               6.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/155

         P8_TA(2016)0253
   Powołanie komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia lub niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa Unii w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania, jej uprawnienia, skład i kadencja
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie powołania, kompetencji, składu liczbowego i czasu trwania mandatu Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania (2016/2726(RSO))
   (2018/C 086/29)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek 337 posłów mający na celu powołanie komisji śledczej mającej na celu zbadanie zarzutów dotyczących naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania,

               —

               uwzględniając propozycję Konferencji Przewodniczących,

               —

               uwzględniając art. 226 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 19 kwietnia 1995 r. w sprawie szczegółowych przepisów regulujących egzekwowanie przez Parlament Europejski jego prawa do prowadzenia dochodzeń (1),

               —

               uwzględniając art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając art. 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (2),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającą rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (3),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (4),

               —

               uwzględniając dyrektywę Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającą dyrektywę 77/799/EWG (5),

               —

               uwzględniając dyrektywę Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania (6),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/91/UE z dnia 23 lipca 2014 r., zmieniającą dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) w zakresie funkcji depozytariusza, polityki wynagrodzeń oraz sankcji (7),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (8),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru (9),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (10),

               —

               uwzględniając dyrektywę 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającą dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającą dyrektywę Rady 84/253/EWG (11),

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylające decyzję Komisji 2005/909/WE (12),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/56/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych (13),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylającą dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (14),

               —

               uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/17/UE z dnia 13 czerwca 2012 r. zmieniającą dyrektywę Rady 89/666/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/56/WE i 2009/101/WE w zakresie integracji rejestrów centralnych, rejestrów handlowych i rejestrów spółek (15),

               —

               uwzględniając zalecenie Komisji 2012/771/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie środków mających na celu zachęcenie państw trzecich do stosowania minimalnych norm dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania (16) oraz zalecenie Komisji 2012/772/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie agresywnego planowania podatkowego (17),

               —

               uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 stycznia 2016 r. do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie strategii zewnętrznej na rzecz efektywnego opodatkowania (COM(2016)0024),

               —

               uwzględniając art. 198 Regulaminu,

               1.

               podejmuje decyzję o powołaniu Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania;

               2.

               postanawia, że Komisja śledcza będzie miała za zadanie:

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieskutecznego egzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2005/60/WE, przy uwzględnieniu obowiązku terminowego i skutecznego wdrożenia dyrektywy (UE) 2015/849;

                           —

                           zbadanie zarzutów niezastosowania przez organy państw członkowskich sankcji administracyjnych i innych środków administracyjnych wobec instytucji, co do których stwierdzono, że dopuściły się one poważnego naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE, jak stanowią przepisy dyrektywy 2013/36/UE;

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz nieskutecznego wdrożenia przez organy państw członkowskich dyrektywy 2011/16/UE, w szczególności jej art. 9 ust. 1 dotyczącego spontanicznego przekazywania innemu państwu członkowskiemu informacji na temat podatków w przypadkach, gdy istnieją podstawy, aby przypuszczać, że może dojść do strat podatkowych, przy uwzględnieniu obowiązku terminowego i skutecznego wdrożenia i egzekwowania dyrektywy 2014/107/UE; w tym celu i do celów prowadzenia, w oparciu o inne podstawy prawne, postępowań w sprawie zarzucanych naruszeń prawa i niewłaściwego administrowania, o którym mowa powyżej, korzystanie z dostępu do wszystkich odnośnych dokumentów, w tym wszystkich odnośnych dokumentów Grupy ds. Kodeksu Postępowania, które zostały pozyskane przez komisje specjalne TAXE 1 i TAXE 2;

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez państwa członkowskie postanowień art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, istotnych dla zakresu postępowania, o którym mowa w niniejszej decyzji;

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieegzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2014/91/UE;

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieegzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2011/61/UE i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 231/2013;

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieegzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2009/138/WE;

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieskutecznego egzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2006/43/WE, przy uwzględnieniu obowiązku terminowego i skutecznego wdrożenia rozporządzenia (UE) nr 537/2014 i dyrektywy 2014/56/UE;

                           —

                           zbadanie zarzutów braku transpozycji przez państwa członkowskie dyrektywy 2013/34/UE;

                           —

                           zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieskutecznego egzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2012/17/UE;

                           —

                           zbadanie potencjalnego niedopełnienia przez dowolne państwo członkowskie oraz jego terytoria stowarzyszone i zależne obowiązku lojalnej współpracy zapisanego w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w stopniu, w jakim jest to istotne dla zakresu postępowania, o którym mowa w niniejszej decyzji; w tym celu dokonanie oceny w szczególności tego, czy jakikolwiek przypadek takiego niedopełnienia obowiązku może wynikać z zarzucanego zaniechania przyjęcia właściwych środków w celu niedopuszczenia do funkcjonowania instrumentów i działania innych pośredników, prawników i podmiotów świadczących usługi na rzecz powiernictw lub spółek, które umożliwiają swoim ostatecznym beneficjentom rzeczywistym ukrywanie się przed instytucjami finansowymi lub do funkcjonowania wszelkich innych instrumentów i pośredników umożliwiających ułatwianie prania pieniędzy, a także uchylanie się od opodatkowania i unikanie opodatkowania w innych państwach członkowskich (w tym przyjrzenie się roli powiernictw, jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i walut wirtualnych), przy jednoczesnym uwzględnieniu obecnie realizowanych na szczeblu państw członkowskich programów roboczych, które mają na celu zajęcie się tymi problemami i zminimalizowanie ich skutków;

                           —

                           opracowanie wszelkich zaleceń, jakie uzna w tej kwestii za niezbędne, w tym w sprawie wdrożenia przez państwa członkowskie wspomnianych wyżej zaleceń Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie środków mających na celu zachęcenie państw trzecich do stosowania minimalnych norm dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania oraz w sprawie agresywnego planowania podatkowego, jak też dokonanie oceny ostatnich zmian w strategii zewnętrznej Komisji na rzecz efektywnego opodatkowania, a także dokonanie oceny powiązań między ramami prawnymi Unii i państw członkowskich a systemami podatkowymi w państwach trzecich (np. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i umowy o wymianie informacji, umowy o wolnym handlu) oraz oceny wysiłków podejmowanych w celu wspierania na szczeblu międzynarodowym (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, G-20, Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i Organizacja Narodów Zjednoczonych) przejrzystości w zakresie informowania o beneficjentach rzeczywistych;

               3.

               postanawia, że Komisja śledcza przedstawi Parlamentowi sprawozdanie końcowe w terminie 12 miesięcy od momentu przyjęcia niniejszej decyzji;

               4.

               postanawia, że Komisja śledcza powinna uwzględnić w swoich pracach wszelkie istotne zmiany dotyczące kwestii należących do jej kompetencji, które to zmiany wystąpią w czasie trwania jej mandatu;

               5.

               postanawia, że wszelkie zalecenia sformułowane przez Komisję śledczą i komisję specjalną TAXE 2 powinny być przedmiotem prac właściwych komisji stałych;

               6.

               postanawia, że Komisja śledcza będzie liczyć 65 członków;

               7.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do zapewnienia publikacji niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. L 113 z 19.5.1995, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15.

      (3)  Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73.

      (4)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.

      (5)  Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 359 z 16.12.2014, s. 1.

      (7)  Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 186.

      (8)  Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1.

      (9)  Dz.U. L 83 z 22.3.2013, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87.

      (12)  Dz.U. L 158 z 27.5.2014, s. 77.

      (13)  Dz.U. L 158 z 27.5.2014, s. 196.

      (14)  Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19.

      (15)  Dz.U. L 156 z 16.6.2012, s. 1.

      (16)  Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 37.

      (17)  Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 41.


               6.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/214

         P8_TA(2016)0273
   Niewyrażenie sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego: regulacyjne standardy techniczne służące określeniu właściwych rozwiązań, systemów i procedur obowiązujących uczestników rynku ujawniających informacje w trakcie badań rynku
   Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 17 maja 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu właściwych rozwiązań, systemów i procedur obowiązujących uczestników rynku ujawniających informacje w trakcie badań rynku (C(2016)02859 – 2016/2735(DEA))
   (2018/C 086/41)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2016)02859),

               —

               uwzględniając pismo Komisji z dnia 18 maja 2016 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

               —

               uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 31 maja 2016 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

               —

               uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (1) (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie nadużyć na rynku”), w szczególności jego art. 11 ust. 9 akapit trzeci,

               —

               uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

               —

               uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

               —

               uwzględniając fakt, iż nie wyrażono żadnego sprzeciwu w terminie określonym w art. 105 ust. 6 tiret trzecie i czwarte Regulaminu, który to termin upłynął w dniu 8 czerwca 2016 r.,

               A.

               mając na uwadze, że art. 39 ust. 2 rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku stanowi, że niektóre jego przepisy, w tym art. 11 ust. 1-8, stosuje się od dnia 3 lipca 2016 r. i zgodnie z tym art. 7 ust. 1 rozporządzenia delegowanego również stanowi, że stosuje się ono od tego samego dnia;

               B.

               mając na uwadze, że art. 11 ust. 9 rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku uprawnia ESMA do opracowania projektu regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia właściwych rozwiązań, procedur i wymogów w zakresie przechowywania zapisów, tak aby zainteresowane osoby przestrzegały wymogów określonych w ust. 4, 5, 6 i 8 tego artykułu; mając na uwadze, że art. 11 ust. 9 rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku uprawnia Komisję do przyjęcia tych regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie ESMA”);

               C.

               mając na uwadze, że w dniu 17 maja 2016 r. Komisja przyjęła rozporządzenie delegowane, aby wykonać wspomniane uprawnienie; mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane zawiera istotne szczegóły dotyczące procedur, których uczestnicy rynku muszą przestrzegać, prowadząc badania rynku;

               D.

               mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane może wejść w życie dopiero z chwilą upływu okresu kontroli przez Parlament i Radę jeżeli ani Parlament, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu lub jeżeli, przed upływem tego terminu zarówno Parlament, jak i Rada poinformują Komisję o braku sprzeciwu;

               E.

               mając na uwadze, że okres kontroli przewidziany w art. 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ESMA trwa 3 miesiące od daty powiadomienia o regulacyjnych standardach technicznych, chyba że regulacyjne standardy techniczne przyjęte przez Komisję są identyczne z projektem regulacyjnych standardów technicznych przyjętym przez ESMA, w którym to przypadku okres kontroli trwałby jeden miesiąc;

               F.

               mając na uwadze, że wprowadzono pewne zmiany w projekcie regulacyjnych standardów technicznych przyjętym przez ESMA, takie jak dodanie dwóch nowych motywów, a także szereg zmian w art. 3 i art. 6 ust. 3 oraz w przepisie dotyczącym wejścia w życie i stosowania; mając na uwadze, że w świetle tych zmian rozporządzenie delegowane nie może zostać uznane za identyczne z projektem regulacyjnych standardów technicznych przyjętych przez ESMA w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia w sprawie ESMA; mając na uwadze, że w związku z tym obowiązuje 3-miesięczny okres na wyrażenie sprzeciwu, jak przewidziano w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia w sprawie ESMA, co oznacza, że okres ten upływa w dniu 17 sierpnia 2016 r.;

               G.

               mając na uwadze, że sprawne i terminowe wdrożenie ram dotyczących nadużyć na rynku do dnia 3 lipca 2016 r. wymaga, by niezbędne ustalenia zostały poczynione, a właściwe systemy uruchomione przez uczestników rynku i właściwe organy jak najszybciej, a w każdym razie do dnia 3 lipca 2016 r., przy czym powinno się to odbywać zgodnie z rozporządzeniem delegowanym;

               H.

               mając na uwadze, że rozporządzenie delegowane powinno zatem wejść w życie najpóźniej do dnia 3 lipca 2016 r., przed zakończeniem okresu kontroli, który upływa w dniu 17 sierpnia 2016 r.;

               I.

               mając na uwadze, że treść przepisów rozporządzenia delegowanego jest spójna z celami Parlamentu wyrażonymi w rozporządzeniu w sprawie nadużyć na rynku, a także podczas prowadzonego w następstwie nieformalnego dialogu stanowiącego element prac przygotowawczych nad przyjęciem rozporządzenia delegowanego, a w szczególności z zamiarem Parlamentu dotyczącym zapewnienia właściwym organom pełnego zbioru wszystkich zarejestrowanych informacji ujawnionych w trakcie badań rynku;

               1.

               oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).


title: Decyzja Komisji (UE) 2018/341 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie programu pomocy państwa SA.34433 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonego przez Francję (podatek na rzecz państwowego zakładu produktów rolnych i morskich (France AgriMer) – art. 25 ustawy nr 2005-1720 z dnia 30 grudnia 2005 r.) (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4431)

text:
               8.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 65/28

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/341
   z dnia 27 września 2017 r.
   w sprawie programu pomocy państwa SA.34433 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonego przez Francję (podatek na rzecz państwowego zakładu produktów rolnych i morskich (France AgriMer) – art. 25 ustawy nr 2005-1720 z dnia 30 grudnia 2005 r.)

         (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4431)

   (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
   po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanym artykułem,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   I.   PROCEDURA

               (1)

               W związku z otrzymaną skargą Komisja zwróciła się do władz francuskich faksem z dnia 28 listopada 2011 r. o przekazanie wszelkich informacji niezbędnych do zbadania w świetle art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) podatku ustanowionego na mocy art. 25 ustawy nr 2005-1720 z dnia 30 grudnia 2005 r. na rzecz państwowego zakładu produktów rolnych i morskich (France AgriMer) (zwanego dalej „podatkiem”). Władze francuskie zobowiązano do przekazania tych informacji w terminie jednego miesiąca.

               (2)

               Pismem z dnia 11 grudnia 2011 r. Francja zwróciła się do Komisji o przedłużenie wspomnianego wyżej terminu do dnia 1 lutego 2012 r.

               (3)

               Faksem z dnia 12 grudnia 2011 r. Komisja zgodziła się na wnioskowane przedłużenie terminu.

               (4)

               W wiadomości e-mail z dnia 14 lutego 2012 r. Francja przekazała Komisji informacje, o które Komisja zwróciła się dnia 28 listopada 2011 r.

               (5)

               Faksem z dnia 5 marca 2012 r. Komisja poinformowała władze francuskie o wszczęciu postępowania w sprawie pomocy niezgłoszonej o numerze SA.34433 (2012-NN), biorąc pod uwagę, że stosowanie podatku rozpoczęto bez zgłoszenia Komisji sprawy pomocy zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE i jej zatwierdzenia przez Komisję. Faksem z dnia 14 czerwca 2012 r. Komisja poinformowała władze francuskie o rozszerzeniu zakresu wspomnianej sprawy, ponieważ analiza dostępnych informacji wykazała niewłaściwe stosowanie rozporządzenia w sprawie pomocy de minimis, co doprowadziło do przekształcenia w pomoc niezgłoszoną środka, który w przypadku właściwego zastosowania rozporządzenia w sprawie pomocy de minimis nie stanowiłby pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               (6)

               Pismem z dnia 4 października 2012 r. (1) Komisja poinformowała Francję o swojej decyzji z dnia 3 października 2012 r. o wszczęciu postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do stosowania podatku. Wezwała ona władze francuskie do przedstawienia uwag dotyczących wszczęcia postępowania w terminie jednego miesiąca.

               (7)

               Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
                   (2). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowego środka.

               (8)

               Komisja nie otrzymała żadnych uwag od zainteresowanych stron.

               (9)

               W wiadomości e-mail z dnia 16 października 2012 r. Francja zwróciła się do Komisji o przedłużenie o jeden miesiąc (do dnia 4 grudnia 2012 r.) terminu wyznaczonego na udzielenie przez Francję odpowiedzi na informację o wszczęciu postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE.

               (10)

               Faksem z dnia 18 października 2012 r. Komisja zgodziła się na wnioskowane przedłużenie terminu.

               (11)

               W wiadomości e-mail z dnia 5 grudnia 2012 r. Francja przekazała Komisji odpowiedź na informację o wszczęciu postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE.

               (12)

               Po przeprowadzeniu analizy tej odpowiedzi doszło do spotkania służb Komisji i władz francuskich w dniu 12 grudnia 2012 r. w celu wyjaśnienia niektórych aspektów sprawy. W następstwie tego spotkania faksem z dnia 15 stycznia 2013 r. Komisja wezwała Francję do udzielenia informacji uzupełniających.

               (13)

               W wiadomości e-mail z dnia 18 lutego 2013 r. Francja przekazała Komisji pismo zawierające informacje uzupełniające, o które Komisja zwróciła się w dniu 15 stycznia 2013 r. Władze francuskie przekazały nowe informacje w dniu 23 czerwca 2016 r. w odpowiedzi na wniosek Komisji z dnia 8 października 2015 r. oraz w dniu 20 stycznia 2017 r. w odpowiedzi na wniosek Komisji z dnia 19 października 2016 r.

         II.   OPIS

               (14)

               W art. 25 ustawy nr 2005-1720 z dnia 30 grudnia 2005 r. (ustawa budżetowa korygująca na 2005 r.) ustanowiono podatek na rzecz zakładu France AgriMer w celu finansowania działań realizowanych przez ten zakład na rzecz rynku mleczarskiego. Ostatnia wersja skonsolidowana przepisów dotyczących tego podatku pochodzi z dnia 1 stycznia 2012 r.

               (15)

               Zobowiązani do zapłaty podatku są producenci mleka krowiego posiadający indywidualną ilość referencyjną w odniesieniu do sprzedaży bezpośredniej w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 (3), jak również podmioty skupujące mleko. Jego wysokość zależy od:

                           —

                           ilości mleka krowiego dostarczonej przez producenta w postaci mleka w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających dzień 1 kwietnia każdego roku (zwanym dalej „okresem odniesienia”), która przekracza ilość referencyjną, o której France AgriMer powiadomił producenta w odniesieniu do dostaw mleka w tym okresie (w tym przypadku France AgriMer powiadamia o wysokości należnego podatku każdego skupującego, któremu producent dostarczył mleko, a skupujący mleko przekazuje zakładowi France AgriMer w terminie jednego miesiąca od tego powiadomienia dochody podatkowe z tytułu podatku pobranego od producentów, którzy dostarczają mu mleko),

                           —

                           ilości mleka krowiego sprzedanej, przekazanej lub wykorzystanej w celu produkcji przetworów mlecznych sprzedanych lub przekazanych przez producenta w okresie odniesienia, która przekracza ilość referencyjną, o której powiadomiono tego producenta w odniesieniu do sprzedaży bezpośredniej w tym okresie (w tym przypadku France AgriMer powiadamia o wysokości należnego podatku każdego producenta, który dokonał sprzedaży bezpośredniej, a odnośny producent przekazuje zakładowi France AgriMer dochody podatkowe z tytułu podatku, do którego zapłaty jest zobowiązany, w terminie miesiąca od tego powiadomienia).

               (16)

               Podatek może podlegać kumulatywnym zwrotom (4). Zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego jest dostawa mleka lub sprzedaż bezpośrednia mleka lub przetworów mlecznych w okresie odniesienia. Przykładowo art. 4 rozporządzenia z dnia 17 sierpnia 2010 r. w sprawie poboru podatku ciążącego na skupujących mleko i producentach mleka, którzy przekroczyli swoją indywidualną kwotę w odniesieniu do dostawy w roku gospodarczym 2009–2010, przewiduje, że w granicach dostępności stwierdzonej na poziomie krajowym na koniec roku gospodarczego 2009–2010 zakład France AgriMer zwraca skupującym część podatku, do którego zapłaty zobowiązani są producenci dostarczający mleko tym skupującym, zgodnie z następującymi zasadami:

                           —

                           wszyscy producenci otrzymują zwrot równy 1 % ich kwoty (5),

                           —

                           producenci, których indywidualna kwota nie przekracza 160 000 l, otrzymują ponadto zwrot w wysokości maksymalnie 2 866 EUR stanowiący równowartość ilości równej 10 000 l,

                           —

                           producenci, których kwota wynosi 160 000–169 000 l, otrzymują zwrot uzupełniający ustalany w taki sposób, aby umożliwić im osiągnięcie ilości równej 171 600 l.

               (17)

               Jeżeli producent jest zobowiązany do uiszczenia opłaty wyrównawczej przewidzianej w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, podatek nie jest wymagalny w odniesieniu do danych ilości. Zgodnie z tym przepisem począwszy od dnia 1 kwietnia 2004 r. wprowadza się opłatę wyrównawczą dla jedenastu kolejnych dwunastomiesięcznych okresów rozpoczynających się dnia 1 kwietnia na ilości mleka krowiego lub inne przetwory mleczne wprowadzone do obrotu podczas danego okresu dwunastomiesięcznego przekraczające krajową ilość referencyjną.

               (18)

               Stawka podatku wynosi 28,54 EUR za 100 kg mleka za rok gospodarczy 2006–2007 oraz 27,83 EUR za kolejne lata gospodarcze.

               (19)

               Dochody podatkowe wykorzystuje się w celu częściowego lub całkowitego finansowania zaprzestania działalności mleczarskiej w ramach pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej. Ściśle rzecz ujmując, beneficjent otrzymuje rekompensatę naliczaną za litr mleka od zakładu France AgriMer stanowiącego podmiot publiczny. Pozostałe źródła finansowania pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej stanowią środki pochodzące z systemu specjalnego przenoszenia bez gruntów (6), budżet państwa i ewentualnie środki jednostek samorządu terytorialnego. Część dochodów podatkowych wykorzystano również w celu pomocy gospodarstwom mleczarskim zobowiązanym do zniszczenia mleka zanieczyszczonego polichlorowanymi bifenylami (PCB) w ciągu roku gospodarczego 2007–2008. Zdaniem władz francuskich wspomniane wsparcie finansowe przyznano w ramach programu de minimis objętego zakresem stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 (7).

               (20)

               Kwotę pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej oblicza się w następujący sposób:

                           EUR/l

                           2010–2011

                           2011–2012

                           2012–2013

                           2013–2014

                           Do 100 000  l

                           0,15

                           0,1125

                           0,075

                           0,0375

                           100 001 –150 000  l

                           0,08

                           0,06

                           0,04

                           0,02

                           150 001 –200 000  l

                           0,05

                           0,0375

                           0,025

                           0,0125

                           Powyżej 200 000  l

                           0,01

                           0,0075

                           0,005

                           0,0025

               (21)

               Do roku gospodarczego 2010–2011 dochody podatkowe i ich wykorzystanie zmieniały się w następujący sposób:

                           (EUR)

                           Rok gospodarczy

                           Podatek pobrany

                           Pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej finansowana z podatku

                           Pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej finansowana z innych podatków

                           W tym specjalne przenoszenie bez gruntów

                           Łączna kwota pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej

                           Inne działania finansowane z podatku

                           2005/2006

                           17 080 881

                           Bez programu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej

                           2006/2007

                           11 858 443

                           12 851 977

                           21 509 339

                           21 454 252

                           34 361 316

                           2007/2008

                           2 959 456

                           13 228 140

                           33 848 558

                           32 798 510

                           47 076 698

                           1 260 753

                           2008/2009

                           17 183 670

                           2 571 271

                           23 411 722

                           21 311 722

                           25 982 992

                           2009/2010

                           10 093 611

                           17 909 294

                           12 349 799

                           12 349 799

                           30 259 093

                           2010/2011

                           12 629 142

                           9 904 398

                           18 021 681

                           18 021 681

                           27 926 079

                           Łącznie

                           71 805 202

                           56 465 080

                           109 141 098

                           105 935 964

                           165 606 178

         III.   POWODY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

               (22)

               Komisja wszczęła postępowanie przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE z następujących względów:

                           —

                           wydawało się, że sam pobór podatku zawiera elementy pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ towarzyszyły mu zwroty nieznajdujące uzasadnienia w ramach logiki obowiązującego systemu podatkowego; ponadto wydawało się, że te elementy pomocy nie są uzasadnione w świetle zasad pomocy państwa mających zastosowanie w sektorze rolnym,

                           —

                           zaprzestanie działalności mleczarskiej finansowane w szczególności za pośrednictwem przedmiotowego podatku mogło być częściowe lub całkowite; tymczasem zgodnie z zasadami pomocy państwa stosowanymi w sektorze rolnym pomoc na zaprzestanie działalności można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym wyłącznie w przypadku całkowitego zaprzestania wszelkiej komercyjnej działalności rolniczej,

                           —

                           część podatku wykorzystano w celu finansowania operacji zniszczenia mleka zanieczyszczonego PCB w ramach programu de minimis opierającego się na rozporządzeniu (WE) nr 1998/2006; nie było jednak pewne, czy w niniejszej sprawie wspomniane rozporządzenie mogło stanowić właściwą podstawę prawną przyznania pomocy de minimis; ponadto wybór niewłaściwej podstawy prawnej mógł spowodować zaistnienie elementu pomocy państwa, którego zgodność z rynkiem wewnętrznym nie została wykazana,

                           —

                           pobór podatku i pomoc na zaprzestanie działalności mogły być niezgodne ze wspólną organizacją rynku mleka lub zakłócać jego funkcjonowanie; tymczasem zgodnie z zasadami pomocy państwa w rolnictwie środka posiadającego takie cechy nie można uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym.

         IV.   UWAGI WŁADZ FRANCUSKICH DOTYCZĄCE WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA

               (23)

               W piśmie przekazanym w wiadomości e-mail z dnia 5 grudnia 2012 r. władze francuskie podkreślają przede wszystkim, że w przepisach unijnych dotyczących wspólnej organizacji rynku ustanowiono podstawę prawną pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej. Odnośna podstawa prawna ustanowiona w art. 75 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (8) umożliwia państwom członkowskim przyznanie rekompensaty w co najmniej jednej rocznej racie producentom, którzy zobowiązują się całkiem lub częściowo zaniechać produkcji mleka, i wliczenie tak uwolnionych indywidualnych ilości referencyjnych do rezerwy krajowej. Ich zdaniem artykuł ten pozostaje bez uszczerbku dla stosowania pozostałych przepisów dotyczących zarządzania kwotami mlecznymi oraz dla stosowania ewentualnej opłaty wyrównawczej w przypadku przekroczenia kwoty.

               (24)

               Odnosząc się do stanowiska Komisji, zgodnie z którym finansowanie zaprzestania działalności mleczarskiej odpowiada na pierwszy rzut oka definicji pomocy państwa, władze francuskie podkreślają następnie, że w przepisach unijnych przyjętych przed 2007 r., w szczególności w rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003, nie ustanowiono expressis verbis obowiązku powiadamiania o pomocy dotyczącej produktów należących do sektora mleka i przetworów mlecznych. Uściślają, że sytuację wyjaśniono w art. 180 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w którym expressis verbis poddano mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej procedurze powiadamiania, przy czym uznały one, że przestrzegają przepisów unijnych poprzez regularne przekazywanie Komisji informacji dotyczących systemu rekompensat za pomocą kwestionariuszy, działając w całkowicie dobrej wierze. Ich zdaniem Komisja i tak wiedziała o istnieniu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej, ponieważ pytała o tę pomoc Francję podczas badania środka pomocy na dobrowolne zmniejszeniu zakresu działalności mleczarskiej w Bretanii (pomoc N 290/2007 – ARVAL). Kończą swoją argumentację, zobowiązując się do powiadomienia o systemie w przyszłości (przy czym wywiązały się z tego zobowiązania, zob. motyw 53).

               (25)

               Jeżeli chodzi o kwestię zgodności pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej z rynkiem wewnętrznym, w szczególności uwagę Komisji, że mechanizm nie wydaje się zgodny z pkt 88 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007–2013 (zwanych dalej „wytycznymi na lata 2007–2013”) (9), władze francuskie zwracają uwagę, że mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej jest objęty zakresem stosowania art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i że Komisja powinna uwzględnić ten przepis w swojej analizie. Wskazują one ponadto, że jedynie część wniosków producentów o przyznanie pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej dotyczy zaprzestania działalności w związku z przejściem na emeryturę (około 10 % wszystkich producentów będących beneficjentami); w przypadku tych dokumentacji spełniono przesłanki całkowitego zaprzestania całej komercyjnej działalności rolniczej w sposób trwały i ostateczny. Twierdzą, że w przypadku pozostałych producentów mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej jest zgodny z rynkiem wewnętrznym w świetle pkt 143 i 144 wytycznych na lata 2007–2013 dotyczących zamknięcia zdolności produkcyjnej, przetwórczej i handlowej w odniesieniu do produktów rolnych.

               (26)

               Jeżeli chodzi o pkt 143 i 144 wytycznych na lata 2007–2013, władze francuskie przypominają, że sektor mleczarski boryka się z nadwyżką mocy produkcyjnych przypomnianą w motywie 30 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, i podkreślają, że zgodnie z odnośnym rozporządzeniem zaprzestanie działalności mleczarskiej może mieć charakter częściowy lub całkowity. Ponadto ich zdaniem mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej spełnia warunek, zgodnie z którym konieczne jest współdziałanie ze strony beneficjenta pomocy. Współdziałanie znajduje odzwierciedlenie w mechanizmie specjalnego przenoszenia bez gruntów obowiązującym od 2006 r. na mocy art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003. W ramach tego mechanizmu przeniesień dokonują za opłatą producenci, którym przydzielono uwolnione ilości referencyjne mleka, zgodnie z ustaloną skalą. Rekompensatę – obliczoną według tej samej skali co w przypadku pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej – wypłaca się producentom przekazującym ilość referencyjną mleka, którą dysponują. Skala i jej powiązanie z pomocą na zaprzestanie działalności mleczarskiej są przedmiotem rozporządzenia przyjmowanego corocznie w odniesieniu do każdego roku gospodarczego w sektorze mleczarskim. Zdaniem władz francuskich w ramach systemu specjalnego przenoszenia bez gruntów sektor będący beneficjentem wnosi zbiorowy wkład w pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej stanowiący co najmniej 50 % wydatków publicznych poniesionych w związku z realizacją programu. Jeżeli chodzi o pozostałe kwestie, mechanizm pomocy wyklucza przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji, jest dostępny dla wszystkich podmiotów gospodarczych działających w tych samych warunkach, nie tworzy przewagi konkurencyjnej ze względu na swój charakter kompensacyjny, biorąc pod uwagę, że rekompensatę przyznaje się wyłącznie w przypadku zrzeczenia się kwoty, oraz w żadnym wypadku nie prowadzi do sytuacji, w której rekompensata za utratę kapitału i przyszłych dochodów przekraczałaby samą stratę, ponieważ rekompensatę przyznaje się na zasadzie degresywnej (w rozpatrywanym okresie średnia wysokość rekompensaty z tytułu zrzeczenia się wynosiła 0,083 EUR/l, natomiast wartość kwoty w tym samym okresie wynosiła 0,10 EUR/l).

               (27)

               Jeżeli chodzi o rekompensaty wypłacone w związku ze zniszczeniem mleka zanieczyszczonego PCB, władze francuskie podkreślają, że decyzja dyrektora urzędu ds. chowu zwierząt (Office de l'élevage), na mocy której wprowadzono mechanizm pomocy w celu rekompensaty strat podmiotów gospodarczych, opiera się zarówno na rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006, jak i na rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 (10). Rozporządzenie (WE) nr 1998/2006 zastosowano w odniesieniu do pomocy wypłaconej mleczarniom w celu zniszczenia skupionego mleka, które poddano pierwszemu przetworzeniu po skupie, natomiast rozporządzenie (WE) nr 1535/2007 zastosowano w celu sfinansowania zniszczenia mleka surowego producentów dokonujących sprzedaży bezpośredniej. W żadnym z tych przypadków nie doszło do nadmiernej rekompensaty poniesionej straty.

               (28)

               Ponadto jeżeli chodzi o zwroty, władze francuskie zwracają uwagę, że w rozporządzeniach ministerialnych przewidziano stosowanie mechanizmu zwrotu jedynie w przypadku, gdy producent jest zobowiązany do uiszczenia opłaty wyrównawczej z tytułu nadwyżek, w ramach mechanizmu podatku celowego, lub opłaty określonej w art. 78 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Środek miał zatem zastosowanie w ramach mechanizmu penalizacyjnego, którego nie można utożsamiać z preferencyjnym traktowaniem podmiotów gospodarczych. W przypadku stwierdzenia przekroczenia krajowej kwoty mechanizm zwrotu miał zastosowanie na mocy art. 84 ust. 1 odnośnego rozporządzenia. W związku z tym chociaż system w różnym stopniu obciążał poszczególne kategorie podmiotów gospodarczych, nie zakłócał on konkurencji między producentami. Producent, który dysponował infrastrukturą i środkami finansowymi umożliwiającymi mu produkcję powyżej jego kwoty, nawet jeżeli był obciążony większą częścią podatku, nie znajdował się w mniej korzystnej sytuacji w stosunku do producenta, który ze względu na ulgę podatkową nie mógł jednak z nim konkurować. Zdaniem władz francuskich sytuacja ta nie mogła również wpływać na wymianę handlową, ponieważ system opodatkowania pozostawał uzależniony od krajowej wielkości produkcji, przy czym fakt, że ulga podatkowa umożliwiła niektórym producentom zwiększenie produkcji bez ponoszenia konsekwencji finansowych, wynikał ze zmniejszenia produkcji przez innych producentów. Ilość mleka, którą ostatecznie wprowadzono do obrotu, pozostała na tym samym poziomie, a zatem sytuacja ta nie mogła wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               (29)

               Jeżeli chodzi o argument Komisji, zgodnie z którym uprawnienie władz publicznych do różnicowania stawki zwrotów wydaje się świadczyć o istnieniu uznaniowego traktowania podmiotów gospodarczych, wykraczającego poza zwykłe zarządzanie dochodami podatkowymi w oparciu o obiektywne kryteria, co zdaniem Trybunału Sprawiedliwości może nadać indywidualnemu stosowaniu ogólnego środka charakter środka selektywnego (11), władze francuskie podkreślają, że środek ogólny obejmujący wszystkich producentów wdrożono począwszy od roku gospodarczego 2009–2010 w perspektywie zakończenia systemu kwot mlecznych oraz że próg zwrotu wynoszący 1 % lub 2 % nie ma charakteru dyskryminującego, ponieważ ma on zastosowanie do wszystkich producentów mleka na podstawie ilości przekraczającej indywidualną kwotę, co faktycznie jest równoznaczne z obniżeniem stosowanego podatku. Podobnie zwrot przyznano wszystkim drobnym producentom z tytułu ich niestabilnej sytuacji (ze względu na koszty produkcji, wrażliwość na zagrożenia koniunkturalne), aby dostosować ich udział do poziomu ich zdolności i do wielkości ich struktury produkcji zgodnie z zasadami progresywności regulującymi wprowadzanie skali podatkowej. Do grupy tych drobnych producentów należą producenci, których indywidualna kwota stanowi maksymalnie 55 % indywidualnej średniej kwoty na poziomie krajowym. Łącznie stanowią oni 25 % producentów i odpowiada to poniżej 20 % kwoty krajowej.

               (30)

               Ze wszystkich tych powodów oraz biorąc pod uwagę przejrzysty i publiczny charakter mechanizmu zwrotu, którego zasady wdrażania wyraźnie wyjaśniono w rozporządzeniach publikowanych na koniec roku gospodarczego w Dzienniku Urzędowym Republiki Francuskiej (Journal officiel de la République française) i zamieszczonych na stronach internetowych państwowych służb terenowych, władze francuskie twierdzą, że mechanizm zwrotu nie odpowiada kryteriom środka pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               (31)

               Ponadto władze francuskie wskazują, że zwroty podatku celowego przyznawano również w poszczególnych przypadkach w odniesieniu do lat gospodarczych 2006/2007 i 2007/2008 hodowcom zmagającym się z chorobą niebieskiego języka.

         V.   UWAGI UZUPEŁNIAJĄCE WŁADZ FRANCUSKICH

               (32)

               W piśmie przekazanym w wiadomości e-mail z dnia 18 lutego 2013 r. (12) władze francuskie, do których zwrócono się o wykazanie przestrzegania wszystkich zasad pomocy państwa mających zastosowanie do pomocy związanej z przejściem na emeryturę lub z zaprzestaniem działalności, uwzględniając uwagi, które przedstawiły w następstwie wszczęcia postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE (13) oraz w następstwie spotkania odbytego dnia 12 grudnia 2012 r., przedstawiły poniższe wyjaśnienia.

      W przedmiocie pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej przyznawanej z tytułu zaprzestania działalności w związku z przejściem na emeryturę

               (33)

               Zdaniem władz francuskich rolnikom przysługiwał dostęp do mechanizmu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej w związku z przejściem na emeryturę, począwszy od roku gospodarczego 2009–2010, po zniesieniu krajowego mechanizmu pomocy dla wcześniejszych emerytur. Zasady wdrażania tego mechanizmu były zgodne z przepisami art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (14) oraz uzależniały w szczególności przyznanie pomocy od zaprzestania wszelkiej działalności rolniczej. Zasady te zastosowano również w ramach mechanizmu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej. W praktyce kontrolę spełnienia wymogu całkowitego zaprzestania działalności mleczarskiej przeprowadzają w terenie inspektorzy odpowiedzialni za kontrolę próby gospodarstw rolnych wybranych na podstawie analizy ryzyka przeprowadzanej przez France AgriMer. Poziom kontroli jest zgodny z poziomem określonym w przepisach Unii. Zdaniem władz francuskich nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości.

      W przedmiocie pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej przyznawanej w ramach pomocy z tytułu zamknięcia zdolności produkcyjnej, przetwórczej i handlowej

               (34)

               Przypomniawszy, że mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej można uruchomić wyłącznie w przypadku częściowego lub całkowitego zaprzestania działalności mleczarskiej przez producenta zgodnie z art. 75 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i z pkt 144 lit. f) wytycznych na lata 2007–2013 oraz że pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej stanowi w większości przypadków (w 80–90 % w zależności od roku gospodarczego) pomoc na całkowite zaprzestane działalności mleczarskiej, władze francuskie poddają ten mechanizm analizie w świetle poszczególnych warunków przewidzianych w pkt 144 wytycznych na lata 2007–2013 dotyczącym zamknięcia zdolności produkcyjnych.

               (35)

               W odniesieniu do kwestii, czy wdrożona pomoc leży w interesie ogólnym sektora, w którym występuje nadwyżka mocy produkcyjnych (pkt 144 lit. a)–e) wytycznych na lata 2007–2013), władze francuskie – przypomniawszy argumenty wskazane w motywie 26 – dodają, iż w okólnikach regulujących mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej podkreślono, że część odzyskanych kwot podlega zwrotowi do rezerwy krajowej w celu jej ponownego rozdzielenia w ramach procedury zwykłego przydziału kwot oraz że deklarowanym celem jest dokonanie ponownego rozdzielenia kwot na rzecz producentów, których zdolność produkcyjna przekracza ich pierwotną ilość referencyjną, a zatem podjęcia działania na rzecz konkurencyjności sektora mleczarskiego poprzez wspieranie jego restrukturyzacji gospodarczej. Pokreślą one ponadto swój wniosek o zastosowanie pkt 144 lit. e) wytycznych na lata 2007–2013, zgodnie z którym systemy pomocy stosowane w stosunku do sektorów, w których obowiązują limity produkcji lub kwoty, będą poddawane ocenie indywidualnie.

               (36)

               Jeżeli chodzi o kwestię, czy beneficjent pomocy współdziała (pkt 144 lit. f) wytycznych na lata 2007–2013), władze francuskie badają przypadek producentów, którzy wprowadzają mleko do obrotu za pośrednictwem dostaw do skupującego, oraz przypadek producentów, którzy wprowadzają mleko do obrotu bezpośrednio, tj. w ramach sprzedaży bezpośredniej na rzecz konsumenta.

               (37)

               W przypadku producentów, którzy wprowadzają mleko do obrotu za pośrednictwem dostaw do skupującego, w ramach całkowitego zaprzestania działalności zainteresowany podmiot zobowiązuje się do zaniechania w sposób całkowity i ostateczny dostaw i wprowadzania do obrotu mleka lub przetworów mlecznych oraz musi dostarczyć certyfikat poświadczający całkowite i ostateczne zaprzestanie w terminie trzydziestu dni od dnia zaprzestania oraz nie później niż dnia 31 marca roku N+1 (gdzie N oznacza rok złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zaprzestanie). Musi on się ponadto zobowiązać, że nie będzie wnioskował o przydział kwoty w przyszłości. W przypadku częściowego zaprzestania zainteresowany podmiot zobowiązuje się do udowodnienia zamknięcia zakładu (jeżeli posiada szereg zakładów) lub do przedstawienia dowodów potwierdzających obniżenie maksymalnej wielkości produkcji w stopniu równym obniżeniu wielkości referencyjnej przewidzianej dla producentów posiadających tylko jedno gospodarstwo. W tym celu musi on być w stanie przedstawić powiadomienie o kwocie wydane przez skupującego w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego oraz powiadomienie o nowej kwocie w odniesieniu do kolejnego roku gospodarczego. Kontrola ta pozostaje ważna do końca 2015 r., w którym to zniesiono kwoty. Ponadto producent, który wniósł o przyznanie rekompensaty z tytułu częściowego zaniechania, nie może już otrzymać w przyszłości innej rekompensaty z tego tytułu. Jeżeli wniesie on o przyznanie rekompensaty z tytułu całkowitego zaniechania i jego wniosek zostanie uwzględniony, w obliczeniach uwzględnia się kwoty, które objęto już rekompensatą z tytułu częściowego zaprzestania.

               (38)

               W przypadku producentów, którzy bezpośrednio wprowadzają mleko do obrotu, sprzedając je konsumentowi końcowemu, producent musi wysłać oświadczenie o zakończeniu produkcji w odniesieniu do sprzedaży bezpośredniej w terminie trzydziestu dni od dnia zaprzestania.

               (39)

               Niezależnie od przewidywanego scenariusza France AgriMer kontroluje wywiązywanie się ze złożonych oświadczeń nie tylko w zakresie administracyjnym, lecz także na miejscu. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości nienależnie otrzymana rekompensata podlega odzyskaniu wraz odsetkami obliczonymi według stawki ustawowej, przy czym osoba, która nienależnie otrzymała rekompensatę, podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej w kodeksie karnym.

               (40)

               Jeżeli chodzi o zasadę, zgodnie z którą wyłącznie producenci, którzy faktycznie zajmowali się produkcją, oraz wyłącznie zdolności produkcyjne, które pozostawały faktycznie w użyciu, kwalifikują się do rekompensaty (pkt 144 lit. g) wytycznych na lata 2007–2013), władze francuskie wskazują, że przyznanie pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej jest możliwe wyłącznie w przypadku producentów zajmujących się produkcją.

               (41)

               Jeżeli chodzi o ograniczenie możliwości korzystania z pomocy do przedsiębiorstw, które spełniają obowiązkowe minimalne normy, oraz o wykluczenie producentów, w odniesieniu do których zdolność produkcyjna została już zamknięta, lub okazuje się, że zamknięcie jest nieuniknione (pkt 144 lit. i) i j) wytycznych na lata 2007–2013), władze francuskie podkreślają, że mleko, które dostarczono i za które zapłacono po przeprowadzeniu analizy, obowiązkowo spełnia minimalne wymogi w celu jego wykorzystania przez mleczarnię. Na żadnym przedsiębiorstwie mleczarskim nie ciąży obowiązek zakończenia produkcji z powodu nieprzestrzegania minimalnych norm. Ponadto władze francuskie wyjaśniły, że producenci objęci postępowaniem restrukturyzacyjnym lub upadłościowym są wykluczeni z możliwości korzystania z pomocy podobnie jak przedsiębiorstwa, które – chociaż nie są objęte tego rodzaju postępowaniem – spełniają pozostałe kryteria zawarte w definicji przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji (obejmujące trudności związane z poziomem płynności, znaczny spadek obrotów, zwiększenie strat, wzrost zadłużenia, spadek wartości aktywów).

               (42)

               Jeżeli chodzi o dostępność programu dla wszystkich podmiotów gospodarczych z danego sektora (pkt 144 lit. k) wytycznych na lata 2007–2013), władze francuskie podkreślają przejrzystość i jawność mechanizmu, dzięki którym jest on dostępny dla wszystkich podmiotów. Zasady dostępu do mechanizmu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej oraz jego wdrażania opisano w poszczególnych rozporządzeniach publikowanych na koniec roku gospodarczego w Dzienniku Urzędowym Republiki Francuskiej oraz w okólnikach.

               (43)

               Jeżeli chodzi o fakt, że rekompensata za utratę kapitału i przyszłych dochodów nie może przekraczać samej straty (pkt 144 lit. l) wytycznych na lata 2007–2013), władze francuskie podkreślają, że skala kompensacyjna ma charakter degresywny zależnie od wielkości i czasu. Ponadto indywidualną ilość referencyjną ustala się średnio w wysokości 20 % ilości przydzielonych w ciągu pięciu lat gospodarczych poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej, przy czym część ta jest wyłączona z obliczania rekompensaty. W ramach tego systemu wysokość rekompensaty nie przekracza wartości kwoty oszacowanej dla Francji przez Komisję. Argument ten potwierdzają dane liczbowe, które wskazują, że w 2012 r. Komisja oszacowała wartość kwoty francuskiej na 200 EUR/1 000 l, natomiast wartość obliczona na podstawie skali stosowanych przez Francję, która stanowi podstawę obliczenia rekompensaty wynosi 90 EUR/1 000 l.

               (44)

               Jeżeli chodzi o współdziałanie ze strony sektora (pkt 144 lit. m) wytycznych na lata 2007–2013), władze francuskie wskazują, że mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej jest finansowany w głównej mierze z przychodów z tytułu systemu specjalnego przenoszenia bez gruntów wdrożonego na podstawie art. 75 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, który umożliwia producentom nabycie kwot w zamian za opłatę. Pozostała część finansowania zapewniana jest ze środków publicznych lub prywatnych (państwowych, samorządowych lub pochodzących od organizacji międzybranżowych).

               (45)

               Jeżeli chodzi o stosowanie pkt 144 lit. n) wytycznych na lata 2007–2013, który przewiduje, że jeżeli państwo członkowskie wprowadza program ukierunkowany na zamknięcie zdolności produkcyjnej, musi się zobowiązać, że przez pięć lat od zakończenia programu nie przyzna pomocy na utworzenie nowych zdolności produkcyjnych w odnośnym sektorze, władze francuskie podkreślają, że celem mechanizmu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej jest restrukturyzacja sektora zgodnie z możliwością zapewnioną w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007, że kwoty uwolnione w ramach pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej są dostępne dla innych producentów oraz że zgodność tego mechanizmu przewidzianego we wspomnianym rozporządzeniu musi być przedmiotem interpretacji ze strony Komisja.

      Inne kwestie

               (46)

               W piśmie przesłanym faksem z dnia 15 stycznia 2013 r. Komisja podkreśliła, że podatek płacili producenci na rzecz skupujących, lecz zwroty przewidziane w rozporządzeniach ustanawiających podatek również dokonywane były na rzecz skupujących. W związku z tym wezwała władze francuskie do wykazania, że skupujący dokonywali retrocesji zwróconych kwot na rzecz producentów.

               (47)

               W piśmie przekazanym e-mailem z dnia 18 lutego 2013 r. władze francuskie uściśliły, że kwoty związane z ewentualnymi zwrotami należnymi producentom, którzy przekroczyli przysługującą im ilość referencyjną, były potrącane u źródła, a zatem bezpośrednio odliczane od kwoty podatku określonej na koniec roku gospodarczego, oraz że ten mechanizm retrocesji związany z odliczeniem od podatku należnego ze strony producenta znajdującego się w sytuacji przekroczenia ilości referencyjnej, stanowi jeden z obowiązków zatwierdzonych skupujących zgodnie z art. 65 i 85 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 ze zmianami. Skupujący są ponadto zobowiązani do przedstawiania sprawozdań dotyczących zwrotów na mocy kodeksu rolnictwa i rybołówstwa morskiego.

               (48)

               Jeżeli chodzi o próg zwrotu (15), władze francuskie potwierdzają, że przewidziane wartości procentowe (1 % i 2 %) mają zastosowanie do wszystkich producentów, którzy przekroczyli swoją kwotę indywidualną, oraz według identycznej stopy w ciągu całego odnośnego roku gospodarczego.

               (49)

               Jeżeli chodzi o ustalanie ilości uprawniających do uzyskania zwrotu (16), władze francuskie wyjaśniają, że mechanizm ten opracowano, aby dostosować francuski sektor mleczarski do zniesienia systemu kwot, przy czym jego celem było utrzymanie puli podatku od nadwyżek na regularnym poziomie poprzez przyznanie zwrotu drobnym producentom znajdującym się w niestabilnej sytuacji (15 % producentów reprezentujących 10 % kwoty krajowej). Ich zdaniem mechanizm jest zgodny z zasadami progresywności regulującymi wprowadzanie skali podatkowej, do której odniesiono się w pkt 24 obwieszczenia Komisji w sprawie stosowania reguł pomocy publicznej do środków związanych z bezpośrednim opodatkowaniem działalności gospodarczej (17), przy czym dla producentów niemogących skorzystać ze zwrotu przeznaczonego dla „drobnych producentów”, lecz znajdujących się w niestabilnej sytuacji, biorąc pod uwagę posiadaną ilość referencyjną, ustanowiono mechanizm uzupełniającego zwrotu mający na celu uniknięcie efektów progowych.

               (50)

               W piśmie z dnia 20 stycznia 2017 r. władze francuskie uściśliły, że zwroty, o których mowa w motywie 16 tiret drugie i trzecie, objęto programem de minimis zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 (18), gdyż przyznano je wówczas na warunkach przewidzianych w tym rozporządzeniu, które stosuje się z mocą wsteczną.

               (51)

               Ponadto, jeżeli chodzi o kwestię kompensowania strat spowodowanych chorobą niebieskiego języka, władze francuskie wyjaśniają, że wystąpienie choroby doprowadziło do zmiany zachowania niektórych producentów, którzy, ze względu na to, że dostrzegli spadek swoich zysków brutto ze sprzedaży oraz zostali zmuszeni do sprostania trudnościom wynikającym m.in. z zakazem wyprowadzania zwierząt ze stada, zrekompensowali sobie wspomniane utracone zyski poprzez produkcję w ilościach przewyższających kwotę. W tej sytuacji wprowadzono mechanizm zwrotu opłaty mający zastosowanie w ramach krajowego mechanizmu podatku celowego lub na mocy art. 84 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w przypadku przekroczenia kwoty krajowej, o którym mowa w art. 78 tego rozporządzenia. Zrealizowano następujące zwroty:

                           —

                           w trakcie roku gospodarczego 2006–2007 zwrot wynoszący 5 % kwoty na obszarze objętym zakazem i 2,5 % na pozostałych obszarach objętych ograniczeniami, na których straty były mniejsze,

                           —

                           w trakcie roku gospodarczego 2007–2008 zwrot maksymalny wynoszący 10 000 litrów (co stanowi 4 % średniej kwoty) bez względu na obszar.

               (52)

               Według władz francuskich w przypadku nieprzekroczenia kwoty krajowej system zwrotu jest zgodny ze wszystkimi przepisami określonymi w podrozdziale V.B.4 wytycznych na lata 2007–2013 oraz spełnia warunki określone w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 (19). Władze francuskie podkreślają, w szczególności, następujące kwestie:

                           —

                           pomoc przyznano rolnikom (pkt 131, pkt 132 lit. e) oraz pkt 137 wytycznych na lata 2007–2013),

                           —

                           do zwrotu, którego celem jest zrekompensowanie rolnikom będącym jego beneficjentami poniesionych przez nich strat, zastosowanie ma art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, pkt 132 lit. a) wytycznych na lata 2007–2013 i art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006,

                           —

                           środek w formie zwrotu ustanowiono na podstawie przepisów Unii (dyrektywy Rady 2000/75/WE (20)) i przepisów krajowych (art. L 221–1 kodeksu rolnictwa i rybołówstwa morskiego) w celu przeciwdziałania przedmiotowej chorobie (program działań), co świadczy o zainteresowaniu władz publicznych wystąpieniem tego zdarzenia dotyczącego zdrowia (pkt 132 lit. b) wytycznych na lata 2007–2013 i art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006),

                           —

                           środek w postaci zwrotu jest ukierunkowany na zrekompensowanie strat poniesionych w wyniku zastosowania rożnych środków zalecanych lub nakazanych przez właściwe władze (pkt 132 lit. c) wytycznych na lata 2007–2013), w szczególności środków ograniczających przemieszczanie zwierząt lub nawet zakazujących ich przemieszczania,

                           —

                           zachowanie rolnika nie miało wpływu na zwiększenie ryzyka choroby (pkt 132 lit. d) wytycznych na lata 2007–2013),

                           —

                           nie ma ryzyka wypłaty nadmiernej kwoty (pkt 136 wytycznych na lata 2007–2013), ponieważ chodzi o pojedynczy mechanizm odnoszący się do choroby epizootycznej, co faktycznie wyklucza ryzyko kumulacji.

         VI.   OCENA

      Zakres stosowania

               (53)

               Ze względu na fakt, że podczas wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE (zob. motyw 24 i 25 decyzji o wszczęciu postępowania) wykazano, że pobrany podatek nie stanowi podatku celowego w rozumieniu orzecznictwa, niniejsza analiza dotyczyć będzie dwóch niezależnych kwestii: z jednej strony zwrotów podatku, o których mowa w motywie 16, a z drugiej strony pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej finansowanej do roku gospodarczego 2011/2012, przy czym Komisja w dniu 15 maja 2013 r. zatwierdziła program pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej obejmujący lata gospodarcze 2012/2013 i 2013/2014 (21).

               (54)

               Niniejsza analiza nie będzie obejmowała pomocy na niszczenie mleka zanieczyszczonego PCB, ponieważ władze francuskie przedstawiły również w tym zakresie stosowne wyjaśnienia dotyczące prawidłowego stosowania rozporządzeń w sprawie zasady de minimis
                   (22), a także dlatego, że skoro pomoc spełniającą warunki zawarte w tych rozporządzeniach uznaje się, na mocy tych rozprowadzeń, za niestanowiącą pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, Komisja nie musi wypowiadać się w sprawie tej pomocy. Niniejsza analiza nie będzie również obejmowała pomocy wyrównawczej udzielanej w związku z chorobą niebieskiego języka.

      Istnienie pomocy

               (55)

               Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE „z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”.

               (56)

               Uznanie danego środka za pomoc państwa w rozumieniu tego przepisu wymaga więc, aby spełnione były łącznie następujące warunki: (i) środek można przypisać państwu i jest on finansowany przy użyciu zasobów państwowych; (ii) środek stanowi przyznanie korzyści gospodarczej jego beneficjentowi; (iii) korzyść ta jest selektywna; (iv) środek zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W niniejszej sprawie, mając na uwadze zakres stosowania określony w motywie 53 i 54, ocenie służącej do uznania środka za pomoc państwa należy poddać zwroty, o których mowa w motywie 16, oraz pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej.

               (57)

               W odniesieniu do zwrotów, o których mowa w motywie 16 tiret drugie i trzecie, Komisja zauważa, że władze francuskie objęły je programem de minimis zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1408/2013, które ma zastosowanie z mocą wsteczną. W związku z tym nie stanowią one pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               (58)

               W odniesieniu do zwrotu, o którym mowa w motywie 16 tiret pierwsze, na podstawie posiadanych informacji Komisja w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania stwierdziła, że zwrot (stanowiący część ulg, o których mowa w tej decyzji) zawiera elementy pomocy, ponieważ finansowało go państwo, które przyznając ten zwrot, pozbawiało się zasobów. Ponadto zwrot ten sprzyjał niektórym przedsiębiorstwom (gospodarstwom mleczarskim, które z niego korzystały i nie ponosiły w ten sposób obciążenia finansowego, które pozostałe podlegające opodatkowaniu gospodarstwa mleczarskie musiały ponosić) i mógł zakłócać konkurencję i wpływać na wymianę handlową z uwagi na miejsce zajmowane przez Francję na rynku. Komisja wyjaśniła również, że w związku z powyższym nie było możliwe ustalenie, czy istnienie zwrotu i zróżnicowanie jego stawki było uzasadnione logiką obowiązującego systemu podatkowego, oraz podkreśliła, że uprawnienie władz publicznych do różnicowania stawki zwrotu wydaje się świadczyć o istnieniu uznaniowego traktowania podmiotów gospodarczych, wykraczającego poza zwykłe zarządzanie dochodami podatkowymi. Ponadto nic nie wskazywało na to, że ekwiwalent dotacji związany z ulgami mógł wchodzić w zakres programu de minimis pozwalającego na uznanie, że niewielka pomoc nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               (59)

               Aby ocenić zasadność argumentu władz francuskich, według którego zwrot nie stanowi preferencyjnego traktowania jednej kategorii podmiotów gospodarczych, należy określić system odniesienia umożliwiający sprawdzenie, czy środek ma charakter selektywny, innymi słowy, czy jego stosowanie sprzyjało niektórym producentom względem innych znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej. W niniejszym przypadku system ten stosuje się wobec producentów przekraczających kwotę (wszyscy producenci należący do tej kategorii znajdują się w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej, ponieważ podlegają oni obowiązkowi uiszczenia podatku; natomiast producenci, którzy nie przekroczyli kwoty, nie znajdują się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej, nie tylko dlatego, że zmieścili się w granicach kwoty, lecz również dlatego, że nie objęto ich obowiązkiem uiszczenia podatku).

               (60)

               W świetle informacji przedstawionych przez władze francuskie Komisja stwierdza, że zwrot przyznano bez dyskryminacji wszystkim producentom, którzy przekroczyli kwotę, a jego stawkę różnicowano z jednego roku gospodarczego na drugi, nie zaś w trakcie tego samego roku gospodarczego między producentami będącymi jego beneficjentami. W rozporządzeniu z dnia 17 sierpnia 2010 r. (23) przewidziano zatem zwrot podatku w wymiarze 1 % kwoty na rzecz wszystkich producentów, którzy przekroczyli kwotę, a w rozporządzeniu z dnia 16 sierpnia 2011 r. (24) przewidziano zwrot podatku w wymiarze 2 % kwoty również na rzecz wszystkich producentów, którzy przekroczyli kwotę. Komisja stwierdza również, że system ma charakter penalizujący, ponieważ ma on zastosowanie wyłącznie w przypadku przekroczenia kwoty. Biorąc pod uwagę, że kara dotyczy tylko producentów, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, środek w postaci zwrotu, stosowany w sposób jednolity, nie sprzyja żadnemu spośród nich, a zatem nie jest selektywny. Zwrot nie spełnia zatem jednego z kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 TFUE, a więc można uznać, że nie stanowi on pomocy państwa, bez konieczności przeprowadzania analizy pod względem pozostałych kryteriów zawartych we wspomnianym art. 107 ust. 1.

               (61)

               Pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej stanowi natomiast korzyść przyznawaną jej beneficjentom, którzy, inaczej niż ich konkurenci, mogą dysponować zasobami na finansowanie innej działalności związanej z rolnictwem. Korzyść ta zostaje przyznana przy użyciu zasobów państwowych (dochodów podatkowych i zasobów dodatkowych władz publicznych – zob. motyw 11 decyzji o wszczęciu formalnego postępowania) i sprzyja niektórym przedsiębiorstwom (przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w sektorze produkcji mleka). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości sam fakt, że konkurencyjność przedsiębiorstwa ulega poprawie w stosunku do konkurencyjnych przedsiębiorstw w wyniku przyznania korzyści gospodarczej, której takie przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w ramach normalnej działalności, wskazuje na występowanie ryzyka zakłócenia konkurencji (25).

               (62)

               Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości pomoc państwa może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi, jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność na rynku, który podlega handlowi wewnątrzunijnemu (26). W niniejszej sprawie beneficjenci prowadzą działalność na rynku przetworów mlecznych, na którym odbywa się wewnątrzunijna wymiana handlowa (27). Sektor, o którym mowa, jest otwarty na konkurencję na poziomie UE, a zatem podlega wpływowi każdego wdrożonego środka sprzyjającego produkcji w jednym państwie członkowskim lub w szeregu państw członkowskich. W związku z tym pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej może spowodować zakłócenie konkurencji i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               (63)

               W świetle powyższego warunki określone w art. 107 ust. 1 TFUE zostały spełnione. Można zatem uznać, że pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej stanowi pomoc państwa w rozumieniu wspomnianego artykułu. Pomoc tę można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym wyłącznie, jeżeli można do niej zastosować jedno z odstępstw przewidzianych w TFUE.

               (64)

               W niniejszym przypadku, biorąc pod uwagę charakter pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej, można powoływać się jedynie odstępstwo, o którym mowa w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, zgodnie z którym pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

               (65)

               Biorąc pod uwagę, że pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej nie została zgłoszono Komisji, możliwość zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE należy poddać analizie w świetle zasad pomocy państwa mających zastosowanie w chwili jej przyznawania. Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez władze francuskie pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej przybiera dwie różne formy: pomocy związanej z przejściem na emeryturę lub pomocy z tytułu zamknięcia zdolności produkcyjnej. Ze ustaleń przedstawionych w motywie 33 wynika, że pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej przyznawana w formie pomocy związanej z przejściem na emeryturę stanowi kontynuację krajowego mechanizmu pomocy dla wcześniejszych emerytur finansowanego w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich od roku gospodarczego 2009–2010. W związku z powyższym należy wziąć pod uwagę kryteria zgodności pomocy przedstawione w wytycznych na lata 2007–2013. Jeżeli chodzi o pomoc z tytułu zamknięcia zdolności produkcyjnej, z tabeli zamieszonej w motywie 21 wynika, że pomoc wypłacono za rok gospodarczy 2006–2007. Z przepisów rozporządzenia regulującego kwestię pomocy (28) wynika jednak, że pierwsze decyzje o jej przyznaniu podjęto najprawdopodobniej w 2007 r., czyli po dniu rozpoczęcia stosowania wytycznych na lata 2007–2013. Dlatego wytyczne te posłużą również za punkt odniesienia do celów analizy zgodności przedmiotowej pomocy.

      Pomoc związana z przejściem na emeryturę

               (66)

               W pkt 85 wytycznych na lata 2007–2013 wskazano, że pomoc należy ograniczyć do producentów surowców (rolników). W pkt 87 przewidziano, że Komisja uzna pomoc państwa związaną z wcześniejszym przejściem na emeryturę za zgodną z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu (zastąpionym art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE), jeżeli spełnia ona warunki ustanowione w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005. Ponadto w pkt 88 wytycznych na lata 2007–2013 wprowadzono wymóg ostatecznego zaprzestania komercyjnej działalności rolniczej.

               (67)

               W niniejszej sprawie Komisja stwierdza w świetle motywu 33, że z pomocy na zaprzestanie działalności rolniczej w formie pomocy związanej z przejściem na emeryturę korzystali jedynie rolnicy oraz że mechanizm wcześniejszych emerytur, który wdrożono we Francji, został zatwierdzony w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich, tzn. w szczególności ze względu na jego zgodność z przepisami art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, jak również że warunki, które doprowadziły do jego zatwierdzenia, w tym warunek zaprzestania wszelkiej działalności rolniczej, zostały spełnione podczas przyznawania pomocy na zaprzestanie działalności rolniczej.

               (68)

               Na podstawie tych elementów Komisja stwierdza, że zachowano zgodność przepisami wytycznych na lata 2007–2013 dotyczącymi pomocy związanej z przejściem na wcześniejszą emeryturę lub zaprzestaniem działalności rolniczej.

      Pomoc na zaprzestanie działalności

               (69)

               W wytycznych na lata 2007–2013 określono następujące istotne warunki zgodności:

                           —

                           przyznanie pomocy leży w ogólnym interesie danego sektora (pkt 144 lit. a)),

                           —

                           w przypadku nadwyżki mocy produkcyjnych pomoc musi wchodzić w zakres programu restrukturyzacji sektora o określonych celach i szczegółowym harmonogramie, wnioski powinny być zbierane w okresie maksymalnie sześciu miesięcy, a zamknięcie zdolności musi nastąpić w okresie kolejnych dwunastu kolejnych (pkt 144 lit. b) i c)),

                           —

                           żadna pomoc nie może kolidować z mechanizmami wspólnej organizacji odnośnego rynku, systemy pomocy stosowane w stosunku do sektorów, w których obowiązują limity produkcji lub kwoty, są poddawane ocenie indywidualnie (pkt 144 lit. e)),

                           —

                           beneficjent pomocy jest zobowiązany do współdziałania, przy czym obejmuje ono zazwyczaj podjęcie ostatecznej i nieodwołalnej decyzji o przeznaczeniu miejsca produkcji do rozbiórki lub o ostatecznym zamknięciu odnośnych zdolności produkcyjnych; będzie się to wiązało z całkowitym zamknięciem zdolności produkcyjnych przez dane przedsiębiorstwo lub – w przypadku przedsiębiorstwa prowadzącego więcej niż jedno miejsce produkcji – z zamknięciem określonej lokalizacji; beneficjent zobowiązany jest złożyć prawnie wiążące zobowiązanie do ostatecznego i nieodwołalnego zamknięcia oraz do niepodejmowania takiej samej działalności w innym miejscu; zobowiązania takie muszą być wiążące również dla przyszłego nabywcy danego obiektu (pkt 144 lit. f)),

                           —

                           do systemów zamknięcia zdolności uprawnieni są wyłącznie producenci, którzy faktycznie zajmowali się produkcją, oraz zdolności produkcyjne, które pozostawały nieustannie w użyciu przez okres ostatnich pięciu lat poprzedzających zamknięcie (pkt 144 lit. g)),

                           —

                           kwalifikują się wyłącznie przedsiębiorstwa spełniające obowiązkowe minimalne normy (pkt 144 lit. i),

                           —

                           koniecznie należy wykluczyć możliwość wypłacania pomocy na ratowanie lub restrukturyzację zagrożonych przedsiębiorstw (pkt 144 lit. j)),

                           —

                           program powinien być dostępny na takich samych warunkach dla wszystkich podmiotów gospodarczych z danego sektora (pkt 144 lit. k)),

                           —

                           pomoc powinna być ściśle ograniczona do kwoty stanowiącej rekompensatę za utratę wartości aktywów oraz płatności motywacyjnej, która nie może przekraczać 20 % wartości aktywów (pkt 144 lit. l)),

                           —

                           przynajmniej połowę kosztów pomocy powinien pokrywać sektor (pkt 144 lit. m)),

                           —

                           przez pięć lat od zakończenia programu ukierunkowanego na zamknięcie zdolności nie można przyznać pomocy na utworzenie nowych zdolności w danym sektorze (pkt 144 lit. n)).

               (70)

               Biorąc pod uwagę, że zgodnie z pkt 11 wytycznych na lata 2007–2013 stosowanie art. 107, 108 i 109 TFUE do sektorów objętych wspólną organizacją rynku podlega przepisom ustanowionym w odpowiednich rozporządzeniach, pierwszym warunkiem, którego spełnienie zostanie poddane analizie, będzie brak kolizji ze wspólną organizacją rynków.

               (71)

               Art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, co następuje:
               „1.   W celu pomyślnego zrestrukturyzowania produkcji mleka lub poprawy stanu środowiska naturalnego państwa członkowskie mogą, zgodnie z ustanowionymi uprzednio szczegółowymi przepisami i z uwzględnieniem prawnych interesów zainteresowanych stron:

                           a)

                           przyznać rekompensatę w co najmniej jednej rocznej racie producentom, którzy zobowiązują się całkiem lub częściowo zaniechać produkcji mleka, i wliczyć tak uwolnione kwoty indywidualne do rezerwy krajowej;

                           b)

                           na podstawie obiektywnych kryteriów określić warunki, na których właściwy organ lub podmiot wyznaczony przez ten organ może na początku dwunastomiesięcznego okresu ponownie przydzielić producentom – w zamian za opłatę – kwoty indywidualne ostatecznie uwolnione pod koniec poprzedniego dwunastomiesięcznego okresu przez innych producentów w zamian za rekompensatę w co najmniej jednej rocznej racie, równą wyżej wymienionej opłacie;

                     […]”.

               (72)

               Biorąc pod uwagę, że w odnośnym art. 75 opisano szczegółowo mechanizmy związane z mechanizmem pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej wdrożonym przez Francję i pozostawiono państwom członkowskim swobodę przyjmowania szczegółowych przepisów dotyczących wdrażania mechanizmu pomocy na zaprzestanie działalności, Komisja stwierdza, że mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej nie koliduje ze wspólną organizacją rynków ani nie zakłóca jej prawidłowego funkcjonowania.

               (73)

               Jeżeli chodzi o interes sektora, któremu musi służyć pomoc, w niniejszej sprawie nie można się powoływać na brak nadwyżki mocy produkcyjnych, jak wykazano w motywie 74 poniżej, przy czym pomoc nie jest również związana z imperatywami dotyczącymi zdrowia lub ochrony środowiska. Kryteria te nie są jednak jedynymi, które można zastosować (ich zaistnienie wystarcza, by uzasadnić interes pomocy, lecz nie oznacza to, że nie można wziąć pod uwagę innych kryteriów), przy czym w niniejszej sprawie Komisja stwierdza, że argumenty przedstawione przez władze francuskie (29) są zasadne nie tylko dlatego, że przyznanie pomocy faktycznie umożliwia uzyskanie nowych możliwości produkcji przydzielonych w celu poprawy konkurencyjności przedsiębiorstw w ramach systemu kwot, ale również dlatego, że wykorzystywany mechanizm odpowiada mechanizmowi stosowanemu w ramach odnośnej wspólnej organizacji rynków.

               (74)

               Jeżeli chodzi o istnienie programu restrukturyzacji o określonych celach i szczegółowym harmonogramie w przypadku nadwyżki mocy produkcyjnych sektora, Komisja stwierdza, że spełniono wskazane kryteria z następujących powodów:

                           —

                           można uznać, że sektor znajduje się w sytuacji nadwyżki mocy produkcyjnych: celem systemu kwot mlecznych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 (oraz przed jego przyjęciem w rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003) było przede wszystkim zmniejszenie zachwiania równowagi między podażą a popytem na odnośnym rynku oraz wynikających z niego nadwyżek strukturalnych, a tym samym zapewnienie większej równowagi rynkowej (zob. motyw 36 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz motyw 3 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003),

                           —

                           przyznanie pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej stanowi element mechanizmu mającego na celu restrukturyzację produkcji, umożliwiając rolnikom, którzy wyrażają taką chęć, wycofanie się z sektora, ponownie udostępniając ilości, które mogli wyprodukować,

                           —

                           jeżeli chodzi o harmonogram, w rozporządzeniach regulujących mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej przewidziano termin składania wniosków krótszy niż sześć miesięcy oraz termin zaprzestania działalności (która w niniejszej sprawie odpowiada zamknięciu zdolności, ponieważ kwotę odbiera się zainteresowanemu podmiotowi) krótszy niż jeden rok. Przykładowo w rozporządzeniu z dnia 23 czerwca 2009 r., które reguluje mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej w odniesieniu do roku gospodarczego 2009–2010, przewidziano, że ostateczny termin składania wniosków o przyznanie pomocy upływa dnia 31 sierpnia 2009 r. oraz że ostateczny termin zaprzestania działalności upływa dnia 31 marca 2010 r.; w rozporządzeniach dotyczących pozostałych lat gospodarczych ustanowiono takie same terminy różniące się w zależności od daty przyjęcia danego rozporządzenia, lecz zawsze w granicach wyznaczonych w wytycznych na lata 2007–2013.

               (75)

               Jeżeli chodzi o współdziałanie, w świetle motywów 36, 37 i 38 Komisja stwierdza, że w celu otrzymania pomocy beneficjent musi zrzec się całej przysługującej mu kwoty mlecznej lub jej części w sposób ostateczny. Chociaż pkt 144 lit. f) stanowi, że współdziałanie obejmuje co do zasady całkowite zamknięcie zdolności produkcyjnych przez dane przedsiębiorstwo, należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie częściowe zamknięcie zdolności produkcyjnej przewidziano w systemie kwot uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007. W tym kontekście częściowe zamknięcie można uznać za wystarczające współdziałanie ze strony beneficjenta. Ponadto zrzeczenia się kwot nie można w tym przypadku utożsamiać z faktycznym zamknięciem zakładu. Jeżeli chodzi o zobowiązania, które należy zaciągnąć, kandydat na beneficjenta musi przedstawić certyfikat poświadczający ostateczne zaniechanie produkcji oraz musi zrezygnować z wnoszenia o nową kwotę w przyszłości. W przypadku częściowego zaprzestania oświadczenia składane skupującemu w każdym kolejnym roku poświadczają faktyczne obniżenie produkcji. Kryterium współdziałania zostało zatem spełnione.

               (76)

               Jeżeli chodzi o kryterium kwalifikowalności związane z prowadzeniem działalności i wykorzystywaniem zdolności produkcyjnej w ciągu pięciu lat poprzedzających zamknięcie zdolności, Komisja stwierdza, jak wskazały władze francuskie (30), że aby móc skorzystać z pomocy, beneficjenci muszą faktycznie prowadzić działalność produkcyjną, a zatem wykorzystywać przysługującą im kwotę. Chociaż nie ulega wątpliwości, że rozporządzenia regulujące mechanizm pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej nie zawierają żadnego odniesienia do okresu pięciu lat wskazanego w pkt 144 lit. g) wytycznych, przestrzeganie tego okresu potwierdzają zasady obliczania właściwej pomocy, ponieważ, jak wskazano w motywie 43, indywidualną ilość referencyjną ustala się w wysokości średnio 20 % ilości przydzielonych w ciągu pięciu lat gospodarczych poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej, co świadczy o prowadzeniu działalności produkcyjnej w tym okresie. Komisja uważa zatem, że kryterium okresu prowadzenia działalności zostało spełnione. Ponieważ należy zbadać w poszczególnych przypadkach pomoc mającą zastosowanie do sektorów objętych systemem limitów produkcji lub systemem kwot, Komisja podkreśla również, że przepisy rozporządzeń (WE) nr 1788/2003 i (WE) nr 1234/2007 w żaden sposób nie odnoszą się do obowiązku spełnienia wspomnianego kryterium pięciu lat.

               (77)

               Jeżeli chodzi o przestrzeganie norm, w wyjaśnieniach przedstawionych przez władze francuskie (31) w wystarczający sposób wykazano spełnienie tego kryterium.

               (78)

               Jeżeli chodzi o możliwość wykluczenia przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji z możliwości korzystania z pomocy, Komisja stwierdza, że kryteria wymienione w motywie 41 odpowiadają kryteriom zawartym w definicji przedsiębiorstwa zagrożonego wskazanym w pkt 10 lit. c) i pkt 11 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (32) z 2004 r. mających zastosowanie w chwili przyznawania przedmiotowej pomocy. Komisja uważa zatem, że kryterium wykluczenia przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji zostało spełnione.

               (79)

               Jeżeli chodzi o dostępność programu dla wszystkich podmiotów gospodarczych w sektorze, Komisja stwierdza, że wyłącznie wykluczenia istniejące w ramach mechanizmu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej dotyczą producentów naruszających obowiązujące przepisy, na przykład w zakresie środowiska lub dostosowania do norm. Ponieważ wszystkie podmioty przestrzegające przepisów mają zatem dostęp do programu, Komisja uważa, że kryterium powszechnej dostępności mechanizmu zostało spełnione.

               (80)

               Jeżeli chodzi o ograniczenie pomocy do kwoty stanowiącej rekompensatę za utratę wartości aktywów oraz płatności motywacyjnej, która nie może przekraczać 20 % wartości aktywów, Komisja stwierdza brak nadmiernej rekompensaty wartości rynkowej kwoty w świetle danych liczbowych zawartych w motywie 43 oraz w szczególności ze względu na fakt, że jeden ze składników ilości indywidualnych stanowiący ich 20 % podlega automatycznemu wyłączeniu z podstawy obliczania pomocy.

               (81)

               Jeżeli chodzi o ponoszenie co najmniej połowy kosztów przez sektor, Komisja, zapoznawszy się z tabelą w motywie 21 oraz z wyjaśnieniami przedstawionymi przez władze francuskie (33), stwierdza, że pomoc jest finansowana w znacznej części z systemu specjalnego przenoszenia bez gruntów, w ramach którego to producenci zasilają mechanizm, kupując kwoty. W szczególności związek między środkami pochodzącymi z systemu specjalnego przenoszenia bez gruntów a środkami pochodzącymi z pozostałych źródeł finansowania świadczy o tym, że system specjalnego przenoszenia bez gruntów (innymi słowy producenci) przyczynia się w ponad 50 % do finansowania pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej. Komisja stwierdza zatem, że kryterium ponoszenia co najmniej połowy kosztów przez sektor zostało spełnione.

               (82)

               Ponadto jeżeli chodzi o zakaz tworzenia nowych zdolności w odnośnym sektorze w ciągu pięciu lat od dnia zakończenia programu ukierunkowanego na zamknięcie zdolności, Komisja stwierdza, że kryterium to nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ celem mechanizmu pomocy na zaprzestanie działalności mleczarskiej nie było obniżenie netto zdolności produkcyjnej w sektorze mleczarskim na poziomie krajowym, lecz restrukturyzacja produkcji w ramach kwoty krajowej zgodnie z art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (34).

         VII.   WNIOSEK

               (83)

               Komisja stwierdza, że zwroty, o których mowa w motywie 16, nie zawierają elementu pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               (84)

               Komisja stwierdza ponadto, że pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej przyznano zgodnie z wytycznymi na lata 2007–2013 i że w związku z tym można ją uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, nawet jeżeli wdrożono ją w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zwroty związane z podatkiem ustanowionym na mocy art. 25 ustawy nr 2005-1720 z dnia 30 grudnia 2005 r. na rzecz państwowego zakładu produktów rolnych i morskich (France AgriMer) nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 2
   Pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej finansowana od początku roku gospodarczego 2006/2007 do końca roku gospodarczego 2011/2012 stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jest ona zgodna z rynkiem wewnętrznym zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 września 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Phil HOGAN

            Członek Komisji

      (1)  Pismo SG-Greffe(2012) D/15827.

      (2)  Dz.U. C 361 z 22.11.2012, s. 10.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, s. 123).

      (4)  Termin ten obejmuje również „ulgi” wskazane w decyzji o wszczęciu postępowania.

      (5)  W rzeczywistości zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze francuskie zwrot oblicza się nie na podstawie kwoty, lecz na podstawie ilości przekraczającej kwotę (zob. motyw 29).

      (6)  System zakupu kwot.

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U. L 379 z 28.12.2006, s. 5).

      (8)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).

      (9)  Dz.U. C 319 z 27.12.2006, s. 1.

      (10)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. L 337 z 21.12.2007, s. 35).

      (11)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 września 1996 r., Francja/Komisja, C-241/94, ECLI: EU:C:1996:353.

      (12)  Zob. motyw 13.

      (13)  Zob. motyw 25.

      (14)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277 z 21.10.2005, s. 1).

      (15)  Zob. motyw 29.

      (16)  Zob. motyw 16 tiret drugie i trzecie.

      (17)  Dz.U. C 384 z 10.12.1998, s. 3.

      (18)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 9).

      (19)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1857/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 70/2001 (Dz.U. L 358 z 16.12.2006, s. 3).

      (20)  Dyrektywa Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 74).

      (21)  Pomoc państwa SA.36009 – Francja, pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej (dokument C(2013) 2762 final z dnia 15 maja 2013 r.).

      (22)  Zob. motyw 27.

      (23)  Zob. motyw 16.

      (24)  Rozporządzenie z dnia 16 sierpnia 2010 r. w sprawie opłaty od skupujących mleko i producentów mleka, którzy przekroczyli swe indywidualne kwoty w odniesieniu do dostaw w roku gospodarczym 2010–2011 (rozporządzenie publikowane na zakończenie roku gospodarczego).

      (25)  Wyrok Trybunału z dnia 17 września 1980 r., w sprawie Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, 730/79, ECLI:EU:C:1980:209.

      (26)  Zob. w szczególności wyrok Trybunału z dnia 13 lipca 1988 r. w sprawie Republika Francuska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, 102/87, ECLI:EU:C:1988:391.

      (27)  W 2011 r., roku zawierającym się w okresie, w którym wypłacano pomoc, Francja była na drugim miejscu pod względem produkcji mleka w Unii, uzyskując produkcję wynoszącą 25,27 mln ton na rynku, na którym wewnątrzunijna wymiana handlowa osiąga poziom około 14 mln ton, zarówno w ramach przywozu, jak i w ramach wywozu.

      (28)  Rozporządzenie z dnia 28 sierpnia 2006 r. w sprawie przyznawania rekompensaty w związku z całkowitym lub częściowym zaniechaniem produkcji mleka i w sprawie wprowadzenia mechanizmu przenoszenia ilości referencyjnych mleka za rok gospodarczy 2006–2007.

      (29)  Zob. motyw 35.

      (30)  Zob. motyw 40.

      (31)  Zob. motyw 41.

      (32)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2. Okres obowiązywania tych wytycznych początkowo przewidziany do dnia 9 października 2009 r. przedłużono po raz pierwszy do dnia 9 października 2012 r. (komunikat Komisji dotyczący przedłużenia okresu ważności Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. C 156 z 9.7.2009, s. 3)), następnie po raz drugi (komunikat Komisji dotyczący przedłużenia okresu ważności Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw z dnia 1 października 2004 r. (Dz.U. C 296 z 2.10.2012, s. 3)), aż do ich zastąpienia nowymi przepisami mającymi zastosowanie od dnia 1 sierpnia 2014 r. (komunikat Komisji – Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. C 249 z 31.7.2014, s. 1)).

      (33)  Zob. motyw 44.

      (34)  Zob. pomoc państwa SA.36009 – Francja, pomoc na zaprzestanie działalności mleczarskiej.