title: Decyzja Rady z dnia 3 maja 1999 r. w sprawie ustanowienia przepisów finansowych regulujących aspekty budżetowe zarządzania przez Sekretarza Generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczących instalacji i działania serwera Help Desk jednostki zarządzającej oraz fazy II sieci Sirene

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0323

Dziennik Urzędowy L 123 , 13/05/1999 P. 0051 - 0055

		Decyzja Radyz dnia 3 maja 1999 r.w sprawie ustanowienia przepisów finansowych regulujących aspekty budżetowe zarządzania przez Sekretarza Generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczących instalacji i działania "serwera Help Desk" jednostki zarządzającej oraz fazy II sieci Sirene(1999/323/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W związku z włączaniem dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, sekretarz generalny Rady Unii Europejskiej został upoważniony decyzją Rady 1999/322/WE z dnia 3 maja 1999 r. do reprezentowania niektórych Państw Członkowskich w celach zawierania umów odnoszących się do instalacji i działania "serwera Help Desk" jednostki zarządzającej i sieci Sirene faza II oraz zarządzania tego rodzaju umowami [1].(2) Finansowe zobowiązania wynikające z tych umów nie obciążają budżetu Wspólnot Europejskich; w związku z tym nie obowiązują przepisy o budżecie z dnia 21 grudnia 1977 r. dotyczące budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2].(3) Dlatego też należy ustanowić specjalne przepisy dotyczące szczegółów procedur dla ustanawiania i wykonania budżetu koniecznego dla wypełniania zobowiązań wynikających z tych umów, ściągania składek od odnośnych Państw, jak również sprawozdawczości finansowej i kontroli rachunkowości,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:ROZDZIAŁ IZasady ogólneArtykuł 1"Budżet" w rozumieniu niniejszych przepisów finansowych jest instrumentem, w którym umieszczane są i z góry zatwierdzane konieczne dla wypełnienia zobowiązań wynikających z umów określonych w decyzji Rady z 3 maja 1999 r., przewidywane dochody i wydatki dla każdego roku budżetowego.Artykuł 2Niniejsze przepisy finansowe określają szczegółowe zasady ustalania i wykonywania budżetu.Artykuł 31. Budżet jest podzielony na działy odpowiednio do zarządzanych umów. Dział, dotyczący umowy określonej w art. 1 ust. 1 decyzji Rady z dnia 3 maja 1999 r., jest podzielony odpowiednio na rozdziały budżetu instalacyjnego lub operacyjnego fazy II sieci Sirene. Każdy rozdział zostanie w razie potrzeby podzielony na pozycje.2. Wykazane w każdym z działów środki nie mogą być przeznaczone na wydatki z innego działu.Artykuł 41. Wszystkie dochody i wydatki w pełnej wysokości i bez wcześniejszego rozliczania określa się w budżecie i rozliczeniu. Całkowite przychody powinny równać się całkowitym wydatkom.2. Rok budżetowy rozpoczyna się dnia 1 stycznia i kończy dnia 31 grudnia.3. Wkłady do budżetu wnoszone są przed rozpoczęciem roku budżetowego, którego dotyczą, przez Państwa określone w art. 21 i uznawane w danym roku budżetowym.4. Wydatki danego roku budżetowego są wykazywane w tym roku na podstawie wydatków, których zestawienie powinno najpóźniej do dnia 31 grudnia wpłynąć do kontrolera finansowego i dla których odpowiadające im płatności powinny być dokonane przez księgowego do dnia 15 lutego następnego roku.ROZDZIAŁ IIUstanowienie budżetuArtykuł 51. Budżet jest ustanawiany w euro.2. Sekretarz generalny Rady przedkłada Grupie Roboczej "System Informacyjny Schengen", zwanej dalej "Grupą Roboczą SIS", przed dniem 30 września wstępny projekt budżetu i załącza memorandum wyjaśniające.3. Grupa Robocza SIS przedstawia swoją opinię wobec wstępnego projektu budżetu.4. Sekretarz generalny uchwala projekt budżetu i przekazuje go najpóźniej do dnia 31 października Państwom określonym w art. 21.5. Określone w art. 21 Państwa Członkowskie, zebrane w Radzie, przyjmują budżet przed końcem roku.6. W decyzji o przyjęciu budżetu, którą sekretarz generalny zgodnie z przepisami notyfikuje Państwom określonym w art. 21, zaznacza się okres, w którym wkłady tych Państw stają się wymagalne.Artykuł 61. Jeżeli budżet nie zostanie ostatecznie przyjęty na początku roku budżetowego, wówczas:- płatności mogą być dokonywane miesięcznie do wysokości jednej dwunastej całkowitej sumy środków przyznanych w każdym z rozdziałów budżetu poprzedniego roku budżetowego;- wkłady Państw określonych w art. 21 mogą być wnoszone miesięcznie w wysokości jednej dwunastej składek wpłaconych w ramach ostatniego, zgodnie z przepisami ustalonego budżetu.2. Decyzja o wykorzystaniu każdorazowo po jednej dwunastej dochodów i wydatków do wysokości trzech dwunastych środków ostatniego, zgodnie z przepisami ustalonego budżetu, podejmowana jest przez sekretarza generalnego i przekazywana w odpowiednich pismach Państwom określonym w art. 21.3. Decyzja zezwalająca na płatności i wezwanie do płacenia składek powyżej granicy trzech dwunastych środków, ostatniego, zgodnie z przepisami ustalonego budżetu podejmowana jest przez określone w art. 21 Państwa Członkowskie zebrane w Radzie.4. Wraz z ostatecznym przyjęciem budżetu należy niezwłocznie zakończyć stosowanie wszelkich środków podjętych na podstawie powyższych ustępów.Artykuł 71. Wszystkie projekty dodatkowe lub zmieniające budżet należy przedkładać, badać i ustalać w tej samej formie i zgodnie z tą samą procedurą, co budżet, którego założenia mają one zmieniać.2. Corocznie, w ciągu miesiąca następującego po miesiącu, w którym, zgodnie z art. 25 ust. 1, następuje zamknięcie kont, przedkłada się projekt budżetu korygującego w celu wykorzystania salda wykonania ubiegłorocznego budżetu, jeżeli jest ono dodatnie należy je zaksięgować po stronie przychodów, jeżeli ujemne po stronie wydatków.Artykuł 8Budżet może być podany do wiadomości publicznej.ROZDZIAŁ IIIWykonanie budżetu i rachunkowośćArtykuł 9Budżet wykonywany jest zgodnie z zasadą rozdziału uprawnień między dysponentem środków finansowych a księgowością. Funkcji dysponenta środków finansowych, księgowego i kontrolera finansów nie można ze sobą łączyć.Artykuł 101. Kompetencje do dysponowania środkami w przypadku dochodów i wydatków przysługują dyrektorowi generalnemu Sekretariatu Generalnego Rady. Dysponent środków finansowych wykonuje budżet w imieniu sekretarza generalnego w granicach przyznanych środków. Swoje kompetencje może przekazać dyrektorowi.2. Dysponent środków finansowych może zadecydować o przesuwaniu środków między pozycjami w ramach jednego rozdziału. Za zgodą Grupy Roboczej SIS może zadecydować o przenoszeniu środków z rozdziału do rozdziału w ramach jednego działu. Grupa Robocza SIS udziela zgody na tych samych zasadach, jakie obowiązują przy przyjmowaniu przez nią opinii w sprawie budżetu.Artykuł 11Kontrolę finansową sprawuje kontroler finansowy Rady zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie przy wypełnianiu jego obowiązków.Artykuł 12Przyjmowanie przychodów i dokonywanie wypłat należy do obowiązków księgowego z Dyrekcji Generalnej A, Sekretariatu Generalnego Rady.Artykuł 131. Aby ściągać wierzytelności na podstawie art. 21, wymagane jest wydanie polecenia o ich windykacji przez dysponenta środków finansowych. Polecenia tego rodzaju zostają przekazane księgowemu, który ze swej strony przekazuje je kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia.2. Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:- przychód został prawidłowo zaksięgowany w pozycji budżetowej,- polecenie jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami,- dokumenty towarzyszące są prawidłowe,- właściwe organy państwa dłużnika zostały właściwie określone,- termin wymagalności został wskazany,- kwota i waluta są poprawnie podane.3. Księgowy wykonuje prawidłowo wystawione polecenie o windykacji wierzytelności.Artykuł 141. Wszystkie środki mogące prowadzić do wydatków obciążających budżet muszą wcześniej być przedmiotem wniosku o realizację wydatków, który dysponent środków finansowych kieruje do księgowego; we wniosku należy podać przedmiot wydatków, wysokość, pozycję budżetową i wierzyciela. Wniosek ten księgowy przekazuje kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia.2. Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:- wniosek o dokonanie wydatków jest zgodny z ust. 1,- wydatki zostały prawidłowo wskazane w pozycji budżetowej,- w budżecie są do dyspozycji środki,- wydatki są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami,Artykuł 151. W celu zatwierdzenia wydatków dysponent środków finansowych:- sprawdza roszczenia wierzyciela,- ustala lub sprawdza należności i ich wysokość,- sprawdza warunki terminu płatności należności,- sprawdza zgodność z zamówieniem wykonanych usług lub dostarczonych towarów.2. Dysponent środków finansowych może dokonać sprawdzenia na swoją odpowiedzialność.Artykuł 161. Dysponent środków finansowych upoważnia księgowego, na podstawie wystawionego polecenia zapłaty (upoważnienia), do zapłacenia za zatwierdzoną pojedynczą płatność.2. Upoważnienie musi zawierać:- rok budżetowy, w którym wydatek ma zostać zaksięgowany,- dział, rozdział i pozycję budżetową,- kwotę do wypłaty w liczbach i słownie oraz odpowiednią walutę,- nazwisko i adres odbiorcy płatności,- cel wydatku,- formę zapłaty,- numer i datę odnośnego zatwierdzenia zobowiązań.3. Polecenie zapłaty powinno być podpisane przez dysponenta środków i opatrzone datą.4. Księgowy przedkłada polecenie zapłaty, wraz z oryginalnymi dokumentami towarzyszącymi kontrolerowi finansowemu, do zatwierdzenia.5. Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:- polecenie wypłaty zostało prawidłowo wystawione,- polecenie wypłaty jest zgodne z zobowiązaniem zapłaty i suma jest prawidłowa,- wydatek został prawidłowo zaksięgowany w odpowiedniej pozycji budżetowej,- w budżecie w odnośnym rozdziale lub pozycji znajdują się odpowiednie środki,- dokumenty towarzyszące są prawidłowe, oraz- odbiorca płatności jest prawidłowo wskazany i opisany.6. Każdy wydatek musi mieć uprzednio pokrycie w składkach Państw określonych w art. 21 lub, w razie potrzeby, w kredycie bankowym. Koszty kredytu pobranego przed właściwym finansowaniem z powodu niewniesienia wkładów należy rozdzielić między Państwa, które nie dotrzymały warunków, proporcjonalnie do ich zaległych wkładów i z uwzględnieniem długości trwania zwłoki.Artykuł 17Płatności należy dokonywać poprzez konto bankowe, specjalnie w tym celu założone w imieniu Sekretariatu Generalnego Rady. Przelewy bankowe wymagają podpisów dwóch urzędników mianowanych przez sekretarza generalnego, przy czym jeden z nich to księgowy.Artykuł 18Jeżeli kontroler finansowy odmówi zatwierdzenia przewidzianego w art. 13, 14 lub 16, a dysponent środków finansowych podtrzymuje swój wniosek, sprawę należy przekazać sekretarzowi generalnemu. Z wyjątkiem przypadków, gdy wątpliwa jest dostępność przyznanych środków, sekretarz generalny może na mocy należycie uzasadnionej decyzji, nie zważając na odmowę, zatwierdzić polecenie o windykacji wierzytelności, zobowiązanie do dokonania wydatków lub polecenie zapłaty. Sekretarz generalny powinien w ciągu miesiąca powiadomić o tej decyzji Trybunał Obrachunkowy. Decyzja podlega wykonaniu ze skutkiem od chwili odmowy zatwierdzenia.Artykuł 19Dysponent środków finansowych, kontroler finansowy i księgowy odpowiadają dyscyplinarnie w razie nieprzestrzegania niniejszych przepisów finansowych zgodnie z regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich.Artykuł 20Rachunkowość prowadzi się według lat kalendarzowych zgodnie z metodą podwójnego zapisu. Musi ona obejmować wszystkie dochody i wydatki na rok budżetowy.ROZDZIAŁ IVWkłady Państw CzłonkowskichArtykuł 211. Dochody budżetu pochodzą z wkładów finansowych Państw Członkowskich: Belgii, Danii, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch, Luksemburga, Niderlandów, Austrii, Portugalii, Finlandii i Szwecji, a także Islandii i Norwegii.2. Wkłady tych Państw są ustanawiane w budżecie i przedstawiane w euro.Artykuł 22Państwa określone w art. 21 oddają do dyspozycji sekretarzowi generalnemu swe wkłady finansowe zgodnie z następującym kluczem podziału:Wysokość wkładów, które wpłacają Państwa Członkowskie określone w art. 21 z jednej strony, a Islandia i Norwegia z drugiej strony ("inne Państwa"), ustalana jest corocznie dla każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich na podstawie jego udziału, a dla innych Państw na podstawie całkowitego produktu krajowego brutto (PKB) dla wszystkich Państw określonych w art. 21 za poprzedni rok. Wysokość wkładów zainteresowanych Państw Członkowskich ustalana jest corocznie, po odliczeniu wkładów innych Państw, na podstawie wskaźnika środków własnych pochodzących z VAT każdego z tych Państw Członkowskich do sumy środków Wspólnot Europejskich pochodzących z VAT ustalonych po ostatnich zmianach budżetu Wspólnot za poprzedni rok budżetowy.Artykuł 231. Sekretarz generalny zwraca się w sprawie wkładów na piśmie do każdego z Państw określonych w art. 21, za pośrednictwem krajowej administracji, której szczegółowe dane zostaną mu przekazane.2. Pismo to zawiera następujące informacje:- decyzję o przyjęciu budżetu lub, w przypadku odwołania się do art. 6, decyzję o przejściowym pobieraniu wkładów w wysokości dwunastej części,- wysokość wniesionego wkładu, obliczoną w euro odpowiednio do określonego w art. 22 klucza podziału,- szczegóły niezbędne dla wniesienia wkładu.3. Wkłady należy wpłacać na konto bankowe określone w art. 17.4. Wkłady są płatne w euro.Artykuł 241. Państwa określone w art. 21 uiszczają swe wkłady każdorazowo w jednej czwartej najpóźniej do dnia 15 lutego, dnia 1 kwietnia, dnia 1 lipca oraz dnia 1 października.2. Jeżeli Państwo nie wywiąże się ze swych finansowych zobowiązań, stosuje się wobec niego przez analogię obowiązujące zasady wspólnotowe w sprawie odsetek, które należy wpłacić przy płatności przeterminowanej do budżetu Wspólnoty.ROZDZIAŁ VPrzedstawienie i kontrola rozliczeńArtykuł 251. Sekretarz generalny sporządza w terminie dwóch miesięcy od zakończenia okresu realizacji budżetu rachunek dochodów i wydatków oraz bilans, które przekazuje Grupie Roboczej SIS.2. W rachunku dochodów i wydatków należy wykazać wszystkie dochody i wydatki odnoszące się do poprzedniego roku budżetowego. Ma on tę samą formę i ten sam podział, co budżet.3. Do rachunku dochodów i wydatków należy załączyć:- zestawienie przedstawiające sytuację każdego z Państw określonych w art. 21 odnośnie do jego wkładu finansowego, oraz- zestawienie transferów środków.4. W bilansie należy wykazać aktywa i pasywa budżetu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku budżetowego.Artykuł 261. O przeprowadzenie kontroli kont należy zwrócić się do Trybunału Obrachunkowego.2. Sekretarz generalny przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu w ciągu 15 dni od upływu terminu przewidzianego w art. 25 ust. 1 rachunek dochodów i wydatków oraz bilans.3. Kontrola, którą przeprowadza Trybunał Obrachunkowy, ma na celu ustalenie prawidłowości i zgodności z prawem wszystkich dochodów i wydatków w odniesieniu do zarządzanych umów, budżetu i niniejszych przepisów finansowych.4. Sekretarz generalny zapewnia Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkie wsparcie, które Trybunał uzna za niezbędne dla wykonania swoich zadań.Artykuł 27Rachunek dochodów i wydatków, bilans oraz sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego, do którego załączone są ewentualnie uwagi sekretarza generalnego, należy przedłożyć przed dniem 1 lipca Państwom określonym w art. 21. Państwa Członkowskie określone w art. 21, zebrane w Radzie, udzielają sekretarzowi generalnemu absolutorium z wykonania budżetu.ROZDZIAŁ VIPrzepisy końcoweArtykuł 28Wprowadzenie przepisów dorobku Schengen, dotyczących Systemu Informacyjnego Schengen, w innych niż określone w art. 21 Państwach, zwanych dalej "innymi Państwami", pociąga za sobą:- nowy podział udziałów Państw określonych w art. 21, zgodnie z założeniami art. 22,- dostosowanie wkładów Państw określonych w art. 21 w celu ustalenia wkładu płatnego przez inne Państwo na rzecz funkcjonowania fazy II Sirene za cały bieżący rok budżetowy,- dostosowanie wkładów Państw określonych w art. 21 tak, aby można było obciążyć inne Państwo częścią kosztów przypadających na instalację fazy II Sirene. Część tę należy obliczyć z uwzględnieniem udziału środków własnych pochodzących z VAT innego Państwa w całkowitej sumie środków Wspólnot Europejskich pochodzących z VAT we wcześniejszych latach budżetowych, na które przypadały niezbędne wydatki na zainstalowanie fazy II Sirene. Wkład za tę część zostanie zaliczony Państwom określonym w art. 21 odpowiednio do wysokości ich udziału obliczonego zgodnie z art. 22. Mogą one zadecydować, czy sumę tę dołączą do swego udziału w budżecie operacyjnym, czy wystąpią z wnioskiem o zwrot.Artykuł 29Niniejsze przepisy finansowe stosuje się mutatis mutandis wobec dochodów i wydatków koniecznych przy wypełnianiu zobowiązań wynikających z umów, określonych w art. 1 decyzji Rady z dnia 3 maja 1999 r. w pozostałym okresie roku budżetowego, w którym wejdą w życie.Artykuł 301. Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.2. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 3 maja 1999 r.W imieniu RadyJ. FischerPrzewodniczący[1] Dz.U. L 123 z 13.5.1999, str. 49.[2] Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1.--------------------------------------------------


title: Decyzja Rady z dnia 11 kwietnia 2016 r. w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               19.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 11 kwietnia 2016 r.
   w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2016/C 137/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Austrii,
   uwzględniając przedłożoną Radzie przez Komisję kandydaturę w kategorii przedstawicieli pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. (2) i decyzją z dnia 14 września 2015 r. (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2015 r. do dnia 17 września 2018 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Reinharda NÖBAUERA zwolniło się przysługujące Austrii stanowisko członka Rady Zarządzającej w kategorii przedstawiciele rządów.

               (3)

               W następstwie rezygnacji Michaela PILIKOSA zwolniło się stanowisko członka Rady Zarządzającej centrum w kategorii przedstawicieli organizacji pracodawców z ramienia Cypru.

               (4)

               Członków Rady Zarządzającej Centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r.,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkami Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

               AUSTRIA

               Eduard STAUDECKER

         PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW:

               CYPR

               Michael ANTONIOU

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Luksemburgu 11 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         M.H.P. VAN DAM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 232 z 16.7.2015, s. 2.

      (3)  Dz.U. C 305 z 16.9.2015, s. 2.


title: Decyzja Rady 2014/449/WPZiB z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym

text:
               11.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 203/100

         DECYZJA RADY 2014/449/WPZiB
   z dnia 10 lipca 2014 r.
   w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie Południowym
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/423/WPZiB (1).

               (2)

               W dniu 20 stycznia 2014 r. Rada stwierdziła, że należy rozważyć ukierunkowane środki ograniczające przeciwko osobom utrudniającym proces pokojowy w Sudanie Południowym, wspierające starania Unii Afrykańskiej (UA) i Międzyrządowego Organu ds. Rozwoju (IGAD) oraz w ścisłej koordynacji z partnerami międzynarodowymi. W dniu 17 marca 2014 r. Rada ponownie potwierdziła swoją gotowość do rozważenia takich środków w stosunku do Sudanu Południowego.

               (3)

               Rada jest nadal poważnie zaniepokojona sytuacją w Sudanie Południowym. Należy zatem nałożyć środki ograniczające skierowane przeciwko osobom utrudniającym proces polityczny w Sudanie Południowym, w tym poprzez akty przemocy lub naruszanie porozumień o zawieszeniu broni, a także osobom odpowiedzialnym za poważne naruszenia praw człowieka w Sudanie Południowym.

               (4)

               Dla jasności środki ograniczające skierowane przeciwko osobom utrudniającymi proces polityczny w Sudanie Południowym lub odpowiadającym za poważne naruszenia praw człowieka w Sudanie Południowym oraz środki ograniczające nałożone już decyzją 2011/423/WPZiB, w zakresie, w jakim dotyczą Sudanu Południowego, powinny zostać ujęte w jednym akcie prawnym,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Zakazuje się sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu broni oraz materiału pokrewnego wszelkiego rodzaju, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami i sprzętem wojskowym, sprzętem paramilitarnym oraz częściami zamiennymi do nich do Sudanu Południowego przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub statków powietrznych państw członkowskich bez względu na to, czy pochodzą z terytoriów państw członkowskich.
   2.   Zakazuje się również:

               a)

               udzielania pomocy technicznej, świadczenia usług pośrednictwa lub innych usług związanych z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, lub związanych z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i używaniem takich przedmiotów, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Sudanie Południowym lub do wykorzystania w Sudanie Południowym;

               b)

               zapewniania finansowania lub świadczenia pomocy finansowej, bezpośrednio lub pośrednio, w związku z przedmiotami, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych, a także zapewniania ubezpieczenia i reasekuracji, na potrzeby wszelkiej sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu takich przedmiotów, lub w odniesieniu do świadczenia związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa lub innych usług, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Sudanie Południowym lub do wykorzystania w Sudanie Południowym;

               c)

               świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście środków, o których mowa w lit. a) lub b).

         Artykuł 2
   1.   Art. 1 nie ma zastosowania do:

               a)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych, do nadzorowania przestrzegania praw człowieka lub do celów ochronnych, lub na rzecz programów ONZ, UE, Unii Europejskiej bądź Międzyrządowego Organu ds. Rozwoju (IGAD), dotyczących budowy instytucji, lub materiału przeznaczonego do operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską, ONZ i UA;

               b)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu pojazdów niebojowych, które zostały wyprodukowane lub wyposażone w materiały w celu zapewnienia ochrony przed pociskami balistycznymi i które przeznaczone są wyłącznie do wykorzystania do celów ochronnych w Sudanie Południowym przez personel Unii Europejskiej i jej państw członkowskich lub przez personel ONZ, UA lub IGAD;

               c)

               świadczenia pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych ze sprzętem lub programami i operacjami, o których mowa w lit. a);

               d)

               zapewniania finansowania i świadczenia pomocy finansowej związanej ze sprzętem lub programami i operacjami, o których mowa w lit. a);

               e)

               sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu sprzętu i materiału przeznaczonego do użycia w ramach operacji rozminowywania;

               f)

               sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego przeznaczonego wyłącznie do wspierania procesu reformy sektora bezpieczeństwa w Sudanie Południowym, oraz zapewniania finansowania, udzielania pomocy finansowej lub pomocy technicznej związanej z takim sprzętem;

         pod warunkiem że takie dostawy zostały uprzednio zatwierdzone przez właściwy organ danego państwa członkowskiego.
   2.   Art. 1 nie ma również zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Sudanu Południowego przez personel Unii Europejskiej lub jej państw członkowskich, przez personel ONZ bądź IGAD, lub przez przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji działających na rzecz rozwoju oraz związany z nimi personel, wyłącznie na ich własny użytek.
   3.   Państwa członkowskie rozważają dostawy w ramach niniejszego artykułu indywidualnie w każdym przypadku, w pełni uwzględniając kryteria określone we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/WPZiB (2). Państwa członkowskie wymagają odpowiednich środków bezpieczeństwa przeciw nadużyciu zezwolenia przyznanego na mocy niniejszego artykułu oraz, w stosownych przypadkach, ustanawiają przepisy dotyczące odesłania sprzętu.
   Artykuł 3
   1.   Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do uniemożliwienia wjazdu na ich terytoria lub tranzytu przez te terytoria osób utrudniających proces polityczny w Sudanie Południowym, w tym poprzez akty przemocy lub naruszenia porozumień o zawieszeniu broni, a także osobom odpowiedzialnym za poważne naruszenia praw człowieka w Sudanie Południowym i osobom z nimi powiązanym, wymienionym w załączniku.
   2.   ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
   3.   ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane zobowiązaniami z zakresu prawa międzynarodowego, a mianowicie:

               a)

               jest państwem goszczącym międzynarodową organizację międzyrządową;

               b)

               jest państwem goszczącym międzynarodową konferencję zwołaną przez ONZ lub odbywającą się pod jej auspicjami;

               c)

               w ramach umowy wielostronnej przyznającej przywileje i immunitety; lub

               d)

               na podstawie Traktatu pojednawczego (Traktat laterański) z 1929 r. zawartego między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

         4.   ust. 3 uznaje się za mający zastosowanie również w przypadkach, w których państwo członkowskie jest krajem przyjmującym Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
   5.   Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.
   6.   Państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na mocy ust. 1, w przypadkach gdy podróż jest uzasadniona pilnymi względami humanitarnymi lub koniecznością wzięcia udziału w posiedzeniach międzyrządowych i posiedzeniach wspieranych przez Unię Europejską lub posiedzeniach, które gości państwo członkowskie przewodniczące pracom OBWE, podczas których prowadzony jest dialog polityczny propagujący w sposób bezpośredni cele polityczne środków ograniczających, w tym demokrację, prawa człowieka i praworządność w Sudanie Południowym.
   7.   Państwo członkowskie, które zamierza przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 6, powiadamia o tym Radę na piśmie. Zwolnienie uznaje się za przyznane, o ile jeden lub większa liczba członków Rady nie wniesie pisemnego sprzeciwu w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. Jeśli jeden lub większa liczba członków Rady wnosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego wyłączenia.
   8.   W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub tranzyt przez swoje terytorium osób wymienionych w załączniku, zezwolenie bezwzględnie ogranicza się do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
   Artykuł 4
   1.   Zamraża się wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do osób utrudniających proces polityczny w Sudanie Południowym, w tym poprzez akty przemocy lub naruszenia porozumień o zawieszeniu broni, a także do osób odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka w Sudanie Południowym, oraz do osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych wymienionych w załączniku, lub będące ich własnością, w ich posiadaniu lub przez nie kontrolowane.
   2.   Nie udostępnia się osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku, ani też na ich rzecz, bezpośrednio lub pośrednio, żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych.
   3.   Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych bądź na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że odnośne środki finansowe lub zasoby gospodarcze są:

               a)

               niezbędne do pokrycia wydatków na podstawowe potrzeby osób wymienionych w załączniku oraz członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

               b)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotów poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;

               c)

               przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; lub

               d)

               niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem że właściwy organ powiadomił właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję, co najmniej dwa tygodnie przed przyznaniem zezwolenia, o powodach, dla których uważa, że specjalne zezwolenie powinno zostać przyznane.

         Odnośne państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na podstawie niniejszego ustępu.
   4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione są następujące warunki:

               a)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed datą umieszczenia w wykazie w załączniku osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1, lub orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim, przed tą datą lub po tej dacie;

               b)

               środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych za zasadne w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób którym takie roszczenia przysługują;

               c)

               orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku; oraz

               d)

               uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

         Państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o każdym zezwoleniu udzielonym na podstawie niniejszego ustępu.
   5.   ust. 1 nie uniemożliwia osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, umieszczonym w wykazie, dokonywania płatności należnej z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia takiej osoby fizycznej lub prawnej, takiego podmiotu lub takiego organu w wykazie znajdującym się w załączniku, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1.
   6.   ust. 2 nie ma zastosowania do księgowania na zamrożonych rachunkach:

               a)

               odsetek i innych dochodów na tych rachunkach;

               b)

               płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami przewidzianymi w ust. 1 i 2; lub

               c)

               płatności należnych z tytułu orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych lub orzeczeń arbitrażowych wydanych w Unii lub wykonalnych w danym państwie członkowskim;

         pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w ust. 1.
   Artykuł 5
   1.   Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, podejmuje decyzję o sporządzeniu i zmianie wykazu znajdującego się w załączniku.
   2.   Rada przekazuje decyzję, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, danej osobie fizycznej lub prawnej, danemu podmiotowi lub danemu organowi bezpośrednio — jeżeli adres jest znany — albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie fizycznej lub prawnej, takiemu podmiotowi lub takiemu organowi przedstawienie uwag.
   3.   W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w ust. 1, i odpowiednio informuje daną osobę fizyczną lub prawną, dany podmiot lub dany organ.
   Artykuł 6
   1.   Załącznik zawiera uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1.
   2.   Załącznik zawiera również, w przypadku gdy są dostępne, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób. Informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres — jeśli jest znany — oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do osób prawnych, podmiotów lub organów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności.
   Artykuł 7
   W celu maksymalizacji oddziaływania środków przewidzianych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania środków ograniczających podobnych do tych przewidzianych w niniejszej decyzji.
   Artykuł 8
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 12 lipca 2015 r.
   Niniejsza decyzja jest przedmiotem stałej weryfikacji. Może ona być odnawiana lub zmieniana, w stosownych przypadkach, jeżeli Rada uzna, że cele niniejszej decyzji nie zostały osiągnięte.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lipca 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/423/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Sudanowi i Sudanowi Południowemu i uchylająca wspólne stanowisko 2005/411/WPZiB (Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 20).

      (2)  Wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99).

      ZAŁĄCZNIK
      Wykaz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, o których mowa w art. 3 i 4.

                  Nazwisko

                  Informacje identyfikacyjne

                  Przyczyny

                  Data umieszczenia

                  1.

                  Santino DENG
                  (alias: Santino Deng Wol)

                  Dowódca trzeciej dywizji piechoty Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (Sudan People's Liberation Army — SPLA)

                  Santino Deng jest dowódcą trzeciej dywizji piechoty Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu, która brała udział w ponownym zajęciu miasta Bentiu w maju 2014 roku. Santino Deng odpowiada zatem za naruszenie porozumienia o zawieszeniu broni z dnia 23 stycznia.

                  11.7.2014

                  2.

                  Peter GADET
                  (alias: Peter Gatdet Yaka; Peter Cadet; Peter Gadet Yak; Peter Gadet Yaak: Peter Gatdet Yaak; Peter Gatdet; Peter Gatdeet Yaka)

                  Przywódca antyrządowej bojówki ludu Nuer
                  Miejsce urodzenia: Mayom County Unity State

                  Peter Gadet jest przywódcą antyrządowej bojówki ludu Nuer, która przeprowadziła atak w Bentiu w dniach 15—17 kwietnia 2014 r., naruszając tym samym umowę o zawieszeniu broni z dnia 23 stycznia. W wyniku tego ataku zginęło ponad 200 osób cywilnych. Peter Gadet odpowiada zatem za napędzanie cyklu przemocy, tym samym utrudniając proces polityczny w Sudanie Południowym, oraz za poważne naruszenia praw człowieka.

                  11.7.2014


title: Decyzja Komisji z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uznania pięciu izraelskich instytucji badawczych, co do których stwierdzono, że spełniają wymogi dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) w zakresie swoich specjalizacji

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0228

Dziennik Urzędowy L 075 , 16/03/2002 P. 0068 - 0069

		Decyzja Komisjiz dnia 14 grudnia 2001 r.w sprawie uznania pięciu izraelskich instytucji badawczych, co do których stwierdzono, że spełniają wymogi dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) w zakresie swoich specjalizacji(2001/228/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając decyzję Rady 1999/662/WE z dnia 19 lipca 1999 r. dotyczącą zawarcia Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, pomiędzy Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jej art. 3 ust. 1,po konsultacjach przeprowadzonych z Komitetem Specjalnym powołanym przez Radę,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W wyniku kontroli przeprowadzonych przez wyznaczonych inspektorów WE pomiędzy 28 marca 1996 r. a 1 stycznia 2000 r., zgodnie z art. 12 Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (GLP) Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programach kontroli zgodności, pomiędzy Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael, stwierdzono, że pięć izraelskich instytucji badawczych spełnia wymogi GLP w zakresie swoich specjalizacji.(2) Zgodnie z art. 12 Umowy, Wspólnota powinna uznać pięć wyżej wymienionych instytucji badawczych,STANOWI, CO NASTĘPUJE:. ArtykułWspólnota niniejszym uznaje, że pięć izraelskich instytucji badawczych wymienionych w Załączniku spełnia wymogi GLP w zakresie swoich specjalizacji.Sporządzono w Brukseli, dnia 14 grudnia 2001 r.W imieniu KomisjiPascal LamyCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 263 z 9.10.1999, str. 6.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKIzraelskie instytucje badawcze, co do których stwierdzono, że spełniają wymogi GLP w zakresie swoich specjalizacjiAgan Chemical Manufacturers LtdAnalytical Laboratory77102 Ashdod,IsraelSpecjalizacja: badania fizyczno-chemiczneAminolab LtdAnalytical Laboratory ServicesWeizmann Science Park76326 Rehovot,IsraelSpecjalizacja: chemia analityczna i klinicznaAnalyst Research LaboratoriesHamanov Street 376111 Rehovot,IsraelSpecjalizacja: badania fizyczno-chemiczne oraz chemia analityczna i klinicznaHarlan Biotech Israel LtdKiryat Weizmann,Building #13B76326 Rehovot,IsraelSpecjalizacja: badania toksykologiczneMakteshim Chemical Works LtdPhysicochemical Research84100 Beer Sheva,IsraelSpecjalizacja: badania fizyczno-chemiczne--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji (UE) 2015/163 z dnia 21 listopada 2014 r. w sprawie zgodności z prawem Unii środków, które Polska planuje przyjąć zgodnie z art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)

text:
               3.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 27/37

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/163
   z dnia 21 listopada 2014 r.
   w sprawie zgodności z prawem Unii środków, które Polska planuje przyjąć zgodnie z art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (1), w szczególności jej art. 14 ust. 2,
   uwzględniając opinię Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 29 dyrektywy 2010/13/UE,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r. Polska powiadomiła Komisję o pewnych środkach, które planuje przyjąć zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2010/13/EWG.

               (2)

               W terminie trzech miesięcy od otrzymania tego powiadomienia Komisja sprawdziła zgodność wspomnianych środków z prawem Unii, w szczególności w zakresie proporcjonalności środków oraz przejrzystości procedury konsultacji krajowych.

               (3)

               Analizując środki, Komisja wzięła pod uwagę dostępne dane na temat polskiego rynku audiowizualnego, w szczególności wpływu tych środków na rynek telewizyjny.

               (4)

               Polska sporządziła wykaz wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa w sposób jasny i przejrzysty, po przeprowadzeniu szerokich konsultacji.

               (5)

               Na podstawie szczegółowej dokumentacji i danych na temat oglądalności przedstawionych przez polskie władze służby Komisji sprawdziły, czy wykaz wytypowanych wydarzeń sporządzony na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE spełnia co najmniej dwa spośród następujących kryteriów uważanych za wiarygodne wskaźniki znaczenia wydarzeń dla społeczeństwa: (i) szczególny powszechny oddźwięk w państwie członkowskim, a nie tylko znaczenie dla tych, którzy zazwyczaj śledzą wydarzenia w danej dyscyplinie sportu lub dziedzinie aktywności; (ii) ogólnie uznawane, szczególne znaczenie kulturowe dla społeczeństwa danego państwa członkowskiego, w szczególności jako czynnik wzmacniający tożsamość kulturową; (iii) uczestnictwo drużyny narodowej w danym wydarzeniu w ramach zawodów lub turnieju o znaczeniu międzynarodowym; oraz (iv) fakt, że wydarzenie jest tradycyjnie transmitowane w ogólnodostępnej telewizji i ma dużą oglądalność.

               (6)

               Zgłoszony wykaz wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa zawiera zarówno wydarzenia, które znajdują się już na liście przewidzianej w art. 20b ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992 r., zmienionej ustawą z dnia 31 marca 2000 r., jak i inne wydarzenia, ujęte w projekcie rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie listy ważnych wydarzeń. Niektóre spośród wytypowanych wydarzeń są ogólnie uznawane za wydarzenia o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, takie jak letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie, półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w piłce nożnej. W wykazie uwzględniono też inne mecze piłki nożnej z udziałem reprezentacji Polski w ramach tych wydarzeń, w tym mecze eliminacyjne. Jak dowodzą polskie władze, wydarzenia te mają dużą oglądalność i tradycyjnie są transmitowane w ogólnodostępnej telewizji. Ponadto wydarzenia te mają szczególny powszechny oddźwięk w Polsce, ponieważ są szczególnie popularne wśród szerokiej publiczności, a nie tylko wśród tych osób, które zazwyczaj śledzą wydarzenia sportowe. Co więcej, w niektórych meczach w ramach mistrzostw świata i Europy w piłce nożnej, w tym w meczach eliminacyjnych, gra polska reprezentacja.

               (7)

               Inne mecze z udziałem reprezentacji Polski w piłce nożnej w ramach oficjalnych rozgrywek oraz mecze z udziałem polskich klubów w ramach Ligi Mistrzów i Pucharu UEFA mają dużą oglądalność, tradycyjnie były transmitowane w ogólnodostępnej telewizji i mają szczególny powszechny oddźwięk w Polsce.

               (8)

               Mecze z udziałem reprezentacji Polski w mistrzostwach świata i Europy w piłce siatkowej kobiet i mężczyzn, w tym mecze eliminacyjne, oraz zawody Ligi Światowej w piłce siatkowej mężczyzn mają dużą oglądalność i tradycyjnie były transmitowane w ogólnodostępnej telewizji. Ponadto mają one szczególny i powszechny oddźwięk w Polsce, nawet wśród widzów, którzy zazwyczaj nie śledzą wydarzeń w tej dyscyplinie sportu. Wydarzenia te obejmują też udział reprezentacji narodowej w ważnym turnieju międzynarodowym. Znaczne sukcesy polskich drużyn w tych rozgrywkach dodatkowo zwiększają zainteresowanie tymi wydarzeniami.

               (9)

               Półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w piłce ręcznej mężczyzn nie tylko mają dużą oglądalność i tradycyjnie są transmitowane w ogólnodostępnej telewizji, ale także mają szczególny i powszechny oddźwięk w Polsce, nawet wśród widzów, którzy zazwyczaj nie śledzą wydarzeń w tej dyscyplinie sportu. Inne mecze w ramach tym imprez z udziałem reprezentacji Polski także miały dużą oglądalność i tradycyjnie były transmitowane w ogólnodostępnej telewizji. Ponadto mają one szczególny i powszechny oddźwięk w Polsce, nawet wśród widzów, którzy zazwyczaj nie śledzą wydarzeń w tej dyscyplinie sportu. Wydarzenia te obejmują też udział reprezentacji narodowej w ważnym turnieju międzynarodowym, w którym polskie drużyny odniosły znaczne sukcesy.

               (10)

               Mistrzostwa Świata w narciarstwie klasycznym, zawody Pucharu Świata w skokach narciarskich i zawody Pucharu Świata w biegach narciarskich kobiet nie tylko mają dużą oglądalność i tradycyjnie są transmitowane w ogólnodostępnej telewizji, ale także mają szczególny i powszechny oddźwięk w Polsce, nawet wśród widzów, którzy zazwyczaj nie śledzą wydarzeń w tej dyscyplinie sportu. Wydarzenia te obejmują też udział reprezentacji narodowej w ważnym turnieju międzynarodowym, w którym polscy zawodnicy odnieśli znaczne sukcesy.

               (11)

               Mistrzostwa Świata w lekkoatletyce tradycyjnie mają dużą oglądalność i są transmitowane w ogólnodostępnej telewizji. Ponadto mają one szczególny i powszechny oddźwięk w Polsce, nawet wśród widzów, którzy zazwyczaj nie śledzą wydarzeń w dyscyplinach sportu reprezentowanych na tej imprezie. Polscy zawodnicy odnieśli znaczne sukcesy w skoku o tyczce, pchnięciu kulą i rzucie dyskiem.

               (12)

               Biorąc pod uwagę warunki, na których będą transmitowane powyższe wydarzenia o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, definicję „uprawnionego nadawcy”, rolę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w mechanizmie rozstrzygania sporów w czasie stosowania środków oraz przewidzianą datę wejścia w życie ostatecznych polskich środków (12 miesięcy od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej), środki te nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zakładanego celu, którym jest ochrona prawa do informacji i szeroki dostęp społeczeństwa do telewizyjnej transmisji wydarzeń krajowych i zagranicznych o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa. Można zatem uznać, że skutki tych środków dla prawa własności określonego w art. 17 Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej nie wykraczają poza skutki nierozerwalnie związane z ujęciem tych wydarzeń w wykazie przewidzianym w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE.

               (13)

               Środki przewidziane przez Polskę wydają się proporcjonalne w zakresie uzasadniającym odstępstwo — z uwagi na nadrzędne względy interesu publicznego związane z zapewnieniem szerokiego powszechnego dostępu do transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa — od podstawowej swobody świadczenia usług zapisanej w art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Ponadto polskie środki nie dyskryminują nadawców, podmiotów praw lub innych podmiotów gospodarczych z innych państw członkowskich ani nie utrudniają im dostępu do rynku.

               (14)

               Przyjęte środki są zgodne z zasadami Unii dotyczącymi konkurencji w tym sensie, że definicja nadawców uprawnionych do transmisji wymienionych wydarzeń jest oparta na obiektywnych kryteriach, które pozwalają na rzeczywistą i potencjalną konkurencję w zakresie zdobycia praw do transmisji tych wydarzeń. Ponadto liczba wytypowanych wydarzeń nie jest nieproporcjonalna w stopniu, który mógłby zakłócić konkurencję na rynku odbiorców końcowych telewizji ogólnodostępnej i telewizji płatnej. Można zatem uznać, że skutki tych środków dla swobody konkurencji nie wykraczają poza skutki nierozerwalnie związane z ujęciem tych wydarzeń w wykazie przewidzianym w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE.

               (15)

               Komisja powiadomiła inne państwa członkowskie o środkach, które planuje przyjąć Polska, i przedstawiła wyniki swojej analizy komitetowi ustanowionemu na podstawie art. 29 dyrektywy 2010/13/UE. Komitet wydał opinię pozytywną,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   1.   Środki, które planuje przyjąć Polska na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE i które zostały zgłoszone Komisji na podstawie art. 14 ust. 2 tej dyrektywy, są zgodne z prawem Unii.
   2.   Środki przyjęte przez Polskę publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 listopada 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Günther OETTINGER

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1.

      ANNEX

         Publication pursuant to Article 14 of Directive 2010/13/EU on the coordination of certain provisions laid down by law, regulation or administrative action in Member States concerning the provision of audiovisual media services (Audiovisual Media Services Directive).

      The measures taken by Poland, to be published in accordance with Article 14 of Directive 2010/13/EU, are set out in the following extract of the Broadcasting Act of 29 December 1992 (Journal of Laws 43/2011, item 226, as amended) and the Regulation of the National Broadcasting Council on the list of major events of 17 November 2014:

            „The Broadcasting Act of 29 December 1992

            Art. 20b. 1. Nadawca programu telewizyjnego może nadać bezpośrednią transmisję z wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym, zwanego dalej »ważnym wydarzeniem«, tylko:

                     1)

                     w programie ogólnokrajowym w rozumieniu ustawy lub koncesji, dostępnym w całości bez opłaty, z wyłączeniem opłat abonamentowych w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych i podstawowych opłat pobieranych przez operatorów sieci kablowych; lub

                     2)

                     jeżeli to samo wydarzenie jest transmitowane przez nadawcę programu spełniającego wymogi określone w pkt 1, na podstawie umowy z nadawcą, który nabył prawa do transmisji danego wydarzenia, lub z innym uprawnionym, z zastrzeżeniem ust. 6.

                     2.

                     Ze względu na duże zainteresowanie społeczne za ważne wydarzenia uważa się między innymi:

                                 1)

                                 letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie;

                                 2)

                                 półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w piłce nożnej, a także wszelkie inne mecze w ramach tych imprez z udziałem reprezentacji Polski, w tym mecze eliminacyjne;

                                 3)

                                 inne mecze z udziałem reprezentacji Polski w piłce nożnej w ramach oficjalnych rozgrywek oraz mecze z udziałem polskich klubów w ramach Ligi Mistrzów i Pucharu UEFA.

                     3.

                     Krajowa Rada może, w drodze rozporządzenia, określić listę innych, niż wymienione w ust. 2, ważnych wydarzeń, uwzględniając stopień społecznego zainteresowania określonym wydarzeniem i znaczenie tego wydarzenia dla życia społecznego, gospodarczego i politycznego.

                     4.

                     Jeżeli przewiduje się organizację ważnego wydarzenia w częściach, to każdą taką część uważa się za ważne wydarzenie.

                     5.

                     Przepis ust. 1 stosuje się do nadań z opóźnieniem, jeżeli opóźnienie nadania transmisji z ważnego wydarzenia nie przekracza 24 godzin i wynika z ważnych powodów, w szczególności:

                                 1)

                                 z czasu, w którym odbywa się dane wydarzenie, obejmującego okres między godziną 24 a godziną 6 czasu obowiązującego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

                                 2)

                                 z pokrywania się w czasie ważnych wydarzeń lub ich części.

                     6.

                     Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dany nadawca wykaże, że żaden nadawca programu spełniającego wymogi określone w ust. 1 pkt 1 nie wyraził gotowości zawarcia umowy umożliwiającej nadanie transmisji zgodnie z ust. 1 pkt 2.

                     7.

                     Krajowa Rada w zakresie wynikającym z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych może, w drodze rozporządzenia, określić:

                                 1)

                                 listy wydarzeń uznanych przez inne państwa europejskie za ważne wydarzenia;

                                 2)

                                 zasady wykonywania wyłącznych praw do telewizyjnych transmisji wydarzeń, o których mowa w pkt 1, w sposób zapewniający, że wykonywanie tych praw przez nadawców podlegających ustawie nie pozbawi odbiorców w danym państwie możliwości odbioru tych wydarzeń na zasadach określonych przez dane państwo zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego.”

      DZIENNIK USTAW
      RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

         Warszawa, dnia 3 grudnia 2014 r.

         Poz. 1705

         ROZPORZĄDZENIE

         KRAJOWEJ RADY RADIOFONII I TELEWIZJI

         z dnia 17 listopada 2014 r.

         w sprawie listy ważnych wydarzeń

      Na podstawie art. 20b ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm. (1)) zarządza się, co następuje:

                     § 1.

                  Rozporządzenie określa listę innych, niż wymienione w art. 20b ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, ważnych wydarzeń.

                     § 2.

                  Uwzględniając stopień społecznego zainteresowania wydarzeniami i ich znaczenie dla życia społecznego, gospodarczego i politycznego, za ważne wydarzenia uznaje się:

                              1)

                              mecze z udziałem reprezentacji Polski w mistrzostwach świata i Europy w piłce siatkowej kobiet i mężczyzn, w tym mecze eliminacyjne;

                              2)

                              zawody Ligi Światowej w piłce siatkowej mężczyzn rozgrywane w Polsce;

                              3)

                              półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w piłce ręcznej mężczyzn, a także wszelkie inne mecze w ramach tych imprez z udziałem reprezentacji Polski, w tym mecze eliminacyjne;

                              4)

                              Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym;

                              5)

                              zawody Pucharu Świata w skokach narciarskich;

                              6)

                              zawody Pucharu Świata w biegach narciarskich kobiet;

                              7)

                              Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce.

                     § 3.

                  Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

            Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji: J. DWORAK

         (1)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2011 r. Nr 85, poz. 459, Nr 112, poz. 654, Nr 153, poz. 903 i Nr 160, poz. 963 oraz z 2012 r. poz. 1209 i 1315.


title: 2002/2/: Decyzja Stałego Komitetu Państw EFTA nr 2/2002/SC z dnia  30 maja 2002 r.  w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EFTA

text:
               6.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/76

      DECYZJA STAŁEGO KOMITETU PAŃSTW EFTA

      NR 2/2002/SC
   z dnia 30 maja 2002 r.
   w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EFTA
   STAŁY KOMITET PAŃSTW EFTA
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następujące dokumenty EFTA związane z EOG są publicznie dostępne:

               —

               Porozumienie EOG

               —

               Skonsolidowana wersja załączników i protokołów do Porozumienia EOG

               —

               Suplement EOG do Dziennika Urzędowego

               —

               Wykaz przyjętych decyzji Wspólnego Komitetu EOG

               —

               Oczekiwane zawiadomienia na mocy art. 103

               —

               Wykaz Celex

               —

               Arkusze informacyjne dotyczące wybranych programów w zakresie działań Podkomitetu IV

               —

               Plan pracy przewodniczącego EFTA

               —

               Rezolucje Wspólnego Komitetu Parlamentarnego EOG

               —

               Opinie Komitetu Konsultacyjnego EFTA

               —

               Rezolucje Komitetu Konsultacyjnego EOG

               —

               Porządek dzienny Rady EOG

               —

               Wnioski Rady EOG

               —

               Porządek dzienny Stałego Komitetu EFTA

               —

               Wnioski Stałego Komitetu EFTA

               —

               Porządek dzienny i protokoły Komitetu Parlamentarnego EFTA

               —

               Porządek dzienny i protokoły Wspólnego Komitetu Parlamentarnego EOG

               —

               Porządek dzienny i protokoły Komitetu Konsultacyjnego EFTA

               —

               Porządek dzienny i protokoły Komitetu Konsultacyjnego EOG

               —

               Komentarze EOG EFTA

               —

               Porządek dzienny Wspólnego Komitetu EOG

               —

               Protokoły Wspólnego Komitetu EOG (po wyrażeniu zgody przez Komisję Europejską)

               —

               Decyzje Wspólnego Komitetu EOG

               —

               Sprawozdanie roczne Wspólnego Komitetu EOG

               —

               Wykaz wniosków dotyczących ustawodawstwa WE mogącego mieć znaczenie dla Porozumienia EOG („stopniowe przejęcie dorobku WE”)

               —

               Wykaz przyjętego prawodawstwa WE rozważanego w celu uwzględnienia w Porozumieniu EOG

               —

               Statystyki związane z EOG stworzone przez Urząd Statystyczny EFTA

               —

               Inne dokumenty oficjalne związane z EOG, niesklasyfikowane jako poufne

         Artykuł 2
   1.   W odniesieniu do dokumentów EFTA związanych z EOG niewymienionych w art. 1 stosuje się zasady opisane w tytułach „INNE DOKUMENTY EFTA” oraz „JAK UZYSKAĆ DOSTĘP PUBLICZNY DO INNYCH DOKUMENTÓW EFTA” w Załączniku do decyzji Rady EFTA nr 2 z 1997 r. („WYTYCZNE DOTYCZĄCE DOSTĘPU PUBLICZNEGO DO DOKUMENTÓW EFTA”) zatwierdzone przez Stały Komitet dnia 27 czerwca 1997 r.
   2.   Decyzja Rady EFTA nr 2 z 1997 r. oraz Załącznik do niej są załączone do niniejszej decyzji w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 30 maja 2002 r.

            W imieniu Stałego Komitetu

         Gunnar Snorri GUNNARSON

            Przewodniczący

         William ROSSIER

            Sekretarz Generalny

      ZAŁĄCZNIK
      „

               DECYZJA RADY NR 2 z 1997 r.
            (przyjęta na 9 posiedzeniu dnia 18 czerwca 1997 r.)
            WYTYCZNE DOTYCZĄCE DOSTĘPU PUBLICZNEGO DO DOKUMENTÓW EFTA
            RADA,
            pragnąc zaoferować społeczeństwu zwiększoną przejrzystość oraz aktywne dostarczanie informacji na temat działalności EFTA,
            przekonana o korzyściach płynących z zapewnienia społeczeństwu możliwie najszerszego dostępu do dokumentów EFTA,
            uwzględniając projekt wytycznych przedłożony pod uwagę Rady EFTA przez Stały Komitet Państw EFTA, sporządzony na posiedzeniu w dniu 26 września 1996 r.;
            STANOWI:
            Niniejszym zatwierdza się wytyczne dotyczące dostępu publicznego do dokumentów EFTA określone w Załączniku do niniejszej decyzji oraz zostają one udostępnione społeczeństwu.
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie niezwłocznie po przyjęciu jej przez Stały Komitet Państw EFTA.

            ZAŁĄCZNIK
            WYTYCZNE DOTYCZĄCE DOSTĘPU PUBLICZNEGO DO DOKUMENTÓW EFTA
            Niniejsze wytyczne stosują się do wniosków skierowanych do Sekretariatu EFTA dotyczących dostępu publicznego do dokumentów EFTA:
            PUBLICZNE DOKUMENTY EFTA

               Następujące dokumenty EFTA są publiczne:

                        —

                        Konwencja Sztokholmska;

                        —

                        Porozumienie o wolnym handlu z państwami trzecimi;

                        —

                        Wspólne Deklaracje o współpracy;

                        —

                        Sprawozdania roczne EFTA.

               Następujące dokumenty EFTA/EOG są publiczne:

                        —

                        Porozumienie EOG;

                        —

                        Skonsolidowana wersja załączników do Porozumienia EOG oraz Suplement EOG do Dziennika Urzędowego;

                        —

                        Porządek dzienny Rady EOG;

                        —

                        Wnioski Rady EOG;

                        —

                        Porządek dzienny Wspólnego Komitetu EOG;

                        —

                        Decyzje Wspólnego Komitetu EOG;

                        —

                        Porządek dzienny Stałego Komitetu Państw EFTA;

                        —

                        Wykaz przyjętych decyzji Wspólnego Komitetu EOG;

                        —

                        Wykaz wniosków dotyczących ustawodawstwa WE mogącego mieć znaczenie dla Porozumienia EOG (»stopniowe przejęcie dorobku WE«);

                        —

                        Wykaz przyjętego prawodawstwa WE rozważanego w celu uwzględnienia w Porozumieniu EOG;

                        —

                        Arkusze informacyjne dotyczące wybranych programów w zakresie działań Podkomitetu IV;

                  Większość powyższych informacji jest dostępna na stronie internetowej EFTA (www.efta.int).
            INNE DOKUMENTY EFTA
            Zasada otwartości jest stosowana w możliwie największym stopniu. Publiczny dostęp do dokumentów EFTA stosuje się w poszanowaniu przepisów decydujących o ochronie informacji niejawnych. Jednakże sklasyfikowanie dokumentu jako niejawny nie musi wykluczać możliwości udostępnienia go społeczeństwu. Dostępu można zabronić, gdy ujawniona informacja mogłaby podważyć:

                        —

                        ochronę interesu publicznego (bezpieczeństwo publiczne, stosunki międzynarodowe itp.);

                        —

                        ochronę jednostki i prywatności;

                        —

                        ochronę tajemnicy handlowej i przemysłowej;

                        —

                        ochronę interesów finansowych EFTA;

                        —

                        ochronę poufności, o którą wnioskuje osoba dostarczająca informacje lub jeśli tego wymaga prawodawstwo państwa członkowskiego dostarczającego informacje;

                        —

                        ochronę interesów instytucji w zakresie tajności postępowań.

                  JAK UZYSKAĆ DOSTĘP PUBLICZNY DO INNYCH DOKUMENTÓW EFTA
            Po otrzymaniu wniosków dotyczących dostępu publicznego do innych dokumentów EFTA Sekretariat przedkłada je do zatwierdzenia delegacjom EFTA, które niezwłocznie się nimi zajmują. Jeśli dostęp nie zostanie przyznany, odwołania należy kierować do Rady EFTA w przypadku dokumentów dotyczących działań przeprowadzanych w Genewie oraz Stałego Komitetu Państw EFTA w przypadku dokumentów dotyczących działań przeprowadzanych w Brukseli.
         ”


title: 2012/774/: Decyzja Rady z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony

text:
               13.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 340/7

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 grudnia 2012 r.
   w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony
   (2012/774/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. b) w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 51 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (1) (zwanego dalej „układem”), stanowi, że Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia przyjmuje w drodze decyzji przepisy w celu wdrożenia zasad zawartych w tym artykule.

               (2)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji, nie są nią związane ani jej nie stosują.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (4)

               Właściwe jest ustalenie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia.

               (5)

               Stanowisko Unii w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (zwanego dalej „układem”), jest oparte na projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Przedstawiciele Unii w Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia mogą, bez konieczności przyjęcia kolejnej decyzji Rady, uzgodnić niewielkie zmiany w tym projekcie decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 grudnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. CHARALAMBOUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 108 z 29.4.2010, s. 3.

      PROJEKT
      PROJEKT DECYZJA NR …/… RADY STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE-CZARNOGÓRA
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
      RADA STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA,
      uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (1), w szczególności jego art. 51,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 51 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (zwanego dalej „układem”), przewiduje koordynację systemu zabezpieczenia społecznego Czarnogóry i systemów państw członkowskich oraz ustanawia zasady takiej koordynacji.

                  (2)

                  Art. 51 układu przewiduje, że Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia przyjmuje decyzję w celu wdrożenia zasad zawartych w tym artykule.

                  (3)

                  W odniesieniu do stosowania zasady niedyskryminacji, w niniejszej decyzji nie powinno ustanawiać się jakichkolwiek dodatkowych praw wynikających z pewnych faktów bądź zdarzeń mających miejsce na terytorium drugiej umawiającej się strony, innych niż prawo do przenoszenia niektórych świadczeń, o ile takie fakty bądź zdarzenia nie są uwzględniane zgodnie z ustawodawstwem pierwszej umawiającej się strony.

                  (4)

                  Przy stosowaniu niniejszej decyzji prawo pracowników czarnogórskich do świadczeń rodzinnych powinno być uzależnione od tego, czy członkowie rodziny legalnie zamieszkują z danym pracownikiem w państwie członkowskim, w którym jest on zatrudniony. W przypadku gdy członkowie jego rodziny legalnie zamieszkują w innym państwie członkowskim, zastosowanie ma rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo (2). Niniejsza decyzja nie powinna uprawniać do jakichkolwiek świadczeń rodzinnych na rzecz członków rodziny pracownika zamieszkujących w państwie innym niż państwo członkowskie, np. w Czarnogórze.

                  (5)

                  Rozporządzeniem (UE) nr 1231/2010 zakres stosowania przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4) rozszerzono na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo. Rozporządzenie (UE) nr 1231/2010 obejmuje już zasadę sumowania okresów ubezpieczenia przebytych przez pracowników czarnogórskich w różnych państwach członkowskich, w odniesieniu do prawa do niektórych świadczeń, zgodnie z art. 51 ust. 1 lit. a) układu.

                  (6)

                  W celu ułatwienia stosowania zasad koordynacji konieczne może się okazać wprowadzenie przepisów szczególnych, które odpowiadają szczególnym cechom ustawodawstwa Czarnogóry.

                  (7)

                  Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich i Czarnogóry, należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące współpracy między państwami członkowskimi a Czarnogórą oraz między zainteresowaną osobą a instytucją właściwego państwa.

                  (8)

                  Należy przyjąć przepisy przejściowe w celu ochrony osób objętych niniejszą decyzją oraz w celu zapewnienia, aby nie utraciły one żadnych praw w wyniku jej wejścia w życie,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      CZĘŚĆ I

         PRZEPISY OGÓLNE

      Artykuł 1
      Definicje
      1.   Do celów niniejszej decyzji:

                  a)

                  „układ” oznacza Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony;

                  b)

                  „rozporządzenie” oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mające zastosowanie w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

                  c)

                  „rozporządzenie wykonawcze” oznacza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

                  d)

                  „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

                  e)

                  „pracownik” oznacza:

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – pracownika najemnego w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Czarnogóry – pracownika najemnego w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  f)

                  „członek rodziny” oznacza:

                              (i)

                              do celów ustawodawstwa państwa członkowskiego – członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia;

                              (ii)

                              do celów ustawodawstwa Czarnogóry – członka rodziny w rozumieniu tego ustawodawstwa;

                  g)

                  „ustawodawstwo” oznacza:

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich – ustawodawstwo w rozumieniu art. 1 lit. l) rozporządzenia, mające zastosowanie do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Czarnogóry – ustawodawstwo mające w Czarnogórze zastosowanie do świadczeń objętych niniejszą decyzją;

                  h)

                  „świadczenia” oznaczają:

                              —

                              emerytury,

                              —

                              renty rodzinne,

                              —

                              renty z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

                              —

                              renty inwalidzkie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

                              —

                              zasiłki rodzinne;

                  i)

                  „świadczenia podlegające przeniesieniu” oznaczają:

                              (i)

                              w odniesieniu do państw członkowskich:

                                          —

                                          emerytury,

                                          —

                                          renty rodzinne,

                                          —

                                          renty z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

                                          —

                                          renty inwalidzkie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

                                    w rozumieniu rozporządzenia, z wyjątkiem specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych określonych w załączniku X do rozporządzenia;

                              (ii)

                              w odniesieniu do Czarnogóry – analogiczne świadczenia przewidziane w ustawodawstwie czarnogórskim, z wyjątkiem specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych określonych w załączniku I do niniejszej decyzji.

            2.   Pozostałe terminy stosowane w niniejszej decyzji mają znaczenie im przypisane:

                  a)

                  w odniesieniu do państw członkowskich – w rozporządzeniu oraz rozporządzeniu wykonawczym;

                  b)

                  w odniesieniu do Czarnogóry – w odpowiednim ustawodawstwie obowiązującym w Czarnogórze.

            Artykuł 2
      Zakres podmiotowy
      Niniejsza decyzja ma zastosowanie do:

                  a)

                  pracowników, którzy są obywatelami Czarnogóry i którzy są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium państwa członkowskiego i podlegają lub podlegali ustawodawstwu co najmniej jednego państwa członkowskiego, oraz do pozostałych przy życiu członków ich rodzin;

                  b)

                  członków rodziny pracowników, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że zamieszkują lub zamieszkiwali oni legalnie razem z danym pracownikiem podczas jego zatrudnienia w państwie członkowskim;

                  c)

                  pracowników, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i którzy są lub byli legalnie zatrudnieni na terytorium Czarnogóry i podlegają lub podlegali ustawodawstwu Czarnogóry, oraz do pozostałych przy życiu członków ich rodzin; oraz

                  d)

                  członków rodzin pracowników, o których mowa w lit. c), pod warunkiem że zamieszkują lub zamieszkiwali oni legalnie razem z danym pracownikiem podczas jego zatrudnienia w Czarnogórze.

            Artykuł 3
      Równe traktowanie
      1.   Pracownicy, którzy są obywatelami Czarnogóry i są legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim oraz wszyscy legalnie zamieszkujący z nimi członkowie ich rodzin traktowani są, w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h), w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do obywateli państw członkowskich, w których pracownicy ci są zatrudnieni.
      2.   Pracownicy, którzy są obywatelami państwa członkowskiego i są legalnie zatrudnieni w Czarnogórze oraz wszyscy legalnie zamieszkujący z nimi członkowie ich rodzin traktowani są, w odniesieniu do świadczeń w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. h), w sposób wolny od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do obywateli Czarnogóry.
      CZĘŚĆ II

         STOSUNKI MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI A CZARNOGÓRĄ

      Artykuł 4
      Uchylenie klauzul zamieszkania
      1.   Świadczenia podlegające przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), do których uprawnione są osoby, o których mowa w art. 2 lit. a) i c), nie podlegają zmniejszeniu, zmianie, zawieszeniu, zniesieniu ani przepadkowi z racji zamieszkiwania przez beneficjenta:

                  (i)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu państwa członkowskiego – na terytorium Czarnogóry; lub

                  (ii)

                  do celów świadczeń podlegających ustawodawstwu Czarnogóry – na terytorium jednego z państw członkowskich.

            2.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. b), są w okresie, w którym zamieszkują oni na terytorium Czarnogóry, uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) ppkt (i) na takich samych zasadach, co członkowie rodziny pracownika będącego obywatelem danego państwa członkowskiego.
      3.   Członkowie rodziny pracownika, o których mowa w art. 2 lit. d), są w okresie, w którym zamieszkują oni na terytorium państwa członkowskiego, uprawnieni do świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) na takich samych zasadach, co członkowie rodziny pracownika będącego obywatelem Czarnogóry.
      CZĘŚĆ III

         PRZEPISY RÓŻNE

      Artykuł 5
      Współpraca
      1.   Państwa członkowskie i Czarnogóra przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje dotyczące zmian w swoim ustawodawstwie, które mogą mieć wpływ na wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   Do celów niniejszej decyzji władze i instytucje państw członkowskich i Czarnogóry świadczą sobie wzajemnie pomoc i działają tak, jak przy wykonywaniu własnego ustawodawstwa. Pomoc administracyjna udzielana przez te władze i instytucje jest co do zasady wolna od opłat. Właściwe władze państw członkowskich i Czarnogóry mogą jednak uzgodnić, że niektóre koszty podlegają zwrotowi.
      3.   Do celów niniejszej decyzji władze i instytucje państw członkowskich i Czarnogóry mogą bezpośrednio porozumiewać się między sobą oraz z zainteresowanymi osobami lub z ich przedstawicielami.
      4.   Instytucje i osoby objęte zakresem niniejszej decyzji mają obowiązek wzajemnego informowania się i współpracy w celu zapewnienia właściwego wykonywania niniejszej decyzji.
      5.   Osoby objęte zakresem niniejszej decyzji powiadamiają jak najszybciej instytucje właściwego państwa członkowskiego lub Czarnogóry – w przypadku gdy jest ona państwem właściwym – oraz państwa członkowskiego zamieszkania lub Czarnogóry – w przypadku gdy jest ona państwem zamieszkania – o wszelkich zmianach w ich sytuacji osobistej lub rodzinnej, które mają wpływ na prawo do świadczeń przysługujące im na mocy niniejszej decyzji.
      6.   Niedopełnienie obowiązku powiadomienia ustanowionego w ust. 5 może skutkować zastosowaniem proporcjonalnych środków zgodnie z prawem krajowym. Środki te muszą jednak odpowiadać środkom stosowanym w podobnych sytuacjach zgodnie z prawem krajowym oraz nie mogą uniemożliwiać osobom ubiegającym się o świadczenia korzystania z praw przyznanych im niniejszą decyzją, ani tego korzystania nadmiernie utrudniać w praktyce.
      7.   Państwa członkowskie i Czarnogóra mogą wprowadzić przepisy krajowe, które ustanawiają warunki weryfikacji uprawnień do świadczeń, w celu uwzględnienia faktu, że beneficjenci mają miejsce pobytu lub zamieszkania poza terytorium państwa, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Takie przepisy muszą być proporcjonalne, wolne od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i zgodne z zasadami określonymi w niniejszej decyzji. O przepisach tych powiadamia się Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
      Artykuł 6
      Kontrole administracyjne i badania lekarskie
      1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie do osób, o których mowa w art. 2 i które korzystają ze świadczeń podlegających przeniesieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. i), jak również do instytucji odpowiedzialnych za wykonywanie niniejszej decyzji.
      2.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Czarnogórze, lub w przypadku gdy osoba taka lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania w Czarnogórze, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek instytucji będącej dłużnikiem badania lekarskie przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta, zgodnie z procedurami określonymi w ustawodawstwie stosowanym przez tę instytucję.
      Instytucja będąca dłużnikiem powiadamia instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania o wszelkich szczególnych wymogach, których w razie konieczności należy przestrzegać, a także o elementach, które mają wejść w zakres badania lekarskiego.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje sprawozdanie z badania lekarskiego instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie tego badania.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo do zlecenia przeprowadzenia badania beneficjenta przez wskazanego przez nią lekarza na terytorium, na którym przebywa lub zamieszkuje osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenie, albo w państwie, w którym znajduje się instytucja będąca dłużnikiem. Beneficjenta można jednak wezwać do powrotu do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu i gdy koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      3.   W przypadku gdy osoba otrzymująca lub ubiegająca się o świadczenia lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w Czarnogórze, lub w przypadku gdy osoba taka lub członek jej rodziny mają miejsce pobytu lub zamieszkania w Czarnogórze, a instytucja będąca dłużnikiem znajduje się w państwie członkowskim, na wniosek instytucji będącej dłużnikiem kontrolę administracyjną przeprowadza instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania beneficjenta.
      Instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przekazuje sprawozdanie z kontroli administracyjnej instytucji będącej dłużnikiem, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie tej kontroli.
      Instytucja będąca dłużnikiem zastrzega sobie prawo zlecenia przeprowadzenia badania sytuacji beneficjenta wybranemu przez siebie specjaliście. Beneficjenta można jednak wezwać do powrotu do państwa instytucji będącej dłużnikiem tylko wtedy, gdy jest on w stanie odbyć taką podróż bez uszczerbku na zdrowiu i gdy koszty podróży i zakwaterowania ponosi instytucja będąca dłużnikiem.
      4.   Jedno lub kilka państw członkowskich oraz Czarnogóra mogą ustalić inne przepisy administracyjne, pod warunkiem że poinformują o tym Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
      5.   W drodze wyjątku od zasady nieodpłatnej wzajemnej pomocy administracyjnej określonej w art. 5 ust. 2 niniejszej decyzji, rzeczywista kwota wydatków poniesionych na kontrole, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, zwracana jest przez instytucję będącą dłużnikiem, która wystąpiła o przeprowadzenie takich kontroli, instytucji, do której wystąpiono o ich przeprowadzenie.
      Artykuł 7
      Stosowanie art. 129 układu
      Art. 129 układu stosuje się w przypadku, gdy jedna ze stron uzna, że druga strona nie wypełniła zobowiązań ustalonych w art. 5 i 6.
      Artykuł 8
      Przepisy szczególne dotyczące stosowania ustawodawstwa Czarnogóry
      Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może w razie potrzeby ustanawiać w załączniku II do niniejszej decyzji przepisy szczególne dotyczące stosowania ustawodawstwa Czarnogóry.
      Artykuł 9
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych
      Procedury administracyjne zawarte w istniejących umowach dwustronnych między państwem członkowskim a Czarnogórą mogą nadal obowiązywać, pod warunkiem że nie wpływają one niekorzystnie na określone w niniejszej decyzji prawa lub obowiązki zainteresowanych osób.
      Artykuł 10
      Umowy uzupełniające procedury administracyjne służące wykonaniu niniejszej decyzji
      Jedno lub kilka państw członkowskich oraz Czarnogóra mogą zawrzeć umowy, których celem jest uzupełnienie procedur administracyjnych służących wykonywaniu niniejszej decyzji, zwłaszcza w odniesieniu do zapobiegania oszustwom i błędom oraz ich zwalczania.
      CZĘŚĆ IV

         PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

      Artykuł 11
      Przepisy przejściowe
      1.   Niniejsza decyzja nie daje podstawy do nabycia jakichkolwiek praw za okres poprzedzający datę jej wejścia w życie.
      2.   Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 nabycie prawa na mocy niniejszej decyzji następuje, nawet jeżeli prawo to odnosi się do zdarzenia, które miało miejsce przed datą jej wejścia w życie.
      3.   Każde świadczenie, którego nie przyznano lub które zawieszono ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, podlega, na jej wniosek, przyznaniu lub przywróceniu od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, o ile prawa, za które uprzednio przysługiwały świadczenia, nie stanowiły podstawy do płatności w formie zryczałtowanej.
      4.   W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje złożony w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji, prawa nabyte zgodnie z niniejszą decyzją stają się skuteczne od tej daty i wykluczone jest powoływanie się w odniesieniu do zainteresowanych osób na przepisy ustawodawstwa państw członkowskich lub Czarnogóry dotyczące utraty lub przedawnienia praw.
      5.   W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 3, zostaje złożony po upływie dwuletniego okresu, o którym mowa w ust. 4, prawa, które nie uległy utracie lub przedawnieniu, stają się skuteczne od daty złożenia wniosku, chyba że przepisy ustawodawstwa jednego z państw członkowskich lub Czarnogóry są bardziej korzystne.
      Artykuł 12
      Załączniki do niniejszej decyzji
      1.   Załączniki do niniejszej decyzji stanowią jej integralną część.
      2.   Na wniosek Czarnogóry lub Unii Europejskiej załączniki mogą zostać zmienione decyzją Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia.
      Artykuł 13
      Wejście w życie
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

         Sporządzono w …

               W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 108 z 29.4.2010, s. 3.

         (2)  Dz.U. L 344 z 29.12.2010, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.

         (4)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.

         ZAŁĄCZNIK I

            WYKAZ CZARNOGÓRSKICH SPECJALNYCH NIESKŁADKOWYCH ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH

         ZAŁĄCZNIK II

            PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE STOSOWANIA USTAWODAWSTWA CZARNOGÓRY