title: 2007/799/WE: Decyzja Rady z dnia 12 października 2006 r. w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty, Protokołu w sprawie stosowania konwencji alpejskiej w zakresie transportu (Protokół w sprawie transportu)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/13

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 października 2006 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty, Protokołu w sprawie stosowania konwencji alpejskiej w zakresie transportu (Protokół w sprawie transportu)
   (2007/799/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Wspieranie na poziomie międzynarodowym środków służących zmierzeniu się z regionalnymi i europejskimi problemami utrudniającymi osiągnięcie trwałej mobilności w dziedzinie transportu i powodującymi ryzyko dla środowiska jest jednym z celów wspólnotowej polityki transportowej.

               (2)

               W dniu 14 maja 1991 r. Rada upoważniła Komisję do wzięcia udziału, w imieniu Wspólnoty, w negocjacjach dotyczących konwencji alpejskiej i protokołów do niej, w konsultacji z państwami członkowskimi.

               (3)

               Na mocy decyzji Rady 96/191/WE (1) Wspólnota zawarła Konwencję w sprawie ochrony Alp (konwencję alpejską).

               (4)

               Protokół w sprawie stosowania konwencji alpejskiej w zakresie transportu (protokół w sprawie transportu), oparty na art. 2 ust. 2 i 3 konwencji alpejskiej, został przyjęty w Szwajcarii w dniach 24–26 maja 2000 r. podczas 16. posiedzenia Stałego Komitetu Konwencji Alpejskiej.

               (5)

               Protokół w sprawie transportu przewiduje oparte na zasadzie ostrożności, zasadzie działania zapobiegawczego i zasadzie „zanieczyszczający płaci” ramy zapewniające trwałą mobilność i ochronę środowiska w przypadku każdego środka transportu, w regionie alpejskim.

               (6)

               Protokół w sprawie transportu, zgodnie z jego art. 24, został otwarty do podpisu dla umawiających się stron podczas posiedzenia ministerialnego dotyczącego konwencji alpejskiej, które odbyło się w Lucernie w dniach 30–31 października 2000 r., a następnie w Republice Austrii, będącej depozytariuszem.

               (7)

               Przeważająca kompetencja wspólnotowa w połączeniu z zasadą jednolitego stanowiska prezentowanego przez Wspólnotę na forum międzynarodowym przemawia za równoczesnym podpisaniem i końcowym zdeponowaniem odpowiednich dokumentów ratyfikacyjnych lub zatwierdzających, w miarę możliwości, przez Wspólnotę i jej państwa członkowskie, które są umawiającymi się stronami konwencji.

               (8)

               Protokół w sprawie stosowania konwencji alpejskiej w zakresie transportu (protokół w sprawie transportu) powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem zawarcia w późniejszym terminie, Protokołu w sprawie stosowania konwencji alpejskiej w zakresie transportu (protokołu w sprawie transportu) i do przyznania im uprawnień niezbędnych do tego celu.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 12 października 2006 r.

            W imieniu Rady

         S. HUOVINEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 61 z 12.3.1996, str. 31.
    ---documentbreak---

               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 323/15

         TŁUMACZENIE
   PROTOKÓŁ WYKONAWCZY KONWENCJI ALPEJSKIEJ Z ROKU 1991 W ZAKRESIE TRANSPORTU
   Protokół o transporcie
   REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
   REPUBLIKA FRANCUSKA,
   REPUBLIKA WŁOSKA,
   KSIĘSTWO LIECHTENSTEINU,
   KSIĘSTWO MONAKO,
   REPUBLIKA AUSTRII,
   KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
   REPUBLIKA SŁOWENII,
   oraz
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   wykonując swoje zadanie na mocy Konwencji z dnia 7 listopada 1991 r. o ochronie Alp (konwencji alpejskiej), którym jest prowadzenie spójnej polityki zachowania i zrównoważonego rozwoju regionu alpejskiego;
   wykonując swoje zobowiązania na mocy art. 2 ust. 2 i 3 konwencji alpejskiej;
   mając świadomość, że region alpejski obejmuje obszar odznaczający się szczególnie wrażliwymi ekosystemami i krajobrazami lub warunkami geograficznymi i topograficznymi, które potęgują negatywne oddziaływanie zanieczyszczeń i hałasu, lub odznaczający się niezwykłymi walorami przyrodniczymi lub niepowtarzalnym dziedzictwem kulturowym;
   mając świadomość, że – ze względu na wzmocnioną integrację rynków, rozwój społeczno-gospodarczy i sposoby spędzania czasu wolnego – transport i wywołane przezeń obciążenia środowiska będą coraz intensywniejsze, o ile nie zostaną zastosowane odpowiednie środki;
   w przeświadczeniu, że miejscowa ludność musi mieć możliwość samodzielnego określania swoich wizji rozwoju społecznego, kulturalnego i gospodarczego oraz współdziałania w ich realizacji w ramach obowiązującego ładu państwowego;
   mając świadomość, że oddziaływanie transportu nie jest neutralne dla środowiska oraz że spowodowane transportem obciążenia środowiska stwarzają rosnące obciążenia i zagrożenia ekologiczne, zdrowotne i w zakresie techniki bezpieczeństwa, które wymagają wspólnego działania;
   mając świadomość, że transport towarów niebezpiecznych wymaga, aby zapewniono wzmożone środki zabezpieczające;
   mając świadomość, że w celu wykazania współzależności transportu, zdrowia, środowiska i rozwoju gospodarczego oraz wyraźnego unaocznienia konieczności zmniejszenia presji na środowisko niezbędne są wszechstronne obserwacje, badania, informacje i doradztwo;
   mając świadomość, że oparta na zasadach zrównoważenia polityka transportowa w regionie alpejskim leży w interesie nie tylko ludności zamieszkującej Alpy, ale również ludności zamieszkałej w innych regionach, a także jest niezbędna dla zagwarantowania, że Alpy pozostaną przestrzenią życiową, przyrodniczą i gospodarczą;
   mając świadomość, z jednej strony, że obecny potencjał poszczególnych rodzajów transportu jest częściowo niewykorzystany, a z drugiej strony – że znaczenie infrastruktury bardziej przyjaznych dla środowiska systemów transportowych, takich jak kolej, żegluga i transport kombinowany oraz (znaczenie) zgodności i możliwości współużytkowania różnych środków transportu w skali ponadnarodowej nie zostały wzięte pod uwagę w wystarczającym stopniu, i że w związku z tym wymagana jest optymalizacja tych systemów transportu przez znaczne wzmocnienie sieci w regionie alpejskim i poza nim;
   mając świadomość, że decyzje dotyczące planowania przestrzennego i polityki gospodarczej w Alpach i poza nimi mają wielkie znaczenie dla rozwoju transportu w regionie alpejskim;
   dążąc do wniesienia decydującego wkładu w zrównoważony rozwój oraz poprawę jakości życia i, w następstwie, do zmniejszenia natężenia ruchu, zarządzania transportem w sposób chroniący środowisko naturalne i zwiększenia sprawności i efektywności istniejących systemów transportu;
   w przeświadczeniu, że należy pogodzić interesy gospodarcze, potrzeby społeczne i wymagania środowiskowe;
   w poszanowaniu umów dwustronnych i wielostronnych zawartych, w szczególności w dziedzinie transportu, przez Umawiające się Strony ze Wspólnotą Europejską;
   w przeświadczeniu, że określone problemy można rozwiązać jedynie przez działania transgraniczne i że problemy te wymagają wspólnych działań państw alpejskich,
   uzgadniają, co następuje:
   ROZDZIAŁ I
   POSTANOWIENIA OGÓLNE
   Artykuł 1
   Cele
   1.   Umawiające się Strony zobowiązują się do prowadzenia zrównoważonej polityki transportowej, która:

               a)

               zmniejsza obciążenia i zagrożenia powodowane przez transport wewnątrzalpejski i przekraczający Alpy do poziomu, który jest znośny dla ludzi, zwierząt i roślin oraz ich siedlisk, między innymi przez zintensyfikowane zastępowanie transportu drogowego, w szczególności towarowego, transportem kolejowym, przede wszystkim przez stworzenie odpowiedniej infrastruktury i zachęt o charakterze rynkowym;

               b)

               przyczynia się do zrównoważonego rozwoju przestrzeni życiowej i gospodarczej jako podstawy egzystencji ludności zamieszkującej region alpejski za pomocą obejmującej wszystkie rodzaje transportu polityki transportowej, wypracowanej przez Umawiające się Strony z wzajemnym uwzględnieniem swoich potrzeb;

               c)

               przyczynia się do minimalizacji i, w miarę możliwości, eliminacji oddziaływań, które stanowią zagrożenie dla roli i zasobów regionu alpejskiego – którego znaczenie sięga poza jego granice – oraz dla ochrony jego walorów kulturowych i naturalnego krajobrazu;

               d)

               gwarantuje, dzięki zwiększeniu sprawności i efektywności systemów transportu oraz dzięki promocji rodzajów transportu, które chronią środowisko naturalne i zasoby, transport wewnątrzalpejski i przekraczający Alpy, przy racjonalnych ekonomicznie kosztach;

               e)

               gwarantuje uczciwą konkurencję między poszczególnymi rodzajami transportu.

         2.   Umawiające się Strony zobowiązują się do rozwijania transportu z poszanowaniem zasad ostrożności, zapobiegania i obciążania kosztami sprawców zanieczyszczenia.
   Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszego Protokołu:

               „transport przekraczający Alpy”: transport, którego punkt docelowy i punkt początkowy leżą poza regionem alpejskim,

               „transport wewnątrzalpejski”: transport, którego punkt docelowy i punkt początkowy leżą w regionie alpejskim (transport wewnętrzny), w tym transport, którego punkt docelowy lub punkt początkowy leżą w regionie alpejskim,

               „znośne obciążenia i zagrożenia”: obciążenia i zagrożenia, które należy zdefiniować w ramach ocen oddziaływania na środowisko i analiz ryzyka, których celem jest powstrzymanie dalszego wzrostu obciążeń i zagrożeń oraz – zarówno w przypadku nowo powstających obiektów, jak i istniejącej infrastruktury o znacznym oddziaływaniu przestrzennym – zmniejszenie ich przez zastosowanie odpowiednich środków, o ile są one konieczne,

               „koszty zewnętrzne”: koszty, które nie są ponoszone przez konsumentów towarów lub usług. Obejmują one koszty infrastruktury, jeżeli nie są ponoszone przez konkretny podmiot, koszty zanieczyszczenia środowiska, hałasu, szkody materialne lub osobowe związane z transportem,

               „budowa dużych nowych obiektów lub istotne zmiany bądź rozbudowa istniejącej infrastruktury transportowej”: przedsięwzięcia infrastrukturalne, których oddziaływanie na środowisko podlega obowiązkowi oceny zgodnie z przepisami dotyczącymi OOŚ lub postanowieniami porozumień międzynarodowych,

               „trasy o dużym natężeniu ruchu”: wszystkie autostrady i drogi wielopasmowe, bez skrzyżowań, lub drogi o podobnym oddziaływaniu,

               „cele związane z jakością środowiska naturalnego”: cele, które opisują pożądany stan środowiska naturalnego przy uwzględnieniu zależności ekosystemowych; na żądanie podają one dające się aktualizować i zdefiniowane merytorycznie, przestrzennie i czasowo charakterystyki dóbr chronionych,

               „standardy jakości środowiska naturalnego”: konkretne kryteria służące ocenie osiągnięcia celów zakładanych dla jakości środowiska; dla określonych parametrów definiują one pożądane wyniki, procedury pomiaru lub warunki ramowe,

               „wskaźniki środowiskowe”: wskaźniki środowiskowe służą do pomiaru lub oceny stanu presji na środowisko i stanowią podstawę prognoz dotyczących jego rozwoju,

               „zasada ostrożności”: zasada, zgodnie z którą nie można odraczać stosowania środków służących unikaniu, opanowywaniu lub zmniejszaniu ciężkiego lub nieodwracalnego oddziaływania na zdrowie lub środowisko na podstawie tego, że badania naukowe nie wykazały jeszcze jednoznacznego związku przyczynowego między danymi czynnikami a ich potencjalną szkodliwością dla zdrowia i środowiska,

               „zasada zanieczyszczający płaci” (wraz z obciążeniem kosztami skutków pośrednich): zasada, zgodnie z którą koszty unikania, opanowywania i zmniejszania obciążenia środowiska oraz rekultywacji środowiska obciążają sprawcę. Sprawcy muszą w największym możliwym stopniu ponosić łączne koszty oddziaływania transportu na zdrowie i środowisko,

               „analiza zasadności”: zgodna z przepisami krajowymi procedura stosowana w związku z planowaniem budowy dużych nowych obiektów lub istotnych zmian bądź rozbudowy istniejącej infrastruktury transportowej, obejmująca kwestie zasadności z punktu widzenia polityki transportowej, a także oddziaływań transportowych, ekologicznych, gospodarczych i społeczno-kulturalnych.

         Artykuł 3
   Zrównoważony transport i mobilność
   1.   Aby kształtować transport w ramach zrównoważonego rozwoju, Umawiające się Strony zobowiązują się, w ramach uwzględniającej wzajemne potrzeby polityki środowiskowej i transportowej służącej ograniczeniu spowodowanych transportem obciążeń i zagrożeń:

               a)

               do uwzględniania potrzeb środowiska w taki sposób, by:

                           aa)

                           ograniczyć zużycie zasobów do poziomu, który mieści się, w miarę możliwości, w zakresie naturalnych możliwości odtwarzania;

                           bb)

                           zmniejszyć emisje do poziomu, który nie przekracza zdolności adaptacyjnych danych elementów środowiska;

                           cc)

                           ograniczyć wprowadzanie materii do środowiska do poziomu, który nie wywiera ujemnego wpływu na struktury ekologiczne i naturalny obieg materii;

               b)

               do uwzględniania potrzeb społeczeństwa w taki sposób, by:

                           aa)

                           umożliwiać dostęp do osób, miejsc pracy, towarów i usług w sposób, jaki chroni środowisko naturalne, prowadzi do oszczędności energii i przestrzeni i jest skuteczny, a także gwarantować wystarczające zaspokojenie podstawowych potrzeb;

                           bb)

                           nie powodować zagrożenia dla zdrowia ludzi i zmniejszać ryzyko katastrof ekologicznych oraz liczbę i rozmiary wypadków;

               c)

               do uwzględniania potrzeb gospodarki w taki sposób, by:

                           aa)

                           zwiększać opłacalność transportu i internalizować koszty zewnętrzne;

                           bb)

                           wspierać optymalne wykorzystanie istniejącej infrastruktury;

                           cc)

                           zapewniać miejsca pracy w konkurencyjnych zakładach i przedsiębiorstwach w poszczególnych sektorach gospodarki;

               d)

               ze względu na szczególną topografię Alp – do stosowania wzmożonych środków zwalczania hałasu.

         2.   W zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i międzynarodowego w dziedzinie transportu Umawiające się Strony zobowiązują się do ustanawiania krajowych, regionalnych i lokalnych celów, strategii i działań, które:

               a)

               uwzględniają zróżnicowane okoliczności dotyczące środowiska naturalnego, gospodarki i kwestii społeczno-kulturalnych oraz zróżnicowane potrzeby;

               b)

               ograniczają wzrost spowodowanych transportem obciążeń środowiska przez połączenie instrumentów gospodarczych, planowania przestrzennego i planowania transportu.

         Artykuł 4
   Uwzględnienie celów niniejszego Protokołu w innych obszarach polityki
   1.   Umawiające się Strony zobowiązują się do uwzględniania celów niniejszego Protokołu również w innych obszarach swojej polityki.
   2.   Umawiające się Strony zobowiązują się do prognostycznego i retrospektywnego analizowania oddziaływań innych obszarów polityki oraz strategii i koncepcji na dziedzinę transportu.
   Artykuł 5
   Udział władz terytorialnych
   1.   Umawiające się Strony wspierają międzynarodową współpracę między kompetentnymi instytucjami zmierzającą do wypracowania optymalnych ponadgranicznych i uwzględniających wzajemne potrzeby rozwiązań.
   2.   Każda z Umawiających się Stron określa w ramach swojego ładu państwowego płaszczyznę, która najlepiej odpowiada potrzebom koordynacji i współpracy bezpośrednio zaangażowanych instytucji i władz terytorialnych, aby wspierać współodpowiedzialność, a zwłaszcza aby wykorzystywać i rozwijać synergię przy realizacji polityki transportowej i wynikających z niej działań.
   3.   Bezpośrednio zaangażowane władze terytorialne są zaangażowane na różnych etapach przygotowywania i realizacji obszarów polityki i tych środków z uwzględnieniem ich właściwości w ramach obowiązującego ładu państwowego.
   Artykuł 6
   Bardziej rygorystyczne uregulowania krajowe
   W celu chronienia wrażliwego ekologicznie regionu alpejskiego Umawiające się Strony mogą – z zastrzeżeniem postanowień obowiązujących porozumień międzynarodowych – ze względu na określone okoliczności, w szczególności dotyczące przyrody, lub ze względów związanych ze zdrowiem, bezpieczeństwem i ochroną środowiska naturalnego zastosować środki sięgające dalej niż środki przewidziane w niniejszym Protokole.
   ROZDZIAŁ II
   ŚRODKI SZCZEGÓŁOWE
   A)   STRATEGIE, KONCEPCJE, PLANOWANIE
   Artykuł 7
   Ogólna strategia dotycząca polityki transportu
   1.   W interesie zrównoważonego rozwoju Umawiające się Strony zobowiązują się do realizacji racjonalnego i bezpiecznego zarządzania transportem w ramach wzajemnie dostosowanej transgranicznej sieci transportowej, która:

               a)

               dostosowuje wzajemnie typy, rodzaje i środki transportu oraz sprzyja intermodalności;

               b)

               optymalnie wykorzystuje istniejące w regionie alpejskim systemy i infrastrukturę transportu, między innymi z wykorzystaniem teleinformatyki, oraz obciąża sprawców zanieczyszczeń kosztami zewnętrznymi i kosztami infrastruktury w sposób zróżnicowany odpowiednio do obciążenia środowiska;

               c)

               przez zastosowanie środków z dziedziny gospodarki przestrzennej i strukturalnych sprzyja takiemu kształtowaniu transportu, by przenosić osobowe i towarowe usługi transportowe na środki transportu mniej uciążliwe dla środowiska naturalnego i intermodalne systemy transportu;

               d)

               określa i wykorzystuje możliwości zmniejszenia natężenia ruchu.

         2.   Umawiające się Strony zobowiązują się do stosowania, gdzie to możliwe, koniecznych środków:

               a)

               chroniących trasy transportowe przed zagrożeniami naturalnymi, oraz

               b)

               w obszarach szczególnie dotkniętych obciążeniami powodowanymi przez transport – chroniących ludzi i środowisko naturalne;

               c)

               prowadzących do stopniowego zmniejszania powodowanych przez wszystkie rodzaje transportu emisji substancji szkodliwych i hałasu, w tym również z wykorzystaniem najlepszych dostępnych technologii;

               d)

               podnoszących poziom bezpieczeństwa transportu.

         Artykuł 8
   Procedura oceny projektów i konsultacji między państwami
   1.   W przypadkach budowy dużych nowych obiektów lub istotnych zmian bądź rozbudowy istniejącej infrastruktury transportowej Umawiające się Strony zobowiązują się do przeprowadzania analiz zasadności, ocen oddziaływania na środowisko i analiz ryzyka oraz do uwzględniania ich wyników w odniesieniu do celów niniejszego Protokołu.
   2.   Planowanie infrastruktury w regionie alpejskim należy koordynować i uzgadniać. W odniesieniu do planowanych przedsięwzięć o istotnym oddziaływaniu ponadgranicznym każda z Umawiających się Stron zobowiązuje się do przeprowadzenia uprzednich konsultacji z daną Umawiającą się Stroną, której to dotyczy, najpóźniej po przedłożeniu analiz. Niniejsze postanowienia nie stanowią uszczerbku dla prawa każdej z Umawiających się Stron do podjęcia budowy infrastruktury, która w momencie przyjmowania niniejszego Protokołu jest już zatwierdzona w ramach ich odnośnego ładu prawnego lub której konieczność została stwierdzona ustawowo.
   3.   Umawiające się Strony wspierają silniejsze włączenie elementów transportu do zarządzania środowiskiem w przedsiębiorstwach działających w ich krajach.
   B)   ŚRODKI TECHNICZNE
   Artykuł 9
   Transport publiczny
   W celu utrzymania i usprawnienia – w sposób zrównoważony – struktury osadniczej i gospodarczej, a także podniesienia atrakcyjności wypoczynkowej i rekreacyjnej regionu alpejskiego Umawiające się Strony zobowiązują się, że będą wspierały tworzenie i rozbudowę przyjaznych dla użytkowników i racjonalnych z punktu widzenia środowiska systemów transportu publicznego.
   Artykuł 10
   Transport kolejowy i żegluga
   1.   Aby lepiej wykorzystać przydatność kolei do organizacji transportu dalekobieżnego, a także lepiej wykorzystać jej sieć na potrzeby rozwoju turystycznego i gospodarczego regionu alpejskiego, Umawiające się Strony w ramach swoich kompetencji wspierają:

               a)

               poprawę infrastruktury kolejowej przez budowę i rozwój wielkich osi przekraczających Alpy, wraz z przyłączeniami i odpowiednimi terminalami;

               b)

               dalszą optymalizację i modernizację przedsiębiorstw kolejowych, zwłaszcza w ruchu transgranicznym;

               c)

               środki, których celem jest przeniesienie dalekobieżnego transportu, w szczególności towarowego, na kolej i dalsza harmonizacja taryf stosowanych w infrastrukturze transportu;

               d)

               intermodalne systemy transportu oraz dalszy rozwój kolei;

               e)

               intensywniejsze wykorzystywanie kolei oraz tworzenie sprzyjających użytkownikowi synergii ruchu pasażerskiego dalekobieżnego, regionalnego i lokalnego.

         2.   Umawiające się Strony wspierają wzmożenie wysiłków na rzecz zwiększonego wykorzystywania możliwości żeglugi, aby zmniejszyć udział tranzytowego drogowego przewozu towarów.
   Artykuł 11
   Transport drogowy
   1.   Umawiające się Strony rezygnują z budowy nowych tras o dużym natężeniu ruchu dla transportu przekraczającego Alpy.
   2.   Budowa trasy o dużym natężeniu ruchu przeznaczonej do transportu wewnątrzalpejskiego może być zrealizowana wyłącznie wtedy, jeżeli:

               a)

               cele ustanowione w art. 2 ust. 2 lit. j) konwencji alpejskiej mogą być osiągnięte przez zastosowanie odpowiednich środków zapobiegawczych lub kompensacyjnych określonych w ocenie oddziaływania na środowisko;

               b)

               osiągnięcie większej przepustowości transportu nie jest możliwe za pomocą lepszego wykorzystania istniejącego potencjału drogowego i kolejowego, rozbudowy lub budowy infrastruktury kolejowej i żeglugowej, usprawnienia transportu kombinowanego i innych środków związanych z organizacją transportu;

               c)

               analiza zasadności wykazała, że dane przedsięwzięcie jest opłacalne, zagrożenia zostaną opanowane, a ocena oddziaływania na środowisko jest pozytywna; oraz

               d)

               uwzględniono plany/programy zagospodarowania przestrzennego i zasady zrównoważonego rozwoju.

         3.   Jednak z uwagi na warunki geograficzne i strukturę osadniczą regionu alpejskiego, które nie zawsze umożliwiają sprawną obsługę środkami transportu publicznego, Umawiające się Strony uznają, że w tych peryferyjnych regionach istnieje potrzeba stworzenia i utrzymania wystarczającej infrastruktury transportowej dla funkcjonującego transportu indywidualnego.
   Artykuł 12
   Transport lotniczy
   1.   Umawiające się Strony zobowiązują się do jak największego możliwego zmniejszenia obciążeń środowiska spowodowanych transportem lotniczym, w tym również hałasu wywołanego przez samoloty, nie przenosząc ich do innych regionów. Mając na uwadze cele niniejszego Protokołu, strony dokładają starań, aby ograniczyć lub, w razie konieczności, objąć zakazem zrzuty z samolotów poza lotniskami. W celu ochrony naturalnej fauny państwa Umawiające się Strony stosują odpowiednie środki, aby ograniczyć bezsilnikowy rekreacyjny ruch lotniczy w czasie i przestrzeni.
   2.   Umawiające się Strony zobowiązują się do udoskonalania systemu transportu publicznego obsługującego trasy z lotnisk położonych w pobliżu Alp do różnych regionów alpejskich, tak by móc zaspokoić popyt na usługi transportowe bez zwiększania obciążenia środowiska. W związku z tym Umawiające się Strony ograniczają w największym możliwym stopniu budowę nowych lotnisk i znaczną rozbudowę istniejących lotnisk w regionie alpejskim.
   Artykuł 13
   Obiekty turystyczne
   1.   Umawiające się Strony zobowiązują się do analizowania oddziaływania nowo uruchamianych obiektów turystycznych z uwzględnieniem celów niniejszego Protokołu, a w razie potrzeby – do stosowania środków zapobiegawczych lub kompensacyjnych umożliwiających osiągnięcie celów niniejszego Protokołu lub innych protokołów. Należy przy tym przyznawać priorytet transportowi publicznemu.
   2.   Umawiające się Strony wspierają tworzenie i utrzymywanie stref ograniczonego ruchu i zakazu ruchu, likwidację ruchu kołowego w miejscowościach turystycznych oraz środki promujące dojazd i pobyt turystów bez samochodów.
   Artykuł 14
   Koszty rzeczywiste
   Aby wywierać wpływ na zmianę struktury środków transportu przez lepsze uwzględnianie rzeczywistych kosztów różnych rodzajów transportu, Umawiające się Strony uzgadniają stosowanie zasady „zanieczyszczający płaci” oraz wspierają opracowywanie i stosowanie systemu kalkulacyjnego do określenia kosztów drogowych i kosztów zewnętrznych. Celem tego jest stopniowe wprowadzanie specyficznych dla transportu systemów opłat umożliwiających prawidłowe pokrywanie rzeczywistych kosztów. W tym celu powinny zostać wprowadzone systemy, które:

               a)

               sprzyjają stosowaniu najbardziej przyjaznych dla środowiska rodzajów i środków transportu;

               b)

               prowadzą do wyważonego wykorzystywania infrastruktury transportu;

               c)

               oferują zachęty do intensywniejszego wykorzystywania potencjału zmniejszenia uciążliwości ekologicznych i społeczno-gospodarczych przez wywieranie wpływu na transport za pomocą środków strukturalnych i związanych z planowaniem przestrzennym.

         C)   OBSERWACJE I KONTROLA
   Artykuł 15
   Dostępność i wykorzystanie infrastruktury transportu
   1.   Umawiające się Strony zobowiązują się do ustalania i okresowej aktualizacji stanu i rozwoju oraz wykorzystania bądź udoskonalania infrastruktury transportowej i systemów transportu o dużym natężeniu ruchu, a także zmniejszania obciążenia środowiska, w jednym dokumencie referencyjnym i według jednolitego wzoru.
   2.   Na podstawie tego dokumentu referencyjnego Umawiające się Strony analizują, w jakim stopniu środki realizacyjne przyczyniają się do osiągania i dalszego rozwijania celów konwencji alpejskiej a w szczególności niniejszego Protokołu.
   Artykuł 16
   Cele, standardy i wskaźniki jakości środowiska
   1.   Umawiające się Strony ustalają i realizują cele jakości środowiska umożliwiające realizację zrównoważonego transportu.
   2.   Strony uzgadniają, że istnieje potrzeba opracowania standardów i wskaźników dostosowanych do specyfiki regionu alpejskiego.
   3.   Stosowanie tych standardów i wskaźników ma na celu zmierzenie, jak kształtują się powodowane przez transport obciążenia środowiskowe i zdrowotne.
   ROZDZIAŁ III
   KOORDYNACJA, BADANIA, KSZTAŁCENIE I INFORMACJA
   Artykuł 17
   Koordynacja i informacja
   Umawiające się Strony uzgadniają organizowanie, w razie potrzeby, wspólnych spotkań, aby:

               a)

               analizować wyniki stosowania środków przewidzianych w niniejszym Protokole;

               b)

               konsultować się wzajemnie w sprawach decyzji ważnych z punktu widzenia polityki transportowej wywierających wpływ na inne państwa Umawiające się Strony;

               c)

               wspierać wymianę informacji dotyczących realizacji niniejszego Protokołu, wykorzystując przy tym przede wszystkim istniejące systemy informacyjne;

               d)

               porozumiewać się ze sobą przed podejmowaniem decyzji ważnych z punktu widzenia polityki transportowej, w szczególności po to, aby włączać je do dostosowanej do wzajemnych potrzeb ponadgranicznej polityki zagospodarowania przestrzennego.

         Artykuł 18
   Badania naukowe i obserwacje
   1.   Umawiające się Strony w ścisłej współpracy wspierają i harmonizują badania naukowe i systematyczne obserwacje współzależności transportem i środowiska w regionie alpejskim, a także postępu technicznego zwiększającego opłacalność przyjaznych dla środowiska systemów transportu.
   2.   Wyniki wspólnych badań i obserwacji powinny zostać należycie uwzględnione w analizie realizacji niniejszego Protokołu, w szczególności przy opracowywaniu metod i kryteriów umożliwiających opis zrównoważonego rozwoju transportu.
   3.   Umawiające się Strony dopilnowują, by wyniki krajowych badań naukowych i systematycznych obserwacji były przekazywane do wspólnego systemu stałych obserwacji i informacji i by były dostępne dla społeczeństwa w ramach obowiązującego ładu państwowego.
   4.   Umawiające się Strony wspierają projekty pilotażowe, które są zorientowane na praktyczne zastosowania i dotyczą wdrażania zrównoważonych koncepcji i technologii transportu.
   5.   Umawiające się Strony wspierają badania możliwości wykorzystywania metodologii strategicznych i obejmujących wszystkie rodzaje transportu ocen oddziaływania na środowisko.
   Artykuł 19
   Kształcenie i informowanie społeczeństwa
   Umawiające się Strony wspierają procesy kształcenia i dokształcania oraz informowanie społeczeństwa w odniesieniu do celów, środków i realizacji niniejszego Protokołu.
   ROZDZIAŁ IV
   KONTROLA I OCENA
   Artykuł 20
   Realizacja
   Umawiające się Strony zobowiązują się do realizacji niniejszego Protokołu przez zastosowanie odpowiednich środków w ramach obowiązującego ładu państwowego.
   Artykuł 21
   Kontrola wykonania obowiązków wynikających z protokołu
   1.   Umawiające się Strony regularnie przedkładają Stałemu Komitetowi sprawozdanie dotyczące środków zastosowanych na podstawie niniejszego Protokołu. W sprawozdaniach tych należy również przedstawić skuteczność zastosowanych środków. Konferencja alpejska określa częstotliwość przedstawiania sprawozdań.
   2.   Stały Komitet sprawdza sprawozdania, aby stwierdzić, czy Umawiające się Strony wykonały swoje obowiązki wynikające z protokołu. Może on przy tym zażądać od Umawiających się Stron dodatkowych informacji lub zasięgnąć informacji z innych źródeł.
   3.   Stały Komitet przedstawia konferencji alpejskiej sprawozdanie dotyczące wykonania przez Umawiające się Strony obowiązków wynikających z niniejszego Protokołu.
   4.   Konferencja alpejska przyjmuje ten protokół do wiadomości. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązku może ona wydać zalecenia.
   Artykuł 22
   Ocena skuteczności postanowień
   1.   Umawiające się Strony regularnie analizują i oceniają postanowienia niniejszego Protokołu pod kątem ich skuteczności. Jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia celów niniejszego Protokołu, rozważają przyjęcie odpowiednich zmian w niniejszym Protokole.
   2.   W ramach obowiązującego ładu państwowego władze terytorialne będą brały udział w tej ocenie. Możliwe będzie konsultowanie się z zainteresowanymi organizacjami pozarządowymi.
   ROZDZIAŁ V
   POSTANOWIENIA KOŃCOWE
   Artykuł 23
   Powiązania między konwencją alpejską a niniejszym Protokołem
   1.   Niniejszy Protokół stanowi protokół konwencji alpejskiej w rozumieniu art. 2 i innych odnośnych artykułów konwencji alpejskiej.
   2.   Umawiającymi się stronami niniejszego Protokołu mogą być wyłącznie Umawiające się Strony konwencji alpejskiej. Odstąpienie od konwencji alpejskiej stanowi jednocześnie odstąpienie od niniejszego Protokołu.
   3.   W przypadku gdy konferencja alpejska rozstrzyga kwestie dotyczące niniejszego Protokołu, prawo głosu mają jedynie Umawiające się Strony niniejszego Protokołu.
   Artykuł 24
   Podpisanie i ratyfikacja
   1.   Niniejszy Protokół zostaje otwarty do podpisu przez państwa sygnatariuszy konwencji alpejskiej i Wspólnotę Europejską w dniu 31 października 2000 r., a także od dnia 6 listopada 2000 r. w Republice Austrii, będącej depozytariuszem.
   2.   W odniesieniu do Umawiających się Stron, które wyraziły swoją zgodę na związanie się niniejszym Protokołem, wchodzi on w życie trzy miesiące po dniu, w którym trzy państwa złożą świadectwa ratyfikacji, przyjęcia i zatwierdzenia.
   3.   W odniesieniu do Umawiających się Stron, które wyrażą swoją zgodę na związanie się niniejszym Protokołem w terminie późniejszym, wchodzi on w życie trzy miesiące po dniu złożeniu świadectwa ratyfikacji, przyjęcia i zatwierdzenia. Po wejściu w życie dowolnej zmiany niniejszego Protokołu każda nowo przystępująca Umawiająca się Strona niniejszego Protokołu staje się Umawiającą się Stroną niniejszego Protokołu w zmienionej wersji.
   Artykuł 25
   Notyfikacje
   W odniesieniu do niniejszego Protokołu depozytariusz notyfikuje każdemu państwu wymienionemu w preambule oraz Wspólnocie Europejskiej:

               a)

               każde podpisanie;

               b)

               każde złożenie świadectwa ratyfikacji, przyjęcia i zatwierdzenia;

               c)

               każdą datę wejścia w życie;

               d)

               każdą deklarację złożoną przez Umawiającą się Stronę lub stronę sygnatariusza;

               e)

               każde powiadomienie dowolnej strony o zamiarze odstąpienia, łącznie z datą jego wejścia w życie.

      Na dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszy Protokół.
      Sporządzono w Lucernie w dniu 31 października 2000 r. w języku francuskim, niemieckim, włoskim i słoweńskim, przy czym każda wersja językowa jest w jednakowym stopniu wiążąca, w jednym egzemplarzu, który zostaje zdeponowany w Archiwum Państwowym Republiki Austrii. Depozytariusz wydaje Umawiającym się Stronom uwierzytelnione odpisy.

         W imieniu Republiki Federalnej Niemiec,
         W imieniu Republiki Francuskiej,
         W imieniu Republiki Włoskiej,
         W imieniu Księstwa Liechtensteinu,
         W imieniu Księstwa Monako,
         W imieniu Republiki Austrii,
         W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej
         W imieniu Republiki Słowenii,
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1793 z dnia 15 września 2017 r. zmieniająca decyzję (UE) 2017/1792 w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji

text:
               6.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 258/3

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1793
   z dnia 15 września 2017 r.
   zmieniająca decyzję (UE) 2017/1792 w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z jego art. 218 ust. 5,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 21 kwietnia 2015 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczących umowy w sprawie reasekuracji. Negocjacje zakończyły się pomyślnie w drodze wymiany listów między głównymi negocjatorami w dniu 12 stycznia 2017 r.

               (2)

               Umowa powinna zostać podpisana w imieniu Unii Europejskiej w języku angielskim, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie. W tym celu należy odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2017/1792 (1),

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji (UE) 2017/1792 wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii, a także wymiany listów między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącej uzgodnień językowych. Podpisanie umowy następuje wraz z podpisaniem wymiany listów.”;

               2)

               dodaje się artykuł w brzmieniu:
               „Artykuł 3a
               Umowa zostaje podpisana w języku angielskim. Zgodnie z prawem Unii umowa zostaje sporządzona przez Unię również w języku bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim. Te dodatkowe wersje językowe należy uznać za autentyczne poprzez wymianę not dyplomatycznych między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Wszystkie wersje uznane za autentyczne są równorzędne.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli 15 września 2017 r.

            W imieniu Rady

         M. MAASIKAS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady (UE) 2017/1792 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji (zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego).


title: Decyzja Parlamentu Europejskiego (UE) 2016/1573 z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014

text:
               14.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 246/368

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (UE) 2016/1573
   z dnia 28 kwietnia 2016 r.
   w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając końcowe sprawozdanie finansowe Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok budżetowy 2014,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Praw Podstawowych za rok budżetowy 2014 wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając poświadczenie wiarygodności (2) rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich podstaw, przedłożone przez Trybunał Obrachunkowy za rok budżetowy 2014 zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie udzielenia Agencji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2014 (05584/2016 – C8-0064/2016),

               —

               uwzględniając art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3), w szczególności jego art. 208,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 21,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5),

               —

               uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6), w szczególności jego art. 108,

               —

               uwzględniając art. 94 Regulaminu i załącznik V do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0108/2016),

               1.

               udziela dyrektorowi Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu Agencji za rok budżetowy 2014;

               2.

               przedstawia swoje uwagi w poniższej rezolucji;

               3.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji wraz z rezolucją, która stanowi jej integralną część, dyrektorowi Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Martin SCHULZ

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 409 z 9.12.2015, s. 334.

      (2)  Zob. przypis 1.

      (3)  Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

      (6)  Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42.


title: Decyzja Rady z dnia 22 lutego 1988 r. dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją

text:
Ważna informacja prawna

|

31988D0089

Dziennik Urzędowy L 053 , 27/02/1988 P. 0090 - 0090 Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 3 Tom 26 P. 0059  Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 3 Tom 26 P. 0059

		Decyzja Radyz dnia 22 lutego 1988 r.dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją(88/89/EWG)RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 238,uwzględniając zalecenie Komisji,uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],a także mając na uwadze, co następuje:Protokół dodatkowy do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisany w Ankarze dnia 12 września 1963 r. powinien zostać zatwierdzony,PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Protokół dodatkowy do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją [2] zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.Artykuł 2Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji określonej w art. 4 Protokołu [3].Artykuł 3Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Brukseli, dnia 22 lutego 1988 r.W imieniu RadyH.-D. GenscherPrzewodniczący[1] Zgoda wydana dnia 20 stycznia 1988 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).[2] Dz.U. nr 217 z 29.12.1964, str. 3687/64.[3] Data wejścia w życie Protokołu zostanie opublikowana przez Sekretarza Generalnego Rady w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.--------------------------------------------------


title: 2007/394/WE: Decyzja Komisji z dnia 7 czerwca 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 90/377/EWG w odniesieniu do metodologii stosowanej w celu zbierania danych dotyczących cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 148/11

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 7 czerwca 2007 r.
   zmieniająca dyrektywę Rady 90/377/EWG w odniesieniu do metodologii stosowanej w celu zbierania danych dotyczących cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2007/394/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając dyrektywę Rady 90/377/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. dotyczącą wspólnotowej procedury w celu poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych (1), w szczególności jej art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dyrektywa 90/377/EWG określa szczegółowo formę, treść i inne cechy informacji, które powinny zostać przekazane przez przedsiębiorstwa dostarczające gaz lub energię elektryczną końcowym odbiorcom przemysłowym.

               (2)

               Metodologię wykorzystywaną przy zbieraniu informacji na temat cen należy uaktualniać w celu odzwierciedlenia rzeczywistych warunków panujących na konkurencyjnych rynkach energii elektrycznej i gazu, stworzonych na podstawie dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (2) oraz dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (3), z uwzględnieniem faktu, że na każdym rynku działa obecnie szereg dostawców.

               (3)

               Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 90/377/EWG.

               (4)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 7 dyrektywy 90/377/EWG,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Załączniki do dyrektywy 90/377/EWG zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 7 czerwca 2007 r.

            W imieniu Komisji

         Andris PIEBALGS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 185 z 17.7.1990, str. 16. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/108/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 414).

      (2)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2006/653/WE (Dz.U. L 270 z 29.9.2006, str. 72).

      (3)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57.

      ZAŁĄCZNIK
      „
            ZAŁĄCZNIK I
            CENY GAZU
            Ceny gazu dla końcowych odbiorców przemysłowych (1) należy zebrać i opracować zgodnie z następującą metodologią:

                        a)

                        Należy zbierać ceny płacone przez końcowych odbiorców przemysłowych dokonujących zakupu gazu ziemnego dostarczanego w systemie sieciowym na własne potrzeby.

                        b)

                        Uwzględnia się wszystkie rodzaje przemysłowego wykorzystania gazu, ale system nie obejmuje odbiorców wykorzystujących gaz:

                                    —

                                    w celu wytwarzania energii elektrycznej w elektrowniach lub elektrociepłowniach,

                                    —

                                    w celach nieenergetycznych (np. w przemyśle chemicznym),

                                    —

                                    w ilościach przekraczających 4 000 000 gigadżuli (GJ) rocznie.

                        c)

                        Rejestrowanie cen opiera się na systemie zakresów standardowego zużycia określonych na podstawie rocznego zużycia gazu.

                        d)

                        Ceny należy zbierać dwa razy w roku, na początku każdego półrocza (styczeń i lipiec); będą one stanowić średnią cenę gazu płaconą przez końcowego odbiorcę przemysłowego w poprzednim półroczu. Pierwsze sprawozdanie zawierające dane dotyczące cen dla Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich będzie dotyczyło sytuacji z dnia 1 stycznia 2008 r.

                        e)

                        Ceny należy wyrażać w walucie krajowej za 1 GJ. Stosowana jednostka energii jest mierzona na podstawie wartości opałowej górnej.

                        f)

                        Ceny muszą zawierać wszystkie pobierane opłaty: opłaty sieciowe plus zużyta energia minus ewentualne rabaty lub premie plus inne opłaty (najem licznika, opłaty stałe itd.). Opłaty instalacyjne nie są uwzględniane.

                        g)

                        Ceny należy zarejestrować jako średnie ceny krajowe.

                        h)

                        Państwa członkowskie opracowują i wdrażają opłacalne procedury w celu zapewnienia reprezentatywnego systemu przetwarzania danych opartego o następujące zasady:

                                    —

                                    ceny odzwierciedlają średnie ważone ceny, przy czym jako współczynnik wagowy stosowane są udziały rynkowe zbadanych dostawców gazu. Średnia arytmetyczna cen będzie podawana wyłącznie w przypadkach, gdy nie ma możliwości obliczenia średniej ważonej. W każdym przypadku państwo członkowskie gwarantuje, że badanie obejmuje reprezentatywną część rynku krajowego,

                                    —

                                    udziały rynkowe powinny być oparte na ilości gazu, za jaką dostawca gazu wystawił faktury dla końcowych odbiorców przemysłowych. W miarę możliwości udziały rynkowe należy obliczać osobno dla każdego zakresu standardowego zużycia. Informacjami wykorzystanymi przy obliczaniu średnich ważonych cen zarządza państwo członkowskie, przestrzegając zasad poufności,

                                    —

                                    w celu zachowania poufności dane odnoszące się do cen będą przekazywane tylko wówczas, jeśli w danym państwie członkowskim jest przynajmniej trzech odbiorców końcowych w każdej z kategorii określonych w lit. j).

                        i)

                        Należy przekazać trzy poziomy cen:

                                    —

                                    ceny bez podatków i opłat,

                                    —

                                    ceny bez VAT i innych podatków podlegających zwrotowi,

                                    —

                                    ceny zawierające wszystkie podatki, opłaty i VAT.

                        j)

                        Ceny gazu zostaną obliczone dla następujących kategorii końcowych odbiorców przemysłowych:

                                    Końcowi odbiorcy przemysłowi

                                    Roczne zużycie gazu (GJ)

                                    Najniższe

                                    Najwyższe

                                    Zakres I1

                                    < 1 000

                                    Zakres I2

                                    1 000

                                    < 10 000

                                    Zakres I3

                                    10 000

                                    < 100 000

                                    Zakres I4

                                    100 000

                                    < 1 000 000

                                    Zakres I5

                                    1 000 000

                                    <= 4 000 000

                        k)

                        Co dwa lata Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich wraz ze styczniowym sprawozdaniem dotyczącym cen przekazane zostaną informacje dotyczące zastosowanego systemu przetwarzania danych, w szczególności: opis badania i jego zakres (liczba zbadanych dostawców, łączny odsetek reprezentowanego rynku itd.) oraz kryteria wykorzystane przy obliczaniu średnich ważonych cen oraz łącznego zużycia dla każdego zakresu. Pierwsze sprawozdanie dotyczące systemu przetwarzania danych będzie dotyczyło sytuacji z dnia 1 stycznia 2008 r.

                        l)

                        Raz do roku Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich wraz ze styczniowym sprawozdaniem dotyczącym cen przekazane zostaną informacje dotyczące głównych średnich cech i czynników wpływających na ceny zebrane dla każdego zakresu zużycia.
                        Informacje te zawierają:

                                    —

                                    średnie współczynniki obciążenia dla końcowych odbiorców przemysłowych odpowiadające każdemu zakresowi zużycia obliczone na podstawie całkowitej dostarczonej energii i średniego maksymalnego zapotrzebowania;

                                    —

                                    opis rabatów udzielanych w przypadku dostaw przerywanych;

                                    —

                                    opis opłat stałych, z tytułu najmu licznika lub innych opłat istotnych na poziomie krajowym.

                        m)

                        Raz do roku wraz ze styczniowym sprawozdaniem dotyczącym cen należy również przekazać informacje dotyczące stawek i metody obliczania, jak również opis podatków nakładanych na sprzedaż gazu końcowym odbiorcom przemysłowym. Opis musi zawierać wszelkie opłaty niebędące podatkami, obejmujące koszty systemu, oraz zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych.
                        Opis podatków zawiera trzy wyraźnie oddzielone sekcje:

                                    —

                                    podatki, opłaty, opłaty niebędące podatkami i inne opłaty, w tym opłaty skarbowe, niewyszczególnione w fakturach wystawionych końcowemu odbiorcy przemysłowemu. Pozycje opisane w tym punkcie zostaną zawarte w zebranych danych w ramach poziomu cen: »ceny bez podatków i opłat«,

                                    —

                                    podatki i opłaty wyszczególnione w fakturach wystawionych końcowym odbiorcom przemysłowym i uznane za niepodlegające zwrotowi. Pozycje opisane w tym punkcie zostaną zawarte w zebranych danych w ramach poziomu cen: »ceny bez VAT i innych podatków podlegających zwrotowi«,

                                    —

                                    podatek od wartości dodanej (VAT) i inne podatki podlegające zwrotowi, wyszczególnione w fakturach wystawionych końcowym odbiorcom przemysłowym. Pozycje opisane w tym punkcie zostaną zawarte w zebranych danych w ramach poziomu cen: »ceny zawierające wszystkie podatki, opłaty i VAT«.

                              Stosowne podatki, opłaty, opłaty niebędące podatkami i inne opłaty, w tym opłaty skarbowe, obejmują:

                                    —

                                    podatek od wartości dodanej,

                                    —

                                    opłaty koncesyjne. Są to zazwyczaj licencje i opłaty za wykorzystanie terenu i własności prywatnej lub państwowej na potrzeby sieci lub innych instalacji gazowych,

                                    —

                                    podatki lub opłaty ekologiczne. Pozycja ta dotyczy zazwyczaj wspierania odnawialnych źródeł energii lub kogeneracji albo opłat za emisje CO2, SO2 lub innych substancji przyczyniających się do zmian klimatu,

                                    —

                                    inne podatki lub opłaty związane z sektorem energetycznym: zobowiązania lub opłaty z tytułu świadczenia usług publicznych, opłaty służące finansowaniu organów regulacyjnych sektora energetycznego,

                                    —

                                    inne podatki lub opłaty niezwiązane z sektorem energetycznym: krajowe, lokalne lub regionalne podatki z tytułu zużycia energii, podatki z tytułu dystrybucji gazu itd.

                              Podatki dochodowe, podatki od nieruchomości, olej napędowy, podatki drogowe, podatki z tytułu licencji tele- i radiokomunikacyjnych i reklam, opłaty licencyjne, podatki związane z odpadami nie są uwzględniane i nie są ujmowane w opisie, ponieważ stanowią one niewątpliwie część kosztów ponoszonych przez operatorów i mają zastosowanie także do innych branż lub rodzajów działalności.

                        n)

                        W państwach członkowskich, w których jedno przedsiębiorstwo dokonuje całej sprzedaży przemysłowej, informacje takie mogą zostać przekazane przez to przedsiębiorstwo. W państwach członkowskich, w których działa więcej przedsiębiorstw, informacje powinny zostać przekazane przez niezależny organ statystyczny.

            ZAŁĄCZNIK II
            CENY ENERGII ELEKTRYCZNEJ
            Ceny energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych (2) należy zebrać i opracować zgodnie z następującą metodologią:

                        a)

                        Należy zbierać ceny płacone przez końcowych odbiorców przemysłowych dokonujących zakupu energii elektrycznej na własne potrzeby.

                        b)

                        Uwzględnia się wszystkie rodzaje przemysłowego wykorzystania energii elektrycznej.

                        c)

                        Rejestrowanie cen opiera się na systemie zakresów standardowego zużycia określonych na podstawie rocznego zużycia energii elektrycznej.

                        d)

                        Ceny należy zbierać dwa razy w roku, na początku każdego półrocza (styczeń i lipiec); będą one stanowić średnią cenę energii elektrycznej płaconą przez końcowego odbiorcę przemysłowego w poprzednim półroczu. Pierwsze sprawozdanie zawierające dane dotyczące cen dla Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich będzie dotyczyło sytuacji z dnia 1 stycznia 2008 r.

                        e)

                        Ceny należy wyrażać w walucie krajowej za 1 kWh.

                        f)

                        Ceny muszą zawierać wszystkie pobierane opłaty: opłaty sieciowe plus zużyta energia minus ewentualne rabaty lub premie plus inne opłaty (opłaty z tytułu mocy produkcyjnych, koszty sprzedaży, najem licznika itd.). Opłaty instalacyjne nie są uwzględnione.

                        g)

                        Ceny należy zarejestrować jako średnie ceny krajowe.

                        h)

                        Państwa członkowskie opracowują i wdrażają opłacalne procedury w celu zapewnienia reprezentatywnego systemu przetwarzania danych opartego o następujące zasady:

                                    —

                                    ceny odzwierciedlają średnie ważone ceny, przy czym jako współczynnik wagowy stosowane są udziały rynkowe zbadanych dostawców energii elektrycznej. Średnia arytmetyczna cen będzie podawana wyłącznie w przypadkach, gdy nie ma możliwości obliczenia średniej ważonej. W każdym przypadku państwo członkowskie gwarantuje, że badanie obejmuje reprezentatywną część rynku krajowego,

                                    —

                                    udziały rynkowe powinny być oparte na ilości energii elektrycznej, za jaką dostawca wystawił faktury dla końcowych odbiorców przemysłowych. W miarę możliwości udziały rynkowe należy obliczać osobno dla każdego zakresu standardowego zużycia. Informacjami wykorzystanymi przy obliczaniu średnich ważonych cen zarządza państwo członkowskie, przestrzegając zasad poufności,

                                    —

                                    w celu zachowania poufności dane odnoszące się do cen będą przekazywane tylko wówczas, jeśli w danym państwie członkowskim jest przynajmniej trzech odbiorców końcowych w każdej z kategorii określonych w lit. j);

                        i)

                        Należy przekazać trzy poziomy cen:

                                    —

                                    ceny bez podatków i opłat,

                                    —

                                    ceny bez VAT i innych podatków podlegających zwrotowi,

                                    —

                                    ceny zawierające wszystkie podatki, opłaty i VAT.

                        j)

                        Ceny energii elektrycznej zostaną obliczone dla następujących kategorii końcowych odbiorców przemysłowych:

                                    Końcowi odbiorcy przemysłowi

                                    Roczne zużycie energii elektrycznej (MWh)

                                    Najniższe

                                    Najwyższe

                                    Zakres IA

                                    < 20

                                    Zakres IB

                                    20

                                    < 500

                                    Zakres IC

                                    500

                                    < 2 000

                                    Zakres ID

                                    2 000

                                    < 20 000

                                    Zakres IE

                                    20 000

                                    < 70 000

                                    Zakres IF

                                    70 000

                                    <= 150 000

                        k)

                        Co dwa lata Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich wraz ze styczniowym sprawozdaniem dotyczącym cen przekazane zostaną informacje dotyczące zastosowanego systemu przetwarzania danych, w szczególności: opis badania i jego zakres (liczba zbadanych dostawców, łączny odsetek reprezentowanego rynku itd.) oraz kryteria wykorzystane przy obliczaniu średnich ważonych cen oraz łącznego zużycia dla każdego zakresu. Pierwsze sprawozdanie dotyczące systemu przetwarzania danych będzie dotyczyło sytuacji z dnia 1 stycznia 2008 r.

                        l)

                        Raz do roku Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich wraz ze styczniowym sprawozdaniem dotyczącym cen przekazane zostaną informacje dotyczące głównych średnich cech i czynników wpływających na zebrane ceny dla każdego zakresu zużycia.
                        Informacje te zawierają:

                                    —

                                    średnie współczynniki obciążenia dla końcowych odbiorców przemysłowych, odpowiadające każdemu zakresowi zużycia, obliczone na podstawie całkowitej dostarczonej energii i średniego maksymalnego zapotrzebowania,

                                    —

                                    tabelę określającą granice napięcia dla poszczególnych państw,

                                    —

                                    opis opłat stałych, z tytułu najmu licznika lub innych opłat istotnych na poziomie krajowym.

                        m)

                        Raz do roku wraz ze styczniowym sprawozdaniem dotyczącym cen należy również przekazać informacje dotyczące stawek i metody obliczania, jak również opis podatków nakładanych na sprzedaż energii elektrycznej końcowym odbiorcom przemysłowym. Opis musi zawierać wszelkie opłaty niebędące podatkami, obejmujące koszty systemu, oraz zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych.
                        Opis podatków zawiera trzy wyraźnie oddzielone sekcje:

                                    —

                                    podatki, opłaty, opłaty niebędące podatkami i inne opłaty, w tym opłaty skarbowe, niewyszczególnione w fakturach wystawionych końcowemu odbiorcy przemysłowemu. Pozycje opisane w tym punkcie zostaną zawarte w zebranych danych w ramach poziomu cen: »ceny bez podatków i opłat«,

                                    —

                                    podatki i opłaty wyszczególnione w fakturach wystawionych końcowym odbiorcom przemysłowym i uznane za niepodlegające zwrotowi. Pozycje opisane w tym punkcie zostaną zawarte w zebranych danych w ramach poziomu cen: »ceny bez VAT i innych podatków podlegających zwrotowi«,

                                    —

                                    podatek od wartości dodanej (VAT) i inne podatki podlegające zwrotowi wyszczególnione w fakturach wystawionych końcowym odbiorcom przemysłowym. Pozycje opisane w tym punkcie zostaną zawarte w zebranych danych w ramach poziomu cen: »ceny zawierające wszystkie podatki, opłaty i VAT«.

                              Stosowne podatki, opłaty, opłaty niebędące podatkami i inne opłaty, w tym opłaty skarbowe, obejmują:

                                    —

                                    podatek od wartości dodanej,

                                    —

                                    opłaty koncesyjne. Są to zazwyczaj licencje i opłaty za wykorzystanie terenu i własności prywatnej lub państwowej na potrzeby sieci lub innych instalacji elektroenergetycznych,

                                    —

                                    podatki lub opłaty ekologiczne. Pozycja ta dotyczy zazwyczaj wspierania odnawialnych źródeł energii lub kogeneracji albo opłat za emisje CO2, SO2 lub innych substancji przyczyniających się do zmian klimatu,

                                    —

                                    podatki związane z energią jądrową i inne podatki związane z czynnościami kontrolnymi: opłaty związane z likwidacją obiektów jądrowych, opłaty z tytułu kontroli, opłaty związane z instalacjami jądrowymi itd.,

                                    —

                                    inne podatki lub opłaty związane z sektorem energetycznym: zobowiązania lub opłaty z tytułu świadczenia usług publicznych, opłaty służące finansowaniu organów regulacyjnych sektora energetycznego,

                                    —

                                    inne podatki lub opłaty niezwiązane z sektorem energetycznym: krajowe, lokalne lub regionalne podatki z tytułu zużycia energii, podatki z tytułu dystrybucji gazu itd.

                              Podatki dochodowe, podatki od nieruchomości, akcyza na produkty ropopochodne i paliwa inne niż wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej, olej napędowy, podatki drogowe, podatki z tytułu licencji tele- i radiokomunikacyjnych i reklam, opłaty licencyjne, podatki związane z odpadami nie są uwzględniane i nie są ujmowane w opisie, ponieważ stanowią one niewątpliwie część kosztów ponoszonych przez operatorów i mają zastosowanie także do innych branż lub rodzajów działalności.

                        n)

                        Raz do roku Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich wraz ze styczniowym sprawozdaniem dotyczącym cen przekazane zostanie zestawienie głównych składników cen energii elektrycznej. Zestawienie głównych składników cen energii elektrycznej zostanie oparte o następującą metodologię:
                        Całkowita cena energii elektrycznej dla danego zakresu zużycia stanowi sumę cen »przesyłu«, cen »energii i dostaw« (od momentu wytworzenia do momentu sprzedaży, z wyjątkiem sieci) oraz wszystkich podatków i opłat.

                                    —

                                    cena »przesyłu« stanowi stosunek przychodów z opłat za przesył i dystrybucję do odpowiadającej im ilości kWh na zakres zużycia (jeżeli jest możliwe uzyskanie informacji na ten temat). Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie informacji na temat oddzielnych ilości kWh na dany zakres, należy podać wartość szacunkową,

                                    —

                                    cena »energii i dostaw« to cena całkowita minus cena »przesyłu« oraz minus wszystkie podatki i opłaty,

                                    —

                                    podatki i opłaty. Dla tego składnika wprowadza się dodatkowy podział:

                                                —

                                                podatki i opłaty nakładane na ceny »przesyłu«,

                                                —

                                                podatki i opłaty nakładane na ceny »energii i dostaw«,

                                                —

                                                VAT i inne podatki podlegające zwrotowi.

                              UWAGA: Jeżeli usługi uzupełniające zostały określone oddzielnie, mogą być włączone do jednego z dwóch głównych składników w następujący sposób:

                                    —

                                    cena »przesyłu« obejmuje następujące koszty: opłaty za przesył i dystrybucję, straty związane z przesyłem i dystrybucją, koszty sieci, koszty usług posprzedażnych, koszty serwisowania systemu i najem liczników,

                                    —

                                    cena »energii i dostaw« obejmuje następujące koszty: wytwarzanie, agregowanie, bilansowanie energii, koszty dostarczonej energii, obsługa klienta, zarządzanie obsługą klienta, pomiary i inne koszty związane z dostawą,

                                    —

                                    pozostałe koszty szczególne. Pozycja ta obejmuje koszty, które nie stanowią kosztów sieciowych, kosztów energii i dostaw ani podatków. Jeżeli takie koszty zaistnieją, zostaną one wykazane oddzielnie.

                        o)

                        W państwach członkowskich, w których jedno przedsiębiorstwo dokonuje całej sprzedaży przemysłowej, informacje takie mogą zostać przekazane przez to przedsiębiorstwo. W państwach członkowskich, w których działa więcej przedsiębiorstw, informacje powinny zostać przekazane przez niezależny organ statystyczny.

                  ”

         (1)  Pojęcie »końcowi odbiorcy przemysłowi« może obejmować innych odbiorców, niebędących osobami fizycznymi.

         (2)  Pojęcie »końcowi odbiorcy przemysłowi« może obejmować innych odbiorców, niebędących osobami fizycznymi.


title: Decyzja Rady z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie mianowania oraz zmiany na stanowisku członka Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

text:
               5.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 16 maja 2013 r.
   w sprawie mianowania oraz zmiany na stanowisku członka Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
   (2013/000/)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w szczególności jego art. 4 (1),
   uwzględniając kandydaturę przedstawioną Radzie przez Komisję w kategorii przedstawicieli pracowników,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy decyzji z dnia 16 lipca 2012 r. (2) Rada mianowała członków Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres od dnia 18 września 2012 r. do dnia 17 września 2015 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Rady Zarządzającej w kategorii „przedstawiciele pracowników” z ramienia Hiszpanii jest wolne,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł
   Członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 17 września 2015 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:
   PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW:

               HISZPANIA

               Francisco Javier LÓPEZ

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 maja 2013 r.

            W imieniu Rady

         R. QUINN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 39 z 13.2.1975, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 228 z 31.7.2012, s. 3.


title: 2012/747/UE: Decyzja Rady z dnia 3 grudnia 2012 r. dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany protokołu 31 (w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami) do Porozumienia EOG

text:
               5.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 333/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 3 grudnia 2012 r.
   dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany protokołu 31 (w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami) do Porozumienia EOG
   (2012/747/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 189 w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

               (2)

               Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie – między innymi – protokołu 31 do Porozumienia EOG.

               (3)

               Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera przepisy i ustalenia szczegółowe dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

               (4)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 911/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiego programu monitorowania Ziemi (GMES) i początkowej fazy jego realizacji (lata 2011–2013) (3) zostało włączone do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 139/2012 (4).

               (5)

               Decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 139/2012 r. ustanowiono zawieszenie stosowania rozporządzenia (UE) nr 911/2010 do Islandii do czasu podjęcia innej decyzji przez Wspólny Komitet EOG.

               (6)

               Z dniem 1 stycznia 2013 r. należy zakończyć zawieszenie stosowania rozporządzenia (UE) nr 911/2010 do Islandii.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG.

               (8)

               Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 3 grudnia 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. SYLIKIOTIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 309 z 8.11.2012, s. 21.

      PROJEKT
      DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG NR …/2012
      z dnia
      zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
      WSPÓLNY KOMITET EOG,
      uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 911/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiego programu monitorowania Ziemi (GMES) i początkowej fazy jego realizacji (lata 2011–2013) (1) zostało włączone do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 139/2012 (2).

                  (2)

                  Należy zakończyć zawieszenie stosowania rozporządzenia (UE) nr 911/2010 do Islandii.

                  (3)

                  Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, tak aby zakończenie zawieszenia weszło w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.,

            PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
      Artykuł 1
      W art. 1 pkt 8c protokołu 31 do Porozumienia EOG skreśla się tekst dostosowujący w lit. e).
      Artykuł 2
      Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (3).
      Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.
      Artykuł 3
      Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

         Sporządzono w

               W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

               Przewodniczący

               Sekretarze Wspólnego Komitetu EOG

         (1)  Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 309 z 8.11.2012, s. 21.

         (3)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]


title: 2011/33/UE: Decyzja Rady z dnia 8 listopada 2010 r. dotycząca zawarcia protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad udziału Ukrainy w programach unijnych

text:
               21.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 18/1

         DECYZJA RADY
   z dnia 8 listopada 2010 r.
   dotycząca zawarcia protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad udziału Ukrainy w programach unijnych
   (2011/33/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, 168, 169, 172, art. 173 ust. 3, art. 188 i 192, w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (1), w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Ukrainy w programach unijnych (zwany dalej „protokołem”) został podpisany w imieniu Unii w dniu 22 listopada 2010 r.

               (2)

               W związku z wejściem w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

               (3)

               Protokół powinien zostać zawarty,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Ukrainą dotyczącej ogólnych zasad udziału Ukrainy w programach unijnych (2) (zwany dalej „protokołem”).
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Unii, notyfikacji przewidzianej w art. 10 protokołu.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2010 r.

            W imieniu Rady

         M. WATHELET

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 49 z 19.2.1998, s. 3.

      (2)  Patrz str. 3 Dz.U.


title: Decyzja Rady 2013/366/WPZiB z dnia 9 lipca 2013 r. zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie

text:
               10.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 189/9

         DECYZJA RADY 2013/366/WPZiB
   z dnia 9 lipca 2013 r.
   zmieniająca i przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Kosowie (1)

   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 25 stycznia 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/39/WPZiB (2) w sprawie mianowania Samuela ŽBOGARA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Kosowie. Mandat SPUE wygasa w dniu 30 czerwca 2013 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy zmienić i przedłużyć na okres kolejnych 12 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Samuela ŽBOGARA jako SPUE w Kosowie zostaje niniejszym zmieniony i przedłużony do dnia 30 czerwca 2014 r. Mandat SPUE może zostać skrócony, jeżeli Rada podejmie taką decyzję na wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Podstawą mandatu SPUE są cele polityki Unii wobec Kosowa. Cele te obejmują odgrywanie wiodącej roli w promowaniu stabilnego, samodzielnego, pokojowego, demokratycznego i wieloetnicznego Kosowa; wzmacnianie stabilności w regionie i przyczynianie się do współpracy regionalnej i stosunków dobrosąsiedzkich na Bałkanach Zachodnich; promowanie Kosowa zaangażowanego na rzecz praworządności oraz ochrony mniejszości i dziedzictwa kulturowego i religijnego; wspieranie Kosowa w postępach na drodze do Unii zgodnie z europejską perspektywą dla regionu i stosownie do odpowiednich konkluzji Rady.
   Artykuł 3
   Mandat
   W celu realizacji celów polityki mandat SPUE obejmuje następujące elementy:

               a)

               doradztwo i pomoc w imieniu Unii w procesie politycznym;

               b)

               wspieranie ogólnej koordynacji politycznej Unii w Kosowie;

               c)

               wzmacnianie obecności Unii w Kosowie i zapewnianie spójności i skuteczności unijnych działań;

               d)

               udzielanie szefowi misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX KOSOVO) porad i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, także na temat politycznych aspektów kwestii związanych z jego obowiązkami;

               e)

               zapewnienie konsekwencji i spójności działań Unii w Kosowie;

               f)

               wspieranie Kosowa w postępach na drodze do Unii, zgodnie z europejską perspektywą tego regionu, za pośrednictwem ukierunkowanego przekazu społecznego i szeroko zakrojonych działań Unii, które mają zapewnić szersze zrozumienie i poparcie ze strony społeczeństwa Kosowa, jeśli chodzi o kwestie związane z Unią;

               g)

               monitorowanie, wspomaganie i ułatwianie postępów w realizacji priorytetów politycznych, gospodarczych i europejskich, zgodnie z odpowiednimi kompetencjami i obowiązkami instytucjonalnymi;

               h)

               przyczynianie się do zwiększenia i umocnienia poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Kosowie – we współpracy ze SPUE ds. Praw Człowieka, w tym w odniesieniu do kobiet i dzieci – zgodnie z polityką Unii dotyczącą praw człowieka i unijnymi wytycznymi dotyczącymi praw człowieka;

               i)

               wspomaganie wdrażania dialogu na osi Belgrad–Prisztina ułatwianego przez Unię.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania prowadzone przez SPUE w ramach mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE działa w ścisłej koordynacji z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ).
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. wynosi 1 870 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Obywatele państw regionu Bałkanów Zachodnich są dopuszczani do udziału w przetargach.
   3.   Zarządzanie wydatkami podlega umowie między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   Do pomocy SPUE w wykonywaniu mandatu i do wspomagania spójności, widoczności i skuteczności działań Unii w Kosowie przydziela się specjalny personel. W granicach swojego mandatu i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za powołanie swojego zespołu. Zespół dysponuje wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych związanych z mandatem. SPUE niezwłocznie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do współpracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez dane państwo członkowskie, daną instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ również mogą być zatrudniani do współpracy ze SPUE. Zatrudniani na podstawie umów członkowie personelu międzynarodowego muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia obowiązki i podejmuje działania w interesie mandatu SPUE.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i jego personelu
   Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego personelu ustala się, stosownie do przypadku, ze stroną lub stronami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   1.   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2011/292/WE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).
   2.   WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów odnośnego działania, objętych klauzulą tajności do poziomu „CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE.
   3.   WP jest upoważniony do udostępniania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) – zgodnie z potrzebami operacyjnymi SPUE – informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów działania Unii w Kosowie, objętych klauzulą tajności do poziomu „RESTREINT UE/EU RESTRICTED”, zgodnie z przepisami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony informacji niejawnych UE. W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
   4.   WP jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim powiązanym z niniejszą decyzją dokumentów jawnych UE odnoszących się do treści obrad Rady dotyczących odnośnego działania, które są objęte tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (4).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatura Unii w regionie lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na mocy tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszystkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z jego mandatem oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który jest on odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio mu podlegającemu, a w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa danej misji oparty na wskazówkach z ESDZ, obejmujący fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa dla danej misji, zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru misji i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, w tym plan awaryjny i plan ewakuacji misji;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze misji;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie jego zespołu rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym zatrudniony na podstawie umów personel miejscowy, odbyli przed przyjazdem na obszar misji lub niezwłocznie po przyjeździe odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych dla obszaru prowadzenia misji przez ESDZ;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydanych po dokonaniu regularnych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdań śródokresowych oraz sprawozdań z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania obejmujące wdrażanie tych zaleceń oraz inne kwestie związane z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. W razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania pisemne są udostępniane w sieci COREU. Na zalecenie WP lub KPiB SPUE składa sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu, SPUE może uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE wspiera ogólną koordynację polityczną Unii. Pomaga zapewnić spójne wykorzystanie wszystkich instrumentów Unii w terenie, aby umożliwić realizację celów politycznych Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji, jak również – w stosownych przypadkach – z działaniami innych SPUE działających w regionie. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z szefami delegatur Unii w regionie i z szefami misji państw członkowskich. Dokładają oni wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE udziela szefowi EULEX KOSOVO wskazówek i informacji dotyczących miejscowej sytuacji politycznej, w tym na temat politycznych aspektów kwestii związanych z jego obowiązkami. SPUE i cywilny dowódca operacji konsultują się ze sobą stosownie do potrzeb.
   3.   SPUE nawiązuje także kontakty z właściwymi organami lokalnymi oraz innymi podmiotami regionalnymi i międzynarodowymi obecnymi w terenie.
   4.   SPUE wraz z innymi podmiotami Unii obecnymi w terenie zapewnia rozpowszechnianie i przekazywanie sobie wzajemnie informacji przez podmioty Unii obecne w terenie, tak by osiągnąć wysoki stopień zbieżności pod względem wiedzy na temat sytuacji oraz pod względem jej oceny.
   Artykuł 13
   Pomoc w zakresie roszczeń
   SPUE i jego personel udzielają pomocy przy dostarczaniu informacji w związku z roszczeniami i zobowiązaniami wynikającymi z mandatów poprzednich SPUE w Kosowie, oraz zapewniają w tym celu pomoc administracyjną i dostęp do odpowiednich akt.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnych przeglądów. Do końca grudnia 2013 roku SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a na zakończenie mandatu SPUE – szczegółowe sprawozdanie z jego wykonania.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 lipca 2013 r.

            W imieniu Rady

         R. ŠADŽIUS

            Przewodniczący

      (1)  Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

      (2)  Dz.U. L 23 z 26.1.2012, s. 5.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.

      (4)  Decyzja 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).


title: 2014/371/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EULEX KOSOVO/1/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. przedłużająca mandat szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO

text:
               20.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 180/17

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EULEX KOSOVO/1/2014
   z dnia 17 czerwca 2014 r.
   przedłużająca mandat szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO

      (2014/371/WPZiB)

   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO (1), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 12 ust. 2 wspólnego działania 2008/124/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją EULEX KOSOVO, w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               W dniu 4 grudnia 2012 r. KPiB przyjął decyzję EULEX KOSOVO/3/2012 (2) w sprawie mianowania ambasadora Bernda BORCHARDTA szefem misji EULEX KOSOVO na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 14 czerwca 2014 r.

               (3)

               W dniu 12 czerwca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/349/WPZiB (3) zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB i przedłużającą czas trwania misji EULEX KOSOVO do dnia 14 czerwca 2016 r.

               (4)

               W dniu 13 czerwca 2014 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, by mandat ambasadora Bernda BORCHARDTA na stanowisku szefa misji EULEX KOSOVO został przedłużony do dnia 14 października 2014 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przedłuża się mandat ambasadora Bernda BORCHARDTA na stanowisku szefa misji EULEX KOSOVO do dnia 14 października 2014 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 czerwca 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 czerwca 2014 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EULEX KOSOVO/3/2012 z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie mianowania szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO (Dz.U. L 334 z 6.12.2012, s. 46).

      (3)  Dz.U. L 174 z 13.6.2014, s. 42.