title: Decyzja Rady (UE) 2015/2037 z dnia 10 listopada 2015 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Protokołu z 2014 r. do Konwencji z 1930 r. dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej Międzynarodowej Organizacji Pracy w odniesieniu do kwestii dotyczących polityki społecznej

text:
               14.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 298/23

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2037
   z dnia 10 listopada 2015 r.
   upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Unii Europejskiej, Protokołu z 2014 r. do Konwencji z 1930 r. dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej Międzynarodowej Organizacji Pracy w odniesieniu do kwestii dotyczących polityki społecznej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 153 ust. 2 w związku z art. 153 ust. 1 lit. a) i b) i art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Unia dąży do ratyfikacji międzynarodowych konwencji dotyczących pracy, które zostały przez Międzynarodową Organizację Pracy (MOP) uznane za aktualne, aby w ten sposób uzupełnić swoje działania, które mają na celu propagowanie praw człowieka i godnej pracy dla wszystkich oraz wyeliminowanie handlu ludźmi zarówno w obrębie Unii, jak i poza jej terytorium. Kluczowym elementem propagowania praw człowieka jest ochrona podstawowych zasad i praw w pracy.

               (2)

               Konwencja Międzynarodowej Organizacji Pracy dotycząca pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r., której uzupełnieniem jest Protokół z 2014 r., to jedna z fundamentalnych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy mająca wpływ na przepisy odnoszące się do podstawowych norm pracy.

               (3)

               Część postanowień Protokołu z 2014 r. do Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r. (zwanego dalej „Protokołem”) wchodzi w zakres kompetencji Unii zgodnie z art. 153 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W szczególności niektóre postanowienia Protokołu zostały już objęte unijnym dorobkiem prawnym w dziedzinie polityki społecznej. W tym względzie art. 1 ust. 1, art. 2 lit. a) i d) Protokołu w szczególności dotyczą kwestii uregulowanych dyrektywą Rady 91/533/EWG (1), dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE (2) oraz dyrektywami dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy, w tym dyrektywą Rady 89/391/EWG (3), dyrektywą 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4), dyrektywą Rady 94/33/WE (5) oraz dyrektywą Rady 92/85/EWG (6).

               (4)

               Art. 19 ust. 4 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, regulujący przyjmowanie i ratyfikowanie konwencji, ma zastosowanie także do protokołów, które są prawnie wiążącymi umowami międzynarodowymi podlegającymi ratyfikacji i powiązanymi z konwencjami.

               (5)

               Unia nie może ratyfikować Protokołu, ponieważ jedynie państwa mogą być jego stronami.

               (6)

               Należy zatem upoważnić państwa członkowskie do ratyfikowania Protokołu, działając wspólnie w interesie Unii, w odniesieniu do części wchodzących w zakres kompetencji Unii zgodnie z art. 153 ust. 2 TFUE.

               (7)

               Części Protokołu wchodzące w zakres kompetencji przyznanych Unii inne niż części odnoszące się do polityki społecznej będą przedmiotem decyzji przyjętej równolegle z niniejszą decyzją,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do ratyfikowania – odnośnie do części wchodzących w zakres kompetencji przyznanych Unii zgodnie z art. 153 ust. 2 TFUE – Protokołu z 2014 r. do Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej z 1930 r.
   Artykuł 2
   Państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne kroki w celu jak najszybszego złożenia aktów ratyfikacji Protokołu u Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy najlepiej do dnia 31 grudnia 2016 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2015 r.

            W imieniu Rady

         P. GRAMEGNA

            Przewodniczący

      (1)  Dyrektywa Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288 z 18.10.1991, s. 32).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. L 327 z 5.12.2008, s. 9).

      (3)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1).

      (4)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299 z 18.11.2003, s. 9).

      (5)  Dyrektywa Rady 94/33/WE z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych (Dz.U. L 216 z 20.8.1994, s. 12).

      (6)  Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348 z 28.11.1992, s. 1).


title: 2010/523/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 252/154

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 5 maja 2010 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008
   (2010/523/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,
   uwzględniając ostateczne roczne sprawozdanie finansowe Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008,
   uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska za rok budżetowy 2008, wraz z odpowiedziami Agencji (1),
   uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 lutego 2010 r. (5827/2010 – C7-0061/2010),
   uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (3), w szczególności jego art. 13,
   uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (4), w szczególności jego art. 94,
   uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,
   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0092/2010),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Środowiska za rok budżetowy 2008;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Dyrektorowi Wykonawczemu Europejskiej Agencji Środowiska, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 304 z 15.12.2009, s. 60.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 126 z 21.5.2009, s. 13.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: Decyzja Rady z dnia 21 września 2009 r. dotycząca podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień umowy między Unią Europejską a Islandią i Norwegią w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, i decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji

text:
               31.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 353/1

      DECYZJA RADY

   z dnia 21 września 2009 r.
   dotycząca podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień umowy między Unią Europejską a Islandią i Norwegią w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, i decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji
   (2009/1023/WSiSW)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Islandia w piśmie z dnia 24 września 2008 r. do przewodniczącego Rady i Norwegia w piśmie z dnia 7 lipca 2008 r. do przewodniczącego Rady zwróciły się o umożliwienie im uczestnictwa w mechanizmach współpracy policyjnej i sądowej działających między państwami członkowskimi Unii ustanowionych na mocy decyzji Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (1) i decyzji Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (2) i załącznika do niej.

               (2)

               Po udzieleniu upoważnienia w dniu 24 października 2008 r. prezydencji, wspieranej przez Komisję oraz przez delegację reprezentującą państwo członkowskie obejmujące prezydencję w następnej kolejności, zakończono negocjacje umowy z Islandią i Norwegią w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej i decyzji 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji („Umowa”).

               (3)

               Z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie, Umowa, która została parafowana dnia 28 listopada 2008 r. w Brukseli, powinna zostać podpisana a załączona deklaracja zatwierdzona.

               (4)

               W Umowie przewidziano tymczasowe stosowanie niektórych jej postanowień. Postanowienia te należy stosować tymczasowo w oczekiwaniu na zakończenie procedury oficjalnego zawarcia Umowy i wejścia jej w życie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii Europejskiej, podpisanie Umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej oświadczenie załączone do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (uprawnionych) do podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 21 września 2009 r.

            W imieniu Rady

         T. BILLSTRÖM

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12.

         UMOWA

      między unią europejską a Islandią i Norwegią w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy Transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej i decyzji 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji
      UNIA EUROPEJSKA
      z jednej strony oraz
      ISLANDIA
      i
      NORWEGIA
      z drugiej strony,
      zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,
      ZDECYDOWANE usprawnić współpracę policyjną i sądową między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią, nie naruszając przepisów o ochronie swobody jednostki,
      ZWAŻYWSZY, że w obecnych stosunkach między Umawiającymi się Stronami, w szczególności w stosunkach regulowanych Umową zawartą przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, dużą rolę odgrywa ścisła współpraca w zwalczaniu przestępczości,
      PODKREŚLAJĄC, że Umawiające się Strony mają wspólny interes w tym, by współpraca policyjna między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią była skuteczna, sprawna i zgodna z podstawowymi zasadami ich systemów prawnych oraz z prawami jednostki i zasadami Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.,
      ŚWIADOME, że decyzja ramowa Rady 2006/960/WSiSW z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie uproszczenia wymiany informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej (1) zawiera już przepisy, dzięki którym organy ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Islandii i Norwegii mogą szybko i skutecznie wymieniać informacje i dane wywiadowcze w celu prowadzenia dochodzeń karnych lub operacji wywiadowczych w sprawach karnych,
      ŚWIADOME, że dla pogłębienia współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie podstawowe znaczenie ma możliwość dokonywania szybkiej i skutecznej wymiany dokładnych informacji. W tym celu należy wprowadzić procedury sprzyjające szybkim, skutecznym i niedrogim sposobom wymiany danych. Aby umożliwić wspólne wykorzystywanie danych, należy w tych procedurach określić odpowiednie zakresy odpowiedzialności i przewidzieć właściwe gwarancje dokładności i bezpieczeństwa danych podczas ich przekazywania i przechowywania, a także warunki rejestrowania wymian danych i ograniczenia w wykorzystywaniu wymienianych informacji,
      ZWAŻYWSZY, że w ramach wzajemnych stosunków z państwami członkowskimi Unii Europejskiej i między sobą Islandia i Norwegia wyraziły wolę zawarcia umowy pozwalającej im stosować niektóre przepisy decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej i decyzji 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, oraz załącznika do tej decyzji,
      ZWAŻYWSZY, że Unia Europejska również uważa zawarcie takiej umowy za konieczne,
      ZAZNACZAJĄC, że niniejsza Umowa zawiera w związku z tym postanowienia oparte na najważniejszych przepisach decyzji 2008/615/WSiSW i decyzji 2008/616/WSiSW oraz załącznika do tej decyzji i że postanowienia te służą usprawnieniu wymiany informacji oraz umożliwią państwom członkowskim Unii Europejskiej oraz Islandii i Norwegii wzajemne udzielanie dostępu do swoich zautomatyzowanych zbiorów analiz DNA, zautomatyzowanych systemów identyfikacji daktyloskopijnej oraz rejestrów danych rejestracyjnych pojazdów. W przypadku danych zawartych w krajowych zbiorach analiz DNA oraz zautomatyzowanych systemach identyfikacji daktyloskopijnej system wykazujący zgodność danych powinien pozwolić państwu przeszukującemu dane występować, na kolejnym etapie, do państwa zarządzającego ich zbiorem o dane osobowe oraz, w razie konieczności, o uzupełniające informacje przy zastosowaniu procedur wzajemnej pomocy prawnej, w tym procedur przyjętych na podstawie decyzji ramowej 2006/960/WSiSW,
      ZWAŻYWSZY, że postanowienia te przyspieszyłyby znacząco obowiązujące procedury umożliwiając państwom członkowskim, Islandii i Norwegii stwierdzenie, czy inne państwo dysponuje potrzebnymi informacjami, i jeżeli tak – które to jest państwo,
      ZWAŻYWSZY, że transgraniczne porównywanie danych nada nowy wymiar zwalczaniu przestępczości. Informacje uzyskane dzięki porównywaniu danych stworzą nowe możliwości, jeśli chodzi o metody dochodzeniowe, i tym samym odegrają kluczową rolę we wspieraniu krajowych organów ścigania i organów sądowych,
      ZWAŻYWSZY, że przepisy te są uwarunkowane połączeniem krajowych baz danych w sieć,
      ZWAŻYWSZY, że pod pewnymi warunkami państwa powinny być w stanie dostarczać danych osobowych i nieosobowych, tak aby usprawnić wymianę informacji na potrzeby prewencji kryminalnej, ochrony porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego w związku z międzynarodowymi imprezami na dużą skalę,
      ŚWIADOME, że oprócz usprawnienia wymiany informacji istnieje potrzeba uregulowania pozostałych form bliższej współpracy organów policyjnych, w szczególności wspólnych interwencji w zakresie bezpieczeństwa (np. wspólnych patroli),
      ZWAŻYWSZY, że bliższa współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych musi iść w parze z poszanowaniem praw podstawowych, w szczególności prawa do poszanowania prywatności i do ochrony danych osobowych gwarantowanych dzięki szczegółowym uzgodnieniom dotyczącym ochrony danych. Uzgodnienia te powinny być dostosowane do szczególnego charakteru różnych form wymiany danych. Należy w nich zwłaszcza uwzględnić szczególny charakter transgranicznego dostępu do baz danych przez Internet. Ponieważ w przypadku dostępu przez Internet państwa zarządzające danymi nie mają możliwości prowadzenia uprzednich kontroli, należy wprowadzić system zapewniający kontrolę następczą,
      ZWAŻYWSZY, że system wykazujący zgodność danych tworzy strukturę porównywania anonimowych profili, a w jej ramach wymiana dodatkowych danych osobowych następuje dopiero po wystąpieniu zgodności danych, których dostarczanie i otrzymywanie podlega prawu krajowemu, w tym przepisom o pomocy prawnej. Taki mechanizm gwarantuje, odpowiedni system ochrony danych rozumiany w ten sposób, że dostarczanie danych osobowych innemu państwu wymaga zachowania odpowiedniego poziomu ochrony danych przez państwo je otrzymujące,
      ŚWIADOME faktu, że wymianie podlegają duże ilości informacji i danych, co wynika ze ściślejszej współpracy policyjnej i sądowej, w niniejszej Umowie dąży się do zagwarantowania odpowiedniego poziomu ochrony danych. Zapewnia się w niej poziom ochrony przetwarzania danych osobowych określony w konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych i w protokole dodatkowym do tej konwencji z dnia 8 listopada 2001 r., a także wymogi zalecenia nr R (87) 15 Rady Europy w sprawie wykorzystywania danych osobowych przez policję,
      OPIERAJĄC SIĘ na wzajemnym zaufaniu, które istnieje między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią, jeśli chodzi o strukturę i funkcjonowanie ich systemów sądowych,
      UZNAJĄC, że postanowienia konwencji dwu- i wielostronnych nadal mają zastosowanie we wszystkich kwestiach nieobjętych niniejszą umową,
      POSTANOWIŁY ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
      Artykuł 1
      Przedmiot i cel umowy
      1.   Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Umowy przepisy art. 1–24, art. 25 ust. 1, art. 26–32 i art. 34 decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, mają zastosowanie w stosunkach dwustronnych między Islandią lub Norwegią a każdym z państw członkowskich Unii Europejskiej, a także w stosunkach między Islandią a Norwegią.
      2.   Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Umowy przepisy art. 1–19 i art. 21 decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji z wyjątkiem jego rozdziału 4 pkt 1, mają zastosowanie w stosunkach, o których mowa w ust. 1.
      3.   Oświadczenia państw członkowskich składane zgodnie z decyzjami 2008/616/WSiSW i 2008/615/WSiSW mają również zastosowanie do stosunków tych państw z Islandią i Norwegią.
      Artykuł 2
      Definicje
      Do celów niniejszej umowy:

                  1.

                  „Umawiające się Strony” oznaczają Unię Europejską oraz Islandię i Norwegię.

                  2.

                  „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej.

                  3.

                  „państwo” oznacza państwo członkowskie, Islandię lub Norwegię.

            Artykuł 3
      Jednolite stosowanie i jednolita wykładnia
      1.   Aby osiągnąć cel polegający na jak najbardziej jednolitym stosowaniu i jednolitej wykładni postanowień, o których mowa w art. 1, Umawiające się Strony nieustannie śledzą rozwój orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz orzecznictwa właściwych sądów w Islandii i Norwegii odnoszącego się do tych postanowień. W tym celu zostaje utworzony mechanizm zapewniający regularne wzajemne przekazywanie sobie wyżej wymienionego orzecznictwa.
      2.   Islandia i Norwegia są upoważnione do przedłożenia Trybunałowi Sprawiedliwości memoriałów lub uwag na piśmie w przypadku, gdy sąd państwa członkowskiego wystąpi do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni postanowień, o których mowa w art. 1.
      Artykuł 4
      Rozstrzyganie sporów
      Wszelkie spory między Islandią lub Norwegią a państwem członkowskim dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy albo któregokolwiek z postanowień, o których mowa w art. 1, a także zmian dotyczących tych postanowień mogą zostać przedstawione przez stronę sporu na posiedzeniu przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Islandii i Norwegii, mając na uwadze szybkie ich rozstrzygnięcie.
      Artykuł 5
      Zmiany
      1.   W przypadku gdy konieczna okaże się zmiana przepisów decyzji 2008/615/WSiSW, o których mowa w art. 1 ust. 1, lub przepisów decyzji 2008/616/WSiSW, w tym załącznika do tej decyzji, o których mowa w art. 1 ust. 2, Unia Europejska niezwłocznie informuje o niej Islandię i Norwegię i przyjmuje ich ewentualne uwagi.
      2.   Wszelkie zmiany przepisów decyzji 2008/615/WSiSW o których mowa w art. 1 ust. 1, oraz przepisów decyzji 2008/616/WSiSW w tym załącznika do tej decyzji, o których mowa w art. 1 ust. 2, są notyfikowane Islandii i Norwegii przez depozytariusza niezwłocznie po przyjęciu tych zmian.
      Islandia i Norwegia niezależnie podejmują decyzję o zatwierdzeniu treści zmiany i jej transpozycji do swoich wewnętrznych porządków prawnych. Decyzje te zostaną notyfikowane depozytariuszowi w terminie trzech miesięcy od daty notyfikacji zmiany.
      3.   Jeśli treść zmiany może stać się wiążąca dla Islandii lub Norwegii dopiero po spełnieniu wymogów konstytucyjnych, Islandia lub Norwegia informują o tym depozytariusza w momencie notyfikacji. Islandia lub Norwegia niezwłocznie, a najpóźniej sześć miesięcy od daty notyfikacji, informują pisemnie depozytariusza o spełnieniu wszystkich wymogów konstytucyjnych. W odniesieniu do Islandii lub Norwegii w okresie między wyznaczoną datą wejścia w życie zmiany a informacją dotyczącą spełnienia wymogów konstytucyjnych Islandia lub Norwegia stosują tymczasowo i w miarę możliwości dany akt lub przepis.
      4.   Jeżeli Islandia lub Norwegia lub oba te państwa nie akceptują zmiany, niniejsza Umowa zostaje zawieszona od przewidzianej przez państwa członkowskie daty wejścia w życie zmiany w odniesieniu do państwa lub państw, które nie zaakceptowały zmiany. Zwołuje się posiedzenie Umawiających się Stron w celu przeanalizowania wszelkich możliwości zapewnienia dalszego funkcjonowania niniejszej Umowy, w razie potrzeby uwzględniając równoważność ustawodawstw. Zawieszenie zostaje cofnięte, gdy tylko zainteresowane państwo lub państwa poinformują, że zaakceptowały zmianę, lub jeżeli Umawiające się Strony postanawiają, że ponownie rozpoczną stosowanie niniejszej Umowy. w stosunku do tego państwa lub państw.
      5.   Jeżeli po upływie okresu sześciomiesięcznego zawieszenia Umawiające się Strony nie doszły do porozumienia o ponownym rozpoczęciu stosowania Umowy, niniejsza Umowa zostaje rozwiązana z państwem, które nie zaakceptowało zmiany.
      6.   Ust. 4 i 5 nie mają zastosowania do zmian wprowadzonych do rozdziałów 3, 4 i 5 decyzji 2008/615/WSiSW ani do art. 17 decyzji 2008/616/WSiSW, co do których to zmian Islandia lub Norwegia lub oba te państwa zgłaszają depozytariuszowi swój brak akceptacji i przedstawiają odpowiednie uzasadnienie. W tym przypadku i bez uszczerbku dla art. 10, odnośne przepisy w wersji sprzed zmiany mają nadal zastosowanie do państwa lub państw, które dokonały notyfikacji.
      Artykuł 6
      Przegląd
      Umawiające się Strony uzgadniają, że wspólny przegląd niniejszej Umowy zostanie dokonany nie później niż pięć lat od daty jej wejścia w życie. Przegląd ten dotyczy zwłaszcza praktycznego wprowadzania Umowy w życie, jej wykładni oraz zmian w Umowie i obejmuje też takie kwestie jak konsekwencje rozwoju Unii Europejskiej w odniesieniu do przedmiotu niniejszej Umowy.
      Artykuł 7
      Związek z innymi aktami
      1.   Islandia i Norwegia mogą nadal stosować dwu- lub wielostronne umowy lub konwencje dotyczące współpracy transgranicznej z państwami członkowskimi, obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej Umowy, o ile takie umowy lub konwencje nie są niezgodne z celami niniejszej Umowy. Islandia i Norwegia notyfikują depozytariuszowi o istnieniu jakichkolwiek umów lub konwencji, które nadal będą stosowane.
      2.   Po wejściu w życie niniejszej Umowy Islandia i Norwegia mogą zawierać lub wprowadzać w życie inne dwu- lub wielostronne umowy lub konwencje dotyczące współpracy transgranicznej z państwami członkowskimi, o ile takie umowy lub konwencje przewidują rozszerzenie celów niniejszej Umowy. Islandia i Norwegia notyfikują depozytariuszowi o jakichkolwiek nowych umowach lub konwencjach w terminie trzech miesięcy od dnia ich podpisania lub w przypadku aktów podpisanych przed wejściem w życie niniejszej Umowy – w terminie trzech miesięcy od dnia ich wejścia w życie.
      3.   Umowy i konwencje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą wpływać na stosunki z państwami, które nie są stronami takich umów lub konwencji
      4.   Niniejsza Umowa nie narusza istniejących umów dotyczących wzajemnej pomocy prawnej lub wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych.
      Artykuł 8
      Notyfikacje, oświadczenia i wejście w życie
      1.   Umawiające się Strony wzajemnie notyfikują zakończenie procedur wymaganych do wyrażenia zgody na przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.
      2.   Unia Europejska może wyrazić zgodę na przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy, nawet jeżeli nie wszystkie państwa członkowskie, do których mają zastosowanie te przepisy, podjęły decyzje, o których mowa w art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW.
      3.   Artykuł 5 ust. 1 i 2 stosuje się tymczasowo od daty podpisania niniejszej Umowy.
      4.   Okres trzech miesięcy, o którym mowa w ostatnim zdaniu w art. 5 ust. 2 dotyczący zmian wprowadzanych po podpisaniu niniejszej Umowy, ale przed jej wejściem w życie, rozpoczyna się od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.
      5.   Przy okazji notyfikacji, o której mowa w ust. 1, lub w terminie późniejszym, jeśli został on ustalony, Islandia i Norwegia składają oświadczenia przewidziane w niniejszej Umowie.
      6.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie między Unią Europejską a Islandią pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu, w którym Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej stwierdzi spełnienie wszystkich wymagań formalnych dotyczących wyrażenia przez Unię Europejską lub w jej imieniu i Islandię, zgody na przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.
      7.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie między Unią Europejską a Norwegią pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu, w którym Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej stwierdzi spełnienie wszystkich wymagań formalnych dotyczących wyrażenia przez Unię Europejską lub w jej imieniu i Norwegię, zgody na przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.
      8.   W chwili gdy niniejsza Umowa wchodzi w życie między Unią Europejską a Islandią i między Unią Europejską a Norwegią, wchodzi ona również w życie między Islandią a Norwegią.
      9.   Przekazywanie danych osobowych przez państwa członkowskie na mocy niniejszej Umowy nie może się rozpocząć, dopóki przepisy rozdziału 6 decyzji 2008/615/WSiSW nie zostaną przeniesione do prawa krajowego państw, których dotyczy to przekazywanie danych.
      10.   Aby sprawdzić, czy w Islandii i Norwegii nastąpiło to przeniesienie, przeprowadzone zostaną wizyta oceniająca oraz operacja pilotażowa zgodnie z warunkami i ustaleniami przyjętymi przez te państwa podobnych do tych, którym podlegają państwa członkowskie na mocy rozdziału 4 załącznika do decyzji 2008/615/WSiSW.
      Na podstawie sprawozdania z oceny ogólnej Rada, stanowiąc jednomyślnie, wyznaczy datę lub daty, od której (których) państwa członkowskie będą mogły przekazywać krajowe dane osobowe Islandii i Norwegii zgodnie z niniejszą Umową.
      Artykuł 9
      Przystąpienie nowych państw
      Przystąpienie nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej powoduje, że na mocy niniejszej Umowy powstają prawa i zobowiązania między nowymi państwami członkowskimi a Islandią i Norwegią.
      Artykuł 10
      Wypowiedzenie
      1.   Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana w dowolnym momencie przez którąkolwiek z Umawiających się Stron. W przypadku wypowiedzenia niniejszej Umowy przez Islandię lub Norwegię Umowa ma zastosowanie w stosunkach między Unią Europejską a państwem, które nie wypowiedziało Umowy. W przypadku wypowiedzenia niniejszej Umowy przez Unię Europejską Umowa wygasa.
      2.   Wypowiedzenie niniejszej Umowy zgodnie z ust. 1 staje się skuteczne sześć miesięcy od daty złożenia notyfikacji tego wypowiedzenia.
      Artykuł 11
      Depozytariusz
      1.   Depozytariuszem niniejszej Umowy jest Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej.
      2.   Depozytariusz publikuje wszystkie notyfikacje dokonane w powiązaniu z niniejszą Umową.

         Niniejszą Umowę sporządzono w Sztokholmie dnia 26 listopada 2009 r i w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r w jednym egzemplarzu w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, islandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne.

            За Европейския съюз
            Por la Unión Europea
            Za Evropskou unii
            For den Europæiske Union
            Für die Europäische Union
            Euroopa Liidu nimel
            Για την Ευρωπαϊκή Ένωση
            For the European Union
            Pour l'Union européenne
            Thar ceann an Aontais Eorpaigh
            Per l'Unione europea
            Eiropas Savienības vārdā
            Europos Sajungos vardu
            Az Európai Unió részéről
            Għall-Unjoni Ewropea
            Voor de Europese Unie
            W imieniu Unii Europejskiej
            Pela União Europeia
            Pentru Uniunea Europeană
            Za Európsku úniu
            Za Evropsko unijo
            Euroopan unionin puolesta
            På Europeiska unionens vägnar
            Fyrir hönd Evrópusambandsins
            For Den europeiske union

            За Република Исландия
            Por la República de Islandia
            Za Islandskou republiku
            For Republikken Island
            Für die Republik Island
            Islandi Vabariigi nimel
            Για την Δημοκρατία της Ισλανδίας
            For the Republic of Iceland
            Pour la République d'Islande
            Thar ceann Phoblacht na hĺoslainne
            Per la Repubblica d'Islanda
            Islandes Republikas vārdā
            Islandijos Respublikos vardu
            Az Izlandi Köztársaság részéről
            Għar-Repubblika ta' l-Islanda
            Voor de Republiek Ijsland
            W imieniu Republiki Islandii
            Pela República da Islândia
            Pentru Republica Islanda
            za Islandskú republiku
            Za Republiko Islandijo
            Islannin tasavallan puolesta
            På Republiken Islands vägnar
            Fyrir hönd lýðveldisins Íslands
            For Republikken Island

            За Кралство Норвегия
            Por el Reino de Noruega
            Za Norské království
            For Kongeriget Norge
            Für das Königreich Norwegen
            Norra Kuningriigi nimel
            Για το Βασίλειο της Νορβηγίας
            For the Kingdom of Norway
            Pour le Royaume de Norvège
            Thar ceann Ríocht na hIorua
            Per il Regno di Norvegia
            Norvēģijas Karalistes vārdā
            Norvegijos Karalystės vardu
            A Norvég Királyság részéről
            Għar-Renju tan-Norvegia
            Voor het Koninkrijk Noorwegen
            W imieniu Królestwa Norwegii
            Pelo Reino da Noruega
            Pentru Regatul Novegiei
            Za Nórske kráľovstvo
            Za Kraljevino Norveško
            Norjan kuningaskunnan puolesta
            På Konungariket Norges vägnar
            Fyrir hönd Konungsríkisins Noregs
            For Kongeriket Norge

         (1)  Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 89.

         OŚWIADCZENIE, KTÓRE MA ZOSTAĆ PRZYJĘTE PRZY OKAZJI PODPISYWANIA UMOWY Z ISLANDIĄ I NORWEGIĄ
         Unia Europejska oraz Islandia i Norwegia, sygnatariusze Umowy w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, i decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji, (zwanej dalej „Umową”),
         oświadczają:

                     Prowadzenie wymiany danych dotyczących profili DNA, odcisków palców i rejestracji pojazdów wymaga zgodnie z niniejszą Umową, by Islandia i Norwegia nawiązały dwustronne stosunki z każdym z państw członkowskich w odniesieniu do każdej z tych kategorii danych.

                     Aby ułatwić to zadanie, Islandii i Norwegii przekazuje się wszystkie dostępne dokumenty, oprogramowanie oraz listę przydatnych kontaktów.

                     Islandia i Norwegia będą miały możliwość ustanawiania nieformalnych partnerstw z państwami członkowskimi, które już uruchomiły takie wymiany, mając na uwadze wymianę nabytych doświadczeń i uzyskanie pomocy praktycznej i technicznej. Warunki takiego partnerstwa zostaną ustalone w drodze bezpośrednich kontaktów między zainteresowanymi państwami.

                     Eksperci islandzcy i norwescy mogą w każdym momencie skontaktować się z prezydencją Rady, z Komisją lub z uznanymi ekspertami w dziedzinach, w celu uzyskania informacji, wyjaśnień lub inny rodzaj pomocy. Podobnie Komisja, w przypadkach gdy chodzi o przygotowanie wniosków lub komunikatów, w sprawie których porozumiewa się ona z przedstawicielami państw członkowskich, korzysta z okazji by skontaktować się z Islandią i Norwegią.

                     Eksperci islandzcy i norwescy mogą być zapraszani do udziału w posiedzeniach grupy ad hoc, w której eksperci z państw członkowskich omawiają w Radzie różne aspekty techniczne wymiany danych dotyczących profili DNA, odcisków palców i rejestracji pojazdów mające bezpośrednie znaczenie dla stosowania przez Islandię lub Norwegię wymienionych wyżej decyzji Rady.


title: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/244 z dnia 18 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję EBC/2010/10 dotyczącą nieprzestrzegania wymogów w zakresie sprawozdawczości statystycznej (EBC/2015/50)

text:
               20.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 45/13

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2016/244
   z dnia 18 grudnia 2015 r.
   zmieniająca decyzję EBC/2010/10 dotyczącą nieprzestrzegania wymogów w zakresie sprawozdawczości statystycznej (EBC/2015/50)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 5 ust. 1 i art. 34 ust. 1,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny (1), w szczególności art. 7,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (2), w szczególności art. 6 ust. 2,
   uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 2157/1999 z dnia 23 września 1999 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (EBC/1999/4) (3),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Należy dostosować decyzję EBC/2010/10 (4) do zmian wprowadzonych przez rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33) (5) oraz rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 (ECB/2013/34) (6).

               (2)

               Ponadto procedura zbierania informacji dotyczących naruszeń i nakładania sankcji określona w decyzji EBC/2010/10 powinna również mieć zastosowanie do przypadków nieprzestrzegania obowiązków, o których mowa w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38) (7), rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1074/2013 (ECB/2013/39) (8) oraz rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1075/2013 (ECB/2013/40) (9), gdyż procedura ta okazała się być efektywnym narzędziem w zwalczaniu nieprzestrzegania wymogów sprawozdawczości statystycznej, które to naruszenia mogą mieć miejsce również w kontekście wymienionych wyżej rozporządzeń,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji EBC/2010/10 wprowadza się następujące zmiany:

               1.

               art. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

                           „2.

                           »monetarna instytucja finansowa« (MIF) ma znaczenie nadane w definicji zawartej w art. 1 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33) (10);

                  (10)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1).”;"

               2.

               w artykule 1 dodaje się definicję w brzmieniu:

                           „7.

                           »fundusz inwestycyjny« (FI) ma znaczenie nadane w definicji zawartej w art. 1 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38) (11);

                  (11)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1073/2013 z dnia 18 października 2013 r. dotyczące danych statystycznych w zakresie aktywów i zobowiązań funduszy inwestycyjnych (EBC/2013/38) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 73).”;"

               3.

               w artykule 1 dodaje się definicję w brzmieniu:

                           „8.

                           termin »instytucje świadczące żyro pocztowe« (post office giro institutions (POGI)) ma znaczenie nadane w definicji zawartej w art. 1 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1074/2013 (EBC/2013/39) (12);

                  (12)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1074/2013 z dnia 18 października 2013 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej dotyczących instytucji świadczących żyro pocztowe przyjmujących depozyty od rezydentów strefy euro innych niż monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/39) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 94).”;"

               4.

               w artykule 1 dodaje się definicję w brzmieniu:

                           „9.

                           »podmiot sekurytyzacyjny« ma znaczenie nadane w definicji zawartej w art. 1 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1075/2013 (EBC/2013/40) (13).

                  (13)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1075/2013 z dnia 18 października 2013 r. w sprawie danych statystycznych w zakresie aktywów i pasywów podmiotów sekurytyzacyjnych (EBC/2013/40) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 107).”;"

               5.

               art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
               „1.   EBC i KBC monitorują przestrzeganie przez podmioty sprawozdające wymogów minimum zapewniających zgodność ze spoczywającymi na nich obowiązkami sprawozdawczymi, określonych w załączniku IV do rozporządzenia (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33), załączniku II do rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 (ECB/2013/34) (14), załączniku IV do rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38), załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 1074/2013 (EBC/2013/39) oraz załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 1075/2013 (EBC/2013/40). W przypadku nieprzestrzegania wymogów EBC oraz właściwy KBC mogą przeprowadzić wstępną ocenę przestrzegania wymogów sprawozdawczych lub wszcząć postępowanie o naruszenie wymogów sprawozdawczych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i ust. 2. Po przeprowadzeniu postępowania o naruszenie wymogów sprawozdawczych EBC może nałożyć sankcje zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2533/98.

                  (14)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/34) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 51).”."

         Artykuł 2
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r. Niniejszą decyzję stosuje się od okresu sprawozdawczego czerwca 2016 r. do miesięcznych i rocznych wymogów sprawozdawczych oraz od drugiego kwartału 2016 r. do kwartalnych wymogów sprawozdawczych.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 18 grudnia 2015 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Dz.U. L 318 z 27.11.1998, s. 8.

      (2)  Dz.U. L 318 z 27.11.1998, s. 4.

      (3)  Dz.U. L 264 z 12.10.1999, s. 21.

      (4)  Decyzja EBC/2010/10 z dnia 19 sierpnia 2010 r. dotycząca nieprzestrzegania wymogów w zakresie sprawozdawczości statystycznej (Dz.U. L 226 z 28.8.2010, s. 48).

      (5)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1).

      (6)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/34) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 51).

      (7)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1073/2013 z dnia 18 października 2013 r. dotyczące danych statystycznych w zakresie aktywów i zobowiązań funduszy inwestycyjnych (EBC/2013/38) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 73).

      (8)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1074/2013 z dnia 18 października 2013 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej dotyczących instytucji świadczących żyro pocztowe przyjmujących depozyty od rezydentów strefy euro innych niż monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/39) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 94).

      (9)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1075/2013 z dnia 18 października 2013 r. w sprawie danych statystycznych w zakresie aktywów i pasywów podmiotów sekurytyzacyjnych (EBC/2013/40) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 107).


title: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2017/1802 z dnia 28 września 2017 r. w sprawie mianowania szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (EUPOL COPPS/1/2017)

text:
               7.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 259/20

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA (WPZiB) 2017/1802
   z dnia 28 września 2017 r.
   w sprawie mianowania szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (EUPOL COPPS/1/2017)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając decyzję Rady 2013/354/WPZiB z dnia 3 lipca 2013 r., w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (1), w szczególności jej art. 9 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji 2013/354/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu akapit trzeci, do podejmowania odpowiednich decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad Misją Policyjną Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               W dniu 17 lutego 2015 r. KPiB przyjął decyzję EUPOL COPPS/1/2015 (2) w sprawie mianowania Rodolphe'a MAUGETA szefem misji EUPOL COPPS od dnia 16 lutego 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r.

               (3)

               Mandat Rodolphe'a MAUGETA jako szefa misji EUPOL COPPS był kilkakrotnie przedłużany, po raz ostatni decyzją KPiB EUPOL COPPS/1/2016 (3) przedłużającą ten mandat do dnia 30 czerwca 2017 r.

               (4)

               W dniu 22 września 2017 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował, aby szefem misji EUPOL COPPS od dnia 1 października 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. został mianowany Kauko AALTOMAA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się Kauko AALTOMAA szefem Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) od dnia 1 października 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 września 2017 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 185 z 4.7.2013, s. 12.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/381 z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie mianowania szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (EUPOL COPPS/1/2015) (Dz.U. L 64 z 7.3.2015, s. 37).

      (3)  Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2016/1193 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie przedłużenia mandatu szefa Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS) (EUPOL COPPS/1/2016) (Dz.U. L 197 z 22.7.2016, s. 1).


title: 2012/537/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 września 2012 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek Danii EGF/2011/008 DK/Odense Steel Shipyard)

text:
               4.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 269/8

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 12 września 2012 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek Danii EGF/2011/008 DK/Odense Steel Shipyard)
   (2012/537/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej ponowną integrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony na wnioski przedłożone w okresie od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 30 grudnia 2011 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników zwolnionych w bezpośrednim związku z globalnym kryzysem finansowym i gospodarczym.

               (3)

               Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić środki z EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 28 października 2011 r. Dania przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Odense Steel Shipyard i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 8 marca 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 6 455 104 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Danię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 6 455 104 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 12 września 2012 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: 2010/80/: Decyzja Rady Europejskiej z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie mianowania Komisji Europejskiej

text:
               11.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 38/7

         DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ
   z dnia 9 lutego 2010 r.
   w sprawie mianowania Komisji Europejskiej
   (2010/80/UE)
   RADA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 17 ust. 3 i 4 oraz art. 17 ust. 7 akapit trzeci,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Okoliczności związane z procesem ratyfikacji traktatu z Lizbony spowodowały, że Komisja mianowana w dniu 22 listopada 2004 r. pozostała na stanowisku po dniu 31 października 2009 r., w oczekiwaniu na zakończenie procesu mianowania nowej Komisji zgodnie z postanowieniami Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionymi przez traktat z Lizbony.

               (2)

               Po wejściu w życie traktatu z Lizbony, w dniu 1 grudnia 2009 r., Rada Europejska mianowała Catherine ASHTON, decyzją 2009/880/UE (1), za zgodą Przewodniczącego Komisji, Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do końca trwającej wówczas kadencji Komisji.

               (3)

               Zgodnie z art. 17 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej nowa Komisja składająca się z jednego obywatela każdego państwa członkowskiego – przy czym skład ten obejmuje jej Przewodniczącego i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, który jest jednym z wiceprzewodniczących Komisji – musi zostać mianowana na okres od końca kadencji Komisji urzędującej w momencie wejścia w życie traktatu z Lizbony do dnia 31 października 2014 r.

               (4)

               Rada Europejska wyznaczyła José Manuela DURÃO BARROSO jako osobę proponowaną Parlamentowi Europejskiemu na stanowisko Przewodniczącego Komisji, a Parlament Europejski wybrał tak wyznaczonego kandydata.

               (5)

               Decyzją 2009/903/UE (2) Rada przyjęła, za wspólnym porozumieniem z wybranym Przewodniczącym Komisji, listę pozostałych osób, które proponuje mianować członkami Komisji. Tego samego dnia, decyzją 2009/950/UE (3), Rada Europejska mianowała, za zgodą Przewodniczącego Komisji, Catherine ASHTON na stanowisko Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, na okres od końca kadencji aktualnej Komisji do dnia 31 października 2014 r.

               (6)

               Na mocy decyzji 2010/41/UE, Euratom (4), która uchyla i zastępuje decyzję 2009/903/UE, Rada przyjęła, za wspólnym porozumieniem z wybranym Przewodniczącym Komisji, nową listę pozostałych osób, które proponuje mianować członkami Komisji.

               (7)

               W drodze głosowania w dniu 9 lutego 2010 r. Parlament Europejski zatwierdził kolegialnie mianowanie Przewodniczącego, Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz pozostałych członków Komisji.

               (8)

               Należy zatem mianować Komisję,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami Komisji Europejskiej, na okres od dnia 10 lutego 2010 r. do dnia 31 października 2014 r.:

               —

               Przewodniczący:
               José Manuel DURÃO BARROSO

               —

               członek, wiceprzewodniczący, na mocy art. 18 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej:
               Catherine ASHTON, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

               —

               członkowie:

                           —

                           Joaquín ALMUNIA AMANN

                           —

                           László ANDOR

                           —

                           Michel BARNIER

                           —

                           Dacian CIOLOȘ

                           —

                           John DALLI

                           —

                           Maria DAMANAKI

                           —

                           Karel DE GUCHT

                           —

                           Štefan FÜLE

                           —

                           Máire GEOGHEGAN-QUINN

                           —

                           Kristalina GEORGIEVA

                           —

                           Johannes HAHN

                           —

                           Connie HEDEGAARD

                           —

                           Siim KALLAS

                           —

                           Neelie KROES

                           —

                           Janusz LEWANDOWSKI

                           —

                           Cecilia MALMSTRÖM

                           —

                           Günther H. OETTINGER

                           —

                           Andris PIEBALGS

                           —

                           Janez POTOČNIK

                           —

                           Viviane REDING

                           —

                           Olli REHN

                           —

                           Maroš ŠEFČOVIČ

                           —

                           Algirdas Gediminas ŠEMETA

                           —

                           Antonio TAJANI

                           —

                           Androulla VASSILIOU

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 10 lutego 2010 r.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 9 lutego 2010 r.

            W imieniu Rady Europejskiej

         H. VAN ROMPUY

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 315 z 2.12.2009, s. 49.

      (2)  Dz.U. L 321 z 8.12.2009, s. 51.

      (3)  Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 69.

      (4)  Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 5.


title: 2005/844/Euratom: Decyzja Komisji z dnia  25 listopada 2005 r.  w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej

text:
               30.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/21

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 25 listopada 2005 r.
   w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej
   (2005/844/Euratom)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
   uwzględniając decyzję Komisji z dnia 23 maja 2005 r. zatwierdzającą zawarcie Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Umawiającymi się Stronami Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej są dwadzieścia cztery Państwa Członkowskie.

               (2)

               Europejska Wspólnota Energii Atomowej powinna przystąpić do Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej przystąpienie do Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej.
   Do niniejszej decyzji załącza się tekst Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej oraz deklarację złożoną przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 5 lit. c) niniejszej Konwencji.
   Artykuł 2
   Dokument przystąpienia zostaje złożony dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, będącemu depozytariuszem Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej, w możliwie najkrótszym terminie od dnia przyjęcia niniejszej decyzji pismem podpisanym przez Szefa Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej przy organizacjach międzynarodowych w Wiedniu.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 25 listopada 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Andris PIEBALGS

            Członek Komisji

   Deklaracja, o której mowa w artykule 12 ustęp 5 litera c) Konwencji o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej
   Wspólnota posiada kompetencje, dzielone z Państwami Członkowskimi, w dziedzinie powiadamiania o zagrożeniu radiologicznym w zakresie określonym w artykule 2 litera b) oraz właściwymi przepisami tytułu II, rozdziału 3 zatytułowanego „Ochrona zdrowia i bezpieczeństwo” Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
    ---documentbreak---

               30.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 314/22

         KONWENCJA O WCZESNYM POWIADAMIANIU O AWARII JĄDROWEJ
   PAŃSTWA-STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
   ŚWIADOME, iż w wielu państwach prowadzona jest działalność jądrowa,
   BIORĄC POD UWAGĘ, że były i nadal są podejmowane działania o charakterze globalnym ukierunkowane na zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w działalności jądrowej celem zapobieżenia awariom jądrowym oraz minimalizowania skutków ewentualnych takich awarii w razie ich wystąpienia,
   PRAGNĄC wzmacniać dalszą międzynarodową współpracę w zakresie bezpiecznego rozwoju i wykorzystania energii jądrowej,
   PRZEKONANE o potrzebie możliwie jak najszybszego zapewnienia przez państwa właściwych informacji na temat awarii jądrowych celem zminimalizowania skutków transgranicznego promieniowania radiologicznego,
   BIORĄC POD UWAGĘ pożytek płynący z dwustronnych i wielostronnych porozumień w sprawie wymiany informacji w tym obszarze,
   UZGODNIŁY, co następuje:
   Artykuł 1
   Zakres stosowania
   1.   Niniejszą Konwencję stosuje się w przypadku jakiejkolwiek awarii związanej z obiektami lub rodzajami działalności, wymienionymi poniżej w ustępie 2, Państwa-Strony bądź osób fizycznych lub prawnych znajdujących się pod jego jurysdykcją lub kontrolą, w wyniku której nastąpił lub może nastąpić wyciek materiałów radioaktywnych i która spowodowała lub może spowodować transgraniczny wyciek na skalę międzynarodową mogący z punktu widzenia bezpieczeństwa radiologicznego stanowić istotne znaczenie dla innego państwa.
   2.   Obiekty i rodzaje działalności, o których mowa w ustępie 1 są następujące:

               a)

               każdy reaktor jądrowy, bez względu na lokalizację;

               b)

               każdy inny obiekt związany z jądrowym cyklem paliwowym;

               c)

               każdy obiekt służący postępowaniu z odpadami radioaktywnymi;

               d)

               transport i przechowywanie paliwa jądrowego lub odpadów radioaktywnych;

               e)

               wytwarzanie, wykorzystanie, przechowywanie, unieszkodliwianie i transport radioizotopów wykorzystywanych w rolnictwie, przemyśle, medycynie oraz w pokrewnych celach naukowych i badawczych; oraz

               f)

               wykorzystanie radioizotopów do wytwarzania energii w pojazdach kosmicznych.

         Artykuł 2
   Informowanie i dokumentacja
   W przypadku awarii określonej w artykule 1 (zwanej dalej „awarią jądrową”) Państwo-Strona, o której mowa w tym artykule:

               a)

               niezwłocznie powiadamia, bezpośrednio lub za pośrednictwem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (zwanej dalej „Agencją”), państwa określone w artykule 1, których bezpośrednio dotyczy lub może dotyczyć awaria, oraz Agencję o awarii jądrowej, charakterze awarii, czasie jej wystąpienia oraz, w stosownych przypadkach, jej dokładnej lokalizacji; oraz

               b)

               niezwłocznie dostarcza państwom, o których mowa w literze a), bezpośrednio lub za pośrednictwem Agencji, oraz Agencji dostępne informacje dotyczące zminimalizowania skutków radiologicznych w państwach określonych w artykule 5.

         Artykuł 3
   Inne awarie jądrowe
   W celu zminimalizowania skutków radiologicznych Państwa-Strony mogą powiadamiać o wystąpieniu awarii jądrowych innych niż wymienione w artykule 1.
   Artykuł 4
   Funkcje Agencji
   Agencja:

               a)

               niezwłocznie informuje Państwa-Strony, Państwa Członkowskie, inne Państwa, których bezpośrednio dotyczy lub może dotyczyć awaria, określone w artykule 1, oraz właściwe międzynarodowe organizacje międzyrządowe (zwane dalej „organizacjami międzynarodowymi”) o powiadomieniu otrzymanym na podstawie artykułu 2 litera a); oraz

               b)

               niezwłocznie przedstawiają na żądanie Państwa-Strony, Państwa Członkowskiego lub właściwej organizacji międzynarodowej informacje otrzymane na podstawie artykułu 2 litera b).

         Artykuł 5
   Informacje do przedstawienia
   1.   Informacje do przedstawienia na podstawie artykułu 2 litera b) zawierają następujące dane, w zakresie, w jakim powiadamiające Państwo-Strona nimi dysponuje:

               a)

               czas wystąpienia, w stosownych przypadkach, dokładna lokalizacja oraz charakter awarii jądrowej;

               b)

               obiekt lub rodzaj działalności, którego zdarzenie dotyczy;

               c)

               zakładana lub ustalona przyczyna oraz przewidywany rozwój awarii jądrowej, istotny dla transgranicznego wycieku materiałów radioaktywnych;

               d)

               ogólna charakterystyka wycieku radioaktywnego obejmująca, w zakresie, w jakim jest to wykonalne i właściwe, charakter, prawdopodobną postać fizyczną i chemiczną oraz ilość, skład i efektywną wysokość wycieku radioaktywnego;

               e)

               informacje o bieżących i przewidywanych warunkach meteorologicznych i hydrologicznych, koniecznych dla prognozowania rozproszenia wycieku materiałów radioaktywnych;

               f)

               wyniki monitorowania środowiska dotyczącego transgranicznego wycieku materiałów radioaktywnych;

               g)

               podjęte lub planowane środki ochronne poza terenem zakładu;

               h)

               przewidywane zachowania w czasie wycieku radioaktywnego.

         2.   We właściwych odstępach czasu informacje te są uzupełniane dalszymi istotnymi informacjami o rozwoju sytuacji nadzwyczajnej, w tym informacjami o jej przewidywanym lub rzeczywistym zakończeniu.
   3.   Informacje otrzymane na podstawie artykułu 2 litera b) mogą być wykorzystywane bez ograniczeń, poza przypadkami gdy informacje takie są przekazywane w trybie poufnym przez powiadamiające Państwo-Stronę.
   Artykuł 6
   Konsultacje
   Państwo-Strona przedstawiające informacje na podstawie artykułu 2 litera b) niezwłocznie odpowiada, jak dalece będzie to możliwe, na wniosek o udzielenie dodatkowych informacji lub konsultacji zgłoszony przez Państwo-Stronę, którego dotyczy awaria w celu zminimalizowania skutków radiologicznych w tym państwie.
   Artykuł 7
   Właściwe organy i punkty kontaktowe
   1.   Każde Państwo-Strona informuje Agencję i pozostałe Państwa-Strony, bezpośrednio lub za pośrednictwem Agencji, o jego właściwych organach i punkcie kontaktowym odpowiedzialnym za przekazywanie oraz odbieranie powiadomień i informacji, o których mowa w artykułu 2. Punkty kontaktowe oraz centrum koordynacji w strukturach Agencji są dostępne w trybie ciągłym.
   2.   Każde Państwo-Strona niezwłocznie informuje Agencję o wszelkich zmianach, które mogą wystąpić w zakresie informacji, o których mowa w ustępie 1.
   3.   Agencja prowadzi aktualny wykaz tych organów krajowych i punktów kontaktowych oraz punktów kontaktowych właściwych organizacji międzynarodowych i przekazuje go Państwom-Stronom, Państwom Członkowskim oraz właściwym organizacjom międzynarodowym.
   Artykuł 8
   Pomoc na rzecz Państw-Stron
   Agencja zgodnie z jej Statutem i na wniosek Państwa-Strony nieprowadzącego działalności jądrowej i graniczącego z państwem realizującym aktywny program działalności jądrowej, lecz niebędącym Stroną, prowadzi badania dotyczące możliwości wykonania i wprowadzenia odpowiedniego systemu monitorowania promieniowania radioaktywnego, aby zrealizować cele niniejszej Konwencji.
   Artykuł 9
   Dwustronne i wielostronne porozumienia
   Mając na uwadze wzajemne interesy, Państwa-Strony mogą, w stosownych przypadkach, rozważyć możliwość zawarcia dwustronnych lub wielostronnych porozumień dotyczących kwestii objętych niniejszą Konwencją.
   Artykuł 10
   Stosunek do innych porozumień międzynarodowych
   Niniejsza Konwencja nie ma wpływu na wzajemne prawa i obowiązki Państw-Stron wynikające z już istniejących porozumień międzynarodowych dotyczących kwestii objętych niniejszą Konwencją lub przyszłych porozumień międzynarodowych zawieranych zgodnie z przedmiotem i celem niniejszej Konwencji.
   Artykuł 11
   Rozstrzyganie sporów
   1.   W przypadku powstania sporu między Państwami-Stronami bądź między Państwem-Stroną a Agencją w zakresie interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, strony sporu podejmują konsultacje celem rozstrzygnięcia sporu na drodze negocjacji lub przy pomocy innych pokojowych środków rozstrzygania sporów możliwych do przyjęcia przez strony.
   2.   Jeżeli tego rodzaju spór między Państwami-Stronami nie może zostać rozstrzygnięty w ciągu jednego roku od wystosowania wniosku o podjęcie konsultacji zgodnie z ustępem 1, zostanie on, na wniosek dowolnej strony tegoż sporu, zgłoszony do postępowania arbitrażowego lub poddany pod rozstrzygnięcie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Jeżeli w przypadku zgłoszenia sporu do postępowania arbitrażowego strony sporu nie są w stanie w ciągu sześciu miesięcy od daty wniosku osiągnąć porozumienia w sprawie organizacji arbitrażu, strona może zwrócić się do Prezesa Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości lub Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o powołanie jednego lub kilku arbitrów. W przypadku złożenia w tym samym czasie wniosków przez strony sporu pierwszeństwo ma wniosek złożony do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
   3.   Podpisując, ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając niniejszą Konwencję lub przystępując do niej, państwo może oświadczyć, iż nie uważa się za związane jedną lub obiema procedurami rozstrzygania sporów przewidzianymi w ustępie 2. Pozostałe Państwa-Strony nie będą związane procedurą rozstrzygania sporów przewidzianą w ustępie 2 w odniesieniu do Państwa-Strony, dla którego takie oświadczenie pozostaje w mocy.
   4.   Państwo-Strona, które złożyło oświadczenie zgodnie z ustępem 3, może w dowolnym momencie wycofać je poprzez powiadomienie o tym depozytariusza.
   Artykuł 12
   Wejście w życie
   1.   Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu przez wszystkie państwa oraz Namibię, reprezentowaną przez Radę ONZ ds. Namibii, w siedzibie Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu oraz w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, odpowiednio od dnia 26 września 1986 roku i 6 października 1986 roku do momentu jej wejścia w życie lub przez okres dwunastu miesięcy, w zależności od tego, który z tych okresów jest dłuższy.
   2.   Państwo oraz Namibia, reprezentowana przez Radę ONZ ds. Namibii, może wyrazić zgodę na związanie się niniejszą Konwencją przez złożenie podpisu bądź też przez złożenie dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia po podpisaniu z zastrzeżeniem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, bądź też przez złożenie dokumentu przystąpienia. Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zostają złożone u depozytariusza.
   3.   Niniejsza Konwencja wchodzi w życie trzydzieści dni od momentu wyrażenia przez trzy państwa zgody na związanie się jej postanowieniami.
   4.   Dla każdego państwa wyrażającego zgodę na związanie się Konwencją po jej wejściu w życie niniejsza Konwencja nabiera mocy wiążącej dla danego państwa trzydzieści dni od dnia wyrażenia zgody.

               5.

                           a)

                           Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu do niniejszej Konwencji mogą przystępować organizacje międzynarodowe oraz organizacje integracji regionalnej powołane przez suwerenne państwa i posiadające kompetencje w zakresie negocjowania, zawierania i stosowania umów międzynarodowych w sprawach objętych niniejszą Konwencją.

                           b)

                           W sprawach wchodzących w zakres ich kompetencji organizacje takie we własnym imieniu wykonują prawa i wypełniają obowiązki, które niniejsza Konwencja określa dla Państw-Stron.

                           c)

                           Składając dokument przystąpienia, organizacja przekazuje depozytariuszowi deklarację wskazującą zakres swoich kompetencji w odniesieniu do spraw objętych niniejszą Konwencją.

                           d)

                           Organizacja nie posiada dodatkowego prawa głosu ponad prawa głosu przysługujące jej Państwom Członkowskim.

         Artykuł 13
   Tymczasowe stosowanie
   W momencie podpisania lub w okresie przed wejściem niniejszej Konwencji w życie dla danego państwa może ono oświadczyć, iż będzie stosować się do niniejszej Konwencji tymczasowo.
   Artykuł 14
   Poprawki
   1.   Państwo-Strona może proponować poprawki do niniejszej Konwencji. Proponowaną poprawkę przedkłada się depozytariuszowi, który niezwłocznie rozsyła ją do wszystkich pozostałych Państw-Stron.
   2.   Jeżeli większość Państw-Stron zwróci się do depozytariusza z wnioskiem o zwołanie konferencji celem rozpatrzenia proponowanych poprawek, depozytariusz zaprasza wszystkie Państwa-Strony do udziału w takiej konferencji, która rozpoczyna się nie wcześniej niż trzydzieści dni po wystosowaniu zaproszeń. Każda poprawka przyjęta na konferencji większością dwóch trzecich wszystkich Państw-Stron zostaje przyjęta w formie protokołu, który będzie otwarty do podpisu w Wiedniu oraz Nowym Jorku dla wszystkich Państw-Stron.
   3.   Protokół wchodzi w życie trzydzieści dni od momentu wyrażenia przez trzy państwa zgody na związanie się jego postanowieniami. Dla każdego państwa wyrażającego zgodę na związanie się protokołem po jego wejściu w życie protokół nabiera mocy wiążącej dla danego państwa trzydzieści dni od dnia wyrażenia zgody.
   Artykuł 15
   Wypowiedzenie
   1.   Państwo-Strona może wypowiedzieć niniejszą Konwencję poprzez złożenie pisemnego powiadomienia u depozytariusza.
   2.   Wypowiedzenie nabiera mocy w terminie jednego roku od dnia otrzymania powiadomienia przez depozytariusza.
   Artykuł 16
   Depozytariusz
   1.   Depozytariuszem niniejszej Konwencji jest dyrektor generalny Agencji.
   2.   Dyrektor generalny Agencji niezwłocznie informuje Państwa-Strony oraz wszystkie pozostałe państwa o:

               a)

               każdym podpisaniu niniejszej Konwencji lub dowolnego protokołu poprawek;

               b)

               każdym złożeniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia dotyczącego niniejszej Konwencji lub dowolnego protokołu poprawek;

               c)

               oświadczeniu lub wycofaniu oświadczenia zgodnie z postanowieniami artykułu 11;

               d)

               oświadczeniu o tymczasowym stosowaniu niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 13;

               e)

               wejściu w życie niniejszej Konwencji oraz dowolnej poprawki do niniejszej Konwencji; oraz

               f)

               o każdym wypowiedzeniu złożonym na mocy artykułu 15.

         Artykuł 17
   Teksty autentyczne i uwierzytelnione kopie
   Oryginał niniejszej Konwencji, którego teksty w języku angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostaje złożony dyrektorowi generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, który przekazuje uwierzytelnione kopie Państwom-Stronom oraz wszystkim pozostałym państwom.
   W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję, otwartą do podpisu zgodnie z postanowieniami artykułu 12 ustęp 1.
   PRZYJĘTO na posiedzeniu Konferencji Generalnej Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej na sesji specjalnej w Wiedniu dnia dwudziestego szóstego września tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2017/299 z dnia 17 lutego 2017 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji

text:
               21.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 43/214

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/299
   z dnia 17 lutego 2017 r.
   przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i art. 31 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 8 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/438/WPZiB (1) w sprawie mianowania Herberta SALBERA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 28 lutego 2017 r.

               (2)

               Mandat SPUE należy przedłużyć na okres kolejnych 16 miesięcy.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Specjalny przedstawiciel Unii Europejskiej
   Mandat Herberta SALBERA jako SPUE w Regionie Południowego Kaukazu i ds. Kryzysu w Gruzji zostaje niniejszym przedłużony do dnia 30 czerwca 2018 r. Rada może zadecydować o wcześniejszym zakończeniu mandatu SPUE w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP).
   Artykuł 2
   Cele polityki
   Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w regionie Kaukazu Południowego, z uwzględnieniem celów określonych w konkluzjach z nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniu 1 września 2008 r. oraz w konkluzjach Rady z dnia 15 września 2008 r., jak również w konkluzjach z dnia 27 lutego 2012 r. Cele te obejmują:

               a)

               zgodnie z istniejącymi mechanizmami, łącznie z Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i jej Grupą Mińską, zapobieganie konfliktom w regionie, wnoszenie wkładu w pokojowe rozwiązywanie konfliktów w regionie, w tym kryzysu w Gruzji i konfliktu w Górskim Karabachu, poprzez wspieranie powrotu uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych oraz poprzez inne odpowiednie środki, a także sprzyjanie realizacji takiego rozwiązania zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego;

               b)

               podejmowanie konstruktywnych działań dotyczących regionu z głównymi zainteresowanymi podmiotami;

               c)

               propagowanie i dalsze wspieranie współpracy między Armenią, Azerbejdżanem i Gruzją oraz, w stosownych przypadkach, współpracy z krajami sąsiadującymi;

               d)

               zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie.

         Artykuł 3
   Mandat
   Aby zrealizować cele polityki, mandat SPUE obejmuje:

               a)

               rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, innymi kluczowymi podmiotami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim w regionie;

               b)

               zachęcanie państw w regionie do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, takich jak zagrożenia dla wspólnego bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalny handel i przestępczość zorganizowana;

               c)

               przyczynianie się do pokojowego rozwiązywania konfliktów zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego oraz sprzyjanie wdrażaniu takich rozwiązań w ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, OBWE oraz jej Grupą Mińską;

               d)

               w odniesieniu do kryzysu w Gruzji:

                           (i)

                           pomoc w przygotowaniu międzynarodowych rozmów przewidzianych w pkt 6 porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. („międzynarodowe rozmowy genewskie”) oraz w środkach wykonawczych do niego z dnia 8 września 2008 r., w tym dotyczących rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i stabilności w regionie, kwestii uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych, na podstawie zasad uznanych na szczeblu międzynarodowym, oraz wszelkich innych tematów, wspólnie uzgodnionych przez strony;

                           (ii)

                           pomoc w określeniu stanowiska Unii i reprezentowanie jej, na poziomie SPUE, podczas rozmów, o których mowa w ppkt (i); oraz

                           (iii)

                           ułatwianie realizacji uzgodnień porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. oraz środków wykonawczych do niego z dnia 8 września 2008 r.;

               e)

               ułatwianie opracowywania i stosowania środków budowy zaufania, z uwzględnieniem wiedzy fachowej państw członkowskich, o ile taka jest dostępna i stosowna;

               f)

               pomoc w przygotowywaniu, w stosownych przypadkach, wkładu Unii w możliwe rozwiązanie konfliktu;

               g)

               intensyfikację dialogu Unii z głównymi podmiotami w kwestiach związanych z regionem;

               h)

               wsparcie Unii w dalszym wypracowywaniu kompleksowej polityki wobec Kaukazu Południowego;

               i)

               w ramach działań określonych w niniejszym artykule – przyczynianie się do realizacji polityki Unii w dziedzinie praw człowieka oraz wytycznych Unii w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci i kobiet na obszarach dotkniętych konfliktami, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji pod tym względem i reagowanie na tę sytuację.

         Artykuł 4
   Wykonywanie mandatu
   1.   SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem WP.
   2.   KPiB utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym SPUE z Radą. KPiB ukierunkowuje pod względem strategicznym i politycznym działania SPUE w ramach jego mandatu, bez uszczerbku dla uprawnień WP.
   3.   SPUE ściśle koordynuje swoje działania z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i jej odpowiednich działów.
   Artykuł 5
   Finansowanie
   1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE w okresie od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. wynosi 2 990 000 EUR.
   2.   Wydatkami zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
   3.   Zarządzanie wydatkami jest przedmiotem umowy między SPUE a Komisją. SPUE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
   Artykuł 6
   Powołanie i skład zespołu
   1.   W granicach mandatu SPUE i odpowiednich udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie swojego zespołu. Zespół musi dysponować wiedzą fachową na temat konkretnych kwestii politycznych, zgodnie z wymogami związanymi z mandatem. SPUE niezwłocznie i regularnie informuje Radę i Komisję o składzie swojego zespołu.
   2.   Państwa członkowskie, instytucje Unii i ESDZ mogą zaproponować oddelegowanie personelu do pracy ze SPUE. Wynagrodzenie takiego oddelegowanego personelu jest pokrywane odpowiednio przez wysyłające państwo członkowskie, wysyłającą instytucję Unii lub przez ESDZ. Eksperci oddelegowani przez państwa członkowskie do instytucji Unii lub do ESDZ mogą być również oddelegowani do pracy ze SPUE. Członkowie personelu międzynarodowego zatrudniani na podstawie umów muszą mieć obywatelstwo państwa członkowskiego.
   3.   Cały oddelegowany personel nadal podlega administracyjnie odpowiednio wysyłającemu państwu członkowskiemu, wysyłającej instytucji Unii lub ESDZ; personel ten wypełnia swoje obowiązki i działa w interesie mandatu SPUE.
   4.   Personel SPUE ulokowany jest w tym samym miejscu, co odpowiednie działy ESDZ lub delegatury Unii, aby zapewnić spójność i zgodność ich odpowiednich działań.
   Artykuł 7
   Przywileje i immunitety SPUE i personelu SPUE
   Przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego działania misji SPUE i personelu SPUE uzgadnia się, stosownie do przypadku, z państwami przyjmującymi. Państwa członkowskie i ESDZ zapewniają wszelkie niezbędne w tym celu wsparcie.
   Artykuł 8
   Bezpieczeństwo informacji niejawnych UE
   SPUE i członkowie jego zespołu przestrzegają zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2013/488/UE (2).
   Artykuł 9
   Dostęp do informacji i wsparcie logistyczne
   1.   Państwa członkowskie, Komisja oraz Sekretariat Generalny Rady zapewniają SPUE dostęp do wszelkich stosownych informacji.
   2.   Delegatury Unii w regionie lub państwa członkowskie, w zależności od przypadku, zapewniają wsparcie logistyczne w regionie.
   Artykuł 10
   Bezpieczeństwo
   Zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zadań operacyjnych na podstawie tytułu V Traktatu, SPUE podejmuje wszelkie działania możliwe do zrealizowania w uzasadnionych granicach, zgodne z mandatem SPUE oraz odpowiadające stanowi bezpieczeństwa na obszarze geograficznym, za który SPUE jest odpowiedzialny, służące zapewnieniu bezpieczeństwa całemu personelowi bezpośrednio podlegającemu SPUE, w szczególności:

               a)

               sporządza plan bezpieczeństwa oparty na wytycznych ESDZ, obejmujący specyficzne fizyczne, organizacyjne i proceduralne środki bezpieczeństwa, regulujący zarządzanie bezpiecznym przemieszczaniem się personelu do obszaru, za który SPUE jest odpowiedzialny, i w jego obrębie, jak również reagowanie na zdarzenia związane z naruszaniem bezpieczeństwa, a także zawierający plan awaryjny i plan ewakuacyjny;

               b)

               zapewnia objęcie wszystkich członków personelu rozmieszczonych poza terytorium Unii ubezpieczeniem od wysokiego ryzyka odpowiednio do warunków panujących na obszarze, za który SPUE jest odpowiedzialny;

               c)

               zapewnia, aby wszyscy członkowie zespołu SPUE, którzy mają być rozmieszczeni poza terytorium Unii, w tym personel miejscowy zatrudniony na podstawie umów, odbyli przed przyjazdem lub niezwłocznie po przyjeździe na obszar, za który SPUE jest odpowiedzialny, odpowiednie szkolenie w zakresie bezpieczeństwa, na podstawie wskaźników ryzyka określonych przez ESDZ dla tego obszaru;

               d)

               zapewnia wdrożenie wszystkich uzgodnionych zaleceń wydawanych w następstwie systematycznych ocen bezpieczeństwa oraz – w ramach sprawozdania z postępu prac oraz sprawozdania z wykonania mandatu – dostarcza Radzie, WP i Komisji pisemne sprawozdania dotyczące wdrażania tych zaleceń oraz sprawozdania dotyczące innych kwestii związanych z bezpieczeństwem.

         Artykuł 11
   Sprawozdawczość
   SPUE regularnie składa WP oraz KPiB sprawozdania ustne i pisemne. w razie potrzeby SPUE składa również sprawozdania grupom roboczym Rady. Regularne sprawozdania są rozprowadzane poprzez sieć COREU. SPUE może składać sprawozdania Radzie do Spraw Zagranicznych. Zgodnie z art. 36 Traktatu SPUE może uczestniczyć w przekazywaniu informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   Artykuł 12
   Koordynacja
   1.   SPUE przyczynia się do jedności, spójności i skuteczności działania Unii oraz pomaga w zapewnieniu spójnego wykorzystania wszystkich instrumentów Unii i działań państw członkowskich, aby osiągnąć cele strategiczne Unii. SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Komisji. SPUE regularnie przekazuje informacje misjom państw członkowskich i delegaturom Unii.
   2.   Utrzymywana jest ścisła współpraca w terenie z szefami delegatur Unii i szefami misji państw członkowskich, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu. SPUE, w ścisłej koordynacji z szefem delegatury Unii w Gruzji, udziela szefowi Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji (EUMM Georgia) porad i informacji dotyczących sytuacji politycznej na miejscu. w miarę potrzeb SPUE i dowódca operacji cywilnych EUMM Georgia konsultują się ze sobą. SPUE współpracuje również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi w terenie.
   Artykuł 13
   Pomoc w zakresie roszczeń
   SPUE i personel SPUE udzielają wsparcia w celu przygotowania odpowiedzi na wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z mandatów poprzednich SPUE ds. Kaukazu Południowego oraz ds. Kryzysu w Gruzji oraz udzielają w tym celu pomocy administracyjnej i udostępniają odpowiednie dokumenty.
   Artykuł 14
   Przegląd
   Wdrażanie niniejszej decyzji i jej spójność z innymi działaniami Unii w regionie są przedmiotem regularnego przeglądu. Do dnia 30 września 2017 r. SPUE przedstawi Radzie, WP i Komisji sprawozdanie z postępu prac, a do dnia 31 marca 2018 r. – kompleksowe sprawozdanie z wykonania mandatu.
   Artykuł 15
   Wejście w życie
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2017 r.

            W imieniu Rady

         E. BARTOLO

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/438/WPZiB z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie zmiany i przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji (Dz.U. L 200 z 9.7.2014, s. 11).

      (2)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).


title: Decyzja Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji

text:
               31.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 27/11

         DECYZJA RADY 2012/50/WPZiB
   z dnia 27 stycznia 2012 r.
   w sprawie zmiany decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 31 stycznia 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/72/WPZiB (1).

               (2)

               Jak wynika z przeglądu decyzji 2011/72/WPZiB, obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 31 stycznia 2013 r.

               (3)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję 2011/72/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 5 decyzji 2011/72/WPZiB otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 5
      Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 stycznia 2013 r. Jest ona przedmiotem ciągłego przeglądu. Jej okres obowiązywania może być odpowiednio przedłużany lub może być ona zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 stycznia 2012 r.

            W imieniu Rady

         N. WAMMEN

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 28 z 2.2.2011, s. 62.


title: 2011/591/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2009

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 250/195

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2009
   (2011/591/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI,

               —

               uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2009,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego dotyczące sprawozdania finansowego Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2009, wraz z odpowiedziami Agencji (1),

               —

               uwzględniając zalecenie Rady z dnia 15 lutego 2011 r. (05892/2011 – C7-0052/2011),

               —

               uwzględniając art. 276 Traktatu WE oraz art. 319 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w szczególności jego art. 185,

               —

               uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (3), w szczególności jego art. 39,

               —

               uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), w szczególności art. 94 tego rozporządzenia,

               —

               uwzględniając art. 77 Regulaminu i załącznik VI do Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A7-0125/2011),

               1.

               zatwierdza zamknięcie ksiąg Europejskiej Agencji Kolejowej za rok budżetowy 2009;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji dyrektorowi Europejskiej Agencji Kolejowej, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria L).

         Jerzy BUZEK

            Przewodniczący

         Klaus WELLE

            Sekretarz Generalny

      (1)  Dz.U. C 338 z 14.12.2010, s. 103.

      (2)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.


title: 2004/899/WE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z 14 grudnia 2004 r. dotycząca zatwierdzenia wielkości emisji monet euro w 2005 r. (EBC/2004/19)

text:
               24.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 379/107

      DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

   z 14 grudnia 2004 r.
   dotycząca zatwierdzenia wielkości emisji monet euro w 2005 r.
   (EBC/2004/19)
   (2004/899/WE)
   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 106 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Od 1 stycznia 1999 r. Europejski Bank Centralny (EBC) dysponuje wyłącznym prawem do zatwierdzania wielkości emisji monet przez Państwa Członkowskie, które wprowadziły walutę euro (zwane dalej „uczestniczącymi Państwami Członkowskimi”).

               (2)

               Uczestniczące Państwa Członkowskie przedstawiły EBC do zatwierdzenia własne szacunki wielkości emisji monet euro w 2005 r., wraz z odpowiednimi wyjaśnieniami dotyczącymi stosowanej metodologii prognozowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Zatwierdzenie wielkości emisji monet euro w 2005 r.
   EBC zatwierdza niniejszym wielkość emisji monet emitowanych przez uczestniczące Państwa Członkowskie w 2005 r., zgodnie z następującą tabelą:

               (miliony EUR)

               Emisja monet przeznaczonych do obiegu oraz emisja monet kolekcjonerskich (nie rzeznaczonych do obiegu) w roku 2005

               Belgia

               178,5

               Niemcy

               680,0

               Grecja

               108,8

               Hiszpania

               642,0

               Francja

               468,5

               Irlandia

               131,0

               Włochy

               675,0

               Luksemburg

               65,0

               Holandia

               175,0

               Austria

               185,0

               Portugalia

               170,0

               Finlandia

               60,0

         Artykuł 2
   Przepis końcowy
   Niniejsza decyzja skierowana jest do uczestniczących Państw Członkowskich.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 14 grudnia 2004 r.

            Prezes EBC

         Jean-Claude TRICHET


title: Decyzja Komisji z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie dni wolnych od pracy w roku 2015 w instytucjach Unii Europejskiej

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/5

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 11 lutego 2014 r.
   w sprawie dni wolnych od pracy w roku 2015 w instytucjach Unii Europejskiej
   (2014/C 44/06)

      DNI WOLNE OD PRACY W ROKU 2015

               1 stycznia

               czwartek, Nowy Rok

               2 stycznia

               piątek, dzień po Nowym Roku

               2 kwietnia

               Wielki Czwartek

               3 kwietnia

               Wielki Piątek

               6 kwietnia

               Poniedziałek Wielkanocny

               1 maja

               piątek, Święto Pracy

               14 maja

               czwartek, Wniebowstąpienie

               15 maja

               piątek, dzień po Wniebowstąpieniu

               25 maja

               poniedziałek, Zielone Świątki

               21 lipca

               poniedziałek, święto narodowe w Belgii

               2 listopada

               poniedziałek, Święto Zmarłych

               24 grudnia
               do
               31 grudnia

               czwartek
               6 dni, koniec roku
               czwartek

               OGÓŁEM

               17 dni

         Luksemburg: te same dni, co w Brukseli, z wyjątkiem wtorku, dnia 21 lipca, który zastępuje się wtorkiem, dnia 23 czerwca (święto narodowe w Luksemburgu).
   Praca rozpoczyna się w poniedziałek, dnia 4 stycznia 2016 r.
   Nie przesądzając o ostatecznym rozkładzie dni wolnych od pracy w roku 2016, piątek, dnia 1 stycznia 2016 r. uważa się za dzień wolny od pracy.
   Komisja zastrzega sobie prawo do zmiany tych ustaleń w zależności od potrzeb służby.