title: 2014/792/UE: Decyzja Komisji z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych

text:
               14.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 329/68

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 13 listopada 2014 r.
   w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych

      (2014/792/UE)

   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), w szczególności jego art. 56 ust. 1,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 215/2008 z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (2), w szczególności jego art. 17,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 (3), w szczególności jego art. 7 ust. 6 i art. 11,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Komisja, która jest instytucją odpowiedzialną za wykonanie budżetu ogólnego Unii Europejskiej, a także za wszelkie inne środki, którymi zarządza Unia z należytym uwzględnieniem zasady należytego zarządzania finansami określonej w art. 30–33 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, ma obowiązek przeciwdziałać nadużyciom finansowym oraz wszelkim innym sprzecznym z prawem działaniom szkodzącym interesom finansowym Unii. W celu zapewnienia, że urzędnicy zatwierdzający Komisji i agencje wykonawcze będą w pełni informowani o zagrożeniach dla interesów finansowych Unii, konieczne jest ustanowienie przepisów wewnętrznych w uzupełnieniu do decyzji Komisji C(2014)2784 (4).

               (2)

               W celu zwalczania nadużyć finansowych i ochrony interesów finansowych Unii Komisja wykorzystuje centralną bazę danych o wykluczeniach (CED), o której mowa w art. 108 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz w rozporządzeniu Komisji (WE, Euratom) nr 1302/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie centralnej bazy danych o wykluczeniach (5), i system wczesnego ostrzegania (SWO) określony w decyzji 2008/969/WE, Euratom z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (6). W oczekiwaniu na przyjęcie przez organ prawodawczy wniosku w sprawie zmiany rozporządzenia finansowego (7) konieczne jest zapewnienie, że system wczesnego ostrzegania jest nadal skuteczny.

               (3)

               W okresie przejściowym cel funkcjonowania SWO powinien pozostać niezmieniony. SWO powinien zapewnić, w Komisji oraz jej agencjach wykonawczych, obieg informacji zastrzeżonych poprzez zarejestrowanie ostrzeżenia w SWO dotyczącego osób, które mogłyby stanowić zagrożenie dla interesów finansowych i dobrego imienia lub wszelkich innych funduszy zarządzanych przez Unię.

               (4)

               Zważywszy, że dyrektorzy agencji wykonawczych mają status upoważnionych urzędników zatwierdzających delegowanych przez Komisję na potrzeby wykorzystywania środków operacyjnych, powinni oni mieć taki sam dostęp do SWO, jakim dysponują służby Komisji w związku z zarządzaniem środkami administracyjnymi i operacyjnymi.

               (5)

               Zważywszy, że szefowie delegatur Unii, działając w charakterze subdelegowanych urzędników zatwierdzających Komisji, zgodnie z art. 56 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 mają status delegowanego urzędnika zatwierdzającego Komisji na potrzeby wykorzystywania środków operacyjnych, powinni mieć taki sam dostęp do SWO, jakim dysponują służby Komisji w związku z zarządzaniem środkami administracyjnymi i operacyjnymi.

               (6)

               Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest zobowiązany na mocy art. 7 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 do dostarczenia niezwłocznie informacji do odpowiednich służb Komisji o dochodzeniach będących w toku, gdy może być wskazane podjęcie zapobiegawczych środków administracyjnych w celu ochrony interesów finansowych Unii. Ponadto ma także obowiązek przewidziany w art. 11 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 sporządzenia sprawozdania o zakończeniu dochodzenia oraz do wydawania zaleceń, które wskazują, gdzie jest to stosowne, wszelkie działania, które mają być podjęte w szczególności przez instytucje. W celu umożliwienia właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu wnioskowania o ostrzeżenie, konieczne jest określenie, jakie informacje OLAF ma przedłożyć Komisji.

               (7)

               OLAF powinien mieć dostęp do SWO, by móc wykonywać swoje zadania dochodzeniowe i prowadzić działania w zakresie wywiadu i zapobiegania nadużyciom wykonywane na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013.

               (8)

               Dla ułatwienia funkcjonowanie SWO należy uprościć, liczbę kategorii ostrzeżeń zmniejszyć, ich zakres wyjaśnić, a nazwa ostrzeżeń nie powinna wymagać dodatkowych wyjaśnień.

               (9)

               Ostrzeżenia dotyczące weryfikacji w oparciu o informacje przekazane przez OLAF powinny zostać zaproponowane przez właściwego urzędnika zatwierdzającego po konsultacji z DG ds. Budżetu i Służbą Prawną, w ścisłej współpracy z OLAF-em.

               (10)

               Ostrzeżenia dotyczące wykluczenia powinny być proponowane przez właściwego urzędnika zatwierdzającego Komisji i powinny być oceniane w sposób scentralizowany przez Dyrekcję Generalną ds. Budżetu i Służbę Prawną w stosownych przypadkach. Kiedy te ostrzeżenia dotyczące wykluczenia zostaną przedstawione na podstawie informacji przekazanych przez OLAF, należy je oceniać w ścisłej współpracy z OLAF-em. Taka sama procedura powinna mieć zastosowanie w przypadku, gdy właściwy urzędnik zatwierdzający przewiduje podjęcie jakichkolwiek działań, które mogłyby negatywnie wpłynąć na prawa osoby objętej dochodzeniem.

               (11)

               Właściwy urzędnik zatwierdzający powinien podjąć decyzję w sprawie konsekwencji, niezbędną do ochrony interesów finansowych Unii, w ścisłej współpracy z OLAF-em i powiadomić OLAF o niniejszej decyzji.

               (12)

               Właściwy urzędnik zatwierdzający powinien być odpowiedzialny za występowanie z wnioskiem o zamieszczenie, zmianę lub usunięcie ostrzeżeń lub ich odnowienie. Dla zachowania odpowiedniego poziomu kontroli tego rodzaju wnioski powinny być zgłaszane na szczeblu hierarchii określonej w decyzji Komisji C(2014)2784.

               (13)

               Księgowy powinien zapewniać odpowiednie warunki techniczne dla skutecznego stosowania SWO za pośrednictwem centralnego systemu rachunkowości Komisji.

               (14)

               Szczegółowe informacje na temat nakazów odzyskania środków i nakazów zajęcia będą dostępne dla wszystkich służb Komisji oraz agencji wykonawczych za pośrednictwem centralnego systemu rachunkowości Komisji. Ostrzeżenia W3a (nakaz zajęcia) i W4 (nakaz odzyskania środków) przewidziane na mocy decyzji 2008/969/WE, Euratom powinny zostać zniesione. Sama informacja tego rodzaju nie uzasadnia w sposób systematyczny ostrzeżenia. Wymaga to przeprowadzenia analizy wszystkich konkretnych okoliczności danej sprawy przez właściwego urzędnika zatwierdzającego w celu podjęcia decyzji, czy konieczne jest dołączenie ostrzeżenia, czy też nie.

               (15)

               Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (8) stanowi, że przetwarzanie danych osobowych przez Komisję musi odbywać się przy spełnieniu wymogów legalnego przetwarzania danych oraz wymogów dotyczących przekazywania danych określonych w tym rozporządzeniu oraz że takie przetwarzanie danych podlega uprzedniemu sprawdzeniu przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych po przekazaniu powiadomienia przez Inspektora Ochrony Danych Komisji.

               (16)

               Przepisy dotyczące ochrony danych powinny określać prawa osób, których dane są lub mogłyby zostać wprowadzone do SWO.

               (17)

               W przypadku niektórych praw do ochrony danych obowiązują wyjątki określone w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 45/2001, które powinny być rozpatrywane indywidualnie w każdym przypadku i stosowane tymczasowo. Służba odpowiedzialna za wystąpienie z wnioskiem o zamieszczenie, zmianę, w tym poprawianie lub usunięcie stosownych informacji, powinna podjąć decyzję w sprawie zastosowania tych wyjątków.

               (18)

               Osoba, która może ewentualnie zostać objęta ostrzeżeniem dotyczącym wykluczenia, powinna mieć możliwość wyrażenia swojej opinii na piśmie przed datą złożenia wniosku o rejestrację ostrzeżenia odnoszącego się do tej osoby w SWO. Osoba objęta dochodzeniem powinna mieć tą samą możliwość w przypadku, gdy właściwy urzędnik zatwierdzający przewiduje podjęcie jakichkolwiek działań, które mogłyby negatywnie wpłynąć na jej prawa.

               (19)

               Możliwość taka powinna być wyjątkowo odraczana w celu zachowania poufności dochodzenia lub krajowych postępowań prawnych, jeżeli przemawiają za tym ważne przyczyny prawne.

               (20)

               Decyzja 2008/969/WE, Euratom powinna mieć zastosowanie do dnia 1 lipca 2015 r. w zakresie, w jakim jest to konieczne dla zapewnienia przestrzegania rozporządzeń Rady w sprawie środków ograniczających, podjętych na podstawie art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), do chwili aż system rachunkowości memoriałowej (ABAC) weźmie pod uwagę informacje zawarte w odpowiedniej bazie danych służby odpowiedzialnej za Instrumenty Polityki Zagranicznej. Jest to forma rejestracji ostrzeżenia W5b, o którym mowa w decyzji 2008/969/WE, Euratom.

               (21)

               Decyzja 2008/969/WE, Euratom powinna mieć zastosowanie do dnia 1 lipca 2015 r. do ostrzeżeń W3a i W4, które do tego czasu powinny być porównywalne z ostrzeżeniami dotyczącymi weryfikacji w celu stosowania sekcji 4 niniejszej decyzji.

               (22)

               Wykonanie niniejszej decyzji wymaga regularnej oceny funkcjonowania SWO oraz skutecznego przyczyniania się do ochrony interesów finansowych Unii.

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   SEKCJA 1

      PRZEPISY OGÓLNE

   Artykuł 1
   Przedmiot, zakres i cel
   1.   Niniejszą decyzją ustanawia się system wczesnego ostrzegania („SWO”) wykorzystywany przez urzędników zatwierdzających Komisji i agencje wykonawcze przy wykonywaniu budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz innych funduszy zarządzanych przez Unię.
   2.   SWO przyczynia się do ochrony interesów finansowych Unii i jej wizerunku, zwalczania nadużyć finansowych i należytego zarządzania finansami.
   3.   Celem SWO jest:

               a)

               informowanie właściwych urzędników zatwierdzających Komisji i agencji wykonawczych w drodze rejestracji ostrzeżeń, że dana osoba może stanowić zagrożenie dla interesów finansowych i wizerunku Unii lub wszelkich innych funduszy zarządzanych przez Unię; oraz

               b)

               umożliwienie właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu dokonania weryfikacji lub podjęcia odpowiednich działań, w tym tych, o których mowa w sekcji 4 na podstawie ostrzeżenia.

         4.   Informacje przyczyniają się do zapewnienia:

               a)

               zapobiegania zagrożeniom w drodze weryfikacji na podstawie wcześniejszych informacji na temat osoby, w przypadku podejrzenia lub ustaleń odnoszących się do jakiegokolwiek z poniższych działań:

                           —

                           istotnego błędu lub nieprawidłowości,

                           —

                           przewinienia zawodowego,

                           —

                           poważnego naruszenia warunków umowy, lub

                           —

                           nadużycia finansowego, korupcji lub jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii, o których mowa w art. 141 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (9);

               b)

               wyłączenia danej osoby w rozumieniu art. 106 ust. 1 i art. 109 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 („FR”).

         Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

               a)

               „księgowy” oznacza księgowego Komisji lub podległego pracownika, któremu księgowy przekazał określone zadania na mocy art. 69 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

               b)

               „właściwy urzędnik zatwierdzający” oznacza delegowanego urzędnika zatwierdzającego Komisji w rozumieniu art. 65 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 odpowiedzialnego zgodnie z wewnętrznymi zasadami wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej („budżetu”), w tym dyrektorów agencji wykonawczych, subdelegowanych urzędników zatwierdzających w rozumieniu art. 65 tego rozporządzenia pełniących funkcję dyrektora oraz szefów delegatur Unii działających w charakterze subdelegowanych urzędników zatwierdzających Komisji, zgodnie z art. 56 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia;

               c)

               „osoba, której dane dotyczą” oznacza osobę możliwą do zidentyfikowania, o której mowa w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych;

               d)

               „ustalenia” oznaczają fakty stwierdzone w trakcie realizacji zobowiązania prawnego, lub zarejestrowane w ramach audytów lub dochodzeń przeprowadzonych przez Trybunał Obrachunkowy, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), Służbę Audytu Wewnętrznego (IAS) lub jakikolwiek inny audyt lub kontrolę w ramach odpowiedzialności właściwego urzędnika zatwierdzającego;

               e)

               „zobowiązanie prawne” oznacza zobowiązanie podjęte przez Komisję w ramach tytułów V–VIII części 1 i części 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

               f)

               „osoba” oznacza każdą osobę fizyczną lub każdą osobę prawną, lub jakiekolwiek stowarzyszenie niemające osobowości prawnej wymienione poniżej:

                           —

                           odbiorca zgodnie z definicją w art. 2 lit. i) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012,

                           —

                           kandydat lub oferent,

                           —

                           wnioskujący o dotację,

                           —

                           uczestnik w konkursie,

                           —

                           ekspert zewnętrzny otrzymujący wynagrodzenie zgodnie z art. 204 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012,

                           —

                           osoba uprawniona do reprezentowania, podejmowania decyzji lub kontroli nad inną osobą prawną, o której mowa w art. 106 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

               g)

               „przewinienie zawodowe” oznacza naruszenie przepisów ustawowych lub wykonawczych bądź norm etycznych zawodu, do którego dana osoba przynależy, jak również wszelkie bezprawne zachowanie, które ma wpływ na jego wiarygodność zawodową;

               h)

               „podwykonawca” oznacza wykonawcę, który jest proponowany przez kandydata lub oferenta lub wykonawcę do wykonania części zamówienia, podczas gdy instytucja zamawiająca nie ma żadnych bezpośrednich zobowiązań prawnych w tej sytuacji;

               i)

               „istotny błąd lub nieprawidłowość” oznacza istotny błąd lub nieprawidłowość w rozumieniu art. 166 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012;

               j)

               „osoba do kontaktu w sprawie ostrzeżenia” oznacza osobę, która w ramach działu odpowiedzialnego za wniosek odpowiada za dokumentację dotyczącą ostrzeżenia do czasu jego usunięcia.

         Artykuł 3
   Zasady funkcjonowania SWO
   1.   Księgowy zapewnia odpowiednie rozwiązania techniczne dla skutecznego funkcjonowania SWO i jego monitorowania.
   Księgowy wprowadza, zmienia, aktualizuje lub usuwa ostrzeżenia w SWO na wniosek właściwego urzędnika zatwierdzającego.
   2.   Księgowy przyjmuje środki wykonawcze dotyczące aspektów technicznych oraz określa związane z nimi procedury dodatkowe, w tym także te w dziedzinie bezpieczeństwa.
   Księgowy zgłasza te środki służbom Komisji oraz agencjom wykonawczym.
   Artykuł 4
   Uprawnienia i procedura do wnioskowania o ostrzeżenia, ich zmiany, odnowienia i usuwania ich
   1.   Tylko właściwy urzędnik zatwierdzający może zwrócić się o zarejestrowanie, zmianę, odnowienie lub usunięcie ostrzeżenia.
   2.   Właściwy urzędnik zatwierdzający kieruje do księgowego wniosek o zarejestrowanie, zmianę, odnowienie lub usunięcie ostrzeżeń. Właściwy urzędnik zatwierdzający wykorzystuje formularz zamieszczony w załączniku do niniejszej decyzji.
   3.   Osoba do kontaktu w sprawie danego ostrzeżenia, o którym mowa w art. 8, sprawdza, czy wymogi określone w art. 11 lub 12 zostały spełnione przed przekazaniem wniosku do księgowego.
   Artykuł 5
   Dostęp do SWO
   Służby Komisji oraz agencje wykonawcze mają bezpośredni dostęp do danych zawartych w SWO poprzez centralny system rachunkowości Komisji.
   Służby Komisji lub agencje wykonawcze odpowiedzialne za system lokalny mogą z niego korzystać, by uzyskać dostęp do danych zawartych w SWO, o ile zapewniona jest spójność danych między systemem lokalnym a centralnym systemem rachunkowości.
   Artykuł 6
   Zastosowanie SWO
   Informacje przechowywane w SWO można wykorzystywać jedynie do celów wykonania budżetu lub wszelkich innych funduszy zarządzanych przez Unię. Nie ma to wpływu na informacje zawarte w centralnej bazie danych o wykluczeniach (dalej „CED”), o których mowa w art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1302/2008 (10).
   OLAF może korzystać z informacji znajdujących się w systemie wczesnego ostrzegania i centralnej bazie danych o wykluczeniach na potrzeby dochodzeń prowadzonych przez siebie na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez OLAF i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 („rozporządzenie OLAF”), oraz w celu zapobiegania nadużyciom finansowym, w tym analizie ryzyka.
   Artykuł 7
   Harmonogram konsultacji SWO
   Właściwy urzędnik zatwierdzający sprawdza, czy w SWO zamieszczono ostrzeżenie dotyczące osoby, na następujących etapach:

               a)

               przed zawarciem indywidualnego zobowiązania budżetowego;

               b)

               przed zawarciem globalnego zobowiązania budżetowego, jeśli osoba jest znana na tym etapie;

               c)

               w przypadku tymczasowych zobowiązań budżetowych, przed zaciągnięciem zobowiązania prawnego stanowiącego podstawę uprawnienia do późniejszych płatności, chyba że dotyczy to wynagrodzenia pracowników i zwrotu kosztów podróży związanych z udziałem w posiedzeniach i konkursach;

               d)

               w przypadku procedur udzielania zamówień lub dotacji, konkursów z nagrodami i zaproszeń do wyrażenia zainteresowania, najpóźniej przed podjęciem decyzji o udzieleniu zamówienia;

               e)

               w przypadku zamówienia, jeżeli instytucja zamawiająca ogranicza liczbę kandydatów zaproszonych do złożenia oferty, przed dokonaniem wyboru kandydatów;

               f)

               przed dokonaniem jakichkolwiek płatności, chyba że dotyczy to wynagrodzenia pracowników i zwrotu kosztów podróży związanych z udziałem w posiedzeniach i procedurach.

         Artykuł 8
   Osoba do kontaktu w sprawie ostrzeżenia
   Osoba do kontaktu w sprawie danego ostrzeżenia:

               a)

               przygotowuje wniosek o zarejestrowanie ostrzeżenia;

               b)

               przekazuje wniosek i wszelkie inne informacje związane z ostrzeżeniem do księgowego;

               c)

               dostarcza informacji umożliwiających innym właściwym urzędnikom zatwierdzającym dokonanie weryfikacji lub podjęcie decyzji w sprawie skutków, o których mowa w pkt 4.

         SEKCJA 2

      INFORMACJE WPROWADZONE DO SWO

   Artykuł 9
   Kategorie ostrzeżeń
   1.   Ostrzeżenia SWO dzieli się na następujące dwie kategorie:

               a)

               „ostrzeżenia dotyczące weryfikacji”, gdy dana osoba jest podejrzana albo jest podmiotem popełnienia nadużyć finansowych, korupcji lub wszelkich innych nielegalnych działań naruszających interesy finansowe Unii, o których mowa w art. 141 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012, istotnych błędów lub nieprawidłowości, dopuszcza się przewinienia zawodowego lub istotnego naruszenia warunków umowy;

               b)

               „ostrzeżenia dotyczące wykluczenia”, gdy dana osoba jest wykluczona zgodnie z podstawami wykluczenia, o których mowa w art. 106 ust. 1 i art. 109 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

         2.   Dana osoba może być przedmiotem odrębnych ostrzeżeń zarejestrowanych w oparciu o różne przesłanki.
   Artykuł 10
   Informacje zawarte w ostrzeżeniach SWO
   Ostrzeżenia SWO zawierają następujące dane:

               a)

               dane identyfikacyjne osoby;

               b)

               rodzaj ostrzeżenia;

               c)

               okres obowiązywania ostrzeżenia;

               d)

               powody, dla których dana osoba stanowi zagrożenie dla interesów finansowych i wizerunku Unii lub wszelkich innych funduszy zarządzanych przez Unię;

               e)

               informacje odnoszące się do procedury kontradyktoryjności;

               f)

               imię i nazwisko właściwego urzędnika zatwierdzającego;

               g)

               nazwisko osoby do kontaktu w sprawie danego ostrzeżenia, o którym mowa w art. 8 niniejszej decyzji.

         Artykuł 11
   Ostrzeżenia dotyczące weryfikacji
   1.   Właściwy urzędnik zatwierdzający może zażądać ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji, w przypadku gdy spełniony jest jeden z poniższych warunków:

               a)

               OLAF poinformował właściwego urzędnika zatwierdzającego zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013, gdzie z dochodzenia wynika, że wskazane może być podjęcie środków w celu ochrony interesów finansowych Unii;

               b)

               Europejski Trybunał Obrachunkowy przekazał informacje Komisji lub Służba Audytu Wewnętrznego przekazała informacje do właściwego urzędnika zatwierdzającego, wskazując nadużycia finansowe, korupcję lub wszelką inną nielegalną działalność na szkodę interesów finansowych Unii, o których mowa w art. 141 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 lub istotne błędy, nieprawidłowości albo naruszenie etyki zawodowej lub dopuszczenie się poważnego naruszenia umowy w odniesieniu do osoby;

               c)

               właściwy urzędnik zatwierdzający przeprowadził kontrolę, audyt lub kontrolę wskazującą nadużycia finansowe, korupcję, wszelkie inne nielegalne działania naruszające interesy finansowe Unii, o których mowa w art. 141 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012, istotne błędy, nieprawidłowości lub naruszenie etyki zawodowej lub dopuszczenie się poważnego naruszenia umowy w odniesieniu do osoby lub otrzymał informacje dotyczące takiej kontroli lub audytu.

         2.   Ostrzeżenie dotyczące weryfikacji może trwać maksymalnie jeden rok. Musi zostać usunięte, gdy ostrzeżenie dotyczące wykluczenia jest przedmiotem wniosku, lub w przypadku gdy nie zachodzi już potrzeba weryfikacji.
   3.   Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ostrzeżenie dotyczące weryfikacji zostanie automatycznie usunięte.
   4.   Właściwy urzędnik zatwierdzający może zażądać odnowienia ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji, w przypadku gdy OLAF poinformuje go, że wnioski dotyczące dochodzeń, o których mowa w ust. 1, nie zostały jeszcze opracowane, lecz że dochodzenia uzasadniają utrzymanie ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji. Właściwy urzędnik zatwierdzający może również zażądać odnowienia ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji, w przypadku gdy warunki określone w ust. 1 lit. b) i c) są nadal spełniane.
   5.   Właściwy urzędnik zatwierdzający podaje powody, dla których odnowienie jest niezbędne dla ochrony interesów finansowych i wizerunku Unii.
   6.   Odnowienia uznaje się za nowy wniosek o przeprowadzenie ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji.
   Artykuł 12
   Ostrzeżenia dotyczące wykluczenia
   1.   Właściwy urzędnik zatwierdzający wnioskuje o ostrzeżenie dotyczące wykluczenia w przypadkach, o których mowa w art. 106 ust. 1 lub art. 109 ust. 1 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
   2.   Ostrzeżenie dotyczące wykluczenia usuwa się po upływie okresu wykluczenia.
   3.   Ostrzeżenie dotyczące wykluczenia zostaje automatycznie wpisane do CED z systemu wczesnego ostrzegania.
   Artykuł 13
   Informacje przekazane przez OLAF
   W przypadku gdy OLAF przekazuje informacje zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 w celu wspomagania decyzji właściwego urzędnika zatwierdzającego dotyczącej podjęcia środków ostrożności w celu ochrony finansowych interesów Unii Europejskiej lub zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013, informacje te obejmują:

               a)

               tożsamość danej osoby;

               b)

               streszczenie odnośnych faktów i zagrożeń zidentyfikowanych poprzez dochodzenie. Streszczenie musi być wystarczające w celu umożliwienia skutecznego wysłuchania osoby na mocy art. 16 niniejszej decyzji;

               c)

               informacje o wszelkich zalecanych specjalnych środkach służących zachowaniu poufności, szczególnie w sprawach wiążących się z zastosowaniem środków dochodzeniowych należących do zakresu kompetencji krajowych organów sądowych lub, w przypadku dochodzeń zewnętrznych, do zakresu kompetencji organów krajowych, zgodnie z przepisami krajowymi mającymi zastosowanie do dochodzeń.

         SEKCJA 3

      POSTANOWIENIA PROCEDURALNE W CELU REJESTRACJI OSTRZEŻENIA

   Artykuł 14
   Uprzednie zasięgnięcie opinii służb centralnych na temat ostrzeżeń dotyczących weryfikacji
   Przed podjęciem decyzji o wnioskowanie o rejestrację ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji na podstawie informacji przekazanych przez OLAF zgodnie z art. 7 ust. 6 i art. 11 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 właściwy urzędnik zatwierdzający zasięga opinii Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu (centralna służba finansowa) oraz, w stosownych przypadkach, służby prawnej, w ścisłej współpracy z OLAF-em zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013.
   Artykuł 15
   Ocena ostrzeżeń dotyczących wykluczenia przez służby centralne
   Przed złożeniem wniosku o ostrzeżenie dotyczące wykluczenia w przypadkach, o których mowa w art. 106 ust. 1 lit. b), c) i e) oraz art. 109 ust. 1, zaproponowanego przez właściwego urzędnika zatwierdzającego i o jego odpowiedni okres obowiązywania, scentralizowana ocena jest przeprowadzana przez Dyrekcję Generalną ds. Budżetu i służbę prawną. W przypadku gdy ostrzeżenie dotyczące wykluczenia zaproponowane przez właściwego urzędnika zatwierdzającego opiera się na informacjach przekazanych przez OLAF, ocena ta powinna zostać dokonana w ścisłej współpracy z OLAF-em.
   Artykuł 16
   Prawo do bycia wysłuchanym
   1.   Rejestracja ostrzeżeń podlega następującym zasadom:

               a)

               w każdym przypadku gdy właściwy urzędnik zatwierdzający przewiduje wnioskowanie o rejestrację ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia lub przewiduje podjęcie jakichkolwiek działań, które mogą negatywnie wpłynąć na prawa osoby, której dotyczą, musi najpierw umożliwić zainteresowanej osobie możliwość wyrażenia swojego stanowiska na piśmie. Właściwy urzędnik zatwierdzający wyznacza danej osobie termin co najmniej 14 dni kalendarzowych na wyrażenie opinii. Jednocześnie właściwy urzędnik zatwierdzający powiadamia daną osobę, że w przypadku braku odpowiedzi ostrzeżenie zostanie zarejestrowane.
               Stosownie do potrzeb, właściwy urzędnik zatwierdzający udziela osobie możliwości wyrażenia swoich poglądów na podstawie informacji przekazanych przez OLAF;

               b)

               jeżeli dana osoba zgłosi uwagi, które nie zmieniają oceny właściwego urzędnika zatwierdzającego, ten ostatni zwróci się do księgowego o aktywację ostrzeżenia.
               Jeżeli dana osoba zgłosi uwagi, które uwidocznią, że w ocenie właściwego urzędnika zatwierdzającego ostrzeżenie jest nieproporcjonalne lub niepotrzebne, wówczas ostrzeżenie nie zostanie aktywowane, a osoba zostanie odpowiednio powiadomiona.
               Księgowy potwierdzi rejestrację ostrzeżenia w SWO właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu stosownie do przypadku;

               c)

               właściwy urzędnik zatwierdzający powiadomi daną osobę o aktywacji systemu ostrzegania i o czasie jego trwania. Zawiadomienie nie jest jednak konieczne, jeżeli dana osoba nie odpowiedziała na wezwanie do przedstawienia uwag na piśmie.

         2.   Właściwy urzędnik zatwierdzający może wystąpić o rejestrację ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia w przypadkach, o których mowa w art. 106 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 w oczekiwaniu na decyzję o okresie obowiązywania wykluczenia, zanim dana osoba będzie miała możliwość wyrażenia swojej opinii. Właściwy urzędnik zatwierdzający daje danej osobie możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat czasu trwania wykluczenia.
   3.   Właściwy urzędnik zatwierdzający może wystąpić o rejestrację ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia w sytuacjach, o których mowa w art. 106 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, zanim dana osoba będzie miała możliwość wyrażenia swojej opinii, jeżeli posiada oficjalny dokument ustalający jej sytuację. Właściwy urzędnik zatwierdzający powiadomi daną osobę o rejestracji ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia.
   4.   Właściwy urzędnik zatwierdzający może, w drodze wyjątku, odroczyć możliwość przedstawienia uwag na piśmie przed złożeniem wniosku o rejestrację ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia lub przed podjęciem jakiegokolwiek działania, które może negatywnie wpłynąć na prawa osoby, której dotyczą, pod warunkiem że istnieją ważne przyczyny prawne do zachowania poufności dochodzenia lub krajowych postępowań sądowych, przy jednoczesnym postępowaniu dotyczącym rejestracji ostrzeżenia.
   5.   W przypadku gdy OLAF informuje właściwego urzędnika zatwierdzającego zgodnie z art. 13, musi wskazać, czy należy utrzymać poufność dochodzenia lub postępowania sądowego na szczeblu krajowym i czy możliwość przedstawienia swojej opinii udzielona zainteresowanej osobie musi zostać odroczona.
   6.   Osoba ta musi mieć możliwość wyrażenia swojej opinii jak najszybciej po ustaniu powodów do ochrony dochodzenia lub postępowania krajowego.
   Artykuł 17
   Ochrona danych oraz prawa osób, których dane dotyczą
   1.   Właściwy urzędnik zatwierdzający powiadamia osoby, których dane dotyczą, że ich dane mogą zostać zamieszczone w SWO, oraz podmioty, którym dane te mogą zostać przekazane. Te ogólne informacje są przekazywane w formie pisemnej, w szczególności w zaproszeniach do składania ofert, zaproszeniach do składania wniosków, konkursach, a w razie braku zaproszenia, przed udzieleniem zamówień lub dotacji.
   2.   Właściwy urzędnik zatwierdzający, który składa wniosek o zarejestrowanie ostrzeżenia, jest odpowiedzialny za kontakt z osobą, której dane wprowadzono do SWO. Odpowiada on na wnioski od osoby zainteresowanej w celu sprostowania nieprawidłowych lub niekompletnych danych osobowych oraz na wszelkie inne wnioski lub pytania tej osoby.
   3.   Dana osoba może również zażądać na piśmie informacji od księgowego o tym, czy jest ona zarejestrowana w SWO.
   Księgowy przedstawia te informacje, chyba że właściwy urzędnik zatwierdzający, w stosownych przypadkach, w porozumieniu z OLAF-em uzna, że ograniczenia art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 mają zastosowanie.
   4.   Ostrzeżenia usunięte nie są widoczne dla użytkowników SWO, a dostęp do tych ostrzeżeń można uzyskać jedynie na potrzeby kontroli lub dochodzenia.
   Natomiast dane osobowe zawarte w ostrzeżeniach odnoszących się do osób fizycznych pozostają dostępne w tych celach jedynie przez okres pięciu lat od czasu usunięcia ostrzeżenia.
   Artykuł 18
   Przegląd ostrzeżenia
   Jeżeli osoba, na rzecz której zarejestrowano ostrzeżenie w SWO, dostarcza nowe informacje wskazujące na to, że podstawy rejestracji już nie istnieją, właściwy urzędnik zatwierdzający występuje o usunięcie ostrzeżenia.
   Osoba, w odniesieniu do której ostrzeżenie dotyczące wykluczenia jest zarejestrowane w EWS, może złożyć skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz zwrócić się o przeprowadzenie kontroli sądowej.
   SEKCJA 4

      KONSEKWENCJE OSTRZEŻENIA

   Artykuł 19
   Przepisy ogólne określające konsekwencje
   1.   Właściwy urzędnik zatwierdzający musi zwracać się po wszelkie istotne informacje do osoby do kontaktu w sprawie danego ostrzeżenia, aby móc podjąć decyzję co do skutków określonych w niniejszej sekcji.
   2.   W przypadku gdy na podstawie informacji przekazanych przez OLAF właściwy urzędnik zatwierdzający wnioskuje o rejestrację ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji zgodnie z art. 11, właściwy urzędnik zatwierdzający stosuje procedury określone w art. 14 lub 15 niniejszej decyzji i podejmuje decyzję w sprawie konsekwencji w ścisłej współpracy z OLAF-em i zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013.
   3.   Przy podejmowaniu decyzji w sprawie konsekwencji właściwy urzędnik zatwierdzający bierze pod uwagę następujące kryteria dotyczące wszystkich ostrzeżeń:

               a)

               zagrożenia dla interesów finansowych Unii i jej wizerunku;

               b)

               kwotę i czas trwania zobowiązania prawnego;

               c)

               pilność wykonania zobowiązania prawnego;

               d)

               charakter stanu faktycznego;

               e)

               wagę stanu faktycznego; oraz

               f)

               możliwe konsekwencje wykonania zobowiązania prawnego.

         W odniesieniu do ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia właściwy urzędnik zatwierdzający bierze także pod uwagę charakter i wagę podstawy wykluczenia, a także konieczność zapewnienia ciągłości funkcjonowania służby.
   4.   Właściwy urzędnik zatwierdzający ma obowiązek, w każdym przypadku, uzasadniania swoich decyzji dotyczących konsekwencji w formie pisemnej.
   Artykuł 20
   Konsekwencje ostrzeżeń dotyczących weryfikacji
   1.   W przypadku procedur udzielania zamówień lub dotacji lub konkursów z nagrodami weryfikacja, o której mowa, może przebiegać w następujący sposób:

               a)

               właściwy urzędnik zatwierdzający może zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających zgodnie z procedurą przetargową lub procedurami przyznawania dotacji lub konkursu z nagrodami;

               b)

               w odniesieniu do procedury przyznawania dotacji analiza ryzyka odnosi się do zaliczkowania.

         2.   W przypadku zobowiązania prawnego weryfikacja, o której mowa, może przebiegać w następujący sposób:

               a)

               sprawdzenie, czy działanie jest zgodne ze zobowiązaniem prawnym, w tym przestrzeganiem terminów i treścią rezultatów;

               b)

               w odniesieniu do aktualnych dotacji, weryfikacja kwalifikowalności kosztów przed dokonaniem płatności lub wyników audytu lub kontroli na miejscu.

         Artykuł 21
   Prawo do bycia wysłuchanym po ostrzeżeniu dotyczącym weryfikacji
   Procedura określona w art. 15 niniejszej decyzji oraz prawo do bycia wysłuchanym określone w art. 16 niniejszej decyzji stosuje się również w przypadku, gdy w wyniku kontroli właściwy urzędnik działający zgodnie z ostrzeżeniem dotyczącym weryfikacji przewiduje podejmowanie wszelkich działań, które mogłyby negatywnie wpłynąć na prawa osoby objętej dochodzeniem.
   Artykuł 22
   Konsekwencje ostrzeżeń dotyczących wykluczenia dla procedur i zamówień prawnych
   1.   W przypadku procedur udzielania zamówień lub dotacji lub konkursów z nagrodami właściwy urzędnik zatwierdzający wyklucza osobę objętą ostrzeżeniem dotyczącym wykluczenia z udziału w procedurach udzielania zamówień i dotacji, chyba że warunki określone w art. 106 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 są spełnione, gdy osoba posiada pozycję monopolistyczną.
   2.   W przypadku istniejących zobowiązań prawnych właściwy urzędnik zatwierdzający podejmuje decyzję w sprawie konsekwencji, w tym którekolwiek z następujących działań:

               a)

               realizację wykonania zamówienia lub dotacji oraz przeprowadzenie wszelkich stosownych weryfikacji;

               b)

               zawieszenie terminu płatności zgodnie z art. 92 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

               c)

               zawieszenie płatności zgodnie z art. 208 w rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012;

               d)

               zawieszenie wykonania zamówienia lub dotacji zgodnie z art. 116 i art. 135 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012;

               e)

               zakończenie obowiązywania zobowiązania prawnego, jeżeli przepisy dotyczące tego zobowiązania przewidują wygaśnięcie na podstawie informacji, w odniesieniu do których zarejestrowano ostrzeżenie.

         3.   Jeżeli dana osoba jest podwykonawcą, właściwy urzędnik zatwierdzający może zażądać od oferenta, kandydata lub wykonawcy zastąpienia podwykonawcy.
   Artykuł 23
   Konsekwencje ostrzeżeń dotyczących wykluczenia dla transakcji budżetowych
   1.   W przypadku ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia, tam gdzie to stosowne, właściwy urzędnik zatwierdzający potwierdza w systemie rachunkowości, że płatności powinny być dokonywane mimo istnienia ostrzeżenia.
   2.   W przypadku gdy ostrzeżenie dotyczące wykluczenia jest zarejestrowane, nie należy zaciągać żadnych indywidualnych zobowiązań budżetowych ani rejestrować indywidualnych zobowiązań prawnych na kontach budżetowych na podstawie zobowiązań globalnych, ani zaciągać zobowiązań prawnych na podstawie zobowiązań tymczasowych, z wyjątkiem przypadków, gdy dana osoba posiada pozycję monopolistyczną na warunkach określonych w art. 106 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
   SEKCJA 5

      PRZEPISY KOŃCOWE

   Artykuł 24
   Uchylenie
   Uchyla się decyzję 2008/969/WE, Euratom w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych.
   Artykuł 25
   Przepisy przejściowe
   1.   Ostrzeżenia dotyczące wykluczenia zarejestrowane na mocy decyzji 2008/969/WE, Euratom pozostają aktywne aż do końca ich obowiązywania zgodnie z tą decyzją.
   2.   Ostrzeżenia W1, W2 i W3b zarejestrowane na mocy decyzji 2008/969/WE, Euratom uznaje się za ostrzeżenia dotyczące weryfikacji na mocy niniejszej decyzji.
   3.   Ostrzeżenia W3a i W4 pozostają zarejestrowane do dnia 1 lipca 2015 r. na warunkach określonych w decyzji 2008/969/WE, Euratom. W odniesieniu do zastosowania sekcji 4 niniejszej decyzji ostrzeżenia W3a i W4 uważane są za ostrzeżenia dotyczące weryfikacji na mocy niniejszej decyzji. Decyzję 2008/969/WE, Euratom nadal stosuje się do ostrzeżeń W5b do dnia 1 lipca 2015 r.
   Artykuł 26
   Publikacja
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 listopada 2014 r.

            W imieniu Komisji

         Kristalina GEORGIEVA

            Wiceprzewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78 z 19.3.2008, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1.

      (4)  Decyzja Komisji C(2014)2784 z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie przepisów wewnętrznych dotyczących wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej (sekcja dotycząca Komisji Europejskiej) na użytek służb Komisji.

      (5)  Dz.U. L 344 z 20.12.2008, s. 12.

      (6)  Dz.U. L 344 z 20.12.2008, s. 125.

      (7)  COM(2014) 358 z 18.6.2014.

      (8)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

      (9)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1).

      (10)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 1302/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie centralnej bazy danych o wykluczeniach (Dz.U. L 344 z 20.12.2008, s. 12).

      ZAŁĄCZNIK

         STANDARDOWY FORMULARZ

         Wniosek o wprowadzanie danych do systemu wczesnego ostrzegania (SWO) lub do centralnej bazy danych o wykluczeniach (CED), zmianę tych danych lub ich usunięcie, do przekazania księgowemu przez właściwego urzędnika zatwierdzającego

         Uwaga: jeden wniosek na jedno ostrzeżenie

      Dotyczy: wniosku o [zarejestrowanie/usunięcie/zmianę] ostrzeżenia w [SWO/CED]
      Imię i nazwisko urzędnika:
      Imię i nazwisko osoby do kontaktu ws. ostrzeżenia:
      Wniosek o

                  ☐

                  zarejestrowanie ostrzeżenia

                  ☐

                  usunięcie ostrzeżenia (1), o którego zamieszczenie wystąpiono w nocie Ares [xx] z dnia …

                  ☐

                  zmianę ostrzeżenia (2) (w tym odnowienie już zarejestrowanego ostrzeżenia), o którego wprowadzenie wnioskowano w nocie Ares [xx] z dnia …

            w odniesieniu do następującej osoby:
      Nazwa podmiotu (a w przypadku osoby fizycznej imię i nazwisko):
      Forma prawna (w przypadku osób prawnych):
      Nazwisko i imię osoby upoważnionej (osób upoważnionych) do reprezentowania danej osoby prawnej:
      Adres (w przypadku osoby prawnej adres siedziby głównej): ulica/nr/kod pocztowy/miejscowość/kraj

         Informacje związane z aktami dotyczącymi osób prawnych (LEF):

                  ☐

                  Podmiot ten figuruje już w LEF pod następującym kodem (następującymi kodami): 6

                  ☐

                  Wniosek o zatwierdzenie tego podmiotu w LEF został już złożony.

            Załączam wydruk ekranu ABAC, który przedstawia złożony wniosek opatrzony następującym kodem (w standardowym przypadku zaczynającym się od liter „ABC”): Załączono dokument potwierdzający dla zatwierdzenia wniosku.

                  ☐

                  Wniosek dotyczy podmiotu, który nie figuruje w LEF, a informacje na temat tego podmiotu uzyskano od instytucji wykonawczej lub organu wykonawczego zgodnie z art. 108 ust. 2 i 3 rozporządzenia finansowego (w załączeniu).

                  1)

                  Wnioskuję o wprowadzenie następującego ostrzeżenia:

                              ☐

                                 ostrzeżenie dotyczące weryfikacji z następujących przyczyn:

                              Jeżeli jest to wymagane, proszę podać odniesienie do konsultacji z DG BUDG oraz, w stosownych przypadkach, Służby Prawnej:

                              ☐

                                 wykluczenie na mocy rozporządzenia finansowego (RF)

                                          ☐

                                             Artykuł 106 ust. 1 lit. a) RF

                                          ☐

                                             Artykuł 106 ust. 1 lit. b) RF

                                    Proszę podać nazwę sądu, który wydał wyrok prawomocny:
                              Proszę podać datę wydania wyroku prawomocnego: DD/MM/RRRR

                              Proszę podać odniesienie do opinii SP i DG BUDG:
                              Proszę podać odniesienie do procedury kontradyktoryjności:

                              ☐

                                 Artykuł 106 ust. 1 lit. c) RF

                              Proszę podać odniesienie do opinii SP i DG BUDG:
                              Proszę podać odniesienie do procedury kontradyktoryjności:

                              ☐

                                 Artykuł 106 ust. 1 lit. d) RF

                              Proszę podać odniesienie do procedury kontradyktoryjności:

                              ☐

                                 Artykuł 106 ust. 1 lit. e) RF

                              Proszę podać odniesienie do opinii SP i DG BUDG:
                              Proszę podać odniesienie do procedury kontradyktoryjności:
                              Proszę podać nazwę sądu, który wydał wyrok prawomocny:
                              Proszę podać datę wydania wyroku prawomocnego: DD/MM/RRRR

                  ☐

                  Artykuł 106 ust. 1 lit. f) RF (Kary art. 109 ust. 1 RF)
                  Proszę podać odniesienie do opinii SP i DG BUDG:
                  Proszę podać odniesienie do procedury kontradyktoryjności i odniesienie do decyzji AOR oraz datę:

                  2)

                  Opis przyczyn złożenia wniosku dotyczącego ostrzeżenia
                   (3)
                  :

                  3)

                  Okres obowiązywania rejestracji
                   (4)
                  :

            Oświadczam, że podane informacje zostały zgromadzone i przekazane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącym ochrony danych osobowych.

         [Podpis osoby upoważnionej do złożenia wniosku o wprowadzenie, usunięcie lub zmianę ostrzeżenia]

      Kopia:

         (1)  Należy pominąć punkty 1–4.

         (2)  Należy wypełnić wszystkie punkty, nie tylko ten, którego dotyczy wniosek o zmianę.

         (3)  W przypadku gdy z uwagi na wymogi poufności nie można zamieścić opisu, proszę wpisać: „informacja niejawna”.

         (4)  Okres obowiązywania wykluczenia na mocy art. 106 ust. 1 lit. b), c), e) i f) rozporządzenia finansowego musi zostać określony przez właściwego urzędnika zatwierdzającego w rozumieniu art. 2 decyzji w sprawie systemu wczesnego ostrzegania. Okres obowiązywania wykluczenia na mocy art. 106 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia finansowego rejestruje się na okres nie dłuższy niż 5 lat.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/470 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/011 BE/Saint-Gobain Sekurit z Belgii)

text:
               20.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 76/56

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/470
   z dnia 11 marca 2015 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/011 BE/Saint-Gobain Sekurit z Belgii)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (1), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (2), w szczególności jego pkt 13,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

               (2)

               Środki z EFG nie mogą przekroczyć maksymalnej rocznej kwoty 150 mln EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020. (3).

               (3)

               W dniu 19 grudnia 2013 r. Belgia złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Saint-Gobain Sekurit Benelux SA, uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 4 lipca 2014 r. Wniosek ten jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 1 339 928 EUR.

               (4)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Belgię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2015 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 339 928 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 11 marca 2015 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         Z. KALNIŅA-LUKAŠEVICA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.


title: Decyzja Rady z dnia 19 listopada 1990 r. w sprawie zawarcia Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju

text:
Ważna informacja prawna

|

31990D0674

Dziennik Urzędowy L 372 , 31/12/1990 P. 0001 - 0002 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 11 Tom 16 P. 0135  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 11 Tom 16 P. 0135

		Decyzja Radyz dnia 19 listopada 1990 r.w sprawie zawarcia Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju(90/674/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 235,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:narody Europy Środkowej i Wschodniej mają silne historyczne więzi z narodami Wspólnoty; więzi te są umacniane umowami o współpracy i wymianie handlowej;kraje Europy Środkowej i Wschodniej są zobowiązane do przestrzegania fundamentalnych zasad wielopartyjnej demokracji, rządów prawa i poszanowania praw człowieka; kraje te są gotowe wprowadzić reformy zmierzające do przekształcenia swojej gospodarki w rynkową;reformy gospodarcze wniosą znaczny wkład w energiczny rozwój stosunków gospodarczych pomiędzy tymi państwami a Wspólnotą; to z kolei przyczyni się do wsparcia harmonijnego rozwoju działalności gospodarczej w obrębie Wspólnoty;przekształcenie gospodarki w rynkową będzie wymagało znacznych inwestycji, głównie w sektorze prywatnym, lecz także w sektorze publicznym; utworzenie specjalnego banku mogłoby dopomóc w dostarczeniu środków finansowych niezbędnych do takich inwestycji;40 krajów, łącznie z Europejską Wspólnotą Gospodarczą oraz Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, wyraziło zamiar członkostwa w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju, który jest bankiem o zasadniczo europejskim charakterze i międzynarodowym składzie; w tym celu kraje te ustanowiły Umowę;zawarcie Umowy przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą jest niezbędne do osiągnięcia celów Wspólnoty w zakresie zewnętrznych stosunków gospodarczych; dla przyjęcia niniejszej decyzji Traktat nie przewiduje kompetencji innych niż wymienione w art. 235,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Umowa ustanawiająca Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju zostaje zatwierdzona w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Prezes oraz zastępca prezesa Banku, którzy reprezentują Wspólnotę na mocy art. 23 ust. 1 Umowy są mianowani przez Komisję.Artykuł 31. Komisja wyznacza w imieniu Wspólnoty instytucję pełniącą funkcję depozytariusza na mocy art. 34 ust. 1 Umowy.2. Komisja jest organem urzędowym, z którym Bank porozumiewa się zgodnie z art. 34 ust. 2 Umowy.Artykuł 4Przewodniczący Rady składa, w imieniu Wspólnoty, dokument zatwierdzenia w sposób przewidziany w art. 61 Umowy.Artykuł 5Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].Sporządzono w Brukseli, dnia 19 listopada 1990 r.W imieniu RadyG. CarliPrzewodniczący[1] Dz.U. C 284 z 12.11.1990.[2] Data wejścia w życie Umowy zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.--------------------------------------------------


title: 2014/735/UE: Decyzja Rady z dnia 9 października 2014 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia Protokołu 3 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

text:
               23.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/97

         DECYZJA RADY
   z dnia 9 października 2014 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia Protokołu 3 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

      (2014/735/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół 3 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (1) (zwanego dalej „Układem”) dotyczy definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej („Protokół 3”).

               (2)

               Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (2) (zwana dalej „Konwencją”) ustanawia przepisy dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami. Czarnogóra i inni uczestnicy procesu stabilizacji i stowarzyszenia z Bałkanów Zachodnich zostali zaproszeni do przystąpienia do systemu paneuropejskiej diagonalnej kumulacji pochodzenia w ramach agendy z Salonik, zatwierdzonej przez Radę Europejską w czerwcu 2003 r. Zostali oni zaproszeni do przystąpienia do Konwencji decyzją eurośródziemnomorskiej konferencji ministerialnej z października 2007 r.

               (3)

               Unia i Czarnogóra podpisały Konwencję dnia 15 czerwca 2011 r.

               (4)

               Unia i Czarnogóra złożyły swoje instrumenty przyjęcia u depozytariusza Konwencji odpowiednio dnia 26 marca 2012 r. i dnia 2 lipca 2012 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 Konwencji, weszła ona w życie w odniesieniu do Unii i Czarnogóry odpowiednio dnia 1 maja 2012 r. i dnia 1 września 2012 r.

               (5)

               Art. 6 Konwencji przewiduje, że każda z umawiających się stron podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego stosowania Konwencji. W tym celu Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowiona na mocy Układu powinna przyjąć decyzję o zastąpieniu Protokołu 3 nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Konwencji.

               (6)

               Stanowisko Unii w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia powinno być zatem oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii w ramach Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia Protokołu 3 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej nowym protokołem, który w odniesieniu do reguł pochodzenia odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia, opiera się na projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Przedstawiciele Unii w Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia mogą bez kolejnej decyzji Rady uzgodnić niewielkie zmiany w projekcie decyzji Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia.
   Artykuł 2
   Decyzja Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 października 2014 r.

            W imieniu Rady

         A. ALFANO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 108 z 29.4.2010, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

      PROJEKT
      DECYZJA RADY STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE-CZARNOGÓRA NR …
      z dnia
      w sprawie zastąpienia Protokołu 3 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej
      RADA STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA UE-CZARNOGÓRA,
      uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, podpisany w Luksemburgu dnia 15 października 2007 r. (1), w szczególności jego art. 44,
      uwzględniając Protokół 3 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 44 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (zwanego dalej „Układem”) odwołuje się do Protokołu 3 w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej (zwanego dalej „Protokołem 3”), który ustanawia reguły pochodzenia i przewiduje kumulację pochodzenia pomiędzy Unią, Czarnogórą, Turcją i jakimkolwiek innym krajem lub terytorium uczestniczącym w unijnym procesie stabilizacji i stowarzyszenia.

                  (2)

                  Art. 39 Protokołu 3 stanowi, że Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia ustanowiona na mocy art. 119 Układu może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian do postanowień tego protokołu.

                  (3)

                  Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (2) (zwana dalej „Konwencją”) ma na celu zastąpienie protokołów w sprawie reguł pochodzenia obowiązujących obecnie w państwach strefy paneurośródziemnomorskiej jednym aktem prawnym. Czarnogóra i inni uczestnicy procesu stabilizacji i stowarzyszenia z Bałkanów Zachodnich zostali zaproszeni do przystąpienia do systemu paneuropejskiej diagonalnej kumulacji pochodzenia w ramach agendy z Salonik, zatwierdzonej przez Radę Europejską w czerwcu 2003 r. Zostali oni zaproszeni do przystąpienia do Konwencji decyzją eurośródziemnomorskiej konferencji ministerialnej z października 2007 r.

                  (4)

                  Unia i Czarnogóra podpisały Konwencję dnia 15 czerwca 2011 r.

                  (5)

                  Unia i Czarnogóra złożyły swe instrumenty przyjęcia u depozytariusza Konwencji odpowiednio dnia 26 marca 2012 r. i dnia 2 lipca 2012 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 Konwencji, weszła ona w życie w odniesieniu do Unii i Czarnogóry odpowiednio dnia 1 maja 2012 r. i dnia 1 września 2012 r.

                  (6)

                  Jeżeli przejście do Konwencji nie odbywa się jednocześnie w odniesieniu do wszystkich umawiających się stron w ramach obszaru kumulacji, nie powinno to prowadzić do mniej korzystnej sytuacji niż wcześniej w ramach Protokołu 3.

                  (7)

                  Protokół 3 powinien zatem zostać zastąpiony nowym protokołem zawierającym odwołanie do Konwencji,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      Protokół 3 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 2014 r.

         Sporządzono w

               W imieniu Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 108 z 29.4.2010, s. 3.

         (2)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

         ZAŁĄCZNIK
         Protokół 3
         w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej
         Artykuł 1
         Obowiązujące reguły pochodzenia
         Do celów wykonania niniejszego Układu stosuje się dodatek I i odpowiednie postanowienia dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (1) (zwanej dalej „Konwencją”).
         Wszystkie odniesienia do „odpowiedniej umowy” zawarte w dodatku I i w odpowiednich postanowieniach dodatku II do Konwencji interpretowane są jako odniesienia do niniejszego Układu.
         Artykuł 2
         Rozstrzyganie sporów
         Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 32 dodatku I do Konwencji, których nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji przekazuje się Radzie Stabilizacji i Stowarzyszenia.
         We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi kraju przywozu podlega prawodawstwu tego kraju.
         Artykuł 3
         Zmiany w protokole
         Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może zdecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego Protokołu.
         Artykuł 4
         Wystąpienie z Konwencji
         1.   Jeżeli Unia Europejska lub Czarnogóra zawiadomi na piśmie depozytariusza Konwencji o zamiarze wystąpienia z Konwencji zgodnie z jej art. 9, Unia Europejska i Czarnogóra niezwłocznie rozpoczną negocjacje w sprawie reguł pochodzenia w celu wdrożenia niniejszego Układu.
         2.   Do czasu wejścia w życie takich nowo wynegocjowanych reguł pochodzenia do niniejszego Układu nadal mają zastosowanie reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, w odpowiednich postanowieniach dodatku II do Konwencji, mające zastosowanie w momencie wystąpienia. Jednakże począwszy od momentu wystąpienia reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, w odpowiednich postanowieniach dodatku II do Konwencji interpretuje się w taki sposób, aby umożliwić dwustronną kumulację wyłącznie między Unią Europejską a Czarnogórą.
         Artykuł 5
         Postanowienia przejściowe — kumulacja
         1.   Niezależnie od art. 3 dodatku I do Konwencji przepisy dotyczące kumulacji przewidziane w art. 3 i 4 Protokołu 3 do niniejszego Układu, w brzmieniu przyjętym przez Unię Europejską i Czarnogórę w chwili zawarcia Układu (2), nadal mają zastosowanie między Stronami niniejszego Układu do czasu, gdy Konwencja stanie się obowiązująca dla wszystkich Umawiających się Stron Konwencji wymienionych w tych artykułach.
         2.   Niezależnie od art. 16 ust. 5 i art. 21 ust. 3 dodatku I do Konwencji, w przypadku gdy kumulacja obejmuje tylko państwa EFTA, Wyspy Owcze, Unię Europejską, Turcję i uczestników procesu stabilizacji i stowarzyszenia, dowodem pochodzenia może być świadectwo przewozowe EUR1 lub deklaracja pochodzenia.

            (1)  Dz.U. L 54 z 26.2.2013, s. 4.

            (2)  Dz.U. L 108 z 29.4.2010, s. 3.


title: 2004/793/WE: Decyzja Rady z dnia 15 listopada 2004 r. w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Porozumienia z Cotonou

text:
               25.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 349/17

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 listopada 2004 r.
   w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Republiką Togijską na mocy art. 96 Porozumienia z Cotonou
   (2004/793/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając Porozumienie o partnerstwie AKP–WE podpisane w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (1), („Porozumienie z Cotonou”), w szczególności jej art. 96,
   uwzględniając porozumienie wewnętrzne dotyczące środków, jakie należy przedsięwziąć i procedur, według których należy postępować w zastosowaniu Porozumienia o partnerstwie AKP–WE (2), w szczególności jego art. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Istotne postanowienia Porozumienia z Cotonou ujęte w art. 9 zostały pogwałcone przez rząd Republiki Togijskiej.

               (2)

               Zgodnie z art. 96 Porozumienia z Cotonou 14 kwietnia 2004 r. podjęto konsultacje z krajami AKP i Republiką Togijską, przy których okazji władze Togo podjęły specjalne zobowiązania mające rozwiązać problemy przedstawione przez Unię Europejską i mające wprowadzić w życie te zobowiązania podczas trzymiesięcznego okresu gruntownych rozmów.

               (3)

               Po upływie tego okresu wydaje się, że niektóre wyżej wspomniane zobowiązania dały początek konkretnym inicjatywom; niemniej jednak pozostają jeszcze do wdrożenia środki najbardziej istotne w stosunku do zasadniczych elementów Porozumienia z Cotonou,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Konsultacje wszczęte z Republiką Togijską zgodnie z art. 96 ust. 2 lit. a) Porozumienia z Cotonou są zakończone.
   Artykuł 2
   Środki wyszczególnione w projekcie pisma zamieszczonego w Załączniku przyjęte są na mocy właściwych środków przewidzianych w art. 96 ust. 2 lit. c) Porozumienia z Cotonou.
   Artykuł 3
   Decyzja dotycząca wystosowania do rządu togijskiego pisma Rady i Komisji z dnia 14 grudnia 1998 r. zostaje uchylona.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia. Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Decyzja jest ważna dwadzieścia cztery miesiące począwszy od daty jej przyjęcia przez Radę. Będzie ona poddawana przeglądowi co najmniej co trzy miesiące.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2004 r.

            W imieniu Rady

         M. VAN DER HOEVEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3.

      (2)  Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 376.

      ZAŁĄCZNIK
      DO WIADOMOŚCI PREMIERA, SZEFA RZĄDU REPUBLIKI TOGIJSKIEJ
      Szanowny Panie Premierze,
      Unia Europejska przywiązuje duże znaczenie do postanowień art. 9 Porozumienia z Cotonou. Poszanowanie praw człowieka i zasady demokracji i państwa prawnego, na których opiera się partnerstwo AKP–UE, stanowią zasadnicze elementy tego porozumienia, a zatem również podstawę naszych stosunków.
      Unia uznała, iż obecna sytuacja polityczna w Togo charakteryzuje się zastojem oraz że deficyt demokracji i słabe poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności nadal stanowią pogwałcenie istotnych postanowień ujętych w art. 9 Porozumienia.
      W świetle tego artykułu i sytuacji politycznego zastoju w Togo, w dniu 30 marca 2004 r. Unia podjęła decyzję o podjęciu konsultacji na mocy art. 96 Porozumienia celem dogłębnego zbadania sytuacji i, w poszczególnych przypadkach, uzdrowienia jej.
      Konsultacje te odbyły się w Brukseli 14 kwietnia 2004 r. Przy tej okazji poruszono wiele zasadniczych kwestii i miał Pan sposobność przedstawić punkt widzenia władz togijskich oraz analizę sytuacji tych władz. Unia Europejska z zadowoleniem odnotowała fakt, że strona togijska podjęła pewne zobowiązania i wskazała pozytywne elementy dla utrwalenia demokratycznej tendencji i zasad państwa prawa w kraju.
      Uzgodniono również, że gruntowne rozmowy dotyczące różnych kwestii poruszonych we wstępnym okresie trzech miesięcy będą odbywały się w Togo oraz że pod koniec tego okresu dokonana zostanie ocena stanu faktycznego.
      Te prowadzone regularnie gruntowne rozmowy opierają się na wykazie środków, jakie należy przedsięwziąć w celu realizacji uzgodnionych zobowiązań.
      Z tego zestawienia wynika, że władze togijskie podjęły godne uwagi inicjatywy. Odnotowano zwłaszcza, że:

                  —

                  władze zorganizowały spotkania informacyjne z prefektami i siłami porządkowymi celem uwrażliwienia na różne aspekty praw człowieka i podstawowych wolności. Władze rozprowadziły materiały instruktażowe i pisma okólne przypominające o istniejących dyrektywach i przepisach. Zdołano odnotować kilka pozytywnych rezultatów potwierdzonych przez opozycję,

                  —

                  władze poinstruowały sędziów, by wszystkie tymczasowo aresztowane osoby, w których przypadku zamknięto śledztwo, zostały osądzone w najbliższym czasie. To wezwanie do przyspieszenia pozwoliło na przygotowanie w 214 przypadkach postępowań sądowych, w tym pewnej liczby spraw dotyczących więźniów uznanych za politycznych. Rząd zagwarantował adwokatom dostęp do klientów w okresie dochodzenia przygotowawczego. W sierpniu wskutek złagodzenia kary oraz zwolnienia tymczasowego, zwolniono blisko 500 więźniów,

                  —

                  dostęp do mediów państwowych, do niedawna zarezerwowany dla rządu i partii rządzącej, wyjąwszy czas kampanii wyborczej, został rozszerzony w ostatnich tygodniach o partie opozycyjne, mimo iż nie jest on jeszcze zrównoważony,

                  —

                  rząd zapoczątkował reformę Narodowej Komisji Praw Człowieka i Wysokiego Urzędu ds. Sektora Audiowizualnego i Komunikacji,

                  —

                  Zgromadzenie Narodowe przyjęło dnia 24 sierpnia nowy Kodeks Prasy,

                  —

                  przy wsparciu ze strony Programu Narodów Zjednoczonych na rzecz rozwoju przygotowano raport zawierający ocenę systemu sądowego,

                  —

                  rząd nadal prowadzi działania w dziedzinie decentralizacji i w tej kwestii przyjął ostatnio dokument polityczny,

                  —

                  pierwsze spotkanie z tradycyjną opozycją odbyło się 25 sierpnia, w celu ustanowienia przejrzystych ram strukturalnych narodowego dialogu.

            Nie ulega wątpliwości, że te inicjatywy przyczyniły się do umocnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Waszym kraju. Niemniej jednak mocno niepokoją pewne aspekty, w szczególności w zakresie odbudowy demokracji.
      W tym kontekście Unia Europejska w szczególności oczekuje podjęcia konkretnych niżej określonych środków, które będą zgodne ze zobowiązaniami umieszczonymi w Załączniku do Załącznika:

                  —

                  zdefiniowania przejrzystych ram strukturalnych narodowego dialogu zgodnego ze zobowiązaniem nr 1.1,

                  —

                  w związku z tym dialogiem – rewizji ram wyborczych gwarantujących przejrzysty i demokratyczny przebieg wyborów zgodnie ze zobowiązaniem nr 1.3,

                  —

                  zdefiniowania ram prawnych systemu finansowania partii politycznych zgodnie ze zobowiązaniem nr 1.4,

                  —

                  zorganizowania głosowania podczas wyborów legislacyjnych i lokalnych zgodnie ze zobowiązaniami nr 1.5 i 1.6,

                  —

                  dalszego przeprowadzania decentralizacji stosownie do zobowiązania nr 1.7,

                  —

                  dalszego podejmowania starań w zakresie uregulowania kwestii więźniów politycznych i, w poszczególnych przypadkach, ich uwolnienia, jak określono w zobowiązaniu nr 2.2,

                  —

                  rewizji mandatów i statutów Narodowej Komisji Praw Człowieka i Wysokiego Urzędu ds. Sektora Audiowizualnego i Komunikacji zgodnie ze zobowiązaniami nr 2.5 i 3.6,

                  —

                  dalszego przeprowadzania reformy sektora prawnego i sądowego zgodnie z zaleceniami diagnostycznego raportu sporządzonego przez PNUD.

            Unia Europejska przywiązuje również duże znaczenie do dalszego prowadzenia i wzmożenia już podjętych działań w ramach zobowiązań nr 1.2, 1.4, 2.1, 2.3, 2.4, 2.6, 3.2, 3.3, 3.4 i 3.5.
      W następstwie konsultacji, uznając zobowiązania zrealizowane na tym etapie i biorąc pod uwagę ważne działania, jakie należy jeszcze podjąć, postanowiono uchwalić odpowiednie niżej wymienione środki na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) Porozumienia z Cotonou:

                  1)

                  wdrażanie projektów finansowych na podstawie salda szóstego i siódmego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), mających na celu zaspokojenie potrzeb ludności, a także wspierających respektowanie istotnych postanowień Porozumienia z Cotonou, a mianowicie: poszanowanie praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa jest nadal kontynuowane. Ponadto zostanie wprowadzony narodowy program działań decentralizacyjnych w zakresie gospodarki środowiskiem, jak również Konwencja o wzajemnych zobowiązaniach na rzecz funduszy Stabex 1990–1994;

                  2)

                  wsparcie dla instytucji umożliwiające wdrażanie środków dotyczących wypełniania zobowiązań zawartych w ramach konsultacji może być udzielone na podstawie salda szóstego i siódmego EFR. Z tego tytułu Komisja przystąpi m.in. do uchwalenia decyzji o finansowaniu programu „czwartego powszechnego spisu ludności i warunków mieszkaniowych”;

                  3)

                  zawiadomienie o przyznaniu środków z tytułu dziewiątego EFR-u nastąpi, gdy tylko ramy wyborcze gwarantujące przejrzysty i demokratyczny przebieg wyborów, możliwe do zaakceptowania przez wszystkie partie oraz termin wyborów legislacyjnych zostaną ustalone. Od tego momentu rozpocznie się planowanie wykorzystania zasobów pieniężnych;

                  4)

                  według notyfikacji dziewiątego EFR-u wsparcie dla przygotowania wyborów będzie mogło zostać przydzielone, pod warunkiem że zostaną wypełnione wyżej określone warunki ram wyborczych;

                  5)

                  po przeprowadzeniu wolnych i prawidłowych wyborów legislacyjnych, współpraca z Unią Europejską zostanie ponownie w pełni wznowiona wraz z wejściem w życie dziewiątego EFR-u i Konwencji o wzajemnych zobowiązaniach na rzecz funduszy Stabex 1995–1999;

                  6)

                  wkłady odnośnie do projektów regionalnych zostaną rozpatrzone odrębnie;

                  7)

                  powyższe nie dotyczy działań o charakterze humanitarnym, współpracy handlowej i uprzywilejowań w dziedzinach związanych z handlem.

            Prezydencja Unii Europejskiej wspólnie z Komisją Europejską przeprowadzi okresowe przeglądy, o okresowości nieprzekraczającej sześciu miesięcy.
      Unia Europejska będzie przez okres dwudziestu czterech miesięcy bacznie śledzić rozwój sytuacji w Togo, a intensywny dialog polityczny z Waszym rządem zostanie podtrzymany w celu upewnienia się co do kierunku działań już podjętych w zakresie przywrócenia demokracji i państwa prawa, a także co do dalszych wzmożonych wysiłków w zakresie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.
      W przypadku przyspieszenia procesu wdrażania zobowiązań podjętych przez władze togijskie lub, przeciwnie, w przypadku przerwania tego procesu, Unia Europejska zastrzega sobie prawo do zmiany odpowiednich środków.
      Zechce Pan przyjąć, Panie Premierze, wyrazy naszego szacunku.

         Sporządzono w Brukseli, dnia 15 listopada 2004 r.

               W imieniu Komisji

               W imieniu Rady

         ZAŁĄCZNIK DO ZAŁĄCZNIKA
         LISTA ZOBOWIĄZAŃ PODJĘTYCH PRZEZ REPUBLIKĘ TOGIJSKĄ
         Rząd Republiki Togijskiej podjął następujące zobowiązania wobec Unii Europejskiej w ramach konsultacji prowadzonych w zastosowaniu art. 96 Porozumienia z Cotonou.
         Zobowiązanie nr 1.1:
         Bezzwłoczna zapowiedź otwartego i wiarygodnego wznowienia dialogu narodowego z tradycjonalistyczną opozycją i ludnością cywilną w przejrzystych ramach strukturalnych w celu zapewnienia pełnego poszanowania zasad demokracji.
         Zobowiązanie nr 1.2:
         Zobowiązanie bezzwłocznego zagwarantowania swobodnego działania wszelkich partii politycznych, niezagrożonego żadnymi aktami nękania, zastraszania lub cenzury.
         Zobowiązanie nr 1.3:
         Zobowiązanie przystąpienia w terminie sześciu miesięcy zgodnie z Umową ramową z Lomé do rewizji ram wyborczych gwarantujących przejrzysty i demokratyczny przebieg wyborów, do zaakceptowania przez wszystkie partie.
         Zobowiązanie nr 1.4:
         Zobowiązanie zagwarantowania wszystkim ugrupowaniom politycznym równego dostępu do publicznych mediów i ustanowienia wyważonego systemu dostępu do państwowych funduszy przeznaczonych na finansowanie partii politycznych.
         Zobowiązanie nr 1.5:
         Zobowiązanie zorganizowania możliwie najszybciej nowych wyborów legislacyjnych – w przejrzystych warunkach i z dopuszczeniem udziału obserwatorów międzynarodowych na wszystkich etapach procesu wyborczego – w ramach przewidzianych w wyżej wymienionym zobowiązaniu 1.3.
         Zobowiązanie nr 1.6:
         Zobowiązanie zorganizowania w terminie 12 miesięcy wyborów do władz lokalnych – w przejrzystych warunkach i z dopuszczeniem udziału obserwatorów na wszystkich etapach procesu wyborczego.
         Zobowiązanie nr 1.7:
         Zobowiązanie ustanowienia w terminie 12 miesięcy warunków koniecznych, by wybrane demokratycznie zgromadzenia gminne dysponowały mandatem i środkami koniecznymi do zapewnienia skutecznego działania administracji lokalnej, demokratycznie uznanej za wiarygodną.
         Zobowiązanie nr 2.1:
         Zobowiązanie zagwarantowania stałego niestosowania egzekucji pozasądowych, tortur i innych nieludzkich i poniżających aktów na terytorium Togo, a także odpowiedniego przeszkolenia kadr sił porządkowych i systemu sądowego.
         Zobowiązanie nr 2.2:
         Zobowiązanie uwolnienia wszystkich więźniów politycznych przetrzymywanych otwarcie z racji ich opozycyjnych poglądów politycznych, wyrażania krytycznych uwag pod adresem rządu lub z innych powodów nieuzasadniających zatrzymania. Lista uwięzionych, których dotyczy to zobowiązanie, powinna zostać sporządzona przy współpracy z jedną lub kilkoma organizacjami pozarządowymi uznanymi, kompetentnymi w tym zakresie i zaakceptowanymi przez wszystkie partie. To zobowiązanie powinno zostać wypełnione w terminie nieprzekraczającym sześciu tygodni.
         Zobowiązanie nr 2.3:
         Zobowiązanie przekazania prokuraturze w terminie trzech miesięcy wszystkich akt dotyczących osób tymczasowo aresztowanych lub tymczasowo pozostających na wolności, z zamiarem wyjaśnienia tych przypadków zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi.
         Zobowiązanie nr 2.4:
         Zobowiązanie, przed zakończeniem konsultacji, umożliwienia obrońcom, pozarządowym organizacjom humanitarnym i organizacjom praw człowieka wolnego dostępu, w towarzystwie wybranego przez nich lekarza, do uwięzionych, bez względu na miejsce pobytu tych ostatnich (więzienia, posterunki żandarmerii, policji itp.) dla stwierdzenia niestosowania tortur i innych nieludzkich praktyk.
         Zobowiązanie nr 2.5:
         Zobowiązanie dokonania w terminie dziewięciu miesięcy rewizji mandatu i statutu Komisji Narodowej Praw Człowieka w celu zagwarantowania rzeczywistej niezawisłości tej ostatniej względem władz administracyjnych.
         Zobowiązanie nr 2.6:
         Zobowiązanie ścigania, za pomocą środków prawnych lub dyscyplinarnych, prawdziwych sprawców pozasądowych egzekucji, aktów tortur i nieludzkiego, poniżającego traktowania. To zobowiązanie winno również obejmować nowelizację odpowiednich tekstów prawnych i normatywnych, w przypadkach, gdy jest to konieczne.
         Zobowiązanie nr 2.7:
         Zobowiązanie zapewnienia za pomocą odpowiednich środków, które zostaną określone później, bezstronnego i niezależnego od władzy wykonawczej funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Przed zakończeniem konsultacji oczekuje się diagnozy sytuacji, która umożliwi sporządzenie planu działania.
         Zobowiązanie nr 3.1:
         Zobowiązanie dokonania w terminie sześciu miesięcy rewizji kodeksu prasy i komunikacji, tak by osiągnąć stan rzeczy zgodny z międzynarodowymi kryteriami. W szczególności oczekuje się, aby kary więzienia za przestępstwa „zniesławienia i uwłaczania czci”, obecnie przewidziane w kodeksie prasy, zostały zniesione.
         Zobowiązanie nr 3.2:
         Zobowiązanie bezzwłocznego zagwarantowania mediom, organizacjom pozarządowym i społeczeństwu całkowitego zaniechania nękania, cenzury czy zastraszania.
         Zobowiązanie nr 3.3:
         Zobowiązanie bezzwłocznego zagwarantowania wszystkim uczestnikom sceny politycznej, społeczeństwu i każdemu obywatelowi prawa do wolności słowa, publicznego uczestnictwa w zgromadzeniach i pacyfistycznych manifestacjach na całym terytorium państwa, przy całkowitym zaniechaniu nękania, cenzury lub zastraszania.
         Zobowiązanie nr 3.4:
         Zobowiązanie zagwarantowania wszystkim uczestnikom sceny politycznej i społeczeństwu prawa do swobodnego poruszania się przynależnego im jako obywatelom i w ramach pełnienia funkcji politycznych lub reprezentowania społeczeństwa.
         Zobowiązanie nr 3.5:
         Zobowiązanie zagwarantowania każdemu obywatelowi przed zakończeniem konsultacji wolnego dostępu do informacji dostarczanych przez media, w tym do stron internetowych partii opozycyjnych, organizacji pozarządowych itp.
         Zobowiązanie nr 3.6:
         Zobowiązanie poddania rewizji w terminie 6 miesięcy mandatu i statutu Wysokiego Urzędu ds. Sektora Audiowizualnego i Komunikacji w celu zagwarantowania jego rzeczywistej niezależności względem władz administracyjnych i wszystkich sił politycznych.
         Zobowiązanie nr 4.1:
         Zobowiązanie dostarczenia instancjom Unii Europejskiej raportów w dniach 1 czerwca i 1 lipca 2004 r. odnośnie do postępu osiągniętego w różnych dziedzinach będących tematem rozmów i odnośnie do wykonania podjętych zobowiązań.
         Zobowiązanie nr 4.2:
         Gotowość uczestnictwa władz togijskich w rozmowach na miejscu i ułatwiania ewentualnych misji urzędników Komisji i prezydencji w Togo w ramach rozpoczętego dialogu.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/208 z dnia 15 lutego 2016 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/260 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka

text:
               16.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 39/47

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/208
   z dnia 15 lutego 2016 r.
   zmieniająca decyzję (WPZiB) 2015/260 przedłużającą mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 lipca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/440/WPZiB (1) w sprawie mianowania Stavrosa LAMBRINIDISA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) ds. Praw Człowieka.

               (2)

               W dniu 17 lutego 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/260 (2) przedłużającą mandat SPUE do dnia 28 lutego 2017 r.

               (3)

               W decyzji (WPZiB) 2015/260 SPUE ustanowiono finansową kwotę odniesienia mającą na celu objęcie okresu od dnia 1 marca 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r. Należy ustalić nową finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 28 lutego 2017 r.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/260,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 5 ust. 2 decyzji (WPZiB) 2015/260 otrzymuje brzmienie:

      „2.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 28 lutego 2017 r. wynosi 825 000 EUR.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2012/440/WPZiB z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka (Dz.U. L 200 z 27.7.2012, s. 21).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/260 z dnia 17 lutego 2015 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka (Dz.U. L 43 z 18.2.2015, s. 29).


title: 2013/273/UE: Decyzja Rady z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków z Malty i trzech zastępców członków z Malty

text:
               11.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 159/13

         DECYZJA RADY
   z dnia 6 czerwca 2013 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków z Malty i trzech zastępców członków z Malty
   (2013/273/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Malty,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Claudette ABELI BALDACCHINO, Michaela COHENA oraz Malcolma MIFSUDA. Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Doris BORG oraz Iana BORGA. Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolni się w związku z mianowaniem Paula FARRUGII na członka Komitetu Regionów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Peter BONELLO, Mayor of San Ġiljan,

                           —

                           Paul FARUGGIA, Mayor of Ħal Tarxien,

                           —

                           Marc SANT, Councillor, Ħal Lija Local Council;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           Jesmond AQUILINA, Deputy Mayor of Ħal Qormi,

                           —

                           Anthony MIFSUD, Councillor, Imtarfa Local Council,

                           —

                           Raymond TABONE, Councillor, San Pawl il-Baħar Local Council.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 6 czerwca 2013 r.

            W imieniu Rady

         A. SHATTER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: 2012/675/UE: Decyzja Rady z dnia 29 października 2012 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków i dwóch zastępców członków ze Zjednoczonego Królestwa

text:
               1.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 305/25

         DECYZJA RADY
   z dnia 29 października 2012 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków i dwóch zastępców członków ze Zjednoczonego Królestwa
   (2012/675/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Zjednoczonego Królestwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2009/1014/UE (1) i decyzję 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Jonathana BELLĄ, Iaina MALCOLMA i Irene OLDFATHER. Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów Teda BROCKLEBANKA i Nicola STEPHENA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., następujące osoby:

               a)

               na stanowiska członków:

                           —

                           Patricia FERGUSON MSP, Member of the Scottish Parliament,

                           —

                           Paul WATSON, Councillor,

                           —

                           Trevor CUMMINGS, Councillor;

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           Jim HUME MSP, Member of the Scottish Parliament,

                           —

                           Jamie McGRIGOR MSP, Member of the Scottish Parliament.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 października 2012 r.

            W imieniu Rady

         E. FLOURENTZOU

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/608 z dnia 18 kwietnia 2016 r. dotycząca przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej

text:
               20.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 104/18

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/608
   z dnia 18 kwietnia 2016 r.
   dotycząca przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 marca 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/363 (1) dotyczącą przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, która to decyzja przedłuża na okres kolejnych 24 miesięcy ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt na terytorium państw członkowskich wymienionych we wspólnym stanowisku 2002/400/WPZiB (2).

               (2)

               Na podstawie oceny stosowania wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB Rada uznaje, że celowe jest przedłużenie ważności tych zezwoleń na okres kolejnych 24 miesięcy,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Państwa członkowskie, o których mowa w art. 2 wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB, przedłużają ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt udzielonych zgodnie z art. 3 tego wspólnego stanowiska na okres kolejnych 24 miesięcy, począwszy od dnia 31 stycznia 2016 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 18 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/363 z dnia 5 marca 2015 r. dotycząca przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej (Dz.U. L 62 z 6.3.2015, s. 24).

      (2)  Wspólne stanowisko Rady 2002/400/WPZiB z dnia 21 maja 2002 r. dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez państwa członkowskie Unii Europejskiej (Dz.U. L 138 z 28.5.2002, s. 33).