title: 2013/239/UE: Decyzja Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Estonii

text:
               28.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 141/43

         DECYZJA RADY
   z dnia 21 maja 2013 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Estonii
   (2013/239/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Estonii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

               (2)

               Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Andresa JAADLY,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko zastępcy członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

               —

               Mikhel JUKHAMI, Chairman, Rakvere City Council.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 maja 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


title: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               12.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/7

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 listopada 2012 r.
   w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   2012/C 382/06
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając przedłożone Radzie przez Komisję trzy kandydatury w kategorii przedstawicieli organizacji pracodawców,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r. Wspomniana decyzja nie obejmowała jednak wszystkich członków do mianowania,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Członkami Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

      PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW

               Portugalia

               Ana Maria SANTOS GOUVEIA LOPES

               Słowacja

               Martin HOSTAK

               Zjednoczone Królestwo

               Kate LING

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w celach informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         G. DEMOSTHENOUS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/807 z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) podczas 40. posiedzenia Komitetu Ułatwień, 69. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 96. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian konwencji FAL, załącznika IV do konwencji MARPOL, zmian prawideł II-2/13 i II-2/18 konwencji SOLAS, zmian kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz kodeksu z 2011 r. dotyczącego rozszerzonego programu inspekcji

text:
               21.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 132/99

         DECYZJA RADY (UE) 2016/807
   z dnia 15 marca 2016 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) podczas 40. posiedzenia Komitetu Ułatwień, 69. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego i 96. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu w odniesieniu do przyjęcia zmian konwencji FAL, załącznika IV do konwencji MARPOL, zmian prawideł II-2/13 i II-2/18 konwencji SOLAS, zmian kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego oraz kodeksu z 2011 r. dotyczącego rozszerzonego programu inspekcji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Działanie Unii w sektorze transportu morskiego powinno mieć na celu poprawę bezpieczeństwa morskiego, ochronę środowiska morskiego i ułatwianie międzynarodowego obrotu morskiego.

               (2)

               Podczas 39. posiedzenia Komitetu Ułatwień IMO (FAL) zatwierdzono zmiany Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego z 1965 r. (zwanej dalej „konwencją FAL”). Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte podczas 40. posiedzenia FAL, które odbędzie się w kwietniu 2016 r.

               (3)

               Komitet Ochrony Środowiska Morskiego (MEPC) IMO podczas 68. posiedzenia (zwanego dalej „MEPC 68”) uznał, że zgodnie z prawidłem 13 załącznika IV do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (zwanego dalej „załącznikiem IV do konwencji MARPOL”) otrzymano wystarczające powiadomienia, by część Morza Bałtyckiego wyznaczyć jako obszar specjalny. Co za tym idzie, dla tego obszaru specjalnego można skutecznie określić daty wejścia w życie takiego wyznaczenia przewidzianego w prawidle 11.3 załącznika IV do konwencji MARPOL. Na forum MEPC 68 stwierdzono, że wejście w życie wyznaczenia tej części obszaru specjalnego będzie wymagało zmian prawideł 1 i 11 załącznika IV do konwencji MARPOL, dlatego też należy wystąpić z projektem stosownych zmian załącznika IV do konwencji MARPOL. Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte podczas 69. posiedzenia MEPC, które odbędzie się w kwietniu 2016 r.

               (4)

               Na swoim 95. posiedzeniu Komitet Bezpieczeństwa na Morzu (MSC) IMO zatwierdził zmiany prawideł II-2/13 i II-2/18 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie na morzu (SOLAS), Międzynarodowego kodeksu systemów bezpieczeństwa pożarowego (zwanego dalej „kodeksem FSS”) oraz kodeksu z 2011 r. dotyczącego rozszerzonego programu inspekcji (zwanego dalej „kodeksem ESP 2011”). Oczekuje się, że zmiany te zostaną przyjęte podczas 96. posiedzenia MSC, które odbędzie się w maju 2016 r.

               (5)

               Ogólny przegląd konwencji FAL modernizuje jej postanowienia przy uwzględnieniu postępów w dziedzinie wymiany informacji i danych drogą elektroniczną oraz koncepcji pojedynczego punktu kontaktowego. W szczególności wprowadza on środki mające znaczenie dla Unii w zakresie umieszczania numerów wiz na listach pasażerów, ale nie na listach członków załogi, oraz uprawnienia organów do nakładania obowiązku składania formularzy drogą elektroniczną. Art. 5 i 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE (1) przewidują, że – począwszy od dnia 1 czerwca 2015 r. – formalności sprawozdawcze dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich będą akceptowane wyłącznie drogą elektroniczną i za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego, a do tego czasu państwa członkowskie mają akceptować papierowe formularze FAL do celów dopełnienia formalności sprawozdawczych. Dyrektywa 2010/65/UE przewiduje również, że przekazywanie informacji wymaganych zgodnie z aktem prawnym Unii od dnia 1 czerwca 2015 r. ma być możliwe tylko drogą elektroniczną. Wymóg umieszczania, w stosownych przypadkach, numerów wiz na listach członków załogi i listach pasażerów wynika z pkt 3.1.2 załącznika VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 (2).

               (6)

               Artykuł VIII konwencji FAL nakłada wymóg, by umawiające się strony konwencji FAL, które uznają, że zastosowanie się do którejkolwiek normy jest niewykonalne, lub które uważają za konieczne ze szczególnych powodów stosowanie różniących się wymagań dotyczących dokumentów lub procedur, zawiadomiły sekretarza generalnego o tych różnicach. Niektóre wymogi zawarte w dyrektywie 2010/65/UE oraz rozporządzeniu (WE) nr 562/2006 nakładają bardziej rygorystyczne obowiązki niż odpowiednie przepisy zawarte w konwencji FAL, a zatem stanowią różnicę w rozumieniu artykułu VIII tej konwencji, o której należy zawiadomić.

               (7)

               Celem zmian załącznika IV do konwencji MARPOL jest zapewnienie ram prawnych realizacji porozumienia osiągniętego na forum MEPC 68, zgodnie z którym powiadomienia dotyczące zapewnienia dostępności urządzeń odbiorczych w portach są wystarczające, aby postanowienia w sprawie obszaru specjalnego Morza Bałtyckiego mogły wejść w życie, a zatem można określić daty wejścia w życie wyznaczenia części Morza Bałtyckiego jako obszaru specjalnego, zgodnie z tymi powiadomieniami. Art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/59/WE (3) przewiduje zapewnienie dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów, co jest również przedmiotem prawidła 12a rezolucji MEPC.200(62) IMO, których celem jest ograniczenie zrzutów odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku do morza, w szczególności nielegalnych zrzutów ze statków korzystających z portów w Unii.

               (8)

               Zmiany prawidła II-2/13 konwencji SOLAS wprowadzą wymogi oceny dróg ewakuacji poprzez dokonywanie analizy przebiegu ewakuacji we wczesnej fazie projektowania, które mają być stosowane do nowych statków pasażerskich typu ro-ro i innych statków pasażerskich przewożących więcej niż 36 pasażerów. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE (4) dotyczy statków pasażerskich i szybkich jednostek pasażerskich dokonujących podróży krajowych. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., wraz ze zmianami. Ponadto dyrektywa Rady 2009/45/WE zawiera szczegółowe przepisy dotyczące tras ewakuacji na statkach typu ro-ro i innych statkach pasażerskich klasy B, C i D, jak ustanowiono w załączniku I rozdział II część B pkt 6–1.

               (9)

               Zmiany prawidła II-2/18 konwencji SOLAS w zakresie lądowisk dla śmigłowców na nowych statkach pasażerskich typu ro-ro sprawią, że postanowienia okólnika IMO MSC.1/Circ.1431 z dnia 31 maja 2012 r. (Wytyczne dotyczące zatwierdzania pianowych urządzeń gaśniczych na platformie śmigłowcowej) uzyskają moc obowiązujących przepisów. Załącznik I część B rozdział II-2 pkt 18 dyrektywy 2009/45/WE stanowi, że statki wyposażone w lądowisko dla śmigłowców mają spełniać wymagania prawidła SOLAS w wersji zmienionej dnia 1 stycznia 2003 r., które obecnie prawdopodobnie zostanie zmienione.

               (10)

               Zmieniony rozdział 8 kodeksu FSS nakaże zwracanie szczególnej uwagi na dostarczaną przez producenta systemu specyfikację jakości wody w celu zapobieżenia wewnętrznej korozji i groźbie zatkania tryskaczy. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/45/WE stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami, tym samym potwierdzając moc kodeksu FSS jako prawnie obowiązującego w ramach konwencji SOLAS na mocy rezolucji MSC.99(73). Dyrektywa 2009/45/WE zawiera ponadto szczegółowe przepisy dotyczące gaszenia pożarów dla statków klasy B, C i D, jak ustanowiono w załączniku I rozdział II-2 część A pkt 4.5 i 4.8.

               (11)

               Nowy rozdział 17 kodeksu FSS określi bliżej specyfikacje pianowych urządzeń gaśniczych na platformie śmigłowcowej wymagane na mocy rozdziału II-2 konwencji SOLAS. Art. 6 ust. 2 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/45/WE stanowi, że nowe statki pasażerskie klasy A mają w całości spełniać wymogi konwencji SOLAS z 1974 r., ze zmianami, tym samym potwierdzając moc kodeksu FSS jako prawnie obowiązującego w ramach konwencji SOLAS na mocy rezolucji MSC.99(73). Poza tym dyrektywa Rady 2009/45/WE przewiduje szczegółowe przepisy dotyczące wymogów szczególnych dla lądowiska dla śmigłowców na statkach klasy B, C i D, jak ustanowiono w załączniku I rozdział II część B pkt 18.

               (12)

               W zakresie, w jakim zmiany prawidła SOLAS II-2/13, prawidła SOLAS II-2/18, zmieniony rozdział 8 kodeksu FSS oraz nowy rozdział 17 kodeksu FSS mogą wpłynąć na przepisy dyrektywy 2009/45/WE w odniesieniu do statków pasażerskich i szybkich jednostek pasażerskich dokonujących podróży krajowych, zmiany te podlegają wyłącznej kompetencji Unii.

               (13)

               Zmiany kodeksu ESP 2011 mają zharmonizować stosowanie terminów odnoszących się do uznanych organizacji. Art. 5 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 (5) wprowadzają obowiązek spełniania warunków oceny stanu technicznego IMO dla zbiornikowców pojedynczokadłubowych mających więcej niż 15 lat. W rozszerzonym programie inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców, zwanym inaczej rozszerzonym programem inspekcji (ESP), określono sposób przeprowadzania takiej zintensyfikowanej oceny. Ponieważ w ocenie stanu technicznego IMO do osiągnięcia celu stosuje się rozszerzony program inspekcji, wszelkie zmiany rozszerzonego programu inspekcji będą miały zastosowanie automatycznie na mocy rozporządzenia (UE) nr 530/2012.

               (14)

               Unia nie jest ani członkiem IMO, ani umawiającą się stroną stosownych konwencji i kodeksów. W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do przekazania stanowiska Unii i wyrażenia przez nie zgody na związanie się tymi zmianami, w zakresie, w jakim podlegają one wyłącznej kompetencji Unii,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas 40. posiedzenia Komitetu Ułatwień IMO, to wyrażenie zgody na przyjęcie zmian konwencji FAL określonych w dokumencie IMO, FAL 40/3.
   Artykuł 2
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas 69. posiedzenia Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO, to wyrażenie zgody na przyjęcie zmian prawideł 1 i 11 załącznika IV do konwencji MARPOL określonych w załączniku do dokumentu IMO, MEPC 69/3/3.
   Artykuł 3
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas 96. posiedzenia Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu IMO, to wyrażenie zgody na przyjęcie następujących zmian:

               —

               prawidła II-2/13 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 14 do dokumentu IMO, MSC 95/22/add.2,

               —

               prawidła II-2/18 konwencji SOLAS, jak określono w załączniku 2 do dokumentu IMO, SSE 2/20,

               —

               rozdziału 8 kodeksu FSS, jak określono w załączniku 18 pkt 1 do dokumentu IMO, 95/22/add.2,

               —

               rozdziału 17 kodeksu FSS, jak określono w załączniku 18 pkt 2 do dokumentu IMO, 95/22/add.2,

               —

               kodeksu ESP 2011, jak określono w załączniku 15 do dokumentu IMO, 95/22/add.2.

         Artykuł 4
   1.   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, zgodnie z art. 1, 2 i 3, jest wyrażane przez państwa członkowskie będące członkami IMO, działające wspólnie w interesie Unii.
   2.   Drobne modyfikacje stanowiska Unii określonego w art. 1, 2 i 3 mogą zostać uzgodnione bez konieczności wydawania przez Radę kolejnej decyzji.
   Artykuł 5
   Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do wyrażenia zgody na związanie się w interesie Unii zmianami, o których mowa w art. 1, 2 i 3, w zakresie, w jakim podlegają one wyłącznej kompetencji Unii.
   Artykuł 6
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 marca 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE (Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 81).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 530/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie przyspieszonego wprowadzania konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania konstrukcyjnego w odniesieniu do zbiornikowców pojedynczokadłubowych (Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 3).


title: 2011/2/UE: Decyzja Komisji z dnia 5 stycznia 2011 r. w sprawie zakończenia procedury badawczej dotyczącej środków wprowadzonych przez Brazylię wpływających na przywóz wyrobów włókienniczych

text:
               6.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 3/7

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 5 stycznia 2011 r.
   w sprawie zakończenia procedury badawczej dotyczącej środków wprowadzonych przez Brazylię wpływających na przywóz wyrobów włókienniczych
   (2011/2/UE)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (1), w szczególności jego art. 11 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:
   A.   POSTĘPOWANIE

               (1)

               W dniu 12 stycznia 1998 r. Febeltex (Fédération Belge du Textile – belgijska federacja branży włókienniczej) złożyła wniosek zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 3286/94.

               (2)

               Skażący twierdzi, że sprzedaż wyrobów włókienniczych do Brazylii przez przedsiębiorstwa Wspólnoty Europejskiej napotyka szereg przeszkód w handlu, w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94, do których należy system nieautomatycznego licencjonowania przywozu oraz sposób, w jaki system ten jest rozwijany, zwłaszcza poprzez obowiązujące zasady dokonywania płatności w przywozie oraz minimalne ceny importowe.

               (3)

               Po konsultacjach z Komitetem Doradczym ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 3286/94 Komisja zdecydowała, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie procedury badawczej w celu rozważenia stanu prawnego i faktycznego podniesionych kwestii, w następstwie czego w dniu 27 lutego 1998 r. wszczęto procedurę badawczą (2).

         B.   USTALENIA WYNIKAJĄCE Z PROCEDURY BADAWCZEJ

               (4)

               Końcowe sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego zostało przekazane państwom członkowskim UE na posiedzeniu Komitetu Doradczego w dniu 9 listopada 1998 r.

               (5)

               W sprawozdaniu stwierdzono, że brazylijski system nieautomatycznego licencjonowania przywozu stosowany wraz z wymogiem ceny minimalnej stanowi złamanie:

                           a)

                           art. 1, 3 i 5 Porozumienia WTO w sprawie licencjonowania przywozu, gdyż: a) jego stosowanie nie było neutralne; b) nie był zarządzany w uczciwy i sprawiedliwy sposób; c) nie wprowadzał ograniczeń zgodnych z przepisami WTO, jego zakres i czas nie były zatem ograniczone do wprowadzanych środków; oraz d) skutkował dodatkowo ograniczeniem handlu i zakłóceniami przywozu. Ponadto wykaz produktów podlegających nieautomatycznemu licencjonowaniu nie został opublikowany, a wnioski o licencje na przywóz po minimalnych cenach przez wiele miesięcy pozostawały bez odpowiedzi;

                           b)

                           art. X.1 i X.3 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT (1994)), gdyż informacja o systemie nieautomatycznego licencjonowania przywozu nie została podana do publicznej wiadomości, a system nie był zarządzany w sposób jednolity, bezstronny i racjonalny;

                           c)

                           art. XI.1 GATT (1994), gdyż system cen minimalnych był ograniczeniem innym niż cła, podatki lub inne opłaty realizowane poprzez licencje na przywóz w odniesieniu do przywozu jakiegokolwiek produktu z obszaru każdej umawiającej się strony bez jakiegokolwiek uzasadnienia zgodnego z regułami WTO.

         C.   ZMIANY SYTUACJI PO ZAKOŃCZENIU POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

               (6)

               W dniu 17 marca 1999 r. (3) Komisja podjęła decyzję o wszczęciu procedury rozstrzygania sporów przed WTO. W dniu 19 listopada 1999 r. przeprowadzono konsultacje z WTO. W czasie konsultacji Brazylia przyznała, że nie wypełniła wielu wynikających z WTO zobowiązań dotyczących notyfikowania o systemie licencjonowania przywozu, odrzucając jednocześnie zarzuty odnoszące się do praktyk wyznaczania cen minimalnych, zarówno w odniesieniu do licencjonowania przywozu, jak i procedury ustalania wartości celnej.

               (7)

               W następstwie konsultacji wprowadzono znaczne zmiany do brazylijskich systemów licencjonowania przywozu oraz do procedury ustalania wartości celnej, a dostęp przemysłu wspólnotowego do brazylijskiego rynku wyrobów włókienniczych poprawił się. Wiele aspektów brazylijskich systemów licencjonowania przywozu oraz procedury ustalania wartości celnej nadal jednak wymaga zmian, aby zapewnić pełne wypełnianie przez Brazylię jej obowiązków wynikających z odpowiednich porozumień WTO.

               (8)

               Decyzją 2001/429/WE (4) Komisja zawiesiła zatem na okres sześciu miesięcy wspomnianą wyżej procedurę, minitorując rezultaty zmian wprowadzonych w brazylijskim systemie.

               (9)

               W ostatnim kwartale 2002 r. miały miejsce liczne kontakty z władzami Brazylii; ich celem było wypracowanie rozwiązania akceptowalnego dla obu stron. W dniu 6 listopada 2002 r. Wspólnota Europejska i Brazylia podpisały protokół ustaleń dotyczący porozumień w zakresie dostępu do rynku wyrobów włókienniczych i odzieżowych, w którym obie strony porozumiały się co do niestosowania barier pozataryfowych. W protokole ustaleń ujęto także kwestię ustalania wartości celnej.

               (10)

               W okresie ponad siedmiu lat, jaki upłynął od podpisania protokołu ustaleń, Komisja nie była informowana o żadnych szczególnych problemach lub nowych przeszkodach związanych z dostępem do brazylijskiego rynku wyrobów włókienniczych.

         D.   WNIOSEK i ZALECENIA

               (11)

               W świetle powyższej analizy uznaje się, że procedura badawcza doprowadziła do satysfakcjonującej sytuacji w zakresie przeszkód określonych w skardze federacji Febeltex. Należy w związku z tym zakończyć procedurę badawczą zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94.

               (12)

               Zasięgnięto opinii Komitetu Doradczego w zakresie środków przewidzianych w niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Procedura badawcza dotycząca środków wprowadzonych przez Brazylię wpływających na przywóz wyrobów włókienniczych zostaje niniejszym zakończona.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 stycznia 2011 r.

            W imieniu Komisji

         José Manuel BARROSO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 349 z 31.12.1994, s. 71.

      (2)  Dz.U. C 63 z 27.2.1998, s. 2.

      (3)  Dz.U. L 86 z 30.3.1999, s. 22.

      (4)  Dz.U. L 153 z 8.6.2001, s. 30.