczną na zasadzie wzajemności obowiązywać obywateli UE,
   UZNAJĄC, że ułatwienia wizowe nie powinny prowadzić do nielegalnej migracji oraz przykładając szczególną wagę do kwestii bezpieczeństwa i readmisji,
   BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz Protokół włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
   BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Danii, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Królestwa Danii,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel i zakres Umowy
   1.   Celem niniejszej Umowy jest wprowadzenie ułatwień w wydawaniu wiz obywatelom Bośni i Hercegowiny planującym pobyt na terytorium UE nie dłuższy niż 90 dni w okresie 180 dni.
   2.   W przypadku ponownego wprowadzenia przez Bośnię i Hercegowinę obowiązku wizowego dla obywateli UE ułatwienia przewidziane w niniejszej Umowie dla obywateli Bośni i Hercegowiny będą na zasadzie wzajemności automatycznie obowiązywać obywateli UE.
   Artykuł 2
   Postanowienia ogólne
   1.   Ułatwienia wizowe, których dotyczy niniejsza Umowa, mają zastosowanie do obywateli Bośni i Hercegowiny, o ile nie są oni zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Wspólnoty lub państw członkowskich, postanowień niniejszej Umowy lub innych umów międzynarodowych.
   2.   W odniesieniu do zagadnień nieobjętych postanowieniami niniejszej Umowy, takich jak: odmowa wydania wizy, uznawanie dokumentów podróży, dowód posiadania wystarczających środków finansowych, odmowa wjazdu oraz procedury wydalania osób, stosuje się prawo krajowe Bośni i Hercegowiny lub prawo państw członkowskich bądź Wspólnoty.
   Artykuł 3
   Definicje
   Na potrzeby niniejszej Umowy:

               a)

               „państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii Europejskiej, z wyjątkiem Królestwa Danii, Republiki Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa;

               b)

               „obywatel Unii Europejskiej” oznacza każdego obywatela państwa członkowskiego zgodnie z definicją zawartą w lit. a);

               c)

               „obywatel Bośni i Hercegowiny” oznacza osobę mającą obywatelstwo Bośni i Hercegowiny;

               d)

               „wiza” oznacza zezwolenie wydane przez jedno z państw członkowskich lub decyzję podjętą przez takie państwo, które są wymagane w związku z:

                           —

                           wjazdem na terytorium tego państwa członkowskiego lub kilku państw członkowskich z zamiarem pobytu nie dłuższego niż łącznie 90 dni,

                           —

                           wjazdem w celu przejazdu tranzytem przez terytorium tego państwa lub kilku państw członkowskich;

               e)

               „osoba zamieszkująca legalnie” oznacza każdego obywatela Bośni i Hercegowiny, który został upoważniony lub uprawniony na podstawie prawodawstwa wspólnotowego lub ustawodawstwa krajowego do pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich przez okres nie dłuższy niż 90 dni.

         Artykuł 4
   Dokumenty potwierdzające cel podróży
   1.   W odniesieniu do niżej wymienionych kategorii obywateli Bośni i Hercegowiny następujące dokumenty uznaje się za wystarczające do uzasadnienia celu podróży na terytorium drugiej Strony:

               a)

               w przypadku członków oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Bośni i Hercegowiny uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe:

                           —

                           pismo sporządzone przez organ Bośni i Hercegowiny, potwierdzające, że wnioskodawca jest członkiem delegacji udającej się na terytorium państw członkowskich w celu udziału w jednej z wyżej wymienionych imprez, wraz z kopią oficjalnego zaproszenia;

               b)

               w przypadku przedsiębiorców i przedstawicieli organizacji branżowych:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez przyjmującą osobę prawną, spółkę, organizację lub przyjmujące biuro lub ich oddziały, władze państwowe lub lokalne państw członkowskich lub komitety organizacyjne targów, wystaw, konferencji i sympozjów handlowych i branżowych mających miejsce na terytorium państw członkowskich, zatwierdzony przez Izbę Handlu Zagranicznego Bośni i Hercegowiny;

               c)

               w przypadku przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają podróż w celu odbycia szkoleń, udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany:

                           —

                           pisemny wniosek wydany przez organizację przyjmującą, zaświadczenie potwierdzające, że dana osoba reprezentuje organizację społeczeństwa obywatelskiego i zaświadczenie o założeniu takiej organizacji z odpowiedniego rejestru, sporządzone przez organ państwowy zgodnie z ustawodawstwem krajowym;

               d)

               w przypadku kierowców przewożących towary w ruchu międzynarodowym i świadczących usługi transportu pasażerskiego, przemieszczających się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Bośni i Hercegowinie:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez Izbę Handlu Zagranicznego Bośni i Hercegowiny, określający cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów;

               e)

               w przypadku członków załóg pociągów, wagonów chłodniczych i lokomotyw w pociągach międzynarodowych przemieszczających się na obszar państw członkowskich:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez właściwe przedsiębiorstwo kolejowe w Bośni i Hercegowinie, określający cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów;

               f)

               w przypadku dziennikarzy:

                           —

                           zaświadczenie lub inny dokument wydany przez organizację zawodową, stanowiący dowód na to, że dana osoba jest wykwalifikowanym dziennikarzem, oraz dokument wydany przez pracodawcę, zaświadczający, że celem podróży jest wykonywanie pracy dziennikarskiej;

               g)

               w przypadku osób biorących udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą uczestnika tych działań;

               h)

               w przypadku uczniów, studentów, doktorantów oraz towarzyszących im nauczycieli, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany oraz innych działań szkolnych:

                           —

                           pisemny wniosek lub zaświadczenie o wpisaniu na listę uczniów/studentów, sporządzone przez przyjmujące placówki: uniwersytet, uczelnię, instytut, kolegium bądź szkołę, lub legitymacja uczniowska/studencka bądź zaświadczenie z kursów, na które uczęszczać będzie dana osoba;

               i)

               w przypadku uczestników międzynarodowych imprez sportowych i osób im towarzyszących w celach zawodowych:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą: właściwe organy, krajowe związki sportowe lub krajowe komitety olimpijskie państw członkowskich;

               j)

               w przypadku uczestników oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez naczelników/prezydentów/burmistrzów tych miast;

               k)

               w przypadku bliskich krewnych — współmałżonków, dzieci (w tym przysposobionych), rodziców (w tym opiekunów), dziadków i wnuków — odwiedzających obywateli Bośni i Hercegowiny legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich:

                           —

                           pisemny wniosek osoby przyjmującej;

               l)

               w przypadku osób podróżujących z powodów zdrowotnych i w razie konieczności osób im towarzyszących:

                           —

                           dokument urzędowy wystawiony przez daną instytucję medyczną, poświadczający konieczność objęcia danej osoby opieką medyczną w tej instytucji, konieczność obecności osoby towarzyszącej oraz dowód posiadania wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów leczenia;

               m)

               w przypadku osób pragnących wziąć udział w ceremonii pogrzebowej:

                           —

                           oficjalny dokument potwierdzający fakt zgonu, jak również poświadczenie pokrewieństwa lub innego związku łączącego wnioskodawcę ze zmarłym;

               n)

               w przypadku przedstawicieli tradycyjnych wspólnot wyznaniowych w Bośni i Hercegowinie odwiedzających diaspory Bośni i Hercegowiny na terytorium państw członkowskich:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez głowę wspólnoty wyznaniowej w Bośni i Hercegowinie, określający cel, czas trwania i częstotliwość przejazdów;

               o)

               w przypadku przedstawicieli wolnych zawodów biorących udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach odbywających się na terytorium państw członkowskich:

                           —

                           pisemny wniosek sporządzony przez organizację przyjmującą, potwierdzający udział danej osoby w imprezie;

               p)

               w przypadku osób pragnących odwiedzić cmentarz wojskowy lub cywilny:

                           —

                           oficjalny dokument potwierdzający istnienie i fakt utrzymywania grobu, a także pokrewieństwo lub inny związek łączący wnioskodawcę z pochowanym;

               q)

               w przypadku osób podróżujących w celach turystycznych:

                           —

                           zaświadczenie lub bon turystyczny od biura podróży lub organizatora wycieczki, akredytowanych w państwach członkowskich w ramach lokalnej współpracy konsularnej, potwierdzający rezerwację wycieczki zorganizowanej.

         2.   Pisemny wniosek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zawiera następujące informacje:

               a)

               w odniesieniu do osoby zaproszonej — imię i nazwisko, data urodzenia, płeć, obywatelstwo, numer dokumentu tożsamości, data i cel podróży, liczba poprzednich wjazdów oraz — w stosownych przypadkach — imiona i nazwiska współmałżonka i dzieci towarzyszących osobie zaproszonej;

               b)

               w odniesieniu do osoby zapraszającej — imię, nazwisko i adres; lub

               c)

               w odniesieniu do strony zapraszającej będącej osobą prawną, spółką lub organizacją — pełna nazwa i adres oraz

                           —

                           jeśli z wnioskiem występuje organizacja — imię i nazwisko oraz stanowisko osoby podpisującej wniosek,

                           —

                           jeśli stroną zapraszającą jest ustanowiona na terytorium państwa członkowskiego osoba prawna, spółka lub biuro albo ich oddział — numer rejestracyjny w formie wymaganej przez prawo krajowe danego państwa członkowskiego.

         3.   W przypadku kategorii osób, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wszystkie kategorie wiz wydaje się zgodnie z procedurą uproszczoną, nie wymagając innego uzasadnienia, zaproszenia ani zatwierdzenia dotyczącego celu podróży, przewidzianego w ustawodawstwie państw członkowskich.
   Artykuł 5
   Wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu
   1.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności do pięciu lat następującym kategoriom osób:

               a)

               członkowie sądu i biura prokuratora Bośni i Hercegowiny, o ile nie są zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy, w zakresie pełnionych przez nich obowiązków — z okresem ważności nie dłuższym niż czas sprawowania urzędu, jeśli jest on krótszy niż pięć lat;

               b)

               stali członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Bośni i Hercegowiny uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               c)

               bliscy krewni — współmałżonkowie, dzieci (w tym przysposobione) oraz rodzice (w tym opiekunowie) odwiedzający obywateli Bośni i Hercegowiny zamieszkujących legalnie na terytorium państw członkowskich — na czas ograniczony okresem ważności ich zezwolenia na legalny pobyt.

         2.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają niżej wymienionym kategoriom osób wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności do jednego roku, pod warunkiem że w poprzednim roku takie osoby otrzymały przynajmniej jedną wizę, z której skorzystały zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu do danego państwa i pobytu w nim oraz że wniosek o wizę wielokrotnego wjazdu jest uzasadniony:

               a)

               członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Bośni i Hercegowiny uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               b)

               przedsiębiorcy i przedstawiciele organizacji branżowych, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               c)

               kierowcy przewożący towary w ruchu międzynarodowym i świadczący usługi transportu pasażerskiego, przemieszczający się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Bośni i Hercegowinie;

               d)

               członkowie załóg pociągów, wagonów chłodniczych i lokomotyw w pociągach międzynarodowych przemieszczających się na obszar państw członkowskich;

               e)

               dziennikarze;

               f)

               osoby biorące udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany, które odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               g)

               studenci i doktoranci, którzy odbywają regularne podróże w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń, w tym w ramach programów wymiany;

               h)

               uczestnicy międzynarodowych imprez sportowych i osoby im towarzyszące w celach zawodowych;

               i)

               uczestnicy oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie;

               j)

               osoby zmuszone do odbywania regularnych podróży w z powodów zdrowotnych i w razie konieczności osoby im towarzyszące;

               k)

               przedstawiciele tradycyjnych wspólnot wyznaniowych w Bośni i Hercegowinie odwiedzający diaspory Bośni i Hercegowiny na terytorium państw członkowskich, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich;

               l)

               przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich w celu odbycia szkoleń, udziału w seminariach i konferencjach, w tym w ramach programów wymiany;

               m)

               przedstawiciele wolnych zawodów biorący udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach, którzy odbywają regularne podróże do państw członkowskich.

         3.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich wydają wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności co najmniej dwóch lat i co najwyżej pięciu lat osobom należącym do kategorii wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że w poprzednich dwóch latach takie osoby korzystały z jednorocznych wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z przepisami prawnymi odwiedzanego państwa dotyczącymi wjazdu i pobytu oraz że nadal aktualne są powody ubiegania się o wizę wielokrotnego wjazdu.
   4.   Całkowity czas pobytu osób, o których mowa w ust. 1–3 niniejszego artykułu, na terytorium państw członkowskich nie przekracza 90 dni w okresie 180 dni.
   Artykuł 6
   Opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego
   1.   Opłata za rozpatrzenie wniosku wizowego złożonego przez obywatela Bośni i Hercegowiny wynosi 35 EUR.
   Wyżej wymieniona kwota może ulec zmianie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 4.
   W przypadku ponownego wprowadzenia przez Bośni i Hercegowiny obowiązku wizowego dla obywateli UE opłata wizowa pobierana przez Bośnię i Hercegowinę nie może przekraczać kwoty 35 EUR bądź kwoty uzgodnionej w przypadku zmiany opłaty zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 4.
   2.   W odniesieniu do niżej wymienionych kategorii osób odstępuje się od pobierania opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego:

               a)

               bliscy krewni — współmałżonkowie, dzieci (w tym przysposobione), rodzice (w tym opiekunowie), dziadkowie i wnukowie — odwiedzający obywateli Bośni i Hercegowiny legalnie zamieszkujących na terytorium państw członkowskich;

               b)

               członkowie oficjalnych delegacji, którzy na oficjalne zaproszenia skierowane do Bośni i Hercegowiny uczestniczą w spotkaniach, konsultacjach, negocjacjach lub programach wymiany, a także w imprezach organizowanych na terytorium państw członkowskich przez organizacje międzyrządowe;

               c)

               członkowie sądu i biura prokuratora Bośni i Hercegowiny, o ile nie są zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy niniejszej Umowy;

               d)

               uczniowie, studenci, doktoranci oraz towarzyszący im nauczyciele, którzy odbywają podróż w celu podjęcia nauki lub odbycia szkoleń;

               e)

               dzieci w wieku poniżej 6 lat;

               f)

               osoby niepełnosprawne i w razie konieczności ich opiekunowie;

               g)

               osoby, które przedstawiły dowody potwierdzające konieczność wyjazdu z przyczyn humanitarnych, w tym w celu podjęcia pilnego leczenia, oraz osoby im towarzyszące, lub w celu udziału w pogrzebie bliskiego krewnego albo odwiedzenia ciężko chorego bliskiego krewnego;

               h)

               uczestnicy międzynarodowych imprez sportowych i osoby im towarzyszące w celach zawodowych;

               i)

               osoby biorące udział w działaniach naukowych, kulturalnych i artystycznych, w tym programach uniwersyteckich i innych programach wymiany;

               j)

               uczestnicy oficjalnych programów wymiany organizowanych przez miasta partnerskie;

               k)

               dziennikarze;

               l)

               przedstawiciele tradycyjnych wspólnot wyznaniowych w Bośni i Hercegowinie odwiedzający diaspory Bośni i Hercegowiny na terytorium państw członkowskich;

               m)

               przedstawiciele organizacji społeczeństwa obywatelskiego podróżujący w celu udziału w spotkaniach, seminariach, programach wymiany lub w celu odbycia szkoleń;

               n)

               kierowcy przewożący towary w ruchu międzynarodowym i świadczący usługi transportu pasażerskiego, przemieszczający się na obszar państw członkowskich pojazdami zarejestrowanymi w Bośni i Hercegowinie;

               o)

               członkowie załóg pociągów, wagonów chłodniczych i lokomotyw w pociągach międzynarodowych przemieszczających się na obszar państw członkowskich;

               p)

               emeryci;

               q)

               przedstawiciele wolnych zawodów biorący udział w międzynarodowych wystawach, konferencjach, sympozjach, seminariach lub innych podobnych imprezach odbywających się na terytorium państw członkowskich.

         Artykuł 7
   Czas rozpatrywania wniosku wizowego
   1.   Przedstawicielstwa dyplomatyczne oraz urzędy konsularne państw członkowskich podejmują decyzję w sprawie wniosku o wydanie wizy w ciągu 10 dni kalendarzowych od dnia wpłynięcia wniosku i dokumentów wymaganych do wydania wizy.
   2.   W indywidualnych przypadkach, szczególnie w razie konieczności przeprowadzenia dokładniejszej analizy wniosku, okres na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można przedłużyć do 30 dni kalendarzowych.
   3.   W nagłych przypadkach okres na podjęcie decyzji w sprawie wniosku wizowego można skrócić do trzech lub mniej dni roboczych.
   Artykuł 8
   Wyjazd w przypadku zgubienia lub kradzieży dokumentów
   Obywatel Unii Europejskiej lub Bośni i Hercegowiny, który zgubił swój dowód tożsamości lub któremu taki dokument skradziono podczas pobytu na terytorium Bośni i Hercegowiny lub państw członkowskich, może opuścić to terytorium na podstawie ważnego dowodu tożsamości upoważniającego do przekroczenia granicy, wydanego przez przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny danego państwa członkowskiego lub Bośni i Hercegowiny, bez konieczności posiadania wizy lub innego rodzaju upoważnienia.
   Artykuł 9
   Przedłużenie okresu ważności wizy w wyjątkowych okolicznościach
   Obywatelowi Bośni i Hercegowiny, który nie może opuścić terytorium państwa członkowskiego w terminie określonym w wizie z powodów związanych z działaniem siły wyższej, bezpłatnie przedłuża się wizę zgodnie z przepisami państwa przyjmującego na okres konieczny do powrotu do państwa zamieszkania.
   Artykuł 10
   Paszporty dyplomatyczne
   1.   Obywatele Bośni i Hercegowiny będący w posiadaniu ważnego paszportu dyplomatycznego mogą wjechać na terytorium państw członkowskich, opuścić to terytorium lub przejechać przez nie tranzytem bez wizy.
   2.   Obywatele, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą pozostać na terytorium państw członkowskich nie dłużej niż przez 90 dni w okresie 180 dni.
   Artykuł 11
   Ważność terytorialna wiz
   Z zastrzeżeniem krajowych zasad i uregulowań państw członkowskich dotyczących bezpieczeństwa narodowego oraz z zastrzeżeniem unijnych przepisów dotyczących wiz z ograniczoną ważnością terytorialną, obywatele Bośni i Hercegowiny uprawnieni są do podróżowania w granicach terytorium państw członkowskich na takich samych zasadach, jak obywatele Unii Europejskiej.
   Artykuł 12
   Wspólny Komitet ds. Zarządzania Umową
   1.   Strony powołują wspólny komitet ekspertów (dalej zwany „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej oraz Bośni i Hercegowiny. Wspólnotę reprezentuje Komisja Wspólnot Europejskich, wspierana przez ekspertów z państw członkowskich.
   2.   Komitet wykonuje przede wszystkim zadania polegające na:

               a)

               kontroli wykonania niniejszej Umowy;

               b)

               proponowaniu zmian lub uzupełnień do niniejszej Umowy;

               c)

               rozstrzyganiu sporów dotyczących interpretacji lub stosowania postanowień niniejszej umowy.

         3.   Posiedzenia komitetu odbywają się w miarę potrzeby na wniosek jednej ze Stron, przynajmniej raz w roku.
   4.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 13
   Stosunek niniejszej Umowy do dwustronnych umów między państwami członkowskimi a Bośnią i Hercegowiną
   1.   Od momentu wejścia w życie niniejsza Umowa ma pierwszeństwo wobec postanowień umów lub ustaleń dwustronnych lub wielostronnych zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Bośnią i Hercegowiną w zakresie, w jakim postanowienia tych umów i ustaleń dotyczą zagadnień objętych niniejszą Umową.
   2.   Postanowienia dwustronnych umów lub ustaleń zawartych pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi a Bośnią i Hercegowiną, podpisanych przed dniem 1 stycznia 2007 r., dotyczące zwolnienia z obowiązku wizowego posiadaczy paszportów służbowych, nadal mają zastosowanie przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, bez uszczerbku dla możliwości wypowiedzenia lub zawieszenia takich dwustronnych umów przez dane państwo członkowskie lub Bośnię i Hercegowinę w trakcie tego pięcioletniego okresu.
   Artykuł 14
   Postanowienia końcowe
   1.   Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu wyżej wymienionych procedur.
   2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu niniejsza Umowa wchodzi w życie dopiero w dniu wejścia w życie umowy o readmisji między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną, jeśli dzień ten przypada po dniu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
   3.   Niniejszą Umowę zawiera się na czas nieokreślony z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu.
   4.   Niniejszą Umowę można zmienić w drodze pisemnego porozumienia Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu koniecznych w tym celu procedur wewnętrznych.
   5.   Każda ze Stron może zawiesić wykonywanie części lub wszystkich postanowień niniejszej Umowy ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego lub ochronę zdrowia publicznego. O decyzji w sprawie zawieszenia niniejszej Umowy zawiadamia się drugą Stronę nie później niż 48 godzin przed jej wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia Umowy Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą Stronę.
   6.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego powiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego powiadomienia.

      Sporządzono w Brukseli dnia osiemnastego września dwa tysiące siódmego roku w dwóch egzemplarzach we wszystkich językach urzędowych Stron, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunitá Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         Za Evropsku zajednicu
         За Европску зајелницу
         Za Europsku zajednicu

         За Босна и Херцеговина
         Por Bosnia y Herzegovina
         Za Bosnu a Hercegovinu
         For Bosnien-Hercegovina
         Für Bosnien und Herzegowina
         Bosnia ja Hertsegoviina nimel
         Για τη Вοσνία-Ερζεγοβίνη
         For Bosnia and Herzegovina
         Pour la Bosnie-et-Herzégovine
         Per la Bosnia-Erzegovina
         Bosnijos ir Hercegovinos vardu
         Bosnijas un Hercegovinas vārdā
         Bosznia és Hercegovina részéről
         Għall-Bożnja u Ħerzegovina
         Voor Bosnië en Herzegovina
         W imieniu Bośni i Hercegowiny
         Pela Bósnia e Herzegovina
         Pentru Bosnia și Herţegovina
         Za Bosnu a Hercegovinu
         Za Bosno in Hercegovino
         Bosnia ja Hertsegovinan puolesta
         För Bosnien och Hercegovina
         Za Bosnu i Hercegovinu
         За Босну и Херцеговину
         Za Bosnu i Hercegovinu

   ZAŁĄCZNIK
   PROTOKÓŁ DO UMOWY DOTYCZĄCY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, KTÓRE NIE W PEŁNI STOSUJĄ DOROBEK SCHENGEN
   Państwa członkowskie, które są związane dorobkiem Schengen, ale które nie wydają jeszcze wiz Schengen, w oczekiwaniu na stosowne decyzje Rady w tej kwestii, wydają wizy krajowe, których ważność terytorialna ogranicza się do ich własnego terytorium.
   Takie państwa członkowskie mogą jednostronnie uznawać wizy i zezwolenia na pobyt państw obszaru Schengen wydane w związku z przejazdem tranzytem przez ich terytorium zgodnie z decyzją nr 895/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.
   Ponieważ decyzja nr 895/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nie ma zastosowania do Rumunii i Bułgarii, Komisja Europejska zaproponuje podobne przepisy w celu umożliwienia tym państwom jednostronnego uznawania wiz Schengen i zezwoleń na pobyt oraz innych podobnych dokumentów wydawanych przez inne państwa członkowskie, które nie są jeszcze w pełni włączone do obszaru Schengen, w celu umożliwienia przejazdu tranzytem przez ich terytorium.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA DANII
   Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do procedur wydawania wiz przez przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne Królestwa Danii.
   W związku z tym wskazane jest, aby władze Danii i Bośni i Hercegowiny zawarły niezwłocznie dwustronną umowę o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak umowa między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA ORAZ IRLANDII
   Strony przyjmują do wiadomości, że niniejsza Umowa nie ma zastosowania do terytorium Zjednoczonego Królestwa ani Irlandii.
   W związku z tym wskazane jest, aby władze Zjednoczonego Królestwa, Irlandii oraz Bośni i Hercegowiny zawarły dwustronne umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ISLANDII I NORWEGII
   Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Wspólnotą Europejską a Norwegią i Islandią, w szczególności na mocy umowy z dnia 18 maja 1999 r., dotyczącej włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.
   W związku z tym wskazane jest, aby władze Norwegii, Islandii i Bośni i Hercegowiny zawarły niezwłocznie dwustronne umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak umowa między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną.
   WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA KONFEDERACJI SZWAJCARSKIEJ I LIECHTENSTEINU
   (w razie konieczności)
   Jeżeli umowa pomiędzy UE, WE i Konfederacją Szwajcarską dotycząca włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen oraz protokoły do tej umowy dotyczące Liechtensteinu wejdą w życie do czasu zakończenia negocjacji z Bośnią i Hercegowiną, podobna deklaracja zostanie wydana w odniesieniu do Szwajcarii i Liechtensteinu.
   DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ DOTYCZĄCA DOSTĘPU OSÓB UBIEGAJĄCYCH SIĘ O WIZĘ DO PRZEDSTAWICIELSTW DYPLOMATYCZNYCH I URZĘDÓW KONSULARNYCH ORAZ UJEDNOLICENIA INFORMACJI O PROCEDURACH WYDAWANIA WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH I DOKUMENTÓW, JAKIE NALEŻY ZŁOŻYĆ WRAZ Z WNIOSKIEM O WIZĘ KRÓTKOTERMINOWĄ
   Uznając znaczenie przejrzystości dla osób ubiegających się o wizę, Wspólnota Europejska przypomina, że przyjęty przez Komisję Europejską w dniu 19 lipca 2006 r. wniosek legislacyjny w sprawie przekształcenia prawnego wspólnych instrukcji konsularnych dla przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych dotyczących wiz reguluje warunki dostępu osób ubiegających się o wizę do przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw członkowskich.
   W odniesieniu do informacji dla osób ubiegających się o wizę Wspólnota Europejska uważa, iż należy podjąć następujące działania:

               —

               ogólnie należy przygotować podstawowe informacje dla wnioskodawców na temat procedur i warunków ubiegania się o wizę oraz na temat ich ważności,

               —

               Wspólnota Europejska sporządzi wykaz minimalnych wymogów, zapewniając wnioskodawcom z Bośni i Hercegowiny spójne i jednolite informacje podstawowe oraz stosując wobec nich wymóg składania zasadniczo tych samych dokumentów uzupełniających.

         Wspomniane informacje, do których należy wykaz biur podróży i operatorów turystycznych akredytowanych w ramach lokalnej współpracy konsularnej, mają być szeroko rozpowszechniane (na tablicach ogłoszeń w konsulatach, w ulotkach, na stronach internetowych itp.).
   Przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne państw członkowskich udzielają informacji na temat możliwości zastosowania w poszczególnych przypadkach ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych na mocy przepisów prawnych dorobku Schengen.
   DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE PONOWNEGO ROZWAŻENIA OBOWIĄZKU WIZOWEGO DLA POSIADACZY PASZPORTÓW SŁUŻBOWYCH
   Ponieważ zwolnienie posiadaczy paszportów służbowych z obowiązku wizowego, wprowadzone w umowach dwustronnych lub uzgodnieniach pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi a Bośnią i Hercegowiną, podpisanych przed dniem 1 stycznia 2007 r., ma zastosowanie jedynie przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, bez uszczerbku dla możliwości wypowiedzenia lub zawieszenia takich umów dwustronnych przez dane państwo członkowskie lub Bośnię i Hercegowinę w ciągu pięciu lat, Wspólnota Europejska ponownie dokona oceny sytuacji posiadaczy paszportów służbowych najpóźniej w cztery lata po wejściu w życie niniejszej Umowy w celu wprowadzenia do niej ewentualnych zmian w tym względzie zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 4.
   DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE UŁATWIEŃ DLA CZŁONKÓW RODZINY I OSÓB UBIEGAJĄCYCH SIĘ O WIZĘ W DOBREJ WIERZE
   Wspólnota Europejska przyjmuje do wiadomości sugestię Bośni i Hercegowiny dotyczącą rozszerzenia definicji członków rodziny, którzy powinni mieć możliwość korzystania z ułatwień wizowych oraz wagę, jaką Bośnia i Hercegowina przywiązuje do kwestii uproszczenia zasad przemieszczania się tych osób.
   Aby ułatwić przemieszczanie się większej liczbie krewnych (w szczególności siostrom, braciom i ich dzieciom) obywateli Bośni i Hercegowiny legalnie zamieszkujących w państwach członkowskich, Wspólnota Europejska zwraca się do urzędów konsularnych państw członkowskich o pełne korzystanie z przewidzianych w dorobku wspólnotowym możliwości zapewnienia ułatwień w wydawaniu wiz tym osobom, w szczególności poprzez ograniczenie liczby dokumentów wymaganych od wnioskodawców, zwolnienie z opłat manipulacyjnych i w stosownych przypadkach wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu.
   Ponadto Wspólnota Europejska zwraca się również do urzędów konsularnych państw członkowskich o pełne korzystanie z takich możliwości zapewnienia ułatwień w wydawaniu wiz osobom ubiegającym się o wizę w dobrej wierze.


title: 2011/444/UE: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2011 r. określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylająca decyzję 2006/491/WE, Euratom

text:
               22.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 191/21

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2011 r.
   określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylająca decyzję 2006/491/WE, Euratom
   (2011/444/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudniania innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1), w szczególności art. 2 tego regulaminu pracowniczego oraz art. 6 tych warunków,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 240 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Sekretariat Generalny Rady działa pod kierunkiem Sekretarza Generalnego.

               (2)

               Należy przyjąć nową decyzję określającą dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylić decyzję 2006/491/WE, Euratom (2),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Uprawnienia przyznane na mocy regulaminu pracowniczego urzędników organowi powołującemu oraz na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników organowi właściwemu do zawierania umów o pracę, w odniesieniu do Sekretariatu Generalnego Rady są wykonywane przez:

               a)

               Radę – w odniesieniu do Sekretarza Generalnego;

               b)

               Radę, na wniosek Sekretarza Generalnego – w celu zastosowania do dyrektorów generalnych art. 1a, 30, 34, 41, 49, 50 oraz 51 regulaminu pracowniczego;

               c)

               Sekretarza Generalnego – w pozostałych przypadkach.
               Sekretarz Generalny jest upoważniony do przekazania dyrektorowi generalnemu do spraw administracyjnych całości lub części swoich uprawnień związanych ze stosowaniem warunków zatrudnienia innych pracowników oraz stosowaniem regulaminu pracowniczego w odniesieniu do urzędników grupy funkcyjnej AST, z wyjątkiem uprawnień do powoływania i zakończenia służby urzędników oraz do zatrudniania innych pracowników.

         Artykuł 2
   Uchyla się decyzję 2006/491/WE, Euratom.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 27 czerwca 2006 r. określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę (Dz.U. L 194 z 14.7.2006, s. 29).