title: Decyzja Rady 2008/852/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie sieci punktów kontaktowych służącej zwalczaniu korupcji

text:
               12.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 301/38

      DECYZJA RADY 2008/852/WSiSW
   z dnia 24 października 2008 r.
   w sprawie sieci punktów kontaktowych służącej zwalczaniu korupcji
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, art. 30 ust. 1, art. 31 oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
   uwzględniając inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec (1),
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (2),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 29 Traktatu stanowi, że cel Unii polegający na zapewnieniu obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości ma być osiągany poprzez zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej lub innej, w tym korupcji i nadużyć finansowych.

               (2)

               Strategia Unii Europejskiej na początek nowego milenium w sprawie zapobiegania i kontrolowania przestępczości zorganizowanej podkreśla potrzebę opracowania szeroko zakrojonej unijnej polityki walki z korupcją.

               (3)

               W rezolucji z dnia 14 kwietnia 2005 r. dotyczącej szeroko zakrojonej unijnej polityki walki z korupcją, która odnosi się do komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie szeroko zakrojonej unijnej polityki walki z korupcją, Rada ponownie podkreśla znaczenie roli i działań państw członkowskich w zakresie opracowania szeroko zakrojonej i wielostronnej polityki walki z korupcją zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym we współpracy ze wszystkimi stosownymi przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i sektora przedsiębiorstw.

               (4)

               Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła opracowanie w ramach programu haskiego (3) (pkt 2.7) strategicznej koncepcji dotyczącej transgranicznej przestępczości zorganizowanej oraz korupcji na szczeblu UE i zwróciła się do Rady oraz Komisji o dalsze rozwinięcie tej koncepcji oraz wprowadzenie jej w życie.

               (5)

               Szefowie i najważniejsi przedstawiciele krajowych organów nadzorczych i inspekcyjnych policji państw członkowskich UE oraz ich agencji antykorupcyjnych o szerszym mandacie spotkali się w listopadzie 2004 r. w Wiedniu podczas konferencji AGIS na temat „Wzmacnianie współpracy operacyjnej w celu walki z korupcją w Unii Europejskiej”. Podkreślili oni znaczenie dalszego wzmocnienia współpracy, m.in. poprzez coroczne spotkania, oraz z zadowoleniem przyjęli inicjatywę utworzenia europejskiej sieci antykorupcyjnej na bazie istniejących struktur. W następstwie konferencji wiedeńskiej Europejscy Partnerzy przeciwko Korupcji (EPAC) spotkali się w listopadzie 2006 r. w Budapeszcie na szóstym corocznym spotkaniu, na którym zdecydowaną większością potwierdzili swoje zobowiązanie do wspierania inicjatywy mającej na celu utworzenie bardziej formalnej sieci antykorupcyjnej.

               (6)

               Aby wykorzystać istniejące struktury, mające wejść w skład europejskiej sieci antykorupcyjnej, organy i agencje mogłyby obejmować członków EPAC.

               (7)

               Wzmocnienie współpracy międzynarodowej jest ogólnie (4) uznane za kluczowe zagadnienie w walce z korupcją. Należy wzmocnić zwalczanie wszelkich przejawów korupcji poprzez skuteczną współpracę, określanie możliwości, dzielenie się wzorcami postępowania i opracowywanie wysokich standardów zawodowych. Utworzenie na szczeblu UE sieci antykorupcyjnej stanowi znaczący wkład we wzmocnienie tej współpracy,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Cel
   Niniejszym ustanawia się sieć punktów kontaktowych państw członkowskich Unii Europejskiej (zwaną dalej „siecią”) w celu usprawnienia współpracy między organami i agencjami mającej na celu zapobieganie i zwalczanie korupcji w Europie. Komisja Europejska, Europol i Eurojust w pełni uczestniczą w działalności tej sieci.
   Artykuł 2
   Skład sieci
   Sieć składa się z organów i agencji państw członkowskich Unii Europejskiej, których zadaniem jest zapobieganie korupcji lub jej zwalczanie. Jej członkowie są wyznaczani przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie wyznaczają przynajmniej jedną, lecz nie więcej niż trzy takie organizacje. Komisja Europejska sama wyznacza swoich przedstawicieli. W ramach swoich odpowiednich kompetencji Europol i Eurojust mogą uczestniczyć w działalności sieci.
   Artykuł 3
   Zadania sieci
   1.   Sieć służy przede wszystkim:

               1)

               jako forum wymiany w obrębie UE informacji dotyczących skutecznych środków zapobiegania korupcji i jej zwalczania oraz doświadczeń w tym względzie;

               2)

               ułatwieniu nawiązywania i utrzymywania kontaktów między jej członkami.

         W tych celach dokonuje się między innymi aktualizacji wykazu punktów kontaktowych oraz prowadzona jest strona internetowa.
   2.   Członkowie sieci, w celu wypełnienia swoich zadań, spotykają się nie rzadziej niż raz w roku.
   Artykuł 4
   Zakres stosowania
   Współpraca policyjna i sądowa między państwami członkowskimi odbywa się zgodnie ze stosownymi przepisami. Utworzenie sieci pozostaje bez uszczerbku dla tych przepisów oraz dla roli Europejskiego Kolegium Policyjnego (CEPOL).
   Artykuł 5
   Organizacja sieci
   1.   Sieć organizuje się na podstawie dotychczasowej nieformalnej współpracy między Europejskimi Partnerami przeciwko Korupcji (EPAC).
   2.   Państwa członkowskie i Komisja Europejska pokrywają wszystkie koszty związane z wyznaczonymi przez nie członkami lub przedstawicielami. Ta zasada dotyczy również Europolu i Eurojustu.
   Artykuł 6
   Wejście w życie
   Niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Luksemburgu, dnia 24 października 2008 r.

            W imieniu Rady

         M. ALLIOT-MARIE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 173 z 26.7.2007, s. 3.

      (2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 5 czerwca 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

      (3)  Program haski: wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej (Dz.U. C 53 z 3.3.2005, s. 1).

      (4)  Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji, przyjęta rezolucją 58/4 Zgromadzenia Ogólnego z dnia 31 października 2003 r.


title: Decyzja Rady (UE) 2017/1546 z dnia 29 września 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej

text:
               15.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 237/5

         DECYZJA RADY (UE) 2017/1546
   z dnia 29 września 2016 r.
   w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i art. 212 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 8 akapit drugi,
   uwzględniając wspólny wniosek Komisji Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 10 października 2011 r. Rada upoważniła Komisję i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do rozpoczęcia negocjacji z Australią w sprawie umowy ramowej, która miałaby zastąpić ramy partnerstwa UE–Australia z 2008 r.

               (2)

               Negocjacje w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej (zwanej dalej „Umową”) zakończyły się pomyślnie w dniu 5 marca 2015 r. Umowa ta odzwierciedla zarówno historycznie bliskie stosunki, jak i coraz silniejsze powiązania między Stronami, a także ich dążenie do dalszego utrwalenia i rozszerzenia stosunków w sposób ambitny i innowacyjny.

               (3)

               W art. 61 Umowy przewidziano, że do czasu jej wejścia w życie Unia i Australia mogą tymczasowo stosować niektóre postanowienia Umowy, ustalone wspólnie przez obie Strony.

               (4)

               Umowę należy zatem podpisać w imieniu Unii i niektóre z jej postanowień powinny być tymczasowo stosowane do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
   Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   W oczekiwaniu na wejście w życie Umowy zgodnie z jej art. 61 oraz z zastrzeżeniem przewidzianych w niej powiadomień, następujące postanowienia Umowy stosuje się tymczasowo między Unią a Australią jedynie w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych kompetencjami Unii, w tym kwestii objętych kompetencją Unii do określenia i wdrażania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (1):

               —

               art. 3 (Dialog polityczny),

               —

               art. 10 (Współpraca w ramach organizacji regionalnych i międzynarodowych),

               —

               art. 56 (Wspólny Komitet) z wyjątkiem jego ust. 3 lit. g) i h),

               —

               tytuł X (Postanowienia końcowe) z wyłączeniem art. 61 ust. 1 i 3, w zakresie niezbędnym do zapewnienia tymczasowego stosowania postanowień Umowy, o których mowa w trzech pierwszych tiret.

         Artykuł 3
   Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.
   Artykuł 4
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

      Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2016 r.

            W imieniu Rady

         P. ŽIGA

            Przewodniczący

      (1)  Data rozpoczęcia tymczasowego stosowania postanowień Umowy, o których mowa w art. 2, zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.


title: 2008/570/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 8 lipca 2008 r. dotycząca mianowania członka Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Portugalii

text:
               11.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 183/33

      DECYZJA RADY

   z dnia 8 lipca 2008 r.
   dotycząca mianowania członka Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z Portugalii
   (2008/570/WE, Euratom)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,
   uwzględniając decyzję Rady 2006/651/WE, Euratom (1),
   uwzględniając wniosek rządu Portugalii,
   uwzględniając opinię Komisji,
   a także mając na uwadze, że stanowisko członka Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z rezygnacją pana Eduarda Manuela NOGUEIRY CHAGASA,
   STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Pan Florival ROSA LANÇA zostaje niniejszym mianowany członkiem Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 8 lipca 2008 r.

            W imieniu Rady

         C. LAGARDE

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 269 z 28.9.2006, s. 13. Decyzja zmieniona decyzją 2007/633/WE, Euratom (Dz.U. L 253 z 28.9.2007, s. 39).


title: 2014/108/UE: Decyzja Rady z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego

text:
               28.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 59/34

      DECYZJA RADY

   z dnia 27 lutego 2014 r.
   w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego
   (2014/108/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 286 ust. 2,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Kadencja Haralda WÖGERBAUERA wygasa w dniu 28 lutego 2014 r.

               (2)

               Należy zatem dokonać nowego mianowania,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Oskar HERICS zostaje niniejszym mianowany na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego na okres od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 29 lutego 2020 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2014 r.

            W imieniu Rady

         D. KOURKOULAS

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 25 lutego 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: 2008/739/WE: Decyzja Komisji z dnia 11 września 2008 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) przeznaczonego na działania w obszarze informacji o chorobach zwierzęcych

text:
               18.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 249/19

      DECYZJA KOMISJI

   z dnia 11 września 2008 r.
   w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) przeznaczonego na działania w obszarze informacji o chorobach zwierzęcych
   (2008/739/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 20,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z decyzją 90/424/EWG Wspólnota może przyjmować środki techniczne i naukowe potrzebne do opracowania prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii, a także do rozwoju kształcenia i szkolenia w dziedzinie weterynarii, lub pomagać państwom członkowskim albo organizacjom międzynarodowym w przyjmowaniu takich środków.

               (2)

               Dyrektywa Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie (2) ustanawia system zgłaszania ognisk którejkolwiek z chorób wymienionych w załączniku I do niej („wspólnotowy system zgłaszania chorób zwierzęcych”).

               (3)

               Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) jest reprezentatywną organizacją międzyrządową odpowiedzialną za dążenie do poprawy zdrowia zwierząt na świecie. W zakresie informacji o chorobach OIE ma wyjątkowe doświadczenie w opracowywaniu Światowej Bazy Informacji o Zdrowiu Zwierząt (WAHID), interfejsu, który dostarcza szeroki zakres informacji na temat chorób zwierzęcych. Z bazy WAHID korzystają wszystkie państwa członkowskie OIE, łącznie ze wszystkimi państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

               (4)

               W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie nowej strategii Unii Europejskiej w zakresie zdrowia zwierząt (2007–2013) – „Lepiej zapobiegać niż leczyć” (3) uznano zapobieganie zagrożeniom związanym ze zdrowiem zwierząt, nadzór i gotowość w sytuacjach kryzysowych za jeden z filarów nowej strategii w zakresie zdrowia zwierząt. W szczególności w komunikacie tym podkreśla się, że informacje uzyskane poprzez monitoring weterynaryjny, nadzór oraz działania i programy kontrolne dostarczają instytucjom wspólnotowym i rządom kluczowych dowodów naukowych na poparcie decyzji o zapobieganiu chorobom i o środkach kontroli.

               (5)

               W komunikacie tym przewiduje się dostosowanie wspólnotowego systemu zgłaszania chorób zwierzęcych jako oczekiwany rezultat nowej strategii w zakresie zdrowia zwierząt. Innym oczekiwanym rezultatem, przewidzianym w tym komunikacie, jest uproszczenie obowiązującego prawodawstwa Wspólnoty w dziedzinie weterynarii, mające na celu osiągnięcie zgodności ze standardami międzynarodowymi, łącznie ze standardami OIE.

               (6)

               Aby udoskonalić prawodawstwo wspólnotowe w dziedzinie weterynarii należy zatem w porozumieniu z OIE ustalić działania mające na celu ujednolicenie wspólnotowego systemu zgłaszania chorób zwierzęcych z bazą WAHID, zbieranie informacji epidemiologicznych, a w szczególności zaprojektowanie zestawów danych, baz danych i protokołów wymiany danych. Należy zatem przyznać wkład finansowy Wspólnoty na finansowanie opracowania systemu informacji o chorobach zwierzęcych w okresie od 2008 do 2012 r. przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE). Należy określić maksymalną kwotę wkładu finansowego.

               (7)

               Gromadzenie, analizowanie i podsumowywanie informacji w zakresie zdrowia zwierząt na Bałkanach, Kaukazie i w rejonie Morza Śródziemnego, przede wszystkim odnośnie do chorób, które rozprzestrzeniają się na skalę transgraniczną, ma ogromne znaczenie dla Wspólnoty w celu zapobiegania zagrożeniom dla zdrowia zwierząt na jej obszarze. Niestety informacje te nie są łatwo dostępne we wszystkich przypadkach.

               (8)

               OIE opracowała narzędzie oceny jakości świadczenia usług weterynaryjnych (Tool for the Evaluation of Performance of Veterinary Services, narzędzie PVS OIE). Narzędzie to ma pomóc w ustaleniu bieżącego poziomu jakości świadczenia usług weterynaryjnych w krajach będących członkami OIE oraz w ustaleniu braków i słabych punktów, mając na uwadze ich zdolność do spełniania międzynarodowych standardów OIE. Narzędzie PVS OIE dostarcza także informacji w zakresie zdrowia zwierząt w krajach członkowskich OIE. Wspólnota powinna zatem przeanalizować działania i informacje zgromadzone przez to narzędzie odnośnie do Bałkanów, Kaukazu i rejonu Morza Śródziemnego.

               (9)

               Należy zatem przyznać wkład finansowy Wspólnoty na opracowanie i analizę działań w zakresie zdrowia zwierząt przez OIE na Bałkanach, Kaukazie oraz w rejonie Morza Śródziemnego. Należy określić maksymalną kwotę wkładu finansowego.

               (10)

               W art. 168 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) przewiduje się, że dotacje mogą być przyznawane bez zaproszenia do składania wniosków podmiotom, które mają de jure lub de facto monopol, jeżeli zostanie to właściwie umotywowane w decyzji o przyznaniu dotacji.

               (11)

               OIE ma de facto monopol w swoim sektorze od momentu jej stworzenia na mocy umowy międzynarodowej podpisanej w dniu 25 stycznia 1924 r. OIE jest organizacją międzyrządową odpowiedzialną za poprawę zdrowia zwierząt na całym świecie i jest uznawana przez Światową Organizację Handlu (WTO) za organizację referencyjną. Przyznanie tej organizacji wkładu finansowego zgodnie z niniejszą decyzją nie wymaga zatem zaproszenia do składania wniosków.

               (12)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Zgodnie z art. 19 decyzji 90/424/EWG niniejszym przyznaje się wkład finansowy Wspólnoty na finansowanie w okresie od 2008 do 2012 r. opracowania systemu informacji o chorobach zwierzęcych przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) w maksymalnej wysokości 750 000 EUR.
   Artykuł 2
   Zgodnie z art. 19 decyzji 90/424/EWG niniejszym przyznaje się wkład finansowy Wspólnoty na finansowanie w okresie od 2008 do 2012 r. analizy działań w zakresie zdrowia zwierząt na Bałkanach, Kaukazie oraz w rejonie Morza Śródziemnego przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) w maksymalnej wysokości 250 000 EUR.
   Artykuł 3
   Wkłady finansowe przewidziane w art. 1 i 2 finansuje się z pozycji 17 04 02 01 budżetu Wspólnot Europejskich na 2008 r.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 11 września 2008 r.

            W imieniu Komisji

         Androulla VASSILIOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 19.

      (2)  Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 58.

      (3)  COM(2007) 539 wersja ostateczna.

      (4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.


title: 2006/628/WE: Decyzja Rady z dnia 24 lipca 2006 r. ustalająca datę stosowania art. 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 871/2004 dotyczącego wprowadzenia niektórych nowych funkcji Systemu Informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem

text:
               20.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 256/15

      DECYZJA RADY

   z dnia 24 lipca 2006 r.
   ustalająca datę stosowania art. 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 871/2004 dotyczącego wprowadzenia niektórych nowych funkcji Systemu Informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem
   (2006/628/WE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia niektórych nowych funkcji Systemu Informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem (1), w szczególności jego art. 2 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 określa, że rozporządzenie stosuje się od daty ustalonej przez Radę, gdy tylko spełnione zostaną niezbędne warunki wstępne, oraz że Rada może podjąć decyzję o ustaleniu różnych dat stosowania dla różnych przepisów.

               (2)

               Warunki wstępne wspomniane w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 są spełnione w odniesieniu do jego art. 1 ust. 4 i 5.

               (3)

               W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które objęte są obszarem, o którym mowa w art. 1 punkt G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (2) w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE (3) i art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE (4), obie z dnia 25 października 2004 r., w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej umowy z Konfederacją Szwajcarską,

         STANOWI, CO NASTĘPUJE:
   Artykuł 1
   Artykuł 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 871/2004 stosuje się z dniem 1 listopada 2006 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 24 lipca 2006 r.

            W imieniu Rady

         K. RAJAMÄKI

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 29.

      (2)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.

      (3)  Dz.U. L 368 z 15.12.2004, str. 26.

      (4)  Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 78.


title: 2011/373/UE: Decyzja Rady z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego

text:
               28.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 168/7

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 czerwca 2011 r.
   w sprawie mianowania członka Trybunału Obrachunkowego
   (2011/373/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 286 ust. 5,
   uwzględniając wniosek rządu Szwecji,
   uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Lars HEIKENSTEN, członek Trybunału Obrachunkowego, złożył rezygnację ze skutkiem od dnia 15 maja 2011 r.

               (2)

               Lars HEIKENSTEN powinien zatem zostać zastąpiony na okres pozostający do zakończenia jego mandatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Członkiem Trybunału Obrachunkowego na pozostały okres mandatu Larsa HEIKENSTENA, a więc do dnia 29 lutego 2012 r., niniejszym mianowany zostaje H.G. WESSBERG.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Luksemburgu dnia 10 czerwca 2011 r.

            W imieniu Rady

         FELLEGI T.

            Przewodniczący

      (1)  Opinia z dnia 7 czerwca 2011 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


title: 2014/828/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 15 października 2014 r. w sprawie realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (EBC/2014/40)

text:
               22.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/22

         DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
   z dnia 15 października 2014 r.
   w sprawie realizacji trzeciego programu zakupu zabezpieczonych obligacji

      (EBC/2014/40)

      (2014/828/UE)

   RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności pierwsze tiret art. 127 ust. 2,
   uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności drugi akapit art. 12 ust. 1 w związku z pierwszym tiret art. 3 ust. 1, a także art. 18 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Zgodnie z art. 18 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”), mogą dokonywać operacji na rynkach finansowych, m.in. w formie transakcji bezwarunkowego kupna i sprzedaży instrumentów rynkowych.

               (2)

               W dniu 4 września 2014 r. Rada Prezesów postanowiła o rozpoczęciu realizacji nowego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (zwanego dalej „trzecim programem”). Trzeci program jest — obok programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami oraz ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (TLTRO) (1) — środkiem mającym na celu dalsze wzmocnienie transmisji polityki pieniężnej, ułatwienie udzielania kredytu gospodarce strefy euro, rozprzestrzenienie pozytywnych zjawisk na inne rynki oraz, w konsekwencji, złagodzenie kierunku polityki pieniężnej EBC i przyczynienie się do powrotu stopy inflacji do poziomu bliższego 2 %.

               (3)

               W ramach wspólnej polityki pieniężnej transakcje bezwarunkowego zakupu kwalifikowanych zabezpieczonych obligacji w ramach trzeciego programu powinny być realizowane w sposób jednolity i zdecentralizowany, zgodnie z postanowieniami niniejszej decyzji,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Wprowadzenie i zakres programu obejmującego transakcje bezwarunkowego zakupu zabezpieczonych obligacji
   Eurosystem wprowadza niniejszą decyzją trzeci program, w ramach którego banki centralne Eurosystemu będą dokonywały transakcji zakupu kwalifikowanych zabezpieczonych obligacji w rozumieniu art. 2. W ramach trzeciego programu banki centralne Eurosystemu mogą dokonywać transakcji zakupu kwalifikowanych zabezpieczonych obligacji od kwalifikowanych kontrahentów na rynku pierwotnym i wtórnym, zgodnie z kryteriami kwalifikacji kontrahentów określonymi w art. 3.
   Artykuł 2
   Kryteria kwalifikacji zabezpieczonych obligacji
   Na potrzeby transakcji bezwarunkowego zakupu realizowanych w ramach trzeciego programu kwalifikują się zabezpieczone obligacje, które są aktywami kwalifikowanymi na potrzeby operacji polityki pieniężnej zgodnie z postanowieniami pkt 6.2.1 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 (2), dodatkowo spełniają warunki akceptacji jako własne zabezpieczenie określone w pkt 6.2.3.2 (piąty akapit) załącznika I do wytycznych EBC/2011/14, oraz zostały wyemitowane przez instytucje kredytowe z siedzibą w strefie euro. Na potrzeby transakcji bezwarunkowego zakupu realizowanych w ramach trzeciego programu kwalifikują się Multicédulas, które są aktywami kwalifikowanymi na potrzeby operacji polityki pieniężnej zgodnie z postanowieniami pkt 6.2.1 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14 oraz które zostały wyemitowane przez podmioty specjalnego przeznaczenia z siedzibą w strefie euro.
   Opisane powyżej zabezpieczone obligacje kwalifikują się na potrzeby transakcji bezwarunkowego zakupu realizowanych w ramach trzeciego programu, o ile spełniają następujące wymogi dodatkowe:

               1.

               Wymagane jest przyznanie zabezpieczonym obligacjom przez co najmniej jedną zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) zaakceptowaną zgodnie z ramowymi zasadami oceny kredytowej w Eurosystemie (ECAF) oceny jakości kredytowej co najmniej na poziomie stopnia 3 jakości kredytowej (CQS3, obecnie odpowiadającej ocenie na poziomie 'BBB-' lub równoważnej).

               2.

               Całkowity stan posiadania obligacji oznaczonej danym międzynarodowym numerem identyfikacyjnym papierów wartościowych przez wszystkie banki centralne Eurosystemu wspólnie z tytułu pierwszego (3) i drugiego (4) programu zakupów zabezpieczonych obligacji (zwanych dalej „pierwszym programem” i „drugim programem”), z tytułu trzeciego programu oraz z jakiekolwiek innego tytułu, nie może być większy niż 70 %.

               3.

               Zabezpieczone obligacje muszą być denominowane w euro oraz utrzymywane i rozliczane w strefie euro.

               4.

               Na potrzeby transakcji zakupu realizowanych w ramach trzeciego programu nie kwalifikują się zabezpieczone obligacje wyemitowane przez podmioty, których dostęp do operacji kredytowych Eurosystemu został zawieszony — na czas takiego zawieszenia.

               5.

               W okresie, w którym minimalne wymogi Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej nie są stosowane w ramach wymogów w zakresie kwalifikowania zabezpieczeń dotyczących rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez rząd Grecji lub Cypru (zgodnie z art. 8 ust. 2 wytycznych EBC/2014/31 (5)), zabezpieczone obligacje podmiotów z siedzibą na Cyprze i w Grecji, które obecnie nie posiadają ratingu CQS3, muszą mieć rating na poziomie równym co najmniej najwyższemu ratingowi przyznanemu zabezpieczonym obligacjom przez odpowiednią instytucję w danej jurysdykcji, a całkowity stan posiadania obligacji oznaczonej danym międzynarodowym numerem identyfikacyjnym papierów wartościowych przez wszystkie banki centralne Eurosystemu wspólnie z tytułu pierwszego, drugiego i trzeciego programu oraz z jakiekolwiek innego tytułu nie może być większy niż 30 %, przy czym obligacje te muszą spełniać następujące dodatkowe wymogi zapewniające osiągnięcie odpowiedniego poziomu ryzyka:

                           a)

                           obowiązek comiesięcznego przekazywania KBC siedziby emitenta informacji o cechach puli, w tym danych o poszczególnych kredytach, jak również o strukturalnych cechach programu zakupu zabezpieczonych obligacji i informacji o emitencie; formularze sprawozdawcze zostaną udostępnione kontrahentom przez odpowiedni KBC;

                           b)

                           obowiązek minimalnego nadzabezpieczenia na poziomie 25 %; zasady dotyczące obliczania wysokości obowiązku nadzabezpieczenia przekazuje kontrahentom odpowiedni KBC;

                           c)

                           uwzględnienie transakcji zabezpieczającej przed ryzykiem kursowym z kontrahentami o ratingu BBB- lub wyższym w przypadku należności denominowanych w walutach innych niż euro w puli aktywów stanowiących zabezpieczenie obligacji nabywanych w ramach programu lub — alternatywnie — zapewnienie, aby co najmniej 95 % aktywów było denominowanych w euro; oraz

                           d)

                           należności należące do puli aktywów stanowiących zabezpieczenie obligacji nabywanych w ramach programu są należnościami wobec dłużników zlokalizowanych w strefie euro.

               6.

               Zabezpieczone obligacje zatrzymane przez ich emitenta kwalifikują się do zakupów w ramach trzeciego programu, jeżeli spełniają określone powyżej kryteria kwalifikacji.

         Artykuł 3
   Kwalifikowani kontrahenci
   Kwalifikowanymi kontrahentami na potrzeby trzeciego programu, zarówno w odniesieniu do transakcji bezwarunkowych, jak i transakcji pożyczania papierów wartościowych obejmujących zabezpieczone obligacje należące do portfeli Eurosystemu w ramach trzeciego programu, są: a) kontrahenci krajowi uczestniczący w operacjach polityki pieniężnej Eurosystemu, zdefiniowani w pkt 2.1 załącznika I do wytycznych EBC/2011/14; oraz b) inni kontrahenci wykorzystywani przez banki centralne Eurosystemu na potrzeby inwestowania ich portfeli inwestycyjnych denominowanych w euro, w tym kontrahenci spoza strefy euro zaangażowani w emitowanie zabezpieczonych obligacji.
   Artykuł 4
   Postanowienia końcowe
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu na stronie internetowej EBC.

      Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 15 października 2014 r.

         Mario DRAGHI

            Prezes EBC

      (1)  Decyzja EBC/2014/34 z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie środków dotyczących ukierunkowanych dłuższych operacji refinansujących (Dz.U. L 258 z 29.8.2014, s. 11).

      (2)  Wytyczne EBC/2011/14 z dnia 20 września 2011 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu (Dz.U. L 331 z 14.12.2011, s. 1).

      (3)  Decyzja EBC/2009/16 z dnia 2 lipca 2009 r. w sprawie realizacji programu zakupu zabezpieczonych obligacji (Dz.U. L 175 z 4.7.2009, s. 18).

      (4)  Decyzja EBC/2011/17 z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie realizacji drugiego programu zakupu zabezpieczonych obligacji (Dz.U. L 297 z 16.11.2011, s. 70).

      (5)  Wytyczne EBC/2014/31 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie dodatkowych tymczasowych środków dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń oraz zmieniające wytyczne EBC/2007/9 (Dz.U. L 240 z 13.8.2014, s. 28).


title: Decyzja Rady (WPZiB) 2015/77 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

text:
               20.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 13/7

         DECYZJA RADY (WPZiB) 2015/77
   z dnia 19 stycznia 2015 r.
   w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 2 i art. 33,
   uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniu 18 lipca 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/426/WPZiB (1) w sprawie mianowania Petera SØRENSENA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Bośni i Hercegowinie. Mandat SPUE wygaśnie w dniu 30 czerwca 2015 r.

               (2)

               W następstwie powołania Petera SØRENSENA na inne stanowisko, należy mianować Larsa-Gunnara WIGEMARKA SPUE w Bośni i Hercegowinie od dnia 1 marca 2015 r.

               (3)

               SPUE będzie wykonywać mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i mogłaby utrudnić osiągnięcie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   1.   Mandat Petera SØRENSENA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Bośni i Hercegowinie zostaje niniejszym zakończony w dniu 31 października 2014 r.
   2.   SPUE w Bośni i Hercegowinie od dnia 1 marca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zostaje niniejszym mianowany Lars-Gunnar WIGEMARK. Będzie on wykonywał swój mandat zgodnie z decyzją 2011/426/WPZiB.
   3.   Rada może zadecydować, że mandat SPUE zostanie zakończony wcześniej, w oparciu o ocenę dokonaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa oraz wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.
   Artykuł 2
   Wydatki związane z zachowaniem ciągłości administracyjnej w okresie między mandatami kolejnych SPUE od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 28 lutego 2015 r. zostaną pokryte z finansowej kwoty odniesienia ustanowionej w art. 5 ust. 1 decyzji 2011/426/WPZiB.
   Artykuł 3
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Art. 2 ma zastosowanie od dnia 1 listopada 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 19 stycznia 2015 r.

            W imieniu Rady

         F. MOGHERINI

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2011/426/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. L 188 z 19.7.2011, s. 30).


title: Decyzja Komisji (UE) 2016/255 z dnia 23 lutego 2016 r. zmieniająca załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim

text:
               24.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 47/10

         DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/255
   z dnia 23 lutego 2016 r.
   zmieniająca załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim
   KOMISJA EUROPEJSKA,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Układ monetarny pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim z dnia 17 grudnia 2009 r., w szczególności jego art. 8 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Artykuł 8 ust. 1 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim (zwanego dalej „układem monetarnym”) zobowiązuje Państwo Watykańskie do wdrożenia aktów prawnych i przepisów unijnych dotyczących banknotów i monet euro, zapobiegania praniu pieniędzy, oszustwom i fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych, medali i żetonów oraz wymogów sprawozdawczości statystycznej. Te akty prawne i przepisy wymieniono w załączniku do układu monetarnego.

               (2)

               Komisja dokonuje zmiany załącznika do układu monetarnego corocznie w celu uwzględnienia odpowiednich nowych aktów prawnych i przepisów unijnych oraz zmian obowiązujących przepisów.

               (3)

               Przyjęto kilka istotnych nowych aktów prawnych i przepisów UE oraz zmian obowiązujących aktów prawnych, należy więc je dodać do załącznika.

               (4)

               W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik do układu monetarnego,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Brukseli dnia 23 lutego 2016 r.

            W imieniu Komisji

         Jean-Claude JUNCKER

            Przewodniczący

      ZAŁĄCZNIK

            „ZAŁĄCZNIK

                        Przepisy wymagające wdrożenia

                        Termin wdrożenia

                        Zapobieganie praniu pieniędzy

                        1

                           Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15) (4)

                        31 grudnia 2010 r.

                        zmieniona:

                        2

                        dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/20/WE z dnia 11 marca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 76 z 19.3.2008, s. 46);

                        uzupełniona:

                        3

                        decyzją ramową Rady 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa (Dz.U. L 182 z 5.7.2001, s. 1);

                        4

                        rozporządzeniem (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 9);

                        5

                        dyrektywą Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającą środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 29) (5);

                        6

                        rozporządzeniem (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym (Dz.U. L 345 z 8.12.2006, s. 1).

                        7

                           Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39).

                        31 grudnia 2016 r. (2)

                        8

                           Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1).

                        31 grudnia 2017 r. (3)

                        9

                           Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).

                        31 grudnia 2017 r. (3)

                        Zapobieganie oszustwom i fałszowaniu pieniędzy

                        10

                           Decyzja ramowa Rady 2001/413/WSiSW z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi (Dz.U. L 149 z 2.6.2001, s. 1).

                        31 grudnia 2010 r.

                        11

                           Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6)

                        31 grudnia 2010 r.

                        zmienione:

                        12

                        rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 1).

                        13

                           Rozporządzenie Rady (WE) nr 2182/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 1)

                        31 grudnia 2010 r.

                        zmienione:

                        14

                        rozporządzeniem Rady (WE) nr 46/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2182/2004 dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 5).

                        15

                           Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/62/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępująca decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW (Dz.U. L 151 z 21.5.2014, s. 1).

                        31 grudnia 2016 r. (2)

                        Przepisy dotyczące banknotów i monet euro

                        16

                           Konkluzje Rady z dnia 23 listopada 1998 r. oraz z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie monet kolekcjonerskich.

                        31 grudnia 2010 r.

                        17

                           Konkluzje Rady z dnia 10 maja 1999 r. w sprawie systemu zarządzania jakością w odniesieniu do monet euro.

                        31 grudnia 2010 r.

                        18

                           Komunikat Komisji 2001/C 318/03 z dnia 22 października 2001 r. w sprawie ochrony praw autorskich do projektów wspólnych stron monet euro (C(2001) 600 final) (Dz.U. C 318 z 13.11.2001, s. 3).

                        31 grudnia 2010 r.

                        19

                           Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2003/5 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 78 z 25.3.2003, s. 20)

                        31 grudnia 2010 r.

                        zmienione:

                        20

                        wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/11 z dnia 19 kwietnia 2013 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2003/5 w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 43).

                        31 grudnia 2014 r. (1)

                        21

                           Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2010/14 z dnia 16 września 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (Dz.U. L 267 z 9.10.2010, s. 1)

                        31 grudnia 2012 r.

                        zmieniona:

                        22

                        decyzją Europejskiego Banku Centralnego EBC/2012/19 z dnia 7 września 2012 r. (Dz.U. L 253 z 20.9.2012, s. 19).

                        31 grudnia 2013 r. (1)

                        23

                           Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1).

                        31 grudnia 2012 r.

                        24

                           Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 651/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie emisji monet euro (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 135).

                        31 grudnia 2013 r. (1)

                        25

                           Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/10 z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 37).

                        31 grudnia 2014 r. (1)

                        26

                           Rozporządzenie Rady (UE) nr 729/2014 z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (wersja przekształcona) (Dz.U. L 194 z 2.7.2014, s. 1).

                        31 grudnia 2013 r. (2)

               Sekcja załącznika do Układu monetarnego zgodnie z doraźnym uzgodnieniem wspólnego komitetu na wniosek Stolicy Apostolskiej oraz Państwa Watykańskiego o włączenie odpowiednich przepisów mających zastosowanie do podmiotów prowadzących profesjonalną działalność finansową

                        Odpowiednie części następujących aktów prawnych

                        Termin wdrożenia

                        27

                           Dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych (Dz.U. L 372 z 31.12.1986, s. 1)

                        31 grudnia 2016 r. (2)

                        zmieniona:

                        28

                        dyrektywą 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, s. 28);

                        29

                        dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, s. 16);

                        30

                        dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 1).

                        31

                           Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

                        31 grudnia 2017 r. (2)

                        32

                           Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1)

                        31 grudnia 2017 r. (2)

                        zmienione:

                        33

                        rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/62 z dnia 10 października 2014 r. zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 37);

                        31 grudnia 2017 r. (3)

                        uzupełnione:

                        34

                        rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 241/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 8);

                        31 grudnia 2017 r. (3)

                        zmienione:

                        35

                        rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/923 z dnia 11 marca 2015 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) nr 241/2014 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 150 z 17.6.2015, s. 1);

                        31 grudnia 2017 r. (3)

                        36

                        rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 1).

                        31 grudnia 2017 r. (3)

                        Prawodawstwo w dziedzinie gromadzenia informacji statystycznych

                        37

                           Wytyczne EBC/2013/24 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych (Dz.U. L 2 z 7.1.2014, s. 34).

                        31 grudnia 2016 r. (2)

                        38

                           Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1)

                        31 grudnia 2016 r. (2)

                        zmienione:

                        39

                        rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1375/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33) dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2014/51) (Dz.U. L 366 z 20.12.2014, s. 77).

                        40

                           Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/34) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 51)

                        31 grudnia 2016 r. (2)

                        zmienione:

                        41

                        rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 756/2014 z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1072/2013 (EBC/2013/34) w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2014/30) (Dz.U. L 205 z 12.7.2014, s. 14).

                        42

                           Wytyczne EBC/2014/15 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 340 z 26.11.2014, s. 1)

                        31 grudnia 2016 r. (2)

                        zmienione:

                        43

                        wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego ECB/2014/43 z dnia 6 listopada 2014 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 93 z 9.4.2015, s. 82).

         (1)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2013 r.

         (2)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2014 r.

         (3)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2015 r.

         (4)  Dyrektywa 2005/60/WE została uchylona dyrektywą 2015/849/UE, ale nadal pozostaje w załączniku do momentu upływu terminu przyjętego na transpozycję dyrektywy 2015/849/UE.

         (5)  Dyrektywa Komisji 2006/70/WE została uchylona dyrektywą 2015/849/UE, ale nadal pozostaje w załączniku do momentu upływu terminu przyjętego na transpozycję dyrektywy 2015/849/UE.”


title: 2011/849/WPZiB: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EULEX/2/2011 z dnia 16 grudnia 2011 r. przedłużająca mandat szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOVO

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 335/85

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EULEX/2/2011
   z dnia 16 grudnia 2011 r.
   przedłużająca mandat szefa misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (1), EULEX KOSOVO
   (2011/849/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (2), w szczególności jego art. 12 ust. 2,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy wspólnego działania 2008/124/WPZiB Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu, do podejmowania stosownych decyzji do celów sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją Unii Europejskiej w zakresie praworządności (EULEX KOSOVO), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

               (2)

               W dniu 8 czerwca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/322/WPZiB (3) przedłużającą czas trwania misji EULEX KOSOVO do dnia 14 czerwca 2012 r.;

               (3)

               Decyzją 2010/431/WPZiB (4), w następstwie wniosku Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP), KPiB mianował Xaviera BOUT DE MARNHACA szefem misji EULEX KOSOVO ze skutkiem od dnia 15 października 2010 r.

               (4)

               Decyzją 2011/688/WPZiB (5) KPiB przedłużył mandat Xaviera BOUT DE MARNHACA jako szefa misji EULEX KOSOVO do dnia 14 grudnia 2011 r.

               (5)

               W dniu 9 grudnia 2011 r. WP zaproponował przedłużenie mandatu Xaviera BOUT DE MARNHACA na stanowisku szefa misji EULEX KOSOVO do dnia 14 czerwca 2012 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Niniejszym przedłuża się mandat Xaviera BOUT DE MARNHACA na stanowisku szefa misji EULEX KOSOVO do dnia 14 czerwca 2012 r.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 2011 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2011 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         O. SKOOG

            Przewodniczący

      (1)  Na mocy rezolucji nr 1244 (1999) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.

      (2)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.

      (3)  Dz.U. L 145 z 11.6.2010, s. 13.

      (4)  Dz.U. L 202 z 4.8.2010, s. 10.

      (5)  Dz.U. L 270 z 15.10.2011, s. 32.


title: 2013/276/UE: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/010 AT/Austria Tabak z Austrii)

text:
               12.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 160/11

      DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

   z dnia 21 maja 2013 r.
   w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/010 AT/Austria Tabak z Austrii)
   (2013/276/UE)
   PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,
   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,
   uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej reintegrację na rynku pracy.

               (2)

               Zakres EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 30 grudnia 2011 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

               (3)

               Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 milionów EUR.

               (4)

               W dniu 20 grudnia 2011 r. Austria złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Austria Tabak GmbH i u 14 dostawców i producentów niższego szczebla oraz uzupełniała go dodatkowymi informacjami do dnia 9 października 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi więc o uruchomienie kwoty 3 941 999 EUR.

               (5)

               Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Austrię,

         PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 uruchamia się kwotę 3 941 999 EUR z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Sporządzono w Strasburgu dnia 21 maja 2013 r.

            W imieniu Parlamentu Europejskiego

         M. SCHULZ

            Przewodniczący

            W imieniu Rady

         L. CREIGHTON

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


title: Decyzja Rady (UE) 2015/2397 z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii

text:
               18.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 332/144

         DECYZJA RADY (UE) 2015/2397
   z dnia 16 grudnia 2015 r.
   w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,
   uwzględniając wniosek rządu Hiszpanii,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               W dniach 26 stycznia, 5 lutego i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) oraz (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

               (2)

               Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Paulina RIVERY BAUTE.

               (3)

               Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Javiera GONZALEZA ORTIZA,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r.:

               a)

               na stanowisko członka:

                           —

                           D. Fernando CLAVIJO BATLLE, Presidente del Gobierno de Canarias,

                     oraz

               b)

               na stanowisko zastępcy członka:

                           —

                           Da Maria Luisa de MIGUEL ANASAGASTI, Directora General de Asuntos Económicos con la Unión Europea del Gobierno de Canarias.

         Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

      Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2015 r.

            W imieniu Rady

         C. DIESCHBOURG

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70.


title: 2010/317/CFSP: Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Atalanta/3/2010 z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie mianowania dowódcy operacji UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)

text:
               10.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 142/9

         DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA ATALANTA/3/2010
   z dnia 28 maja 2010 r.
   w sprawie mianowania dowódcy operacji UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Atalanta)
   (2010/317/WPZiB)
   KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38,
   uwzględniając wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (Atalanta), w szczególności jego art. 6 ust. 1,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Na mocy art. 6 ust. 1 wspólnego działania 2008/851/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podjęcia decyzji w sprawie mianowania dowódcy operacji UE.

               (2)

               Zjednoczone Królestwo zaproponowało, by generał dywizji Buster HOWE zastąpił kontradmirała Petera HUDSONA na stanowisku dowódcy operacji UE.

               (3)

               Komitet Wojskowy UE popiera to zalecenie.

               (4)

               Zgodnie z art. 5 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Generał dywizji Buster HOWE zostaje niniejszym mianowany dowódcą operacji UE operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii.
   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 14 czerwca 2010 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 28 maja 2010 r.

            W imieniu Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa

         C. FERNÁNDEZ-ARIAS

            Przewodniczący

      (1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.


title: 2005/363/WE: Decyzja Komisji z dnia 2 maja 2005 r. dotycząca środków ochrony zdrowia zwierząt przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1321)Tekst mający znaczenie dla EOG.

text:
               5.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 118/39

         DECYZJA KOMISJI
   z dnia 2 maja 2005 r.
   dotycząca środków ochrony zdrowia zwierząt przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii we Włoszech
   (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1321)
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   (2005/363/WE)
   KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
   uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 4,
   uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 4,
   uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (3), w szczególności jej art. 4 ust. 3,
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Decyzja Komisji 2003/514/WE z dnia 10 lipca 2003 r. dotycząca środków ochrony zdrowia przed afrykańskim pomorem świń na Sardynii (4) została przyjęta w odpowiedzi na pojawienie się afrykańskiego pomoru świń w prowincji Nuoro na Sardynii we Włoszech.

               (2)

               W 2004 r. na Sardynii doszło do poważnego wzrostu liczby zachorowań na afrykański pomór świń. Afrykański pomów świń dalej należy uważać za chorobę endemiczną występującą w populacji świń domowych i dzikich w prowincji Nuoro. Odnotowano jednak również kilka ognisk choroby wśród świń domowych w innych prowincjach Sardynii.

               (3)

               Choroba może stanowić zagrożenie dla stad świń w innych regionach Włoch i w innych Państwach Członkowskich, w handlu żywą trzodą chlewną, nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami świń oraz mięsem wieprzowym, produktami z mięsa wieprzowego oraz innymi produktami zawierającymi mięso wieprzowe.

               (4)

               Włochy podjęły środki mające na celu zwalczenie afrykańskiego pomoru świń na Sardynii na mocy dyrektywy Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającej dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń (5).

               (5)

               W świetle wzrostu liczby zachorowań w 2004 r. Włochy zweryfikowały środki podjęte do tej pory w celu zwalczania choroby.

               (6)

               Decyzja Komisji 2005/362/WE z dnia 2 maja 2005 r. zatwierdzająca plan zwalczania afrykańskiego pomoru świń wśród dzikich świń na Sardynii we Włoszech (6) została przyjęta w celu zatwierdzenia złożonego przez Włochy planu zwalczania afrykańskiego pomoru świń wśród dzikich świń.

               (7)

               W świetle obecnej sytuacji epidemiologicznej właściwe jest podjęcie dalszych środków wspólnotowych wobec całego terytorium Sardynii pod względem przemieszczania żywych świń i nasienia, komórek jajowych oraz zarodków świń oraz wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i innych produktów zawierających mięso wieprzowe.

               (8)

               Należy przewidzieć pewne odstępstwa od środków opisanych w niniejszej decyzji w odniesieniu do mięsa wieprzowego pochodzącego od świń, które zostały wprowadzone na obszar Sardynii jako świnie do uboju zgodnie z dyrektywą Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną (7) lub dyrektywą Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i mięsa świeżego (8), lub dyrektywą Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającą dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i uchylającą dyrektywę 72/462/EWG (9), lub które spełnia pewne wymagania niniejszej decyzji.

               (9)

               Należy również przewidzieć pewne odstępstwa dla produktów z mięsa wieprzowego i innych produktów zawierających mięso wieprzowe uzyskane z mięsa, które zostało wprowadzone na obszar Sardynii jako świeże mięso wieprzowe zgodnie z dyrektywą Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków zdrowotnych produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa (10) lub zgodnie z dyrektywą 2002/99/WE lub spełniające wymagania dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego (11), bądź też spełniające niektóre wymagania niniejszej decyzji.

               (10)

               W celu zapewnienia, aby mięso wieprzowe, produkty z mięsa wieprzowego oraz inne produkty zawierające mięso wieprzowe, niespełniające pewnych wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, nie były wysyłane z Sardynii oraz w celu zapewnienia możliwości śledzenia takiego mięsa wieprzowego i takich produktów, mięso wieprzowe powinno być w specjalny sposób znakowane. Te specjalne znaki nie mogą zostać pomylone z owalną pieczęcią przeznaczoną dla mięsa wieprzowego, o której mowa w pkt 50 rozdziału XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG, lub po terminie jej stosowania – ze znakiem zdrowia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (12), oraz z pieczęcią owalną przeznaczoną dla produktów z mięsa wieprzowego i innych produktów zawierających mięso wieprzowe, o której mowa w pkt 4 rozdziału VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG, lub po terminie jej stosowania – ze znakiem identyfikacyjnym zgodnym z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (13).

               (11)

               Należy zatem uchylić decyzję 2003/514/WE.

               (12)

               Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Przedmiot i zakres
   Niniejsza decyzja ustanawia zasady zdrowia zwierząt związane:

               a)

               z przemieszczaniem żywych świń, nasienia, komórek jajowych i zarodków świń oraz wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego oraz wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe pochodzących z Sardynii; oraz

               b)

               ze znakowaniem mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego lub wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe na Sardynii.

         Artykuł 2
   Definicje
   Do celów niniejszej decyzji przyjmuje się następujące definicje:

               a)

               „świnia” zgodnie z definicją w art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/60/WE;

               b)

               „mięso wieprzowe” oznacza wszystkie części świń, które nadają się do spożycia przez ludzi;

               c)

               „produkty z mięsa wieprzowego” oznaczają produkty przetworzone powstałe w wyniku przetwarzania mięsa wieprzowego lub w wyniku dalszego przetwarzania produktów już przetworzonych, tak że przekrojona powierzchnia wskazuje na to, że produkt nie ma już cech świeżego mięsa;

               d)

               „inne produkty zawierające mięso wieprzowe” oznaczają produkty przeznaczone do spożywania przez ludzi, zawierające mięso wieprzowe lub produkty z mięsa wieprzowego.

         Artykuł 3
   Zakaz przemieszczania żywych świń, nasienia, komórek jajowych i zarodków świń oraz wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego oraz wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe z Sardynii
   Włochy zakazują, co następuje:

               a)

               przemieszczania żywych świni z Sardynii;

               b)

               przemieszczania nasienia, komórek jajowych i zarodków świń z Sardynii; oraz

               c)

               wysyłania mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe z Sardynii.

         Artykuł 4
   Specjalne znakowanie mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe na Sardynii
   Włochy zapewniają, że mięso wieprzowe, produkty z mięsa wieprzowego oraz wszelkie inne produkty zawierające mięso wieprzowe pochodzące z ubojni świń na Sardynii są znakowane specjalnym znakiem zdrowia lub identyfikacyjnym, którego nie można pomylić z pieczęcią wspólnotową i który w szczególności nie jest owalny.
   Artykuł 5
   Odstępstwo od art. 3 i 4 w odniesieniu do mięsa wieprzowego
   1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 lit. c) Włochy mogą zezwolić na wysyłanie mięsa wieprzowego z Sardynii do obszarów poza Sardynią, jeżeli będą spełnione warunki przewidziane w ust. 2–5 niniejszego artykułu.
   2.   Mięso wieprzowe musi pochodzić:

               a)

               albo ze świń:

                           i)

                           wprowadzonych na obszar Sardynii jako świnie do uboju zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG lub dyrektywą 72/462/EWG lub dyrektywą 2004/68/WE; oraz

                           ii)

                           spełniających warunki podane w załączniku II sekcja A;

               b)

               albo ze świń:

                           i)

                           trzymanych przez minimum cztery miesiące przed datą transportu do ubojni w gospodarstwie pochodzenia na Sardynii, które musiało być usytuowane poza obszarami wymienionymi w załączniku I; oraz

                           ii)

                           spełniających warunki podane w załączniku II.

         3.   Mięso wieprzowe musi być produkowane, przechowywane i przetwarzane w zakładach:

               a)

               które zostały zatwierdzone do tego celu przez właściwe władze; oraz

               b)

               w których mięso wieprzowe jest produkowane, przechowywane lub przetwarzane oddzielnie od innego mięsa niezgodnego z ust. 2.

         4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 niniejszej decyzji mięso wieprzowe musi być znakowane owalną pieczęcią przewidzianą w pkt 50 rozdziału XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG lub, po terminie jej stosowania – znakiem zdrowia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 854/2004.
   5.   Mięso wieprzowe musi:

               a)

               być poddawane certyfikacji weterynaryjnej zgodnie z art. 5 dyrektywy 2002/99/WE; oraz

               b)

               przy opuszczaniu Sardynii mieć załączone świadectwo obowiązujące w handlu wewnętrznym określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 599/2004 (14), uzupełnione o szczególny wymóg sanitarny określony w załączniku III do niniejszej decyzji.

         Artykuł 6
   Odstępstwo od art. 3 i 4 w odniesieniu do produktów z mięsa wieprzowego oraz wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe
   1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 lit. c) Włochy mogą zezwolić na wysyłanie produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe z Sardynii do obszarów poza Sardynią, jeżeli będą spełnione warunki przewidziane w ust. 2–5 niniejszego artykułu.
   2.   Produkty muszą:

               a)

               albo być uzyskane z mięsa, które zostało wprowadzone na obszar Sardynii jako świeże mięso wieprzowe zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG lub dyrektywą 2002/99/WE; albo

               b)

               być uzyskane z mięsa wieprzowego, które jest zgodne z art. 5 niniejszej decyzji; albo

               c)

               być zgodne z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/99/WE i zostać wcześniej poddane przetwarzaniu, które zostało ostatecznie uznane za eliminujące wirusa afrykańskiego pomoru świń, zgodnie z przepisami załącznika III do wymienionej dyrektywy.

         3.   Produkty muszą być produkowane, przechowywane i przetwarzane w zakładach:

               a)

               zatwierdzonych do tego celu przez właściwe władze; oraz

               b)

               w których są produkowane, przechowywane lub przetwarzane wyłącznie produkty zgodne z ust. 2.

         4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 produkty muszą być oznaczane owalną pieczęcią przewidzianą w pkt 4 rozdziału VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG lub, po terminie jej stosowania – znakiem identyfikacyjnym zgodnym z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004.
   5.   Produkty muszą:

               a)

               być poddawane certyfikacji weterynaryjnej zgodnie z art. 5 dyrektywy 2002/99/WE; oraz

               b)

               przy opuszczaniu Sardynii mieć załączone świadectwo obowiązujące w handlu wewnętrznym określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 599/2004, uzupełnione o szczególny wymóg sanitarny określony w załączniku IV do niniejszej decyzji.

         Artykuł 7
   Komunikaty do Komisji i innych Państw Członkowskich
   Włochy będą przekazywać Komisji i innym Państwom Członkowskim co sześć miesięcy od daty niniejszej decyzji:

               a)

               zaktualizowany wykaz zatwierdzonych zakładów, o których mowa w art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 3; oraz

               b)

               wykaz wszystkich przesyłek mięsa wieprzowego, produktów z mięsa wieprzowego i wszelkich innych produktów zawierających mięso wieprzowe, które zostały poddane certyfikacji zgodnie z przepisami art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 4; oraz

               c)

               wszelkie istotne informacje na temat stosowania niniejszej decyzji.

         Artykuł 8
   Uchylenie
   Decyzja 2003/514/WE traci moc.
   Artykuł 9
   Adresaci
   Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

      Sporządzono w Brukseli, dnia 2 maja 2005 r.

            W imieniu Komisji

         Markos KYPRIANOU

            Członek Komisji

      (1)  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 13. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 33).

      (2)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 315 z 19.11.2002, str. 14).

      (3)  Dz.U. L 18 z 23.1.2003, str. 11.

      (4)  Dz.U. L 178 z 17.7.2003, str. 28.

      (5)  Dz.U. L 192 z 20.7.2002, str. 27. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

      (6)  Patrz: 36 str. niniejszego Dziennika Urzędowego.

      (7)  Dz.U. 121 z 29.7.1964, str. 1977/64. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1/2005 (Dz.U. L 3 z 5.1.2005, str. 1).

      (8)  Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 28. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36).

      (9)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 320.

      (10)  Dz.U. 121 z 29.7.1964, str. 2012/64. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

      (11)  Dz.U. L 26 z 31.1.1977, str. 85. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

      (12)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 206. Rozporządzenie zmienione rozporzadzeniem (WE) nr 882/2004 (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, str. 1).

      (13)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 55.

      (14)  Dz.U. L 94 z 31.3.2004, str. 44.

      ZAŁĄCZNIK I
      Obszary Sardynii, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b) ppkt i)

                  a)

                  W prowincji Nuoro: całe terytorium.

                  b)

                  W prowincji Sassari: terytorium gmin Ala’ dei Sardi, Anela, Banari, Benetutti, Bessude, Bonnanaro, Bono, Bonorva, Borutta, Bottidda, Budduso’, Bultei, Burgos, Cheremule, Cossoine, Esporlatu, Giave, Illorai, Ittireddu, Mores, Nughedu di San Nicolo’, Nule, Pattada, Siligo, Thiesi i Torralba.

      ZAŁĄCZNIK II
      Warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2
      Sekcja A
      Ogólne postanowienia odnoszące się do świń, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) i b)
      W chwili przybycia do ubojni świnie, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) i b), są trzymane i poddawane ubojowi oddzielnie w stosunku do innych świń, które nie są zgodne z postanowieniami art. 5 ust. 2, tak aby zapobiec wszelkim bezpośrednim lub pośrednim kontaktom.
      Sekcja B
      Szczególne przepisy dotyczące świń, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b)

                  1)

                  Gospodarstwo pochodzenia świń, o której mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), musi spełniać następujące wymagania:

                              a)

                              musi być zlokalizowana w odległości co najmniej 10 km od wszelkich ognisk zachorowań na afrykański pomór świń, do których doszło w ciągu ostatnich trzech miesięcy przed datą transportu do ubojni świń, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b);

                              b)

                              musi być zlokalizowana w prowincji, w której istnieje plan monitorowania i zapobiegania afrykańskiemu pomorowi świń pod nadzorem właściwych władz i gdzie odpowiednio i regularnie stosuje się środki monitorujące i zapobiegawcze;

                              c)

                              do gospodarstwa nie wprowadzono żadnych świń w okresie 30 dni przed datą transportu do ubojni świń, o których mowa w art. 5 ust 2 lit. b);

                              d)

                              musi być zatwierdzona przez właściwe władze weterynaryjne do wymienionych celów.

                  2)

                  Świnie, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), muszą być transportowane z gospodarstwa pochodzenia, o której mowa w ust. 1 niniejszej sekcji, do ubojni zgodnie z następującymi postanowieniami:

                              a)

                              urzędowy lekarz weterynarii:

                                          i)

                                          przeprowadził procedury kontroli i pobierania próbek, o których mowa w rozdziale IV lit. D Załącznika do decyzji Komisji 2003/422/WE (1); przy czym odstępstwo od pobierania próbek od świń, o których mowa w pkt. 6 wymienionego rozdziału IV lit. D, stosuje się mutatis mutandis; oraz

                                          ii)

                                          dokonał sprawdzenia rejestru i znaków identyfikacyjnych świń, o których mowa w art. 4 i 5 decyzji Rady 92/102/EWG (2);

                              b)

                              procedury kontroli i pobierania próbek, o których mowa w lit. a), nie wykazały istnienia afrykańskiego pomoru świń, a procedury kontroli, o jakich mowa w tej literze, pozwalają na zapewnienie zgodności za art. 4 i 5 dyrektywy 92/102/EWG;

                              c)

                              pojazdy wykorzystywane do transportu świń, o których mowa w art. 5 ust. 2) lit. b), zostały wyczyszczone i zdezynfekowane zgodnie z art. 12 dyrektywy 2002/60/WE oraz zapieczętowane przez właściwe władze przed transportem;

                              d)

                              właściwe władze odpowiedzialne za ubojnię zostały poinformowane o zamiarze wysłania świń, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), oraz władze te zawiadamiają właściwe władze odpowiedzialne za gospodarstwo pochodzenia o przybyciu tych zwierząt.

                  3)

                  W badaniach przedubojowych i poubojowych przeprowadzanych w ubojni właściwe władze biorą pod uwagę wszelkie objawy wskazujące na istnienie afrykańskiego pomoru świń.

         (1)  Dz.U. L 143 z 11.6.2003, str. 35.

         (2)  Dz.U. L 355 z 5.12.1992, str. 32.

      ZAŁĄCZNIK III
      do decyzji Komisji 2005/363/WE

      ZAŁĄCZNIK IV
      do decyzji Komisji 2005/363/WE


title: 2013/746/UE: Decyzja Rady z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady

text:
               12.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               L 333/77

         DECYZJA RADY
   z dnia 10 grudnia 2013 r.
   w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady
   (2013/746/UE)
   RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając art. 2 ust. 2 załącznika III do regulaminu wewnętrznego Rady (1),
   a także mając na uwadze, co następuje:

               (1)

               Art. 3 ust. 3 akapity pierwszy i czwarty Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stanowi, że – do dnia 31 października 2014 r. – jeżeli akt ma zostać przyjęty przez Radę większością kwalifikowaną i jeżeli członek Rady tego zażąda, należy sprawdzić, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii.

               (2)

               Wspomnianą wartość procentową oblicza się na podstawie danych liczbowych dotyczących liczby ludności podanych w art. 1 załącznika III do regulaminu wewnętrznego Rady (zwanego dalej „regulaminem wewnętrznym”).

               (3)

               Art. 2 ust. 2 załącznika III do regulaminu wewnętrznego stanowi, że ze skutkiem od dnia 1 stycznia każdego roku Rada musi dostosować, zgodnie z danymi, którymi dysponuje Urząd Statystyczny Unii Europejskiej w dniu 30 września poprzedniego roku, dane liczbowe określone w art. 1 tego załącznika.

               (4)

               Należy zatem dostosować regulamin wewnętrzny na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 października 2014 r.,

         PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
   Artykuł 1
   Art. 1 załącznika III do regulaminu wewnętrznego otrzymuje brzmienie:

      „Artykuł 1
      Do celów stosowania art. 16 ust. 5 TUE oraz art. 3 ust. 3 i 4 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych, całkowita liczba ludności każdego z państw członkowskich na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 października 2014 r. wynosi:

                  Państwo członkowskie

                  Liczba ludności
                  (w tys.)

                  Niemcy

                  80 523,7

                  Francja

                  65 633,2

                  Zjednoczone Królestwo

                  63 730,1

                  Włochy

                  59 685,2

                  Hiszpania

                  46 704,3

                  Polska

                  38 533,3

                  Rumunia

                  20 057,5

                  Niderlandy

                  16 779,6

                  Belgia

                  11 161,6

                  Grecja

                  11 062,5

                  Republika Czeska

                  10 516,1

                  Portugalia

                  10 487,3

                  Węgry

                  9 908,8

                  Szwecja

                  9 555,9

                  Austria

                  8 451,9

                  Bułgaria

                  7 284,6

                  Dania

                  5 602,6

                  Finlandia

                  5 426,7

                  Słowacja

                  5 410,8

                  Irlandia

                  4 591,1

                  Chorwacja

                  4 262,1

                  Litwa

                  2 971,9

                  Słowenia

                  2 058,8

                  Łotwa

                  2 023,8

                  Estonia

                  1 324,8

                  Cypr

                  865,9

                  Luksemburg

                  537,0

                  Malta

                  421,4

                  Ogółem

                  505 572,5

                  Próg (62 %)

                  313 455,0”.

   Artykuł 2
   Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

      Sporządzono w Brukseli dnia 10 grudnia 2013 r.

            W imieniu Rady

         R. ŠADŽIUS

            Przewodniczący

      (1)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).