title: Decyzja Rady (UE) 2019/1749 z dnia 14 października 2019 r. w sprawie wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Agencji Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)

text:
                  22.10.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 268/73

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1749
         z dnia 14 października 2019 r.
         w sprawie wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Agencji Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając art. 4 Protokołu nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
         uwzględniając wniosek rządu Irlandii złożony w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. do przewodniczącego Rady Unii Europejskiej o zastosowanie wobec Irlandii niektórych przepisów dorobku Schengen, jak określono w tym piśmie,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Na mocy decyzji 2002/192/WE (1) Rada upoważniła Irlandię do stosowania niektórych przepisów dorobku Schengen na warunkach określonych w tej decyzji.

                     (2)

                     Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 (2) ustanowiono Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości, powszechnie znaną pod nazwą eu-LISA, w celu zapewnienia zarządzania operacyjnego systemem informacyjnym Schengen drugiej generacji (SIS II), wizowym systemem informacyjnym (VIS) i systemem Eurodac oraz niektórymi elementami ich infrastruktury łączności, a także ewentualnie innymi wielkoskalowymi systemami informatycznymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie z odrębnymi aktami prawnymi przyjętymi na podstawie art. 67–89 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

                     (3)

                     Decyzją 2012/764/UE (3) Rada upoważniła Irlandię do stosowania rozporządzenia (UE) nr 1077/2011 w zakresie, w jakim odnosi się ono do zarządzania operacyjnego systemem VIS i częściami systemu SIS II, w realizacji którego Irlandia nie uczestniczy.

                     (4)

                     W dniu 14 listopada 2018 r. przyjęte zostało rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1726 (4), którym uchylone zostało rozporządzenie (UE) nr 1077/2011. Na mocy rozporządzenia (UE) 2018/1726 ustanowiono Agencję Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) (zwaną dalej „Agencją”), która zastąpiła agencję ustanowioną na mocy rozporządzenia (UE) nr 1077/2011 i jest jej następcą prawnym. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1726 odesłania do uchylonego rozporządzenia (UE) nr 1077/2011 traktuje się jako odesłania do rozporządzenia (UE) 2018/1726 i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku do tego rozporządzenia.

                     (5)

                     Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1726 Agencja jest odpowiedzialna za zarządzanie operacyjne: systemem informacyjnym Schengen, VIS i systemem Eurodac. Agencja odpowiada również za przygotowywanie i rozwijanie systemu wjazdu/wyjazdu (EES), DubliNet oraz europejskiego systemu informacji o podróży i zezwoleń na podróż (ETIAS), a także za zarządzanie operacyjne tymi systemami. Agencji można również powierzyć przygotowywanie i rozwijanie innych wielkoskalowych systemów informatycznych w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz zarządzanie operacyjne tymi systemami, jeżeli stanowią o tym stosowne unijne akty prawne przyjęte na podstawie art. 67–89 TFUE.

                     (6)

                     SIS stanowi część dorobku Schengen. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1861 (5) i (UE) 2018/1862 (6) regulują utworzenie, funkcjonowanie i użytkowanie SIS w, odpowiednio, dziedzinie odpraw granicznych oraz współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych. Ponadto rozporządzenie (UE) 2018/1860 (7) reguluje użytkowanie SIS do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Po ich wejściu w życie rozporządzenia (UE) 2018/1861 i (UE) 2018/1862 zastąpią rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (8) oraz decyzję Rady 2007/533/WSiSW (9), które obecnie mają zastosowanie w tych kwestiach. Irlandia wzięła jednak udział wyłącznie w przyjęciu decyzji Rady 2007/533/WSiSW i rozporządzenia (UE) 2018/1862, które stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, o których mowa w art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji 2002/192/WE.

                     (7)

                     VIS także jest częścią dorobku Schengen. Irlandia nie uczestniczyła w przyjęciu decyzji Rady 2004/512/WE (10), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 (11) ani decyzji Rady 2008/633/WSiSW (12) regulujących ustanowienie, funkcjonowanie lub użytkowanie VIS i nie jest związana tymi aktami.

                     (8)

                     System Eurodac nie stanowi części dorobku Schengen. Irlandia uczestniczyła w przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 (13) regulującego ustanowienie, funkcjonowanie i użytkowanie systemu Eurodac i jest związana tym rozporządzeniem.

                     (9)

                     EES jest częścią dorobku Schengen. Irlandia nie uczestniczyła w przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 (14) regulującego ustanowienie, funkcjonowanie i użytkowanie EES i nie jest związana tym rozporządzeniem.

                     (10)

                     ETIAS także jest częścią dorobku Schengen. Irlandia nie uczestniczyła w przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 (15) regulującego ustanowienie, funkcjonowanie i użytkowanie ETIAS i nie jest związana tym rozporządzeniem.

                     (11)

                     DubliNet nie stanowi części dorobku Schengen. Irlandia jest związana rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1560/2003 (16) ustanawiającym DubliNet, odrębny bezpieczny kanał transmisji elektronicznej.

                     (12)

                     Irlandia uczestniczy w systemie Eurodac, DubliNet i – częściowo – w SIS, w związku z czym ma prawo uczestniczyć w działaniach Agencji w zakresie, w jakim odpowiada ona za zarządzanie operacyjne SIS, regulowanym rozporządzeniem (UE) 2018/1862, systemem Eurodac i DubliNet.

                     (13)

                     Agencja jest pojedynczą osobą prawną i ma jednolitą strukturę organizacyjną i finansową. W związku z tym i zgodnie z art. 288 TFUE Agencję ustanowiono na mocy jednego aktu ustawodawczego, który w całości ma zastosowanie w państwach członkowskich nim związanych. Wyklucza to możliwość częściowego stosowania tego aktu w odniesieniu do Irlandii. W rezultacie, należy podjąć niezbędne kroki, by zapewnić, aby rozporządzenie (UE) 2018/1726 miało w całości zastosowanie do Irlandii.

                     (14)

                     Zgodnie z art. 4 protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, Irlandia powiadomiła Komisję i Radę pismami z dnia 12 kwietnia 2019 r. o swoim zamiarze zaakceptowania przepisów rozporządzenia (UE) 2018/1726 dotyczących systemu Eurodac i DubliNet.

                     (15)

                     Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 331 ust. 1 TFUE Komisja potwierdziła decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. fakt stosowania rozporządzenia (UE) 2018/1726 do Irlandii w zakresie, w jakim przepisy tego rozporządzenia odnoszą się do systemu Eurodac i DubliNet. Decyzja ta stanowi, że rozporządzenie (UE) 2018/1726 wchodzi w życie w odniesieniu do Irlandii w dniu wejścia w życie decyzji Rady dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej przepisów rozporządzenia (UE) 2018/1726 odnoszących się do SIS – regulowanego rozporządzeniem (UE) 2018/1861, które zastąpi rozporządzenie (WE) nr 1987/2006, i rozporządzeniem (UE) 2018/1860 – oraz odnoszących się do VIS, EES i ETIAS.

                     (16)

                     W związku z przyjęciem przez Komisję decyzji z dnia 23 lipca 2019 r. spełniony został pierwszy warunek wstępny stosowania wobec Irlandii przepisów rozporządzenia (UE) 2018/1726.

                     (17)

                     Aby zapewnić zgodność z Traktatami i mającymi zastosowanie protokołami, a jednocześnie zagwarantować jednolitość i spójność rozporządzenia (UE) 2018/1726, pismem skierowanym do Rady z dnia 12 kwietnia 2019 r. Irlandia wystąpiła, na podstawie art. 4 Protokołu nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem Schengen”), o zastosowanie wobec niej przepisów rozporządzenia (UE) 2018/1726 w zakresie, w jakim przepisy tego rozporządzenia odnoszą się do odpowiedzialności Agencji za zarządzanie operacyjne SIS – regulowanym rozporządzeniem (UE) 2018/1861, które zastąpi rozporządzenie (WE) nr 1987/2006, i rozporządzeniem (UE) 2018/1860 – oraz VIS, EES i ETIAS.

                     (18)

                     Rada uznaje prawo Irlandii do złożenia – zgodnie z art. 4 protokołu Schengen – wniosku o zastosowanie wobec niej przepisów rozporządzenia (UE) 2018/1726 w zakresie, w jakim Irlandia nie uczestniczy w tym rozporządzeniu z innych powodów.

                     (19)

                     Uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu (UE) 2018/1726 pozostawałoby bez uszczerbku dla faktu, że aktualnie Irlandia nie uczestniczy i nie może uczestniczyć w przepisach dorobku Schengen odnoszących się do swobodnego przemieszczania się obywateli państw trzecich, polityki wizowej i przekraczania przez osoby granic zewnętrznych państw członkowskich. Rozporządzenie (UE) 2018/1726 zawiera zatem szczególne przepisy uwzględniające to szczególne stanowisko Irlandii, zwłaszcza w odniesieniu do ograniczonego prawa głosu w zarządzie Agencji.

                     (20)

                     Komitet Mieszany, utworzony na podstawie art. 3 Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia Królestwa Norwegii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (17), został poinformowany o przygotowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 tej umowy.

                     (21)

                     Komitet Mieszany, ustanowiony na podstawie art. 3 Umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (18), został poinformowany zgodnie z art. 5 tej umowy o przygotowaniu niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Zgodnie z decyzjami 2002/192/WE i 2012/764/UE Irlandia uczestniczy w rozporządzeniu (EU) 2018/1726 w zakresie, w jakim odnosi się ono do zarządzania operacyjnego VIS, częściami SIS, w realizacji których Irlandia nie uczestniczy oraz EES i ETIAS.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 października 2019 r.

                  W imieniu Rady

               J. LEPPÄ
               Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 z dnia 25 października 2011 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 286 z 1.11.2011, s. 1).

            (3)  Decyzja Rady 2012/764/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących ustanowienia Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 337 z 11.12.2012, s. 48).

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1726 z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA), zmiany rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 i decyzji Rady 2007/533/WSiSW oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1077/2011 (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 99).

            (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1861 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) w dziedzinie odpraw granicznych, zmiany konwencji wykonawczej do układu z Schengen oraz zmiany i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 (Dz.U. L 312 z 7.12.2018, s. 14).

            (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1862 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, zmiany i uchylenia decyzji Rady 2007/533/WSiSW oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1986/2006 i decyzji Komisji 2010/261/UE (Dz.U. L 312 z 7.12.2018, s. 56).

            (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1860 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 312 z 7.12.2018, s. 1).

            (8)  Rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4).

            (9)  Decyzja Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63).

            (10)  Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5).

            (11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).

            (12)  Decyzja Rady nr 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 129).

            (13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).

            (14)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 (Dz.U. L 327 z 9.12.2017, s. 20).

            (15)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 z dnia 12 września 2018 r. ustanawiające europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1077/2011, (UE) nr 515/2014, (UE) 2016/399, (UE) 2016/1624 i (UE) 2017/2226 (Dz.U. L 236 z 19.9.2018, s. 1).

            (16)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 222 z 5.9.2003, s. 3).

            (17)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

            (18)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/1843 z dnia 24 października 2019 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
                  4.11.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 282/25

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1843
         z dnia 24 października 2019 r.
         w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 w związku z art. 218 ust. 9,
         uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 do Porozumienia EOG.

                     (3)

                     Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia szczegółowe dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

                     (4)

                     Należy rozszerzyć współpracę między umawiającymi się stronami Porozumienia EOG w zakresie działań Unii w celu włączenia rozporządzenń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 (3) i (UE) 2018/842 (4) oraz powiązanych rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 (5) oraz(UE) nr 525/2013 (6) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 749/2014 (7).

                     (5)

                     Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić tę rozszerzoną współpracę.

                     (6)

                     Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na załączonym projekcie decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Strasburgu dnia 24 października 2019 r.

                  W imieniu Rady

                  A.K. PEKONEN

               Przewodniczący

            (1)  Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

            (2)  Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1).

            (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).

            (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).

            (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).

            (7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23).

            PROJEKT
            DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG Nr [...]
            z dnia [...]
            zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
            WSPÓLNY KOMITET EOG,
            uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 86 i 98,
            a także mając na uwadze, co następuje:

                        (1)

                        Unia Europejska, Islandia i Norwegia zobowiązały się do ograniczenia swej łącznej emisji gazów cieplarnianych w celu utrzymania wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej i w celu kontynuacji starań o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej.

                        (2)

                        Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG w celu wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (1).

                        (3)

                        Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (2).

                        (4)

                        Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektywy Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (3), które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzeń (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842.

                        (5)

                        Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję nr 280/2004/WE (4), które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

                        (6)

                        Należy rozszerzyć zakres współpracy umawiających się stron Porozumienia EOG na niektóre przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (5), które to przepisy są niezbędne do wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/842.

                        (7)

                        Na mocy niniejszej decyzji Islandia i Norwegia podejmują działania w celu osiągnięcia celów polegających na redukcji emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r.

                        (8)

                        Niniejsza decyzja nie narusza tego, w jaki sposób UE, Islandia i Norwegia wdrażają porozumienie paryskie.

                        (9)

                        Kwestie budżetowe nie są uwzględnione w Porozumieniu EOG. Stosowanie art. 5 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2018/842 nie narusza zatem zakresu Porozumienia EOG.

                        (10)

                        Urząd Nadzoru EFTA powinien ściśle współpracować z Komisją Europejską w przypadku wezwania do realizacji zadań w odniesieniu do Islandii i Norwegii na podstawie niniejszej decyzji.

                        (11)

                        Kompetencje Urzędu Nadzoru EFTA i Trybunału EFTA na podstawie niniejszej decyzji są ograniczone do podjętych w niej zobowiązań.

                        (12)

                        Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie tej rozszerzonej współpracy,

                  PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

                  Artykuł 1

               W art. 3 (Środowisko) Protokołu 31 do Porozumienia EOG po ust. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:

                           „8. a)

                           Islandia i Norwegia osiągną swoje odnośne cele w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. zgodnie z następującymi aktami prawnymi:

                                       —

                                          32018 R 0841: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1).
                                       Do celów niniejszego Porozumienia rozporządzenie to odczytuje się z następującymi dostosowaniami:

                                                   (i)

                                                   w art. 6 ust. 2 słowa „30 lat” w odniesieniu do Islandii odczytuje się jako „50 lat”;

                                                   (ii)

                                                   w art. 8 ust. 7 dodaje się co następuje:
                                                   „Państwa EFTA powiadamiają Urząd Nadzoru EFTA o swoich zmienionych proponowanych poziomach referencyjnych dla lasów nie później niż dziewięć miesięcy po wejściu w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr xx z dnia xx.xx.xxxx r. [niniejszej decyzji] w odniesieniu do okresu 2021–2025. Urząd Nadzoru EFTA publikuje proponowane poziomy referencyjne dla lasów przekazane jej przez państwa EFTA.”;

                                                   (iii)

                                                   art. 13 ust. 2 lit. a) w odniesieniu do państw EFTA otrzymuje brzmienie:
                                                   „Państwo EFTA przedstawiło określoną poniżej strategię dotyczącą użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa w perspektywie co najmniej 30 lat, w tym również trwające lub planowane szczególne środki mające na celu zapewnienie ochrony lub zwiększenia, stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i rezerwuarów, jakimi są lasy;

                                                               1.

                                                               Do dnia 1 stycznia 2020 r. każde państwo EFTA przygotowuje i przedkłada Urzędowi Nadzoru EFTA swoją strategię dotyczącą sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa w perspektywie co najmniej 30 lat. Państwa EFTA powinny w razie konieczności zaktualizować te strategie do dnia 1 stycznia 2025 r.

                                                               2.

                                                               Strategie państw EFTA przyczyniają się do:

                                                                           a)

                                                                           wypełnienia zapisanych w Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu i w porozumieniu paryskim zobowiązań państw EFTA do redukcji antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych, poprawy pochłaniania emisji przez pochłaniacze oraz wspierania sekwestracji większych ilości dwutlenku węgla;

                                                                           b)

                                                                           osiągnięcia celu porozumienia paryskiego, który polega na utrzymaniu wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej, i kontynuacji starań o ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej;

                                                                           c)

                                                                           osiągania długoterminowej redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz poprawy pochłaniania emisji przez pochłaniacze w zakresie właściwym dla sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa, zgodnie z celem – w świetle ustaleń IPCC w zakresie niezbędnych redukcji – polegającym na tym, aby w sposób racjonalny pod względem kosztów zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych w państwach EFTA i poprawić pochłanianie emisji przez pochłaniacze, w kontekście dążenia do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego dotyczących temperatury, tak aby w drugiej połowie bieżącego stulecia osiągnąć równowagę między antropogenicznymi emisjami w podziale na źródła a pochłanianiem emisji przez pochłaniacze gazów cieplarnianych w sposób sprawiedliwy i w kontekście zrównoważonego rozwoju i działań na rzecz wyeliminowania ubóstwa.

                                                               3.

                                                               Strategie państw EFTA obejmują:

                                                                           a)

                                                                           redukcję emisji i poprawę pochłaniania emisji w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF); uwzględnienie bioenergii i biomateriałów z tego sektora;

                                                                           b)

                                                                           w zakresie, w jakim ma to znaczenie dla użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa – powiązania z innymi krajowymi celami długoterminowymi, planowaniem oraz innymi politykami i środkami.

                                                               4.

                                                               Państwa EFTA niezwłocznie przekazują i udostępniają opinii publicznej swoje strategie i wszelkie ich aktualizacje.

                                                               5.

                                                               Urząd Nadzoru EFTA ocenia, czy strategie państw EFTA są odpowiednie do udokumentowania spełnienia warunków określonych w niniejszym artykule.

                                                               6.

                                                               Strategie państw EFTA dotyczące użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa powinny zawierać następujące elementy:

                                                                           A.

                                                                           ZARYS I PROCES OPRACOWYWANIA STRATEGII

                                                                           A.1.

                                                                           Streszczenie

                                                                           A.2.

                                                                           Kontekst prawny i polityczny, w tym w stosownych przypadkach orientacyjne cele pośrednie na lata 2040 i 2050

                                                                           B.

                                                                           TREŚĆ

                                                                           B.1.

                                                                           UŻYTKOWANIE GRUNTÓW, ZMIANA UŻYTKOWANIA GRUNTÓW I LEŚNICTWO (LULUCF)

                                                                           B.1.1.

                                                                           Przewidywana redukcja emisji i poprawa ich usuwania przez pochłaniacze do 2050 r.

                                                                           B.1.2

                                                                           W możliwie największym zakresie oczekiwane emisje w podziale na źródła oraz na emisje poszczególnych gazów cieplarnianych

                                                                           B.1.3.

                                                                           Przewidywane warianty redukcji emisji i warianty poprawy efektywności pochłaniaczy

                                                                           B.1.4.

                                                                           W zakresie, w jakim jest to istotne dla ochrony lub zwiększenia, stosownie do okoliczności, pochłaniaczy i rezerwuarów, jakimi są lasy; polityki i środki w dziedzinie przystosowania się do zmian klimatu.

                                                                           B.1.5

                                                                           Aspekty związane z popytem na rynku na biomasę leśną i wpływ na zbiory

                                                                           B.1.6.

                                                                           W razie konieczności, informacje dotyczące modeli (w tym założeń), analiz, wskaźników itp.”;

                                                   (iv)

                                                   w art. 15 ust. 2 dodaje się co następuje:
                                                   „Główny zarządca jest właściwy do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym artykule, w przypadku gdy dotyczy to państw EFTA. W przypadku gdy główny zarządca blokuje transakcję dotyczącą państw EFTA lub przez nie wykonywaną, informowany jest Urząd Nadzoru EFTA.”;

                                                   (v)

                                                   w tabeli w załączniku II dodaje się, co następuje:

                                                               „Islandia

                                                               0,5

                                                               10

                                                               2

                                                               Norwegia

                                                               0,1

                                                               10

                                                               5”;

                                                   (vi)

                                                   w tabeli w załączniku III dodaje się, co następuje:

                                                               „Islandia

                                                               1990

                                                               Norwegia

                                                               1990”;

                                                   (vii)

                                                   w załączniku IV sekcja A lit. g) dodaje się, co następuje:
                                                   „W przypadku państw EFTA poziom odniesienia na okres 2021–2025 jest zgodny z prognozami zgłoszonymi Europejskiej Agencji Środowiska dobrowolnie zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 525/2013, a w przypadku Islandii również zgodnie z umową dwustronną między Islandią a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi dotyczącą uczestnictwa Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (6).”;

                                                   (viii)

                                                   w tabeli w załączniku VII dodaje się, co następuje:

                                                               „Islandia

                                                               -0,0224

                                                               -0,0045

                                                               Norwegia

                                                               -29,6

                                                               -35,5”;

                                       —

                                          32018 R 0842: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26).
                                       Do celów niniejszego Porozumienia rozporządzenie to odczytuje się z następującymi dostosowaniami:

                                                   (i)

                                                   w art. 4 ust. 3 w odniesieniu do państw EFTA dodaje się co następuje:
                                                   „W odniesieniu do państw EFTA, do celów określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 wyrażonych w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla, jak określono w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, rok referencyjny 2005 dla limitu emisji na rok 2030 będzie się opierać na różnicy między wynikającą z kompleksowego przeglądu całkowitą emisją gazów cieplarnianych w 2005 r., w ramach której emisje dwutlenku węgla z lotnictwa są uznawane za zerowe, a poziomem emisji stacjonarnych na 2005 r. objętych EU ETS na rok 2013, zgłoszonych w części B dodatku do decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 z dnia 26 lipca 2012 r. (7), dostosowanej do wartości współczynników ocieplenia globalnego przyjętych w drodze aktu delegowanego, o którym mowa w art. 26 ust. 6 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1999, lub współczynników określonych w czwartym sprawozdaniu oceniającym (AR4) IPCC zanim akt delegowany będzie miał zastosowanie. Dane dotyczące emisji stacjonarnych na 2005 r. objętych EU ETS zawarte w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (AR2) oraz te same dane wraz z zaktualizowanymi wartościami współczynników ocieplenia globalnego (AR4), które należy uwzględnić w celu określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 zgodnie z niniejszym artykułem, są określone w dodatku.”;

                                                   (ii)

                                                   w załączniku IV dodaje się, co następuje:

                                                         „Dodatek
                                                         Dane dotyczące objętych EU ETS stacjonarnych emisji państw EFTA na 2005 r. zawarte w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (AR2) oraz te same dane wraz z zaktualizowanymi wartościami współczynników ocieplenia globalnego (AR4), które należy uwzględnić w celu określenia rocznych limitów emisji na lata 2021–2030 zgodnie z art. 4 ust. 3
                                                         Tabela 1: Emisje na 2005 r. objęte ETS – Norwegia:

                                                                     Gaz cieplarniany (w tonach)

                                                                     CO2-eq (AR2)

                                                                     CO2-eq (AR4)

                                                                     N2O/PFC

                                                                     CO2

                                                                     23 090 000

                                                                     23 090 000

                                                                     N2O

                                                                     1 955 000

                                                                     1 880 000

                                                                     6 308

                                                                     PFC

                                                                     829 000

                                                                     955 000

                                                                     CF4

                                                                     116,698

                                                                     C2F6

                                                                     7,616

                                                                     Ogółem

                                                                     25 874 000

                                                                     25 925 000

                                                         Tabela 2: Emisje na 2005 r. objęte ETS – Islandia:

                                                                     Gaz cieplarniany (w tonach)

                                                                     CO2-eq (AR2)

                                                                     CO2-eq (AR4)

                                                                     N2O/PFC

                                                                     CO2

                                                                     909 132

                                                                     909 132

                                                                     PFC

                                                                     26 709

                                                                     31 105

                                                                     CF4

                                                                     3,508

                                                                     C2F6

                                                                     0,424

                                                                     Ogółem

                                                                     935 841

                                                                     940 237

                                                   ”

                                                   (iii)

                                                   w art. 6 ust. 1 słowa „100 milionów uprawnień w ramach EU ETS” otrzymują brzmienie „107 milionów uprawnień w ramach EU ETS”;

                                                   (iv)

                                                   w art. 12 ust. 2 dodaje się co następuje:
                                                   „Główny zarządca jest właściwy do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym artykule, w przypadku gdy dotyczy to państw EFTA. W przypadku gdy główny zarządca blokuje transakcję dotyczącą państw EFTA lub przez nie wykonywaną, informowany jest Urząd Nadzoru EFTA.”;

                                                   (v)

                                                   w tabeli w załączniku I dodaje się, co następuje:

                                                               „Islandia

                                                               -29 %

                                                               Norwegia

                                                               -40 %“;

                                                   (vi)

                                                   w tabeli w załączniku II dodaje się, co następuje:

                                                               “Islandia

                                                               4 %

                                                               Norwegia

                                                               2 %”;

                                                   (vii)

                                                   w tabeli w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

                                                               a)

                                                               do tabeli dodaje się, co następuje:

                                                                           „Islandia

                                                                           0,2

                                                                           Norwegia

                                                                           1,6”;

                                                               b)

                                                               liczbę „280” dla wartości łącznej maksymalnej zastępuje się liczbą „281,8”;

                                       —

                                          32018 R 1999: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).
                                       Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                                                   (i)

                                                   zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

                                                               —

                                                               art. 2 ust. 1–10, art. 2 ust. 12–13, art. 2 ust. 15–17, art. 18, art. 26 ust. 2–7, art. 29 ust. 5 lit. b), art. 37–42, art. 44 ust. 1 lit. a), art. 44 ust. 2–3 i 6, art. 57–58 oraz załączniki V-VII i XII-XIII.

                                                   (ii)

                                                   art. 2 ust. 1–10, art. 2 ust. 12–13 i art. 2 ust. 15–17 mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzeń (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842;

                                                   (iii)

                                                   art. 26 ust. 4 w odniesieniu do państw EFTA otrzymuje brzmienie:
                                                   „Do dnia 15 kwietnia każdego roku Islandia i Norwegia przedkładają Urzędowi Nadzoru EFTA kopię ostatecznych danych dotyczących wykazu gazów cieplarnianych, zgłoszonych do Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu zgodnie z ust. 3.”;

                                                   (iv)

                                                   art. 41 ma zastosowanie w odniesieniu do państw EFTA jedynie w zakresie, w jakim jego przepisy lub części wymienione w tym artykule są przywołane lub określone w [niniejszej decyzji];

                                                   (v)

                                                   po pierwszym zdaniu art. 42 dodaje się następujące zdanie w odniesieniu do państw EFTA:
                                                   „Europejska Agencja Środowiska pomaga Urzędowi Nadzoru EFTA w jego pracach wyłącznie w odniesieniu do art. 18, art. 26 ust. 2–7, art. 29 ust. 5 lit. b), art. 37–39 i art. 41.”;

                                       —

                                          32013 R 0525: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).
                                       Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                                                   (i)

                                                   zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

                                                               —

                                                               art. 7, art. 19 ust. 1 i 3;

                                                   (ii)

                                                   art. 7 oraz art. 19 ust. 1 i 3 mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzenia (UE) 2018/842;

                                       —

                                          32014 R 0749: rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 749/2014 z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie struktury, formatu, procesu przekazywania i przeglądu informacji zgłaszanych przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23).
                                       Mające zastosowanie przepisy tego rozporządzenia wyszczególniono poniżej i, do celów Porozumienia, odczytuje się je z uwzględnieniem następujących dostosowań:

                                                   (i)

                                                   zastosowanie mają wyłącznie następujące przepisy rozporządzenia:

                                                               —

                                                               art. 3–5, art. 7–10, art. 12–14, art. 16, art. 29, art. 32–34, art. 36–37 oraz załączniki I–VIII i tabela 2 w załączniku XVI;

                                                   (ii)

                                                   art. 3–5, art. 7–10, art. 12–14, art.16, art. 29, art. 32–34, art. 36–37 oraz załączniki I–VIII i tabela 2 w załączniku XVI mają, do celów niniejszego ustępu, zastosowanie do państw EFTA wyłącznie w zakresie, w jakim odnoszą się one do wykonania rozporządzenia (UE) 2018/842;

                           b)

                           na mocy art. 79 ust. 3 Porozumienia EOG do niniejszego ustępu stosuje się część VII (Postanowienia instytucjonalne) Porozumienia;

                           c)

                           do niniejszego ustępu stosuje się odpowiednio protokół 1 do Porozumienia EOG (Dostosowania horyzontalne);

                           d)

                           odesłania do prawodawstwa Unii, aktów prawnych, zasad, polityk i środków w aktach i przepisach przywołanych lub zawartych w niniejszym ustępie mają zastosowanie w takim zakresie i w takiej formie, w jakich odnośne prawodawstwo, akty prawne, zasady, polityki i środki zostały uwzględnione w niniejszym Porozumieniu;

                           e)

                           Islandia i Norwegia w pełni uczestniczą w pracach Komitetu ds. Zmian Klimatu zgodnie z aktami i przepisami przywołanymi lub zawartymi w niniejszym ustępie, ale nie mają prawa głosu;

                           f)

                           jeżeli Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez państwa członkowskie zgodnie z aktami i przepisami przywołanymi lub zawartymi w niniejszym ustępie, konsultacje Komisji z ekspertami wyznaczonymi przez państwa EFTA odbywają się na tej samej zasadzie;

                           g)

                           Europejska Agencja Środowiska pomaga Urzędowi Nadzoru EFTA w jego pracach zgodnie z rozporządzeniami (UE) 2018/841 i (UE) 2018/842;

                           h)

                           niniejszego ustępu nie stosuje się do Liechtensteinu.”.

               Artykuł 2
               Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] lub z dniem następującym po dniu otrzymania przez Wspólny Komitet EOG ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG, w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy (8).

               Artykuł 3
               Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               Sporządzono w Brukseli

                     W imieniu Wspólnego Komitetu Eog

                     Przewodniczący

                     Sekretarze

                     Wspólnego Komitetu Eog

               (1)  Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 1.

               (2)  Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 26.

               (3)  Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1.

               (4)  Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13.

               (5)  Dz.U. L 203 z 11.7.2014, s. 23.

               (6)  Dz.U. L 207 z 4.8.2015, s. 1.

               (7)  Dz.U. L 309 z 8.11.2012, s. 38.

               (8)  [Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.] [Wskazano wymogi konstytucyjne.]

            Deklaracja Islandii i Norwegii dotycząca planów krajowych powiązanych z decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr [niniejsza decyzja]
            Islandia i Norwegia dobrowolnie opracują plany krajowe opisujące, w jaki sposób zamierzają wypełnić zobowiązania podjęte przez włączenie do protokołu 31 do Porozumienia EOG następujących aktów:

                        —

                        rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (rozporządzenie LULUCF) oraz

                        —

                        rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych osiąganych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań w dziedzinie klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (rozporządzenie w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego).

                  Do dnia 31 grudnia 2019 r. Islandia i Norwegia opracują swoje plany krajowe i udostępnią je państwom członkowskim UE, Komisji Europejskiej, Urzędowi Nadzoru EFTA oraz opinii publicznej.
            Plany te będą zawierać następujące główne elementy:

                        —

                        streszczenie planu;

                        —

                        przegląd bieżącej krajowej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu;

                        —

                        opis krajowego celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF;

                        —

                        opis głównych bieżących i planowanych polityk i środków przewidzianych w celu osiągnięcia celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF;

                        —

                        opis bieżących krajowych emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych oraz prognozy dotyczące celu w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF w oparciu o już istniejące polityki i środki;

                        —

                        ocenę skutków planowanych polityk i środków krajowych mających na celu spełnienie zobowiązania w zakresie wspólnego wysiłku redukcyjnego i zobowiązania LULUCF, w porównaniu z prognozami opartymi na istniejących politykach i środkach oraz opisującą powiązania między istniejącymi i planowanymi politykami i środkami.


title: Decyzja Rady (UE) 2019/1875 z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru

text:
                  14.11.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 294/1

         DECYZJA RADY (UE) 2019/1875
         z dnia 8 listopada 2019 r.
         w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2018/1599 (1) Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru (zwana dalej „Umową”), została podpisana w dniu 19 października 2018 r.

                     (2)

                     Zgodnie z art. 218 ust. 7 Traktatu Rada powinna upoważnić Komisję do zatwierdzenia w imieniu Unii stanowiska, które ma zostać zajęte w Komitecie ds. Handlu w sprawie pewnych zmian do Umowy, które mają zostać przyjęte w drodze procedury uproszczonej. Komisja powinna być upoważniona do zatwierdzenia zmian, które mają zostać przyjęte przez Komitet ds. Handlu zgodnie z art. 9.18 (Zmiany i sprostowania związane z zakresem) w odniesieniu do załączników 9-A do 9-I do Umowy, po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę zgodnie z art. 207 ust. 3 Traktatu. Przepis ten nie powinien mieć zastosowania do zmian zobowiązań przewidzianych w załączniku 9-E część 2 do Umowy. Ponadto Komisja powinna być upoważniona do zatwierdzenia zmian, które mają zostać przyjęte przez Komitet ds. Handlu oraz zgodnie z art. 10.17 (System ochrony oznaczeń geograficznych) i 10.18 (Zmiana wykazu oznaczeń geograficznych) w odniesieniu do załączników 10-A i 10-B do Umowy.

                     (3)

                     Umowa powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii.

                     (4)

                     Zgodnie z art. 16.16 Umowy (Brak bezpośredniej skuteczności), Umowa nie powinna przyznawać praw ani nakładać na osoby obowiązków innych niż prawa i obowiązki powstałe między stronami na podstawie międzynarodowego prawa publicznego,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru.
            Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Do celów art. 9.18 (Zmiany i sprostowania związane z zakresem) stanowisko Unii w sprawie zmian lub poprawek w załącznikach 9-A do 9-I do Umowy podlega zatwierdzeniu przez Komisję po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę zgodnie z art. 207 ust. 3 Traktatu. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do zmian zobowiązań przewidzianych w załączniku 9-E część 2 do Umowy

            Artykuł 3
            Do celów art. 10.17 (System ochrony oznaczeń geograficznych) i 10.18 (Zmiana wykazu oznaczeń geograficznych) Umowy stanowisko Unii w sprawie zmian w załącznikach 10-A i 10-B do Umowy podlega zatwierdzeniu przez Komisję.

            Artykuł 4
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii Europejskiej powiadomienia przewidzianego w art. 16.13 ust. 2 Umowy w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca. (2)

            Artykuł 5
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 listopada 2019 r.

                  W imieniu Rady

               M. LINTILÄ

                  Przewodniczący

            (1)  Decyzja Rady (UE) 2018/1599 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru (Dz.U. L 267 z 25.10.2018, s. 1).

            (2)  Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


title: Decyzja Rady (UE) 2020/142 z dnia 21 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego

text:
                  4.2.2020

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 32/1

         DECYZJA RADY (UE) 2020/142
         z dnia 21 stycznia 2020 r.
         w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 87 ust. 2 lit. a) i art. 88 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a),
         uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
         uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/393 (2) Protokół między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego (zwany dalej „Protokołem”) został podpisany w dniu 27 czerwca 2019 r. z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

                     (2)

                     W celu wsparcia i wzmocnienia współpracy policyjnej między właściwymi organami państw członkowskich a organami Szwajcarii i Liechtensteinu na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, Unia musi umożliwić Szwajcarii i Liechtensteinowi udział w aspektach Eurodac związanych z ochroną porządku publicznego.

                     (3)

                     Protokół powinien zostać zatwierdzony.

                     (4)

                     Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 (3) i w związku z tym biorą udział w przyjęciu niniejszej decyzji.

                     (5)

                     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii dotyczący dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego (4).

            Artykuł 2
            Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 4 ust. 1 Protokołu.

            Artykuł 3
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 21 stycznia 2020 r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

               Z. MARIĆ

            (1)  Zgoda z dnia 17 grudnia 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

            (2)  Decyzja Rady (UE) 2019/393 z dnia 7 marca 2019 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego (Dz.U. L 71 z 13.3.2019, s. 5).

            (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).

            (4)  Zob. s. … niniejszego Dziennika Urzędowego.


Decyzja Komisji z dnia 08/01/2020 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9602 - BANCO SANTANDER / ALLIANZ POPULAR) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 24/01/2020 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9656 - CD&R / ANIXTER) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


Decyzja Komisji z dnia 07/01/2020 r. uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem (Sprawa COMP/M.9610 - CVC / ROYAL FRIESLANDCAMPINA / DMV FONTERRA EXCIPIENTS) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2020/170 z dnia 6 lutego 2020 r. zmieniająca decyzję 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii

text:
                  7.2.2020

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 36/5

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2020/170
         z dnia 6 lutego 2020 r.
         zmieniająca decyzję 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/231/WPZiB (1).

                     (2)

                     W dniu 15 listopada 2019 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwana dalej „RB ONZ”) przyjęła rezolucję nr 2498 (2019). W rezolucji tej potwierdzono ogólne i całkowite embargo na dostawy broni do Somalii oraz wprowadzono zmiany dotyczące zwolnień, uprzednich zatwierdzeń oraz powiadomień dotyczących dostaw broni i powiązanych materiałów do Somalii. W rezolucji potwierdzono zakaz przywozu węgla drzewnego z Somalii oraz wprowadzono ograniczenia dotyczące sprzedaży, dostaw i transferu do Somalii części składowych improwizowanych urządzeń wybuchowych.

                     (3)

                     Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/231/WPZiB.

                     (4)

                     Niezbędne jest podjęcie przez Unię dalszych działań w celu wdrożenia niektórych środków zawartych w niniejszej decyzji,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji 2010/231/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

                        1)

                        w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

                                    (i)

                                    ust. 3, 4 i 4a otrzymują brzmienie:

                                       „3.   Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do:

                                                   a)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów ani do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do wsparcia personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym misji wspierającej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Somalii (UNSOM), lub przeznaczonych do jego wyłącznego użytku;

                                                   b)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów ani do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do wsparcia misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) lub przeznaczonych do jej wyłącznego użytku;

                                                   c)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów ani do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do wsparcia strategicznych partnerów AMISOM, działających wyłącznie na podstawie koncepcji strategicznej Unii Afrykańskiej (UA) z dnia 5 stycznia 2012 r. (lub późniejszych opracowanych przez nią koncepcji strategicznych) oraz we współpracy i koordynacji z AMISOM, lub przeznaczonych do ich wyłącznego użytku;

                                                   d)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów ani do bezpośredniego lub pośredniego zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do wsparcia szkoleniowej misji wojskowej Unii Europejskiej w Somalii (EUTM) lub przeznaczonych do jej wyłącznego użytku;

                                                   e)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów, przeznaczonych wyłącznie do użytku państw członkowskich lub organizacji międzynarodowych, regionalnych i subregionalnych, które podejmują środki w celu ukrócenia aktów piractwa i zbrojnych napaści na morzu u wybrzeży Somalii, na wniosek federalnego rządu Somalii, o których to działaniach rząd ten poinformował Sekretarza Generalnego, oraz pod warunkiem że wszelkie podejmowane środki są zgodne z mającym zastosowanie międzynarodowym prawem humanitarnym i prawem w zakresie praw człowieka;

                                                   f)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów ani zapewniania doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do rozwoju krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, lub somalijskich instytucji sektora bezpieczeństwa innych niż instytucje federalnego rządu Somalii, w celu zapewniania bezpieczeństwa ludności Somalii. Dostawy towarów określonych w załącznikach II i III oraz zapewnianie doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi podlegają odpowiednim wymogom w zakresie zatwierdzenia lub powiadomienia, jak następuje:

                                                               (i)

                                                               dostawy, sprzedaż lub transfer broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów określonych w załączniku II, przeznaczonych wyłącznie do rozwoju krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, lub somalijskich instytucji sektora bezpieczeństwa innych niż instytucje federalnego rządu Somalii, w celu zapewniania bezpieczeństwa ludności Somalii, podlegają uprzedniemu zatwierdzeniu przez Komitet Sankcji w każdym indywidualnym przypadku, jak określono w ust. 4a i 4b;

                                                               (ii)

                                                               dostawy, sprzedaż lub transfer broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów określonych w załączniku III, a także zapewnianie doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, przeznaczonych wyłącznie do rozwoju krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, w celu zapewnienie bezpieczeństwa ludności Somalii, podlegają uprzedniemu powiadomieniu Komitetu Sankcji, jak określono w ust. 4 i 4b;

                                                               (iii)

                                                               dostawy, sprzedaż lub transfer broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów określonych w załączniku III, a także zapewnianie doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi przez państwa członkowskie lub organizacje międzynarodowe, regionalne i subregionalne, przeznaczonych wyłącznie do rozwoju somalijskich instytucji sektora bezpieczeństwa innych niż instytucje federalnego rządu Somalii, podlegają uprzedniemu powiadomieniu Komitetu Sankcji, jak określono w ust. 4b, i mogą być zapewniane jeżeli Komitet Sankcji nie przyjmie negatywnej decyzji w ciągu pięciu dni roboczych od otrzymania takiego powiadomienia;

                                                   g)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu odzieży ochronnej, w tym kamizelek przeciwodłamkowych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Somalii przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy, wyłącznie do ich osobistego użytku;

                                                   h)

                                                   dostaw, sprzedaży lub transferu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych, o których dostarczające państwo członkowskie, organizacja międzynarodowa, regionalna lub subregionalna powiadomiły Komitet Sankcji z wyprzedzeniem pięciu dni roboczych, i wyłącznie do jego wiadomości.

                                       4.   Rząd federalny Somalii ponosi główną odpowiedzialność za powiadamianie Komitetu Sankcji z wyprzedzeniem co najmniej pięciu dni roboczych o przeznaczonych dla krajowych sił bezpieczeństwa Somalii wszelkich dostawach broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów, określonych w załączniku III, oraz o zapewnianiu doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi, jak określono w ust. 3 lit. f) ppkt (ii) niniejszego artykułu. Alternatywnie, państwa członkowskie dostarczające krajowym siłom bezpieczeństwa Somalii broń i materiały podobne lub zapewniające doradztwo techniczne, pomoc finansową i inną oraz szkolenia związane z działaniami wojskowymi mogą powiadomić Komitet Sankcji z wyprzedzeniem co najmniej pięciu dni roboczych, informując odpowiedni krajowy organ koordynacyjny w federalnym rządzie Somalii o tym powiadomieniu oraz zapewniając federalnemu rządowi Somalii, w stosownych przypadkach, wsparcie techniczne przy procedurach powiadamiania, zgodnie z pkt 13 i 14 rezolucji RB ONZ nr 2498 (2019). Powiadomienia te muszą zawierać szczegóły dotyczące producenta i dostawcy broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów, opis broni i amunicji, w tym rodzaj, kaliber i ilość, proponowaną datę i miejsce dostawy oraz wszystkie stosowne informacje dotyczące jednostki krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, dla której dostawa jest przeznaczona, lub docelowego miejsca składowania.

                                       4a.   Rząd federalny Somalii ponosi główną odpowiedzialność za zwrócenie się do Komitetu Sankcji o uprzednie zatwierdzenie – z wyprzedzeniem co najmniej pięciu dni roboczych – wszelkich dostaw broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów wymienionych w załączniku II, dla krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, jak określono ust. 3 lit. f) ppkt (i) niniejszego artykułu. Alternatywnie, państwa członkowskie dostarczające takich towarów mogą zwrócić się do Komitetu Sankcji o uprzednie zatwierdzenie, informując o tym wniosku o zatwierdzenie odpowiedni krajowy organ koordynacyjny w federalnym rządzie Somalii oraz zapewniając temu rządowi, w stosownych przypadkach, wsparcie techniczne przy procedurach powiadamiania, zgodnie z pkt 13 i 14 rezolucji RB ONZ nr 2498 (2019).
                                       Wnioski o zatwierdzenie muszą zawierać szczegóły dotyczące producenta i dostawcy broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów, opis broni i amunicji, w tym rodzaj, kaliber i ilość, proponowaną datę i miejsce dostawy oraz wszystkie stosowne informacje dotyczące jednostki krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, dla której dostawa jest przeznaczona, lub docelowego miejsca składowania.”;

                                    (ii)

                                    dodaje się ustęp w brzmieniu:

                                       „4b.   Państwa członkowskie – stosownie do przypadku – ubiegają się o zatwierdzenie przez Komitet Sankcji lub powiadamiają go w odniesieniu do dostaw wszelkiej broni i podobnych materiałów wszystkich rodzajów określonych w załącznikach II i III, doradztwa technicznego, pomocy finansowej i innej oraz szkoleń związanych z działaniami wojskowymi somalijskim instytucjom sektora bezpieczeństwa innym niż instytucje federalnego rządu Somalii zgodnie z ust. 3 lit. f) ppkt (i) oraz (iii), a także równolegle informują federalny rząd Somalii z wyprzedzeniem co najmniej pięciu dni roboczych.”;

                                    (iii)

                                    ust. 5 otrzymuje brzmienie:

                                       „5.   Zakazuje się dostaw, odsprzedaży, transferu lub udostępniania wszelkiego rodzaju broni lub sprzętu wojskowego, sprzedanych lub dostarczonych wyłącznie do celów rozwoju krajowych sił bezpieczeństwa Somalii, lub somalijskich instytucji sektora bezpieczeństwa innych niż instytucje federalnego rządu Somalii, wszelkim osobom lub podmiotom nienależącym do służb krajowych sił bezpieczeństwa Somalii lub somalijskich instytucji sektora bezpieczeństwa, którym ta broń lub sprzęt zostały pierwotnie sprzedane lub dostarczone, lub sprzedającemu lub dostarczającemu państwu członkowskiemu lub organizacji międzynarodowej, regionalnej lub subregionalnej.”;

                        2)

                        dodaje się artykuł w brzmieniu:

                           „Artykuł 1c

                              1.   Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, zakazuje się bezpośrednich lub pośrednich dostaw, sprzedaży lub transferu do Somalii części składowych improwizowanych urządzeń wybuchowych znajdujących się w unijnym wspólnym wykazie uzbrojenia i które zawarto w załączniku IV do niniejszej decyzji, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, bez względu na to, czy te części składowe pochodzą z ich terytoriów, czy nie.

                              2.   Bezpośrednie lub pośrednie dostawa, sprzedaż lub transfer do Somalii innych części składowych improwizowanych urządzeń wybuchowych, wymienionych w załączniku V do niniejszej decyzji, podlegają uprzedniemu zezwoleniu właściwych organów państw członkowskich. Organy te nie udzielają takiego zezwolenia, jeżeli istnieją wystarczające dowody na to, że dane towary zostaną wykorzystane do produkcji w Somalii improwizowanych urządzeń wybuchowych lub istnieje znaczące ryzyko, że mogą one zostać wykorzystane w takim celu.

                              3.   Państwa członkowskie powiadamiają Komitet Sankcji o sprzedaży, dostawie lub transferze towarów, o których mowa w ust. 2, w ciągu 15 dni roboczych po sprzedaży, dostawie lub transferze. Powiadomienia muszą zawierać wszystkie stosowne informacje, w tym o celu zastosowania danych towarów, użytkowniku końcowym, specyfikacjach technicznych oraz liczbie towarów do wysłania. Państwa członkowskie zapewniają, aby federalnemu rządowi Somalii i federalnym państwom członkowskim Somalii zapewniono odpowiednią pomoc finansową i techniczną w celu ustanowienia odpowiednich zabezpieczeń w odniesieniu do przechowywania i dystrybucji takich materiałów.

                              4.   Państwa członkowskie propagują zachowanie czujności przez osoby fizyczne lub prawne podlegające ich jurysdykcji w odniesieniu do bezpośrednich lub pośrednich dostaw, sprzedaży lub transferu do Somalii prekursorów materiałów wybuchowych i materiałów wybuchowych, które mogą zostać wykorzystane do produkcji improwizowanych urządzeń wybuchowych, innych niż towary wymienione w załącznikach IV i V do niniejszej decyzji. Państwa członkowskie prowadzą ewidencję transakcji, o których wiedzą, w odniesieniu do dokonywanych przez osoby fizyczne lub prawne w Somalii podejrzanych zakupów takich innych towarów lub w odniesieniu do zapytań dotyczących takich innych towarów, oraz dzielą się takimi informacjami z federalnym rządem Somalii, Komitetem Sankcji oraz panelem ekspertów ds. Somalii.”;

                        3)

                        załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji;

                        4)

                        dodaje się załącznik III określony w załączniku II do niniejszej decyzji;

                        5)

                        dodaje się załącznik IV określony w załączniku III do niniejszej decyzji;

                        6)

                        dodaje się załącznik V określony w załączniku IV do niniejszej decyzji.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Brukseli dnia 6 lutego 2020 r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

               A. METELKO-ZGOMBIĆ

            (1)  Decyzja Rady 2010/231/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2010 r. dotycząca środków ograniczających wobec Somalii i uchylająca wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB (Dz.U. L 105 z 27.4.2010, s. 17).

            ZAŁĄCZNIK I

                     „ZAŁĄCZNIK II
                     WYKAZ TOWARÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 3 LIT. F) PPKT (I):

                        1.

                           Pociski rakietowe ziemia-powietrze, w tym przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS).

                        2.

                           Broń o kalibrze większym niż 12,7 mm oraz części składowe specjalnie zaprojektowane do tego rodzaju broni oraz amunicja do niej. (Nie obejmuje to przenośnych granatników przeciwpancernych, takich jak granatniki przeciwpancerne lub lekkie granatniki przeciwpancerne, granaty nasadkowe czy granatniki).

                        3.

                           Moździerze o kalibrze większym niż 82 mm oraz amunicja do nich.

                        4.

                           Przeciwpancerna broń kierowana, w tym przeciwpancerne pociski kierowane oraz amunicja i części składowe specjalnie zaprojektowane do tych rodzajów broni.

                        5.

                           Ładunki i urządzenia specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do użytku wojskowego; miny i powiązane materiały.

                        6.

                           Celowniki z systemem noktowizyjnym.

                        7.

                           Statki powietrzne specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do użytku wojskowego. (»Statki powietrzne« oznaczają stałopłaty, statki z obrotowymi skrzydłami, wiropłaty, pionowzloty z pochylanymi wirnikami lub pochylanymi skrzydłami, lub śmigłowce).

                        8.

                           Jednostki pływające i amfibie specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do użytku wojskowego. (»Jednostka pływająca« obejmuje wszelkie statki, ekranoplany, jednostki pływające o małej powierzchni styku z wodą lub wodoloty oraz kadłuby lub części kadłubów jednostek pływających).

                        9.

                           Bezzałogowe statki powietrzne (wymienione jako kategoria IV w rejestrze broni konwencjonalnej ONZ).

               ”

            ZAŁĄCZNIK II

                     „ZAŁĄCZNIK III
                     WYKAZ TOWARÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 3 LIT. F) PPKT (II) ORAZ (III)

                        1.

                           Wszystkie rodzaje broni o kalibrze do 12,7 mm oraz amunicja do niej.

                        2.

                           Działa RPG-7 i działa bezodrzutowe oraz amunicja do nich.

                        3.

                           Hełmy wyprodukowane zgodnie z normami lub specyfikacjami wojskowymi lub zgodnie z porównywalnymi normami krajowymi.

                        4.
                        Pancerze osobiste lub odzież ochronna jak następuje:

                                    a)

                                    miękkie pancerze osobiste lub odzież ochronna, wyprodukowane zgodnie z normami lub specyfikacjami wojskowymi, lub ich odpowiednikami (normy lub specyfikacje wojskowe obejmują co najmniej specyfikacje dotyczące ochrony przed odłamkami);

                                    b)

                                    twarde płyty opancerzone do pancerzy osobistych zapewniające ochronę balistyczną na poziomie III lub wyższą (NIJ 0101.06 z lipca 2008 r.) lub odpowiedniki krajowe.

                        5.

                           Pojazdy naziemne specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do użytku wojskowego.

                        6.

                           Sprzęt łącznościowy specjalnie zaprojektowany lub zmodyfikowany do użytku wojskowego.

                        7.

                           Sprzęt do ustalania pozycji działający w ramach globalnego systemu nawigacji satelitarnej (GNSS) specjalnie zaprojektowany lub zmodyfikowany do użytku wojskowego.

               ”

            ZAŁĄCZNIK III

                     „ZAŁĄCZNIK IV
                     WYKAZ TOWARÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1C UST. 1

                        1.

                           Tetryl (trinitrofenylometylonitroamina).

                        2.

                           Sprzęt specjalnie zaprojektowany zarówno do użytku wojskowego, jak i do aktywizowania, zasilania o jednorazowej mocy wyjściowej, wystrzeliwania lub detonowania improwizowanych urządzeń wybuchowych.

                        3.

                           »Technologia«»wymagana« do »produkcji« lub »użytkowania« towarów wymienionych w pkt 1 i 2 (definicje terminów »technologia«»wymagana«, »produkcja« i »użytkowanie« znajdują się we wspólnym wykazie uzbrojenia Unii Europejskiej (1)).

               ”

               (1)  Dz.U. C 98 z 15.3.2018, s. 1.

            ZAŁĄCZNIK IV

                     „ZAŁĄCZNIK V
                     WYKAZ TOWARÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1C UST. 2

                        1.

                           Sprzęt i urządzenia niewymienione w załączniku IV pkt 2, zaprojektowane specjalnie do wywoływania wybuchów środkami elektrycznymi lub nieelektrycznymi (na przykład urządzenia zapłonowe, detonatory, zapalniki, lont detonujący).

                        2.

                           »Technologia«»wymagana« do »produkcji« lub »użytkowania« produktów wymienionych w pkt 1. (Definicje terminów »technologia«»wymagana«, »produkcja« i »użytkowanie« znajdują się we wspólnym wykazie uzbrojenia Unii Europejskiej).

                        3.
                        Następujące materiały wybuchowe i mieszaniny zawierające jedną lub większą liczbę poniższych:

                                    a)

                                    ANFO (Ammonium Nitrate Fuel Oil) – saletrol;

                                    b)

                                    nitroceluloza (zawierająca więcej niż 12,5 % azotu);

                                    c)

                                    nitroglikol;

                                    d)

                                    czteroazotan pentaerytrytolu (PETN);

                                    e)

                                    chlorek pikrylu;

                                    f)

                                    2,4,6-trinitrotoluen (TNT).

                        4.
                        Prekursory materiałów wybuchowych:

                                    a)

                                    azotan amonu;

                                    b)

                                    azotan potasu;

                                    c)

                                    chloran sodu;

                                    d)

                                    kwas azotowy;

                                    e)

                                    kwas siarkowy.

               ”