title: Decyzja Komisji z dnia 24 stycznia 2017 r. ustanawiająca grupę ekspertów Komisji „Platforma ds. Dobrostanu Zwierząt” (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

text:
               31.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/61

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 24 stycznia 2017 r.
   ustanawiająca grupę ekspertów Komisji „Platforma ds. Dobrostanu Zwierząt”
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2017/C 31/12)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej uznaje zwierzęta za istoty zdolne do odczuwania i nakłada na Unię i państwa członkowskie obowiązek pełnego uwzględniania wymagań w zakresie dobrostanu zwierząt przy formułowaniu i wykonywaniu unijnej polityki rolnej, rybołówstwa, transportu, rynku wewnętrznego, badań i rozwoju technologicznego oraz przestrzeni kosmicznej przy równoczesnym przestrzeganiu przepisów prawnych i administracyjnych państw członkowskich związanych w szczególności z obyczajami religijnymi, tradycjami kulturowymi i dziedzictwem regionalnym.

               (2)

               Zgodnie z art. 11 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej instytucje utrzymują otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim.

               (3)

               Artykuł 26 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że Unia przyjmuje środki w celu ustanowienia lub zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego ze swobodnym przepływem towarów, osób, usług i kapitału.

               (4)

               W art. 38 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewidziano, że Unia określa i realizuje wspólną politykę rolną.

               (5)

               Artykuł 179 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że Unia ma na celu wzmacnianie swojej bazy naukowej i technologicznej przez utworzenie europejskiej przestrzeni badawczej. Zgodnie z art. 180 lit. b) rzeczonego Traktatu Unia promuje współpracę w dziedzinie unijnych badań, rozwoju technologicznego i demonstracji z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.

               (6)

               W 2011 r. Komisja powołała Grupę Ekspertów ds. Dobrostanu Zwierząt (1), mającą za zadanie wsparcie i doradztwo na rzecz Komisji w zakresie prawodawstwa dotyczącego dobrostanu zwierząt oraz ułatwienie wymiany informacji, doświadczeń i dobrych praktyk w zakresie prawodawstwa dotyczącego dobrostanu zwierząt.

               (7)

               Parlament Europejski (2) i Rada Unii Europejskiej (3) wezwały do utworzenia unijnej platformy ds. dobrostanu zwierząt w celu poprawy dialogu między zainteresowanymi stronami – wymiany doświadczeń, wiedzy specjalistycznej i opinii.

               (8)

               W odpowiedzi na wnioski Parlamentu i Rady nowa grupa ekspertów –„Platforma ds. Dobrostanu Zwierząt” („Platforma”) – powinna wspomagać Komisję i przyczynić się do utrzymywania regularnego dialogu w unijnych kwestiach bezpośrednio związanych z dobrostanem zwierząt, takich jak egzekwowanie przepisów, wymiana wiedzy naukowej, innowacje, dobre praktyki/inicjatywy w zakresie dobrostanu zwierząt lub działania międzynarodowe w zakresie dobrostanu zwierząt. Platforma powinna również wspierać Komisję w kwestiach istotnych dla Unii, które mogą wiązać się z kwestiami dotyczącymi dobrostanu zwierząt, np. handlem, opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe, bezpieczeństwem żywności, badaniami czy środowiskiem. Ponieważ Platforma będzie miała takie same zadania jak istniejąca już Grupa Ekspertów ds. Dobrostanu Zwierząt, utrzymanie istniejącej Grupy nie jest konieczne.

               (9)

               Platforma powinna pracować z należytym uwzględnieniem działalności innych odnośnych grup dialogu lub sieci dotyczących dobrostanu zwierząt, takich jak grupy robocze i sieci Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności lub Regionalnej Platformy ds. Dobrostanu Zwierząt w Europie w ramach Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt.

               (10)

               Platforma powinna składać się z przedstawicieli właściwych organów wszystkich państw członkowskich, organizacji biznesowych uczestniczących na szczeblu Unii Europejskiej w łańcuchu dostaw żywności oraz w utrzymywaniu zwierząt dla innych celów chowu, organizacji społeczeństwa obywatelskiego zaangażowanych na szczeblu Unii Europejskiej w kwestie dobrostanu zwierząt, a także kręgów akademickich i instytutów badawczych pracujących w dziedzinach nauki związanych z dobrostanem zwierząt. Członkostwo w Platformie powinno być również otwarte dla ekspertów z właściwych organów państw spoza UE, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a także z międzynarodowych organizacji międzyrządowych.

               (11)

               Należy ustanowić zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków Platformy.

               (12)

               Dane osobowe powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4).

               (13)

               Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia obowiązywania decyzji,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Przedmiot
   Niniejszym powołuje się grupę ekspertów pod nazwą „Platforma ds. Dobrostanu Zwierząt” (zwaną dalej „Platformą”).
   Artykuł 2
   Zadania
   Do zadań Platformy należy:

               a)

               wspomaganie Komisji w rozwijaniu i wymianie skoordynowanych działań mających na celu przyczynianie się do wdrażania i stosowania prawodawstwa unijnego w zakresie dobrostanu zwierząt oraz zrozumienia, zarówno w Unii i poza nią, prawodawstwa unijnego oraz międzynarodowych standardów w zakresie dobrostanu zwierząt;

               b)

               ułatwienie rozwoju i wykorzystania dobrowolnych zobowiązań w zakresie poprawy dobrostanu zwierząt przez przedsiębiorstwa;

               c)

               przyczynianie się do propagowania standardów unijnych w zakresie dobrostanu zwierząt w celu podkreślenia wartości rynkowej produktów pochodzących z Unii na szczeblu globalnym;

               d)

               wpieranie dialogu między właściwymi organami, organizacjami biznesowymi, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, kręgami akademickimi, badawczymi i międzynarodowymi organizacjami międzyrządowymi na temat odpowiednich kwestii istotnych dla Unii związanych z dobrostanem zwierząt;

               e)

               promowanie istotnych dla Unii wymiany doświadczeń i dobrych praktyk, wiedzy naukowej i innowacji związanych z dobrostanem zwierząt;

               f)

               wymiana informacji na temat rozwoju polityki dotyczącej wspomnianych powyżej dziedzin i działań.

         Artykuł 3
   Konsultacje
   Komisja może konsultować się z Platformą w każdej sprawie związanej z dobrostanem zwierząt istotnej dla Unii.
   Artykuł 4
   Członkostwo
   1.   W skład Platformy wchodzi nie więcej niż 75 członków.
   2.   Platforma składa się z następujących członków:

               a)

               właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw spoza UE, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwanych dalej „członkami EOG”), odpowiedzialnych za dobrostan zwierząt;

               b)

               organizacji biznesowych i zawodowych uczestniczących na szczeblu Unii w łańcuchu dostaw żywności uwzględniającym udział zwierząt i produktów odzwierzęcych oraz w utrzymywaniu zwierząt dla innych celów chowu;

               c)

               organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na rzecz dobrostanu zwierząt na szczeblu Unii;

               d)

               niezależnych ekspertów z kręgów akademickich i instytutów badawczych, których działalność naukowa na rzecz dobrostanu zwierząt ma wpływ na politykę Unii;

               e)

               międzynarodowych organizacji międzyrządowych, których działalność związana jest z dobrostanem zwierząt (5);

               f)

               Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności.

         3.   Członkowie wymienieni w ust. 2 lit. d) są mianowani jako osoby prywatne oraz działają niezależnie i w interesie publicznym.
   4.   Członkowie wymienieni w ust. 2 lit. b) i c) są wybierani zgodnie z procedurą określoną w art. 5. Mianują oni swoich przedstawicieli wysokiego szczebla w Platformie i odpowiadają za zapewnienie, aby przedstawiciele ci byli stali oraz mieli wystarczająco wysoki poziom wiedzy fachowej. Komisja może odrzucić przedstawiciela wyznaczonego przez tych członków, jeśli uzna jego mianowanie za niewłaściwe na podstawie uzasadnionych przesłanek określonych w zasadach zaproszenia do zgłaszania kandydatur Platformy. W takim przypadku dana organizacja proszona jest o wyznaczenie innego przedstawiciela.
   6.   Członkowie wymienieni w ust. 2 lit. a), e) i f) mianują swoich przedstawicieli odpowiedzialnych za dobrostan zwierząt oraz odpowiadają za zapewnienie, aby przedstawiciele ci mieli wystarczająco wysoki poziom wiedzy fachowej.
   7.   Członkowie, którzy utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy ekspertów, którzy – zdaniem Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności – nie wypełniają obowiązków określonych w art. 339 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub którzy złożą rezygnację, nie będą już zapraszani do uczestnictwa w posiedzeniach Platformy i mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji.
   Artykuł 5
   Proces wyboru członków
   1.   Wybór członków Platformy wymienionych w art. 4 ust. 2 lit. b)–d) odbywa się w drodze otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów („rejestr grup ekspertów”). Zaproszenie do zgłaszania kandydatur może ponadto zostać opublikowane za pośrednictwem innych środków, np. na odpowiednich stronach internetowych.
   Zaproszenie do zgłaszania kandydatur jasno określa kryteria wyboru członków, w tym wymaganą wiedzę fachową oraz interesy, które mają być reprezentowane w ramach wykonywanej pracy. Minimalny termin na zgłaszanie kandydatur to cztery tygodnie.
   2.   Członkowie wymienieni w art. 4 ust. 2 lit. d) mają obowiązek ujawnić wszelkie okoliczności, które mogłyby prowadzić do konfliktu interesów. W szczególności Komisja wymaga od tych osób złożenia jako części ich zgłoszenia oświadczenia o braku konfliktu interesów na podstawie formularza oświadczenia o braku konfliktu interesów dla grup ekspertów oraz aktualnego życiorysu (CV). Złożenie należycie wypełnionego formularza oświadczenia o braku konfliktu interesów jest konieczne, aby móc zostać mianowanym jako osoba prywatna. Ocena konfliktu interesów jest przeprowadzana zgodnie ze stosowanymi przez Komisję przepisami horyzontalnymi dotyczącymi grup ekspertów („przepisy horyzontalne”) (6).
   3.   Do mianowania organizacji wymienionych w art. 4 ust. 2 lit. b) i c) wymagana jest rejestracja w rejestrze służącym przejrzystości.
   4.   Członkowie wymienieni w art. 4 ust. 2 lit. b)–d) są powoływani przez Dyrektora Generalnego ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności z grupy kandydatów posiadających odpowiednie kompetencje w dziedzinach, o których mowa w art. 2, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur.
   5.   Członkowie są powoływani na okres do dnia 31 grudnia 2019 r. Pełnią oni wyznaczone funkcje do końca swojej kadencji. Kadencja jest odnawialna.
   6.   W przypadku członków wymienionych w art. 4 ust. 2 lit. d) Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności wyznacza – na tych samych zasadach co członków – zastępców członków, którzy automatycznie przejmują obowiązki członków nieobecnych bądź niedysponowanych. Za zgodą kandydatów Dyrektor Generalny ustanawia ponadto listę rezerwową odpowiednich kandydatów, która może być wykorzystywana w celu powołania zastępców członków.
   Artykuł 6
   Przewodniczący
   Platformie przewodniczy Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności lub jego przedstawiciel.
   Artykuł 7
   Tryb pracy
   1.   Platforma podejmuje działania na wniosek Przewodniczącego zgodnie z przepisami horyzontalnymi.
   2.   Platforma spotyka się z zasady co najmniej dwa razy do roku w siedzibie Komisji oraz za każdym razem, gdy Komisja uzna to za konieczne.
   3.   Służby Komisji zapewniają obsługę sekretariatu. Urzędnicy z pozostałych departamentów Komisji zainteresowani określonymi pracami Platformy mogą uczestniczyć w posiedzeniach Platformy i jej podgrup.
   4.   W porozumieniu z Przewodniczącym Platforma może, po uzyskaniu zwykłej większości głosów swoich członków, podjąć decyzję o otwarciu obrad dla publiczności.
   5.   Protokoły z dyskusji nad każdym punktem porządku obrad oraz wnioski z debat są konstruktywne i wyczerpujące. Protokoły są sporządzane przez sekretariat, pod nadzorem Przewodniczącego.
   6.   Platforma przyjmuje sprawozdania lub wnioski w drodze konsensusu. Jeżeli ma miejsce głosowanie, jego wynik rozstrzygany jest zwykłą większością głosów członków. Członkowie, którzy zagłosowali przeciwko, mają prawo do wystawienia dokumentu przedstawiającego powody zajęcia przez nich takiego stanowiska, stanowiącego załącznik do odnośnego sprawozdania lub wniosku.
   Artykuł 8
   Podgrupy
   1.   Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności może ustanowić podgrupy celem zbadania szczegółowych kwestii, w oparciu o zakres zadań ustalony przez Komisję. Podgrupy działają zgodnie z przepisami horyzontalnymi i składają sprawozdania Platformie. Zaraz po wypełnieniu swojego mandatu podgrupy są rozwiązywane.
   2.   Członkowie podgrup niebędący członkami Platformy są wybierani w drodze otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur, zgodnie z art. 5 oraz z przepisami horyzontalnymi (7).
   Artykuł 9
   Zaproszeni eksperci
   Przewodniczący może zapraszać ekspertów posiadających szczególne kompetencje w zakresie kwestii objętej porządkiem obrad do wzięcia doraźnego udziału w pracach Platformy lub podgrup.
   Artykuł 10
   Obserwatorzy
   1.   Osoby prywatne, organizacje lub organy publiczne mogą otrzymać status obserwatora zgodnie z przepisami horyzontalnymi albo na bezpośrednie zaproszenie Przewodniczącego, albo w drodze zaproszenia do zgłaszania kandydatur.
   2.   Organizacje lub podmioty publiczne posiadające status obserwatora mianują swoich przedstawicieli.
   3.   Przewodniczący może zezwolić obserwatorom i ich przedstawicielom na wzięcie udziału w dyskusjach Platformy i przekazanie swojej fachowej wiedzy. Nie mają oni jednak prawa głosu i nie uczestniczą w sporządzaniu sprawozdań czy wniosków Platformy.
   4.   W skład Platformy wchodzi nie więcej niż pięciu obserwatorów.
   Artykuł 11
   Regulamin wewnętrzny
   Na wniosek Przewodniczącego i w porozumieniu z nim Platforma przyjmuje swój regulamin wewnętrzny zwykłą większością głosów swoich członków, na podstawie standardowego regulaminu wewnętrznego grup ekspertów i zgodnie z przepisami horyzontalnymi.
   Artykuł 12
   Tajemnica służbowa i przetwarzanie informacji niejawnych
   Członkowie Platformy i ich przedstawiciele oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogowi zachowania tajemnicy służbowej, który – na mocy traktatów i ich przepisów wykonawczych – dotyczy wszystkich członków instytucji i ich pracowników, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w decyzjach Komisji (UE, Euratom) 2015/443 (8) i (UE, Euratom) 2015/444 (9). W przypadku naruszenia przez nich powyższych obowiązków Komisja może zastosować wszelkie właściwe środki.
   Artykuł 13
   Współpraca z Parlamentem Europejskim
   Parlament Europejski jest informowany na bieżąco o pracach Platformy. Na wniosek Parlamentu Europejskiego i zgodnie z warunkami określonymi w porozumieniu ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (10), Komisja może zaprosić ekspertów Parlamentu do udziału w posiedzeniach Platformy.
   Artykuł 14
   Przejrzystość
   1.   Platforma i jej podgrupy zostają wpisane do rejestru grup ekspertów Komisji.
   2.   W odniesieniu do składu grupy w rejestrze grup ekspertów publikowane są następujące dane:

               a)

               nazwiska osób powołanych jako osoby prywatne;

               b)

               nazwy organizacji członkowskich; reprezentowane interesy;

               c)

               nazwy innych organów publicznych;

               d)

               nazwiska lub nazwy obserwatorów.

         3.   Wszystkie stosowne dokumenty, takie jak porządki obrad, protokoły i opinie uczestników, są udostępniane w rejestrze grup ekspertów albo za pomocą wskazanego we wspomnianym rejestrze linku do strony internetowej, na której można znaleźć odpowiednie informacje. Dostęp do stron internetowych poświęconych tej tematyce nie podlega rejestracji przez użytkowników ani innym ograniczeniom. W szczególności porządek obrad oraz inne istotne dokumenty referencyjne są publikowane w odpowiednim czasie przed posiedzeniem. Protokoły są publikowane terminowo po posiedzeniu. Od zasady publikowania przewiduje się wyjątki tylko w przypadkach, gdy ujawnienie dokumentu naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego, o czym mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (11).
   Artykuł 15
   Koszty posiedzeń
   1.   Osoby uczestniczące w pracach Platformy i jej podgrup nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.
   2.   Koszty podróży służbowych i pobytu ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach Platformy i jej podgrup są zwracane przez Komisję. Zwrot kosztów następuje zgodnie z obowiązującymi przepisami Komisji oraz w granicach dostępnych środków przyznanych departamentom Komisji w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
   Artykuł 16
   Stosowanie
   Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2019 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 stycznia 2017 r.

            W imieniu Komisji

         Vytenis ANDRIUKAITIS

            Członek Komisji

      (1)  Grupa Ekspertów ds. Dobrostanu Zwierząt E02668.

      (2)  Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie nowej strategii w zakresie dobrostanu zwierząt na lata 2016–2020 z dnia 24 listopada 2015 r. (2015/2957(RSP)).

      (3)  3464. posiedzenie Rady (ds. Rolnictwa i Rybołówstwa) z dnia 17 maja 2016 r.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

      (5)  Np. Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE), Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO).

      (6)  Decyzja Komisji z dnia 30 maja 2016 r. ustanawiająca przepisy horyzontalne dotyczące tworzenia i funkcjonowania grup ekspertów Komisji.

      (7)  Zob. art. 10 i art. 14 ust. 2 przepisów przekrojowych.

      (8)  Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 41.

      (9)  Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53.

      (10)  Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.

      (11)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).


title: 2011/652/: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2011 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/007 AT/Steiermark i Niederösterreich z Austrii)

text:
               7.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 263/9

         DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
   z dnia 27 września 2011 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/007 AT/Steiermark i Niederösterreich z Austrii)
   (2011/652/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

               (4)

               W dniu 9 marca 2010 r. Austria przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 54 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 24 według klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja metali”) w sąsiadujących regionach według klasyfikacji NUTS II Steiermark (Styria, AT22) i Niederösterreich (Dolna Austria, AT12) w Austrii i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 27 stycznia 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 8 284 908 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy zgodnie z wnioskiem złożonym przez Austrię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 8 284 908 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 27 września 2011 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         J. BUZEK

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         M. DOWGIELEWICZ

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady 2014/821/WPZiB z dnia 4 listopada 2014 r. dotycząca podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie statusu misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)

text:
               21.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 334/1

         DECYZJA RADY 2014/821/WPZiB
   z dnia 4 listopada 2014 r.
   dotycząca podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie statusu misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37, w związku z art. 218 ust. 5 i 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 22 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/486/WPZiB (1).

               (2)

               W tym samym dniu Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia do podjęcia negocjacji z Ukrainą w celu zawarcia umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie statusu misji Unii Europejskiej w dziedzinie Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (WPBiO) na Ukrainie.

               (3)

               Umowa w sprawie statusu misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) została wynegocjowana między Unią a Ukrainą.

               (4)

               Umowa powinna zostać zatwierdzona,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie statusu misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine).
   Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Unii.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 4 listopada 2014 r.

            W imieniu Rady

         S. GOZI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2014/486/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 42).


title: Decyzja Rady z dnia 24 września 2012 r. w sprawie mianowania członka zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów

text:
               25.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/4

         DECYZJA RADY
   z dnia 24 września 2012 r.
   w sprawie mianowania członka zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów
   2012/C 288/03
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (1), w szczególności jego art. 79,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 79 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 stanowi, że Rada ma mianować na stanowiska członków zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów (zwanego dalej „zarządem”) po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego.

               (2)

               Decyzją z dnia 7 czerwca 2007 r. (2) Rada mianowała 27 członków zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów.

               (3)

               Rząd Węgier poinformował Radę o zamiarze zastąpienia przedstawiciela Węgier w zarządzie inną osobą i zgłosił kandydaturę nowego przedstawiciela, który powinien zostać mianowany na okres do dnia 31 maja 2013 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Krisztina CSENGŐDY, obywatelka Węgier, ur. dnia 9 stycznia 1961 r., zostaje mianowana na członka zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów na miejsce Zoltána ADAMISA na okres od dnia 25 września 2012 r. do dnia 31 maja 2013 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2012 r.

            W imieniu Rady

         S. ALETRARIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 134 z 16.6.2007, s. 6.


title: Decyzja Rady 2012/372/WPZiB z dnia 10 lipca 2012 r. dotycząca zmiany i przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/330/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ

text:
               11.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 179/22

         DECYZJA RADY 2012/372/WPZiB
   z dnia 10 lipca 2012 r.
   dotycząca zmiany i przedłużenia obowiązywania decyzji 2010/330/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX–IRAQ
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 7 marca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/190/WPZiB w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX (1).

               (2)

               W dniu 14 czerwca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/330/WPZiB (2), która przedłużyła funkcjonowanie tej misji do dnia 30 czerwca 2012 r.

               (3)

               Zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w przeglądzie strategicznym misję należy przedłużyć na kolejny okres 18 miesięcy.

               (4)

               Misja EUJUST LEX–IRAQ będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii przedstawionych w art. 21 Traktatu.

               (5)

               Do decyzji 2010/330/WPZiB należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/330/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
               „4.   Działania szkoleniowe odbywają się w Iraku i w regionie, jak również w Unii. EUJUST LEX–IRAQ ma biura w Brukseli i Bagdadzie, w tym oddział w Basrze oraz w Irbilu (Kurdystan).”;

               2)

               art. 2 ust. 5 traci moc;

               3)

               art. 6 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
               „5.   Wszyscy członkowie personelu wykonują swoje obowiązki i czynności w interesie misji. Wszyscy członkowie personelu przestrzegają zasad bezpieczeństwa oraz norm minimalnych ustanowionych decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (3).

               4)

               w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

                           a)

                           ust. 1 otrzymuje brzmienie:
                           „1.   Cywilny dowódca operacji kieruje pracami szefa misji dotyczącymi planowania środków bezpieczeństwa oraz zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie dla EUJUST LEX–IRAQ zgodnie z art. 4 i 8.”;

                           b)

                           ust. 4 traci moc;

                           c)

                           ust. 8 otrzymuje brzmienie:
                           „8.   Przed rozmieszczeniem w Iraku lub podróżą do tego kraju członkowie personelu EUJUST LEX–IRAQ, szkoleniowcy i eksperci odbywają obowiązkowe szkolenie w zakresie bezpieczeństwa oraz, w stosownych przypadkach, przechodzą badania lekarskie.”;

               5)

               w art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
               „2a.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją w okresie od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. wynosi 27 150 000 EUR.”;

               6)

               art. 16 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
               „Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2012 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 lipca 2012 r.

            W imieniu Rady

         A. D. MAVROYIANNIS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 62 z 9.3.2005, s. 37.

      (2)  Dz.U. L 149 z 15.6.2010, s. 12.

      (3)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.”;


title: Decyzja Rady 2014/213/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2010/638/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei

text:
                  15.4.2014

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  L 111/83

         DECYZJA RADY 2014/213/WPZiB
         z dnia 14 kwietnia 2014 r.
         zmieniająca decyzję 2010/638/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei
         RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
         uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
         a także mając na uwadze, co następuje:

                     (1)

                     W dniu 25 października 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/638/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei (1).

                     (2)

                     W związku wydarzeniami w Republice Gwinei należy znieść embargo na broń i embargo na sprzęt, który mógłby zostać wykorzystany do stosowania wewnętrznych represji.

                     (3)

                     Należy w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję 2010/638/WPZiB,

               PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

            Artykuł 1
            W decyzji Rady 2010/638/WPZiB art. 1 i 2 zostają uchylone.

            Artykuł 2
            Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

            Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2014 r.

                  W imieniu Rady

                  Przewodniczący

               C. ASHTON

            (1)  Dz.U. L 280 z 26.10.2010, s. 10.


title: Decyzja Rady 2011/635/WPZiB z dnia 26 września 2011 r. dotycząca zmiany decyzji Rady 2010/231/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Somalii

text:
               27.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 249/12

         DECYZJA RADY 2011/635/WPZiB
   z dnia 26 września 2011 r.
   dotycząca zmiany decyzji Rady 2010/231/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Somalii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Dnia 10 grudnia 2002 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2002/960/WPZiB dotyczące środków ograniczających wobec Somalii (1) w związku z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (rezolucje RB ONZ) nr 733 (1992), 1356 (2001) oraz 1425 (2002).

               (2)

               Dnia 16 lutego 2009 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB dotyczące środków ograniczających wobec Somalii i uchylające wspólne stanowisko 2002/960/WPZiB (2) wprowadzające w życie rezolucję RB ONZ nr 1844 (2008). Dnia 1 marca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/126/WPZiB zmieniającą wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB (3) i wprowadzającą w życie rezolucję RB ONZ nr 1907 (2009).

               (3)

               Dnia 26 kwietnia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii i uchylającą wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB (4) w następstwie przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 1916 (2010) oraz przyjęcia przez Komitet Sankcji utworzony na mocy rezolucji RB ONZ nr 751 (1992) dotyczącej Somalii (zwany dalej „Komitetem Sankcji”) wykazu osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym.

               (4)

               Dnia 28 lipca 2011 r. Komitet Sankcji zaktualizował wykaz osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym.

               (5)

               Dnia 29 lipca 2011 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 2002 (2011) rozszerzającą kryteria ujęcia w wykazie na przywódców politycznych lub wojskowych werbujących dzieci do zbrojnych konfliktów w Somalii lub je w nich wykorzystujących, z pogwałceniem obowiązującego prawa międzynarodowego, oraz na osoby i podmioty odpowiedzialne za naruszenia obowiązującego prawa międzynarodowego w Somalii polegające na przemocy wobec ludności cywilnej, w tym kobiet i dzieci, w sytuacjach konfliktów zbrojnych, obejmującej zabójstwa i okaleczenia, przemoc seksualną i przemoc uwarunkowaną płcią, ataki na szkoły i szpitale oraz porwania i przymusowe przesiedlenia.

               (6)

               Oprócz tego w rezolucji RB ONZ nr 2002 (2011) wyjaśniono zwolnienie umożliwiające udostępnianie funduszy, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych niezbędnych do zapewnienia terminowego dostarczania pilnie potrzebnej pomocy humanitarnej do Somalii przez ONZ, jej wyspecjalizowane agencje lub programy, przez świadczące pomoc humanitarną organizacje humanitarne posiadające status obserwatora w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ lub przez ich partnerów wykonawczych.

               (7)

               Należy odpowiednio zmienić decyzję 2010/231/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2010/231/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 otrzymuje brzmienie:
               „Artykuł 2
               Środki ograniczające przewidziane w art. 3, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2, są nakładane na osoby i podmioty wskazane przez Komitet Sankcji jako osoby i podmioty:

                           —

                           angażujące się w działania lub wspierające działania zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Somalii, w tym akty zagrażające porozumieniu z Dżibuti z dnia 18 sierpnia 2008 r. lub procesowi politycznemu, czy też zagrażające użyciem siły wobec TFI lub AMISOM;

                           —

                           naruszające embargo na przywóz broni i powiązane środki, o których mowa w art. 1;

                           —

                           utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej do Somalii lub dostęp do niej lub jej dystrybucję w Somalii;

                           —

                           będące przywódcami politycznymi lub wojskowymi werbującymi lub wykorzystującymi dzieci w konfliktach zbrojnych w Somalii, z pogwałceniem obowiązującego prawa międzynarodowego;

                           —

                           odpowiedzialne za naruszenia obowiązującego prawa międzynarodowego w Somalii polegające na przemocy wobec ludności cywilnej, w tym kobiet i dzieci w sytuacjach konfliktu zbrojnego, obejmującą zabójstwa i okaleczanie, przemoc seksualną i przemoc uwarunkowaną płcią, ataki na szkoły i szpitale oraz porwania i przymusowe przesiedlenia.

                     Osoby i podmioty, o których mowa, są wymienione w załączniku.”;

               2)

               art. 6 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
               „6.   ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do udostępniania funduszy, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych niezbędnych do zapewnienia terminowego dostarczania pilnie potrzebnej pomocy humanitarnej do Somalii przez ONZ, jej wyspecjalizowane agencje lub programy, przez świadczące pomoc humanitarną organizacje humanitarne posiadające status obserwatora w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ lub przez ich partnerów wykonawczych, w tym dwustronnie lub wielostronnie finansowane organizacje pozarządowe uczestniczące w skonsolidowanej akcji ONZ na rzecz Somalii.”.

         Artykuł 2
   Załącznik do decyzji 2010/231/WPZiB zostaje zastąpiony tekstem zamieszczonym w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 26 września 2011 r.

            W imieniu Rady

         M. KOROLEC

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 334 z 11.12.2002, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 46 z 17.2.2009, s. 73.

      (3)  Dz.U. L 51 z 2.3.2010, s. 18.

      (4)  Dz.U. L 105 z 27.4.2010, s. 17.

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK

               WYKAZ OSÓB I PODMIOTÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2

            I.   Osoby

                        1.

                        Yasin Ali Baynah (znany również jako a) Ali, Yasin Baynah, b) Ali, Yassin Mohamed, c) Baynah, Yasin, d) Baynah, Yassin, e) Baynax, Yasiin Cali, f) Beenah, Yasin, g) Beenah, Yassin, h) Beenax, Yasin, i) Beenax, Yassin, j) Benah, Yasin, k) Benah, Yassin, l) Benax, Yassin, m) Beynah, Yasin, n) Binah, Yassin, o) Cali, Yasiin Baynax).
                        Data urodzenia: 24 grudnia 1965 r. Obywatelstwo: somalijskie. Inne obywatelstwo: szwedzkie. Miejsce pobytu: Rinkeby, Sztokholm, Szwecja; Mogadiszu, Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Yasin Ali Baynah podżegał do ataków przeciw tymczasowemu rządowi federalnemu oraz misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM). Mobilizował także poparcie dla Sojuszu na rzecz Ponownego Wyzwolenia Somalii i organizacji Hisbul Islam oraz gromadził fundusze dla tych organizacji, które są czynnie zaangażowanie w popełnianie czynów zagrażających pokojowi i bezpieczeństwu w Somalii, w tym poprzez odrzucenie porozumienia z Dżibuti oraz ataki na siły rządowe i siły AMISOM w Mogadiszu.

                        2.

                        Hassan Dahir Aweys (znany również jako a) Ali, Sheikh Hassan Dahir Aweys, b) Awes, Hassan Dahir, c) Awes, Shaykh Hassan Dahir, d) Aweyes, Hassen Dahir, e) Aweys, Ahmed Dahir, f) Aweys, Sheikh, g) Aweys, Sheikh Hassan Dahir, h) Dahir, Aweys Hassan, i) Ibrahim, Mohammed Hassan, j) OAIS, Hassan Tahir, k) Uways, Hassan Tahir, l) „Hassan, Sheikh”).
                        Data urodzenia: 1935 r. Obywatel: Somalii. Obywatelstwo: somalijskie. Miejsce pobytu: Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Hassan Dahir Aweys działał i nadal działa jako starszy rangą przywódca polityczny i ideologiczny różnorodnych zbrojnych grup opozycyjnych odpowiedzialnych za ustawiczne naruszanie ogólnego i całkowitego embarga na dostawy broni lub za czyny zagrażające porozumieniu pokojowemu z Dżibuti, tymczasowemu rządowi federalnemu oraz siłom misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM). Między czerwcem 2006 roku a wrześniem 2007 roku Aweys służył jako przewodniczący komitetu centralnego Związku Sądów Islamskich; w lipcu 2008 roku ogłosił się przewodniczącym Sojuszu na rzecz Ponownego Wyzwolenia Somalii - oddział Asmara; w maju 2009 roku został mianowany przewodniczącym organizacji Hisbul Islam - sojuszu ugrupowań przeciwnych tymczasowemu rządowi federalnemu. Na każdym z tych stanowisk wypowiedzi i działania Aweysa świadczyły o jednoznacznym i utrwalonym zamiarze demontażu tymczasowego rządu federalnego i wydalenia misji AMISOM siłą z Somalii.

                        3.

                        Hassan Abdullah Hersi Al-Turki (znany również jako a) Al-Turki, Hassan, b) Turki, Hassan, c) Turki, Hassan Abdillahi Hersi, d) Turki, Sheikh Hassan, e) Xirsi, Xasan Cabdilaahi, f) Xirsi, Xasan Cabdulle).
                        Data urodzenia: ok. 1944 roku. Miejsce urodzenia: region Ogaden, Etiopia. Obywatelstwo: somalijskie. Miejsce pobytu: Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Hassan Abdullah Hersi Al-Turki był starszym rangą przywódcą zbrojnej grupy partyzanckiej od połowy lat 90. i miał udział w licznych naruszeniach embarga na dostawy broni. W roku 2006 Al-Turki wysłał siły wspomagające przejęcie Mogadiszu przez Związek Sądów Islamskich i ujawnił się jako przywódca wojskowy tego ugrupowania, powiązanego z grupą al-Shabaab. Od roku 2006 al-Turki udostępniał kontrolowane przez siebie terytorium na szkolenia różnych zbrojnych ugrupowań opozycyjnych, w tym al-Shabaab. We wrześniu 2007 roku al-Turki wystąpił w pokazanym w serwisie informacyjnym telewizji Al-Dżazira nagraniu wideo pokazującym szkolenie grup partyzanckich pod jego przywództwem.

                        4.

                        Ahmed Abdi aw-Mohamed (znany również jako a) Abu Zubeyr, Muktar Abdirahman, b) Abuzubair, Muktar Abdulrahim, c) Aw Mohammed, Ahmed Abdi, d) Aw-Mohamud, Ahmed Abdi, e) „Godane”, f) „Godani”, g) „Mukhtar, Shaykh”, h) „Zubeyr, Abu”).
                        Data urodzenia: 10 lipca 1977 r. Miejsce urodzenia: Hargeysa, Somalia. Obywatelstwo: somalijskie. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Ahmed Abdi Aw-Mohamed jest starszym rangą przywódcą ugrupowania al-Shabaab i został publicznie ogłoszony emirem tej organizacji w grudniu 2007 roku. Sprawuje obowiązki dowódcy operacji al-Shabaab w całej Somalii. Aw-Mohamed potępił proces pokojowy z Dżibuti jako obcy spisek, a w nagraniu audio dla mediów somalijskich z maja 2009 roku potwierdził, że jego siły brały udział w ostatnich walkach w Mogadiszu.

                        5.

                        Fuad Mohamed Khalaf (znany również jako a) Fuad Mohamed Khalif, b) Fuad Mohamed Qalaf, c) Fuad Mohammed Kalaf, d) Fuad Mohamed Kalaf, e) Fuad Mohammed Khalif, f) Fuad Khalaf, g) Fuad Shongale, h) Fuad Shongole, i) Fuad Shangole, j) Fuad Songale, k) Fouad Shongale, l) Fuad Muhammad Khalaf Shongole).
                        Obywatelstwo: somalijskie. Miejsce pobytu: Mogadiszu, Somalia. Inne miejsce pobytu: Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Fuad Mohamed Khalaf umożliwiał wsparcie finansowe dla ugrupowania al-Shabaab; w maju 2008 roku przeprowadził dwie akcje gromadzenia funduszy dla tego ugrupowania w meczetach. Miejsce pobytu: Mogadiszu, Somalia. Inne miejsce pobytu: Somalia. Fuad Mohamed Khalaf umożliwiał wsparcie finansowe dla ugrupowania al-Shabaab; w maju 2008 roku przeprowadził dwie akcje gromadzenia funduszy dla tego ugrupowania w meczetach w miejscowości Kismaayo w Somalii. W kwietniu 2008 roku Khalaf i kilka innych osób przeprowadzili za pomocą ładunków wybuchowych umieszczonych w pojazdach zamachy na bazy etiopskie i obiekty somalijskiego tymczasowego rządu federalnego w Mogadiszu w Somalii. W maju 2008 roku Khalaf i grupa bojowników zaatakowała i przejęła posterunek policji w Mogadiszu, zabijając i raniąc kilku żołnierzy.

                        6.

                        Bashir Mohamed Mahamoud (znany również jako a) Bashir Mohamed Mahmoud, b) Bashir Mahmud Mohammed, c) Bashir Mohamed Mohamud, d) Bashir Mohamed Mohamoud, e) Bashir Yare, f) Bashir Qorgab, g) Gure Gap, h) „Abu Muscab”, i) „Qorgab”).
                        Data urodzenia: ok. 1979–1982 roku. Podawana alternatywnie data urodzenia: 1982. Obywatelstwo: somalijskie. Miejsce pobytu: Mogadiszu, Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Bashir Mohamed Mahamoud jest wojskowym dowódcą ugrupowania al-Shabaab. Był on także jednym z ok. dziesięciu członków rady przywódców al-Shabaab na koniec roku 2008. Mahamoud oraz jego współpracownik dowodzili 10 czerwca 2009 r. atakiem moździerzowym na obiekty somalijskiego tymczasowego rządu federalnego w Mogadiszu.

                        7.

                        Mohamed Sa’id (znany również jako a) „Atom”, b) Mohamed Sa’id Atom, c) Mohamed Siad Atom).
                        Data urodzenia: ok. 1966 roku. Miejsce urodzenia: Galgala, Somalia. Miejsce pobytu: Galgala, Somalia. Inne miejsce pobytu: Badhan, Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Mohamed Sa’id (znany również jako a) „Atom”, b) Mohamed Sa’id Atom, c) Mohamed Siad Atom). Mohamed Sa’id „Atom” popełniał czyny zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Somalii. Atom pośrednio lub bezpośrednio dostarczał, sprzedawał lub przekazywał do Somalii broń lub związane z nią materiały lub świadczył doradztwo, szkolenia lub pomoc, w tym finansowanie i pomoc finansową związaną z działaniami wojskowymi naruszającymi embargo na dostawy broni. Atom został określony jako jeden z głównych dostawców broni i amunicji dla operacji ugrupowania al-Shabaab w regionie Puntland. Określany jest jako przywódca partyzantki, która pojawiła się w roku 2006 we wschodniej części regionu Sanaag w północnej Somalii. Partyzantka ta składa się z ok. 250 bojowników i zarzuca się jej udział w porwaniach, piractwo i terroryzm; importuje ona własną broń z naruszeniem embarga. Atom sprawił, że jego bojówka jest główną siłą wojskową w regionie, mającą swoją główną bazę koło miejscowości Galgala, a drugorzędną bazę koło miejscowości Badhan. Według niektórych informacji Atom jest powiązany z al-Shabaab i być może otrzymuje polecenia od przywódcy al-Shabaab Fu’aad Mohameda Khalafa.
                        Ponadto Atom ma prawdopodobnie udział w nielegalnym przywozie broni do Somalii. Informacje z licznych źródeł wskazują, że jego siły otrzymują broń i sprzęt z Jemenu i Erytrei. Według doniesienia z grudnia 2008 roku świadek naoczny opisał sześć takich transportów w ciągu czterech tygodni na początku roku 2008, z których każdy mieścił się w dwóch półciężarówkach i składał się z broni lekkiej, amunicji i naboi do granatników rakietowych. Według biznesmena z Bosasso obeznanego z handlem bronią, przesyłki Atoma nie wchodzą na rynek broni, co sugeruje, że albo są one zatrzymywane do użytku przez jego siły, albo są przekazywane do odbiorców w południowej Somalii, gdzie działa al-Shabaab.
                        Siły Atoma były zamieszane w porwanie niemieckiego pracownika organizacji humanitarnej, w porwanie dwóch Somalijczyków koło Bosasso oraz w zamach bombowy na imigrantów z Etiopii w Bosasso w dniu 5 lutego 2008 r., w którym 20 osób zginęło, a ponad 100 zostało rannych. Bojówka Atoma mogła też odgrywać drugorzędną rolę w porwaniu niemieckiej pary schwytanej przez piratów w czerwcu 2008 roku.

                        8.

                        Fares Mohammed Mana’a (znany również jako a) Faris Mana’a, b) Fares Mohammed Manaa).
                        Data urodzenia: 8 lutego 1965 r. Miejsce urodzenia: Sadah, Jemen. Numer paszportu: 00514146; miejsce wystawienia: Sanaa, Jemen. Numer dowodu osobistego: 1417576; miejsce wystawienia: Al-Amana, Jemen; data wystawienia: 7 stycznia 1996 r. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
                        Fares Mohammed Mana’a pośrednio lub bezpośrednio dostarczał, sprzedawał lub przekazywał do Somalii broń lub związane z nią materiały z naruszeniem embarga na dostawy broni. Mana’a jest znanym handlarzem bronią. W październiku 2009 roku rząd Jemenu przedstawił czarną listę handlarzy broni, na której Mana’a figurował na pierwszym miejscu; listę tę sporządzono w ramach próby powstrzymania zalewu broni w tym kraju, gdzie podobno jest więcej broni niż ludzi. „Faris Mana’a jest ważnym handlarzem bronią i jest to powszechnie wiadome” zgodnie z doniesieniem amerykańskiego dziennikarza z czerwca 2009 roku; dziennikarz ten jest komentatorem spraw dotyczących Jemenu, jest autorem półrocznego sprawozdania na temat tego kraju i brał udział w pracach grupy analitycznej Jane’s Intelligence Group. W artykule w gazecie „Yemen Times” z grudnia 2007 roku Mana’a jest określony jako „szejk Fares Mohammed Mana’a, handlarz bronią”. W artykule w gazecie „Yemen Times” ze stycznia 2008 roku jest on określony jako „szejk Fares Mohammed Mana’a, handlujący bronią”.
                        Od połowy roku 2008 Jemen nadal służy jako główny ośrodek nielegalnych transportów broni do rejonu Rogu Afryki, zwłaszcza przewozów broni morzem do Somalii. Istnieją niepotwierdzone doniesienia, że Faris Mana’a wielokrotnie uczestniczył w transportach do Somalii. W roku 2004 Mana’a miał udział w kontraktach na dostawy broni z Europy Wschodniej, którą to broń podobno sprzedawano somalijskim bojownikom. Pomimo obowiązującego od 1992 roku embarga ONZ na dostawy broni do Somalii, zainteresowanie Farisa Mana’a przemycaniem broni do Somalii datuje się co najmniej od roku 2003. Mana’a przedstawił w 2003 roku ofertę zakupu tysięcy sztuk broni w Europie Wschodniej i dał do zrozumienia, że planuje sprzedać część tej broni w Somalii.

                        9.

                        Hassan Mahat Omar (znany również jako: a) Hassaan Hussein Adam, b) Hassane Mahad Omar, c) Xassaan Xuseen Adan, d) Asan Mahad Cumar, e) Abu Salman, f) Abu Salmaan, g) Sheikh Hassaan Hussein).
                        Data urodzenia: 10 kwietnia 1979 r. Miejsce urodzenia: Garissa, Kenia. Obywatelstwo: prawdopodobnie etiopskie. Numer paszportu: A 1180173 Kenia, data ważności: 20 sierpnia 2017 r. Dokument tożsamości nr 23446085. Miejsce pobytu: Nairobi (Kenia). Data umieszczenia w wykazie ONZ: 28 lipca 2011 r.
                        Hassan Mahat Omar popełnia czyny zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Somalii. Jest on imamem i jednym z przywódców Masjid-ul-Axmar - nieformalnego ośrodka w Nairobi powiązanego z ugrupowaniem al-Shabaab. Bierze także udział w werbowaniu nowych członków i pozyskiwaniu funduszy dla al-Shabaab, także za pośrednictwem Internetu przez związaną z al-Shabaab stronę alqimmah.net.
                        Oprócz tego na stronie ugrupowania al-Shabaab służącej do rozmów internetowych wydał fatwę wzywającą do ataków na tymczasowy rząd federalny.

                        10.

                        Omar Hammami (również znany jako: a) Abu Maansuur Al-Amriki, b) Abu Mansour Al-Amriki, c) Abu Mansuur Al-Amriki, d) Umar Hammami, e) Abu Mansur Al-Amriki).
                        Data urodzenia: 6 maja 1984 r. Miejsce urodzenia: stan Alabama, Stany Zjednoczone. Obywatelstwo: amerykańskie. Uważa się także, że posiada obywatelstwo syryjskie.
                        Numer paszportu: 403062567 (USA). Nr ubezpieczenia społecznego: 423-31-3021 (USA). Miejsce pobytu: Somalia. Dodatkowe informacje: żonaty z Somalijką. Mieszkał w Egipcie w roku 2005 i przeniósł się do Somalii w roku 2009. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 28 lipca 2011 r.
                        Omar Hammami popełnia czyny zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Somalii. Jest starszym rangą członkiem ugrupowania al-Shabaab. Bierze udział w werbowaniu, finansowaniu i opłacaniu zagranicznych bojowników w Somalii. Określa się go jako eksperta od materiałów wybuchowych i działań wojennych ogółem. Od października 2007 roku występował w relacjach telewizyjnych i w propagandowych nagraniach wideo ugrupowania al-Shabaab. W nagraniu wideo pokazano go w trakcie szkolenia bojowników al-Shabaab. Występował także w nagraniach wideo i na stronach internetowych, wzywając bojowników do przystąpienia do al-Shabaab.

                  II.   Podmioty

            Al-Shabaab (znane również jako a) Al-Shabab, b) Shabaab, c) The Youth, d) Mujahidin Al-Shabaab Movement, e) Mujahideen Youth Movement, f) Mujahidin Youth Movement, g) MYM, h) Harakat Shabab Al-Mujahidin, i) Hizbul Shabaab, j) Hisb’ul Shabaab, k) Al-Shabaab Al-Islamiya, l) Youth Wing, m) Al-Shabaab Al-Islaam, n) Al-Shabaab Al-Jihaad, o) The Unity Of Islamic Youth, p) Harakat Al-Shabaab Al-Mujaahidiin, q) Harakatul Shabaab Al Mujaahidiin, r) Mujaahidiin Youth Movement).
            Miejsce pobytu: Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 12 kwietnia 2010 r.
            Al-Shabaab popełniało czyny pośrednio lub bezpośrednio zagrażające pokojowi, bezpieczeństwu lub stabilności Somalii, obejmujące m.in. czyny zagrażające porozumieniu pokojowemu z Dżibuti z dnia 18 sierpnia 2008 r. lub procesowi politycznemu oraz czyny zagrażające tymczasowym instytucjom federalnym, misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM) lub innym międzynarodowym operacjom pokojowym dotyczącym Somalii.
            Al-Shabaab utrudniało także dostarczanie pomocy humanitarnej do Somalii lub dostęp do niej lub jej dystrybucję w Somalii.
            Zgodnie z oświadczeniem przewodniczącego Komitetu Rady Bezpieczeństwa utworzonego na podstawie rezolucji nr 751 (1992) dotyczącej Somalii, przekazanym Radzie Bezpieczeństwa w dniu 29 lipca 2009 r. zarówno al-Shabaab, jak i His’bul Islam publicznie i wielokrotnie przyznawały się do dokonania ataków na tymczasowy rząd federalny i AMISOM. Al-Shabaab przyznało się także do zabójstwa urzędników tymczasowego rządu federalnego, a w dniu 19 lipca 2009 r. napadło i doprowadziło do zamknięcia terenowych biur UNOPS (biura ONZ ds. Realizacji Projektów), UNDSS (departamentu ONZ ds. bezpieczeństwa i ochrony) i UNDP (Progamu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju) w regionach Bay i Bakool, naruszając tym samym literę c) rezolucji 1844 (2008). Al-Shabaab także wielokrotnie utrudniało dostęp do pomocy humanitarnej lub jej dostarczanie w Somalii.
            Sprawozdanie Rady Bezpieczeństwa ONZ dla jej sekretarza generalnego z dnia 20 lipca 2009 r. dotyczące sytuacji w Somalii zawiera następujące akapity dotyczące działań ugrupowania al-Shabaab w Somalii:
            Uważa się, że ugrupowania rebelianckie takie jak al-Shabaab wyłudzają pieniądze od prywatnych firm i werbują młodych ludzi, w tym dzieci, do walki z rządem w Mogadiszu. Al-Shabaab potwierdziło obecność bojowników z zagranicy w swoich szeregach i otwarcie przyznało, że współpracuje z Al-Kaidą w Mogadiszu w celu obalenia rządu Somalii. Bojownicy zagraniczni, z których wielu podobno pochodzi z Pakistanu i Afganistanu, wydają się być dobrze wyszkoleni i sprawdzeni w walce. Zauważono ich, jak nosząc kaptury dowodzili działaniami ofensywnymi przeciw siłom rządowym w Mogadiszu i okolicach.
            Al-Shabaab wzmogło swoją strategię przymusu i zastraszania ludności Somalii, co pokazują starannie zaplanowane, ukierunkowane na duże korzyści zamachy na starszych klanów i ich zatrzymania; kilku członków starszyzny zostało zamordowanych. W dniu 19 czerwca 2009 r. Omar Hashi Aden, minister bezpieczeństwa narodowego zginął w wyniku uruchomionego przez zamachowca-samobójcę wybuchu samochodu-pułapki w Beletwyne. Ponad 30 osób zginęło w tym zamachu, który został stanowczo potępiony przez społeczność międzynarodową i dużą część społeczeństwa Somalii.
            Według sprawozdania działającej pod auspicjami Rady Bezpieczeństwa ONZ grupy obserwującej Somalię (2008/769) z grudnia 2008 r. al-Shabaab jest odpowiedzialne za różne zamachy dokonane w Somalii przez ostatnie kilka lat, w tym:

                        —

                        zgłoszone zabójstwo i ścięcie somalijskiego kierowcy pracującego dla Światowego Programu Żywności we wrześniu 2008 roku;

                        —

                        zamach bombowy na targu w Puntland w dniu 6 lutego 2008 r., w którym 20 osób zginęło, a ponad 100 zostało rannych;

                        —

                        serię zamachów bombowych i zabójstw w Somaliland, które miały na celu zakłócenie wyborów parlamentarnych w roku 2006;

                        —

                        morderstwa kilku pracowników zagranicznych organizacji humanitarnych w latach 2003 i 2004.

                  Według doniesień al-Shabaab napadło na obiekty ONZ w Somalii w dniu 20 lipca 2009 r. i wydało dekret zakazujący trzem agencjom ONZ wstępu do kontrolowanych przez al-Shabaab obszarów w Somalii. Oprócz tego siły somalijskiego tymczasowego rządu federalnego walczyły z bojówkami al-Shabaab i Hisbul Islam od 11. do 12 lipca 2009 r., w wyniku czego zginęło ponad 60 osób. W walkach 11 lipca 2009 r. al-Shabaab wystrzeliło cztery pociski moździerzowe, które trafiły w kompleks Villa Somalia, w wyniku czego zginęło trzech żołnierzy misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM), a ośmiu zostało rannych.
            Według artykułu opublikowanego przez British Broadcasting Corporation w dniu 22 lutego 2009 r. al-Shabaab przyznało się do samobójczego zamachu za pomocą samochodu-pułapki na bazę Unii Afrykańskiej w Mogadiszu. Według artykułu Unia Afrykańska potwierdziła, że 11 żołnierzy jej sił pokojowych zginęło, a 15 zostało rannych.
            Według artykułu opublikowanego przez agencję Reuters w dniu 14 lipca 2009 r. bojownicy al-Shabaab dokonali w roku 2009 zamachów partyzanckich na siły Somalii i Unii Afrykańskiej.
            Według artykułu opublikowanego przez Głos Ameryki w dniu 10 lipca 2009 r., al-Shabaab brało udział w zamachu na somalijskie siły rządowe w maju 2009 roku.
            Według artykułu przedstawionego na stronie internetowej Rady Stosunków Zagranicznych w dniu 27 lutego 2009 r., al-Shabaab od 2006 roku prowadziło walkę zbrojną przeciw tymczasowemu rządowi Somalii i jego poplecznikom z Etiopii. Al-Shabaab zabiło jedenastu żołnierzy z Burundi w największym zamachu na żołnierzy sił pokojowych UA od czasu ich rozmieszczenia i twierdzi, że brało udział w ciężkich walkach w Mogadiszu, w których zginęło co najmniej piętnaście osób.”


title: 2008/904/WE: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie mianowania członka i dwóch zastępców członków Komitetu Regionów z Niderlandów

text:
               5.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 327/18

      DECYZJA RADY

   z dnia 27 listopada 2008 r.
   w sprawie mianowania członka i dwóch zastępców członków Komitetu Regionów z Niderlandów
   (2008/904/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
   uwzględniając wniosek rządu Niderlandów,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 24 stycznia 2006 r. Rada przyjęła decyzję 2006/116/WE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2006 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. (1).

               (2)

               W związku z rezygnacją pana Nica SCHOOFA zwolniło się stanowisko członka Komitetu Regionów. W związku z rezygnacją pana Lodewijka ASSCHERA zwolniło się jedno stanowisko zastępcy członka. W związku z mianowaniem, na mocy niniejszej decyzji, pana Basa VERKERKA na stanowisko członka Komitetu Regionów zwalnia się kolejne stanowisko zastępcy członka,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r., do Komitetu Regionów zostają niniejszym mianowane następujące osoby:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           pan Bas VERKERK, Burgemeester van Delft (zmiana mandatu);

                     oraz

               b)

               na stanowiska zastępców członków:

                           —

                           pan Job COHEN, Burgemeester van Amsterdam,

                           —

                           pan Hans KOK, Burgemeester van Hof van Twente.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 27 listopada 2008 r.

            W imieniu Rady

         L. CHATEL

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 56 z 25.2.2006, s. 75.


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2016/713 z dnia 12 maja 2016 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii

text:
               13.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 125/12

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/713
   z dnia 12 maja 2016 r.
   zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB (1) w sprawie utworzenia operacji wojskowej Unii Europejskiej Atalanta.

               (2)

               W dniu 21 listopada 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/827/WPZiB (2) zmieniającą wspólne działanie 2008/851/WPZiB i przedłużającą operację wojskową Atalanta do dnia 12 grudnia 2016 r.

               (3)

               Unia ustanowiła program CRIMARIO mający na celu poprawę znajomości sytuacji morskiej na Oceanie Indyjskim. Operacja wojskowa Atalanta powinna, w miarę środków i możliwości, przyczyniać się do realizacji programu CRIMARIO.

               (4)

               Należy zezwolić operacji wojskowej Atalanta na wymianę ze stosownymi partnerami informacji innych niż dane osobowe, zgromadzonych w trakcie rutynowych operacji antypirackich, które dotyczą nielegalnych lub niedozwolonych działań morskich.

               (5)

               Rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 2244 (2015) przedłużono mandat Grupy Monitorującej ds. Somalii i Erytrei (SEMG), w szczególności w odniesieniu do embarga na broń nałożonego na Somalię oraz do przywozu i wywozu somalijskiego węgla drzewnego, oraz przyjęto z zadowoleniem starania Koalicji Sił Morskich (CMF) mające na celu zakłócenie wywozu i przywozu węgla drzewnego z i do Somalii, wyrażając jednocześnie obawę, że handel węglem drzewnym stanowi źródło finansowania Al-Szabab.

               (6)

               Należy zatem odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/851/WPZiB,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   We wspólnym działaniu 2008/851/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 lit. l) otrzymuje brzmienie:

                           „l)

                           wspomaga – w szczególności oferując wsparcie logistyczne, wiedzę fachową i szkolenia na morzu, na żądanie oraz w ramach istniejących środków i zdolności – misje EUCAP NESTOR i EUTM Somalia, Specjalnego Przedstawiciela UE w Rogu Afryki, delegaturę UE w Somalii w odniesieniu do ich mandatów i obszaru objętego operacją wojskową Atalanta, jak również przyczynia się do realizacji odpowiednich unijnych programów, w szczególności regionalnego programu bezpieczeństwa morskiego (MASE) w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju i programu CRIMARIO;”;

               2)

               art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
               „3.   WP zostaje niniejszym upoważniony do udostępniania kierowanej przez Stany Zjednoczone Koalicji Sił Morskich (»CMF«) za pośrednictwem jej kwatery głównej, a także państwom trzecim nieuczestniczącym w CMF oraz organizacjom międzynarodowym obecnym na obszarze operacji wojskowej UE – zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa i z zastrzeżeniem uzgodnień między WP a właściwymi organami stron trzecich, o których mowa powyżej – informacji niejawnych UE i dokumentów stworzonych do celów operacji wojskowej UE na poziomie »RESTREINT UE«, na zasadzie wzajemności, w przypadku gdy takie udostępnianie na szczeblu obszaru działań jest konieczne ze względów operacyjnych.”;

               3)

               w art. 15 dodaje się następujący ustęp:
               „4.   Niniejszym upoważnia się operację wojskową Atalanta do wymiany z SEMG i Koalicją Sił Morskich informacji innych niż dane osobowe, zgromadzonych w trakcie jej operacji antypirackich, które dotyczą nielegalnych lub niedozwolonych działań.”.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 12 maja 2016 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33).

      (2)  Decyzja Rady 2014/827/WPZiB z dnia 21 listopada 2014 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Dz.U. L 335 z 22.11.2014, s. 19).


title: Decyzja Komisji (UE) 2015/886 z dnia 8 czerwca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/312/UE ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 3782) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

text:
               10.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 144/12

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/886
   z dnia 8 czerwca 2015 r.
   zmieniająca decyzję 2014/312/UE ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym

         (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 3782)

   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,
   po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W decyzji Komisji 2014/312/UE (2) przewidziano okres przejściowy dla producentów, których produktom przyznano oznakowanie ekologiczne UE dla farb i lakierów wewnętrznych i zewnętrznych, by zapewnić im wystarczający czas na dostosowanie ich produktów, tak aby spełniały zmienione kryteria i wymogi. Państwa członkowskie poinformowały jednak Komisję, że – ze względu na dużą liczbę produktów i dodatkowe wymogi – nie będą one w stanie dokonać weryfikacji w odniesieniu do produktów, którym przyznano oznakowanie ekologiczne, w ciągu przydzielonych 12 miesięcy. W celu zapewnienia sprawnego przejścia konieczny jest dodatkowy czas.

               (2)

               Eksperci techniczni poinformowali Komisję i niektóre państwa członkowskie, że obecne brzmienie art. 2 pkt 14 jest niejasne. Przedstawiona tam definicja dopuszcza błędną interpretację w odniesieniu do „systemów polarnych”. Wyjaśnienia wymaga termin „system polarny”, który odnosi się do systemu analitycznego, a nie do systemu powlekania. Ponadto zalecono, by w definicji określić dodatkowy parametr techniczny – ciśnienie pary. W celu zapewnienia spójności i przejrzystości wszelkie zmiany w brzmieniu art. 2 pkt 14 powinny zostać odzwierciedlone również w brzmieniu art. 2 pkt 13 odnoszącego się do lotnych związków organicznych.

               (3)

               Na podstawie wyników dyskusji w ramach spotkań Komitetu Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego i forum właściwego organu, które to spotkania miały miejsce w listopadzie 2014 r., konieczne jest wyjaśnienie, że kryterium 3 a) i związane z nim odniesienie w tabeli 2 mają zastosowanie do półprzezroczystych powłok, ale nie mają zastosowania do przyczepnych farb gruntujących ani wszelkich innych przezroczystych powłok.

               (4)

               Dla zachowania spójności w decyzji 2014/312/UE w kryterium 3 (Efektywność wykorzystania), tabela 2, kolumna piąta („Gęsta powłoka dekoracyjna do zastosowania wewnętrznego i zewnętrznego l)”), wiersz pierwszy (odnoszący się do kryteriów wydajności 3 a)), jednostkę miary (1 m2/L) należy zastąpić następującą jednostką: „1 m2/kg”.

               (5)

               Kryterium 5 a) (i) zawarte w decyzji 2014/312/UE określa wykaz grup substancji, które zostały wyraźnie wskazane jako przedmiot oceny i weryfikacji zgodności z kryterium 5 a). Zostało jednak udowodnione, że ten wykaz substancji nie jest kompletny oraz że należy dodać dodatkową grupę substancji, a mianowicie grupę „8. Substancje w substancjach wiążących i polimerowych środkach dyspergujących 8a. Substancje wiążące i związki sieciujące, 8b. Produkty reakcji i pozostałości”. Ponadto w celu zapewnienia przejrzystości wykaz grup substancji powinien zostać przeniesiony do tekstu dotyczącego oceny i weryfikacji tego kryterium, ponieważ wykaz ten jest wykorzystywany do oceny i weryfikacji.

               (6)

               W dodatku do decyzji 2014/312/UE w pkt 7 lit. a) ustalono stężenia graniczne w odniesieniu do obecności formaldehydu w produkcie końcowym, lecz stężenia graniczne zostały nieprawidłowo wprowadzone do tabeli. Tabela ta powinna wyraźnie pokazywać, że stężenia graniczne dla wszystkich produktów wynoszą 0,0010 %, chyba że mają zastosowanie odstępstwa.

               (7)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010.

               (8)

               Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2014/312/UE,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W decyzji 2014/312/UE wprowadza się następujące zmiany:

               1)

               art. 2 pkt 13 otrzymuje brzmienie:

                           „13)

                           »lotny związek organiczny« (LZO) oznacza każdy związek organiczny o początkowej temperaturze wrzenia niższej lub równej 250 °C, mierzonej przy normalnym ciśnieniu 101,3 kPa zgodnie z definicją podaną w dyrektywie 2004/42/WE, który w kolumnie kapilarnej eluuje do n-tetradekanu (C14H30);”

                     ;

               2)

               art. 2 pkt 14 otrzymuje brzmienie:

                           „14)

                           »półlotny związek organiczny« (SVOC) oznacza każdy związek organiczny o temperaturze wrzenia wyższej niż 250 °C i niższej niż 370 °C, mierzonej przy normalnym ciśnieniu 101,3 kPa, który w kolumnie kapilarnej eluuje w przedziale retencji po n-tetradekanie (C14H30) do n-dokozanu (C22H46);”

                     ;

               3)

               art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
               „2.   Licencje na stosowanie oznakowania ekologicznego UE przyznane zgodnie z kryteriami określonymi w decyzji 2009/543/WE lub 2009/544/WE mogą być używane przez 21 miesięcy po dacie przyjęcia niniejszej decyzji.”;

               4)

               załącznik zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli dnia 8 czerwca 2015 r.

            W imieniu Komisji

         Karmenu VELLA

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

      (2)  Decyzja Komisji 2014/312/UE z dnia 28 maja 2014 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE farbom i lakierom wewnętrznym i zewnętrznym (Dz.U. L 164 z 3.6.2014, s. 45).

      ZAŁĄCZNIK
      W załączniku do decyzji 2014/312/UE wprowadza się następujące zmiany:

                  1)

                  w kryterium 3 (Efektywność wykorzystania) w tabeli 2 nazwa kryterium 3 a) otrzymuje brzmienie: „3 a) Wydajność (jedynie w przypadku farb o jasnych odcieniach, w tym białych podkładów stosowanych w systemach barwiących) – ISO 6504/1. Nie ma zastosowania do lakierów, lazur, przezroczystych przyczepnych farb gruntujących lub innych przezroczystych powłok.”;

                  2)

                  w kryterium 3 (Efektywność wykorzystania) w tabeli 2 w kolumnach ósmej i dziewiątej odnoszących się do „Farby gruntującej g)” i „Farby podkładowej i gruntującej h)” wyrażenie „6 m 2/L (bez wymogów krycia)” otrzymuje w obydwu kolumnach brzmienie: „6 m 2/L (bez wymogów krycia lub mająca szczególne właściwości)”;

                  3)

                  w kryterium 3 a) akapit piąty otrzymuje brzmienie:
                  „Wydajność półprzezroczystych farb gruntujących oraz podkładowych wynosi co najmniej 6 m 2, a tych o zdolności krycia – co najmniej 8 m 2. Wydajność nieprzezroczystych farb gruntujących o specjalnych właściwościach pod względem nieprzepuszczalności/uszczelniania, przepuszczalności/wiązania oraz farb podkładowych o specjalnych właściwościach pod względem przyczepności wynosi co najmniej 6 m 2 na jeden litr produktu.”;

                  4)

                  w kryterium 4 wprowadza się następujące zmiany:

                              a)

                              w akapicie czwartym zdanie „Jako podstawę do określenia wyników SVOC metodą chromatografii gazowej należy stosować markery wymienione w tabeli 4.” otrzymuje brzmienie: „Badanie należy przeprowadzić przy zastosowaniu systemu analitycznego określonego w podręczniku dotyczącym kryteriów.”;

                              b)

                              skreśla się tabelę 4;

                              c)

                              w sekcji „Ocena i weryfikacja” akapit drugi zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
                              „Badanie należy przeprowadzić z uwzględnieniem zmian wprowadzonych do normy ISO 11890-2 przedstawionych w podręczniku dotyczącym kryteriów.”;

                  5)

                  w kryterium 5 a) (i) otrzymuje brzmienie:
                  „Do celów tej grupy produktów przyznano odstępstwa w odniesieniu do określonych grup substancji, które mogą występować w produkcie końcowym. W ramach przedmiotowych odstępstw ustanawia się klasyfikację zagrożeń objętych odstępstwem w odniesieniu do każdej określonej grupy produktów oraz związane z nimi warunki odstępstwa i mające zastosowanie stężenia graniczne. Odstępstwa zostały określone w dodatku.”;

                  6)

                  w kryterium 5 a) (ii) akapit drugi tiret drugie otrzymuje brzmienie:

                              „—

                              składników przewidzianych w recepturze farby lub lakieru, zaliczanych do grup substancji wymienionych poniżej:

                                          1)

                                          Środki konserwujące dodawane do barwników, substancji wiążących oraz produktu końcowego:

                                                      a)

                                                      środki konserwujące w puszkowanym produkcie;

                                                      b)

                                                      środki konserwujące do maszyny mieszającej barwniki;

                                                      c)

                                                      środki konserwujące do suchych powłok;

                                                      d)

                                                      stabilizatory środka konserwującego.

                                          2)

                                          Środki suszące i zapobiegające tworzeniu się kożucha:

                                                      a)

                                                      środki suszące;

                                                      b)

                                                      środki zapobiegające tworzeniu się kożucha.

                                          3)

                                          Inhibitory korozji:

                                                      a)

                                                      inhibitory korozji;

                                                      b)

                                                      środki zapobiegające powstawaniu śniedzi.

                                          4)

                                          Surfaktanty:

                                                      a)

                                                      surfaktanty ogólnego stosowania;

                                                      b)

                                                      alkilofenolooksyetyleny (APEO);

                                                      c)

                                                      surfaktanty perfluorowane.

                                          5)

                                          Różne substancje użytkowe o zastosowaniu ogólnym:

                                                      a)

                                                      emulsja żywicy silikonowej w farbach białych, barwnikach i podstawowych środkach barwiących;

                                                      b)

                                                      metale i ich związki;

                                                      c)

                                                      surowce mineralne, w tym wypełniacze;

                                                      d)

                                                      środki neutralizujące;

                                                      e)

                                                      wybielacze optyczne;

                                                      f)

                                                      pigmenty.

                                          6)

                                          Różne substancje użytkowe o zastosowaniach specjalistycznych:

                                                      a)

                                                      stabilizatory i środki chroniące przed promieniowaniem UV;

                                                      b)

                                                      plastyfikatory.

                                          7)

                                          Pozostałości substancji, które mogą występować w produkcie końcowym:

                                                      a)

                                                      formaldehyd;

                                                      b)

                                                      rozpuszczalniki;

                                                      c)

                                                      monomery nieprzereagowane;

                                                      d)

                                                      lotne związki aromatyczne i związki chlorowcowane.

                                          8)

                                          Substancje w substancjach wiążących i polimerowych środkach dyspergujących:

                                                      a)

                                                      substancje wiążące i związki sieciujące;

                                                      b)

                                                      produkty reakcji i pozostałości;

                                    oraz występujących przy stężeniach większych niż 0,010 %.”

                        ;

                  7)

                  w dodatku zapis dotyczący formaldehydu otrzymuje brzmienie:

                              „7.   Pozostałości substancji, które mogą występować w produkcie końcowym

                                          a)

                                          Formaldehyd

                                    Zastosowanie:
                              wszystkie produkty

                              Nie wolno świadomie dodawać wolnego formaldehydu do produktu końcowego. Produkt końcowy musi zostać poddany badaniu w celu ustalenia ilości zawartego w nim formaldehydu. Wymogi dotyczące pobierania próbek do badania odzwierciedlają asortyment produktów.
                              Zastosowanie mają następujące dopuszczalne wartości całkowitej sumy:
                              Przyznano następujące odstępstwa od wymogu określonego w akapicie pierwszym:

                                          (i)

                                          jeżeli środki konserwujące będące donorami formaldehydu muszą stanowić środek konserwujący dodawany do puszek dla ochrony określonego rodzaju farby lub lakieru i jeżeli zamiast izotiazolinonu stosuje się w charakterze środka konserwującego donor formaldehydu;

                                          (ii)

                                          jeżeli pozostałości formaldehydu świadczą, że funkcję donorów formaldehydu pełnią polimerowe środki dyspergujące (substancje wiążące) zamiast środków konserwujących w puszkowanym produkcie.

                                    W obydwu przypadkach określonych w ppkt (i) oraz (ii) całkowita zawartość nie przekracza następującej dopuszczalnej wartości:

                              Weryfikacja:
                              Należy określić zawartość wolnego formaldehydu w białym podkładzie lub przezroczystym podkładzie barwiącym, który zgodnie z przewidywaniami zawiera największą teoretyczną ilość formaldehydu. Oznacza się również zawartość barwników kolorowych, które zgodnie z przypuszczeniami zawierają największą teoretyczną ilość formaldehydu.
                              Metoda badań:

                                          Wartość graniczna 0,0010 %:
                                          Oznaczenie stężenia środków w puszce metodą Merckoquanta. Jeżeli ta metoda nie pozwala uzyskać wyniku rozstrzygającego, to stosuje się wysokosprawną chromatografię cieczową (HPLC), aby potwierdzić stężenie środka w puszce.

                                          Wartość graniczna 0,010 %:

                                                      1)

                                                      wszystkie farby: oznaczenie stężenia formaldehydu w puszce za pomocą analizy metodą VdL-RL 03 lub za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC);

                                                      2)

                                                      farby i lakiery wewnętrzne: określenie za pomocą analizy zgodnej z ISO 16000-3. Emisje nie mogą przekroczyć 0,25 ppm przy pierwszym użyciu i muszą być mniejsze niż 0,05 ppm po upływie 24 godzin od pierwszego użycia.”

                              0,0010 %

                              0,010 %


title: Decyzja Rady (UE) 2015/926 z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej przez Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE-Tunezja (2013–2017) dotyczącego wprowadzenia w życie uprzywilejowanego partnerstwa

text:
               17.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 150/19

         DECYZJA RADY (UE) 2015/926
   z dnia 16 marca 2015 r.
   w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej przez Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania UE-Tunezja (2013–2017) dotyczącego wprowadzenia w życie uprzywilejowanego partnerstwa
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 9,
   uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje,

               (1)

               Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1) (zwany dalej „układem”), został podpisany w dniu 17 lipca 1995 r. i wszedł w życie w dniu 1 marca 1998 r.

               (2)

               Strony zamierzają zatwierdzić nowy plan działania UE-Tunezja (2013–2017) dotyczący wprowadzenia w życie uprzywilejowanego partnerstwa (zwany dalej „planem działania”) w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa. Ten plan działania jest wyrazem szczególnego partnerstwa między stronami i powinien przyczyniać się do wdrożenia układu poprzez opracowanie i przyjęcie konkretnych środków zmierzających do realizacji celów, które określa.

               (3)

               Stanowisko Unii w ramach Rady Stowarzyszenia powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie zalecenia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Stanowisko, które ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej przez Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w odniesieniu do realizacji planu działania oparte jest na projekcie zalecenia Rady Stowarzyszenia dołączonym do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.

      PROJEKT
      ZALECENIE RADY STOWARZYSZENIA UE-TUNEZJA NR 2015/…
      z dnia
      w sprawie realizacji planu działania UE-Tunezja (2013-2017) dotyczącego wprowadzenia w życie uprzywilejowanego partnerstwa w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa
      RADA STOWARZYSZENIA UE–TUNEZJA,
      uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w szczególności jego art. 80,
      a także mając na uwadze, co następuje:

                  (1)

                  Art. 80 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezji, z drugiej strony (1) (zwanego dalej „układem”) upoważnia Radę Stowarzyszenia do formułowania odpowiednich zaleceń, zmierzających do osiągnięcia celów układu.

                  (2)

                  Zgodnie z art. 90 układu Strony podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne niezbędne do wypełnienia ich zobowiązań z tytułu tego układu i zapewniają, aby cele określone w układzie zostały osiągnięte.

                  (3)

                  Strony zatwierdziły tekst planu działania UE-Tunezja (2013-2017) dotyczącego wprowadzenia w życie uprzywilejowanego partnerstwa (zwanego dalej „planem działania”) w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa.

                  (4)

                  Plan działania powinien wspierać wykonywanie układu poprzez opracowanie i uzgodnienie przez Strony, za ich obopólnym porozumieniem, konkretnych środków zapewniających praktyczne wytyczne dla jego realizacji.

                  (5)

                  Celem planu działania jest, z jednej strony, określenie konkretnych środków mających na celu wypełnienie przez Strony zobowiązań, jakie spoczywają na nich na mocy układu oraz, z drugiej strony, dostarczenie szerszych ram służących dalszemu wzmocnieniu stosunków między Unią Europejską a Tunezją, aby osiągnąć znaczący stopień integracji gospodarczej i pogłębić współpracę polityczną, zgodnie z ogólnymi celami układu,

            PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:
      Artykuł
      Rada Stowarzyszenia zaleca, aby Strony podjęły realizację planu działania (2) w zakresie, w jakim ta realizacja zmierza do osiągnięcia celów układu.

         Sporządzono w

               W imieniu Rady Stowarzyszenia

               Przewodniczący

         (1)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.

         (2)  Zob. dokument st 15164/14 ADD 1, s. 5, na stronie http://register.consilium.europa.eu.


title: 2013/336/UE: Decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie zwiększenia liczby rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 179/92

         DECYZJA RADY
   z dnia 25 czerwca 2013 r.
   w sprawie zwiększenia liczby rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (2013/336/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 252 akapit pierwszy,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,
   uwzględniając wniosek prezesa Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2013 r.,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 252 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje, że Rada, stanowiąc jednomyślnie, może zwiększyć liczbę rzeczników generalnych na wniosek Trybunału Sprawiedliwości.

               (2)

               W dniu 16 stycznia 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości wystąpił z wnioskiem o zwiększenie liczby rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości o trzy osoby. Wniosek ten był uzasadniony chęcią umożliwienia Trybunałowi dalszego uzyskiwania opinii we wszystkich sprawach, które tego wymagają, bez wydłużenia tym samym całkowitego czasu rozpatrywania tych spraw.

               (3)

               Zgodnie z deklaracją nr 38 odnoszącą się do art. 252 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie liczby rzeczników generalnych w Trybunale Sprawiedliwości, załączoną do Aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła Traktat z Lizbony, jeśli Trybunał Sprawiedliwości wystąpi o zwiększenie liczby rzeczników generalnych o trzy osoby (z ośmiu do jedenastu), Rada, stanowiąc jednomyślnie, wyrazi zgodę na to zwiększenie.

               (4)

               Aby lepiej odpowiedzieć na potrzebę wyrażoną w motywie 2 oraz aby zapewnić optymalne zintegrowanie się dodatkowych rzeczników generalnych, Trybunał Sprawiedliwości zaproponował, aby jeden z rzeczników generalnych objął stanowisko w dniu 1 lipca 2013 r., przewidzianym na przystąpienie Chorwacji, pod warunkiem złożenia przed tą datą wszystkich instrumentów ratyfikacyjnych, oraz aby dwaj pozostali rzecznicy generalni objęli stanowiska w dniu 7 października 2015 r. przy okazji częściowego odnowienia składu Trybunału,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Liczbę rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zwiększa się do:

               —

               dziewięciu ze skutkiem od dnia 1 lipca 2013 r.;

               —

               jedenastu ze skutkiem od dnia 7 października 2015 r.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2013 r.

            W imieniu Rady

         E. GILMORE

            Przewodniczący