title: Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Eoina O’Shea Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Eoina O’Shea członkiem Trybunału Obrachunkowego (C7-0033/2010 – 2010/0812(NLE))

text:
               7.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 4/71

         Czwartek, 25 marca 2010 r.Powołanie członka Trybunału Obrachunkowego Eoina O’Shea
   P7_TA(2010)0083
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nominacji Eoina O’Shea członkiem Trybunału Obrachunkowego (C7-0033/2010 – 2010/0812(NLE))
   2011/C 4 E/22
   (Konsultacja)

      Parlament Europejski,
   uwzględniając art. 286 ust. 2 TFUE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0033/2010),
   uwzględniając, że na posiedzeniu w dniu 15 marca 2010 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata zaproponowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego;
   uwzględniając art. 108 Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0043/2010),

               A.

               mając na uwadze, że Eoin O’Shea spełnia warunki określone w art. 286 ust. 1 TFUE;

               1.

               wydaje pozytywną opinię w sprawie mianowania Eoina O’Shea członkiem Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


title: 2005/523/: Decyzja Rady z dnia 30 maja 2005 r. zatwierdzająca przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin, zrewidowana w Genewie dnia 19 marca 1991 r.

text:
               22.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 192/63

      DECYZJA RADY

   z dnia 30 maja 2005 r.
   zatwierdzająca przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin, zrewidowana w Genewie dnia 19 marca 1991 r.
   (2005/523/WE)
   RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Międzynarodowa konwencja o ochronie nowych odmian roślin (zwana dalej „Konwencją UPOV”) przyjęta w Genewie dnia 19 marca 1991 r. przyznaje hodowcom nowych odmian roślin wyłączne prawo własności, na podstawie jednolitych i jasno określonych zasad.

               (2)

               Prawo Wspólnoty do zawierania międzynarodowych porozumień lub traktatów lub przystępowania do nich nie wynika jedynie z wyraźnego nadania go w Traktacie, ale może także wynikać z innych przepisów Traktatu oraz z ustaw przyjętych zgodnie z tymi postanowieniami przez instytucje Wspólnoty.

               (3)

               Treść Konwencji UPOV wchodzi także w zakres istniejących przepisów wspólnotowych w tej dziedzinie.

               (4)

               Konwencja UPOV powinna zostać zatwierdzona przez Wspólnotę oraz jej Państwa Członkowskie.

               (5)

               Konwencja UPOV powinna zostać zatwierdzona w imieniu Wspólnoty, jeśli chodzi o sprawy leżące w jej kompetencji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Zrewidowany tekst Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin (zwanej dalej „Konwencją UPOV”) został zatwierdzony w imieniu Wspólnoty w zakresie spraw leżących w jej kompetencji.
   2.   Zrewidowany tekst Konwencji UPOV oraz oświadczenie Wspólnoty Europejskiej są załączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób posiadających prawo do przekazania, w imieniu Wspólnoty, dokumentu przystąpienia na ręce Sekretarza Generalnego Międzynarodowego Związku dla Ochrony Nowych Odmian Roślin.
   Artykuł 3
   Wspólnota dobrowolnie płaci składkę za każdy okres budżetowy, w ratach oraz na warunkach określonych w oświadczeniu przedstawionym w załączniku II oraz w wysokości sumy przeznaczonej na ten cel z budżetu Wspólnoty.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 maja 2005 r.

            W imieniu Rady

         F. BODEN

            Przewodniczący

      AKT Z 1991 ROKU
      MIĘDZYNARODOWA KONWENCJA O OCHRONIE NOWYCH ODMIAN ROŚLIN
      z dnia 2 grudnia 1961 roku
      zrewidowana w Genewie dnia 10 listopada 1972 roku, 23 października 1978 roku i 19 marca 1991 roku
      WYKAZ ARTYKUŁÓW

                     Rozdział I:

                  Definicje

                  Artykuł 1:

               Definicje

                     Rozdział II:

                  Ogólne zobowiązania Umawiających się Stron

                  Artykuł 2:

               Podstawowe zobowiązania Umawiających się Stron

                  Artykuł 3:

               Rodzaje i gatunki podlegające ochronie

                  Artykuł 4:

               Zasada traktowania narodowego

                     Rozdział III:

                  Warunki przyznawania prawa hodowcy

                  Artykuł 5:

               Warunki ochrony

                  Artykuł 6:

               Nowość

                  Artykuł 7:

               Odrębność

                  Artykuł 8:

               Jednolitość

                  Artykuł 9:

               Trwałość

                     Rozdział IV:

                  Wniosek o przyznanie prawa hodowcy

                  Artykuł 10:

               Wypełnianie wniosków

                  Artykuł 11:

               Prawo pierwszeństwa

                  Artykuł 12:

               Sprawdzanie wniosku

                  Artykuł 13:

               Ochrona tymczasowa

                     Rozdział V:

                  Prawo hodowcy

                  Artykuł 14:

               Zakres prawa hodowcy

                  Artykuł 15:

               Wyjątki do prawa hodowcy

                  Artykuł 16:

               Wygaśnięcie prawa hodowcy

                  Artykuł 17:

               Ograniczenia w wykonywaniu prawa hodowcy

                  Artykuł 18:

               Środki regulujące wymianę handlową

                  Artykuł 19:

               Okres ważności prawa hodowcy

                     Rozdział VI:

                  Nazwa odmiany

                  Artykuł 20:

               Nazewnictwo odmian

                     Rozdział VII:

                  Unieważnienie i anulowanie prawa hodowcy

                  Artykuł 21:

               Unieważnienie prawa hodowcy

                  Artykuł 22:

               Anulowanie prawa hodowcy

                     Rozdział VIII:

                  Związek

                  Artykuł 23:

               Członkowie

                  Artykuł 24:

               Status prawny i siedziba

                  Artykuł 25:

               Organy

                  Artykuł 26:

               Rada

                  Artykuł 27:

               Biuro związku

                  Artykuł 28:

               Języki urzędowe

                  Artykuł 29:

               Finanse

                     Rozdział IX:

                  Wdrożenie Konwencji; inne porozumienia

                  Artykuł 30:

               Wdrożenie Konwencji

                  Artykuł 31:

               Stosunki pomiędzy Umawiającymi się Stronami i Państwami związanymi wcześniejszymi aktami

                  Artykuł 32:

               Porozumienia szczególne

                     Rozdział X:

                  Postanowienia końcowe

                  Artykuł 33:

               Podpis

                  Artykuł 34:

               Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie; przystąpienie

                  Artykuł 35:

               Zastrzeżenia

                  Artykuł 36:

               Zawiadomienia dotyczące ustawodawstwa, chronionych rodzajów i gatunków; informacje do publikacji gatunków; informacje do publikacji

                  Artykuł 37:

               Wejście w życie; wycofanie wcześniejszych aktów

                  Artykuł 38:

               Rewizja Konwencji

                  Artykuł 39:

               Wypowiadanie Konwencji

                  Artykuł 40:

               Zachowanie istniejących praw

                  Artykuł 41:

               Tekst oryginalny i oficjalny Konwencji

                  Artykuł 42:

               Funkcje depozytariusza
            ROZDZIAŁ I
      DEFINICJE
      Artykuł 1
      Definicje
      Dla celów niniejszego Aktu:

                  i)

                  „niniejsza Konwencja” oznacza niniejszy (z 1991 roku) Akt międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin;

                  ii)

                  „Akt z 1961/1972 roku” oznacza Międzynarodową konwencję o ochronie nowych odmian roślin z dnia 2 grudnia 1961 roku, zmienioną Aktem z dnia 10 listopada 1972 roku;

                  iii)

                  „Akt z 1978 roku” oznacza Akt z dnia 23 października 1978 roku o Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin;

                  iv)

                  „hodowca” oznacza

                              —

                              osobę, która wyhodowała lub odkryła i rozwinęła odmianę rośliny,

                              —

                              osobę, która jest pracodawcą lub zleceniodawcą ww. osoby, jeśli tak stanowią przepisy prawne odnośnej Umawiającej się Strony,
                              lub

                              —

                              następcę prawnego pierwszej lub drugiej z ww. osób, zależnie od sytuacji;

                  v)

                  „prawo hodowcy” oznacza prawo hodowcy zapewnione w niniejszej Konwencji;

                  vi)

                  „odmiana” oznacza grupę roślin należącą do jednego najniższego rangą taksonu, którą, niezależnie od tego, czy wszystkie warunki przyznania prawa hodowcy są spełnione, można

                              —

                              opisać, podając cechy charakterystyczne będące wynikiem danego genotypu lub kombinacji genotypów,

                              —

                              odróżnić od innej grupy roślin, podając co najmniej jedną charakterystyczną cechę,
                              oraz

                              —

                              uważać za jednostkę, jeśli nadaje się do rozmnażania w niezmienionej formie;

                  vii)

                  „Umawiająca się Strona” oznacza Państwo lub organizację międzyrządową, która jest stroną niniejszej Konwencji;

                  viii)

                  „terytorium”, w odniesieniu do Umawiającej się Strony, oznacza, w przypadku Państwa, terytorium tego Państwa oraz, w przypadku organizacji międzyrządowej, terytorium, na którym obowiązuje traktat powołujący do istnienia taką organizację;

                  ix)

                  „organ” oznacza organ, o którym mowa w artykule 30 ustęp 1 punkt ii);

                  x)

                  „Związek” oznacza Związek Ochrony Nowych Odmian Roślin założony Aktem z 1961 roku, a następnie wymieniony w Akcie z 1972 roku, Akcie z 1978 roku oraz w niniejszej Konwencji;

                  xi)

                  „członek Związku” oznacza Państwo będące stroną Aktu z 1961/1972 roku lub Aktu z 1978 roku, lub Umawiającą się Stronę.

            ROZDZIAŁ II
      OGÓLNE ZOBOWIĄZANIA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON
      Artykuł 2
      Podstawowe zobowiązania Umawiających się Stron
      Każda z Umawiających się Stron przyznaje i chroni prawa hodowcy.
      Artykuł 3
      Rodzaje i gatunki podlegające ochronie
      1.   [Państwa będące członkami Związku] Każda z Umawiających się Stron, która jest związana postanowieniami Aktu z 1961/1972 roku lub Aktu z 1978 roku stosuje postanowienia niniejszej Konwencji,

                  i)

                  w dniu, w którym postanowienia niniejszej Konwencji stają się dla niej wiążące, do wszystkich rodzajów i gatunków roślin, których dotyczy, w ww. dniu postanowienia Aktu z 1961/1972 roku lub Aktu z 1978 r roku;
                  oraz

                  ii)

                  najpóźniej po upływie pięciu lat od ww. daty do wszystkich rodzajów i gatunków roślin.

            2.   [Nowi członkowie Związku] Każda z Umawiających się Stron, która nie jest związana postanowieniami Aktu z 1961/1972 roku ani Aktu z 1978 roku, stosuje postanowienia niniejszej Konwencji,

                  i)

                  w dniu, w którym zostaje związana postanowieniami niniejszej Konwencji, do co najmniej 15 rodzajów i gatunków roślin;
                  oraz

                  ii)

                  najpóźniej po upływie 10 lat od ww. daty do wszystkich rodzajów i gatunków roślin.

            Artykuł 4
      Zasada traktowania narodowego
      1.   [Traktowanie] Bez uszczerbku dla praw zawartych w niniejszej Konwencji, obywatele Umawiającej się Strony oraz osoby fizyczne mieszkające na stałe i osoby prawne posiadające swoją siedzibę na terytorium Umawiającej się Strony, w zakresie, w jakim dotyczy to przyznawania i ochrony praw hodowców, na terytorium innej Umawiającej się Strony są traktowani w taki sam sposób, w jaki zgodnie z prawem Umawiającej się Strony są lub mogą być traktowani jej obywatele, pod warunkiem że obywatele, osoby fizyczne lub prawne spełniają warunki i formalności obowiązujące obywateli danej Umawiającej się Strony.
      2.   [„Obywatele”] Dla celów powyższego akapitu, termin „obywatele” oznacza, jeśli Umawiającą się Stroną jest Państwo, obywateli tego Państwa, natomiast jeśli Umawiającą się Stroną jest organizacja międzyrządowa, obywateli Państwa, którzy są członkami tej organizacji.
      ROZDZIAŁ III
      WARUNKI PRZYZNAWANIA PRAWA HODOWCY
      Artykuł 5
      Warunki ochrony
      1.   [Kryteria, jakie należy spełnić] Prawo hodowcy jest przyznawane, jeśli odmiana jest

                  i)

                  nowa;

                  ii)

                  odrębna;

                  iii)

                  jednolita;
                  oraz

                  iv)

                  trwała.

            2.   [Inne warunki] Przyznanie prawa hodowcy nie jest uzależnione od spełnienia innych warunków, pod warunkiem że odmiana została nazwana zgodnie z postanowieniami art. 20, że wnioskujący dopełnił formalności wymaganych prawem Umawiającej się Strony, do której organów złożono wniosek oraz że wniesie wymagane opłaty.
      Artykuł 6
      Nowość
      1.   [Kryteria] Odmiana zostaje uznana za nową, jeśli w dniu składania wniosku o przyznanie prawa hodowcy materiał siewny lub plon rośliny danej odmiany nie został sprzedany lub w inny sposób przekazany innej osobie przez hodowcę lub za jego zgodą, do celów eksploatacji odmiany

                  i)

                  na terytorium Umawiającej się Strony, gdzie złożony został wniosek przed upływem roku od ww. daty;
                  oraz

                  ii)

                  na terytorium innym niż terytorium Umawiającej się Strony, gdzie złożony został wniosek; przed upływem czterech lat lub, w przypadku drzew albo winorośli, przed upływem sześciu lat od ww. daty.

            2.   [Odmiany uzyskane niedawno] Jeśli Umawiająca się Strona stosuje postanowienia niniejszej Konwencji do rodzaju lub gatunku rośliny, do którego wcześniej nie stosowała postanowień Konwencji lub wcześniejszego Aktu, może uznać, że odmiana uzyskana niedawno istniała w okresie objęcia ochroną, celem spełnienia wymogu nowości, o którym mowa w ustępie 1, nawet jeśli odmiana została sprzedana lub przekazana innej osobie, o czym mowa w tym ustępie, przed upływem terminów podanych w tym ustępie.
      3.   [„Terytorium” w niektórych przypadkach] Dla celów postanowień ustepu 1 wszystkie Umawiające się Strony, które są członkami jednej i tej samej organizacji międzyrządowej, mogą podejmować wspólne działania, jeśli wymagają tego przepisy danej organizacji, w celu ujednolicenia działań podejmowanych na terytorium członków danej organizacji do działań podejmowanych na ich terytorium, a w przypadku gdy do tego dojdzie, stosownie zawiadamiają o tym Sekretarza Generalnego.
      Artykuł 7
      Odrębność
      Odmiana uznaje się za odrębną, jeśli wyraźnie odróżnia się od innych odmian, o których istnieniu powszechnie wiadomo w momencie składania wniosku. W szczególności uznaje się, że złożenie wniosku o przyznanie prawa hodowcy lub o wpis innej odmiany do oficjalnego rejestru odmian, w jakimkolwiek kraju, powoduje, że istnienie takiej odmiany staje się powszechnie wiadome od daty złożenia wniosku, pod warunkiem że po jego rozpatrzeniu przyznane zostaje prawo hodowcy lub przedmiotowa odmiana zostaje wpisana do oficjalnego rejestru odmian, zależnie od sytuacji.
      Artykuł 8
      Jednolitość
      Odmianę uznaje się za jednolitą, jeśli, zależnie od różnic, jakich można się spodziewać po jej szczególnym rozmnażaniu, jest wystarczająco jednolita, jeśli chodzi o jej istotne cechy charakterystyczne.
      Artykuł 9
      Trwałość
      Odmianę uznaje się za trwałą, jeśli jej istotne cechy pozostają niezmienione po wielokrotnym rozmnażaniu lub, w przypadku danego cyklu rozmnażania, pod koniec każdego takiego cyklu.
      ROZDZIAŁ IV
      WNIOSEK O PRZYZNANIE PRAWA HODOWCY
      Artykuł 10
      Wypełnianie wniosków
      1.   [Miejsce złożenia pierwszego wniosku] Hodowca może wybrać organ Umawiającej się Strony, do którego chce złożyć wniosek o przyznanie prawa hodowcy.
      2.   [Termin składania następnych wniosków] Hodowca może złożyć wniosek do organów innych Umawiających się Stron o przyznanie prawa hodowcy bez konieczności oczekiwania na przyznanie prawa hodowcy przez organ Umawiającej się Strony, do którego złożył pierwszy wniosek.
      3.   [Niezależność ochrony] Żadna z Umawiających się Stron nie odmawia przyznania prawa hodowcy ani nie ogranicza okresu jego obowiązywania na takiej podstawie, że nie złożono wniosku o ochronę tej samej odmiany, wniosek został odrzucony lub stracił ważność w innym Państwie lub organizacji międzyrządowej.
      Artykuł 11
      Prawo pierwszeństwa
      1.   [Prawo; okres obowiązywania] Hodowca, który w należyty sposób złożył wniosek o ochronę danej odmiany na terytorium jednej z Umawiających się Stron („pierwszy wniosek”), dla celów złożenia wniosku o przyznanie prawa hodowcy dla tej samej odmiany do organu innej Umawiającej się Strony („kolejny wniosek”), ma prawo pierwszeństwa przez okres 12 miesięcy. Okres ten jest liczony od daty złożenia pierwszego wniosku. Dzień złożenia wniosku nie jest wliczany do tego okresu.
      2.   [Domaganie się prawa] Aby skorzystać z prawa pierwszeństwa, hodowca przy składaniu kolejnego wniosku powinien domagać się uznania pierwszeństwa pierwszego wniosku. Organ, do którego złożony został kolejny wniosek, może zażądać, aby hodowca, w terminie nie krótszym niż trzy miesiące od daty złożenia kolejnego wniosku, dostarczył kopie dokumentów, które zostały złożone razem z pierwszym wnioskiem, potwierdzone za zgodność z oryginałem przez organ, do którego został złożony przedmiotowy wniosek, oraz próbki lub inne dowody na to, że odmiana będąca przedmiotem obu wniosków jest taka sama.
      3.   [Dokumenty i materiał] Hodowca ma dwa lata od wygaśnięcia okresu prawa pierwszeństwa lub, jeśli pierwszy wniosek został odrzucony lub wycofany, odpowiedni okres od odrzucenia lub wycofania, na dostarczenie organowi Umawiającej się Strony, do którego złożył kolejny wniosek, wszelkich niezbędnych informacji, dokumentów lub materiałów niezbędnych do zbadania wniosku na mocy art. 12, zgodnie z przepisami prawa Umawiającej się Strony.
      4.   [Zdarzenia mające miejsce w danym okresie] Zdarzenia mające miejsce w okresie, o którym mowa w ustępie 1, takie jak złożenie kolejnego wniosku, podanie do wiadomości publicznej lub wykorzystanie odmiany będącej przedmiotem pierwszego wniosku, nie stanowi podstawy do odrzucenia kolejnego wniosku. Zdarzenia takie nie dawają także praw osobom trzecim.
      Artykuł 12
      Sprawdzanie wniosku
      Podjęcie decyzji o przyznaniu prawa hodowcy wymaga zbadania wniosku na zgodność z postanowieniami artykułów 5–9. W trakcie badania wniosku organ może wyhodować odmianę lub przeprowadzić inne niezbędne testy, zlecić wyhodowanie odmiany lub przeprowadzenie innych niezbędnych testów albo uwzględnić wyniki testów hodowli lub innych testów, które już zostały przeprowadzone. W celu zbadania wniosku organ może zażądać od hodowcy dostarczenia wszystkich niezbędnych informacji, dokumentów lub materiału.
      Artykuł 13
      Tymczasowa ochrona
      Każda z Umawiających się Stron podejmuje odpowiednie środki mające na celu ochronę interesów hodowcy w okresie od złożenia lub ogłoszenia wniosku o przyznanie prawa hodowcy do przyznania tego prawa. Środki takie będą miały taki skutek, że posiadacz prawa hodowcy będzie miał prawo co najmniej do sprawiedliwego wynagrodzenia od jakiekolwiek osoby, która w ww. okresie podjęła działania, które po przyznaniu prawa hodowcy wymagają zgody hodowcy, zgodnie z postanowieniami artykułu 14. Umawiająca się Strona może podjąć środki, które będą miały skutek tylko wobec osób, które hodowca poinformował o złożeniu wniosku.
      ROZDZIAŁ V
      PRAWA HODOWCY
      Artykuł 14
      Zakres prawa hodowcy
      1.   [Działania dotyczące materiału siewnego]

                  a)

                  Zgodnie z postanowieniami artykułów 15 i 16 przedstawione poniżej działania dotyczące materiału siewnego chronionej odmiany wymagają zgody hodowcy:

                              i)

                              produkcja lub reprodukcja (rozmnażanie);

                              ii)

                              kondycjonowanie materiału siewnego;

                              iii)

                              wystawianie na sprzedaż;

                              iv)

                              sprzedaż lub marketing innego rodzaju;

                              v)

                              wywóz;

                              vi)

                              przywóz;

                              vii)

                              magazynowanie dla któregokolwiek z celów wymienionych od punktu i) do vi).

                  b)

                  Hodowca może uzależnić swoją zgodę od spełnienia pewnych warunków i nałożyć ograniczenia.

            2.   [Działania dotyczące plonu] Na mocy postanowień artykułów 15 i 16 działania, o których mowa w punktach i) do vii) ustep 1 litera a) dotyczące plonu, obejmujące całe rośliny i części roślin, uzyskane w drodze wykorzystania materiału siewnego chronionej odmiany bez zgody hodowcy, wymagają zgody hodowcy, chyba że hodowca wyegzekwował swoje prawo dotyczące przedmiotowego materiału siewnego.
      3.   [Działania dotyczące niektórych produktów] Każda z Umawiających się Stron może postanowić, że na mocy artykułów 15 i 16 działania, o których mowa w punktach i) do vii) ustęp 1 litera a) dotyczące produktów wytworzonych bezpośrednio z plonu chronionej odmiany, podlegających postanowieniom ustępu 2, w drodze wykorzystania przedmiotowego plonu bez zgody hodowcy, wymagają zgody hodowcy, chyba że hodowca wyegzekwował swoje prawo dotyczące przedmiotowego plonu.
      4.   [Potencjalne działania dodatkowe] Każda z Umawiających się Stron może postanowić, że na mocy artykułów 15 i 16 działania inne niż te, o których mowa w punktach i) do vii) ustęp 1 litera a), także wymagają zgody hodowcy.
      5.   [Odmiany pochodne i inne]

                  a)

                  Postanowienia ustępów 1–4 mają zastosowanie także do:

                              i)

                              odmian pochodnych odmiany chronionej, jeśli odmiana chroniona sama nie jest odmianą pochodną;

                              ii)

                              odmian, które nie różnią się wyraźnie, zgodnie z artykułem 7, od odmiany chronionej;
                              oraz

                              iii)

                              odmiany, do których uzyskania konieczne jest wielokrotne wykorzystywanie odmiany chronionej.

                  b)

                  Dla celów litery a) punkt i) daną odmianę uznaje się za odmianę pochodną innej odmiany („odmiana pierwotna”), jeśli:

                              i)

                              pochodzi głównie od odmiany pierwotnej lub od odmiany pochodzącej głównie od odmiany pierwotnej, zachowując podstawowe cechy charakterystyczne wynikające z genotypu lub kombinacji genotypów odmiany pierwotnej;

                              ii)

                              wyraźnie różni się od odmiany pierwotnej;
                              oraz

                              iii)

                              z wyjątkiem różnic będących wynikiem działania mającego na celu uzyskanie odmiany pochodnej, odpowiada odmianie pierwotnej, jeśli chodzi o cechy charakterystyczne wynikające z genotypu lub kombinacji genotypów odmiany pierwotnej.

                  c)

                  Odmiany pochodne można uzyskać na przykład poprzez selekcję mutantów naturalnych lub wymuszonych albo zmienność somaklonalną, selekcję wariantu odmiennego od roślin odmiany pierwotnej, krzyżowanie wsteczne lub transformacje drogą inżynierii genetycznej.

            Artykuł 15
      Wyjątki do prawa hodowcy
      1.   [Wyjątki obowiązkowe] Prawo hodowcy nie obejmuje:

                  i)

                  działań podejmowanych prywatnie oraz w celach niekomercyjnych;

                  ii)

                  działań podejmowanych w celach eksperymentalnych;
                  oraz

                  iii)

                  działań podejmowanych w celach hodowli innych odmian oraz, z wyjątkiem sytuacji, gdy zastosowanie mają postanowienia artykułu 14 ustęp 5, działań, o których mowa w artykule 14 ustępy 1–4 odnośnie do innych odmian.

            2.   [Wyjątek opcjonalny] Niezależnie od postanowień artykułu 14, każda z Umawiających się Stron może, w rozsądnych granicach oraz z uwzględnieniem ochrony prawnych interesów hodowcy, ograniczyć prawo hodowcy odnośnie do jakiejkolwiek odmiany w celu umożliwienia rolnikom wykorzystania do celów siewu, w ich gospodarstwach, plonu, który uzyskali, sadząc w swoich gospodarstwach chronioną odmianę lub odmianę, o której mowa w artykule 14 ustęp 5 litera a) punkt i) lub ii).
      Artykuł 16
      Wygaśnięcie prawa hodowcy
      1.   [Wygaśnięcie prawa] Prawo hodowcy nie obejmuje działań dotyczących materiału odmiany chronionej lub odmiany podlegającej postanowieniom artykułu 14 ustęp 5, który został sprzedany lub przekazany w inny sposób przez hodowcę lub za jego zgodą na terytorium danej Umawiającej się Strony, albo materiał pochodny od ww. materiału, chyba że działania takie

                  i)

                  mają na celu dalsze rozmnażanie przedmiotowej odmiany;
                  lub

                  ii)

                  mają na celu wywóz materiału siewnego odmiany, który umożliwi jej rozmnażanie, do kraju, który nie chroni odmian rodzaju lub gatunku roślin, do którego dana odmiana należy, z wyjątkiem przypadków, gdy wywożony materiał przeznaczony jest do konsumpcji.

            2.   [Znaczenie terminu „materiał”] Dla celów ustępu 1 termin „materiał”, w odniesieniu do odmiany, oznacza:

                  i)

                  materiał siewny każdego rodzaju;

                  ii)

                  plon, obejmujący całe rośliny i części roślin;
                  oraz

                  iii)

                  wszelkie produkty wytworzone bezpośrednio z plonu.

            3.   [„Terytorium” w niektórych przypadkach] Dla celów postanowień ustępu 1 wszystkie Umawiające się Strony, które są członkami jednej i tej samej organizacji międzyrządowej, mogą podejmować wspólne działania, jeśli wymagają tego przepisy danej organizacji, w celu ujednolicenia działań podejmowanych na terytorium członków danej organizacji do działań podejmowanych na ich terytorium, a w przypadku gdy do tego dojdzie, stosownie zawiadamiają o tym Sekretarza Generalnego.
      Artykuł 17
      Ograniczenia wykonywania prawa hodowcy
      1.   [Interes publiczny] Z wyjątkiem przypadków, gdy zostało to wyraźnie określone w niniejszej Konwencji, żadna z Umawiających się Stron nie może ograniczać wykonywania prawa hodowcy z przyczyn innych niż interes publiczny.
      2.   [Godziwe wynagrodzenie] Jeśli ograniczenie ma taki skutek, że upoważnia to osobę trzecią do podjęcia działań wymagających zgody hodowcy, Umawiająca się Strona podejmuje wszelkie środki niezbędne do zapewnienia hodowcy godziwego wynagrodzenia.
      Artykuł 18
      Środki regulujące wymianę handlową
      Prawo hodowcy nie jest zależne od żadnych środków podejmowanych przez Umawiającą się Stronę w celu regulacji na jej terytorium produkcji, kwalifikacji oraz wprowadzenia na rynek materiału odmian lub przywozu albo wywozu takiego materiału. W każdym razie, środki takie nie mają wpływu na stosowanie postanowień niniejszej Konwencji.
      Artykuł 19
      Okres ważności prawa hodowcy
      1.   [Okres ochrony] Prawo hodowcy jest przyznawane na czas określony.
      2.   [Okres minimalny] Okres ten nie jest krótszy niż 20 lat, licząc od daty przyznania prawa hodowcy. W przypadku drzew i winorośli przedmiotowy okres nie jest krótszy niż 25 lat, licząc od tej daty.
      ROZDZIAŁ VI
      NAZEWNICTWO ODMIAN
      Artykuł 20
      Nazewnictwo odmian
      1.   [Oznaczenie odmian przez nadanie im nazw; stosowanie nazw]

                  a)

                  Odmiana powinna zostać oznaczona przez nadanie jej nazwy, która będzie stanowić jej nazwę rodzajową.

                  b)

                  Każda z Umawiających się Stron dopilnowuje, aby zgodnie z postanowieniami ustępu 4 żadne prawa do nazwy zarejestrowanej jako nazwa odmiany nie ograniczały swobodnego posługiwania się nazwą odmiany, nawet po wygaśnięciu prawa hodowcy.

            2.   [Charakterystyka nazwy] Nazwa musi umożliwiać identyfikację odmiany. Nie może składać się wyłącznie z cyfr, chyba że jest to zgodne z ogólnie przyjętą praktyką nadawania nazw odmianom. Nie może wprowadzać w błąd ani powodować dezorientacji, jeśli chodzi o cechy charakterystyczne, wartość lub identyfikację odmiany albo hodowcy. W szczególności musi być inna niż jakakolwiek nazwa nadana istniejącej odmianie tego samego gatunku danej rośliny lub gatunku blisko z nią spokrewnionego, na terytorium każdej Umawiającej się Strony.
      3.   [Rejestracja nazwy] Hodowca powinien zgłasza propozycję nazwy odmiany do właściwego organu. Jeśli okaże się, że nazwa nie spełnia wymogów ustępu 2, organ ma prawo odmówić zarejestrowania nazwy i polecić hodowcy zgłoszenie innej nazwy w określonym terminie. Nazwa jest rejestrowana przez dany organ w dniu, w którym przyznane zostanie prawo hodowcy.
      4.   [Prawa pierwszeństwa osób trzecich] Prawa pierwszeństwa osób trzecich nie zostają naruszone. Jeśli, z uwagi na prawo pierwszeństwa, zabronione jest używanie danej nazwy odmiany przez osobę, która, zgodnie z postanowieniami ustępu 7, ma obowiązek jej używać, właściwy organ poleca hodowcy zgłoszenie innej nazwy dla danej odmiany.
      5.   [Jedna nazwa na terytoriach wszystkich Umawiających się Stron] Nazwa odmiany zgłaszana do wszystkich Umawiających się Stron powinna być taka sama. Właściwy organ Umawiającej się Strony rejestruje taką nazwę, chyba że uzna, iż nazwa taka jest nieodpowiednia na danym terytorium. W takim przypadku organ poleca hodowcy zgłoszenie innej nazwy.
      6.   [Informacje przekazywane sobie wzajemnie przez organy Umawiających się Stron] Organ Umawiającej się Strony dopilnowuje, aby organy innych Umawiających się Stron były informowane o sprawach dotyczących nazw odmian, a w szczególności ich zgłaszania, rejestracji oraz anulowania. Każdy z organów może przedstawić swoje uwagi dotyczące rejestracji nazw do organu, od którego uzyskał informacje o danej nazwie.
      7.   [Obowiązek używania nazwy] Każdy, kto na terytorium jednej z Umawiających się Stron wystawia na sprzedaż lub wprowadza na rynek materiał siewny odmiany chronionej na tym terytorium, ma obowiązek używać nazwy tej odmiany, nawet po wygaśnięciu prawa hodowcy do tej odmiany, z wyjątkiem przypadków, gdy, zgodnie z postanowieniami ustępu 4, prawo pierwszeństwa uniemożliwia używanie takiej nazwy.
      8.   [Wskazówki dotyczące nazw] Jeśli odmiana jest wystawiana na sprzedaż lub wprowadzana na rynek, możliwe jest powiązanie zarejestrowanej nazwy odmiany ze znakiem towarowym, nazwą handlową lub innym podobnym oznaczeniem. Jeśli dojdzie do takiego powiązania, nazwa musi być łatwo rozpoznawalna.
      ROZDZIAŁ VII
      UNIEWAŻNIENIE I ANULOWANIE PRAWA HODOWCY
      Artykuł 21
      Nieważność prawa hodowcy
      1.   [Przyczyny unieważnienia] Każda z Umawiających się Stron może unieważnić prawo hodowcy, jeśli okaże się, że:

                  i)

                  warunki, określone w artykule 6 lub 7 nie zostały spełnione, gdy przyznane zostało prawo hodowcy;

                  ii)

                  warunki, określone w artykule 8 lub 9 nie zostały spełnione, gdy przyznane zostało prawo hodowcy, w przypadku gdy prawo hodowcy zostało przyznane przede wszystkim na podstawie informacji i dokumentów dostarczonych przez hodowcę;
                  lub

                  iii)

                  prawo hodowcy zostało przyznane osobie, której takie prawo nie przysługuje, chyba że zostanie przeniesione na osobę, której prawo takie przysługuje.

            2.   [Wykluczenie innych przyczyn] Prawo hodowcy nie jest unieważniane z przyczyn innych niż te określone w ustępie 1.
      Artykuł 22
      Anulowanie prawa hodowcy
      1.   [Przyczyny anulowania]

                  a)

                  Każda z Umawiających się Stron może anulować prawo hodowcy przez nią przyznane, jeśli okaże się, że warunki określone w artykule 8 lub 9 nie są spełniane.

                  b)

                  Ponadto każda z Umawiających się Stron może anulować prawo hodowcy przez nią przyznane, jeśli po pouczeniu i w określonym terminie:

                              i)

                              hodowca nie dostarcza właściwemu organowi informacji, dokumentów lub materiału niezbędnego do weryfikacji utrzymania odmiany;

                              ii)

                              hodowca nie wnosi stosownych opłat niezbędnych do podtrzymania ważności jego prawa;
                              lub

                              iii)

                              hodowca nie zgłasza innej odpowiedniej nazwy w przypadku anulowania nazwy odmiany po przyznaniu prawa hodowcy.

            2.   [Wykluczenie innych przyczyn] Prawo hodowcy nie jest anulowane z przyczyn innych niż te określone w ustępie 1.
      ROZDZIAŁ VIII
      ZWIĄZEK
      Artykuł 23
      Członkowie
      Umawiające się Strony są członkami Związku.
      Artykuł 24
      Status prawny i siedziba
      1.   [Osobowość prawna] Związek posiada osobowość prawną.
      2.   [Zdolność prawna] Na terytorium każdej z Umawiających się Stron, zgodnie z przepisami obowiązującymi na danym terytorium, Związek posiada taką zdolność prawną, która jest mu niezbędna do osiągnięcia celów oraz do wykonywania funkcji.
      3.   [Siedziba] Siedziba Związku oraz jego stałych organów znajduje się w Genewie.
      4.   [Porozumienie w sprawie głównej siedziby] Związek podpisał porozumienie w sprawie głównej siedziby z Konfederacją Szwajcarską.
      Artykuł 25
      Organy
      Do stałych organów Związku należą Rada oraz Biuro Związku.
      Artykuł 26
      Rada
      1.   [Skład] W skład Rady wchodzą przedstawiciele członków Związku. Każdy członek wyznacza jednego przedstawiciela, który zasiada w Radzie, i jego zastępcę. Przedstawiciele lub zastępcy mogą posiadać asystentów lub doradców.
      2.   [Urzędnicy] Rada wybiera przewodniczącego i pierwszego wiceprzewodniczącego z grona swoich członków. Może wybrać także innych wiceprzewodniczących. Pierwszy wiceprzewodniczący zastępuje przewodniczącego, gdy nie może on przewodniczyć posiedzeniom. Przewodniczący jest wybierany na trzy lata.
      3.   [Posiedzenia] Rada spotyka się na posiedzeniach zwołanych przez przewodniczącego. Posiedzenia zwykłe odbywają się co roku. Ponadto przewodniczący może zwołać posiedzenie Rady wedle uznania; zwołuje je w ciągu trzech miesięcy na żądanie jednej trzeciej członków Związku.
      4.   [Obserwatorzy] Państwa, które nie są członkami Związku, mogą być zapraszane na posiedzenia Rady w charakterze obserwatorów. Na posiedzenia takie mogą być zapraszani także inni obserwatorzy oraz eksperci.
      5.   [Zadania] Do zadań Rady należy:

                  i)

                  kontrola odpowiednich środków mających na celu ochronę interesów Związku oraz sprzyjanie jego rozwojowi;

                  ii)

                  ustalanie przepisów procedury;

                  iii)

                  mianowanie Sekretarza Generalnego oraz, jeśli zachodzi taka potrzeba, Wicesekretarza Generalnego i ustalanie warunków mianowania każdego z nich;

                  iv)

                  kontrola rocznego raportu dotyczącego działań Związku oraz przygotowanie programu jego przyszłych zadań;

                  v)

                  przekazywanie Sekretarzowi Generalnemu wszystkich niezbędnych wskazówek dotyczących wykonania zadań Związku;

                  vi)

                  ustalanie przepisów administracyjnych i finansowych Związku;

                  vii)

                  kontrola i zatwierdzanie budżetu Związku oraz ustalanie składek dla członków Związku;

                  viii)

                  kontrola i zatwierdzanie ksiąg rachunkowych przedstawionych przez Sekretarza Generalnego;

                  ix)

                  ustalanie daty i miejsca konferencji, o której mowa w art. 38, i podejmowanie środków niezbędnych do ich przygotowania;
                  oraz

                  x)

                  ogólnie rzecz biorąc, podejmowanie wszystkich niezbędnych decyzji w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Związku.

            6.   [Głosy]

                  a)

                  Każdy członek Związku, który jest Państwem, posiada jeden głos w Radzie.

                  b)

                  Każda z Umawiających się Stron, która jest organizacją międzyrządową, może, w sprawach leżących w jej kompetencji, korzystać z prawa głosu przysługującego jej członkom, którzy są członkami Związku. Organizacja międzyrządowa nie może korzystać z prawa głosu swoich członków, jeśli członkowie ci korzystają ze swojego prawa głosu i odwrotnie.

            7.   [Większość] Większość decyzji Rady wymaga zwykłej większości głosów, pod warunkiem że jakakolwiek decyzja Rady, na mocy postanowień ustępu 5 punkty ii), vi) i vii) oraz artykułu 28 ustęp 3, artykułu 29 ustęp 5 litera b) i artykułu 38 ustęp 1, wymaga trzech czwartych głosów. Wstrzymanie się od głosowania nie będzie liczone jako głosy.
      Artykuł 27
      Biuro Związku
      1.   [Zadania i kierownictwo Biura] Biuro Związku wypełnia obowiązki i zadania powierzone przez Radę. Kierowane jest przez Sekretarza Generalnego.
      2.   [Obowiązki Sekretarza Generalnego] Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny przed Radą; zapewnia wykonanie decyzji Rady. Przedkłada budżet Związku do zatwierdzenia przez Radę i jest odpowiedzialny za jego wdrożenie. Przygotowuje raporty dla Rady dotyczące jego kierownictwa oraz działań i pozycji finansowej Związku.
      3.   [Personel] Zgodnie z postanowieniami artykułu 26 ustęp 5 punkt iii), warunki mianowania i zatrudniania personelu odpowiedzialnego za sprawne wykonanie zadań Biura Związku są ustalane w przepisach administracyjnych i finansowych.
      Artykuł 28
      Języki urzędowe
      1.   [Języki Biura] Przy wykonywaniu swoich obowiązków Biuro Związku posługuje się językami: angielskim, francuskim, niemieckim i hiszpańskim.
      2.   [Języki niektórych posiedzeń] Posiedzenia Rady i konferencje rewizyjne odbywają się w czterech językach.
      3.   [Inne języki] Rada może podjąć decyzję o posługiwaniu się też innymi językami.
      Artykuł 29
      Finanse
      1.   [Dochód] Wydatki Związku są pokrywane z:

                  i)

                  rocznych składek Państw członków Związku;

                  ii)

                  płatności za świadczone usługi;

                  iii)

                  wpływów różnych.

            2.   [Składka: raty]

                  a)

                  Udział każdego Państwa członka Związku w całkowitej puli rocznych składek jest ustalany na podstawie wydatków ogółem, które są pokrywane ze składek Państw członków Związku, i liczby rat składki stosowanych na mocy postanowień ustępu 3. Udział ten oblicza się zgodnie z ustępem 4.

                  b)

                  Liczba rat składki jest wyrażona w liczbach całkowitych lub ich ułamkach, pod warunkiem że żaden ułamek nie jest mniejszy niż jedna piąta.

            3.   [Składka: udział każdego członka]

                  a)

                  Liczba rat składki dla każdego członka Związku, który jest stroną Aktu z 1961/1972 roku lub Aktu z 1978 roku, w dniu, w którym dany członek zostaje związany przez postanowienia niniejszej Konwencji, jest taka sama, jak liczba rat obowiązujących go tuż przed ww. datą.

                  b)

                  Każde Państwo członek Związku w momencie przystąpienia do Związku zaznacza w deklaracji skierowanej do Sekretarza Generalnego liczbę rat składki obowiązujące dane Państwo.

                  c)

                  Każde Państwo członek Związku może w każdej chwili podać w deklaracji skierowanej do Sekretarza Generalnego liczbę rat składki, która jest inna niż liczba rat obowiązująca dane Państwo na mocy postanowień akapitu a) lub b). Deklaracja taka, jeśli została sporządzona w ciągu pierwszych sześciu miesięcy roku kalendarzowego, wejdzie w życie na początku przyszłego roku kalendarzowego; w innym wypadku wejdzie w życie na początku drugiego roku kalendarzowego, który nastąpi po roku, w którym deklaracja została złożona.

            4.   [Składka: obliczenie udziału]

                  a)

                  Za każdy okres budżetowy kwota odpowiadająca jednej racie składki jest obliczana przez podzielenie kwoty wydatków ogółem, które będą pokryte w danym okresie ze składek Państw członków Związku, przez całkowitą liczbę rat obowiązujących Państwa członków Związku.

                  b)

                  Kwotę składki od każdego Państwa członka Związku uzyskuje się przez pomnożenie kwoty stanowiącej jedną ratę składki przez liczbę rat obowiązujących dane Państwo członka Związku.

            5.   [Zaległości w płaceniu składek]

                  a)

                  Państwo członek Związku, który zalega z płaceniem składek nie może, zgodnie z postanowieniami akapitu b), korzystać ze swojego prawa głosu w Radzie, jeśli kwota zaległych składek jest równa kwocie lub przekracza kwotę składek należnych za cały poprzedni rok. Zawieszenie prawa głosu nie zwalnia takiego Państwa członka Związku z jego zobowiązań i nie pozbawia go praw wynikających z niniejszej Konwencji.

                  b)

                  Rada może wyrazić zgodę na korzystanie przez takie Państwo członka Związku z jego prawa głosu, jeśli Rada jest przekonana, że opóźnienia w płatności składek są wynikiem wyjątkowych i nieuniknionych okoliczności.

            6.   [Kontrola ksiąg rachunkowych] Kontrola ksiąg rachunkowych Związku jest przeprowadzana przez Państwo członka Związku zgodnie z przepisami administracyjnymi i finansowymi. Państwo takie, za swoją zgodą, zostanie wyznaczone przez Radę.
      7.   [Składki organizacji międzyrządowych] Żadna z Umawiających się Stron, która jest organizacją międzyrządową, nie ma obowiązku płacenia składek. Jeśli jednak zechce opłacać składki, zastosowanie mają odpowiednio postanowienia ustępów 1–4.
      ROZDZIAŁ IX
      WDROŻENIE KONWENCJI; INNE POROZUMIENIA
      Artykuł 30
      Wdrożenie Konwencji
      1.   [Środki niezbędne do wdrożenia] Każda z Umawiających się Stron podejmuje środki niezbędne do wdrożenia niniejszej Konwencji, a w szczególności:

                  i)

                  zapewnia odpowiednie środki prawne do skutecznego egzekwowania praw hodowców;

                  ii)

                  zapewnia funkcjonowanie organu mającego za zadanie przyznawanie praw hodowcom, lub zapewnia powierzenie ww. zadania organowi prowadzonemu przez inną Umawiającą się Stronę;

                  iii)

                  zapewnia, że do wiadomości publicznej regularnie podawane są informacje dotyczące:

                              —

                              składania wniosków o przyznanie i przyznawania prawa hodowcy,
                              oraz

                              —

                              zgłaszanych i zatwierdzanych nazw odmian.

            2.   [Dostosowanie praw] Przyjmuje się, że składając dokument ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, w zależności od sytuacji, każde Państwo lub organizacja międzyrządowa musi, zgodnie z własnymi przepisami prawa, nadać moc obowiązującą postanowieniom niniejszej Konwencji.
      Artykuł 31
      Stosunki pomiędzy Umawiającymi się Stronami i Państwami związanymi wcześniejszymi aktami
      1.   [Stosunki między Państwami związanymi postanowieniami niniejszej Konwencji] W stosunkach między Państwami członkami Związku, które są związane postanowieniami niniejszej Konwencji oraz wcześniejszego Aktu Konwencji, zastosowanie mają jedynie postanowienia niniejszej Konwencji.
      2.   [Potencjalne stosunki między Państwami niezwiązanymi postanowieniami niniejszej Konwencji] Każde Państwo członek Związku niezwiązane postanowieniami niniejszej Konwencji może złożyć oświadczenie w komunikacie zaadresowanym do Sekretarza Generalnego, że w stosunkach z każdym członkiem Związku związanym tylko postanowieniami niniejszej Konwencji będzie stosował postanowienia ostatniego Aktu, którymi jest związany. Po upływie jednego miesiąca od daty komunikatu i aż do momentu, kiedy Państwo członek Związku składające oświadczenie zostanie związane postanowieniami niniejszej Konwencji, taki członek Związku będzie stosuje ostatni Akt, którego postanowieniami jest związany w stosunkach z każdym innym członkiem Związku, związanym jedynie postanowieniami niniejszej Konwencji, podczas gdy ten drugi stosuje postanowienia niniejszej Konwencji w stosunku do tego pierwszego.
      Artykuł 32
      Porozumienia szczególne
      Członkowie Związku zastrzegają sobie prawo do zawierania między sobą porozumień szczególnych dotyczących ochrony odmian, jeśli porozumienia takie nie są sprzeczne z postanowieniami niniejszej Konwencji.
      ROZDZIAŁ X
      POSTANOWIENIA KOŃCOWE
      Artykuł 33
      Podpis
      Niniejsza Konwencja może zostać podpisana przez każde Państwo, które jest członkiem Związku w momencie jej przyjęcia. Konwencję można podpisywać do dnia 31 marca 1992 roku.
      Artykuł 34
      Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie; przystąpienie
      1.   [Państwa i niektóre organizacje międzyrządowe]

                  a)

                  Każde Państwo, zgodnie z niniejszym artykułem, może przystąpić do niniejszej Konwencji.

                  b)

                  Każda organizacja międzyrządowa, zgodnie z niniejszym artykułem, może przystąpić do niniejszej Konwencji, jeśli:

                              i)

                              posiada kompetencje w sprawach regulowanych niniejszą Konwencją;

                              ii)

                              posiada własne przepisy prawne regulujące przyznawanie i ochronę praw hodowców, wiążące dla wszystkich jej Państw Członkowskich;
                              oraz

                              iii)

                              uzyskała zgodę, zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami, na przystąpienie do niniejszej Konwencji.

            2.   [Dokument przynależności] Każde Państwo, które podpisało niniejszą Konwencję, staje się jej stroną po złożeniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji. Każde Państwo, które nie podpisało niniejszej Konwencji, oraz każda organizacja międzyrządowa staje się stroną niniejszej Konwencji po złożeniu dokumentu przystąpienia do niniejszej Konwencji. Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia należy składać do Sekretarza Generalnego.
      3.   [Opinia Rady] Każde Państwo, które nie jest członkiem Związku, oraz każda organizacja międzyrządowa przed złożeniem dokumentu przystąpienia zwróci się do Rady z wnioskiem o opinię związaną z dostosowaniem przepisów prawa do postanowień niniejszej Konwencji. Jeśli decyzja zawierająca opinię jest pozytywna, dokument przystąpienia można złożyć.
      Artykuł 35
      Zastrzeżenia
      1.   [Zasada] Zgodnie z postanowieniami ustępu 2 nie zezwala się na żadne zastrzeżenia do niniejszej Konwencji.
      2.   [Możliwy wyjątek]

                  a)

                  Niezależnie od postanowień artykułu 3 ustęp 1, każde Państwo, które w momencie przystąpienia do niniejszej Konwencji jest stroną Aktu z 1978 roku i które, jeśli chodzi o odmiany rozmnażane drogą bezpłciową, zapewnia ochronę, nadając tytuł własności przemysłowej inny niż prawo hodowcy, nadal może tak czynić bez konieczności stosowania postanowień niniejszej Konwencji do tych odmian.

                  b)

                  Każde Państwo korzystające z ww. prawa w momencie składania swojego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, zależnie od okoliczności, powiadamia Sekretarza Generalnego stosownie do okoliczności. Państwo to w każdej chwili może wycofać ww. zawiadomienie.

            Artykuł 36
      Zawiadomienia dotyczące ustawodawstwa, chronionych rodzajów i gatunków; informacje do publikacji
      1.   [Wstępne zawiadomienie] Przy składaniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia albo przystąpienia do niniejszej Konwencji, zależnie od okoliczności, każde Państwo lub organizacja międzyrządowa powiadamia Sekretarza Generalnego o:

                  i)

                  przepisach prawnych mających zastosowanie do praw hodowców;
                  oraz

                  ii)

                  liście rodzajów i gatunków roślin, w stosunku do których w dniu, gdy zostaną związane postanowieniami niniejszej Konwencji, będą stosowały postanowienia niniejszej Konwencji.

            2.   [Zawiadomienie o zmianach] Każda z Umawiających się Stron niezwłocznie powiadamia Sekretarza Generalnego o:

                  i)

                  wszelkich zmianach w swoich przepisach prawnych regulujących prawa hodowców;
                  oraz

                  ii)

                  rozszerzeniu stosowania niniejszej Konwencji na dodatkowe rodzaje i gatunki roślin.

            3.   [Publikacja informacji] Sekretarz Generalny, w oparciu o komunikaty otrzymane od każdej z Umawiających się Stron, publikuje informacje dotyczące:

                  i)

                  przepisów prawnych regulujących prawa hodowców oraz wszelkich zmian w tych przepisach;
                  oraz

                  ii)

                  listy rodzajów i gatunków roślin, o których mowa w ustępie 1 punkt ii), oraz rozszerzenia przepisów, o którym mowa w ustępie 2 punkt ii).

            Artykuł 37
      Wejście w życie; Wycofanie wcześniejszych aktów
      1.   [Pierwotne wejście w życie] Niniejsza Konwencja wchodzi w życie miesiąc po złożeniu przez pięć Państw dokumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, zależnie od okoliczności, pod warunkiem że co najmniej trzy z ww. dokumentów zostały złożone przez Państwa będące stronami Aktu z 1961/1972 roku lub Aktu z 1978 roku.
      2.   [Kolejne wejście w życie] Państwo nieobjęte postanowieniami ustępu 1 lub organizacja międzyrządowa stają się związane postanowieniami niniejszej Konwencji miesiąc od daty złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, zależnie od okoliczności.
      3.   [Wycofanie Aktu z 1978 roku] Po wejściu w życie niniejszej Konwencji, zgodnie z postanowieniami ustępu 1, nie można składać dokumentu przystąpienia do Aktu z 1978 roku; jednak każde państwo, które zgodnie z przyjętą praktyką Zgromadzenia Ogólnego ONZ uważane jest za kraj rozwijający się, może złożyć taki dokument do dnia 31 grudnia 1995 roku, a jakiekolwiek inne państwo może złożyć taki dokument do dnia 31 grudnia 1993 roku, nawet jeśli niniejsza Konwencja wejdzie w życie przed tą datą.
      Artykuł 38
      Rewizja Konwencji
      1.   [Konferencja] Niniejsza Konwencja może być zrewidowana na konferencji członków Związku. O zwołaniu takiej konferencji decyduje Rada.
      2.   [Kworum i większość] Obrady konferencji są skuteczne tylko wówczas, jeśli co najmniej połowa Państw członków Związku jest na niej reprezentowana. Do przyjęcia jakiejkolwiek rewizji wymagana jest obecność i głosowanie większości trzech czwartych Państw członków Związku na konferencji.
      Artykuł 39
      Wypowiadanie Konwencji
      1.   [Zawiadomienie] Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Konwencję, przekazując zawiadomienie Sekretarzowi Generalnemu. Sekretarz Generalny niezwłocznie powiadamia wszystkich członków Związku o otrzymaniu takiego zawiadomienia.
      2.   [Wcześniejsze Akty] Zawiadomienie o wypowiedzeniu niniejszej Konwencji uznaje się także za zawiadomienie o wypowiedzeniu wszystkich wcześniejszych Aktów, którymi Umawiająca się Strona wypowiadająca niniejszą Konwencję jest związana.
      3.   [Data wejścia w życie] Wypowiedzenie nabiera mocy prawnej pod koniec roku kalendarzowego następującego po roku, w którym zawiadomienie zostało przekazane na ręce Sekretarza Generalnego.
      4.   [Prawa nabyte] Wypowiedzenie nie ma wpływu na prawa nabyte do odmiany na mocy niniejszej Konwencji lub wcześniejszych Aktów zawartych przed datą, kiedy wypowiedzenie nabierze mocy prawnej.
      Artykuł 40
      Zachowanie istniejących praw
      Niniejsza Konwencja nie ogranicza istniejących praw hodowców na mocy przepisów prawnych Umawiających się Stron lub na mocy wcześniejszych Aktów lub porozumień, innych niż niniejsza Konwencja, zawartych pomiędzy członkami Związku.
      Artykuł 41
      Tekst oryginalny i oficjalny Konwencji
      1.   [Oryginał] Niniejsza Konwencja jest podpisana w jednym oryginalnym egzemplarzu w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej, wersja francuska jest wersją nadrzędną w przypadku jakichkolwiek rozbieżności między tymi tekstami. Oryginalny egzemplarz jest złożony u Sekretarza Generalnego.
      2.   [Teksty oficjalne] Sekretarz Generalny, po konsultacji z zainteresowanymi Rządami, przygotowuje teksty oficjalne niniejszej Konwencji w językach arabskim, niderlandzkim, włoskim, japońskim i hiszpańskim oraz w innych językach wyznaczonych przez Radę.
      Artykuł 42
      Funkcje depozytariusza
      1.   [Przekazanie kopii] Sekretarz Generalny przekazuje poświadczone kopie niniejszej Konwencji wszystkim Państwom i organizacjom międzyrządowym, które były reprezentowane na Konferencji Dyplomatycznej, która przyjęła niniejszą Konwencję, oraz, na żądanie, innym Państwom i organizacjom międzyrządowym.
      2.   [Zgłoszenie] Sekretarz Generalny zgłasza niniejszą Konwencję do Sekretariatu Organizacji Narodów Zjednoczonych.


title: Decyzja Rady z dnia 21 października 2002 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0842

Dziennik Urzędowy L 289 , 26/10/2002 P. 0001 - 0002

		Decyzja Radyz dnia 21 października 2002 r.dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej w Europie Południowo-Wschodniej(2002/842/WPZiB)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając wspólne działanie 2002/589/WPZiB [1], w szczególności jego art. 6 w powiązaniu z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Nadmierne i niekontrolowane gromadzenie i rozprzestrzenianie się ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej spowodowało nasilenie się przestępczości i braku bezpieczeństwa w Europie Południowo-Wschodniej, zaostrzając konflikt w regionie i powodując zachwianie procesu odbudowy pokoju, stanowi ono także poważne ograniczenie gospodarczego i społecznego rozwoju w Europie Południowo-Wschodniej.(2) W dążeniu do realizacji celów wymienionych w art. 1 wspólnego działania 2002/589/WPZiB, Unia Europejska przewiduje działania na odnośnych forach międzynarodowych i w kontekście regionalnym, w stosownych przypadkach, w celu udzielenia pomocy za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, programów i agencji, a także porozumień regionalnych.(3) Regionalny plan wdrożeniowy w sprawie broni strzeleckiej i broni lekkiej ustanowiony na mocy Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej ma za zadanie zapewnienie krajom Europy Południowo-Wschodniej ram w celu rozwoju programów oraz propozycji projektów prowadzących do zwiększenia możliwości kontrolowania nielegalnego rozprzestrzeniania i przepływu broni.(4) Pod auspicjami Programu Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UNDP) i Paktu Stabilizacji ustanowiono "Regionalną Agencję Informacyjną dla Europy Południowo-Wschodniej o Redukcji Ręcznej Broni Strzeleckiej", z siedzibą w Belgradzie, składającą się z jednostki pomocy technicznej, wspierającą pewną liczbę działań operacyjnych na szczeblu regionalnym i krajowym.(5) Cele tej Agencji Informacyjnej obejmują wzmocnienie zdolności rządów i organizacji pozarządowych do zahamowania nielegalnego przepływu ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej na obszarze Europy Południowo-Wschodniej. Agencja Informacyjna powinna położyć szczególny nacisk na rozwój projektów regionalnych dotyczących rzeczywistych sytuacji związanych z transgranicznym przepływem broni.(6) Unia Europejska uważa, że Regionalny Plan Wdrożeniowy, jak również cele Agencji Informacyjnej obejmują zagadnienia związane z dostawą i popytem na ręczną broń strzelecką i broń lekką oraz stanowią część kontynuacji Programu działań na rzecz zapobiegania, zwalczania i likwidacji wszystkich aspektów nielegalnego handlu ręczną bronią strzelecką i bronią lekką, przyjętego przez Konferencję Narodów Zjednoczonych w sprawie wszystkich aspektów nielegalnego handlu ręczną bronią strzelecką i bronią lekką (Nowy Jork, 9–20 lipca 2001 r.).(7) Unia Europejska uważa, że pomoc finansowa dla Agencji Informacyjnej przyczyniłaby się do realizacji celu, jakim jest ścisła współpraca między państwami w zakresie zadań określonych w Programie działań Narodów Zjednoczonych, z uwzględnieniem wymiany informacji, pomocy i określania norm, oraz podkreśla rolę organizacji regionalnych w umacnianiu tej współpracy.(8) Komisja wyraziła zgodę na powierzenie jej wprowadzania w życie niniejszej decyzji.(9) Dlatego Unia Europejska zamierza zaoferować pomoc finansową Agencji Informacyjnej zgodnie z tytułem II wspólnego działania 2002/589/WPZiB,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Unia Europejska wnosi swój wkład do "Regionalnej Agencji Informacyjnej dla Europy Południowo-Wschodniej o Redukcji Ręcznej Broni Strzeleckiej", z siedzibą w Belgradzie, ustanowionej pod auspicjami Programu Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UNDP) i Paktu Stabilizacji.2. W tym celu Unia Europejska zapewnia UNDP pomoc finansową mającą na celu przyczynienie się do pokrycia kosztów osobowych Agencji Informacyjnej w Belgradzie.3. Komisja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszej decyzji. W tym celu Komisja zawiera z UNDP porozumienie finansowe w sprawie wykorzystania wkładu Unii Europejskiej, który będzie miał formę dotacji, przyczyniającego się do pokrycia kosztów wynagrodzeń szefa zespołu (starszego doradcy) przez 12 miesięcy oraz koordynatora organizacji pozarządowych przez 11 miesięcy.Artykuł 21. Do celów określonych w art. 1 ustala się finansową kwotę referencyjną w wysokości 200000 EUR.2. Zarządzanie wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 podlega procedurom wspólnotowym i zasadom mającym zastosowanie do ogólnego budżetu Unii Europejskiej.Artykuł 3Komisja przedkłada odnośnym organom Rady wszelkie istotne informacje dotyczące wykonania niniejszej decyzji, zgodnie z art. 9 ust. 1 wspólnego działania 2002/589/WPZiB. Informacje te mogą w szczególności być oparte na sprawozdaniach okresowych dostarczanych przez UNDP na mocy jego relacji umownych z Komisją.Artykuł 41. Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.Niniejsza decyzja wygasa po upływie 12 miesięcy od zawarcia porozumienia finansowego między Komisją a UNDP.2. Niniejsza decyzja zostaje poddana przeglądowi 10 miesięcy od daty jej przyjęcia.Artykuł 5Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 21 października 2002 r.W imieniu RadyP.S. MøllerPrzewodniczący[1] Dz.U. L 191 z 19.7.2002, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady (UE) 2016/2369 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Protokołu przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru

text:
               24.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 356/1

         DECYZJA RADY (UE) 2016/2369
   z dnia 11 listopada 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, oraz tymczasowego stosowania Protokołu przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 stycznia 2009 r. Rada upoważniła Komisję do negocjacji, w imieniu Unii i jej państw członkowskich, wielostronnej umowy o handlu z państwami członkowskimi Wspólnoty Andyjskiej, które również pragnęły zawrzeć ambitną, kompleksową i wyważoną umowę o handlu.

               (2)

               W dniu 26 czerwca 2012 r. Unia podpisała Umowę o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „Umową”). Umowa była tymczasowo stosowana od dnia 1 marca 2013 r. w stosunku do Peru oraz od dnia 1 sierpnia 2013 r. w stosunku do Kolumbii.

               (3)

               Art. 329 Umowy zawiera postanowienia dotyczące przystąpienia do Umowy innych państw członkowskich Wspólnoty Andyjskiej.

               (4)

               Negocjacje między Unią Europejską i Ekwadorem dotyczące protokołu przystąpienia do Umowy prowadzono w 2014 r. Zakończyły się one w dniu 17 lipca 2014 r.

               (5)

               Tekst Protokołu przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru (zwanego dalej „Protokołem”) został zatwierdzony, zgodnie z art. 329 ust. 4 Umowy, przez powołany na mocy Umowy Komitet ds. Handlu, na jego posiedzeniu w dniu 8 lutego 2016 r.

               (6)

               Należy podpisać w imieniu Unii Protokół i stosować go tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia. Art. 127 ust. 4 Protokołu przewiduje jego tymczasowe stosowanie. Ze względu na tymczasowe stosowanie Protokołu Umowę również stosuje się na tymczasowo.

               (7)

               Tymczasowe stosowanie przewidziane w niniejszej decyzji nie ma wpływu na zgodny z Traktatami podział kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi.

               (8)

               Protokołu nie należy interpretować jako przyznającego prawa lub nakładającego obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się przed sądami lub trybunałami Unii lub państw członkowskich,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Protokołu przystąpienia do Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Ekwadoru, z zastrzeżeniem zawarcia tego Protokołu.
   2.   Tekst Protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Protokołu w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   Zgodnie z art. 27 ust. 4 Protokołu Unia stosuje tymczasowo Protokół między Unią a Ekwadorem (2), do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia. W związku z tym Unia stosuje tymczasowo postanowienia Umowy zgodnie z art. 330 ust. 3 Umowy, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do zawarcia przedmiotowego Protokołu, z wyjątkiem art. 2, art. 202 ust. 1, art. 291 i 292 Umowy.
   Artykuł 4
   Protokołu nie można interpretować jako przyznającego prawa lub nakładającego obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się przed sądami lub trybunałami Unii lub państw członkowskich.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. ŽIGA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3.

      (2)  Data rozpoczęcia tymczasowego stosowania Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/1212 z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Łotwy

text:
               24.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/18

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1212
   z dnia 20 lipca 2015 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Łotwy
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając wniosek rządu Łotwy,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Armandsa KRAUZEGO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany Gustavs NORKĀRKLIS, biedrības „Latvijas Bioloģiskās lauksaimniecības asociācija” valdes priekšsēdētājs.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 20 lipca 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.