title: Decyzja Rady z dnia 6 listopada 2001 r. udzielająca Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu wspólnotowej gwarancji na wypadek strat w wyniku szczególnej działalności pożyczkowej w odniesieniu do wybranych projektów ochrony środowiska w rosyjskiej części basenu Morza Bałtyckiego w ramach wymiaru północnego

text:
Ważna informacja prawna

|

32001D0777

Dziennik Urzędowy L 292 , 09/11/2001 P. 0041 - 0042

		Decyzja Radyz dnia 6 listopada 2001 r.udzielająca Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu wspólnotowej gwarancji na wypadek strat w wyniku szczególnej działalności pożyczkowej w odniesieniu do wybranych projektów ochrony środowiska w rosyjskiej części basenu Morza Bałtyckiego w ramach wymiaru północnego(2001/777/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,uwzględniając wniosek Komisji [1],uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Wymiar północny został zapoczątkowany przez Radę Europejską w Helsinkach w dniach 10–11 grudnia 1999 r., która zaprosiła Komisję do przedstawienia planu działań w tej dziedzinie. Na spotkaniu Rady Europejskiej w Feira, w czerwcu 2000 r., przyjęto plan działań w polityce zewnętrznej i transgranicznej UE w latach 2000–2003. Wymiar północny obejmuje obszar geograficzny od Islandii na zachodzie do północno-zachodniej Rosji, od norweskich mórz: Morza Barentsa i Morza Karskiego na północy do południowego wybrzeża Morza Bałtyckiego.(2) Wymiar Północny jest ukierunkowany na szczególne wyzwania o charakterze regionalnym w Europie północnej. Należą do nich surowe warunki klimatyczne, duże odległości, szczególnie znaczne nierówności w poziomie życia, wyzwania ochrony środowiska łącznie z problemami gospodarowania odpadami nuklearnymi i ściekami, jak również niewystarczająca infrastruktura transportowa i transgraniczna. Ma on na celu zintensyfikowanie współpracy transgranicznej między Unią Europejską a państwami oraz regionami sąsiadującymi z nią w północnej Europie.(3) Wspólnota wspiera już kilka projektów związanych z ochroną środowiska w północno-zachodniej Rosji dotacjami z programu TACIS, który, między innymi, zwraca uwagę na potrzebę zmniejszenia zagrożenia dla środowiska i jego zanieczyszczenia, włączając zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym. Jest uzasadnione, aby Wspólnota zwiększyła swoje wsparcie poprzez ograniczone pożyczki Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI). Zaangażowanie EBI wzmocniłoby wpływ działań Wspólnoty, nie tylko przez zwiększenie dostępnych funduszy, lecz również poprzez profesjonalne zaangażowanie zespołów do spraw projektów Banku.(4) Z inicjatywy Prezydencji, Rada na posiedzeniu w Ecofin dnia 12 marca 2001 r. rozpatrywała zestaw kryteriów dla ograniczonego działania szczególnego EBI, dla projektów ochrony środowiska w północno-zachodniej Rosji, a dokładnie w strefach Sankt-Petersburga i Kaliningradu. Podkreślono, że: a) projekty powinny zostać ocenione przez EBI, a pożyczki udzielane w każdym konkretnym przypadku przez jego Radę Gubernatorów. Nie jest to więc kwestia ogólnego mandatu na udzielanie pożyczek Rosji; b) projekty powinny mieć poważne cele ekologiczne i mieć duże znaczenie dla Unii Europejskiej; c) EBI powinien współpracować i finansować wspólnie z innymi międzynarodowymi inicjatywami finansowymi aby zapewnić rozsądny podział ryzyka i odpowiednie uwarunkowanie projektu; d) łączna wysokość pożyczek zostaje ograniczona indykatywnym limitem 100 milionów EUR; e) Rosja powinna uznać swoje międzynarodowe zobowiązania finansowe, łącznie z tymi wobec Klubu Paryskiego.(5) Rada Europejska na posiedzeniu w Sztokholmie w dniach 23–24 marca 2001 r. doszła do wniosku, że Unia powinna otworzyć dostęp do kredytów EBI dla wybranych projektów ochrony środowiska w Rosji, zgodnie ze szczególnymi kryteriami ustalonymi przez Radę.(6) Dlatego właściwe jest udzielenie gwarancji EBI, aby umożliwić mu podpisanie pożyczek, w ramach szczególnej działalności pożyczkowej, dla wybranych projektów ochrony środowiska na rosyjskim wybrzeżu Morza Bałtyckiego, mianowicie w strefach Sankt-Petersburga i Kaliningradu. EBI wykazał swoją zdolność i chęć udzielenia pożyczek ze swoich własnych zasobów w północno-zachodniej Rosji, zgodnie ze swoim Statutem.(7) To działanie szczególne, obejmujące oddzielną 100-procentową gwarancję wspólnotową, ma charakter wyjątkowy i nie należy go uważać za precedens dla jakichkolwiek dalszych działań.(8) Partnerstwo na rzecz Środowiska Wymiaru Północnego (NDEP) stworzy ramy dla ustalenia priorytetów, obejmując Komisję, darczyńców dwustronnych i wielostronnych, międzynarodowe instytucje finansowe oraz zainteresowane państwa w okresie przejściowym.(9) Finansowanie przez EBI w Rosji w oparciu o niniejszą decyzję powinno być zarządzane zgodnie ze odpowiednimi kryteriami i procedurami EBI, w tym właściwymi środkami kontroli, jak również mającymi zastosowanie zasadami i procedurami dotyczącymi Trybunału Obrachunkowego i Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i OLAF.(10) Do celów przyjęcia niniejszej decyzji, jako jedyne kompetencje przewidziane w Traktacie przyjmuje się te określone w art. 308 Traktatu,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1CelWspólnota udziela Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (zwanemu dalej "EBI") gwarancji w odniesieniu do wszystkich płatności nieotrzymanych, lecz wymagalnych w ramach kredytów otwartych, zgodnie z obowiązującymi kryteriami, na realizację projektów inwestycyjnych prowadzonych w oparciu o szczególne działanie pożyczkowe w rosyjskiej części basenu Morza Bałtyckiego, w ramach Wymiaru Północnego. Zakwalifikowane projekty mają wyznaczony cel środowiskowy i duże znaczenie dla Unii Europejskiej.Artykuł 2Limit i warunki1. Limit ogólny otwartych kredytów wynosi 100 milionów EUR.2. Do celów szczególnej decyzji EBI korzysta z wyjątkowej gwarancji Wspólnoty, której 100 % pokrywa łączną kwotę kredytów otwartych na mocy niniejszej decyzji oraz wszystkie sumy z nimi związane.3. Projekty finansowane z pożyczek, które mają być objęte niniejszą gwarancją, spełniają następujące kryteria:a) kryteria kwalifikujące zgodnie z art. 1;b) kryteria współpracy i współfinansowania przez EBI wraz z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi w celu zapewnienia rozsądnego podziału ryzyka i odpowiedniego uwarunkowania projektu.4. Rada Gubernatorów EBI, na mocy art. 18 ust. 1 akapit drugi Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zatwierdza w każdym konkretnym przypadku każdą pożyczkę, która ma być objęta gwarancją wspólnotową.5. Rada dyrektorów EBI przedstawia projekty do zatwierdzenia Radzie Gubernatorów jedynie wtedy, gdy Rosja uzna swoje międzynarodowe zobowiązania finansowe, łącznie ze zobowiązaniami wynikającymi z długu wobec Klubu Paryskiego.Artykuł 3SprawozdawczośćCorocznie Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o działaniach pożyczkowych przeprowadzonych na podstawie niniejszej decyzji i, jednocześnie, przedstawia ocenę wykonania niniejszej decyzji oraz koordynacji między międzynarodowymi instytucjami finansowymi zaangażowanymi w projekty. Informacje przedłożone przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zawierają ocenę wkładu pożyczek udzielanych na podstawie niniejszej decyzji w wypełnienie celów Wspólnoty w ramach Wymiaru Północnego.Do celów określonych w akapicie pierwszym EBI przekazuje Komisji odpowiednie informacje.Artykuł 4Czas trwaniaGwarancja obejmuje pożyczki udzielone w okresie trzech lat od dnia przyjęcia niniejszej decyzji. Jeżeli po upływie tych trzech lat pożyczki udzielone przez EBI nie osiągnęły limitu ogólnego określonego w art. 2, okres ten zostaje automatycznie przedłużony o sześć miesięcy.Artykuł 5Przepisy końcowe1. Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.2. EBI i Komisja określą warunki udzielenia gwarancji.Sporządzono w Brukseli, dnia 6 listopada 2001 r.W imieniu RadyD. ReyndersPrzewodniczący[1] Dz.U. C 240 E z 28.8.2001, str. 295.[2] Opinia wydana dnia 24 października 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).--------------------------------------------------


title: 2005/536/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2003, Sekcja VII – Komitet Regionów

text:
               27.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 196/53

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2003, Sekcja VII – Komitet Regionów
   (2005/536/WE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej za rok budżetowy 2003 (1),
   uwzględniając zestawienie dochodów i wydatków oraz bilans dotyczący roku budżetowego 2003 (C6-0020/2005),
   uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące roku budżetowego 2003 oraz odpowiedzi instytucji (2),
   uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, złożone przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (3),
   uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 275 i 276 Traktatu WE,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 50, art. 86 ust. 4 oraz art. 145, 146 i 147,
   uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),
   uwzględniając art. 71 oraz załącznik V do Regulaminu PE,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0066/2005),

               1.

               udziela Sekretarzowi Generalnemu Komitetu Regionów absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2003;

               2.

               zapisuje swoje uwagi w załączonej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji oraz towarzyszącej jej rezolucji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów i Rzecznikowi Praw Obywatelskich, a także do opublikowania ich treści w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Josep BORRELL FONTELLES

            Przewodniczący

         Julian PRIESTLEY

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. L 54 z 28.2.2003, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 293 z 30.11.2004, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 294 z 30.11.2004, str. 99.

      (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1.

         REZOLUCJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

      zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2003, Sekcja VII – Komitet Regionów
      PARLAMENT EUROPEJSKI,
      uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej za rok budżetowy 2003 (1),
      uwzględniając zestawienie dochodów i wydatków oraz bilans dotyczący roku budżetowego 2003 (C6-0020/2005),
      uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące roku budżetowego 2003 oraz odpowiedzi instytucji (2),
      uwzględniając oświadczenie o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedkładane przez Trybunał Obrachunkowy zgodnie z art. 248 Traktatu WE (3),
      uwzględniając art. 272 ust. 10 oraz art. 275 i 276 Traktatu WE,
      uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności jego art. 50, art. 86 ust. 4 oraz art. 145, 146 i 147,
      uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),
      uwzględniając art. 71 oraz załącznik V do Regulaminu PE,
      uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0066/2005),
      Sprawozdanie roczne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego

                  1.

                  zauważa, że Komitet Regionów (KR) administrował budżetem w wysokości 38 999 436 EUR, z czego rozdzielono 97,29 % środków (37 942 172,12 EUR), zaś 86,58 % (32 851 597 EUR) wykorzystano do dnia 31 grudnia 2003 r.;

                  2.

                  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał Obrachunkowy po raz pierwszy dokonał oceny środowiska kontroli indywidualnie dla każdej instytucji i opublikował odnośne obserwacje w osobnej części;

                  3.

                  zauważa, że KR nie przestrzegał szeregu przepisów dotyczących systemu nadzoru i kontroli:

                              —

                              nie przyjęto karty zadań dla księgowych,

                              —

                              nie przyjęto minimalnych standardów kontroli,

                              —

                              nie przeprowadzono analizy ryzyka w celu zastosowania najbardziej odpowiednich procedur kontroli,

                              —

                              nieodpowiednie było śledzenie uprawnień urzędników i innych pracowników do rozmaitych dodatków i świadczeń wynikających z Regulaminu pracowniczego;

                        zauważa jednak, że dnia 29 stycznia 2003 r. przyjęto wewnętrzne przepisy finansowe KR, zaś w maju 2004 r. przyjęto statut księgowych;

                  4.

                  przyznaje, że pewne opóźnienia we wdrożeniu rozporządzenia finansowego można wyjaśnić faktem, iż służby finansowe KR pomagały w 2003 r. Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych w wewnętrznym dochodzeniu;

                  5.

                  wskazuje, że KR uzyskał autonomię finansową i budżetową dopiero na mocy Traktatu Amsterdamskiego w 2000 r.;

                  6.

                  uznaje, że KR przyjął w 2003 r. pewne standardy kontroli; brak jest jednak nadal całościowego dokumentu opisującego system minimalnych standardów kontroli; zwraca się o przekazanie mu kopii tego dokumentu, kiedy zostanie on przyjęty;

                  7.

                  wzywa KR do systematycznej weryfikacji uprawnień urzędników;

                  8.

                  zauważa, że KR opublikował udzielone zamówienia na swojej stronie internetowej;

            Kontynuacja procedury udzielenia absolutorium za 2002 r.

                  9.

                  wskazuje na następujące obserwacje zawarte w absolutorium za 2001 r.: „(…) istnieją dowody na systemową niekompetencj i brak poszanowania dla podstawowych zasad procedur przetargowych i zarządzania finansami, w tym na elementy nadużyć finansowych i sfałszowanych ofert” (6);

                  10.

                  zauważa, że nowy Sekretarz Generalny wszczął dochodzenie administracyjne w oparciu o wyniki postępowania OLAF, jakkolwiek o wynikach tych nie powiadomiono Komisji Kontroli Budżetowej przed udzieleniem absolutorium za 2002 r.; „(…) w swoim sprawozdaniu Sekretarz Generalny stwierdził, że dochodzenie wykazało pojedyncze uchybienia i brak profesjonalizmu, a także (…) niedociągnięcia administracyjne. Jednakże (…) żadnego z tych pojedynczych uchybień nie można uważać (…) za dostatecznie poważne, aby uzasadniało to wszczęcie procedury dyscyplinarnej przeciwko któremukolwiek z omawianych urzędników” (7); zauważa, że żaden z urzędników objętych dochodzeniem administracyjnym nie został awansowany od chwili ukończenia sprawozdania;

                  11.

                  zauważa, że byłego Sekretarza Generalnego wysłano najpierw na bezpłatny urlop, a następnie na wcześniejszą emeryturę od września 2004 r., wbrew wyraźnemu życzeniu Parlamentu Europejskiego;

                  12.

                  podkreśla jeszcze raz swoje wsparcie dla audytora wewnętrznego, który zwrócił uwagę Komisji Kontroli Budżetowej na nieprawidłowości występujące w KR, jak również dla jego uczciwości zawodowej i personalnej; zadowolony jest, że pogląd ten podziela KR, zgodnie z treścią listu przewodniczącego KR do audytora wewnętrznego z dnia 26 listopada 2003 r.: „Miło mi w związku z tym dowiedzieć się, że pełniący obowiązki Sekretarza Generalnego zapewnił o swojej wstępnej gotowości do wsparcia w pełnieniu Pańskich obowiązków audytora wewnętrznego w profesjonalny i należyty sposób przy pełnym wsparciu i współpracy zarówno członków, jak i personelu KR”; dodatkowo, Sekretarz Generalny KR podkreślił w pisemnym komunikacie do sprawozdawcy: „… pozytywną rolę, jaką odegrał [audytor wewnętrzny] w wykazaniu niektórych słabości administracji KR. Był to początek procesu reformy administracyjnej przeprowadzonej przez KR w ostatnich miesiącach 2003 r. w celu usunięcia rozpoznanych słabości, w szczególności w dziedzinie zarządzania finansami.”;

                  13.

                  przyznaje, że KR pod kierownictwem nowego Sekretarza Generalnego poczynił znaczne wysiłki, aby zaktywizować swoją administrację poprzez wszczęcie przeglądu administracyjnego oraz że Parlament był regularnie informowany na temat postępów czynionych w tym zakresie; dotychczas podjęte działania uznaje za zadowalające;

            Sprawozdanie roczne z działalności intendenta oraz sprawozdanie roczne audytora wewnętrznego

                  14.

                  wskazuje, że KR wydał 117 693 EUR na 5 badań zewnętrznych; z zadowoleniem przyjmuje dodatkowe informacje na temat wykorzystania tych badań w pracach komitetu;

                  15.

                  zauważa, że nie otrzymał od KR ani sprawozdania wymaganego zgodnie z art. 86 ust. 4 Rozporządzenia Finansowego, ani też sprawozdania rocznego audytora wewnętrznego; zauważa, że stanowisko audytora wewnętrznego nie było obsadzone w drugiej połowie 2004 r. i w efekcie aż dwukrotnie publikowano ogłoszenie o wakacie; zwraca się o informowanie go o wyniku tej procedury rekrutacyjnej;

            Inne uwagi

                  16.

                  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że KR dokonuje regularnej oceny oddziaływania jego pracy politycznej; zwraca się również, aby przekazywano mu roczne sprawozdania na temat oddziaływania w kontekście procedur udzielania absolutorium;

                  17.

                  nadal wyraża zaniepokojenie w kwestii systemu kontroli politycznej w KR; zwraca się do KR o:

                              —

                              rozpatrzenie możliwości formalnego utworzenia Konferencji (Grupy) Przewodniczących jako politycznego komitetu sterującego,

                              —

                              ocenę efektywności Prezydium (więcej niż 50 członków),

                              —

                              kontynuację prac nad zwiększeniem efektywności Komisji ds. Finansowych i Administracyjnych, mając na uwadze, że zredukowana forma stanowi znaczne ulepszenie w stosunku do pierwotnej formy, oraz o złożenie sprawozdania kompetentnej komisji parlamentarnej do czasu wszczęcia procedury udzielenia absolutorium;

                  18.

                  gratuluje KR wszechstronnych prac przygotowawczych podjętych w 2003 r. w kontekście poszerzenia; będzie śledził podjęte działania w swoim sprawozdaniu w sprawie absolutorium za 2004 r.;

                  19.

                  zwraca się do KR, aby ocenił skutki nowego rozporządzenia finansowego dla jego pracy administracyjnej i politycznej przed rozpoczęciem przeglądu rozporządzenia w 2005/2006 r. oraz o przedłożenie swych ustaleń Parlamentowi Europejskiemu.

         (1)  Dz.U. L 54 z 28.2.2003, str. 1.

         (2)  Dz.U. C 293 z 30.11.2004, str. 1.

         (3)  Dz.U. C 294 z 30.11.2004, str. 99.

         (4)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

         (5)  Dz.U. L 356 z 31.12.1977, str. 1.

         (6)  Dz.U. L 57 z 25.2.2004, str. 8.

         (7)  List od Przewodniczącego KR do przewodniczącego i sprawozdawcy Komisji Kontroli Budżetowej z dnia 6 maja 2004 r.


title: Decyzja Rady 2007/551/WPZiB/WSiSW z dnia 23 lipca 2007 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS) (Umowa PNR z 2007 r.)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 204/16

         DECYZJA RADY 2007/551/WPZiB/WSiSW
   z dnia 23 lipca 2007 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS) (Umowa PNR z 2007 r.)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS), zawarta dnia 19 października 2006 r. (1), wygasa nie później niż w dniu 31 lipca 2007 r., chyba że zostanie przedłużona za obopólną zgodą stron wyrażoną na piśmie.

               (2)

               W dniu 22 lutego 2007 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, wspieraną przez Komisję, do otwarcia negocjacji dotyczących długoterminowej umowy na ten sam temat. Negocjacje te zakończyły się pomyślnie i sporządzono nową umowę.

               (3)

               Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych przedstawił w piśmie towarzyszącym nowej umowie gwarancje ochrony danych PNR przekazywanych z Unii Europejskiej dotyczących lotów pasażerskich do i ze Stanów Zjednoczonych.

               (4)

               Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych i Unia Europejska, za pośrednictwem osoby specjalnie wyznaczonej do tego celu, będą dokonywać okresowych przeglądów realizacji gwarancji zawartych w piśmie towarzyszącym, tak aby umożliwić Stronom, w świetle takiego przeglądu, podejmowanie wszelkich działań uważanych za konieczne.

               (5)

               Umowa powinna zostać podpisana, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

               (6)

               Artykuł 9 umowy stanowi, że będzie ona tymczasowo stosowana od dnia jej podpisania. Państwa członkowskie powinny w związku z tym zostać zobowiązane do nadania skuteczności jej postanowieniom od tego dnia zgodnie z obowiązującym prawem krajowym. Odpowiednia deklaracja w tej sprawie zostanie sporządzona w chwili podpisania umowy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS) (Umowa PNR z 2007 r.), z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.
   Teksty umowy, towarzyszącego jej pisma Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych i pisma zawierającego odpowiedź UE są dołączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Zgodnie z art. 9 umowy jej postanowienia są stosowane tymczasowo zgodnie z obowiązującym prawem krajowym od dnia jej podpisania do czasu jej wejścia w życie. Załączona deklaracja w sprawie tymczasowego stosowania zostanie sporządzona w momencie podpisania.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 23 lipca 2007 r.

            W imieniu Rady

         L. AMADO

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 298 z 27.10.2006, str. 29.
   Deklaracja w imieniu Unii Europejskiej do Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS) (Umowa PNR z 2007 r.)
   „Do czasu wejścia w życie niniejszej umowy, która nie stanowi odstępstw od przepisów prawa UE lub jej państw członkowskich ani nie wprowadza do nich zmian, państwa członkowskie będą stosować niniejszą umowę tymczasowo w dobrej wierze w ramach ich obowiązującego prawa krajowego.”
   TŁUMACZENIE

               Pan Luis Amado

               Przewodniczący Rady Unii Europejskiej

               175 rue de la Loi

               1048 Bruksela

               Belgia

         W odpowiedzi na zapytanie Unii Europejskiej i w celu ponownego podkreślenia znaczenia, jakie rząd Stanów Zjednoczonych przywiązuje do ochrony prywatności, w niniejszym piśmie wyjaśniamy sposób gromadzenia, użytkowania i przechowywania danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) przez Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS). Żadna polityka tu przedstawiona nie tworzy ani nie przewiduje żadnych praw lub korzyści dla jakiejkolwiek osoby lub strony, prywatnej lub publicznej, ani żadnego środka zaradczego innego niż wyszczególnione w Umowie między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS), podpisanej dnia lipca 2007 r. („Umowa”). Niniejsze pismo określa natomiast gwarancje i polityki stosowane przez DHS w odniesieniu do danych PNR uzyskiwanych zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do lotów między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską (UE PNR).
   I.   Cel, do którego wykorzystuje się PNR:
   DHS posługuje się UE PNR wyłącznie w celu zapobiegania i zwalczania: 1) terroryzmu i przestępstw z nim powiązanych; 2) innych poważnych przestępstw, w tym przestępczości zorganizowanej, o charakterze ponadnarodowym; oraz 3) ucieczek przed nakazem aresztowania lub zatrzymaniem w związku z przestępstwami opisanymi powyżej. Dane PNR mogą być w razie potrzeby wykorzystywane do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innych osób, lub do wszelkich postępowań karnych lub w inny sposób wymagany prawem. DHS powiadomi UE o przyjęciu przez Stany Zjednoczone wszelkich przepisów, które w istotnym stopniu wpływają na oświadczenia zawarte w niniejszym piśmie.
   II.   Wymiana PNR:
   DHS dokonuje wymiany danych UE PNR wyłącznie do celów wymienionych w pkt I.
   DHS traktuje dane UE PNR jako szczególnie chronione i poufne zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych oraz, w ramach swoich uprawnień, dostarcza dane PNR wyłącznie innym krajowym organom rządowym pełniącym funkcje związane z egzekwowaniem prawa, bezpieczeństwem publicznym lub zwalczaniem terroryzmu, w celu wspierania zwalczania terroryzmu, w sprawach dotyczących przestępczości transgranicznej oraz bezpieczeństwa publicznego (w tym dotyczących zagrożeń, lotów, poszczególnych osób i określonych tras przelotu), które te organy badają lub w związku z którymi prowadzą śledztwa, zgodnie z prawem i z pisemnymi porozumieniami oraz prawem Stanów Zjednoczonych o wymianie informacji między organami rządowymi Stanów Zjednoczonych. Dostęp powinien być ściśle i dokładnie ograniczany do spraw opisanych powyżej, proporcjonalnie do charakteru sprawy.
   Wymiana danych UE PNR z innymi organami rządowymi w państwach trzecich następuje wyłącznie po rozważeniu, w jakim celu lub celach użytkownik wykorzysta te informacje i jaką ma on zdolność do ich ochrony. Oprócz okoliczności nadzwyczajnych wszelkie takie wymiany danych odbywają się zgodnie z wyraźnymi porozumieniami między stronami, obejmującymi ochronę prywatności danych porównywalną do ochrony stosowanej przez DHS w odniesieniu do UE PNR, zgodnie z akapitem drugim niniejszego punktu.
   III.   Rodzaje gromadzonych informacji:
   DHS może uzyskać większość elementów danych PNR po przeanalizowaniu biletu lotniczego lub innych dokumentów podróży danej osoby na podstawie zwyczajnych uprawnień do przeprowadzania kontroli granicznej, jednak możliwość otrzymywania danych drogą elektroniczną znacznie zwiększa zdolność DHS do skupienia swoich zasobów na kwestiach wysokiego ryzyka, dzięki czemu ograniczone są uciążliwości dla podróżujących w dobrej wierze oraz są oni lepiej chronieni.
   Rodzaje gromadzonych UE PNR:

               1)

               Numer rezerwacji PNR

               2)

               Data rezerwacji/wystawienia biletu

               3)

               Data(-y) planowanej podróży

               4)

               Nazwisko(-a)

               5)

               Dostępne informacje dotyczące programów dla stałych klientów (frequent flier) i dotyczące korzyści (np. darmowe bilety, zamiana biletu z klasy ekonomicznej na klasę biznes itd.)

               6)

               Inne nazwiska w PNR, w tym liczba podróżnych w PNR

               7)

               Wszystkie dostępne informacje kontaktowe (w tym źródło informacji)

               8)

               Wszystkie dostępne informacje o płatnościach/fakturowaniu (nie obejmuje innych szczegółów transakcji dotyczących karty kredytowej lub konta i niepowiązanych z transakcją dotyczącą podróży)

               9)

               Trasa podróży dla określonych PNR

               10)

               Biuro podróży/agent biura podróży

               11)

               Informacje o systemie code share

               12)

               Informacje podzielone/rozdzielone

               13)

               Status podróżny (travel status) pasażera (w tym potwierdzenia i zgłoszenie do odprawy)

               14)

               Informacje o biletach, w tym numer biletu, bilety w jedną stronę i ATFQ (Automated Ticket Fare Quote)

               15)

               Wszystkie informacje o bagażu

               16)

               Informacje o miejscu, w tym numer miejsca w samolocie

               17)

               Uwagi ogólne, w tym OSI (informacje o innych usługach), SSI (informacje o usługach specjalnych) i SSR (prośby o usługi specjalne)

               18)

               Wszelkie zebrane informacje APIS

               19)

               Wszystkie dotychczasowe zmiany danych PNR wymienionych w pkt 1–18

         W zakresie, w jakim szczególnie chronione dane UE PNR (tj. dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, członkostwo w związkach zawodowych oraz dane dotyczące zdrowia lub życia seksualnego danej osoby) określone za pomocą kodów i terminów PNR, które DHS zidentyfikowała w trakcie konsultacji z Komisją Europejską, są zawarte w powyższych rodzajach danych UE PNR, DHS posługuje się zautomatyzowanym systemem filtrującym te szczególnie chronione kody i terminy PNR i nie wykorzystuje tych informacji. O ile nie udostępniono danych w wyjątkowym przypadku opisanym w następnym akapicie, DHS bezzwłocznie usuwa szczególnie chronione dane UE PNR.
   W razie konieczności w wyjątkowym przypadku, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie osoby, której dane dotyczą, lub też innych osób, urzędnicy DHS mogą zwracać się o przekazanie informacji zawartych w UE PNR, innych niż wymienione powyżej, w tym danych szczególnie chronionych, jak również mogą wykorzystywać te informacje. W tym przypadku DHS zachowa możliwość dostępu do wszelkich danych szczególnie chronionych w UE PNR i usunie te dane w ciągu trzydziestu dni po osiągnięciu celu, w jakim zasięgnięto tych danych, o ile zachowanie tych danych nie będzie wymagane prawem. DHS będzie powiadamiał, zwykle w ciągu 48 godzin, Komisję Europejską (DG JLS) o skorzystaniu z dostępu do tych danych, w tym z danych szczególnie chronionych.
   IV.   Dostęp i środki odwoławcze:
   DHS podjęła decyzję o zasadach postępowania, aby rozszerzyć zakres ochrony administracyjnej zgodnie z ustawą o prywatności o dane PNR przechowywane w ATS, niezależnie od narodowości lub kraju zamieszkania osoby, której dane dotyczą, w tym o dane odnoszące się do obywateli europejskich. Zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych DHS utrzymuje również system, do którego dostęp mają wszystkie osoby, niezależnie od narodowości lub kraju zamieszkania, służący zapewnieniu środków odwoławczych osobom szukającym informacji o PNR lub starającym się o zmianę tych informacji. Zasady te są dostępne na stronie internetowej DHS, www.dhs.gov
   Ponadto PNR uzupełnione przez daną osobę lub w jej imieniu są ujawniane tej osobie zgodnie z ustawą o ochronie prywatności i ustawą o wolności informacji (FOIA) Stanów Zjednoczonych. Ustawa FOIA zezwala każdej osobie (niezależnie od narodowości lub kraju zamieszkania) na dostęp do danych agencji federalnej Stanów Zjednoczonych, oprócz zakresu, w jakim dane te (lub ich część) są chronione przed ujawnieniem na podstawie obowiązujących wyłączeń, zgodnie z FOIA. DHS nie ujawnia danych PNR do wiadomości publicznej, z wyjątkiem osób, których dane dotyczą, lub ich przedstawicieli, zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych. Wnioski o uzyskanie dostępu do informacji pozwalających na zidentyfikowanie osoby zawartych w PNR, które to wnioski zostały dostarczone przez osobę składającą wniosek, można składać do: FOIA/PA Unit, Office of Field Operations, U.S. Customs and Border Protection, Room 5.5-C, 1300 Pennsylvania Avenue, NW, Washington, DC 20229 (telefon (202) 344-1850 i faks (202) 344-2791).
   W pewnych wyjątkowych okolicznościach DHS może wykonywać swoje uprawnienia w ramach ustawy FOIA, odmawiając ujawnienia lub odkładając ujawnienie wszystkich lub części danych PNR osobie składającej wniosek w swojej sprawie, zgodnie z tytułem 5 Kodeksu Stanów Zjednoczonych, sekcja 552(b). Zgodnie z ustawą FOIA każda osoba składająca wniosek ma prawo zakwestionować na drodze administracyjnej i sądowej decyzję DHS o nieujawnieniu informacji.
   V.   Egzekwowanie:
   Zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych dostępne są administracyjne, cywilne i karne środki egzekucji w przypadku naruszenia zasad prywatności Stanów Zjednoczonych i nieuprawnionego ujawnienia danych znajdujących się w posiadaniu Stanów Zjednoczonych. Odpowiednie przepisy są zawarte między innymi w tytule 18 Kodeksu Stanów Zjednoczonych, sekcja 641 i 1030 oraz w tytule 19 Kodeksu Przepisów Federalnych, sekcja 103.34.
   VI.   Powiadomienie:
   DHS dostarczył podróżnym informacji o przetwarzaniu danych PNR poprzez publikację w Rejestrze Federalnym i na swojej stronie internetowej. DHS przekaże ponadto przedsiębiorstwom lotniczym wzór powiadomienia dotyczącego gromadzenia danych PNR i środków odwoławczych, przeznaczonego do wywieszenia do wiadomości publicznej. DHS i UE będą współpracować z zainteresowanymi podmiotami z przemysłu lotniczego, aby promować większą widoczność tego powiadomienia.
   VII.   Zachowywanie danych:
   DHS zachowuje dane UE PNR w aktywnej analitycznej bazie danych przez siedem lat, po którym to czasie dane otrzymają nieaktywny status nieoperacyjny. Dane o statusie nieoperacyjnym będą zachowane przez osiem lat, a dostęp do nich można uzyskać wyłącznie za zgodą urzędnika DHS wyższego szczebla wyznaczonego przez Sekretarza Bezpieczeństwa Wewnętrznego i tylko w związku z możliwą do zidentyfikowania sprawą, zagrożeniem lub ryzykiem. Oczekujemy, że dane UE PNR zostaną usunięte pod koniec tego okresu; kwestie, czy i kiedy zniszczyć dane PNR zgromadzone zgodnie z niniejszym pismem, zostaną omówione przez DHS z UE w ramach przyszłych dyskusji. Dane związane z konkretną sprawą lub śledztwem mogą być zachowane w aktywnej bazie danych do czasu zarchiwizowania tej sprawy lub śledztwa. Intencją DHS jest dokonywanie przeglądu skutków, jakie te zasady przechowywania będą miały dla operacji i śledztw na podstawie jego doświadczeń zebranych w ciągu następnych siedmiu lat. DHS omówi wyniki tego przeglądu z UE.
   Wyżej wymienione okresy zachowania danych mają również zastosowanie wobec danych UE PNR zgromadzonych na podstawie umów między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi z dnia 28 maja 2004 r. i z dnia 19 października 2006 r.
   VIII.   Transmisja:
   Uwzględniając niedawno prowadzone przez nas negocjacje, zrozumiałe jest, że DHS gotowy jest do jak najszybszego przejścia do stosowania systemu opierającego się na przesyłaniu do DHS danych PNR z przedsiębiorstw lotniczych obsługujących loty między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi. Trzynaście przedsiębiorstw lotniczych już przyjęło powyższe podejście. Odpowiedzialność za rozpoczęcie stosowania systemu opierającego się na przesyłaniu danych spoczywa na przewoźnikach, którzy muszą udostępnić zasoby, aby przenieść swoje systemy i prace do DHS w celu spełnienia wymagań technicznych DHS. DHS bezzwłocznie przejdzie do stosowania takiego systemu służącego transmisji danych przez takich przewoźników lotniczych nie później niż w dniu 1 stycznia 2008 r., w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych, którzy wdrożyli system spełniający wszystkie wymagania techniczne DHS. W stosunku do tych przewoźników lotniczych, którzy nie wdrażają takiego systemu, obowiązuje nadal obecny system dopóki ci przewoźnicy lotniczy nie wdrożą systemu spełniającego wymagania techniczne DHS w zakresie transmisji danych PNR. Niemniej jednak przejście do systemu opierającego się na przesyłaniu danych nie przewiduje, aby przedsiębiorstwa lotnicze miały możliwość podejmowania decyzji co do tego, jakie dane, kiedy i w jaki sposób należy przesłać. Zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych decyzja ta leży w kompetencji DHS.
   W normalnych okolicznościach DHS będzie otrzymywać początkową transmisję danych PNR siedemdziesiąt dwie godziny przed planowanym odlotem, a następnie będzie w razie potrzeby otrzymywać uaktualnienia konieczne do zapewnienia dokładności danych. Zapewnienie podejmowania decyzji na podstawie terminowych i kompletnych danych jest jednym z najważniejszych zabezpieczeń ochrony danych i DHS współpracuje z poszczególnymi przewoźnikami, aby włączyć tę koncepcję do ich systemów opierających się na przesyłaniu danych. DHS może wymagać dostępu do PNR wcześniej niż 72 godziny przed planowanym odlotem, w przypadkach gdy istnieją podstawy do przypuszczenia, że wcześniejszy dostęp jest konieczny, aby zareagować na konkretne zagrożenie dotyczące danego lotu, grupy lotów, trasy przelotu lub na inne okoliczności związane z celami określonymi w pkt I. Wykonując swoje uprawnienia, DHS będzie działać zgodnie z prawem i zasadą proporcjonalności.
   IX.   Wzajemność:
   W trakcie ostatnio prowadzonych przez nas negocjacji uzgodniliśmy, iż DHS oczekuje, że nie będzie wzywany do zastosowania w swoim systemie PNR środków ochrony danych, które są bardziej rygorystyczne niż środki stosowane przez organy europejskie w odniesieniu do swoich krajowych systemów PNR. DHS nie wymaga od organów europejskich przyjęcia środków ochrony danych w odniesieniu do swoich systemów PNR, które są bardziej rygorystyczne niż środki stosowane przez Stany Zjednoczone w odniesieniu do swojego systemu PNR. Jeżeli oczekiwania te nie zostaną spełnione, DHS zachowuje prawo zawieszenia odpowiednich postanowień pisma DHS, podejmując jednocześnie konsultacje z UE w celu osiągnięcia szybkiego i satysfakcjonującego rozwiązania. W przypadku gdy w Unii Europejskiej lub w jednym lub większej liczbie jej państw członkowskich zostanie wprowadzony system gromadzenia informacji o pasażerach przedsiębiorstwa lotniczego, wymagający od przewoźników lotniczych udostępniania władzom danych PNR dotyczących osób, których trasy podróży obejmują lot między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską, DHS zamierza, wyłącznie na zasadzie wzajemności, aktywnie wspierać współpracę przedsiębiorstw lotniczych w ramach swojej właściwości.
   W celu wzmocnienia współpracy policyjnej i sądowej DHS będzie zachęcać właściwe organy Stanów Zjednoczonych do przekazywania informacji analitycznych pochodzących z danych PNR organom policyjnym i sądowym zainteresowanych państw członkowskich oraz, w odpowiednich przypadkach, Europolowi i Eurojustowi. DHS oczekuje, że UE i jej państwa członkowskie będą również zachęcać swoje właściwe organy do dostarczania DHS i innym zainteresowanym organom Stanów Zjednoczonych informacji analitycznych pochodzących z danych PNR.
   X.   Przegląd:
   DHS i UE będą dokonywać okresowych przeglądów wykonywania umowy, niniejszego pisma oraz polityk i praktyk Stanów Zjednoczonych i UE w zakresie PNR i wszelkich organów posiadających dostęp do danych szczególnie chronionych w celu zwiększenia skuteczności działania i ochrony prywatności w ramach naszych praktyk przetwarzania PNR. W trakcie przeglądu UE będzie reprezentowana przez Komisarza ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa, zaś DHS – przez Sekretarza Bezpieczeństwa Wewnętrznego, lub przez zaakceptowanego przez obie strony urzędnika, którego może wyznaczyć każda ze stron. UE i DHS wspólnie ustalą szczegółowe zasady przeglądów.
   W ramach tego przeglądu okresowego Stany Zjednoczone będą na zasadzie wzajemności dążyć do uzyskania informacji na temat systemów PNR państw członkowskich, zaś przedstawiciele państw członkowskich prowadzący systemy PNR będą zaproszeni do uczestnictwa w dyskusjach.
   Wierzymy, że niniejsze wyjaśnienie było pomocne w zrozumieniu, w jaki sposób postępujemy z danymi UE PNR.

   TŁUMACZENIE

               Sekretarz Michael Chertoff

               Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych

               Waszyngton DC 20528

         Bardzo dziękujemy za pismo do Prezydencji Rady i do Komisji wyjaśniające, w jaki sposób DHS postępuje z danymi PNR.
   Gwarancje, których funkcjonowanie zostało wyjaśnione w Państwa piśmie do Unii Europejskiej, zezwalają Unii Europejskiej na uznanie, do celów umowy międzynarodowej podpisanej między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską o przetwarzaniu i przekazywaniu PNR dnia lipca 2007 r., że DHS zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych.
   W związku z tym UE podejmie konieczne kroki zmierzające do powstrzymania organizacji międzynarodowych lub państw trzecich od ingerencji we wszelkie przekazywane Stanom Zjednoczonym dane UE PNR. UE i jej państwa członkowskie będą również zachęcać swoje właściwe organy do dostarczania DHS i innym zainteresowanym organom Stanów Zjednoczonych informacji analitycznych wynikających z danych PNR.
   Oczekujemy współpracy z Państwem oraz z przemysłem lotniczym, aby zapewnić, że pasażerowie są informowani na temat sposobu, w jaki władze mogą posługiwać się informacjami ich dotyczącymi.

    ---documentbreak---

               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 204/18

      Nota do czytelnika: „Poza wersja angielską inne wersje językowe niniejszej umowy nie zostały jeszcze zatwierdzone przez strony. Po zatwierdzeniu pozostałe wersje językowe będą jednakowo autentyczne”.
   TŁUMACZENIE
   UMOWA
   między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu przez przewoźników lotniczych danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych (DHS) (Umowa PNR z 2007 r.)
   UNIA EUROPEJSKA
   oraz
   STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
   PRAGNĄC skutecznie zapobiegać terroryzmowi i przestępczości o charakterze ponadnarodowym oraz skutecznie je zwalczać w celu ochrony własnych społeczeństw demokratycznych i wspólnych wartości,
   UZNAJĄC, że wymiana informacji jest zasadniczym elementem walki z terroryzmem i przestępczością o charakterze ponadnarodowym i że w tym kontekście ważnym narzędziem jest posługiwanie się danymi PNR,
   UZNAJĄC, że aby zagwarantować bezpieczeństwo publiczne i do celów egzekwowania prawa należy określić zasady przekazywania przez przewoźników lotniczych danych PNR do DHS,
   UZNAJĄC znaczenie zapobiegania terroryzmowi i przestępstwom z nim powiązanym oraz innym poważnym przestępstwom o charakterze ponadnarodowym, w tym przestępczości zorganizowanej, jak i znaczenie zwalczania tych zjawisk, przy jednoczesnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności, a zwłaszcza prywatności,
   UZNAJĄC, że amerykańskie i europejskie prawo i polityki dotyczące prywatności opierają się na wspólnej podstawie i że jakiekolwiek różnice we wdrożeniu tych zasad nie powinny stanowić przeszkody we współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską,
   UWZGLĘDNIAJĄC konwencje międzynarodowe, ustawy Stanów Zjednoczonych i uregulowania, które wymagają od każdego przewoźnika lotniczego, obsługującego loty pasażerskie w międzynarodowym transporcie lotniczym do lub ze Stanów Zjednoczonych, zapewnienia DHS dostępu do danych PNR w zakresie, w jakim są one gromadzone i przechowywane w systemach automatycznej rezerwacji/kontroli odlotów przewoźników lotniczych (zwanych dalej „systemami rezerwacji”), jak również porównywalne wymagania wdrażane w UE,
   UWZGLĘDNIAJĄC art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczący poszanowania praw podstawowych, w szczególności związane z nimi prawo do ochrony danych osobowych,
   PRZYJMUJĄC DO WIADOMOŚCI poprzednie umowy PNR między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki z dnia 28 maja 2004 r. oraz między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki z dnia 19 października 2006 r.,
   UWZGLĘDNIAJĄC właściwe przepisy ustawy o bezpieczeństwie transportu powietrznego (Aviation Transport Security Act) z 2001 r., ustawy o bezpieczeństwie wewnętrznym (Homeland Security Act) z 2002 r., ustawy o reformie służb wywiadowczych i zapobieganiu terroryzmowi (Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act) z 2004 r. oraz dekretu 13388 (Executive Order 13388) dotyczącego współpracy między agencjami rządu Stanów Zjednoczonych w zwalczaniu terroryzmu, jak również ustawę o ochronie prywatności (Privacy Act) z 1974 r., ustawę o wolności informacji (Freedom of Information Act) i ustawę o e-administracji (E-Government Act) z 2002 r.,
   PRZYJMUJĄC DO WIADOMOŚCI, że Unia Europejska powinna zapewnić, aby przewoźnicy lotniczy posiadający w Unii Europejskiej systemy rezerwacji udostępniali DHS dane PNR i spełniali związane z takim przekazaniem wymagania techniczne wyszczególnione przez DHS,
   POTWIERDZAJĄC, że niniejsza umowa nie stanowi precedensu dla jakichkolwiek przyszłych dyskusji ani negocjacji między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską lub między którąkolwiek ze stron a jakimkolwiek państwem w sprawie przetwarzania i przekazywania danych PNR lub jakichkolwiek innych form danych,
   DĄŻĄC do wzmocnienia i zachęcając do współpracy między stronami w duchu partnerstwa transatlantyckiego,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

               (1)

               Na podstawie gwarancji zawartych w piśmie DHS objaśniającym zabezpieczanie danych PNR (pismo DHS) Unia Europejska zapewni, aby przewoźnicy lotniczy obsługujący loty pasażerskie w międzynarodowym transporcie lotniczym do i ze Stanów Zjednoczonych Ameryki udostępniali dane PNR zawarte w ich systemach rezerwacji zgodnie z wymaganiami DHS.

               (2)

               DHS bezzwłocznie przejdzie do stosowania systemu opierającego się na przesyłaniu danych, służącego transmisji danych przez takich przewoźników lotniczych nie później niż w dniu 1 stycznia 2008 r., w odniesieniu do wszystkich takich przewoźników lotniczych, którzy wdrożyli taki system spełniający wymagania techniczne DHS. W stosunku do tych przewoźników lotniczych, którzy nie wdrażają takiego systemu, nadal obowiązywać będą obecnie stosowane systemy, dopóki przewoźnicy nie wdrożą systemu spełniającego wymagania techniczne DHS. Odpowiednio, DHS będzie miał elektroniczny dostęp do danych PNR pochodzących ze znajdujących się na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej systemów rezerwacji przewoźników lotniczych do czasu powstania należytego systemu umożliwiającego transmisję takich danych przez przewoźników lotniczych.

               (3)

               DHS przetwarza otrzymane dane PNR i traktuje osoby, których dane objęte są takim przetwarzaniem, zgodnie z obowiązującym prawem i wymogami konstytucyjnymi Stanów Zjednoczonych oraz bez niezgodnej z prawem dyskryminacji, w szczególności ze względu na narodowość i kraj zamieszkania. Pismo DHS przedstawia powyższe i inne gwarancje.

               (4)

               DHS i UE będą dokonywać okresowych przeglądów wykonywania niniejszej umowy, pisma DHS oraz polityk i praktyk Stanów Zjednoczonych i UE w zakresie danych PNR w celu wzajemnego zapewnienia skutecznego działania i ochrony prywatności w ramach ich systemów.

               (5)

               DHS oczekuje, że w ramach niniejszej umowy nie będzie wzywany do zastosowania w swoim systemie PNR środków ochrony danych, które są bardziej rygorystyczne niż środki stosowane przez organy europejskie w odniesieniu do ich krajowych systemów PNR. DHS nie wymaga od organów europejskich przyjęcia środków ochrony danych w odniesieniu do ich systemów PNR, które są bardziej rygorystyczne niż środki stosowane przez Stany Zjednoczone w odniesieniu do ich systemu PNR. Jeżeli oczekiwania te nie zostaną spełnione, DHS zachowuje prawo zawieszenia odpowiednich postanowień pisma DHS, podejmując jednocześnie konsultacje z UE w celu osiągnięcia szybkiego i satysfakcjonującego rozwiązania. W przypadku gdy w Unii Europejskiej lub w jednym lub większej liczbie jej państw członkowskich zostanie wprowadzony system PNR wymagający od przewoźników lotniczych udostępniania władzom danych PNR dotyczących osób, których trasy podróży obejmują przelot do lub z Unii Europejskiej, DHS, wyłącznie na zasadzie wzajemności, aktywnie wspiera współpracę przedsiębiorstw lotniczych w ramach swojej właściwości.

               (6)

               Na użytek stosowania niniejszej umowy uznaje się, że DHS zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych PNR przekazywanych z Unii Europejskiej. Jednocześnie UE nie będzie ingerować z powodu ochrony danych w stosunki między Stanami Zjednoczonymi a państwami trzecimi, polegające na wymianie informacji dotyczących pasażera.

               (7)

               Stany Zjednoczone i UE będą współpracować z zainteresowanymi podmiotami z przemysłu lotniczego, aby propagować większą widoczność powiadomień skierowanych do podróżnych opisujących systemy PNR (w tym warunki dotyczące środków odwoławczych i gromadzenia danych) i będą zachęcać przedsiębiorstwa lotnicze do odnoszenia się do tych powiadomień i włączania ich do oficjalnej umowy przewozu.

               (8)

               W przypadku gdy Unia Europejska stwierdzi, że Stany Zjednoczone naruszyły niniejszą umowę, jedynym środkiem zaradczym jest wypowiedzenie niniejszej umowy i uchylenie uznania odpowiedniego poziomu, o którym mowa w pkt 6. W przypadku gdy Stany Zjednoczone stwierdzą, że Unia Europejska naruszyła niniejszą umowę, jedynym środkiem zaradczym jest wypowiedzenie niniejszej umowy i odwołanie pisma DHS.

               (9)

               Niniejsza umowa wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym strony wymieniły powiadomienia informujące o zakończeniu przez nie wewnętrznych procedur służących temu celowi. Niniejsza umowa będzie stosowana tymczasowo od dnia podpisania. Każda ze stron może wypowiedzieć niniejszą umowę lub zawiesić jej stosowanie w dowolnym czasie, powiadamiając o tym z wykorzystaniem kanałów dyplomatycznych. Wypowiedzenie stanie się skuteczne trzydzieści (30) dni od dnia powiadomienia o tym drugiej strony, o ile jedna ze stron nie uzna, że krótszy okres powiadomienia jest niezbędny dla jej bezpieczeństwa narodowego lub interesów związanych z bezpieczeństwem wewnętrznym. Niniejsza umowa i wszelkie zobowiązania z niej wynikające wygasną i przestaną obowiązywać siedem lat po dniu podpisania, o ile strony wzajemnie nie uzgodnią jej zastąpienia.

      Celem niniejszej umowy nie jest uchylenie ani zmiana prawa Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Unii Europejskiej, lub jej państw członkowskich. Niniejsza umowa nie tworzy ani nie przyznaje żadnego prawa ani korzyści żadnym osobom lub podmiotom, prywatnym lub publicznym.
      Niniejsza umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim. Umowa zostaje również sporządzona w języku bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, a Strony zatwierdzą te wersje językowe. Po zatwierdzeniu wersje w tych językach są jednakowo autentyczne.
      Sporządzono w Brukseli, dnia 23 lipca 2007 r. oraz w Waszyngtonie, dnia 26 lipca 2007 r.

            W imieniu Unii Europejskiej

            W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki


title: Decyzja Komitetu Wykonawczego z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie transgranicznej współpracy policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania przestępczości (SCH/Com-ex (98)51, Rev. 3)

text:
Ważna informacja prawna

|

41998D0051

Dziennik Urzędowy L 239 , 22/09/2000 P. 0407 - 0407

		Decyzja Komitetu Wykonawczegoz dnia 16 grudnia 1998 r.w sprawie transgranicznej współpracy policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania przestępczości(SCH/Com-ex (98)51, Rev. 3)KOMITET WYKONAWCZY,uwzględniając art. 39 i 132 Porozumienia wykonawczego do Konwencji z Schengen,podkreślając konieczność dalszej poprawy w zakresie zapobiegania i wykrywania przestępczości poprzez intensyfikację współpracy państw Schengen,potwierdzając znaczenie wzajemnej pomocy służb policyjnych dla osiągnięcia tego celu, zgodnie z art. 39 Konwencji z Schengen,w przekonaniu, iż w niektórych przypadkach, w których nie są wymagane środki przymusu, bezpośrednia współpraca służb policyjnych – pod wykonawczym nadzorem organów wymiaru sprawiedliwości – może być niezbędna, aby uniknąć fiaska dochodzenia wskutek opóźnień przy rozpatrywaniu wniosków,a także mając na uwadze, co następuje:w celu zapewniania bezpieczeństwa działania oraz pewności prawnej konieczne jest sporządzenie wspólnego wykazu definiującego zakres takiej współpracy policji oraz określenie właściwych kanałów przekazywania wniosków policyjnych,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:1. Państwa Schengen dołożą starań w celu osiągnięcia takiego poziomu współpracy policji w zwalczaniu przestępczości, zgodnie z celami ustanowionymi w art. 39 Konwencji z Schengen, aby możliwe było zaspokojenie potrzeby szybkiego i skutecznego działania wobec sprawców działających na skalę międzynarodową. Szczególne znaczenie ma tu sporządzenie wspólnego wykazu czynności, które zgodnie z prawem państw Schengen mogą być wymagane i podejmowane w przypadkach, w których uprzednia zgoda organów wymiaru sprawiedliwości lub organów administracji nie jest obligatoryjna i bez uszczerbku dla kompetencji nadzorczych wykonywanych przez organy wymiaru sprawiedliwości. Jeżeli zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie takiego wykazu, Grupa Centralna uzyskuje upoważnienie do podjęcia ostatecznej decyzji.2. Niezależnie od przyjęcia wspólnego wykazu zgodnie z pkt 1 państwa Schengen sporządzą wykazy działań, w rozumieniu art. 39 ust. 1 Konwencji, zgodnie z przepisami prawa krajowego i przy spełnieniu warunków określonych w pkt 1, które mogą być wymagane i podejmowane w ramach kontaktów służbowych między organami policji, w celu dołączenia tych wykazów do krajowych stron Podręcznika transgranicznej współpracy policji.3. Państwa Schengen, których porządek prawny na to zezwala, mogą rozszerzyć współpracę policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania czynów karalnych – poprzez zawieranie umów dwustronnych oraz określenie wykraczających poza wykaz działań określonych w pkt 1 czynności mogących wejść w zakres współpracy policji bez interwencji organów wymiaru sprawiedliwości lub administracji. Przedmiotem tych umów dwustronnych powinien być ponadto sposób późniejszego kierowania wniosków policji do właściwych organów oraz metody uproszczonego wykorzystania otrzymanych informacji, stanowiących dowód w postępowaniu karnym.4. W porozumieniu z Grupą Roboczą III, na podstawie doświadczeń Umawiających się Stron, Grupa Robocza I składa Grupie Centralnej roczne sprawozdanie dotyczące postępów osiągniętych w ramach poprawy współpracy policji w zakresie zapobiegania i wykrywania przestępczości.Berlin, dnia 16 grudnia 1998 r.C. H. SchapperPrzewodniczący--------------------------------------------------


title: 2006/385/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia  19 maja 2006 r.  zmieniająca decyzję EBC/2001/16 w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich począwszy od roku obrachunkowego 2002  (EBC/2006/7)

text:
               2.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 148/56

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z dnia 19 maja 2006 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2001/16 w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich począwszy od roku obrachunkowego 2002
   (EBC/2006/7)
   (2006/385/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 32,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja EBC/2001/16 z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych uczestniczących państw członkowskich począwszy od roku obrachunkowego 2002 (1) ustanawia zasady rozdziału dochodów pieniężnych krajowych banków centralnych państw członkowskich, które przyjęły walutę euro. Zgodnie z art. 32.5 Statutu, suma dochodu pieniężnego krajowych banków centralnych zostaje rozdzielona pomiędzy krajowe banki centralne proporcjonalnie do ich wpłaconych udziałów w kapitale EBC. W celu umożliwienia stopniowej adaptacji bilansów oraz rachunków wyników krajowych banków centralnych dokonano korekty rozdziału dochodów pieniężnych za lata obrachunkowe 2002 do 2007 w taki sposób, aby uwzględnić różnice pomiędzy przeciętną wartością banknotów w obiegu odnoszących się do każdego z KBC w okresie od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r. oraz przeciętną wartością banknotów, które zostałyby w tym okresie rozdzielone pomiędzy KBC zgodnie z kluczem kapitałowym EBC. Dostosowania takie obejmują wewnętrzne zobowiązania Eurosystemu z tytułu będących w obiegu banknotów euro, które – będąc równoważne banknotom w obiegu – wchodzą w skład sumy zobowiązań uwzględnianych dla celów obliczania dochodów pieniężnych KBC zgodnie z art. 32.2 Statutu.

               (2)

               Dostosowanie obecnych zasad rozdziału dochodu pieniężnego jest niezbędne ze względu na przyszłe rozszerzenie Eurosystemu. Ze względu na zasady słuszności, konsekwencji oraz równego traktowania nowe KBC wchodzące w skład Eurosystemu powinny być finansowo traktowane w taki sam sposób jak obecne KBC Eurosystemu. Oznacza to, iż procedura dostosowawcza powinna być stosowana za każdym razem, gdy dochodzi do przyjęcia waluty euro przez państwo członkowskie, opierając się przy tym na takich samych zasadach jak procedura dostosowawcza dotycząca lat obrachunkowych od 2002 do 2007. W rezultacie powyższego może przy tym dojść do nakładania się okresów dostosowawczych.

               (3)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (2) zezwala nowym uczestniczącym państwom członkowskim na pewien stopień elastyczności w zakresie zastępowania ich walut przez euro oraz wprowadzania banknotów i monet euro. W celu osiągnięcia przez procedurę dostosowawczą prawidłowych rezultatów finansowych należy również uwzględnić poszczególne scenariusze wymiany walutowej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji EBC/2001/16 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               W artykule 1 wprowadza się następujące zmiany:
               Wprowadza się następujące definicje, zamieszczane po definicji „stopy referencyjnej”:

                           „j)

                           »data wymiany gotówkowej« oznacza datę, w której banknoty i monety euro uzyskają status środka płatniczego w państwie członkowskim, które przyjęło walutę euro;

                           k)

                           »okres referencyjny« oznacza 24-miesięczny okres rozpoczynający się na 30 miesięcy przed datą wymiany gotówkowej;

                           l)

                           »rok wymiany gotówkowej« oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się w dacie wymiany gotówkowej;

                           m)

                           »dzienna walutowa stopa referencyjna« oznacza dzienną walutową stopę referencyjną, która wynika z regularnej dziennej procedury koncentracyjnej przeprowadzanej pomiędzy bankami centralnymi, zarówno wchodzącymi, jak też niewchodzącymi w skład ESBC, która zazwyczaj ma miejsce o godz. 14.15 czasu środkowoeuropskiego.”

               2)

               W artykule 2 wprowadza się następujące zmiany:
               Ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
               „Wewnętrzne zobowiązania Eurosystemu z tytułu będących w obiegu banknotów euro są obliczane z częstotliwością miesięczną oraz księgowane przez EBC i poszczególne KBC w pierwszym dniu roboczym miesiąca z datą zapisu księgowego przypadającą na ostatni dzień roboczy miesiąca poprzedniego.
               W przypadku gdy państwo członkowskie przyjmuje walutę euro obliczenie zobowiązań Eurosystemu z tytułu będących w obiegu banknotów euro dokonywane na podstawie pierwszego akapitu jest księgowane przez EBC i poszczególne KBC z datą zapisu księgowego przypadającą na datę wymiany gotówkowej.”

               3)

               Artykuł 4 otrzymuje następujące brzmienie:
               „Artykuł 4
               Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu
               1.   Dla celów obliczania dochodu pieniężnego wewnętrzne salda Eurosystemu dla każdego KBC dotyczące będących w obiegu banknotów euro koryguje się o kwotę wyrównawczą ustaloną według następującego wzoru:
               C = (K – A) × S
               gdzie:

                           C

                           stanowi kwotę wyrównawczą,

                           K

                           stanowi kwotę w euro przyjmowaną dla każdego KBC, która wynika z zastosowania klucza kapitału subskrybowanego do średniej wartości banknotów będących w obiegu w okresie referencyjnym, przy czym liczba będących w obiegu banknotów denominowanych w walucie krajowej państwa członkowskiego, które przyjmuje walutę euro podlega w okresie referencyjnym przeliczeniu na walutę euro zgodnie z dzienną walutową stopą referencyjną,

                           A

                           stanowi przyjmowaną dla każdego KBC średnią wartość w euro banknotów będących w obiegu w okresie referencyjnym, przeliczaną na walutę euro zgodnie z dzienną walutową stopą referencyjną w okresie referencyjnym,

                           S

                           stanowi następujący współczynnik dla poszczególnych lat obrachunkowych, poczynając od daty wymiany gotówkowej:

                                       Rok obrachunkowy

                                       Współczynnik

                                       Rok wymiany gotówkowej

                                       1

                                       Rok wymiany gotówkowej plus jeden rok

                                       0,8606735

                                       Rok wymiany gotówkowej plus dwa lata

                                       0,7013472

                                       Rok wymiany gotówkowej plus trzy lata

                                       0,5334835

                                       Rok wymiany gotówkowej plus cztery lata

                                       0,3598237

                                       Rok wymiany gotówkowej plus pięć lat

                                       0,1817225

                     2.   Suma kwot wyrównawczych dla poszczególnych KBC wynosi zero.
               3.   Kwoty wyrównawcze są obliczane za każdym razem kiedy państwo członkowskie przyjmuje walutę euro lub gdy dochodzi do zmiany kapitału subskrybowanego EBC.
               4.   Kwota wyrównawcza KBC będącego nowym członkiem Eurosystemu zostanie w chwili przyłączenia odpowiedniego państwa członkowskiego przypisana na rzecz KBC będących aktualnymi członkami Eurosystemu, co nastąpi proporcjonalnie do odpowiednich udziałów KBC będących aktualnymi członkami Eurosystemu w kluczu kapitału subskrybowanego oraz po odwróceniu znaku (+/–) – jako uzupełnienie kwot wyrównawczych już obowiązujących wobec takich KBC.
               5.   Kwoty wyrównawcze i zapisy księgowe dokonywane w celu bilansowania takich kwot wyrównawczych są księgowane na odrębnych wewnętrznych rachunkach Eurosystemu w zapisach księgowych każdego KBC, z datą zapisu księgowego odpowiadającą dacie wymiany gotówkowej i z odpowiadającą jej datą zapisu księgowego dla każdego kolejnego roku w okresie referencyjnym. Zapisy księgowe dokonywane w celu zbilansowania kwot wyrównawczych nie podlegają wyrównaniu.
               6.   W przypadku gdy wartość banknotów euro, jakie Bank Centralny Luksemburga wprowadzi do obiegu w 2002 r., przekroczy średnią wartość jego banknotów będących w obiegu w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2001 r. o co najmniej 25 %, litera »A« we wzorze podanym w ust. 1 stanowi dla Banku Centralnego Luksemburga wartość banknotów wprowadzonych do obiegu przez ten bank w 2002 r. do maksymalnej wysokości 2,2 miliarda EUR. Po zastosowaniu tego odstępstwa, wszystkie kwoty wyrównawcze obliczone na podstawie art. 4 ust. 1 podlegają korektom dokonywanym wstecznie na koniec 2002 r., w celu zapewnienia zgodności z ust. 2. Tego typu korekty wsteczne wprowadzane są proporcjonalnie do klucza subskrybowanego kapitału.
               7.   Jako odstępstwo od ust. 1, w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności związanych ze zmianami w obserwowanych wielkościach banknotów w obiegu, zgodnie z wyliczeniem zawartym w załączniku III do niniejszej decyzji, wewnętrzne salda Eurosystemu dotyczące będących w obiegu banknotów euro podlegają korekcie zgodnie z przepisami zawartymi we wskazanym załączniku.
               8.   Korekty wewnętrznych sald Eurosystemu wprowadzone na podstawie niniejszego artykułu przestają mieć zastosowanie począwszy od pierwszego dnia szóstego roku następującego po odpowiednim roku wymiany gotówkowej.”

               4)

               Załącznik I otrzymuje brzmienie wskazane w załączniku I do niniejszej decyzji.

               5)

               Załącznik III zostaje zastąpiony tekstem wskazanym w załączniku II do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Przepis końcowy
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 19 maja 2006 r.

            Prezes EBC

         Jean-Claude TRICHET

      (1)  Dz.U. L 337, z 20.12.2001 r., str. 55. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją EBC/2003/22 (Dz.U. L 9, z 15.1.2004 r., str. 39).

      (2)  Dz.U. L 139, z 11.5.1998 r., str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 2169/2005 (Dz.U. L 346, z 29.12.2005 r., str. 1).

      ZAŁĄCZNIK I
      Ustęp 1 części A załącznika I zastępuje się w następujący sposób:

                  „1.

                  banknoty w obiegu
                  Dla celów niniejszego załącznika, dla roku wymiany gotówkowej 2002 w odniesieniu do każdego KBC będącego członkiem Eurosystemu, bądź też dla roku wymiany gotówkowej w odniesieniu do każdego KBC będącego nowym członkiem Eurosystemu, »banknoty w obiegu«:

                              i)

                              obejmują również banknoty emitowane przez KBC i denominowane w krajowej jednostce walutowej; oraz

                              ii)

                              podlegają pomniejszeniu o wartość nieoprocentowanych pożyczek dotyczących zasilania banknotami euro, które nie zostały jeszcze zapisane w ciężar odpowiednich rachunków (część pozycji 6 aktywów bilansu zrównoważonego (HBS)).

                        Po upływie roku wymiany gotówkowej na użytek niniejszego załącznika w odniesieniu do każdego KBC »banknoty w obiegu« oznaczają banknoty denominowane w euro, z wyłączeniem jakichkolwiek innych banknotów;”.

      ZAŁĄCZNIK II
      Załącznik III zostaje zastąpiony w następujący sposób:

            „ZAŁĄCZNIK III
            A.   Pierwsza korekta w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności
            W przypadku gdyby łączna średnia wartość banknotów będących w obiegu w roku wymiany walutowej była niższa niż łączna średnia wartość w euro banknotów będących w obiegu w okresie referencyjnym (włączając w to banknoty denominowane w walucie krajowej państwa członkowskiego, które przyjęło walutę euro, podlegające przeliczeniu na euro zgodnie z dzienną walutową stopą referencyjną w okresie referencyjnym), wówczas współczynnik »S« mający zastosowanie do roku wymiany walutowej zgodnie z art. 4 ust. 1 powinien być retroaktywnie pomniejszony w tej samej proporcji w jakiej miało miejsce obniżenie całkowitej średniej wartości banknotów w obiegu.
            W wyniku takiej redukcji współczynnik nie powinien być niższy niż 0,8606735. W przypadku zastosowania powyższych zasad szczególnych jedna czwarta wynikającej stąd redukcji kwot wyrównawczych poszczególnych KBC (»C«) mających zastosowanie w roku wymiany walutowej jest dodawana do kwot wyrównawczych każdego z KBC mających zastosowanie zgodnie z art. 4 ust. 1 od drugiego do piątego roku następującego po roku wymiany walutowej.
            B.   Druga korekta w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności
            W przypadku gdy te KBC, dla których kwota wyrównawcza określona w art. 4 ust. 1 stanowi liczbę dodatnią dokonują wypłat kwot tytułem wyrównania wewnętrznych sald Eurosystemu dotyczących banknotów będących w obiegu, przy czym wypłaty takie po dodaniu do pozycji »wynik netto zsumowania dochodu pieniężnego« dają koszt netto w rachunkach wyników takich KBC na koniec roku, wówczas współczynnik »S« mający zastosowanie do roku wymiany walutowej zgodnie z art. 4 ust. 1 jest pomniejszany w zakresie niezbędnym dla wyeliminowania takiego efektu.
            W wyniku takiej redukcji współczynnik nie powinien być niższy niż 0,8606735. W przypadku zastosowania powyższych zasad szczególnych jedna czwarta wynikającej stąd redukcji kwot wyrównawczych poszczególnych KBC (»C«) mających zastosowanie w roku wymiany walutowej jest dodawana do kwot wyrównawczych każdego z KBC mających zastosowanie zgodnie z art. 4 ust. 1 od drugiego do piątego roku następującego po roku wymiany walutowej.”.