title: Decyzja Rady 2012/121/WPZiB z dnia 27 lutego 2012 r. dotycząca wspierania działań propagujących dialog i współpracę UE, Chin i Afryki w zakresie kontroli broni konwencjonalnej

text:
               28.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 54/8

         DECYZJA RADY 2012/121/WPZiB
   z dnia 27 lutego 2012 r.
   dotycząca wspierania działań propagujących dialog i współpracę UE, Chin i Afryki w zakresie kontroli broni konwencjonalnej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na spotkaniu w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL) i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (zwaną dalej „strategią UE dotyczącą BSiL”). W strategii stwierdzono, że kontynent afrykański jest jednym z regionów najbardziej dotkniętych nielegalnym handlem i nadmiernym gromadzeniem BSiL.

               (2)

               W strategii UE dotyczącej BSiL zdefiniowano kilka zadań, które mają zostać wypełnione przez Unię, w tym poszukiwanie konsensusu wśród państw eksporterów, tak aby dostarczać broń strzelecką wyłącznie rządom, zgodnie z ograniczającymi i właściwymi regionalnymi i międzynarodowymi zasadami wywozu broni.

               (3)

               W strategii UE dotyczącej BSiL zalecono włączenie BSiL jako tematu, który zostanie przeanalizowany w trakcie dialogu politycznego z państwami trzecimi oraz z organizacjami międzynarodowymi, regionalnymi i subregionalnymi, ze szczególnym uwzględnieniem koordynacji działań z głównymi partnerami Unii i głównymi eksporterami BSiL, w tym z Chinami.

               (4)

               W roku 2005, 2006, 2007 i 2010 Rada Unii Europejskiej przyjęła konkluzje Rady wspierające negocjacje w sprawie traktatu o handlu bronią, prawnie wiążącego instrumentu międzynarodowego ustanawiającego wspólne międzynarodowe standardy transferu broni konwencjonalnej. Rada podkreśliła, jak ważna w tym procesie jest współpraca z innymi państwami i organizacjami regionalnymi.

               (5)

               Dialog strategiczny UE-Chiny, od jego rozpoczęcia w 2005 roku, obejmuje postanowienia dotyczące dialogu w sprawie nieproliferacji i wywozu broni konwencjonalnej. Chiny i Unia uzgodniły w trakcie szczytu w 2006 roku nawiązanie nowego dialogu w sprawie pokoju, stabilności i zrównoważonego rozwoju w Afryce, tak by pogłębić zrozumienie między partnerami, omówić działania i priorytety oraz umożliwić Chinom przyłączenie się do wysiłków międzynarodowych ukierunkowanych na ulepszenie i skoordynowanie działań w zakresie współpracy. W dokumencie strategicznym UE-Chiny na lata 2007–2013 zdefiniowano podstawowe podejście Unii do Chin polegające na zaangażowaniu i partnerstwie oraz wyszczególniono jako priorytet współpracę na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi BSiL.

               (6)

               W grudniu 2004 roku Chiny i Unia podpisały wspólne oświadczenie w sprawie nieproliferacji i rozbrojenia, obejmujące również współpracę w zakresie broni konwencjonalnej. W tymże wspólnym oświadczeniu Unia i Chiny stwierdziły, że „należy również podejmować pozytywne i aktywne wysiłki, aby zwiększyć kontrolę nad wywozem broni konwencjonalnej. Należy umocnić reżimy kontroli broni obejmujące pewne rodzaje broni konwencjonalnej. Należy zintensyfikować wysiłki zmierzające do zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką oraz przepływom tych rodzajów broni, wpływającym niekorzystnie na pokój i stabilność w regionie”.

               (7)

               W 2007 roku we wspólnej strategii UE-Afryka określono zapobieganie nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL jako dziedzinę prowadzenia działań przez lepsze budowanie zdolności, nawiązywanie kontaktów, współpracę i wymianę informacji. Chiny zostały zaproszone na szczyt UE-Afryka w 2010 roku i uczestniczyły w nim w charakterze obserwatora,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Unia dąży do rozwoju współpracy między społeczeństwem obywatelskim, przedsiębiorcami i przedstawicielami rządów Chin, Unii i państw afrykańskich, w tym przez prowadzenie dialogu między odnośnymi przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i przedsiębiorców, aby opracować wspólne podejścia pozwalające sprostać zagrożeniom powstałym w wyniku nielegalnego handlu i nadmiernego gromadzenia BSiL oraz braku uregulowania na szczeblu międzynarodowym handlu bronią konwencjonalną. Rozwój takiej współpracy powinien również znaleźć odzwierciedlenie w zwiększonym wsparciu na rzecz solidnego i niepodważalnego traktatu o handlu bronią oraz jego wdrożeniu.
   2.   Unia dąży do osiągnięcia celu, o którym mowa w ust. 1, poprzez następujące projekty i środki:

               —

               powołanie i rozwój wspólnej afrykańsko-unijno-chińskiej grupy roboczej ekspertów ds. broni konwencjonalnej oraz wspólnego afrykańsko-unijno-chińskiego ośrodka badawczego ds. broni konwencjonalnej. Celem grupy roboczej ekspertów i ośrodka badawczego jest dążenie do tego, by wśród osób odpowiedzialnych za ustalanie polityki dotyczącej broni konwencjonalnej oraz za kontrolę jej wywozu w Chinach, Afryce i Unii wzrosła świadomość problemów związanych z nielegalnym handlem i nadmiernym gromadzeniem BSiL oraz brakiem uregulowania na szczeblu międzynarodowym legalnego handlu bronią konwencjonalną, a także by zwiększyć zaangażowanie na rzecz rozwiązania tych problemów. Zwiększona świadomość tych kwestii oraz zaangażowanie na rzecz ich rozwiązania doprowadzą do negocjacji zakończonych sukcesem i wdrożenia solidnego i niepodważalnego traktatu o handlu bronią,

               —

               prowadzenie działań wspierających i działań badawczych ukierunkowanych na określenie możliwości współpracy między Unią a Chinami, służących wsparciu państw afrykańskich w zapobieganiu nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL.

         Szczegółowy opis projektów i środków, o których mowa w niniejszym ustępie, znajduje się w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wdrożenie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „WP”).
   2.   Techniczną realizacją projektów i środków, o których mowa w art. 1 ust. 2, zajmuje się organizacja pozarządowa Saferworld.
   3.   Saferworld wykonuje swoje zadania pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z Saferworld.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów i środków, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 830 000 EUR.
   2.   Wydatkami finansowanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 2. W tym celu Komisja zawiera umowę o finansowaniu z Saferworld. Umowa ta zawiera zobowiązanie Saferworld do zapewnienia, aby wkład UE był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dokłada starań, aby umowę o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, zawarto możliwie szybko po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia umowy o finansowaniu.
   Artykuł 4
   WP składa Radzie sprawozdania z wdrożenia niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań kwartalnych przygotowywanych przez Saferworld. Sprawozdania te stanowią podstawę do przeprowadzenia oceny przez Radę. Komisja składa sprawozdania z aspektów finansowych realizacji projektów i środków, o których mowa w art. 1 ust. 2.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja wygasa 24 miesiące po dacie zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3. Wygasa jednak sześć miesięcy po dacie jej wejścia w życie, jeśli umowa o finansowaniu nie zostanie do tego czasu zawarta.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2012 r.

            W imieniu Rady

         C. ASHTON

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

         PROJEKTY I ŚRODKI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 2

      1.   Cele

      Cele decyzji to: dążenie do rozwoju współpracy między społeczeństwem obywatelskim, przedsiębiorcami i przedstawicielami rządów Chin, Unii Europejskiej i kontynentu afrykańskiego; opracowanie wspólnych podejść do sprostania zagrożeniom wynikającym z nielegalnego handlu i nadmiernego gromadzenia BSiL; oraz wspieranie traktatu Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) o handlu bronią do czasu zorganizowania konferencji dyplomatycznej poświęconej temu traktatowi w roku 2012, podczas tej konferencji i po niej. Do realizacji tych celów służyć będzie powołanie i rozwój wspólnej afrykańsko-unijno-chińskiej grupy roboczej ekspertów ds. broni konwencjonalnej (zwanej dalej „grupą roboczą ekspertów”) oraz wspólnego afrykańsko-unijno-chińskiego ośrodka badawczego ds. broni konwencjonalnej (zwanego dalej „ośrodkiem badawczym”). Celem grupy roboczej ekspertów i ośrodka badawczego jest dążenie do tego, by wśród osób odpowiedzialnych za ustalanie polityki dotyczącej broni konwencjonalnej w Chinach, Afryce i Unii wzrosła świadomość problemów związanych z nielegalnym handlem i nadmiernym gromadzeniem BSiL i zaangażowanie na rzecz ich rozwiązania, jak również świadomość co do potrzeby osiągnięcia porozumienia w sprawie traktatu o handlu bronią.
      Dążenie do realizacji celu polegającego na wzmocnionej współpracy między Chinami, Unią i Afryką będzie również polegało na prowadzeniu działań wspierających i działań badawczych ukierunkowanych na określenie możliwości współpracy między Unią a Chinami w celu wsparcia państw afrykańskich w zapobieganiu nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL.
      2.   Opis projektów i środków

      2.1.   Powołanie i rozwój wspólnej afrykańsko-unijno-chińskiej grupy roboczej ekspertów ds. broni konwencjonalnej oraz wspólnego afrykańsko-unijno-chińskiego ośrodka badawczego ds. broni konwencjonalnej

      2.1.1.   Cele projektu

                  —

                  ustanowienie forów i sieci dla ekspertów z Unii, Chin i Afryki odpowiedzialnych za ustalanie polityki, pozwalających omawiać różne aspekty nielegalnego handlu bronią konwencjonalną,

                  —

                  zwiększenie wśród osób odpowiedzialnych za ustalanie polityki w Chinach, Afryce i Unii świadomości problemów związanych z nielegalnym handlem i nadmiernym gromadzeniem BSiL oraz niedostatecznym uregulowaniem na szczeblu międzynarodowym legalnego handlu bronią konwencjonalną, a także zaangażowania na rzecz rozwiązania tych problemów. Zwiększona świadomość tych kwestii oraz zaangażowanie na rzecz ich rozwiązania powinny przełożyć się na wspólne poparcie solidnego i niepodważalnego traktatu o handlu bronią,

                  —

                  zintensyfikowanie, na szczeblu oficjalnym oraz wśród osób odpowiedzialnych za ustalanie polityki, dialogu między Unią, Chinami i Afryką, aby zwiększyć wzajemne zrozumienie i opracować wspólne podejścia do procesu dotyczącego traktatu ONZ o handlu bronią do czasu zorganizowania konferencji dyplomatycznej poświęconej temu traktatowi w roku 2012, podczas tej konferencji i po niej, w tym przez wspieranie wspólnych badań i analiz prowadzonych przez badaczy z Unii, Chin i Afryki i dotyczących odnośnych stanowisk krajowych i regionalnych,

                  —

                  opracowywanie zaleceń społeczności badaczy w sprawie traktatu o handlu bronią i BSiL oraz skuteczne przekazywanie ich urzędnikom rządowym, politykom i osobom odpowiedzialnych za ustalanie polityki w Chinach, Afryce, Unii i państwach członkowskich.

            2.1.2.   Opis projektu

      a)   Powołanie i rozwój wspólnej afrykańsko-unijno-chińskiej grupy roboczej ekspertów ds. broni konwencjonalnej
      Grupa robocza ekspertów będzie stanowić podstawę instytucjonalną dialogu propagowanego za pośrednictwem decyzji Rady i zostanie uformowana w drodze dokładnego skoordynowania działań Safeworld i partnerskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego w Afryce i Chinach. W jej skład będzie wchodziło dziewięciu członków z Chin, Unii i Afryki pochodzących z wydziałów uniwersyteckich, ośrodków analitycznych i ośrodków badawczych, którzy zostaną wyłonieni na podstawie ich wiedzy fachowej, reputacji i zakresu zainteresowań. Grupa robocza ekspertów będzie umożliwiała jej członkom wymianę informacji, idei, wiedzy fachowej i badań dotyczących kwestii kontroli broni konwencjonalnej, określania rodzaju zagrożeń, oceniania skuteczności obecnych interwencji oraz przedstawiania zaleceń dotyczących wspólnych działań decydentów politycznych.
      Oczekuje się, że grupa robocza ekspertów będzie służyła jako platforma dla zainteresowanych podmiotów społeczeństwa obywatelskiego, niebiorących bezpośrednio udziału w dialogu, oraz zapewni dostępny zbiór wiedzy fachowej, z którego będą mogli korzystać decydenci polityczni oraz urzędnicy odpowiedzialni za broń konwencjonalną i kontrolę jej wywozu pochodzący z Chin, Unii i Afryki. Urzędnicy afrykańscy, chińscy i unijni będą również zaproszeni do obserwowania prac grupy roboczej ekspertów.
      b)   Powołanie i rozwój wspólnego afrykańsko-unijno-chińskiego ośrodka badawczego ds. broni konwencjonalnej
      Celem ośrodka badawczego będzie wspieranie wspólnych badań i analiz prowadzonych przez naukowców z Unii, Chin i Afryki. Zostanie on powołany w Chinach. Ośrodek badawczy dostarczy szeroki wachlarz odnośnych materiałów i zasobów w językach angielskim i chińskim związanych z BSiL i traktatem o handlu bronią. Te same materiały i zasoby zostaną udostępnione elektronicznie na stronie internetowej, która będzie również spełniała rolę publicznego interfejsu grupy roboczej ekspertów.
      Działania, które będą wspierane w ramach realizacji zadań, o których mowa w lit. a) i b), obejmą m.in.:

                  —

                  organizację posiedzeń przygotowawczych i następczych w Chinach i w Europie z udziałem Saferworld i odnośnych organizacji partnerskich z Chin i Afryki, aby zdefiniować strukturę i ramy czasowe projektu; ustalenie szczegółowych planów pracy na rzecz powołania i rozwoju ośrodka badawczego i grupy roboczej ekspertów; powołanie zespołu koordynującego projekt; zdefiniowanie zakresu odpowiedzialności tego zespołu; oraz monitorowanie i ocenę postępów w realizacji działań,

                  —

                  dostarczenie i przetłumaczenie odpowiednich kluczowych materiałów związanych z BSiL i traktatem o handlu bronią, które mają być wykorzystywane przez osoby odpowiedzialne za ustalanie polityki w Chinach, Afryce i Unii, a także udostępnione również elektronicznie na stronie internetowej ośrodka badawczego. Strona ta będzie również spełniała rolę publicznego interfejsu grupy roboczej ekspertów,

                  —

                  organizację kilku posiedzeń z udziałem Saferworld, organizacji partnerskich i odpowiednich organów chińskich, aby wstępnie omówić działalność ośrodka badawczego i grupy roboczej ekspertów oraz przedstawić i przedyskutować wyniki śródokresowe i końcowe, z myślą o zagwarantowaniu wsparcia działalności przez odpowiednie organy,

                  —

                  organizację maksymalnie dwóch dwudniowych posiedzeń rocznie grupy roboczej ekspertów w Chinach, Europie i Afryce, aby zdefiniować plany badawcze i zapewnić wytyczne do realizacji działań wspierających i działań badawczych, rozwoju i komunikowania zaleceń dotyczących polityki. Po każdym posiedzeniu zostanie przygotowane krótkie sprawozdanie dotyczące etapu realizacji projektu,

                  —

                  organizację dwóch warsztatów dotyczących traktatu o handlu bronią, przeznaczonych dla nie więcej niż 40 uczestników, w tym przedstawicieli środowisk odpowiedzialnych za ustalanie polityki w Unii, Chinach i Afryce oraz organów odpowiedzialnych za broń konwencjonalną i jej wywóz, ekspertów przemysłu wojskowego i obronnego oraz społeczeństwa obywatelskiego, aby dokonać przeglądu postępów w negocjacjach dotyczących traktatu o handlu bronią i określić obszary wspólne dla różnych państw,

                  —

                  publikację noty, w której Saferworld i grupa robocza ekspertów analizują stanowiska Unii i Chin dotyczące traktatu o handlu bronią. Celem noty będzie dostarczenie materiałów do dyskusji z urzędnikami z Unii, Chin i Afryki w okresie poprzedzającym konferencję poświęconą traktatowi o handlu bronią w roku 2012. Zgłębi ona różnice stanowisk Unii, Chin i państw afrykańskich dotyczących traktatu o handlu bronią,

                  —

                  sporządzenie wszechstronnego sprawozdania dotyczącego najważniejszych zdobytych doświadczeń, wyszczególniającego sukcesy i wyzwania związane z projektem oraz zalecającego modele i opcje przyszłego dialogu Unii, Chin i Afryki dotyczącego BSiL i traktatu o handlu bronią,

                  —

                  organizację dwóch imprez w związku z oficjalnym otwarciem i zamknięciem projektu.

            2.1.3.   Wyniki projektu

                  —

                  większa świadomość, wiedza i zrozumienie – wykazywane przez 500 chińskich, afrykańskich i unijnych podmiotów odpowiedzialnych za ustalanie polityki, w tym urzędników odpowiedzialnych za kwestie związane z bronią konwencjonalną i kontrolę jej wywozu, uczonych, parlamentarzystów, organizacji pozarządowych i dziennikarzy – procesu dotyczącego traktatu ONZ o handlu bronią i odnośnych stanowisk krajowych, przed zorganizowaniem konferencji dyplomatycznej poświęconej temu traktatowi w roku 2012 oraz po niej,

                  —

                  lepszy dialog, interakcja i współpraca w zakresie BSiL oraz procesu dotyczącego traktatu ONZ o handlu bronią wśród 60 unijnych, chińskich i afrykańskich urzędników, społeczeństwa obywatelskiego, w tym przez zidentyfikowanie zaleceń co do możliwości wspólnych działań,

                  —

                  trwałe powiązania między 50 jednostkami reprezentującymi instytucje odpowiedzialne za ustalanie polityki w Unii, Afryce i Chinach, umożliwiające ciągłą wymianę informacji i doświadczeń, jak również praktyczną współpracę, obejmującą BSiL i inne kwestie dotyczące kontroli broni konwencjonalnej, wykraczające poza okres trwania tego projektu.

            2.2.   Propagowanie współpracy między Unią a Chinami w celu wsparcia państw afrykańskich w zapobieganiu nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL

      2.2.1.   Cele projektu

                  —

                  wspieranie wspólnych badań i analiz naukowców z Unii, Chin i Afryki dotyczących problemów związanych z rozprzestrzenianiem BSiL w Afryce i możliwości wspólnych działań Unii i Chin w tej dziedzinie,

                  —

                  wspieranie państw afrykańskich w określaniu zapotrzebowania na pomoc i formułowaniu wniosków o pomoc związaną z zapobieganiem nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL,

                  —

                  formułowanie zaleceń skierowanych do decydentów politycznych z Unii i Chin, które to zalecenia dotyczyłyby możliwości udzielania wspólnej unijno-chińskiej pomocy skierowanej do państw trzecich w Afryce.

            2.2.2.   Opis projektu

      Projekt umożliwi określenie możliwości współpracy między Unią a Chinami we wspieraniu państw trzecich w Afryce w stawianiu czoła zagrożeniom wynikającym z nielegalnego handlu i nadmiernego gromadzenia BSiL. Seria działań składających się na projekt obejmie m.in.:

                  —

                  organizację maksymalnie trzech wizyt studyjnych w Afryce, składanych przez członków grupy roboczej ekspertów, aby pogłębić ich zrozumienie wpływu nielegalnego handlu i nadmiernego gromadzenia BSiL na kontynencie, spotkać się z podmiotami lokalnymi i omówić potrzeby w zakresie pomocy technicznej,

                  —

                  organizację międzynarodowego seminarium politycznego w Afryce dotyczącego zapobiegania rozprzestrzeniania BSiL na tym kontynencie. W posiedzeniu weźmie udział do 30 uczestników, w tym członków grupy roboczej ekspertów, oraz inni afrykańscy, chińscy i unijni przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i urzędnicy odpowiedzialni za kwestie związane z bronią konwencjonalną i kontrolę jej wywozu. W większym stopniu zostaną określone praktyczne obszary, w których zapotrzebowanie Afryki na pomoc w zapobieganiu nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL można połączyć z pomocą Chin i Unii,

                  —

                  ocenę techniczną potrzeb w zakresie kontroli BSiL w danym państwie afrykańskim, w tym oszacowanie kosztów, obszarów interwencji i zaleceń w sprawie agencji wykonawczych. Analiza będzie opracowywana w ścisłej współpracy z urzędnikami rządowymi zaangażowanymi w administrowanie systemem kontroli BSiL, jak również przedstawicielami sektora obronności w danym państwie afrykańskim,

                  —

                  publikację przez grupę roboczą ekspertów szczegółowego sprawozdania skupiającego się na obiegu BSiL w Afryce, oceniającego skuteczność obecnych interwencji i przedstawiającego decydentom politycznym jasne zalecenia w sprawie wspólnych działań Unii, Chin i Afryki oparte na ocenie technicznej, wizytach studyjnych i seminarium w Afryce. Sprawozdanie zostanie przetłumaczone i rozprowadzone wśród ok. 500 podmiotów społeczeństwa obywatelskiego, urzędników, decydentów politycznych i polityków w Chinach, Unii i Afryce, aby zwiększyć ogólną świadomość co do możliwości współpracy Unii, Chin i Afryki w sprawie kontroli BSiL w Afryce. Sprawozdanie to zostanie również przedstawione na posiedzeniach urzędników, które przewidziano w projekcie, o którym mowa w pkt 2.1,

                  —

                  wspieranie danego państwa afrykańskiego w definiowaniu i komunikowaniu potrzeb i oficjalnych wniosków o pomoc w zakresie kontroli BSiL,

                  —

                  organizację posiedzeń z odnośnymi urzędnikami z Unii i Chin, aby propagować rozwój koncepcji wspólnego projektu,

                  —

                  organizację w Chinach unijno-chińsko-afrykańskiego seminarium politycznego, aby przedstawić ustalenia i zalecenia grupy roboczej ekspertów. W posiedzeniu weźmie udział do 50 uczestników, w tym afrykańscy, unijni i chińscy przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i urzędnicy odpowiedzialni za kwestie związane z bronią konwencjonalną i kontrolę jej wywozu. Posiedzenie to stworzy możliwość dokonania przeglądu prac grupy roboczej ekspertów w zakresie BSiL i omówienia jej zalecenia, jak również stworzy ramy do praktycznych wspólnych działań, takich jak pomoc Unii i Chin w zarządzaniu magazynowaniem, niszczeniu nadwyżek i prowadzeniu rejestrów.

            2.2.3.   Wyniki projektu

                  —

                  zwiększenie świadomości ok. 500 osób odpowiedzialnych za ustalanie polityki z Chin i Unii – w tym uczonych, parlamentarzystów, organizacji pozarządowych i dziennikarzy – w zakresie problemów związanych z rozprzestrzenianiem BSiL w Afryce i w zakresie możliwości wspólnych działań Unii i Chin w tej dziedzinie,

                  —

                  zwiększony potencjał danego państwa afrykańskiego w określaniu zapotrzebowania na pomoc i formułowaniu wniosków o udzielenie pomocy, aby zapobiec nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL,

                  —

                  określenie możliwości wspólnej unijno-chińskiej pomocy w dziedzinie kontroli BSiL skierowanej do państw trzecich w Afryce.

            3.   Uczestnicy i miejsca seminariów/warsztatów oraz imprez otwierających i zamykających

      O ile nie zostało to inaczej określone w tekście niniejszego załącznika, Safeworld zaproponuje ewentualnych uczestników i ewentualne miejsca seminariów/warsztatów oraz imprez otwierających i zamykających w ramach projektów, o których mowa w pkt 2.1 i 2.2, które zostaną następnie zatwierdzone przez WP po konsultacjach z odpowiednimi organami Rady.
      4.   Beneficjenci

      Bezpośrednimi beneficjentami projektów będzie ok. 500 chińskich, afrykańskich i unijnych podmiotów odpowiedzialnych za ustalanie polityki, w tym organizacje pozarządowe, ośrodki analityczne, przedstawiciele przemysłu, urzędnicy rządowi odpowiedzialni za kontrolę wywozu broni konwencjonalnej i parlamentarzyści.
      Pośrednimi beneficjentami będzie ludność, grupy i jednostki w Afryce, na które niekorzystnie wpływa nielegalny handel BSiL.
      5.   Ocena skutków

      Skutki niniejszej decyzji należy ocenić technicznie po zakończeniu ostatnich z przewidzianych w niej działań. Ocena skutków zostanie przeprowadzona przez WP we współpracy z odnośnymi grupami roboczymi Rady, delegaturą Unii Europejskiej w Chinach i innymi odpowiednimi podmiotami.
      6.   Czas trwania

      Całkowity szacowany czas trwania projektów wynosi 24 miesiące.
      7.   Wykonawcza jednostka techniczna

      Techniczne wykonanie przedmiotowej decyzji zostanie powierzone Safeworld, która będzie wykonywać zadania pod kierownictwem WP.
      8.   Sprawozdawczość

      Saferworld będzie przygotowywała regularne sprawozdania kwartalne, w tym po zakończeniu każdego z opisywanych działań. Sprawozdania powinny być przedkładane WP nie później niż w terminie sześciu tygodni po zakończeniu danego działania.
      9.   Szacunkowy całkowity koszt projektów i środków oraz wkład finansowy UE

      Całkowity koszt projektów i środków wynosi 830 000 EUR.


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1349/2008/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniająca decyzję nr 1719/2006/WE ustanawiającą program Młodzież w działaniu na lata 2007–2013 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               24.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 348/113

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 1349/2008/WE
   z dnia 16 grudnia 2008 r.
   zmieniająca decyzję nr 1719/2006/WE ustanawiającą program „Młodzież w działaniu” na lata 2007–2013
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
   po konsultacji z Komitetem Regionów,
   stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją nr 1719/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. (3) ustanowiono program „Młodzież w działaniu” na lata 2007–2013.

               (2)

               Artykuł 10 ust. 2 decyzji nr 1719/2006/WE przewiduje, że środki niezbędne do wdrożenia programu inne niż te wymienione a ust. 1 mają zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 3 tej decyzji, tj. zgodnie z procedurą doradczą ustanowioną decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (4).

               (3)

               Z treści decyzji nr 1719/2006/WE wynika w szczególności, że decyzje w sprawie przyznawania dotacji inne niż te, o których mowa w art. 10 ust. 1 tej decyzji, są poddane procedurze doradczej i prawu kontroli ze strony Parlamentu Europejskiego.

               (4)

               Decyzje w sprawie wyboru dotyczą przede wszystkim niewielkich dotacji i nie wymagają podejmowania politycznie wrażliwych decyzji.

               (5)

               Te warunki proceduralne wydłużają o dwa do trzech miesięcy proces przyznawania dotacji kandydatom. Powodują liczne opóźnienia względem beneficjentów, obciążają nieproporcjonalnie administrację programu i nie wnoszą wartości dodanej uwzględniając charakter przyznanych dotacji.

               (6)

               Aby umożliwić szybsze i skuteczniejsze wdrażanie decyzji w sprawie wyboru, należy zastąpić procedurę doradczą zobowiązaniem Komisji do bezzwłocznego informowania Parlamentu Europejskiego i państw członkowskich o wszelkich środkach podjętych w celu wdrożenia decyzji nr 1719/2006/WE bez udziału komitetu,

         STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   W decyzji nr 1719/2006/WE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               skreśla się art. 9 ust. 3 decyzji;

               2)

               art. 10 ust. 2 decyzji otrzymuje brzmienie:
               „2.   Komisja informuje komitet, o którym mowa w art. 9, oraz Parlament Europejski o wszystkich innych decyzjach w sprawie wyboru podjętych przez Komisję w celu wdrożenia niniejszej decyzji w ciągu dwóch dni roboczych od przyjęcia tych decyzji. Informacje te obejmują opisy i analizy otrzymanych wniosków, opis procedury oceny i wyboru, jak również listę projektów zaproponowanych do finansowania oraz projektów, które zostały odrzucone.”.

         Artykuł 2
   Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące skutków niniejszej decyzji w terminie do dnia 25 czerwca 2010 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu, dnia 16 grudnia 2008 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         H.-G. PÖTTERING

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         B. LE MAIRE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 224 z 30.8.2008, s. 113.

      (2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 2 września 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 20 listopada 2008 r.

      (3)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 30.

      (4)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.


title: Decyzja Rady 2012/700/WPZiB z dnia 13 listopada 2012 r. w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierającej realizację planu działania z Cartageny na lata 2010–2014 przyjętego przez państwa strony Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu

text:
               14.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/40

         DECYZJA RADY 2012/700/WPZiB
   z dnia 13 listopada 2012 r.
   w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierającej realizację planu działania z Cartageny na lata 2010–2014 przyjętego przez państwa strony Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia powinna dążyć do zapewnienia wysokiego stopnia współpracy we wszelkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, co ma służyć, między innymi, utrzymaniu pokoju, zapobieganiu konfliktom i umacnianiu bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.

               (2)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła europejską strategię bezpieczeństwa, w której wskazano globalne wyzwania i zagrożenia oraz zaapelowano o międzynarodowy porządek oparty na zasadach, którego podstawą będą skuteczny multilateralizm i sprawnie funkcjonujące instytucje międzynarodowe.

               (3)

               Europejska strategia bezpieczeństwa uznaje Kartę Narodów Zjednoczonych za podstawowe ramy stosunków międzynarodowych oraz opowiada się za wzmocnieniem Organizacji Narodów Zjednoczonych („ONZ”) i dostarczeniem jej instrumentów, które pozwolą jej wypełniać obowiązki i skutecznie działać.

               (4)

               Rezolucja nr 51/45 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1996 r. wezwała wszystkie państwa do aktywnej realizacji prawnie wiążącej międzynarodowej umowy zakazującej użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych.

               (5)

               Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz ich zniszczeniu („konwencja”) była otwarta do podpisania w dniu 3 grudnia 1997 r. i weszła w życie dnia 1 marca 1999 r. Stanowi ona jedyny kompleksowy instrument międzynarodowy odnoszący się do wszystkich kwestii związanych z minami przeciwpiechotnymi, w tym do ich stosowania, składowania, produkcji oraz handlu minami i ich usuwania, a także do pomocy ofiarom.

               (6)

               W dniu 23 czerwca 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/487/WPZiB (1) wspierające powszechne stosowanie i wprowadzanie w życie konwencji. Na dzień 1 października 2012 r. 160 państw zgodziło się na to, by konwencja ta była wobec nich wiążąca.

               (7)

               W dniu 3 grudnia 2009 r. państwa strony konwencji przyjęły plan działania z Cartageny na lata 2010–2014 („plan działania z Cartageny”) dotyczący powszechnego stosowania i wprowadzania w życie wszystkich aspektów konwencji. Tym samym państwa te uznały i udzieliły dalszego wsparcia na rzecz pełnego udziału we wprowadzaniu w życie konwencji przez Międzynarodową kampanię na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, krajowe oddziały Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca oraz ich międzynarodową federację, Organizację Narodów Zjednoczonych, Międzynarodowe Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie, organizacje międzynarodowe i regionalne, osoby, które przeżyły wybuch miny i organizacje zrzeszające takie osoby, a także inne organizacje społeczeństwa obywatelskiego, zgodnie z planem działania z Cartageny nr 62.

               (8)

               W dniu 3 grudnia 2010 r. państwa strony konwencji przyjęły „Wytyczne państw stron dla jednostki wsparcia dla wdrażania konwencji” („jednostka wsparcia”), w której państwa strony zgodziły się, że jednostka wsparcia powinna doradzać państwom stronom i udzielać im wsparcia technicznego w zakresie wprowadzania w życie i powszechnego stosowania konwencji oraz ułatwiania komunikacji między państwami stronami, upowszechniania informacji na temat konwencji zarówno wśród państw niebędących stronami konwencji, jak i w społeczeństwie. Jednostka wsparcia otrzymała mandat do współpracy i koordynowania działań z właściwymi organizacjami międzynarodowymi uczestniczącymi w pracach konwencji, w tym z Międzynarodową kampanią na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych, Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża, Międzynarodową Federacją Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, ONZ i Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie.

               (9)

               W dniu 2 grudnia 2011 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję nr 66/29 w sprawie wprowadzania w życie Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu. Zgromadzenie Ogólne przypomniało, że na drugiej konferencji przeglądowej konwencji społeczność międzynarodowa dokonała przeglądu wdrażania konwencji oraz że państwa strony konwencji przyjęły plan działania z Cartageny, podkreślając znaczenie pełnego i skutecznego wprowadzenia w życie konwencji i jej przestrzegania, w tym przez realizację planu działania z Cartageny. Państwa strony konwencji zwróciły się do wszystkich państw, które jeszcze nie ratyfikowały konwencji lub do niej nie przystąpiły, aby to uczyniły, a także wezwały wszystkie państwa, by zajmowały się tą kwestią na najwyższym politycznym szczeblu oraz by propagowały przestrzeganie konwencji przez kontakty dwustronne, subregionalne, regionalne i wielostronne, a także przez popularyzację tej koncepcji, organizowanie seminariów oraz przez inne działania.

               (10)

               W latach 2012 i 2013 odbędą się posiedzenia państw stron konwencji. Społeczność międzynarodowa weźmie następnie udział w 2014 roku w trzeciej konferencji przeglądowej konwencji, aby ocenić postępy w realizacji planu działania z Cartageny. Można się będzie spodziewać, że do tego czasu realizacja planu działania w istotny sposób przyczyni się do poczynienia postępów na drodze do zakończenia cierpień i utraty życia powodowanych przez miny przeciwpiechotne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby wesprzeć – w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa, a także zgodnie z odpowiednimi decyzjami społeczności międzynarodowej – realizację planu działania z Cartageny na lata 2010–2014 („plan działania z Cartageny”) przyjętego przez państwa strony Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz ich zniszczeniu („konwencja”), Unia dąży do osiągnięcia następujących celów:

               a)

               wspierania wysiłków państw stron konwencji na rzecz realizacji elementów planu działania z Cartageny dotyczących pomocy dla ofiar;

               b)

               wspierania wysiłków państw stron konwencji na rzecz realizacji elementów planu działania z Cartageny dotyczących usuwania min;

               c)

               propagowania powszechnego stosowania konwencji i jej norm;

               d)

               demonstrowania trwałego zobowiązania Unii i jej państw członkowskich do przestrzegania zapisów konwencji oraz ich zdecydowanej woli współpracy z tymi państwami, które potrzebują pomocy w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z konwencji, i udzielanie im takiej pomocy, a także wzmacnianie przewodniej roli Unii w realizacji wizji zawartej w konwencji: ostatecznego zakończenia cierpień i utraty życia powodowanych przez miny przeciwpiechotne.

         2.   Wszystkie cele, o których mowa w ust. 1, są realizowane w taki sposób, aby wzmocnić historyczną, zawartą w konwencji, kulturę partnerstwa i współpracy między państwami, organizacjami pozarządowymi i innymi organizacjami oraz lokalnymi partnerami, w szczególności przez ścisłe współdziałanie z właściwymi podmiotami na rzecz uwypuklenia charakterystycznych przejawów takiej współpracy.
   3.   Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia realizuje następujące projekty:

               a)

               pomoc ofiarom: udzielanie pomocy technicznej w maksymalnie ośmiu przypadkach, przeprowadzenie maksymalnie pięciu ocen śródokresowych oraz realizacja maksymalnie pięciu działań następczych;

               b)

               usuwanie min: przeprowadzenie maksymalnie pięciu ocen śródokresowych oraz realizacja maksymalnie pięciu działań następczych;

               c)

               propagowanie powszechnego stosowania konwencji: wspieranie grupy zadaniowej wysokiego szczebla, opracowanie analizy dotyczącej bezpieczeństwa granic bez min przeciwpiechotnych oraz zorganizowanie maksymalnie trzech warsztatów poświęconych propagowaniu powszechnego stosowania konwencji;

               d)

               demonstrowanie zobowiązania Unii do: zorganizowania wydarzeń otwierających i zamykających, zapewnienia dostępności strony internetowej konwencji, upowszechniania dostępności pomocy dla ofiar świadczonej przez państwa strony konwencji, organizowania wizyt prasowych oraz opracowywania materiałów informacyjnych i publikacji.

         Szczegółowy opis działań zawarto w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („wysoki przedstawiciel”).
   2.   Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 3, przeprowadza jednostka wsparcia („jednostka wsparcia”) reprezentowana przez Międzynarodowe Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie. Jednostka wsparcia wykonuje swoje zadania pod kontrolą wysokiego przedstawiciela. W tym celu wysoki przedstawiciel dokonuje niezbędnych ustaleń z Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację działań, o których mowa w art. 1 ust. 3, wynosi 1 030 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu zawiera z Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie umowę o finansowaniu, która zobowiązuje jednostkę wsparcia dla wdrażania konwencji do zapewnienia, aby wkład Unii był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia tej umowy.
   Artykuł 4
   Wysoki przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wprowadzania w życie niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez jednostkę wsparcia. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny. Komisja dostarcza informacji na temat aspektów finansowych wprowadzania w życie niniejszej decyzji.
   Artykuł 5
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Traci ona moc po upływie 24 miesięcy od daty zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub po upływie sześciu miesięcy od daty jej wejścia w życie, jeśli w tym czasie nie zawarto żadnej umowy o finansowaniu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 13 listopada 2012 r.

            W imieniu Rady

         V. SHIARLY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 165 z 26.6.2008, s. 41.

      ZAŁĄCZNIK
      1.   Cel

      Ogólnym celem niniejszej decyzji jest propagowanie pokoju i bezpieczeństwa przez wspieranie realizacji planu działania z Cartageny w odniesieniu do powszechnego stosowania i wprowadzania w życie wszystkich aspektów konwencji.
      2.   Opis projektu

      Aby osiągnąć cele, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, Unia będzie realizować następujące projekty:
      2.1.   Pomoc ofiarom

      2.1.1.   Cel projektu

      Państwa strony konwencji otrzymują wsparcie w zakresie realizacji aspektów planu działania z Cartageny dotyczących pomocy ofiarom, tak aby państwa te mogły sprawniej koordynować i prowadzić działania, które doprowadziłyby do rzeczywistej pozytywnej zmiany w życiu kobiet, mężczyzn, dziewcząt i chłopców, którzy stali się ofiarami min przeciwpiechotnych i innych wybuchowych pozostałości wojennych.
      2.1.2.   Opis projektu

                  —

                  Krajowej pomocy technicznej będzie udzielała jednostka wsparcia w maksymalnie trzech przypadkach – w tym przez inicjowanie lub wspieranie procesów międzyministerialnych służących realizacji w kontekście krajowym zobowiązań w zakresie pomocy ofiarom – państwom stronom konwencji, które: a) w niewielkim stopniu angażowały się w działania na rzecz realizacji aspektów planu działania z Cartageny dotyczących pomocy ofiarom i w związku z tym stosowna zachęta do takich wysiłków mogłaby być dla tych państw korzystna; albo b) sporządziły plan krajowy lub prowadzą zaawansowane prace nad takim planem, w związku z czym można by dokonać oceny poczynionych przez nie postępów; istniałoby zatem większe prawdopodobieństwo, że państwa te zostałyby objęte kompleksową krajową oceną śródokresową działań na rzecz realizacji planu działania z Cartageny.

                  —

                  Kompleksowe krajowe oceny śródokresowe zostaną przeprowadzone w maksymalnie trzech przypadkach. W ocenach tych będzie uczestniczyła jednostka wsparcia we współpracy z takimi kluczowymi podmiotami jak Międzynarodowa kampania na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych, wspomagając państwa korzystające ze wsparcia w opracowywaniu szczegółowego dokumentu informacyjnego dotyczącego krajowych warsztatów, organizowaniu krajowych warsztatów, a także w sporządzeniu szczegółowego dokumentu będącego „oceną”; w dokumencie tym zostaną nakreślone pozostałe problemy, wyznaczone cele i przedstawione zalecenia.

                  —

                  Działania następcze zostaną podjęte w maksymalnie trzech przypadkach, reagując na zalecenia zawarte w ocenach śródokresowych. W ramach tych działań jednostka wsparcia będzie zapewniać dodatkową pomoc techniczną (np. w przeglądzie planów krajowych, w opracowaniu wniosku projektowego lub wniosków projektowych itp.).

                  —

                  Jednostka wsparcia dla wdrażania konwencji we współpracy z kluczowymi podmiotami (m.in. Międzynarodową kampanią na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych) zorganizuje ogólnoświatową konferencję wysokiego szczebla poświęconą kwestii pomocy dla ofiar min przeciwpiechotnych i innych wybuchowych pozostałości wojennych; ma ona na celu oparcie się na doświadczeniach w niesieniu pomocy ofiarom w kontekście przedmiotowej konwencji, tak by wykorzystać potencjalne synergie/oszczędności w zakresie wdrażania instrumentów międzynarodowych (np. Konwencji o broni kasetowej, protokołu V do konwencji CCW, czy Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych), które dotyczą tych samych kwestii i państw dotkniętych tymi problemami.

            2.1.3.   Wyniki projektu

                  —

                  Państwa korzystające ze wsparcia technicznego, które w niewielkim stopniu zaangażowały się w działania na rzecz realizacji elementów planu działania z Cartageny dotyczących pomocy dla ofiar, wyznaczą osobę kontaktową, która będzie kontynuować realizację obowiązków w zakresie pomocy ofiarom i uczestniczyć w dalszych działaniach związanych z konwencją.

                  —

                  Każde państwo korzystające ze wsparcia technicznego w każdym przypadku otrzyma sprawozdanie zawierające zalecenia dotyczące odpowiednich dalszych działań, jakie państwo to mogłoby podjąć przy realizacji elementów planu działania z Cartageny dotyczących pomocy dla ofiar.

                  —

                  Państwa korzystające ze wsparcia technicznego w pięciu przypadkach opracują dokument koncepcyjny i zaproponują listę uczestników krajowych warsztatów w ramach oceny śródokresowej.

                  —

                  Państwa korzystające ze wsparcia objęte oceną śródokresową otrzymają szczegółowy dokument określający niezrealizowane zadania, a także cele i zalecenia dotyczące dalszych działań.

                  —

                  Państwa korzystające ze wsparcia w ramach działań następczych będą miały lepsze możliwości przedstawienia swoich planów co do wypełnienia zobowiązań wynikających z planu działania z Cartageny oraz zapotrzebowania na wsparcie (np. na zmianę planów krajowych, opracowywanie projektów wniosków lub wniosków).

                  —

                  Zostaną określone sposoby wykorzystania potencjalnych synergii/oszczędności w zakresie wdrażania instrumentów międzynarodowych (np. Konwencji o broni kasetowej, protokołu V do konwencji CCW, czy Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych), które dotyczą tych samych kwestii i państw dotkniętych tymi problemami.

                  —

                  Wiedza na temat ogólnoświatowych działań w celu zaspokojenia potrzeb i zagwarantowania przestrzegania praw osób pozostałych przy życiu dzięki szerokiemu udziałowi w konferencji wysokiego szczebla zostanie upowszechniona.

            2.1.4.   Beneficjenci

                  —

                  Państwa strony konwencji, które poinformowały, że biorą na siebie odpowiedzialność za znaczną liczbę osób, które przeżyły wybuch min przeciwpiechotnych.

                  —

                  Kobiety, mężczyźni, dziewczęta i chłopcy (a także ich rodziny i społeczności, w których żyją) – ofiary wybuchu min przeciwpiechotnych oraz innych wybuchowych pozostałości wojennych.

            2.2.   Usuwanie min

      2.2.1.   Cel projektu

      Przy realizacji elementów planu działania z Cartageny dotyczących usuwania min państwa strony konwencji otrzymują wsparcie umożliwiające im sprawniejsze zakończenie usuwania min w jak najkrótszym czasie, umożliwiając powrót poszczególnych osób, społeczności i narodów na tereny, które wcześniej były uznawane za niebezpieczne, tak by mogły one prowadzić zwykłe czynności życiowe.
      2.2.2.   Opis projektu

                  —

                  Kompleksowe krajowe oceny śródokresowe będą przeprowadzane w maksymalnie pięciu przypadkach. W ocenach tych będzie uczestniczyła jednostka wsparcia we współpracy z takimi kluczowymi podmiotami jak Międzynarodowa kampania na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych – przy wsparciu Międzynarodowego Centrum Humanitarnego Rozminowywania – wspomagając państwa korzystające ze wsparcia w opracowywaniu szczegółowego dokumentu informacyjnego dotyczącego krajowych warsztatów, organizowaniu krajowych warsztatów, a także w sporządzeniu szczegółowego dokumentu będącego „oceną”; w dokumencie tym nakreślone zostaną pozostałe problemy, wyznaczone cele i przedstawione zalecenia.

                  —

                  Działania następcze podejmowane będą w maksymalnie trzech przypadkach, reagując na zalecenia zawarte w ocenach śródokresowych; w ramach tych działań jednostka wsparcia dla wdrażania konwencji będzie zapewniać dodatkowe wsparcie techniczne (np. przy przeglądzie planów krajowych, w opracowaniu wniosku projektowego lub wniosków projektowych itp.) albo zostaną zorganizowane wymiany wizyt roboczych południe–południe między państwami korzystającymi ze wsparcia, tak by mogły korzystać z wdrożonych przez inne państwa doświadczeń i wniosków oraz usprawnić wdrażanie w przyszłości.

            2.2.3.   Wyniki projektu

                  —

                  Państwa korzystające ze wsparcia objęte oceną śródokresową otrzymają szczegółowy dokument określający niezrealizowane zadania, a także cele i zalecenia dotyczące dalszych działań.

                  —

                  Państwa korzystające ze wsparcia objęte wsparciem w ramach działań następczych będą miały lepsze możliwości przedstawienia swoich planów co do wypełnienia zobowiązań wynikających z planu działania z Cartageny oraz zapotrzebowania na wsparcie (np. na zmianę planów krajowych, opracowywanie projektów wniosków lub wniosków itd.) i będą lepiej rozumiały poszczególne aspekty realizacji działań służących usuwaniu min.

            2.2.4.   Beneficjenci

                  —

                  Państwa strony konwencji inne niż państwa członkowskie, które prowadzą działania w celu spełnienia wynikających z konwencji ich obowiązków w zakresie usuwania min.

                  —

                  Kobiety, mężczyźni, dziewczęta i chłopcy (a także ich rodziny i społeczności, w których żyją), gdy ich życiu zagraża obecność min przeciwpiechotnych lub podejrzenie ich występowania.

            2.3.   Powszechne stosowanie konwencji

      2.3.1.   Cel projektu

      Upowszechnianie stosowania konwencji przez państwa niebędące jej stronami służy usunięciu barier utrudniających przystąpienie do niej.
      2.3.2.   Opis projektu

                  —

                  Grupa zadaniowa wysokiego szczebla ds. upowszechnienia stosowania konwencji będzie wspierana przez jednostkę wsparcia, w tym poprzez wsparcie dla wysokich rangą osób, m.in. przywódców maksymalnie sześciu państw niebędących stronami konwencji. Członkowie grupy zadaniowej będą uczestniczyć w maksymalnie dwóch innych wydarzeniach w celu rozpropagowaniu bieżących działań służących upowszechnieniu i wdrożeniu konwencji.

                  —

                  Jednostka wsparcia opracuje analizę dotyczącą bezpieczeństwa granic bez min przeciwpiechotnych we współpracy z ekspertami z tej dziedziny; działania te opierają się na pracy wykonanej przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża w połowie lat 90. ubiegłego wieku. Raport badawczy będzie udostępniany na wiele sposobów m.in. poprzez tłumaczenia, streszczenia i materiały w dostępnych formatach.

                  —

                  Jednostka wsparcia, we współpracy z kluczowymi podmiotami (m.in. Międzynarodową kampanią na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych i koordynatorem nieformalnej grupy kontaktowej ds. upowszechnienia stosowania konwencji) zorganizuje maksymalnie trzy warsztaty poświęcone propagowaniu powszechnego stosowania konwencji. Warsztaty te będą organizowane na szczeblu krajowym, subregionalnym lub regionalnym w celu propagowania wśród odnośnych państw stosowania konwencji i mają pomóc państwom niebędącym stronami konwencji w usuwaniu rzeczywistych lub rzekomych barier utrudniających stosowanie tej konwencji, zwłaszcza dzięki wykorzystaniu raportu badawczego dotyczącego bezpieczeństwa granic bez min przeciwpiechotnych.

            2.3.3.   Wyniki projektu

                  —

                  Maksymalnie sześć państw niebędących stronami konwencji będzie uczestniczyło na szczeblu ministrów lub wyższym w pracach nad przystąpieniem do konwencji.

                  —

                  Uzyskane, zaktualizowane informacje na temat stosowanych w państwach niebędących stronami konwencji polityk dotyczących min przeciwpiechotnych będą stanowiły podstawę istotnych dokumentów przeznaczonych na trzecią konferencję przeglądową konwencji, m.in. kompleksowego sprawozdania przedstawiającego postępy w realizacji celów zmierzających do upowszechniania stosowania konwencji oraz opisującego zakres dalszych działań.

                  —

                  Działania podjęte w następstwie wizyt grupy zadaniowej wysokiego szczebla będą skutkowały zwiększeniem poparcia państw stron konwencji i organizacji pozarządowych.

                  —

                  Uzyskane informacje zostaną zgromadzone w publikacji dotyczącej najczęściej zgłaszanych rzekomych barier utrudniających przystąpienie do konwencji; publikacja ta może być wykorzystywana jako wsparcie działań na rzecz upowszechnienia stosowania konwencji.

                  —

                  Zostanie poczyniony postęp w kwestii przystąpienia do konwencji lub stosowania zawartych w niej norm przez państwa niebędące stronami konwencji.

            2.3.4.   Beneficjenci

                  —

                  Państwa inne niż państwa członkowskie, które jeszcze nie ratyfikowały konwencji, nie zatwierdziły jej, nie zaakceptowały ani do niej nie przystąpiły.

                  —

                  Państwa strony konwencji, organizacje pozarządowe i organizacje międzynarodowe uczestniczące w działaniach na rzecz upowszechnienia stosowania konwencji.

            2.4.   Demonstrowanie zobowiązania Unii

      2.4.1.   Cel projektu

                  —

                  Zademonstrowanie trwałego zobowiązania Unii i jej państw członkowskich do przestrzegania zapisów konwencji oraz ich zdecydowania do współpracy z tymi państwami, które potrzebują pomocy w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z konwencji, i udzielanie im takiej pomocy, a także wzmocnienie przewodniej roli Unii w realizacji wizji zawartej w konwencji: ostatecznego zakończenia cierpień i utraty życia powodowanych przez miny przeciwpiechotne.

            2.4.2.   Opis projektu

                  —

                  Zorganizowane zostanie wydarzenie otwierające w celu propagowania niniejszej decyzji oraz wydarzenie zamykające w celu nagłośnienia działań podjętych w związku z niniejszą decyzją i ich wyników; pozwoli to na zasygnalizowanie udziału Unii.

                  —

                  Mając na uwadze, jak ważne jest rozpowszechnianie wiedzy o zobowiązaniach podjętych przez państwa strony konwencji podczas konferencji dotyczącej planu działania z Cartageny oraz o sposobach realizacji tych zobowiązań, a także jak istotne jest, by działania te obejmowały różnych adresatów (np. różne docelowe grupy językowe, osoby niepełnosprawne), przeprowadzona zostanie kontrola strony internetowej konwencji, tak by zapewnić wysokie standardy dostępności; przygotowana przez jednostkę wsparcia dla wdrażania konwencji publikacja, w której opisano zobowiązania w zakresie pomocy dla ofiar podjęte przez państwa strony konwencji, zostanie przetłumaczona i opublikowana na stronie internetowej konwencji, aby informacje o tych zobowiązaniach były dostępne w różnych językach.

                  —

                  Przed trzecią konferencją przeglądową konwencji w 2014 roku w jednym z krajów dotkniętych problemem min zorganizowana zostanie wizyta prasowa.

                  —

                  Zakupione zostaną materiały informacyjne (np. plakaty, reklamy, nagrania wideo, materiały reklamowe), tak by wykorzystać pojawiające się możliwości informacyjne.

            2.4.3.   Wyniki projektu

                  —

                  Urzędnicy Unii i państw członkowskich będą informowani o niniejszej decyzji i jej skutkach dla ich pracy.

                  —

                  Wiedza państw stron konwencji na temat pomocy dla ofiar, w szczególności we francuskojęzycznych państwach dotkniętych tym problemem, zostanie pogłębiona.

                  —

                  Informacje na temat konwencji będą łatwiej dostępne.

                  —

                  Zobowiązanie Unii do przestrzegania zapisów konwencji zostanie nagłośnione oraz zostanie zwiększone i podtrzymane zainteresowanie niniejszą decyzją, jak wynika ze sprawozdań prasowych ze spotkań Unii i państw stron konwencji.

                  —

                  Wiedza o stałych działaniach na rzecz propagowania upowszechniania stosowania konwencji zostanie zwiększona.

            2.4.4.   Beneficjenci

      Państwa strony konwencji, organizacje pozarządowe i organizacje międzynarodowe, ich przedstawiciele i inne osoby zainteresowane działaniami służącymi wdrożeniu konwencji lub w nich uczestniczące.


               15.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 468/213

         P7_TA(2013)0550
   Sprawozdania z misji informacyjnych do celów rozpatrywania petycji (interpretacja art. 202 ust. 5 Regulaminu)
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie sprawozdań z misji informacyjnych do celów rozpatrywania petycji (interpretacja art. 202 ust. 5 Regulaminu) (2013/2258(REG))
   (2016/C 468/32)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając pismo przewodniczącego Komisji Spraw Konstytucyjnych z dnia 26 listopada 2013 r.,

               —

               uwzględniając art. 211 Regulaminu,

               1.

               przyjmuje następującą wykładnię art. 202 ust. 5 Regulaminu:

                           „Jedynym celem misji informacyjnych i sprawozdań z tych misji jest dostarczenie komisji informacji niezbędnych do dalszego rozpatrywania petycji. Za sporządzanie takich sprawozdań odpowiedzialni są wyłącznie uczestnicy misji, którzy dążą do osiągnięcia konsnensusu. W braku takiego konsensusu w sprawozdaniu przedstawia się rozbieżne wnioski dotyczące faktów i oceny. Sprawozdanie przedkładane jest komisji do zatwierdzenia w jednym głosowaniu, chyba że przewodniczący zezwoli, w uzasadnionych przypadkach, na składanie poprawek do poszczególnych części sprawozdania. Art. 52 nie ma zastosowania do sprawozdań ani bezpośrednio, ani odpowiednio. W przypadku niezatwierdzenia sprawozdania przez komisję sprawozdanie nie zostaje przekazane Przewodniczącemu Parlamentu.”;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.