title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/43 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego i uchylająca decyzję EBC/2013/28 (EBC/2018/27)

text:
                  11.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 9/178

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2019/43
         z dnia 29 listopada 2018 r.
         w sprawie procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego i uchylająca decyzję EBC/2013/28 (EBC/2018/27)
         RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 29 ust. 3 i art. 29 ust. 4,
         uwzględniając udział Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego zgodnie z art. 46 ust. 2 tiret czwarte Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 29 ust. 3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) korekty wag klucza kapitałowego dokonywane są co pięć lat, począwszy od ustanowienia Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), analogicznie do postanowień art. 29 ust. 1 Statutu ESBC. Skorygowany klucz kapitałowy stosuje się od pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym dokonano korekty.

                     (2)

                     Ostatniej korekty wag klucza kapitałowego zgodnie z art. 29 ust. 3 Statutu ESBC dokonano w 2013 r., ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. (1).

                     (3)

                     Zgodnie z decyzją Rady 2003/517/WE (2) Komisja Europejska przekazała Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) dane statystyczne stosowane do określenia skorygowanego klucza kapitałowego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Zaokrąglenia
            Jeżeli w przekazywanych przez Komisję Europejską danych statystycznych stosowanych w korekcie klucza kapitałowego EBC odpowiednie wielkości nie sumują się do 100 %, różnicę wyrównuje się w następujący sposób: (i) jeżeli suma jest niższa niż 100 %, wyrównanie następuje poprzez dodanie 0,0001 punktu procentowego do najniższego lub kolejnych najniższych udziałów procentowych w porządku rosnącym, aż do osiągnięcia dokładnie 100 %, lub (ii) jeżeli suma jest wyższa niż 100 %, wyrównanie następuje poprzez odjęcie 0,0001 punktu procentowego od najwyższej lub kolejnych najwyższych udziałów procentowych w porządku malejącym, aż do osiągnięcia dokładnie 100 %.

            Artykuł 2
            Wagi klucza kapitałowego
            Wagi przypisane poszczególnym KBC w kluczu kapitałowym, określone w art. 29 Statutu ESBC, przyjmują od dnia 1 stycznia 2019 r. następujące wartości:

                        Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique

                        2,5280 %

                        Българска народна банка (Narodowy Bank Bułgarii)

                        0,8511 %

                        Česká národní banka

                        1,6172 %

                        Danmarks Nationalbank

                        1,4986 %

                        Deutsche Bundesbank

                        18,3670 %

                        Eesti Pank

                        0,1968 %

                        Central Bank of Ireland

                        1,1754 %

                        Bank of Greece

                        1,7292 %

                        Banco de España

                        8,3391 %

                        Banque de France

                        14,2061 %

                        Hrvatska narodna banka

                        0,5673 %

                        Banca d'Italia

                        11,8023 %

                        Central Bank of Cyprus

                        0,1503 %

                        Latvijas Banka

                        0,2731 %

                        Lietuvos bankas

                        0,4059 %

                        Banque centrale du Luxembourg

                        0,2270 %

                        Magyar Nemzeti Bank

                        1,3348 %

                        Central Bank of Malta

                        0,0732 %

                        De Nederlandsche Bank

                        4,0677 %

                        Oesterreichische Nationalbank

                        2,0325 %

                        Narodowy Bank Polski

                        5,2068 %

                        Banco de Portugal

                        1,6367 %

                        Banca Naţională a României

                        2,4470 %

                        Banka Slovenije

                        0,3361 %

                        Národná banka Slovenska

                        0,8004 %

                        Suomen Pankki

                        1,2708 %

                        Sveriges Riksbank

                        2,5222 %

                        Bank of England

                        14,3374 %

            Artykuł 3
            Wejście w życie i utrata mocy obowiązującej

               1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

               2.   Z dniem 1 stycznia 2019 r. traci moc decyzja EBC/2013/28.

               3.   Odniesienia do decyzji EBC/2013/28 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.

            Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 29 listopada 2018 r.

               Mario DRAGHI

                  Prezes EBC

            (1)  Decyzja EBC/2013/28 z dnia 29 sierpnia 2013 r. dotycząca procentowych udziałów krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 16 z 21.1.2014, s. 53).

            (2)  Decyzja Rady 2003/517/WE z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie danych statystycznych, które mają być wykorzystywane do dostosowania klucza subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 181 z 19.7.2003, s. 43).


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/48 z dnia 30 listopada 2018 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne spoza strefy euro i uchylająca decyzję EBC/2013/31 (EBC/2018/32)

text:
                  11.1.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 9/196

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2019/48
         z dnia 30 listopada 2018 r.
         w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne spoza strefy euro i uchylająca decyzję EBC/2013/31 (EBC/2018/32)
         RADA OGÓLNA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 47,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z art. 47 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) krajowe banki centralne państw członkowskich objętych derogacją (zwane dalej „KBC spoza strefy euro”) nie opłacają subskrybowanego przez siebie kapitału, chyba że Rada Ogólna Europejskiego Banku Centralnego (EBC), stanowiąc większością reprezentującą przynajmniej dwie trzecie subskrybowanego kapitału EBC i przynajmniej połowę akcjonariuszy, podejmie decyzję, że tytułem wkładu w koszty operacyjne EBC musi zostać opłacony określony minimalny procent kapitału.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 1 decyzji EBC/2013/31 (1) każdy KBC spoza strefy euro jest zobowiązany do opłacenia 3,75 % swojego udziału w subskrybowanym kapitale EBC z dniem 1 stycznia 2014 r.

                     (3)

                     Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/43 (EBC/2018/27) (2) wprowadza korektę klucza subskrypcji kapitału EBC (zwanego dalej „kluczem kapitałowym”) zgodnie z art. 29 ust. 3 Statutu ESBC oraz określa, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2019 r., nowe wagi przypisane poszczególnym KBC w skorygowanym kluczu kapitałowym (zwane dalej „wagami klucza kapitałowego”).

                     (4)

                     Dokonywana co pięć lat korekta klucza kapitałowego wymaga przyjęcia nowej decyzji EBC uchylającej z dniem 1 stycznia 2019 r. decyzję EBC/2013/31 oraz ustalającej procentową część subskrybowanego kapitału EBC, do opłacenia której KBC spoza strefy euro będą zobowiązane z dniem 1 stycznia 2019 r.,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Zakres i forma subskrybowanego i opłaconego kapitału
            Każdy z KBC spoza strefy euro jest zobowiązany do opłacenia 3,75 % swojego udziału w subskrybowanym kapitale EBC z dniem 1 stycznia 2019 r. Biorąc pod uwagę nowe wagi klucza kapitałowego określone w art. 2 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/43 (EBC/2018/27), poszczególnym KBC spoza strefy euro przysługuje całkowity subskrybowany i opłacony kapitał w kwocie wskazanej w poniższej tabeli obok nazwy danego KBC:

                        KBC spoza strefy euro

                        Subskrybowany kapitał wg stanu na dzień 1 stycznia 2019 r.
                        (euro)

                        Opłacony kapitał wg stanu na dzień 1 stycznia 2019 r.
                        (euro)

                        Българска народна банка
                        (Narodowy Bank Bułgarii)

                        92 131 635,17

                        3 454 936,32

                        Česká národní banka

                        175 062 014,33

                        6 564 825,54

                        Danmarks Nationalbank

                        162 223 555,95

                        6 083 383,35

                        Hrvatska narodna banka

                        61 410 265,11

                        2 302 884,94

                        Magyar Nemzeti Bank

                        144 492 194,37

                        5 418 457,29

                        Narodowy Bank Polski

                        563 636 468,10

                        21 136 367,55

                        Banca Naţională a României

                        264 887 922,99

                        9 933 297,11

                        Sveriges Riksbank

                        273 028 328,31

                        10 238 562,31

                        Bank of England

                        1 552 024 563,60

                        58 200 921,14

            Artykuł 2
            Korekta opłaconego kapitału

               1.   Zważywszy, że wszystkie KBC spoza strefy euro opłaciły już 3,75 % swoich udziałów w subskrybowanym kapitale EBC według stanu obowiązującego na dzień 31 grudnia 2018 r. zgodnie z decyzją EBC/2013/31, każdy KBC spoza strefy euro – w celu wyrównania do kwot wskazanych w trzeciej kolumnie tabeli zawartej w art. 1 – przekaże EBC dodatkową kwotę bądź otrzyma od EBC zwrot.

               2.   Przekazywanie kwot na podstawie niniejszego artykułu podlega postanowieniom decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/45 (EBC/2018/29) (3).

            Artykuł 3
            Wejście w życie i utrata mocy obowiązującej

               1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

               2.   Z dniem 1 stycznia 2019 r. traci moc decyzja EBC/2013/31.

               3.   Odniesienia do decyzji EBC/2013/31 należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.

            Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 30 listopada 2018 r.

               Mario DRAGHI

                  Prezes EBC

            (1)  Decyzja EBC/2013/31 z dnia 30 sierpnia 2013 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne spoza strefy euro (Dz.U. L 16 z 21.1.2014, s. 63).

            (2)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/43 z dnia 29 listopada 2018 r. dotycząca procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego i uchylająca decyzję EBC/2013/28 (EBC/2018/27) (zob. s. 178 niniejszego Dziennika Urzędowego).

            (3)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/45 z dnia 29 listopada 2018 r. określająca warunki przekazywania udziałów kapitałowych w Europejskim Banku Centralnym pomiędzy krajowymi bankami centralnymi oraz korekty opłaconego kapitału i uchylająca decyzję EBC/2013/29 (EBC/2018/29) (zob. s. 183 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Rady (UE) 2019/269 z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Hiszpanii

text:
                  18.2.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 46/17

         DECYZJA RADY (UE) 2019/269
         z dnia 12 lutego 2019 r.
         w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Hiszpanii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
         uwzględniając propozycję rządu Hiszpanii,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 18 lipca 2016 r. decyzją Rady (UE) 2016/1203 (4) stanowisko członka w miejsce Francesca HOMSA i MOLISTA zajął Jordi SOLÉ i FERRANDO. W dniu 27 marca 2017 r. decyzją Rady (UE) 2017/602 (5) stanowisko członka w miejsce Jordiego SOLÉGO i FERRANDA zajęła Maria BADIA i CUTCHET. W dniu 8 października 2018 r. decyzją Rady (UE) 2018/1502 (6) stanowisko członka w miejsce Marii BADII i CUTCHET zajął Ernest MARAGALL i MIRA.

                     (2)

                     Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Ernesta MARAGALLA i MIRY.

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

                        —

                        Alfred BOSCH i PASCUAL, Consejero de Acción Exterior, Relaciones Institucionales y Transparencia de la Comunidad Autónoma de Cataluña.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2019 r.

                  W imieniu Rady

               E.O. TEODOROVICI

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

            (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

            (4)  Decyzja Rady (UE) 2016/1203 z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Hiszpanii (Dz.U. L 198 z 23.7.2016, s. 44).

            (5)  Decyzja Rady (UE) 2017/602 z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Królestwo Hiszpanii (Dz.U. L 82 z 29.3.2017, s. 8).

            (6)  Decyzja Rady (UE) 2018/1502 z dnia 8 października 2018 r. w sprawie mianowania członka i zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Królestwo Hiszpanii (Dz.U. L 254 z 10.10.2018, s. 7).


Decyzja Komisji z dnia 27/02/2019 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9264 - Dynasty Acquisition Co., Inc. / StandardAero Holding Corp.) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2085 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               15.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 297/5

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2085
   z dnia 6 listopada 2017 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2009/897/WE (1) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (2) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Wspólnoty Bahamów mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

               (2)

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (3) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)

               W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań ze Wspólnotą Bahamów w celu zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

               (5)

               Rokowania w sprawie Umowy zmieniającej zakończono jej parafowaniem w dniu 30 sierpnia 2016 r. w drodze wymiany listów.

               (6)

               Należy podpisać Umowę zmieniającą oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje w imieniu Unii.

               (7)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (4); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (5); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Wspólnotą Bahamów zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia (6).
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do Umowy zmieniającej.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy zmieniającej w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         T. TAMM

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/897/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Wspólnotą Bahamów w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 39).

      (2)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 24.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

      (4)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (5)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (6)  Tekst Umowy zmieniającej zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2086 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               15.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 297/7

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2086
   z dnia 6 listopada 2017 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2009/901/WE (1) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (2) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Federacji Saint Kitts i Nevis mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

               (2)

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (3) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)

               W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań z Federacją Saint Kitts i Nevis w celu zawarcia Umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

               (5)

               Rokowania w sprawie Umowy zmieniającej zakończono jej parafowaniem w dniu 28 lipca 2016 r. w drodze wymiany listów.

               (6)

               Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę zmieniającą oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje.

               (7)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (4); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (5); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia (6).
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do Umowy zmieniającej.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy zmieniającej w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         T. TAMM

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/901/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Saint Kitts i Nevis w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 43).

      (2)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 38.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

      (4)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (5)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (6)  Tekst Umowy zmieniającej zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2087 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               15.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 297/9

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2087
   z dnia 6 listopada 2017 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2009/899/WE (1) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (2) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Republiki Mauritiusu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

               (2)

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (3) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)

               W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań z Republiką Mauritiusu w celu zawarcia Umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

               (5)

               Rokowania w sprawie umowy zmieniającej z Republiką Mauritiusu zakończono jej parafowaniem w drodze wymiany listów w dniu 11 listopada 2016 r..

               (6)

               Należy, w imieniu Unii, podpisać Umowę zmieniającą oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje.

               (7)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (4); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (5); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia (6).
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej Umowy zmieniającej.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy zmieniającej w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         T. TAMM

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/899/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 41).

      (2)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 17.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

      (4)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (5)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (6)  Tekst Umowy zmieniającej zostanie opublikowany wraz z decyzją o jej zawarciu.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/2084 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych

text:
               15.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 297/3

         DECYZJA RADY (UE) 2017/2084
   z dnia 6 listopada 2017 r.
   w sprawie podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2009/898/WE (1) Rada zawarła Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (2) (zwaną dalej „Umową”). Umowa stanowi, że obywatele Unii oraz Barbadosu mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony maksymalnie przez okres trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy.

               (2)

               Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (3) wprowadzono przekrojowe zmiany w dorobku prawnym Unii dotyczącym wiz i granic oraz zdefiniowano pobyt krótkoterminowy jako okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.

               (3)

               W Umowie należy uwzględnić tę nową definicję, aby zapewnić pełną harmonizację unijnego systemu pobytu krótkoterminowego.

               (4)

               Dnia 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do podjęcia rokowań z Barbadosem w celu zawarcia umowy zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (zwanej dalej „Umową zmieniającą”).

               (5)

               Rokowania w sprawie Umowy zmieniającej z Barbadosem zakończono jej parafowaniem w dniu 8 lutego 2017 r. w drodze wymiany listów.

               (6)

               Należy podpisać Umowę zmieniającą oraz zatwierdzić dołączone do niej deklaracje w imieniu Unii.

               (7)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (4); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

               (8)

               Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (5); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się do podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Barbadosem zmieniającej Umowę między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych, z zastrzeżeniem jej zawarcia (6).
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do Umowy zmieniającej.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy zmieniającej w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 6 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         T. TAMM

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/898/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Barbadosem w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych (Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 40).

      (2)  Dz.U. L 169 z 30.6.2009, s. 10.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009, (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 1).

      (4)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

      (5)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

      (6)  Tekst Umowy zmieniającej zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jej zawarcia.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/2097 z dnia 3 listopada 2017 r. w sprawie metodologii obliczania wysokości sankcji za naruszenia wymogów nadzorczych w odniesieniu do systemów płatności o znaczeniu systemowym (EBC/2017/35)

text:
               16.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 299/31

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2017/2097
   z dnia 3 listopada 2017 r.
   w sprawie metodologii obliczania wysokości sankcji za naruszenia wymogów nadzorczych w odniesieniu do systemów płatności o znaczeniu systemowym (EBC/2017/35)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 127 ust. 2 tiret czwarte,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 3 ust. 1 tiret czwarte i art. 34,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (1), w szczególności art. 2,
   uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 2157/1999 z dnia 23 września 1999 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (EBC/1999/4) (2),
   uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 795/2014 z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie wymogów nadzorczych w odniesieniu do systemów płatności o znaczeniu systemowym (EBC/2014/28) (3), w szczególności art. 23,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Eurosystem popiera sprawne funkcjonowanie systemów płatności m.in. poprzez sprawowanie nadzoru. W szczególności nadzór nad systemami płatności o znaczeniu systemowym (systemically important payment systems, SIPS) jest sprawowany zgodnie z wymogami rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28).

               (2)

               W art. 23 rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28) nadano Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) kompetencje do nakładania sankcji za naruszenia tego rozporządzenia. W celu zwiększenia przejrzystości zasad i procedur, którymi będzie kierować się EBC przy nakładaniu takich sankcji, w artykule tym nałożono na EBC obowiązek przyjęcia decyzji w sprawie metodologii obliczania wysokości sankcji.

               (3)

               W decyzji takiej EBC określi, w jaki sposób przy ustalaniu odpowiedniej sankcji kieruje się zasadą proporcjonalności,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji użyte w niej terminy oznaczają:
   1)   „operator SIPS”– operatora SIPS w rozumieniu art. 2 pkt 4 rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28);
   2)   „rok obrachunkowy”– okres, w związku z którym przygotowaniu podlegają sprawozdanie rachunkowe operatora SIPS poddane badaniu przez biegłego rewidenta lub sprawozdanie finansowe SIPS wymagane ustawowo;
   3)   „grzywna”– pojedynczą kwotę pieniędzy, którą operator SIPS jest zobowiązany zapłacić jako sankcję;
   4)   „naruszenie”– niewykonanie przez operatora SIPS obowiązku wynikającego z rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28);
   5)   „okresowe kary pieniężne”– kwoty pieniędzy, które operator SIPS jest zobowiązany zapłacić w przypadku dopuszczenia się naruszenia o charakterze ciągłym, tytułem kary albo w celu zmuszenia danego operatora SIPS do stosowania się do wymogów nałożonych na niego na podstawie rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28). Kwoty te oblicza się za każdy pełen dzień, w którym doszło do naruszenia o charakterze ciągłym, następujący po powiadomieniu operatora SIPS o podjęciu decyzji nakładającej na niego obowiązek zaprzestania naruszeń zgodnie z procedurą wskazaną w drugim akapicie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2532/98;
   6)   „sankcja”– grzywnę lub okresową karę pieniężną nałożoną na skutek naruszenia;
   7)   „obroty”– przychody wygenerowane przez dany SIPS w trakcie roku obrachunkowego poprzedzającego rok, w którym doszło do naruszenia;
   8)   „wartość przetworzonych płatności”– całkowitą średnią wartość dzienną płatności w euro przetwarzanych przez dany SIPS w trakcie roku obrachunkowego poprzedzającego rok, w którym doszło do naruszenia.
   Artykuł 2
   Zasady ogólne
   1.   Niniejsza decyzja określa metodologię, w oparciu o którą EBC oblicza wysokość sankcji nakładanych na operatorów SIPS za naruszenia rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28).
   2.   W ramach sankcji za naruszenie rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28) EBC może nałożyć grzywnę lub okresową karę pieniężną.
   3.   EBC określa wysokość sankcji, jaka ma zostać nałożona, w dwustopniowym procesie, w pierwszej kolejności obliczając podstawową wysokość sankcji, która może następnie zostać zwiększona lub obniżona w świetle istotnych w danym przypadku okoliczności obciążających lub łagodzących.
   Artykuł 3
   Obliczanie podstawowej wysokości sankcji
   1.   EBC oblicza podstawową wysokość sankcji, jaka ma zostać nałożona na operatora SIPS, odwołując się do obrotów danego SIPS oraz wartości przetworzonych przez niego płatności.
   2.   Podstawowa wysokość sankcji stanowi 50 % sumy następujących kwot:

               a)

               1 % obrotów; oraz

               b)

               0,0001 % wartości przetworzonych płatności.

         3.   W przypadku okresowych kar pieniężnych podstawowa wysokość sankcji podlega podzieleniu przez 180 w celu obliczenia kwoty płatnej za każdy pełen dzień, w którym doszło do naruszenia o charakterze ciągłym.
   Artykuł 4
   Okoliczności obciążające i łagodzące
   Obliczając wysokość sankcji, EBC uwzględnia – tam, gdzie to istotne – okoliczności danego przypadku, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2532/98.
   Artykuł 5
   Limity
   1.   W przypadku gdy, w wyniku przeprowadzenia obliczeń zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz dokonania zwiększenia lub obniżenia podstawowej wysokości sankcji zgodnie z art. 4, wysokość grzywny przekracza 500 000 EUR, wysokość grzywny, jaką może nałożyć EBC, jest ograniczona do kwoty 500 000 EUR.
   2.   W przypadku gdy, w wyniku przeprowadzenia obliczeń zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 oraz dokonania zwiększenia lub obniżenia podstawowej wysokości sankcji zgodnie z art. 4, wysokość okresowych kar pieniężnych przekracza 10 000 EUR za każdy dzień, w którym doszło do naruszenia, wysokość okresowej kary pieniężnej, jaką może nałożyć EBC za każdy dzień, w którym doszło do naruszenia, jest ograniczona do kwoty 10 000 EUR. Okresowe kary pieniężne mogą być nakładane w odniesieniu do maksymalnego okresu sześciu miesięcy od powiadomienia operatora SIPS o podjęciu decyzji o nałożeniu sankcji.
   Artykuł 6
   Postanowienia końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 3 listopada 2017 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 318 z 27.11.1998, s. 4.

      (2)  Dz.U. L 264 z 12.10.1999, s. 21.

      (3)  Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 16.


title: Decyzja Rady z dnia 10 listopada 2017 r. w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               17.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/3

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 listopada 2017 r.
   w sprawie odnowienia składu Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2017/C 388/04)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając przedłożoną Radzie przez Komisję kandydaturę w kategorii przedstawicieli pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. (2) i decyzją z dnia 14 września 2015 r. (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2015 r. do dnia 17 września 2018 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Jana VERCAMSTA zwolniło się stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii przedstawicieli organizacji pracowników z ramienia Belgii.

               (3)

               Członków Rady Zarządzającej centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r.,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW:

               BELGIA

               Katrien ALLAERT

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2017 r.

            W imieniu Rady

         U. PALO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 232 z 16.7.2015, s. 2.

      (3)  Dz.U. C 305 z 16.9.2015, s. 2.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/219 z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

text:
               16.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/1

         DECYZJA RADY (UE) 2018/219
   z dnia 23 stycznia 2018 r.
   w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/2240 (2) Umowę między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (zwaną dalej „umową”) podpisano w dniu 23 listopada 2017 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (2)

               Systemy pułapów i handlu stanowią narzędzia polityki, które pozwalają w sposób opłacalny kosztowo zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych. Przewiduje się, że powiązanie systemów pułapów i handlu doprowadzi do zwiększenia możliwości w zakresie ustalania cen uprawnień do emisji dwutlenku węgla, przyniesie więcej dostępnych możliwości redukcji oraz zwiększy opłacalność kosztową handlu uprawnieniami do emisji. Rozwijanie prawidłowo funkcjonującego międzynarodowego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla za pomocą oddolnych powiązań systemów handlu uprawnieniami do emisji (zwanych dalej „ETS”) stanowi dalekosiężny cel polityki Unii i społeczności międzynarodowej, w szczególności jako sposób osiągnięcia celów w zakresie klimatu, w tym również celów zawartych w porozumieniu paryskim w sprawie zmiany klimatu.

               (3)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona.

               (4)

               Istotne jest, aby lotnictwo było objęte ETS Szwajcarii w celu powiązania ETS Szwajcarii z ETS Unii. ETS Szwajcarii nie obejmuje jeszcze lotnictwa, jednakże Konfederacja Szwajcarska pracuje nad przepisami rozszerzającymi ETS na lotnictwo. Umowa powinna wejść w życie dopiero wtedy, kiedy wprowadzone zostaną te przepisy i zmieniony zostanie załącznik I część B do umowy poprzez zawarcie w nim odniesienia do tych przepisów,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Umowa między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (3).
   Artykuł 2
   1.   Przewodniczący Rady wyznacza osobę lub osoby umocowane do wymiany, w imieniu Unii, aktów ratyfikacji lub zatwierdzenia przewidzianych w art. 21 umowy w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby umowa stała się dla niej wiążąca (4).
   2.   Instrument zatwierdzenia Unii zostanie przekazany dopiero wtedy, gdy Konfederacja Szwajcarska wprowadzi w życie wymagane przepisy rozszerzające jej ETS na lotnictwo oraz zostanie odpowiednio zmieniony załącznik I część B do umowy.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2018 r.

            W imieniu Rady

         V. GORANOV

            Przewodniczący

      (1)  Zgoda z dnia 12 grudnia 2017 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2017/2240 z dnia 10 listopada 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie powiązania ich systemów handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 322 z 7.12.2017, s. 1).

      (3)  Umowa została opublikowana w Dz.U. L 322 z 7.12.2017, s. 3, wraz z decyzją w sprawie jej podpisania.

      (4)  Data wejścia w życie umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/253 z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczących regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych

text:
               20.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 46/9

         DECYZJA RADY (UE) 2018/253
   z dnia 15 lutego 2018 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczących regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i art. 212 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wspólny wniosek Komisji Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony (1) (zwana dalej „umową”), została podpisana w Brukseli w dniu 5 października 2016 r. i jest tymczasowo stosowana od dnia 12 stycznia 2017 r.

               (2)

               Art. 53 ust. 1 umowy ustanawia Wspólny Komitet w celu ułatwienia wdrażania umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”).

               (3)

               Art. 53 ust. 4 umowy stanowi, że Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny oraz że może tworzyć podkomitety i grupy robocze w celu zbadania konkretnych kwestii.

               (4)

               Art. 53 ust. 5 umowy stanowi, że Strony wspólnie przewodniczą Wspólnemu Komitetowi.

               (5)

               Aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy, należy jak najszybciej przyjąć regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu oraz zakres uprawnień podkomitetów i grup roboczych.

               (6)

               Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu powinno zatem być oparte na dołączonych projektach decyzji Wspólnego Komitetu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii podczas pierwszego posiedzenia Wspólnego Komitetu, oparte jest na projektach decyzji Wspólnego Komitetu dołączonych do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2018 r.

            W imieniu Rady

         K. VALCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 321 z 29.11.2016, s. 3.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–NOWA ZELANDIA NR 1/2018
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego
      WSPÓLNY KOMITET,
      uwzględniając Umowę o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową”), w szczególności jej art. 53,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Części umowy są tymczasowo stosowane od dnia 12 stycznia 2017 r.

                  (2)

                  Wspólny Komitet powinien zatem przyjąć swój regulamin wewnętrzny,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                  1.

                  Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu zawarty w załączniku.

                  2.

                  Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu

               Współprzewodniczący

         (1)  Dz.U. L 321 z 29.11.2016, s. 3.

      ZAŁĄCZNIK
      Umowa o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony
      Regulamin Wewnętrzny Wspólnego Komitetu
      Zadania i skład

                  1.

                  Wspólny Komitet wykonuje zadania przewidziane w art. 53 Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”).

                  2.

                  Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Stron na odpowiednim szczeblu.

            Przewodniczący

                  3.

                  Wspólnemu Komitetowi przewodniczą wspólnie obie Strony.

            Posiedzenia

                  4.

                  O ile Strony nie postanowią inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zazwyczaj raz do roku. Posiedzenia Wspólnego Komitetu zwoływane są przez współprzewodniczących i odbywają się na zmianę w Wellington i w Brukseli, w terminie wspólnie uzgodnionym przez Strony. Posiedzenia nadzwyczajne Wspólnego Komitetu mogą się odbywać na żądanie każdej ze Stron, jeżeli Strony wyrażają zgodę.

                  5.

                  Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zazwyczaj na szczeblu urzędników wyższego szczebla, o ile Strony nie postanowią inaczej.

            Upublicznienie

                  6.

                  O ile nie postanowiono inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu nie są jawne.

            Uczestnicy

                  7.

                  Przed każdym posiedzeniem sekretarze informują współprzewodniczących o planowanym składzie delegacji swojej Strony.

                  8.

                  W stosownych przypadkach oraz za zgodą Stron na posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą być zapraszani eksperci lub przedstawiciele innych podmiotów w charakterze obserwatorów lub w celu przedstawienia informacji na określony temat.

            Sekretarze

                  9.

                  Przedstawiciel Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz przedstawiciel Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Handlu Nowej Zelandii wspólnie sprawują funkcje sekretarzy Wspólnego Komitetu. Wszystkie komunikaty skierowane do współprzewodniczących Wspólnego Komitetu oraz od nich wychodzące przekazywane są sekretarzom.

            Porządek obrad

                  10.

                  Współprzewodniczący sporządzają wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Wstępny porządek obrad, wraz z odpowiednimi dokumentami, przekazywany jest Stronom nie później niż 15 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.

                  11.

                  Wstępny porządek obrad zawiera punkty przedłożone współprzewodniczącym nie później niż 21 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.

                  12.

                  Wspólny Komitet przyjmuje ostateczny porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Za zgodą Stron w porządku obrad można umieścić punkty inne niż te, które znajdowały się we wstępnym porządku obrad.

                  13.

                  Za zgodą Stron współprzewodniczący mogą skrócić terminy, o których mowa w pkt 11 i 12, jeżeli jest to konieczne.

            Protokoły

                  14.

                  Sekretarze wspólnie przygotowują projekt protokołu każdego posiedzenia, zwykle w ciągu 30 dni kalendarzowych od zakończenia posiedzenia. Projekt protokołu opiera się na podsumowaniu wniosków Wspólnego Komitetu sporządzonego przez współprzewodniczących.

                  15.

                  Projekt protokołu jest zatwierdzany przez obie Strony w terminie 45 dni kalendarzowych od zakończenia posiedzenia lub w dowolnym innym terminie uzgodnionym przez Strony. Po uzgodnieniu protokołu współprzewodniczący i sekretarze podpisują oryginał w dwóch egzemplarzach. Każda ze Stron otrzymuje jeden egzemplarz oryginału.

            Decyzje i zalecenia

                  16.

                  Wspólny Komitet może wyrazić zgodę na przyjęcie decyzji lub zaleceń. Są one zatytułowane „decyzja” lub „zalecenie”, po czym następuje sygnatura, data ich przyjęcia oraz opis przedmiotu. Każda decyzja wskazuje datę jej wejścia w życie.

                  17.

                  Wspólny Komitet podejmuje decyzje i przyjmuje zalecenia za obopólną zgodą Stron po zakończeniu ich odpowiednich procedur wewnętrznych.

                  18.

                  Wspólny Komitet może zadecydować o przyjęciu decyzji lub zaleceń w drodze procedury pisemnej. W takich przypadkach Strony ustalają okres trwania procedury. Jeśli po upływie tego okresu żadna ze Stron nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowanej decyzji lub proponowanego zalecenia, współprzewodniczący Wspólnego Komitetu ogłaszają, że decyzję lub zalecenie przyjęto za wspólnym porozumieniem.

                  19.

                  Decyzje i zalecenia przyjęte przez Wspólny Komitet są uwierzytelniane za pomocą dwóch autentycznych egzemplarzy podpisanych przez współprzewodniczących Wspólnego Komitetu.

                  20.

                  Każda Strona może zadecydować o publikacji decyzji i zaleceń Wspólnego Komitetu w swojej odpowiedniej publikacji urzędowej.

            Korespondencja

                  21.

                  Korespondencja skierowana do Wspólnego Komitetu jest przekazywana do sekretarza tej Strony, której podlega autor, a następnie sekretarz ten informuje drugiego sekretarza.

                  22.

                  Sekretarze zapewniają przekazanie współprzewodniczącym korespondencji skierowanej do Wspólnego Komitetu oraz rozesłanie jej, w stosownych przypadkach, zgodnie z pkt 25.

                  23.

                  Korespondencja od współprzewodniczących przesyłana jest Stronom przez sekretarzy oraz, w stosownych przypadkach, rozsyłana jako dokumenty, o których mowa w pkt 25.

                  24.

                  Korespondencja skierowana do współprzewodniczących oraz od nich wychodząca może mieć dowolną formę pisemną, w tym wiadomości elektronicznej.

            Dokumenty

                  25.

                  W przypadku gdy obrady Wspólnego Komitetu opierają się na dokumentach, dokumenty te są numerowane i rozsyłane do uczestników przez sekretarzy.

            Wydatki

                  26.

                  Każda ze Stron pokrywa wszelkie poniesione przez siebie wydatki wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do kosztów personelu, podróży i pobytu, a także opłat pocztowych i telekomunikacyjnych.

                  27.

                  Koszty związane z organizacją posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która organizuje posiedzenie.

            Podkomitety i grupy robocze

                  28.

                  Wspólny Komitet może zadecydować o powołaniu podkomitetów i grup roboczych, które będą go wspierać w wykonywaniu jego zadań.

                  29.

                  Wspólny Komitet może zadecydować o rozwiązaniu każdego podkomitetu lub każdej grupy roboczej, które powołał, lub o określeniu lub zmianie zakresu uprawnień takiego podkomitetu lub takiej grupy roboczej.

                  30.

                  Po każdym swoim posiedzeniu podkomitety i grupy robocze składają sprawozdania Wspólnemu Komitetowi.

                  31.

                  Grupy robocze nie mają uprawnień decyzyjnych, mogą jednak przedkładać zalecenia Wspólnemu Komitetowi.

            Zmiany w regulaminie wewnętrznym

                  32.

                  Strony mogą uzgodnić wprowadzenie zmian do niniejszego regulaminu wewnętrznego, zgodnie z ust. 16–20.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU UE–NOWA ZELANDIA NR 2/2018
      z dnia …
      w sprawie przyjęcia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych
      WSPÓLNY KOMITET,
      uwzględniając Umowę o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową”), w szczególności jej art. 53, oraz ust. 28–31 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu,
      a także mając na uwadze, co następuje:
      Zgodnie z ust. 28 i 29 swojego regulaminu wewnętrznego Wspólny Komitet może powoływać podkomitety i grupy robocze, które będą go wspierać w wykonywaniu jego zadań, oraz może określać zakres ich uprawnień,
      PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                  1.

                  Zakres uprawnień podkomitetów i grup roboczych Wspólnego Komitetu określono w załączniku.

                  2.

                  Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

         Sporządzono w …

               W imieniu Wspólnego Komitetu

               Współprzewodniczący

         (1)  Dz.U. L 321 z 29.11.2016, s. 3.

      ZAŁĄCZNIK
      Zakres uprawnień podkomitetów i grup roboczych

                  1.

                  Podkomitety i grupy robocze prowadzą dyskusje dotyczące wdrażanie umowy w dziedzinach objętych zakresem ich kompetencji, w sposób określony przez Wspólny Komitet. Mogą również prowadzić dyskusje na temat kwestii lub konkretnych projektów dotyczących odpowiednich obszarów współpracy dwustronnej.

                  2.

                  Podkomitety i grupy robocze pracują pod nadzorem Wspólnego Komitetu. Przekazują swoje protokoły i zalecenia Wspólnemu Komitetowi w ramach czasowych określonych przez Wspólny Komitet.

                  3.

                  W skład podkomitetów i grup roboczych wchodzą przedstawiciele Stron.

                  4.

                  Podkomitety i grupy robocze mogą zapraszać na swoje posiedzenia ekspertów oraz zasięgać ich opinii na temat konkretnych punktów porządku obrad.

                  5.

                  Podkomitetom i grupom roboczym przewodniczą wspólnie obie Strony.

                  6.

                  Przedstawiciele każdej Strony pełnią wspólnie funkcję sekretarzy każdego podkomitetu i grupy roboczej. Sekretarze mają takie same funkcje jak sekretarze Wspólnego Komitetu.

                  7.

                  Podkomitety i grupy robocze spotykają się co najmniej tak często, jak ustali to Wspólny Komitet. Za zgodą Stron posiedzenia nadzwyczajne mogą odbywać się na żądanie jednej ze Stron. Każde posiedzenie odbywa się w terminie i w miejscu wspólnie uzgodnionym przez Strony.

                  8.

                  Podkomitety i grupy robocze funkcjonują zgodnie z regulaminem wewnętrznym Wspólnego Komitetu w odniesieniu do porządków dziennych, protokołów, zaleceń, korespondencji, dokumentów oraz kosztów, o ile Wspólny Komitet nie postanowi inaczej.

                  9.

                  O ile Strony nie postanowią inaczej, posiedzenia nie są jawne.


title: Decyzja Rady z dnia 15 lutego 2018 r. odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               20.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/2

         DECYZJA RADY
   z dnia 15 lutego 2018 r.
   odnawiająca skład Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2018/C 64/02)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Luksemburga,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. (2) i decyzją z dnia 14 września 2015 r. (3) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2015 r. do dnia 17 września 2018 r.

               (2)

               W następstwie rezygnacji Antonia DE CAROLISA zwolniło się przysługujące Luksemburgowi stanowisko członka Rady Zarządzającej Centrum w kategorii przedstawicieli rządów.

               (3)

               Członków Rady Zarządzającej centrum należy mianować na pozostały okres bieżącej kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r.,

         PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2018 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW:

               LUKSEMBURG

               Jean-Marie WIRTGEN

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celach informacyjnych.

      Sporządzono w Brukseli dnia 15 lutego 2018 r.

            W imieniu Rady

         K. VALCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 232 z 16.7.2015, s. 2.

      (3)  Dz.U. C 305 z 16.9.2015, s. 2.


title: Decyzja Rady (UE) 2018/585 z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii

text:
               18.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/19

         DECYZJA RADY (UE) 2018/585
   z dnia 12 kwietnia 2018 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Austrii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Austrii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Heinza SCHADENA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               —

               Matthias STADLER, Bürgermeister der Stadt St. Pölten.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Rady

         T. DONCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


title: Decyzja Rady (UE) 2018/587 z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               18.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 98/21

         DECYZJA RADY (UE) 2018/587
   z dnia 12 kwietnia 2018 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. W dniu 18 lipca 2016 r. decyzją Rady (UE) 2016/1204 (4) stanowisko członka w miejsce Tilmana TÖGLA zajęła Katrin BUDDE.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Katrin BUDDE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

               —

               Tilman TÖGEL, Mitglied des Kreistages Landkreis Stendal.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 kwietnia 2018 r.

            W imieniu Rady

         T. DONCHEV

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).

      (4)  Decyzja Rady (UE) 2016/1204 z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Federalną Niemiec (Dz.U. L 198 z 23.7.2016, s. 45).


Decyzja Komisji z dnia 09/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8908 - AXA Group General Counsel / XL Group) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 03/08/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9000 - Bain Capital / Reifen Krieg Group) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 12/09/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.8958 - APG / DV4 / Oxford) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 13/09/2018 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9035 - Charlesbank Capital Partners, LLC / Partners Group AG / H-Food Holdings, LLC) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


               20.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/176

      P8_TA(2017)0331
      Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: fundusze zarządzane bezpośrednio w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego
      Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 w odniesieniu do dystrybucji środków finansowych w ramach zarządzania bezpośredniego pomiędzy celami zintegrowanej polityki morskiej i wspólnej polityki rybołówstwa (C(2017)03881 – 2017/2743(DEA))
      (2018/C 337/29)

         Parlament Europejski,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)03881),

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji z dnia 1 września 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

                  —

                  uwzględniając pismo Komisji Rybołówstwa z dnia 5 września 2017 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

                  —

                  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (1), w szczególności jego art. 14 ust. 4 i art. 126 ust. 5,

                  —

                  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (2),

                  —

                  uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa dotyczące decyzji,

                  —

                  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

                  —

                  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 Regulaminu, który upłynął w dniu 12 września 2017 r.,

                  1.

                  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

                  2.

                  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

         (1)  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.