title: Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 94/06/COL z dnia 19 kwietnia 2006 r. zmieniająca po raz pięćdziesiąty siódmy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa

text:
               5.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 36/62

      DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA
   nr 94/06/COL
   z dnia 19 kwietnia 2006 r.
   zmieniająca po raz pięćdziesiąty siódmy zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa
   URZĄD NADZORU EFTA (1),
   UWZGLĘDNIAJĄC, Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26,
   UWZGLĘDNIAJĄC, Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (3), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 1 w części I protokołu 3,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 24 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o Nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia i wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeżeli porozumienie to lub Porozumienie o Nadzorze i Trybunale wyraźnie tak przewiduje lub jeżeli Urząd uznaje to za konieczne,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO zasad proceduralnych i merytorycznych w dziedzinie pomocy państwa (4) przyjętych dnia 19 stycznia 1994 r. przez Urząd (5),
   MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd przyjmuje, po konsultacji z Komisją Europejską, akty prawne odpowiadające aktom przyjętym przez Komisję Europejską,
   MAJĄC NA UWADZE, że Komisja Europejska wydała zalecenie 2003/361/WE (6) dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, które zastępuje wcześniejsze zalecenie Komisji 96/280/WE (7) dotyczące definicji małych i średnich przedsiębiorstw,
   MAJĄC NA UWADZE, że poprzedni rozdział 10 wytycznych w sprawie pomocy państwa, uwzględniający zalecenie Komisji 96/280/WE, został wykreślony przez Urząd Nadzoru EFTA decyzją nr 198/03/COL z dnia 5 listopada 2003 r. (8) z uwagi na fakt, że nowa definicja MŚP określona w nowym zaleceniu Komisji 2003/361/WE została również włączona do załącznika do nowego rozporządzenia o wyłączeniu grupowym w sprawie pomocy dla MŚP (9),
   MAJĄC NA UWADZE, że definicja MŚP pełni rolę ogólnego narzędzia referencyjnego w ramach wytycznych w sprawie pomocy państwa, które zawierają kilka odniesień do definicji MŚP, Urząd uznaje za użyteczne włączenie nowej definicji MŚP przedstawionej w nowym zaleceniu Komisji 2003/361/WE do wytycznych w sprawie pomocy państwa,
   MAJĄC NA UWADZE, że definicja mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w nowym zaleceniu Komisji 2003/361/WE powinna zatem zostać uwzględniona w wytycznych w sprawie pomocy państwa jako nowy rozdział 10,
   MAJĄC NA UWADZE, że inne rozdziały wytycznych w sprawie pomocy państwa odnoszą się do poprzedniej definicji małych i średnich przedsiębiorstw, określonej w poprzednim rozdziale 10, i powinny zatem zostać zmienione tak, aby odnosiły się do nowej definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO konsultacji, jakie Urząd odbył z Komisją Europejską w sprawie włączenia zalecenia Komisji 2003/361/WE do wytycznych w sprawie pomocy państwa,
   ODWOŁUJĄC SIĘ DO konsultacji, jakie Urząd odbył z państwami EFTA, wysyłając dnia 7 lutego 2006 r. pisma na ten temat do Islandii, Liechtensteinu i Norwegii,
   PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wytyczne Urzędu w sprawie pomocy państwa zmienia się, dodając nowy rozdział 10 dotyczący definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Nowy rozdział 10 zostaje załączony i stanowi nieodłączną część niniejszej decyzji. Inne rozdziały wytycznych w sprawie pomocy państwa, które odnoszą się do poprzedniej definicji małych i średnich przedsiębiorstw, określonej w poprzednim rozdziale 10, zostają zmienione tak, aby odnosiły się do nowej definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw określonej w zaleceniu Komisji 2003/361/WE.
   Nowy rozdział 10 stosuje się od dnia przyjęcia przez Urząd.
   Artykuł 2
   Państwa EFTA zostają poinformowane pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji oraz załączony nowy rozdział 10 wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa.
   Artykuł 3
   Komisja Europejska zostaje poinformowana zgodnie z lit. d) protokołu 27 do Porozumienia EOG za pomocą egzemplarza niniejszej decyzji wraz z załączonym nowym rozdziałem 10 wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa.
   Artykuł 4
   Decyzja, zawierająca załącznik, zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz Suplemencie EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 19 kwietnia 2006 r.

            W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

         Bjørn T. GRYDELAND

            Przewodniczący

         Kurt JAEGER

            Członek Kolegium

      (1)  Zwany dalej Urzędem.

      (2)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

      (3)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

      (4)  Zbiór zawiadomień, wytycznych itp. przyjętych przez Urząd w tym zakresie, zwany dalej wytycznymi w sprawie pomocy państwa.

      (5)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994, s. 1 oraz w Suplemencie EOG nr 32 z tego samego dnia. Zaktualizowana wersja wytycznych w sprawie pomocy państwa dostępna jest na stronie internetowej Urzędu: www.eftasurv.int

      (6)  Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

      (7)  Dz.U. L 107 z 30.4.1996, s. 4.

      (8)  Dz.U. L 120 z 12.5.2005, s. 39.

      (9)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10 z 13.1.2001, s. 33) zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 364/2004 (Dz.U. L 63 z 28.2.2004, s. 22). Oba rozporządzenia zostały włączone do sekcji 1f załącznika XV do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu nr 88/2002 (Dz.U. L 266 z 3.10.2002, s. 56 oraz Suplement EOG nr 49 z 3.10.2002, s. 42) oraz decyzją Wspólnego Komitetu nr 131/2004 (Dz.U. L 64 z 10.3.2005, s. 67 oraz Suplement EOG nr 12 z 10.3.2005, s. 49).

      ZAŁĄCZNIK

         „10.   POMOC DLA MIKROPRZEDSIĘBIORSTW ORAZ MAŁYCH I ŚREDNICH PRZEDSIĘBIORSTW (MŚP)
         10.1.   Wprowadzenie

                     (1)

                     Poprzedni rozdział 10 obejmował uwzględnienie zalecenia Komisji 96/280/WE (1) dotyczącego definicji małych i średnich przedsiębiorstw. W oparciu o szereg trudności interpretacyjnych, które wyniknęły w trakcie stosowania zalecenia Komisji 96/280/WE, oraz w wyniku uwag otrzymanych od przedsiębiorstw konieczne było wprowadzenie kilku zmian do zalecenia Komisji 96/280/WE. Jednakże z uwagi na przejrzystość Komisja podjęła decyzję, aby raczej zastąpić zalecenie Komisji 96/280/WE nowym zaleceniem Komisji 2003/361/WE, zawierającym nową definicję mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (zwanych dalej MŚP).

                     (2)

                     Urząd Nadzoru EFTA usunął poprzedni rozdział 10 (uwzględniający zalecenie Komisji 96/280/WE) decyzją nr 198/03/COL z dnia 5 listopada 2003 r. (2) ze względu na fakt że nowa definicja MŚP określona w nowym zaleceniu Komisji 2003/361/WE została również włączona do załącznika do nowego rozporządzenia o wyłączeniu grupowym w sprawie pomocy dla MŚP (3).

                     (3)

                     Jednakże mając na uwadze fakt, że definicja MŚP pełni rolę ogólnego narzędzia referencyjnego w ramach wytycznych w sprawie pomocy państwa, które zawierają kilka odniesień do definicji MŚP, Urząd uznaje za użyteczne włączenie nowej definicji MŚP, przedstawionej w nowym zaleceniu Komisji 2003/361/WE, do wytycznych w sprawie pomocy państwa. Dlatego też niniejszy nowy rozdział 10 włącza nową definicję MŚP, określoną w zaleceniu Komisji 2003/361/WE (4).

                     (4)

                     Należy wyjaśnić, że zgodnie z:

                                 (i)

                                 art. 48, 81 i 82 Traktatu WE, zgodnie z interpretacją Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich; oraz

                                 (ii)

                                 art. 34, 53 i 54 Porozumienia EOG, zgodnie z interpretacją Trybunału EFTA oraz Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich,

                           za przedsiębiorstwo należy uznać jakikolwiek podmiot, bez względu na jego formę prawną, prowadzący działalność gospodarczą, w tym w szczególności podmioty zajmujące się rzemiosłem i innymi rodzajami działalności indywidualnej lub rodzinnej, spółki lub konsorcja prowadzące regularną działalność gospodarczą.

                     (5)

                     Niewątpliwie kryterium dotyczące ilości pracowników (»kryterium wielkości zatrudnienia«) pozostaje jednym z najważniejszych kryteriów i musi być przestrzegane jako główne kryterium; jednakże koniecznym uzupełnieniem jest wprowadzenie kryterium finansowego w celu ujęcia rzeczywistej skali i wyników przedsiębiorstwa oraz jego pozycji w porównaniu do konkurencji. Jednak nie jest wskazane wykorzystanie obrotów jako jedynego kryterium finansowego, w szczególności ponieważ przedsiębiorstwa sektora handlu i dystrybucji mają z natury wyższe obroty niż przedsiębiorstwa sektora wytwórczego. Dlatego też kryterium obrotów należy powiązać z sumą bilansową, będącą kryterium odzwierciedlającym całkowity stan majątku przedsiębiorstwa, z zachowaniem możliwości, że któreś ze wspomnianych kryteriów może zostać przekroczone.

                     (6)

                     Pułap obrotu odnosi się do przedsiębiorstw prowadzących bardzo różne rodzaje działalności gospodarczej. Aby nie ograniczać zbytnio użyteczności stosowania definicji, należy ją uaktualniać uwzględniając zmiany zarówno cen, jak i produktywności.

                     (7)

                     Jeżeli chodzi o pułap sumy bilansowej, to wobec braku jakichkolwiek nowych elementów uzasadnione jest utrzymanie podejścia, wedle którego w odniesieniu do pułapów obrotu zastosowanie ma współczynnik oparty na relacji statystycznej pomiędzy tymi dwoma zmiennymi. Trend statystyczny pokazuje, że należy bardziej zwiększyć pułap obrotu. Ponieważ trend różni się w zależności od kategorii wielkości przedsiębiorstwa, właściwe jest również dostosowanie współczynnika tak, aby możliwie jak najdokładniej odzwierciedlać trend gospodarczy oraz aby nie karać mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw w przeciwieństwie do średnich przedsiębiorstw. Współczynnik ten jest bardzo bliski 1 w przypadku mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw. Aby uprościć zatem sprawy, dla tych kategorii należy wybrać jedną wartość w odniesieniu do pułapu obrotu oraz pułapu kwoty bilansowej.

                     (8)

                     Mikroprzedsiębiorstwa – kategoria małych przedsiębiorstw szczególnie ważna dla rozwoju przedsiębiorczości oraz tworzenia miejsc pracy – powinny również zostać lepiej zdefiniowane.

                     (9)

                     Aby lepiej zrozumieć rzeczywistą pozycję gospodarczą MŚP oraz usunąć z tej kategorii grupy przedsiębiorstw, których gospodarcza siła może przekraczać siłę prawdziwych MŚP, należy poczynić rozróżnienie między różnymi rodzajami przedsiębiorstw, w zależności od tego, czy są niezależne, czy posiadają one pakiety akcji lub udziałów, które nie wiążą się z pozycją dominującą (przedsiębiorstwa partnerskie) lub czy są powiązane z innymi przedsiębiorstwami. Utrzymuje się próg o wartości 25 % akcji lub udziałów, określony w poprzednim zaleceniu Komisji 96/280/WE, poniżej którego przedsiębiorstwo uznaje się za niezależne.

                     (10)

                     W celu sprzyjania tworzeniu przedsiębiorstw, finansowaniu kapitału własnego MŚP, rozwojowi obszarów wiejskich oraz rozwojowi lokalnemu, przedsiębiorstwa można uznać za niezależne pomimo tego, że 25 % lub więcej akcji lub udziałów posiadają w nich niektóre kategorie inwestorów, które odgrywają pozytywną rolę w finansowaniu i tworzeniu biznesu. Pomimo to poprzednio nie określono warunków dla tych inwestorów. Przypadek »aniołów biznesu – business angels« (osób fizycznych lub grup osób fizycznych prowadzących regularną działalność związaną z inwestowaniem kapitału podwyższonego ryzyka) zasługuje na specjalne wyróżnienie, ponieważ w porównaniu z innymi inwestorami kapitału podwyższonego ryzyka ich zdolność do przekazywania nowym przedsiębiorcom stosownych porad jest ogromnie cenna. Ich inwestowanie w kapitał własny uzupełnia również działalność spółek kapitałowych podwyższonego ryzyka, ponieważ zapewniają oni mniejsze kwoty na wcześniejszym etapie istnienia przedsiębiorstwa.

                     (11)

                     Aby uprościć sprawy, w szczególności dla państw EFTA i przedsiębiorstw, przy definiowaniu przedsiębiorstw powiązanych należy wykorzystać warunki określone w art. 1 dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych (5), ostatnio zmienionej przez dyrektywę 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), w zakresie w jakim warunki te pasują do celów niniejszego rozdziału. Aby wzmocnić bodźce do inwestowania w kapitały własne MŚP, wprowadzono domniemanie braku dominującego wpływu na dane przedsiębiorstwo, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 5 ust. 3 dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (7), ostatnio zmienionej przez dyrektywę 2001/65/WE.

                     (12)

                     W odpowiednich przypadkach należy również wziąć pod uwagę stosunki między przedsiębiorstwami, które przechodzą między osobami fizycznymi celem zapewnienia, aby z korzyści należnych MŚP z tytułu różnych zasad lub środków korzystały jedynie te przedsiębiorstwa, które ich rzeczywiście potrzebują. Aby ograniczyć sprawdzanie takich sytuacji do ścisłego minimum, weryfikację takich związków ograniczono do właściwego rynku lub rynków przyległych, przy czym w razie potrzeby podaje się odniesienie do definicji »właściwego rynku« przedstawionej przez Urząd w załączniku I do decyzji w sprawie definicji właściwego rynku do celów prawa konkurencji w ramach EOG (8).

                     (13)

                     Aby uniknąć arbitralnych rozróżnień między różnymi organami publicznymi z państw EFTA, oraz biorąc pod uwagę potrzebę pewności prawnej, za konieczne uznaje się potwierdzenie, że przedsiębiorstwo, w którym organ publiczny posiada 25 % kapitału lub praw do głosowania, nie jest MŚP.

                     (14)

                     W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych w stosunku do przedsiębiorstw oraz uproszczenia i przyśpieszenia załatwiania spraw, w przypadku których wymagany jest status MŚP, właściwym jest dopuszczenie, aby w celu zaświadczenia niektórych swoich cech przedsiębiorstwa wykorzystywały uroczyste oświadczenia.

                     (15)

                     Konieczne jest szczegółowe ustalenie składu personelu wliczanego na potrzeby definicji MŚP. W celu wspierania rozwoju szkoleń zawodowych oraz szkoleń połączonych z praktykami, przy obliczaniu liczby personelu pożądane jest pominięcie praktykantów i studentów zatrudnionych na podstawie umowy o szkoleniu zawodowym. Podobnie nie należy wliczać okresów urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego.

                     (16)

                     Różne rodzaje przedsiębiorstw zdefiniowane według ich stosunku do innych przedsiębiorstw odpowiadają obiektywnie zróżnicowanym poziomom integracji. Jest zatem właściwe, aby przy obliczaniu wielkości przedstawiających ich działalność i siłę ekonomiczną stosować odmienne procedury do każdego z tych rodzajów przedsiębiorstw.

               10.2.   Definicja mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw
         10.2.1.   Przedsiębiorstwo

                     (17)

                     Za przedsiębiorstwo uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zalicza się tu w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub konsorcja prowadzące regularną działalność gospodarczą.

               10.2.2.   Pułap zatrudnienia oraz pułapy finansowe określające kategorię przedsiębiorstwa

                     (18)

                     Na kategorię mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) składają się przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 250 pracowników, których roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR i/lub roczna suma bilansowa nie przekracza 43 milionów EUR.

                     (19)

                     W ramach kategorii MŚP małe przedsiębiorstwo jest zdefiniowane jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 50 pracowników, którego roczny obrót i/lub roczna suma bilansowa nie przekraczają 10 milionów EUR.

                     (20)

                     W ramach kategorii MŚP mikroprzedsiębiorstwo definiuje się jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 pracowników, którego roczny obrót i/lub roczna suma bilansowa nie przekraczają 2 milionów EUR.

               10.2.3.   Typy przedsiębiorstw brane pod uwagę przy obliczaniu liczby pracowników i kwot finansowych

                     (21)

                     »Przedsiębiorstwo niezależne« to każde przedsiębiorstwo, które nie jest zakwalifikowane jako przedsiębiorstwo partnerskie w rozumieniu ust. 22–23 lub jako przedsiębiorstwo powiązane w rozumieniu ust. 24–28.

                     (22)

                     »Przedsiębiorstwa partnerskie« są to wszystkie przedsiębiorstwa, które nie są zakwalifikowane jako przedsiębiorstwa powiązane w rozumieniu ust. 24–28 i pomiędzy którymi zachodzi następujący związek: przedsiębiorstwo (przedsiębiorstwo będące wcześniejszym ogniwem łańcucha obrotu) posiada, czy to samodzielnie czy wspólnie z co najmniej jednym przedsiębiorstwem powiązanym w rozumieniu ust. 24–28, 25 % lub więcej kapitału lub praw do głosowania w innym przedsiębiorstwie (będącym kolejnym ogniwem łańcucha obrotu).

                     (23)

                     Jednakże przedsiębiorstwo może zostać zakwalifikowane jako niezależne i w związku z tym niemające żadnych przedsiębiorstw partnerskich, nawet jeśli wartość progowa wynosząca 25 % została osiągnięta lub przekroczona przez poniższych inwestorów, pod warunkiem że inwestorzy ci nie są powiązani, w rozumieniu ust. 24–28, indywidualnie lub wspólnie, z danym przedsiębiorstwem:

                                 (a)

                                 publiczne korporacje inwestycyjne, spółki kapitałowe podwyższonego ryzyka, osoby fizyczne lub grupy osób prowadzące regularną działalność inwestycyjną podwyższonego ryzyka, które inwestują kapitał własny w firmy nienotowane na giełdzie (»anioły biznesu«), pod warunkiem że cała kwota inwestycji takich aniołów biznesu w jedno przedsiębiorstwo nie przekroczy 1 250 000 EUR;

                                 (b)

                                 uniwersytety lub ośrodki badawcze o celu niezarobkowym;

                                 (c)

                                 inwestorzy instytucjonalni łącznie z regionalnymi funduszami rozwoju;

                                 (d)

                                 samorządy lokalne z rocznym budżetem poniżej 10 milionów EUR oraz liczbą mieszkańców poniżej 5 000.

                     (24)

                     »Przedsiębiorstwa powiązane« oznaczają przedsiębiorstwa, które pozostają ze sobą w jednym z poniższych związków:

                                 (a)

                                 przedsiębiorstwo posiada większość przynależnych udziałowcom lub członkom praw do głosowania w innym przedsiębiorstwie;

                                 (b)

                                 przedsiębiorstwo ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa;

                                 (c)

                                 przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorstwem lub postanowieniami zawartymi w jego statucie lub umowie spółki;

                                 (d)

                                 przedsiębiorstwo będące udziałowcem lub członkiem innego przedsiębiorstwa kontroluje samodzielnie, zgodnie z umową z innymi udziałowcami lub członkami tego przedsiębiorstwa, większość przynależnych udziałowcom lub członkom praw do głosowania w tym przedsiębiorstwie.

                     (25)

                     Zakłada się domniemanie, że nie istnieje wpływ dominujący, jeżeli inwestorzy wymienieni w ust. 23 nie angażują się bezpośrednio lub pośrednio w zarządzanie danym przedsiębiorstwem, bez uszczerbku dla ich praw jako udziałowców.

                     (26)

                     Przedsiębiorstwa pozostające w którymś ze związków opisanych w ust. 24 z co najmniej jednym innym przedsiębiorstwem, lub też którymkolwiek z inwestorów, o których mowa w ust. 23, są również uznawane za powiązane.

                     (27)

                     Przedsiębiorstwa pozostające w jednym z takich związków z osobą fizyczną lub grupą osób fizycznych działających wspólnie również są uznawane za przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą działalność lub część działalności na tym samym właściwym rynku lub rynkach przyległych.

                     (28)

                     Za »rynek przyległy« uznaje się rynek produktu lub usługi będący najbliższym – wcześniejszym lub kolejnym – ogniwem łańcucha obrotu w stosunku do rynku właściwego.

                     (29)

                     Poza przypadkami określonymi w ust. 23, przedsiębiorstwo nie może być uznane za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25 % lub więcej kapitału lub praw do głosowania jest kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, przez co najmniej jeden organ państwowy.

                     (30)

                     Przedsiębiorstwa mogą złożyć oświadczenie o statusie przedsiębiorstwa niezależnego, przedsiębiorstwa partnerskiego lub przedsiębiorstwa powiązanego, obejmujące dane dotyczące pułapów określonych w sekcji 10.2.2. Oświadczenie może zostać złożone, nawet gdy kapitał jest do tego stopnia rozproszony, iż nie można określić, kto jest jego właścicielem, w którym to przypadku przedsiębiorstwo może w dobrej wierze oświadczyć, iż można w sposób prawnie uzasadniony przyjąć, iż 25 % lub więcej kapitału nie jest w posiadaniu jednego przedsiębiorstwa lub, wspólnie, większej liczby przedsiębiorstw powiązanych ze sobą. Oświadczenia takie są składane bez uszczerbku dla kontroli i dochodzeń przewidzianych w przepisach państwowych lub przepisach EOG.

               10.2.4.   Dane stosowane dla określania pułapu zatrudnienia i kwot finansowych oraz okresu referencyjnego

                     (31)

                     Dane, które będą stosowane przy określaniu liczby personelu i kwot finansowych są to dane odnoszące się do ostatniego zatwierdzonego okresu obrachunkowego i obliczone w ujęciu rocznym. Uwzględnia się je od dnia zamknięcia sprawozdań finansowych. Kwota wybrana w odniesieniu do obrotu jest obliczana bez uwzględniania podatku od wartości dodanej (VAT) oraz innych podatków pośrednich.

                     (32)

                     W przypadku gdy na dzień zamknięcia sprawozdań finansowych, przedsiębiorstwo ustali, że w ujęciu rocznym przekroczyło pułap zatrudnienia lub pułapy finansowe określone w sekcji 10.2.2 lub spadło poniżej tych parametrów, nie będzie to prowadziło do utraty lub uzyskania statusu średniego lub małego przedsiębiorstwa lub mikroprzedsiębiorstwa, chyba że pułapy te zostaną przekroczone w dwóch kolejnych okresach obrachunkowych.

                     (33)

                     W przypadku nowo utworzonych przedsiębiorstw, których sprawozdania finansowe jeszcze nie zostały zatwierdzone, dane należy czerpać z rzetelnych szacunków wykonanych w trakcie roku finansowego.

               10.2.5.   Pułap zatrudnienia

                     (34)

                     Liczba zatrudnionych osób odpowiada liczbie rocznych jednostek roboczych (RJR), to jest liczbie pracowników zatrudnionych na pełny etat w ramach danego przedsiębiorstwa lub w jego imieniu w ciągu całego badanego roku referencyjnego. Praca osób, które nie przepracowały pełnego roku, które pracowały w niepełnym wymiarze godzin lub pracowników sezonowych jest liczona jako część ułamkowa RJR. Personel składa się z:

                                 (a)

                                 pracowników;

                                 (b)

                                 osób pracujących dla przedsiębiorstwa, podlegających mu i uważanych za pracowników na mocy prawa krajowego;

                                 (c)

                                 właścicieli-kierowników;

                                 (d)

                                 wspólników prowadzących regularną działalność w przedsiębiorstwie i czerpiących z niego korzyści finansowe.

                     (35)

                     Praktykanci lub studenci odbywający szkolenie zawodowe na podstawie umowy o praktyce lub szkoleniu zawodowym nie wchodzą w skład personelu. Okres trwania urlopu macierzyńskiego lub wychowawczego nie jest wliczany.

               10.2.6.   Ustalanie danych przedsiębiorstwa

                     (36)

                     W przypadku przedsiębiorstwa niezależnego, dane, w tym liczba personelu, ustalane są wyłącznie na podstawie sprawozdań finansowych danego przedsiębiorstwa.

                     (37)

                     Dane, w tym liczba zatrudnionych, przedsiębiorstwa mającego przedsiębiorstwa partnerskie lub przedsiębiorstwa powiązane są określane na podstawie sprawozdań finansowych i innych danych przedsiębiorstwa lub, jeżeli takie istnieją, skonsolidowanych sprawozdań finansowych danego przedsiębiorstwa lub na podstawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w których przedsiębiorstwo jest ujęte poprzez konsolidację.

                     (38)

                     Do danych, o których mowa w ust. 37, dodaje się dane przedsiębiorstwa partnerskiego będącego najbliższym – wcześniejszym lub kolejnym – ogniwem łańcucha obrotu w stosunku do danego przedsiębiorstwa. Skumulowanie jest proporcjonalne do procentowego udziału w kapitale lub prawach do głosowania (w zależności, który jest większy). W przypadku powiązań krzyżowych (cross-holding) stosuje się wyższy odsetek.

                     (39)

                     Do danych, o których mowa w ust. 37 i 38, dodaje się 100 % danych każdego przedsiębiorstwa, które jest bezpośrednio lub pośrednio powiązane z danym przedsiębiorstwem, w przypadku gdy dane te nie zostały już ujęte w sprawozdaniach finansowych w ramach konsolidacji.

                     (40)

                     Dla celów stosowania ust. 37–39, dane przedsiębiorstw partnerskich danego przedsiębiorstwa pochodzą z ich sprawozdań finansowych i innych danych, w wersji skonsolidowanej, jeżeli taka istnieje. Do danych tych dodaje się 100 % danych przedsiębiorstw, które są powiązane z tymi przedsiębiorstwami partnerskimi, chyba że ich dane są już ujęte w ramach konsolidacji.

                     (41)

                     Dla celów stosowania wspomnianych ust. 37–39, dane przedsiębiorstw powiązanych z danym przedsiębiorstwem mają pochodzić z ich sprawozdań finansowych i innych danych, w wersji skonsolidowanej, jeżeli taka istnieje. Do danych tych dodaje się, proporcjonalnie, dane każdego ewentualnego przedsiębiorstwa partnerskiego będącego najbliższym – poprzednim lub następnym – ogniwem łańcucha obrotu w stosunku do danego przedsiębiorstwa powiązanego, chyba że zostały one już ujęte w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych przy zastosowaniu procentu co najmniej proporcjonalnego do procentu określonego w ust. 38.

                     (42)

                     W przypadku gdy w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych nie ma danych dotyczących personelu danego przedsiębiorstwa, liczbę personelu oblicza się poprzez proporcjonalną kumulację danych z jego przedsiębiorstw partnerskich oraz poprzez dodanie danych z przedsiębiorstw powiązanych z danym przedsiębiorstwem.

               10.2.7.   Postępowanie rewizyjne

                     (43)

                     Na podstawie przeglądu stosowania definicji zawartej w tym rozdziale, sporządzonego po wydaniu przez Komisję Europejską projektu w tym względzie oraz przy uwzględnieniu wszelkich zmian w art. 1 dyrektywy 83/349/EWG w sprawie definicji przedsiębiorstw powiązanych w rozumieniu tej dyrektywy, Urząd dostosuje w razie potrzeby definicję zawartą w tym rozdziale, a w szczególności pułapy w odniesieniu do obrotu i sumy bilansowej celem uwzględnienia doświadczeń i zmian gospodarczych w EOG.

               10.3.   Przyjęcie

                     (44)

                     Nowy rozdział 10 będzie miał zastosowanie od dnia przyjęcia przez Urząd Nadzoru EFTA.”.

         (1)  Zalecenie Komisji 96/280/WE (Dz.U. L 107 z 30.4.1996, str. 4).

         (2)  Decyzja Kolegium nr 198/03/COL z dnia 5 listopada 2003 r. (Dz.U. L 120 z 12.5.2005, str. 39).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 33), ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 364/2004 z dnia 25 lutego 2004 r. (Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 22). Oba rozporządzenia zostały włączone do sekcji 1f załącznika XV do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu nr 88/2002 (Dz.U. L 266 z 3.10.2002, str. 56 oraz Suplement EOG nr 49 z 3.10.2002, str. 42) oraz decyzją Wspólnego Komitetu nr 131/2004 (Dz.U. L 64 z 10.3.2005, str.67 oraz Suplement EOG nr 12 z 10.3.2005, str. 49).

         (4)  Zalecenie Komisji 2003/361/WE dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, str. 36).

         (5)  Dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. (Dz.U. L 193 z 18.7.1983, str. 1), włączona do sekcji 4 załącznika XXII do Porozumienia EOG.

         (6)  Dyrektywa 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, str. 28), włączona do sekcji 4 załącznika XXII do Porozumienia EOG decyzją Komitetu Wspólnego nr 176/2003 z 5.12.2003 (Dz.U. L 88 z 25.3.2004, str. 53 i Suplement EOG nr 15 z 25.3.2004, str. 14).

         (7)  Dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. (Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str. 11), włączona do sekcji 4 załącznika XXII do Porozumienia EOG.

         (8)  Decyzja Kolegium nr 46/98/COL z dnia 4 marca 1998 r. (Dz.U. L 200 z 16.7.1998, str. 46 oraz Suplement EOG nr 52 z 18.12.1997, str. 10). Decyzja ta odpowiada obwieszczeniu Komisji w sprawie definicji właściwego rynku do celów wspólnotowego prawa konkurencji (Dz.U. C 372 z 9.12.1997, str. 5).


title: 2005/814/WE: Decyzja Komisji z dnia 18 listopada 2005 r. przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniająca decyzję 2000/657/WE   (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               23.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 304/46

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 18 listopada 2005 r.
   przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniająca decyzję 2000/657/WE
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2005/814/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (1), w szczególności jego art. 12 ust. 1 akapit pierwszy,
   po konsultacji z komitetem powołanym na mocy art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy rozporządzenia (WE) nr 304/2003, Komisja ma obowiązek decydować, w imieniu Wspólnoty, o zezwoleniu na przywóz do Wspólnoty każdego z chemikaliów podlegających procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC).

               (2)

               Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizacja ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) zostały wyznaczone do zapewnienia obsługi w zakresie sekretariatu dla funkcjonowania procedury PIC, ustanowionej przez Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami; Konwencja ta została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2003/106/WE (3).

               (3)

               Komisja, działając jako wspólny wyznaczony organ, zobowiązana jest do przekazywania, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, decyzji w sprawie chemikaliów do Sekretariatu Konwencji.

               (4)

               Chemikalia tetraetyloołów oraz tetrametyloołów zostały objęte procedurą PIC jako chemikalia przemysłowe. Komisja otrzymała informacje na temat obydwu chemikaliów w formie jednolitych wytycznych dla decyzji. Stosowanie obydwu chemikaliów zostało ściśle ograniczone na poziomie Wspólnoty ze względu na fakt, że ich stosowanie jako środków przeciwstukowych w benzynie zostało zakazane, poza drobnymi wyjątkami, dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 93/12/EWG (4). Należy zatem podjąć odpowiednią decyzję w sprawie przywozu.

               (5)

               Substancja chemiczna paration również została objęta procedurą PIC jako pestycyd, na którego temat Komisja otrzymała informacje z Sekretariatu w formie wytycznych dla decyzji.

               (6)

               Paration wchodzi w zakres dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (5). Na mocy decyzji Komisji 2001/520/WE z dnia 9 lipca 2001 r. dotyczącej niewłączania parationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (6), paration został wyłączony z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, a zezwolenia dla zawierających go środków ochrony roślin musiały zostać wycofane do dnia 8 stycznia 2002 r. Paration był wcześniej objęty tymczasową procedurą PIC w takim zakresie, że niektóre formy użytkowe bardzo niebezpiecznych pestycydów zawierających paration były wymienione w załączniku III do Konwencji, co znalazło swoje odzwierciedlenie w formularzu odpowiedzi zawartym w Załączniku do decyzji Komisji 2000/657/WE z dnia 16 października 2000 r. w sprawie przyjęcia wspólnotowych decyzji dotyczących przywozu na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2455/92 dotyczącego wywozu i przywozu niektórych niebezpiecznych chemikaliów (7). Pozycja dotycząca parationu w załączniku III do Konwencji musi zostać zastąpiona pozycją obejmującą paration we wszystkich jego formach. Dlatego też należy przyjąć nową decyzję w sprawie przywozu.

               (7)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2000/657/WE,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   1.   Przyjmuje się decyzję w sprawie przywozu substancji chemicznej tetraetyloołowiu, zawartą w formularzu odpowiedzi kraju przywozu, w załączniku I.
   2.   Przyjmuje się decyzję w sprawie przywozu substancji chemicznej tetrametyloołowiu, zawartą w formularzu odpowiedzi kraju przywozu, w załączniku II.
   Artykuł 2
   Decyzję w sprawie przywozu substancji chemicznej paration zawartą w Załączniku do decyzji 2000/657/WE zastępuje się decyzją w sprawie przywozu zawartą w formularzu odpowiedzi kraju przywozu, w załączniku III do niniejszej decyzji.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 18 listopada 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Stavros DIMAS

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 63 z 6.3.2003, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 775/2004 (Dz.U. L 123 z 27.4.2004, str. 27).

      (2)  Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/73/WE (Dz.U. L 152 z 30.4.2004, str. 1).

      (3)  Dz.U. L 63 z 6.3.2003, str. 27.

      (4)  Dz.U. L 350 z 28.12.1998, str. 58. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

      (5)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2005/34/WE (Dz.U. L 125 z 18.5.2005, str. 5).

      (6)  Dz.U. L 187 z 10.7.2001, str. 47.

      (7)  Dz.U. L 275 z 27.10.2000, str. 44. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2005/416/WE (Dz.U. L 147 z 10.6.2005, str. 1).

      ZAŁĄCZNIK I
      DECYZJE W SPRAWIE PRZYWOZU DOTYCZĄCE CHEMIKALIÓW TAKICH JAK TETRAETYLOOŁÓW

      ZAŁĄCZNIK II
      DECYZJE W SPRAWIE PRZYWOZU DOTYCZĄCE CHEMIKALIÓW TAKICH JAK TETRAMETYLOOŁÓW

      ZAŁĄCZNIK III
      DECYZJA W SPRAWIE PRZYWOZU DOTYCZĄCA CHEMIKALIÓW TAKICH JAK PARATION


title: Decyzja Rady z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie mianowania zastępcy przewodniczącego Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin

text:
               15.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/17

         DECYZJA RADY
   z dnia 12 lipca 2011 r.
   w sprawie mianowania zastępcy przewodniczącego Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin
   2011/C 209/09
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (1), w szczególności jego art. 47 ust. 1,
   uwzględniając wykaz kandydatów przedstawiony przez Komisję w dniu 20 kwietnia 2011 r. po uzyskaniu opinii Rady Administracyjnej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 17 grudnia 2007 r. Rada przyjęła decyzję 2007/858/WE (2) w sprawie mianowania Paula A.C.E. VAN DER KOOIJA przewodniczącym Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin oraz Timothiego MILLETTA jego zastępcą.

               (2)

               W związku z rezygnacją Timothiego MILLETTA, powstał wakat na stanowisku zastępcy przewodniczącego Izby Odwoławczej,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Sari Kaarina HAUKKA, urodzona 12 lipca 1966 r., zostaje niniejszym mianowana zastępcą przewodniczącego Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin na okres pięciu lat.
   Jej kadencja rozpoczyna się od daty podjęcia przez nią obowiązków. Data ta jest uzgadniana z prezesem i Radą Administracyjną Urzędu.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2011 r.

            W imieniu Rady

         J. VINCENT-ROSTOWSKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 227 z 1.9.1994, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 337 z 21.12.2007, s. 105.


title: 2013/712/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/3/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               5.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 324/7

      DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/3/2013
   z dnia 2 grudnia 2013 r.
   w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)
   (2013/712/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1), w szczególności jego art. 6,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na podstawie art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania decyzji w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii („dowódcy sił UE”).

               (2)

               W dniu 2 lipca 2013 r. KPiB przyjął decyzję Atalanta/2/2013 (2) w sprawie mianowania kontradmirała Petera LENSELINKA dowódcą sił UE.

               (3)

               Dowódca operacji UE zalecił mianowanie kontradmirała Hervé BLEJEANA nowym dowódcą sił UE operacji wojskowej Atalanta na miejsce kontradmirała Petera LENSELINKA.

               (4)

               Komitet Wojskowy UE popiera to zalecenie.

               (5)

               Decyzja Atalanta/2/2013 powinna zatem zostać uchylona.

               (6)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu ani we wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne. W związku z tym Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Admirał Hervé BLEJEAN zostaje niniejszym mianowany dowódcą sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) od dnia 6 grudnia 2013 r.
   Artykuł 2
   Decyzja Atalanta/2/2013 niniejszym traci moc.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 6 grudnia 2013 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2013 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego I Bezpieczeństwa

         W. STEVENS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

      (2)  Decyzja Komitetu Politycznego i bezpieczeństwa Atalanta/2/2003 z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie mianowania dowódcy sił UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta) (Dz.U. L 187 z 6.7.2013, s. 8).


               30.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 316/194

         P8_TA(2015)0059
   Wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Theodorosa Zagorakisa
   Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Theodorosa Zagorakisa (2015/2048(IMM))
   (2016/C 316/23)

      Parlament Europejski,

               —

               uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Theodorosa Zagorakisa przekazany przez zastępcę prokuratora Sądu Najwyższego Grecji w dniu 19 grudnia 2014 r. i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 28 stycznia 2015 r., w związku ze sprawą E2010/3844 toczącą się przed sądem karnym do spraw wykroczeń w Salonikach orzekającym w składzie jednoosobowym,

               —

               po rezygnacji Theodorosa Zagorakisa z prawa do udzielenia wyjaśnień przysługującego mu na mocy art. 9 ust 5 Regulaminu,

               —

               uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

               —

               uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dni: 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r. (1),

               —

               uwzględniając art. 62 Konstytucji Republiki Greckiej,

               —

               uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

               —

               uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0044/2015),

               A.

               mając na uwadze, że zastępca prokuratora Sądu Najwyższego Grecji wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Theodorosa Zagorakisa w związku z możliwością nałożenia kary za domniemane popełnienie przez niego czynu karalnego;

               B.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

               C.

               mając na uwadze, że zgodnie z art. 62 Konstytucji Republiki Greckiej członek parlamentu – bez zgody parlamentu – nie może w czasie kadencji być ścigany, zatrzymany lub aresztowany ani też nie można w żaden inny sposób ograniczyć jego wolności;

               D.

               mając na uwadze, że Theodorosowi Zagorakisowi zarzuca się nieumyślne spowodowanie uszkodzenia ciała i naruszenie przepisów bezpieczeństwa w miejscu pracy;

               E.

               mając na uwadze, że postępowanie karne dotyczy wypadku przy pracy z dnia 13 maja 2010 r. z udziałem pracownika klubu piłkarskiego PAOK na stadionie tego klubu w Salonikach i toczy się przeciw Theodorosowi Zagorakisowi jako prezesowi i prawnemu przedstawicielowi klubu;

               F.

               mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez Theodorosa Zagorakisa mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, lecz z pełnieniem przez niego funkcji prezesa klubu piłkarskiego PAOK;

               G.

               mając na uwadze, że postępowanie karne nie dotyczy opinii wyrażonej w czasie wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego ani stanowiska zajętego w głosowaniu w rozumieniu art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

               H.

               mając na uwadze, że nie istnieją podstawy do założenia, jakoby postępowanie opierało się na zamiarze zaszkodzenia politycznej działalności posła (fumus persecutionis), ponieważ wszczęto je kilka lat przed objęciem przez niego mandatu posła;

               1.

               podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Theodorosa Zagorakisa;

               2.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji prokuratorowi Sądu Najwyższego Grecji.

      (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


title: Decyzja przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie tymczasowego stosowania Umowy wewnętrznej między przedstawicielami Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową udzielaną na mocy Protokołu finansowego do Umowy o Partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską oraz jej Państwami Członkowskimi podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE

text:
Ważna informacja prawna

|

42002D0579

Dziennik Urzędowy L 184 , 13/07/2002 P. 0024 - 0025

		Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w radziez dnia 25 czerwca 2002 r.w sprawie tymczasowego stosowania Umowy wewnętrznej między przedstawicielami Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową udzielaną na mocy Protokołu finansowego do Umowy o Partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską oraz jej Państwami Członkowskimi podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE(2002/579/WE)PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE,uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,uwzględniając Umowę o Partnerstwie AKP-WE podpisaną w Cotonou (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r., zwaną dalej "Umową AKP-WE",a także mając na uwadze, co następuje:(1) Umowa AKP-WE nie wejdzie w życie przed spełnieniem wymogów konstytucyjnych każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z jej art. 93.(2) Komitet Ambasadorów AKP-WE podjął z dnia 28 lutego decyzję, na mocy której zostały przyjęte środki przejściowe stosowane do dnia 1 sierpnia 2000 r.(3) Zgodnie z art. 366 ust. 3 Czwartej konwencji AKP-WE, zmienionym Umową podpisaną na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r., Rada Ministrów AKP-WE przyjęła w decyzji nr 1/2000 [1] środki przejściowe obejmujące okres od dnia 2 sierpnia 2000 r. do dnia 1 czerwca 2002 r.(4) Decyzją nr 1/2002 Rada Ministrów AKP-WE zmieniła wyżej wymienioną decyzję nr 1/2000 przez wydłużenie jej stosowania do czasu wejścia w życie Umowy AKP-WE.(5) Zgodnie z art. 6 decyzji nr 1/2000 od Państw Członkowskich i Wspólnoty wymaga się podjęcia czynności właściwych dla każdego z nich w odniesieniu do stosowania środków przejściowych.(6) Przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, zebrani w Radzie, osiągnęli porozumienie dotyczące Umowy wewnętrznej w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową dla Państw AKP, która odpowiada przepisom w sprawie programowania i wykonywania Umowy. Umowa ta nie wchodzi w życie przed jej przyjęciem przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z jego własnymi wymogami konstytucyjnymi.(7) Decyzją z dnia 3 października 2000 r. przedstawiciele rządów Państw Członkowskich postanowili, że niektóre postanowienia Umowy wewnętrznej są stosowane na zasadzie tymczasowej do dnia 1 czerwca 2002 r.(8) Te same postanowienia Umowy wewnętrznej są stosowane na zasadzie tymczasowej do czasu jej wejście w życie,PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:Artykuł 1Od dnia przyjęcia niniejszej decyzji mają w dalszym ciągu zastosowanie tymczasowo następujące postanowienia Umowy wewnętrznej odnoszące się do Dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju:1. artykuły 14, 15, 16 i art. 19 ust. 1, 2, 3 i 4 odnoszące się do stosowania procesu programowania;2. artykuły 21–27 do celów wprowadzania procesu programowania;3. artykuły 29 i 30 w celach przygotowania Instrumentu Inwestycyjnego, oraz4. artykuł 31 do celów przyjęcia rozporządzenia finansowego.Artykuł 2Niniejsza decyzja pozostaje w mocy do wejścia w życie Umowy wewnętrznej.Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.Sporządzono w Luksemburgu, dnia 25 czerwca 2002 r.J. Matas I PalouPrzewodniczący[1] Dz.U. L 195 z 1.8.2000, str. 46.--------------------------------------------------


title: 2006/425/WE: Decyzja Rady z dnia  27 marca 2006 r.  w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

text:
               22.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/36

         DECYZJA RADY
   z dnia 27 marca 2006 r.
   w sprawie podpisania oraz tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych
   (2006/425/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
   uwzględniając wniosek Komisji,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (2)

               Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę z Serbią i Czarnogórą dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwana dalej „Umową”) zgodnie z mechanizmami i wytycznymi zawartymi w Załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

               (3)

               Umowa powinna zostać podpisana i stosowana tymczasowo, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej Umowy.
   Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Artykuł 3
   Do czasu wejścia w życie Umowa jest stosowana tymczasowo od pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   Artykuł 4
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 2 Umowy.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 marca 2006 r.

            W imieniu Rady

         H. GORBACH

            Przewodniczący

    ---documentbreak---

               22.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 169/37

         UMOWA
   między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
   WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
   z jednej strony, oraz
   SERBIA I CZARNOGÓRA,
   z drugiej strony,
   zwane dalej „Stronami”,
   STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Serbią i Czarnogórą, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
   UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
   UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Serbią i Czarnogórą, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
   STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Serbii i Czarnogóry, ani negocjowanie zmian w postanowieniach odnoszących się do praw przewozowych w obecnie obowiązujących umowach dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
   UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Postanowienia ogólne
   1.   Do celów niniejszej Umowy „Państwa członkowskie” oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
   2.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
   3.   Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z Państwa Członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
   Artykuł 2
   Wyznaczenie przez państwo członkowskie
   1.   Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Serbię i Czarnogórę oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
   2.   Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Serbia i Czarnogóra udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:

               i)

               przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz

               iii)

               przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.

         3.   Serbia i Czarnogóra może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:

               i)

               przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;

               ii)

               państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub

               iii)

               przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.

         Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Serbia i Czarnogóra nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
   Artykuł 3
   Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. c).
   2.   Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Serbii i Czarnogóry wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego a Serbią i Czarnogórą, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
   Artykuł 4
   Opodatkowanie paliwa lotniczego
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
   2.   Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu lub Serbii i Czarnogórze nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na ich terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z państwa członkowskiego lub z Serbii i Czarnogóry, operującego między punktami znajdującymi się na terytoriach Umawiających się Stron.
   Artykuł 5
   Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
   1.   Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. e).
   2.   Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Serbię i Czarnogórę, zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
   Artykuł 6
   Załączniki do Umowy
   Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
   Artykuł 7
   Zmiany lub poprawki
   Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
   Artykuł 8
   Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
   1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
   2.   Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
   3.   Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Serbią i Czarnogórą, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b). Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
   Artykuł 9
   Wygaśnięcie Umowy
   1.   W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
   2.   W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.

      W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
      Sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w Salzburgu, dnia piątego maja roku dwa tysiące szóstego w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i serbskim.

         Por la Comunidad Europea
         Za Evropské společenství
         For Det Europæiske Fællesskab
         Für die Europäische Gemeinschaft
         Euroopa Ühenduse nimel
         Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
         For the European Community
         Pour la Communauté européenne
         Per la Comunità europea
         Eiropas Kopienas vārdā
         Europos bendrijos vardu
         Az Európai Közösség részéről
         Għall-Komunità Ewropea
         Voor de Europese Gemeenschap
         W imieniu Wspólnoty Europejskiej
         Pela Comunidade Europeia
         Za Európske spoločenstvo
         Za Evropsko skupnost
         Euroopan yhteisön puolesta
         För Europeiska gemenskapen
         За Европску Заједниџу

         Por Serbia y Montenegro
         Za Srbsko a Černou Horu
         For Serbien og Montenegro
         Für Serbien und Montenegro
         Serbia ja Montenegro nimel
         Για τη Σερβία και Μαυροβούνιο
         For Serbia and Montenegro
         Pour la Serbie-Monténégro
         Per Serbia e Montenegro
         Serbijas un Melnkalnes vārdā
         Serbijos ir Juodkalnijos vardu
         Szerbia és Montenegró részéről
         Għas-Serbja u Montenegro
         Voor Servië en Montenegro
         W imieniu Serbii i Czarnogóry
         Pela Sérvia e Montenegro
         Za Srbsko a Čiernu Horu
         Za Srbijo in Črno goro
         Serbia ja Montenegron puolesta
         För Serbien och Montenegro
         Зa Cpбиjy и Цpнy Гopy

   ZAŁĄCZNIK I
   Wykaz umów, o których mowa w art. 1 niniejszej Umowy

               a)

               Umowy dotyczące usług lotniczych między Serbią i Czarnogórą a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy były już zawarte, podpisane lub stosowane tymczasowo:

                           —

                           Umowa dotycząca usług lotniczych między Republiką Austrii a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Wiedniu dnia 11 listopada 1953 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Austria z 1953 r.”),
                           Umowa powinna być odczytywana w połączeniu z protokołem ustaleń sporządzonym w Wiedniu dnia 12 października 1994 r.,

                           —

                           Umowa między Królestwem Belgii a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii dotycząca usług lotniczych, podpisana w Belgradzie dnia 24 września 1957 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Belgia”),

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Republiki Cypryjskiej a Rządem Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii, podpisana w Nikozji dnia 27 lutego 1976 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Cypr z 1976 r.”),

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Republiką Czechosłowacką a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Belgradzie dnia 28 lutego 1956 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Republika Czeska”),

                           —

                           Umowa dotycząca usług lotniczych między Republiką Francuską a Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii, podpisana w Belgradzie dnia 23 marca 1967 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Francja”),

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Republiką Federalną Niemiec a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Belgradzie dnia 10 kwietnia 1957 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 1957 r.”),

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Federalnej Niemiec a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii, parafowana i stosowana tymczasowo na mocy protokołu z dnia 31 maja 2001 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 2001 r.”),

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Greckiej a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii, podpisana w Belgradzie dnia 9 maja 2002 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Grecja”),

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Węgierską Republiką Ludową a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Belgradzie dnia 21 lipca 1956 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Węgry”),
                           Zmieniona pismem sporządzonym w Budapeszcie dnia 30 maja 1964 r.,
                           Ostatnio zmieniona protokołem ustaleń podpisanym w Belgradzie dnia 9 lutego 1995 r.,

                           —

                           Umowa między Wielkim Księstwem Luksemburga a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii dotycząca transportu lotniczego, podpisana w Belgradzie dnia 9 kwietnia 1960 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Luksemburg”),

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Malty a Rządem Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii, podpisana w Rzymie dnia 5 lutego 1975 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Malta”),

                           —

                           Umowa między Królestwem Niderlandów a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii dotycząca regularnych usług lotniczych, podpisana w Belgradzie dnia 13 marca 1957 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Niderlandy”),

                           —

                           Umowa o komunikacji lotniczej między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Warszawie dnia 14 listopada 1955 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Polska z 1955 r.”),

                           —

                           Umowa o transporcie lotniczym między Rządem Portugalii a Rządem Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii, podpisana w Belgradzie dnia 3 czerwca 1976 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Portugalia”),

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Słowackiej a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii, podpisana w Bratysławie dnia 3 października 1996 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Słowacja”),

                           —

                           Umowa między Królestwem Szwecji a Federacyjną Ludową Republiką Jugosławii, podpisana w Belgradzie dnia 18 kwietnia 1958 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Szwecja”),

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii, parafowana w Londynie dnia 17 grudnia 2002 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Zjednoczone Królestwo”).

               b)

               Umowy dotyczące usług lotniczych i inne ustalenia parafowane lub podpisane między Serbią i Czarnogórą a państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie były stosowane tymczasowo:

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Austrii a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii, parafowana w Wiedniu dnia 14 listopada 2001 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Austria z 2001 r.”),

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Cypryjskiej a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii, parafowana w Nikozji dnia 18 czerwca 2002 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Cypr z 2002 r.”),

                           —

                           Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii o transporcie lotniczym, parafowana w Warszawie dnia 17 maja 2002 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Polska z 2002 r.”),

                           —

                           Umowa o usługach lotniczych między Rządem Republiki Słowenii a Federalnym Rządem Federalnej Republiki Jugosławii, parafowana w Belgradzie dnia 12 października 2001 r. (zwana dalej „Umową Serbia i Czarnogóra–Słowenia”).

         ZAŁĄCZNIK II
   Wykaz artykułów, które są zawarte w umowach wymienionych w załączniku I i o których mowa w art. 2–5 niniejszej Umowy

               a)

               Wyznaczenie przez państwo członkowskie:

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 1953 r.,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Serbia i Czarnogóra–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 3 ust. 1 Umowy Serbia i Czarnogóra–Francja,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 1957 r.,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Grecja,

                           —

                           Artykuł 1 Dodatku do Umowy Serbia i Czarnogóra–Węgry,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Serbia i Czarnogóra–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Malta,

                           —

                           Artykuł 2 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 1955 r.,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Republika Słowacka,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Zjednoczone Królestwo.

               b)

               Odmowa, cofnięcie, zawieszenie lub ograniczenie upoważnień lub zezwoleń:

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 1953 r.,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Belgia,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Serbia i Czarnogóra–Cypr z 1976 r.,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Serbia i Czarnogóra–Cypr z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 3 ust. 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Francja,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 1957 r.,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 4 ust. 2 Umowy Serbia i Czarnogóra–Grecja,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Malta,

                           —

                           Artykuł 3 ust. 1 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Serbia i Czarnogóra–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Republika Słowacka,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 3 Umowy Serbia i Czarnogóra–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Serbia i Czarnogóra–Zjednoczone Królestwo.

               c)

               Bezpieczeństwo:

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 15 Umowy Serbia i Czarnogóra–Cypr z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Grecja,

                           —

                           Artykuł 15 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Serbia i Czarnogóra–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Serbia i Czarnogóra–Zjednoczone Królestwo.

               d)

               Opodatkowanie paliwa lotniczego:

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 1953 r.,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Serbia i Czarnogóra–Belgia,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Cypr z 1976 r.,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Cypr z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Serbia i Czarnogóra–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Serbia i Czarnogóra–Francja,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 1957 r.,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Serbia i Czarnogóra–Grecja,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Serbia i Czarnogóra–Węgry,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Serbia i Czarnogóra–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 5 Umowy Serbia i Czarnogóra–Malta,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 1955 r.,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Serbia i Czarnogóra–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Serbia i Czarnogóra–Republika Słowacka,

                           —

                           Artykuł 6 Umowy Serbia i Czarnogóra–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 8 Umowy Serbia i Czarnogóra–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 11 Umowy Serbia i Czarnogóra–Zjednoczone Królestwo.

               e)

               Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej:

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 1953 r.,

                           —

                           Artykuł 4 Umowy Serbia i Czarnogóra–Austria z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Belgia,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Serbia i Czarnogóra–Cypr z 1976 r.,

                           —

                           Artykuł 17 Umowy Serbia i Czarnogóra–Cypr z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Republika Czeska,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Serbia i Czarnogóra–Francja,

                           —

                           Artykuł 14 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 1957 r.,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niemcy z 2001 r.,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Serbia i Czarnogóra–Grecja,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Luksemburg,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Serbia i Czarnogóra–Malta,

                           —

                           Artykuł 7 ust. 2 Umowy Serbia i Czarnogóra–Niderlandy,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 1955 r.,

                           —

                           Artykuł 10 Umowy Serbia i Czarnogóra–Polska z 2002 r.,

                           —

                           Artykuł 9 Umowy Serbia i Czarnogóra–Portugalia,

                           —

                           Artykuł 12 Umowy Serbia i Czarnogóra–Republika Słowacka,

                           —

                           Artykuł 13 Umowy Serbia i Czarnogóra–Słowenia,

                           —

                           Artykuł 7 Umowy Serbia i Czarnogóra–Szwecja,

                           —

                           Artykuł 14 Umowy Serbia i Czarnogóra–Zjednoczone Królestwo.

         ZAŁĄCZNIK III
   Wykaz innych państw, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy

               a)

               Republika Islandii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym),

               b)

               Księstwo Liechtensteinu (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym),

               c)

               Królestwo Norwegii (na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym),

               d)

               Konfederacja Szwajcarska (na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego).