title: Decyzja Rady 2014/129/WPZiB z dnia 10 marca 2014 r. dotycząca propagowania europejskiej sieci niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, wspierających realizację strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

text:
               12.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 71/3

      DECYZJA RADY 2014/129/WPZiB
   z dnia 10 marca 2014 r.
   dotycząca propagowania europejskiej sieci niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, wspierających realizację strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (zwaną dalej „strategią UE dotyczącą nierozprzestrzeniania BMR”); rozdział III tej strategii zawiera wykaz środków, które należy podjąć zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich, aby zwalczać rozprzestrzenianie tego rodzaju broni.

               (2)

               Unia aktywnie realizuje strategię UE dotyczącą nierozsprzestrzeniania BMR i wprowadza w życie środki wymienione w jej rozdziale III, takie jak rozwój koniecznych struktur wewnątrz Unii.

               (3)

               W dniu 8 grudnia 2008 r. Rada przyjęła konkluzje oraz dokument zatytułowany „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia” (zwany dalej „nowymi kierunkami działań”), w którym stwierdzono, że rozprzestrzenianie BMR nadal stanowi jedno z największych wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa oraz że polityka nieproliferacji jest podstawowym elementem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB).

               (4)

               W nowych kierunkach działań Rada wzywa właściwe składy i organy Rady, Komisję, inne instytucje i państwa członkowskie do podjęcia konkretnych działań w następstwie tego dokumentu.

               (5)

               W nowych kierunkach działań Rada podkreśla, że działania Unii na rzecz zapobiegania proliferacji mogą zyskać na wsparciu oferowanym przez pozarządową sieć na rzecz nieproliferacji, skupiającą instytucje zajmujące się polityką zagraniczną i ośrodki badawcze specjalizujące się w dziedzinach strategicznych dla Unii, jednocześnie korzystając z przydatnych, już istniejących sieci. Siecią taką można objąć instytucje w państwach trzecich, z którymi Unia prowadzi szczegółowe rozmowy w związku z nieproliferacją.

               (6)

               W dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL) i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi (zwaną dalej „strategią UE dotyczącą BSiL”); strategia ta zawiera wytyczne działań Unii w dziedzinie BSiL. Stwierdza się w niej, że nielegalne gromadzenie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz nielegalny handel nimi poważnie zagrażają międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu.

               (7)

               Wśród celów strategii UE dotyczącej BSiL znajduje się potrzeba promowania skutecznego multilateralizmu, który przyczyni się do wypracowania mechanizmów – międzynarodowych, regionalnych lub w ramach Unii i jej państw członkowskich – służących zwalczaniu dostarczania i destabilizującego rozprzestrzeniania BSiL oraz amunicji do tych rodzajów broni.

               (8)

               W dniu 26 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/430/WPZiB (1), na mocy której ustanowiono europejską sieć niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją i przewidziano, że realizację techniczną tej decyzji przeprowadzi Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji (zwane dalej „konsorcjum”).

               (9)

               Wybór konsorcjum jako jedynego beneficjenta dotacji jest w tym przypadku uzasadniony ze względu na wolę Unii – przy wsparciu państw członkowskich – dalszego prowadzenia owocnej współpracy z siecią europejskich ośrodków analitycznych, która to współpraca przyczynia się do kształtowania w Europie wspólnego sposobu postępowania w zakresie nieproliferacji i rozbrojenia, jak również pomaga Unii przy opracowywaniu i kształtowaniu unijnych polityk w tych obszarach i zwiększaniu widoczności działań Unii. W tym przypadku finansowanie w 100 % jest konieczne ze względu na sam charakter konsorcjum, które zawdzięcza swoje istnienie Unii i jest w pełni zależne od unijnego wsparcia. Konsorcjum nie ma żadnych niezależnych źródeł finansowania ani uprawnień do zbierania innych funduszy. Ponadto konsorcjum utworzyło sieć, w skład której wchodzi – obok czterech ośrodków analitycznych stanowiących jego podstawę – ponad 60 ośrodków analitycznych i ośrodków badawczych reprezentujących prawie cały przekrój wiedzy fachowej w Unii spoza sektora rządowego.

               (10)

               Do chwili obecnej konsorcjum zorganizowało dwa seminaria z udziałem ekspertów z Unii, w Brukseli w maju 2011 roku i w czerwcu 2013 roku, oraz dwie główne konferencje międzynarodowe poświęcone nieproliferacji, w Brukseli w lutym 2012 roku i na przełomie września i października 2013 roku; ponadto na stronie internetowej konsorcjum opublikowano 31 dokumentów strategicznych dotyczących przedmiotowego zagadnienia. Wiosną 2011 roku uruchomiono stronę internetową nonproliferation.eu; od tej pory jest ona regularnie aktualizowana, w tym co dwa miesiące publikowany jest biuletyn w formie elektronicznej. Od kiedy sieć konsorcjum rozpoczęła działalność, przyłączyło się do niej ponad 60 europejskich niezależnych ośrodków analitycznych.

               (11)

               Decyzjami Rady 2010/799/WPZiB (2) i 2012/422/WPZiB (3) konsorcjum powierzono zadanie zorganizowania dwóch seminariów, które miały propagować budowę zaufania oraz wspierać proces prowadzący do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od BMR i środków jej przenoszenia – seminaria te odbyły się w Brukseli w lipcu 2011 roku i listopadzie 2012 roku. Ponadto decyzją Rady 2013/43/WPZiB (4) konsorcjum powierzono zorganizowanie dwóch seminariów o charakterze zamkniętym, które miały pomóc w pomyślnym zakończeniu negocjacji w sprawie traktatu o handlu bronią prowadzonych podczas konferencji ONZ zorganizowanej w marcu 2013 roku,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Aby przyczynić się do efektywniejszej realizacji strategii UE dotyczącej nierozprzestrzeniania BMR, która opiera się na zasadach skutecznego multilateralizmu, zapobiegania i współpracy z państwami trzecimi, przedłuża się o trzy lata stałe propagowanie i wspieranie działań prowadzonych przez europejską sieć niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, z myślą o osiągnięciu następujących celów:

               a)

               wspieranie – w ramach społeczeństw obywatelskich, a w szczególności wśród ekspertów, badaczy i pracowników naukowych – dialogu politycznego związanego z bezpieczeństwem oraz długoterminowych dyskusji na temat środków, które mają służyć zwalczaniu rozprzestrzeniania BMR i systemów jej przenoszenia;

               b)

               zapewnienie osobom uczestniczącym w pracach odpowiednich organów przygotowawczych Rady możliwości konsultacji z siecią w kwestiach związanych z nieproliferacją oraz umożliwienie przedstawicielom państw członkowskich uczestnictwa w posiedzeniach organizowanych w ramach sieci;

               c)

               ustanowienie przydatnego etapu pośredniego w działaniach na rzecz nieproliferacji prowadzonych przez Unię i społeczność międzynarodową, w szczególności przez przygotowywanie dla przedstawicieli Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („wysokiego przedstawiciela”) sprawozdań lub zaleceń;

               d)

               przyczynienie się do poszerzania w państwach trzecich wiedzy o wyzwaniach związanych z proliferacją oraz o potrzebie współpracy z Unią i współpracy na forach wielostronnych, w szczególności na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych, z myślą o tym, by zapobiegać programom proliferacyjnym budzącym niepokój na całym świecie, jak również powstrzymywać, blokować oraz, tam gdzie jest to możliwe, eliminować takie programy;

               e)

               przyczynienie się do rozwoju wiedzy fachowej i zdolności instytucjonalnych w kwestiach dotyczących nieproliferacji i rozbrojenia – wśród ośrodków analitycznych oraz na szczeblu rządowym w Unii i państwach trzecich.

         2.   W świetle strategii UE dotyczącej BSiL, zakresu działalności europejskiej sieci niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją nie można ograniczać do zagadnień związanych z zagrożeniami, które wynikają z rozprzestrzeniania BMR i systemów jej przenoszenia – działalność ta musi również obejmować kwestie związane z bronią konwencjonalną, w tym z BSiL. Włączenie kwestii związanych z bronią konwencjonalną do obszaru działalności tej sieci stworzy doskonałe narzędzie prowadzenia dialogu i przedstawiania zaleceń dotyczących działań Unii w tej dziedzinie w ramach realizacji strategii UE dotyczącej BSiL oraz polityki Unii w zakresie broni konwencjonalnej.
   3.   W tym kontekście projekty, które mają być wspierane przez Unię, obejmują następujące konkretne działania:

               a)

               zapewnienie środków umożliwiających zorganizowanie trzech dorocznych posiedzeń konsultacyjnych oraz maksymalnie siedmiu seminariów ad hoc skierowanych do ekspertów i praktyków; spotkania te mają dotyczyć wszelkich kwestii związanych z nieproliferacją i rozbrojeniem, zarówno w odniesieniu do broni konwencjonalnej, jak i niekonwnencjonalnej, i powinny pomóc w przygotowywaniu sprawozdań lub zaleceń dla przedstawicieli wysokiego przedstawiciela;

               b)

               utworzenie w ramach konsorcjum punktu informacyjnego, w którym można będzie uzyskać ad hoc, w terminie dwóch tygodni, popartą fachową wiedzą odpowiedź na pytania dotyczące wszelkich kwestii związanych z nieproliferacją i rozbrojeniem, zarówno w odniesieniu do broni konwencjonalnej, jak i niekonwencjonalnej;

               c)

               zapewnienie środków umożliwiających zorganizowanie trzech dorocznych głównych konferencji z udziałem państw trzecich i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego; konferencje te poświęcone będą nieproliferacji i rozbrojeniu, a ich celem będzie propagowanie na forum międzynarodowym strategii UE dotyczącej nierozprzestrzeniania BMR i strategii UE dotyczącej BSiL, jak również roli, jaką w tym zakresie mają do odegrania instytucje Unii i ośrodki analityczne w Unii – co powinno przyczynić do zwiększenia widoczności polityk Unii w przedmiotowej dziedzinie oraz powinno pomóc w przygotowywaniu sprawozdań lub zaleceń dla przedstawicieli wysokiego przedstawiciela;

               d)

               zapewnienie środków służących zarządzaniu platformą internetową i rozbudowie tej platformy – z myślą o ułatwianiu kontaktów i pogłębianiu dialogu na temat badań w ramach sieci ośrodków analitycznych zajmujących się kwestiami związanymi z zapobieganiem rozprzestrzenianiu BMR i broni konwencjonalnej, w tym BSiL, a także z myślą o kształceniu nowego pokolenia ekspertów, którzy będą zajmować się nieproliferacją i rozbrojeniem;

               e)

               zapewnienie środków służących upowszechnianiu informacji oraz rozwojowi wiedzy fachowej i zdolności instytucjonalnej w dziedzinie nieproliferacji – wśród ośrodków analitycznych i na szczeblu rządowym w Unii i w państwach trzecich;

               f)

               poruszanie tematów zaproponowanych przez państwa członkowskie i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) w ramach ogólnych działań badawczych prowadzonych przez konsorcjum.

         Szczegółowy opis wspomnianych projektów przedstawiony jest w załączniku.
   Artykuł 2
   1.   Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada wysoki przedstawiciel.
   2.   Realizację techniczną projektów obejmujących działania, o których mowa w art. 1 ust. 3, przeprowadza Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji, którego podstawą są: Fundacja na rzecz Badań Strategicznych (Fondation pour la Recherche Stratégique (FRS)), Frankfurcki Instytut Badań nad Pokojem (Peace Research Institute Frankfurt (HSFK/PRIF)), Międzynarodowy Instytut Badań Strategicznych (International Institute for Strategic Studies (IISS)) i Sztokholmski Międzynarodowy Instytut Badań nad Pokojem (Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI)). Konsorcjum wykonuje to zadanie pod kierownictwem wysokiego przedstawiciela. W tym celu wysoki przedstawiciel zawiera z konsorcjum niezbędne porozumienia.
   3.   Państwa członkowskie i ESDZ proponują priorytety i tematy, które mogą wymagać szczegółowej analizy w programach badawczych prowadzonych przez konsorcjum; takie priorytety i tematy powinny być uwzględniane w dokumentach roboczych i podczas seminariów zgodnie z politykami Unii.
   Artykuł 3
   1.   Finansowa kwota odniesienia na realizację projektów obejmujących działania, o których mowa w art. 1 ust. 3, wynosi 3 600 000 EUR.
   2.   Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu zawiera z konsorcjum umowę o finansowaniu. Umowa ta zobowiązuje konsorcjum do zapewnienia, aby wkład Unii był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
   4.   Komisja dokłada starań, aby umowę o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, zawarzeć możliwie szybko po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach pojawiających się przy zawieraniu tej umowy oraz o dacie jej zawarcia.
   Artykuł 4
   1.   Wysoki przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wykonania niniejszej decyzji na podstawie sprawozdań regularnie przygotowywanych przez konsorcjum. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny.
   2.   Komisja składa sprawozdania dotyczące aspektów finansowych projektów, o których mowa w art. 1 ust. 3.
   Artykuł 5
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   2.   Niniejsza decyzja traci moc 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3.
   Traci ona jednak moc 6 miesięcy po jej wejściu w życie, jeżeli umowa o finansowaniu nie zostanie do tego czasu zawarta.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 marca 2014 r.

            W imieniu Rady

         G. VROUTSIS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2010/430/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. ustanawiająca europejską sieć niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, wspierających realizację strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 202 z 4.8.2010, s. 5).

      (2)  Decyzja Rady 2010/799/WPZiB z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie wsparcia procesu budowy zaufania prowadzącego do utworzenia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia – w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (Dz.U. L 341 z 23.12.2010, s. 27).

      (3)  Decyzja Rady 2012/422/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wsparcia procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia (Dz.U. L 196 z 24.7.2012, s. 67).

      (4)  Decyzja Rady 2013/43/WPZiB z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie dalszych działań Unii wspierających negocjacje dotyczące traktatu o handlu bronią w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa (Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 53).

      ZAŁĄCZNIK

         EUROPEJSKA SIEĆ NIEZALEŻNYCH OŚRODKÓW ANALITYCZNYCH ZAJMUJĄCYCH SIĘ NIEPROLIFERACJĄ, WSPIERAJĄCYCH REALIZACJĘ STRATEGII UE PRZECIW ROZPRZESTRZENIANIU BRONI MASOWEGO RAŻENIA (STRATEGII UE DOTYCZĄCEJ NIEROZPRZESTRZENIANIA BMR)

      1.   Cele

      Niniejsza decyzja ma na celu potwierdzenie i dalsze wprowadzanie w życie zalecenia dotyczącego polityki, które Rada przedstawiła w dniu 8 grudnia 2008 r. w dokumencie zatytułowanym „Nowe kierunki działań Unii Europejskiej na rzecz zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia”. Zgodnie z tym dokumentem działania Unii na rzecz zapobiegania proliferacji mogą zyskać na wsparciu oferowanym przez pozarządową sieć na rzecz nieproliferacji, skupiającą instytucje zajmujące się polityką zagraniczną i ośrodki badawcze specjalizujące się w dziedzinach strategicznych dla Unii, jednocześnie korzystając z przydatnych, już istniejących sieci. Siecią taką można objąć instytucje w państwach trzecich, z którymi Unia prowadzi szczegółowe rozmowy w związku z nieproliferacją.
      Taka sieć niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją nadal powinna wspierać – w ramach społeczeństw obywatelskich, a w szczególności wśród ekspertów, badaczy i pracowników naukowych – dialog polityczny związany z bezpieczeństwem oraz długoterminowe dyskusje na temat środków, które mają służyć zwalczaniu rozprzestrzeniania BMR i systemów jej przenoszenia.
      Zakres działania sieci ma zostać poszerzony o kwestie związane z bronią konwencjonalną, w tym BSiL, obejmując środki zapewniające nieprzerwaną realizację strategii UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia BSiL i amunicji do tych rodzajów broni oraz handlu nimi. Sieć pomoże rozwinąć nowe aspekty działalności Unii, aby objąć zarówno prewencyjny, jak i reaktywny wymiar kwestii bezpieczeństwa związanych z bronią konwencjonalną, w tym nielegalny handel i nadmierne gromadzenie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, zgodnie z założeniami stosownej strategii UE. Zapobieganie nielegalnemu i nieuregulowanemu handlowi bronią konwencjonalną, w tym BSiL, zostało także uznane za jeden z priorytetów Unii podczas prac nad przyjęciem traktatu o handlu bronią.
      Sieć ta powinna przyczynić się do poszerzenia w państwach trzecich wiedzy o wyzwaniach związanych z rozprzestrzenianiem BMR i bronią konwencjonalną, w tym o nielegalnym handlu i nadmiernym gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, jak również o potrzebie współpracy z Unią i współpracy na forach wielostronnych, w szczególności na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby zapobiegać programom proliferacyjnym budzącym niepokój na całym świecie oraz nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni, jak również powstrzymywać, blokować oraz, tam gdzie jest to możliwe, eliminować takie programy, handel i gromadzenie.
      Unia ma zamiar wesprzeć tę sieć w sposób następujący:

                  —

                  organizując w regularnych odstępach czasu unijne seminaria i, w razie konieczności, spotkania ad hoc przeznaczone dla dyplomatów i pracowników naukowych, które dotyczyć będą najważniejszych wydarzeń i kwestii w dziedzinie rozbrojenia i nierozprzestrzeniania BMR i BSiL – z myślą o przygotowaniu sprawozdań lub zaleceń dla przedstawicieli wysokiego przedstawiciela,

                  —

                  organizując doroczne główne konferencje i, w razie konieczności, posiedzenia przygotowawcze – z myślą o przygotowaniu sprawozdań lub zaleceń dla przedstawicieli wysokiego przedstawiciela;

                  —

                  w dalszym ciągu utrzymując platformę internetową i powiązane z nią sieci społeczne, zarządzając nią i ją rozbudowując – z myślą o ułatwieniu kontaktów i pogłębianiu dialogu na temat badań w ramach sieci ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją;

                  —

                  zwiększając zdolności i ułatwiając przekazywanie know-how – w obrębie Unii i wśród państw trzecich – w zakresie unijnych polityk dotyczących nieproliferacji i rozbrojenia.

            2.   Organizacja sieci

      Sieć jest otwarta dla wszystkich odnośnych ośrodków analitycznych i instytutów badawczych działających w Unii i w państwach stowarzyszonych oraz zapewnia pełne poszanowanie różnorodności opinii w Unii.
      Sieć będzie nadal ułatwiać kontakty między ekspertami pozarządowymi, przedstawicielami państw członkowskich i instytucjami Unii. Sieć będzie gotowa do współpracy z podmiotami pozarządowymi z państw trzecich zgodnie ze strategiami UE dotyczącymi BMR i BSiL, których podstawą są koncepcje multilateralizmu i współpracy międzynarodowej. Mandat sieci obejmuje nierozprzestrzenianie BMR i systemów jej przenoszenia, rozbrojenie oraz kwestie związane z bronią konwencjonalną, w tym BSiL.
      Osoby uczestniczące w pracach odpowiednich organów przygotowawczych Rady (CODUN/CONOP/COARM itd.) będą mogły zasięgać opinii w tej sieci w kwestiach związanych z nieproliferacją i bronią konwencjonalną, w tym BSiL, a przedstawiciele tych organów mogą uczestniczyć w posiedzeniach organizowanych w ramach sieci. Posiedzenia sieci mogą być organizowane bezpośrednio przed posiedzeniami grup roboczych lub bezpośrednio po nich, o ile będzie to wykonalne.
      Siecią będzie nadal zarządzać Konsorcjum UE ds. Nieproliferacji, którego podstawą są: FRS, HSFK/PRIF, IISS i SIPRI i któremu zostanie powierzone zarządzanie projektem, w ścisłej współpracy z przedstawicielami wysokiego przedstawiciela.
      Konsorcjum – po konsultacjach z przedstawicielami wysokiego przedstawiciela i państwami członkowskimi – będzie zapraszać uczestników mających wiedzę fachową na temat polityk dotyczących nieproliferacji i rozbrojenia w odniesieniu do BMR i broni konwencjonalnej na seminaria eksperckie i doroczne główne konferencje, zachęcając ich do zamieszczania publikacji i informacji o prowadzonych działaniach na specjalnej stronie internetowej.
      3.   Opis projektów

      3.1.   Projekt 1: Zorganizowanie trzech dorocznych posiedzeń konsultacyjnych i maksymalnie siedmiu seminariów ad hoc skierowanych do dyplomatów i pracowników naukowych oraz przygotowanie sprawozdania lub zaleceń

      3.1.1.   Cel projektu

      Celem dorocznych posiedzeń konsultacyjnych i seminariów ad hoc jest propagowanie związanego z bezpieczeństwem dialogu, który prowadzony jest między unijnymi ekspertami, urzędnikami i pracownikami naukowymi i skupia się na wyzwaniach w dziedzinie nieproliferacji i rozbrojenia w odniesieniu do BMR, systemów jej przenoszenia oraz broni konwencjonalnej, w tym BSiL. Wspomniane seminaria powinny ponadto pomóc w zacieśnieniu współpracy w ramach europejskiej sieci niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, które mają siedzibę w państwach członkowskich Unii.
      3.1.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Wymiana informacji i analiz dotyczących bieżących tendencji w zakresie proliferacji – między politykami i pracownikami naukowymi z państw członkowskich, a także pracownikami ESDZ i innych instytucji Unii specjalizującymi się w przedmiotowej dziedzinie;

                  —

                  Dyskusja na temat najskuteczniejszych sposobów i środków wdrażania polityk Unii dotyczących zwalczania proliferacji;

                  —

                  Wsparcie europejskiej sieci niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją;

                  —

                  Przedstawienie przez niezależne unijne ośrodki analityczne konstruktywnych informacji zwrotnych – istotnych z punktu widzenia Unii – na temat strategii Unii dotyczących zwalczania rozprzestrzeniania BMR i BSiL; ponadto przedstawienie ośrodkom analitycznym przez praktyków propozycji w sprawie politycznie najistotniejszych tematów wymagających dalszej analizy;

                  —

                  Określenie zagadnień w dziedzinie nieproliferacji i rozbrojenia mogących mieć duże znacznie przy przygotowywaniu sprawozdań dotyczących kierunków polityki;

                  —

                  Przygotowanie dla przedstawicieli wysokiego przedstawiciela sprawozdań dotyczących kierunków polityki wraz z zestawem zaleceń dotyczących kierunków działań. Sprawozdania te powinny być rozprowadzane w odnośnych instytucjach Unii oraz państwach członkowskich.

            3.1.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje zorganizowanie trzech dorocznych posiedzeń konsultacyjnych i maksymalnie siedmiu seminariów eksperckich ad hoc oraz przygotowanie na ich podstawie sprawozdań lub zaleceń.
      Program tych spotkań należy przygotować w ścisłej współpracy z działającymi w Radzie grupami roboczymi zajmującymi się WPZiB i prowadzącymi prace w następujących dziedzinach: nieproliferacja i rozbrojenie (CODUN / CONOP / CODUN – przestrzeń kosmiczna), transfer BSiL i broni konwencjonalnej (COARM i COARM ATT). Podczas seminariów należy zająć się zarówno krótko-, jak i długoterminowymi wyzwaniami, jakie stoją przed Unią w dziedzinie nieproliferacji i rozbrojenia w odniesieniu do następujących rodzajów broni: BMR i systemy jej przenoszenia, broń konwencjonalna, w tym BSiL, oraz nowe rodzaje broni i systemów przenoszenia. Powinny one w szczególności stanowić okazję do tego, by unijni decydenci mogli skupić się na szerszym wachlarzu wyzwań i tendencji związanych z wymienionymi rodzajami broni oraz na innych zagadnieniach wykraczających poza sprawy, którymi zajmują się w ramach standardowych obowiązków.
      Doroczne posiedzenia konsultacyjne powinny trwać półtora dnia, a udział może w nich wziąć maksymalnie 100 osób reprezentujących unijne ośrodki analityczne, państwa członkowskie i instytucje Unii; powinny to być osoby specjalizujące się w kwestiach związanych z nieproliferacją i bronią konwencjonalną, w tym BSiL. Seminaria takie powinny służyć przede wszystkich jako forum prowadzenia konsultacji między unijnymi ośrodkami analitycznymi zajmującymi się nieproliferacją, Unią oraz jej państwami członkowskimi.
      Seminaria zwoływane ad hoc nie mogą trwać dłużej niż dwa dni, a udział w nich może wziąć maksymalnie 45 osób; skład tych seminariów ustala się każdorazowo w zależności od okoliczności. Seminaria te powinny służyć głównie jako forum prowadzenia konsultacji między unijnymi ośrodkami analitycznymi zajmującymi się nieproliferacją, Unią oraz jej państwami członkowskimi; mają być one zwoływane ad hoc w celu omawiania najważniejszych wydarzeń i opcji dotyczących polityki unijnej, a ponadto dzięki nim unijne ośrodki analityczne, państwa członkowskie i instytucje Unii będą mieć możliwość zainteresowania omawianą tematyką określonych kręgów odbiorców w Unii i poza jej granicami.
      Doroczne posiedzenia konsultacyjne powinny odbywać się w Brukseli, natomiast maksymalnie trzy seminaria eksperckie ad hoc można zorganizować poza Unią.
      3.2.   Projekt 2: Organizacja dorocznej głównej konferencji wraz ze sprawozdaniem lub zaleceniami

      3.2.1.   Cel projektu

      Na dorocznych głównych konferencjach poświęconych nieproliferacji i rozbrojeniu, z udziałem ekspertów rządowych i niezależnych ośrodków analitycznych oraz innych specjalistów z ośrodków akademickich w Unii, krajów stowarzyszonych i państw trzecich, będą omawiane i określane dalsze działania służące zwalczaniu rozprzestrzeniania BMR i środków jej przenoszenia oraz powiązane z nimi cele dotyczące rozbrojenia, jak również wyzwania związane z bronią konwencjonalną, w tym przeciwdziałanie nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni. Doroczna konferencja, będąca najważniejszym wydarzeniem w ramach projektu, sprawi, że społeczność międzynarodowa zwróci większą uwagę na strategię UE dotyczącą nierozprzestrzeniania BMR oraz na starania instytucji Unii na rzecz wdrożenia tej strategii, a także na poświęcone tym zagadnieniom prace prowadzone przez niezależne ośrodki analityczne i ekspertów akademickich w państwach członkowskich.
      Doroczne konferencje będą również służyć wspieraniu roli europejskich ośrodków analitycznych specjalizujących się w dziedzinach związanych z nieproliferacją, zwiększą spójność ich działań oraz zwiększą zdolności tych i innych instytucji, szczególnie w regionach świata, gdzie brakuje pogłębionej wiedzy fachowej na temat nieproliferacji.
      Podczas dorocznych konferencji i wszelkich spotkań przygotowawczych poruszane będą kwestie związane z nieproliferacją należące do zakresu tematycznego działań ESDZ. Na podstawie tych dyskusji i innych prac prowadzonych pod nadzorem konsorcjum przygotowywane będą przeznaczone dla przedstawicieli wysokiego przedstawiciela sprawozdania dotyczące polityki wraz z zestawem zaleceń ukierunkowanych na działania. Sprawozdania byłyby rozprowadzane w odnośnych instytucjach Unii oraz państwach członkowskich i udostępniane w Internecie.
      3.2.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Zorganizowanie z inicjatywy europejskiej dużej konferencji poświęconej nieproliferacji i rozbrojeniu, która byłaby głównym forum do propagowania strategicznych dyskusji nad środkami służącymi zwalczaniu rozprzestrzeniania BMR i środków jej przenoszenia oraz powiązanych z nimi celów dotyczących rozbrojenia, a także do sprostania wyzwaniom związanym z bronią konwencjonalną, w tym nad przeciwdziałaniem nielegalnemu handlowi i nadmiernemu gromadzeniu BSiL i amunicji do tych rodzajów broni;

                  —

                  Zwiększenie widoczności unijnych polityk w dziedzinie nierozprzestrzeniania BMR i BSiL oraz działań dotyczących broni chemicznej, biologicznej, radiologicznej i jądrowej, a także wiedzy o tych politykach i działaniach wśród urzędników rządowych, pracowników naukowych i społeczeństw obywatelskich w państwach trzecich;

                  —

                  Wspieranie roli europejskiej sieci niezależnych ośrodków analitycznych zajmujących się nieproliferacją, spójności ich działań oraz roli Unii w tej dziedzinie oraz pogłębienie wiedzy fachowej na temat nieproliferacji w państwach, w których jest ona niewystarczająca, w tym w państwach trzecich;

                  —

                  Przedstawianie sprawozdań dotyczących polityki lub zaleceń ukierunkowanych na działania, które ugruntowałyby realizację unijnej strategii w dziedzinie BMR i BSiL oraz stanowiłyby przydatny etap pośredni dla działań dotyczących nieproliferacji i broni konwencjonalnej prowadzonych przez Unię i społeczność międzynarodową;

                  —

                  Zwiększenie świadomości i poziomu wiedzy wśród instytucji Unii, państw członkowskich, społeczeństwa obywatelskiego i państw trzecich w związku z zagrożeniami związanymi z BMR i środkami jej przenoszenia, co umożliwi tym podmiotom lepsze planowanie.

            3.2.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje organizowanie dorocznych głównych konferencji, w razie potrzeby wraz ze spotkaniami przygotowawczymi, oraz przygotowywanie odnośnych sprawozdań lub zaleceń:

                  —

                  Doroczna 1,5-dniowa konferencja w Brukseli z udziałem maksymalnie 300 ekspertów z ośrodków analitycznych i środowisk naukowych oraz instytucji rządowych z Unii i krajów stowarzyszonych oraz państw trzecich, specjalizujących się w zagadnieniach nieproliferacji, rozbrojenia, kontroli zbrojeń i broni konwencjonalnej, w tym BSiL;

                  —

                  Należy zwrócić uwagę na przygotowanie specjalistów „nowej generacji”, także z krajów spoza Europy i Ameryki Północnej, którzy zostaną zaproszeni na dodatkowe specjalistyczne szkolenie teoretyczne i praktyczne do właściwych instytucji Unii dzień przed konferencją lub po jej zakończeniu;

                  —

                  Sprawozdania dotyczące polityki lub zalecenia ukierunkowane na działania, które pobudziłyby realizację unijnej strategii w dziedzinie BMR i BSiL.

            3.3.   Projekt 3: Utworzenie i prowadzenie punktu informacyjnego

      3.3.1.   Cel projektu

      Utworzenie i prowadzenie w ramach konsorcjum punktu informacyjnego, w którym można będzie uzyskać ad hoc popartą fachową wiedzą odpowiedź na pytania dotyczące wszelkich kwestii związanych z nieproliferacją i rozbrojeniem, zarówno w odniesieniu do broni konwencjonalnej, jak i niekonwencjonalnej; działalność punktu ułatwi kształtowanie działań politycznych ESDZ w odniesieniu do konkretnych i pilnych zagadnień oraz dostarczy informacji potrzebnych w ramach tego procesu.
      3.3.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Udzielanie – w terminie dwóch tygodni – odpowiedzi na wysyłane przez ESDZ wnioski ad hoc o wyszukanie informacji na temat konkretnych zagadnień;

                  —

                  Promowanie dialogu tematycznego ad hoc między ośrodkami analitycznymi należącymi do konsorcjum a ESDZ;

                  —

                  Umożliwienie ESDZ korzystania z wiedzy fachowej ad hoc i zasobów badawczych konsorcjum w odpowiedzi na krótkoterminowe i okazjonalne wnioski.

            3.3.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje opracowanie przez ekspertów w terminie dwóch tygodni do 20 dokumentów o objętości 5–10 stron na temat bieżących zagadnień związanych z nieproliferacją i rozbrojeniem w odpowiedzi na wniosek ESDZ; dokumenty zostaną opracowane na podstawie istniejących źródeł naukowych (nie badań własnych).
      3.4.   Projekt 4: Zarządzanie platformą internetową i jej rozwój

      3.4.1.   Cel projektu

      Utrzymanie i rozwój strony internetowej ułatwi kontakty między sesjami i posiedzeniami sieci oraz pobudzi dialog w sprawie badań prowadzony przez ośrodki analityczne zajmujące się nieproliferacją. Instytucje Unii i państwa członkowskie również mogłyby skorzystać ze specjalnej strony internetowej, za pośrednictwem której uczestnicy sieci mogliby swobodnie wymieniać się informacjami, ideami oraz publikować swoje analizy dotyczące nierozprzestrzeniania BMR i środków jej przenoszenia oraz zagadnień dotyczących broni konwencjonalnej, w tym BSiL. Stronie internetowej nadal będzie towarzyszyć elektroniczny biuletyn. Projekt ten będzie obejmował dalsze działania prowadzone on-line oraz stworzy możliwości dla badań europejskich. Przyczyni się do skutecznego rozpowszechniania wyników badań wśród pracowników ośrodków analitycznych oraz w kołach rządowych. To z kolei doprowadzi do lepszego przewidywania i poszerzenia wiedzy co do zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem BMR i środków jej przenoszenia, jak również broni konwencjonalnej, w tym z nielegalnym handlem i nadmiernym gromadzeniem BSiL i amunicji do tych rodzajów broni.
      3.4.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Zarządzanie platformą, za pośrednictwem której ośrodki analityczne zajmujące się nieproliferacją mogą stale prowadzić niezależną wymianę poglądów i analiz dotyczących rozprzestrzeniania BMR i kwestii broni konwencjonalnej, w tym BSiL;

                  —

                  Poszerzanie i aktualizacja istniejącej sieci niezależnych ośrodków analitycznych oraz zarządzanie tą siecią;

                  —

                  Propagowanie lepszego zrozumienia przez społeczeństwo obywatelskie strategii Unii przeciw rozprzestrzenianiu BMR i BSiL oraz pośredniczenie między Unią a siecią ośrodków analitycznych;

                  —

                  Umożliwienie na stałe darmowego pobierania dokumentów z posiedzeń sieci oraz dokumentów pochodzących z niezależnych ośrodków analitycznych, które chcą nieodpłatnie udostępnić wyniki swoich badań;

                  —

                  Zwiększenie świadomości i poziomu wiedzy instytucji Unii, państw członkowskich, społeczeństwa obywatelskiego i państw trzecich w związku z zagrożeniami związanymi z bronią konwencjonalną, BMR i środkami jej przenoszenia, co umożliwi tym podmiotom lepsze planowanie.

            3.4.3.   Opis projektu

                  —

                  O ile jest to wykonalne i wskazane, możliwe byłoby opracowanie sposobu wykorzystania technologii typu serwis społecznościowy, tak aby umożliwić aktywną komunikację i wymianę informacji on-line między uczestnikami sieci w znanym im środowisku;

                  —

                  Konsorcjum, któremu powierzono ten projekt, będzie odpowiadać za umieszczenie tej strony internetowej na serwerze, jej projekt oraz serwis techniczny;

                  —

                  Polityki Unii dotyczące nierozprzestrzeniania BMR i zagadnień broni konwencjonalnej, w tym BSiL, będą regularnie monitorowane i wspierane odpowiednią dokumentacją;

                  —

                  Publikacje konsorcjum będą promowane i wspierane konkretnymi tekstami źródłowymi;

                  —

                  Konferencje organizowane przez konsorcjum będą promowane, a informacje o nich zamieszczane na stronie internetowej (dokumenty referencyjne, porządek obrad, prezentacje, w stosownych przypadkach zapis wideo posiedzeń otwartych);

                  —

                  Co dwa miesiące będzie publikowany biuletyn elektroniczny poświęcony aktualnościom instytucjonalnym w dziedzinie nieproliferacji w Unii oraz pracom akademickim prowadzonym przez ośrodki badawcze sieci;

                  —

                  Co miesiąc publikowane będą specjalne sprawozdania tematyczne poświęcone rozprzestrzenianiu BMR i zagadnieniom związanym z bronią konwencjonalną, w tym BSiL.

            3.5.   Projekt 5: Publikacje

      3.5.1.   Cel projektu

                  —

                  Opracowanie maksymalnie dwudziestu dokumentów strategicznych na tematy związane z nierozprzestrzenianiem BMR, ich środkami przenoszenia, BSiL i rozbrojeniem.

                  —

                  Opracowanie informacji i analiz – głównie przez ekspertów, badaczy i pracowników naukowych – które mogą zostać wykorzystywane w ramach dialogu politycznego i związanego z bezpieczeństwem na temat środków walki z rozprzestrzenianiem BMR i jej środków przenoszenia;

                  —

                  Udostępnienie zasobów, z których mogą korzystać uczestnicy właściwych organów przygotowawczych Rady w celu zgromadzenia informacji służących za podstawę dyskusji na temat unijnej polityki i działań praktycznych w zakresie nieproliferacji;

                  —

                  Dostarczanie pomysłów, informacji i analiz, które mogą pomóc w opracowywaniu działań w zakresie nieproliferacji na szczeblu Unii.

            3.5.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Pogłębienie dialogu politycznego i związanego z bezpieczeństwem na temat środków walki z rozprzestrzenianiem BMR i jej środków przenoszenia – głównie przez ekspertów, badaczy i pracowników naukowych;

                  —

                  Zwiększenie świadomości i zrozumienia zagadnień związanych z unijną polityką w dziedzinie nieproliferacji i rozbrojenia oraz wiedzy o tych zagadnieniach wśród społeczeństw obywatelskich i instytucji rządowych;

                  —

                  Zapewnienie wysokiemu przedstawicielowi, instytucjom Unii i państwom członkowskich opcji politycznych lub związanych ze strategią działania;

                  —

                  Dostarczanie pomysłów, informacji i analiz, które mogą pomóc w opracowywaniu działań w zakresie nieproliferacji na szczeblu Unii.

            3.5.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje przygotowanie i publikację maksymalnie dwudziestu dokumentów strategicznych. Opracowaniem lub zleceniem opracowania tych dokumentów zajmie się konsorcjum; nie muszą one odzwierciedlać poglądów instytucji Unii ani państw członkowskich.
      Dokumenty te będą poświęcone tematom objętym mandatem konsorcjum. W każdym dokumencie przedstawione zostaną rozwiązania polityczne lub rozwiązania w zakresie strategii działania.
      Format i styl dokumentów strategicznych będzie dobrany do docelowych grup odbiorców, tak by dokumenty te były dostępne i zrozumiałe.
      Wszystkie dokumenty strategiczne będą publikowane na portalu konsorcjum.
      3.6.   Projekt 6: Kształcenie

      3.6.1.   Cel projektu

                  —

                  Ukształtowanie zdolności nowej generacji naukowców i praktyków w zakresie polityki i programowania w dziedzinie nieproliferacji;

                  —

                  Pogłębienie wiedzy specjalistycznej w Unii i w państwach trzecich na temat unijnej polityki w dziedzinie nieproliferacji i rozbrojenia;

                  —

                  Utworzenie sieci młodych praktyków i pracowników naukowych na szczeblach regionalnych, gdzie nieproliferacja ma dla Unii duże znaczenie;

                  —

                  Odświeżenie i pogłębienie wiedzy fachowej w Unii i krajach partnerskich na temat zagadnień dotyczących BMR i BSiL;

                  —

                  Dostarczanie instytucjom Unii, państwom członkowskim i unijnej sieci na rzecz nieproliferacji nowych pomysłów i analiz w zakresie nieproliferacji.

            3.6.2.   Wyniki projektu

                  —

                  Stworzenie podstaw dla opracowania narzędzia edukacyjnego on-line z dostępnym programem nauczania w zakresie zagadnień dotyczących nieproliferacji i rozbrojenia; narzędzie to zacznie funkcjonować 24 miesiące po dacie rozpoczęcia realizacji umowy;

                  —

                  Rozwinięcie zdolności nowej generacji naukowców i praktyków w zakresie polityki i programowania w dziedzinie nieproliferacji;

                  —

                  Dalsze pogłębienie wiedzy specjalistycznej w Unii i w państwach trzecich na temat unijnej polityki w dziedzinie nieproliferacji i rozbrojenia;

                  —

                  Utworzenie sieci młodych praktyków i pracowników akademickich oraz ułatwienie praktycznej współpracy;

                  —

                  Pogłębienie wiedzy fachowej w Unii i państwach trzecich na temat zagadnień nieproliferacji i rozbrojenia w odniesieniu do BMR i BSiL;

                  —

                  Dostarczenie nowych danych instytucjom Unii, państwom członkowskim, krajom partnerskim i unijnej sieci na rzecz nieproliferacji.

            3.6.3.   Opis projektu

      Projekt przewiduje zorganizowanie przez konsorcjum stażu dla grupy do 48 studentów studiów magisterskich lub młodych dyplomatów przez okres do trzech miesięcy. Staż będzie obejmował wykłady, sesje dyskusyjne, ukierunkowane lektury i udział w projektach, i będzie prowadzony w co najmniej dwóch z instytutów konsorcjum. Program nauczania będzie składał się z krótszych modułów, aby zapewnić w razie potrzeby elastyczność. Wszyscy studenci będą zapraszani na konferencje i seminaria organizowane przez konsorcjum.
      Ostatecznym celem projektu będzie stworzenie podstaw dla opracowania narzędzia edukacyjnego on-line z dostępnym programem nauczania w zakresie kwestii dotyczących nieproliferacji i rozbrojenia. Narzędzie to obejmie pełen zakres zagadnień dotyczących broni konwencjonalnej i niekonwencjonalnej i możliwe będzie jego dostosowanie do różnych docelowych grup odbiorców (młodych dyplomatów, dziennikarzy, studentów studiów magisterskich i podyplomowych z Europy i spoza niej). Zależnie od zawartości, może być wymagane odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa. Narzędzie edukacyjne on-line powinno również umożliwić włączenie do programów studiów magisterskich szkół wyższych – zgodnie z założeniem jest to kurs o wszechstronnej tematyce składający się z 15 zajęć. Jest on równoważny zaliczeniu jednego semestru studiów magisterskich; spełnia także wymogi innych grup odbiorców.
      4.   Czas

      Całkowity szacowany czas realizacji projektów wynosi 36 miesięcy.
      5.   Beneficjenci

      5.1.   Beneficjenci bezpośredni

      Rozprzestrzenianie BMR – zarówno przez państwa, jak i inne podmioty – zostało określone w europejskiej strategii bezpieczeństwa oraz w strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu BMR jako największe potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa Unii. W strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu BSiL również stwierdzono, że nielegalny handel i nadmierne gromadzenie BSiL i amunicji do tych rodzajów broni poważnie zagraża międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu. Proponowane projekty służą celom WPZiB oraz przyczyniają się do osiągania celów strategicznych zawartych w europejskiej strategii bezpieczeństwa.
      5.2.   Beneficjenci pośredni

      Beneficjenci pośredni tego projektu to:

                  a)

                  niezależne ośrodki analityczne i pracownicy akademiccy z Unii i państw trzecich, wyspecjalizowani w kwestiach nieproliferacji i broni konwencjonalnej, w tym BSiL;

                  b)

                  instytucje Unii, w tym instytucje edukacyjne, studenci i inne osoby korzystające z narzędzia edukacyjnego on-line;

                  c)

                  państwa członkowskie;

                  d)

                  państwa trzecie.

            6.   Uczestniczące strony trzecie

      Projekty będą finansowane w całości na podstawie niniejszej decyzji. Eksperci z sieci mogą być uważani za uczestniczące strony trzecie. Będą oni pracować zgodnie ze swoimi standardowymi zasadami.
      7.   Aspekty proceduralne, koordynacja i Komitet Sterujący

      W skład Komitetu Sterującego dla niniejszego projektu będą wchodzić: przedstawiciel wysokiego przedstawiciela oraz przedstawiciel jednostki realizującej projekt, o której mowa w pkt 8 niniejszego załącznika. Komitet Sterujący będzie regularnie dokonywać przeglądu realizacji niniejszej decyzji, co najmniej co sześć miesięcy, w tym przy pomocy elektronicznych środków łączności.
      8.   Jednostka realizująca projekt

      Realizację techniczną niniejszej decyzji powierza się konsorcjum, które będzie wykonywać swoje zadanie pod kontrolą wysokiego przedstawiciela. Prowadząc swe działania, konsorcjum będzie stosownie do okoliczności współpracować z wysokim przedstawicielem, państwami członkowskimi, innymi państwami stronami i organizacjami międzynarodowymi.


title: 2006/873/WE: Decyzja Rady z dnia 20 listopada 2006 r. w sprawie zawarcia Protokołu do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA)

text:
               5.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 337/43

      DECYZJA RADY

   z dnia 20 listopada 2006 r.
   w sprawie zawarcia Protokołu do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA)
   (2006/873/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze, art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 4,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Układ europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony (1), wszedł w życie w dniu 1 lutego 1995 r.

               (2)

               Artykuł 75 ust. 2 Układu europejskiego stanowi, że współpraca w dziedzinie normalizacji i oceny zgodności powinna mieć na celu zawarcie porozumień o wzajemnym uznawaniu.

               (3)

               Artykuł 110 Układu europejskiego stanowi, że Rada Stowarzyszenia może przekazać swoje uprawnienia Komitetowi Stowarzyszenia.

               (4)

               Artykuł 2 decyzji 94/907/EWWiS, WE, Euratom Rady i Komisji z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie zawarcia Układu europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony (2), przewiduje wspólnotowe procedury decyzyjne oraz zajmowanie stanowiska przez Wspólnotę w Radzie Stowarzyszenia i Komitecie Stowarzyszenia.

               (5)

               Projekt Protokołu do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA) został podpisany w imieniu Wspólnoty w Bukareszcie w dniu 27 października 2006 r. i powinien zostać zatwierdzony.

               (6)

               Należy ustanowić odpowiednie procedury wewnętrzne w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania protokołu.

               (7)

               Należy upoważnić Komisję, po konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do wprowadzania pewnych dostosowań technicznych do protokołu oraz do podejmowania decyzji dotyczących jego wdrożenia,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Protokół do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w sprawie oceny zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych (PECA) (zwany dalej „protokołem”) oraz dołączona do niego deklaracja zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
   Tekst protokołu i dołączona do niego deklaracja są załączone do niniejszej decyzji (3).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady przesyła, w imieniu Wspólnoty, notę dyplomatyczną, o której mowa w art. 17 protokołu (4), w odniesieniu do wejścia w życie protokołu.
   Artykuł 3
   1.   Komisja, po konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę:

               a)

               dokonuje notyfikacji, zatwierdzeń i zawieszeń organów, a także wycofuje je oraz wyznacza wspólny zespół lub zespoły eksperckie, zgodnie z art. 10, 11 i 14 lit. c) protokołu;

               b)

               przeprowadza konsultacje, wymianę informacji i rozpatruje wnioski dotyczące weryfikacji oraz odnoszące się do udziału w weryfikacjach, zgodnie z art. 3, 11, 12 i 14 lit. d) i e) oraz sekcjami III i IV załączników do protokołu;

               c)

               w razie konieczności, udziela odpowiedzi na wnioski zgodnie z art. 11, sekcje III i IV załączników do protokołu.

         2.   Po konsultacji ze specjalnym komitetem, o którym mowa w ust. 1, Komisja określa stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez Wspólnotę w Radzie Stowarzyszenia oraz, tam gdzie jest to stosowne, w Komitecie Stowarzyszenia, w zakresie:

               a)

               zmian w załącznikach zgodnie z art. 14 lit. a) protokołu;

               b)

               dodania nowych załączników zgodnie z art. 14 lit. b) protokołu;

               c)

               jakichkolwiek decyzji dotyczących różnicy zdań w odniesieniu do wyników weryfikacji i zawieszenia, częściowego lub całkowitego, notyfikowanej jednostki zgodnie z art. 11 akapit drugi i trzeci protokołu;

               d)

               jakichkolwiek środków podjętych w zastosowaniu klauzul ochronnych w sekcji IV załączników do protokołu;

               e)

               jakichkolwiek środków dotyczących weryfikacji, zawieszenia lub wycofania wyrobów przemysłowych objętych wzajemną akceptacją na podstawie art. 4 protokołu.

         3.   We wszystkich innych przypadkach stanowisko, jakie ma zostać zajęte przez Wspólnotę w Radzie Stowarzyszenia, i, tam gdzie stosowne, w Komitecie Stowarzyszenia w odniesieniu do tego protokołu jest określane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 listopada 2006 r.

            W imieniu Rady

         J. KORKEAOJA

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 357 z 31.12.1994, str. 2.

      (2)  Dz.U. L 357 z 31.12.1994, str. 1.

      (3)  Patrz: str. 33 niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (4)  Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.


title: 2008/725/WE: Decyzja Rady z dnia 15 września 2008 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów z Niemiec

text:
               16.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 247/23

      DECYZJA RADY

   z dnia 15 września 2008 r.
   w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów z Niemiec
   (2008/725/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Niemiec,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją pana Williego STÄCHELE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Następująca osoba zostaje mianowana członkiem Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.:
   prof. dr Wolfgang REINHART, minister ds. federalnych i europejskich, Badenia-Wirtembergia.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 15 września 2008 r.

            W imieniu Rady

         B. KOUCHNER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka

text:
Ważna informacja prawna

|

32004D0126

Dziennik Urzędowy L 037 , 10/02/2004 P. 0008 - 0008

		Decyzja Radyz dnia 22 grudnia 2003 r.dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka(2004/126/WE)RADA UNII EUROPEJSKIEJ,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3,uwzględniając wniosek Komisji,uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:(1) Komisja wynegocjowała, w imieniu Wspólnoty, Umowę w sprawie współpracy naukowej i technologicznej z Królestwem Maroka.(2) W imieniu Wspólnoty Umowa została podpisana dnia 26 czerwca 2003 r. w Salonikach, z zastrzeżeniem możliwości zawarcia w późniejszym terminie.(3) Umowa powinno zostać zatwierdzona,STANOWI, CO NASTĘPUJE:Artykuł 1Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady, działając w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 7 Umowy [2].Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2003 r.W imieniu RadyA. MatteoliPrzewodniczący[1] Opinia wydana w dniu 4 grudnia 2003 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.--------------------------------------------------


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/1/2008 z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie mianowania dowódcy sił Unii Europejskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               27.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 317/24

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/1/2008
   z dnia 18 listopada 2008 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił Unii Europejskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)
   (2008/888/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 6 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił Unii Europejskiej.

               (2)

               Dowódca operacji Unii Europejskiej zalecił mianowanie komodora Antoniosa PAPAIOANNOU dowódcą sił Unii Europejskiej dla operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.

               (3)

               Komitet Wojskowy Unii Europejskiej poparł to zalecenie.

               (4)

               Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Komodor Antonios PAPAIOANNOU zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił Unii Europejskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 18 listopada 2008 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 listopada 2008 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         C. ROGER

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L z 301 z 12.11.2008, s. 33.


title: Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2010 r. i  14 lutego 2011 r. zmieniająca Przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego

text:
               16.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/2

         DECYZJA PREZYDIUM PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 13 grudnia 2010 r. i 14 lutego 2011 r.
   zmieniająca Przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego
   2011/C 49/02
   PREZYDIUM PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 223 ust. 2,
   uwzględniając Statut posła do Parlamentu Europejskiego (1),
   uwzględniając art. 8 i art. 23 Regulaminu Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z przepisami wykonawczymi do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2) (zwanymi dalej „przepisami wykonawczymi”) Prezydium winno dokonywać w stosownych przypadkach rocznej waloryzacji dodatku na koszty pomocy parlamentarnej na podstawie wspólnego wskaźnika ustanowionego przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich w porozumieniu z krajowymi urzędami statystycznymi państw członkowskich, zgodnie z art. 65 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej ustanowionego rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (3). Powyższa waloryzacja może mieć zastosowanie z mocą wsteczną od lipca roku, do którego odnosi się wskaźnik. Celem tej procedury jest dopilnowanie, aby dodatek na koszty pomocy parlamentarnej nadążał za zmianami wynagrodzeń asystentów akredytowanych. Na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1190/2010 (4) Rada zmieniła rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1296/2009 (5), uwzględniając orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-40/10 (6) i dostosowała ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur. Należy zatem odpowiednio dostosować dodatek na koszty pomocy parlamentarnej ze skutkiem od dnia 14 lipca 2009 r. W wyniku tej zmiany należy również dostosować zwiększoną kwotę dodatku na koszty pomocy parlamentarnej uzgodnioną w budżecie korygującym nr 1 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (7), a nowa kwota powinna mieć zastosowanie od tego samego dnia co pierwotny wzrost wartości, tj. od dnia 1 maja 2010 r. Na mocy rozporządzenia (UE) nr 1239/2010 (8) Rada dostosowała ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur. Należy zatem odpowiednio dostosować dodatek na koszty pomocy parlamentarnej ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r.

               (2)

               Przepisy wykonawcze stanowią również, że Prezydium może dokonać corocznie waloryzacji kwot przeznaczonych na wydatki ogólne, koszty podróży i diety dzienne do maksymalnej wysokości rocznej stopy inflacji w Unii Europejskiej w październiku poprzedniego roku, opublikowanej przez Eurostat. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Eurostat dnia 16 listopada 2010 r. stopa inflacji w okresie od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 31 października 2010 r. wynosiła 2,3 %. Nowe wartości powinny obowiązywać od dnia 1 stycznia 2011 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W przepisach wykonawczych wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               Artykuł 15 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:

                           „c)

                           0,50 EUR/km, w przypadku podróży samochodem, powiększone w stosownych przypadkach o cenę przeprawy promem lub podobnym środkiem transportu.”;

               2)

               Artykuł 20 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

                           „a)

                           za część trasy od 0 do 50 km: 22,51 EUR;”;

               3)

               W art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
                           „1.   Maksymalna kwota rocznego zwrotu z tytułu kosztów podróży poniesionych w przypadkach przewidzianych w art. 10 ust. 1 lit. b) wynosi 4 243 EUR;”;

                           b)

                           W ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
                           „3.   Maksymalna kwota rocznego zwrotu z tytułu kosztów podróży rzeczywiście poniesionych w związku z podróżami przewodniczących komisji lub podkomisji w celu uczestniczenia w konferencjach lub wydarzeniach o wymiarze parlamentarnym, dotyczących tematu o charakterze europejskim, wchodzącego w zakres kompetencji komisji lub podkomisji, której przewodniczą, wynosi 4 243 EUR. Uczestnictwo wymaga uprzedniego zezwolenia przewodniczącego Parlamentu po sprawdzeniu dostępności środków w granicach wyżej wymienionej maksymalnej kwoty.”;

               4)

               Artykuł 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Jeżeli działalność oficjalna ma miejsce na terytorium wspólnotowym, poseł pobiera zryczałtowaną kwotę w wysokości 304 EUR.”;

               5)

               Artykuł 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Wysokość diety przysługująca w ciągu miesiąca z tytułu art. 25 wynosi 4 299 EUR.”;

               6)

               Artykuł 33 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Maksymalna pokrywana kwota przysługująca w ciągu miesiąca z tytułu korzystania z usług wszystkich współpracowników wymienionych w art. 34 wynosi 18 189 EUR. Począwszy od dnia 1 maja 2010 r. kwota ta wynosi 19 689 EUR. Począwszy od dnia 1 lipca 2010 r. kwota ta wynosi 19 709 EUR.”.

         Artykuł 2
   1.   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   2.   Przepisy art. 1 ust. 1 do 5 stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.
   3.   Przepisy art. 1 ust. 6 stosuje się od dnia 14 lipca 2009 r.

      (1)  Decyzja 2005/684/WE, Euratom Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. L 262 z 7.10.2005, s. 1).

      (2)  Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. dotycząca przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. C 159 z 13.7.2009, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 333 z 17.12.2010, s. 1.

      (5)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. dostosowujące ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 10).

      (6)  Wyrok z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie C-40/10 Komisja przeciwko Radzie (dotychczas niepublikowany z Zbiorze Orzeczeń).

      (7)  Dz.U. L 183 z 16.7.2010, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 338 z 22.12.2010, s. 1.


title: 2009/336/WE: Decyzja Komisji z dnia 20 kwietnia 2009 r. ustanawiająca Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego zarządzającą działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003

text:
               21.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 101/26

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 20 kwietnia 2009 r.
   ustanawiająca Agencję Wykonawczą do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego zarządzającą działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003
   (2009/336/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (1), w szczególności jego art. 3 ust 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzją 2005/56/WE (2) Komisja ustanowiła Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (dalej zwaną „Agencją”) i powierzyła jej zarządzanie działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego.

               (2)

               Następnie Komisja wielokrotnie zmieniała uprawnienia Agencji w celu włączenia do nich zadań w zakresie zarządzania nowymi projektami i programami.

               (3)

               W związku ze zmianami konieczne jest, ze względu na przejrzystość, zastąpienie decyzji 2005/56/WE niniejszą decyzją.

               (4)

               Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 upoważnia Komisję do ustanawiania agencji wykonawczych, które spełniają wymogi statutu ogólnego określonego przez to rozporządzenie, oraz do powierzania im niektórych zadań w zakresie zarządzania jednym lub wieloma programami wspólnotowymi.

               (5)

               Utworzenie agencji wykonawczej ma na celu umożliwienie Komisji koncentracji na podstawowych działaniach i funkcjach, których nie można zlecić podmiotom zewnętrznym, bez utraty możliwości kierowania działaniami, kontroli nad nimi oraz ostatecznej odpowiedzialności za działania, którymi zarządzają agencje wykonawcze.

               (6)

               Zarządzanie niektórymi centralnymi aspektami programów w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego wymaga realizacji projektów technicznych, z którymi nie wiąże się podejmowanie decyzji natury politycznej, oraz dużego doświadczenia technicznego i finansowego przez cały czas trwania cyklu projektu.

               (7)

               Przekazanie agencji wykonawczej zadań związanych z realizacją tych programów może nastąpić przy założeniu jasnego podziału na etapy programowania i podejmowanie decyzji w sprawie finansowania, które leżą w gestii Komisji, z jednej strony, oraz na realizację projektów, która może zostać powierzona agencji wykonawczej, z drugiej strony.

               (8)

               Ustanowienie agencji wykonawczej nie zmienia faktu przekazania Komisji przez Radę zarządzania niektórymi etapami działań realizowanych w ramach poszczególnych programów ani faktu przekazania krajowym agencjom zadań w zakresie zarządzania określonymi programami.

               (9)

               Przeprowadzona w tym celu analiza kosztów i korzyści wykazała, że wykorzystanie agencji wykonawczej do zarządzania niektórymi centralnymi aspektami programów w dziedzinie edukacji i kultury stanowi najkorzystniejszą z dostępnych opcji, zarówno z punktu widzenia finansowego, jak i pozafinansowego.

               (10)

               Program poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z krajami trzecimi (Erasmus Mundus) jest objęty obecnymi uprawnieniami Agencji. Został on zakończony w dniu 31 grudnia 2008 r. i zastąpiony, na okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., programem działania Erasmus Mundus 2009–2013 na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z krajami trzecimi (zwany dalej „programem Erasmus Mundus II”).

               (11)

               Zakończona w lutym 2009 r. ocena zewnętrzna, przeprowadzona przez służby Komisji, wykazała, że najlepszym rozwiązaniem kwestii zarządzania programem Erasmus Mundus II byłoby powierzenie tych zadań Agencji. W ocenie tej zaleca się także włączenie do zadań Agencji zarządzania tym programem.

               (12)

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2004 (3) określa typowe rozporządzenie finansowe dla agencji wykonawczych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 58/2003.

               (13)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Agencji Wykonawczych.

               (14)

               Należy zatem uchylić decyzję 2005/56/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Ustanowienie Agencji
   1.   Niniejszym ustanawia się agencję wykonawczą (zwaną dalej „Agencją”) odpowiedzialną za zarządzanie działaniami wspólnotowymi w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego, której statut i zasady funkcjonowania określone są w rozporządzeniu (WE) nr 58/2003.
   2.   Nazwą Agencji jest „Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego”.
   Artykuł 2
   Siedziba
   Siedzibą Agencji jest Bruksela.
   Artykuł 3
   Kadencja
   Agencja ustanowiona jest na okres rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2005 r. i kończący się w dniu 31 grudnia 2015 r.
   Artykuł 4
   Cele i zadania
   1.   Agencja jest odpowiedzialna za zarządzanie niektórymi aspektami następujących programów wspólnotowych:

               1)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach pomocy gospodarczej na rzecz niektórych krajów Europy Środkowej i Wschodniej (PHARE), zatwierdzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3906/89 (4);

               2)

               program wspierający rozwój i rozpowszechnianie utworów audiowizualnych (MEDIA II – Rozwój i rozpowszechnianie) (1996–2000), zatwierdzony decyzją Rady 95/563/WE (5);

               3)

               program kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA II — Kształcenie) (1996–2000), zatwierdzony decyzją Rady 95/564/WE (6);

               4)

               drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates (2000–2006), zatwierdzony decyzją nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7);

               5)

               drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie kształcenia zawodowego Leonardo da Vinci (2000–2006), zatwierdzony decyzją Rady 1999/382/WE (8);

               6)

               wspólnotowy program działań „Młodzież” (2000–2006), zatwierdzony decyzją nr 1031/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9);

               7)

               program „Kultura 2000” (2000–2006), zatwierdzony decyzją nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10);

               8)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach świadczenia pomocy państwom partnerskim w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (2000–2006) przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 (11);

               9)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Kosowa (UNSCR 1244) (2000–2006), zatwierdzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2666/2000 (12);

               10)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego, zatwierdzonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2698/2000 (13);

               11)

               trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006), zatwierdzony decyzją Rady 1999/311/WE (14);

               12)

               projekty, które mogą być objęte finansowaniem na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/196/WE (15);

               13)

               projekty, które mogą być objęte dofinansowaniem na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia (2001–2005), zatwierdzonej decyzją Rady 2001/197/WE (16);

               14)

               program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus – Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001–2006), zatwierdzony decyzją Rady 2000/821/WE (17);

               15)

               program kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA — Kształcenie) (2001–2006), zatwierdzony decyzją nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (18);

               16)

               wieloletni program (2004–2006) w celu skutecznej integracji technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w systemy kształcenia ogólnego i szkolenia zawodowego w Europie (Program eLearning) (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 2318/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (19);

               17)

               wspólnotowy program działań na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego (udział społeczeństwa obywatelskiego) (2004–2006), zatwierdzony decyzją Rady 2004/100/WE (20);

               18)

               wspólnotowy program działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 790/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (21);

               19)

               wspólnotowy program działań w celu promowania jednostek działających na poziomie europejskim oraz wspierania określonych działań w obszarze edukacji i szkolenia (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 791/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (22);

               20)

               wspólnotowy program działań wspierających organy działające na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury (2004–2006), zatwierdzony decyzją nr 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (23);

               21)

               program poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004–2008), zatwierdzony decyzją nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (24);

               22)

               projekty, które mogą być objęte finansowaniem na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/910/WE (25);

               23)

               projekty, które mogą być objęte finansowaniem na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady ustanawiającej ramy współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego i szkolenia oraz młodzieży (2006–2013), zatwierdzonej decyzją Rady 2006/964/WE (26);

               24)

               program działań w zakresie uczenia się przez całe życie (2007–2013), zatwierdzony decyzją nr 1720/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (27);

               25)

               program Kultura (2007–20013), zatwierdzony decyzją nr 1855/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (28);

               26)

               program „Europa dla Obywateli” na rzecz promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego na lata 2007–2013, zatwierdzony decyzją nr 1904/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (29);

               27)

               program „Młodzież w działaniu” (2007–2013), zatwierdzony decyzją nr 1719/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (30);

               28)

               program wspierający europejski sektor audiowizualny (MEDIA 2007) (2007–2013), zatwierdzony decyzją nr 1718/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (31);

               29)

               program działania Erasmus Mundus II (2009–2013) na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z krajami trzecimi, zatwierdzony decyzją nr 1298/2008/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (32);

               30)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach pomocy dla rozwijających się krajów Azji oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami, zatwierdzone w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 443/92 (33);

               31)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, które mogą być objęte finansowaniem na mocy instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA), ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1085/2006 (34);

               32)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem na mocy Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (35);

               33)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem na mocy instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (36);

               34)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego oraz młodzieży, które mogą być objęte finansowaniem na mocy instrumentu finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1934/2006 (37);

               35)

               projekty dotyczące szkolnictwa wyższego, które mogą być objęte finansowaniem w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju zgodnie z Umową o partnerstwie między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (decyzja Rady 2003/159/WE (38)), zmienioną umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (decyzja Rady 2005/599/WE (39)).

         2.   W zakresie zarządzania aspektami programów wspólnotowych określonych w ust. 1 Agencja jest odpowiedzialna za następujące zadania:

               a)

               zarządzanie projektami przez cały okres ich realizacji w ramach wdrażania powierzonych jej programów wspólnotowych, na podstawie przyjętego przez Komisję rocznego programu pracy równoważnego z decyzją o finansowaniu w odniesieniu do dotacji i umów w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego lub na podstawie przyjętych przez Komisję odrębnych decyzji o finansowaniu oraz wymaganych w tym celu kontroli, przyjmując właściwe decyzje na mocy upoważnienia Komisji;

               b)

               przyjmowanie wykonawczych aktów budżetowych w odniesieniu do wpływów i wydatków oraz wykonywanie, na podstawie upoważnienia Komisji, określonych lub wszystkich działań niezbędnych do zarządzania programami wspólnotowymi, w szczególności działań związanych z przyznawaniem dotacji i udzielaniem zamówień;

               c)

               gromadzenie, analizowanie i przekazywanie Komisji wszelkich informacji potrzebnych do zarządzania procesem wdrażania programów wspólnotowych;

               d)

               wdrażanie, na poziomie Wspólnoty, sieci informacyjnej o edukacji w Europie (Eurydice) służącej do gromadzenia, analizy i rozpowszechniania danych oraz opracowywania analiz oraz publikacji.

         3.   Agencja może zostać upoważniona przez Komisję, po wydaniu opinii przez Komitet ds. Agencji Wykonawczych, do wykonania zadań tej samej natury w ramach innych programów wspólnotowych w dziedzinie edukacji, kultury i sektora audiowizualnego, w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 58/2003, niż te, o których mowa w ust. 1.
   4.   Decyzja Komisji o przekazaniu uprawnień Agencji określa szczegółowo wszystkie powierzone jej zadania i jest dostosowywana w przypadku powierzenia Agencji dodatkowych zadań. Jest ona przekazywana, dla celów informacyjnych, Komitetowi ds. Agencji Wykonawczych.
   Artykuł 5
   Struktura organizacyjna
   1.   Agencją zarządza wyznaczony przez Komisję zarząd oraz dyrektor.
   2.   Członkowie zarządu mianowani są na okres dwóch lat.
   3.   Dyrektor Agencji zasadniczo mianowany jest na okres czterech lat. Jego kadencja jest uwarunkowana przewidywanym czasem realizacji programów wspólnotowych, którymi zarządza Agencja.
   Artykuł 6
   Dotacje
   Bez uszczerbku dla innych dochodów Agencja otrzymuje na swoją działalność dotację ujętą w ogólnym budżecie Unii Europejskiej, jak również środki pochodzące z Europejskiego Funduszu Rozwoju. Dotacja ta, jak również wspomniane środki, są odliczane od dofinansowania przeznaczonego na programy, o których mowa w art. 4 ust. 1, oraz, w odpowiednim przypadku, od dofinansowania dla innych programów, których realizację powierzono Agencji w zastosowaniu art. 4 ust. 3.
   Artykuł 7
   Wymagania w zakresie nadzoru i sprawozdawczości
   Agencja podlega kontroli Komisji i regularnie składa sprawozdania na temat postępów w realizacji programów, za które jest odpowiedzialna, zgodnie z uzgodnieniami i z częstotliwością podaną w decyzji o przekazaniu uprawnień.
   Artykuł 8
   Wykonywanie budżetu operacyjnego
   Agencja wykonuje swój budżet operacyjny zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1653/2004.
   Artykuł 9
   Uchylenie
   Decyzja 2005/56/WE traci moc.

      Odniesienia do uchylonej decyzji należy traktować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
      Sporządzono w Brukseli, dnia 20 kwietnia 2009 r.

            W imieniu Komisji

         Ján FIGEĽ

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 24 z 27.1.2005, s. 35.

      (3)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, s. 6.

      (4)  Dz.U. L 375 z 23.12.1989, s. 11.

      (5)  Dz.U. L 321 z 30.12.1995, s. 25.

      (6)  Dz.U. L 321 z 30.12.1995, s. 33.

      (7)  Dz.U. L 28 z 3.2.2000, s. 1.

      (8)  Dz.U. L 146 z 11.6.1999, s. 33.

      (9)  Dz.U. L 117 z 18.5.2000, s. 1.

      (10)  Dz.U. L 63 z 10.3.2000, s. 1.

      (11)  Dz.U. L 12 z 18.1.2000, s. 1.

      (12)  Dz.U. L 306 z 7.12.2000, s. 1.

      (13)  Dz.U. L 311 z 12.12.2000, s. 1.

      (14)  Dz.U. L 120 z 8.5.1999, s. 30.

      (15)  Dz.U. L 71 z 13.3.2001, s. 7.

      (16)  Dz.U. L 71 z 13.3.2001, s. 15.

      (17)  Dz.U. L 336 z 30.12.2000, s. 82.

      (18)  Dz.U. L 26 z 27.1.2001, s. 1.

      (19)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 9.

      (20)  Dz.U. L 30 z 4.2.2004, s. 6.

      (21)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 24.

      (22)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 31.

      (23)  Dz.U. L 138 z 30.4.2004, s. 40.

      (24)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 1.

      (25)  Dz.U. L 346 z 9.12.2006, s. 33.

      (26)  Dz.U. L 397 z 30.12.2006, s. 14.

      (27)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 45.

      (28)  Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 1.

      (29)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 32.

      (30)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 30.

      (31)  Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 12.

      (32)  Dz.U. L 340 z 19.12.2008, s. 83.

      (33)  Dz.U. L 52 z 27.2.1992, s. 1.

      (34)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

      (35)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

      (36)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

      (37)  Dz.U. L 405 z 30.12.2006, s. 41; sprostowanie w Dz.U. L 29 z 3.2.2007, s. 16.

      (38)  Dz.U. L 65 z 8.3.2003, s. 27.

      (39)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 26.


title: Decyzja Rady (UE) 2016/554 z dnia 5 kwietnia 2016 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dziewięciu członków zaproponowanych przez Republikę Francuską

text:
               9.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 95/15

         DECYZJA RADY (UE) 2016/554
   z dnia 5 kwietnia 2016 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dziewięciu członków zaproponowanych przez Republikę Francuską
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając propozycję rządu Francji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Sześć stanowisk członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji: Claude'a GEWERCA, Annabelle JAEGER, Charles'a MARZIANIEGO, Pierricka MASSIOTA, René SOUCHONA i Bernarda SOULAGE'A.

               (3)

               Trzy stanowiska członka Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatów, na podstawie których zaproponowano kandydatury: François DECOSTERA (Conseiller régional du Nord-Pas-de-Calais), Pascala MANGINA (Conseiller régional d'Alsace) i Stéphana ROSSIGNOLA (Conseiller régional du Languedoc-Roussilon),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Na stanowiska w Komitecie Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               —

               Isabelle BOUDINEAU, Vice-présidente du Conseil régional Aquitaine-Poitou-Charente-Limousin,

               —

               Martine CALDEROLI-LOTZ, Conseillère régionale du Conseil régional Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine,

               —

               Christophe CLERGEAU, Conseiller régional du Conseil régional Pays-de-la-Loire,

               —

               François DECOSTER, Vice-président du Conseil régional Nord-Pas-de-Calais-Picardie (zmiana mandatu),

               —

               Mélanie FORTIER, Conseillère régionale du Conseil régional Centre-Val-de-Loire,

               —

               Pascal MANGIN, Conseiller régional du Conseil régional Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine (zmiana mandatu),

               —

               Marie-Antoinette MAUPERTUIS, Conseillère exécutive de la Collectivité territoriale de Corse,

               —

               Stéphan ROSSIGNOL, Conseiller régional du Conseil régional Languedoc-Roussillon-Midi-Pyrénées (zmiana mandatu),

               —

               Thierry SOLERE, Conseiller régional du Conseil régional Ile-de-France.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 5 kwietnia 2016 r.

            W imieniu Rady

         A.G. KOENDERS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

      (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

      (3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).