title: Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. ustanawiająca Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich

text:
Ważna informacja prawna

|

32002D0620

Dziennik Urzędowy L 197 , 26/07/2002 P. 0053 - 0055

		Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, trybunału sprawiedliwości, trybunału obrachunkowego, komitetu ekonomiczno-społecznego, komitetu regionów i europejskiego rzecznika praw obywatelskichz dnia 25 lipca 2002 r.ustanawiająca Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich(2002/620/WE)PARLAMENT EUROPEJSKI, RADA UNII EUROPEJSKIEJ, KOMISJA EUROPEJSKA, TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI, TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY, KOMITET EKONOMICZNO-SPOŁECZNY, KOMITET REGIONÓW I EUROPEJSKI RZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH,uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, EWWiS, Euratom) nr 490/2002 [2], w szczególności art. 2 akapit trzeci wspomnianego regulaminu pracowniczego,uwzględniając opinię Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego,a także mając na uwadze, co następuje:(1) W celu skutecznego i ekonomicznego wykorzystania zasobów, środki selekcji urzędników i innych pracowników mających pracować na rzecz Wspólnot Europejskich powinny zostać powierzone wspólnemu międzyinstytucjonalnemu organowi.(2) Ustanowiony w ten sposób międzyinstytucjonalny organ powinien mieć za zadanie sporządzanie wykazów rezerwowych, obejmujących kandydatów uczestniczących w otwartych konkursach, odpowiednio do potrzeb wskazanych przez każdą z instytucji i zgodnie z regulaminem pracowniczym; decyzja o mianowaniu wybranego kandydata podejmowana jest przez każdy z organów właściwych do mianowania.(3) Na tych samych warunkach międzyinstytucjonalny organ powinien również móc wspierać instytucje, organy, urzędy i agencje ustanowione przez Traktaty lub zgodnie z nimi, w ich wewnętrznych konkursach i przy selekcji innych pracowników,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1UstanowienieNiniejszym ustanawia się Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (zwany dalej "Urzędem").Artykuł 2Uprawnienia1. Urząd wykonuje uprawnienia do selekcji, powierzone na mocy art. 30 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego i na mocy załącznika III regulaminu organom zatrudniającym instytucji podpisujących niniejszą decyzję. Jedynie w wyjątkowych przypadkach i za zgodą Urzędu instytucje mogą przeprowadzać własne otwarte konkursy, aby zaspokoić potrzeby na wysoce wyspecjalizowany personel.2. W przypadku gdy uprawnienia organu zatrudniającego określone w ust. 1 powierzone są instytucji, urzędowi lub agencji ustanowionym przez Traktaty lub zgodnie z nimi, Urząd może wykonywać takie uprawnienia na ich wniosek.3. Decyzje o mianowaniu wybranych kandydatów podejmowane są przez organy zatrudniające Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich oraz przez każdy z organów, urzędów lub agencji ustanowionych przez Traktaty lub zgodnie z nimi, które powierzyły swoje uprawnienia lub zwróciły się o świadczenie usług do Urzędu.Artykuł 3Funkcje1. W odpowiedzi na wnioski, z którymi zwracają się do Urzędu organy zatrudniające określone w art. 2, Urząd opracowuje wykazy rezerwowe obejmujące kandydatów uczestniczących w otwartych konkursach, określonych w art. 30 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego oraz zgodnie z jego załącznikiemt III.2. Urząd może wspierać instytucje, organy, urzędy i agencje ustanowione przez Traktaty lub zgodnie z nimi w ich wewnętrznych konkursach i przy selekcji innych pracowników.Artykuł 4Wnioski, skargi i odwołaniaZgodnie z art. 91a regulaminu pracowniczego wnioski i skargi odnoszące się do wykonywania uprawnień powierzonych na mocy art. 2 ust. 1 i 2 ust. 2 niniejszej decyzji są składane do Urzędu. Wszelkie odwołania w tych sprawach są kierowane przeciwko Komisji.Artykuł 5WykonanieSekretarze Generalni Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarz Trybunału Sprawiedliwości, Sekretarze Generalni Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz przedstawiciel Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich podejmują drogą wzajemnego porozumienia środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji.Artykuł 6Data wejścia w życieNiniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.W imieniu Parlamentu EuropejskiegoPatrick CoxPrzewodniczącyW imieniu RadyJaume Matas i PalouPrzewodniczącyW imieniu KomisjiRomano ProdiPrzewodniczącyW imieniu Trybunału SprawiedliwościGil Carlos Rodríguez IglesiasPrzewodniczącyW imieniu Trybunału ObrachunkowegoJuan Manuel Fabra VallésPrzewodniczącyW imieniu Komitetu Ekonomiczno-SpołecznegoG. FrerichsPrzewodniczącyW imieniu Komitetu RegionówSir Albert BorePrzewodniczącyEuropejski Rzecznik Praw ObywatelskichJacob Söderman[1] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1.[2] Dz.U. L 77 z 20.3.2002, str. 1.--------------------------------------------------


title: 2010/566/UE: Decyzja nr 1/2010 Rady Stowarzyszenia UE-Algieria z dnia 3 sierpnia 2010 r. w sprawie zmiany art. 15 ust. 7 Protokołu 6 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

text:
               22.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 248/64

         DECYZJA NR 1/2010 RADY STOWARZYSZENIA UE-ALGIERIA
   z dnia 3 sierpnia 2010 r.
   w sprawie zmiany art. 15 ust. 7 Protokołu 6 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej
   (2010/566/UE)
   RADA STOWARZYSZENIA,
   uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, w szczególności art. 39 Protokołu 6 do tego układu,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 15 ust. 7 Protokołu 6 (1) do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony (2) (zwanego dalej „Układem”) dopuszcza na określonych warunkach zwrot lub zwolnienie z należności celnych lub opłat o skutku równoważnym do dnia 31 grudnia 2009 r.

               (2)

               W celu zapewnienia przedsiębiorcom przejrzystości, długoterminowej ekonomicznej przewidywalności i pewności prawa strony Układu uzgodniły przedłużenie okresu stosowania art. 15 ust. 7 Protokołu 6 do Układu o trzy lata, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r.

               (3)

               Ponadto stawki opłat celnych obowiązujące obecnie w Algierii należy dostosować do stawek obowiązujących w Unii Europejskiej.

               (4)

               Należy zatem odpowiednio zmienić Protokół 6 do Układu.

               (5)

               Biorąc pod uwagę, że okres stosowania art. 15 ust. 7 Protokołu 6 do Układu upłynął dnia 31 grudnia 2009 r., niniejsza decyzja powinna być stosowana ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Artykuł 15 ust. 7 Protokołu 6 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, otrzymuje brzmienie:

      „7.   Niezależnie od ust. 1, z wyjątkiem produktów objętych działami 1–24 Systemu Zharmonizowanego, Algieria może stosować uzgodnienia dotyczące zwrotu lub zwolnienia z należności celnych lub opłat o skutku równoważnym mających zastosowanie do materiałów niepochodzących użytych w procesie wytwarzania produktów pochodzących, z zastrzeżeniem następujących postanowień:

                  a)

                  w odniesieniu do produktów objętych działami 25–49 i 64–97 Systemu Zharmonizowanego zostaje utrzymana 4 % stawka należności celnych lub jakakolwiek inna niższa stawka obowiązująca w Algierii;

                  b)

                  w odniesieniu do produktów objętych działami 50–63 Systemu Zharmonizowanego zostaje utrzymana 8 % stawka należności celnych lub jakakolwiek inna niższa stawka obowiązująca w Algierii.

            Niniejszy ustęp stosuje się do dnia 31 grudnia 2012 r. i może on zostać poddany przeglądowi za obopólnym porozumieniem.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 sierpnia 2010 r.

            W imieniu Rady Stowarzyszenia UE-Algieria

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 297 z 15.11.2007, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 265 z 10.10.2005, s. 2.


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/1129 z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (EUPOL COPPS/2/2015)

text:
               11.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 184/17

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2015/1129
   z dnia 7 lipca 2015 r.
   w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (EUPOL COPPS/2/2015)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję 2013/354/WPZiB z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (1), w szczególności jej art. 9 ust. 1,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji 2013/354/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 akapit trzeci Traktatu, do podejmowania odpowiednich decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad Misją Policyjną Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               W dniu 17 lutego 2015 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2015/381 (2) w sprawie mianowania Rodolphe'a MAUGETA szefem misji EUPOL COPPS od dnia 16 lutego 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r.

               (3)

               W dniu 2 lipca 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1064 (3) w sprawie przedłużenia mandatu EUPOL COPPS od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r.

               (4)

               Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował przedłużenie mandatu Rodolphe'a MAUGETA jako szefa misji EUPOL COPPS od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedłuża się mandat Rodolphe'a MAUGETA jako szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) do dnia 30 czerwca 2016 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
   Niniejsza decyzja jest stosowana od dnia 1 lipca 2015 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 7 lipca 2015 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 185 z 4.7.2013, s. 12.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/381 z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie mianowania szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (EUPOL COPPS/1/2015) (Dz.U. L 64 z 7.3.2015, s. 37).

      (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1064 z dnia 2 lipca 2015 r. zmieniająca decyzję 2013/354/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (Dz.U. L 174 z 3.7.2015, s. 21).


title: Decyzja Rady 2013/527/WPZiB z dnia 24 października 2013 r. zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 284/23

         DECYZJA RADY 2013/527/WPZiB
   z dnia 24 października 2013 r.
   zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 grudnia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/819/WPZiB (1) w sprawie mianowania Alexandra RONDOSA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Rogu Afryki. Mandat SPUE wygasa w dniu 31 października 2013 r.

               (2)

               W dniu 11 sierpnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/450/WPZiB (2) w sprawie mianowania Rosalind MARSDEN Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie. Mandat SPUE wygasa w dniu 31 października 2013 r.

               (3)

               Mandat SPUE w Rogu Afryki Alexandra RONDOSA należy rozszerzyć, tak by obejmował kwestie Sudanu i Sudanu Południowego, i przedłużyć o kolejny okres 12 miesięcy.

               (4)

               SPUE będzie wykonywał mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   1.   Mandat Alexandra RONDOSA jako SPUE w Rogu Afryki zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 października 2014 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   2.   Na potrzeby mandatu SPUE Róg Afryki definiuje się jako region obejmujący Republikę Dżibuti, Państwo Erytreę, Federalną Demokratyczną Republikę Etiopii, Republikę Kenii, Federalną Republikę Somalii, Republikę Sudanu, Republikę Sudanu Południowego oraz Republikę Ugandy. W kwestiach o szerszym zasięgu regionalnym SPUE współpracuje w stosownych przypadkach z państwami i podmiotami regionalnymi spoza Rogu Afryki.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii wobec Rogu Afryki określonych w ramach strategicznych przyjętych w dniu 14 listopada 2011 r. i w odnośnych konkluzjach Rady, które to cele zakładają aktywny wkład w regionalne i międzynarodowe starania na rzecz zapewnienia pokojowego współistnienia i trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju wewnątrz państw regionu i w stosunkach między nimi. Celem SPUE jest ponadto poprawa jakości, intensywności, efektów i wyeksponowania wielopłaszczyznowego zaangażowania Unii w Rogu Afryki.
   2.   Do przedmiotowych celów polityki Unii należą m.in.:

               a)

               ciągła stabilizacja sytuacji w Somalii, w szczególności w kontekście regionalnym;

               b)

               pokojowe współistnienie Sudanu i Sudanu Południowego jako dwóch stabilnych i bogatych państw posiadających solidne i odpowiedzialne struktury polityczne;

               c)

               rozwiązanie aktualnych konfliktów oraz zapobieganie potencjalnym konfliktom między państwami regionu lub wewnątrz tych państw;

               d)

               wspieranie współpracy regionalnej w zakresie polityki, bezpieczeństwa i gospodarki.

         Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby umożliwić osiągnięcie celów polityki Unii wobec Rogu Afryki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               współpracę ze wszystkimi właściwymi podmiotami w regionie, rządami, władzami regionalnymi, organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, społeczeństwem obywatelskim oraz diasporami, służącą czynieniu postępów w realizacji celów polityki Unii i przyczyniającą się do lepszego zrozumienia roli Unii w tym regionie;

               b)

               reprezentowanie Unii, w stosownych przypadkach, na właściwych forach międzynarodowych i czuwanie nad tym, by udzielane przez Unię wsparcie w dziedzinie zarządzania kryzysowego oraz rozwiązywania konfliktów i zapobiegania im było odpowiednio wyeksponowane;

               c)

               zachęcanie do skutecznej współpracy w zakresie polityki i bezpieczeństwa oraz do integracji gospodarczej, na szczeblu regionalnym, oraz wspieranie takiej współpracy i integracji, poprzez partnerstwo Unii z Unią Afrykańską (UA) i organizacjami subregionalnymi, w szczególności Międzyrządowym Organem ds. Rozwoju (IGAD);

               d)

               śledzenie wydarzeń politycznych w regionie i wnoszenie wkładu w formułowanie polityki Unii wobec regionu, w tym w odniesieniu do Somalii, Sudanu, Sudanu Południowego, kwestii granicy między Etiopią a Erytreą i realizacji porozumienia algierskiego, inicjatywy dorzecza Nilu, a także w odniesieniu do innych problemów w regionie, które mają wpływ na jego bezpieczeństwo, stabilność i dobrobyt;

               e)

               w odniesieniu do Somalii oraz w ścisłej koordynacji ze specjalnym wysłannikiem UE w Somalii i odnośnymi partnerami regionalnymi i międzynarodowymi, w tym specjalnym przedstawicielem sekretarza generalnego ONZ w Somalii i Unią Afrykańską – aktywne wnoszenie wkładu w działania i inicjatywy prowadzące do dalszej stabilizacji i kolejnych rozwiązań na okres przejściowy w Somalii, z naciskiem na propagowanie skoordynowanego i spójnego międzynarodowego podejścia do Somalii, budowanie stosunków dobrosąsiedzkich i wspieranie rozwoju somalijskiego sektora bezpieczeństwa, m.in. za pośrednictwem misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), EUNAVFOR Atalanta, EUCAP Nestor oraz za pośrednictwem stałego unijnego wsparcia Misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) – w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi;

               f)

               w odniesieniu do Sudanu i Sudanu Południowego oraz w ścisłej współpracy z właściwymi szefami delegatur Unii – wnoszenie wkładu w spójność i skuteczność polityki Unii wobec Sudanu i Sudanu Południowego oraz wspieranie pokojowego współistnienia tych państw, w szczególności przez realizację porozumień z Addis Abeby i rozwiązanie nierozstrzygniętych kwestii dotyczących całościowego porozumienia pokojowego, w tym: kwestii Abyei, politycznego rozwiązania trwających konfliktów, zwłaszcza w Darfurze, Kordofanie Południowym i prowincji Nilu Błękitnego, rozwoju instytucjonalnego w Sudanie Południowym i pojednania narodowego. W tym względzie SPUE będzie wnosił wkład w spójne międzynarodowe podejście, w ścisłej współpracy z UA, a w szczególności z panelem wykonawczym wysokiego szczebla z ramienia UA do spraw Sudanu (AUHIP), Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) i innymi istotnymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi;

               g)

               dokładne obserwowanie wyzwań transgranicznych, przed którymi staje Róg Afryki, obejmujących terroryzm, radykalizację postaw, bezpieczeństwo morskie i piractwo, przestępczość zorganizowaną, przemyt broni, przepływ uchodźców i migrantów, oraz wszelkich konsekwencji kryzysów humanitarnych dla polityki i bezpieczeństwa;

               h)

               propagowanie dostępu pomocy humanitarnej w całym regionie;

               i)

               wnoszenie wkładu we wdrażanie decyzji Rady 2011/168/WPZiB (3) oraz unijnej polityki w dziedzinie praw człowieka (we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka) w tym wytycznych UE w dziedzinie praw człowieka – w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet – oraz polityki Unii w odniesieniu do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ)1325 (2000) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, m.in. poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji i opracowywanie sprawozdań na ten temat, a także formułowanie stosownych zaleceń.

         2.   W celu sprawowania mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w sprawie określania stanowisk Unii na forach międzynarodowych, w stosownych przypadkach, aby w sposób proaktywny wspierać wszechstronne podejście wobec Rogu Afryki w ramach polityki Unii;

               b)

               obserwuje wszelkie działania Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE działa w ścisłej koordynacji z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej właściwymi działami, delegaturami Unii w regionie oraz z Komisją.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 31 października 2014 r. wynosi 2 720 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i udostępnionych na jego potrzeby środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych oraz dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie i regularnie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie tego oddelegowanego personelu jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu co właściwe działy ESDZ lub delegatury Unii, co ma przyczyniać się do spójności i zgodności ich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE oraz personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz personelu SPUE ustala się odpowiednio z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych na mocy decyzji Rady 2011/292/UE (4).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Stosownie do polityki Unii dotyczącej bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne ze swoim mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa dostosowany do potrzeb misji, oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu na obszar misji i w jego obrębie oraz reagowanie na zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla obszaru misji;

               d)

               zapewnia wdrażanie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Składanie sprawozdań
   1.   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie konieczności SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są udostępniane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   2.   SPUE składa sprawozdania dotyczące najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii – takich jak jej wkład w reformy – z uwzględnieniem politycznych aspektów odnośnych unijnych projektów rozwojowych, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działań Unii i pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele polityki Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii i Komisji, a także z działaniami innych SPUE aktywnych w regionie, w szczególności SPUE przy UA oraz ze specjalnym wysłannikiem UE w Somalii. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywany jest ścisły kontakt i komunikacja w terenie z szefami delegatur Unii i szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z właściwymi delegaturami Unii, udziela dowódcy sił EUNAVFOR Atalanta, dowódcy misji EUTM Somalia oraz szefowi EUCAP Nestor wskazówek dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. SPUE, dowódcy operacji UE oraz cywilny dowódca operacji konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z władzami zaangażowanych państw, z ONZ, UA, IGAD, innymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, a także ze społeczeństwem obywatelskim w regionie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do końca kwietnia 2014 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a przed zakończeniem mandatu – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 października 2013 r.

            W imieniu Rady

         L. LINKEVIČIUS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/819/WPZiB z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki (Dz.U. L 327 z 9.12.2011, s. 62).

      (2)  2010/450/CFSP: Decyzja Rady 2010/450/WPZiB z dnia 11 sierpnia 2010 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie (Dz.U. L 211 z 12.8.2010, s. 42).

      (3)  Decyzja Rady 2011/168/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego, uchylająca wspólne stanowisko 2003/444/WPZiB (Dz.U. L 76 z 22.3.2011, s. 56).

      (4)  2011/292/UE: Decyzja Rady z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17).


title: 2014/229/UE: Decyzja Rady z dnia 27 października 2009 r. w sprawie podpisania Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony

text:
               26.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/16

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 października 2009 r.
   w sprawie podpisania Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony

      (2014/229/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 i 181 wraz z art. 300 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 listopada 2004 r. Rada udzieliła Komisji upoważnienia do wynegocjowania umowy ramowej o partnerstwie i współpracy, zwanej dalej „umową”, z Republiką Indonezji.

               (2)

               Należy podpisać umowę, z zastrzeżeniem ewentualnej późniejszej daty jej zawarcia,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, z zastrzeżeniem decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy.
   Tekst umowy dołączony jest do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 27 października 2009 r.

            W imieniu Rady

         C. BILDT

            Przewodniczący


title: 2014/115/UE: Decyzja Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. dotycząca zawarcia Protokołu zmieniającego Porozumienie w sprawie zamówień rządowych

text:
               7.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 68/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 2 grudnia 2013 r.
   dotycząca zawarcia Protokołu zmieniającego Porozumienie w sprawie zamówień rządowych
   (2014/115/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Negocjacje dotyczące rewizji Porozumienia w sprawie zamówień rządowych (w ramach GPA z 1994 r.) zostały zainicjowane w styczniu 1999 r. na podstawie art. XXIV ust. 7 lit. b) i c) GPA z 1994 r.

               (2)

               Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji ze specjalnym komitetem ustanowionym na mocy art. 207 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (3)

               W dniu 15 grudnia 2011 r. strony GPA z 1994 r. osiągnęły porozumienie polityczne na szczeblu ministerialnym w sprawie rezultatów negocjacji. To porozumienie polityczne zostało potwierdzone poprzez przyjęcie przez Komitet ds. GPA w dniu 30 marca 2012 r. decyzji dotyczącej rezultatów negocjacji. Za pomocą tej decyzji, która zawiera Protokół zmieniający Porozumienie w sprawie zamówień rządowych („Protokół”), Strony GPA z 1994 r. potwierdziły tekst Protokołu oraz przedłożyły go do akceptacji.

               (4)

               Protokół powinien zostać zatwierdzony w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Protokół zmieniający Porozumienie w sprawie zamówień rządowych zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii Europejskiej.
   Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do złożenia instrumentu akceptacji w imieniu Unii, jak określono w ust. 3 Protokołu oraz zgodnie z art. XXIV ust. 9 GPA z 1994 r., w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na związanie Protokołem (1).
   Artykuł 3
   Protokół nie może być interpretowany jako przyznający prawa lub nakładający obowiązki, na które można bezpośrednio powoływać się w sądach Unii Europejskiej lub państw członkowskich.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GUSTAS

            Przewodniczący

      (1)  Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1521 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/250

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1521
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedzią Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0081/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (4), w szczególności jego art. 36,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Rybołówstwa (A8-0104/2016),

               1.

               stwierdza, że końcowe sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa jest przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa za rok budżetowy 2014;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi zarządzającemu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 151.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady (UE, Euratom) 2016/641 z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               23.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 108/33

         DECYZJA RADY (UE, Euratom) 2016/641
   z dnia 21 kwietnia 2016 r.
   w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,
   uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 18 września 2015 r. i 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE, Euratom) 2015/1600 (1) i (UE, Euratom) 2015/1790 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z upływem kadencji Egberta BIERMANNA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2020 r., zostaje niniejszym mianowany Dr Norbert KLUGE, Leiter der Abteilung Mitbestimmungsförderung der Hans-Böckler -Stiftung.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         G.A. VAN DER STEUR

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1600 z dnia 18 września 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 53).

      (2)  Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/1790 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2015 r. do dnia 20 września 2020 r. (Dz.U. L 260 z 7.10.2015, s. 23).


title: Decyzja Rady 2011/819/WPZiB z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki

text:
               9.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 327/62

         DECYZJA RADY 2011/819/WPZiB
   z dnia 8 grudnia 2011 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Rogu Afryki
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Konieczne jest zapewnienie przez Unię regionalnej odpowiedzi na złożone i wzajemnie między sobą powiązane wyzwania w regionie Rogu Afryki.

               (2)

               Należy mianować Alexandra RONDOSA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Rogu Afryki na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.

               (3)

               SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Alexander RONDOS zostaje niniejszym mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Rogu Afryki na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. Mandat SPUE może zostać przedłużony lub może wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Na potrzeby mandatu SPUE Róg Afryki definiuje się jako region obejmujący Republikę Dżibuti, Państwo Erytreę, Federalną Demokratyczną Republikę Etiopii, Republikę Kenii, Somalię, Republikę Sudanu, Republikę Południowego Sudanu oraz Republikę Ugandy. W kwestiach o szerszym zasięgu regionalnym, w tym w kwestii piractwa, SPUE współpracuje z państwami i podmiotami regionalnymi spoza Rogu Afryki, w zależności od przypadku.
   W związku z potrzebą regionalnego podejścia wobec wzajemnie między sobą powiązanych wyzwań stojących przed tym regionem, SPUE w Rogu Afryki będzie pracował w ścisłym porozumieniu ze SPUE w Sudanie i Południowym Sudanie, który nadal będzie odgrywał przewodnią rolę w sprawach dotyczących tych dwóch państw.
   Artykuł 2
   Cele polityki
   1.   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii Europejskiej („UE” lub „Unia”) wobec Rogu Afryki, zakładającej aktywny wkład w regionalne i międzynarodowe starania na rzecz zapewnienia trwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w tym regionie. Celem SPUE jest ponadto poprawa jakości, intensywności oraz oddziaływania wielopłaszczyznowego zaangażowania UE w Rogu Afryki.
   2.   Początkowo priorytetowe znaczenie mają Somalia oraz regionalne wymiary konfliktu, a także piractwo, które ma swoje źródło w niestabilności Somalii.
   3.   W odniesieniu do Somalii cele polityki UE zmierzają do tego, aby – poprzez skoordynowane i skuteczne wykorzystywanie wszystkich jej instrumentów – wspomagać powrót Somalii i jej mieszkańców na drogę pokoju i dobrobytu. W tym celu UE wspiera działania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) na rzecz ułatwienia wiarygodnego i pluralistycznego procesu przemian politycznych, którym kierowałaby Somalia, i będzie nadal aktywnie wnosić wkład – wspólnie z partnerami regionalnymi i międzynarodowymi – w realizację porozumienia pokojowego z Dżibuti oraz zawartych w nim uzgodnień na okres przejściowy.
   4.   W odniesieniu do piractwa rolą SPUE jest wnoszenie wkładu w formułowanie i realizowanie spójnego, skutecznego i wyważonego podejścia UE wobec piractwa, mającego swe źródło w Somalii, które to podejście ma obejmować wszystkie aspekty działania UE, w szczególności w obszarach polityki, bezpieczeństwa i rozwoju, oraz pełnienie funkcji głównego interlokutora ze strony UE w kontaktach ze społecznością międzynarodową, w tym również regionem Afryki Wschodniej i Południowej oraz Oceanu Indyjskiego (ESA/IO), dotyczących piractwa.
   Artykuł 3
   Mandat
   1.   Aby umożliwić osiągnięcie celów polityki UE wobec Rogu Afryki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               współpracę z wszystkimi właściwymi podmiotami w regionie, rządami, istniejącymi władzami regionalnymi, organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, społeczeństwem obywatelskim oraz diasporami, służącą czynieniu postępów w realizacji celów UE i będącą wkładem w lepsze zrozumienie roli Unii w tym regionie;

               b)

               reprezentowanie Unii na właściwych forach międzynarodowych i eksponowanie udzielanego przez UE wsparcia w dziedzinie zarządzania kryzysowego i zapobiegania kryzysom;

               c)

               zachęcanie do skutecznej współpracy politycznej i integracji gospodarczej w regionie, poprzez partnerstwo UE z Unią Afrykańską (UA) i organizacjami subregionalnymi, oraz wspieranie tej współpracy i integracji;

               d)

               wnoszenie wkładu w realizację polityki UE wobec Rogu Afryki, w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ), delegaturami Unii w regionie oraz z Komisją;

               e)

               w odniesieniu do Somalii oraz ściśle koordynując działania z właściwymi partnerami regionalnymi i międzynarodowymi – aktywne wnoszenie wkładu w działania i inicjatywy: prowadzące do wdrożenia porozumienia pokojowego z Dżibuti i zawartych w nim uzgodnień na okres przejściowy, wspierające rozwój instytucjonalny, praworządność i tworzenie sprawnych struktur rządowych na wszystkich szczeblach; poprawiające bezpieczeństwo; promujące sprawiedliwość, pojednanie narodowe i poszanowanie praw człowieka; służące zapewnieniu lepszego dostępu organizacjom humanitarnym, w szczególności w południowej i środkowej części Somalii, poprzez odpowiednie kampanie propagatorskie dotyczące poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego; oraz służące zapewnianiu przestrzegania humanitarnych zasad człowieczeństwa, neutralności, bezstronności i niezależności;

               f)

               utrzymywanie ścisłej i aktywnej współpracy ze specjalnym wysłannikiem sekretarza generalnego ONZ (SG ONZ) w Somalii, uczestnictwo w pracach Międzynarodowej Grupy Kontaktowej ds. Somalii i w innych właściwych forach oraz propagowanie skoordynowanego i spójnego międzynarodowego podejścia wobec Somalii – w tym za pośrednictwem misji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu przyczynienie się do szkolenia somalijskich sił bezpieczeństwa (EUTM Somalia), misji EU NAVFOR Atalanta oraz stałego wsparcia przez UE Misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) – w ścisłym współdziałaniu z państwami członkowskimi.

               g)

               dokładne śledzenie regionalnego wymiaru kryzysu w Somalii, w tym terroryzmu, przemytu broni, przepływów uchodźców i migrantów, bezpieczeństwa morskiego, piractwa i powiązanych z nim przepływów finansowych;

               h)

               w odniesieniu do piractwa – śledzenie wszystkich działań UE podejmowanych w ramach ESDZ, Komisji i państw członkowskich oraz utrzymywanie regularnych kontaktów na wysokim szczeblu politycznym z państwami w regionie, borykającymi się z problemem piractwa mającego swe źródło w Somalii, z organizacjami regionalnymi, grupą kontaktową ONZ ds. piractwa u wybrzeży Somalii, ONZ i innymi głównymi podmiotami; kontakty te mają służyć zapewnieniu spójnego i wszechstronnego podejścia do zjawiska piractwa oraz zapewnieniu, aby UE odgrywała istotną rolę w międzynarodowych wysiłkach na rzecz zwalczania piractwa. Obejmuje to aktywne udzielanie przez UE wsparcia w zakresie budowy regionalnego potencjału morskiego i sądowego ścigania piratów oraz zapewnienie, aby odpowiednio zajęto się przyczynami występowania problemu piractwa w Somalii. Obejmuje to ponadto stałą pomoc udzielaną regionowi Afryki Południowej i Wschodniej oraz Oceanu Indyjskiego w realizacji jego strategii antypirackiej i planu działania, a także kodeksu postępowania z Dżibuti;

               i)

               śledzenie wydarzeń politycznych w regionie i wnoszenie wkładu w formułowanie polityki UE wobec regionu, w tym w odniesieniu do kwestii granicy między Etiopią a Erytreą i realizacji porozumienia algierskiego, inicjatywy dorzecza Nilu, a także innych problemów w regionie, które mają wpływ na jego bezpieczeństwo, stabilność i dobrobyt – w tym również wyzwań związanych z zapewnieniem odpowiedzialnych rządów – lub w przypadku aktów przemocy lub kryzysów politycznych;

               j)

               dokładne obserwowanie wyzwań transgranicznych, przed którymi staje Róg Afryki, w tym również konsekwencji kryzysów humanitarnych dla polityki i bezpieczeństwa;

               k)

               przyczynianie się do wdrażania w Rogu Afryki polityki UE w dziedzinie praw człowieka – w tym wytycznych UE w sprawie praw człowieka, w szczególności wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych, a także w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet – oraz polityki UE w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, w tym poprzez monitorowanie rozwoju sytuacji i przygotowywanie dotyczących jej sprawozdań, a także formułowanie stosownych zaleceń.

         2.   W celu sprawowania swojego mandatu SPUE między innymi:

               a)

               doradza i składa sprawozdania w sprawie określania stanowisk UE na forach międzynarodowych, aby w sposób proaktywny wspierać wszechstronne podejście wobec Rogu Afryki w ramach polityki UE;

               b)

               śledzi wszelkie działania Unii i ściśle współpracuje z wszystkimi właściwymi delegaturami Unii.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu i działa pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z ESDZ.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. wynosi 670 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i udostępnionych na jego potrzeby środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych oraz dotyczących bezpieczeństwa związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez państwo członkowskie, instytucję Unii lub ESDZ do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani przy SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE oraz personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE oraz personelu SPUE ustala się odpowiednio z państwem przyjmującym (państwami przyjmującymi). Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie zespołu SPUE przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych na mocy decyzji Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (1).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja, ESDZ oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką UE dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych zgodnie z tytułem V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie uzasadnione, możliwe do realizacji środki zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa dostosowany do potrzeb danej misji, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dostosowane do potrzeb misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu na obszar misji i w jego obrębie oraz reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także przewidujący plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka, odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla obszaru misji;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydanych po dokonaniu regularnych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   1.   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są udostępniane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych.
   2.   SPUE składa sprawozdania dotyczące najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii – takich jak jej wkład w reformy – z uwzględnieniem politycznych aspektów odnośnych unijnych projektów rozwojowych, w koordynacji z delegaturami Unii w regionie.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE wspiera ogólną koordynację polityczną Unii oraz pomaga delegaturom Unii w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii w terenie z myślą o realizacji celów polityki UE. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami delegatur Unii i Komisji, a także innych SPUE aktywnych w regionie, w szczególności SPUE w Sudanie i Południowym Sudanie oraz SPUE przy UA. SPUE regularnie przekazuje informacje działającym w regionie misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Szefowie delegatur Unii i misji państw członkowskich ściśle współdziałają ze SPUE w terenie. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z właściwymi delegaturami Unii, udziela dowódcy sił EU NAVFOR Atalanta i dowódcy misji EUTM Somalia wskazówek dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. SPUE i dowódca operacji UE konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
   3.   SPUE ściśle współpracuje z władzami zaangażowanych państw, z ONZ, UA, Międzynarodowym Organem ds. Rozwoju (IGAD), innymi podmiotami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi, a także ze społeczeństwem obywatelskim w regionie.
   Artykuł 13
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji na zakończenie mandatu wyczerpujące sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 14
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.


title: 2007/233/WE: Decyzja Komisji z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie powołania reprezentujących sektor prywatny członków grupy ekspertów Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych

text:
               17.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 100/25

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 12 kwietnia 2007 r.
   w sprawie powołania reprezentujących sektor prywatny członków grupy ekspertów Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych
   (2007/233/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Komisji 2007/75/WE z dnia 22 grudnia 2006 r. powołującą grupę ekspertów ds. cen transferowych (1), mającą za zadanie doradzanie Komisji przy rozwiązywaniu problemów podatkowych związanych z cenami transferowymi, w szczególności jej art. 4,
   uwzględniając zaproszenie do zgłaszania kandydatur na członków reprezentujących sektor prywatny oraz na przewodniczącego Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych, opublikowane dnia 22 grudnia 2006 r. na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Podatków i Unii Celnej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 4 decyzji 2007/75/WE Komisja powołuje przewodniczącego oraz maksymalnie piętnastu ekspertów z sektora prywatnego posiadających doświadczenie i kompetencje w dziedzinie cen transferowych.

               (2)

               Zgodnie z pkt 15 zaproszenia do zgłaszania kandydatur osoby wybrane na członków reprezentujących sektor prywatny we Wspólnym Forum UE ds. Cen Transferowych powinni być wybitnymi znawcami problematyki cen transferowych, wybranymi przez Komisję Europejską przy pomocy prezydencji Rady UE oraz Komitetu ds. Podatkowych UNICE spośród wykwalifikowanych kandydatów, działających w przemyśle, usługach, świecie biznesu lub w innych obszarach powiązanych z cenami transferowymi.

               (3)

               W odpowiedzi na zaproszenie do zgłaszania kandydatur napłynęły 44 zgłoszenia,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym Komisja powołuje na dwuletnią kadencję 15 członków reprezentujących sektor prywatny oraz przewodniczącego grupy ekspertów Wspólne Forum UE ds. Cen Transferowych, których nazwiska podano w załączniku.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 marca 2007 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 12 kwietnia 2007 r.

            W imieniu Komisji

         László KOVÁCS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 32 z 6.2.2007, str. 189.

      ZAŁĄCZNIK
      Przewodniczący:
      Bruno GIBERT
      Lista przedstawicieli sektora prywatnego:

                  Dirk VAN STAPPEN

                  Isabel VERLINDEN

                  Svetla MARINOVA

                  Werner STUFFER

                  Heinz-Klaus KROPPEN

                  Kennet PETTERSSON

                  Sabine WAHL

                  Guglielmo MAISTO

                  Guy KERSCH

                  Theo KEIJZER

                  Monique VAN HERKSEN

                  Håkan ANDREASSON

                  Eduardo GRACIA

                  Michael SUFRIN

                  Nicholas DEE


title: 2014/231/UE: Decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w zakresie kwestii związanych z readmisją

text:
               26.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/46

         DECYZJA RADY
   z dnia 14 kwietnia 2014 r.
   w sprawie zawarcia Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, w zakresie kwestii związanych z readmisją

      (2014/231/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady 2014/229/UE (2) dnia 9 listopada 2009 r. została podpisana Umowa ramowa o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”), z zastrzeżeniem jej zawarcia w terminie późniejszym.

               (2)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują.

               (3)

               Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

               (4)

               Postanowienia Umowy inne niż postanowienia art. 34 ust. 3 dotyczące readmisji są przedmiotem odrębnej decyzji (3), która ma być przyjęta równolegle z niniejszą decyzją.

               (5)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej Umowę ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (4), w zakresie dotyczącym art. 34 ust. 3 Umowy.
   Artykuł 2
   Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa przewodniczy Wspólnemu Komitetowi, o którym mowa w art. 41 Umowy. W zależności od omawianych kwestii we Wspólnym Komitecie reprezentowana jest Unia lub, zależnie od przypadku, Unia i państwa członkowskie.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia, o którym mowa w art. 48 ust. 1 Umowy.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2014 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda wydana w dniu 26 lutego 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady 2014/229/UE z dnia 27 października 2009 r. w sprawie podpisania Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony (zob. s. 16 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (3)  Decyzja Rady 2014/230/UE z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie zawarcia Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Indonezji, z drugiej strony, z wyłączeniem kwestii związanych z readmisją (zob. s. 44 niniejszego Dziennika Urzędowego).

      (4)  Tekst Umowy został opublikowany w Dz.U. L 125 z 26.4.2014, s. 17 wraz z decyzją w sprawie podpisania.


title: 2014/705/UE: Decyzja Rady z dnia 8 października 2014 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka ze Zjednoczonego Królestwa

text:
               11.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 295/57

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 października 2014 r.
   w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka ze Zjednoczonego Królestwa

      (2014/705/UE)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,
   uwzględniając propozycję rządu Zjednoczonego Królestwa,
   uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 13 września 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/570/UE, Euratom w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2010 r. do dnia 20 września 2015 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Bryana CASSIDY'EGO,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2015 r., zostaje mianowany David YEANDLE OBE.
   Artykuł 2
   Niniejsza wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 października 2014 r.

            W imieniu Rady

         M. LUPI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 251 z 25.9.2010, s. 8.


title: 2008/683/WE: Decyzja nr 208 z dnia 11 marca 2008 r. dotycząca ustanowienia wspólnych ram w zakresie gromadzenia danych na temat rozstrzygania wniosków o emeryturę (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               21.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 223/25

         KOMISJA ADMINISTRACYJNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH

      DECYZJA NR 208
   z dnia 11 marca 2008 r.
   dotycząca ustanowienia wspólnych ram w zakresie gromadzenia danych na temat rozstrzygania wniosków o emeryturę
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2008/683/WE)
   KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
   uwzględniając art. 81 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna ma wspierać i rozwijać współpracę między państwami członkowskimi poprzez unowocześnianie procedur wymiany informacji, w szczególności poprzez dostosowanie przepływu informacji między instytucjami dla celów wymiany telematycznej, uwzględniając rozwój przetwarzania danych w każdym z państw członkowskich, przy czym głównym celem tego unowocześnienia jest przyspieszenie przyznawania świadczeń,
   uwzględniając art. 117 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 (2), zgodnie z którym Komisja Administracyjna, na podstawie badań i wniosków Komisji Technicznej, o której mowa w art. 117c rozporządzenia wykonawczego, dostosowuje do nowych metod przetwarzania danych wzory dokumentów, a także kanały i procedury przesyłania danych niezbędnych do stosowania rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Aby pomóc Komisji Administracyjnej ocenić stopień, w jakim prace Komisji Technicznej przyczyniają się do przyspieszenia przyznawania świadczeń, należy zapewnić pewne podstawowe informacje zarówno ilościowe, jak i jakościowe.

               (2)

               Rozbieżności między informacjami dostępnymi w różnych państwach członkowskich utrudniają dokonanie porównania, a gromadzenie danych statystycznych nie powinno stanowić poważnego i niepotrzebnego obciążenia dla państw członkowskich.

               (3)

               Zamierza się zatem gromadzić najważniejsze podstawowe dane dotyczące rozpatrywania i rozstrzygania wniosków o emeryturę w celu poszerzenia wiedzy na temat sytuacji w każdym z państw członkowskich, w szczególności w zakresie dotyczącym usytuowania głównych utrudnień w systemach i procedurach każdego z państw członkowskich, w celu wymiany informacji w sprawie najlepszych praktyk i kreowania pomysłów dotyczących sposobów skrócenia czasu rozpatrywania wniosków oraz w celu ustanowienia wyraźnych punktów odniesienia, które pozwolą państwom członkowskim na przeprowadzenie analizy porównawczej ich własnych osiągnięć.

               (4)

               Należy zatem ustanowić szerokie wspólne ramy w zakresie gromadzenia danych na temat rozstrzygania wniosków o emeryturę, a władze właściwe powinny w tym celu udzielić instytucjom krajowym dokładnych wskazówek.

               (5)

               Instytucje właściwe powinny wziąć pod uwagę powstanie i zbliżające się wprowadzenie Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego (EESSI) przy projektowaniu i wdrażaniu wewnętrznych krajowych systemów pozyskiwania i gromadzenia danych dotyczących rozpatrywania i rozstrzygania wniosków o emeryturę.

               (6)

               Decyzja nr 182, w której przewidziano ustanowienie takich wspólnych ram, wygasła z dniem 1 stycznia 2006 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   1)   Instytucje właściwe państw członkowskich (lub wyznaczone instytucje właściwe, w przypadku gdy jest ich kilka w jednym państwie członkowskim) powinny podjąć środki niezbędne do zapewnienia możliwości gromadzenia i dostarczania danych określonych w pkt 5.
   2)   Dane te powinno się dostarczać w styczniu każdego roku w odniesieniu do roku poprzedniego do Komisji Technicznej, określonej w art. 117c rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
   3)   Sekretariatowi Komisji Technicznej powierza się koordynację gromadzenia tych danych oraz, za zgodą Komisji Technicznej, przygotowanie podsumowania rocznego dla Komisji Administracyjnej.
   4)   Gromadzone dane powinny dotyczyć tylko emerytur w odniesieniu do wnioskodawcy zamieszkałego w innym państwie członkowskim i powinny wskazywać:

               a)

               czas reakcji instytucji rozpatrującej sprawę w państwie miejsca zamieszkania (tzn. czas, w jakim instytucja rozpatrująca sprawę poinformowała instytucję właściwą o wpłynięciu wniosku o emeryturę do instytucji właściwej). Dla celów niniejszej decyzji „instytucja rozpatrująca sprawę” oznacza instytucję w państwie miejsca zamieszkania wnioskodawcy odpowiedzialną za wypełnienie formularza E 202, natomiast „instytucja właściwa” oznacza instytucję w danym państwie członkowskim, która otrzymuje wypełniony formularz E 202 i odpowiada za właściwe rozpatrzenie wniosku;

               b)

               czas, w jakim instytucja właściwa rozpatrzyła wniosek (tzn. czas, w jakim instytucja właściwa wydała ostateczną decyzję);

               c)

               łączny czas rozpatrywania wniosku przez obydwa zainteresowane państwa członkowskie (tzn. okres czasu, w jakim wnioskodawca musiał oczekiwać na wydanie ostatecznej decyzji, licząc od daty pierwszego złożenia wniosku do instytucji rozpatrującej sprawę).

      Uwaga: Odniesienie do „formularza E 202” stosuje się mutatis mutandis do właściwego Standardowego Dokumentu Elektronicznego (SED) od chwili rozpoczęcia wymiany elektronicznej w ramach projektu EESSI.
   5)   Faktycznie gromadzone dane powinny zawierać:

               a)

               średni, najkrótszy i najdłuższy czas, jaki zajęło w poprzednich dwunastu miesiącach instytucji rozpatrującej sprawę wysłanie wniosku o emeryturę do instytucji właściwej;

               b)

               średni, najkrótszy i najdłuższy czas, jaki zajmowało w poprzednich dwunastu miesiącach instytucji właściwej wydanie ostatecznej decyzji w sprawie emerytury dla wnioskodawcy mieszkającego w innym państwie członkowskim;

               c)

               krótki komentarz ze strony instytucji właściwej sytuujący dane w kontekście i wskazujący czynniki wpływające na rozstrzygnięcie najkrócej i najdłużej rozpatrywanych wniosków;

               d)

               krótkie wyjaśnienie ze strony instytucji właściwej na temat stosowanej metodologii, czy wykorzystano próbę, wielkość próby, okres objęty badaniem, łączna liczba zbadanych akt itp.

         6)   Gromadzenie danych rozpoczyna się w miarę możliwości w styczniu 2008 r. w celu pierwszego ich złożenia do Komisji Technicznej w styczniu 2009 r.
   7)   Każde państwo członkowskie przedstawi Komisji Technicznej swoje dane w celu wspierania wymiany doświadczeń i rozpowszechniania najlepszych praktyk.
   8)   Pod koniec każdego roku system zbierania danych i korzystania z nich należy poddać przeglądowi i w razie potrzeby przedstawić zalecenia w celu jego poprawy.
   9)   Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.

            Przewodnicząca Komisji Administracyjnej

         Jana LOVŠIN

      (1)  Dz.U. L 149 z 5.7.1971, s. 2. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 392 z 30.12.2006, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 74 z 27.3.1972, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 101/2008 (Dz.U. L 31 z 5.2.2008, s. 15).


title: Decyzja komisji z dnia 14 lipca 1999 r. odnawiająca Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury (notyfikowana jako dokument nr C (1999) 2042)

text:
Ważna informacja prawna

|

31999D0478

Dziennik Urzędowy L 187 , 20/07/1999 P. 0070 - 0073

		Decyzja komisjiz dnia 14 lipca 1999 r.odnawiająca Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 2042)(1999/478/WE)KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,a także mając na uwadze, co następuje:(1) Dla Komisji istotne jest, aby uzyskać opinie grup interesów w sprawie kwestii wynikających z ustanowienia wspólnej polityki rybołówstwa (CFP).(2) Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa (ACF) został utworzony w sektorze rybołówstwa na mocy decyzji Komisji 71/128/EWG [1], której tekst został ostatnio zastąpiony decyzją 89/4/EWG [2], zmienioną decyzją 97/246/WE [3].(3) Wydaje się potrzebne rozszerzenie w ramach ACF dialogu dotyczącego rozwijania i zarządzania CFP na wszystkie zainteresowane strony, w szczególności na sektor akwakultury oraz organizacje niezwiązane z zawodami; w tym celu wskazane jest ponowne zbadanie struktury Komitetu.(4) Do celów wspierania opracowywania analiz i wspólnych stanowisk w sprawie CFP, wskazane jest zaproszenie członków ACF do zajęcia się przede wszystkim kwestiami dotyczącymi ich samych.(5) W celu zwiększenia wydajności pracy potrzebne jest ograniczenie liczby członków Komitetu.(6) Wskazane jest usprawnienie dialogu poprzez lepszą łączność między komitetem plenarnym wyznaczonym do kierowania pracą Komitetu i wydawania opinii oraz grupami roboczymi zobowiązanymi do przygotowania powyższych opinii.(7) Mandat członków Komitetu wygasa 31 lipca 1999 r. z upływem okresu przejściowego przeznaczonego na reformę wyżej wymienionego Komitetu, właściwe jest zatem wprowadzenie zmian do tekstu decyzji w znaczeniu wskazanym powyżej.(8) W celu zwiększenia przejrzystości należy zastąpić tekst decyzji 71/128/EWG,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 11. W ramach Komisji tworzy się Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury złożony z komitetu plenarnego dalej zwanego "Komitetem" i czterech grup roboczych określonych w art. 7.2. Komitet składa się z przedstawicieli następujących grup interesów: organizacji zawodowych reprezentujących przedsiębiorstwa produkcji, przetwórstwa oraz handlu produktami rybołówstwa i akwakultury, jak również organizacji niezwiązanych z zawodami, reprezentujących interesy konsumentów, środowisko i rozwój.3. Eksperci sektora rybołówstwa reprezentujący instytucje naukowe i/lub gospodarcze, bankowość i pierwszy punkt sprzedaży są reprezentowani w grupach określonych w art. 7.Artykuł 2Komitet może być konsultowany przez Komisję oraz podejmować – z inicjatywy swojego przewodniczącego lub na wniosek jednego lub większej liczby swoich członków – kwestie dotyczące przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności środków, jakie Komisja może podjąć w ramach tych przepisów, jak również kwestie gospodarcze i społeczne w sektorze rybołówstwa z wyłączeniem tych, które dotyczą – jako partnerów społecznych – pracodawców i pracowników.Artykuł 3Komitet składa się z 20 członków dalej zwanych "członkami".1. Jedno miejsce przydziela się każdej z poniższych 11 grup interesów, ponumerowanych od 1 do 11. Dla każdego z 11 miejsc w Komitecie przewidziany jest członek pełnoprawny i jego zastępca:Organizacje zawodowe:Przedsiębiorstwa sektora rybołówstwa: | 1) prywatni armatorzy |2) spółdzielczy armatorzy |3) organizacje producentów |Przedsiębiorstwa sektora akwakultury: | 4) hodowcy mięczaków i skorupiaków |5) hodowcy ryb |Przedsiębiorstwa przetwórstwa: | 6) przetwórcy |7)handlowcy (przywóz/wywóz i hurtownicy) |Związki zawodowe: | 8)rybacy i pobierający wynagrodzenie pracownicy tych przedsiębiorstw |Organizacje niezwiązane z zawodami zainteresowane CFP:| 9) konsumenci || 10) środowisko || 11) rozwój |2. Miejscem w Komitecie dysponują również: przewodniczący i wiceprzewodniczący Komitetu ds. Dialogu Sektorowego w Sprawie Rybołówstwa [4], przewodniczący i wiceprzewodniczący grup roboczych 1, 3 i 4 określonych w art. 7 oraz przewodniczący grupy roboczej 2 określonej w art. 7.Artykuł 41. Członkowie Komitetu mianowani są przez Komisję na wniosek organizacji utworzonych na poziomie wspólnotowym, które są najbardziej reprezentatywne spośród grup interesów określonych w art. 3 ust. 1. Przedstawiciel konsumentów jest powoływany na wniosek komitetu konsumentów [5].Organizacje proponują dwóch kandydatów różnej narodowości na każde miejsce w Komitecie, z wyjątkiem miejsc zarezerwowanych dla Komitetu ds. Dialogu Dektorowego w Sprawie Rybołówstwa. W przypadku miejsc przydzielonych grupom interesów przewidzianym w art. 3 ust. 1, wnioski podają nazwisko członka pełnoprawnego oraz nazwisko jego zastępcy.Kadencja członka Komitetu trwa trzy lata. Jego mandat jest odnawialny. Za wykonywane funkcje nie przysługuje członkom wynagrodzenie.Po upływie trzyletniego okresu członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do chwili podjęcia decyzji o ich zastąpieniu lub o odnowieniu ich mandatu.Przed upływem trzyletniego okresu mandat członka Komitetu kończy się w wyniku jego rezygnacji lub śmierci.Może on również ulec zakończeniu w przypadku gdy organizacja, która wysunęła kandydaturę członka, zażąda jego lub jej zastąpienia.Osoba mająca zastąpić takiego członka zostanie mianowana, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1, na okres pozostający do zakończenia jego lub jej kadencji.2. Lista członków Komitetu zostanie opublikowana przez Komisję do celów informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Artykuł 5Komitet wybiera na okres trzech lat przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących. Wyboru dokonuje się większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.Członkowie Komitetu określeni w art. 3 ust. 2, z wyjątkiem armatora, członka Komitetu ds. Dialogu Sektorowego, stanowią biuro Komitetu.Biuro dokonuje wyboru swojego przewodniczącego oraz przygotowuje i organizuje działalność grup roboczych określonych w art. 7.Artykuł 6Na żądanie jednej z organizacji określonych w art. 4 ust. 1 przewodniczący może zaprosić delegata tej organizacji do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu. Delegat może również na takich samych warunkach zaprosić do wzięcia udziału w pracach Komitetu w charakterze eksperta dowolną osobę posiadającą szczególny autorytet w jednej z dziedzin należących do porządku obrad. Członkowie zastępczy mogą uczestniczyć w posiedzeniach w charakterze obserwatorów i na koszt własny.Artykuł 7Komitet powołuje cztery grupy robocze, których zadaniem jest przygotowywanie opinii.Nazwy tych grup oraz nazwiska ich przewodniczących i skład znajdują się w załączniku do niniejszej decyzji.W porozumieniu z Komisją, uczestnicy grup roboczych są wybierani zgodnie z porządkiem obrad każdego posiedzenia przez najbardziej reprezentatywne organizacje utworzone na poziomie wspólnotowym. Przedstawicieli ds. biologii lub ekonomii wybiera Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny do spraw rybołówstwa (STECF) [6]. Komisja może, zgodnie z porządkiem obrad, wyznaczyć dodatkowych ekspertów.Artykuł 81. Komitet spotyka się na wezwanie Komisji zgodnie z rocznym programem pracy przyjętym w porozumieniu z Komisją. Biuro spotyka się na wezwanie przewodniczącego i w porozumieniu z Komisją.2. Przedstawiciele służb Komisji biorą udział w posiedzeniach Komitetu, biura oraz grup roboczych.3. Służby Komisji zapewniają obsługę sekretariatu Komitetu, biura oraz grup roboczych.4. W porozumieniu z Komisją, Komitet opracowuje przepisy dotyczące wprowadzenia w życie programu pracy, przygotowywania posiedzeń, miejsc posiedzeń, sprawozdań, stanowisk lub wniosków oraz formułowania opinii lub zaleceń.Artykuł 9Komitet zobowiązany jest wydawać opinie w sprawie propozycji formułowanych przez Komisję, jak również odnośnie do kwestii pojawiających się w jego programie pracy.Żądając opinii Komitetu, Komisja może ustalić termin, w jakim opinię należy wydać.Stanowiska zainteresowanych grup interesów zostają zamieszczone w sprawozdaniu przedkładanym Komisji.Jeżeli żądana opinia jest przedmiotem jednomyślnej zgody Komitetu, ustala on wspólne wnioski, które zostają dołączone do sprawozdania.Artykuł 10Bez uszczerbku dla postanowień art. 287 Traktatu, od członków Komitetu oraz członków grup roboczych wymagane jest, aby nie ujawniali informacji, które nabyli w związku z pracą Komitetu lub grup roboczych, w przypadku gdy Komisja poinformuje ich, że wymagana opinia lub podnoszona kwestia dotyczą spraw poufnych.W takim przypadku prawo wzięcia udziału w posiedzeniach mają wyłącznie członkowie Komitetu oraz przedstawiciele służb Komisji.Artykuł 11Uchyla się decyzje 71/128/EWG i 97/247/WE [7].Artykuł 12Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1999 r.Sporządzono w Brukseli, dnia 14 lipca 1999 r.W imieniu KomisjiEmma BoninoCzłonek Komisji[1] Dz.U. L 68 z 22.3.1971, str. 18.[2] Dz.U. L 5 z 7.1.1989, str. 33.[3] Dz.U. L 97 z 12.4.1997, str. 27.[4] Dz.U. L 225 z 12.8.1998, str. 27 (98/500/WE).[5] Dz.U. L 162 z 13.7.1995, str. 37.[6] Dz.U. L 297 z 2.12.1993, str. 25.[7] Dz.U. L 97 z 12.4.1997, str. 28.--------------------------------------------------ZAŁĄCZNIKGrupy robocze określone w art. 71. Nazwy grup roboczychGrupa 1 : Dostęp do zasobów połowowych i zarządzanie działalnością związaną z rybołówstwem.Grupa 2 : Akwakultura: ryby, skorupiaki i mięczaki.Grupa 3 : Rynki i polityka handlowa.Grupa 4 : Zagadnienia ogólne: ekonomia i analiza sektorowa.2. Przewodniczący i wiceprzewodniczącyPrzedstawiciel prywatnych armatorów przewodniczy grupom roboczym 1 i 4.Przedstawiciel spółdzielczych armatorów pełni funkcję wiceprzewodniczącego grupy roboczej 1.Przedstawiciele hodowców ryb i hodowców mięczaków/skorupiaków wymiennie pełnią funkcje przewodniczącego i wiceprzewodniczącego grupy roboczej 2.Przedstawiciel przetwórców przewodniczy grupie roboczej 3.Przedstawiciel handlowców przewodniczy grupie roboczej 4.Przedstawiciel organizacji producentów pełni funkcję wiceprzewodniczącego grupy roboczej 3.3. Ilość miejsc na grupę interesów:| Grupa 1 | Grupa 2 | Grupa 3 | Grupa 4 |Prywatni armatorzy | 5 | — | 1 | 3 |Spółdzielczy armatorzy | 3 | — | 1 | 2 |Zatrudnieni rybacy | 2 | 1 | 1 | 2 |Organizacje producentów | 1 | — | 3 | 1 |Hodowcy ryb | — | 6 | 1 | 1 |Hodowcy mięczaków/skorupiaków | — | 4 | 1 | 1 |Przetwórcy | — | — | 3 | 2 |Handlowcy | — | — | 2 | 1 |Konsumenci | — | 1 | 1 | 1 |Środowisko | 1 | 1 | 1 | 1 |Rozwój | 1 | — | 1 | 1 |Biologia | 1 | 1 | — | — |Gospodarka | 1 | 1 | 1 | 1 |Banki | — | — | 1 | 1 |Przetargi i porty | — | — | 1 | — || 15 | 15 | 19 | 18 |Komisja może wyznaczyć dodatkowych ekspertów w zależności od porządku obrad.--------------------------------------------------


title: 2009/857/WE: Decyzja Rady z dnia 13 grudnia 2007 r. odnosząca się do wykonania art. 9c ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 205 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w okresie między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r. i od dnia 1 kwietnia 2017 r.

text:
               1.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/73

      DECYZJA RADY

   z dnia 13 grudnia 2007 r.
   odnosząca się do wykonania art. 9c ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 205 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w okresie między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r. i od dnia 1 kwietnia 2017 r.
   (2009/857/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Należy przyjąć przepisy pozwalające na płynne przejście z systemu podejmowania decyzji w Radzie większością kwalifikowaną, określoną w art. 3 ust. 3 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych, który będzie mieć zastosowanie do dnia 31 października 2014 r., do systemu głosowania przewidzianego w art. 9c ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 205 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który będzie mieć zastosowanie ze skutkiem od dnia 1 listopada 2014 r., obejmując – w okresie przejściowym do dnia 31 marca 2017 r. – postanowienia szczegółowe przewidziane w art. 3 ust. 2 wspomnianego protokołu.

               (2)

               Przypomina się, że praktyką Rady jest dokładanie wszelkich starań zmierzających do wzmacniania legitymacji demokratycznej aktów przyjmowanych większością kwalifikowaną,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   SEKCJA 1

      PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE MIĘDZY DNIEM 1 LISTOPADA 2014 R. A DNIEM 31 MARCA 2017 R.

   Artykuł 1
   Jeżeli w okresie między dniem 1 listopada 2014 r. a dniem 31 marca 2017 r. członkowie Rady reprezentujący:

               a)

               co najmniej trzy czwarte ludności; lub

               b)

               co najmniej trzy czwarte liczby państw członkowskich;

         niezbędne do utworzenia mniejszości blokującej, wynikającej z zastosowania art. 9c ust. 4 akapit pierwszy Traktatu o Unii Europejskiej lub art. 205 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgłaszają swój sprzeciw wobec przyjęcia aktu prawnego przez Radę większością kwalifikowaną, kwestia ta trafia pod obrady Rady.
   Artykuł 2
   Podczas tych obrad Rada czyni wszystko, co leży w granicach jej uprawnień, aby, w rozsądnym terminie i bez uszczerbku dla wiążących terminów określonych przez prawo Unii, osiągnąć zadowalające rozwiązanie wątpliwości podniesionych przez członków Rady, o których mowa w art. 1.
   Artykuł 3
   W tym celu przewodniczący Rady, wspierany przez Komisję i z poszanowaniem regulaminu wewnętrznego Rady, podejmuje wszelkie niezbędne inicjatywy, aby ułatwić stworzenie szerszej podstawy do osiągnięcia porozumienia w Radzie. Członkowie Rady udzielają przewodniczącemu wsparcia w wykonaniu tego zadania.
   SEKCJA 2

      PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE OD DNIA 1 KWIETNIA 2017 R.

   Artykuł 4
   Jeżeli w okresie od dnia 1 kwietnia 2017 r. członkowie Rady reprezentujący:

               a)

               co najmniej 55 % ludności; lub

               b)

               co najmniej 55 % liczby państw członkowskich;

         niezbędne do utworzenia mniejszości blokującej, wynikającej z zastosowania art. 9c ust. 4 akapit pierwszy Traktatu o Unii Europejskiej lub art. 205 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgłaszają swój sprzeciw wobec przyjęcia aktu prawnego przez Radę większością kwalifikowaną, kwestia ta trafia pod obrady Rady.
   Artykuł 5
   Podczas tych obrad Rada czyni wszystko, co leży w granicach jej uprawnień, aby, w rozsądnym terminie i bez uszczerbku dla wiążących terminów określonych przez prawo Unii, osiągnąć zadowalające rozwiązanie wątpliwości podniesionych przez członków Rady, o których mowa w art. 4.
   Artykuł 6
   W tym celu przewodniczący Rady, wspierany przez Komisję i z poszanowaniem regulaminu wewnętrznego Rady, podejmuje wszelkie niezbędne inicjatywy, aby ułatwić stworzenie szerszej podstawy do osiągnięcia porozumienia w Radzie. Członkowie Rady udzielają przewodniczącemu wsparcia w wykonaniu tego zadania.
   SEKCJA 3

      WEJŚCIE W ŻYCIE

   Artykuł 7
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem wejścia w życie traktatu z Lizbony.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 grudnia 2007 r.

            W imieniu Rady

         L. AMADO

            Przewodniczący


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1488 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/171

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1488
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg dochodów i wydatków Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0089/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (4), w szczególności jego art. 24,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0087/2016),

               1.

               stwierdza, że końcowe sprawozdanie finansowe Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki jest przedstawione w załączniku do sprawozdania Trybunału Obrachunkowego;

               2.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg dochodów i wydatków Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki za rok budżetowy 2014;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 18.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.