title: 2007/323/WE: Decyzja Rady z dnia 18 września 2006 r. w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Paragwaju dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               11.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 122/30

         DECYZJA RADY
   z dnia 18 września 2006 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Paragwaju dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2007/323/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Republiką Paragwaju dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w załączniku do tej decyzji.

               (3)

               Umowa wynegocjowana przez Komisję powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Paragwaju dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.
   Tekst umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 9 ust. 2 Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 września 2006 r.

            W imieniu Rady

         J. KORKEAOJA

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               11.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 122/31

         UMOWA
   pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Paragwaju dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   REPUBLIKA PARAGWAJU,
   z drugiej strony,
   (zwane dalej „Stronami”)
   STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między niektórymi państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Paragwaju zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   UZNAJĄC, że niektóre postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Republiką Paragwaju, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą zostać doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Republiką Paragwaju, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
   STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej jako strony tych negocjacji nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Republika Paragwaju ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Republiki Paragwaju, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych w zakresie praw przewozowych,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej umowy „państwa członkowskie” oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej, „państwa członkowskie LACAC” oznaczają państwa członkowskie Latynoamerykańskiej Komisji Lotnictwa Cywilnego (Latin American Civil Aviation Commission).
   2.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną danej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie, upoważnienie i cofnięcie
   1.   Postanowienia ust. 2 i 3 zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Republikę Paragwaju oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   Postanowienia ust. 4 i 5 zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez Republikę Paragwaju przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Republika Paragwaju udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               i)

               przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; oraz

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz

               iii)

               przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.

         3.   Republika Paragwaju może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i nie znajduje się pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw; lub

               iv)

               przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z dwustronną umową między Republiką Paragwaju a innym państwem członkowskim, a Republika Paragwaju wykaże, że wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium innego państwa członkowskiego, przedsiębiorstwo lotnicze stanowiłoby obejście ograniczeń praw przewozowych nałożonych przez tą inną umowę; lub

               v)

               przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie i nie istnieje dwustronna umowa dotycząca usług lotniczych między Republiką Paragwaju a tym państwem członkowskim, a przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Republikę Paragwaju odmówiono przyznania praw przewozowych w tym państwie członkowskim.

         Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Republika Paragwaju nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
   4.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez Republikę Paragwaju, państwo członkowskie udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               i)

               przewoźnik lotniczy jest ustanowiony w Republice Paragwaju; oraz

               ii)

               Republika Paragwaju sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym oraz jest odpowiedzialna za wydanie mu certyfikatu przewoźnika lotniczego; oraz

               iii)

               przewoźnik lotniczy jest własnością i pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich LACAC lub obywateli państw członkowskich LACAC.

         5.   Państwo członkowskie może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienie lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Republikę Paragwaju, jeżeli:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony w Republice Paragwaju; lub

               ii)

               Republika Paragwaju nie sprawuje i nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub nie jest odpowiedzialna za wydanie mu certyfikatu przewoźnika lotniczego; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich LACAC lub obywateli państw członkowskich LACAC; lub

               iv)

               przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z dwustronną umową między państwem członkowskim a innym państwem członkowskim LACAC, a państwo członkowskie wykaże, że wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium tego innego państwa członkowskiego LACAC, stanowiłoby obejście ograniczeń praw przewozowych, nałożonych przez tą inną umowę.

         Artykuł 3
   Bezpieczeństwo
   1.   Postanowienia ustępu 2 uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Republiki Paragwaju wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Republiką Paragwaju mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Opodatkowanie paliwa lotniczego
   1.   Postanowienia ustępów 2 i 3 uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
   2.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Republiki Paragwaju, operującego między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
   3.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia Republice Paragwaju nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z państwa członkowskiego, operującego między punktem znajdującym się na terytorium Paragwaju a innym punktem znajdującym się na terytorium Paragwaju lub innego państwa członkowskiego LACAC.
   Artykuł 5
   Taryfy za przewóz
   1.   Postanowienia ustępów 2 i 3 uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. e).
   2.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Republikę Paragwaju zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej. Prawo Wspólnoty Europejskiej jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
   3.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez państwo członkowskie zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz pomiędzy Republiką Paragwaju a innym państwem członkowskim LACAC podlegają prawu paragwajskiemu dotyczącemu pozycji dominującej w zakresie cen. Prawo paragwajskie jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
   Artykuł 6
   Zgodność z regułami konkurencji
   1.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku I nie mogą:

               i)

               sprzyjać zawieraniu porozumień między przedsiębiorstwami, decyzjom związków przedsiębiorstw lub uzgodnionym praktykom zapobiegającym, ograniczającym lub zakłócającym konkurencję;

               ii)

               wzmacniać skutków wszelkich takich porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk; lub

               iii)

               przenosić na prywatne podmioty gospodarcze odpowiedzialności za podjęcie środków zapobiegających, ograniczających lub zakłócających konkurencję.

         2.   Nie stosuje się postanowień umów wymienionych w załączniku I, które są niezgodne z ustępem 1.
   Artykuł 7
   Załączniki do niniejszej umowy
   Załączniki do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 8
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólna zgodą.
   Artykuł 9
   Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
   1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
   2.   Nie naruszając ustępu 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Republiką Paragwaju, które w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia ich tymczasowego stosowania.
   Artykuł 10
   Wygaśnięcie
   1.   W przypadku wygaśnięcia jednej z umów wymienionych w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w tym załączniku.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza umowa.

      W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą umową.
      Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Brukseli, dnia dwudziestego drugiego lutego roku dwa tysiące siódmego w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim. W razie rozbieżności pierwszeństwo przed innymi wersjami językowymi ma wersja hiszpańska.

         За Европейската общност
         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Pentru Comunitatea Europeană
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen

         За Република Парагвай
         Por la República del Paraguay
         Za Paraguayskou republiku
         For Republikken Paraguay
         Für die Republik Paraguay
         Paraguay Vabariigi nimel
         Για τη Δημοκρατία της Παραγoυάης
         For the Republic of Paraguay
         Pour la République du Paraguay
         Per la Repubblica del Paraguay
         Paragvajas Republikas vārdā
         Paragvajaus Respublikos vardu
         A Paraguayi Köztársaság részéről
         Għar-Repubblika tal-Paragwaj
         Voor de Republiek Paraguay
         W imieniu Republiki Paragwaju
         Pela República do Paraguai
         Pentru Republica Paraguay
         Za Paraguajskú republiku
         Za Republiko Paragvaj
         Paraguayn tasavallan puolesta
         För Republiken Paraguay

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w artykule 1 niniejszej umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Republiką Paragwaju a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej umowy były zawarte, podpisane lub tymczasowo stosowane

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Republiką Paragwaju a Republiką Federalną Niemiec, podpisana w Bonn dnia 26 listopada 1974 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Paragwaj-Niemcy”;

                           —

                           Umowa między Republiką Paragwaju a Królestwem Belgii dotycząca regularnego transportu lotniczego, podpisana w Asuncion dnia 1 września 1972 r., zmieniona uzgodnionym protokołem podpisanym w Brukseli dnia 3 września 1982 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Paragwaj-Belgia”;

                           —

                           Umowa między rządem Republiki Paragwaju a rządem Hiszpanii dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Madrycie dnia 12 maja 1976 r., uzupełniona uzgodnionym protokołem podpisanym w Asuncion dnia 2 listopada 1978 r., uzgodnionym protokołem podpisanym w Asuncion dnia 1 września 1985 r. oraz uzgodnionym protokołem podpisanym w Madrycie dnia 6 października 1992 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Paragwaj-Hiszpania”;

                           —

                           Umowa między Republiką Paragwaju a Królestwem Niderlandów dotycząca regularnego transportu lotniczego, podpisana w Hadze dnia 7 lutego 1974 r., zwana dalej w załączniku 2 „umową Paragwaj-Królestwo Niderlandów”.

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Republiką Paragwaju a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane

                           —

                           Projekt umowy między rządem Republiki Paragwaju a rządem Republiki Włoskiej, dotyczącej usług lotniczych między terytoriami obu krajów, parafowany w Rzymie dnia 18 lipca 1985 r., stanowiący załącznik do uzgodnionego protokołu z konsultacji, zwany dalej w załączniku 2 „projektem umowy Paragwaj-Włochy”;

                           —

                           Projekt umowy między rządem Republiki Paragwaju a rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, dotyczącej usług lotniczych, parafowany w Asuncion dnia 28 sierpnia 1998 r., stanowiący załącznik B do uzgodnionego protokołu podpisanego przez władze lotnicze Republiki Paragwaju i Zjednoczonego Królestwa, zwany dalej w załączniku 2 „projektem umowy Paragwaj-Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej”.

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów zawartych w umowach wymienionych w załączniku 1, o których mowa w artykułach 2–5 niniejszej umowy

               a)

               Wyznaczenie:

                           —

                           artykuł 3 umowy Paragwaj-Niemcy,

                           —

                           artykuł 3 umowy Paragwaj-Belgia,

                           —

                           artykuł 3 umowy Paragwaj-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 4 projektu umowy Paragwaj-Włochy,

                           —

                           artykuł 3 umowy Paragwaj-Królestwo Niderlandów,

                           —

                           artykuł 4 projektu umowy Paragwaj-Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           artykuł 4 umowy Paragwaj-Niemcy,

                           —

                           artykuł 4 umowy Paragwaj-Belgia,

                           —

                           artykuł 4 umowy Paragwaj-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 5 projektu umowy Paragwaj-Włochy,

                           —

                           artykuł 4 umowy Paragwaj-Królestwo Niderlandów,

                           —

                           artykuł 5 projektu umowy Paragwaj-Zjednoczone Królestwo.

               c)

               Kontrola regulacyjna:

                           —

                           artykuł 10 projektu umowy Paragwaj-Włochy,

                           —

                           artykuł 14 projektu umowy Paragwaj-Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               d)

               Opodatkowanie paliwa lotniczego:

                           —

                           artykuł 6 umowy Paragwaj-Niemcy,

                           —

                           artykuł 5 umowy Paragwaj-Belgia,

                           —

                           artykuł 5 umowy Paragwaj-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 6 projektu umowy Paragwaj-Włochy,

                           —

                           artykuł 5 umowy Paragwaj-Królestwo Niderlandów,

                           —

                           artykuł 8 projektu umowy Paragwaj-Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               e)

               Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           artykuł 9 umowy Paragwaj-Niemcy,

                           —

                           artykuł 9 umowy Paragwaj-Belgia,

                           —

                           artykuł 6 umowy Paragwaj-Hiszpania,

                           —

                           artykuł 8 projektu umowy Paragwaj-Włochy,

                           —

                           artykuł 9 umowy Paragwaj-Królestwo Niderlandów,

                           —

                           artykuł 7 projektu umowy Paragwaj-Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

         ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w artykule 2 niniejszej umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym);

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).


title: 2009/745/WE: Decyzja Rady z dnia 24 września 2009 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów czterech członków i siedmiu zastępców członków z Republiki Czeskiej

text:
               9.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 265/40

      DECYZJA RADY

   z dnia 24 września 2009 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów czterech członków i siedmiu zastępców członków z Republiki Czeskiej
   (2009/745/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Republiki Czeskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Cztery stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Stanislava JURÁNKA, Josefa PAVLA, Evžena TOŠENOVSKIEGO i Jana ZAHRADNÍKA. Siedem stanowisk zastępców członków Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Petra BENDLA, Pavla HORÁKA, Miloša VYSTRČILA, Rostislava VŠETEČKI, Jiřiego ŠULCA, Petra SKOKANA i Petra ZIMMERMANNA,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Stanislav EICHLER, naczelnik kraju libereckiego,

                           —

                           Josef NOVOTNÝ, naczelnik kraju karlowarskiego,

                           —

                           Jaroslav PALAS, naczelnik kraju morawsko-śląskiego,

                           —

                           Jiří ZIMOLA, naczelnik kraju południowoczeskiego;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           Radko MARTÍNEK, naczelnik kraju pardubickiego,

                           —

                           Martin TESAŘÍK, naczelnik kraju ołomunieckiego,

                           —

                           David RATH, naczelnik kraju środkowoczeskiego,

                           —

                           Jiří BĚHOUNEK, naczelnik kraju Wysoczyzna,

                           —

                           Milada EMMEROVÁ, naczelnik kraju pilzneńskiego,

                           —

                           Stanislav MIŠÁK, naczelnik kraju zlińskiego,

                           —

                           Lubomír FRANC, naczelnik kraju hradeckiego.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2009 r.

            W imieniu Rady

         M. OLOFSSON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Rady 2013/726/WPZiB z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2118 (2013) i decyzji Rady Wykonawczej Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej EC-M-33/Dec 1 w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               10.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 329/41

         DECYZJA RADY 2013/726/WPZiB
   z dnia 9 grudnia 2013 r.
   w sprawie wsparcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2118 (2013) i decyzji Rady Wykonawczej Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej EC-M-33/Dec 1 w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 27 września 2013 r. Rada Wykonawcza Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) przyjęła na posiedzeniu EC-M-33 „decyzję w sprawie zniszczenia broni chemicznej należącej do Syrii”.

               (2)

               Dnia 27 września 2013 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 2118 (2013), w której poparto decyzję Rady Wykonawczej OPCW, wyrażono głębokie oburzenie użyciem broni chemicznej w muhafazie damasceńskiej 21 sierpnia 2013 r. stwierdzonym w raporcie misji ONZ i potępiono spowodowaną tym śmierć cywilów; potwierdzono, że użycie broni chemicznej stanowi poważne naruszenie prawa międzynarodowego oraz podkreślono, że osoby odpowiedzialne za jakiekolwiek użycie broni chemicznej muszą zostać pociągnięte do odpowiedzialności, a także zaznaczono, że jedynym rozwiązaniem obecnego kryzysu w Syryjskiej Republice Arabskiej jest pluralistyczny proces polityczny prowadzony pod przewodnictwem Syrii na podstawie komunikatu z Genewy z 30 czerwca 2012 r. i położono nacisk na konieczność jak najszybszego zwołania międzynarodowej konferencji w sprawie Syrii.

               (3)

               Rząd Syryjskiej Republiki Arabskiej przyznał w wydanym oświadczeniu, że prowadzony jest zakrojony na szeroką skalę program dotyczący broni chemicznej oraz istnieją znaczne ilości takiej broni, w tym niebezpiecznych toksycznych składników chemicznych takiej broni, co powoduje poważne problemy w zakresie nieproliferacji, rozbrojenia i bezpieczeństwa.

               (4)

               W następstwie przystąpienia Syryjskiej Republiki Arabskiej do Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (dalej zwaną „konwencją o zakazie broni chemicznej” lub „CWC”), które stało się skuteczne dnia 14 października 2013 r., OPCW jest odpowiedzialna za zweryfikowanie przestrzegania przez Syrię postanowień CWC oraz warunków wszelkich odpowiednich decyzji Rady Wykonawczej OPCW, oraz w ramach wspólnej misji, za nadzorowanie przestrzegania warunków odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

               (5)

               16 października 2013 r. Dyrektor Generalny OPCW przypomniał państwom-stronom konwencji o zakazie broni chemicznej (w nocie S/1132/2013), że na mocy swojej decyzji w sprawie „zniszczenia broni chemicznej należącej do Syrii” (EC-M-33/DEC.1) Rada Wykonawcza postanowiła między innymi pilnie rozważyć mechanizm finansowania na potrzeby działań prowadzonych przez Sekretariat w odniesieniu do Syryjskiej Republiki Arabskiej i zaapelować do wszystkich państw-stron, by – jeśli są w stanie – zapewniły dobrowolne wkłady na działania prowadzone w ramach wdrażania tej decyzji. W tej samej nocie wezwano wszystkie państwa-strony do rozważenia wniesienia własnych dobrowolnych wkładów, niezależnie od ich wysokości, na rzecz Syryjskiego Funduszu Powierniczego, aby pomóc w stawieniu czoła wyzwaniu, które jest prawdopodobnie jednym z najtrudniejszych w historii OPCW. Wspomniany fundusz powierniczy może również przyjmować wkłady z innych źródeł, w tym wkłady organizacji pozarządowych, instytucji czy darczyńców prywatnych.

               (6)

               Rada Unii Europejskiej w konkluzjach z 21 października 2013 r. pozytywnie odniosła się do decyzji Rady Wykonawczej OPCW i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2118 oraz ponownie wyraziła gotowość Unii do rozważenia wsparcia.

               (7)

               12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią”), której rozdział III zawiera wykaz środków, jakie należy podjąć zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich, aby zwalczać rozprzestrzenianie tej broni.

               (8)

               Strategia podkreśla zasadniczą rolę CWC i OPCW w tworzeniu świata wolnego od broni chemicznej.

               (9)

               Unia aktywnie wdraża strategię i zapewnia skuteczność środków wymienionych w jej rozdziale III, w szczególności przez uruchamianie środków finansowych na wspieranie poszczególnych przedsięwzięć prowadzonych przez instytucje wielostronne, takie jak OPCW. W związku z tym 23 marca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/166/WPZiB (1) w sprawie wsparcia działań OPCW.

               (10)

               Dnia 21 listopada 2013 r. Dyrektor Generalny OPCW zwrócił się do Unii, by wniosła wkład na rzecz specjalnego funduszu powierniczego dla Syrii.

               (11)

               Techniczne wdrożenie niniejszej decyzji powinno zostać powierzone OPCW. Przedsięwzięcia wspierane przez Unię mogą być finansowane wyłącznie przez dobrowolne wkłady na rzecz funduszu powierniczego OPCW. Takie wkłady, które mają zostać wniesione przez Unię, w istotny sposób umożliwią OPCW wykonanie jej zadań wskazanych odpowiednich decyzjach Rady Wykonawczej OPCW z 27 września i 15 listopada 2013 r. oraz w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2118 z 27 września 2013 r.

               (12)

               Nadzór nad właściwą realizacją wkładu finansowego Unii powinien zostać powierzony Komisji.

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Unia wspiera działania OPCW poprzez wniesienie wkładu na pokrycie kosztów związanych z inspekcją i weryfikacją zniszczenia broni chemicznej należącej do Syrii, a także kosztów związanych z działaniami uzupełniającymi główne zlecone działania w ramach wsparcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2118 (2013) i decyzji Rady Wykonawczej OPCW z dnia 28 września 2013 r. w sprawie zniszczenia broni chemicznej należącej do Syrii oraz kolejnych powiązanych rezolucji.
   2.   Przedsięwzięcie wspierane za pośrednictwem niniejszej decyzji Rady ma na celu zapewnienie produktów w zakresie orientacji sytuacyjnej w odniesieniu do bezpieczeństwa wspólnej misji OPCW–ONZ, w tym stanu sieci drogowej poprzez dostarczenie OPCW obrazu satelitarnego i powiązanych produktów informacyjnych Centrum Satelitarnego UE (EU SATCEN).
   Szczegółowy opis tego przedsięwzięcia jest zawarty w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wdrożenie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „WP”).
   2.   Realizacja techniczna przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2, zostaje powierzona OPCW. Wykonuje ona to zadanie pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z OPCW.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację przedsięwzięć, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 2 311 842 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera umowę finansową z OPCW. Zgodnie z tą umową finansową OPCW jest zobowiązana do wyeksponowania wkładu Unii stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dokłada starań, aby umowa finansowa, o której mowa w ust. 3, została zawarta jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia tej umowy finansowej.
   Artykuł 4
   1.   WP składa Radzie sprawozdania z wdrażania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez OPCW. Opierając się na tych sprawozdaniach, Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja przedstawia Radzie informacje na temat aspektów finansowych realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa po upływie 12 miesięcy od daty zawarcia umowy finansowej między Komisją a OPCW, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub wygasa dnia 10 czerwca 2014 r., jeżeli umowa finansowa nie zostanie zawarta przed tą datą.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 grudnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         A. PABEDINSKIENĖ

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/166/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wsparcia działań Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 87 z 24.3.2012, s. 49).

      ZAŁĄCZNIK

         WSPARCIE UNII EUROPEJSKIEJ NA RZECZ REZOLUCJI RADY BEZPIECZEŃSTWA ONZ NR 2118 (2013) I DECYZJI RADY WYKONAWCZEJ OPCW EC-M-33/DEC.1 W RAMACH WDRAŻANIA STRATEGII UE PRZECIW ROZPRZESTRZENIANIU BRONI MASOWEGO RAŻENIA

         Przedsięwzięcie:   Zapewnienie OPCW wsparcia w formie obrazów satelitarnych w ramach wspólnej misji OPCW–ONZ

         Cel:
      Wsparcie OPCW – w ramach wspólnej misji OPCW–ONZ – w realizacji zadań zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ i decyzjami Rady Wykonawczej OPCW oraz zgodnie z warunkami konwencji o zakazie broni chemicznej.

         Wyniki:
      Ocena stanu sieci drogowej, w szczególności wskazywanie blokad drogowych i obszarów, na których występują utrudnienia w ruchu drogowym, a także poprawa orientacji sytuacyjnej w dziedzinie bezpieczeństwa wspólnej misji OPCW–ONZ rozmieszczonej w Syrii i w odniesieniu do miejsc, które mają podlegać wizytacji/inspekcji.

         Działania:
      Wsparcie będzie udzielane OPCW poprzez dostarczanie tygodniowo do 5 obrazów satelitarnych Centrum Satelitarnego UE (EU SATCEN) przez cały okres trwania, począwszy od podpisania umowy do dnia 31 grudnia 2014 r.
      ONZ i OPCW będą prowadzić działania we współpracy z odpowiednimi parterami, w tym z międzynarodowymi organizacjami i agencjami, aby zapewnić skuteczne synergie i zapobiec powielaniu działań.


title: Decyzja Komisji z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie mianowania członków Europejskiej Grupy Konsultacyjnej ds. Konsumentów i ich zastępców

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 50/4

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 17 lutego 2010 r.
   w sprawie mianowania członków Europejskiej Grupy Konsultacyjnej ds. Konsumentów i ich zastępców
   2010/C 50/03
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Komisji 2009/705/WE z dnia 14 września 2009 r. ustanawiającą Europejską Grupę Konsultacyjną ds. Konsumentów (1), w szczególności jej art. 4,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Mandat obecnych członków Europejskiej Grupy Konsultacyjnej ds. Konsumentów wygasł dnia 14 listopada 2009 r.

               (2)

               W związku z powyższym konieczne jest mianowanie na okres trzech lat nowych członków i ich zastępców w oparciu o kandydatury przedstawione przez państwa członkowskie oraz europejskie organizacje konsumentów,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Następujące osoby mianuje się na okres trzech lat na stanowisko członka lub zastępcy członka Europejskiej Grupy Konsultacyjnej ds. Konsumentów:

               Członkowie

               Zastępcy

               Gilles de HALLEUX (BE)

               Thibault WILLAERT (BE)

               Asen NENOV (BG)

               Bogomil NIKOLOV (BG)

               Karel PAVLÍK (CZ)

               Libor DUPAL (CZ)

               Rasmus KJELDAHL (DK)

               Benedicte FEDERSPIEL (DK)

               Cornelia TAUSCH (DE)

               Heinz WILLNAT (DE)

               Linda LÄÄNESAAR (EE)

               Enn-Toivo ANNUK (EE)

               James DOORLEY (IE)

               Dermott JEWELL (IE)

               Evangelia KEKELEKI (EL)

               Konstantinos DAGKOS (EL)

               Conchy MARTIN REY (ES)

               Eugenio RIBÓN SEISDEDOS (ES)

               Sandrine PERROIS (FR)

               Elsa COHEN (FR)

               Massimiliano DONA (IT)

               Carlo PILERI (IT)

               Giorgos TZIAPOURAS (CY)

               Maria FOTIOU (CY)

               Baiba MILTOVIČA (LV)

               Aivars SMAGARS (LV)

               Eglė KYBARTIENĖ (LT)

               Zita ČEPONYTÉ (LT)

               Eugène KIRSCH (LU)

               Bob SCHMITZ (LU)

               Zsolt HAJNAL (HU)

               Anita CZÁR (HU)

                  Dotychczas niewskazany (MT)

                  Dotychczas niewskazany (MT)

               Rogier KLIMBIE (NL)

               Rob DORSCHEIDT (NL)

               Karl KOLLMANN (AT)

               Ulrike DOCEKAL (AT)

               Olesia FRĄCZEK (PL)

               Grażyna ROKICKA (PL)

               Luís SILVEIRA RODRIGUES (PT)

               Patrícia GOMES (PT)

               Emil BOJIN (RO)

               Sorin TOMA (RO)

               Breda KUTIN (SI)

               Živa DROL NOVAK (SI)

               Miroslav TULÁK (SK)

               Božena STAŠENKOVÁ (SK)

               Tuula SARIO (FI)

               Kaisa PANNIMAA-PÄTSI (FI)

               Jens HENRIKSSON (SE)

               Jan BERTOFT (SE)

               Michelle SMYTH (UK)

               Jill JOHNSTONE (UK)

               Stephen RUSSELL (ANEC)

               Chiara GIOVANNINI (ANEC)

               Monique GOYENS (BEUC)

               Ursula PACHL (BEUC)

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2010 r.

            W imieniu Komisji,

            za Przewodniczącego,

         Robert MADELIN

            Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Konsumentów

      (1)  Dz.U. L 244 z 16.9.2009, s. 21.


title: 2013/169/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie zasad dotyczących wykorzystania jako zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo (EBC/2013/6)

text:
               5.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 95/22

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 20 marca 2013 r.
   w sprawie zasad dotyczących wykorzystania jako zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo
   (EBC/2013/6)
   (2013/169/UE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 127 ust. 2 tiret pierwsze,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret pierwsze oraz art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3 i art. 18 ust. 2,
   a także mając na uwadze co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego Europejski Bank Centralny (EBC) i krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”), mogą dokonywać właściwie zabezpieczonych operacji kredytowych z instytucjami kredytowymi oraz innymi uczestnikami rynku. Standardowe warunki, na jakich EBC i KBC są gotowe do przeprowadzania operacji kredytowych, w tym kryteria kwalifikowania zabezpieczeń na potrzeby operacji kredytowych Eurosystemu, zostały określone w załączniku I do wytycznych EBC/2011/14 z dnia 20 września 2011 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (1).

               (2)

               Zgodnie z pkt 1.6 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 Rada Prezesów EBC może w dowolnym czasie zmieniać instrumenty, warunki, kryteria i procedury realizacji operacji polityki pieniężnej Eurosystemu.

               (3)

               Od dnia 1 marca 2015 r. należy wprowadzić całkowity zakaz bezpośredniego wykorzystania jako zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo, a także zakaz pośredniego wykorzystania takich obligacji w sytuacji, gdy są one włączone do puli zabezpieczonych obligacji wyemitowanych przez tego samego kontrahenta, który wyemitował niezabezpieczone obligacje bankowe, lub przez podmiot z nim blisko powiązany. W wyjątkowych okolicznościach Rada Prezesów może przyznawać kontrahentom uczestniczącym w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu tymczasowe wyłączenia stosowania tego zakazu.

               (4)

               Warunki powyższego zakazu należy określić w decyzji EBC,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zmiany zasad dotyczących wykorzystywania jako zabezpieczenia własnych niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo
   1.   Od dnia 1 marca 2015 r. niezabezpieczone obligacje bankowe, które zostały wyemitowane przez wykorzystującego je kontrahenta lub przez podmioty blisko z nim powiązane, i które są w pełni gwarantowane przez organ lub organy administracji publicznej kraju Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) mające uprawnienie do nakładania podatków, nie mogą być wykorzystywane przez takiego kontrahenta jako zabezpieczenie operacji polityki pieniężnej: a) bezpośrednio; lub b) pośrednio – w sytuacji gdy są one włączone do puli zabezpieczonych obligacji wyemitowanych przez tego samego kontrahenta, który wyemitował niezabezpieczone obligacje bankowe lub przed podmiot z nim blisko powiązany.
   2.   W wyjątkowych okolicznościach Rada Prezesów może zdecydować o tymczasowym wyłączeniu stosowania zakazu określonego w ust. 1 na maksymalny okres trzech lat. Do wniosku o wyłączenie dołącza się plan finansowania, wskazujący w jaki sposób kontrahent ubiegający się o wyłączenie stopniowo zaprzestanie własnego wykorzystywania niezabezpieczonych obligacji bankowych gwarantowanych przez państwo, nie później niż trzy lata od przyznania wyłączenia.
   3.   W przypadku jakichkolwiek rozbieżności pomiędzy niniejszą decyzją, wytycznymi EBC/2011/14 oraz wytycznymi EBC/2013/4 z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (2), w każdym z tych przypadków w formie wdrożonej na poziomie krajowym przez KBC, rozstrzygające są postanowienia niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 22 marca 2013 r.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 20 marca 2013 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U L 331 z 14.12.2011, s. 1.

      (2)  Zob. s. 23 niniejszego Dziennika Urzędowego.


Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie składu ilościowego komisji


title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 394/11/COL z dnia 14 grudnia 2011 r. zmieniająca po raz osiemdziesiąty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału dotyczącego stosowania od dnia 1 stycznia 2012 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego

text:
               24.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 282/72

         DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   NR 394/11/COL
   z dnia 14 grudnia 2011 r.
   zmieniająca po raz osiemdziesiąty trzeci zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału dotyczącego stosowania od dnia 1 stycznia 2012 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego
   URZĄD NADZORU EFTA („URZĄD”),
   a także mając na uwadze, co następuje:
   Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeżeli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne.
   W dniu 1 grudnia 2011 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie stosowania od dnia 1 stycznia 2012 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego (1).
   Komunikat ten ma również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
   Należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym zgodnie z celem jednorodności ustalonym w art. 1 Porozumienia EOG.
   Zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” znajdującej się na stronie 11 załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd przyjmuje, po konsultacji z Komisją, akty prawne odpowiadające tym, które przyjęła Komisja Europejska.
   Pismami w tej sprawie z dnia 2 grudnia 2011 r. Urząd przeprowadził konsultacje z Komisją Europejską i państwami EFTA,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W wytycznych dotyczących pomocy państwa wprowadza się zmiany poprzez dodanie nowego rozdziału dotyczącego stosowania od dnia 1 stycznia 2012 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego.
   Nowy rozdział ustanawia się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Jedynie wersja niniejszej decyzji w języku angielskim jest autentyczna.

      Sporządzono w Brukseli dnia 14 grudnia 2011 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Oda Helen SLETNES

            Przewodnicząca

         Sverrir Haukur GUNNLAUGSSON

            Członek Kolegium

      (1)  Dz.U. C 356 z 6.12.2011, s. 7.

      ZAŁĄCZNIK

         W SPRAWIE STOSOWANIA OD DNIA 1 STYCZNIA 2012 R. REGUŁ POMOCY PAŃSTWA W ODNIESIENIU DO ŚRODKÓW WSPARCIA NA RZECZ BANKÓW W KONTEKŚCIE KRYZYSU FINANSOWEGO

      1.   Wprowadzenie

                  (1)

                  Odkąd jesienią 2008 r. nastał światowy kryzys finansowy, Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) wydał cztery zestawy wytycznych (1), które zawierały dokładne wskazówki dotyczące kryteriów zgodności wsparcia udzielanego przez państwo instytucjom finansowym (2) z wymogami art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”). Przedmiotowe wytyczne obejmują następujące rozdziały: zastosowanie zasad pomocy państwa do środków podjętych w odniesieniu do instytucji finansowych w kontekście obecnego światowego kryzysu finansowego (3) („wytyczne bankowe”); dokapitalizowanie instytucji finansowych w związku z obecnym kryzysem finansowym: ograniczenie pomocy do niezbędnego minimum oraz mechanizmów zabezpieczających przed nadmiernym zakłóceniem konkurencji (4) („wytyczne w sprawie dokapitalizowania”); postępowanie z aktywami o obniżonej wartości w sektorze bankowym EOG (5) („wytyczne w sprawie aktywów o obniżonej jakości”) oraz przywrócenie rentowności i oceny środków restrukturyzacyjnych stosowanych w sektorze finansowym w dobie kryzysu zgodnie z regułami pomocy państwa (6) („wytyczne w sprawie restrukturyzacji”). Trzy z czterech przywołanych zbiorów wytycznych – wytyczne bankowe, wytyczne w sprawie dokapitalizowania i wytyczne w sprawie aktywów o obniżonej jakości – zawierają wstępne warunki zgodności z rynkiem wewnętrznym najważniejszych rodzajów pomocy udzielanej przez państwa EFTA, tj. gwarancji na zobowiązania, form dokapitalizowania i środków pomocy związanej z aktywami. Wytyczne w sprawie restrukturyzacji określają natomiast szczegółowo, jak powinien wyglądać plan restrukturyzacji (lub plan odzyskania rentowności) w specyficznym kontekście pomocy państwa związanej z kryzysem udzielanej bankom na podstawie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG.

                  (2)

                  W dniu 2 marca 2011 r., Urząd przyjął piąty zbiór wytycznych w sprawie stosowania od dnia 1 stycznia 2011 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego (7) („wytyczne w sprawie przedłużenia”). W wytycznych w sprawie przedłużenia przedłużano okres obowiązywania wytycznych w sprawie restrukturyzacji, jedynego z czterech zbiorów wytycznych z określoną datą wygaśnięcia, tj. – po zmianie warunków – do dnia 31 grudnia 2011 r. Urząd wskazał również w wytycznych w sprawie przedłużenia, że uważa, iż wymogi dotyczące pomocy państwa, które mają być zatwierdzone zgodnie z art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG, który wyjątkowo zezwala na pomoc mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego UE lub państwa EFTA, nadal są spełnione, a wytyczne bankowe, wytyczne o dokapitalizowaniu i wytyczne w sprawie aktywów o obniżonej jakości nadal będą obowiązywały w celu dostarczenia wskazówek w sprawie kryteriów zgodności z rynkiem wewnętrznym pomocy na rzecz banków związanej z kryzysem finansowym na podstawie art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG.

                  (3)

                  Mające miejsce w 2011 r. nasilenie napięć na rynkach długu państwowego zaczęło wywierać coraz większą presję na sektor bankowy w EOG, przede wszystkim pod względem dostępu do rynków finansowania. Celem pakietu dla bankowości, uzgodnionego przez szefów państw i rządów na posiedzeniu w dniu 26 października 2011 r. (8), jest przywrócenie zaufania do sektora bankowego za pośrednictwem gwarancji na finansowanie średnioterminowe oraz ustanowienie tymczasowego bufora kapitałowego w wysokości 9 % kapitału najwyższej jakości z uwzględnieniem wartości rynkowej długu publicznego. Pomimo podjęcia tych środków Urząd uważa, że wymogi dotyczące pomocy państwa, które mają zostać zatwierdzone zgodnie z art. 61 ust. 3 lit. b), nadal będą spełnione z upływem 2011 r.

                  (4)

                  Dlatego też wytyczne bankowe, wytyczne o dokapitalizowaniu i wytyczne w sprawie aktywów o obniżonej jakości będą obowiązywały również po dniu 31 grudnia 2011 r. Podobnie czas obowiązywania wytycznych w sprawie restrukturyzacji zostaje przedłużony na okres po dniu 31 grudnia 2011 r. (9). Urząd będzie monitorował sytuację na rynkach finansowych i, jak tylko pozwolą na to warunki panujące na rynku, podejmie kroki zmierzające do stworzenia stałych zasad dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację banków, na podstawie art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG.

                  (5)

                  Aby ułatwić wdrożenie pakietu dla bankowości i w celu uwzględnienia zmian profilu ryzyka banków, które nastąpiły od chwili rozpoczęcia kryzysu, pożądane jest dalsze doprecyzowanie i uaktualnienie zasad w niektórych kwestiach. W niniejszych wytycznych określono niezbędne zmiany parametrów zgodności związanej z kryzysem finansowym pomocy państwa na rzecz banków; parametry obowiązują od dnia 1 stycznia 2012 r. W szczególności niniejsze wytyczne:

                              a)

                              uzupełniają wytyczne w sprawie dokapitalizowania poprzez przedstawienie bardziej szczegółowych wskazówek dotyczących zapewnienia odpowiedniego wynagrodzenia w przypadku instrumentów kapitałowych nieprzynoszących stałych zwrotów;

                              b)

                              wyjaśniają, w jaki sposób Urząd przeprowadzi proporcjonalną ocenę długoterminowej rentowności banków w kontekście pakietu dla bankowości; oraz

                              c)

                              wprowadzają zmienioną metodę zmierzającą do zagwarantowania, żeby opłaty należne w zamian za udzielenie gwarancji dla zobowiązań bankowych były wystarczające, aby ograniczyć do minimum przyznawaną pomoc, oraz do zagwarantowania, że uwzględnione zostanie zwiększone ostatnio zróżnicowanie spreadów swapu ryzyka kredytowego – CDS (ang. credit default swap) poszczególnych banków oraz skutków spreadów CDS w przypadku zainteresowanego państwa EFTA.

            2.   Ustalanie odpłatności i warunki dokapitalizowania przez państwo

                  (6)

                  W wytycznych w sprawie dokapitalizowania przedstawiono ogólne wskazówki dotyczące ustalania poziomu odpłatności za zastrzyki kapitałowe. Te wskazówki dotyczą głównie instrumentów kapitałowych przynoszących stałe dochody.

                  (7)

                  W świetle zmian przepisów i zmieniającego się otoczenia rynkowego Urząd spodziewa się, że udzielanie zastrzyków kapitałowych przez państwo może w przyszłości coraz częściej następować w postaci akcji, o zmiennym wynagrodzeniu. Wyjaśnienie zasad ustalania odpłatności za zastrzyki kapitałowe jest pożądane z uwagi na to, że posiadanie takich akcji pozwala na otrzymywanie (niegwarantowanych) dywidend i zysków kapitałowych, co utrudnia bezpośrednią ocenę ex ante dochodów płynących z posiadania takich instrumentów.

                  (8)

                  W związku z tym Urząd dokona oceny opłat związanych z udzieleniem takich zastrzyków kapitałowych na podstawie ceny emisji akcji. Zastrzyki kapitałowe powinny być subskrybowane z uwzględnieniem wystarczającej obniżki cen akcji (dostosowanych do „efektu rozwodnienia” (10)) bezpośrednio przed ogłoszeniem zamiaru zastosowania zastrzyku kapitałowego, aby zapewnić rozsądną gwarancję odpowiedniego wynagrodzenia dla państwa (11).

                  (9)

                  W przypadku banków notowanych na giełdzie referencyjną cenę akcji powinny stanowić notowania rynkowe akcji z takimi samym prawami jak prawa akcji będących przedmiotem emisji. W przypadku banków nienotowanych na giełdzie taka cena rynkowa nie istnieje, a zatem państwa EFTA powinny zastosować odpowiednie metody wyceny oparte na danych rynkowych (włącznie z podejściem opartym na porównaniu stosunku ceny do zysków w podobnych bankach lub innymi ogólnie przyjętymi metodami wyceny). Akcje powinny być subskrybowane z zastosowaniem odpowiedniej obniżki tej ceny rynkowej (lub opartej na danych rynkowych).

                  (10)

                  Jeżeli państwa EFTA dokonują zapisów na akcje bez prawa głosu, wymagana może być wyższa obniżka, której wielkość powinna odzwierciedlać różnicę cen występującą między akcjami z prawem głosu i akcjami bez prawa głosu w warunkach panujących na rynku.

                  (11)

                  Środki służące dokapitalizowaniu muszą zawierać odpowiednie zachęty dla banków do jak najszybszego zaprzestania korzystania z pomocy państwa. W odniesieniu do akcji przynoszących zmienne dochody, jeśli zachęty do zaprzestania korzystania z programu pomocy państwa są opracowane w sposób, który ogranicza potencjał wzrostu dla państw EFTA, na przykład poprzez wydawanie obecnym akcjonariuszom warrantów w celu umożliwienia im odkupienia akcji z nowej emisji od państwa po cenie, która oznaczałaby istotny roczny zysk dla państwa, należy zastosować wyższą obniżkę, aby odzwierciedlić ograniczenie potencjału wzrostu.

                  (12)

                  We wszystkich przypadkach wielkość obniżki musi odzwierciedlać wielkość zastrzyku kapitałowego w odniesieniu do istniejącego kapitału podstawowego kategorii pierwszej (tzw. wskaźnik core-Tier-1). Większy niedobór istniejącego kapitału własnego oznacza większe ryzyko dla państwa, a zatem wymaga zastosowania wyższej obniżki.

                  (13)

                  Instrumenty hybrydowe powinny zasadniczo zawierać alternatywny mechanizm realizowania kuponów dywidendowych, w ramach którego kupony, które nie obejmują uprawnień do wypłat w gotówce, zostałyby zrealizowane na rzecz państwa w postaci nowo wyemitowanych akcji.

                  (14)

                  Urząd będzie w dalszym ciągu wymagał od państw EFTA przedłożenia planu restrukturyzacji (lub aktualizacji istniejącego planu restrukturyzacji) w terminie sześciu miesięcy od daty decyzji Urzędu zezwalającej na pomoc na ratowanie dla każdego banku otrzymującego wsparcie państwa w formie dokapitalizowania lub środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości. Urząd może zażądać przedłożenia planu restrukturyzacji w okresie krótszym niż sześć miesięcy, jeżeli bank był wcześniej objęty decyzją w sprawie pomocy na ratowanie na podstawie zasad dotyczących zgodności pomocy na rzecz banków z art. 61 ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG, niezależnie od tego, czy pomoc ta stanowiła część tego samego działania restrukturyzacyjnego, Urząd przeprowadzi proporcjonalną ocenę długoterminowej rentowności banków, w pełni uwzględniając elementy wskazujące na to, że banki mogą być rentowne w perspektywie długoterminowej bez potrzeby dokonywania znaczących działań restrukturyzacyjnych. Odnosić się to będzie w szczególności do przypadków, gdy niedobór kapitału wynika przede wszystkim z utraty zaufania do instrumentów długu państwowego, gdy zastrzyk kapitałowy pochodzący ze środków publicznych ograniczony jest do kwoty niezbędnej do zrównoważenia strat będących skutkiem nowej wyceny obligacji państwowych umawiających się stron Porozumienia EOG na rynku w przypadku banków, które inaczej wykazywałyby się rentownością, a z przeprowadzonej analizy wynika, że - nabywając instrumenty długu publicznego - nie podjęły nadmiernego ryzyka.

            3.   Wycena i warunki gwarancji państwa

                  (15)

                  Banki mogą korzystać z gwarancji państwa w przypadku wydawania nowych instrumentów dłużnych, zabezpieczonych lub niezabezpieczonych, z wyjątkiem instrumentów, które kwalifikują się jako kapitał. Jako że dostęp banków do finansowania jest szczególnie trudny na rynkach finansowania średnio- i długoterminowego, gwarancje państwowe powinny w zasadzie tylko obejmować instrumenty dłużne o terminie zapadalności od jednego do pięciu lat (siedmiu lat w przypadku obligacji zabezpieczonych).

                  (16)

                  Od początku kryzysu ustalanie wysokości odpłatności jest powiązane z wartością przeciętną spreadu CDS beneficjenta w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r. Wysokość tej odpłatności zwiększono ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r., aby lepiej odzwierciedlać profil ryzyka poszczególnych beneficjentów (12).

                  (17)

                  Aby uwzględnić zwiększone ostatnio zróżnicowanie pod względem ryzyka spreadów CDS, należy uaktualnić wzór do obliczenia stosownej odpłatności, tak aby w przyszłości podstawą obliczeń była przeciętna wartość spreadów CDS w okresie trzyletnim kończącym się jeden miesiąc przed udzieleniem gwarancji. Jako że w ostatnich latach zwiększenie spreadów CDS wynika częściowo z przyczyn niedotyczących konkretnego banku, w szczególności z narastających napięć na rynku instrumentów długu państwowego oraz z ogólnego zwiększenia świadomości ryzyka w sektorze bankowym, we wzorze należy oddzielić wewnętrzne ryzyko, które ponoszą poszczególne banki, od zmian spreadów CDS w przypadku państw EOG i rynku jako całości. We wzorze tym należy także odzwierciedlić fakt, że gwarancje dotyczące zabezpieczonych obligacji narażają podmiot udzielający gwarancji na znacznie mniejsze ryzyko niż gwarancje dotyczące długu niezabezpieczonego.

                  (18)

                  Zgodnie z zasadami, o których mowa w pkt 17, zmieniony wzór do obliczenia odpłatności zawarty w załączniku określa minimalne opłaty za udzielenie gwarancji, które powinny mieć zastosowanie w przypadku, gdy gwarancje państwa są przyznawane na poziomie krajowym, bez łączenia gwarancji między państwami EFTA. Urząd zastosuje wzór w odniesieniu do wszystkich gwarancji państwowych dotyczących zobowiązań bankowych, o terminie zapadalności jednego roku lub dłuższym, wydanych w dniu 1 stycznia 2012 r. lub później.

                  (19)

                  W przypadkach, gdy gwarancje obejmują zobowiązania, które nie są wyrażone w walucie krajowej państwa udzielającego gwarancji, powinno zastosować się dodatkową opłatę na pokrycie ryzyka walutowego podjętego przez gwaranta.

                  (20)

                  Jeżeli konieczne jest udzielenie gwarancji na pokrycie długu o terminie zapadalności krótszym niż jeden rok, Urząd będzie nadal stosować istniejący wzór określenia wysokości odpłatności, który dla odniesienia znajduje się w załączniku. Urząd nie zatwierdzi gwarancji dotyczących długu o terminie zapadalności krótszym niż trzy miesiące, z wyjątkiem przypadków, gdy takie gwarancje są niezbędne dla stabilności finansowej. W takich przypadkach Urząd dokona oszacowania odpowiedniego wynagrodzenia, biorąc pod uwagę potrzebę zastosowania stosownych zachęt motywujących do jak najszybszego zaprzestania korzystania z programu pomocy państwa.

                  (21)

                  Jeżeli państwa EFTA zdecydują się na zawarcie porozumienia w sprawie łączenia gwarancji dotyczących zobowiązań bankowych, Urząd dokona odpowiednio przeglądu swoich wskazówek, w szczególności w celu zagwarantowania, że spreadom CDS w przypadku państw EFTA zostanie nadana waga tylko w takim zakresie, w jakim pozostają one istotne.

                  (22)

                  Aby umożliwić Urzędowi ocenę stosowania w praktyce zmienionego wzoru dotyczącego wyceny, państwa EFTA powinny podać przy zgłaszaniu nowego lub przedłużonego programu gwarancji, orientacyjną opłatę dla każdego banku kwalifikującego się do skorzystania z tych gwarancji, na podstawie zastosowania wzoru przy wykorzystaniu ostatnich danych rynkowych. W terminie trzech miesięcy po każdej emisji gwarantowanych obligacji, państwa EFTA powinny również przekazać Urzędowi faktyczną wysokość opłaty za udzielenie gwarancji pobranej w odniesieniu do każdej emisji gwarantowanych obligacji.

         (1)  Wytyczne w sprawie zastosowania i interpretacji art. 61 i 62 Porozumienia EOG i art. 1 protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i Trybunale („wytyczne w sprawie pomocy państwa”), przyjęte i wydane przez Urząd Nadzoru EFTA 19.1.1994, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zwanym dalej „Dz.U.”) L 231 z 3.9.1994, s. 1 i w Suplemencie EOG nr 32 z 3.9.1994, s. 1. Wytyczne ostatnio zmieniono 2.3.2011. Zaktualizowana wersja wytycznych w sprawie pomocy państwa jest opublikowana na stronie internetowej Urzędu: http://www.eftasurv.int/state-aid/legal-framework/state-aid-guidelines/

         (2)  Aby ułatwić lekturę niniejszego dokumentu, instytucje finansowe określane są w nim ogólnie jako „banki”.

         (3)  Dostępne pod adresem http://www.eftasurv.int/?1=1&showLinkID=16604&1=1

         (4)  Dostępne pod adresem http://www.eftasurv.int/?1=1&showLinkID=16015&1=1

         (5)  Dostępne pod adresem http://www.eftasurv.int/?1=1&showLinkID=16585&1=1

         (6)  Dostępne pod adresem http://www.eftasurv.int/media/state-aid-guidelines/Part-VIII—Return-to-viability-and-the-assessment-of-restructuring-measures-in-the-financial-sector.pdf

         (7)  Dostępne pod adresem http://www.eftasurv.int/media/state-aid-guidelines/Part-VIII—Financial-Crisis-Guidelines-2011.pdf

         (8)  Oświadczenie szefów państw lub rządów UE z 26.10.2011 (http://www.consilium.europa-.eu/uedocs/cms_Data/docs/pressdata/en/ec/125621.pdf).

         (9)  Zgodnie z dotychczasową praktyką Urzędu istniejące lub nowe programy wsparcia banków (bez względu na to, jakie instrumenty wsparcia obejmują: gwarancje, dokapitalizowanie, przywracanie płynności, środki na rzecz ratowania aktywów lub inne) będą przedłużane lub zatwierdzane tylko na okres sześciu miesięcy, aby umożliwić ewentualne dostosowania w połowie 2012 r.

         (10)  „Efekt rozwodnienia” można ująć ilościowo stosując ogólnie przyjęte techniki rynkowe jak np. TERP (teoretyczną cenę bez prawa poboru – ang. the theoretical ex-rights price).

         (11)  Jeżeli państwa EFTA udzielają gwarancji w przypadku emisji akcji, emitent powinien ponieść odpowiednią opłatę z tytułu udzielenia mu gwarancji.

         (12)  Zob. dokument roboczy Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji z dnia 30 kwietnia 2010 r. dotyczący stosowania reguł pomocy państwa do rządowych programów gwarancji, które mają zostać udzielone po dniu 30 czerwca 2010 r., obejmujących długi banków: (http://ec.europa.eu/competition/state_aid/studies_reports/phase_out_bank_guarantees.pdf).

         Dodatek

            Gwarancje dotyczące długu o terminie zapadalności jednego roku lub dłuższym

         Opłata za udzielenie gwarancji powinna co najmniej być sumą:

                     1)

                     opłaty podstawowej w wysokości 40 punktów bazowych (pb); oraz

                     2)

                     opartej na ryzyku opłaty w wysokości stanowiącej iloczyn 40 punktów bazowych i współczynnika ryzyka składającego się z (i) połowy stosunku przeciętnej wartości spreadu CDS dla obligacji pięcioletnich beneficjenta w okresie trzech lat kończącym się jeden miesiąc przed datą emisji gwarantowanych obligacji do poziomu wartości przeciętnej indeksu iTraxx Europe Senior Financials dla obligacji pięcioletnich stosowanego w tym samym trzyletnim okresie, oraz (ii) połowy stosunku wartości przeciętnej spreadu CDS dla obligacji pięcioletnich wszystkich państw EOG do wartości przeciętnej spreadu CDS dla obligacji pięcioletnich państwa EFTA udzielającego gwarancji w tym samym trzyletnim okresie.

               Wzór do obliczenia opłaty za udzielenie gwarancji można zapisać jako:

         gdzie A jest wartością przeciętną spreadu CDS dla uprzywilejowanych obligacji pięcioletnich beneficjenta, B – wartością przeciętną indeksu iTraxx Europe Senior Financials dla obligacji pięcioletnich, C – wartością przeciętną spreadu CDS dla uprzywilejowanych obligacji pięcioletnich wszystkich państw EOG, a D – wartością przeciętną spreadu CDS dla uprzywilejowanych obligacji pięcioletnich państwa EFTA udzielającego gwarancji.
         Wartości przeciętne są obliczane dla okresu trzech lat kończącego się jeden miesiąc przed datą emisji gwarantowanych obligacji.
         W przypadku gwarancji odnoszących się do obligacji zabezpieczonych, opłata za udzielenie gwarancji może uwzględniać jedynie połowę opłaty opartej na ryzyku obliczonej zgodnie z pkt. 2 powyżej.

            Banki nieposiadające reprezentatywnych danych CDS

         W przypadku banków nieposiadających danych CDS lub reprezentatywnych danych dotyczących CDS, ale dysponujących ratingiem kredytowym, należy wprowadzić odpowiednik spreadu CDS oparty na wartości przeciętnej spreadów CDS dla obligacji pięcioletnich dla kategorii ratingowej danego banku w tym samym okresie odniesienia, w oparciu o reprezentatywną próbę dużych banków w państwach EOG. Organ nadzorujący oceni, czy dane CDS danego banku są reprezentatywne.
         W przypadku banków, które nie posiadają danych CDS ani ratingu kredytowego, należy wprowadzić odpowiednik spreadu CDS oparty na wartości przeciętnej spreadów CDS dla obligacji pięcioletnich dla najniższej kategorii ratingowej (1) w tym samym okresie odniesienia, w oparciu o reprezentatywną próbę dużych banków w państwach EOG. W przypadku tej kategorii banków obliczony spread CDS może być dostosowany na podstawie oceny organu nadzorującego.
         Urząd ustali reprezentatywne próby dużych banków w państwach EOG.

            Gwarancje dotyczące długu o terminie zapadalności krótszym niż jeden rok

         Jako że w przypadku długu o terminie zapadalności krótszym niż jeden rok spready CDS nie mogą być stosownym narzędziem obliczania ryzyka kredytowego, opłata za udzielenie gwarancji w odniesieniu do tego rodzaju długu powinna co najmniej być sumą:

                     1)

                     opłaty podstawowej w wysokości 50 punktów bazowych; oraz

                     2)

                     opartej na ryzyku opłaty w wysokości 20 punktów bazowych dla banków o ratingu A+ lub A, 30 punktów bazowych dla banków o ratingu A– oraz 40 punktów bazowych dla banków poniżej A– lub nieposiadających ratingu.

            (1)  Najniższą kategorią ratingową, którą można wziąć pod uwagę, jest kategoria A, ponieważ nie są dostępne wystarczające dane dla kategorii ratingowej BBB.


title: 2013/610/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 308/324

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 17 kwietnia 2013 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011
   (2013/610/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 30,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0079/2013),

               1.

               udziela dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2011;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 202.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      z dnia 17 kwietnia 2013 r.
      zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011
      PARLAMENT EUROPEJSKI,

                  —

                  uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej za rok budżetowy 2011,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące rocznego sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2013 r. (05753/2013 – C7-0041/2013),

                  —

                  uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 30,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5), w szczególności jego art. 94,

                  —

                  uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0079/2013),

                  A.

                  mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej („Agencji”) za rok budżetowy 2011 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są zgodne z prawem i prawidłowe,

                  B.

                  mając na uwadze to, że w dniu 10 maja 2012 r. Parlament udzielił dyrektorowi wykonawczemu Agencji absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2010 (6), a w swojej rezolucji dołączonej do decyzji w sprawie absolutorium między innymi:

                              —

                              przypomniał, że praktyka przenoszenia środków powinna zostać znacznie ograniczona i nie powinna przeszkadzać w prawidłowym zarządzaniu finansowym oraz zażądał, by w przyszłości Agencja przestrzegała zasady jednoroczności,

                              —

                              wezwał Agencję do prowadzenia – w formie inspekcji na miejscu – kontroli ex post przyznanych dotacji,

                  C.

                  mając na uwadze, że całkowity budżet Agencji na rok budżetowy 2011 wyniósł 118 200 000 EUR w porównaniu z 93 200 000 EUR w roku budżetowym 2010; mając na uwadze, że początkowy wkład Unii do budżetu Agencji na 2011 r. wynosił 111 000 000 EUR wobec 89 100 000 EUR w 2010 r.;

         Zarządzanie budżetem i finansami

                  1.

                  przyjmuje do wiadomości, że budżet Agencji był trzykrotnie korygowany, a zmiany miały potrójny cel:

                              —

                              wprowadzenie w tytule 3 (Wydatki operacyjne) pozycji budżetowej „Eurosur”,

                              —

                              zwiększenie budżetu Agencji o kwotę 12 700 000 EUR w ramach pakietu reagowania kryzysowego na rozwój sytuacji w Afryce Północnej,

                              —

                              uwzględnienie kwoty 31 800 000 EUR w środkach na zobowiązania, przeznaczonej na pakiet reagowania kryzysowego w regionie Morza Śródziemnego;

                  2.

                  zauważa, że pod względem wypłaconych środków wskaźnik realizacji płatności przez Agencję wynosi 96 % w tytule 1 (Wydatki na personel), 74 % w tytule 2 (Wydatki administracyjne) i 58 % w tytule 3; wzywa Agencję do wprowadzenia specjalnych środków w celu poprawy procedury budżetowej i wskaźnika wykonania płatności w przypadku wydatków administracyjnych i operacyjnych;

                  3.

                  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu przeniesienia na rok 2012 33 % środków budżetowych Agencji przyznanych na rok 2011 (38,7 miliona EUR); odnotowuje, że przeniesienia związane z tytułem 3 „Wydatki operacyjne” wyniosły 36 milionów EUR (41 %); zauważa, że podobnie jak w 2010 r. poziom przeniesień jest zbyt wysoki i niezgodny z zasadą jednoroczności budżetu;

                  4.

                  ubolewa, że w ramach łącznej przeniesionej kwoty Agencja dokonała przeniesienia zobowiązań globalnych w wysokości 5,1 miliona EUR; zauważa, że rozporządzenie finansowe Agencji nie przewiduje jasnej podstawy takiego przeniesienia; jest świadomy, że otrzymanie środków finansowych pod koniec roku może powodować wyższy poziom przeniesień;

         Działania podjęte w następstwie zaleceń dotyczących absolutorium za rok 2010

                  5.

                  odnotowuje, że Agencja przyjęła i wdrożyła w 2012 r. strategię kontroli ex post oraz przeprowadziła trzy inspekcje na miejscu, obejmujące 9 % z kwoty 73 milionów EUR dotacji wypłaconych w 2011 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że stwierdzony wskaźnik błędu był na poziomie poniżej 1 % oraz że na rok 2013 planuje się sześć inspekcji na miejscu;

                  6.

                  odnotowuje starania Agencji i nieustające trudności, jakie stają przed nią w procesie wykonania budżetu; odnotowuje wyjaśnienia Agencji, iż trudności są spowodowane m.in. czynnikami zewnętrznymi, takimi jak nagłe zmiany sytuacji na granicach zewnętrznych; wzywa Agencję do kontynuacji starań w tej dziedzinie;

         Systemy nadzoru i kontroli

                  7.

                  jest świadomy, że mimo przeprowadzania zasadnych kontroli Agencja zwykle nie zwracała się o dokumenty potwierdzające, odnoszące się do ryzyka pokrycia z dotacji finansowanych przez Agencję niekwalifikowalnych wydatków na wspólne operacje prowadzone przez państwa członkowskie i państwa stowarzyszone z grupą Schengen; z zadowoleniem odnotowuje, że Agencja przyjęła politykę mającą na celu wzmocnienie kontroli ex ante w drodze systematycznego zwracania się o dokumenty potwierdzające;

                  8.

                  jest zaskoczony tym, że podobnie jak w 2010 r. system rachunkowości Agencji zostanie zatwierdzony przez jej księgowego;

                  9.

                  wyraża ubolewanie z powodu stwierdzenia niedociągnięć w wewnętrznej kontroli zarządzania aktywami trwałymi; ubolewa z powodu braku procedury dotyczącej zbywania aktywów trwałych oraz niekompletności spisu stanu inwentarza z natury;

                  10.

                  w odniesieniu do pozostałych uwag towarzyszących decyzji w sprawie absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia z dnia 17 kwietnia 2013 r. (7) w sprawie wyników, gospodarowania środkami finansowymi i kontroli agencji.

         (1)  Dz.U. C 388 z 15.12.2012, s. 202.

         (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

         (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

         (6)  Dz.U. L 286 z 17.10.2012, s. 288.

         (7)  Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0134. (Zob. s. 374 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: 2011/602/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/220

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009
   (2011/602/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 21,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0130/2011),

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2009;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 10.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
    ---documentbreak---

               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/221

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   zawierająca uwagi stanowiące integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (3), w szczególności jego art. 21,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0130/2011),

               A.

               mając na uwadze, że Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż uzyskał wystarczającą pewność, że sprawozdanie roczne za rok budżetowy 2009 jest wiarygodne, a transakcje leżące u jego podstaw są legalne i prawidłowe,

               B.

               mając na uwadze fakt, że w dniu 5 maja 2010 r. Parlament Europejski udzielił dyrektorowi Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2008 (5), a także fakt, że w rezolucji załączonej do decyzji o absolutorium Parlament między innymi:

                           —

                           zachęcił Agencję do wyznaczenia w ramach swego programowania celów SMART i wskaźników RACER, aby móc lepiej oceniać osiągnięte wyniki,

                           —

                           wyraził uznanie dla Agencji za rozpoczęcie wdrażania w połowie 2009 r. oprogramowania dla budżetu zadaniowego, które dostarczy wyraźnych wskaźników w zakresie przydzielonych zasobów finansowych i ludzkich,

                           —

                           zauważył, że w 2008 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wszczął dochodzenie w sprawie Agencji i zamknął je w 2009 r. bez podejmowania dalszych działań,

               C.

               mając na uwadze, że budżet Agencji na rok 2009 wynosił 17 000 000 EUR, czyli o 13,3 % więcej w stosunku do roku budżetowego 2008,

               1.

               zwraca uwagę, że absolutorium z wykonania budżetu Agencji powinno w jeszcze większym stopniu opierać się na wynikach jej pracy w ciągu całego roku;

      Zarządzanie budżetowe i finansowe

               2.

               nalega, aby Agencja usprawniła planowanie budżetu i zatrudnienia w celu zaradzenia brakowi spójności między prognozowaniem budżetu i zatrudnienia; zwraca uwagę na spostrzeżenie Trybunału Obrachunkowego dotyczące tego, że Agencja zwiększyła swój budżet operacyjny o 38 % poprzez przesunięcie kwoty 1 900 000 EUR z tytułu I (Pracownicy) do tytułu III (Działania operacyjne) w związku z opóźnieniami w zatrudnianiu pracowników oraz w celu sfinansowania działań operacyjnych nieprzewidzianych w początkowym budżecie; niemniej jednak odnotowuje czynniki zewnętrzne (jak mianowanie nowego dyrektora i sfinalizowanie ważnej umowy ramowej zapoczątkowanej przez Komisję);

               3.

               wzywa Agencję do dołożenia starań na rzecz zapewnienia w miarę możliwości realistycznej oceny ofert; zauważa, że Trybunał Obrachunkowy odniósł się do tej kwestii w związku z przyznaniem trzech umów ramowych o wartości 2 575 000 EUR; podkreśla w szczególności, że w tych trzech przypadkach oferty finansowe różniły się znacznie zarówno pod względem cen jednostkowych, jak i podanych przez oferentów danych szacunkowych dotyczących osobodni potrzebnych do realizacji tego samego scenariusza;

               4.

               z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Agencja zamierza usprawnić programowanie i monitorowanie swoich umów w celu uniknięcia w przyszłości niedociągnięć stwierdzonych przez Trybunał Obrachunkowy; dlatego też nawołuje Agencję do informowania organu udzielającego absolutorium o działaniach podjętych w tym zakresie;

      Audyt wewnętrzny

               5.

               przyjmuje do wiadomości, że Agencja wciąż musi wdrożyć cztery spośród dziewięciu zaleceń sformułowanych przez Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS) w następstwie kontroli zarządzania finansami; zwraca w szczególności uwagę, że dotyczą one decyzji finansowych, informacji potrzebnych do sporządzania sprawozdań i monitorowania, programów prac wykazujących wszystkie dostępne zasoby budżetowe oraz procedur finansowych i list kontrolnych; wzywa Agencję do podjęcia działań celem wdrożenia tych zaleceń;

               6.

               w odniesieniu do innych uwag towarzyszących decyzji o udzieleniu absolutorium, które mają charakter przekrojowy, odsyła do swojej rezolucji z dnia 10 maja 2011 r. (6) w sprawie wyników, zarządzania finansami i kontroli agencji.

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 10.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (5)  Dz.U. L 252 z 25.9.2010, s. 207.

      (6)  Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0163. Zob. s. 269 niniejszego Dziennika Urzędowego.


title: 2014/279/UE: Decyzja Rady z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w odniesieniu do kwestii związanych z readmisją

text:
               16.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 145/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 maja 2014 r.
   w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w odniesieniu do kwestii związanych z readmisją

      (2014/279/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2013/40/UE (2) Umowa ramowa między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”), została podpisana dnia 10 maja 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie są nią związane ani jej nie stosują.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, który załączony jest do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (4)

               Postanowienia Umowy inne niż art. 33 ust. 2 dotyczący readmisji będą przedmiotem odrębnej decyzji (3), przyjętej równolegle z niniejszą decyzją.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę ramową między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w odniesieniu do jej art. 33 ust. 2 (4).
   Artykuł 2
   Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przewodzi Wspólnemu Komitetowi przewidzianemu w art. 44 umowy. Unia lub Unia i państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, są reprezentowane we Wspólnym Komitecie w zależności od przedmiotu sprawy.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby uprawnione do dokonania, w imieniu Unii, powiadomienia, o którym mowa w art. 49 ust. 1 Umowy (5).
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda wydana dnia 16 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady 2013/40/UE z dnia 10 maja 2010 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2014/278/UE z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, z wyjątkiem kwestii związanych z readmisją (zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (4)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 2, wraz z decyzją o jej podpisaniu.

      (5)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.