title: Decyzja Rady (UE) 2015/1894 z dnia 5 października 2015 r. w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka

text:
               22.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 277/4

         DECYZJA RADY (UE) 2015/1894
   z dnia 5 października 2015 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) i art. 218 ust. 7,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 19 grudnia 2006 r. Rada w drodze rozporządzenia (WE) nr 2027/2006 (1) zatwierdziła Umowę partnerską w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka (zwaną dalej „Umową”). Protokół uzgodniony między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka ustalający uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej między Stronami Umowie partnerskiej w sprawie połowów (2) wygasł dnia 31 sierpnia 2014 r.

               (2)

               Unia wynegocjowała z Republiką Zielonego Przylądka nowy protokół (zwany dalej „Protokołem”) do Umowy przyznający statkom Unii uprawnienia do połowów w obszarze połowowym, na którym Republika Zielonego Przylądka wykonuje władzę suwerenną lub jurysdykcję w zakresie rybołówstwa.

               (3)

               Decyzją 2014/948/UE (3) Rada upoważniła do podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu, z zastrzeżeniem jego późniejszego zawarcia.

               (4)

               W Umowie ustanowiono wspólny komitet odpowiedzialny za kontrolowanie jej stosowania. Ponadto, zgodnie z Protokołem, wspólny komitet może zatwierdzać określone zmiany Protokołu. Aby ułatwić zatwierdzanie tych zmian, należy upoważnić Komisję Europejską do przyjmowania ich w ramach procedury uproszczonej, z zastrzeżeniem określonych warunków.

               (5)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka ustalający uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 16 Protokołu.
   Artykuł 3
   Z zastrzeżeniem postanowień i warunków określonych w załączniku do niniejszej decyzji i w art. 9 Umowy Komisja jest upoważniona do zatwierdzania w imieniu Unii zmian wprowadzonych do Protokołu przez wspólny komitet.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 5 października 2015 r.

            W imieniu Rady

         N. SCHMIT

            Przewodniczący

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie zawarcia Umowy partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka (Dz.U. L 414 z 30.12.2006, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 181 z 9.7.2011, s. 2.

      (3)  Decyzja Rady 2014/948/UE z dnia 15 grudnia 2014 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Protokołu między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka (Dz.U. L 369 z 24.12.2014, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

         Zakres powierzonych uprawnień i procedura ustalania stanowiska Unii na forum wspólnego komitetu

                  1.

                  Komisja jest upoważniona do prowadzenia negocjacji z Republiką Zielonego Przylądka oraz, w stosownych przypadkach i pod warunkiem przestrzegania pkt 3 niniejszego załącznika, do zatwierdzania zmian do Protokołu w odniesieniu do następujących kwestii:

                              a)

                              przeglądu uprawnień do połowów, proporcjonalnego korygowania rekompensaty finansowej i nanoszenia niezbędnych zmian zgodnie z art. 5 Protokołu;

                              b)

                              decyzji dotyczącej warunków wsparcia sektorowego zgodnie z art. 3 Protokołu;

                              c)

                              dostosowań postanowień dotyczących prowadzenia połowów i warunków stosowania Protokołu oraz załączników do niego zgodnie z art. 5 ust. 2 Protokołu;

                              d)

                              podjęcia środków, których celem jest zrównoważone zarządzanie zasobami rybnymi mające wpływ na działalność statków Unii, zgodnie z art. 4 ust. 4 i 6 Protokołu.

                  2.

                  Na forum wspólnego komitetu ustanowionego na podstawie art. 9 Umowy Unia:

                              a)

                              działa zgodnie z celami realizowanymi przez siebie w ramach wspólnej polityki rybołówstwa;

                              b)

                              działa zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa;

                              c)

                              propaguje stanowiska, które są spójne z odpowiednimi przepisami przyjmowanymi przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem.

                  3.

                  W przypadku gdy na posiedzeniu wspólnego komitetu przewidziane jest przyjęcie decyzji w sprawie zmian do Protokołu, o których mowa w pkt 1, podejmuje się kroki konieczne do tego, aby stanowisko, które ma zostać wyrażone w imieniu Unii, uwzględniało najnowsze dane statystyczne, biologiczne i inne, przekazane Komisji.
                  W tym celu i w oparciu o te dane, służby Komisji z odpowiednim wyprzedzeniem przekazują Radzie lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument zawierający szczegóły wniosku w sprawie stanowiska Unii.
                  W odniesieniu do kwestii, o których mowa w pkt 1 lit. a), Rada zatwierdza planowane stanowisko Unii kwalifikowaną większością głosów. W pozostałych przypadkach stanowisko Unii planowane w dokumencie przygotowawczym uznaje się za zatwierdzone, chyba że podczas posiedzenia organu przygotowawczego Rady lub w terminie dwudziestu dni od otrzymania dokumentu przygotowawczego – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej – sprzeciwią się temu państwa członkowskie w liczbie odpowiadającej mniejszości blokującej. W przypadku takiego sprzeciwu dana kwestia zostaje skierowana do Rady.
                  Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym.
                  Zachęca się Komisję do podejmowania, w odpowiednim czasie, wszelkich niezbędnych działań następczych wobec decyzji wspólnego komitetu, w tym, w stosownych przypadkach, publikacji odpowiedniej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i przedłożenia wszelkich wniosków potrzebnych do wdrożenia takiej decyzji.


title: Decyzja Komisji z dnia 29 października 2002 r. w sprawie stanowiska Wspólnoty Europejskiej dotyczącego dostosowania do postępu technicznego regulaminów 3, 7, 14, 16, 23, 34, 37, 38, 43, 48, 50, 67, 75, 77, 87, 91, 105 oraz 113 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0853

Dziennik Urzędowy L 299 , 01/11/2002 P. 0053 - 0054

		Decyzja Komisjiz dnia 29 października 2002 r.w sprawie stanowiska Wspólnoty Europejskiej dotyczącego dostosowania do postępu technicznego regulaminów 3, 7, 14, 16, 23, 34, 37, 38, 43, 48, 50, 67, 75, 77, 87, 91, 105 oraz 113 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych(2002/853/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań [1], w szczególności jej art. 4 ust. 2 tiret pierwsze,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W przypadku gdy propozycja dostosowania regulaminu Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych załączonego do Rewidowanego Porozumienia z 1958 r., który jest wiążący dla Wspólnoty na mocy przepisów załącznika II do decyzji 97/836/WE, poddawany jest głosowaniu w Komitecie Administracyjnym ustanowionym na podstawie art. 1 ust. 2 wymienionego Porozumienia, głos oddawany przez Komisję, może być przyjęty zgodnie z procedurą obowiązującą dla dostosowań technicznych do dyrektyw dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych.(2) W świetle doświadczenia i rozwoju technicznego, wymagania odnoszące się do niektórych elementów lub cech objętych przez regulaminy NZ/EKG 3, 7, 14, 16, 23, 34, 37, 38, 43, 48, 50, 67, 75, 77, 87, 91, 105 oraz 113 muszą zostać dostosowane.(3) Środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowiony dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3],PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułWspólnota Europejska głosuje za dokumentami wymienionymi w Załączniku w głosowaniu przeprowadzonym na posiedzeniu Komitetu Administracyjnego w dniu 12 listopada 2002 r. podczas 128 spotkania "Światowego Forum na Rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów" Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych lub, o ile właściwe, kiedy dokumenty poddane zostaną pod głosowanie na późniejszym posiedzeniu.Sporządzono w Brukseli, dnia 29 października 2002 r.W imieniu KomisjiErkki LiikanenCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 346 z 17.12.1997, str. 78.[2] Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1.[3] Dz.U. L 18 z 21.1.2002, str. 1.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKGłos Wspólnoty Europejskiej dotyczy następujących dokumentów:Regulamin nr 3 | TRANS/WP.29/2002/51 |Regulamin nr 7 | TRANS/WP.29/2002/52 |Regulamin nr 14 | TRANS/WP.29/2002/69 |Regulamin nr 16 | TRANS/WP.29/2002/70 |Regulamin nr 23 | TRANS/WP.29/2002/53 |Regulamin nr 34 | TRANS/WP.29/2002/14 TRANS/WP.29/2002/14/Add.1 |Regulamin nr 37 | TRANS/WP.29/2002/54 |Regulamin nr 38 | TRANS/WP.29/2002/55 |Regulamin nr 43 | TRANS/WP.29/2002/64 TRANS/WP.29/2002/64/Corr.1 |Regulamin nr 48 | TRANS/WP.29/2002/56 |Regulamin nr 50 | TRANS/WP.29/2002/57 |Regulamin nr 67 | TRANS/WP.29/2002/72 |Regulamin nr 75 | TRANS/WP.29/2002/45/Rev.1 |Regulamin nr 77 | TRANS/WP.29/2002/58 |Regulamin nr 87 | TRANS/WP.29/2002/59 |Regulamin nr 91 | TRANS/WP.29/2002/60 |Regulamin nr 105 | TRANS/WP.29/2002/75 |Regulamin nr 113 | TRANS/WP.29/2002/61. |--------------------------------------------------


title: 2009/301/WE: Decyzja Komisji z dnia 25 marca 2009 r. ustanawiająca Grupę Wysokiej Rangi Ekspertów ds. Bibliotek Cyfrowych

text:
               28.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 82/9

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 25 marca 2009 r.
   ustanawiająca Grupę Wysokiej Rangi Ekspertów ds. Bibliotek Cyfrowych
   (2009/301/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 157 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską powierza Wspólnocie i państwom członkowskim zadanie zapewnienia warunków niezbędnych dla konkurencyjności przemysłu Wspólnoty. Artykuł 151 stanowi, że Wspólnota przyczynia się do rozkwitu kultur państw członkowskich, w poszanowaniu ich różnorodności narodowej i regionalnej, równocześnie podkreślając znaczenie wspólnego dziedzictwa kulturowego.

               (2)

               Komunikat Komisji „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia” (1) zapowiedział wzorcową inicjatywę dotyczącą bibliotek cyfrowych.

               (3)

               Komunikat Komisji „i2010: Biblioteki cyfrowe” (2) zapowiedział utworzenie Grupy Wysokiej Rangi Ekspertów ds. Bibliotek Cyfrowych, która będzie doradzać Komisji, w jaki sposób sprostać wyzwaniom organizacyjnym, technicznym i prawnym na szczeblu europejskim.

               (4)

               Grupa ta została ustanowiona decyzją Komisji 2006/178/WE (3), która wygasła z dniem 31 grudnia 2008 r. W świetle wciąż istniejących potrzeb niniejsza decyzja ma za zadanie umożliwić grupie kontynuację jej prac w 2009 r.

               (5)

               Grupa powinna wnieść wkład we wspólną strategiczną wizję europejskich bibliotek cyfrowych.

               (6)

               Członkami grupy powinni być wysokiej rangi eksperci, posiadający kompetencje w zakresie bibliotek cyfrowych, powołani osobiście (ad personam).

               (7)

               W 2009 r. grupa powinna rozpatrzyć kwestie dotyczące praw autorskich oraz konserwacji w kontekście bibliotek cyfrowych oraz dostępu do informacji naukowej. W szczególności rozpatrzyć należy: wyjątki i ograniczenia, dobrowolne porozumienia na rzecz szerszego udostępnienia w internecie treści chronionych prawem autorskim, treści generowane przez użytkowników, otwarty dostęp do informacji naukowej oraz dostęp do wyników badań naukowych i ich przechowywanie.

               (8)

               Zadaniem grupy powinno być także monitorowanie przyjmowania rozwiązań przedstawionych w uprzednio przyjętych sprawozdaniach, w szczególności w zakresie dzieł osieroconych oraz dzieł, których nakład został już wyczerpany.

               (9)

               Bez uszczerbku dla przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (4), należy określić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy.

               (10)

               Dane osobowe członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).

               (11)

               Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Grupa Wysokiej Rangi Ekspertów ds. Bibliotek Cyfrowych
   Niniejszym ustanawia się „Grupę Wysokiej Rangi Ekspertów ds. Bibliotek Cyfrowych”, zwaną dalej „grupą”.
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań grupy należy:

               a)

               doradzanie Komisji, w jaki sposób sprostać wyzwaniom organizacyjnym, technicznym i prawnym na szczeblu europejskim;

               b)

               wnoszenie wkładu we wspólną strategiczną wizję europejskich bibliotek cyfrowych.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja może zasięgać opinii grupy we wszelkich kwestiach związanych z realizacją inicjatywy na rzecz bibliotek cyfrowych.
   Artykuł 4
   Skład i powoływanie
   1.   W skład grupy wchodzi nie więcej niż 20 członków.
   2.   Członków grupy powołuje Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Społeczeństwa Informacyjnego i Mediów spośród specjalistów posiadających kompetencje w dziedzinach określonych w art. 2 i 3.
   3.   Członkowie są powoływani osobiście (ad personam) jako wysokiej rangi eksperci w zakresie bibliotek cyfrowych i doradzają Komisji niezależnie od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych.
   4.   Członkowie są powoływani z zachowaniem, w najwyższym możliwym stopniu, właściwej równowagi pod względem zakresu kompetencji, pochodzenia geograficznego i płci.
   5.   W skład grupy wchodzić będą eksperci z następujących kategorii:

               —

               przedstawiciele bibliotek, archiwów, muzeów,

               —

               autorzy, wydawcy i dostawcy treści,

               —

               przedstawiciele sektora teleinformatycznego (np. wyszukiwarki, dostawcy technologii),

               —

               członkowie organizacji naukowych i badawczych oraz środowiska akademickiego.

         6.   Członkowie nie mają prawa wyznaczania swoich zastępców.
   7.   Członkowie mianowani są na okres ważności mandatu, który wygasa z dniem 31 grudnia 2009 r.
   8.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy, złożą rezygnację lub nie spełniają warunków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu lub w art. 287 Traktatu, mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich mandatu.
   9.   Członkowie podpisują zobowiązanie do działania na rzecz interesu publicznego oraz deklarację wskazującą brak lub obecność interesu mogącego naruszać ich obiektywność.
   10.   Nazwiska członków są gromadzone, przetwarzane i publikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001. Nazwiska członków są publikowane na stronie internetowej inicjatywy i2010: Biblioteki cyfrowe.
   Artykuł 5
   Tryb funkcjonowania
   1.   Grupie przewodniczy Komisja.
   2.   W porozumieniu z Komisją grupa może ustanowić podgrupy do zbadania szczegółowych kwestii podlegających zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę. Takie podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.
   3.   Przewodniczący może zaprosić do udziału w pracach grupy lub podgrupy ekspertów bądź obserwatorów, w szczególności jeśli posiadają oni szczególną wiedzę na temat zagadnienia wpisanego do porządku posiedzenia, w przypadku gdy jest to pomocne i/lub konieczne.
   4.   Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy mają charakter poufny, wówczas nie mogą one być ujawniane.
   5.   Posiedzenia grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z ustalonymi przez nią procedurami i harmonogramem. Komisja zapewnia obsługę sekretarską. W posiedzeniach grupy i jej podgrup mogą uczestniczyć inni zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.
   6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję.
   7.   Komisja może publikować – w języku oryginalnym danego dokumentu – wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze grupy.
   Artykuł 6
   Koszty posiedzeń
   Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu, ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działalnością grupy, są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.
   Członkowie, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone przez siebie usługi.
   Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego danej grupie przez właściwe służby Komisji.
   Artykuł 7
   Termin wygaśnięcia
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 marca 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Viviane REDING

            Członek Komisji

      (1)  COM(2005) 229 wersja ostateczna.

      (2)  COM(2005) 465 wersja ostateczna.

      (3)  Dz.U. L 63 z 4.3.2006, s. 25.

      (4)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 18 grudnia 1962 r. w sprawie określenia organu upoważnionego do mianowania do Komisji Obrachunkowej

text:
Ważna informacja prawna

|

31963D0032

Dziennik Urzędowy 012 , 25/01/1963 P. 0139 - 0139 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 1 Tom 1 P. 0024  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 1 Tom 1 P. 0024

		Decyzja Radyz dnia 18 grudnia 1962 r.w sprawie określenia organu upoważnionego do mianowania do Komisji Obrachunkowej(63/32/EWG)RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,uwzględniając art. 2 statutu urzędników Wspólnoty i art. 6 regulaminu stosowanego dla pozostałych pracowników,uwzględniając art. 10 akapit pierwszy statutu Komisji Obrachunkowej z dnia 15 maja 1959 r.,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ArtykułUprawnienia zastrzeżone przez statut urzędników dla organu upoważnionego do mianowania i przez regulamin stosowany do pozostałych pracowników dla organu uprawnionego do zawierania umów zatrudnienia – w odniesieniu do kadry kierowniczej podlegającej organowi Komisji Obrachunkowej – wykonywane są:a) przez Radę, na wniosek Komisji Obrachunkowej i za jej zgodą, stosownie do art. 1, art. 30 akapit drugi, art. 31 i 50 statutu;b) przez Komisję Obrachunkową w pozostałych wypadkach.Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 1962 r.W imieniu RadyE. ColomboPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: 2010/109/CFSP: Dezycja Rady 2010/109/WPZiB z dnia 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Południowego Kaukazu

text:
               23.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 46/16

         DEZYCJA RADY 2010/109/WPZiB
   z dnia 22 lutego 2010 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Południowego Kaukazu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 20 lutego 2006 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2006/121/WPZiB (1) w sprawie mianowania Petera SEMNEBY’EGO Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Regionie Południowego Kaukazu.

               (2)

               W dniu 16 lutego 2009 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2009/133/WPZiB (2) zmieniające i przedłużające mandat SPUE do dnia 28 lutego 2010 r.

               (3)

               Mandat SPUE należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2010 r. Mandat SPUE może być jednak rozwiązany wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Bezpieczeństwa (WP) w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

               (4)

               SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Petera SEMNEBY’EGO jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Południowego Kaukazu zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2010 r. Mandat SPUE może zostać rozwiązany wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE jest oparty na celach polityki Unii Europejskiej w odniesieniu do regionu Południowego Kaukazu. Cele te obejmują:

               a)

               pomoc Armenii, Azerbejdżanowi i Gruzji w przeprowadzaniu reform politycznych i gospodarczych, zwłaszcza w dziedzinie praworządności, demokratyzacji, praw człowieka, dobrych rządów, rozwoju oraz zmniejszania ubóstwa;

               b)

               zgodnie z istniejącymi mechanizmami – zapobieganie konfliktom w regionie, przyczynianie się do pokojowego rozwiązywania konfliktów, również przez wspieranie powrotu uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych;

               c)

               konstruktywne działania z głównymi zainteresowanymi podmiotami dotyczące regionu;

               d)

               zachęcanie do i wspieranie dalszej współpracy między państwami tego regionu, zwłaszcza między państwami regionu Południowego Kaukazu, w tym w zakresie kwestii gospodarczych, energii i transportu;

               e)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie.

         2.   SPUE wspiera działania WP w regionie.
   Artykuł 3
   Mandat
   Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:

               a)

               rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim w regionie;

               b)

               zachęcanie Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących wspólny przedmiot zainteresowania, takich jak wspólne zagrożenia bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalnego handlu i przestępczości zorganizowanej;

               c)

               wkład w zapobieganie konfliktom i pomoc w stwarzaniu warunków do osiągania postępów w rozstrzyganiu konfliktów, w tym przez zalecenia dotyczące działań związanych ze społeczeństwem obywatelskim i rewitalizacją terytoriów, bez uszczerbku dla Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               d)

               wkład w rozstrzyganie konfliktów i ułatwianie realizacji takich rozstrzygnięć w ścisłej współpracy z Sekretarzem Generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz mobilnym zespołem ONZ, Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie i jej Grupą Mińską;

               e)

               dostarczanie szefowi Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) wskazówek na temat lokalnej polityki;

               f)

               intensyfikację dialogu na temat tego regionu prowadzonego przez Unię z głównymi zainteresowanymi podmiotami;

               g)

               pomoc Radzie w dalszym rozwijaniu wszechstronnej polityki wobec Południowego Kaukazu;

               h)

               za pośrednictwem zespołu wspierającego:

                           —

                           przekazywanie Unii sprawozdań oraz bieżącej oceny sytuacji na granicach,

                           —

                           ułatwianie budowania zaufania między Gruzją a Federacją Rosyjską i, co za tym idzie, zapewnianie efektywnej współpracy i efektywnych kontaktów ze wszystkimi właściwymi podmiotami,

                           —

                           nawiązanie stosownych kontaktów w regionach dotkniętych konfliktami, tym samym umożliwienie zespołowi wspierającemu wniesienia wkładu w budowę zaufania oraz dokonania oceny kwestii związanych z granicami w tych regionach, po uzgodnieniu zakresu uprawnień z rządem Gruzji i po przeprowadzeniu konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami (z wyłączeniem działań terenowych w Abchazji i Osetii Południowej),

                           —

                           pomoc gruzińskiej straży granicznej i innym instytucjom rządowym w Tbilisi w realizacji całościowej, zintegrowanej strategii kontroli granic,

                           —

                           współpraca z gruzińskimi władzami w celu usprawnienia komunikacji między Tbilisi i granicą, w tym mentoring. Służyć temu będą kontakty i bliska współpraca na wszystkich szczeblach struktury dowodzenia między Tbilisi a granicą (z wyłączeniem działań terenowych w Abchazji i Osetii Południowej);

               i)

               przyczynianie się do realizacji polityki UE dotyczącej praw człowieka oraz wytycznych UE w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci i kobiet na obszarach dotkniętych konfliktem, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji w tym zakresie i reagowanie na tę sytuację.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje działania wykonywane przez SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym, bez uszczerbku dla kompetencji WP.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. wynosi 1 855 000 EUR.
   2.   Wydatki pokrywane w ramach kwoty określonej w ust. 1 kwalifikują się do finansowania od dnia 1 marca 2010 r. Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszelkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE bezzwłocznie przekazuje Radzie i Komisji bieżące informacje o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie lub instytucję Unii do współpracy ze SPUE jest wypłacane odpowiednio przez to państwo członkowskie lub instytucję Unii. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do Sekretariatu Generalnego Rady mogą być również zatrudnieni przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego mają obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel podlega zwierzchnictwu administracyjnemu wysyłającego państwa członkowskiego lub instytucji Unii; wypełnia on obowiązki związane z mandatem SPUE i działa w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu uzgadnia się odpowiednio ze stroną przyjmującą lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (3), w szczególności w odniesieniu do informacji niejawnych UE.
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Przedstawicielstwo Unii lub państwa członkowskie, zależnie od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie uzasadnione, możliwe do realizacji działania, zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkim członkom personelu bezpośrednio mu podlegającego, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa misji oparty na wytycznych Sekretariatu Generalnego Rady, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również zarządzanie zdarzeniami zagrażającymi bezpieczeństwu, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym kontraktowy personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po nim odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa w oparciu o wskaźniki ryzyka określone przez Sekretariat Generalny Rady dla obszaru prowadzenia misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszelkich uzgodnionych zaleceń wydawanych po regularnych ocenach bezpieczeństwa oraz dostarczanie WP, Radzie i Komisji pisemnych sprawozdań o wdrażaniu tych zaleceń i o innych kwestiach związanych z bezpieczeństwem w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie przedstawia WP i KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są rozprowadzane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE propaguje ogólną koordynację polityczną Unii. Pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii w terenie, aby zrealizować cele polityczne Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również z działaniami innych SPUE aktywnych w regionie, w szczególności SPUE ds. Kryzysu w Gruzji, z uwzględnieniem szczególnych celów jego mandatu. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i przedstawicielstwom Unii.
   2.   Szefowie przedstawicielstw Unii i szefowie misji państw członkowskich utrzymują ścisłą współpracę ze SPUE w terenie. Dokładają wszelkich starań, aby wspierać go w wykonywaniu mandatu. SPUE udziela szefowi EUMM Georgia wskazówek na temat polityki lokalnej. W miarę potrzeb SPUE i dowódca operacji cywilnych zasięgają wzajemnie swoich opinii. SPUE współpracuje również w terenie z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wykonanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Na zakończenie mandatu SPUE przedstawia WP, Radzie i Komisji sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2010 r.
   Artykuł 15
   Publikacja
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 lutego 2010 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 49 z 21.2.2006, s. 14.

      (2)  Dz.U. L 46 z 17.2.2009, s. 53.

      (3)  Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.


title: 2014/445/UE: Decyzja Rady z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i sześciu zastępców członków z Danii

text:
               10.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 201/25

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 lipca 2014 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków i sześciu zastępców członków z Danii

      (2014/445/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Danii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. W dniu 27 września 2010 r. decyzją Rady 2010/590/UE (3) Kirstine Helene BILLE została mianowana na stanowisko członka, a Steen Ole DAHLSTRØM i Carsten KISSMEYER-NIELSEN zostali mianowani na stanowisko zastępcy członka do dnia 25 stycznia 2015 r. W dniu 11 lutego 2014 r. decyzją Rady 2014/79/UE (4) Simon Mønsted STRANGE został mianowany na stanowisko członka, a Anker BOYE, Jane FINDAHL, Lars KRARUP i Michael ZIEGLER zostali mianowani na stanowiska zastępców członków do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Kirstine BILLE i Simona Mønsteda STRANGEGO.

               (3)

               Sześć stanowisk zastępców członków zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatów Ankera BOYE, Steena Olego DAHLSTRØMA, Jane FINDAHLA, Carstena KISSMEYERA-NIELSENA, Larsa KRARUPA i Michaela ZIEGLERA.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Jens Bo IVE, Mayor of Rudersdal Municipality,

                           —

                           Thomas Strecker Lerbak ADELSKOV, Mayor of Odsherred City Council;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           Kirstine BILLE, Deputy Mayor of Syddjurs Municipality,

                           —

                           Henrik BRADE JOHANSEN, Member of Lyngby-Taarbaek City Council,

                           —

                           Lotte CEDERSKJOLD ENGSIG-KARUP, Member of Aarhus City Council and Member of the Aarhus Municipal Authority,

                           —

                           Per NØRHAVE, Member of Ringsted City Council,

                           —

                           Marc PERERA CHRISTENSEN, Deputy Mayor of Aarhus City Council, Member of Aarhus Municipal Corporation and Member of Aarhus City Council,

                           —

                           John SCHMIDT ANDERSEN, Mayor of Frederikssund Municipality.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         P. C. PADOAN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

      (3)  Dz.U. L 260 z 2.10.2010, s. 20.

      (4)  Dz.U. L 44 z 14.2.2014, s. 48.


title: 2012/735/UE: Decyzja Rady z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony

text:
               21.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 354/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 31 maja 2012 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony
   (2012/735/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 19 stycznia 2009 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, negocjacji dotyczących wielostronnej umowy o handlu z państwami członkowskimi Wspólnoty Andyjskiej, które chciały zawrzeć umowę ambitną, kompleksową i zrównoważoną.

               (2)

               Negocjacje te zakończono, a Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”), została parafowana w dniu 23 marca 2011 r.

               (3)

               W art. 330 ust. 3 Umowy przewidziano jej tymczasowe stosowanie.

               (4)

               Umowę należy podpisać w imieniu Unii oraz tymczasowo stosować do czasu zakończenia procedur prowadzących do jej zawarcia.

               (5)

               Umowa nie narusza praw inwestorów z państw członkowskich do korzystania z lepszego traktowania przewidzianego w innych umowach związanych z inwestycjami, których dane państwo członkowskie i państwa andyjskie sygnatariusze są stronami.

               (6)

               Tymczasowe stosowanie Umowy ustanowione w niniejszej decyzji nie przesądza podziału kompetencji między Unię a jej państwa członkowskie zgodnie z Traktatami.

               (7)

               Zgodnie z art. 218 ust. 7 Traktatu Rada powinna upoważnić Komisję do zatwierdzenia niektórych ograniczonych zmian Umowy dotyczących oznaczeń geograficznych, które mają być przyjęte przez Komitet ds. Handlu, zgodnie z wnioskiem Podkomitetu ds. Własności Intelektualnej, na podstawie art. 209 ust. 2 Umowy.

               (8)

               Należy ustanowić właściwe procedury dotyczące ochrony tych oznaczeń geograficznych, które są objęte ochroną zgodnie z Umową.

               (9)

               Umowy nie należy interpretować jako przyznającej prawa lub nakładającej obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się w sądach i trybunałach Unii lub państw członkowskich,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej, podpisanie Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony, z zastrzeżeniem zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby(-ób) uprawnionej(-ych) do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 3
   1.   Unia stosuje Umowę tymczasowo, z wyjątkiem jej art. 2, art. 202 ust. 1, art. 291 i 292, jak przewidziano w art. 330 ust. 3 Umowy, do czasu zakończenia procedur jej zawarcia.
   2.   W celu ustalenia daty tymczasowego stosowania Umowy Rada ustali termin, w jakim powiadomienie, o którym mowa w jej art. 330 ust. 3, ma zostać przesłane Kolumbii i Peru. Powiadomienie to zawiera odniesienia do tych postanowień, których nie można stosować tymczasowo.
   3.   Data, od której Umowa będzie tymczasowo stosowana, zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
   Artykuł 4
   Do celów art. 209 ust. 2 Umowy Komisja w imieniu Unii zatwierdza zmiany do Umowy dotyczące oznaczeń geograficznych, które mają być przyjęte przez Komitet ds. Handlu, zgodnie z wnioskiem Podkomitetu ds. Własności Intelektualnej. W przypadku gdy zainteresowane strony nie mogą osiągnąć porozumienia w związku z zastrzeżeniami dotyczącymi oznaczeń geograficznych, Komisja przyjmuje takie stanowisko zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1).
   Artykuł 5
   1.   Nazwa chroniona na mocy dodatku 1 załącznika XIII (Wykazy oznaczeń geograficznych) do Umowy może być wykorzystywana przez dowolny podmiot wprowadzający do obrotu produkty rolne, środki spożywcze, wina, wina aromatyzowane lub napoje spirytusowe, które zgodne są z odpowiadającymi im specyfikacjami.
   2.   Państwa członkowskie i instytucje Unii zapewniają przestrzeganie ochrony przewidzianej w art. 210 Umowy również na wniosek zainteresowanej strony.
   Artykuł 6
   W celu przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych służących stosowaniu postanowień zawartych w dodatku 2A i dodatku 5 do załącznika II dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej i dodatku 1 do załącznika I dotyczącego znoszenia ceł w ramach Umowy zastosowanie ma art. 247a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).
   Artykuł 7
   Umowy nie można interpretować jako przyznającej prawa lub nakładającej obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się w sądach i trybunałach Unii lub państw członkowskich.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 31 maja 2012 r.

            W imieniu Rady

         P. OLSEN DYHR

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


title: 2008/121/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 17 grudnia 2007 r. zmieniająca decyzję EBC/2006/17 w sprawie rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2007/21)

text:
               16.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 42/83

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 17 grudnia 2007 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2006/17 w sprawie rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Banku Centralnego
   (EBC/2007/21)
   (2008/121/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 26 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2006/17 z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie rocznego sprawozdania finansowego Europejskiego Banku Centralnego (1) (EBC) nie określa szczególnych zasad kapitalizacji kosztów związanych z nabywaniem wartości niematerialnych i prawnych. Dla większej jasności wskazane jest dodanie zasady określającej obecną praktykę.

               (2)

               Artykuł 14 ust. 2 wytycznych EBC/2007/2 z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET2) (2) przewiduje, że system TARGET2 zastąpi obecny system TARGET. Krajowe banki centralne (KBC) państw członkowskich, które przyjęły euro (dalej: „uczestniczące państwa członkowskie”) dokonają migracji do systemu TARGET2 zgodnie z harmonogramem określonym w art. 13 wytycznych EBC/2007/2. Ponadto niektóre KBC państw członkowskich, które nie przyjęły euro, przyłączą się do systemu TARGET2 na podstawie odrębnej umowy z EBC i KBC uczestniczących państw członkowskich. Konieczna jest zatem zmiana odwołań do „TARGET” w decyzji EBC/2006/17,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Poprawki
   W decyzji EBC/2006/17 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               dodaje się art. 10a w brzmieniu:
               „Artykuł 10a
               Instrumenty syntetyczne
               W zakresie rachunkowości instrumenty syntetyczne traktuje się zgodnie z art. 9a wytycznych EBC/2006/16.”;

               2)

               w załączniku I do decyzji EBC/2006/17 wprowadza się zmiany określone w załączniku I do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Postanowienie końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 17 grudnia 2007 r.

            Prezes EBC

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  Dz.U. L 348 z 11.12.2006, str. 38.

      (2)  Dz.U. L 237 z 8.9.2007, str. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku I do decyzji EBC/2006/17 wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w tabeli zatytułowanej „Aktywa”, w odniesieniu do pozycji bilansowej 11.2 („Aktywa rzeczowe i wartości niematerialne i prawne”), na końcu kolumny zatytułowanej „Zasada wyceny” dodaje się zdanie w brzmieniu:
                  „Koszt wartości niematerialnych i prawnych obejmuje cenę nabycia danego składnika majątkowego. Pozostałe bezpośrednie i pośrednie koszty podlegają odpisaniu na wydatki.”;

                  2)

                  w następujących postanowieniach słowo „TARGET” zastępuje się słowami „TARGET/TARGET2”:

                              a)

                              w tabeli zatytułowanej „Aktywa”, w pozycji bilansowej 9.3; oraz

                              b)

                              w tabeli zatytułowanej „Pasywa”, w pozycjach bilansowych 6 i 10.2.


title: Decyzja Rady z dnia 21 lipca 2003 r. dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0589

Dziennik Urzędowy L 199 , 07/08/2003 P. 0019 - 0019

		Decyzja Radyz dnia 21 lipca 2003 r.dotycząca zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile(2003/589/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170 ust. 2 w związku z jego art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja, w imieniu Wspólnoty, wynegocjowała z Republiką Chile Umowę o współpracy naukowej i technologicznej.(2) Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty w dniu 23 września 2002 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem możliwości zawarcia w późniejszym terminie.(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chile zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 11 Umowy.Sporządzono w Brukseli, dnia 21 lipca 2003 r.W imieniu RadyF. FrattiniPrzewodniczący[1] Wniosek złożony dnia 24 lutego 2003 r. (dotychczas niepublikowany w Dzienniku Urzędowym).[2] Opinia wydana dnia 3 czerwca 2003 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 7 października 2003 r. zmieniająca załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG oraz załączniki I i II do decyzji 93/198/EWG w odniesieniu do uaktualnienia wzoru świadectw zdrowia dla owiec i kóz (notyfikowana jako dokument numer C(2003) 3511)Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0708

Dziennik Urzędowy L 258 , 10/10/2003 P. 0011 - 0034

		Decyzja Komisjiz dnia 7 października 2003 r.zmieniająca załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG oraz załączniki I i II do decyzji 93/198/EWG w odniesieniu do uaktualnienia wzoru świadectw zdrowia dla owiec i kóz(notyfikowana jako dokument numer C(2003) 3511)(Tekst mający znaczenie dla EOG)(2003/708/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 [2], w szczególności jej art. 11,uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 2003/50/WE [4], w szczególności jej art. 14 ust. 2,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Wzór świadectwa weterynaryjnego do celów handlu owcami i kozami przeznaczonymi do hodowli jest ustalony we wzorze III załącznika E do dyrektywy 91/68/EWG.(2) Decyzja Komisji 93/198/EWG z dnia 17 lutego 1993 r., ostatnio zmieniona decyzją 2002/261/WE [5], ustanawia wzorcowe warunki zdrowotne zwierząt i wzory świadectw weterynaryjnych przy przywozie udomowionych owiec i kóz z państw trzecich [6].(3) Zgodnie z załącznikiem VIII rozdział A część I oraz załącznikiem IX rozdział E do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1234/2003 [8], niektóre ograniczenia w handlu i przy przywozie owiec i kóz zostały usunięte, pod warunkiem że zwierzęta mają genotyp białka prionowego ARR/ARR.(4) Konieczne jest zbliżenie wzoru III świadectwa zdrowia zwierząt w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG ze wzorem świadectw w załącznikach I i II do decyzji 93/198/EWG wraz z uaktualnionymi przepisami.(5) Dyrektywa 91/68/EWG i decyzja 93/198/EWG powinny dlatego zostać odpowiednio zmienione.(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Wzór III załącznika E do dyrektywy 91/68/EWG zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszej decyzji.Artykuł 2W decyzji 93/198/EWG wprowadza się następujące zmiany:1) Załącznik I zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do niniejszej decyzji.2) Załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszej decyzji.Artykuł 3Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 13 października 2003 r.Artykuł 4Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 7 października 2003 r.W imieniu KomisjiDavid ByrneCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 28.[2] Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36.[3] Dz.U. L 46 z 19.2.1991, str. 19.[4] Dz.U. L 169 z 8.7.2003, str. 51.[5] Dz.U. L 86 z 6.4.1993, str. 34.[6] Dz.U. L 91 z 6.4.2002, str. 31.[7] Dz.U. L 147 z 31.5.2001, str. 1.[8] Dz.U. L 173 z 11.7.2003, str. 6.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK I"+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++"--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK II"ZAŁĄCZNIK I+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++"--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK III"ZAŁĄCZNIK II+++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF ++++++++++ TIFF +++++"--------------------------------------------------


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 492/09/COL z dnia 2 grudnia 2009 r. Skarga Norsk Lotteridrift ASA dotycząca domniemanej pomocy państwa na rzecz Norsk Tipping AS (Norwegia)

text:
               24.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 157/12

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 492/09/COL
   z dnia 2 grudnia 2009 r.
   Skarga Norsk Lotteridrift ASA dotycząca domniemanej pomocy państwa na rzecz Norsk Tipping AS (Norwegia)
   URZĄD NADZORU EFTA (1),
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2), w szczególności jego art. 61 do 63 oraz protokół 26 do tego porozumienia,
   uwzględniając Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (3), w szczególności jego art. 24,
   uwzględniając art. 1 ust. 3 część I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale (4),
   uwzględniając wytyczne Urzędu w sprawie stosowania i wykładni art. 61 i 62 Porozumienia EOG (5),
   A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
   I.   STAN FAKTYCZNY

   1.   Procedura

   Dnia 12 października 2004 r. do Urzędu wpłynęła skarga przedsiębiorstwa Norsk Lotteridrift ASA dotycząca domniemanej pomocy państwa na rzecz Norsk Tipping AS (nr referencyjny 295765).
   Pismem z dnia 22 października 2004 r. (nr referencyjny 296715) Urząd zwrócił się do skarżącego o dostarczenie dodatkowych informacji dotyczących pewnych konkretnych elementów.
   Pismem z dnia 15 listopada 2004 r. (nr referencyjny 299345) skarżący dostarczył Urzędowi odpowiedzi na podnoszone kwestie.
   Pismem z dnia 8 grudnia 2004 r. (nr referencyjny 300861) Urząd dostarczył władzom norweskim kopię skargi i poprosił o przekazanie uwag i dodatkowych informacji.
   Pismem z dnia 10 lutego 2005 r. (nr referencyjny 308469) władze norweskie przekazały Urzędowi swoje uwagi i dodatkowe informacje.
   Po tym dniu nie nastąpiła już żadna wymiana korespondencji.
   Pismem z dnia 12 marca 2008 r. (nr referencyjny 469510) prawnik reprezentujący stronę skarżącą poinformował Urząd, że przedsiębiorstwo Norsk Lotteridrift ASA zostało rozwiązane i nie pragnie nadawać dalszego biegu skardze, która w związku z tym została wycofana.
   2.   Podstawy złożenia skargi

   Norsk Lotteridrift ASA było największym na rynku norweskim przedsiębiorstwem prowadzącym działalność w zakresie tzw. automatów AWP (z ang. Amusement With Prize, automaty do gier). Norsk Tipping AS jest największym przedsiębiorstwem gier hazardowych w Norwegii, stanowiącym w całości własność norweskiego skarbu państwa. Do 2003 r. Norsk Tipping AS nie prowadziło działalności na rynku automatów AWP.
   Przyjęte w czerwcu 2003 r. przepisy dały Norsk Tipping AS wyłączność na eksploatację takich maszyn. Począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. Norsk Tipping AS miało być jedynym przedsiębiorstwem eksploatującym automaty AWP w Norwegii.
   W okresie przejściowym (czerwiec 2003 r. – styczeń 2006 r.) Norsk Tipping AS rozpoczęło wprowadzanie swoich pierwszych automatów AWP, a działający operatorzy, wraz ze stopniowym wygasaniem ważności zezwoleń na eksploatację takich maszyn, zmuszeni byli do wycofywania się z rynku. W okresie przejściowym Norsk Lotteridrift ASA oraz Norsk Tipping AS konkurowały zatem ze sobą na tym samym rynku. Obecnie Norsk Tipping AS posiada wyłączność na eksploatację AWP na rynku norweskim (6).
   W swojej skardze Norsk Lotteridrift ASA zarzuciło, że w takich okolicznościach, tj. w sytuacji gdy Norsk Tipping AS konkurowało z innymi operatorami eksploatującymi automaty AWP, przyjęcie dwóch środków na rzecz Norsk Tipping AS zakłóciło konkurencję i wpłynęło na wymianę handlową między umawiającymi się stronami.
   Skarżący odnosił się do dwóch następujących elementów:

               —

               po pierwsze, Norsk Tipping AS nie odprowadzało podatku od przedsiębiorstw, podczas gdy operatorzy prywatni podlegali takiemu obowiązkowi podatkowemu (2.1),

               —

               po drugie, skarżący twierdził, że Norsk Tipping AS cieszyło się dużo większą elastycznością, jeśli chodzi o określanie, jaką część dochodów przeznaczyć na cele dobroczynne, ze względu na fakt, że odprowadzało ono tego typu kwoty ze swojej nadwyżki netto, podczas gdy operatorzy prywatni musieli odprowadzać na cele dobroczynne 40 % dochodu uzyskiwanego z każdego automatu (2.2).

         2.1.   Zwolnienie z podatku od przedsiębiorstw

   Sekcja 2-30(g) nr 3 (poprzednio nr 5) norweskiej ustawy podatkowej nr 14 z dnia 26 marca 1999 r. stanowi, że Norsk Tipping AS zwolnione jest z podatku od przedsiębiorstw. Przepisy te należy odczytywać w związku z ustawą nr 103 z dnia 28 sierpnia 1992 r. dotyczącą gier pieniężnych (zwaną dalej „ustawą o grach pieniężnych”), która zobowiązywała Norsk Tipping AS do wpłacania całych swoich dochodów po zasileniu rezerw funduszu inwestycyjnego (7).
   Strona skarżąca, która zobowiązana była uiszczać podatek od przedsiębiorstw, twierdziła, że zwolnienie przedsiębiorstwa Norsk Tipping AS z takiego obowiązku stanowiło pomoc państwa.
   2.2.   Możliwość określania przez Norsk Tipping AS swoich własnych dochodów

   Rozporządzenie nr 960 z dnia 22 września 2000 r. dotyczące zezwoleń na instalację automatów AWP określało, że takie zezwolenia udzielane są pod warunkiem spełnienia następujących wymogów: co najmniej 40 % nadwyżki uzyskiwanej z każdego automatu przekazywane jest na cele dobroczynne, maksymalnie 20 % otrzymuje właściciel pomieszczeń, w których automat jest zainstalowany, a operator zatrzymuje maksymalnie 40 %. Rozporządzenie to nie miało zastosowania do Norsk Tipping AS (8).
   Działalność Norsk Tipping AS regulowana była przepisami ustawy o grach pieniężnych, na mocy których dochód Norsk Tipping AS, po zasileniu rezerw, miał być wpłacany na cele dobroczynne.
   Strona skarżąca twierdziła, że Norsk Tipping AS cieszyło się dużo większą elastycznością niż jego konkurenci. Utrzymywała ona, że „chodzi o dwie zupełnie różne rzeczy – odprowadzanie na cele dobroczynne części nadwyżki netto uzyskanej ze wszystkich rodzajów działalności przedsiębiorstwa łącznie w porównaniu z odprowadzaniem na takie cele stałego odsetka nadwyżki uzyskiwanej z każdego automatu, niezależnie od ogólnych zysków przedsiębiorstwa”. Norsk Lotteridrift ASA uważało, że Norsk Tipping AS cieszyło się większą elastycznością, jeśli chodzi o określanie swojego budżetu, a zwłaszcza przy podejmowaniu decyzji o dokonaniu niezbędnych inwestycji, gdy sytuacja tego wymagała. Przepisy nie zawierały żadnych ograniczeń co do wysokości rezerw funduszu inwestycyjnego ani nie określały minimalnych kwot, jakie należało wpłacać na cele dobroczynne. Norsk Tipping AS miało możliwość odpowiedniego zasilenia rezerw na takie inwestycje, podczas gdy możliwości jego konkurentów, takich jak Lotteridrift ASA, w tym zakresie były znaczenie mniejsze.
   Strona skarżąca twierdziła, że taka korzyść stanowiła pomoc w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG.
   II.   OCENA

   1.   Istnienie pomocy państwa

   Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi:

      „Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Porozumienia, wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między Umawiającymi się Stronami”.

   W swojej ocenie skargi Urząd zbada po kolei obie podstawy złożenia skargi.
   2.   Zwolnienie z podatku od przedsiębiorstw

   Pomoc musi być przyznana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych.
   Urząd jest zdania, że udzielając zwolnienia, norweski skarb państwa zrezygnował z dochodów podatkowych, jakie otrzymałby w przeciwnym przypadku. Brak takich środków stanowi obciążenie dla zasobów państwowych w związku z opłatami, które normalnie regulowane są z budżetu przedsiębiorstw (9). Strata wpływów podatkowych jest równoznaczna z konsumpcją środków publicznych w formie wydatków finansowych (10). Urząd jest zatem zdania, że fakt zwolnienia Norsk Tipping AS z podatku dochodowego od początku oznaczał konsumpcję środków publicznych.
   Ponadto środek musi mieć charakter selektywny w tym sensie, że sprzyja „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów”. Aby ocenić, czy dany środek ma charakter selektywny, Urząd zbada, czy w ramach danego systemu prawnego przynosi on korzyść niektórym przedsiębiorstwom w stosunku do innych przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym. Należy w związku z tym wpierw określić wspólny lub „normalny” reżim obowiązującego systemu podatkowego, stanowiący ramy odniesienia.
   Urząd jest zdania, że ramami odniesienia do celów oceny selektywności środka jest norweska ustawa podatkowa, która jednoznacznie przewiduje w swojej sekcji 2.30 (g) nr 3 zwolnienie podatkowe na korzyść Norsk Tipping AS.
   Właśnie w stosunku do tego wspólnego lub „normalnego” reżimu podatkowego Urząd powinien następnie ocenić i ustalić ewentualny selektywny charakter korzyści przyznanych przez omawiany środek podatkowy, wykazując, że środek ten stanowi odstępstwo od wspólnego reżimu, ponieważ wprowadza zróżnicowanie podmiotów gospodarczych znajdujących się, w świetle celu wyznaczonego systemowi podatkowemu danego państwa EFTA, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.
   Urząd jest zdania, prima facie, że środek ma charakter selektywny, ponieważ zwolnienie przysługuje jedynie przedsiębiorstwu Norsk Tipping.
   Jak wspomniano powyżej, Norsk Tipping AS, a faktycznie sam sektor gier hazardowych, podlegają w Norwegii specjalnym regulacjom prawnym. Istnieją ograniczenia zarówno w zakresie podmiotów, które mogą świadczyć tego rodzaju usługi, samej realizacji takich usług, a także wykorzystania uzyskiwanych tą drogą dochodów. Obecnie żaden inny operator nie może oferować gier podobnych do gier oferowanych przez Norsk Tipping AS, ponieważ przedsiębiorstwo to posiada wyłączne prawa do oferowania szeregu różnorodnych gier pieniężnych. Takie ograniczenia prawne, zarówno pod względem dostępu do rynku, jak i świadczenia usług, zostały zatwierdzone zarówno przez Trybunał Sprawiedliwości, jak i Trybunał EFTA w świetle aspektów moralnych, religijnych i kulturowych oraz szkód, jakie pod względem moralnym i finansowym gry hazardowe mogą wyrządzić poszczególnym jednostkom i społeczeństwu (11).
   Przed wprowadzeniem wyłączności na automaty AWP strona skarżąca, Norsk Lotteridrift ASA i inni prywatni operatorzy automatów do gier prowadzili działalność na rynku i zobowiązani byli regularnie odprowadzać podatek dochodowy, podlegając równocześnie specjalnym regulacjom prawnym w dziedzinie automatów AWP, na mocy których mogli zatrzymać do 40 % nadwyżki uzyskiwanej z eksploatacji każdej z maszyn (12).
   Operatorzy świadczący inne usługi w zakresie gier hazardowych, tacy jak Norsk Rikstoto – organizator zakładów wzajemnych na wyścigach konnych lub organizacje charytatywne, które organizują różnego rodzaju loterie, podlegają innym regulacjom prawnym. Wspólną cechę stanowi w tym wypadku fakt, że zasadniczo wszystkie dochody uzyskiwane ze świadczenia tego typu usług są przeznaczane na specjalne cele dobroczynne. Z tego względu działalność w zakresie AWP była jedyna w swoim rodzaju, ponieważ umożliwiała prywatnym operatorom zachowywanie dochodów uzyskiwanych z gier pieniężnych.
   Dochody uzyskiwane przez Norsk Tipping AS były ustawowo pobierane i przekazywane na cele sportowe, kulturalne oraz – od 2006 r. – także na humanitarne i społeczne, zob. sekcja 10 ustawy o grach hazardowych nr 103 z dnia 28 sierpnia 1992 r. (lov om pengespill). Zatem w przypadku Norsk Tipping AS, zwykły podatek dochodowy jest zastąpiony innego rodzaju „opodatkowaniem”.
   O ile zatem Norsk Tipping jest zwolniony z podatku dochodowego, jego dochody i tak podlegają innej formie opodatkowania, a zatem przedsiębiorstwo nie może ich zatrzymać. Urząd jest zdania, że zważywszy na okoliczności sprawy, odmienne traktowanie Norsk Tipping uzasadnione jest względami związanymi z logiką systemu redystrybucji dochodów uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo gier hazardowych znajdujące się w sytuacji monopolu.
   W związku z powyższym, uwzględniając specyficzny charakter usług w sektorze gier hazardowych oraz obowiązujące w nim przepisy, Urząd uważa, że sytuacja faktyczna i prawna, w jakiej znajduje się Norsk Tipping AS, nie jest porównywalna do sytuacji przedsiębiorstwa podlegającego zwykłemu podatkowi dochodowemu, ani do sytuacji byłego prywatnego operatora automatów do gry ani innych rodzajów przedsiębiorstw komercyjnych. W związku z tym zwolnienie Norsk Tipping AS ze zwykłego podatku dochodowego nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG.
   3.   Możliwość określania przez Norsk Tipping AS swoich własnych dochodów

   Drugą kwestią poruszoną w skardze był fakt, iż Norsk Tipping AS cieszył się większą swobodą, jeśli chodzi o swoje dochody niż prywatni operatorzy eksploatujący automaty AWP. Podczas gdy prywatni operatorzy mieli odprowadzać 40 % nadwyżki uzyskiwanej z automatów AWP na cele dobroczynne, Norsk Tipping AS miał wpłacać cały swój dochód na takie cele. Wysokość tych dochodów była jednak w dużym stopniu uzależniona od decyzji Norsk Tipping AS o przeznaczeniu środków na fundusz inwestycyjny i ogólnie – od sposobu, w jaki pieniądze te były wydawane. Skarżący twierdził, że prywatni operatorzy nie mieli takiej możliwości, ponieważ część dochodów, jaką mieli odprowadzać na cele dobroczynne, była określana w oparciu o sztywne zasady.
   Urząd nie może stwierdzić, że w tym wypadku rzeczywiście zaistniało zaangażowanie zasobów państwowych w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienie EOG. Zgodnie z wnioskami Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Preussen Elektra (13) Urząd uznaje obowiązek przeznaczania pewnej części dochodów na cele dobroczynne za interwencję państwa wynikającą z norweskiego rozporządzenia określającego zasady tworzenia rezerw przez Norsk Tipping AS nr 797 z dnia 8 czerwca 1998 r., która nie prowadzi jednak do utraty dochodów przez skarb państwa. Ponadto Urząd dochodzi do tych samych wniosków, jeśli chodzi o selektywny charakter pomocy, w tym pod względem różnic między sytuacją prywatnych operatorów automatów do gier a Norsk Tipping AS.
   4.   Wniosek

   W związku z powyższym Urząd jest zdania, iż zwolnienie Norsk Tipping AS ze zwykłego podatku dochodowego i możliwość określania przez to przedsiębiorstwo swoich własnych dochodów nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zwolnienie podatkowe, przyznane przedsiębiorstwu Norsk Tipping AS na mocy sekcji 2.30 (g) nr 3 norweskiej ustawy podatkowej, oraz możliwość określania przez Norsk Tipping AS swoich własnych dochodów nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Norwegii.
   Artykuł 3
   Jedynie wersja w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2009 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Per SANDERUD

            Przewodniczący

         Kristján A. STEFÁNSSON

            Członek Kolegium

      (1)  Zwany dalej „Urzędem”.

      (2)  Zwane dalej „Porozumieniem EOG”.

      (3)  Zwane dalej „porozumieniem o nadzorze i Trybunale”.

      (4)  Zwanego dalej „protokołem 3”.

      (5)  Wytyczne w sprawie stosowania i wykładni art. 61 i 62 Porozumienia EOG oraz art. 1 protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, przyjęte i wydane przez Urząd w dniu 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994, s. 1 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994, s. 1 (w dalszej części zwane „wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa”). Zaktualizowana wersja wytycznych dotyczących pomocy państwa jest opublikowana na stronie internetowej Urzędu: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

      (6)  Zasadność przyznania wyłączności została podtrzymana przez Trybunał EFTA w sprawie E-1/06 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii [2007] EFTA, Ct. Rep. 20.

      (7)  Celem inwestycji jest zapewnienie, aby potrzeby przedsiębiorstwa w zakresie inwestycji mogły być zaspokojone odpowiednim kapitałem.

      (8)  Od momentu złożenia skargi w rozporządzeniu wprowadzono istotne zmiany, jednakże na potrzeby niniejszego dokumentu Urząd nie widzi potrzeby opisywania tych zmian.

      (9)  Sprawa C-156/98, Niemcy przeciwko Komisji [2000], Rec. I-6857, pkt 26.

      (10)  Zob. m.in. sekcja 3(3) wytycznych dotyczących pomocy państwa odnoszących się do wykorzystywania zasad pomocy państwa do środków dotyczących bezpośredniego opodatkowania przedsiębiorstw.

      (11)  Zob. sprawa E-1/06 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii, cytowane powyżej, w akapicie 29 z dodatkowymi odniesieniami.

      (12)  Pozostałe 60 % dzielone było między działalność charytatywną i właściciela pomieszczeń, zob. część dot. stanu faktycznego.

      (13)  Sprawa C-379/98 Preussen Elektra AG przeciwko Schleswag AG [2001] Rec. I 2099, pkt 54–67.


title: 2009/781/WE: Decyzja Komisji z dnia 22 października 2009 r. zmieniająca decyzję 2009/379/WE określającą kwoty, które na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 378/2007, (WE) nr 479/2008 i (WE) nr 73/2009 udostępnia się EFRROW, oraz kwoty dostępne na wydatki w ramach EFRG

text:
               23.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 278/60

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 22 października 2009 r.
   zmieniająca decyzję 2009/379/WE określającą kwoty, które na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 378/2007, (WE) nr 479/2008 i (WE) nr 73/2009 udostępnia się EFRROW, oraz kwoty dostępne na wydatki w ramach EFRG
   (2009/781/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (1), w szczególności jego art. 12 ust. 2 i 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji Komisji 2009/379/WE (2) określono kwoty, które na mocy art. 10 ust. 2 i art. 143d rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (3), art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 378/2007 (4), art. 190a rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (5) oraz art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 3, art. 134 i art. 135 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (6) udostępnia się Europejskiemu Funduszowi Rolnemu na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), oraz kwoty dostępne na wydatki w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG).

               (2)

               W art. 136 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 państwom członkowskim umożliwia się przesunięcie do EFRROW kwoty obliczonej zgodnie z art. 69 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 z roku budżetowego 2011, zamiast zastosowania przepisów art. 69 ust. 6 lit. a) tego rozporządzenia.

               (3)

               Kwoty udostępnione do przesunięcia zostały obliczone i ustalone w załączniku III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 639/2009 z dnia 22 lipca 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do wsparcia specjalnego (7).

               (4)

               Niemcy i Szwecja podjęły decyzję o zastosowaniu art. 136 rozporządzenia (WE) nr 73/2009.

               (5)

               Decyzja Komisji 2008/788/WE z dnia 3 października 2008 r. ustalająca kwoty netto wynikające ze stosowania dobrowolnej modulacji w Portugalii dla lat kalendarzowych 2009–2012 (8) została uchylona i zastąpiona decyzją Komisji 2009/780/WE (9) w celu uwzględnienia decyzji Portugalii o niestosowaniu dobrowolnej modulacji dla roku kalendarzowego 2009.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2009/379/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Załącznik do decyzji 2009/379/WE zastępuje się tekstem określonym w załączniku do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 października 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Mariann FISCHER BOEL

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 117 z 12.5.2009, s. 10.

      (3)  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 95 z 5.4.2007, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 30 z 31.1.2009, s. 16.

      (7)  Dz.U. L 191 z 23.7.2009, s. 17.

      (8)  Dz.U. L 271 z 11.10.2008, s. 44.

      (9)  Zob. s. 59 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK

                        (mln EUR)

                        Rok budżetowy

                        Kwoty udostępnione na rzecz EFRROW

                        Saldo netto udostępnione na wydatki EFRG

                        Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003

                        Artykuł 143d rozporządzenia (WE) nr 1782/2003

                        Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 73/2009

                        Artykuł 134 rozporządzenia (WE) nr 73/2009

                        Artykuł 135 rozporządzenia (WE) nr 73/2009

                        Artykuł 136 rozporządzenia (WE) nr 73/2009

                        Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2007

                        Artykuł 190a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007

                        2007

                        984

                        22

                        44 753

                        2008

                        1 241

                        22

                        362

                        44 592

                        2009

                        1 305,7

                        22

                        424

                        40,66

                        44 886,64

                        2010

                        1 867,1

                        22

                        397

                        82,11

                        44 777,79

                        2011

                        2 095,3

                        22

                        484

                        51,6

                        403,9

                        122,61

                        44 437,59

                        2012

                        2 355,3

                        22

                        484

                        51,6

                        372,3

                        122,61

                        44 685,19

                        2013

                        2 640,9

                        22

                        484

                        51,6

                        334,9

                        122,61

                        44 917,99”