title: Decyzja Rady 2009/968/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia przepisów dotyczących poufności informacji Europolu

text:
               17.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/17

      DECYZJA RADY 2009/968/WSiSW
   z dnia 30 listopada 2009 r.
   w sprawie przyjęcia przepisów dotyczących poufności informacji Europolu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając decyzję Rady 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiającą Europejski Urząd Policji (Europol) (1) (dalej zwaną „decyzją o Europolu”), w szczególności jej art. 40,
   uwzględniając projekt przepisów przedstawiony przez zarząd,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze to, że zgodnie z decyzją o Europolu, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego, przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące poufności informacji uzyskanych lub wymienianych przez Europol (dalej zwane „przepisami”),
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:

      ROZDZIAŁ I

      DEFINICJE I ZAKRES STOSOWANIA

   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszych przepisów,

               a)

               „przetwarzanie danych” lub „przetwarzanie” oznacza każdą operację lub ciąg operacji dokonywanych na danych osobowych lub nieosobowych – także metodami automatycznej obróbki danych – takich jak gromadzenie, zapisywanie, porządkowanie, przechowywanie, dostosowywanie lub przekształcanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie przez przekazanie, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób, zestawianie lub łączenie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie;

               b)

               „strona trzecia” oznacza podmiot, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 decyzji o Europolu;

               c)

               „Komitet ds. Bezpieczeństwa” oznacza komitet złożony z przedstawicieli państw członkowskich i Europolu, o którym mowa w art. 4;

               d)

               „koordynator ds. bezpieczeństwa” oznacza zastępcę dyrektora, któremu dyrektor powierza – na mocy art. 38 ust. 2 decyzji o Europolu – prócz innych zadań, koordynowanie i kontrolę działań w zakresie bezpieczeństwa;

               e)

               „urzędnicy ds. bezpieczeństwa” oznaczają pracowników Europolu wyznaczonych przez dyrektora jako osoby odpowiedzialne za kwestie związane z bezpieczeństwem, zgodnie z art. 6;

               f)

               „podręcznik dotyczący bezpieczeństwa” oznacza podręcznik wdrażający niniejsze przepisy, który ma zostać przygotowany zgodnie z art. 7;

               g)

               „poziom klauzuli” oznacza klauzulę tajności nadaną dokumentowi przetwarzanemu przez Europol lub za pośrednictwem Europolu, o której mowa w art. 10;

               h)

               „pakiet bezpieczeństwa” oznacza określoną kombinację środków bezpieczeństwa, jakie należy zastosować do danej informacji w zależności od poziomu klauzuli Europolu, o której mowa w art. 10;

               i)

               „poziom podstawowej ochrony” oznacza poziom ochrony, który jest stosowany do wszystkich informacji przetwarzanych przez Europol lub za pośrednictwem Europolu, z wyjątkiem informacji wyraźnie oznaczonych lub łatwo rozpoznawalnych jako informacje publiczne, o którym mowa w art. 10 ust. 1;

               j)

               „pracownicy” oznaczają pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników kontraktowych, określonych w art. 39 ust. 4 decyzji o Europolu;

               k)

               „informacje niejawne Europolu” oznaczają wszelkie informacje lub materiały w dowolnej formie, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby w różnym stopniu wyrządzić szkodę podstawowym interesom Europolu lub interesom co najmniej jednego państwa członkowskiego i które wymagają stosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa określonych w art. 7 ust. 2 lit. b).

         Artykuł 2
   Zakres stosowania
   1.   Niniejsze przepisy ustanawiają środki bezpieczeństwa, które mają być stosowane do wszystkich informacji przetwarzanych przez Europol lub za pośrednictwem Europolu.
   2.   Kanały łączności między Europolem a jednostkami krajowymi państw członkowskich, o których mowa w art. 8 decyzji o Europolu, zapewniają poziom ochrony równoważny poziomowi zapewnianemu przez te środki. Wspólna norma dotycząca tych kanałów łączności jest zatwierdzana przez Komitet ds. Bezpieczeństwa.
   3.   W załączniku przedstawiono zestawienie poziomów klauzuli Europolu, o których mowa w art. 10, oraz równoważne oznaczenia stosowane obecnie przez państwa członkowskie w przypadku informacji objętych tymi poziomami klauzuli. Gdy państwo członkowskie informuje inne państwa członkowskie i Europol o jakichkolwiek zmianach w jego przepisach krajowych dotyczących poziomów klauzuli lub równoważnych oznaczeń, Europol opracowuje zmienioną wersję zestawienia zawartego w załączniku. Przynajmniej raz do roku Komitet ds. Bezpieczeństwa ocenia, czy zestawienie jest aktualne.

      ROZDZIAŁ II

      ODPOWIEDZIALNOŚĆ W ZAKRESIE BEZPIECZEŃSTWA

   Artykuł 3
   Odpowiedzialność państw członkowskich
   1.   Państwa członkowskie zobowiązują się zapewnić, by informacje Europolu zostały objęte na ich terytorium poziomem ochrony równoważnym poziomowi ochrony, który zapewniają środki bezpieczeństwa ustanowione w niniejszych przepisach.
   2.   Państwa członkowskie zobowiązują się do informowania koordynatora ds. bezpieczeństwa o wszystkich naruszeniach bezpieczeństwa, które mogą zagrozić interesom Europolu lub państwa członkowskiego. W tym ostatnim przypadku dane państwo członkowskie jest również bezpośrednio informowane przez jednostkę krajową.
   Artykuł 4
   Komitet ds. Bezpieczeństwa
   1.   Ustanawia się Komitet ds. Bezpieczeństwa złożony z przedstawicieli państw członkowskich i Europolu; komitet zbiera się przynajmniej dwa razy w roku.
   2.   Zadaniem Komitetu ds. Bezpieczeństwa jest doradzanie zarządowi i dyrektorowi Europolu w kwestiach związanych z polityką bezpieczeństwa, w tym stosowania podręcznika dotyczącego bezpieczeństwa.
   3.   Komitet ds. Bezpieczeństwa ustanawia swój regulamin wewnętrzny. Posiedzeniom Komitetu ds. Bezpieczeństwa przewodniczy koordynator ds. bezpieczeństwa.
   Artykuł 5
   Koordynator ds. bezpieczeństwa
   1.   Koordynator ds. bezpieczeństwa jest ogólnie odpowiedzialny za wszystkie kwestie dotyczące bezpieczeństwa, w tym środki bezpieczeństwa określone w niniejszych przepisach i w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa. Koordynator ds. bezpieczeństwa monitoruje wprowadzanie w życie przepisów dotyczących bezpieczeństwa i informuje dyrektora o wszystkich naruszeniach bezpieczeństwa. W poważnych przypadkach dyrektor informuje zarząd. Jeśli takie naruszenia mogą zagrażać interesom państwa członkowskiego, informuje się również to państwo członkowskie.
   2.   Koordynator ds. bezpieczeństwa jest odpowiedzialny bezpośrednio przed dyrektorem Europolu.
   3.   Koordynator ds. bezpieczeństwa jest sprawdzany do najwyższego poziomu zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi mającymi zastosowanie w państwie członkowskim, którego obywatelem jest koordynator ds. bezpieczeństwa.
   Artykuł 6
   Urzędnicy ds. bezpieczeństwa
   1.   Urzędnicy ds. bezpieczeństwa wspierają dyrektora we wdrażaniu środków bezpieczeństwa określonych w niniejszych przepisach i w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa. Urzędnicy ds. bezpieczeństwa są odpowiedzialni bezpośrednio przed koordynatorem ds. bezpieczeństwa. Szczególne zadania urzędników ds. bezpieczeństwa to:

               a)

               instruowanie, wspieranie i doradzanie wszystkim osobom w Europolu – jak również każdej innej osobie zaangażowanej w działania związane z Europolem, która podlega szczególnemu obowiązkowi zachowania dyskrecji lub poufności – w odniesieniu do ich obowiązków przewidzianych w niniejszych przepisach i w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa;

               b)

               wprowadzanie w życie przepisów dotyczących bezpieczeństwa, wyjaśnianie naruszeń tych przepisów oraz natychmiastowe ich zgłaszanie koordynatorowi ds. bezpieczeństwa;

               c)

               regularne sprawdzanie, na podstawie oceny ryzyka, czy środki bezpieczeństwa są odpowiednie; w tym celu co do zasady przynajmniej raz w miesiącu – i w wyjątkowych przypadkach zawsze gdy zostanie to uznane za konieczne – składają koordynatorowi ds. bezpieczeństwa sprawozdanie oraz przedstawiają stosowne zalecenia i rady;

               d)

               wypełnianie zadań powierzonych im na mocy niniejszych przepisów lub w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa; oraz

               e)

               wypełnianie innych zadań powierzonych im przez koordynatora ds. bezpieczeństwa.

         2.   Urzędnicy ds. bezpieczeństwa są sprawdzani do stosownego poziomu zależnie od wykonywanych przez nich obowiązków i zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi mającymi zastosowanie w państwach członkowskich, których są obywatelami.
   Artykuł 7
   Podręcznik dotyczący bezpieczeństwa, procedura i treść
   1.   Podręcznik dotyczący bezpieczeństwa jest przyjmowany przez zarząd po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Bezpieczeństwa.
   2.   Podręcznik dotyczący bezpieczeństwa zawiera wskazówki dotyczące zarządzania i wsparcia w zakresie bezpieczeństwa zgodnie z wymogami prowadzenia działalności i określa podejście Europolu do zarządzania bezpieczeństwem. Podręcznik dotyczący bezpieczeństwa zawiera:

               a)

               szczegółowe przepisy dotyczące środków bezpieczeństwa, które mają być stosowane w ramach Europolu w celu zapewnienia poziomu podstawowej ochrony, o którym mowa w art. 10 ust. 1 niniejszych przepisów; podstawą takich środków są art. 35 i art. 41 ust. 2 decyzji o Europolu, z uwzględnieniem jej art. 40 ust. 3; oraz

               b)

               szczegółowe przepisy dotyczące środków bezpieczeństwa związanych z różnymi poziomami klauzuli Europolu i odpowiadającymi im pakietami bezpieczeństwa, o których mowa w art. 10 ust. 2 i 3; podręcznik dotyczący bezpieczeństwa uwzględnia również art. 46 decyzji o Europolu.

         3.   Podręcznik dotyczący bezpieczeństwa jest poddawany przeglądowi regularnie lub w momencie, gdy mają miejsce zasadnicze zmiany, tak by zagwarantować, że jest stale dostosowany do potrzeb, odpowiedni i skuteczny.
   4.   Zmiany do podręcznika dotyczącego bezpieczeństwa są przyjmowane zgodnie z procedurą przedstawioną w ust. 1.
   Artykuł 8
   Akredytacja systemów w zakresie bezpieczeństwa
   1.   Wszystkie systemy Europolu stosowane do przetwarzania informacji niejawnych Europolu są akredytowane przez zarząd, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Bezpieczeństwa i po uzyskaniu zapewnienia o skutecznym wdrożeniu wymaganych środków bezpieczeństwa wynikających ze specjalnych systemowych wymogów bezpieczeństwa (SSSR), rejestru ryzyka dotyczącego informacji i wszelkich innych stosownych dokumentów. Podsystemy oraz odległe terminale lub stacje robocze są akredytowane jako część wszystkich systemów, z którymi są połączone.
   2.   SSSR są przyjmowane i zmieniane przez zarząd po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Bezpieczeństwa. SSSR są zgodne z odpowiednimi przepisami podręcznika dotyczącego bezpieczeństwa.
   Artykuł 9
   Przestrzeganie środków bezpieczeństwa
   1.   Środki bezpieczeństwa określone w niniejszych przepisach i w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa są przestrzegane przez wszystkie osoby w Europolu oraz przez każdą inną osobę zaangażowaną w działania związane z Europolem, która podlega szczególnemu obowiązkowi zachowania dyskrecji lub poufności.
   2.   Dyrektor, biura łącznikowe i jednostki krajowe Europolu odpowiadają za zapewnienie przestrzegania niniejszych przepisów i podręcznika dotyczącego bezpieczeństwa, zgodnie z ust. 1.

      ROZDZIAŁ III

      ZASADY OGÓLNE

   Artykuł 10
   Poziom podstawowej ochrony, poziomy klauzuli i pakiety bezpieczeństwa
   1.   Wszystkie informacje przetwarzane przez Europol lub za jego pośrednictwem, z wyjątkiem informacji, które są wyraźnie oznaczone lub łatwo rozpoznawalne jako informacje publiczne, są objęte poziomem podstawowej ochrony w ramach Europolu i w państwach członkowskich.
   2.   Zgodnie z art. 3 państwa członkowskie zapewniają stosowanie poziomu podstawowej ochrony, o którym mowa w ust. 1, wykorzystując różne środki zgodne z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, w tym obowiązek zachowywania dyskrecji i poufności, umożliwienie dostępu do informacji wyłącznie upoważnionym pracownikom, wymogi ochrony danych w przypadku danych osobowych oraz ogólne środki techniczne i proceduralne mające zapewnić bezpieczeństwo informacji, z uwzględnieniem art. 41 ust. 2 decyzji o Europolu.
   3.   Informacje wymagające dodatkowych środków bezpieczeństwa są obejmowane poziomem klauzuli Europolu, który jest wskazywany stosownym oznaczeniem. Informacje są obejmowane poziomem klauzuli tylko wówczas, gdy jest to niezbędnie konieczne i tylko na okres, który jest konieczny.
   4.   Stosuje się następujące poziomy klauzuli Europolu:
   a)   „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”: klauzula ta stosowana jest do informacji i materiałów, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby być niekorzystne dla interesów Europolu, UE lub co najmniej jednego państwa członkowskiego;
   b)   „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”: klauzula ta stosowana jest do informacji i materiałów, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby zaszkodzić podstawowym interesom Europolu, UE lub co najmniej jednego państwa członkowskiego;
   c)   „SECRET UE/EU SECRET”: klauzula ta stosowana jest do informacji i materiałów, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby poważnie zaszkodzić podstawowym interesom Europolu, UE lub co najmniej jednego państwa członkowskiego;
   d)   „TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET”: klauzula ta stosowana jest do informacji i materiałów, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby wyrządzić wyjątkowo poważną szkodę podstawowym interesom Europolu, UE lub co najmniej jednego państwa członkowskiego.
   Takie informacje i materiały niejawne opatrzone są dodatkowym oznaczeniem („EUROPOL”) umieszczonym poniżej klauzuli tajności w celu wskazania, że pochodzą z Europolu.
   Każdy poziom klauzuli Europolu ma odniesienie do konkretnego pakietu bezpieczeństwa, który ma być zastosowany w ramach Europolu. Pakiety bezpieczeństwa zapewniają różne poziomy ochrony, w zależności od zawartości danej informacji, oraz z uwzględnieniem szkodliwych skutków, jakie dla interesów Europolu lub państw członkowskich mogłyby mieć umożliwienie osobom nieuprawnionym dostępu do tych informacji, ich rozpowszechnianie lub wykorzystanie.
   Podczas gromadzenia informacji niejawnych na różnych poziomach stosuje się poziom klauzuli co najmniej tak wysoki, jak poziom mający zastosowanie do informacji, które są chronione na najwyższym poziomie. W każdym razie grupie informacji można przyznać wyższy poziom ochrony niż przyznaje się którejkolwiek z jej części.
   Tłumaczeniom dokumentu niejawnego nadaje się ten sam poziom klauzuli i chroni się je w ten sam sposób, co dokumenty w wersji oryginalnej.
   5.   Oznaczenie zastrzegające można stosować do określenia dodatkowych warunków, takich jak ograniczenie dystrybucji informacji do konkretnych kanałów wymiany informacji, embargo i szczególny sposób dystrybucji na podstawie zasady ograniczonego dostępu. Takie oznaczenia zastrzegające są zdefiniowane w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa.
   6.   Pakiety bezpieczeństwa składają się z różnych środków o charakterze fizycznym, technicznym, organizacyjnym lub administracyjnym, jak określono w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa.
   Artykuł 11
   Wybór poziomu klauzuli
   1.   Państwo członkowskie dostarczające informację Europolowi jest odpowiedzialne za wybór odpowiedniego poziomu klauzuli dla tej informacji, zgodnie z art. 10. W stosownych przypadkach państwo członkowskie, dostarczając informację Europolowi, oznacza ją poziomem klauzuli Europolu, o którym mowa w art. 10 ust. 4.
   2.   Przy wyborze poziomu klauzuli państwa członkowskie biorą pod uwagę klauzulę tajności nadaną informacji na podstawie ich przepisów krajowych, potrzebę elastyczności operacyjnej wymaganej dla właściwego funkcjonowania Europolu oraz wymóg, zgodnie z którym nadanie klauzuli tajności informacji dotyczącej wprowadzania w życie prawa powinno stanowić wyjątek, a jeżeli taka informacja musi być objęta klauzulą tajności, należy przypisać jej najniższy możliwy poziom.
   3.   Jeśli Europol, na podstawie już posiadanych informacji, dojdzie do wniosku, że wybór poziomu klauzuli powinien być zmieniony (np. przez usunięcie lub dodanie poziomu klauzuli lub dodanie poziomu klauzuli w przypadku dokumentu, który wcześniej objęto poziomem podstawowej ochrony), informuje o tym dane państwo członkowskie i stara się uzgodnić właściwy poziom klauzuli. Europol nie określa, nie zmienia, nie dodaje ani nie usuwa poziomu klauzuli bez takiego uzgodnienia.
   4.   Jeśli informacja wytworzona przez Europol jest oparta na informacjach dostarczonych przez państwo członkowskie lub gdy zawiera takie informacje, Europol określa w porozumieniu z danym państwem członkowskim, czy poziom podstawowej ochrony jest wystarczający lub czy wymagane jest zastosowanie poziomu klauzuli Europolu.
   5.   Jeśli informacja jest wytworzona przez sam Europol i nie jest oparta na informacjach dostarczonych przez państwo członkowskie ani nie zawiera takich informacji, Europol określa właściwy poziom klauzuli takiej informacji, stosując kryteria określone przez Komitet ds. Bezpieczeństwa. W razie konieczności Europol stosownie oznacza te informacje.
   6.   Gdy informacja dotyczy również podstawowych interesów innego państwa członkowskiego, państwa członkowskie i Europol zasięgają opinii tego państwa członkowskiego, aby ustalić, czy w przypadku tej informacji należy zastosować jakikolwiek poziom klauzuli, a jeśli ma on zostać zastosowany – który poziom klauzuli jest właściwy.
   Artykuł 12
   Zmiana poziomu klauzuli
   1.   Państwo członkowskie, które dostarczyło Europolowi informację, może w każdym momencie zażądać by wybrany poziom klauzuli został zmieniony, w tym przez usunięcie lub dodanie poziomu klauzuli. Europol jest zobowiązany usunąć, zmienić lub dodać poziom klauzuli zgodnie z życzeniem danego państwa członkowskiego.
   2.   Dane państwo członkowskie występuje, tak szybko jak pozwalają na to okoliczności, o obniżenie danego poziomu klauzuli lub o jego całkowite usunięcie.
   3.   Państwo członkowskie dostarczające informację Europolowi może określić okres, w którym obowiązuje wybrany poziom klauzuli, i ewentualne zmiany poziomu klauzuli po tym okresie.
   4.   Gdy poziom podstawowej ochrony lub poziom klauzuli został ustalony przez Europol zgodnie z art. 11 ust. 4, Europol zmienia poziom podstawowej ochrony lub poziom klauzuli tylko w porozumieniu z danym państwem członkowskim.
   5.   Gdy poziom klauzuli został ustalony przez Europol zgodnie z art. 11 ust. 5, Europol może zmienić lub usunąć poziom klauzuli w każdym momencie, jeśli uzna to za konieczne.
   6.   Jeśli informację, której poziom klauzuli został zmieniony zgodnie z niniejszym artykułem, przekazano innym państwom członkowskim, Europol informuje jej odbiorców o zmianie poziomu klauzuli.
   Artykuł 13
   Przetwarzanie, dostęp do informacji i poświadczanie bezpieczeństwa
   1.   Dostęp do informacji i ich posiadanie umożliwia się w ramach struktury Europolu wyłącznie osobom, które z uwagi na swe zadania lub obowiązki muszą się z tymi informacjami zapoznawać lub je wykorzystywać. Osoby, którym powierza się przetwarzanie informacji, uzyskują odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa i przechodzą ponadto specjalne szkolenie.
   2.   Wszystkie osoby, które mogą mieć dostęp do przetwarzanych przez Europol informacji objętych jednym z poziomów klauzuli, przechodzą procedurę poświadczenia bezpieczeństwa zgodnie z art. 40 ust. 2 decyzji o Europolu i podręcznikiem dotyczącym bezpieczeństwa. Na podstawie wyników procedury poświadczenia bezpieczeństwa, zgodnie z przepisami podręcznika dotyczącego bezpieczeństwa, koordynator ds. bezpieczeństwa udziela upoważnień osobom, które przeszły taką procedurę na właściwym poziomie krajowym i które, z uwagi na swe zadania lub obowiązki, muszą zapoznawać się z informacjami objętymi jednym z poziomów klauzuli Europolu. Koordynator ds. bezpieczeństwa dokonuje regularnych przeglądów takich upoważnień. Koordynator ds. bezpieczeństwa może natychmiast cofnąć upoważnienie z uzasadnionych powodów. Koordynator ds. bezpieczeństwa jest również odpowiedzialny za zapewnianie wdrożenia ust. 3.
   3.   Osoba, która nie uzyskała poświadczenia bezpieczeństwa na odpowiednim poziomie, nie ma dostępu do informacji objętych jednym z poziomów klauzuli. Koordynator ds. bezpieczeństwa może jednak wyjątkowo, po konsultacji z urzędnikiem ds. bezpieczeństwa,

               a)

               wydać szczególne i ograniczone upoważnienie osobom sprawdzonym na poziomie „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, pozwalające na dostęp do konkretnych informacji niejawnych do poziomu „SECRET UE/EU SECRET”, jeśli z uwagi na ich zadania lub obowiązki osoby te muszą w konkretnym przypadku zapoznać się z informacjami, które objęto wyższym poziomem klauzuli Europolu; lub

               b)

               wydać tymczasowe upoważnienie do dostępu do informacji niejawnych na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, w oczekiwaniu na wyniki procedury poświadczenia bezpieczeństwa, o której mowa w ust. 2, jeżeli jest to w interesie Europolu oraz po powiadomieniu właściwych organów krajowych i o ile te organy nie odpowiedzą w ciągu trzech miesięcy; koordynator ds. bezpieczeństwa informuje właściwe organy krajowe o wydaniu takiego tymczasowego upoważnienia. Wydanie tymczasowego upoważnienia nie daje prawa dostępu do informacji niejawnych objętych klauzulą „SECRET UE/EU SECRET” i wyższą.

         4.   Takie upoważnienie nie jest wydawane, gdy państwo członkowskie, dostarczając daną informację, określiło, że uprawnienie nadane koordynatorowi ds. bezpieczeństwa na mocy ust. 3 nie dotyczy tej informacji.
   Artykuł 14
   Strony trzecie
   Zawierając porozumienia o poufności ze stronami trzecimi lub zawierając porozumienia zgodnie z art. 22 ust. 4 i art. 23 ust. 7 decyzji o Europolu, Europol uwzględnia zasady określone w niniejszych przepisach i w podręczniku dotyczącym bezpieczeństwa, które powinny być stosowane odpowiednio w przypadku informacji wymienianych z takimi stronami trzecimi.

      ROZDZIAŁ IV

      PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 15
   Przegląd przepisów
   Wszelkie propozycje zmian do niniejszych przepisów są rozpatrywane przez zarząd w celu ich przyjęcia przez Radę zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 40 ust. 1 decyzji o Europolu.
   Artykuł 16
   Wejście w życie
   Niniejsze przepisy wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

            W imieniu Rady

         B. ASK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37.

      ZAŁĄCZNIK

         TABELA RÓWNOWAŻNOŚCI POZIOMÓW KLAUZULI

                  Równoważność poziomów klauzuli

                  Europol (1)

                  TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET

                  SECRET UE/EU SECRET

                  CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL

                  RESTREINT UE/EU RESTRICTED

                  Belgia

                  Très Secret
                  Zeer Geheim

                  Secret
                  Geheim

                  Confidentiel
                  Vertrouwelijk

                  Diffusion restreinte
                  Beperkte verspreiding

                  Bułgaria

                  СТРОГО СЕКРЕТНО

                  СЕКРЕТНО

                  ПОВЕРИТЕЛНО

                  ЗА СЛУЖЕБНО ПОЛЗВАНЕ

                  Republika Czeska

                  Přísně tajné

                  Tajné

                  Důvěrné

                  Vyhrazené

                  Dania

                  Yderst hemmeligt

                  Hemmeligt

                  Fortroligt

                  Til tjenestebrug

                  Niemcy

                  Streng geheim

                  Geheim

                  VS — Vertraulich

                  VS — Nur für den Dienstgebrauch

                  Estonia

                  Täiesti Salajane

                  Salajane

                  Konfidentsiaalne

                  Piiratud

                  Irlandia

                  Top Secret

                  Secret

                  Confidential

                  Confidential

                  Grecja

                  Άκρως Απόρρητο

                  Απόρρητο

                  Εμπιστευτικό

                  Περιορισμένης Χρήσης

                  Hiszpania

                  Secreto

                  Reservado

                  Confidencial

                  Difusión Limitada

                  Francja

                  Très Secret Défense

                  Secret Défense

                  Confidentiel Défense

                  Włochy

                  Segretissimo

                  Segreto

                  Riservatissimo

                  Riservato

                  Cypr

                  Άκρως Απόρρητο

                  Απόρρητο

                  Εμπιστευτικό

                  Περιορισμένης Χρήσης

                  Łotwa

                  Sevišķi slepeni

                  Slepeni

                  Konfidenciāli

                  Dienesta vajadzībām

                  Litwa

                  Visiškai slaptai

                  Slaptai

                  Konfidencialiai

                  Riboto naudojimo

                  Luksemburg

                  Très secret

                  Secret

                  Confidentiel

                  Diffusion restreinte

                  Węgry

                  Szigorúan titkos!

                  Titkos!

                  Bizalmas!

                  Korlátozott terjesztésű!

                  Malta

                  L-Ghola Segretezza

                  Sigriet

                  Kunfidenzjali

                  Ristrett

                  Niderlandy

                  BE Zeer geheim

                  STG Zeer geheim

                  STG Confidentieel

                  Vertrouwelijk

                  Austria

                  Streng geheim

                  Geheim

                  Vertraulich

                  Eingeschränkt

                  Polska

                  Ściśle Tajne

                  Tajne

                  Poufne

                  Zastrzeżone

                  Portugalia

                  Muito Secreto

                  Secreto

                  Confidencial

                  Reservado

                  Rumunia

                  Strict secret de importanță deosebită

                  Strict secret

                  Secret

                  Secret de serviciu

                  Słowenia

                  Strogo tajno

                  Tajno

                  Zaupno

                  Interno

                  Słowacja

                  Prísne tajné

                  Tajné

                  Dôverné

                  Vyhradené

                  Finlandia

                  Erittäin salainen

                  Salainen

                  Luottamuksellinen

                  Viranomaiskäyttö

                  Szwecja

                  Kvalificerat hemlig

                  Hemlig

                  Hemlig

                  Hemlig

                  Zjednoczone Królestwo

                  Top Secret

                  Secret

                  Confidential

                  Restricted

         (1)  Oznaczenie „Europol” umieszcza się pod klauzulą tajności.


title: 2013/227/UE: Decyzja Komisji z dnia 22 maja 2013 r. kończąca postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

text:
               23.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 136/15

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 22 maja 2013 r.
   kończąca postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
   (2013/227/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 14,
   po konsultacji z Komitetem Doradczym,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   PROCEDURA

   1.   Wszczęcie postępowania

               (1)

               W kwietniu 2012 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu do Unii rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („postępowanie antysubsydyjne”).

               (2)

               Postępowanie antysubsydyjne wszczęto w wyniku skargi złożonej w dniu 15 marca 2012 r. przez EBMA – Europejskie Stowarzyszenie Producentów Rowerów („skarżący”) w imieniu producentów unijnych reprezentujących ponad 25 % ogólnej unijnej produkcji rowerów.

               (3)

               Wspomniana skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie wymienionego produktu i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.

               (4)

               Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania skarżącego, innych znanych producentów unijnych, stowarzyszenia producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej („ChRL”) i stowarzyszenia producentów eksportujących, przedstawicieli ChRL, znanych importerów i stowarzyszenia importerów, znanych unijnych producentów części rowerowych i ich stowarzyszenia oraz znanych użytkowników, a także przesłała im kwestionariusze. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

         2.   Równoległe postępowanie antydumpingowe

               (5)

               W marcu 2012 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (3) wszczęcie przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu do Unii rowerów pochodzących z ChRL zgodnie z art. 11 ust. 3 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (4) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”). Dochodzenie wciąż trwa.

         3.   Równoległe dochodzenie w sprawie obejścia środków

               (6)

               We wrześniu 2012 r. rozporządzeniem Komisji (UE) nr 875/2012 (5) Komisja wszczęła dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 990/2011 (6) wobec przywozu rowerów pochodzących z ChRL, przez przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji, oraz poddała ten przywóz rejestracji („dochodzenie w sprawie obejścia środków”).

               (7)

               W listopadzie 2012 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (7), że ustalenia poczynione w trakcie dochodzenia w sprawie obejścia środków mogą zostać wykorzystane w postępowaniu antysubsydyjnym.

               (8)

               Dochodzenie w sprawie obejścia środków wciąż trwa.

         B.   WYCOFANIE SKARGI I ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA

               (9)

               W piśmie z dnia 22 marca 2013 r. skierowanym do Komisji skarżący oficjalnie wycofał skargę.

               (10)

               Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 597/2009, gdy skarżący wycofuje swoją skargę, postępowanie może zostać zakończone, o ile zakończenie takie nie byłoby sprzeczne z interesem Unii.

               (11)

               Komisja uznała, że obecne postępowanie powinno zostać zakończone, ponieważ właściwe dochodzenie antysubsydyjne nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących, iż takie zakończenie nie leżałoby w interesie Unii. Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Nie otrzymano jednak uwag, które mogłyby doprowadzić do innego wniosku.

               (12)

               W związku z tym uznano, że postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii rowerów pochodzących z ChRL powinno zostać zakończone bez nakładania środków,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii rowerów dwukołowych i pozostałych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale z wyłączeniem rowerów jednokołowych), bezsilnikowych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i obecnie objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 zostaje niniejszym zakończone.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2013 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.

      (2)  Dz.U. C 122 z 27.4.2012, s. 9.

      (3)  Dz.U. C 71 z 9.3.2012, s. 10.

      (4)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

      (5)  Dz.U. L 258 z 26.9.2012, s. 21.

      (6)  Dz.U. L 261 z 6.10.2011, s. 2.

      (7)  Dz.U. C 346 z 14.11.2012, s. 7.


title: 2008/460/WE: Decyzja Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. dotycząca mianowania członka z Irlandii do Komitetu Regionów

text:
               19.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/31

      DECYZJA RADY

   z dnia 6 czerwca 2008 r.
   dotycząca mianowania członka z Irlandii do Komitetu Regionów
   (2008/460/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Irlandii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W następstwie wygaśnięcia mandatu pani Marii CORRIGAN zwolniło się jedno stanowisko członka Komitetu Regionów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan John LAHART, członek South Dublin County Council, zostaje mianowany członkiem Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 6 czerwca 2008 r.

            W imieniu Rady

         A. VIZJAK

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: 2005/677/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 20 września 2005 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 256/54

      DECYZJA RADY

   z dnia 20 września 2005 r.
   w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
   (2005/677/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję 2002/758/WE, Euratom Rady z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od 21 września 2002 r. do 20 września 2006 r. (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Francji,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się na skutek rezygnacji pana Thierry’ego UHLMANNA (Thierry UHLMANN), o czym Rada została powiadomiona w dniu 28 listopada 2004 r.,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Hervé COUPEAU zostaje niniejszym mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, na miejsce pana Thierry’ego UHLMANN, na czas pozostający do końca kadencji, to znaczy do dnia 20 września 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 września 2005 r.

            W imieniu Rady

         M. BECKETT

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 253 z 21.9.2002, str. 9.


title: 2011/129/UE: Decyzja Rady z dnia 13 września 2010 r. dotycząca stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie Wspólnoty MEDIA 2007, w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu aktualizującej art. 1 załącznika I do Umowy

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 53/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 13 września 2010 r.
   dotycząca stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć na forum Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie Wspólnoty MEDIA 2007, w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu aktualizującej art. 1 załącznika I do Umowy
   (2011/129/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 166 ust. 4 oraz art. 173 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie Wspólnoty MEDIA 2007 (1), podpisanej w dniu 11 października 2007 r., zwanej dalej „Umową”, ustanowiono Wspólny Komitet odpowiedzialny za zarządzanie oraz właściwe wykonanie Umowy.

               (2)

               Po wejściu w życie w dniu 19 grudnia 2007 r. dyrektywy 89/552/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, i która została następnie ujednolicona (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (2), Unia Europejska i Szwajcaria, zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”, uznają za stosowne odpowiednie uaktualnienie odniesień do tej dyrektywy zamieszczonych w Akcie końcowym (3) do Umowy we Wspólnej deklaracji Umawiających się Stron w sprawie dostosowania Umowy do nowej dyrektywy Wspólnoty, jak również uaktualnienie art. 1 załącznika I do Umowy, zgodnie z art. 8 ust. 7 Umowy.

               (3)

               Unia powinna zatem zająć na forum Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria stanowisko określone w dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Rada zatwierdza projekt decyzji zamieszczony w załączniku jako stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć w sprawie decyzji dotyczącej uaktualnienia art. 1 załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiającej zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie Wspólnoty MEDIA 2007, którą to decyzję ma przyjąć Wspólny Komitet UE-Szwajcaria ustanowiony na mocy Umowy.
   Artykuł 2
   Decyzja Wspólnego Komitetu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 września 2010 r.

            W imieniu Rady

         S. VANACKERE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 303 z 21.11.2007, s. 11.

      (2)  Dz.U L 298 z 17.10.1989, s. 23.

      (3)  Dz.U. L 303 z 21.11.2007, s. 20.

      ZAŁĄCZNIK

         Projekt
         DECYZJA NR … WSPÓLNEGO KOMITETU UE-SZWAJCARIA USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ W DZIEDZINIE AUDIOWIZUALNEJ, USTANAWIAJĄCEJ ZASADY I WARUNKI UCZESTNICTWA KONFEDERACJI SZWAJCARSKIEJ W PROGRAMIE WSPÓLNOTY MEDIA 2007
         z dnia …
         dotycząca uaktualnienia art. 1 załącznika I do Umowy
         WSPÓLNY KOMITET,
         uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w dziedzinie audiowizualnej, ustanawiającą zasady i warunki uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w programie Wspólnoty MEDIA 2007 (1), zwaną dalej „Umową”, oraz Akt końcowy do Umowy (2), podpisane w Brukseli w dniu 11 października 2007 r.,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Umowa weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.

                     (2)

                     Po wejściu w życie w dniu 19 grudnia 2007 r. dyrektywy 89/552/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, i która została ujednolicona (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (3), Umawiające się Strony uznają za stosowne odpowiednie uaktualnienie odniesień do tej dyrektywy zamieszczonych w Akcie końcowym do Umowy we Wspólnej deklaracji Umawiających się Stron w sprawie dostosowania Umowy do nowej dyrektywy Wspólnoty, jak również uaktualnienie art. 1 załącznika I do Umowy, zgodnie z art. 8 ust. 7 Umowy,

               STANOWI, CO NASTĘPUJE:
         Artykuł 1
         Artykuł 1 załącznika I do Umowy otrzymuje brzmienie:

            „Artykuł 1
            Wolność odbioru i retransmisji programów telewizyjnych
            1.   Szwajcaria zapewnia na swym terytorium wolność odbioru i retransmisji programów telewizyjnych podlegających kompetencji państwa członkowskiego Unii zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (4) (zwaną dalej »dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych«), zgodnie z następującymi procedurami:
            Szwajcaria zachowuje prawo do:

                        a)

                        zawieszenia retransmisji programów nadawcy telewizyjnego podlegającego kompetencji jednego z państw członkowskich Unii, który w oczywisty, znaczący i poważny sposób naruszył przepisy dotyczące ochrony małoletnich i poszanowania ludzkiej godności określone w art. 27 ust. 1 i 2 lub w art. 6 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych;

                        b)

                        zobowiązania nadawców podlegających jej kompetencji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w dziedzinach, które podlegają koordynacji na mocy dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, pod warunkiem że przepisy takie są proporcjonalne i niedyskryminacyjne.

                  2.   W przypadkach gdy Szwajcaria:

                        a)

                        na mocy ust. 1 lit. b) skorzystała z prawa do przyjęcia w ogólnym interesie publicznym bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów; oraz

                        b)

                        ocenia, że nadawca podlegający kompetencji państwa członkowskiego Unii dokonuje przekazu telewizyjnego, który w całości lub w przeważającej części jest kierowany na jej terytorium,

                  może ona kontaktować się z państwem członkowskim sprawującym kompetencję w celu osiągnięcia obopólnie zadowalającego rozwiązania wszelkich pojawiających się problemów. Państwo członkowskie sprawujące kompetencję, po otrzymaniu uzasadnionego wniosku od Szwajcarii, występuje do nadawcy o przestrzeganie rzeczonych przepisów przyjętych w interesie publicznym. W terminie dwóch miesięcy państwo członkowskie sprawujące kompetencję informuje Szwajcarię o efektach uzyskanych w wyniku tego wystąpienia. Szwajcaria lub państwo członkowskie może zwrócić się do Komisji o zaproszenie zainteresowanych stron na spotkanie ad hoc z Komisją w ramach Komitetu Kontaktowego, aby przeanalizować sprawę.
            3.   W przypadku gdy Szwajcaria ocenia:

                        a)

                        że efekty uzyskane w wyniku zastosowania ust. 2 nie są satysfakcjonujące; oraz

                        b)

                        że dany nadawca ustanowił swoją siedzibę w państwie członkowskim sprawującym kompetencję w celu ominięcia surowszych przepisów w dziedzinach, które podlegają koordynacji na mocy dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, które to przepisy miałyby do niego zastosowanie, gdyby miał siedzibę w Szwajcarii,

                  może ona przyjąć odpowiednie środki przeciwko takiemu nadawcy.
            Środki takie są obiektywnie niezbędne, stosowane w sposób niedyskryminacyjny i proporcjonalne do zamierzonych celów.
            4.   Szwajcaria może podjąć środki, o których mowa w ust. 1 lit. a) lub w ust. 3 niniejszego artykułu, tylko wówczas, gdy spełnione zostały następujące warunki:

                        a)

                        powiadomiła ona Wspólny Komitet i państwo członkowskie, w którym nadawca ma siedzibę, o zamiarze podjęcia takich środków i uzasadniła podstawy, na których opiera swoją ocenę; oraz

                        b)

                        Wspólny Komitet stwierdził, że środki te są proporcjonalne i niedyskryminacyjne, a zwłaszcza że ocena dokonana przez Szwajcarię na podstawie ust. 2 i 3 ma prawidłowe podstawy.

         Artykuł 2
         Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia po jej przyjęciu.

            Sporządzono w Brukseli dnia …

                  W imieniu Wspólnego Komitetu

                  Szef Delegacji UE

                  Szef Delegacji Szwajcarii

         (1)  Dz.U. L 303 z 21.11.2007, s. 11.

         (2)  Dz.U. L 303 z 21.11.2007, s. 20.

         (3)  Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27.

         (4)  Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23.”


title: 2014/734/UE: Decyzja Rady z dnia 9 października 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia protokołu 4 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

text:
               23.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/91

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 października 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia protokołu 4 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

      (2014/734/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół 4 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony (1) („układ”) dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej („protokół 4”).

               (2)

               Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (2) („konwencja”) ustanawia przepisy dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się Stronami konwencji. Była jugosłowiańska republika Macedonii i inni uczestnicy procesu stabilizacji i stowarzyszenia na Bałkanach Zachodnich zostali zaproszeni do przystąpienia do systemu paneuropejskiej diagonalnej kumulacji pochodzenia w ramach agendy z Salonik, zatwierdzonej przez Radę Europejską w czerwcu 2003 r. Zostali oni zaproszeni do przystąpienia do konwencji decyzją eurośródziemnomorskiej konferencji ministerialnej z października 2007 r.

               (3)

               Unia i była jugosłowiańska republika Macedonii podpisały konwencję dnia 15 czerwca 2011 r.

               (4)

               Unia i była jugosłowiańska republika Macedonii złożyły swoje instrumenty przyjęcia u depozytariusza konwencji odpowiednio dnia 26 marca 2012 r. i dnia 14 czerwca 2012 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 konwencji, weszła ona w życie w odniesieniu do Unii i byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii odpowiednio w dniu 1 maja 2012 r. i w dniu 1 sierpnia 2012 r.

               (5)

               Art. 6 konwencji przewiduje, że każda z umawiających się Stron konwencji ma podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego stosowania konwencji. W tym celu Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowiona na mocy układu powinna przyjąć decyzję o zastąpieniu protokołu 4 nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do konwencji.

               (6)

               Stanowisko Unii w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia powinno zatem być oparate na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia, ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia protokołu 4 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia, oparte jest na projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   2.   Przedstawiciele Unii w Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia mogą bez kolejnej decyzji Rady uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia.
   Artykuł 2
   Decyzja Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 października 2014 r.

            W imieniu Rady

         A. ALFANO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 84 z 20.3.2004, s. 13.

      (2)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

      PROJEKT
      DECYZJA NR … RADY STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE– BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII
      z dnia
      zastępująca Protokół 4 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej
      RADA STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE–BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
      uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony (1), w szczególności jego art. 40,
      uwzględniając Protokół 4 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 40 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony („układ”) odwołuje się do protokołu 4 do układu („protokół 4”), który ustanawia reguły pochodzenia i przewiduje kumulację pochodzenia pomiędzy Unią, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Turcją i jakimkolwiek innym krajem lub terytorium uczestniczącym w procesie stabilizacji i stowarzyszenia Unii.

                  (2)

                  Art. 39 protokołu 4 stanowi, że Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia przewidziana w art. 108 układu może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian do postanowień protokołu 4.

                  (3)

                  Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (2) („konwencja”) ma na celu zastąpienie protokołów w sprawie reguł pochodzenia obowiązujących obecnie w państwach strefy paneurośródziemnomorskiej jednym aktem prawnym. Była jugosłowiańska republika Macedonii i inni uczestnicy procesu stabilizacji i stowarzyszenia na Bałkanach Zachodnich zostali zaproszeni do przystąpienia do systemu paneuropejskiej diagonalnej kumulacji pochodzenia w ramach agendy z Salonik, zatwierdzonej przez Radę Europejską w czerwcu 2003 r. Zostali oni zaproszeni do przystąpienia do konwencji decyzją eurośródziemnomorskiej konferencji ministerialnej z października 2007 r.

                  (4)

                  Unia i była jugosłowiańska republika Macedonii podpisały konwencję w dniu 15 czerwca 2011 r.

                  (5)

                  Unia i była jugosłowiańska republika Macedonii złożyły swe instrumenty przyjęcia u depozytariusza konwencji odpowiednio dnia 26 marca 2012 r. i dnia 14 czerwca 2012 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 konwencji, weszła ona w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej i byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii odpowiednio w dniu 1 maja 2012 r. i w dniu 1 sierpnia 2012 r.

                  (6)

                  W przypadku gdy przejście do konwencji nie odbywa się jednocześnie w odniesieniu do wszystkich umawiających się Stron konwencji w ramach strefy kumulacji, nie powinno to prowadzić do mniej korzystnej sytuacji niż wcześniej w ramach protokołu 4.

                  (7)

                  Protokół 4 powinien zatem zostać zastąpiony nowym protokołem odwołującym się do konwencji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Protokół 4 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia ….

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE– była jugosłowiańska republika Macedonii

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 84 z 20.3.2004, s. 13.

         (2)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

         ZAŁĄCZNIK
         Protokół 4
         w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące”oraz metod współpracy administracyjnej
         Artykuł 1
         Obowiązujące reguły pochodzenia
         1.   Do celów wykonania niniejszego układu stosuje się dodatek I oraz odpowiednie postanowienia dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (1) („konwencja”).
         2.   Wszystkie odniesienia do „odpowiedniej umowy” zawarte w dodatku I oraz w odpowiednich postanowieniach dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia interpretuje się jako odniesienia do niniejszego układu.
         Artykuł 2
         Rozstrzyganie sporów
         1.   Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 32 dodatku I do konwencji, których nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji, przekazuje się Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia.
         2.   We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi kraju przywozu podlega prawodawstwu tego kraju.
         Artykuł 3
         Zmiany w protokole
         Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może zadecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego protokołu.
         Artykuł 4
         Wystąpienie z konwencji
         1.   Jeżeli Unia Europejska lub była jugosłowiańska republika Macedonii zawiadomi na piśmie depozytariusza konwencji o zamiarze wystąpienia z konwencji zgodnie z jej art. 9, Unia Europejska i była jugosłowiańska republika Macedonii niezwłocznie rozpoczną negocjacje w sprawie reguł pochodzenia w celu wdrożenia niniejszego układu.
         2.   Do czasu wejścia w życie takich nowo wynegocjowanych reguł pochodzenia, do niniejszego układu nadal mają zastosowanie reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, w odpowiednich postanowieniach dodatku II do konwencji, mające zastosowanie w momencie wystąpienia. Jednakże począwszy od momentu wystąpienia, reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, w odpowiednich postanowieniach dodatku II do konwencji interpretuje się w taki sposób, aby umożliwić dwustronną kumulację wyłącznie między Unią Europejską a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii.
         Artykuł 5
         Postanowienia przejściowe — kumulacja
         1.   Niezależnie od art. 3 dodatku I do konwencji, przepisy dotyczące kumulacji, o których mowa w art. 3 i 4 niniejszego protokołu, zmienionego protokołem do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (2), nadal mają zastosowanie między Unią Europejską a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii do czasu wejścia w życie konwencji w odniesieniu do wszystkich Umawiających się Stron, wymienionych w art. 3 i 4 niniejszego protokołu.
         2.   Niezależnie od art. 16 ust. 5 i art. 21 ust. 3 dodatku I do konwencji, w przypadku gdy kumulacja obejmuje tylko państwa EFTA, Wyspy Owcze, Unię Europejską, Turcję i uczestników procesu stabilizacji i stowarzyszenia, dowodem pochodzenia może być świadectwo przewozowe EUR1 lub deklaracja pochodzenia.

            (1)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

            (2)  Dz.U. L 99 z 10.4.2008, s. 2.


title: 2013/364/CFSP: Decyzja Rady 2013/364/WPZiB z dnia 8 lipca 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/330/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ

text:
               9.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 188/9

      DECYZJA RADY 2013/364/WPZiB
   z dnia 8 lipca 2013 r.
   zmieniająca decyzję 2010/330/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 14 czerwca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/330/WPZiB (1), która przedłużyła działalność misji EUJUST LEX–IRAQ do dnia 30 czerwca 2012 r.

               (2)

               W dniu 10 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/372/WPZiB (2) w sprawie przedłużenia działalności misji EUJUST LEX–IRAQ o kolejne 18 miesięcy, do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (3)

               Finansowa kwota odniesienia obejmuje okres do dnia 30 czerwca 2013 r. Należy ustalić nową finansową kwotę odniesienia, która ma pokryć wydatki związane z misją w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

               (4)

               Misja EUJUST LEX–IRAQ będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii przedstawionych w art. 21 Traktatu.

               (5)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/330/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W art. 11 decyzji 2010/330/WPZiB dodaje się ustęp w brzmieniu:

      „2b.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 15 400 000 EUR.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 149 z 15.6.2010, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 179 z 11.7.2012, s. 22.


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 14 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad anulowania, unieważniania lub skracania okresu ważności wizy jednolitej (SCH/Com ex (93) 24)

text:
Ważna informacja prawna

|

41993D0024

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0154 - 0156

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 14 grudnia 1993 r.w sprawie wspólnych zasad anulowania, unieważniania lub skracania okresu ważności wizy jednolitej(SCH/Com ex (93) 24)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,uwzględniając art. 131 wyżej wymienionej Konwencji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Procedury anulowania, unieważniania i skracania okresu ważności wizy jednolitej są zgodne z zasadami ujętymi w dokumencie załączonym do niniejszej decyzji.Paryż, dnia 14 grudnia 1993 r.PrzewodniczącyA. Lamassoure--------------------------------------------------Procedury anulowania, unieważniania lub skracania okresu ważności wizy jednolitej, ustanowione przez Komitet Wykonawczy na podstawie art. 131, mają na celu udaremnienie wjazdu na terytorium Państw-Sygnatariuszy Konwencji z Schengen na podstawie udzielonej wizy jednolitej albo skrócenie okresu ważności wizy lub długości pierwotnie przewidywanego okresu pobytu.Rozróżnia się następujące procedury:- anulowanie- unieważnienie- skrócenie okresu ważności1. AnulowanieAnulowanie wizy odbywa się na granicy [1] i procedura przeprowadzana jest funkcjonariuszy kontroli granicznej (patrz: Wspólny Podręcznik część II, ppkt 1.4.4 [2]. Celem jest uniemożliwienie wjazdu na terytorium Stron Konwencji z Schengen, szczególnie w przypadku omyłkowego wydania wizy cudzoziemcowi uznanemu za osobę niepożądaną. Wiza anulowana uważana jest za niebyłą.Należy odróżnić anulowanie wizy od udzielenia odmowy wjazdu, w przypadku której funkcjonariusze kontroli granicznej nie anulują wizy, a odmawiają wjazdu na terytorium ich państwa posiadaczowi wizy np. ze względu na brak dokumentów uzasadniających cel pobytu.Decyzję o anulowaniu wizy wydają krajowe organy administracyjne, odpowiedzialne za kontrolę granic.Do celów praktycznych na naklejce wizowej można umieścić nadruk lub rodzaj adnotacji, z której jasno wynika, że wiza została anulowana. Zaleca się przekreślenie kinegramu naklejki wizowej ostrym przedmiotem metalowym.O anulowaniu wizy zawiadamia się centralny organ Państwa, które wizę wydało, podaje się następujące informacje:- datę i powody anulowania- nazwisko posiadacza wizy- obywatelstwo- rodzaj i numer dokumentu podróży- numer naklejki wizowej- rodzaj wizy- datę i miejsce wystawienia wizy.2. UnieważnienieW niektórych państwach rozróżnia się unieważnienie i anulowanie wizy jednolitej.Unieważnienie wizy, które nie działa z mocą wsteczną, umożliwia po wjeździe posiadacza wizy na terytorium anulowanie pozostałego okresu ważności wizy jednolitej.Zgodnie z art. 23 Konwencji z Schengen unieważnienie następuje w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, że cudzoziemiec posiadający prawidłowo wydaną wizę nie spełnia bądź przestał spełniać jeden lub kilka warunków określonych w art. 5 ust. 1 lit. c), d) oraz e) Konwencji z Schengen. Wizę unieważnia się zgodnie z krajową procedurą Umawiającej się Strony, na której terytorium znajduje się osoba posiadająca wizę. Umawiająca się Strona, która unieważniła wizę powiadamia o tym Stronę, która wizę wydała. Podaje ona powody swojej decyzji.3. Skrócenie ważności wizy jednolitejZgodnie z art. 23 Konwencji z Schengen procedura ta stosowana jest w niektórych Państwach przed wydaleniem cudzoziemca. Uprawnia ona do skrócenia długości pobytu do liczby dni między datą przekroczenia granicy a datą ustaloną dla wydalenia cudzoziemca.Jeśli funkcjonariusz kontroli granicznej stwierdzi, że cudzoziemiec nie dysponuje wystarczającą ilością środków na utrzymanie w okresie pierwotnie przewidzianego pobytu, może również zarządzić skrócenie okresu ważności wizy jednolitej.[1] Anulowania wizy mogą dokonać także władze konsularne, jeśli okaże się, że wydano ją omyłkowo.[2] Dokument poufny. Patrz SCH/Com-ex (98) 17.--------------------------------------------------


title: 2012/569/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2010

text:
               17.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 286/174

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2012 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2010
   (2012/569/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2010,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 21 lutego 2012 r. (06083/2012 – C7–0051/2012),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa (3), w szczególności jego art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rybołówstwa (A7-0130/2012),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2010;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (uprzednio nazywanej Wspólnotową Agencją Kontroli Rybołówstwa), Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 366 z 15.12.2011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Stałego Komitetu Państw EFTA nr 4/2004/SC z dnia  3 czerwca 2004 r.  ustanawiająca Komitet ds. Mechanizmu Finansowego

text:
               23.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 52/54

      DECYZJA STAŁEGO KOMITETU PAŃSTW EFTA
   nr 4/2004/SC
   z dnia 3 czerwca 2004 r.
   ustanawiająca Komitet ds. Mechanizmu Finansowego
   STAŁY KOMITET PAŃSTW EFTA,
   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej Porozumieniem EOG),
   uwzględniając Porozumienie w sprawie udziału Republiki Cypryjskiej, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Malty, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii, Republiki Węgierskiej i Rzeczypospolitej Polskiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej Porozumieniem o rozszerzeniu EOG),
   uwzględniając protokół 38a dotyczący mechanizmu finansowego EOG, włączony do Porozumienia EOG na mocy Porozumienia o rozszerzeniu EOG,
   uwzględniając porozumienie pomiędzy Królestwem Norwegii a Wspólnotą Europejską dotyczące Norweskiego Mechanizmu Finansowego na okres 2004–2009,
   uwzględniając decyzję Stałego Komitetu Państw EFTA nr 4/2003/SC z dnia 4 grudnia 2003 r. ustanawiającą Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG,
   uwzględniając decyzję Stałego Komitetu Państw EFTA nr 1/2004/SC z dnia 5 lutego 2004 r. ustanawiającą Biuro Mechanizmu Finansowego EOG oraz Norweski Mechanizm Finansowy,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Ustanawia się Komitet ds. Mechanizmu Finansowego (zwany dalej Komitetem), który zastąpi Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG po mianowaniu jego członków przez każde z państw EOG EFTA. Komitet zarządza Mechanizmem Finansowym EOG.
   Artykuł 2
   Komitet przyjmuje zasady i procedury wdrażania Mechanizmu Finansowego EOG i przedkłada je do zatwierdzenia Stałemu Komitetowi, a także podejmuje wszystkie decyzje dotyczące jego prawidłowego funkcjonowania.
   Artykuł 3
   Biuro Mechanizmu Finansowego EOG oraz Norweski Mechanizm Finansowy pełnią funkcję sekretariatu dla Komitetu ds. Mechanizmu Finansowego EOG.
   Artykuł 4
   Każde państwo EFTA będące stroną porozumienia EOG ma przedstawiciela w Komitecie i dysponuje jednym głosem.
   Artykuł 5
   1.   Komitet podejmuje decyzje jednogłośnie. Decyzję uznaje się za podjętą jednogłośnie, jeżeli żaden z członków nie zagłosuje przeciw tej decyzji.
   2.   Jednak decyzję o odrzuceniu dotacji uznaje się za przyjętą, jeżeli przynajmniej jeden z członków głosuje za jej odrzuceniem.
   3.   Inne kwestie, co do których Komitet nie osiągnął jednogłośnie porozumienia, mogą zostać skierowane do Stałego Komitetu Państw EFTA.
   Artykuł 6
   1.   Na podstawie zasady podziału kosztów ustanowionej decyzją Stałego Komitetu, Komitet ds. Mechanizmu Finansowego oblicza na początku każdego roku finansowego w okresie zobowiązań 2004–2009 wysokość rocznej transzy udostępnianej na zobowiązania ze strony każdego państwa EOG EFTA Mechanizmowi Finansowemu EOG.
   2.   Wezwanie do uiszczenia wstępnej płatności i następnych płatności uzupełniających wydaje dyrektor Biura Mechanizmu Finansowego EOG oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego.
   Artykuł 7
   Komitet przedkłada Stałemu Komitetowi Państw EFTA regularne sprawozdania na temat swojej działalności oraz funkcjonowania Mechanizmu Finansowego EOG. Komitet przedkłada co roku sprawozdanie Stałemu Komitetowi.
   Artykuł 8
   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
   Artykuł 9
   Niniejsza decyzja pozostaje w mocy do czasu spełnienia wszystkich zobowiązań Mechanizmu Finansowego EOG.
   Artykuł 10
   Decyzja wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym.
   Artykuł 11
   Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 3 czerwca 2004 r.

            W imieniu Stałego Komitetu

            Przewodniczący

         HSH Prinz Nikolaus von LIECHTENSTEIN

            Sekretarz Generalny

         William ROSSIER


title: Decyzja Rady 2012/174/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii

text:
               27.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 89/69

         DECYZJA RADY 2012/174/WPZiB
   z dnia 23 marca 2012 r.
   zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 8 grudnia 2009 r., w dniu 30 lipca 2010 r. i w dniu 7 grudnia 2010 r. Rada przyjęła kolejno decyzję 2009/907/WPZiB (2), decyzję 2010/437/WPZiB (3) i decyzję 2010/766/WPZiB (4), zmieniające wspólne działanie 2008/851/WPZiB.

               (3)

               W dniu 14 listopada 2011 r. Rada przyjęła strategiczne ramy na rzecz Rogu Afryki w celu opracowania całościowego podejścia do problemów mających swe źródło w Rogu Afryki. Zwalczanie piractwa jest częścią tych wysiłków.

               (4)

               Akty piractwa i rozboju w Somalii i u jej u wybrzeży nadal stanowią zagrożenie dla statków pływających na tym obszarze, w szczególności dla dostaw żywności dla ludności Somalii w ramach Światowego Programu Żywnościowego, i generują przepływ środków finansowych, przeciwko któremu należy podjąć dalsze wysiłki.

               (5)

               Operację wojskową UE, o której mowa we wspólnym działaniu 2008/851/WPZiB („Atalanta”), należy przedłużyć do dnia 12 grudnia 2014 r.

               (6)

               Konieczne jest również ustalenie finansowej kwoty odniesienia przeznaczonej na pokrycie wspólnych kosztów Atalanta przez okres od dnia 13 grudnia 2012 r. do dnia 12 grudnia 2014 r.

               (7)

               W dniu 16 grudnia 2008 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję nr 1851 (2008) upoważniającą państwa i organizacje regionalne wspólnie zwalczające akty piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii – o których tymczasowy rząd federalny Somalii powiadomił wcześniej Sekretarza Generalnego ONZ – do podjęcia wszystkich koniecznych środków odpowiednich w Somalii w celu wyeliminowania aktów piractwa i rozboju na morzu, pod warunkiem że wszelkie takie środki będą podejmowane zgodnie z mającym zastosowanie międzynarodowym prawem humanitarnym i prawem międzynarodowym praw człowieka.

               (8)

               W dniu 22 listopada 2011 r. RB ONZ przyjęła rezolucję nr 2020 (2011) w sprawie odnowienia upoważnień przewidzianych w pkt 10 rezolucji nr 1846 (2008) i w pkt 6 rezolucji nr 1851 (2008).

               (9)

               W piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. UE złożyła tymczasowemu rządowi federalnemu propozycję poszerzonej współpracy, będącą uzupełnieniem jej propozycji złożonej w piśmie z dnia 30 października 2008 r.

               (10)

               Tymczasowy rząd federalny powiadomił Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w piśmie z dnia 1 marca 2012 r. o propozycji przedstawionej przez UE, zgodnie z pkt 6 rezolucji RB ONZ nr 1851 (2008) oraz pkt 9 rezolucji RB ONZ nr 2020 (2011).

               (11)

               Należy odpowiednio poszerzyć obszar działań operacji Atalanta, aby włączyć do niego wody wewnętrzne i terytorium lądowe Somalii.

               (12)

               Należy również ustalić warunki, na jakich można przekazywać podejrzanych ujętych i przetrzymywanych na wodach wewnętrznych i terytorialnych państw innych niż Somalia.

               (13)

               Należy zatem odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/851/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym działaniu 2008/851/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 1 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 1
               Misja
               1.   Unia Europejska (UE) prowadzi operację wojskową wspierającą rezolucje nr 1814 (2008), 1816 (2008), 1838 (2008), 1846 (2008) i 1851 (2008) Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) w sposób zgodny z działaniem zatwierdzonym w przypadku aktów piractwa, zgodnie z art. 100 i nast. Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza podpisanej w Montego Bay w dniu 10 grudnia 1982 r. (zwanej dalej „konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza”), oraz, w szczególności, poprzez zobowiązania podjęte wspólnie z państwami trzecimi („Atalanta”), mającą na celu udział w:

                           —

                           ochronie statków WFP dostarczających pomoc żywnościową dla wysiedlonej ludności z Somalii zgodnie z mandatem określonym w rezolucji RB ONZ nr 1814 (2008), oraz

                           —

                           ochronie narażonych na ataki statków pływających u wybrzeży Somalii, a także w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii zgodnie z mandatem określonym w rezolucjach RB ONZ nr 1846 (2008) i 1851 (2008).

                     2.   Obszar działań rozmieszczonych w tym celu sił stanowią: terytorium przybrzeżne i wody wewnętrzne Somalii, obszary morskie wybrzeży Somalii oraz krajów sąsiadujących w regionie Oceanu Indyjskiego zgodnie z politycznym celem operacji morskiej UE określonym w ramach koncepcji zarządzania kryzysowego zatwierdzonej przez Radę w dniu 5 sierpnia 2008 r.
               3.   Ponadto Atalanta uczestniczy w monitorowaniu działalności połowowej u wybrzeży Somalii.”;

               2)

               w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           lit. a) otrzymuje brzmienie:

                                       „a)

                                       zapewnia ochronę statkom wyczarterowanym przez WFP, w tym dzięki obecności na pokładach tych statków jednostek wojskowych Atalanty, również kiedy przepływają przez wody terytorialne i wody wewnętrzne Somalii;”;

                           b)

                           lit. c) otrzymuje brzmienie:

                                       „c)

                                       nadzoruje obszary u wybrzeży Somalii, w tym jej wody terytorialne i wody wewnętrzne, na których istnieje zagrożenie dla działalności morskiej, w szczególności dla ruchu morskiego;”;

                           c)

                           lit. f) otrzymuje brzmienie:

                                       „f)

                                       nawiązuje kontakty i współpracuje z organizacjami i podmiotami, a także z państwami działającymi w regionie na rzecz walki z aktami piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii, w szczególności z siłami morskimi »wielonarodowe oddziały specjalne 151« działającymi w ramach operacji »Trwała Wolność«;”;

               3)

               art. 12 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 12
               Przekazywanie osób ujętych i przetrzymywanych w celu ich ścigania
               1.   W oparciu o akceptację przez Somalię wykonywania jurysdykcji przez państwa członkowskie lub państwa trzecie, z jednej strony, oraz na podstawie art. 105 konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, z drugiej strony, osoby, które podejrzane są o zamiar popełnienia, o czym mowa w art. 101 i 103 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, o popełnianie lub popełnienie aktów piractwa lub rozboju na wodach terytorialnych lub wodach wewnętrznych Somalii lub na pełnym morzu, ujęte i przetrzymywane w celu ich ścigania, a także przedmioty, które służyły do popełnienia tych czynów, przekazuje się:

                           —

                           właściwym organom państw członkowskich lub państw trzecich uczestniczących w operacji, pod których banderą pływa statek, który dokonał ujęcia, lub

                           —

                           jeśli to państwo nie może lub nie chce wykonywać swej jurysdykcji – państwu członkowskiemu lub jakiemukolwiek państwu trzeciemu, które chce wykonywać jurysdykcję w odniesieniu do wyżej wymienionych osób lub przedmiotów.

                     2.   Osoby podejrzane o zamiar popełnienia, o czym mowa w art. 101 i 103 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, o popełnianie lub popełnienie aktów piractwa lub rozboju, ujęte i przetrzymywane, w celu ich ścigania, przez Atalanta na wodach terytorialnych, wodach wewnętrznych lub wodach archipelagu innych państw w regionie w porozumieniu z tymi państwami, a także przedmioty, które służyły do popełnienia tych czynów, mogą zostać przekazane właściwym organom zainteresowanego państwa lub – za zgodą zainteresowanego państwa – właściwym organom innego państwa.
               3.   Żadna z osób, o których mowa w ust. 1 i 2, nie może zostać przekazana państwu trzeciemu, o ile warunki tego przekazania nie zostały uzgodnione z tym państwem trzecim w sposób zgodny z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego, w szczególności międzynarodowego prawa praw człowieka, w celu zagwarantowania w szczególności, że nikt nie zostanie poddany karze śmierci, torturom lub jakiemukolwiek innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu.”;

               4)

               w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu:
               „3.   Finansowa kwota odniesienia przeznaczona na pokrycie wspólnych kosztów operacji wojskowej UE przez okres od dnia 13 grudnia 2012 r. do dnia 12 grudnia 2014 r. wynosi 14 900 000 EUR. Wartość procentowa kwoty odniesienia, o której mowa w art. 25 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/871/WPZiB, wynosi 0 %”;

               5)

               art. 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   Operacja wojskowa UE zostaje zakończona w dniu 12 grudnia 2014 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono Brukseli dnia 23 marca 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 322 z 9.12.2009, s. 27.

      (3)  Dz.U. L 210 z 11.8.2010, s. 33.

      (4)  Dz.U. L 327 z 11.12.2010, s. 49.