title: Decyzja Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. ustanawiająca Komitet Ochrony Socjalnej

text:
Ważna informacja prawna

|

32000D0436

Dziennik Urzędowy L 172 , 12/07/2000 P. 0026 - 0027

		Decyzja Radyz dnia 29 czerwca 2000 r.ustanawiająca Komitet Ochrony Socjalnej(2000/436/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W swoim komunikacie "Spójna Strategia Unowocześniania Ochrony Socjalnej" z dnia 14 lipca 1999 r. Komisja przedstawiła sugestie co do udoskonalenia współpracy w dziedzinie ochrony socjalnej poprzez, między innymi, ustanowienie grupy urzędników wysokiego szczebla.(2) W swojej rezolucji z dnia 16 lutego 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego uzgodnionej strategii unowocześniania ochrony socjalnej Parlament Europejski pozytywnie ocenił komunikat Komisji oraz fakt utworzenia takiej grupy.(3) W swoich wnioskach z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wzmocnienia współpracy w unowocześnianiu i poprawianiu ochrony socjalnej [1] Rada podkreśliła potrzebę współpracy w celu unowocześniania ochrony socjalnej w oparciu o stały i zasadniczy dialog, śledzenie rezultatów oraz wymianę informacji, doświadczeń i dobrej praktyki między Państwami Członkowskimi.(4) Rada, w tych samych wnioskach:- poparła sugestię Komisji co do stworzenia mechanizmu wzmocnionej współpracy, określonej przez grupę urzędników wysokiego szczebla, utworzoną w celu podjęcia niniejszego działania,- podkreśliła, że ten rodzaj współpracy powinien obejmować wszystkie formy ochrony socjalnej i pomóc Państwom Członkowskim w miarę potrzeby w poprawie i wzmacnianiu ich systemów ochrony socjalnej, zgodnie z ich krajowymi priorytetami, oraz przypomniała, że do kompetencji Państw Członkowskich należy organizacja i finansowanie ochrony socjalnej,- uznała za szczególnie ważne, żeby ta nowa współpraca, której celem jest ulepszanie i unowocześnianie ochrony socjalnej, była działaniem konsekwentnym, równoległym do i wzajemnie oddziałującym na realizację Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, jak również do prowadzonego dialogu makroekonomicznego,- zaaprobowała cztery ogólne cele określone przez Komisję, czyli: uczynienie pracy opłacaną i zapewniającą pewne dochody; uczynienie emerytur pewnymi, a systemy emerytalne trwałymi, wspieranie włączenia społecznego oraz zapewnienie wysokiej jakości i pewności opieki zdrowotnej, oraz uznała, że aspekty finansowe są wspólne dla wszystkich celów,- podkreśliła, że zasada mówiąca o równości kobiet i mężczyzn musi być włączona do zakresu wszystkich działań podejmowanych w ramach tych czterech celów,- podkreśliła rolę partnerów społecznych w procesie unowocześniania ochrony socjalnej.(5) Wnioski Rady ze szczytu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. potwierdziły znaczenie ochrony socjalnej w dalszym rozwijaniu i unowocześnianiu aktywnego i dynamicznego państwa dobrobytu w Europie i zaprosiły Radę do podjęcia działania na rzecz wzmocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi poprzez wymianę doświadczeń i najlepszych praktyk, na podstawie unowocześnionych sieci informacyjnych, które są podstawowymi narzędziami w tym obszarze.(6) W celu wspierania tej współpracy Rada Europejska w Lizbonie wyznaczyła grupie urzędników wysokiego szczebla pewne kluczowe zadania, w szczególności, traktując jako priorytet:- przygotowanie badania dotyczącego przyszłych przemian ochrony socjalnej, z długoterminowego punktu widzenia, zwracając szczególną uwagę na trwałość systemów emerytalnych, oraz- zaangażowanie w wyznaczanie odpowiednich celów oraz w ustanawianie wskaźników, w celu wspierania wdrażania wysiłków Państw Członkowskich i Unii Europejskiej w promowaniu włączenia społecznego.(7) Właściwe jest kontynuowanie pracy już rozpoczętej przez tymczasowo powstałą grupę urzędników wysokiego szczebla, utworzoną zgodnie z wyżej wspomnianymi wnioskami Rady, poprzez zastąpienie jej Komitetem doradczym, stosownie do przepisów niniejszej decyzji,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. Ustanawia się Komitet Doradczy ds. Ochrony Socjalnej (zwany dalej "Komitetem") w celu wzmocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie polityki ochrony socjalnej w pełnej zgodności z postanowieniami Traktatu oraz w należytym poszanowaniu kompetencji instytucji i organów wspólnotowych.2. Zadania Komitetu to:- monitorowanie rozwoju polityki ochrony socjalnej w Państwach Członkowskich oraz we Wspólnocie,- wspieranie wymiany informacji, doświadczeń i dobrej praktyki między Państwami Członkowskimi i Komisją,- bez uszczerbku dla postanowień art. 207 Traktatu przygotowywanie rocznego sprawozdania w sprawie ochrony socjalnej, przedkładanego Radzie, informującego o rozwoju działań podjętych dla osiągnięcia celów wyznaczonych przez Radę.Komitet może, na wniosek Rady lub Komisji albo z własnej inicjatywy, przygotowywać inne sprawozdania lub opinie bądź podejmować inne prace w zakresie swoich kompetencji.3. Komitet, tam gdzie jest to właściwe, pracuje we współpracy z innymi odpowiednimi organami oraz komitetami zajmującymi się sprawami polityki społecznej i gospodarczej, takimi jak Komitet ds. Zatrudnienia oraz Komitet ds. Polityki Gospodarczej.4. Wypełniając swój mandat, Komitet ustanowi właściwe kontakty z partnerami społecznymi.Artykuł 21. Komitet składa się z dwóch przedstawicieli wyznaczonych przez każde Państwo Członkowskie oraz z dwóch przedstawicieli Komisji. Przedstawiciele mogą być wspomagani przez dwóch zastępców.2. Komitet może zapraszać ekspertów spoza swego grona, stosownie do porządku dziennego.Artykuł 31. Komitet wybiera swojego przewodniczącego spośród przedstawicieli Państw Członkowskich na nieodnawialną dwuletnią kadencję.2. Przewodniczący jest wspomagany przez czterech wiceprzewodniczących, z których dwóch zostanie wybranych przez Komitet spośród swoich członków na dwuletnią kadencję; trzeci jest przedstawicielem Państwa Członkowskiego, które w danym okresie sprawuje prezydencję w Radzie, a czwarty jest przedstawicielem Państwa Członkowskiego, które jako następne będzie sprawować prezydencję w Radzie.3. Komisja zapewnia analityczne i organizacyjne wsparcie dla Komitetu. Wyznacza ona swojego pracownika jako sekretarza Komitetu, który wykonywać będzie instrukcje Komitetu w toku wspomagania Komitetu w wypełnianiu jego zadań. Komisja współpracuje z Sekretariatem Generalnym Rady w odniesieniu do kwestii odbywania posiedzeń.4. Komitet ustanawia własne zasady działania.5. Posiedzenia Komitetu zwoływane są przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek co najmniej połowy członków Komitetu.Artykuł 4Komitet może powierzyć badanie poszczególnych spraw zastępcom członków lub może w tym celu utworzyć grupy robocze. W takich przypadkach przewodnictwo powierzane jest członkowi albo zastępcy członka Komitetu lub urzędnikowi Komisji, wyznaczonemu przez Komitet. Grupy robocze mogą korzystać z pomocy ekspertów.Artykuł 5Tymczasowa grupa robocza urzędników wysokiego szczebla, utworzona zgodnie z wnioskami Rady z dnia 17 grudnia 1999 r., zakończy swoją działalność w dniu pierwszego posiedzenia Komitetu, utworzonego na podstawie niniejszej decyzji. Pierwsze posiedzenie Komitetu odbędzie się nie później niż sześć miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 czerwca 2000 r.W imieniu RadyM. ArcanjoPrzewodniczący[1] Dz.U. C 8 z 12.1.2000, str. 7.--------------------------------------------------


title: 2008/173/WE: Decyzja Rady z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie testów systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)

text:
               1.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 57/14

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 lutego 2008 r.
   w sprawie testów systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)
   (2008/173/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając decyzję Rady 2001/886/WSiSW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (1), w szczególności jej art. 4 lit. c) i art. 6 ust. 6,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Opracowanie systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) powierzono Komisji na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2424/2001 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozwoju systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (2) i decyzji 2001/886/WSiSW. Wymogi sieciowe dla systemu informacyjnego Schengen II ustanowiono w decyzji Komisji 2007/170/WE z dnia 16 marca 2007 r. ustanawiająca wymogi sieciowe dla Systemu Informacyjnego Schengen II (1. filar) (3) i w decyzji Komisji 2007/171/WE z dnia 16 marca 2007 r. ustanawiająca wymogi sieciowe dla Systemu Informacyjnego Schengen II (3. filar) (4).

               (2)

               System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) ustanowiono rozporządzeniem (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (5) oraz decyzją Rady 2007/553/WSiSW (6) w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II). Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla tych aktów, łącznie z ich przepisami końcowymi.

               (3)

               Te przepisy końcowe określają warunki, które umożliwią Radzie – na podstawie jednomyślnej decyzji jej członków reprezentujących rządy państw członkowskich uczestniczących w SIS 1+ – określenie daty rozpoczęcia stosowania tych aktów. Przepisy te również stanowią, że Komisja ogłosi pomyślne zakończenie kompleksowych testów SIS II, o których mowa w art. 55 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 oraz w art. 71 ust. 3 decyzji Rady 2007/533/WSiSW, przeprowadzanych przez Komisję wspólnie z państwami członkowskimi, a organy przygotowawcze Rady dokonają walidacji przedstawionych wyników testów i potwierdzą, że sprawność systemu SIS II jest co najmniej równoważna sprawności osiąganej przez SIS 1+.

               (4)

               Przyjmuje się, że niniejsza decyzja zostanie uzupełniona poprzez przyjęcie w przyszłości stosownych aktów prawnych szczegółowo regulujących organizację i koordynację kompleksowych testów SIS II, które należy przeprowadzić przy ścisłej współpracy między państwami członkowskimi a Komisją. Wyłączną odpowiedzialność za CS-SIS nadal ponosi Komisja.

               (5)

               Konieczne jest przeprowadzenie testów w celu dokonania oceny, czy SIS II może funkcjonować zgodnie z wymaganiami technicznymi i funkcjonalnymi określonymi w instrumentach prawnych SIS II.

               (6)

               W ramach tych testów ocenie poddane zostanie także to, czy spełnione są wymagania niefunkcjonalne, takie jak odporność, dostępność i wydajność.

               (7)

               Konieczne jest, aby Komisja sprawdziła, czy centralny system SIS II może zostać podłączony do komponentów krajowych państw członkowskich, przy czym państwa członkowskie uczestniczące w systemie SIS 1+ powinny dokonać koniecznych dostosowań technicznych, aby umożliwić przetwarzanie danych SIS II i wymianę informacji uzupełniających.

               (8)

               Konieczne jest dalsze sprecyzowanie zadań, które Komisja i państwa członkowskie muszą wykonać w związku z przeprowadzeniem pewnych testów SIS II.

               (9)

               Konieczne jest określenie warunków, które należy spełnić przy określaniu, opracowywaniu i stosowaniu specyfikacji testów, oraz sposobów zatwierdzania testów.

               (10)

               SIS II może rozpocząć funkcjonowanie dopiero, gdy wszystkie państwa członkowskie w pełni uczestniczące w SIS 1+ przeprowadzą konieczne przygotowania do przetwarzania danych zawartych w SIS II. Należy zatem dokumentować przypadki, w których państwo członkowskie uzna, że niemożliwe jest pomyślne przeprowadzenie testów.

               (11)

               Określony w art. 6 decyzji 2001/886/WSiSW komitet wspierający Komisję przy opracowywaniu SIS II nie wydał pozytywnej opinii w sprawie projektów środków przedłożonych przez Komisję. Zgodnie z art. 6 ust. 5 decyzji 2001/886/WSiSW Komisja przedłożyła zatem Radzie propozycję działań, jakie należy podjąć, oraz poinformowała Parlament Europejski.

               (12)

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (7).

               (13)

               Niniejsza decyzja ma zastosowanie do Irlandii zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (8).

               (14)

               W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9), wchodzących w zakres art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE (10) w sprawie niektórych warunków stosowania tego układu.

               (15)

               W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (11), wchodzących w zakres art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE rozumianego w związku z art. 3 decyzji 2008/149/WSiSW (12) i 2008/146/WE (13) w sprawie zawarcia tej umowy w imieniu Unii Europejskiej i w imieniu Wspólnoty Europejskiej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Specyfikacje odnoszące się do pewnych testów SIS II związanych z centralnym systemem SIS II, infrastrukturą komunikacyjną i interakcją między centralnym systemem SIS II a systemami krajowymi (N.SIS II), a zwłaszcza do ich zakresu i celów, wymagań i przebiegu, określone są w załączniku.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 328 z 13.12.2001, s. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2006/1007/WSiSW (Dz.U. L 411 z 30.12.2006, s. 78. Sprostowanie w Dz.U. L 27 z 2.2.2007, s. 43).

      (2)  Dz.U. L 328 z 13.12.2001, s. 4. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1988/2006 (Dz.U. L 411 z 30.12.2006, s. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 27 z 2.2.2007, s. 3).

      (3)  Dz.U. L 79 z 20.3.2007, s. 20.

      (4)  Dz.U. L 79 z 20.3.2007, s. 29.

      (5)  Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4.

      (6)  Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63.

      (7)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

      (8)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

      (9)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

      (10)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

      (11)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

      (12)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50.

      (13)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.

      ZAŁĄCZNIK
      1.   ZAKRES TESTÓW SIS II
      Pewne testy SIS II, o których mowa w niniejszej decyzji, mają wykazać, że centralny system SIS II, infrastruktura komunikacyjna i interakcje między centralnym SIS a systemami krajowymi (N.SIS II) (z wyjątkiem Bułgarii i Rumunii) (1) mogą funkcjonować zgodnie z wymaganiami technicznymi i funkcjonalnymi określonymi w instrumentach prawnych SIS II.
      Wspomniane testy SIS II mają również wykazać, że centralny system SIS II, infrastruktura komunikacyjna i interakcje między centralnym SIS a systemami krajowymi (N.SIS II) mogą funkcjonować zgodnie z wymaganiami niefunkcjonalnymi, takimi jak odporność, dostępność i wydajność.
      2.   PRZEBIEG, SZCZEGÓŁOWY ZAKRES I ORGANIZACJA TESTÓW SIS II
      Poniżej przedstawiono przebieg testów, ich cel, zakres i sposób organizacji.

                  Pierwsza faza testów obejmie badanie łączności i odporności infrastruktury komunikacyjnej SIS II.

                  W drugiej fazie testom poddany zostanie centralny system SIS II bez N.SIS II.

                  W trzeciej fazie przetestowany zostanie centralny system SIS II wraz z niektórymi N.SIS II, jak również zbadana zgodność poszczególnych komponentów krajowych ze specyfikacjami wyszczególnionymi w wersji referencyjnej dokumentu kontroli interfejsu (DKI).

            Grupa doradcza ds. testów (2), powołana przez Komitet SIS II, przedkłada temu komitetowi sprawozdanie na temat wyników testów. Grupa ta określa, klasyfikuje i opisuje każdy napotkany problem i przedstawia możliwe rozwiązania. Służby Komisji oraz eksperci z państw członkowskich dostarczają informacje potrzebne grupie do wykonywania jej zadań.
      2.1.   Dokumentacja testów
      Komisja określa szczegółowe specyfikacje testów. Udostępnia również zainteresowanym państwom członkowskim projekt i ostateczną wersję specyfikacji testów oraz przepisy dotyczące zarządzania testami i ich koordynacji zgodnie z harmonogramem ustalonym z ekspertami z państw członkowskich.
      2.2.   Koordynacja testów
      Wszystkie testy przewidziane w dokumentacji testowej koordynuje Komisja. W tym celu ściśle współpracuje z grupą doradczą ds. testów.
      2.3.   Przeprowadzenie testów
      Komisja przeprowadza testy wspólnie z zaangażowanymi w projekt państwami członkowskimi w oparciu o wcześniej określone specyfikacje testów i zgodnie z harmonogramem uzgodnionym przez Komisję wspólnie z ekspertami z państw członkowskich oraz sprawdza, czy wyniki testów odpowiadają przewidywaniom zawartym w specyfikacjach testów.
      W przypadku testów zgodności N.SIS II każde państwo członkowskie odpowiada za przeprowadzenie odnośnych testów i zapewnienie sprawnego ich przebiegu zgodnie z ustalonym harmonogramem, przy wsparciu ze strony Komisji.
      2.4.   Akceptacja testów
      Grupa doradcza ds. testów przedkłada Komitetowi SIS II sprawozdanie na temat wyników pewnych testów. Grupa ta określa, klasyfikuje i opisuje każdy napotkany problem i przedstawia możliwe rozwiązania. Służby Komisji oraz eksperci z państw członkowskich dostarczają informacje potrzebne grupie do wykonywania jej zadań.
      Komisja podejmuje decyzję o pomyślnym zakończeniu pewnych testów SIS II, uwzględniając opinie ekspertów z państw członkowskich wyrażone w ramach Komitetu SIS II.
      W przypadkach, w których w dokumentacji testowej przewiduje się rozbicie testów na kilka faz, Komisja powiadamia państwa członkowskie o wynikach każdej fazy przed rozpoczęciem kolejnej.
      Testy zgodności N.SIS II akceptuje się na podstawie sprawozdania przygotowanego przez eksperta wyznaczonego przez państwa członkowskie, które zawiera szczegółową analizę wyników testów oraz wnioski dotyczące zatwierdzenia krajowych komponentów państw członkowskich.
      Jeżeli państwo członkowskie uzna, że testy nie mogą zostać pomyślnie zakończone, należy to odnotować w sprawozdaniu.
      2.5.   Testy infrastruktury komunikacyjnej
      Celem testów łączności sieciowej jest wykazanie, że infrastruktura komunikacyjna SIS II, aż do poziomu jednolitego narodowego interfejsu (NI-SIS), funkcjonuje zgodnie z wymogami określonymi w decyzjach 2007/170/WE i 2007/171/WE. Testy te obejmują badanie łączności i odporności infrastruktury komunikacyjnej SIS II między CS-SIS a każdym z NI-SIS, między CS-SIS a rezerwowym CS-SIS, a także odporności lokalnych interfejsów narodowych (LNI) oraz, w stosownych przypadkach, rezerwowych lokalnych interfejsów narodowych (BLNI).
      2.6.   Testy centralnego systemu SIS II i krajowe testy zgodności
      Celem całej serii testów centralnego systemu SIS II jest sprawdzenie, czy odpowiada on zarówno wymaganiom funkcjonalnym, jaki i niefunkcjonalnym określonym w wersji referencyjnej dokumentu kontroli interfejsu (ICD) oraz w szczegółowych specyfikacjach technicznych (DTS).
      Celem testu zgodności N.SIS II jest zbadanie kompatybilności poszczególnych N.SIS II z CS-SIS oraz sprawdzenie zgodności komponentów krajowych z wersją referencyjną dokumentu kontroli interfejsu (ICD). Testy zgodności N.SIS II można przeprowadzać równolegle z testami centralnego systemu SIS II.
      Po pomyślnym zakończeniu pewnych testów SIS II Komisja powiadamia ekspertów z państw członkowskich w ramach Komitetu SIS II, że wyniki testów infrastruktury komunikacyjnej oraz testów centralnego systemu SIS II odpowiadają założeniom przewidzianym w specyfikacjach testowych.
      Po pomyślnym zakończeniu pewnych testów SIS II Komisja tworzy środowisko dla migracji centralnego systemu SIS II. Środowisko to powinno być wystarczająco stabilne i odpowiednie do przeprowadzenia migracji.
      3.   WERSJE REFERENCYJNE DOKUMENTU KONTROLI INTERFEJSU (ICD) ORAZ SZCZEGÓŁOWYCH SPECYFIKACJI TECHNICZNYCH (DTS)
      Centralny system SIS II oraz komponenty krajowe (N.SIS II) w każdym państwie członkowskim poddawane są testom opartym na takich samych specyfikacjach.
      Szczegółowe specyfikacje techniczne (DTS), przygotowane przez Komisję, określają wymagania funkcjonalne i niefunkcjonalne centralnego systemu SIS II.
      Dokument kontroli interfejsu (ICD), przygotowany przez Komisję, definiuje interfejs między centralnym systemem SIS II i komponentami krajowymi. Ponadto zawiera specyfikacje techniczne odnoszące się do interakcji między systemami w zakresie przesyłanych danych i wiadomości, wykorzystywanych protokołów oraz kalendarza i kolejności zdarzeń.
      Specyfikacje określone w ICD oraz szczegółowe specyfikacje techniczne (DTS) pozostają niezmienne w danym okresie, a harmonogram aktualizacji obu systemów zostaje określony w planie wprowadzania w życie, w którym określa się wersję referencyjną dla danej fazy testów. Problemy napotkane w trakcie testów są zgłaszane, analizowane i rozwiązywane zgodnie z planem zarządzania procesem wprowadzania w życie oraz planem zarządzania zmianami z tym związanymi. Komisja, uwzględniając opinię ekspertów z państw członkowskich, zapewnia plan wprowadzenia w życie i plan zarządzania zmianami z tym związanymi.
      4.   SPRAWOZDANIA OKRESOWE I KOŃCOWE Z WYNIKÓW POSZCZEGÓLNYCH FAZ TESTÓW
      Komisja przygotowuje regularne sprawozdania z postępu testów. Każde sprawozdanie zawiera informację, której fazy testów dotyczy i które państwa członkowskie zakończyły lub rozpoczęły tę fazę lub jeszcze jej nie rozpoczęły. Jeżeli zachodzą konsekwencje istotne ze względu na harmonogram projektu, należy je uwzględnić w sprawozdaniu i podać ich przyczynę.
      Po zakończeniu każdej fazy testów Komisja przygotowuje sprawozdanie z jej wyników, wszelkich napotkanych problemów i możliwości ich rozwiązania. W przypadkach, w których państwo członkowskie uzna, że niemożliwe jest pomyślne przeprowadzenie testów, zaznacza ten fakt wraz z przyczynami w nocie, która zostanie włączona do protokołu.

         (1)  Udział państw nieuczestniczących w SIS 1+, takich jak Cypr, w testach SIS II, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji Rady w sprawie pełnego stosowania SIS II.

         (2)  Grupa doradcza ds. testów, utworzona dnia 27 kwietnia 2007 r. zgodnie z art. 7 regulaminu Komitetu SIS II przedkłada Komitetowi SIS II sprawozdanie. Grupa ta składa sprawozdanie po przeprowadzeniu każdej części testu, by wspierać zatwierdzanie testów SIS II.


title: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 2003 r. upoważniająca Państwa Członkowskie będące Umawiającymi się Stronami Konwencji o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 roku do podpisania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Protokołu zmieniającego tą Konwencję

text:
40                  PL                             Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                          11/t. 46

32003D0882

23.12.2003                                     DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ                                             L 338/30

                                                      DECYZJA RADY
                                                  z dnia 27 listopada 2003 r.
             upoważniająca Państwa Członkowskie będące Umawiającymi się Stronami Konwencji
             o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 roku do podpisania,
                        w interesie Wspólnoty Europejskiej, Protokołu zmieniającego tą Konwencję

                                                               (2003/882/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,                                                        grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orze-
                                                                               czeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywil-
                                                                               nych i handlowych (1). Państwa Członkowskie utrzymują
                                                                               swoją właściwość w sprawach objętych Protokołem, które
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,                      nie dotyczą prawa wspólnotowego. Biorąc pod uwagę
w szczególności jego art. 61 lit. c), art. 67 ust. 5 w pozwiązaniu z           przedmiot i cel Protokołu zmian, nie można rozdzielić
art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,                                               zatwierdzenia zmian postanowień Protokołu objętych wła-
                                                                               ściwością Wspólnoty od postanowień objętych właściwo-
                                                                               ścią Państw Członkowskich.

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:
                                                                        (5)    Protokół zmian do Konwencji paryskiej jest szczególnie
                                                                               ważny w świetle interesów Wspólnoty oraz jej Państw
                                                                               Członkowskich, ponieważ zapewnia lepsze odszkodowa-
                                                                               nia za szkody spowodowane przez wypadki jądrowe.
(1)    Protokół zmieniający Konwencję o odpowiedzialności
       osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca
       1960 r., zmienioną Protokołem dodatkowym z dnia
       28 stycznia 1964 r. oraz Protokołem z dnia 16 listopada
       1982 r. (dalej zwana „Konwencją paryską”) negocjowano
       w celu poprawy odszkodowań dla ofiar szkód wywoła-
       nych wypadkami jądrowymi. Przewiduje wzrost kwot
       odpowiedzialności i rozszerzenie systemu odpowiedzial-           (6)    Konwencja paryska i Protokół zmian do niej nie są otwarte
       ności jądrowej osób trzecich za szkody wyrządzone śro-                  dla organizacji regionalnych. W konsekwenji, Wspólnota
       dowisku naturalnemu.                                                    nia może podpisać lub ratyfikować Protokołu, lub przystą-
                                                                               pić do niego. W tych okolicznościach, i tylko w drodze
                                                                               wyjątku, jest uzasadnionym, by Państwa Członkowskie
                                                                               podpisały Protokół w interesie Wspólnoty.
(2)    Komisja negocjowała Protokól zmian do Konwencji pary-
       skiej zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi Rady z dnia
       13 września 2002 r. Jednakże dyrektywy negocjacyjne
       Rady nie przewidują negocjacji klauzuli pozwalającej na
       przystąpienie Wspólnoty do Protokołu.
                                                                        (7)    Jednakże trzy Państwa, mianowicie Austria, Irlandia i Luk-
                                                                               semburg, nie są Stronami Konwencji paryskiej. Biorąc pod
                                                                               uwagę, że Protokól zmienia Konwencję, że rozporządze-
(3)    Protokól został przyjęty przez Umawijące się Strony Kon-                nie (WE) nr 44/2001 upoważnia Państwa Członkowskie
       wencji paryskiej. Tekst Protokołu jest zgodny z dyrekty-                związane tą Konwencją do dalszego stosowania zasad wła-
       wami negocjacyjnymi Rady.                                               ściwości w nim określonych, oraz że Protokół nie zmienia
                                                                               w sposób istotny zasad właściwości Konwencji, jest obiek-
                                                                               tywnie uzasadnione, by niniejsza decyzja była skierowana
                                                                               tylko do Państw Członkowkich, które są Stronami
(4)    Wspólnota posiada wyłączną właściwość w odniesieniu do
       zmiany art. 13 Konwencji paryskiej, jeżeli taka zmiana
       miałaby niekorzystny wpływ na zasady ustanowione
       w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22                  (1) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str. 1.
 ---pagebreak--- 11/t. 46           PL                            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej                                              41

       Konwencji paryskiej. Austria, Irlandia i Luksemburg nadal     skiej, w interesie Wspólnoty Europejskiej, podpisują Protokół
       opierają się na zasadach wspólnotowych zawartych              zmieniający Konwencję Paryską pod warunkiem jego możliwego
       w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001 i stosują je do obsza-       zawarcia w późniejszym terminie. Podpisanie takie pozostaje bez
       rów objętych Konwencją paryską i Protokołem zmieniają-        uszczerbku dla stanowiska Austrii, Irlandii i Luksemburga.
       cym tą Konwencję.
                                                                     2. Tekst Protokołu zmieniającego Konwencję paryską załączony
(8)    Dlatego, w interesie Wspólnoty i na warunkach określo-        jest do niniejszej decyzji.
       nych w niniejszej decyzji, Państwa Członkowskie będące
       Stronami Konwencji paryskiej powinny podpisać Protokół        3. W niniejszej decyzji pojęcie „Państwo Członkowskie” oznacza
       zmieniający Konwencję paryską, pod warunkiem jego             Państwa Członkowskie z wyjątkiem Austrii, Danii, Irlandii i Luk-
       możliwego zawarcia w późniejszym terminie. Podpisanie         semburga.
       takie jest bez uszczerbku dla stanowiska Austrii, Irlandii
       i Luksemburga.
                                                                                Artykuł 2
(9)    Dlatego też, postanowienia Protokołu w odniesieniu do
       Wspólnoty Europejskiej stosowane będą tylko przez te          Państwa Członkowskie podejmują starania, aby podpisać
       Państwa Członkowskie, które obecnie są Stronami Kon-          Protokół przed 31 grudnia 2003 r.
       wencji paryskiej i będą bez uszczerbku dla stanowiska
       Austrii, Irlandii i Luksemburga.
(10)   Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia związane są rozpo-                                   Artykuł 3
       rządzeniem 44/2001 i dlatego biorą udział w przyjęciu         Podpisując Protokół zmian do Konwencji paryskiej Państwa
       niniejszej decyzji.                                           Członkowskie powiadamiają na piśmie Sekretarza Generalnego
(11)   Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii     Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, że takie
       załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu     podpisanie miało miejsce zgodnie z niniejszą decyzją.
       ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczest-
       niczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie
       jest nią związana ani jej nie stosuje,                                                   Artykuł 4

                                                                     Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich
                                                                     zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
                                                                     Sporządzono w Brukseli, dnia 27 listopada 2003 r.

                            Artykuł 1                                                                W imieniu Rady
                                                                                R. CASTELLI
1. Bez uszczerbku dla kompetencji Wspólnoty Europejskiej, Pań-
stwa Członkowskie będące obecnie Stronami Konwencji pary-                                            Przewodniczący


title: 2008/191/WE: Decyzja Rady z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Libanu dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               5.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 60/25

      DECYZJA RADY

   z dnia 18 lutego 2008 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Libanu dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2008/191/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 pierwsze zdanie pierwszego akapitu oraz art. 300 ust. 3 pierwszy akapit,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Republiką Libanu dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w załączniku do decyzji z dnia 5 czerwca 2003 r.

               (3)

               Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie zgodnie z decyzją Rady 2006/543/WE (2).

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Libanu dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych jest zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2008 r.

            W imieniu Rady

         D. RUPEL

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 6 września 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Dz.U. L 215 z 5.8.2006, s. 15.


title: 2009/226/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2006

text:
               31.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 88/216

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 22 kwietnia 2008 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2006
   (2009/226/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2006 (1),
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat ostatecznych rocznych sprawozdań finansowych Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2006, wraz z odpowiedziami Agencji (2),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2008 r. (5843/2008 – C6-0084/2008),
   uwzględniając Traktat WE, w szczególności jego art. 276,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (4), w szczególności jego art. 39,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (5), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 71 regulaminu, jak również załącznik V do regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0123/2008),

               1.

               stwierdza, że ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej zostały przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2006;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi wykonawczemu Europejskiej Agencji Kolejowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

            Przewodniczący

         Hans-Gert PÖTTERING

            Sekretarz Generalny

         Harald RØMER

      (1)  Dz.U. C 261 z 31.10.2007, s. 54.

      (2)  Dz.U. C 309 z 19.12.2007, s. 67.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady 2012/291/WPZiB z dnia 5 czerwca 2012 r. dotycząca zmiany i przedłużenia okresu obowiązywania wspólnego działania 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie EULEX KOSOWO

text:
               6.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 146/46

         DECYZJA RADY 2012/291/WPZiB
   z dnia 5 czerwca 2012 r.
   dotycząca zmiany i przedłużenia okresu obowiązywania wspólnego działania 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (1) EULEX KOSOWO
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 4 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/124/WPZiB (2) w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOWO).

               (2)

               Dnia 8 czerwca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/322/WPZiB (3) zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB i przedłużającą okres jego obowiązywania o dwa lata, do dnia 14 czerwca 2012 r.

               (3)

               Jak zalecono podczas przeglądu strategicznego, funkcjonowanie misji należy przedłużyć na kolejny okres dwóch lat.

               (4)

               Finansowa kwota odniesienia obejmuje okres do dnia 14 czerwca 2012 r. Należy zmienić wspólne działanie 2008/124/WPZiB, by przewidzieć nową finansową kwotę odniesienia, która ma objąć okres od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 14 czerwca 2013 r.

               (5)

               Misja EULEX KOSOWO będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić osiąganiu celów polityki zagranicznej Unii przedstawionych w art. 21 Traktatu.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/124/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym działaniu 2008/124/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               w art. 3 dodaje się literę w brzmieniu:

                           „j)

                           współpracuje z organami sądowniczymi oraz organami ścigania państw członkowskich i państw trzecich przy wykonywaniu swojego mandatu.”;

               2)

               art. 6 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 6
               Struktura EULEX KOSOWO
               1.   EULEX KOSOWO jest jednolitą misją WPZiB w całym Kosowie.
               2.   EULEX KOSOWO tworzy:

                           a)

                           kwaterę główną w Prisztinie;

                           b)

                           biura w całym Kosowie, w zależności od potrzeb;

                           c)

                           biura łącznikowe, w zależności od potrzeb; oraz

                           d)

                           komórkę wspierającą w Brukseli.”;

               3)

               art. 9 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Cały personel wypełnia swoje obowiązki i działa w interesie misji. Cały personel przestrzega zasad bezpieczeństwa i minimalnych norm ustalonych decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (4).

               4)

               w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                           „1.   Dowódca operacji cywilnej kieruje planowaniem środków bezpieczeństwa dla EULEX KOSOWO przez szefa misji i w koordynacji z ESDZ zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie zgodnie z art. 7 i 11.”;

                           b)

                           ust. 7 otrzymuje brzmienie:
                           „7.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją 2011/292/UE.”;

               5)

               art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie do dnia 14 października 2010 r. wynosi 265 000 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 października 2010 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. wynosi 165 000 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 grudnia 2011 r. do dnia 14 czerwca 2012 r. wynosi 72 800 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 14 czerwca 2013 r. wynosi 111 000 000 EUR.
               Finansowa kwota odniesienia na kolejne okresy działania EULEX KOSOWO jest ustalana przez Radę.”;

               6)

               art. 18 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 18
               Udostępnianie informacji i dokumentów
               1.   WP jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych, NATO/KFOR oraz innym stronom trzecim związanym z niniejszym wspólnym działaniem informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EULEX KOSOWO do odpowiedniej dla każdego z tych podmiotów klauzuli tajności oraz zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu dokonuje się uzgodnień technicznych na szczeblu lokalnym.
               2.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępnienia właściwym organom miejscowym informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów EULEX KOSOWO, objętych klauzulą tajności do poziomu »RESTREINT UE/UE RESTRICTED«, zgodnie z decyzją 2001/292/UE. We wszelkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane władzom Kosowa zgodnie z procedurami odpowiadającymi ich poziomowi współpracy z UE.
               3.   WP jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych, NATO/KFOR i innym stronom trzecim związanym z niniejszym wspólnym działaniem oraz właściwym władzom lokalnym dokumentów jawnych UE związanych z obradami Rady dotyczącymi EULEX KOSOWO, objętymi tajemnicą służbową zgodnie z art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (5).
               4.   WP może delegować takie uprawnienia, a także możliwość dokonywania uzgodnień, o których mowa powyżej, osobom pod jego zwierzchnictwem, dowódcy operacji cywilnej lub szefowi misji.

               7)

               art. 20 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejsze wspólne działanie traci moc z dniem 14 czerwca 2014 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 czerwca 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Użycie tej nazwy pozostaje bez uszczerbku dla stanowisk dotyczących statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją RB ONZ 1244/99 oraz opinią MTS w sprawie ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.

      (2)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.

      (3)  Dz.U. L 145 z 11.6.2010, s. 13.

      (4)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.”;

      (5)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).”;


title: Decyzja Rady z dnia 15 grudnia 1993 r. dotycząca zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

text:
Ważna informacja prawna

|

31994D0069

Dziennik Urzędowy L 033 , 07/02/1994 P. 0011 - 0012 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 29 P. 0027  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 29 P. 0027

		Decyzja Radyz dnia 15 grudnia 1993 r.dotycząca zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu(94/69/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],a także mając na uwadze, co następuje:Wspólnota oraz Państwa Członkowskie uczestniczyły w negocjacjach prowadzonych w Międzyrządowym Komitecie Negocjacyjnym ustanowionym przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych do przygotowania Ramowej Konwencji w sprawie zmian klimatu [4];podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska i Rozwoju w Rio de Janeiro w dniach 3–14 czerwca 1992 r., Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu została podpisana przez Wspólnotę oraz wszystkie jej Państwa Członkowskie;podstawowym celem Konwencji jest, jak wyrażono w jej art. 2, doprowadzenie, zgodnie z właściwymi postanowieniami Konwencji, do ustabilizowania koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny, w okresie wystarczającym do naturalnej adaptacji ekosystemów do zmian klimatu, w celu zapewnienia, że nie jest zagrożona produkcja żywności, oraz w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju ekonomicznego;po ratyfikacji Konwencja zobowiąże kraje rozwinięte oraz inne strony wymienione w załączniku I do Konwencji do przyjęcia środków w celu ograniczania antropogenicznych emisji CO2 oraz innych gazów cieplarnianych, które nie są kontrolowane przez Protokół montrealski, w celu powrócenia, indywidualnie lub wspólnie, do poziomów tych emisji antropogenicznych z 1990 r. do końca obecnej dekady;w trakcie podpisywania Konwencji, Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie ponownie potwierdziły cel ustabilizowania emisji CO2 do 2000 r. na poziomach z 1990 r. na obszarze całej Wspólnoty, tak jak to określono w konkluzjach Rady z dnia 29 października 1990 r., dnia 13 grudnia 1991 r., dnia 5 i 26 maja 1992 r.;Konwencja, na mocy art. 22, jest otwarta do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa oraz regionalne organizacje integracji gospodarczej, które ją podpisały;działania zapobiegawcze w odniesieniu do niebezpiecznych antropogenicznych zmian klimatu muszą zostać podjęte zarówno na poziomie międzynarodowym, jak i krajowym;zarówno Wspólnota, jak i jej Państwa Członkowskie mają kompetencje w określonych obszarach objętych Konwencją; konieczne jest aby Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie stały się Umawiającymi się Stronami, tak aby wszystkie zobowiązania będące przedmiotem konwencji mogły być należycie wypełniane;zobowiązanie do ograniczania antropogenicznych emisji CO2 określone w art. 4 ust. 2 Konwencji zostanie wypełnione przez Wspólnotę jako całość poprzez działanie Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich, w ramach odnośnych kompetencji każdego z nich;Wspólnota odnotowuje, że Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do umożliwienia, przy najbliższej okazji i w miarę możliwości równocześnie, złożenia dokumentów ratyfikacyjnych względnie zatwierdzających przez Państwa Członkowskie oraz Wspólnotę,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu podpisana w czerwcu 1992 r. w Rio de Janeiro zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.Tekst Konwencji znajduje się w załączniku A do niniejszej decyzji.Artykuł 21. W imieniu Wspólnoty Europejskiej Przewodniczący Rady składa dokument zatwierdzenia Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 22 ust. 1 Konwencji.2. W tym samym czasie przewodniczący Rady składa deklarację kompetencji wymienioną w załączniku B do niniejszej decyzji, zgodnie z postanowieniami art. 22 ust. 3 Konwencji, jak również deklarację wymienioną w załączniku C.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 grudnia 1993 r.W imieniu RadyM. De GalanPrzewodniczący[1] Dz.U. C 44 z 16.2.1993, str. 1.[2] Dz.U. C 194 z 19.7.1993, str. 358.[3] Dz.U. C 201 z 26.7.1993, str. 1.[4] Rezolucja nr 45/212 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 19 grudnia 1990 r. w sprawie ochrony klimatu ziemskiego dla obecnych i przyszłych pokoleń ludzkości.--------------------------------------------------


title: 2005/479/WE: Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2005 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów

text:
               2.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 171/27

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 czerwca 2005 r.
   w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów
   (2005/479/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając propozycję rządu Zjednoczonego Królestwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE (1) dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku ze śmiercią pani Ruth BAGNALL,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się zastępcą członka Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r., panią Sharon TAYLOR Member of the East of England Regional Assembly (Stevenage Borough Council), na miejsce pani Ruth BAGNALL.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 24 czerwca 2005 r.

            W imieniu Rady

         L. LUX

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 38.


title: 2005/343/WE: Decyzja Komisji z dnia 11 kwietnia 2005 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania komputerom przenośnym wspólnotowego oznakowania ekologicznego (notyfikowana jako dokument C(2005) 1027)Tekst mający znaczenie dla EOG.

text:
               4.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 115/35

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 11 kwietnia 2005 r.
   ustanawiająca kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymagania dotyczące oceny i weryfikacji dla przyznawania komputerom przenośnym wspólnotowego oznakowania ekologicznego
   (notyfikowana jako dokument C(2005) 1027)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2005/343/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit drugi,
   po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom posiadającym cechy, które pozwalają im w znaczącym stopniu przyczyniać się do poprawy w odniesieniu do kluczowych aspektów ochrony środowiska.

               (2)

               Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 stanowi, że należy ustalić według grup produktów określone kryteria oznakowania ekologicznego opracowane na podstawie kryteriów sporządzonych przez Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego.

               (3)

               Stanowi ono ponadto, iż odpowiednio wcześnie przed końcem okresu ważności kryteriów określonych dla danej grupy produktów powinien odbyć się przegląd kryteriów znakowania ekologicznego, jak również ocena i weryfikacja wymagań związanych z tymi kryteriami.

               (4)

               W celu odzwierciedlenia wydarzeń na rynku stosownym jest dokonanie rewizji kryteriów ustanowionych decyzją Komisji 2001/687/WE z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie ustalania ekologicznych kryterów przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego komputerom przenośnym (2).

               (5)

               Ponadto, aby określić, że urządzenia wyposażone w ekranową klawiaturę dotykową mają być ujęte w grupie produktów oraz że produkty, których głównym zastosowaniem nie jest informatyka, mają być wyłączone, konieczne jest zmodyfikowanie definicji grupy produktów określonej w tejże decyzji.

               (6)

               W celu zachowania przejrzystości należy zatem zastąpić decyzję 2001/687/WE.

               (7)

               Zrewidowane kryteria ekologiczne, jak również związane z nimi wymogi oceny i weryfikacji, powinny obowiązywać przez okres czterech lat.

               (8)

               Stosownym jest pozostawienie okresu przejściowego nie dłuższego niż dwanaście miesięcy producentom, których produktom przyznane zostało oznakowanie ekologiczne przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji lub którzy złożyli wniosek o przyznanie takiego oznakowania przed tym dniem, aby mieli oni dostateczną ilość czasu na dostosowanie swoich produktów do zrewidowanych kryteriów i wymogów.

               (9)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Grupa „komputery przenośne” obejmuje wszystkie komputery, które mogą być używane w wielu miejscach, które składają się z jednostki systemowej, monitora i klawiatury połączonych w jednej obudowie, które są przeznaczone do łatwego przenoszenia pomiędzy różnymi miejscami i które mogą być używane zasilane wewnętrznym akumulatorem.
   Ta grupa produktów obejmuje również urządzenia wyposażone w ekranową klawiaturę dotykową.
   Grupa produktów nie obejmuje produktów, których podstawowym zastosowaniem jest informatyka.
   Artykuł 2
   Aby uzyskać wspólnotowe oznakowanie ekologiczne dla komputerów osobistych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000, urządzenie musi zaliczać się do grupy „komputery przenośne” i musi spełniać kryteria ekologiczne przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Kryteria ekologiczne dla grupy „komputery przenośne”, jak również związane z nimi wymogi oceny i weryfikacji, obowiązują do dnia 30 kwietnia 2009 r.
   Artykuł 4
   Do celów administracyjnych, numerem kodowym przydzielonym grupie „komputery przenośne” jest „018”.
   Artykuł 5
   Decyzja 2001/687/WE zostaje uchylona.
   Artykuł 6
   Oznakowania ekologiczne przyznane przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji odnośnie do produktów zaliczających się do grupy produktów „komputery przenośne” mogą nadal być używane do dnia 31 marca 2006 r.
   Gdy wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego odnośnie do produktów zaliczających się do grupy produktów „komputery przenośne” zostały złożone przed dniem notyfikacji niniejszej decyzji, produktom tym może być przyznane oznakowanie ekologiczne zgodnie na warunkach określonych w decyzji 2001/687/WE. W takich przypadkach oznakowanie ekologiczne może być używane do dnia 31 marca 2006 r.
   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli, 11 kwietnia 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Stavros DIMAS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 237 z 21.9.2000, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 242, z 12.9.2001, str. 11.

      ZAŁĄCZNIK
      RAMY
      Aby kwalifikował się do oznakowania ekologicznego, komputer przenośny (zwany dalej „produktem”) musi zaliczać się do grupy produktów określonej w art. 1 i musi spełniać następujące kryteria przedstawione w niniejszym załączniku oraz być zgodny z badaniami przeprowadzonymi po złożeniu wniosku, jak wskazano w kryteriach. Badania przeprowadzają laboratoria, które spełniają ogólne wymagania określone w normie EN ISO 17025. Gdy stosowne, mogą być zastosowane inne metody badania, jeżeli ich równoważność jest zaakceptowana przez kompetentny organ oceniający wniosek. Gdy badania nie są wymienione lub gdy są wymienione jako stosowane w weryfikacji lub kontroli, to kompetentne organy powinny opierać się na odpowiednich oświadczeniach i dokumentacji dostarczonej przez kandydata oraz/lub na niezależnych weryfikacjach.
      Zalecane jest, aby podczas oceniania wniosków i kontrolowania zgodności z kryteriami przedstawionymi w niniejszym załączniku kompetentne organy wzięły pod uwagę wdrożenie uznanych programów zarządzania środowiskiem, takich jak EMAS lub ISO 14001. (Uwaga: nie jest wymagane wdrożenie takich programów.)
      KRYTERIA EKOLOGICZNE
      1.   Oszczędność energii
      Komputer przenośny jest wyposażony w łatwo dostępny włącznik/wyłącznik.
      Komputer przenośny obsługuje stan uśpienia ACPI (1) S3 (zawieszenie do RAM) pozwalający na minimalny pobór mocy nieprzekraczający 3 watów. Komputer ma zdolność do wyjścia z tego stanu w odpowiedzi na komendę pochodzącą z jednego z poniższych:

                  —

                  modemu,

                  —

                  połączenia sieciowego,

                  —

                  działania przy użyciu klawiatury lub myszy.

            Domyślny czas zmiany trybu ze stanu działania na stan uśpienia ACPI S3 nie jest dłuższy niż 15 minut bezczynności. Producent musi uaktywnić tę funkcję.
      Komputer przenośny ma maksymalny pobór mocy w trybie wyłączenia nieprzekraczający 2 watów, gdy akumulator jest w pełni naładowany i zasilacz jest podłączony do zasilania elektrycznego. W tym kontekście, tryb wyłączenia jest stanem zainicjowanym poprzez komendę wyłączenia komputera.
      Zasilacz komputera przenośnego ma maksymalny pobór mocy nieprzekraczający 0,75 wata, gdy jest podłączony do zasilania elektrycznego, lecz nie jest podłączony do komputera.

         Kandydat dostarcza właściwemu organowi raport stwierdzający, że wielkość poboru mocy zarówno w trybie ACPI S3, jak i w trybie wyłączenia została zmierzona przy zastosowaniu procedury podanej w aktualnym protokole ustaleń dotyczącym komputerów Energy Star
          (2)
         . Raport ten podaje zmierzone pobory mocy w obydwóch tych trybach. Kandydat deklaruje zgodność z wymaganiem dotyczącym zasilania elektrycznego.

      2.   Przedłużenie żywotności
      Dostępność zgodnych akumulatorów i zasilaczy elektrycznych oraz klawiatury i jej części jest gwarantowana przez trzy lata od czasu zaprzestania produkcji. Ponadto komputer przenośny spełnia następujące kryteria:

                  —

                  komputer jest zaprojektowany tak, aby pamięć była łatwo dostępna i mogła być wymieniona,

                  —

                  komputer jest zaprojektowany tak, aby twardy dysk oraz napęd CD lub DVD, jeśli jest dostępny, mógł być wymieniony.

            Kandydat deklaruje właściwemu organowi zgodność produktu z niniejszymi wymaganiami.
      3.   Zawartość rtęci w monitorze
      Podświetlacz monitora z płaskim ekranem ciekłokrystalicznym nie zawiera więcej niż średnio 3 mg rtęci na lampę. Wyświetlacz osobistego asystenta danych (P.D.A.) nie zawiera rtęci.

         Kandydat deklaruje właściwemu organowi zgodność produktu z niniejszymi wymaganiami.

      4.   Hałas
      „Deklarowany poziom mocy akustycznej odniesionej do A” (re lpW) komputera osobistego, zgodnie z punktem 3.2.5 ISO 9296, nie przekracza:

                  —

                  3,5 B(A) w jałowym trybie pracy (równoważne 35 dB(A)),

                  —

                  4,0 B(A) podczas dostępu do napędu twardego dysku (równoważne 40 dB(A)).

         Kandydat dostarcza właściwemu organowi raport sporządzony przez niezależne laboratorium badawcze akredytowane według ISO 17025 stwierdzający, że poziomy emisji hałasu zostały zmierzone zgodnie z ISO 7779 i wykazane zgodnie z ISO 9296. Raport podaje zmierzone poziomy emisji hałasu zarówno w jałowym trybie pracy, jak i podczas dostępu do napędu dysku, które są wykazane zgodnie z punktem 3.2.5 ISO 9296.

      5.   Emisje promieniowania elektromagnetycznego
      Komputer przenośny spełnia wymagania przedstawione w EN50279, Kategoria A.

         Kandydat dostarcza właściwemu organowi raport wykazujący, że emisje promieniowania przez produkt są zgodne z wymaganiami.

      6.   zwrot, recyKling i niebezpieczne substancje
      Producent oferuje bezpłatny odbiór produktu w celu modernizacji lub recyklingu oraz w celu wymiany dowolnego komponentu, oprócz elementów skażonych przez użytkowników (np. w zastosowaniach medycznych lub nuklearnych). Ponadto produkt spełnia następujące kryteria:

                  a)

                  jedna wykwalifikowana osoba potrafi sama zdemontować go;

                  b)

                  producent sprawdza demontaż urządzenia i dostarcza raport z demontażu, który zostaje na żądanie udostępniony stronom trzecim. Raport ten potwierdza, między innymi, że:

                              —

                              podłączenia są łatwe do odnalezienia i dostępne,

                              —

                              podłączenia są tak dalece znormalizowane, jak to jest możliwe,

                              —

                              podłączenia są dostępne przy pomocy powszechnie dostępnych narzędzi,

                              —

                              lampy podświetlenia monitorów LCD są łatwo rozdzielne;

                  c)

                  niebezpieczne materiały są rozdzielne;

                  d)

                  90% (wagowych) tworzyw sztucznych i materiałów metalowych zawartych w obudowie i w podstawie montażowej nadaje się technicznie do ponownego przetworzenia;

                  e)

                  jeżeli wymagane są oznakowania, to są one łatwo rozdzielne lub nieodłączne;

                  f)

                  części z tworzyw sztucznych:

                              —

                              nie zawierają celowo dodanego ołowiu lub kadmu,

                              —

                              są wykonane z jednego polimeru lub zgodnych ze sobą polimerów z wyjątkiem pokrywy, która składa się z nie więcej niż dwóch rodzajów polimerów, które są rozdzielne,

                              —

                              nie zawierają wstawek metalowych, które nie mogą być oddzielone przez jedną osobę przy użyciu prostych narzędzi;

                  g)

                  części z tworzyw sztucznych nie zawierają środków zmniejszających palność w postaci polibromowanego dwufenylu (PBB) lub polibromowanego eteru fenylowego (PBDE) wymienionych w art. 4 do dyrektywy 2002/95/EC Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Wymóg ten bierze pod uwagę późniejsze dostosowania i zmiany tej dyrektywy odnośnie do używania deka-BDE.
                  Części z tworzyw sztucznych nie zawierają chloroparafinowych środków zmniejszających palność o długości łańcucha atomów węgla 10-17 i zawartości chloru większej niż 50% wagowych (nr CAS 85535-84-8 i nr CAS 85535-85-9).
                  Kandydat deklaruje zgodność z tym wymogiem;

                  h)

               części z tworzyw sztucznych o masie większej niż 25 gramów nie zawierają substancji lub preparatów, które w czasie składania wniosku o oznakowanie ekologiczne mają przypisany którykolwiek spośród następujących zwrotów oznaczających ryzyko:

                           Niebezpieczne dla zdrowia:

                                          R45 (może powodować raka)

                                          R46 (może powodować dziedziczne uszkodzenie genetyczne)

                                          R60 (może niekorzystnie wpływać na płodność)

                                          R61 (może powodować uszkodzenie nienarodzonego dziecka)

                           Niebezpieczne dla środowiska:

                                          R50 (bardzo toksyczny dla wodnych organizmów)

                                          R50/R53 (bardzo toksyczny dla wodnych organizmów, może powodować długotrwałe niekorzystne skutki w środowisku wodnym)

                                          R51/R53 (toksyczny dla wodnych organizmów, może powodować długotrwałe niekorzystne skutki w środowisku wodnym),

                                          określonych w dyrektywie 67/548/EWG (4),

                  i)

                  części z tworzyw sztucznych posiadają trwałe oznaczenie identyfikujące materiał zgodnie z ISO 11469: 2000. Wyłączone z tego kryterium są wytłaczane tworzywa sztuczne oraz włókna światłowodowe monitorów z płaskim ekranem ciekłokrystalicznym;

                  j)

                  baterie nie zawierają więcej niż 0,0001% rtęci, 0,001% kadmu lub 0,01% ołowiu w stosunku do masy baterii.

         Kandydat deklaruje zgodność produktu z niniejszymi wymaganiami oraz dostarcza kompetentnemu organowi oceniającemu wniosek kopię raportu z demontażu.

      Odnośnie do kryterium 6 lit. h), środki zmniejszające palność, jeśli są zastosowane, nie mają przypisanego żadnego z powyższych zwrotów oznaczających ryzyko, ani nie są wymienione w załączniku 1 do dyrektywy 67/548/EWG lub jej późniejszych zmian w związku z klasyfikacją, pakowaniem i znakowaniem niebezpiecznych substancji. Wymóg ten nie stosuje się do środków zmniejszających palność, które po zastosowaniu zmieniają swój charakter chemiczny, tak że nie dają już podstaw do zaklasyfikowania ich do jednego z wyżej wymienionych zwrotów oznaczających ryzyko, oraz gdy mniej niż 0,1% środka zmniejszającego palność w poddanej obróbce części pozostaje w takiej postaci, jak przed zastosowaniem. Wszelkie środki zmniejszające palność, które są użyte w częściach z tworzyw sztucznych o masie >25g, muszą być wyspecyfikowane w dokumentacji wniosku z podaniem ich nazwy i numeru CAS.
      7.   Instrukcje użytkownika
      Produkt jest sprzedawany wraz z właściwymi informacjami przeznaczonymi dla użytkownika, które zawierają poradę na temat jego właściwego użytkowania zgodnie z wymogami ochrony środowiska, a w szczególności:

                  a)

                  zalecenia dotyczące używania funkcji zarządzania energią wraz z informacją, że wyłączenie tych funkcji może prowadzić do większego zużycia energii, a przez to zwiększenia kosztów eksploatacji;

                  b)

                  informację, że energia pobierana z sieci może być zmniejszona do zera, jeśli wtyczka komputera zostanie odłączona od zasilania sieciowego lub jeśli gniazdo ścienne zostanie wyłączone;

                  c)

                  informację o gwarancji i dostępności części zamiennych. Podana jest informacja na temat odpowiednich procedur na wypadek, gdy konsument uzna za stosowne zmodernizować lub wymienić części;

                  d)

                  informację o tym, że produkt został zaprojektowany z myślą o umożliwieniu ponownego wykorzystania części i recyklingu i nie powinien być wyrzucany;

                  e)

                  poradę na temat tego, w jaki sposób konsument może skorzystać z oferowanego przez producenta odbioru zwracanego produktu;

                  f)

                  informację o tym, jak należy odpowiednio wykorzystywać karty WLAN, ograniczając przez to do minimum ryzyka dla bezpieczeństwa;

                  g)

                  informację o tym, że produktowi zostało przyznane wspólnotowe oznakowanie ekologiczne wraz z krótkim objaśnieniem, co to oznacza oraz z zaznaczeniem, że więcej informacji na temat oznakowania ekologicznego można znaleźć pod internetowym adresem (http://europa.eu.int/ecolabel).

         Kandydat deklaruje zgodność produktu z niniejszymi wymaganiami i dostarcza egzemplarz instrukcji obsługi kompetentnemu organowi oceniającemu wniosek.

      8.   Opakowanie
      Opakowanie spełnia następujące wymagania:

                  a)

                  Wszystkie składniki opakowania dają się łatwo ręcznie rozdzielić na indywidualne materiały dla ułatwienia ich recyklingu.

                  b)

                  Opakowanie tekturowe, jeśli jest użyte, składa się co najmniej w 80% z materiału wtórnego.

         Ocena i weryfikacja: Kandydat deklaruje zgodność z wymaganiem i wraz z wnioskiem dostarcza kompetentnemu organowi przyznającemu oznakowanie ekologiczne próbkę (próbki) opakowania.

      9.   Informacje widniejące w oznakowaniu ekologicznym
      Rubryka 2 oznakowania ekologicznego zawiera następujący tekst:

                  —

                  zmniejszone zużycie energii,

                  —

                  nadaje się do recyklingu,

                  —

                  obniżony poziom hałasu.

         Kandydat deklaruje właściwemu organowi zgodność produktu z niniejszym wymaganiem i dostarcza kopię oznakowania ekologicznego w takiej postaci, w jakiej będzie ono widnieć na opakowaniu i/lub produkcie i/lub w dołączonej dokumentacji.

         (1)  Interfejs zaawansowanej konfiguracji i energii (ACPI).

         (2)  Określonej przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych Ameryki na stronie internetowej: http://www.energystar.gov/index.cfm?c=computers.pr_crit_computers

         (3)  Dz.U. L 37 z 13.2.2003, str. 19.

         (4)  Dz.U.  196 z 16.8.1967, str. 1.


title: Decyzja Rady z dnia 15 grudnia 2003 r. w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi między Wspólnotą Europejską a Ukrainą (2003/893/WE)

text:
Ważna informacja prawna

|

32003D0893

Dziennik Urzędowy L 333 , 20/12/2003 P. 0084 - 0087

		Decyzja Radyz dnia 15 grudnia 2003 r.w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi między Wspólnotą Europejską a Ukrainą(2003/893/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa o Partnerstwie i Współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony [1] przewiduje w art. 22 ust. 1, że handel niektórymi wyrobami stalowymi podlega przepisom odrębnej umowy.(2) Poprzednia umowa dwustronna między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali (EWWiS) a Rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi wygasła dnia 31 grudnia 2001 r.(3) Wspólnota Europejska (WE) przejęła zobowiązania międzynarodowe EWWiS wraz z wygaśnięciem Traktatu EWWiS, a środki odnoszące się do handlu wyrobami stalowymi z państwami trzecimi należą obecnie do kompetencji WE w dziedzinie polityki handlowej.(4) Strony zgodziły się na zawarcie nowej umowy, a negocjacje w sprawie nowej umowy nie zostały jeszcze zakończone.(5) W oczekiwaniu na podpisanie i wejście w życie nowej umowy należy ustalić limity ilościowe na rok 2004. Te limity powinny być poddane przeglądowi w związku z przystąpieniem w dniu 1 maja 2004 r. nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty.(6) Zważywszy, że podatek w wysokości 30 EUR na tonę na wywóz złomu żelaznego, stosowany od dnia 1 stycznia 2003 r., nie został zniesiony ani zmniejszony, należy ustalić limity ilościowe na rok 2004 na takim samym poziomie jak w roku 2003,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Podczas okresu biegnącego od 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r., przywóz do Wspólnoty Europejskiej wyrobów stalowych określonych w załączniku I pochodzących z Ukrainy podlega pozwoleniu na przywóz.Artykuł 2Zezwala się na przywóz, dla każdej grupy wyrobów i dla całej Wspólnoty, do wysokości limitów ilościowych wskazanych w załączniku II.Pozwolenia przyznawane są tylko w tych limitach.Artykuł 3Zasady wydawania pozwoleń oraz inne istotne przepisy opublikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Państwa Członkowskie wydają pozwolenia zgodnie z tymi zasadami i niezwłocznie informują o tym Komisję. Komisja regularnie informuje Państwa Członkowskie o stopniu wykorzystania limitów.Państwa Członkowskie i Komisja porozumiewają się w celu zapewnienia nieprzekroczenia limitów.Artykuł 4Z datą wejścia w życie umowy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi przepisy tej umowy, wraz z wszelkimi dotyczącymi jej środkami wykonawczymi, zastępują przepisy niniejszej decyzji.Artykuł 5Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.Sporządzono w Brukseli, dnia 15 grudnia 2003 r.W imieniu RadyA. MarzanoPrzewodniczący[1] Dz.U. L 49 z 19.2.1998, str. 3.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IWYROBY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1SA Wyroby walcowane płaskieSA1. (kręgi)72081000720825007208260072082700720836007208371072083790720838107208389072083910720839907211141072111920721911007219121072191290721913107219139072191410721914907225202072253000SA2. (rube płyty)7208401072085110720851307208515072085191720851997208521072085291720852997208531072111300722540207225405072259910SA3. (inne wyroby walcowane płaskie)7208409072085390720854107208549072089010720915007209161072091690720917107209179072091810720918917209189972092500720926107209269072092710720927907209281072092890720990107210111072101211721012197210201072103010721041107210491072105010721061107210691072107031721070397210903172109033721090387211149072111990721123107211235172112920721190117212101072121091721220117212301172124010721240917212503172125051721260117212609172192110721921907219221072192290721923007219240072193100721932107219329072193310721933907219341072193490721935107219359072254080SB Wyroby długieSB1. (belki)720719317207207172163111721631197216319172163199721632117216321972163291721632997216331072163390SB2. (walcówki)7213100072132000721391107213912072139141721391497213917072139190721399107213999072210010722100907227100072272000722790107227905072279095SB3 (inne wyroby długie)720719117207191472071916720720517207205572072057721420007214300072149110721491907214991072149931721499397214995072149961721499697214998072149990721590107216100072162100721622007216401072164090721650107216509172165099721699107218992072221111722211197222112172221129722211917222119972221910722219907222301072224010722240307224903172249039722810107228103072282011722820197228203072283020722830417228304972283061722830697228307072283089722860107228701072287031722880107228809073011000--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIK IILIMITY ILOŚCIOWE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2Wyroby | W tonach |SA. (wyroby płaskie)SA1. (kręgi) | 19190 |SA2. (grube płyty) | 73444 |SA3. (inne wyroby płaskie) | 5926 |SB. (wyroby długie)SB1. (belki) | 2583 |SB2. (walcówki) | 36904 |SB 3. (inne wyroby długie) | 46499 |--------------------------------------------------


title: Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2009 r. przyznająca Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii uprawnienia w zakresie zarządzania pomocą w ramach komponentu V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich w odniesieniu do środków przedakcesyjnych 101, 103 i 302 w okresie przedakcesyjnym

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 338/101

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 18 grudnia 2009 r.
   przyznająca Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii uprawnienia w zakresie zarządzania pomocą w ramach komponentu V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich w odniesieniu do środków przedakcesyjnych 101, 103 i 302 w okresie przedakcesyjnym
   (2009/987/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (1),
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2007 z dnia 12 czerwca 2007 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (2), w szczególności jego art. 18 i 186,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym”) (3), w szczególności jego art. 53c i art. 56 ust. 2,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) (zwane dalej „przepisami wykonawczymi”), w szczególności jego art. 35,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Rozporządzenie (WE) nr 1085/2006 ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) określa cele i główne zasady pomocy przedakcesyjnej na rzecz krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących w okresie od 2007 r. do 2013 r. oraz nakłada na Komisję obowiązek realizacji tej pomocy.

               (2)

               Artykuły 11, 12, 13, 14, 18 i 186 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 wdrażającego rozporządzenie (WE) nr 1085/2006 dają Komisji możliwość przyznania krajowi beneficjentowi uprawnień w zakresie zarządzania komponentem V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich i określenia wymogów, które kraj ten musi w tym celu spełnić.

               (3)

               Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 Komisja i kraj beneficjent zawierają umowę ramową w celu określenia i uzgodnienia zasad współpracy dotyczącej pomocy finansowej WE na rzecz kraju beneficjenta. W razie konieczności umowa ramowa może zostać uzupełniona umową sektorową lub umowami sektorowymi, które zawierają postanowienia szczegółowe dotyczące danego komponentu.

               (4)

               Aby kraj będący beneficjentem mógł otrzymać uprawnienia w zakresie zarządzania, należy spełnić warunki określone w art. 53c i art. 56 ust. 2 rozporządzenia finansowego i w art. 35 przepisów wykonawczych.

               (5)

               Umowa ramowa w sprawie zasad współpracy dotyczącej pomocy finansowej WE na rzecz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w ramach realizacji pomocy z instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA) pomiędzy rządem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Komisją Wspólnot Europejskich została zawarta dnia 4 marca 2008 r.

               (6)

               Program na rzecz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii realizowany w ramach IPA (zwany dalej „programem IPARD”), zatwierdzony decyzją Komisji C(2008) 677 z dnia 25 lutego 2008 r. zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1085/2006 i z art. 184 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, zawierał plan rocznych kwot wkładów Wspólnoty oraz umowę w sprawie finansowania.

               (7)

               Umowa sektorowa zawarta dnia 29 stycznia 2009 r. pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu i na rzecz Wspólnoty Europejskiej, a rządem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, działającym w imieniu Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, stanowi uzupełnienie postanowień umowy ramowej, określające przepisy szczegółowe dotyczące wdrażania i realizacji programu IPARD na rzecz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w ramach instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA).

               (8)

               Ostatnie zmiany do programu IPARD wprowadzono dnia 23 września 2009 r. na mocy decyzji Komisji C(2009) 7041.

               (9)

               Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 kraj beneficjent zobowiązany jest do wyznaczenia podmiotów i instytucji odpowiedzialnych za wdrażanie programu IPARD: właściwego urzędnika akredytującego, krajowego urzędnika zatwierdzającego, funduszu narodowego, instytucji zarządzającej, agencji IPARD oraz instytucji audytowej.

               (10)

               Rząd Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii powołał Fundusz Narodowy, centralny organ skarbu państwa w ramach Ministerstwa Finansów, działający w charakterze funduszu narodowego i realizujący zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej.

               (11)

               Rząd Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii powołał Agencję ds. Wsparcia Finansowego na Rzecz Rolnictwa i Obszarów Wiejskich, działającą w charakterze agencji IPARD i realizującą zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej.

               (12)

               Rząd Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii powołał Instytucję Zarządzającą w ramach Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Wodnej, działającą w charakterze instytucji zarządzającej i realizującej zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej.

               (13)

               Właściwy urzędnik akredytujący poinformował Komisję Europejską w dniu 18 marca 2009 r. o akredytacji krajowego urzędnika zatwierdzającego i Funduszu Narodowego zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.

               (14)

               Krajowy urzędnik zatwierdzający powiadomił Komisję Europejską w dniu 18 marca 2009 r. o akredytacji struktur operacyjnych odpowiedzialnych za zarządzanie komponentem V IPA – Rozwój obszarów wiejskich i za jego wdrażanie, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.

               (15)

               Agencja ds. Wsparcia Finansowego na Rzecz Rolnictwa i Obszarów Wiejskich, działająca w charakterze agencji IPARD, oraz Instytucja Zarządzająca, działająca w charakterze instytucji zarządzającej, będą odpowiedzialne za wdrażanie trzech zatwierdzonych przez krajowego urzędnika zatwierdzającego środków spośród czterech z programu IPARD: 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych”, 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” oraz 302 „Różnicowanie i rozwój działalności gospodarczej na obszarach wiejskich” zgodnie z opisem zawartym w programie.

               (16)

               W dniach 22 października 2008 r. i 24 lutego 2009 r. władze krajowe przekazały Komisji wykaz wydatków kwalifikowalnych zgodnie z art. 32 ust. 3 umowy sektorowej. Komisja zatwierdziła ten wykaz w dniu 17 kwietnia 2009 r.

               (17)

               W celu uwzględnienia wymogów art. 19 ust. 1 umowy ramowej wydatki poniesione na mocy niniejszej decyzji są kwalifikowalne do współfinansowania wspólnotowego jedynie, jeżeli nie zostały poniesione przed datą decyzji o przyznaniu uprawnień w zakresie zarządzania, z wyłączeniem ogólnych kosztów, o których mowa w art. 172 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 718/2007. Wydatki są kwalifikowalne, jeżeli są zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, w szczególności z zasadami gospodarności i opłacalności.

               (18)

               Rozporządzenie (WE) nr 718/2007 stanowi, że wymóg zatwierdzenia ex ante, o którym mowa w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, może być uchylony na podstawie przeprowadzanej osobno dla każdego przypadku analizy skutecznego funkcjonowania danego systemu zarządzania i kontroli, oraz przewiduje szczegółowe zasady przeprowadzania tego rodzaju analizy.

               (19)

               Zgodnie z art. 14 i 18 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 akredytacje, o których mowa w art. 11, 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, zostały poddane przeglądowi, a procedury i struktury odpowiednich podmiotów i instytucji, zgodnie z ich opisem we wniosku przekazanym krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, zostały poddane analizie, w tym poprzez weryfikacje na miejscu.

               (20)

               Weryfikacje dotyczące środka 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych”, środka 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” oraz środka 302 „Różnicowanie i rozwój działalności gospodarczej na obszarach wiejskich” zostały jednakże przeprowadzone przez Komisję w oparciu o system, który choć sprawny, nie jest jeszcze stosowany w odniesieniu do wszystkich istotnych elementów.

               (21)

               Choć Instytucja Audytowa nie uczestniczy bezpośrednio w niniejszej decyzji, jeszcze przed złożeniem do Komisji pakietu akredytacji wymaganego do przeniesienia uprawnień w zakresie zarządzania przeprowadzono weryfikacje na miejscu w celu dokonania oceny jej gotowości do funkcjonowania jako niezależny operacyjnie organ audytowy.

               (22)

               Spełnienie przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii wymogów art. 56 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 11, 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 oceniono poprzez weryfikacje na miejscu.

               (23)

               Ocena ta wykazała, że Była Jugosłowiańska Republika Macedonii spełnia wymogi w odniesieniu do środków 101, 103 i 302.

               (24)

               Należy zatem, na zasadzie decentralizacji, znieść wymogi zatwierdzenia ex ante, o których mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 i art. 165 rozporządzenia finansowego oraz przyznać krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, funduszowi narodowemu, agencji IPARD i instytucji zarządzającej uprawnienia w zakresie zarządzania w odniesieniu do środków 101, 103 i 302 z programu dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Uprawnienia do zarządzania pomocą, przewidziane w ramach IPA – komponent V instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA) dotyczący rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, przyznaje się właściwym instytucjom na warunkach określonych w niniejszej decyzji.
   2.   Niniejszym znosi się wymóg zatwierdzenia ex ante przez Komisję działań w zakresie zarządzania, płatności i realizacji środka 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych”, środka 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” oraz środka 302 „Różnicowanie i rozwój działalności gospodarczej na obszarach wiejskich” przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii przewidziany w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.
   Artykuł 2
   Niniejszą decyzję stosuje się za pośrednictwem następujących struktur, podmiotów i instytucji wyznaczonych przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii do zarządzania środkami 101, 103 i 302 programu przewidzianego w ramach IPA – komponent V:

               a)

               krajowy urzędnik zatwierdzający;

               b)

               fundusz narodowy;

               c)

               struktura operacyjna IPA – komponent V:

                           —

                           instytucja zarządzająca,

                           —

                           agencja IPARD.

         Artykuł 3
   1.   Uprawnienia w zakresie zarządzania przyznaje się strukturom, podmiotom i instytucjom wymienionym w art. 2 niniejszej decyzji.
   2.   Władze krajowe przeprowadzają dalsze weryfikacje w odniesieniu do struktur, podmiotów i instytucji, o których mowa w art. 2 niniejszej decyzji, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli. Weryfikacje te przeprowadzane są przed przekazaniem pierwszej deklaracji wydatków wraz z wnioskiem o ich zwrot w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 1 ust. 2 powyżej.
   Artykuł 4
   1.   Wydatki poniesione przed datą przyjęcia niniejszej decyzji w żadnym wypadku nie są kwalifikowalne, z wyłączeniem ogólnych kosztów, o których mowa w art. 172 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 718/2007.
   2.   Wydatki są kwalifikowalne, jeżeli są zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami, w szczególności z zasadami gospodarności i opłacalności.
   Artykuł 5
   Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji przyznających pomoc poszczególnym beneficjentom w ramach programu IPARD, zastosowanie mają zasady kwalifikowalności wydatków zaproponowane przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii w pismach nr 08-44/82 z dnia 22 października 2008 r. i nr 08-77/16 z dnia 24 lutego 2009 r., zarejestrowanych przez Komisję odpowiednio w dniu 21 listopada 2008 r. pod nr A/31025 i w dniu 24 marca 2009 r. pod nr A/7937.
   Artykuł 6
   1.   Komisja monitoruje zgodność z wymogami dotyczącymi przyznania uprawnień w zakresie zarządzania zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.
   2.   Jeżeli w dowolnym momencie wykonywania niniejszej decyzji Komisja uzna, że wymogi wobec Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii na mocy niniejszej decyzji nie są przez nią spełniane, Komisja może podjąć decyzję o wycofaniu lub zawieszeniu przekazanych uprawnień w zakresie zarządzania.

      Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2009 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

      (2)  Dz.U. L 170 z 29.6.2007, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.